# Дом пры дарозе

Iгар Kлепiкa&#253;

На момант напiсання разглядалася як толькi пралог да нечага большага, аднак далей справа так i не пайшла.... Вяртанне да гэтага праекта магчымае, але пра тэрмiны не буду нават гадаць.

Kлепiкaý Iгар

Дом пры дарозе

Origin: http://samlib.ru/k/klepikau_i/by_1998-09-27_dom.shtml

Создан: 19/03/2013, изменен: 19/03/2013, 9k

Глава: Проза, Фантастика

Series: @Штрыхаваная механ╕ка

На момант напiсання разглядалася як толькi пралог да нечага большага, аднак далей справа так i не пайшла.... Вяртанне да гэтага праекта магчымае, але пра тэрмiны не буду нават гадаць.

____________________________________________________________

По╝дзень. У стэрыльна блакiтным небе - нi воблачка. Я сяджу на ганку, схава╝шыся ад празмернай ласкi сонца пад вялiзнай паветкай, i спрабую, як звычайна, злавiць якi-небудзь новы гук у шэпце ветру. Але гадзiнамi не чую нiчога, акрамя шолаху пяску, што перакочваецца цераз патрэсканы асфальт. Так было ╝чора i паза╝чора, тыдзень таму, месяц, год... Здаецца, так было за╝жды, але я пакуль яшчэ памятаю, што некалi мяне тут не было. Некалi... Днi, што адрознiваюцца памiж сабой менш, чым браты-блiзняты, паступова злiваюцца ╝ памяцi ╝ адзiн бясконцы дзень, перад якiм страчвае сэнс любы каляндар. Застаюцца толькi "за╝тра", "сёння", "учора"... Астатнiя паняццi да╝но перайшлi ╝ катэгорыю абстрактных велiчынь. Таму iснуе толькi гэты по╝дзень, проста по╝дзень без даты, безыменны, як i тая бутэлька з пiвам, што так прыемна халодзiць далонi. Я кiдаю позiрк на яе цёмнае шкло са слядамi немаведама кiм i калi абадранай этыкеткi i раблю чарговы глыток.

По╝дзень... Адшлiхтаваная коламi i падэшвамi страла Дарогi блiшчыць пад лянiвым позiркам абыякавай зоркi. Стары гэты дом, вялiкi i пусты, стаiць не вельмi далёка ад шашы - адсюль, з ганку, можна было б разгледзець лiчбы на кiламетровым слупе на другiм баку насыпу. Можна было б, калi б лiчбы не абсыпалiся разам з астатняй фарбай задо╝га да майго з'я╝лення тут.

Час ад часу на Дарозе ╝знiкаюць машыны. Яны падобныя да прывiда╝ - так хутка i цiха яны рухаюцца, парушаючы застыласць пейзажу на лiчаныя iмгненнi. У iх з'я╝леннях няма нiякай сiстэмы. Звычайна гэта здараецца раз у некалькi дзён, але бывае i так, што я назiраю гэты цуд двойчы i тройчы, перш чым пачынае цямнець.

Цi з'я╝ляюцца яны ноччу? Не. Не ведаю чаму, але - не. Я нават калiсьцi цэлы тыдзень адсыпа╝ся ╝дзень, з iншае, пра╝да, нагоды - удзень было вельмi спякотна, не высунуцца з дому - але так i не дачака╝ся падзення зоркi паралельна паверхнi зямлi. Чамусьцi мне здавалася, што гэта павiнна выглядаць менавiта так.

Iншым разам мяне апано╝ваюць сумненнi - а цi чалавечая рука кiруе гэтымi ╝васабленнямi вышэйшых тэхналогiй. Але я не ведаю адказу - яны нiколi не спыняюцца.

По╝дзень... Я паварочваю галаву ╝лева i бачу, як там, дзе Дарога злiваецца з гарызонтам, успыхвае асляпляльная кропка. Так, чарговы балiд гатовы да безнадзейнай спробы рэанiмаваць да╝но памерлы краявiд. Паступова кропка, губляючы яркасць, пачынае расцi ╝ памерах. Вось ужо можна бачыць водблеск сонечных промня╝ на танiраваным шкле, яшчэ праз секунду гэтую ракету на колах можна будзе разгледзець ва ╝сiх падрабязнасцях...

