# ब्रेज्नेभ विरुद्ध Mao

Олег Павлович Рыбаченко

समानान्तर ब्रह्माण्डमा, मार्च ५, १९६९ मा, माओत्सेतुङले ब्रेज्नेभको सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने आदेश दिए। महान् चीन-सोभियत युद्ध सुरु भयो। सोभियत संघसँग उच्च आर्थिक क्षमता थियो, मात्रामा र विशेष गरी, यसको उपकरणको गुणस्तरमा उल्लेखनीय फाइदा थियो, तर चीनको जनसंख्या पनि धेरै थियो, र यसका अधिकांश मानिसहरू लड्न पर्याप्त रूपमा प्रशिक्षित थिए। त्यसकारण, युद्धको नतिजा अनिश्चित थियो: एसियाली मात्रा बनाम सोभियत गुणस्तर। यसबाहेक, ब्रेज्नेभ विशेष गरी कडा नेता थिएनन्, तर समय यात्रीहरूको अवतरण बल उनको सहयोगमा आयो।

ब्रेज्नेभ विरुद्ध MAO

टिप्पणी

समानान्तर ब्रह्माण्डमा, मार्च ५, १९६९ मा, माओत्सेतुङले ब्रेज्नेभको सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने आदेश दिए। महान् चीन-सोभियत युद्ध सुरु भयो। सोभियत संघसँग उच्च आर्थिक क्षमता थियो, मात्रामा र विशेष गरी, यसको उपकरणको गुणस्तरमा उल्लेखनीय फाइदा थियो, तर चीनको जनसंख्या पनि धेरै थियो, र यसका अधिकांश मानिसहरू लड्न पर्याप्त रूपमा प्रशिक्षित थिए। त्यसकारण, युद्धको नतिजा अनिश्चित थियो: एसियाली मात्रा बनाम सोभियत गुणस्तर। यसबाहेक, ब्रेज्नेभ विशेष गरी कडा नेता थिएनन्, तर समय यात्रीहरूको अवतरण बल उनको सहयोगमा आयो।

अध्याय नम्बर १।

ओलेग रायबाचेन्को अर्को अभियानमा फर्किएका छन्। भनाइ अनुसार, एक क्षणको पनि शान्ति छैन। यस पटक, यो ब्रेज्नेभ युग हो। मार्च १९६९ मा, चीनले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्यो। वृद्ध माओत्सेतुङले एक महान विजेताको महिमाको चाहना राखे, चीनको लागि क्षेत्र अधिग्रहण गरे जहाँ जनसंख्या द्रुत गतिमा बढिरहेको थियो। यसबाहेक, वृद्ध मानिस र महान कप्तान बोर थिए। उनी महान कार्यहरूको चाहना गर्थे। त्यसो भए किन सोभियत संघमाथि आक्रमण नगर्ने? विशेष गरी जब असल स्वभावका ब्रेज्नेभको एउटा सिद्धान्त थियो: सोभियत संघले पहिले कहिल्यै आणविक हतियार प्रयोग गर्दैन। यसको अर्थ युद्ध भयानक आणविक बम बिना जमिन सेनाद्वारा लडिनेछ। आक्रमणको लागि छनौट गरिएको मिति प्रतीकात्मक थियो: मार्च ५, स्टालिनको मृत्युको दिन। माओले विश्वास गर्थे कि स्टालिनको मृत्यु सोभियत संघको लागि ठूलो क्षति हुनेछ। त्यसकारण, त्यो दिन, भाग्यले रूसका शत्रुहरूलाई साथ दिनेछ।

अनि, लाखौं चिनियाँ सैनिकहरूले विशाल भूभागमा आक्रमण सुरु गरे। हिउँ अझै पग्लिएको थिएन र साइबेरिया र सुदूर पूर्वमा चिसो तापक्रम कायम रहेको तथ्यले चिनियाँहरूलाई विचलित पारेन। यद्यपि तिनीहरूको उपकरण सीमित र पुरानो थियो, माओ अमेरिका र पश्चिमी देशहरूबाट सहयोग र आकाशीय साम्राज्यको विशाल उच्च पैदल सेनाको शक्तिमा भर पर्दै थिए। चीनको जनसंख्या सोभियत संघ भन्दा ठूलो थियो, र सोभियत रूसले पनि आफ्नो युरोपेली भागबाट साइबेरियामा सेना पुन: तैनाथ गर्नुपर्ने थियो। जुन धेरै गाह्रो काम हुनेछ।

अनि जमिन सेना गयो।

विशेष गरी ठूलो आक्रमणको दिशा अमुर नदीको निकासस्थलमा रहेको डाल्नी शहर थियो। अर्थात्, यो पूर्ण बग्ने नदी सोभियत संघ र चीनको सिमानामा समाप्त भएको बिन्दुमा। आकाशीय साम्राज्यको भीड पानीको अवरोधको सामना नगरी जमिनबाट जान सक्थ्यो।

त्यहीँ ट्याङ्क प्रयोग गरेर सबैभन्दा ठूलो आक्रमण गरिएको थियो।

ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले स्थानीय अग्रगामीहरूको बाल बटालियनलाई आफ्नो स्थानमा पुर्याए।

हिउँ अझै पग्लिएको थिएन भन्ने तथ्यको बावजुद, बलिया साइबेरियन केटाकेटीहरूले, कमाण्डर ओलेग र मार्गारीटा नाङ्गो खुट्टा र छोटो पेन्ट र छोटो स्कर्टमा हल्का लुगा लगाएको देखेर, आफ्नो जुत्ता पनि फुकालेर लुगा फुकालेर बसे।

अनि अब केटाहरू र केटीहरूले आफ्ना नाङ्गा, बाल्यकालका खुट्टाहरू हिउँमा छर्के, सुन्दर निशानहरू छोडे।

चिनियाँहरूसँग लड्न, ओलेग र मार्गारीटाको नेतृत्वमा युवा योद्धाहरूले काठको धुलो र कोइलाको धुलोले भरिएका घरेलु रकेटहरू बनाए। यी रकेटहरू TNT भन्दा दस गुणा बढी विस्फोटक छन्। यी रकेटहरू हवाई र जमिन दुवै लक्ष्यमा प्रहार गर्न सकिन्छ। यसैबीच, चिनियाँहरूले ठूलो संख्यामा ट्याङ्क र विमानहरू जम्मा गरेका थिए।

केटाहरू र केटीहरूले विषाक्त सुई चलाउने क्रसबो र मेसिन गनहरूको विशेष हाइब्रिड पनि बनाए। र केही अन्य चीजहरू। उदाहरणका लागि, बच्चाहरूको प्लास्टिक कारहरू विस्फोटक पदार्थहरूले सुसज्जित थिए र रेडियोद्वारा नियन्त्रित थिए। र त्यो पनि एक हतियार थियो।

ओलेझ्का र मार्गारीटाले शत्रुको पैदल सेनालाई नष्ट गर्ने उद्देश्यले केटाकेटीहरूलाई विषाक्त सिसा फायर गर्ने र ठूलो क्षेत्र ढाक्ने विशेष रकेटहरू बनाउन पनि सुझाव दिए।

चीनको मुख्य शक्ति यसको क्रूर आक्रमण र यसको असंख्य कर्मचारीहरूमा निहित छ, जसले यसको उपकरणको अभावलाई पूर्ति गर्दछ। यस सन्दर्भमा, देशको संसारमा कुनै बराबर छैन।

उदाहरणका लागि, चीनसँगको युद्ध, तेस्रो राइखसँगको युद्धभन्दा फरक हुन्छ किनकि शत्रु, सोभियत संघसँग जनशक्तिमा अत्यधिक श्रेष्ठता छ। र यदि युद्ध लम्बियो भने यसले अवश्य पनि धेरै गम्भीर समस्या सिर्जना गर्दछ।

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, माओले जुवाडेको बाजी लगाए। अनि एउटा महाकाव्य युद्ध सुरु भयो। सोभियत सेनाले ग्राड रकेटको भलिबलले चिनियाँहरूलाई भेटे। अनि पछिल्लो उरागन प्रणालीले पनि गोली हाने। एउटी सुन्दर केटी, एलेन्काले भर्खरै आएको ब्याट्रीको प्रहार निर्देशित गरिन्। अनि चिनियाँहरूबाट च्यातिएको मासुका टुक्राहरू उडे।

अनि केटीहरूले, आफ्नो नाङ्गो, गुलाबी हिल चम्काउँदै, आकाशीय साम्राज्यको सेनालाई कुल्चे।

यद्यपि तिनीहरूले प्रायः पैदल सेनालाई निशाना बनाए, कर्मचारीहरूलाई बाहिर निकाले। केटीहरू कति ऊर्जावान र सफा थिए भन्ने कुरा त्यस्तै थियो।

त्यसपछि चिनियाँहरूले बालबालिकाको बटालियनको स्थानहरू विरुद्ध आक्रमण सुरु गरे। थोरै संख्यामा आक्रमणकारी विमानहरू पहिलो पटक उडान भरे। यी प्रायः सोभियत युगका IL-2 र IL-10 लडाकु विमानहरू थिए, दुवै धेरै पुरानो भइसकेका थिए। केही नयाँ आक्रमणकारी विमानहरू पनि सोभियत संघका थिए, र थोरै संख्यामा चीनमा निर्माण गरिएको थियो, तर फेरि रूसी इजाजतपत्र अन्तर्गत।

तर माओको आफ्नै कुनै विकास छैन।

अर्थात्, एकातिर, प्राविधिक रूपमा पछाडि परेको चीन छ, तर धेरै ठूलो जनसंख्या भएको छ, र अर्कोतर्फ, सोभियत संघ छ, जससँग कम मानव संसाधन छ, तर प्राविधिक रूपमा उन्नत छ।

ती केटाकेटीहरू नायक हुन्, आक्रमणकारी विमानमा मिसाइल प्रहार गर्छन्। तिनीहरू साना छन्-चराहरूको घरभन्दा साना-तर तिनीहरू धेरै छन्। अनि ओलेग र मार्गारीटाले आविष्कार गरेको सानो, मटरको दाना आकारको उपकरणले ध्वनि-होमिङ गर्छ।

यो साँच्चै एउटा चमत्कारी हतियार हो। बाल योद्धाहरूले यसलाई लाइटर वा सलाई प्रयोग गरेर प्रहार गर्छन्। तिनीहरू हावामा उठ्छन् र चिनियाँ आक्रमणकारी विमानहरूलाई ठोक्काउँछन्, तिनीहरूलाई तिनीहरूका पाइलटहरूसँगै उडाउँछन्। धेरैजसो आकाशीय साम्राज्यका विमानहरूमा इजेक्शन उपकरणहरू पनि हुँदैनन्। र तिनीहरू क्रूर विनाश र छर्राको स्प्रेले विस्फोट हुन्छन्।

अनि धेरै टुक्राहरू हावामा प्रज्वलित हुन्छन्, आतिशबाजीको सम्झना दिलाउँछन्, विशाल छरपस्टका साथ। अब त्यो वास्तविक विस्फोट हो।

ओलेगले सन्तुष्ट नजरले भने:

- चीनले पाइन्टमा लात हान्दैछ!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- सधैं जस्तै, हामी चीनलाई धेरै कडा प्रहार गरिरहेका छौं!

अनि केटाकेटीहरू हाँस्न थाले। अनि अरू केटाकेटीहरू, आफ्ना नाङ्गा, बाल्यकालका, कुँदिएका खुट्टाहरू छ्याप्दै, हाँसे र अझ जोशका साथ रकेट प्रहार गर्न थाले।

चिनियाँ आक्रमणकारी विमानको आक्रमणलाई विफल पारियो। तिनीहरू लडे, चकनाचुर भए र समतल भए, तिनीहरूका गोलाहरू जल्दै गए। त्यो विनाशकारी शक्ति थियो।

केटा साशा हाँस्छ र नोट गर्छ:

- सोभियत संघले चीनलाई के हो भनेर देखाउनेछ!

अग्रगामी केटी लाराले पुष्टि गर्छिन्:

- हाम्रो हत्यारा प्रभाव हाम्रो हुनेछ! हामी सबैलाई कुल्चनेछौं र झुण्ड्याउनेछौं!

अनि ती जवान योद्धाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा सानो पोखरीमा ठोक्काइन्।

युद्ध साँच्चै सम्पूर्ण अग्रपंक्तिमा चर्को थियो। चिनियाँहरू आक्रमणकारी भेडा जस्तै अगाडि बढिरहेका थिए। वा भन्नुपर्दा, असंख्य आक्रमणकारी भेडाहरू।

आँधीबेहरीको पहिलो लहरलाई युवा लेनिनवादीहरूले पराजित गरे।

केटा पेटकाले याद गर्यो:

- यदि स्टालिन जीवित भएको भए, उहाँ हामीमाथि गर्व गर्नुहुन्थ्यो!

अग्रगामी केटी कात्याले याद गरिन्:

- तर स्टालिन गए, र अब लियोनिद इलिच सत्तामा छन्!

ओलेगले लामो सास फेर्दै टिप्पणी गरे:

- सम्भवतः, ब्रेज्नेभ स्टालिनबाट धेरै टाढा छ!

लियोनिद इलिचको शासनकाललाई वास्तवमा स्थिर भनिनेछ। यद्यपि देशले विकास जारी राख्यो, यद्यपि स्टालिनको शासनकालमा जत्तिकै छिटो थिएन। तर बैकल-अमुर मेनलाइन (BAM) र साइबेरियादेखि युरोपसम्मको ग्यास पाइपलाइनहरू निर्माण गरियो, र सोलिगोर्स्क र अन्य शहरहरू निर्माण गरियो। सबै खराब चीजहरू ब्रेज्नेभसँग जोडिएका थिएनन्। विशेष गरी १९६९ मा, लियोनिद इलिच अझै बूढो भएका थिएनन् - उनी केवल बयसठ्ठी वर्षका थिए, र बूढो पनि थिएनन्। र उनको बलियो टोली थियो, विशेष गरी प्रधानमन्त्री कोसिगिन।

यो देश बढ्दो क्रममा छ, र यसको आणविक क्षमता लगभग संयुक्त राज्य अमेरिकाको बराबर भएको छ। परम्परागत हतियारहरूमा, सोभियत संघको स्थल सेना संयुक्त राज्य अमेरिका भन्दा उल्लेखनीय रूपमा बढी छ, विशेष गरी ट्याङ्कहरूमा। अमेरिकालाई ठूला सतह जहाजहरू र बमवर्षक विमानहरूमा मात्र फाइदा छ। ट्याङ्कहरूमा, सोभियत संघको लगभग पाँच गुणा फाइदा छ। र सायद गुणस्तरमा पनि। सोभियत ट्याङ्कहरू अमेरिकी ट्याङ्कहरू भन्दा साना छन्, तर राम्रो बख्तरबंद, राम्रो हतियारधारी र छिटो छन्।

यो सत्य हो कि अमेरिकी ट्याङ्कहरू आफ्ना चालक दलका लागि बढी सहज छन्, र तिनीहरूसँग बढी प्रयोगकर्ता-मैत्री नियन्त्रण प्रणाली छ। नयाँ सवारी साधनहरू जोइस्टिकद्वारा नियन्त्रित हुन्छन्। तर यो कुनै महत्त्वपूर्ण भिन्नता होइन। थप चालक दलको ठाउँले गाडीको आकार बढायो र यसको कवच घटायो।

तर हवाई आक्रमणको लहर निभ्न थालेपछि, र दर्जनौं चिनियाँ आक्रमण विमानहरू - ठ्याक्कै भन्नुपर्दा दुई सय भन्दा बढी - खसालेर नष्ट गरिएपछि, ट्याङ्कहरू सक्रिय भए। यी प्रायः पुराना सोभियत ट्याङ्कहरू थिए। तिनीहरूमध्ये T-34-85, केही T-54, र धेरै थोरै संख्यामा T-55 पनि थिए। चीनसँग पछिल्ला कुनै पनि सोभियत T-62 वा T-64 छैनन्। T-54 का केही प्रतिलिपिहरू छन्, तर तिनीहरू थोरै र धेरै टाढा छन्, र तिनीहरूको कवचको गुणस्तर सोभियत भन्दा धेरै कम छ, सुरक्षामा मात्र होइन, तर डिजेल इन्जिन, अप्टिक्स, र धेरै कुराहरूको विश्वसनीयतामा पनि।

तर चिनियाँहरूको सबैभन्दा ठूलो कमजोरी भनेको उनीहरूको ट्याङ्क र सवारी साधनहरूको संख्या हो। त्यसैले, प्राचीन समयमा जस्तै, तिनीहरू पैदल सेनाको ठूलो समूहका साथ अगाडि बढिरहेका छन्। साँचो हो, तिनीहरूलाई श्रेय दिनुपर्छ: चिनियाँहरू बहादुर छन् र आफ्नो ज्यान बचाउँदैनन्। र केही ठाउँहरूमा, तिनीहरू तोडफोड गरिरहेका छन्।

संयोगवश, डालनी शहरको क्षेत्रमा, आकाशीय साम्राज्यका कमाण्डरहरूले बख्तरबंद सवारी साधनहरूको समूह भेला गरे र यसलाई वेज फर्मेसनमा तैनाथ गरे।

बच्चाहरू स्वाभाविक रूपमा यसको लागि उत्सुक छन्। पायोनियर बटालियन भेला भइसकेको छ। यद्यपि, केही बच्चाहरूलाई पहिले नै चिसो लाग्न थालेको छ। केटाहरू र केटीहरू दुवैले आफ्नो फेल्ट बुट र न्यानो लुगा तान्न थालेका छन्।

ओलेग र मार्गारीटा, अमर बच्चाहरू जस्तै, नाङ्गो खुट्टा रहे। केही केटाहरू र केटीहरूले यो सहे र छोटो पेन्ट र हल्का गर्मीको पोशाकमा, नाङ्गो खुट्टामा रहे। साँच्चै, तिनीहरूलाई लुगा र बुट किन चाहिन्छ? तिनीहरू बिना पनि काम गर्न सक्थे।

ओलेग, एक अमर पहाडी आरोहीको रूपमा, स्वाभाविक रूपमा अभेद्य छ, र उसको खुट्टा र शरीरले हिउँ र हिउँको हावाबाट हल्का चिसो महसुस गर्छ। आइसक्रिमको चिसो जस्तै, जुन अप्रिय छैन। वा जब तपाईं सपनामा हिउँमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्नुहुन्छ। त्यहाँ हल्का चिसो छ, तर यो डरलाग्दो छैन।

जे भए पनि, ट्र्याकहरूको झ्याल र ट्याङ्कहरूको आवागमन सुन्न सकिन्छ। IS-4s, पुराना सोभियत सवारी साधनहरू, पहिलो हुन्। तिनीहरूमध्ये केवल पाँचवटा छन्। यो युद्धपछिको सोभियत संघको भारी ट्याङ्क हो। यसको छेउबाट पनि राम्रो सुरक्षा छ, तर यो अप्रचलित छ। यसको वजन साठी टन छ, र यसको १२२-मिलिमिटर बन्दुक सबैभन्दा आधुनिक वा द्रुत-आगो लाग्ने बन्दुक होइन। तर यी सबैभन्दा भारी ट्याङ्कहरू हुन् र परम्परागत रूपमा, वेजको टुप्पोमा छन्।

तिनीहरूपछि T-55s छन्, जुन चीनको शस्त्रागारमा सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्कहरू हुन्। त्यसपछि सोभियत-निर्मित T-54s आउँछन्, र त्यसपछि त्यही ट्याङ्क, जुन चीनमा पनि उत्पादन गरिन्छ। तर तिनीहरू अवश्य पनि कम गुणस्तरका छन्। र अन्तमा कवच र हतियारको हिसाबले सबैभन्दा कमजोर ट्याङ्कहरू छन् - T-34-85s।

यहाँ यो सेना आउँदैछ।

तर केटाकेटीहरूसँग शक्तिशाली चार्ज भएका विभिन्न प्रकारका साना कारहरू र हावा र जमिन दुवै लक्ष्यमा प्रहार गर्न सक्ने मिसाइलहरू पनि हुन्छन्।

अनि यसरी क्रूर युद्ध सुरु हुन्छ। ओलेग र मार्गारीटा दौडन्छन्, तिनीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा चिसोले रातो हुँदै चम्किरहेको हुन्छ, र रकेटहरू प्रहार गर्छन्। अरू केटाहरू र केटीहरूले पनि त्यसै गर्छन्। र रकेटहरू घातक शक्तिका साथ उड्छन्। र रकेटहरू उड्छन्, ट्याङ्कहरूमा ठोक्किन्छन्।

पहिले प्रहार गरिएका पूर्व सोभियत संघ, अहिले चिनियाँ, IS-4 ट्याङ्कहरू थिए। काठको धुलो र कोइलाको धुलोले भरिएका क्षेप्यास्त्रहरूले प्रहार गर्दा, तिनीहरू स-साना टुक्राहरूमा विस्फोट भए र विस्फोट भए।

गाडीहरू निकै ठूला, उभिएका र जर्मन राजा टाइगर्सको जस्तो देखिने खालका थिए, तर ब्यारेल छोटो तर बाक्लो थियो।

अनि टाढाबाट प्रहार गरिएका क्षेप्यास्त्रहरूले पाँचैवटा सवारी साधनलाई तुरुन्तै नष्ट गरिदिए।

अनि तिनीहरूका टुक्राहरू जलेर धुवाँ निस्कियो।

त्यसपछि युवा योद्धाहरूले अझ उन्नत र खतरनाक T-55 लिए।

अनि तिनीहरूले पनि तिनीहरूलाई मिसाइलले प्रहार गर्न थाले। केटाकेटीहरूले तुरुन्तै काम गरे। तिनीहरूमध्ये केहीले आफ्नो फेल्ट बुट पनि फुकालेर गए, र अब तिनीहरूको नाङ्गो हिल चम्किरहेको थियो।

केटाकेटीहरूको नाङ्गो खुट्टा हंसको खुट्टा जस्तै रातो भयो। र यो एकदमै रमाइलो थियो।

ओलेगले माओले सोभियत संघ विरुद्ध पठाएको चिनियाँ विमानमा अर्को मिसाइल प्रहार गर्दै भने:

-यहाँ ठूला समाजवादी देशहरू अमेरिकीहरूको मनोरञ्जनको लागि एकअर्कासँग लडिरहेका छन्।

मार्गारीटाले रिसाउँदै आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टामा ट्याम्प लगाइन्, एकैचोटि तीनवटा रकेट प्रहार गरिन् र भनिन्:

- यी माओका महत्वाकांक्षाहरू हुन्। उनी एक महान विजेताको गौरव चाहन्छन्।

वास्तवमा, चीनको नेता एकदमै असुरक्षित थियो। उनी महानताको चाहना गर्थे, तर वर्षहरू बित्दै गए। माओ महान हुन सक्छन्, तर स्टालिन वा चंगेज खानको महिमामा पुग्न अझै धेरै लामो बाटो हिँड्न बाँकी थियो। र उनको समयसम्ममा, चंगेज खान र स्टालिन दुवैको मृत्यु भइसकेको थियो। तर उनीहरूले विश्व इतिहासमा आफूलाई महान्को रूपमा स्थापित गरिसकेका थिए। र माओ उनीहरूलाई उछिन्न हताश थिए। तर त्यसो गर्ने सबैभन्दा सजिलो तरिका के थियो?

अवश्य पनि, सोभियत संघलाई पराजित गर्दै। विशेष गरी अहिले जब यो लियोनिद ब्रेज्नेभको शासनमा छ, जसले आणविक हतियारको पहिले प्रयोग नगर्ने सिद्धान्त अपनाएका छन्। त्यसैले माओसँग कम्तिमा युरालसम्म सोभियत क्षेत्र कब्जा गर्ने मौका छ। र त्यसपछि उनको साम्राज्य संसारको सबैभन्दा ठूलो बन्नेछ।

अनि युद्ध सुरु भएको छ। अनि लाखौं लाखौं सैनिकहरू युद्धमा फ्याँकिएका छन्। अनि लाखौं मात्र होइन, करोडौं। अनि यो भन्नै पर्छ कि धेरैजसो चिनियाँहरूले आफ्नो ज्यान पनि छोड्दैनन्। अनि तिनीहरू एन्टेन्टेको खेलमा सिपाहीहरू जस्तै सोभियत स्थानहरूतिर दौडन्छन्।

तर रूसी सेनाहरू पनि तयार थिए। तर तिनीहरू अझै पनि यति धेरै संख्यामा थिए कि तिनीहरूले तिनीहरूलाई नियन्त्रण गर्न सकेनन्। तिनीहरूका मेसिन गनहरू शाब्दिक रूपमा जाम भइरहेका थिए। र त्यति धेरै पैदल सेनाको सामना गर्न तिनीहरूलाई कुनै प्रकारको विशेष गोला बारुदको आवश्यकता थियो।

ओलेग र अन्य बच्चाहरूले अझै पनि ट्याङ्कहरू नष्ट गरिरहेका छन्। क्षेप्यास्त्रहरूले सबै T-55 हरूलाई जलाएर नष्ट गरिसकेका छन् र अब साना सवारी साधनहरूमा आक्रमण गरिरहेका छन्। र तिनीहरू तिनीहरूमाथि गोलीबारी गरिरहेका छन्।

दूरदर्शिता भएका ओलेगले सोचेका थिए कि बग्गी र मोटरसाइकलबाट हुने आक्रमण बढी समस्याग्रस्त हुनेछ। तर चीनसँग हाल ट्याङ्कहरू भन्दा पनि कम यस्ता छन्। र यसले रक्षालाई सजिलो बनाउँछ।

अनि ट्याङ्कहरू हिउँमा धेरै छिटो चलिरहेका छैनन्। अनि चिनियाँ सवारी साधनहरू आफैंले हामीले किनेका वा दान गरेका सोभियत सवारी साधनहरूभन्दा पछाडि छन्।

तैपनि, बच्चाहरूले नयाँ मिसाइलहरू प्रहार गर्छन्। लडाई कामिकाजेमा थोरै परिमार्जन गरिएका किन्डरगार्टन कारहरू पनि युद्धमा पठाइन्छन्।

युद्ध नयाँ र उग्र तीव्रताका साथ चर्कियो। नष्ट गरिएका चिनियाँ ट्याङ्कहरूको संख्या पहिले नै एक सय नाघेको थियो र तिनीहरूको संख्या बढ्दै गयो।

ओलेगले मीठो नजरले भने:

- उन्नत प्रविधि उन्नत विचारधारा भन्दा राम्रो छ।

अनि केटाहरूले नयाँ मेसिनहरू सुरु गरे। दुईवटा T-54 हरू आमनेसामने ठोक्किए र विस्फोट हुन थाले। वास्तवमा, चिनियाँ सवारी साधनहरू सोभियत सवारी साधनहरू भन्दा धेरै ढिलो चल्छन्। युद्ध बढ्दै गइरहेको छ।

मार्गारीटाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले अत्यन्तै विनाशकारी कुरा निस्काइन्। अनि कारहरू विस्फोट भए, तिनीहरूका बुर्जहरू च्यातिए।

केटीले गाइन्:

युद्धमा वेहरम्याक्टको ढाड भाँचिएको थियो,

बोनापार्टले आफ्ना सबै कानहरू जमाइदिए...

हामीले NATO लाई राम्रो प्रहार दियौं,

अनि चीन सल्लाका रूखहरूको बीचमा दबिएको छ!

अनि फेरि, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले, उनले आफ्नो अविश्वसनीय शक्तिले जोइस्टिक बटनहरू थिचिन्। अब त्यो वास्तविक टर्मिनेटर केटी हो।

यी कति अद्भुत बच्चाहरू हुन्। अनि फेरि एकपटक, चिनियाँ ट्याङ्कहरू जलिरहेका छन्। अनि तिनीहरू च्यातिएका छन्। अनि च्यातिएका रोलरहरू हिउँमाथि गुडिरहेका छन्। इन्धन बाहिर बगिरहेको छ, ज्वाला जस्तै दन्किरहेको छ। अनि हिउँ वास्तवमा पग्लिरहेको छ। यो साँच्चै यी युवा लडाकुहरूको प्रभाव हो। अनि ट्याङ्क विनाशको गणना पहिले नै तीन सय नजिक पुगिसकेको छ।

ओलेगले लड्दै गर्दा सोचे... स्टालिन पक्कै पनि जनावर थिए। तर नोभेम्बर १९४२ मा, नाजीहरूले कब्जा गरेका क्षेत्रहरूमा जनसंख्याको क्षतिलाई ध्यानमा राख्दै, उनीसँग १९२२ मा पुटिनसँग भएको भन्दा कम जनशक्ति स्रोतहरू थिए। तैपनि, साढे दुई वर्षमा, स्टालिनले युक्रेन र क्रिमियाको संयुक्त भन्दा छ गुणा ठूलो क्षेत्र मुक्त गरे। यद्यपि, पुटिनले पहिले युद्ध सुरु गरे र पहल गरे, डोनेट्स्क क्षेत्रलाई पनि रूसी नियन्त्रणमा ल्याउन पाँच वर्ष - स्टालिनग्रादको मोड पछि स्टालिनसँग भएको भन्दा दोब्बर समय - लगाउन सफल भए। त्यसोभए स्टालिन एक प्रतिभाशाली व्यक्ति थिए भन्ने कुरामा कसले शंका गर्न सक्छ, र पुटिनले अझै लामो बाटो तय गर्न बाँकी छ।

तर लियोनिद इलिच ब्रेज्नेभलाई सामान्यतया कोमल हृदय, कमजोर इच्छाशक्ति र बुद्धि र क्षमताको कमी भएको मानिन्छ। के उनी माओ र विश्वको सबैभन्दा बढी जनसंख्या भएको देशमा उनको शासनको सामना गर्न सक्थे?

साथै, अमेरिका र पश्चिमी संसारले चीनलाई सैन्य सहयोग प्रदान गर्ने खतरा छ। अहिले पनि, पैदल सेनामा शत्रुको श्रेष्ठताको राम्रो प्रभाव परिरहेको छैन।

वास्तवमा, उनीहरूको बालबालिकाको बटालियनले मात्र नष्ट गरेको ट्याङ्कको संख्या चौथो सय पुगेको छ। स्व-चालित बन्दुकहरू पनि अगाडि देखिन्छन्।

चिनियाँहरू पनि पुराना भइसकेका छन्। तिनीहरू हिँड्दा गोली चलाउने प्रयास गर्छन्, जुन एकदमै खतरनाक छ। तर बाल योद्धाहरू टाढाबाट गोली चलाउन रुचाउँछन्। र यसको फल पनि मिल्छ।

सबै नयाँ चिनियाँ कारहरू जलेका छन्।

ओलेगले मुस्कुराउँदै भने:

- माओ सुरु गर्छन् र हार्छन्!

मार्गारीटाले आपत्ति जनाए:

- यो त्यति सजिलो छैन, महान कप्तानसँग धेरै प्यादाहरू छन्!

जवान पहाडीले टाउको हल्लायो:

- हो, प्यादाहरू पागल होइनन् - तिनीहरू भविष्यका रानीहरू हुन्!

केटाकेटीहरूले फेरि एक पटक युद्धमा आफ्ना साना तर धेरै फुर्तिला खुट्टाका नाङ्गा औंलाहरू प्रयोग गरे।

केटा सेरियोज्काले उल्लेख गरे:

- हामी चीनलाई कठिन समय दिइरहेका छौं!

मार्गारीटाले सच्याइन्:

- हामी चिनियाँ जनतासँग लडिरहेका छैनौं, तर उनीहरूको शासक, साहसी अभिजात वर्गसँग लडिरहेका छौं।

ओलेगले सहमतिमा टाउको हल्लाए:

- चिनियाँ मानिसहरूलाई मार्नु त झनै अप्रिय छ! तपाईं भन्न सक्नुहुन्छ यो डरलाग्दो छ। आखिर, तिनीहरू नराम्रा मान्छे होइनन्!

अनि त्यो जवान योद्धाले स्व-चालित बन्दुकहरूमा आक्रमण गर्न मिसाइल प्रहार गर्यो।

केटा साशाले, विस्फोटक पदार्थ भएको अर्को बच्चाको कार सुरु गर्न आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचेर, नोट गरे:

- खैर, उनीहरूका केटीहरू पनि धेरै राम्रा छन्!

चिनियाँ स्व-चालित बन्दुकहरूमध्ये केही १५२-मिलिमिटर होविट्जरहरू सहितका थिए। तिनीहरूले टाढाबाट बच्चाहरूलाई गोली हान्न खोजे। केही केटाहरू र केटीहरूलाई विस्फोटक खण्डहरूबाट सानो खरोंच पनि आयो। तर यहाँ सुरक्षा पनि थियो - सुरक्षात्मक ढुङ्गाहरू जसले बच्चाहरूलाई छर्रा र खण्डहरू लाग्ने सम्भावना कम गर्यो। र यो भन्नै पर्छ, यसले काम गर्यो।

अनि युवा बटालियनले लगभग कुनै क्षति भोग्नु परेन।

ओलेगले मीठो मुस्कानका साथ भने:

- हामी यसरी नै काम गर्छौं...

