Был когда-то император. У него были желтые глаза и хищная пасть. Он жил
во дворце, полном мрамора и полицейских. Один.
Он просыпался ночью и кричал. Никто не любил его .А он любил
охоту и террор. Но и фотографировался с детьми среди цветов.
Когда он умер, никто не смел снимать его портреты. Поглядите, может быть,
у вас дома есть ещё его маска.
***
Что думает Пан Когито о пекле.
Низший круг ада. Вопреки распространенному мнению, нет там ни
деспотов, ни отцеубийц, ни шпионов.
Это убежище художников, полное зеркал, инструментов и картин. На первый взгляд,
это самый комфортный адский отдел, без смолы, огня и пыток
физических.
Конкурсы, фестивали и концерты проходят здесь круглый год. Нет межсезонья.
Активность постоянна и почти абсолютна. Что ни квартал, возникают
новые направления, и ничто, кажется, не может остановить
триумфальное шествие авангарда.
Вельзевул любит искусство. Он гордится, что его хоры, его поэты и его
художники уже превосходят небесных. У кого лучшее искусство, у того и
лучшее правление - это понятно. Вскоре они смогут принять участие в Фестивале двух
Светов. И тогда посмотрим, что останется от Данте, Фра Анджелико и Баха.
Вельзевул поддерживает искусство. Обеспечивает своим художникам покой , хорошее
питание и абсолютную изоляцию от адской жизни.
Herbert Zbigniew - Cesarz
Był sobie raz cesarz. Miał żółte oczy i drapieżną szczękę. Mieszkał
w pałacu pełnym marmurów i policjantów. Sam.
Budził się w nocy i krzyczał. Nikt go nie kochał. Najbardziej lubił
polowania i terror. Ale fotografował się z dziećmi wśród kwiatów.
Kiedy umarł, nikt nie śmiał zdjąć jego portretów. Zobaczcie, może
jest jeszcze u was w domu jego maska.
Herbert Zbigniew - Co myśli Pan Cogito o piekle
Najniższy krąg piekła. Wbrew powszechnej opinii nie zamieszkują go ani
despoci, ani matkobójcy, ani także ci, którzy chodzą za ciałem innych.
Jest to azyl artystów pełen luster, instrumentów i obrazów. Na pierwszy rzut
oka najbardziej komfortowy dział infernalny, bez smoły, ognia i tortur
fizycznych.
Cały rok odbywają się tutaj konkursy, festiwale i koncerty. Nie ma pełni
sezonu. Pełnia jest permanentna i niemal absolutna. Co kwartał powstają
nowe kierunki i nic, jak się zdaje, nie jest w stanie zahamować
triumfalnego pochodu awangardy.
Belzebub kocha sztukę. Chełpi się, że jego chóry, jego poeci i jego
malarze przewyższają już prawie niebieskich. Kto ma lepszą sztukę, ma
lepszy rząd - to jasne. Niedługo będą się mogli zmierzyć na Festiwalu Dwu
Światów. I wtedy zobaczymy, co zostanie z Dantego, Fra Angelico i Bacha.
Belzebub popiera sztukę. Zapewnia swym artystom spokój, dobre
wyżywienie i absolutną izolację od piekielnego życia.