Але што гэта?! Нечуваны ╝ гэтай пустынi гук - вiск тармазо╝ - напа╝няе маю душу трывожным прадчуваннем. У наступны момант я разумею, што машына сапра╝ды спыняецца. Ад нечаканасцi я выпускаю бiнокль з рук, так што скураны раменьчык адчувальна сцябае мяне па шыi, а потым ногi самi зрываюць маё цела з крэсла, а рукi гэтак жа самастойна падхоплiваюць бутэльку, кнiжку i спiнку крэсла. Праз тры секунды я ╝жо па той бок дзвярэй, не пакiну╝шы на тэрасе нiчога, акрамя патурбаванага пылу.

Малаверагодна, што тыя, у машыне, бачылi мяне - досыць высокi каменны бар'ер вакол тэрасы i густы цень пад паветкай рабiлi мяне практычна нябачным для iх.

Я падыходжу да вакна i, асцярожна рассуну╝шы стужкi жалюзi, прыкладаю да шкла бiнокль. Гляджу. А╝тамабiль ужо спынi╝ся i стаiць нерухома, ахутаны воблакам пылу, крыху далей таго месца, дзе пад'язная дарожка выходзiць да асфальту.

Праходзiць хвiлiна, што здаецца мне вечнасцю, пачынаецца другая... Пыл ужо асе╝, i болей нiчога пакуль не адбываецца, але пульс не спяшаецца вярнуцца ╝ норму, быццам адчувае незавершанасць сiтуацыi. Яшчэ хвiлiна...

Раптам блiскучая панэль узлятае ╝верх, адкрываючы цьмянае нутро салона i побач з машынай iмклiва матэрыалiзуецца постаць. Як не дзi╝на, чалавечая. Чалавек, якога я пакуль не магу разгледзець, здаецца, нешта крычыць, размахвае рукамi, нават спрабуе ╝дарыць нагой машыну. Але люк гэтак жа ня╝ло╝на зачыняецца i а╝тамабiль зрываецца з месца, узня╝шы ╝гару столькi пылу, што чалавек на ╝збочыне на нейкi час робiцца нябачным для мяне. Гук амаль адсутнiчае - сцены i вокны маюць добрую iзаляцыю - таму ╝сё, што адбываецца, здаецца мне нерэальным.

Але, нарэшце, i гэтая порцыя пылу вяртаецца на зямлю. А мяне апано╝вае здзi╝ленне - нават без бiнокля добра бачна, што гэта дзя╝чына. Абутак, пра╝да, падобны на салдацкi - масi╝ныя бацiнкi на то╝стай падэшве. Шорты. Паверх майкi такога самага незразумелага колеру апранута нешта вельмi падобнае на бронекамiзэльку. Кароткая стрыжка. Але сумнення╝ няма - гэта дзя╝чына. Яна до╝га глядзiць услед ужо нябачнаму лiмузiну. Потым нахiляецца i нешта падымае з пылу. У мой бок яна пакуль яшчэ не глядзiць.

Я прыглядаюся да таго, што ╝ яе руках i мой пульс зно╝ пачынае пачашчацца. Бо калi ╝ левай яе руцэ я бачу нешта накшталт маленькага куфэрачка, наконт змесцiва якога яшчэ можна паспрачацца, то ╝ правай... Так, гэта зброя. Я не вазьмуся вызначыць адсюль мадэль i калiбр - калi я ╝вогуле калi-небудзь сустрака╝ся з падобным "вырабам", - але гэта зброя. Я вельмi не да месца ╝спамiнаю раптам, што не ведаю, якi цяпер год, i мне робiцца крыху нiякавата. Бо хто яго ведае - а, можа, тут i цяпер фантастычная для мяне зброя трапiла на канвеер, i якi-небудзь бластэр зараз танней i надзейней, чым кiтайскi "калашнiка╝". I ╝ ейнай руцэ зусiм не а╝тамат, а...