पाँच सयभन्दा बढी चिनियाँ ट्याङ्क र स्वचालित बन्दुकहरू पहिले नै नष्ट भइसकेका थिए, र त्यो प्रभावशाली थियो। अनि यसरी युवा योद्धाहरू तितरबितर भए।

यो मृत्युको वास्तविक नृत्य हो।

मार्गारीटा, यो केटीले आफ्नो नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चाले लात हान्दै भनिन्:

धिक्कार छ त्यसलाई जो लड्छ,

लडाईंमा एक रूसी केटीसँग...

यदि शत्रु रिसाएर जान्छ भने,

म त्यो हरामीलाई मार्नेछु!

चिनियाँहरूको अन्ततः कवच सकियो, र त्यसपछि पैदल सेना आयो। र यो सबैभन्दा शक्तिशाली सेना हो। त्यहाँ धेरै छ, र यो सलह जस्तै बाक्लो हिमपहिरोमा आउँदैछ। यो साँच्चै टाइटन्सको भिडन्त हो।

बाल नायकहरूले विष मिसाइएको गिलासका टुक्राहरू भएको विशेष रकेटहरू कर्मचारीहरू विरुद्ध प्रयोग गरे। र तिनीहरूले साँच्चै माओका धेरै सिपाहीहरूलाई ध्वस्त पारे। तर तिनीहरू फाँसीमा भ्यागुता जस्तै अगाडि बढिरहे।

ओलेगले यसलाई बच्चाको नाङ्गो खुट्टाको मद्दतले सुरु गरे र उल्लेख गरे:

- हामी कुनै पनि हालतमा दृढ रहनुपर्छ!

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- अनि उनीहरूलाई हराउने उनीहरू थिएनन्!

टर्मिनेटर केटालाई कम्प्युटर गेमहरू याद थिए। कसरी उनीहरूले अगाडि बढिरहेका शत्रु पैदल सेनालाई ध्वस्त पारे। उनीहरूले यो धेरै प्रभावकारी रूपमा गरे। तर "एन्टेन्टे" मा, सबैभन्दा आक्रामक आक्रमणले पनि पिलबक्सहरूको ठोस लाइनलाई जित्न सकेन। र पैदल सेना घातक रूपमा प्रभावित भयो।

अनि तपाईंले यसलाई हजारौंले मात्र होइन, दशौं हजारले ध्वस्त पार्नुभयो। अनि यसले साँच्चै काम गर्यो।

अनि केटाकेटीहरूले उच्च-विस्फोटक रकेटहरू प्रहार गरे। अनि त्यसपछि तिनीहरूले विस्फोटक पदार्थ भएका खेलौना कारहरू प्रयोग गरे।

ओलेगले सोचेका थिए कि दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा जर्मनहरूले त्यस्तो केही किन्न सक्दैनथे। उनीहरूसँग त्यति धेरै जनशक्ति थिएन। यद्यपि, नाजीहरूलाई पनि ट्याङ्कको समस्या थियो।

तर चीन एउटा विशेष देश हो, र त्यहाँ मानव संसाधनलाई कहिल्यै ध्यानमा राखिएको छैन। र तिनीहरू कुनै समस्या बिना नै प्रयोग भएका छन्।

अनि अब पैदल सेना आइरहन्छ र आइरहन्छ... अनि बाल नायकहरूले यसलाई बाहिर धपाउँदैछन्।

ओलेगलाई याद छ कि एन्टेन्टेमा, गोला बारुद खपतको कुनै सीमा थिएन। र कुनै पनि ट्याङ्कले शाब्दिक रूपमा सधैंभरि गोली हान्न सक्छ। वा बंकर। त्यसैले यस खेलमा, तपाईंले एक अरब पैदल सेनालाई मार्न सक्नुहुन्छ।

तर वास्तविक युद्धमा, गोला बारुद अनन्त हुँदैन। अनि के चिनियाँहरूले उनीहरूलाई लाशले प्रहार गर्दैनन्?

अनि तिनीहरू आइरहन्छन्, आइरहन्छन्। अनि लाशका ढिस्कोहरू साँच्चै बढ्छन्। तर केटाहरू र केटीहरूले गोली चलाइरहन्छन्। अनि तिनीहरूले यो धेरै सही तरिकाले गर्छन्।

अनि अवश्य पनि, उनीहरूले क्रसबो-मेसिन गन हाइब्रिडहरू पनि प्रयोगमा ल्याएका छन्। चिनियाँहरूलाई ध्वस्त पारौं। उनीहरू धेरै कडा परिश्रम गरिरहेका छन्।

अन्य क्षेत्रहरूमा हुने लडाइँ पनि मजाक होइन। ग्राड र मेसिन गन दुवै शत्रु पैदल सेना विरुद्ध प्रयोग गरिन्छ। उदाहरणका लागि, ती मध्ये ड्र्यागन रकेटहरू छन्, जसले प्रति मिनेट पाँच हजार राउन्ड फायर गर्छ। यो पैदल सेना विरुद्ध धेरै प्रभावकारी छ। र चिनियाँहरूले आफ्ना कर्मचारीहरूलाई छोड्दैनन्। तिनीहरूले ठूलो क्षति भोग्छन्। तर तिनीहरू अझै पनि अगाडि बढ्छन् र आँधीबेहरी गर्छन्।

उदाहरणका लागि, नताशा र उनका साथीहरूले चिनियाँ पैदल सेनामाथि आक्रमण गर्न ड्र्यागनहरू प्रयोग गरिरहेका छन्। यो साँच्चै रोक्न नसकिने आक्रमण हो। र लाशका पहाडहरू खसिरहेका छन्। यो केवल क्रूर छ।

अर्की योद्धा जोयाले टिप्पणी गर्छिन्:

- यी सबैभन्दा बहादुर केटाहरू हुन्, तर तिनीहरूको नेतृत्व स्पष्ट रूपमा पागल भएको छ!

ड्र्यागन मेसिन गनबाट गोली चलाउँदै भिक्टोरियाले भनिन्:

- यो केवल एक नरकीय प्रभाव हो!

स्वेतलानाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटनहरू थिचिन् र नोट गरिन्:

- हाम्रा शत्रुहरूलाई गम्भीरतापूर्वक लिऔं!

केटीहरूले आफ्नो धरातल धेरै दृढतापूर्वक समातिन्। तर त्यसपछि ड्र्यागन मेसिन गनहरू धेरै तातो हुन थाले। तिनीहरूलाई विशेष तरल पदार्थले चिसो पारियो। र प्रहारहरू अविश्वसनीय रूपमा सही थिए। गोलीहरूले यो घना भीडमा आफ्नो लक्ष्य भेट्टाए।

नताशाले चिनियाँहरूलाई काट्दै गर्दा उल्लेख गरिन्:

- यदि अर्को संसार छ भने, केटीहरूलाई के लाग्छ?

चिनियाँहरूमाथि गोली चलाइरहने जोयाले जवाफ दिइन्:

- सायद त्यहाँ छ! जे भए पनि, शरीरभन्दा बाहिर केहि अस्तित्वमा छ!

निर्दयी रूपमा गोली हानेकी भिक्टोरियाले सहमति जनाई:

- अवश्य पनि यो अवस्थित छ! आखिर, हामी हाम्रो सपनामा उड्छौं। अनि त्यो आत्माको उडानको सम्झना होइन भने के हो?

चिनियाँ दुर्व्यसनी स्वेतलाना सहमत भइन्:

- हो, त्यो सम्भवतः सत्य हो! त्यसैले, हामी मरेका भए पनि, हामी सधैंको लागि मरिरहेका छैनौं!

अनि ड्र्यागनहरूले आफ्नो विनाशकारी प्रभाव जारी राखे। र यो साँच्चै घातक थियो।

सोभियत आक्रमण विमानहरू आकाशमा देखा परे। तिनीहरूले पैदल सेनालाई नष्ट गर्न विखंडन रकेटहरू खसाल्न थाले।

चिनियाँ वायुसेना कमजोर छ, र त्यसैले सोभियत विमानहरूले लगभग दण्डहीनताका साथ बम विस्फोट गर्न सक्छन्।

तर आकाशीय साम्राज्यमा केही लडाकुहरू छन्, र तिनीहरू युद्धमा संलग्न हुन्छन्। र एक उल्लेखनीय प्रभाव देखा पर्दछ।

अकुलिना ओर्लोभाले केही चिनियाँ विमानहरू खसाल्छिन् र गाउँछिन्:

स्वर्ग र पृथ्वी हाम्रो हातमा छ,

साम्यवादलाई जित्न देऊ...

सूर्यले डर हटाउनेछ,

प्रकाशको किरण चम्कियोस्!

अनि केटीले फेरि त्यो लिइन् र आफ्नो नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चाले लात हाने। त्यो कति शक्तिशाली थियो।

अनास्तासिया वेदमाकोभा पनि लड्छिन्। उनी तीस वर्षभन्दा माथिको देखिँदैनन्, तर उनले निकोलस प्रथमको शासनकालदेखि नै क्रिमियन युद्धमा लडेकी थिइन्। उनी एकदमै जादूगरनी हुन्। र उनले दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा रेकर्ड संख्यामा जर्मन विमानहरू खसालेकी थिइन्। हो, त्यतिबेला उनको कारनामको पूर्ण मूल्यांकन गरिएको थिएन।

अनास्तासियाले पहिले आकाशमा चिनियाँ विमानहरू खसाल्छिन्, र त्यसपछि रकेटले पैदल सेनामाथि आक्रमण गर्छिन्। शत्रुसँग साँच्चै धेरै सेनाहरू छन्। तिनीहरूले ठूलो क्षति भोग्छन्, तर तिनीहरू अझै पनि दबाब दिइरहन्छन्।

अनास्तासियाले उदास नजरले भनिन्:

- हामीले मानिसहरूलाई मार्नु पर्छ र त्यो पनि ठूलो मात्रामा!

अकुलिना सहमत भइन्:

- हो, यो अप्रिय छ, तर हामी सोभियत संघप्रतिको हाम्रो कर्तव्य पूरा गर्दैछौं!

अनि केटीहरूले पैदल सेनामा अन्तिम बम खसालेपछि, पुनः लोड गर्न उडे। तिनीहरू धेरै सक्रिय र कडा योद्धाहरू हुन्।

चिनियाँ पैदल सेनामाथि ज्वालामुखी यन्त्रहरू सहित सबै प्रकारका हतियारहरूले आक्रमण गरियो। यसले शत्रुलाई ठूलो क्षति पुर्यायो। अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, लाखौंको संख्यामा चिनियाँहरू मारिए, तर तिनीहरूले अगाडि बढिरहे। तिनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट बहादुरी प्रदर्शन गरे, तर प्रविधि र रणनीतिको अभाव थियो। यद्यपि, लडाईं भयानक थियो।

ओलेगले फेरि एकपटक आफ्नो सीप, अल्ट्रासोनिक उपकरण प्रयोग गरे। यो साधारण दूधको बोतलबाट बनाइएको थियो। तर चिनियाँहरूमा तिनीहरूको घातक प्रभाव पर्यो। तिनीहरूको शरीर सिसाको थुप्रो, प्रोटोप्लाज्मको थुप्रोमा परिणत भयो। धातु, हड्डी र मासु सबै एकसाथ मिसिए।

अल्ट्रासाउन्डले चिनियाँ सेनालाई जिउँदै पोलेको जस्तो महसुस भयो। र त्यो साँच्चै डरलाग्दो छ।

मार्गारीटाले आफ्नो ओठ चाटिन् र भनिन्:

- एक शानदार ह्याट्रिक!

केटा सेरियोज्काले याद गर्यो:

- यो त डरलाग्दो देखिन्छ! तिनीहरू बेकन जस्तै देखिन्छन्!

ओलेग हाँसे र जवाफ दिए:

- हामीसँग खेलबाड गर्नु अत्यन्तै खतरनाक छ! महान् महिमामा साम्यवाद अमर रहोस्!

अनि केटाकेटीहरूले एकै स्वरमा आफ्ना नाङ्गा, राम्रो आकारका खुट्टाहरूमा छाप लगाए।

अनि त्यसपछि सोभियत रणनीतिक बमवर्षकहरूले चिनियाँहरूमाथि आक्रमण गर्न थाले। तिनीहरूले एकैचोटि धेरै हेक्टर क्षेत्र ढाक्दै भारी नेपल्म बम खसाले। र यो केवल राक्षसी देखिन्थ्यो। मानौं, प्रभाव अत्यन्तै आक्रामक थियो।

अनि जब त्यस्तो बम खस्छ, आगोले साँच्चै ठूलो भीडलाई निल्छ।

ओलेगले प्रेरणाले गाए:

हामी कहिल्यै हार मान्ने छैनौं, विश्वास गर,

विश्वास गर्नुहोस्, हामी युद्धमा साहस देखाउनेछौं...

किनकि भगवान स्वारोग हाम्रो पक्षमा हुनुहुन्छ, तर शैतान हाम्रो विरुद्धमा छ,

अनि हामी सर्वोच्च रॉडको महिमा गर्छौं!

मार्गारीटाले मृत्युको ठूलो, घातक मटर फ्याँकिन् र चिच्याइन्:

- रूसी देवताहरूकी आमा लाडाको महिमा होस्!

अनि फेरि अल्ट्रासोनिक उपकरणले प्रहार गर्यो, र क्षेप्यास्त्रहरू चिनियाँहरूमाथि उडे। तिनीहरूले उनीहरूलाई सिसा र सुईले प्रहार गरे। अनि अब आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरू भारी क्षति सहन सकेनन् र पछि हट्न थाले। दशौं हजार जलेका र छिलिएका लाशहरू मैदानभरि छरिएका थिए।

केटा साशाले मजाकिया स्वरमा चिच्यायो:

- खेत, खेत, खेत - कसले तिमीलाई मृत हड्डीहरूले भरिदिएको छ!

ओलेग र मार्गारीटाले एकै स्वरमा भने:

- हामी! सोभियत संघको जय होस्! साम्यवादको जय होस् र उज्ज्वल भविष्य होस्!

अध्याय नम्बर २ ।

लडाईंको सुरुवाती दिनहरूमा, ठूलो क्षति बेहोरेर, चिनियाँहरूले सोभियत क्षेत्रमा आफूलाई घुसाउन सफल भए। तिनीहरूले प्रिमोरीमा विशेष प्रगति गरे, जहाँ उनीहरूलाई अमुर नदी पार गर्न बाध्य पारिएको थिएन । भ्लादिभोस्तोकलाई घेरा हाल्ने धम्की दिइएको थियो। सोभियत संघलाई सामान्य परिचालन घोषणा गर्न बाध्य पारिएको थियो। यसको लागि पर्याप्त खर्च आवश्यक थियो। ब्रेज्नेभले राशनिङ सुरु गर्नबाट बच्नको लागि, परिचालनको मात्रा केही हदसम्म घटाए।

कूटनीतिक रूपमा समस्या समाधान गर्ने प्रयासहरू भए। तर माओ अडिग थिए: कुनै वार्ता छैन - अन्त्यसम्म लड्नुहोस्!

सोभियत संघको पूर्ण आत्मसमर्पण नभएसम्म।

मानव संसाधनमा ठूलो श्रेष्ठताले चीनलाई विजयको आत्मविश्वास दियो।

क्रेमलिनले दोस्रो विश्वयुद्धको मोडेलमा राज्य रक्षा समिति स्थापना गर्ने प्रस्ताव राख्यो, तर ब्रेज्नेभले हिचकिचाहट गरिरहे। यसैबीच, स्थिति बिग्रँदै गयो। चिनियाँहरूले काजाकिस्तानमा पनि आक्रमण सुरु गरे। आक्रमण अल्मा-अतालाई लक्षित गरिएको थियो। र त्यसपछि, ठूला शत्रु सेनाहरू भित्र पसे।

तैमुर र उनको टोलीले यहाँ माओवादीहरूसँग सामना गर्यो। अगाडि एउटा भयानक युद्ध हुन बाँकी थियो।

केटाकेटीहरूले स्वचालित राइफल र मेसिन गनबाट गोली चलाए। तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड प्रहार गरे। तिनीहरूले विशाल ऊर्जाका साथ काम गरे। यो साँच्चै एउटा युवा तर प्रभावकारी टोली थियो।

उनीहरूसँगै कोम्सोमोल सदस्य भेरोनिका पनि थिइन्। उनले पनि छोटो स्कर्ट लगाएकी थिइन् र नाङ्गो खुट्टा पनि थिइन्। यद्यपि, अझै मार्च महिना छ, र काजाकिस्तानमा चिसो छ। तर अवश्य पनि, यो साइबेरिया भन्दा तातो छ, र हिउँ पहिले नै पग्लिसकेको छ। त्यसैले बच्चाहरू ठूलो क्रोधका साथ लड्छन्।

एउटी नाङ्गो खुट्टा भएकी केटीले पनि चिनियाँहरूमाथि ग्रेनेड प्रहार गर्छिन्। अनि मेसिन गनहरूले अगाडि बढिरहेका पहेंलो योद्धाहरूलाई ध्वस्त पार्छिन्। तिनीहरू विशाल ऊर्जाका साथ सञ्चालन गर्छन्। अनि लाशका ढिस्काहरू बढ्छन्। यो साँच्चै रक्तपात हो।

केटाहरू र केटीहरू गोली चलाइरहेका छन्... र उत्साह देखाइरहेका छन्...

चिनियाँहरूले जंक्शनमा फेरि आक्रमण गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्।

अनि फेरि, ओलेग र उनको टोली त्यहाँ कडा लडिरहेका छन्। र तिनीहरूले धेरै सटीक रूपमा गोलीबारी गरिरहेका छन्।

यहाँ फेरि तिनीहरू क्षेप्यास्त्रहरू बनाउँदै छन् र चिनियाँहरूमाथि प्रहार गर्दै छन्। तिनीहरू लाशहरूको सम्पूर्ण ढिस्को छेडिरहेका छन्।

ओलेगलाई याद आयो कि केही रणनीतिक खेलहरूमा, तपाईंले पैदल सेनालाई धेरै छिटो निर्माण गर्न सक्नुहुन्छ। र तिनीहरू पनि, दशौं हजारको संख्यामा हतारिन्छन् र सजिलै नष्ट हुन्छन्। तर कम्प्युटर एकाइहरू एउटा कुरा हुन् - तिनीहरू मूल रूपमा जानकारीका टुक्राहरू मात्र हुन् - र जीवित मानिसहरू अर्कै कुरा हुन्।

एउटा केटा र केटीहरू झगडा गरिरहेका छन्। लगभग सबै केटाकेटीहरूले आफ्नो जुत्ता र कोट फुकालिसकेका छन्। पहिलो, यो अलि तातो भएको छ, र हिउँ पग्लिरहेको छ। केही दिन बितिसकेको छ, र अब मार्चको सुरुवात होइन, तर मार्चको मध्य हो, र घाम लागिरहेको छ।

केटाकेटीहरू खाल्डोमा खाली खुट्टा छ्याप्छन् र रकेट प्रहार गर्छन्।

एउटी केटीले त गाउन पनि थालिन्:

घाम माथि, माथि चम्किरहेको छ,

पाठहरू धेरै टाढा छन् !

ओलेगले सोचेका थिए कि यो युद्ध सम्भवतः गम्भीर र दीर्घकालीन हुनेछ। नक्कली माओ यति सजिलै हार मान्न तयार हुनेछैनन्। उनले सबैलाई नष्ट गर्नेछन्। उनले भनेझैं: एक अर्ब चिनियाँ मर्न दिनुहोस्, तर यदि दस लाख मात्र बाँकी रहे भने, हामी तिनीहरूसँग साम्यवाद निर्माण गर्नेछौं। त्यो माओवाद हो।

जसलाई एसियाली फासीवाद भन्न सकिन्छ। तर सोभियत सेनाहरू अझै पनि वीरतापूर्वक लड्छन्। उपकरणमा सोभियत संघको उल्लेखनीय फाइदा छ। युरोपबाट हतारमा ट्याङ्कहरू स्थानान्तरण गरिँदैछ। अहिलेसम्मको सबैभन्दा राम्रो विकास T-72 हो, तर यो ट्याङ्क हाल ब्लुप्रिन्टमा मात्र अवस्थित छ। मोर्टार लन्चर भएको स्व-चालित बन्दुक बढी प्रभावकारी हुन्छ। तिनीहरू ठूलो संख्यामा पैदल सेनालाई पराजित गर्न धेरै राम्रो छन्।

सामान्यतया, चीनको कमजोर ट्याङ्क फ्लीटलाई ध्यानमा राख्दै, उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण र क्लस्टर हतियारहरू प्रयोग गर्नु बढी प्रभावकारी हुन्छ। तिनीहरू पैदल सेनाको लागि विपत्तिको लागि एक नुस्खा हुन्। र धेरै लाशहरू...

यद्यपि, ओलेगले बोतल-प्रकारका उपकरणहरूबाट अल्ट्रासाउन्ड ठूलो मात्रामा प्रयोग गरे। र यसबाट धेरै च्यातिएको, सडेको र पिसेको मासु निस्कियो।

केटाकेटीहरूले मेसिनगनलाई गोलाकार रूपमा घुमाए, वा भन्नु पर्दा, धेरै मेसिनहरू। अनि तिनीहरूले असाधारण बल प्रयोग गरेर आफ्ना विरोधीहरूलाई कुल्चे। अनि तिनीहरू घातक थिए।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

आकाश एक धक्कासँगै खुल्यो,

अनि चमत्कारहरू भए!

यसरी नै केटाकेटीहरूले यहाँ आफ्नो गतिशीलता देखाए। अनि मिसाइलहरू पनि प्रहार गरिरहेका थिए। आक्रमणमा केवल एक दर्जन ट्याङ्कहरू थिए। अनि अल्ट्रासाउन्डले चालक दलको शरीरलाई पल्पमा परिणत गरेपछि तिनीहरू रोकिए। त्यो साँच्चै विनाशकारी थियो। अनि पैदल सेना अगाडि बढिरह्यो।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टामा छाप लगाए र गाए:

मलाई विश्वास छ सारा संसार उठ्नेछ,

माओवादको अन्त्य हुनेछ....

अनि घाम चम्कनेछ -

साम्यवादको बाटो उज्यालो पार्दै!

अनि फेरि केटाले शत्रुमाथि केही घातक प्रहार गर्यो। अनि क्षेप्यास्त्रहरू विस्फोट भए, विषाक्त गिलास र खेलहरू छरिए। अनि अल्ट्रासाउन्डले काम गर्यो।

तपाईंले सबैभन्दा उन्नत रणनीति खेलहरूमा पनि यति अविश्वसनीय संख्यामा जीवित मानिसहरू नष्ट भएको पाउनुहुनेछैन। यद्यपि, उदाहरणका लागि, त्यहाँ केही छन् जसले एकल साल्भोले सम्पूर्ण रेजिमेन्टलाई मेटाउँछन्। र त्यो साँच्चै अद्भुत छ।

अनि अल्ट्रासाउन्ड मात्र पनि केही मूल्यवान छ। यो सवारी साधन र पैदल सेना दुवै विरुद्ध विश्वव्यापी छ, र धेरै ऊर्जा चाहिँदैन। केवल ग्रामोफोन खोल्नुहोस् र वाग्नेर बजाउनुहोस्, अनि विनाशकारी प्रभाव सुरु हुन्छ।

ओलेग र मार्गारीटाले पनि यहाँ धेरै प्रयास गरे। उहाँ एक अमर हाईल्याण्डर हुनु कुनै अचम्मको कुरा होइन। र बच्चाहरू अविश्वसनीय समर्पणका साथ काम गरिरहेका छन्।

जस्तो कि तिनीहरू भन्छन्, चिनियाँ जुवा।

केटा साशाले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको कुर्कुच्चाले बरफको टुक्रा भाँच्यो र गायो:

हाम्रो टुकडी युद्धमा हुनेछ,

जीवनमा पहिलो पाइला महत्त्वपूर्ण हुन्छ...

हामी अक्टोब्रिस्टबाट बाहिर निस्कियौं,

देशभरि भीषण आक्रमणहरूको आँधीबेहरी चलिरहेको छ!

अनि केटाकेटीहरूले फेरि, धमाका जस्तै, चिनियाँ शेल्फहरू ढकढकाए।

अकुलिना र अनास्तासियाले पनि आकाशमा शत्रुलाई कुल्चिरहेका छन्। आकाशीय साम्राज्यमा थोरै विमानहरू छन्, त्यसैले केटीहरूको मुख्य लक्ष्य स्थल सेना हो। युद्धको एउटा विशेष विशेषता भनेको पैदल सेनाको ठूलो, घना भीडलाई प्रहार गर्नु हो। वास्तवमा, मानिसहरूलाई लाशले हान्ने रणनीति माओवादीहरूको धेरै विशिष्ट छ। र तिनीहरूले शाब्दिक रूपमा आफ्नो पेटलाई पनि छोड्दैनन्।

अनास्तासियाले मीठो नजरले भनिन्:

"मैले जापानीहरूसँग लडेँ। उनीहरूले पनि आफ्नो ज्यान बचाउन सकेनन्, तर उनीहरू त्यति अनौठा थिएनन्, र उनीहरू धेरै थिएनन्!"

अकुलिना यससँग सहमत भइन्:

- यो साँच्चै पागलपन हो। यति धेरै मानिसहरूलाई मार्ने! हिटलर पनि माओ जत्तिकै निर्दयी थिएनन्।

रातो कपाल भएको पाइलट-बोक्सीले मुस्कुराउँदै जवाफ दियो:

- ठीक छ, महिलाहरूले अझै पनि बच्चा जन्माउनेछन्!

अनि केटीहरूले शत्रुलाई ठूलो बलले प्रहार गर्न दिए। यो लाक्षणिक रूपमा विनाशकारी प्रभाव थियो। अनि तिनीहरूले धेरै टाढा उड्ने विशेष प्रक्षेपणहरूले प्रहार गरे।

तैपनि, चिनियाँहरूले प्रिमोरी क्षेत्रमा अगाडि बढ्न जारी राखे। खबारोभ्स्कको लागि पनि लडाईं सुरु भयो। युद्धभूमिको अवस्था भयावह छ। चिनियाँहरूसँग सयौं पूर्ण रूपमा विकसित डिभिजनहरू छन्, जबकि सोभियत संघसँग केवल ४४ वटा मात्र छन्। साँचो हो, केहीलाई देशको युरोपेली भागबाट स्थानान्तरण गरिँदैछ, र परिचालन भइरहेको छ।

तर शक्ति सन्तुलन अत्यधिक मात्रामा चिनियाँहरूको नियन्त्रणमा छ। सोभियत संघले तत्काल आफ्ना ट्याङ्कहरूलाई पुनः सशस्त्र बनाइरहेको छ, मेसिन गनहरूको संख्या बढाइरहेको छ। अन्य ट्याङ्कहरूसँग लड्नु अब विकल्प छैन। र यति धेरै रगत बगिरहेको छ।

रकेटहरू प्रयोग भइरहेका छन्, जसमा नेपल्म रकेटहरू पनि समावेश छन्। सोभियत सेनाहरू निसास्सिरहेका छन्... र चिनियाँहरू अग्रपंक्ति विस्तार गर्न खोजिरहेका छन्। तिनीहरू किर्गिस्तानमा पनि अगाडि बढिरहेका छन्... पहाडहरू पार गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्। र लडाइँ क्रूर छ। र चिनियाँहरूको ठूलो संख्या मरिरहेको छ, केवल खोल्सामा खस्दै।

यद्यपि, आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूले पनि चतुरता देखाइरहेका छन्। विशेष गरी, तिनीहरू काठको ट्याङ्क मोडेलहरू बनाउँछन्। यसले सोभियत सैनिकहरूको मनोबल बढाउँछ र एकै साथ बम र क्षेप्यास्त्रहरूलाई लक्ष्यहरू नष्ट गर्न मोड्छ।

त्यतिबेला रक्षामन्त्री मार्शल ग्रेच्को थिए। उनी आफ्नो भ्रमणको समयमा घाँस रङ लगाउने र रूखहरू काट्ने कामको लागि प्रसिद्ध थिए। अन्यथा, उनी ठ्याक्कै उत्कृष्ट कमाण्डर थिएनन्।

यद्यपि सोभियत सेना अझै विघटन भएको छैन र प्रणाली अझै पनि काम गरिरहेको छ, महान देशभक्तिपूर्ण युद्धका उत्कृष्ट मार्शल र जनरलहरू बुढो भइसकेका छन् र अब उस्तै छैनन्। र केहीको मृत्यु पनि भइसकेको छ।

सौभाग्यवश सोभियत संघको लागि, चिनियाँ कमान्ड पनि त्यति राम्रो छैन। तर उसँग धेरै जनशक्ति स्रोतहरू छन्। र यसले क्षेत्र कब्जा गरिरहेको छ।

मार्चको अन्त्यसम्ममा, खबारोभ्स्कको अधिकांश भाग रक्तपातपूर्ण आक्रमणमा कब्जा गरिएको थियो, र भ्लादिभोस्तोकलाई जमिनबाट काटिएको थियो। सौभाग्यवश, चिनियाँ नौसेनाको कमजोरीका कारण, यसको आपूर्ति पूर्ण रूपमा बन्द भएन। अहिलेको लागि, यो शक्तिशाली किल्लाहरू र रक्षात्मक रेखाहरूमा भर पर्दै अगाडि बढ्यो। यद्यपि, स्थिति बिग्रँदै गयो। आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरू अमुर नदीको किनारमा अगाडि बढिरहेका थिए र प्रिमोरीलाई पूर्ण रूपमा कब्जा गर्ने धम्की दिइरहेका थिए।

अनि यति टाढासम्म सेना ढुवानी गर्नु एकदमै गाह्रो छ। अहिलेसम्म एउटा मात्र रेलवे लाइन छ, र बैकल-अमुर मुख्य लाइनको निर्माण पनि सुरु भएको छैन।

सौभाग्यवश, सोभियत संघसँग प्रशस्त मात्रामा गोला बारुद भण्डारणमा छ। र यो सिद्धान्ततः प्रयोग गर्न सकिन्छ। अहिलेसम्म, मात्रामा कुनै समस्या छैन; मुख्य कुरा भनेको समयमै डेलिभरी गर्नु हो।

चीनको तोपखाना पनि कमजोर छ, त्यसैले आकाशीय साम्राज्यको पैदल सेनाले दबाउन नसकिने बिन्दुहरूमा आक्रमण गर्छ। तर क्षति अप्रासंगिक छ। तिनीहरू अगाडि बढिरहन्छन्। र त्यो तिनीहरूको विशेषता हो। सेनाको ठूलो समूहले अमुर नदी पार गर्दैछ, राफ्टमा वा पौडी खेल्दै पनि। र तिनीहरूले पनि ठूलो क्षति भोग्छन्।

लाशहरूबाट अमुर नदी रातो-खैरो भयो। एउटा भयानक नरसंहार।

अनि केही ठाउँहरूमा, चिनियाँहरूले आफ्नो स्थिति सुदृढ पार्न पनि सफल भइरहेका छन्। अल्मा-अताको लागि पहिले नै लडाईं चलिरहेको छ; चिनियाँहरू तोडफोड गरिसकेका छन्। तिनीहरू काजाकिस्तानको राजधानी लिन चाहन्छन्। यो साँच्चै रक्तपातपूर्ण छ।

सोभियत सेनाले प्रतिआक्रमण गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्। उनीहरूसँग प्रशस्त ट्याङ्कहरू छन्, र तिनीहरू साइबेरिया वरिपरि घुम्नको लागि राम्रोसँग सुसज्जित छन्। ट्याङ्क प्रतिआक्रमणहरू धेरै प्रभावकारी छन्, र तिनीहरू बल र दबाबका साथ गरिँदैछन्।

सोभियत सेनाले पनि मिसाइल आक्रमण गर्छन्। यो पनि एउटा विशेषता हो, यद्यपि उनीहरूसँग धेरै मिसाइलहरू छन्। चीनको हवाई प्रतिरक्षा पनि कमजोर छ। विशेष गरी, सोभियत बमवर्षकहरूले बेइजिङमा पनि बमवर्षा गरे। तिनीहरूले माओको दरबार ध्वस्त पारे।

अनि चिनियाँ तानाशाहले आफ्नो निवासलाई अग्रपंक्तिबाट टाढा सांघाईमा सार्न हतार गरे।

जहाँ बच्चाहरू ओलेग र मार्गारीटासँग छन्, त्यहाँ चीनको कुनै प्रगति छैन; तिनीहरू लाइन समातिरहेका छन्।

तर माओका सेनाहरूले मङ्गोलियन क्षेत्रलाई बाइपास गर्न थाले। तिनीहरूले स्टेप्पे पार गर्दै त्यसमाथि आक्रमण गरे। र यहाँ पनि, गहिरो र चिसो अमुर नदीलाई बाइपास गर्न सकिन्थ्यो। आक्रमणको समय आदर्श थिएन। बरफ पहिले नै भंगुर र टुक्राटुक्रा भइसकेको थियो, जसले गर्दा पौडी खेल्न गाह्रो भइरहेको थियो। तर आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूले बेवास्ता गर्दै अगाडि बढे। र तिनीहरू कुनै कुराबाट डराएनन्।

मंगोलियामा पनि लडाइँ भइरहेको छ... सोभियत युनिटहरूले स्थानीय सेनालाई चिनियाँहरूलाई रोक्न मद्दत गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्। र तिनीहरू अझै पनि अगाडि बढिरहेका छन्। र, अवश्य पनि, पैदल सेनामाथि आक्रमण पनि भइरहेको छ।

उदाहरणका लागि, एलेन्काले यहाँ एकैचोटि पाँचवटा मेसिन गन ब्यारेल प्रयोग गर्छिन्, जसले गर्दा कर्मचारीहरू मारिन्छन्।

अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले तिनीहरूलाई थिच्छिन्। यहाँका केटीहरू नाङ्गो खुट्टा छन्-यद्यपि मार्चको अन्त्यमा अझै पनि अलि चिसो छ। तर कम्तिमा तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाहरू त धेरै फुर्तिला छन्।

अन्युताले मेसिन गनबाट पनि गोली चलाउँछिन् र गाउँछिन्:

आकाशबाट एउटा तारा खस्यो -

दुष्ट कप्तानको पाइन्टमा...

