"Калися летьняю рабочяю дабой..."
Слова М. Богдановича, перевод на
северский язык П. Безъязычного.
Калися летьняю рабочяю дабой
Скрозь вёску я ишол. Панураю чяргой
На вулиця, крывой та вускай, хатки
Стаяли - серайи, струхлевшайи; як латки
Гляделися у стенах вокны йих
Та аш чярнелася салома стрех гнилых.
Усё хилилася, старела, адмирала
Та й мала шо хать трохи аздабляла
Вясковую нуду; яскравайи тьвитки
Разнакалёрнайи, ну нешта матыльки
У мака на гародах грели душу,
Дак можна кой-дя ще угледить грушу -
Крывую, стараю - дак тольки й усяго.
Да утаго ж, з людей - ну нешта никаго,
Яни - на полю; дак ни блыская спадница,
Ни йидя по ваду с цыбаркай маладица,
Ни стрениш белаю магерку мужыка,
Ни чуть жужжання мухи чи жука...
Паветря - ни штурхне йиржать лашонка,
Шо ж дивнага, кали раптовнай гук дитёнка
Пачюл, здрыгнулся я - й угледил караватьку -
Збудил я хлопчика; спрасонак навкарачьку
Ён, беднинькай, палес па травця дли стяжынки
Да няньки - дак васьми гадов дявчинки.
Та вось, дабравси с плачям да ией,
Та й у припол уткнувси ён хутчей,
Нимов схиляйитца ад ветру верх бярёски.
Дивчя да хлопчика нагнулася та слёски
Утёрла й захадилась шось казать,
Шоб заспакойить плачь, зусем - ну нешта мать.
Зливайитца жывой абраз адныня
Та поглид матири из выглидам дявчины -
Зусем танюсиньким; гляделася яна -
Була в утом паглядя глыбина
З якойсь шырокай, роднаю красою, -
Та й спаминаю, я на миг аттал душою.
Дак ни краса зусем була в ией утой
Украй знничемнинай, счяврелай та худой,
А шось вышэйшая, шо Рафаэль вяликай
Уздрел у Божай Матяри у лику.
nbsp;