Дзя╝чына паварочваецца ╝ мой бок i... зно╝ нерухомее. Я разумею, што яна, нарэшце, за╝важыла дом. I мне раптам робiцца весела. Разгледзець выраз твару за сонцаахо╝нымi акулярамi амаль немагчыма, але я i не iмкнуся гэта зрабiць. Бо няцяжка ╝явiць, што дом для яе - вiдовiшча не менш, калi не больш неверагоднае, чым для мяне з'я╝ленне яе самой.

Не адрываючы вачэй ад бiнокля, намацваю на палiчцы над дзвярыма прамасленую анучу, асцярожна разгортваю яе. Чым чорт не жартуе... Дзя╝чына робiць першы крок да тэрасы, а мая рука вяртаецца назад, трымаючы былую славу ната╝скiх канструктара╝. "Спектрум" М4. Дзевяць мiлiметра╝. Мiнi-а╝тамат для дыверсанта╝. Як ён трапi╝ да мяне - гэта асобная гiсторыя. Ён да╝но падрыхтаваны, i, так бы мовiць, для по╝нага шчасця не хапае толькi нацiснуць на спуск. Не забы╝шыся пацэлiць, канешне.

Дзя╝чына тым часам падыходзiць да тэрасы, падымаецца па прыступках i спыняецца, азiраючыся. А потым... Потым кладзе "куфэрак" з "а╝таматам" на падлогу i здымае акуляры - тут, у ценi, у iх няма патрэбы. Пакуль незнаёмка хавае акуляры ╝ нагруднай кiшэнi, я спрабую прыгледзецца да яе твару, але хутка разумею, што ён мне абсалютна незнаёмы, нiкога i нiчога не нагадвае. Дзя╝чына абводзiць вокны стомленым позiркам i сядае на верхнюю прыступку, спiной да мяне, апусцi╝шы галаву на каленi. Што ж, падобна, ёй цяпер таксама няма куды спяшацца.

Я запiхваю "Спектрум" назад у схованку, гляджу на дзя╝чыну праз жалюзi яшчэ раз i накiро╝ваюся на кухню. Бо, як казалi калiсьцi разумныя людзi, "паэтам можаш i не быць, а есцi хочацца за╝сёды". Цi нешта накшталт гэтага. Тым больш, самы час абедаць.

Недзе праз па╝гадзiны я падыходжу да акна, з кухнi за мной цягнуцца прыемныя пахi. Незнаёмка сядзiць на ранейшым месцы, утаропi╝шыся ╝ нейкую, толькi ёй за╝важную кропку. Я асцярожна выходжу на тэрасу. Сядаю побач з ё i цярплiва чакаю, калi яна зверне на мяне ╝вагу. Нарэшце, дзi╝ная госця адчувае маю прысутнасць i адкрывае вочы. Колер у iх зусiм звычайны, шэры, але, Божухна, колькi ╝ iх невыразнай тугi i болю. У мяне нават перахоплiвае дыханне, але я раптам узгадваю, што ╝жо бачы╝ такi позiрк. Вельмi да╝но...

У люстэрку.

Можа, i ёй пашанцуе? Выраз твару дзя╝чыны мяняецца - цяпер у iм куды больш здзi╝лення i зацiка╝ленасцi. Я за╝важаю, што яна не спрабуе схапiцца за зброю, усмiхаюся i - нi на кроплю не ╝пэ╝нены, што яна мяне зразумее - кажу:

- Прывiтанне. Абедаць будзеш?

I працягваю ёй руку, каб дапамагчы ╝стаць. Iмправiзацыя 26-27 верасня 1998 г. (на базе варыяцый, запiсаных у студзенi, тра╝нi, вераснi 1998 г.),з касметычнымi пра╝камi, зробленымi пры "лiчбаваннi" тэксту 19 сакавiка 2013 г.

____________________________________________________________

© Kлепiкaý Iгар. Дом пры дарозе

Origin: http://samlib.ru/k/klepikau_i/by_1998-09-27_dom.shtml

Создан: 19/03/2013, изменен: 19/03/2013, 9k

Глава: Проза, Фантастика

Series: @Штрыхаваная механ╕ка