उनले उसको केही च्यातिदिइन्,

युद्ध नभएको भए!

अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड फ्याँक्छिन्। अब त्यो लड्ने सुन्दरी हो। अनि चिनियाँहरूलाई यो सजिलो छैन। तर तिनीहरू धेरै छन्। तिनीहरूलाई अनुवाद गर्न सकिँदैन।

ओलम्पियाडाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विस्फोटक पदार्थको पूरै ब्यारेल फ्याँकिदिइन्। त्यो गुड्दै, खस्यो र चिनियाँहरूको बाक्लो भीडमा पर्यो, जहाँ यो विस्फोट भयो, तिनीहरूलाई बलिङ पिन जस्तै चारै दिशामा छरियो। यसको प्रभाव अत्यन्तै घातक थियो।

केटी एकटेरिनाले त्यो लिइन् र चिच्याइन्:

- हाम्रो भाग्य हत्यारा हुनेछ, हामी माओलाई जाँच्नेछौं!

अरोरा पनि सुटिङ गरिरहेकी छिन्... केटीहरू जोशमा छन्।

अनि अवश्य पनि, फ्लेमेथ्रोवरहरू प्रयोग गर्नु रमाइलो कुरा हो। अनि योद्धाहरूले अचानक हतियार उठाउनेछन् र आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई जलाउन थाल्नेछन्।

तर, चिनियाँहरू पनि आफ्नो दयालुताको लागि परिचित छैनन्। विशेष गरी, तिनीहरूले एक जवान कोम्सोमोल सदस्यलाई समातेर लगे। त्यसैले तिनीहरूले पहिले सुन्दरीलाई नाङ्गो पारे। त्यसपछि तिनीहरूले उनलाई र्याकमा उचाले। यति नाङ्गो, यति सुन्दर, यति मांसपेशी।

उनीहरूले उनलाई यति माथि उठाए कि उनको टेन्डनहरू यति माथि उठे कि उनको टेन्डनहरू चर्किए। अनि त्यसपछि उनीहरूले उनलाई जान दिए। उनी ढलिन्, र भुइँमा पुग्ने बित्तिकै डोरी कसियो, जसले गर्दा उनको जोर्नीहरू फुटे। कोम्सोमोल सदस्य पीडाले हांफिन्।

अनि चिनियाँ जल्लादहरू हाँसे। अनि फेरि तिनीहरूले नाङ्गो केटीलाई माथि उठाउन थाले। अनि फेरि डोरी चर्कियो र कसियो। यो एकदमै विचित्र थियो। अनि त्यसपछि तिनीहरूले उसलाई माथि उठाए र फेरि छोडिदिए। अनि केटी फेरि ढल्यो। अनि भुइँमा नै, डोरी आफ्नो सीमामा फैलियो। यस पटक कोम्सोमोल सदस्यले अब सहन सकेन र भयानक पीडाले चिच्यायो।

अनि चिनियाँ जल्लादहरू यति-यति हाँस्छन्। अनि तिनीहरूले केटीलाई तेस्रो पटक उठाउँछन्।

यो एक प्रकारको यातना हो-एक प्रकारको हल्ला। यो धेरै पीडादायी र पीडादायी छ-एक क्रूर, भन्नुपर्दा, प्रभाव। तेस्रो हल्ला पछि, कोम्सोमोल सदस्यले होस गुमाए।

त्यसपछि उनीहरूले उनको नाङ्गो कुर्कुच्चालाई तातो कागको बारले दाग दिए, र केटी होशमा आइन्।

यातना जारी रह्यो। उनको नाङ्गो खुट्टा ठिंगुरोमा बाँधिएको थियो र ताला लगाइएको थियो, र गह्रौं तौलहरू हुकहरूमा झुण्ड्याइएको थियो, जसले गर्दा उनको शरीर तन्किरहेको थियो।

त्यसपछि उनीहरूले उनको छेउमा, पछाडि र छातीमा रातो तातो काँडे तारले पिटे। उनीहरूले केटीको नाङ्गो खुट्टामुनि आगो बालेर उनको नाङ्गो कुर्कुच्चा पोले। त्यसपछि, रातो तातो चिमटाले कोम्सोमोल सदस्यको खुट्टाको औंला भाँचिदिए। र त्यसपछि उनीहरूले बिजुलीको झट्का लगाए। यसरी नै उनीहरूले केटीलाई यातना दिए।

तिनीहरूले कुनै प्रश्न पनि सोधेनन् - तिनीहरूले मलाई यातना दिए र पीडा दिए। तर तिनीहरूले अझै पनि केही हासिल गर्न सकेनन्।

अन्ततः, उनीहरूले उनको गुप्तांग क्षेत्रमा इलेक्ट्रोड राखे र यति धेरै झट्का दिए कि उनले वास्तवमा धूम्रपान गर्न थालिन्। पीडादायी झटकाले अन्ततः उनी कोमामा पुगिन्।

त्यसपछि, लगभग मृत अवस्थामा, उनलाई विसर्जनको लागि भट्टीमा फ्याँकियो।

माओका सिपाहीहरूले यसरी नै व्यवहार गर्थे। उनीहरूलाई न आफ्नो लागि न अरूको लागि दया थियो।

तिनीहरू सबै मोर्चामा अगाडि बढिरहेका थिए। अल्मा-अता पहिले नै घेराबन्दीको खतरामा थियो। यसको बाहिरी इलाकामा लडाईं भइरहेको थियो।

दुई महिला स्नाइपर एलिस र एन्जेलिकाले आफ्नो राइफलबाट यति तीव्र गतिमा गोली चलाए कि उनीहरूको चोर औंला सुन्नियो। त्यहाँ धेरै चिनियाँहरू छन्, र उनीहरू कडा दबाब दिइरहेका छन्।

एलिसले पीडाले छट्पटाउँदै भनिन्:

- खैर, तिनीहरू घस्रिरहेका छन्! तिनीहरू केवल सलहहरू हुन्! र तिनीहरूले त्यस्ता मानिसहरूलाई छोड्दैनन् - यो भयानक छ!

एन्जेलिकाले उल्लेख गरिन्:

- एसियालीवाद! तर हामीले पक्रिराख्नु पर्छ!

केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाले राइफल चलाउन थाले। तिनीहरूले यो ठूलो ऊर्जाका साथ गरे। तिनीहरूले भव्य रूपमा चोरी गरे। र आफ्नो खुट्टाले गोली चलाउनु - यो रमाइलो छ।

यस जोडीमा रातो कपाल भएकी एन्जेलिका एकदमै अग्ली, ठूलो र मांसपेशी भएकी थिइन्। उनी पुरुषहरूलाई माया गर्थिन् र प्रेम गर्ने प्रक्रियाको आनन्द लिन्थिन्। यद्यपि, उनी स्थिरताको कदर गर्दिनथिन्। उनी सेक्सको आनन्द लिन्थिन्, तर प्रेमको अवधारणा बुझ्दिनथिन्।

तर एलिसा अझै पनि कुमारी र धेरै रोमान्टिक व्यक्ति हुन्, र प्राकृतिक गोरी पनि हुन्। र एन्जेलिका जत्तिकै ठूलो पनि होइन। तर उनी असाधारण रूपमा सटीक छिन्।

साँचो हो, अहिले उनको सीपको खासै आवश्यकता छैन, चिनियाँहरू हिमपहिरो जस्तै अगाडि बढिरहेका छन् र क्षतिको कुनै वास्ता गर्दैनन्। मानव जीवनको मूल्यप्रतिको उनीहरूको बेवास्ता अचम्मलाग्दो छ। उनीहरूले आक्रमण गरिरहन्छन् र आक्रमण गरिरहन्छन्। र यस्तो देखिन्छ कि उनीहरूको जनशक्ति भण्डार अक्षय छ। यो सत्य हो कि युद्ध अझै एक महिना पनि भएको छैन, र प्रश्न यो छ कि माओको सेना यति ठूलो क्षतिको साथ कति समय टिक्नेछ।

एलिसले सास फेर्दै भनिन्:

- हामी शल्यचिकित्सक होइनौं, तर कसाई हौं!

एन्जेलिकाले उल्लेख गरिन्:

"म चिनियाँहरूसँग भन्दा जर्मनहरूसँग लड्न चाहन्छु! पहिलेकोलाई अझ बढी सोचविचार र सावधानीपूर्वक गणना आवश्यक थियो!"

अनि केटीले फेरि आफ्नो नाङ्गो औंलाले ट्रिगर थिचिन्। तिनीहरूको राइफल यति तातो भएको थियो कि जब ब्यारेलमा पसिना चुह्यो, यसले साँच्चै सिस्कायो।

एलिस चिच्याइन्:

दुई हजार वर्षको युद्ध,

तर्कसंगत कारण बिनाको युद्ध...

शैतान आफ्नो बन्धनबाट मुक्त भएको छ,

अनि मृत्यु पनि उसँगै आयो!

त्यसपछि केटीले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले उनीहरूलाई लात हानेर मृत्युको एक मुक्का प्रहार गरिन्, एक विशाल, घातक शक्ति। र यसले सबैलाई चारैतिर तितरबितर पार्यो।

अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, चिनियाँहरूले यति धेरै दुःख भोगेका छन् कि तपाईं उनीहरूलाई ईर्ष्या गर्न सक्नुहुन्न। तर उनीहरूमा कस्तो साहस छ? अनि तपाईं माओका विचारहरूबाट यति भ्रमित हुनुपर्छ कि तपाईं साँच्चै आफ्नो जीवनलाई पनि त्याग्नुहुन्न। र प्रयास गरिरहनुहोस्।

सोभियत सेनाले पैदल सेना विरुद्ध रकेट लन्चरहरू धेरै सफलतापूर्वक प्रयोग गर्यो। हो, तिनीहरू पर्याप्त छिटो गोली हान्दैनन्, तर तिनीहरू शक्तिशाली प्रहार गर्छन्। र तिनीहरूले ठूला क्षेत्रहरूमा पैदल सेनालाई ढकढक्याउन सक्छन्।

चिनियाँहरूसँग यति धेरै सेनाहरू छन् कि तिनीहरू हातमा जे आउँछ त्यही लिएर सशस्त्र हुन्छन्-चकमक हतियार र शिकार गर्ने राइफलहरू समेत। केही पैदल सेनाहरूले काठको मेसिन गन, वा लाठी वा काँटा पनि बोक्छन्।

यसले मलाई येमेल्यान पुगाचेभको सेनाको सम्झना गराउँछ - असंख्य, तर कमजोर हतियारधारी र व्यवस्थित।

तर कहिलेकाहीँ तपाईं यसलाई संख्याको आधारमा लिन सक्नुहुन्छ। र तिनीहरूमाथि लाश फ्याँकेर, तपाईं अगाडि बढ्न सक्नुहुन्छ। र चिनियाँहरूले देखाइरहेका छन् कि तिनीहरू वास्तवमै यो गर्न सक्छन्।

माओका अनगिन्ती भीडहरूलाई निरुत्साहित गर्ने एउटा माध्यम भनेको एन्टी-पर्सनल माइन हो। सोभियत संघसँग यस्ता बारुदी सुरुङहरू ठूलो संख्यामा छन् र यसलाई विशाल संख्यामा रहेका कर्मचारीहरू विरुद्ध प्रयोग गर्न सकिन्छ। साँचो हो, बारुदी सुरुङहरू पार गर्न सकिन्छ, तर चिनियाँहरू सिधै टाउकोमा जान्छन्, विशाल आक्रामकताका साथ आक्रमण गर्छन्।

माओले भनेझैं: सबैलाई खुसी पार्न धेरै चिनियाँहरू छन्!

विशेष क्षमता भएका नयाँ प्रकारका हतियारहरू आवश्यक पर्दछ। चिनियाँहरूले आफ्ना बच्चाहरूलाई पनि आक्रमणमा पठाउँछन्। अनि तिनीहरू नाङ्गो खुट्टा, टाउको मुण्डेर र झुत्रा लगाएर दौडन्छन्। भनाइ अनुसार, "सबै कुरा जान्छ।"

उदाहरणका लागि, भेरोनिका र अग्रिपिनाले त्यस्तो भीडलाई हटाउन उच्च गतिको आगो लाग्ने मेसिन गन प्रयोग गर्न थाले। केही प्रणालीहरू प्रति मिनेट तीस हजार राउन्डसम्म फायर गर्न सक्षम छन्। यद्यपि, तिनीहरू धेरै छिटो तातो हुन्छन्।

भेरोनिकाले उत्साहका साथ गाए पनि:

हामी महान ब्रेज्नेभलाई कसम खान्छौं,

आफ्नो सम्मान कायम राख्नुहोस् र अन्त्यसम्म लड्नुहोस्...

किनभने उहाँको शक्ति सूर्य जस्तै छ,

किनभने देश भगवानको फूल हो!

अग्रिपिनाले आक्रामक रूपमा टिप्पणी गर्दै चिनियाँहरूलाई पराजित गरिन्:

- के भगवान हुनुहुन्छ?

भेरोनिकाले जवाफ दिइन्:

- भगवान हरेक कम्युनिस्टको आत्मामा हुनुहुन्छ!

योद्धाले पुष्टि गर्यो:

- आमेन! साम्यवादको विजयको लागि अगाडि बढ्नुहोस्!

अनि नताशा र जोयाले ड्र्यागनहरूलाई हराइरहेका छन्।

यी कति राम्री केटीहरू हुन्। अनि मेसिन गनहरू चर्किरहेका छन्।

नताशाले उल्लेख गरिन्:

- यहाँ शुद्धता आवश्यक छैन, तर आगोको दर आवश्यक छ!

जोयाले उत्साहजनक रूपमा पुष्टि गरिन्:

- हो, यो आवश्यक छ! हामी पहिले नै सबै कुरा धेरै सावधानीपूर्वक गर्छौं।

भिक्टोरियाले पनि मेसिन गनबाट गोली चलाए र जोशका साथ भने:

"यो दुई सभ्यताहरू बीचको युद्ध हो - युरोपेली र एसियाली। हामी गोरा हौं र युरोपको नजिक छौं।"

स्वेतलानाले साहसी नजरले थपिन्:

- हो, नजिक! यद्यपि स्टालिनलाई टेलिफोनमा चंगेज खान भनिन्थ्यो!

अनि योद्धाहरूले फेरि गोली चलाए। अनि गोलीहरूको वर्षा भयो।

ओलेग रायबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले स्वाभाविक रूपमा यस अवसरलाई सम्हाले। उनीहरूका बालबालिकाको बटालियनले सबै आक्रमणहरूलाई विफल पार्यो। तर चिनियाँहरूले मंगोलियाबाट प्रवेश गर्न थाले, र घेराबन्दीको खतरा उत्पन्न भयो।

केटाकेटीहरूको सानो समूह नाङ्गो खुट्टा थिचेर हिँड्न थाल्यो।

हिलो भइसकेको थियो, हिउँ पग्लिरहेको थियो। यो वर्षको त्यो नराम्रो समय हो जब जताततै खाल्डाखुल्डी हुन्छन् र घाँस अझै उम्रिएको छैन।

मार्गारीटाले मीठो नजरले भनिन्:

- यहाँ हामी रिट्रीट खेल्दैछौं!

ओलेगले उल्लेख गरे:

- घेरिएको बेला लड्नु डरलाग्दो हुनेछ!

केटा साशाले आपत्ति जनायो:

- यो डरलाग्दो होइन, यो बकवास हो!

केटी लाराले उल्लेख गरिन्:

- जे भए पनि, हामीले हाम्रो वीरता र दृढता प्रदर्शन गर्यौं! र हामीले हाम्रा पुर्खाहरूलाई अपमानित गरेनौं!

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- हो, हामी महान देशभक्तिपूर्ण युद्धका अग्रगामीहरूको योग्य छौं।

केटा पेटकाले याद गर्यो:

- तर त्यसपछि हामीले फासीवादीहरू विरुद्ध लड्यौं, र अब हामी जस्तै कम्युनिष्टहरू विरुद्ध लडिरहेका छौं!

ओलेगले आपत्ति जनाए:

- तिनीहरूसँग होइन। माओवाद रातो झण्डामुनि फासीवाद हो। त्यसैले, यो नाम मात्रको कम्युनिस्ट हो।

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र भनिन्:

- ठीक छ, सबै चम्किलो कुरा सुन हुँदैन!

अग्रगामी केटी ओल्काले उल्लेख गरिन्:

- स्टालिनले माओलाई मूला भन्नु कुनै कारणले होइन - बाहिर रातो, भित्र सेतो!

अग्रगामी केटा साशाले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टा थप्पड लगाउँदै सहमति जनायो:

- हो, यस सन्दर्भमा, स्टालिन सही थिए! माओले चीनलाई यातना शिविरमा परिणत गरे!

अग्रगामी केटी लाराले टिप्पणी गरिन्:

- अनि जर्मनीको विपरीत, यसको मानव संसाधनमा फाइदा छ। त्यो पटक्कै राम्रो होइन!

ओलेगले निर्णायक स्वरमा जवाफ दिए:

- यो सबै संख्याको बारेमा होइन! सुभोरोभले भनेझैं, "युद्ध संख्याले होइन, सीपले लडिन्छ!"

अनि केटाकेटीहरूले लिए र कोरसमा गाए:

सुभोरोभले भयंकर लडाईहरूमा सिकाए,

रूसी झण्डालाई महिमामा फहराउनुहोस्!

सुभोरोभले हामीलाई अगाडि हेर्न सिकाए,

अनि यदि तिमी उठ्यौ भने, मृत्युसम्मै उभिरह्यौ!

सुभोरोभ, भाइहरू, हाम्रो लागि एउटा उदाहरण हो,

उनी कठिन समयमा हरेनन्!

सुभोरोभ एक बुबा र भाइ थिए,

अन्तिम क्र्याकर लडाकुसँग बाँडिएको थियो!

अनि तिनीहरू रोकिए। चिनियाँ आक्रमणकारी विमान फेरि आकाशमा देखा परे। हो, तिनीहरूमध्ये केवल छ जना थिए, र तिनीहरूले पहिले नै लगभग सबैलाई ध्वस्त पारिसकेका थिए।

ओलेगले क्षेप्यास्त्र प्रहार गरेनन्, तर आफ्नो अल्ट्रासोनिक उपकरणलाई शत्रुतर्फ लक्षित गरे। विमानहरू नियन्त्रण गुमाउन थाले, खस्न थाले र नाकबाट खस्न थाले।

अल्ट्रासाउन्डले काम गरिरहेको थियो, वाग्नेरको संगीत बजिरहेको थियो।

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- तपाईंले स्वीकार गर्नुपर्छ कि यो संगीतमा केही रहस्यमय कुरा छ!

ओलेगले सहमतिमा टाउको हल्लाए:

"एडोल्फ हिटलरले वाग्नेरलाई माया गर्नु कुनै अचम्मको कुरा होइन। उनी एक उन्मादी फुहरर थिए, तैपनि उनले लगभग सम्पूर्ण संसारलाई हल्लाउन सफल भए। त्यस अर्थमा, कसरी भन्न सकिन्छ कि उनी एक महान खलनायक थिए!"

अग्रगामी केटी क्लाराले टिप्पणी गरिन्:

- तर माओ उनलाई उछिन्न चाहन्छन्!

पेटकाले सास फेर्दै टिप्पणी गरिन्:

- सायद यो यसलाई पार गर्नेछ!

चिनियाँहरूले साँच्चै धेरै क्षति बेहोरे। अनि प्रशान्त महासागरमा रहेका सोभियत पनडुब्बीहरूले बेइजिङ नजिक आएर गोलाबारी गरे। तिनीहरूले धेरै सरकारी भवनहरू र धेरै कारखानाहरू ध्वस्त पारे। त्यसरी नै तिनीहरूले गए र यो गरे।

अनि त्यसपछि उनीहरू लगभग सजाय नपाई छोडिए। अनि लामो दूरीको बमवर्षकहरूले सांघाईमा पनि आक्रमण गरे, त्यहाँ माओको अर्को निवास ध्वस्त पारे।

प्रतिक्रियामा, धम्कीहरू थिए। तर चीन आणविक हतियार प्रयोग गर्न सतर्क थियो; यस सन्दर्भमा सोभियत संघ धेरै बलियो थियो र प्रतिक्रिया दिन सक्थ्यो। यद्यपि यसको सिद्धान्तले पहिले तिनीहरूलाई प्रयोग नगर्ने वाचा गरेको थियो।

अनास्तासिया र अकुलिनाले शत्रुको पैदल सेनामा पनि काम गरे। दुवै केटीहरू धेरै जवान देखिन्छन्: रातो कपाल र गोरो केटीले दोस्रो र पहिलो विश्वयुद्ध, साथै रूस-जापानी युद्ध दुवैमा अनुभव गरेका थिए। र अनास्तासियाले क्रिमिया र टर्की-बाल्कन युद्धमा कार्य देखेकी थिइन्। उनीहरूको केही गौरवशाली समय थियो। र तिनीहरू कहिल्यै बूढो भएनन्। यी उच्चतम क्षमताका केटीहरू हुन्।

अनास्तासियाले गाए:

मलाई विश्वास छ कि आत्माले दुष्ट शक्तिहरूलाई जित्नेछ,

हामी माओवादलाई समाप्त गर्न सक्छौं...

शत्रुहरूको लागि चिहानहरू होस्,

हामी साँचो साम्यवाद निर्माण गर्दैछौं!

अकुलिनाले ऊर्जावान रूपमा पुष्टि गरिन्:

- हामी साँच्चै निर्माण गर्दैछौं र निर्माण गरिरहनेछौं!

अनि दुवै केटीहरूले फेरि जमिनको निशानामा प्रहार गरिरहेका थिए। उदाहरणका लागि, उनीहरूले केही दुर्लभ चिनियाँ ग्राड मिसाइल लन्चरहरूलाई ध्वस्त पारे। योद्धाहरूले आफ्नो क्षमता प्रदर्शन गरे।

अनास्तासियाले क्लस्टर बम विस्फोटक क्षेप्यास्त्रहरू पनि प्रयोग गर्यो - तिनीहरू पैदल सेना विरुद्ध राम्रो छन्।

केटीहरू रिसले चूर भए र आफ्ना शत्रुहरूलाई कुल्चे।

सोभियत सेनाले पनि प्रतिआक्रमण गर्ने प्रयास गरे। केही ट्याङ्कहरू पूर्वी जर्मनीबाट पनि आए।

तिनीहरूमध्ये धेरै फ्लेमथ्रोअरहरू पनि थिए, जुन पैदल सेना विरुद्ध उच्च श्रेणीका थिए।

अनि अवश्य पनि, त्यहाँ उच्च-शक्ति भएका मोर्टार प्रहारहरू पनि थिए। तिनीहरू सामूहिक रूपमा प्रयोग गरियो। चिनियाँहरू पनि भागे। र तिनीहरूले भोगेको क्षति केवल भयानक थियो।

योद्धा केटी मारियाले गाएकी थिइन्:

माओवादीका मानिसहरूको अगाडि नझुक्नुहोस्,

चीनले हामीलाई नराम्रो अवस्थामा राख्ने छैन...

मलाई विश्वास छ हामी साम्यवादको अधीनमा बाँच्नेछौं,

अनि ब्रह्माण्डमा स्वर्ग निर्माण गरौं!

अध्याय नम्बर ३ ।

अप्रिलको सुरुमा, ठूलो क्षति बेहोरेर, चिनियाँहरूले नाकाबन्दी गरिएको भ्लादिभोस्तोक बाहेक, अमुर नदीको किनारमा रहेको लगभग सम्पूर्ण प्रिमोरी कब्जा गरे। खबारोभ्स्क पनि पतन भयो, र माओका सेनाहरू यस क्षेत्रमा अझ गहिरो रूपमा अगाडि बढे। अल्मा-अता पहिले नै आंशिक रूपमा कब्जा भइसकेको छ, र सडक लडाईं भइरहेको छ। अवस्था भयानक छ।

GDR बाट साइबेरियामा आएका सोभियत ट्याङ्कहरू मात्र थिएनन्, स्वयंसेवकहरू पनि थिए। यहाँ तिनीहरू चिनियाँहरूसँग लड्न जर्मन-निर्मित "थालम्यान-३" ट्याङ्कमा सवार छन्। यो ट्याङ्कमा फ्लेमथ्रोवर र आठ मेसिन गनहरू छन्।

अनि यसलाई चार जर्मन केटीहरूले चलाएका थिए: गर्डा, चार्लोट, क्रिस्टिना र म्याग्डा!

अनि तिनीहरूले बिकिनी र नाङ्गो खुट्टा बाहेक अरू केहीमा लडेनन्। अप्रिलको सुरुमा चिसो भए पनि, यो चाँडै न्यानो हुन्छ, विशेष गरी दिउँसोको अन्त्यतिर। र फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्की पनि तातो छ।

केटीहरूले उसलाई चिनियाँ फौजको घना इलाकामा पठाए। र मेसिन गनहरूले सबैभन्दा पहिले गोली चलाए।

गर्डाले उल्लेख गरे:

- हामी तिनीहरूलाई नर्क दिनेछौं!

क्रिस्टिनाले उल्लेख गरिन्:

- होसियार हुनुपर्छ! तिनीहरूले हामीमाथि ग्रेनेड फ्याँक्न सक्छन्!

चार्लोटले आक्रामक रूपमा जवाफ दिइन्:

- अनि हामी उनीहरूलाई प्रयास गर्नेछौं! उनीहरूले गर्नेछन्!

म्याग्डाले लामो सास फेर्दै आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू थिच्दै भनिन्:

- म मान्छे मार्न चाहन्न, तर म मार्नै पर्छ!

ती योद्धाहरू साँच्चै नै राम्रा देखिन्थे। तिनीहरूले चिनियाँ सेनालाई आगोले पोलेका थिए। आठवटा मेसिन गनबाट गोली चलिरहेको थियो। जलेको गन्ध आइरहेको थियो। र ती गन्धहरू घिनलाग्दा थिए।

केटीहरूले मेसिन गनबाट गोली चलाए र आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई कुल्चे। अनि आगोको धाराले तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा पोले।

गर्डाले आफ्नो नाङ्गो, काटेको खुट्टाले जोइस्टिक बटनहरू थिच्दै भनिन्:

- यदि जापानले पूर्वबाट आक्रमण गरेको भए हामी रुसीहरू विरुद्ध जित्न सक्थ्यौं!

चार्लोटले चियालाई आगोमा तताउँदै कराइन्:

- हामी जापान बिना यो गर्न सक्थ्यौं। यदि हिटलर यति मूर्ख नभएको भए!

क्रिस्टिना सहमत भइन्:

"हिटलर वास्तवमा प्रतिभाशाली व्यक्ति थिएनन्। यदि, व्यवहारमा पूर्ण रूपमा अप्रभावी साबित भएका माउस र लायनको सट्टा, तिनीहरूले E-10 र E-25 को द्रुत विकासमा लगानी गरेको भए, तिनीहरूले लाइन समात्न सक्थे। वा अझ बढी।"

मग्दाले मीठो नजरले भनिन्:

- हुनसक्छ। तर के हामीसँग घृणित फासीवादी शासन सत्तामा हुन्थ्यो, र के त्यसले हामीलाई खुशी ल्याउँथ्यो?

गोलीबारी जारी राख्दै गर्डाले टिप्पणी गरे:

"के GDR मा साँच्चै लोकतन्त्र छ, सोभियत संघ जस्तै? चुनाव हुन्छ, तर कुनै विकल्प छैन, र प्रति सिट एक जना मात्र उम्मेदवार हुन्छ, त्यसोभए तपाईं के गर्न सक्नुहुन्छ? र तपाईं साँच्चै उनीहरूको इमानदारीमा विश्वास गर्नुहुन्न। र यो सधैं उनान्सय र एक बिट हुन्छ!"

चार्लोट यससँग सहमत भइन्:

- हिटलरको पालामा प्रजातन्त्र थिएन, र हिटलर पछि पनि प्रजातन्त्र थिएन।

माग्दाले याद गरिन्, चिनियाँहरूलाई गोली हान्दै:

- हिटलरभन्दा पहिले प्रजातन्त्र थियो। त्यतिबेला बहुदलीय व्यवस्था थियो, र गणतन्त्र राष्ट्रपतीय भन्दा बढी संसदीय थियो। हिटलरभन्दा पहिले पैंतीस दलहरू थिए!

क्रिस्टिनाले सिट्टी बजाइन्:

- हो, प्राचीन समयमा प्रजातन्त्र थियो। तर अब त्यहाँ एउटा मात्र शब्द छ: अधिनायकवाद।

अनि केटीहरूले चिनियाँ सैनिकहरूमाथि मेसिन गन चलाइरहे।

गर्डाले मीठो नजरले भनिन्:

- लोकतन्त्र? खैर, मलाई थाहा छैन, अधिनायकवादमा धेरै व्यवस्था हुन्छ! तर लोकतन्त्रमा धेरै अराजकता हुन्छ!

अनि उनले आगोको धारा बगाए। अनि त्यो चिनियाँ भीडबाट गुज्रियो। अनि उनीहरू अगाडि बढ्दै गए।

चार्लोटले मीठो नजरले, र आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई भुट्दै टिप्पणी गरिन्:

- अर्डर? कहिलेकाहीँ यस्तो अर्डर हुन्छ कि तपाईंले झन्झट छुटाउनुहुन्छ!

क्रिस्टिनाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

"हिटलरको पालामा, उनीहरूले साँच्चै अराजकताको सपना देखेका थिए! यस्तो व्यवस्था साँच्चै अद्भुत हुने थियो!"

माग्दाले माओवादीहरूमाथि गोली चलाए र भने:

"यदि चिनियाँहरूले जिते भने, यो हिटलरको शासनकालभन्दा पनि खराब हुनेछ! उनीहरूलाई हामीलाई दासको रूपमा पनि चाहिँदैन!"

गर्डा यससँग सहमत भइन्:

- हो! त्यहाँ थोरै जर्मनहरू थिए, र त्यतिबेला पनि हामी क्रूर थियौं, तर हामी एक सुसंस्कृत र शिक्षित राष्ट्र थियौं, त्यसोभए तपाईं एसियाबाट के आशा गर्न सक्नुहुन्छ?

चार्लोटले मुस्कुराइन् र आफ्नो मेसिन गनबाट गोली चलाउँदै भनिन्:

"यति धेरै क्षति भए पनि, विशाल जनसंख्या भएको चीन पनि जर्मनी पुग्न पर्याप्त हुनेछैन! र हामी अझै पनि मद्दत गर्नेछौं!"

अनि केटीहरूले जोश र शक्तिका साथ काम गरे। यी साँच्चै उच्च श्रेणीका योद्धाहरू हुन्।

अन्य क्षेत्रहरूमा पनि लडाईं चर्कियो। प्रिमोरीमा अमुर नदीमा पुगेपछि चिनियाँहरूले आफूलाई पानीको अवरोधको सामना गर्नुपर्यो। र त्यहाँ एकदमै बलियो रक्षात्मक रेखा थियो। पूर्ण बग्ने नदीको पछाडि समात्न धेरै सजिलो थियो। सोभियत सेनाले भ्लादिभोस्तोकमा आक्रमणलाई विफल पारे। पायोनियर डिटेचमेन्टहरूले पनि लडाईंमा भाग लिए। मौसम द्रुत गतिमा न्यानो भयो, र अप्रिल सम्ममा, फूलहरू फुल्न थाले।

साइबेरियामा महादेशीय हावापानी छ। जाडो ऋतु अवश्य पनि चिसो हुन्छ, तर गर्मी ऋतु तातो हुन्छ र मुहानहरू उजाड हुन्छन्।

समग्रमा, यो उत्कृष्ट छ। र भ्लादिभोस्तोक क्रिमियाको दक्षिणमा अक्षांशमा अवस्थित छ। र तपाईं गर्मीमा त्यहाँ पौडी खेल्न सक्नुहुन्छ।

केटीहरू त्यहाँ पनि लाइनमा छन्। यहाँ महिला कप्तान अन्ना छिन्, जसले किल्लामा चिनियाँ सैनिकहरूमाथि गोली चलाइरहेकी छिन्। र उनीहरू अगाडि बढिरहेका छन्।

तिनीहरू लगभग हरेक दिन आक्रमण गरिरहेका छन्। र तिनीहरू आइरहन्छन्। तिनीहरू साँच्चै नै आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको लाशमाथि घस्रिरहेका छन्। र यो साँच्चै डरलाग्दो छ।

यसबाहेक, चिनियाँहरूले सम्पूर्ण मोर्चा रेखामा भ्लादिभोस्तोकमाथि आक्रमण गरिरहेका छन्। एउटा भयानक अवस्था सिर्जना हुँदैछ। र लडाईं यति रक्तपातपूर्ण छ।

तर गोलाबारी एकदमै हल्का छ। अहिलेसम्म, चिनियाँहरू तोपखानामा धेरै राम्रो छैनन्। यसबाहेक, तिनीहरूका केही बन्दुक र मोर्टारहरू विमानले खसालेका छन्। सोभियत विमानहरूले हावामा प्रभुत्व जमाउँछन्। अहिलेसम्म, चीनसँग यसको सामना गर्न केही छैन।

तिनीहरूले के प्रहार गर्छन्? सबैभन्दा राम्रो कुरा, दोस्रो विश्वयुद्धका विमान विरोधी बन्दुकहरू। तिनीहरूसँग लगभग कुनै सतहबाट हावामा प्रहार गर्ने क्षेप्यास्त्रहरू छैनन्, र अवस्थितहरू पुराना सोभियत क्षेप्यास्त्रहरू हुन्। यद्यपि, तिनीहरू चीनमा आफ्नै उत्पादन स्थापना गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्।

अन्नाले निकोलेटालाई साथ दिँदै आक्रमणलाई रोक्छिन्। योद्धाहरू धेरै सुन्दर छन्। चिसोको बावजुद, तिनीहरू बिकिनी र नाङ्गो खुट्टामा लड्न रुचाउँछन्। र स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, यो उत्कृष्ट छ, र तिनीहरूलाई धेरै चिनियाँ आक्रमणहरू हटाउन मद्दत गर्दछ।

भ्लादिभोस्तोक राम्रोसँग संरक्षित छ। सौभाग्यवश, यसका किल्लाहरूलाई समयमै बलियो बनाइयो, र अब यसले आफ्नो जग बलियो बनाउन सक्छ।

अन्नाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

"हामीले हाम्रो जमिन राम्रोसँग समातेका छौं। तर शत्रुले हामीलाई कमजोर पार्ने प्रयास गर्नेछ!"

निकोलेटाले पुष्टि गरिन्:

- शत्रुलाई प्रयास गर्न देऊ! तर हामी शत्रुको अगाडि झुक्ने छैनौं!

अनि केटीहरूले आफ्ना नाङ्गो खुट्टा माथि फ्याँकेर क्रोधित अभिवादन गरे!

अनि तिनीहरूले तिनीहरूबाट बुमेराङहरू प्रहार गरे। तिनीहरू उडेर आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको टाउको काटिदिए।

अनि युद्ध जारी छ... चिनियाँहरूले फेरि भ्लादिभोस्तोकमा आक्रमण गरिरहेका छन्। तिनीहरू घना खम्बाहरूमा अगाडि बढिरहेका छन्। र तिनीहरूलाई कुनै पनि परिस्थितिमा नोक्सानको वास्ता छैन। र माओ आफ्ना सैनिकहरूलाई छोड्ने व्यक्ति होइनन्।

अन्नाले उल्लेख गरिन्:

- यो सबै अनौठो छ!

निकोलेटाले जवाफ दिइन्:

- केही अनौठो छैन! जब धेरै मानिसहरू हुन्छन्, तिनीहरू उसलाई दया गर्दैनन्!

भियोलाले अर्की योद्धा केटी र अधिकारीलाई याद गरिन्:

- धेरै पैसा हुनेहरू किन यति धेरै लोभी हुन्छन् र उनीहरूप्रति दया गर्छन्?

अन्ना हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- पैसा पैसामा जान्छ! यो पहिले नै एउटा सिद्धान्त हो!

अनि केटीहरूले चिनियाँ पैदल सेनाको एकाग्रतामा होवित्जर तोप प्रहार गरे।

आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूसँग साँच्चै थोरै कवच हुन्छ। र यो पुरानो र ढिलो छ। तर तिनीहरूसँग धेरै पैदल सेना छ। त्यसलाई रोक्न प्रयास गर्नुहोस्।

यो साँच्चै ठूलो समस्या हो। लडाकुहरूमा धेरै महिलाहरू छन्। तिनीहरू निष्पक्ष लिङ्गको प्रतिनिधित्व गर्छन्, दुर्गन्धित पुरुषहरू जस्तो होइन। र तिनीहरूसँग हुन पाउनु धेरै राम्रो छ।

अनि अब मेसिन गनहरूले चिनियाँहरूमाथि गोली चलाइरहेका छन्। अन्नाले टिप्पणी गर्छिन्:

- कति मानिसहरू मरे! तर हामी अझै जित्नेछौं!

निकोलेटाले सास फेर्दै सहमति जनाइन्:

- हो, हामीले जित्नुपर्छ! यो हाम्रो भाग्य हो, हामी अरू कुनै तरिकाले बाँच्न सक्दैनौं!

भियोलाले रिसाउँदै भनिन्:

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ,

बन्धन तोड्न चाहनेहरू!

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ,

हामी चीनलाई हराउन सक्षम हुनेछौं!

यसरी केटीहरूले आफ्नो बाइसेप्स र मांसपेशीहरू देखाउँछन् जसले कागको बार भाँच्न सक्छ।

यहाँ अडाला र अगागा छन्, सोभियत संघको युरोपेली भागबाट आएका नयाँ पाइलटहरू। तिनीहरू उल्लेखनीय लडाकुहरू हुन्। अवश्य पनि, परम्परा अनुसार, तिनीहरू खाली खुट्टा र बिकिनीमा लड्छन्। धेरै सक्रिय र अद्भुत केटीहरू। र तिनीहरूले आफ्नो बहुभूमिका विमान त्याग्छन्।

युद्धको प्रकृति यस्तो छ कि आकाशमा थोरै मात्र हवाई लडाइँहरू हुन्छन्। र लडाकुहरू चाँडै आक्रमणकारी विमानमा परिणत हुन्छन्। र तिनीहरूले आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिले जमिनको लक्ष्यमाथि प्रहार गर्छन्।

अदालाले आफ्नो पेटबाट टुक्राटुक्रा पार्ने र रकेट मिसाइलहरू प्रहार गर्दै चिनियाँ सैनिकहरूलाई प्रहार गरिन् र उल्लेख गरिन्:

- एकदमै साधारण काम!

अगाथाले माओका योद्धाहरूको समूहमाथि रकेट पनि प्रहार गरिन् र मुस्कुराउँदै भनिन्:

- तर हामीले लक्ष्यहरू छनौट गर्नुपर्छ ताकि प्रत्येक मिसाइल सबैभन्दा तर्कसंगत रूपमा प्रयोग होस्!

अनि केटीहरू हाँस्न थाले। तिनीहरू कति सक्रिय छन् भन्ने कुरा स्पष्ट छ। अनि तिनीहरू चरित्रको बलका साथ काम गर्छन्।

केटीहरू एक पटक सुटिङ रेन्जमा अभ्यास गरिरहेका थिए। एक जना केटाले आफू उनीहरूभन्दा राम्रो प्रहार भएको दाबी गरे। त्यसैले, दुई पाइलटहरूले बाजी लगाए र सयमा सय जिते। त्यसपछि उनीहरूले हार्नेलाई उनीहरूको नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चा चुम्बन गर्न बाध्य पारे। ऊ लम्पसार पर्यो र आज्ञाकारी भएर, केही उत्साहका साथ पनि, केटीहरूको नाङ्गो, थोरै धुलो भएको तलामा चुम्बन गर्यो। र यो धेरै राम्रो थियो। उसलाई पनि यो मन पर्यो।

चिनियाँ सेनालाई प्रहार गर्दै अदालाले मीठो नजरले टिप्पणी गरे:

- महिला हुनु कति राम्रो कुरा हो! पुरुषहरूलाई मूर्ख बनाउन धेरै सजिलो छ! तिनीहरू तपाईंलाई यति सजिलै प्रेम गर्छन्!

अगाथा सहमत भइन्:

- हो, गर्छन्! अनि त्यो नै संसारको सुन्दरता हो!

अनि दुवै केटीहरूले माओको सेनामाथि आफ्नो अन्तिम मिसाइल प्रहार गरे र इन्धन भर्न फर्किए। अब त्यो साँच्चै एउटा महत्त्वपूर्ण अवसर थियो। योद्धाहरू कसरी लड्छन्। तपाईं त्यस्ता महिलाहरूको विरुद्धमा उभिन सक्नुहुन्न।

समग्रमा, चिनियाँहरू आक्रमणमा थिए, तर सोभियत ट्याङ्कका प्रिन्सरहरूले पैदल सेनालाई प्रतिआक्रमण गरिरहेका थिए। ट्याङ्कहरूले मेसिन गनहरू बोकेका थिए, जसलाई हतारमा रूपान्तरण गरिएको थियो।

सोभियत संघ भित्रै पनि केही परिवर्तनहरू गरिँदै थिए। कार्यदिवस बढाइएको थियो, र स्कूले बच्चाहरूलाई स्कूल पछि सामुदायिक सेवा गर्न बाध्य पारिएको थियो। खाद्यान्न अभाव हुने सम्भावना भए पनि रासन अझै सुरु गरिएको थिएन।

अमेरिका चीनलाई हतियार बेच्न इच्छुक थियो, तर यदि माओ तिर्न तयार भए के हुन्छ? ती हतियारहरू सित्तैमा वा लेन्ड-लीज अन्तर्गत दिनु महान् नेताको तानाशाही र कम्युनिस्ट शासनले चाहेको कुरा थिएन।

यसबाहेक, दमनको सन्दर्भमा चीन सोभियत संघ भन्दा धेरै खराब छ।

त्यसैले यी रक्तपातपूर्ण आक्रमणहरू भइरहेका थिए। र चीनले केही सफलता पनि हासिल गर्यो।

ओलेग र मार्गारीटाले आफ्नो टोलीसँगै नयाँ प्रतिरक्षा लाइन अपनाए। अवस्था भयानक थियो। चिनियाँहरूले मंगोलियाको धेरैजसो भाग कब्जा गर्न र यसको राजधानीलाई घेर्न सफल भएका थिए। त्यसैले मोर्चा फैलिएको थियो। अनि त्यसपछि माओवादीहरूलाई काट्न ट्याङ्कहरू सक्रिय भए।

अनि बाल नायकहरूले आफ्नो स्थानमाथि अर्को आक्रमणलाई विफल पारे। अनि तिनीहरूले आकाशीय साम्राज्यका अगाडि बढिरहेका योद्धाहरूलाई ध्वस्त पारे। अनि फेरि, अल्ट्रासाउन्ड र मिसाइलहरू प्रयोग गरियो। माओका सेनाहरूमाथि यति धेरै वर्षा भयो।

ओलेगले चिनियाँ फौजमाथि गोलीबारी गरे, क्षेप्यास्त्र प्रहार गरे। बाल नायकहरूले पनि क्याटापल्टबाट प्रहार गरे। आक्रमण जारी रह्यो, एकपछि अर्को लहर। र यो एकदमै आक्रामक आक्रमण थियो।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

मुस्कानले सबैलाई उज्यालो महसुस गराउँछ,

अनि हात्तीलाई र सानो शंखेकिरालाई पनि...

त्यसैले यो पृथ्वीको सबै ठाउँमा होस्,

बिजुली बत्ती जस्तै, मुस्कानहरू भेटिन्छन्!

युवा योद्धाहरू साँच्चै तितरबितर भएका छन्। उनीहरूसँग आराम गर्ने समय छैन। उनीहरू निरन्तर लड्न बाध्य छन्। लडाईको अवस्था यस्तै छ।

तिमीसँग चेस खेल्ने समय पनि छैन।

महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा पनि, अग्रपंक्तिमा शान्ति थियो। तर यहाँ, हरेक दिन आक्रमणहरू हुन्छन्, र ठूलो संख्यामा। यो सबै अत्यन्तै थकाउने छ।

ओलेगले उदास नजरले भने:

"हो, त्यो राम्रो विकल्प हो-कम्युनिस्ट चीनसँग लड्नु। एक्काइसौं शताब्दीमा हामी नजिकका साथी बनेका छौं भनेर विश्वास गर्न पनि गाह्रो छ!"

रकेटहरू प्रक्षेपण गर्दै मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

धेरै कारणहरू छन्। एउटा यो हो कि सोभियत नेतृत्व र माओ दुवै धेरै अहंकारी थिए। यद्यपि चीनसँग सम्बन्ध सुधारको प्रयास सोभियत युगमा पनि सुरु भएको थियो। पहिले एन्ड्रोपोभको नेतृत्वमा, त्यसपछि चेर्नेन्कोको नेतृत्वमा। र त्यसपछि गोर्बाचेभको नेतृत्वमा। यो त्यस्तै भयो।

केटा भोभाले सोध्यो:

- तपाईं के कुरा गर्दै हुनुहुन्छ?

ओलेगले भने:

- यो हाम्रो ठूलो रहस्य हो - विश्वास गर्नुहोस् या नगर्नुहोस्!

अनि केटाकेटीहरूले फेरि शत्रुमाथि गोली चलाउन थाले। अनि उनीहरूले अल्ट्रासाउन्ड सुरु गरे, जुन पैदल सेनामाथि गोली चलाउन धेरै प्रभावकारी छ। यो साँच्चै राम्रो कुरा हो।

अनि फेरि चिनियाँ सेनाको भीड पूर्ण रूपमा मशमा परिणत भयो।

सोभियत संघको केही भाग, विशेष गरी प्रिमोरी, चिनियाँहरूले कब्जा गरेका थिए। यसले गर्दा पक्षपाती टुकडीहरूको उदय भयो।

यद्यपि यति ठूलो सेनासँग व्यवहार गर्दा यो त्यति सजिलो हुँदैन।

पहिलो पक्षपातपूर्ण आक्रमणको क्रममा, चिनियाँहरूले दण्डात्मक आक्रमण गरे, देख्ने सबैलाई जलाएर मारे, महिला वा बालबालिकालाई पनि छोडेनन्।

तिनीहरूले अग्रगामी लेश्कालाई यातना दिए। यद्यपि उनी लगभग बाह्र वर्षको मात्र बच्चा थिए, तिनीहरूले उनको उमेरको लागि कुनै छुट दिएनन्।

तिनीहरूले नाङ्गो केटामाथि बरफको पानी खन्याए, त्यसपछि उम्लिरहेको पानी, र फेरि बरफको पानी। तिनीहरूले गरिब केटालाई छालाले भरिएसम्म पोले। त्यसपछि तिनीहरूले उसलाई रामरोडले घोचे र ठूलो आगोमा जिउँदै पोले।

उनीहरू यहाँका पक्षपातीहरूसँग समारोहमा उभिएनन्। उनीहरूले उनीहरूलाई नाजीहरू भन्दा पनि खराब व्यवहार गरे। उनीहरूले भने, "केवल थोरै असन्तुष्टि व्यक्त गर्ने प्रयास गर। तिमीले जे पाउनुपर्छ त्यो पाउनेछौ।"

यसबाहेक, चिनियाँहरूलाई किन स्थानीय जनसंख्याको आवश्यकता पर्छ? तिनीहरूले आफ्नै जनसंख्या लिनेछन् र त्यहाँ बसोबास गर्नेछन्। यद्यपि साइबेरियामा सबैका लागि प्रशस्त ठाउँ छ। त्यसैले माओले तिनीहरूलाई छोड्दैनन्।

पुरानो तानाशाहले फासीवादी विधिहरू प्रयोग गरेर काम गर्छ, तिनीहरूलाई सबैभन्दा प्रभावकारी ठान्दै।

यसैबीच, मोर्चामा भयंकर लडाइँ चलिरहेको थियो। अन्ततः अप्रिलको मध्यतिर अल्मा-अटाको पतन भयो। यो रक्षाको लागि विशेष रूपमा सुसज्जित थिएन। र चिनियाँहरूले लागतको वास्ता गरेनन्। यसरी, यस युद्धमा संघ गणतन्त्रको पहिलो सोभियत राजधानी गुमायो। एक अप्रिय मनोवैज्ञानिक र आर्थिक तथ्य।

अनि किर्गिस्तानको राजधानी बिश्केकले आफूलाई घेरेको पाए। तर त्यहाँ पहाडहरू थिए, र यो अझै पनि केही समय टिक्न सक्छ।

नताशा र उनको टोलीले ड्र्यागन मेसिन गनहरू सञ्चालन गरे, जसले गर्दा चिनियाँ सेनालाई प्रभावकारी रूपमा ध्वस्त पारियो।

मेसिन गनहरूको काम व्यापक थियो, जसमा घाँस काट्ने काम पनि समावेश थियो।

नताशाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- हामी शत्रुलाई सिङले समात्छौं!

जोयाले आपत्ति जनाए:

- उसको दाह्री पनि काटौं!

भिक्टोरियाले मुस्कुराइन् र मेसिनगनको गोली चलेको याद गरिन्:

- हो, हाम्रो कपाल काट्ने तरिका एकदमै राम्रो छ!

अनि चिनियाँ सैनिकहरू साँच्चै थुप्रोमा, वा भन्नुपर्दा, थुप्रोमा थुप्रिए।

अनि स्वेतलानाले मोर्टारबाट घातक प्रहार पनि गर्न सफल भइन्। कस्तो प्रहार।

अनि चिनियाँहरू ढुङ्गाबाट पानीका छिटाहरू जस्तै चारैतिर छरिए।

चीनले सञ्चालन स्तरमा सफलता हासिल गरे पनि, सोभियत संघसँग लड्ने विचारप्रति माओ खुसी थिएनन्।

आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरू घरमै केही बनाउने प्रयास गरिरहेका छन्। विशेष गरी, तिनीहरू फाउस्ट-प्रकारको कार्ट्रिज जस्तो केही बनाइरहेका छन्। सोभियत ट्याङ्कहरू एक शक्तिशाली शक्ति हुन्। र तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई साँच्चै रिस उठाइरहेका छन्।

उदाहरणका लागि, यहाँ एलेना छिन्, T-64 मा आक्रमण गर्दै। उनीसँग तीन केटीहरू छन्: एलिजाभेटा, एकाटेरिना र एभ्रोसिन्या।

सोभियत सवारी साधन आफ्नो समयको लागि धेरै राम्रो थियो, यसको सक्रिय कवच, एकदमै चलाउन मिल्ने, र उच्च-स्तरीय बन्दुकको साथ। यसबाहेक, कवच छेड्ने गोलाहरू भन्दा उच्च-विस्फोटक गोलाहरू फायर गर्नु राम्रो हो।

केटीहरू ट्याङ्कबाट गोली चलाइरहेका छन्। यसमा चार थप मेसिन गनहरू जडान गरिएका छन्। र तिनीहरूले उत्कृष्ट रूपमा काम गर्छन्।

एलेनाले त्यो लिइन् र गाइन्:

गर्जन चल्छ, युद्धको आँधी चल्छ,

तिमी नर्कको खाडलबाट उम्कियौ...

शैतानले तिमीलाई पृथ्वीमा फ्याँकिदियो,

बदला लिनको लागि, नाइट फर्कनु पर्छ!

एलिजाबेथले मेसिन गनबाट गोली चलाइन् र चिच्याइन्:

- सोभियत संघको जय होस्!

एकाटेरिनाले पुष्टि गरिन्:

- सोभियत नायकहरूको जय होस्!

युफ्रोसिनले उल्लेख गरे:

- चिनियाँहरूलाई मार्नु लाजमर्दो कुरा हो, उनीहरूलाई वधस्थलमा धपाउनु उनीहरूको गल्ती होइन!

अनि चारै जना केटीहरूले सामूहिक रूपमा कराए:

- सोभियत संघ - हुर्रे!

अनि तिनीहरूको ट्याङ्क चलिरह्यो। अनि शत्रुमाथि मेसिन गनहरू बर्साइयो। अनि लाशहरूको पहाड थुप्रियो। अनि यसको कारणले धेरै जना मरे। अनि अन्य सोभियत ट्याङ्कहरू पनि कार्यमा थिए। त्यतिबेला, संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क T-64 थियो, र तिनीहरूले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरिरहेका थिए। तर चिनियाँहरू अझै पनि पुरानो तरिकाले लडिरहेका थिए।

ठिक छ, तिनीहरूले ग्रेनेड फ्याँक्ने प्रयास पनि गर्न सक्छन्। र कहिलेकाहीं तिनीहरू सफल हुन्छन्।

एलेनाले पिटर द ग्रेटको समय सम्झिन्। त्यतिबेला रूसी सेनाले बन्दुकको नालमा जोडिएको संगीन-चक्कु र पहिलो ग्रेनेड प्रस्तुत गर्यो।

लेनिनको समयमा र १९३० को दशकको सुरुवातमा, सबै जारहरू स्पष्ट रूपमा खराब थिए, र पिटर द ग्रेट पनि यसको अपवाद थिएनन्। तर त्यसपछि, स्टालिनको व्यक्तित्व पंथ बलियो हुँदै जाँदा, मानिसहरूले भन्न थाले कि सबै जारहरू खराब थिएनन्। र पिटर द ग्रेट पहिलो व्यक्ति थिए जसको उदय भयो। त्यसपछि, महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा, नाखिमोभ, सुभोरोभ, उशाकोभ, कुतुजोभ र इभान द टेरिबल जस्ता नायकहरू देखा परे।

स्टालिनको प्रचारले उनीहरूलाई बढावा दियो। यद्यपि छनौटशीलता कायम रह्यो। उदाहरणका लागि, पिटर अलेक्सेभिच एक असल जार थिए, जबकि उनका बुबा, अलेक्से मिखाइलोभिच त्यति धेरै थिएनन्। तर अलेक्से मिखाइलोभिचले युक्रेनको आधाभन्दा बढी भाग, जसमा कीभ, स्मोलेन्स्क क्षेत्र र साइबेरियाको विशाल क्षेत्रहरू रूसमा गाभे।

सायद यो किनभने यस जारको अधीनमा, सोभियत समयमा एक स्पष्ट रूपमा सकारात्मक नायक मानिने स्टेन्का रजिनको विद्रोह दबाइएको थियो। र त्यसैले उनलाई प्रतिक्रियावादी मानिन्थ्यो। र निकोलस द्वितीयले एलेक्सी मिखाइलोभिचलाई सबैभन्दा राम्रो जार माने। वास्तवमा, केही तरिकामा, उनी आफ्नो प्रसिद्ध छोरा भन्दा श्रेष्ठ थिए।

विशेष गरी, पिटर द ग्रेटले सुर्तीजन्य पदार्थ सेवन गर्न आदेश दिएका थिए। यसको विपरीत, उनका बुबा, एलेक्सी मिखाइलोविचले, विशेष गरी सेनामा सुर्तीजन्य पदार्थ निषेध गरेका थिए। र सुर्तीजन्य पदार्थको कारणले गर्दा, दोस्रो विश्वयुद्धको तुलनामा शताब्दीहरूमा विश्वभर धेरै गुणा बढी मानिसहरूको अकालमै मृत्यु भयो।

यद्यपि, यस्तो देखिन्छ कि माओ हिटलरलाई उछिन्न चाहन्छन्। र उनका सेनाहरू आइरहन्छन्।

क्रूर आक्रमणका रणनीतिहरू। र सफलता बिना होइन; कहिलेकाहीं सफलताहरू प्राप्त हुन्छन्। यसबाहेक, ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा रहेको सोभियत कमान्डले अझै पनि कर्मचारीहरूलाई जोगाउन र स्टालिनको नेतृत्वमा जस्तै मृत्युसम्म सेना फिर्ता नगर्ने प्रयास गरिरहेको छ। यद्यपि, जोसेफ भिसारियोनोभिचको नेतृत्वमा पनि, सेनाहरू कहिलेकाहीं पछि हट्थे र घेराबन्दीबाट बाहिर निस्कन्थे। र "एक कदम पनि पछि नहट्ने" आदेशको बावजुद - उदाहरणका लागि, मेइन्स्टाइनको प्रतिआक्रमणको समयमा, सोभियत सेनाहरूलाई खार्कोभ छोड्न र घेराबन्दीबाट बाहिर निस्कन अनुमति दिइएको थियो। अर्को शब्दमा, अपवाद बिना कुनै नियमहरू छैनन्। र चिनियाँहरू अगाडि बढिरहेका छन्।

आकाशीय साम्राज्यको तर्फबाट घरेलु हवाईजहाजहरू पनि आकाशमा देखा परेका छन्। र तिनीहरू क्रोधसँग लड्छन्। आदिम भए पनि, तिनीहरूले केही समस्याहरू निम्त्याउन सक्छन्, विशेष गरी यदि तिनीहरू ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न सकिन्छ भने।

यो पनि एउटा समस्या हो जुन देखा पर्दैछ।

माओले सफलता र विजयको माग गर्छन्। र चिनियाँ जनता फेरि एक पटक आक्रमण गरिरहेका छन्। यी प्रायः पुरुषहरू हुन्। संयोगवश, चीनमा महिलाहरू भन्दा धेरै पुरुषहरू जन्मिएका छन्। र तिनीहरू विशाल शक्तिका साथ अगाडि बढिरहेका छन्।

अन्युता र उनको टोली हिमपहिरोसँग लड्छन्। उनीहरूले शत्रुलाई विनाशको उपहार पनि पठाउँछन्। योद्धाहरू धेरै साहसी छन्, र बल र धूर्तता दुवैका साथ काम गर्छन्।

उदाहरणका लागि, जीवित तार प्रयोग गर्दै। र चिनियाँ सैनिकहरू कसरी घातक बिजुलीबाट चिच्याउछन्। हो, त्यो साँच्चै धेरै क्रूर छ।

तर मानौं यो प्रभावकारी छ। र यसले साँच्चै काम गर्छ। ठीक छ, र केटीहरू।

यद्यपि यो भन्नै पर्छ, युद्ध एक क्रूर र फोहोर व्यवसाय हो। तर यो रोचक पनि छ। यो कुनै अचम्मको कुरा होइन कि सबै कम्प्युटर गेमहरू कुनै न कुनै रूपमा युद्धसँग जोडिएका छन्। ठीक छ, सायद खोजहरू बाहेक।

त्यसैले अन्युता र मिराबेला गए र चिनियाँ सेनामाथि घातक गोला प्रहार गरे।

अनि यसको कारणले कति आगो लागेको छ। अनि मासु नरक जस्तै जलिरहेको छ।

अनि केटीहरू रमाइलो गरिरहेका छन्।

अन्युताले उल्लेख गरे:

"अन्य कुनै पनि परिस्थितिमा, म सहानुभूति देखाउनेछु। तर अब हामी हाम्रो मातृभूमिको रक्षा गरिरहेका छौं।"

मिराबेला यससँग सहमत भइन्:

- हो, ठ्याक्कै! अनि त्यसैले हामी निर्दयी छौं!

मारियाले हाँस्दै थपिन्:

- अनि हामी दुष्ट छौं भनेर नसोच। यस्तै त छ जीवन!

ओल्गाले व्यंग्यात्मक नजरले मेसिनगनको गोलीले चिनियाँहरूलाई काट्दै भनिन्:

- हो, यो पक्कै पनि दुःस्वप्न हो, तर केहि गर्न सकिँदैन!

Komsomol केटी Nadezhda सहमत:

- यो अनौठो देखिन्छ! तर हामीसँग अर्को कुनै विकल्प छैन!

अनि केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाले शत्रुमाथि ग्रेनेड फ्याँके। अनि तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पारे।

अनि लडाइँहरू निरन्तर चलिरहे... अनि छालहरू भित्र पसे। चिनियाँहरूको विरुद्धमा सोभियत संघको उन्नत प्रविधि उभिएको थियो, जुन त्यतिबेला पनि विश्वको अग्रपंक्तिमा थियो।

विशेष गरी, उरागन प्रणालीले धेरै राम्रोसँग काम गर्छ, जसले ठूला क्षेत्रहरू समेट्छ। र ठूलो संख्यामा प्रयोग गर्दा, यसले पैदल सेनाको ठूलो समूहलाई नष्ट गर्न र शत्रुको प्रगतिलाई रोक्न सक्छ।

लडाकु सवारी साधनहरूमा, सोभियत T-१० पनि छ। यो पचास टन तौल भएको भारी ट्याङ्की हो। र यसले उच्च-विस्फोटक र खण्डित गोलाहरू पनि मन पराउँछ।

अब त्यो साँच्चैको प्रयास हो, तपाईंलाई चाहिने कुरा मात्र। र यो ट्याङ्क, वा बरु ट्याङ्कहरू, चिनियाँ जनताको लागि काम गर्छ।

अनि यो एकदमै राम्रोसँग काम गर्छ। सबै प्रकारका स्व-चालित बन्दुकहरू जस्तै। अनि जब तिनीहरूले गोली चलाउँछन्, यो अविश्वसनीय रूपमा घातक हुन्छ।

ओलेग र मार्गारीटा र उनीहरूका बच्चाहरूको टोलीले लाशहरूमा गाड्ने पैदल सेनाको प्रयासलाई पन्छाइरहेका छन्। गर्मी बढ्दै गइरहेको छ, र लाशहरू सड्न र गन्हाउन थालेका छन्, जसले गर्दा दुर्गन्ध आइरहेको छ। जुन अत्यन्तै अप्रिय छ।

ओलेगले पनि गाए:

कस्तो दुर्गन्ध, कस्तो दुर्गन्ध,

स्कोर हाम्रो पक्षमा छ: एक सय - शून्य!

मार्गारीटाले लामो सास फेर्दै जवाफ दिइन्:

- युद्धको त्रासदी!

अनि केटाकेटीहरूले फेरि आफ्ना घातक रकेटहरू प्रहार गरे। आफ्नो विस्फोटक प्रभाव बढाउन, तिनीहरूले काठको धुलोमा केही थपे। अनि अब तिनीहरूले धेरै जोडले प्रहार गरे र धेरैलाई मारे।

अग्रगामी केटा साशाले उल्लेख गरे:

- कस्तो गडबड!

अग्रगामी केटी लाराले चिच्याइन्:

- अझै धेरै आउन बाँकी छ! अझै धेरै आउन बाँकी छ! अझै धेरै आउन बाँकी छ ओह, ओह, ओह!

अग्रगामी केटा पेटकाले उल्लेख गरे:

- कुनै समस्या छैन, हामी अझै पनि लड्नेछौं!

अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले उसले पखेटामा विस्फोटक पदार्थको प्याकेट फ्याँक्यो। अब त्यो घातक प्रभाव हो।

अनि केटाकेटीहरूले उत्साहका साथ कोरसमा गाए:

तिनीहरूले युद्धहरूमा अमर महिमा कमाए,

तिनीहरूले आफ्ना शत्रुहरूलाई चकलेट खाइरहेका जस्तै गरी कुल्चे...

योद्धाहरूले धेरै उपलब्धिहरू हासिल गरे,

भाग्य रहोस् - खुशीको लेआउट!

अनि फेरि, यो शत्रुलाई अल्ट्रासाउन्डले प्रहार गरेको जस्तो छ। अनि पैदल सेनाको समूह अचानक विघटन हुन्छ र जम्छ। यो साँच्चै एक विशाल महाशक्ति हो। र बच्चाहरूले एक अविस्मरणीय र प्रशंसनीय शक्तिका साथ कार्य गर्छन्।

ओलेगले मुस्कुराउँदै भने:

- तिनीहरू प्रायः संख्यासँग लड्छन्, तर तिनीहरू केवल सीपले जित्छन्!

मार्गारीटाले चिनियाँहरूमाथि अर्को क्षेप्यास्त्र प्रहार गर्दै थपिन्:

- युद्ध यस्तो व्यावहारिक विज्ञान हो कि तपाईं यसलाई नतिजा जस्तोसुकै भए पनि अश्लील शब्दहरू प्रयोग गर्न चाहनुहुन्छ!

अध्याय नम्बर ४।

अप्रिल २२ मा भ्लादिमिर इलिच लेनिनको उनान्सयौं जन्मदिन मनाइयो।

ती केटा र केटी, अनन्त सन्तानहरू, लडे र चिनियाँ सेनाको उग्र आक्रमणलाई भगाए।

ओलेगले अन्तरिक्ष संसारबाट ल्याएको हाइपरब्लास्टर खोसे र आकाशीय साम्राज्यका पैदल सेनाका सिपाहीहरूमाथि गोली हाने।

एकैचोटि सयौं चिनियाँहरू जलेर मरेका थिए।

टर्मिनेटर केटा गर्ज्यो:

- सोभियत संघलाई झुकाउन सकिँदैन!

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मटर फ्याँकिन्, जसले गर्दा आकाशीय साम्राज्यको एउटा ट्याङ्क पल्टियो र चिच्याउँदै भन्यो:

- मूर्ख पुजारी कथाहरू बिना साम्यवादको लागि!

अनि उनले हाइपरब्लास्टर पनि निकालिन्। अनि उनले त्यसले अगाडि बढिरहेका चिनियाँहरूलाई प्रहार गर्न थालिन्। अनि उनले यो काम ठूलो ऊर्जा र बलका साथ गरिन्।

अनन्त सन्तानहरूसँग एक मिनेटमा दस हिरोशिमा आणविक बमको ऊर्जा निकाल्न सक्ने हतियार थियो। उनीहरूले यसलाई अधिकतम शक्तिमा पनि सेट गरेनन्, ताकि दुर्गम वातावरणीय समस्याहरू निम्त्याउन र अनावश्यक कुनै पनि चीज जलाउनबाट बच्न सकियोस्।

तर तैपनि, हाइपरब्लास्टरहरूले धेरै कडा प्रहार गरिरहेका छन्। र तिनीहरूले चिनियाँ भीडलाई साँच्चै नै जलाइरहेका छन्। ठूलो मात्रामा विनाश भइरहेको छ।

अनि चिनियाँ सैनिकहरूको शरीर टुक्रा-टुक्रा भएर जल्छ, र धातुका हतियारहरू पग्लिन्छन् र जल्छन्, वाष्पीकरण हुँदै जान्छन्।

यसरी नै शैतानका बच्चाहरूको जोडी जन्मियो। अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले, तिनीहरूले एन्टिमेटरका स-साना टुक्राहरू भएको घातक शक्तिशाली मटर फ्याँक्छन्। अनि तिनीहरूले आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पार्छन्।

अर्को केटा, माक्सिम्का, र एउटी केटी, स्वेतका, मेसिन गनबाट गोली चलाइरहेका छन्। केटाकेटीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा, आफ्नो काटिएको तलाउ, मैदानमा बाँधेर घातक हतियारलाई निशाना बनाउँछन्। र यो हाइपरब्लास्टरसँग मेल खाँदैन, तर यसले चिनियाँ पैदल सेनालाई पनि पराजित गर्छ।

युद्धको सुरुवातमा पनि माओसँग थोरै ट्याङ्कहरू थिए, र उनीसँग भएका ट्याङ्कहरू पुराना भइसकेका थिए। र उनीसँग भएका धेरैजसो ट्याङ्कहरू लडाइँको पहिलो दिनमा नै नष्ट भएका थिए। त्यसैले अब पैदल सेना र क्रूर आक्रमणहरूमा लाशहरू प्रहार गरिन्छ। यी साँच्चै उच्चतम तीव्रताका लडाइँहरू हुन्। र कहिलेकाहीं सोभियत संघको पक्षमा क्षति अनुपात १०० देखि १ सम्म पुग्छ।

ओलेग र मार्गारीटाले आफ्नो हाइपरबीमले पहेँलो सेनालाई धेरै हदसम्म पातलो बनाए। तर चीनको जनसंख्यालाई विचार गर्दा, यो घातक छैन, मानौं।

अनि बच्चाहरूले हाम्रो लागि पनि सोभियत संघका सबै समस्याहरू समाधान गर्ने थिएनन्। अरूलाई पनि महानता हासिल गर्ने मौका दिनुहोस्।

एउटा नयाँ हलुका एन्टी-इन्फन्ट्री ट्याङ्कको परीक्षण भइरहेको थियो। दुई सुन्दर केटीहरू, एलेना र एलिजाभेटा, भित्र पल्टिरहेका थिए। उनीहरूले जोइस्टिकले गाडी नियन्त्रण गरे र छ वटा मेसिन गन र दुई विमान तोपहरूले पैदल सेनामा गोली हाने। यो ट्याङ्क जनशक्ति वा हल्का बख्तरबंद लक्ष्यहरू नष्ट गर्न डिजाइन गरिएको थियो।

एलेना र एलिजाबेथ त्यसै गरिरहेका थिए। र उनीहरू यसमा धेरै सफल पनि भए।

केटीहरूले पैदल सेनालाई गोली हानेर मारिदिइरहेका थिए। अवश्य पनि, यदि उनीहरूले सक्थे भने, उनीहरूले यसलाई कम्प्युटर गेमहरूसँग तुलना गर्ने थिए। भन्नुको अर्थ, यो अविश्वसनीय रूपमा राम्रो थियो।

योद्धाहरू आफ्नो गाडीमा छिटोछिटो अघि बढे। र मेसिन गनहरू कब्जामा घुमे। अब त्यो साँच्चै भव्य थियो।

अनि तिनीहरूले सिसाको वर्षा जस्तै गोलीहरू पठाए।

एलेनाले सास फेर्दै भनिन्:

- तिमी कसाई जस्तो लाग्छौ!

एलिजाबेथले मुस्कुराइन् र भनिन्:

- यदि तपाईंले यसलाई महसुस गर्न सक्नुहुन्थ्यो भने, र यो यस्तै हो!

अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चाले जोइस्टिक बटन थिचिन्। अनि मेसिनगनहरू फेरि चर्किए। गोलीहरू चिनियाँ सैनिकहरूको शरीरमा छेडिए, उनीहरूको टाउको र हेलमेट भएकाहरूको टाउकोमा छेडिए।

एलेनाले आफ्नो कारको ट्र्याकमा रगत लागेको याद गरिन्।

- अरूको महत्वाकांक्षाका कारण कति मानिसहरू मर्छन्!

एलिजाबेथ सहमत भइन्:

- हो, त्यो सत्य हो! हामी केवल हाम्रो भूमिको रक्षा गरिरहेका छौं, हामीलाई त्यो चाहिँदैन जुन हाम्रो होइन!

अनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाले, उनले तलका बटनहरू थिचिन्। अनि फेरि, मेसिन गन र विमान तोपहरूले आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिका साथ गोली चलाए। यसरी केटीहरू काममा लागे।

चिनियाँहरूले उनीहरूमाथि ग्रेनेड फ्याँक्ने प्रयास गरे। तर कवच कम्पन भयो, र तिनीहरू गर्जे पनि, धेरैजसो मृत्यु-प्रदान गर्ने उपहारहरू उडेर गए, जबकि अरूहरू उफ्रिए। र आधा-स्व-चालित बन्दुक, आधा-ट्याङ्कको गति बढ्दै गयो। त्यस्तै लक्ष्यमा प्रहार गर्ने प्रयास गर्नुहोस्।

यसैबीच, अन्यत्र रहेका केटीहरूले उरागन क्षेप्यास्त्रहरू प्रहार गरिरहेका थिए, जसले शत्रुलाई निर्दयी रूपमा प्रहार गरिरहेको थियो। उनीहरूले पैदल सेनालाई प्रहार गर्ने क्लस्टर हतियारहरू प्रहार गरिरहेका थिए, जुन धेरै प्रभावकारी थियो।

केटीहरू धेरै छिटो छन्, तिनीहरूको नाङ्गो, गोलो हिल चम्किरहेको छ। र तिनीहरू युद्धमा कस्ता देखिन्छन्, बिकिनी बाहेक अरू केहीमा आफ्ना मांसपेशीहरू चलाउँदै र फ्लेक्स गर्दै।

यी वास्तविक टोर्नाडो केटीहरू हुन्।

अनि अग्रगामीहरूले ओलेगले डिजाइन गरेको उपकरण प्रयोग गरे। विशेष गरी, बोतलहरूको समूह, जुन उनीहरूले अनुनाद उपकरण निर्माण गर्न प्रयोग गर्थे। तिनीहरूले यसलाई खोले, र एक घातक अल्ट्रासाउन्ड निस्कियो। र यो चिनियाँहरूलाई लाग्यो। र तुरुन्तै, सयौं तिनीहरू मैला हुन थाले। र चिनियाँ सैनिकहरूको मासु कुहिन र जल्न थाल्यो। अनि अचानक, केही अपमानजनक घटना भयो।

चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई टुक्रा-टुक्रा पारेर जलाइयो। वा भन्नु पर्दा, अल्ट्रासाउन्डले अणुहरू बीचको बन्धनलाई नष्ट गर्यो, र सैनिकहरू केवल छिन्नभिन्न भए।

यो स्थापनाको आदेश दिने केटा पावलिक, यति गोरो कपाल भएको, रातो टाई लगाएको, छोटो पाइन्ट लगाएको, नाङ्गो खुट्टा भएको, जुत्ताको अभावले खस्रो भएको, गायो:

युद्धमा वेहरम्याक्टको ढाड भाँचिएको थियो,

बोनापार्टले आफ्ना सबै कानहरू जमाइदिए...

नेटो टुक्रा-टुक्रा भयो,

अनि चीन सल्लाका रूखहरूको बीचमा दबिएको छ!

अन्य केटाहरू र केटीहरूले अल्ट्रासोनिक तरंगले सकेसम्म ठूलो क्षेत्र ढाक्ने प्रयास गर्दै उपकरण प्रयोग गरे। यहाँ कुञ्जी भनेको पैदल सेनालाई कुचल्नु हो।

अन्यत्र, केटाकेटीहरूले पातलो तामाको तार प्रयोग गर्थे र त्यसबाट उच्च भोल्टेजको धारा बगाउथे। यो चिनियाँ सेनामाथि प्रहार गर्थ्यो, जसले गर्दा तिनीहरू आगो लागेर थरथर काँप्थे। अनि यहाँको धारा केवल कुनै धारा मात्र थिएन, तर एउटा विशेष प्रकारको धारा थियो जुन मानव शरीरको लागि बढी विनाशकारी थियो।

त्यसैले चिनियाँहरू कठिन अवस्थामा थिए। उनीहरूलाई बलले पिनले जस्तै ढालिएको थियो। एकैचोटि सयौंले मात्र। र कुनै अनावश्यक सामान बिना। अब त्यो साँच्चैको संघर्ष थियो।

केटा सेरियोज्काले गाए:

मेरो मातृभूमि, म तिमीलाई माया गर्छु,

दुष्ट शत्रुहरूको आक्रमणलाई भगाउन तयार...

म सोभियत संघ बिना एक दिन पनि बाँच्न सक्दिन,

त्यो जवान मानिस आफ्नो सपनाको लागि ज्यान दिन तयार छ!

यसरी नै केटाकेटीहरू र सुन्दर केटीहरूले लडे। अनि केटीहरूले सक्दो गरे। तिनीहरूले साहसपूर्वक लडे। भेरोनिका र भिक्टोरियाले पाँच-नाल भएको शक्तिशाली लेनिन मेसिन गनलाई निशाना बनाए। अनि कसरी तिनीहरूले चिनियाँ पैदल सेनामाथि गोली चलाउन थाले। च्यातिएको मासु र खस्रो कपडाका टुक्राहरू पनि आकाशमा उडे। यो साँच्चै घातक थियो, आकाशबाट निस्केको विनाश जस्तै।

यस युद्धमा पैदल सेनाको विनाशले प्रमुख भूमिका खेलेको थियो।

भेरोनिकाले उल्लेख गरिन्:

- हामीले चीनलाई ठूलो कौशलताका साथ सामना गरेका छौं!

भिक्टोरियाले उल्लेख गरिन्:

- लेनिन शक्ति हुनुहुन्छ!

मेसिनगनले वास्तवमा काम गर्यो। तर यी चिनियाँहरू कति छन्? र तिनीहरू अगाडि बढिरहेका छन्, वास्तवमा लाशहरूले पोजिसनहरू फ्याँकिरहेका छन्। त्यस्ता सेनाहरू विरुद्ध प्रविधि प्रयोग भइरहेको छ।

यहाँ चिनियाँहरू बारुदी सुरुङबाट दौडिरहेका छन्। तिनीहरू आफैंलाई विस्फोट गराइरहेका छन्। तर अरूहरू पनि तिनीहरूलाई पछ्याइरहेका छन्। र तिनीहरूले पनि आफूलाई विस्फोट गराइरहेका छन्। र तिनीहरू ठूलो संख्यामा मरिरहेका छन्। यो घातक प्रभाव हो जसले परिणाम दिएको छ। र यो केवल विनाशकारी छ।

नाङ्गो खुट्टा र पातलो कपडाका पट्टीहरूले मुस्किलले ढाकिएको छाती र कम्मर भएकी केटी ओक्सानाले घातक बल र सुईले ग्रेनेड फ्याँक्दा चिच्याइन्:

- सोभियत संघको लागि!

अनि अरु केटीहरूले कराए:

- सोभियत संघको लागि! नायकहरूको जय होस्!

ओलम्पिडाले, एक धेरै शक्तिशाली र सुन्दर महिला, आफ्ना नाङ्गा, मांसपेशी खुट्टाहरूले शक्तिशाली विस्फोटक पदार्थले भरिएको ब्यारेल फ्याँकिदिइन्। यो चिनियाँ सैनिकहरूको बाक्लो भिडमा उड्यो। र त्यसपछि यो विशाल शक्तिका साथ विस्फोट भयो। चिनियाँ सैनिकहरूको सम्पूर्ण बटालियन माथि र सबै दिशामा उड्यो।

यो त मानौं एउटा आदमखुशी ह्वेलले कुचिएको मासुको फोहोरा छोडेको जस्तो थियो। अनि त्यो गयो।

एलोनुष्का पनि गोली चलाइरहेकी छिन्। उनी ज्वालामुखी हतियार प्रयोग गर्दैछिन्, र लारिसा पनि उनीसँगै छिन्। अनि उनीहरूले चिनियाँ सेनालाई आगो लगाइरहेका छन्। उनीहरूलाई नरकको ज्वालाले जलाउँदैछन्। अनि यो स्पष्ट छ कि चिनियाँ सैनिकहरू धेरै पीडामा छन्। अनि उनी ठूलो उत्साहका साथ गोली चलाइरहेकी छिन्।

दुबै केटीहरू राम्ररी ट्यान गरिएका थिए। तिनीहरूको शरीर लगभग नाङ्गो थियो, र धेरै सुन्दर, उच्च स्तनहरू सहित। अब यो योद्धाहरू हो। र जब तपाईं त्यस्तो केटीलाई हेर्नुहुन्छ, तपाईंको दिमाग तुरुन्तै चुहिन थाल्छ। अब यो गोरा लिङ्ग हो। र नाङ्गो केटी भन्दा सुन्दर र आकर्षक के हुन सक्छ? यो उत्कृष्ट र अत्यन्तै क्वासारिक छ!

अनि ती कोम्सोमोल सदस्यहरूका खुट्टाहरू कति आकर्षक र आकर्षक छन्? तिनीहरू अविश्वसनीय रूपमा आकर्षक छन्।

सुदूर पूर्वमा लडाइँ ठूलो तीव्रता र आक्रामकताका साथ जारी छ।

सोभियत केटीहरू ठूलो क्रोध, शक्ति र वीरताका साथ लड्छन्।

नताशाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले चिनियाँहरूमाथि ग्रेनेड फ्याँकिन् र गाए:

- व्यर्थमा...

जोयाले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले मृत्यु उपहार सुरु गरिन् र थपिन्:

- शत्रु...

अगस्टिनले केही विनाशकारी कुरा थपे र चिच्याए:

- ऊ सोच्छ...

स्वेतलानाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र चिच्याउँदै भनिन्:

- के...

नताशाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले दुईवटा कागती फ्याँकिदिइन् र चिच्याइन्:

- रुसीहरू...

जोयाले चिच्याउदै केही ऊर्जावान र घातक कुरा पनि थपिन्:

- मैले सफल भएँ....

अगस्टिनले घातक ध्वनि सुरु गरे, गुनगुनाउँदै:

- शत्रु....

स्वेतलानाले अर्को विनाशकारी घुट्को दिँदै भनिन्:

- भाँच!

नताशाले एक फट्को मारिन् र चिच्याइन्:

- WHO...

जोयाले चिनियाँहरूले भर्ती गरेका काला विदेशीहरूलाई पनि गोली हानेर चिच्याइन्:

- बहादुर!

अगस्टिनले बल र क्रोधका साथ भने:

- त्यो...

स्वेतलानाले चितुवाको जस्तो मुस्कानका साथ हार मानी:

- भित्र...

नताशाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र चिच्याइन्:

- म लडिरहेको छु...

जोयाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले मृत्युको उपहार फ्याँकिदिइन् र गुनगुनाउँदै भनिन्:

- आक्रमण गर्दै!

अगस्टिनले प्रहार गरे र गुनगुनाए:

- शत्रुहरू...

स्वेतलानाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेडको गुच्छालाई लात हानेर आफ्नो फोक्सोको माथिल्लो भागमा चिच्याइन्:

- हामी...

नताशाले एक फट्को मारिन् र सिस्कार गरिन्:

- रिसाएर...

जोयाले चाइनिज काटिन् र चिच्याइन्:

- हिट!

अगस्टिनले फेरि गोली चलाए र चिच्याए:

- रिसाएर...

स्वेतलानाले गोली चलाउँदा चिच्याइन्:

- हिट!

नताशाले आफ्नो सुन्दर, नाङ्गो खुट्टाले फेरि ग्रेनेड फ्याँकिन् र चिच्याउँदै भनिन्:

- हामी चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्नेछौं!

जोयाले त्यो लिइन् र चिच्याइन्:

- साम्यवादको भविष्यको बाटो!

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले कागती फ्याँकिदिइन्।

अगस्टिनाले रेखाहरू लिएर छरपस्ट गरिन्, र उनका नाङ्गा खुट्टाहरू आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूमा विनाशको साथ उडे:

- हामी हाम्रा विपक्षीहरूलाई विभाजित गर्नेछौं!

स्वेतलानाले ग्रेनेडको बन्डल लिइन् र आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले फ्याँकिन् र चिच्याइन्:

- माओको फौजलाई नष्ट गरौं!

अनि ती चार जनाले निरन्तर गोली चलाइरहे र ग्रेनेड फ्याँकिरहे। चिनियाँहरूलाई बेचिएको एउटा अमेरिकी FE-७५ चलिरहेको थियो। त्यसमा १२८-मिमी तोप थियो। अनि त्यसले गोली हान्न जारी राख्यो।

अनि केटीहरूले ग्रेनेड फ्याँके। तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई उडाइदिए। र तिनीहरूले जवाफी फायर गरे। तिनीहरू अगाडि बढे। ट्याङ्कहरू फेरि अगाडि बढिरहेका थिए। जर्मनीबाट सुनको मूल्यमा चिनियाँहरूलाई बेचिएको एउटा नयाँ जर्मन चितुवा १, चलिरहेको थियो। एकदमै चुस्त मेसिन।

तर केटीहरूले उसलाई पनि समातेर बाहिर निकाले। तिनीहरूले ग्यास टर्बाइनबाट चल्ने मोबाइल गाडी च्याते। र टुक्रा-टुक्रा पारे।

नताशाले हाँस्दै भनिन्:

- हामी राम्रो लड्छौं!

जोया यससँग सहमत भइन्:

- धेरै राम्रो!

अगस्टिनले चतुराईपूर्वक टिप्पणी गरे:

- हाम्रो जित हुनेछ!

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले एन्टी-ट्याङ्क ग्रेनेड प्रहार गरिन्। कति बलियो केटी। अनि कति चलाख।

स्वेतलानाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार प्रहार गरिन् र आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीलाई प्रहार गरिन्। एक धेरै आक्रामक केटी, आँखाको रंग कर्नफ्लावरको जस्तो। उनीसँग यति बुद्धि र शक्तिको विस्फोट छ!

नताशाले एक गोली हानेर दाँत निकालिन्:

- पवित्र रसको लागि!

जोया धेरै सक्रिय रूपमा शूटिंग गरिरहेकी थिइन् र मुस्कुराइरहेकी थिइन्, आफ्ना मोतीजस्ता दाँत देखाउँदै:

- म त्यो स्तरको योद्धा हुँ जुन कहिल्यै ओइलाउँदैन!

अगस्टिनाले पनि गोली चलाएकी थिइन्। उनले चिनियाँहरूलाई कुल्चिन् र गुरगुराउँदै भनिन्:

- म ठूलो महत्वाकांक्षा भएको योद्धा हुँ!

अनि उनले आफ्ना मोतीजस्ता दाँतहरू निकालिन्!

स्वेतलानाले पुष्टि गरिन्:

- धेरै ठूला महत्वाकांक्षाहरू!

नताशाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले कागती फ्याँकिन् र गाइन्:

- आकाशबाट...

जोयाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र भनिन्:

- तारा...

अगस्टिनाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको उपहार सुरु गरिन् र गाएकी थिइन्:

- उज्यालो...

स्वेतलानाले पनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र भनिन्:

- ख्रुस्तालिना!

नताशाले एक फट्को मारिन् र सिस्कार गरिन्:

- म तिमीलाई भन्छु...

जोयाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले मृत्युको उपहार सुरु गरिन्, सिस्कार गर्दै:

- एउटा गीत....

अगस्टिनले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले मृत्यु ल्याउने चीजलाई लात हानेर चिच्याइन्:

- म गाउनेछु...

नताशाले आक्रामक रूपमा गाउँदै अगाडि बढिन्:

- बारेमा...

जोयाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विस्फोटक प्याकेट फ्याँकिन्, फासीवादीहरूलाई तितरबितर पार्दै चिच्याइन्:

- प्रिय...

अगस्टिनाले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले ग्रेनेडको गुच्छा लात हानेर भनिन्:

- स्टालिन!

नताशाले उल्लेख गरिन्:

- स्टालिन मरिसकेका छन्, अब ब्रेज्नेभ सत्तामा छन्!

रातो कपाल भएको शैतानले टिप्पणी गर्यो:

- स्टालिन मरे, तर उनको काम जीवित छ!

माओका सेनाहरूसँग लड्दा बालबालिकाहरूले अथाह साहस देखाउँछन्।

अनि तिनीहरूले आफूलाई बहादुर देखाउँछन्।

अनि फेरि गीत बज्छ;

हामी अग्रगामी हौं, साम्यवादका सन्तान हौं,

आगो, पाल र तामाको फोर्ज...

हामी नौसेना मसिज्मालाई मजाकले कुल्चनेछौं,

जुन क्रूर हारको पर्खाइमा छ!

अनि रातो टाई लगाएकी केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक प्याकेट फ्याँक्छिन्, जसले गर्दा चिनियाँ मानिस टुक्रा-टुक्रा हुन्छ।

त्यसपछि उनले गाउनेछन्:

- साम्यवादको युगको जय होस्!

हामी फासीवादको आक्रमण रोक्नेछौं!

अनि आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चा जलाउने केटा पनि रुन थाल्नेछ:

- साम्यवाद ग्रहको महानताको लागि!

बालबालिकाहरू धेरै साहसी लडाकु हुन्छन्। यद्यपि कहिलेकाहीँ उनीहरूले यस्तो क्रूर यातनाको सामना गर्छन्।

यद्यपि, साना केटाकेटीहरूले पनि चिनियाँहरू विरुद्ध लडे। केटाहरू र केटीहरूले चिनियाँ ट्याङ्कहरू, स्व-चालित बन्दुकहरू र पैदल सेनामा घरेलु विस्फोटक उपकरणहरू फ्याँके।

कतिपयले साना क्याटापल्ट र ठूला गुलेली प्रयोग गरे, जुन धेरै प्रभावकारी साबित भयो।

केटाकेटीहरू सामान्यतया हँसिलो हुन्छन्, वीरताको प्रवृत्ति हुन्छ। यद्यपि तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टा चिसोले रातो हुन्छन्, हंसको खुट्टा जस्तै। तर तिनीहरूको इच्छाशक्ति अटल हुन्छ।

अग्रगामीहरूले ठूलो साहसका साथ लडे। उनीहरूलाई थाहा थियो कि चिनियाँहरूद्वारा कब्जा गरिनुको अर्थ के हो।

उदाहरणका लागि, मारिन्का नाम गरेकी एउटी केटी चिनियाँहरूको पञ्जामा फसिन्। उनको नाङ्गो खुट्टामा तेल लगाइयो र ब्रेजियरको छेउमा राखियो। लामो समयसम्म नाङ्गो खुट्टा हिँड्दा निस्तेज भएको उनको नाङ्गो कुर्कुच्चा आगोले लगभग चाट्यो। उनको पैतालामा फोका नआएसम्म लगभग पन्ध्र मिनेटसम्म यातना जारी रह्यो। त्यसपछि, केटीको नाङ्गो खुट्टा खोलियो। अनि फेरि तिनीहरूले प्रश्नहरू सोधे। तिनीहरूले उनको नाङ्गो छालालाई रबरको नलीले पिटे।

त्यसपछि उनीहरूले बिजुलीको झट्का लगाउने गर्थे... सोधपुछको क्रममा मारिन्कालाई दश पटक होस नगुमाएसम्म यातना दिइन्थ्यो। त्यसपछि उनीहरूले उनलाई आराम गर्न दिन्थे। जब उनको नाङ्गो खुट्टा अलिकति निको हुन्थ्यो, उनीहरूले फेरि तेल लगाउँथे र ब्रेजियर फिर्ता ल्याउँदै थिए। यो यातना धेरै पटक दोहोर्याउन सकिन्थ्यो। उनीहरूले उनलाई बिजुलीको झट्का दिएर यातना दिने गर्थे र रबरको नलीले कोर्रा लगाउँथे।

उनीहरूले मारिन्कालाई धेरै लामो समयसम्म यातना दिए। जबसम्म उनी यातनाबाट अन्धो र खैरो भइन्। त्यसपछि उनीहरूले उनलाई जिउँदै गाडे। उनीहरूले एउटा गोली पनि खेर फालेनन्।

पायोनियर वास्यालाई माओका सिपाहीहरूले तातो तारले नाङ्गो शरीरमा कोर्रा लगाए।

त्यसपछि उनीहरूले उनको नाङ्गो कुर्कुच्चालाई रातो तातो फलामका पट्टीहरूले दागिदिए। केटाले सहन सकेन; ऊ चिच्यायो, तर उसले अझै पनि आफ्ना साथीहरूलाई हार मानेन।

चिनियाँहरूले उसलाई हाइड्रोक्लोरिक एसिडमा जिउँदै गलाइदिए। र त्यो अत्यन्तै पीडादायी छ।

माओका सिपाहीहरू यति राक्षस थिए... तिनीहरूले कोम्सोमोल सदस्यलाई फलामले यातना दिए। त्यसपछि उनीहरूले उनलाई र्याकमा झुण्ड्याए, माथि उठाए र तल फ्याँकिदिए। त्यसपछि उनीहरूले उनलाई रातो तातो कागको बारले जलाए। उनीहरूले चिमटीले उनको स्तन च्यातिदिए। त्यसपछि उनीहरूले रातो तातो चिमटाले उनको नाक साँच्चै नै च्यातिदिए।

ती केटीलाई यातना दिएर मारियो... उनका सबै औंला र एउटा खुट्टा भाँचियो। अर्की कोम्सोमोल सदस्य अन्नालाई झुण्ड्याइयो। र उनी मृत्युको मुखमा सुतिरहेकी थिइन्, उनीहरूले उनलाई राँकोले जलाए।

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, चिनियाँहरूले हामीलाई सकेसम्म र चाहे जति यातना दिए। तिनीहरूले सबैलाई यातना दिए र पीडा दिए।

घेरिएको बेला पनि नताशा र उनको टोली अझै पनि लडिरहेका थिए। केटीहरूले आफ्नो सुन्दर नाङ्गो खुट्टाले लडाइँ गरे र ग्रेनेड फ्याँके। उनीहरूले उत्कृष्ट चिनियाँ सेनालाई पराजित गरे। उनीहरूले धेरै साहसका साथ आफ्नो भूमि समातेर राखे र पछि हट्ने कुनै संकेत देखाएनन्।

अनास्तासिया वेदमाकोभा र अकुलिना ओर्लोभाले चिनियाँहरूलाई आकाशबाट रोक्न खोजिरहेका छन्। अमेरिकीहरूले उनीहरूलाई धेरै विमानहरू बेचे, र यो सोभियत संघको लागि धेरै गाह्रो भएको छ। केटीहरूले बिकिनी लगाएका छन् र नाङ्गो खुट्टा लगाएका छन्। र दुवै धेरै सुन्दर र एकदमै उत्साही छन्।

अनास्तासियाले लडाइँ र चालबाजी गर्छिन्। उनको लडाकुले लुप-द-लुप प्रदर्शन गर्छ र अमेरिकी ट्रम्प-वुल्फ विमानलाई प्रहार गर्छिन्। र उनी यो आफ्नो नाङ्गो औंलाले गर्छिन्।

केटी रुन बिर्सिदैन:

- म एक सुपर क्लास लडाकु हुँ!

अकुलिनाले शत्रुमाथि पनि गोली चलाउँछिन्। र उनी यो सही तरिकाले गर्छिन्। र उनी आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू पनि प्रयोग गर्छिन्।

अनि आफ्नो फोक्सोको माथिल्लो भागमा गर्जन्छ:

- साम्यवादको जय होस्!

भ्लादिभोस्तोक पहिले नै पतनको संघारमा छ, र यो दिनप्रतिदिन नाटकीय हुँदै गइरहेको छ।

अनि जर्मनहरू क्रूर छन् र यातना दिन्छन्। उनीहरू विशेष गरी चिनियाँ अग्रगामी केटीहरूलाई यातना दिन मन पराउँछन्।

त्यसैले बाओजेई र जिओले लगभग तेह्र वर्षको केटाको लुगा फुकालेर लगे। तिनीहरूले जवान अग्रगामीलाई गुदगुदी गर्न थाले। सेरियोज्का हाँसे र गुरगुराउँदै भने। त्यसपछि बाओजेईले केटाको नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चामा लाइटर ल्याए। ज्वालाले जवान अग्रगामीको अलि खस्रो भएको तलामा चाट्यो। उनी पीडाले कराए। फोकाहरू देखा परे।

चिनियाँ केटीहरू हाँसे:

- यो राम्रो हुनेछ!

अनि तिनीहरूले केटालाई कोर्रा लगाउन थाले। ऊ करायो र चिच्याउन थाल्यो। यो कुरा विशेष गरी त्यतिबेला सत्य भयो जब केटीहरूले उसको नाङ्गो खुट्टामा आगोको राँको राख्न थाले। त्यसपछि अग्रगामीहरूले उसको नाङ्गो छातीमा तातो फलाम लगाइदिए, र केटा बेहोस भयो।

हो, चिनियाँ योद्धा महिलाहरू आफ्नो उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्छन्। केटालाई यातना दिनु उनीहरूको लागि नियमित घटना हो।

यातना केटाहरूमा मात्र सीमित थिएन, तर कोमसोमोल सदस्यहरूमा पनि थियो। केटीहरूलाई नाङ्गो पारेर र्याकमा लगियो। त्यहाँ, तिनीहरूलाई उठाइयो, जबरजस्ती घुमाउन लगाइयो, र सुन्दरीहरूलाई शाब्दिक रूपमा पीडाले कराउँदै। केटीहरूको नाङ्गो खुट्टामुनि एउटा ब्राजियर बालिएको थियो, जसले गर्दा तिनीहरूको पैताला जल्ने धम्की दिइयो।

कोम्सोमोल केटीहरू कति क्रूर पीडाले चिच्याए... यो सबै कति क्रूर थियो। अनि चिनियाँहरूले पोलेको मासुको गन्ध सास फेरे र हाँसे, एकअर्काको तिघ्रामा थप्पड हाने र चिच्याए:

- महान माओको जय होस्! हामी ती सबैलाई मेटाउनेछौं!

अनि फेरि, यातना र यातना। पायोनियरहरूको यातना विशेष गरी रोचक छ। केटाहरूलाई कुटपिट गरी मारिन्छ, र त्यसपछि उनीहरूको घाउमा नुन छर्किन्छ र कराउन बाध्य पारिन्छ। हो, यो अत्यन्तै अप्रिय छ।

अनि जब तिनीहरूले तातो तार पनि प्रयोग गर्छन्, यो धेरै पीडादायी हुन्छ।

अनि केटाकेटीहरू पनि लडिरहेका छन्। अनि युवा अग्रगामीहरू युद्धमा जाँदैछन्, मोलोटोभ ककटेल र बन्दुकको गोलीले शत्रुलाई भेट्दै।

केटाहरू र केटीहरू लडाइँमा सधैं जस्तै, कमजोर र कोतरिएका छन्। र तिनीहरू बहादुरी र पूर्ण हताशताका साथ लड्छन्।

कति छोराछोरी मर्छन् र टुक्राटुक्रा पारिन्छन्।

एउटा कुराले तिनीहरूलाई एकताबद्ध गर्छ: साम्यवादको विजयमा विश्वास र नाङ्गो खुट्टा। अवश्य पनि, युद्धको समयमा सबैसँग जुत्ता हुँदैन, त्यसैले एकताको संकेतको रूपमा, सबै बच्चाहरूले आफ्नो नाङ्गो, गोलो हिल देखाउँछन्। साइबेरियामा वसन्त एकदमै हल्का हुन्छ, र जब तपाईं हिँडिरहनुभएको हुन्छ र बेलचाँडो चलाइरहनुभएको हुन्छ, चिसो त्यति नराम्रो हुँदैन।

बच्चाहरू उत्साहका साथ काम गर्छन् र गाउँछन्:

उठ, आगो जस्तै, नीलो रातहरू,

हामी अग्रगामी हौं - कामदारका सन्तान...

उज्ज्वल वर्षको युग नजिकिँदैछ,

अग्रगामीहरूको आह्वान सधैं तयार रहनु हो!

अग्रगामीहरूको आह्वान सधैं तयार रहनु हो!

अनि फेरि अलार्म बज्छ। केटाहरू र केटीहरू खाडलको तल हाम फाल्छन्। अनि माथि पहिले नै गोलाबारीहरू विस्फोट भइरहेका छन्: शत्रुको तोपखानाले गोली चलिरहेको छ।

पश्काले माशालाई सोधिन्:

- ठीक छ, के तपाईंलाई लाग्छ हामी प्रतिरोध गर्न सक्छौं?

केटीले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिइन्:

- सबैभन्दा कठिन घडीमा कम्तिमा एक पटक दृढ रहौं!

पायोनियर साश्काले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

- हाम्रो वीरता अटल छ।

केटाले आफ्नो नाङ्गो पैताला ढुङ्गामा थिच्यो। स्पष्ट रूपमा, उसलाई केही गम्भीर कलसहरू भएको थियो।

केटी तमाराले याद गरिन्:

- हामी डर बिना लड्नेछौं,

हामी एक पाइला पनि पछि नहटीकन लड्नेछौं...

शर्टलाई रगतले बाक्लो भिजेको होस् -

नाइटको लागि धेरै शत्रुहरूलाई नर्कमा परिणत गर्नुहोस्!

कालो कपाल भएका युवा अग्रगामी रुस्लानले भने:

- शताब्दी बित्नेछ, एउटा युग आउनेछ,

जहाँ कुनै दुःख र झूट हुनेछैन...

यसको लागि अन्तिम सास सम्म लड्नुहोस् -

आफ्नो मातृभूमिको सम्पूर्ण हृदयले सेवा गर्नुहोस्!

पातलो र गोरो कपाल भएको केटा ओलेगले एउटा कविता गाउँदै भन्यो:

होइन, तीक्ष्ण आँखा धमिलो हुनेछैन,

बाजको, चीलको नजर...

जनताको आवाज गुन्जिरहेको छ -

फुसफुसले सर्पलाई कुल्चनेछ!


स्टालिन मेरो हृदयमा बस्नुहुन्छ,

ताकि हामीलाई दुःख थाहा नहोस्,

अन्तरिक्षको ढोका खोलियो,

हाम्रो माथि ताराहरू चम्किरहेका थिए!


मलाई विश्वास छ सारा संसार उठ्नेछ,

फासीवादको अन्त्य हुनेछ...

माओवादको अन्त्य हुनेछ,

अनि घाम चम्कनेछ,

साम्यवादको बाटो उज्यालो पार्दै!

केटाहरू र केटीहरूले हार्दिक ताली बजाए। यहाँ युवा लडाकुहरू त्यस्तो संसारमा लडिरहेका थिए जुन वास्तवमा नर्क हो, तर एउटा रोचक नर्क। यो शान्त र डरलाग्दो दुवै थियो।

ओलेग र मार्गारीटाले माओका सिपाहीहरू विरुद्ध अर्को हतियार प्रयोग गरे: आधा-स्थानिक परावर्तकहरू।

अनि हजारौं चिनियाँ सैनिकहरूलाई कुल्चिएर कुल्चिए। चीनले किनेका ट्याङ्क र अमेरिकी विमानहरू पनि ध्वस्त भए।

खुशी र समृद्धिको लागि, र सायद बाँच्नको लागि पनि, एक भयंकर र निरन्तर लडाईं चलिरहेको थियो।

पश्का र साश्काले गुलेली उठाए र मृत्युको उपहार प्रहार गरे। अनि ब्यारलले नाजी स्ट्रमट्रूपरलाई प्रहार गर्यो।

केटी नताशाले गाएकी थिइन्:

- कोम्सोमोल केवल एउटा उमेर मात्र होइन,

कोम्सोमोल मेरो भाग्य हो!

मलाई विश्वास छ हामी अन्तरिक्ष जित्नेछौं,

सधैंभरि बाँचौं!

अजरबैजानका एक युवा अग्रगामी अहमदले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए:

- तिमी अझै कोम्सोमोल सदस्य भइसकेका छैनौ, नताशा!

केटीले रिसाउँदै आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा ट्याप गरिन् र गाउने स्वरमा जवाफ दिइन्:

बुबाहरूको छेउमा, रमाइलो गीतको साथ,

हामी कोम्सोमोलको पक्षमा छौं...

उज्ज्वल वर्षको युग नजिकिँदैछ,

अग्रगामीहरूको पुकार छ: सधैं तयार रहनुहोस्!

अग्रगामीहरूको पुकार छ: सधैं तयार रहनुहोस्!

ओलेगले पनि आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टामा छाप हाले र गर्जे:

सर्वहारा, हथौडालाई अझ बलियोसँग थिच।

टाइटेनियमले बनेको हातले जुवा कुल्चँदै...

हामी हाम्रो मातृभूमिको लागि हजारौं आरिया गाउनेछौं,

हाम्रा सन्ततिहरूलाई उज्यालो ल्याऔं, भलाइ!

बालबालिकाहरू लडाइँको लागि तयार छन्, आफ्ना नाङ्गो खुट्टा हल्लाइरहेका छन्। यहाँ तिनीहरू तारमा छन्, चिनियाँ ट्याङ्कहरूको खुट्टामुनि घरेलु विस्फोटक पदार्थका प्याकेटहरू धकेलिरहेका छन्। विस्फोटक पदार्थहरूले माओको सेनाका ट्याङ्कहरूको रोलरहरू विस्फोट गर्छन् र नष्ट गर्छन्।

र यो खतरनाक देखिन्छ।

साश्का चिच्याउँछिन्:

- साम्यवादको जय होस्!

केटा पश्काले ओलेगसँग मिलेर गुलेली हान्छ र चिच्याउँछ:

- अग्रगामीहरूको जय होस्!

एउटा केटा, रुस्लान, र एउटी केटी, सुफी, तारले एक जर्मन मुनि रहेको खानीलाई तानेर कराउँछन्:

- सोभियत संघको जय होस्!

अजरबैजानका केटाकेटीहरू र रूसी केटाहरू लडिरहेका छन्। ट्याङ्कहरूको विशाल आर्माडा विरुद्ध ट्याङ्क गरिएका, पातला, नाङ्गो खुट्टा अग्रगामीहरू।

केटी तमाराले आफ्नो सुन्दर, सानो, नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाउँछिन् र भन्छिन्:

- रूसको महिमा, महिमा!

पायोनियर अख्मेतले शत्रुमाथि गोली चलाउँदै पुष्टि गर्छन्:

- हामी सँगै खुसी परिवार हौं!

रातो कपाल भएको अजरबैजानी केटा रमजानले कार रोक्दै पुष्टि गर्छ:

- एक शब्दमा हामी एक लाख म हौं! सोभियत संघ र गौरवशाली देशका नेता लियोनिद इलिच ब्रेज्नेभको जय होस्!

अध्याय नम्बर ५।

चीनसँगको युद्ध जारी छ। विशेष गरी माओका सेनाहरू अल्मा-अतालाई घेर्ने प्रयास गरिरहेका छन्। तिनीहरू असंख्य छन्। तर तिनीहरू बाल एकाइहरूले सामना गरिरहेका छन्।

यहाँ, विशेष गरी, तैमूर र उनको टोली छ। युवा योद्धाहरूले अगाडि बढिरहेका चिनियाँ पैदल सेनामाथि मेसिन गन प्रहार गर्छन्। यी क्रूर आक्रमणहरू हुन्। बच्चाहरूले सकेसम्म धेरै पटक गोली हान्नुपर्छ। मेसिन गनहरू पनि कार्यमा छन्। यो साँच्चै नरसंहार हो। र जब चिनियाँ सेनाहरू नजिक आउँछन्, तिनीहरू वास्तवमा बारुदी सुरुङहरूबाट ध्वस्त हुन्छन्। यो त्यस्तो प्रकारको अविश्वसनीय लडाई हो जुन जारी रहन्छ।

प्रयोग गरिएका बारुदी सुरुङहरू हलुका, मानव-विरोधी हुन्। र सयौं चिनियाँहरू तिनीहरूबाट मर्छन्। तर तिनीहरू घस्रँदै घस्रँदै जान्छन्। र फेरि एक पटक, अग्रगामीहरूले तिनीहरूलाई ठूलो क्रोध र शुद्धताका साथ ध्वस्त पार्छन्। यो साँच्चै घातक छ।

केटाहरूको मेसिनगनले स्वचालित रूपमा गोली चलाउँछ। र सबैजना अगाडि बढिरहेका खम्बाहरूलाई काट्छन्। तिनीहरू ठूलो उत्साहका साथ त्यसो गर्छन्।

तेह्र वर्षको देखिने केटा तैमुरले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँक्छ, चिनियाँहरूलाई च्यात्छ र चिच्याउँछ:

- सोभियत संघको जय होस्!

केटा सेरियोज्काले पुष्टि गर्छ:

- अग्रगामी नायकहरूको जय होस्!

केटी कात्या, सुटिङ गर्दै, र एकदम सही रूपमा, पुष्टि गर्छिन्:

- येशू र लाडा हाम्रो लागि हुन्!

केटी आन्काले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले चिनियाँमाथि झोला फ्याँक्दै थप्छिन्:

- ब्रेज्नेभ - आज हामी त्यस्तै भएका छौं!

बालबालिकाको टोलीले यसरी नै काम गर्छ। अनि मेसिन गनहरू बज्छन्। अनि चिनियाँ सेनाको पङ्क्ति एकपछि अर्को घट्दै जान्छ।

एकै समयमा, मोर्टारहरूले आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई प्रहार गरिरहेका छन्। र तिनीहरूले यो काम सटीकताका साथ गरिरहेका छन्। तिनीहरूले शत्रुलाई पराजित गरिरहेका छन्। क्लस्टर हतियारहरू पनि प्रयोगमा छन्। तिनीहरू चिनियाँहरू विरुद्ध धेरै प्रभावकारी छन्। त्यसैले हत्या रक्तपातपूर्ण भएको छ।

ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले माथिबाट आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूमाथि विमानमा आक्रमण गर्न थाले। तिनीहरूले एउटा सानो डिस्क क्राफ्ट उडाए, जुन यसको ल्यामिनार प्रवाहको कारणले गर्दा, साना हतियारको आगोको लागि लगभग अभेद्य थियो।

अनि केटाकेटीहरूले त्यसबाट शक्तिशाली विष मिसिएका स-साना सुईहरू खसाले। तिनीहरू बादलमा आए र चिनियाँ पैदल सेनाको ठूलो समूहलाई धपाए। यसरी मानवीय क्षमता खेर फाल्ने? केवल आकाशीय साम्राज्यले मात्र त्यसो गर्न सक्छ।

अनि एउटा अकल्पनीय नरसंहार हुन्छ। अनि चिनियाँहरू लडाईंमा हतारिन थाल्छन्।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो, केटाकेटी जस्तो खुट्टाले जोइस्टिक बटनहरू थिचेर र अति पातलो, विषालु सुईहरूको बादल बाहिर पठाउँदै टिप्पणी गरे:

- हामी साँच्चै भन्न सक्छौं कि हामी अरू सबै भन्दा चिसो भएका छौं!

मार्गारीटाले पनि आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाको औंलाले बटन थिच्दै भनिन्:

- हाम्रो गौरवमा आराम गर्न धेरै चाँडो छ!

बच्चाहरू वास्तवमा सफाई गरिरहेका थिए। धेरै चिनियाँहरू मरिरहेका थिए। माओले क्षतिलाई बेवास्ता गर्ने निर्णय गरे: महिलाहरूले धेरै बच्चा जन्माउनेछन्। र उनले ठूलो संख्यामा पैदल सेना पठाए। तर उनीसँग थोरै उपकरणहरू थिए। अवश्य पनि, अमेरिकाले उनलाई बेचिरहेको कुरा बाहेक। र यहाँ, अवश्य पनि, सम्भावना चीनको पक्षमा थिएन।

नताशा पनि लड्दै छिन्। उनी चिनियाँहरूमाथि ड्र्यागन मेसिन गन चलाइरहेकी छिन्। अनि पहेँलो, झुकेका आँखा भएका सिपाहीहरू दाउराको थुप्रो जस्तै ढल्छन्।

ती केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले कोइलाको धुलोको शक्तिशाली विस्फोटक प्याकेट फ्याँक्छिन्। अनि अचानक त्यो विस्फोट हुन्छ। चिनियाँ लडाकु विमानहरू चारैतिर उड्छन्।

जोया पनि एकदमै सटीक शूटर हुन्, र हरेक प्रहारले कसैलाई तल झार्न सक्छ। उनी एकदमै सुन्दर केटी हुन्-मह रङको गोरो। र उनी आफ्नो गोलीलाई एकदमै सटीकताका साथ लक्ष्य गर्छिन्, अविश्वसनीय सटीकताका साथ अवतरण गर्छिन्।

केटीले त्यो लिइन् र गाइन्:

अनि फेरि लडाईं जारी छ,

चीनबाट आगो निस्किरहेको छ...

अनि ब्रेज्नेभ यति जवान छ,

घातक प्रहार गर्छ!

अनि आफ्नो नाङ्गो, गोलो, गुलाबी कुर्कुच्चा बोकेर, केटीले विनाशको एक मुठी फ्याँकिन्। अनि त्यो उडेर गयो, र कति सही तरिकाले प्रहार गर्यो। यसले झुकेका आँखा भएका सिपाहीहरूलाई चारैतिर तितरबितर पार्यो। अनि चिनियाँहरूले हात र खुट्टा गुमाए। माओवादीहरूले त्यही पाए।

अगस्टिनाले माओवादीहरूलाई पनि लेखिन्, सटीक प्रहार गरिन् र सिट्टी बजाउँथिन्:

मातृभूमिको गान मेरो हृदयमा छ,

हामी चिनियाँहरूलाई धेरै निर्भयतापूर्वक कुल्चनेछौं...

कामरेड स्टालिन, विश्वास गर्नुहोस्, मेरो परिवार,

अनि केटीले हात्तीले जस्तै सबैलाई कुल्चिन्छ!

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो तलाले विनाशको विनाशकारी उपहार पनि फ्याँकिदिइन्। अनि चिनियाँहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पारियो।

स्वेतलानाले पनि निर्दयी रूपमा गोली हानेर सबैलाई कुल्चिन्। उनले एउटा चलाखीपूर्ण उपकरणले चिनियाँहरूलाई पनि गोली हानेकी थिइन्।

योद्धाले आफ्नो विलासी कम्मर घुमाउँदै कराइन्:

- साम्यवाद र सोभियत संघको जय होस्!

अनि एउटा नाङ्गो खुट्टा, सुन्दर, धेरै मोहक खुट्टाले घातक शक्तिका साथ मटर फ्याँक्यो।

यी केटीहरू साच्चै नै उत्कृष्ट छन्।

अनास्तासिया वेदमाकोभाले आफ्नो आक्रमणकारी विमानबाट जमिनको लक्ष्यमाथि आक्रमण गर्छिन्। उनले पैदल सेनालाई थप नष्ट गर्न क्लस्टर हतियार सहितका क्षेप्यास्त्रहरूले चिनियाँहरूलाई पनि आक्रमण गर्छिन्।

योद्धा गाउँछन्:

रूस विरुद्ध माओ,

यो हाम्रो अवस्था हो...

हामीले साहसपूर्वक लड्नु पर्छ,

अनि परिणामहरू हुनेछन्!

अनि त्यो अनन्त बोक्सी केटीले अर्को मिसाइल प्रहार गरिन्। कस्तो लडाईं थियो त्यो।

चिनियाँहरूले ठूलो संख्यामा आक्रमण गरे। तिनीहरूले काठ र सिरेमिकबाट ट्याङ्कहरू पनि बनाए-वा अझ भनौं, माटोका मोडेलहरू। तीमध्ये केही साइकलद्वारा चलाइन्थ्यो। र तिनीहरूले डर जगाउन सक्थे।

पैदल सेना हिमपहिरो जस्तै अगाडि बढ्यो। र तिनीहरू ठूलो संख्यामा मारिए।

अकुलिना ओर्लोभाले पनि जमिनको निशानामा प्रहार गरिन्-चीनको वायुसेना कमजोर छ। तर यसको शक्ति यसको जनसंख्या र मानव शरीरमा निहित छ। यसमा यति धेरै छ कि हताहत अप्रासंगिक छ। "कोस्याक" लगायत केही कम्प्युटर गेमहरूमा, पैदल सेनालाई यति छिटो बाहिर निकाल्न सकिन्छ र स्थितिमा फ्याँक्न सकिन्छ कि शाब्दिक रूपमा दशौं हजार मर्छन्। ती खेलहरू मानिसहरूले खेल्ने प्रकारका हुन्। तर सिपाहीहरू जीवित छन्। र हालसालैसम्म, सहकर्मी कम्युनिस्टहरू रहेका चिनियाँ मानिसहरूलाई मार्नु कुनै न कुनै रूपमा अप्रिय छ। तर माओको महत्वाकांक्षाले ठूलो युद्ध निम्त्यायो। यहाँ एक निश्चित विशिष्टता छ। हिटलरले पचास वर्षको उमेरमा दोस्रो विश्वयुद्ध सुरु गरे र, कुनै कारणले गर्दा, धेरै हतारमा थिए। यद्यपि, यदि तपाईंले यसको बारेमा सोच्नुभयो भने, उनीसँग यति हतारमा हुनुको कारणहरू थिए।

आखिर, नाजी जर्मनी मात्र बलियो हुँदै गइरहेको थिएन; यसका शत्रुहरूले पनि आफ्नो क्षमता बढाइरहेका थिए। र यो केवल सोभियत संघ मात्र थिएन, जसले एकीकृत कम्युनिस्ट साम्राज्यको निर्माणको साथ संसारलाई आशीर्वाद दिने सपना देख्यो, तर फ्रान्स पनि थियो, जसले बेलायत र पोल्याण्ड जस्तै नयाँ ट्याङ्क र जहाजहरू निर्माण गरिरहेको थियो। केहि पनि सजिलो हुँदैन। र सुभोरोभ-रेजुनले आफ्नो आइसब्रेकर टेट्रालोजी लेख्दा, सही अवलोकन गरे: हो, सोभियत सेना हतियार बनिरहेको थियो, तर आधुनिक संसारमा, सेनाहरू सधैं हतियार बनिरहेका छन्। र यदि सोभियत सेना हतियार बनिरहेको थियो भने, जर्मन पनि त्यस्तै थियो। यद्यपि सुभोरोभ-रेजुनले केही कुराहरूको बारेमा झूट बोले, वा सायद उनी अनभिज्ञ थिए। युद्ध अघि युएसएसआरमा नाजी जर्मनीका लागि भारी ट्याङ्कहरू पनि विकास भइरहेका थिए। केहीको तौल पैंसठ्ठी टनसम्म पनि थियो। बाघको प्रोटोटाइप पनि सिर्जना गरिएको थियो, जसमा ८८-मिलिमिटर तोप थियो, यद्यपि उत्पादनमा गएको वास्तविक पचास-मिलिमिटर तोप भन्दा पातलो कवच थियो।

जे भए पनि, यदि सोभियत संघले १९४१ मा ढिलाइ गरेको भए र राम्रो तयारी गर्ने निर्णय गरेको भए, यसले थप आधुनिक ट्याङ्क र विमानहरू थप्ने थियो, तर तेस्रो रीच पनि बलियो हुने थियो। यसबाहेक, नाजीहरूले इजिप्ट र जिब्राल्टर कब्जा गर्न सक्थे, अफ्रिका र मध्य पूर्वका स्रोतहरूमाथि नियन्त्रण प्राप्त गर्न सक्थे, र अरबहरूबाट नयाँ डिभिजनहरू गठन गर्न सक्थे। बेलायतमा अवतरण पनि पूर्ण रूपमा सम्भव थियो, र त्यसपछि यसको स्रोतहरूले तेस्रो रीचलाई खुवाउने थियो।

तर अहिले सोभियत संघ विशाल जनसंख्या भएको देशसँग युद्धमा छ। र त्यसको सामना गर्ने प्रयास गर्नुहोस्। तर रक्षा सामान्यतया बलियो छ, यद्यपि चिनियाँहरू यहाँ र त्यहाँ तोडफोड गर्न जारी राख्छन्। दोस्रो विश्वयुद्धको विपरीत, तोपको सट्टा मेसिन गनले ट्याङ्कहरू सुसज्जित गर्नु बढी व्यावहारिक छ। र यदि गोलाहरू प्रयोग गरिन्छ भने, तिनीहरू उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण गोलाहरू हुनुपर्छ। र ग्रेनेडहरू, प्राथमिकतामा फराकिलो फैलावट र क्षतिको उच्च घनत्वको साथ।

शत्रुको पैदल सेनासँगको लडाईं चलिरहेको छ। मेसिनगनहरूले गोली चलाइरहेका छन्...

अकुलिना ओर्लोभाले बल बम खसालेकी थिइन्। यसले पैदल सेनाको फराकिलो क्षेत्र ओगटेको छ। भन्नुपर्दा, यो एक प्रभावकारी हतियार हो। लडाइँ बढ्दै गइरहेको छ। चिनियाँहरूले आफ्ना जनताको ज्यान बचाउँदैनन्। यसबाहेक, सोभियत संघको युरोपेली भागबाट सेनालाई पुन: तैनाथ गर्न आवश्यक छ। र यसले सञ्चारलाई विस्तार गर्छ। र चिनियाँ पैदल सेनासँग उच्च संख्या छ, यद्यपि तिनीहरू धेरै राम्रोसँग सशस्त्र छैनन्। धेरैसँग फ्लिन्टलक राइफल वा घरेलु बन्दुकहरू पनि छन्। र केही चिनियाँ एकाइहरू भाला र काँटाले सशस्त्र छन् - तिनीहरूसँग पर्याप्त बन्दुक थिएनन्। तर त्यसपछि तिनीहरू धेरै छन्।

अकुलिना ओर्लोभाले उल्लेख गरिन्:

- यो त एक प्रकारको नर्कको मासुको पाई मात्र हो! सबैजना आउँदैछन्, आउँदैछन्!

अनास्तासिया वेदमाकोभाले टाउको हल्लाइन्:

- हो, त्यो सहि हो! शत्रुको शैतानी योजना यस्तो छ! तर तपाईं के गर्न सक्नुहुन्छ! अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभले भनेझैं, रूस कुनै पनि युद्धको लागि तयार छैन।

स्विमसुट र नाङ्गो सुटमा अर्की सुन्दर, धेरै सुन्दर पाइलट मार्गारीटा म्याग्निटनायाले टिप्पणी गरिन्:

- मलाई चिनियाँहरूप्रति धेरै दु:ख लाग्छ - तिनीहरू त्यस्तो कारणको लागि लडिरहेका छन् जुन तिनीहरूको लागि पूर्ण रूपमा अनावश्यक छ!

अकुलिनाले आपत्ति जनाए:

- ठ्याक्कै होइन। चीनको जनसंख्या ठूलो छ र द्रुत गतिमा बढिरहेको छ, तर राम्रो जमिन त्यति प्रशस्त छैन। त्यहाँ पहाड र मरुभूमिहरू छन्। अवश्य पनि, माओ साइबेरियाको बस्ने ठाउँ र स्रोतसाधन र एक महान विजेताको गौरव दुवै चाहन्छन्!

अनास्तासिया हाँसिन् र भनिन्:

"हो, पचहत्तर वर्षको उमेरमा, यो एउटा ठूलो युद्ध सुरु गर्ने र विजय हासिल गर्ने समय हो। चंगेज खानलाई उछिन्ने प्रयास गर्ने, त्यो उमेरमा जब चंगेज खान पहिले नै मरिसकेका हुन्छन्!"

मार्गारीटाले अर्को बम खसालिन्, यसपालि सुईसहित, र भनिन्:

"र स्टालिन माओको उमेरसम्म बाँचेनन्। कस्तो अन्याय। अनि अब यो बूढो मानिसले दोस्रो विश्वयुद्धसँग तुलना गर्न सकिने युद्ध सुरु गरेको छ।"

अकुलिना ओर्लोभाले उल्लेख गरिन्:

- अनि अहिलेको लागि, गैर-परमाणु संस्करणमा! यद्यपि, हामीलाई थाहा छ, सोभियत संघले कहिल्यै पनि परमाणु हतियार प्रयोग गर्ने पहिलो नबन्ने प्रतिबद्धता जनाएको छ!

क्लस्टर हतियारसहितको मिसाइल प्रक्षेपण गरेपछि अनास्तासियाले उल्लेख गरिन्:

"चीन विरुद्ध आणविक हतियार प्रयोग गर्नु हिटलरलाई उछिने जस्तै हुनेछ। र उनीहरूसँग आफ्नै हतियारहरू छन्! उनीहरूले प्रतिक्रिया पनि दिन सक्छन्!"

ती केटीहरूले धेरै चिनियाँ लाशहरू छोडे। तर यसको अर्थ यो होइन कि सोभियत सेनाले कुनै क्षति बेहोर्नु परेन। हताहत पनि भयो, विशेष गरी जब यो नजिकको लडाईको कुरा आयो। वा हात-हात लडाईमा। धेरै चिनियाँहरू कुङ फूमा निपुण थिए, र यसले समस्याहरू सिर्जना गर्यो। भारी क्षति र घेराबन्दीबाट बच्न, ब्रेज्नेभको सेना व्यवस्थित तरिकाले पछि हट्यो।

माओले आफ्ना सैनिकहरूलाई रक्तपातपूर्ण आक्रमणमा धकेल्दै रहे। र उनले सकेसम्म अग्रपंक्तिलाई फैलाउने प्रयास गरे। चिनियाँ सेनाले काजाकिस्तान र किर्गिस्तानमा अल्मा-अटामाथि आक्रमण गरे, र मंगोलियामा कडा दबाब दिए, पहिले नै यसको धेरैजसो भाग कब्जा गरिसकेका थिए। जब तिनीहरू अगाडि बढिरहेका थिए, यो उल्लेखनीय थियो। जनशक्तिमा तिनीहरूको यति ठूलो फाइदा थियो।

सोभियत रेड आर्मीले यसको सामना प्राविधिक श्रेष्ठताका साथ गर्ने प्रयास गर्यो। विशेष गरी ब्रेज्नेभको वायु सेनाले अत्यधिक श्रेष्ठता हासिल गर्यो। पैदल सेनाको प्रवेशलाई अधिकतम बनाउन फराकिलो क्षेत्र कभरेज भएका नयाँ प्रकारका बमहरू आवश्यक पर्यो।

अनि नवीनतम क्लस्टर हतियारहरू सहितका मिसाइलहरू। अनि भेरोनिका र भिक्टोरियाका केटीहरूले उरागन रकेट प्रणाली प्रयोग गरेर चिनियाँहरूलाई प्रहार गरिरहेका थिए। अनि उनीहरूले उनीहरूलाई निकै कडा प्रहार गरिरहेका थिए। अनि आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूले साँच्चै प्रहार गरिरहेका थिए।

भेरोनिकाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा थप्पड लगाउँदै भनिन्:

हाम्रा ताराहरू साम्यवाद तर्फ छन्,

बाटो खोल्नुहोस्,

हामी निष्ठापूर्वक पितृभूमिको सेवा गर्छौं,

नफर्कनुहोस्!

भिक्टोरियाले उल्लेख गरिन्:

- यसरी नै यसले शत्रुलाई प्रहार गर्नेछ!

अनि फेरि "हरिकेन" बाट, सबैभन्दा नयाँ रकेट लन्चर, तिनीहरूले प्रहार गरे!

अनि चिनियाँ सैनिकहरू क्रिसमस रूखको सजावट जस्तै उज्यालो भए।

एलेना र उनको टोली T-11 ट्याङ्कमा लडिरहेका छन्। गाडीमा रहेका केटीहरूले बिकिनी बाहेक अरू केही लगाएका छैनन्, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले नियन्त्रणहरू थिचेका छन्।

अनि तिनीहरूले धेरै शक्तिशाली र घातक आगो प्रहार गर्छन्, शाब्दिक रूपमा शत्रुलाई ध्वस्त पार्छन्। र धेरै आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरू मारिन्छन्।

एलिजाबेथले उच्च-विस्फोटक खण्डन गोली प्रहार गरिन्। काटिएका चिनियाँ हात र खुट्टा जताततै उडे।

योद्धाले गाए:

म संसारको सबैभन्दा बलियो हुँ,

शौचालयमा चिनियाँ भिजाऊँ...

पितृभूमि आँसुमा विश्वास गर्दैन,

अनि हामी माओलाई राम्रोसँग प्रहार गर्नेछौं!

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटनहरू थिचिन्। अनि फ्र्याग्मेन्टेसन चार्ज भएको एउटा प्रक्षेपण ठूलो बलका साथ उड्यो। अनि केटीहरूले आफ्ना मेसिन गनहरूबाट गोली चलाए।

एकाटेरिना चिच्याइन्:

अनि म आल्मुनियमका काँक्रा रोप्छु,

तिरपाल खेतमा!

अनि उनले आफ्नो रातो निप्पलले लिभर थिच्छिन्। उनी त्यस्तै केटी हुन्।

अनि युफ्रोसिनले पनि घातक शक्तिको विस्फोट लिनेछिन् र पठाउनेछिन्। अनि उनले चिनियाँहरूलाई यति जोडले प्रहार गर्नेछिन् कि तिनीहरू सिधै अर्को संसारमा जानेछन्। अनि शरीरहरू विघटित हुनेछन्, तर आत्माहरू माथि उठ्नेछन्।

T-11 ट्याङ्क यसरी सञ्चालन हुन्छ। यो शक्तिशाली १३० मिमी तोपले सशस्त्र छ। यद्यपि, युद्धको विशिष्टतालाई ध्यानमा राख्दै, पैदल सेनालाई राम्रोसँग लक्षित गर्न फ्र्याग्मेन्टेसन शेल भएको रकेट लन्चरको साथ परिमार्जन विकास भइरहेको छ।

अनि केटीहरूले यसको फाइदा उठाउनेछन्। ब्रेज्नेभ युगको सोभियत संघ, जसरी उनीहरू भन्छन्, आफ्नो हरेक शक्ति प्रयोग गरिरहेको छ र भीडलाई कुचल्ने प्रयास गरिरहेको छ।

दुई कम्युनिस्ट शासित देशहरू द्वन्द्वमा फसेकोमा अमेरिका धेरै खुसी छ। विशेष गरी, उनीहरूले चीनलाई M-60 ट्याङ्कहरू र पुरानो पेटन ट्याङ्कहरू उधारोमा आपूर्ति गरिरहेका छन्, त्यसैले उनीहरूसँग सोभियत संघसँग लड्न केही छ।

अनि अवश्य पनि, त्यहाँ विमानहरू छन्, तर ती पनि पुराना भइसकेका छन्। त्यसैले कहिलेकाहीं ट्याङ्क विरोधी हतियारहरू आवश्यक पर्दछ। तर सोभियत संघले दसवटासम्म मेसिन गनहरूले सशस्त्र सवारी साधनहरू विकास गर्यो। अनि तिनीहरूले यति सटीक रूपमा गोली हाने र पैदल सेनालाई ढाले।

एलिजाबेथले मेसिन गन चलाउँछिन् र एक टन चिनियाँलाई ढाल्छिन्, र यो सबै गाउँदै:

माओ बलियो छ,

तिमीले केही पाउने छैनौ...

तिमी मौन छौ...

आखिर, म चमेरो हुँ!

त्यसपछि केटी हाँस्छिन्। यी महिलाहरू धेरै राम्रा छन्।

एउटा सोभियत ट्याङ्क चलिरहेको छ, चिनियाँहरूलाई आफ्नो ट्र्याकले कुल्चँदै। यसमा १,५०० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने अत्याधुनिक ग्यास टर्बाइन इन्जिन छ, र तेहसट टनको मेसिन साँच्चै उड्छ। र यसले आकाशीय साम्राज्यका सबै योद्धाहरूलाई यति धेरै कुल्चिन्छ कि यो शब्द वा वर्णनभन्दा बाहिर छ।

पूर्वी जर्मन केटीहरूको टोली पनि चिनियाँहरू विरुद्ध काम गरिरहेको छ। चितुवा ट्याङ्कले माओको सेनालाई कुल्चँदै काम गरिरहेको छ। यसको १२० मिमी तोपले उच्च-विस्फोटक गोलाहरू प्रहार गरिरहेको छ। र केटीहरू रोमाञ्चित छन्।

गर्डाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटनहरू थिच्छिन् र चिच्याउँछिन्:

मेरो मातृभूमि गर्विलो र प्यारो छ,

मेरो मातृभूमि - हामी सबैलाई जमिनमा जलाउनेछौं!

उनी कति सुन्दर केटी थिइन्, हल्का नीलो रङको सेतो रंग।

अर्कोतर्फ, चार्लोट एक आगो जस्तो रातो कपाल भएकी महिला हुन्। अनि उनी चिनियाँहरूमाथि गोला पनि पठाइरहेकी छिन्। यो भनिरहनु पर्दैन कि योद्धाहरू युद्धका लागि क्यानभास हुन्। अनि उनी अचम्मलाग्दो कुरा देखाउन सक्छिन्।

यसरी उनी माओका सिपाहीहरूलाई हिर्काउँछिन् र कुनै समारोह बिना नै उनीहरूलाई कुल्चिन्छिन्।

एकै समयमा, केटीले गाउँछिन्:

साम्यवादको जय होस्, जय होस्,

ट्याङ्कहरू अगाडि बढ्छन्...

रातो शर्टमा विभाजन,

रुसी जनतालाई अभिवादन!

क्रिस्टिनाले मेसिनगनले चिनियाँहरूलाई ढाल्छिन्। अनि उनले पूर्ण बल प्रयोग गरेर उनीहरूलाई पराजित गर्छिन्। उनी यति रमाइलो केटी हुन्। अनि उनको कपाल यति सुनौलो र चम्किलो छ कि यो शब्दहरू भन्दा बाहिर छ, वर्णन गर्नु भन्दा बाहिर छ, र रातो र पहेंलोको मिश्रण छ।

उनी चिनियाँहरूलाई ठूलो ऊर्जाका साथ प्रहार गर्छन् र गाउँछन्:

ब्रेज्नेभ एक सैन्य महिमा हो,

ब्रेज्नेभ, हाम्रो युवावस्थाको उडान...

गीतसँगै लड्दै र जित्दै,

हाम्रा मानिसहरू ब्रेज्नेभलाई पछ्याउँछन्!

गीतसँगै लड्दै र जित्दै,

हाम्रा मानिसहरू ब्रेज्नेभलाई पछ्याउँछन्!

माग्दा एक सुन्दर केटी हुन्-मह गोरो रंगकी महिला, जसले चितुवालाई उडाउँछिन् र चिनियाँ सिपाहीलाई त्यसको खुट्टाले कुल्चिन्छिन्। उनी साँच्चै नै सुन्दर छिन्। तपाईं भन्न सक्नुहुन्छ कि उनी एक सुपर सुन्दरी हुन्। र उनी चिनियाँहरूलाई गाह्रो अवस्थामा पुर्याइरहेकी छिन्।

यहाँ उनी हुन्, उच्च समाजकी केटी।

अनि अवश्य पनि, उनले किन गाउनु हुँदैन:

सौर्य वृत्त,

वरपरको आकाश...

यो केटीको चित्र हो!

हिटलर कपुत,

ऊ राम्रो छैन,

अनि महिलाको आवाज गुन्जिरहेको छ!

अनि, चार जर्मन योद्धाहरू गए र सबै कुरा देखाए। अनि बढ्दो उत्साहका साथ चिनियाँहरूलाई कुल्चन थाले। केटीहरू मात्र होइनन् - तिनीहरू वास्तविक टर्मिनेटर थिए।

एलिस र एन्जेलिकाले चिनियाँहरूमाथि स्नाइपर राइफलहरू प्रहार गरिरहेका छन्। उनीहरूले आफ्ना हतियारहरूलाई छिटो फायर गर्ने हतियारहरूमा पनि स्तरोन्नति गरेका छन्। उनीहरूलाई ठूलो संख्यामा शत्रुहरूलाई मार्न आवश्यक छ। र त्यसैले उनीहरूले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूमाथि प्रहार गरे।

अनि अवश्य पनि उनीहरूले गाउन बिर्सेनन्:

सधैं घाम लागोस्,

स्वर्ग सधैं रहोस्...

सधैं आमा रहून्,

सधैं म रहून्!

अनि यसरी सुन्दरीहरू अचम्मित भए, केवल उत्कृष्ट। अनि तिनीहरूका तस्बिरहरू यति सटीक र छिटो छन्। मृतकहरूको गणना गर्ने समय पनि छैन; तिनीहरूले दिनमा धेरै सय चिनियाँहरूलाई मार्छन्। अनि तिनीहरू कराउँदै गरेको स्टूलमा भ्यागुता जस्तै अगाडि बढिरहन्छन्।

एलिसले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक मटर फ्याँकिन् र चिच्याउँदै भनिन्:

अनि केटीको प्यान्टी छ,

उनी काँसाका पानाहरू खान्छिन्!

एन्जेलिका हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

मलाई एउटा मान्छे खोज्नु पर्छ,

मजाकमा केही गाली गर्न...

म उसलाई चढाउँथें,

म साँच्चै गर्मी बढाउँछु!

अनि दुवै केटीहरू - गोरो र रातो कपाल भएको केटी - ले एकअर्कालाई आफ्नो नाङ्गो तलाले हिर्काए, यतिसम्म कि झिल्काहरू उडे।

एन्जेलिकाले आफ्नो नाङ्गो, मांसपेशी भएको खुट्टाले एउटा शक्तिशाली र घातक हतियारले एउटा खण्डीकरण ग्रेनेड फ्याँकिदिइन्। अनि त्यसलाई चिनियाँहरूको झुण्ड जस्तै छरपस्ट पारिदिइन्। अब त्यो साँच्चै रातो कपाल भएको योद्धा हो। अनि उनी कति अद्भुत महसुस गर्छिन्।

दुबै केटीहरू पागल जस्तै गोली हानिरहेका छन्, र आफ्ना नाङ्गा, सुन्दर खुट्टाले विनाशको उपहार फ्याँकिरहेका छन्।

खैर, युद्ध भनेको युद्ध नै हो...

यहाँ रातो टाई लगाएका दुई एघार वर्षीय केटाहरू, पेट्का र सेरियोज्का, उडिरहेको चङ्गा प्रयोग गरेर चिनियाँहरूमाथि खण्डीकरण ग्रेनेड खसालिरहेका छन्।

अनि तिनीहरूले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई नष्ट गर्छन्।

पेटकाले गाए:

अनि पहाडको मौनतामा, र ताराले भरिएको उचाइमा,

समुद्रको छाल र क्रोधित आगोमा!

अनि क्रोधित, क्रोधित आगोमा!

अनि सेरियोज्काले उत्साहपूर्वक उठाइन्:

- पृथ्वीमा माओको लागि कुनै ठाउँ हुनेछैन!

अनि दुवै केटाहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा मुक्का हाने र कराए:

- मातृभूमिको लागि! ब्रेज्नेभको लागि!

अनि केटाकेटीहरू धेरै बहादुरीका साथ लड्छन्। तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाले घाँसलाई हिर्काउँछन्।

अनि तिनीहरूले चतुरता देखाउँछन्। उदाहरणका लागि, लाराले गुलेली प्रयोग गर्छिन्। अनि यसरी नै उनले ती माओवादीहरूलाई पराजित गर्छिन्।

चीनमा कम्युनिष्टहरूले शासन गरिरहेको देखिए पनि, श्रमिक वर्गको दुर्दशा दयनीय छ। र त्यहाँ कुनै अधिकार छैन - यो एक अधिनायकवादी तानाशाही हो।

अनि चिनियाँहरूले केटा भास्कालाई समातेर सोधपुछ गरे। उनीहरूले केटाको नाङ्गो खुट्टालाई ठिंगुरोमा बाँधे र बाँसको लट्ठीले उसको नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चा कुट्न थाले।

भास्का चिच्याए, दुख्यो, र उनको खुट्टाको तल सुन्नियो र नीलो भयो। त्यसपछि चिनियाँ जल्लादहरूले उनीहरूलाई एउटा टर्च ल्याए। ज्वालाले लाठीले कुटिएको बच्चाको कुर्कुच्चामा क्रूरतापूर्वक चाट्यो।

यो त्यही भाग्य थियो जुन कैदमा परेका युवा लेनिनवादीहरूको लागि पर्खिरहेको थियो।

अनि सोभियत केटीहरूले लडाइँ गरिरहे। उदाहरणका लागि, निकोलेटाले पनि आफ्नो र्यापिड-फायर मेसिन गनबाट गोली चलाइन्। अनि त्यसपछि, आफ्नो नाङ्गो, छिन्निएको खुट्टाले, उनले ग्रेनेड प्रहार गरिन्।

त्यसपछि उनले लिइन् र गाइन्:

गाढा कालो आकाशमा मालाहरू चम्किन्छन्,

स्वारोगले आफ्नो धारिलो तरवार हामी माथि ताने...

हाम्रो पितृभूमि, पवित्र रूस, हाम्रो पछाडि छ,

सर्वशक्तिमानले युद्धको घडी फेरि घुमाउनुभएको छ!

त्यसरी नै केटीले लडिन्। उनी एक वास्तविक लडाकु हुन्। र उनले आफ्नो असाधारण सीप प्रदर्शन गर्छिन्।

निकोलेटा मुस्कुराइन् र फेरि आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँकिन्। अनि फेरि, चिनियाँहरू पानीका छिटाहरू जस्तै चारैतिर छरिए।

तमाराले पनि चिनियाँहरूमाथि मोर्टारबाट केही प्रहार गरिन्। र यसको साँच्चै विनाशकारी प्रभाव पर्यो। गर्जन विनाशकारी थियो। अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो, छिन्ने खुट्टामा छाप लगाइन् र चिच्याउँदै भनिन्:

हाम्रो शक्ति ठूलो छ।

तिनीहरूले भालेलाई काटे!

तमारा एक अद्भुत योद्धा हुन्। अनि अलेक्जेन्ड्रा, जो अविश्वसनीय रूपमा कडा पनि छिन्, उनले आकाशीय साम्राज्यको सेनामा आफ्नो विनाशकारी र अद्वितीय प्रभाव प्रदर्शन गर्छिन्। यी केटीले उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्छिन्।

अनि त्यो केटी प्राकृतिक गोरी छिन्। अनि धेरै सुन्दर छिन्। उनमा धेरै आकर्षण र करिश्मा छ।

केटी अल्ला पनि हताश भएर लड्छिन्। उनी चिनियाँ र विशेष मेकानिकल क्याटापल्टलाई हिर्काउँछिन्। र उनी ठूलो संख्यामा तिनीहरूलाई पराजित गर्छिन्। उनी एक केटी हुन् - मानौं उनी सबैभन्दा राम्रो छिन्। र उनी एकदमै सटीक प्रहार गर्छिन्।

अवश्य पनि, केटीले बिकिनी लगाएकी छिन्-अति सुन्दर। अनि उनका खुट्टा नाङ्गा र आकर्षक छन्।

कति सुन्दर। यी केटीहरू संसारका सबै सेनाहरूको आतंक हुन्। केटीहरू होइनन्, तर सुपरवुमन हुन्। र आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले तिनीहरूले चिनियाँ सैनिकहरूको टाउको काट्ने बुमेराङहरू फ्याँक्छन्।

यसरी नै नरसंहार हुन्छ।

भियोलाले चिनियाँहरूलाई शक्तिशाली ज्वालामुखी हतियारले पनि आक्रमण गर्छ। र तिनीहरूलाई जिउँदै जलाउँछ। अब त्यो वास्तविक हो, र मानौं यो एकदमै पीडादायी छ।

अर्की केटी, ओक्साना, पनि शक्तिशाली हतियार बोकेर चिनियाँ सैनिकहरूमाथि गोली चलाउँछिन्। उनका नाङ्गा, काटेका खुट्टाहरूले आफूलाई बलियो बनाउँछन्। योद्धा उनको सुन्दरता र हल्का खैरो कपालले प्रतिष्ठित छिन्।

अनि उसले ग्रेनेड फ्याँक्ने बित्तिकै, छर्राहरू चारैतिर उडेर ठूलो संख्यामा चिनियाँहरूलाई लाग्छन्।

केटीले उत्साहका साथ गाइन्:

तिमीले किताबहरूबाट बनेका स्तम्भहरू देख्छौ,

नायकहरू बाहिर आए र नायक बने,

संघर्षमा मात्र खुशी पाउन सकिन्छ,

अनि ब्रेज्नेभ युद्धमा अगाडि छन्!

अनि ब्रेज्नेभ युद्धमा अगाडि छन्!

एलिना पनि ठूलो उत्साहका साथ लड्छिन्। उनी राम्रोसँग लक्षित विस्फोट गर्छिन्, त्यसपछि आफ्नो नाङ्गो औंलाले धारिलो डिस्क प्रहार गर्छिन्। र चिनियाँ सैनिकहरूको टाउको काट्छिन्। त्यसपछि, उनी गाउँछिन्:

न्यूनतम घाटा,

खुशीको ढोका खोलौं...

हामी चीनलाई हराउनेछौं,

स्वर्ग निर्माण गरौं!

मारिया पनि ठूलो उत्साहका साथ लड्छिन्। अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले उनी छुरा हान्छिन्। अनि तिनीहरूले माओवादीहरूलाई छुरा प्रहार गर्छन्।

योद्धा कराउँछ:

- साम्यवादको युगको जय होस्!

अनि उसले कसरी शत्रुहरूलाई आगोको भड्किलो प्रहार गर्नेछ।

अन्युताले चिनियाँहरूलाई पनि ठूलो बल र उत्साहका साथ हराउँछिन्! उनी असाध्यै सुन्दर र बलवान केटी हुन्।

अनि जसरी यो अलग हुन्छ, यो कहिल्यै एकसाथ आउँदैन। केही अत्यन्तै घातक भइरहेको छ।

अनि योद्धा गाउँछन्:

सोभियत संघ अनन्त महिमामा रहोस्,

महान, असीम भूमि...

मेरो अन्तरिक्ष शक्तिमा,

संसारका मानिसहरू एक मैत्रीपूर्ण परिवार हुन्!

अनि उसले त्यो लिन्छ र आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिका साथ ग्रेनेड फ्याँक्छ।

मिराबेला पनि लड्छिन्। अनि उनी बुलबुलेबाट कसरी गोली हान्न सकिन्छ भनेर देखाउँछिन्। तिनीहरू ज्वलन्त छन्, र अत्यन्तै ज्वलन्त छन्। कस्तो मोड र क्षेत्र।

केटीले त गाउँछ पनि:

म डी'आर्टागन बिकिनीमा छु,

म यस्तो प्रहार गर्नेछु...

कि तिमी एकैछिनमा भाग्नेछौ,

अनि तिमी साँच्चै झुण्डिनेछौ!

केटी साँच्चै अद्भुत छिन्। अनि उनी कोब्राको गतिमा चल्छिन्।

माशाले पनि चिनियाँ भाषामा हिर्काउँछिन् र गाउँछिन्:

- चन्द्रमा, चन्द्रमा, फूलहरू, फूलहरू, साम्यवादको प्रकाशको नाममा - आशा र सपनाहरू! अनि सपनाहरू!

अनि ओलम्पियाडा, आफ्नो नाङ्गो, बलियो खुट्टाले, विस्फोटक पदार्थको भारी ब्यारेल फ्याँक्छिन्। अनि त्यो विस्फोट हुन्छ।

अनि शत्रु सैनिकहरूको समूहलाई हावामा माथि फ्याँकिन्छ।

अध्याय नम्बर ६।

यो मे १, १९६९ को कुरा हो। चिनियाँ पैदल सेनाको आक्रमण निरन्तर जारी छ। घेराबन्दीबाट बच्न सोभियत सेनाहरू कहिलेकाहीं पछि हट्न बाध्य हुन्छन्। युद्ध एक अनौठो घटना बनेको छ। सेनाहरूलाई एन्टी-पर्सनल माइनको अत्यन्त आवश्यकता छ। अनि अरू के प्रयोग गरिँदैन? बकशट सहित। र सायद विषालु सुई भएका मेसिन गनहरू।

अनि तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई ठूलो बलले प्रहार गर्छन्। अनि तिनीहरूले तिनीहरूलाई ठूलो बलले धपाउँछन्। अनि साँघुरा आँखा भएका सिपाहीहरूको लाशहरूको थुप्रो।

सोभियत ट्याङ्कहरू काम गरिरहेका छन्-त्यहाँ धेरै छन्। तिनीहरू आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूमाथि गोली चलाउने मेसिन गनहरूले सशस्त्र छन्। र तिनीहरूले सैनिकहरूको भीडलाई ध्वस्त पारिरहेका छन्। र त्यहाँ चिनियाँ लाशहरूको पहाडहरू छन्। र त्यसपछि त्यहाँ ज्वालामुखी यन्त्रहरू भएका ट्याङ्कहरू छन्, जसले शत्रुलाई पनि जलाउँदैछन्। यसरी माओका सेनाहरू मारिएका छन्।

एउटा कार देखा पर्यो जसमा ट्रंकको सट्टा ठूलो आरा थियो। अनि यो अगाडि बढ्छ, देखिने सबैलाई काट्दै र काट्दै। अझ स्पष्ट रूपमा, चिनियाँ पैदल सेना। र यो पनि एक रोचक विचार हो। तिनीहरूले यसलाई बार लगाउने ट्याङ्की भने, र यसले ज्वालामुखी यन्त्रको छेउमा आफ्नो ठाउँ लियो। यस्तो शक्तिशाली हतियार। जसको विरुद्धमा माओका रिसाएका सेनाहरू टिक्न सकेनन्।

मुख्य कुरा के हो भने सोभियत संघसँग विभिन्न प्रकारका सवारी साधनहरू छन्। ट्याङ्कहरू अत्यधिक मात्रामा प्रबल छन्। तिनीहरूलाई भण्डारणबाट हटाएर साइबेरियामा ढुवानी गरिन्छ। अनि, अवश्य पनि, त्यहाँ बख्तरबंद कर्मचारी वाहकहरू र पैदल सेनाका लडाकु सवारी साधनहरू पनि छन्। अनि तिनीहरू थप मेसिन गनहरूले सुसज्जित छन्।

ती अनन्त सन्तानहरू, ओलेग र मार्गारीटा, विशेष घरेलु उपकरणहरूले चिनियाँहरूलाई प्रहार गरिरहेका थिए। तिनीहरूले सानो कात्युशा रकेट जस्तो देखिने घातक सुईहरू थुकिरहेका थिए।

अनि प्रत्येक सुईमा एउटा बलियो विष हुन्छ र यो द्रुत गतिमा उड्छ, एकै पटकमा धेरै चिनियाँ सैनिकहरूलाई छेड्छ।

अनि यसरी तिनीहरूले यी अनन्त बच्चाहरूलाई आफ्नो मृत्यु-विरोधी उपकरणहरूबाट प्रहार गरे। चिनियाँहरूले बन्दुक र दुर्लभ अमेरिकी आक्रमण राइफलहरूबाट गोली हानेर जवाफ दिने प्रयास गरे।

अनि कहिलेकाहीँ कलाश्निकोभहरू पनि भेटिए। अनि तिनीहरूबाट पनि गोली हानिन्थ्यो।

तर बाल प्रतिभाहरू स्व-चालित बन्दुकमा चढे र जोइस्टिक प्रयोग गरेर स्थापना नियन्त्रण गरे।

यो युवा सुपरमेनहरूमा सबैभन्दा राम्रो प्रभाव थियो। उनीहरूले उनलाई यति धेरै ऊर्जा दिए।

ओलेगले उल्लेख गरे:

"हामीले कस्तो शक्तिशाली हतियार बनाएका छौं। अनि यसलाई कम्प्युटर गेमहरूमा प्रयोग गर्नु राम्रो हुनेछ!"

मार्गारीटाले सहमतिमा टाउको हल्लाइन्:

- कम्प्युटर गेमको लागि, त्यो त राम्रो हो! तर यहाँ हामी वास्तविक, जीवित मानिसहरूलाई मारिरहेका छौं!

केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचेर गयो:

हामी साहसपूर्वक युद्धमा जानेछौं,

नयाँ प्रोत्साहनको लागि...

हामी चिनियाँहरूलाई हराउनेछौं,

माओलाई नष्ट गर!

अनि बाल योद्धाहरू हाँस्न थाले। ओलेग अचानक यति धेरै जीवित मानिसहरूलाई मारेकोमा लज्जित र घृणित महसुस गरे। यो साँच्चै क्रूर थियो। अनि मृत चिनियाँहरूका बच्चाहरू पनि थिए जसले आफ्नो बुबालाई शोक गर्थे। कोही कसरी त्यस्तो व्यवहार गर्न सक्छ?

तर सोभियत संघलाई बचाउनु पर्यो। माओले निर्णय गरे कि चीनमा महिलाभन्दा पुरुषहरू धेरै छन्, र तिनीहरूलाई हटाउनाले अवस्था सुधार हुनेछ। उनले बहुविवाह पनि सुरु गर्न सक्थे। र त्यस्तै भयो।

ओलेग र मार्गारीटाले चिनियाँहरूलाई आफ्नो स्व-चालित बन्दुकले कुल्चिरहेका छन्, ताकि यो अझ रमाइलो होस् र उनीहरूको विवेकले उनीहरूलाई मानिसहरूको सामूहिक हत्याको बारेमा यति धेरै सताउन नपरोस्, उनीहरू गाउँछन्:

म एक अग्रगामी हुँ र यो शब्दले सबै कुरा भन्छ,

यो मेरो जवान मुटुमा जल्छ...

सोभियत संघमा, सबै कुरा मीठो छ, विश्वास गर्नुहोस्,

हामी अन्तरिक्षको ढोका पनि खोल्छौं!


मैले त्यतिबेला इलिचलाई शपथ दिएँ,

जब म सोभियत संघको झण्डामुनि उभिएको थिएँ...

कामरेड स्टालिन एकदमै आदर्श हुनुहुन्छ,

गाइएका वीर कार्यहरू जान्नुहोस्!


हामी कहिल्यै चुप लाग्ने छैनौं, थाहा छ,

हामी र्याकमा पनि सत्य बोल्नेछौं...

सोभियत संघ एक महान तारा हो,

विश्वास गर्नुहोस्, हामी यो सम्पूर्ण ग्रहलाई प्रमाणित गर्नेछौं!


यहाँ जवान हृदयमा कोक्रोले गाउँछ,

अनि केटाले स्वतन्त्रताको गान गाउँछ...

विजयहरूले अनन्त खाता खोल्यो,

मान्छेहरू, तपाईंलाई थाहा छ यो अब चिसो हुँदैन!


हामीले युवा मस्कोको रक्षा गर्यौं,

चिसोमा, केटाहरू नाङ्गो खुट्टा र हाफ पाइन्ट लगाएका छन्...

मलाई थाहा छैन यति धेरै शक्ति कहाँबाट आउँछ,

अनि हामी एडोल्फलाई तुरुन्तै नर्कमा पठाउँछौं!


हो, तपाईं अग्रगामीहरूलाई हराउन सक्नुहुन्न,

तिनीहरू ज्वालाको मुटुमा जन्मिएका थिए...

मेरो टोली एक मैत्रीपूर्ण परिवार हो,

हामी साम्यवादको झण्डा उठाउँछौं!


किनकि तिमी केटा हौ, त्यसैले तिमी हिरो हौ,

सम्पूर्ण ग्रहको स्वतन्त्रताको लागि लड्दै...

अनि टाउको भएको फुहरर धमाकाको साथ,

हाम्रा हजुरबुबाले सैन्य महिमामा कसरी विरासतमा दिनुभयो!


हामीबाट दयाको आशा नगर, हिटलर,

हामी अग्रगामी हौं, राक्षसहरूका सन्तान...

घाम लागिरहेको छ र पानी परिरहेको छ,

अनि हामी सधैंभरि मातृभूमिसँग एकताबद्ध छौं!


ख्रीष्ट र स्टालिन, लेनिन र स्वारोग,

एउटा सानो बच्चाको हृदयमा एकताबद्ध...

अग्रगामीहरूले आफ्नो गौरवशाली कर्तव्य पूरा गर्नेछन्,

एउटा केटा र केटी झगडा गर्नेछन्!


यो मान्छे अब भाग्यमानी छैन,

उनलाई कट्टर फासीवादीहरूले कब्जा गरे...

अनि यो आँधीमा डुङ्गा फुट्यो,

तर एक दृढ अग्रगामी बन, केटा!


पहिले तिनीहरूले मलाई कोर्राले पिटे जबसम्म मेरो रगत बग्दैनथ्यो,

त्यसपछि तिनीहरूले केटाको कुर्कुच्चा पोले...

फ्रिट्जहरूसँग विवेक शून्य जस्तो देखिन्छ,

श्रीमतीले रातो पन्जा लगाउनुस्!


रातो आगोले केटाको पैताला जल्यो,

त्यसपछि उनीहरूले केटाको औंला भाँचे...

फासीवादीहरू कति दुर्गन्धित हुन्छन्,

अनि साम्यवादको विचारमा सूर्य दिइएको छ!


तिनीहरूले बच्चाको छातीमा ज्वाला ल्याए,

छाला पोलेको र रातो भएको छ...

कुकुरहरूले अग्रगामीको शरीरको आधा भाग जलाइदिए,

असीम पीडा थाहा छैन!


त्यसपछि दुष्ट फ्रिट्जले करेन्ट खोल्यो,

इलेक्ट्रोनहरू नसाहरू हुँदै उडे...

हामीलाई बर्बाद गर्न सक्षम,

हे बच्चाहरू, तिमीहरू शीतनिद्रामा नपरोस्!


तर अग्रगामी केटा हार मानेन,

यद्यपि उसलाई टाइटन जस्तै यातना दिइएको थियो...

त्यो जवान केटाले साहसका साथ गीतहरू गायो,

फासीवादी अत्याचारीलाई कुल्चनको लागि!


अनि त्यसैले उनले लेनिनलाई आफ्नो हृदयमा राखे,

बच्चाको मुखले सत्य बोलेको छ...

अग्रगामी माथि एक गौरवशाली करूब छ,

संसारका केटाहरू हिरो बने!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- राम्रो गीत, तर अब हाम्रो शत्रु हिटलर होइन, माओ हो!

ओलेगले उल्लेख गरे:

- यो ब्रह्माण्डमा माओ उही हिटलर हुन्, केवल जेठो!

एक जवान अग्रगामी केटा एन्ड्रेकाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिको ग्रेनेड फ्याँके र चिनियाँहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पारे।

अनि उसले उनीहरूमाथि गोली चलाउन जारी राख्यो, एकदमै घातक र विनाशकारी रूपमा। अरू केटाकेटीहरू जस्तै। युवा लेनिनवादी बटालियनका केटाहरू र केटीहरू दुवैले आफू के गर्न सक्षम थिए र कस्ता बहादुर लडाकुहरू थिए भनेर देखाए।

अनि सम्पूर्ण क्षेत्र चिनियाँ लाशहरूले छरिएको थियो। तर माओका सेनाहरूको संख्या बढ्दै गयो।

अग्रगामी केटी माशाले गाउन थालिन्:

म एकदमै धनी घरमा जन्मेको थिएँ,

परिवार कुलीन नभए पनि गरिब त छैन नि...

हामी यो प्रशस्त खान पाएको, उज्यालो ठाउँमा थियौं,

हाम्रो बचत खातामा हजारौं नभए पनि...


म अलि हुर्किँदै गरेकी केटी थिएँ,

नाजुक रङका पहिरनहरू प्रयोग गर्दै...

त्यसैले म यो घरमा नोकर भएँ,

कुनै पनि दुष्ट समस्याहरू थाहा नपाई!


तर त्यसपछि समस्या भयो, म दोषी थिएँ,

तिनीहरूले मलाई नाङ्गो खुट्टा ढोकाबाट बाहिर निकाले...

यस्तो आक्रोश भयो,

हे सर्वशक्तिमान परमेश्वर, मलाई मद्दत गर्नुहोस्!


खाली खुट्टा ढुङ्गाहरूमा हिँड्छन्,

फुटपाथको ग्राभेलले खुट्टा ढाल्छ...

तिनीहरूले मलाई भिक्षाको रूपमा रोटीका टुक्राहरू दिन्छन्,

अनि तिनीहरूले तिमीलाई पोकरले सडाउनेछन्!


अनि पानी पर्यो भने दुख्छ,

हिउँ पर्दा झनै खराब हुन्छ...

अब हाम्रो दुःख धेरै भयो जस्तो लाग्यो,

हामी कहिले सफलता मनाउने!


तर मैले एउटा केटा भेटें,

ऊ नाङ्गो खुट्टा पनि छ र धेरै पातलो पनि छ...

तर ऊ चंचल खरायो जस्तै उफ्रन्छ,

अनि यो मान्छे सायद राम्रो छ!


हामी वास्तवमा बाल्यकालमा साथी भयौं,

तिनीहरूले हात मिलाए र एक भए...

अब हामीले सँगै माइलहरू पार गरिसकेका छौं,

हाम्रो माथि सुनौलो टाउको भएको करूब छ!


कहिलेकाहीँ हामी सँगै भिक्षा माग्छौं,

खैर, कहिलेकाहीं हामी बगैंचामा चोरी गर्छौं...

भाग्यले हामीलाई परीक्षा पठाउँछ,

जुन कवितामा व्यक्त गर्न सकिँदैन!


तर हामी सँगै समस्याहरू पार गर्छौं,

साथीलाई काँध चढाइन्छ...

हामी गर्मीमा खेतमा अन्नका बालाहरू सङ्कलन गर्छौं,

चिसो मौसममा पनि तातो हुन सक्छ!


मलाई विश्वास छ कि राम्रो समय आउनेछ,

जब ख्रीष्ट महान् परमेश्वर आउनुहुन्छ...

यो ग्रह हाम्रो लागि फूलेको स्वर्ग बन्नेछ,

अनि हामी सिधा A अंकका साथ परीक्षा पास गर्नेछौं!

त्यसरी नै ती सानी अग्रगामी केटीले यति सुन्दर गीत गाइन्। अनि आफ्ना नाङ्गा साना औंलाहरूले, उनले एउटा घातक ग्रेनेड फ्याँकिदिइन्, आकारमा सानो तर ठूलो विनाशकारी शक्ति भएको। अनि फेरि, चिनियाँहरू चारैतिर छरिए। त्यो साँच्चै अविश्वसनीय युद्ध थियो।

केटाकेटीहरूले कडा परिश्रम गरे, र धेरै जोशका साथ। अनि केटीहरूले माओका सेनाहरूलाई सताइरहेका थिए। यी सुन्दर कोम्सोमोल केटीहरू हुन्।

अनि तिनीहरूका खुट्टा नाङ्गा छन्, र तिनीहरूले मृत्युको मटर तीव्र गतिमा फ्याँक्छन्।

यो अत्यन्तै ऊर्जावान छ। यहाँका केटीहरू यस्तै हुन्छन्।

अनि चीनसँगको युद्धको लागि जापानबाट सुदृढीकरण आइपुग्यो। चार महिला निन्जा र कार्यास नामको एक केटा। यी कटाना तरवार बोकेका भव्य योद्धाहरू थिए। र तिनीहरूसँग एक केटा निन्जा पनि थियो। योद्धाहरूले केवल बिकिनी लगाएका थिए, र तिनीहरूको जवान साथी, जो लगभग एघार वर्षको देखिन्थ्यो, पौडी खेल्ने ट्रंक लगाएको थियो।

नीलो कपाल भएकी निन्जा केटीले एक जोडी तरवार लिएर पवनचक्कीमा घुमाइन् र धेरै चिनियाँ सैनिकहरूलाई मारिदिइन्।

त्यसपछि उनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एउटा धारिलो डिस्क लिइन् र फ्याँकिदिइन्, जसले आकाशीय साम्राज्यका धेरै योद्धाहरूको घाँटी काट्यो।

अनि उनले पूर्ण स्वरमा गाइन्:

- जापानको जय होस्! निन्जाको जय होस्!

पहेँलो कपाल भएकी निन्जा केटीले पनि पवनचक्की प्रदर्शन गरिन्, र यस पटक उनको नाङ्गो खुट्टाले मटरको दाना आकारको विस्फोटक पड्काइन्, जसले चिनियाँहरूलाई चारै दिशामा छरपस्ट पार्यो।

त्यसपछि ऊ कराउँछ:

- बन्जाई!

रातो कपाल भएको निन्जाले पुतलीले आक्रमण गर्दै आफ्नो तरवार चलाइन्, र चिनियाँहरूको टाउको ढल्यो। त्यसपछि, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, उनले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूमाथि बुमेराङ प्रहार गरिन्, तिनीहरूको टाउको पनि काटिदिइन्।

अनि उनले चिच्याइन्:

- सम्राटको लागि! चीनको विरुद्धमा!

सेतो कपाल भएकी निन्जा केटीले चिनियाँ सैनिकहरूलाई प्रोपेलर ब्लेड जस्तै तरवारले हिर्काए, उनीहरूको टाउको काटेर चिच्याए:

- हामी मेगा-क्लास लडाकु हौं!

अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले उनले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई विषले भरिएका दुई सुईहरू हाले।

हल्का गोरो कपाल भएको कारास नामको एक धेरै मांसपेशी र सुन्दर केटाले पनि दोहोरो तरवारको चाल देखायो, जसले गर्दा चिनियाँ टाउको उड्यो। आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, उसले घातक विस्फोटक फ्याँक्यो, आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पार्दै भन्यो:

- जापान र सोभियत संघको महानताको लागि!

त्यसैले यी पाँच जनाले चिनियाँहरूलाई चुनौती दिए। चार केटी र एक केटा - जुन अविश्वसनीय रूपमा राम्रो देखिन्थे। र जसरी उनीहरूले तिनीहरूलाई काटे, उडाएर ध्वस्त पारे, च्याते र काटे। त्यो असाधारण आवेग थियो।

अनि चिनियाँ सेनाको कटौती।

अब, माओ विरुद्ध काट्ने आरा भएको ट्याङ्की प्रयोग गरिएको थियो। अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, बुर्जमा चारवटा लामो आरा जडान गरिएको थियो। र यो मेसिन प्रयोगात्मक रूपमा प्रयोग गरिएको थियो। यसलाई दुई केटीहरूले चलाएका थिए: तात्याना र डारिया। स्वाभाविक रूपमा, तिनीहरू बिकिनी बाहेक अरू केही लगाएका सुन्दरीहरू थिए, आफ्ना नाङ्गो औंलाहरूले जोइस्टिक बटनहरू थिचेका थिए। तात्याना धेरै सुन्दर थिइन्। डारिया अत्यन्तै कडा योद्धा थिइन्।

दुवै जनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले चलाएर काम गरे। उनीहरूले यो सफलतापूर्वक गरे, र मेसिनलाई यसको विशाल चेनसाले बायाँ र दायाँ घुमाए। उनीहरूले चिनियाँहरूलाई साँच्चै नै ध्वस्त पारे।

अनि यो केही हदसम्म कसाईको सम्झना दिलाउँछ, र मांसपेशी र नसा काट्ने काम पनि।

अवश्य पनि, केटीहरूले पनि सोभियत तरिकाले मानिसहरूलाई मार्ने पीडा भोगे, तर तिनीहरूले साहसपूर्वक काम गरे।

तात्यानाले सास फेर्दै टिप्पणी गरिन्:

- हामीलाई यस्तो युद्ध किन चाहिन्छ?

डारियाले निर्णायक रूपमा भनिन्:

- हामीलाई उनको कुनै आवश्यकता छैन! र चीनलाई पनि छैन!

अनि दुवै योद्धाले गाए:

अनि युद्धमा, अनि युद्धमा,

केटीहरूले सपनामा केटा देख्छन्!

विश्वास गर्नुहोस्, युद्ध बकवास हो।

चलचित्रहरूमा जस्तै!

योद्धाहरू राम्रो मनोबलमा थिएनन्। वास्तवमा, हालसालै दुई भ्रातृ, समाजवादी देशहरू घातक युद्धमा फसेका थिए। र यो अत्यन्तै नराम्रो थियो।

अनि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, सोभियत संघलाई चीनबाट कुनै अतिरिक्त जमिन चाहिँदैन; भगवानको कृपाले, यसले यसलाई लड्न सक्छ! यो त्यस्तै प्रकारको नरसंहार भइरहेको छ।

दुई बहादुर सोभियत पाइलट अल्बिना र एल्भिनाले चिनियाँ पैदल सेनामाथि आक्रमणकारी विमानबाट गोली चलाइरहेका छन्। उनीहरू मिसाइल र घातक केही दुवैबाट निकै कडा गोली चलाइरहेका छन्। उनीहरूसँग अत्यन्तै शक्तिशाली खण्डीकरण भएका रकेट-प्रोपेल्ड ग्रेनेडहरू पनि छन्।

यी विशेष गरी चीनसँगको युद्धको लागि बनाइएका थिए - सकेसम्म धेरै पैदल सेनालाई पराजित गर्न। र यो भन्नै पर्छ कि तिनीहरू सफल भए।

अल्बिनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचिन् र गाइन्:

- हाम्रो मूल सोभियत संघ हाम्रो पछाडि छ,

अनि यसमा हामी साम्यवाद निर्माण गर्नेछौं...

कामरेड ब्रेज्नेभ एक संत जस्तै हुनुहुन्छ,

सबै माथि, अब एक पाइला पनि तल होइन!

अल्भिनाले पनि शत्रुलाई निशाना बनाइन्। उनले आकाशमा शत्रुको विमान खसालिदिइन् - त्यो चीनलाई बेचिएको अमेरिकी विमान थियो - र क्रोधित हुँदै चिच्याइन्:

- अक्टोबरको ब्यानर हामीसँगै छ!

अनि दुवै केटीहरू हाँस्न थाले। अवश्य पनि, तिनीहरू बिकिनी बाहेक अरू केहीमा लड्छन्। र यो धेरै सुविधाजनक र व्यावहारिक छ। केटीको लागि अर्धनग्न हुनु साँच्चै नै धेरै राम्रो र आरामदायी छ।

अल्बिना र एल्भिनाले आफ्ना मेसिनहरूबाट घातक टार्पेडो र विनाशकारी उपहारहरू प्रहार गर्छन्। यो कति अद्भुत छ।

केटीहरू धेरै अद्भुत देखिन्छन् र तिनीहरूको फिगर अद्भुत छ। तिनीहरूको अद्भुत पेट, विलासी, मांसपेशीयुक्त तिघ्रा र आकर्षक स्तनहरू छन्। तिनीहरू केवल केटीहरू मात्र होइनन्, तिनीहरू मोडेलहरू हुन्!

त्यसो गर्दा उनीहरूले गाए:

हाम्रो विश्वास यसैमा निहित छ,

लेनिन र स्टालिन हाम्रो लागि के हुन्?

पितृभूमिको लागि हाम्रो ढाल उठाऔं,

हामी टाढाबाट साम्यवाद देख्नेछौं!

योद्धाहरू साँच्चै धेरै भव्य छन् - केवल उत्कृष्ट। र कसैले सेक्सी पनि भन्न सक्छ।

नताशा पनि क्रोध र त्यागसँग लड्छिन्। उनी एकदमै राम्रो केटी हुन्। अनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले, उनी विनाशको घातक उपहार फ्याँक्छिन्।

योद्धाले मेसिन गन चलाउँछ र गर्जन्छ:

हामी शत्रुसँग कडा लड्नेछौं,

सलहहरूको अनन्त अन्धकार...

राजधानी सधैंभरि रहनेछ,

मस्को संसारमा सूर्य जस्तै चम्कियोस्!

जोया पनि ठूलो जोशका साथ लड्छिन्। उनी मेसिन गन चलाउँछिन्, शत्रुहरूलाई ध्वस्त पार्छिन् र आफ्नो नाङ्गो, छिन्ने खुट्टाले विनाशको उपहार फ्याँक्छिन्, गाउँदै:

उहाँले हामीलाई लड्न प्रेरित गर्नुभयो,

पहिलो नजरमा यो लापरवाह जस्तो लागे पनि...

उच्च शक्तिहरूका प्रभु,

प्रिय कामरेड ब्रेज्नेभ!

अगस्टिना पनि एकदमै सटीक प्रहार गर्थिन्। जुन उनले एकदमै सटीकताका साथ गरिन्। त्यहाँ यस्ता उग्र केटीहरू थिए। अनि यसरी नै उनीहरूले चिनियाँहरूलाई पराजित गरिन्।

तिनीहरूले त्यसमा ठूलो बल र शुद्धताका साथ लेखे।

रातो कपाल भएकी केटीले त्यो लिइन् र गाइन्:

बिहान रातो हुन्छ,

प्राचीन क्रेमलिनका पर्खालहरू...

ग्रह जाग्दै छ,

सम्पूर्ण सोभियत भूमि!

चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै गरेकी अर्की लडाकु केटी स्वेतलानाले चिच्याइन्:

- उत्तेजित, शक्तिशाली, जो कोहीबाट पनि अजेय,

मेरो देश, मेरो भूमि, तिमी मेरो सबैभन्दा प्रिय हौ!

त्यसैले केटीहरूले साहसपूर्वक शत्रुलाई सामना गरे। र माओका सेनाहरू गम्भीर संकटमा थिए। कसरी उनीहरूलाई निर्दयी रूपमा कुटपिट गरियो। यो एक हत्यारा प्रभाव थियो। र पूर्ण विनाश।

यहाँ केटीहरूले शत्रुमाथि गोली चलाइरहेका थिए, र असंख्य मेसिन गनहरू काम गरिरहेका थिए। तिनीहरूले शत्रुहरूसँग कसरी व्यवहार गरे।

अनि तिनीहरू अझै पनि मोर्टार प्रहार गरिरहेका थिए। यहाँ, ग्राड रकेटहरूले चिनियाँ पैदल सेनामा प्रहार गरिरहेका थिए, जसले गर्दा विनाश भयो। प्रभाव यति आक्रामक थियो। र आकाशीय साम्राज्यका सैनिकहरूको शरीरहरू शाब्दिक रूपमा जलेका थिए।

सोभियत कमान्डले शत्रुलाई अधिकतम क्षति पुर्याउन ग्राड्सको प्रयोग बढाउने प्रयास गर्यो। र चिनियाँ स्थानहरू सजिलै ध्वस्त पारियो। जब ग्राड्सले ठूलो क्षेत्र ओगटेको हुन्छ, शत्रु पैदल सेना बढ्दो रूपमा कमजोर हुन्छ, र आकाशीय साम्राज्यले आफ्नै धेरै गुमाउँछ।

तर चिनियाँहरूले सिपाहीहरूलाई छोड्दैनन्। र उनीहरूलाई फेरि युद्धमा फ्याँक्छन्। उनीहरू भन्छन् कि आकाशीय साम्राज्यका महिलाहरू बच्चा जन्माउन साँच्चै राम्रा हुन्छन्। र झगडा बढ्दै जान्छ।

अझ शक्तिशाली र परिष्कृत उरागन रकेट प्रणालीले पनि काम गर्छ। र यो लगभग निर्दोष रूपमा सञ्चालन हुन्छ। बारम्बार फायरिङबाट ब्यारेलहरू पनि धेरै तातो हुन्छन्।

भेरोनिका, आफ्ना नाङ्गा, पातला खुट्टाहरू मिलाउँदै, एक कारबाट अर्को कारमा दौडिन्छिन् र गाउँछिन्:

नीलो समुद्र र असीमित समुद्र,

म कोक्रोमा बच्चा जस्तै छरपस्ट भएँ...

पन्ना रंगको लहर डगमग्यो -

कोमल भँवरीमा उनीहरूलाई गोल बिना नै टाढा लगियो!


अनि त्यसपछि एउटा साहसी युवक मेरो सामु देखा पर्यो,

त्यो नजरले मेरो मुटुलाई छुराको टुप्पोले घोच्यो...

यद्यपि सुन्दर केटाले अझै दाह्री खौरेको छैन,

मैले उसलाई यस्तै भावले फुसफुसाउँदै भने:


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

सँगै खुशीले भरिएको जीवन बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भन्ने कुरा जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

मेरो जन्मभूमि, आफ्नो भावनाको लागि खुला!


त्यसैले हामी साँझ नपरेसम्म छ्याप्यौं,

हातले छालहरू काट्दै...

अनि अनियन्त्रित रातमा आँखाहरू एकसाथ अड्किएका थिए,

मैले नाङ्गो खुट्टा पोल्का नाचें!


अनि मेरा ओठहरू अब तिम्रो ओठसँग जोडिएका छन्,

अनि तिनीहरू एउटा मोडमा सँगै आए, यसलाई मोड मान्नुहोस्...

हाम्रो युवावस्था यस्तै हुनेछ,

अनि युनिभर्सलको साथ यो अतिरिक्त हुनेछ!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

खुशीले भरिएको जीवन सँगै बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भन्ने कुरा जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

मेरो जन्मभूमि, आफ्नो भावनाको लागि खुला!


त्यतिबेला हामी हदसम्म सँगै छ्याप्यौं,

यी मिठा क्षणहरूमा आफूलाई डुबायौं...

अनि त्यसपछि त्यो मान्छे र म खुब हाँस्यौं,

तपाईंको हर्षित आकांक्षा देखाउँदै!


विश्वास गर, तिमी र म एउटा बच्चा हुर्काउनेछौं,

ताकि ऊ बढोस्, सीमा बिना प्रेरणा सिर्जना गरोस्...

केटीहरूको आवाज ठूलो छ,

कुनै कमजोरी छैन, क्षमामा विश्वास गर्नुहोस्!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

सँगै खुशीले भरिएको जीवन बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भन्ने कुरा जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

मेरो जन्मभूमि, आफ्नो भावनाको लागि खुला!


त्यसैले मलाई तिम्रो देवी जस्तै माया गर,

ताकि म हाइपरब्रह्माण्डको किनारा बन्न सकूँ...

विश्वास गर्नुहोस्, तिनीहरूले तपाईंको सपना चोर्ने छैनन्, एक पटकमा एक रूबल,

तपाईंको सबैभन्दा शक्तिशाली शक्ति र लडाईहरूमा अटल रहँदै!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

सँगै खुशीले भरिएको जीवन बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भन्ने कुरा जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

मेरो जन्मभूमि, आफ्नो भावनाको लागि खुला!

त्यसैले केटीहरूले गीत गाए र रमाइलो गरे, चिनियाँ फौजमाथि प्रत्यक्ष गोली प्रहार गरे। अनि यति धेरै मारिए कि वर्णन गर्न असम्भव छ। युद्धको अविश्वसनीय, विशाल स्तर यस्तो थियो।

अध्याय नम्बर ७।

मे ९, १९६९ सम्ममा, अल्मा-अता लगभग पूर्ण रूपमा कब्जा गरिएको थियो। उनको उद्धारको लागि समय-यात्रीहरूको अवतरण दल पठाइएको थियो। यस अवस्थामा, ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले केटाहरू र केटीहरूको बाल बटालियनको नेतृत्व गरे।

मे महिनामा काजाकिस्तानमा पहिले नै गर्मी हुन्छ, र तातो बालुवाले युवा अग्रगामीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा जलाउँछ।

तर तिनीहरू साहसपूर्वक आक्रमण गर्छन्। र तिनीहरू हिँड्दा हिँड्दै गोली चलाउँछन्, विशेष बालबालिकाको मेसिन गन प्रयोग गरेर।

ओलेग रायबाचेन्कोले दुवै हातले गोली चलाउँछन्। अनि त्यो अनन्त केटा, आफ्नो नाङ्गो औंलाले, विनाशको मटर फ्याँक्छ जसले उसका विरोधीहरूलाई छिन्नभिन्न पार्छ।

मार्गारीटाले पनि दुवै हातले गोली हान्छिन्, आफ्ना नाङ्गा, बाल्यकालका खुट्टाले विषालु सुईहरू प्रहार गर्छिन्, जसले गर्दा चिनियाँहरूलाई ठूलो क्षति पुग्छ। र तिनीहरूमध्ये धेरै भन्दा धेरै मारिएका छन्, शाब्दिक रूपमा लाशका पहाडहरू।

अनन्त केटा ओलेगले गाउँछन्, आगो लगाउँछन् र उच्च-विस्फोटक प्रभाव भएका साना आकारका विस्फोटक पदार्थहरूको घातक प्याकेटहरू फ्याँक्छन्:

हामी अग्रगामी हौं, साम्यवादका सन्तान हौं,

आगोको भट्टी काँसा जस्तै गुनगुनाउँछ...

पवित्र लेनिनवादको झण्डामुनि,

हामी सबै खलनायकहरूलाई पराजित गर्ने व्यवस्था गर्नेछौं!


तिनीहरूले हामीलाई चम्किलो रातो टाई बाँधे,

रातो गुलाब कुन रंगको हुन्छ?

अनि हामी साहसका साथ आक्रमणमा जानेछौं,

केटा ठूलो भएर चमत्कार गर्न थालेको छ!


हामी अग्रगामीहरू युद्धमा हार मान्ने छैनौं,

मेसिनगनले पनि हामीलाई रोक्न सक्दैन, यसको बारेमा सपना पनि नदेख्नुहोस्...

चिसोले गर्दा मेरा खुट्टा सुन्निएका छन्,

तर बच्चाहरूले अझै पनि स्वर्ग निर्माण गर्नेछन्!


हामी पनि उत्कृष्ट अध्ययन गर्नेछौं,

हामीसँग अनगिन्ती पाँचहरू छन्...

मैले आफैंले निबन्धको मस्यौदा बनाएको थिएँ,

किनभने केटासँग विवेक र सम्मान छ!


जब टावरबाट हाम फालिन्छ,

जब तपाईं हिउँमा खाली खुट्टा दौडनुहुन्छ...

हामी कति साहसी केटा हौं -

के साहस छ, हामी हाम्रो मुट्ठीले प्रहार गर्न सक्छौं!


लेनिन आफैंले केटाहरूको लागि टाई बाँधे,

हृदयको ज्वालाको रंग कुन हो...

अनि मानिसहरूलाई अनन्त आनन्द दियो,

पूँजीपति वर्ग र कुलीन वर्ग समाप्त भयो!


हो, सोभियत संघ ग्रहमाथि चम्किन्छ,

सबै मानिसहरूलाई मुक्तिको ज्योति ल्याउँछ...

हामी पूँजीवादलाई जवाफदेही बनाउनेछौं,

विजयहरूको असीमित खाता खोलौं!


अक्टोबर सधैंभरि हाम्रो हृदयमा लेखिएको छ,

लेनिनले सधैंभरि पृथ्वीमा शासन गर्छन्...

सत्यप्रति इमान्दार बालबालिकाको अनुहार चम्किन्छ,

सूर्य र हाम्रा सपनाहरूतिर उडौं!

केटाहरू र केटीहरूले गाए र लडे, र तिनीहरूका नाङ्गा, बाल्यकालका खुट्टाहरूले तिनीहरूलाई विभिन्न घातक वस्तुहरू फ्याँक्न प्रयोग गर्थे।

अनि केटाकेटीहरूले ठूलो ऊर्जाका साथ अभिनय गरे।

अनि तिनीहरूले अत्यधिक क्षतिग्रस्त अल्मा-अतामा चिनियाँ सेनाको अग्रता रोके। चिनियाँहरूसँग तोपखानाको अभाव भएकोले माओका सिपाहीहरूले बमबारी गर्दा क्याटापल्टहरू प्रयोग गरे। लडाइँ भयंकर थियो, र कोम्सोमोल केटीहरूले हताश भएर लडे। तिनीहरू अर्धनग्न र सुन्दर थिए।

अनि यहाँ एलिना धेरै राम्रोसँग लड्छिन्। उनी ठूलो सफलता र जोशका साथ माओवादीहरूलाई पराजित गर्छिन्। पातलो पेन्टी बाहेक अरू केहीमा राम्रोसँग लड्ने योद्धा। उनले आफ्नो उल्लेखनीय सफलता देखाउँछिन्। उनी एक राम्रो लडाकु हुन्।

अनि उनको नाङ्गो खुट्टाले बुमेराङ फ्याँक्छ र जनरल माओको टाउको काट्छ। कस्तो अद्भुत केटी, केवल उत्कृष्ट।

एलिनाले गाए:

मेरो मातृभूमिको गान मेरो हृदयमा गाउँछ,

उनी लुसिफर जस्तै सुन्दर छिन्...

मेसिन गनलाई अझ कडा समात, केटी,

सोभियत संघलाई लडाईंमा प्रसिद्ध होस्!

एलेन्काले क्रोधले थपिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँक्दै चिच्याइन्:

- ब्रेज्नेभको लागि!

अनि योद्धाहरू हाँसे।

ओलेग र मार्गारीटाले माओका सिपाहीहरूलाई भग्नावशेषमा पिस्न घरमै बनेको अल्ट्रासाउन्ड उपकरण प्रयोग गरे, जुन प्रायः खाली दूधका बोतलहरूबाट बनेको थियो। तिनीहरू पहाड जस्तै ओसिलो र टुक्राटुक्रा भएको चीजमा परिणत भए।

अन्य अग्रगामीहरूले बाजुका र क्याटापल्टहरू प्रहार गरे। र चिनियाँहरूलाई गोली हानेर मार्दा, केटाकेटीहरूले गाए:

संसारभरि अग्रगामी गर्दै,

रातो झण्डा फहराउँदै छ,

लेनिन हाम्रो आदर्श बने...

हामी दृढतापूर्वक अगाडि बढ्छौं!


हामीलाई उफ्रन र दौडन मन पर्छ,

डोरीको सहायताले माथि उफ्रिँदै...

अनि त्यसपछि खाना खाऔं -

पाठको लागि A प्राप्त गर्नुहोस्!


हाम्रो शिविर धेरै सुन्दर छ,

रातो फूलहरू उम्रन्छन्...

हाम्रो बुद्धिमान टोली,

अभूतपूर्व सुन्दरता!


केटीहरूले गीत गाउँछन्,

एउटा केटाले मेसिनगन सफा गर्दै...

केटाकेटीहरू नास्पाती सङ्कलन गर्दैछन्,

हामीसँग यस्तै प्रकारको टोली छ!


अग्रगामीहरू एक शक्ति हुन्,

उनीहरूसँग हात्तीको जस्तो ऊर्जा छ...

जन्मभूमि खुशी हुनेछ,

हाम्रा असल छोराहरूलाई चिन्नुहोस्!


हामी चाँडै मंगल ग्रहमा हुनेछौं,

अनि हामी सिरियस उड्नेछौं...

उज्ज्वल ग्रहमा खुशी छ,

अनि ठूलो शान्ति शासन गर्छ!


हामी सम्मानका साथ अभिवादन गर्छौं,

अनि पदयात्रामा एक अग्रगामी...

हामी आक्रामकताको बदला लिन्छौं,

यो राक्षसको लागि उदाहरण हुनेछ!


लेनिन हाम्रो हृदयमा हामीसँग रहनुहुनेछ,

अमरबाट सधैंभरि...

अन्तरिक्षको ढोका खोलियो,

सपना जस्तै मीठो वर्ष!

हामीले देखेझैं, केटाकेटीहरू ठूलो ऊर्जाका साथ गोली हानिरहेका छन् र आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विनाशको घातक उपहार फ्याँकिरहेका छन्। तिनीहरू एकदमै उत्कृष्ट लडाकुहरू हुन्।

मार्गारीटा, मुस्कुराउँदै, यो अनन्त केटी, चिच्याइन्:

ब्रेज्नेभ कमजोर हुन सक्छ, तर सोभियत संघ एक बलियो देश थियो!

ओलेगले मीठो नजरले चिच्यायो:

"म चिनियाँहरूलाई, तिनीहरूको सेनालाई, सुरुमै निल्ने उपाय निकाल्नेछु! तिनीहरूसँग करोडौं सिपाहीहरू छन्। यो तेस्रो राइक होइन, यो त झनै खराब कुरा हो!"

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र भनिन्:

- नराम्रो होइन, तर संख्यामा धेरै!

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

- यदि तपाईंले कोरोनाभाइरस फैलाउनुभयो भने पनि, यसले हामीलाई पनि प्रहार गर्नेछ!

टर्मिनेटर केटीले नोट गरिन्:

- कोरोनाभाइरसले सम्पूर्ण संसारलाई आक्रमण गर्नेछ! हामी यसको लागि धेरै खुसी छौं!

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले फेरि जोइस्टिक बटन थिचे र नोट गरे:

- हो, सक्छ! तर हामी पनि सक्छौं!

बच्चाहरूले आफ्नो काम जारी राखे। अल्ट्रासाउन्डले पैदल सेनालाई प्रभावकारी रूपमा नष्ट गरिरहेको थियो। र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, यसले कुनै अवरोध बिना ध्वनि तरंगहरू उत्सर्जन गर्यो, जसले गर्दा सिपाहीहरू र अन्य लडाकुहरूको विशाल समूहलाई कुल्चियो।

अनि ओलेगले यसलाई स्वचालित मोडमा पनि स्विच गरे ताकि यो अतिक्रमण गर्ने चिनियाँ भीडहरूको एकसमान विनाशसँगै घुमोस्।

केटाले सास फेर्दै जवाफ दियो:

"जिउँदो मानिसहरूलाई मार्दा मलाई पीडा हुन्छ। अनि त्यसमा चिनियाँ, जर्मन र मानव जातिका ती सबै सदस्यहरू समावेश छन् जसलाई हामी उच्च शक्तिहरूको आदेशमा नष्ट गर्छौं!"

ती शाश्वत केटीले उदास मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

- हो, यो दु:खद छ, तर हामीले सोभियत संघको रक्षा गर्नुपर्छ!

ओलेगले क्रोधका साथ गाए:

मैले यो गर्नुपर्छ,

यो मेरो भाग्य हो!

यदि म होइन भने, कोही, को!

म नभए को होला!

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- आफ्नै लेख्नु राम्रो, केहि रोचक र उत्कृष्ट!

टर्मिनेटर केटाले सोध्यो:

- तिमी मलाई के गाउन चाहन्छौ?

टर्मिनेटर केटीले जवाफ दिइन्:

- मेरो बारेमा केही! कति भावपूर्ण!

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो बाल्यकालको नाङ्गो खुट्टाले बटनहरू थिच्न जारी राखे र गाउन थाले, गाउँदै रचना गर्दै:

मेरी राजकुमारी मार्गरेट,

तिमी गुलाबको कोपिला जस्तै छौ...

मेरो आत्मा तिम्रो लागि खुला छ,

यो त लाखौं मुटुहरू जस्तै हो!


मेरो मुटु उज्यालोले जल्छ,

यो ढोल जस्तै बज्छ...

खुशीको ढोका खोलौं,

सूर्यका किरणहरू कति चम्किला छन्!


हामी संसारभरि चील जस्तै हुन सक्छौं,

उड्नको लागि पखेटा फडफडाउँदै...

तिमी मेरो लागि आदर्श बन्यौ -

जीवनको धागो नछुटोस्!


मार्गोट, तिमी भाग्यमानी महिला हौ,

तामा जस्तो कपाल भएको सुन्दर...

यहाँ गीतात्मक तारहरू हुनेछन्,

यद्यपि भालु कहिलेकाहीं गर्जन्छ!


हामी मुकुटबाट आकाशतिर उड्छौं,

जुन सुन्दरता हो...

हामी बिहान उठ्यौं, उज्यालो र चाँडै,

मेरो देश फस्टाऊन्!


हामी यस संसारमा एल्फ जस्तै छौं,

यसको स्वर्गीय शुद्धता संग...

हामी केटीसँग उडिरहेका छौं, प्रकाश हावामा छ,

उनीसँगको बच्चा मेरो हुनेछ!


हामी एकअर्कालाई धेरै माया गर्छौं,

ज्वालामुखी क्रोधले ध्वस्त हुन्छ...

अनि मलाई विश्वास छ कि एउटा चमत्कार हुनेछ,

मृत्युको आँधी बित्नेछ!


हो, पितृभूमिको अकल्पनीय प्रकाश,

सधैंभरि रंगमा प्रेममा...

हामी संसारलाई लेन्सबाट हेर्छौं,

तपाईंको सपना साकार होस्!


मेरो सुन्दरता मार्गारीटा,

हिउँमा खाली खुट्टा हिँड्नुहोस्...

झ्याल फराकिलो र खुला छ,

अनि तपाईं यसलाई आफ्नो मुट्ठीले हिर्काउन सक्नुहुन्न!


किन उनको खुट्टा चिसो हुँदैन?

हिउँको बहावले उनको कुर्कुच्चालाई स्याहार्छ...

आकाशबाट धुलो खस्छ,

अनि हावा थ्रेसहोल्डमाथि चल्छ!


केटीलाई राम्रो लाग्छ,

उसको नाङ्गो तलवले...

चिसो उनको लागि खतरनाक छैन,

अनि नाङ्गो खुट्टा हुनु पनि रमाइलो छ!


तर अब हिउँका ढिक्काहरू पग्लिएका छन्,

अनि यहाँ वसन्त फुलिरहेको छ...

र त्यहाँ नयाँ अपडेटहरू हुनेछन्,

केटी मिठो र इमान्दार छिन्!


मार्गारीटासँग विवाह गरौं,

त्यसमा एउटा भव्य हीरा हुनेछ...

चोरबाट कुनै आक्रमण नहोस् भनेर,

मैले मेरो मेसिन गन तयार पारेको छु!


खैर, विवाह गरौं, सुन्दरी,

हीरा जस्तै चम्किरहेका लटकनहरू...

तिनीहरूले चियासँगै वाइन पनि पिए,

अनि मातेको बेला उनीहरूले मेरो आँखामा मुक्का हाने!


औंठी लगाएको केटी र केटा,

नाडेल - एक भावुक चुम्बन...

चुल्होबाट तातो आइरहेको जस्तो थियो,

पुजारी चिच्याए: "शरारती नगर!"


अब उनको श्रीमान छ,

अनि तीन सन्तान जन्माइन्...

तिनीहरूका खुट्टा पोखरीमा छ्याप्छन्,

अनि केही पानी परोस्!


छोटकरीमा, शान्ति र खुशी हुनेछ,

नर्कका सबै आँधीबेहरीहरू गर्जन बन्द हुनेछन्...

विश्वास गर्नुहोस्, खराब मौसम समाप्त हुनेछ,

अनि केटा र केटी खुसी हुनेछन्!

मार्गारीटाले सिट्टी बजाइन् र मीठो मुस्कानका साथ भनिन्:

- अद्भुत! राम्रो गीत! मलाई साँच्चै मन पर्यो!

ओलेगले भने:

"के चिनियाँहरूलाई नमारीकन तिनीहरूलाई निष्प्रभावी पार्ने कुनै उपाय छैन? जीवित मानिसहरूको यी सामूहिक हत्याकाण्डहरू देखेर मेरो मुटु रगत बग्छ। तिनीहरू दोषी छैनन्, तिनीहरू केवल आदेश पालना गरिरहेका छन्। र त्यो पागल बूढो माओको आदेश!"

ती शाश्वत केटीले काँध उचाल्दै जवाफ दिइन्:

"हामी पक्कै पनि केही न केही तय गर्नेछौं! यो हुन सक्दैन कि मानिसहरू बिना कारण यति धेरै संख्यामा मरिरहेका छन्!"

त्यो केटा प्रतिभाशाली व्यक्तिले अल्ट्रासोनिक उपकरण चलाउन जारी राख्दै भन्यो:

"जब महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध भयो, लाखौं मानिसहरू पनि अर्थ वा उद्देश्य बिना नै मरे। र सोभियत संघले जिते पनि, यसले आफ्नो क्षेत्र थोरै मात्र बढायो, तर त्यो मूल्यमा, यो यसको लायक थिएन!"

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटनहरू थिच्न जारी राखिन्:

- हो! तर हामी आक्रमण गर्ने पहिलो थिएनौं!

ओलेग सहमत भए:

- होइन, हामीलाई होइन! यद्यपि, उदाहरणका लागि, यदि तपाईंले सुभोरोभ-रेजुन पढ्नुभयो भने, उनी सोच्छन् कि हिटलरले स्टालिनलाई केवल दुई हप्ताले हराएको थियो!

केटीले टाउको हल्लाइन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले थिच्न जारी राखिन्:

मैले "द आइसब्रेकर" पढेको छु। त्यहाँ धेरै त्रुटिहरू छन्। विशेष गरी, IS-2 ट्याङ्कको अत्यधिक प्रशंसा गरिएको छ, यद्यपि जर्मन T-4 ले पनि यसलाई अगाडिबाट छिर्न सक्छ। र जर्मनहरूसँग उभयचर ट्याङ्कहरू थिए, यद्यपि थोरै संख्यामा। र टाइगर प्रोटोटाइप USSR को आक्रमण अघि सिर्जना गरिएको थियो। र चर्चिल ट्याङ्क सन्तोषजनक हतियार र ड्राइभिङ विशेषताहरू भएको एक उत्कृष्ट रूपमा सुरक्षित सवारी साधन थियो। र शेरम्यान T-34 भन्दा खराब छैन, र सायद अझ राम्रो पनि छ।

केटा-टर्मिनेटरले पुष्टि गर्यो:

- उनका केही विवरणहरू साँच्चै गलत छन्, तर समग्रमा टेट्रालोजीको बारेमा के हुन्छ?

मार्गारीटाले काँध उचालिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले घरमै बनाएको जोइस्टिकको बटन थिच्न जारी राखिन्, र भनिन्:

एकातिर, यो सत्य हो-सोभियत संघ आक्रामक युद्धको तयारीमा थियो। रातो सेनाको नियमावलीले पनि भन्छ कि यदि शत्रुले हामीमाथि युद्ध गर्छ भने, रातो सेना संसारको सबैभन्दा आक्रामक सेना बन्नेछ। र सोभियत चलचित्रहरूले पनि भनेका छन् कि हामीलाई शत्रुसँग उसको आफ्नै क्षेत्रमा लड्न सिकाइएको थियो। यसबाहेक, रातो सेनाका सेनाहरू मुख्य भागहरूमा केन्द्रित थिए र रक्षाको लागि साँच्चै तयार थिएनन्। र समग्रमा, के यो साँच्चै सत्य हो कि सोभियत संघ यति अनौठो व्यवहार गर्ने मूर्खहरूले भरिएको थियो? तर यदि हामीले स्टालिनले पहिले प्रहार गर्ने तयारी गरिरहेको सिद्धान्तलाई लियौं भने, यसले धेरै कुरा स्पष्ट पार्छ।

ओलेगले मुस्कुराउँदै टाउको हल्लायो:

"हो, सुभोरोभ-रेजुनको भनाइ केही ठाउँमा गलत छ। र एक्काइसौं शताब्दीमा पनि रूसमा उड्ने ट्याङ्कहरू देखा परेनन्। र जर्मन सेनासँग १९४१ मा केही भारी सवारी साधनहरू थिए-फ्रान्सेलीहरू कब्जा गरिएका थिए। साथै त्यहाँ ब्रिटिशहरूबाट कब्जा गरिएका माटिल्डा २ थिए, र यो राम्रोसँग सुरक्षित थियो, सोभियत केभी भन्दा पनि राम्रो। त्यसैले तेस्रो रीचमा लामो ब्यारेल बन्दुकहरू सिर्जना गर्ने काम सोभियत संघमा आक्रमण हुनुभन्दा पहिले नै सुरु भएको थियो। र गुडेरियनलाई यो थाहा थिएन जब उनले भने कि नयाँ लामो ब्यारेल बन्दुक अझै विकास गर्न आवश्यक छ। यो डिजाइन गरिएको थियो र केही T-4 ट्याङ्कहरूमा पनि स्थापना गरिएको थियो। तर त्यसपछि हिटलरले आफूलाई विश्वस्त हुन दिए कि तेस्रो रीचलाई त्यस्तो हतियारको आवश्यकता छैन। र फलस्वरूप, यसलाई उत्पादनमा राखिएको थिएन। र यदि लामो ब्यारेल बन्दुकहरू भएको T-4 ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको भए, सोभियत संघको लागि युद्धको मार्ग अझ खराब हुन सक्थ्यो।"

अनि केटाले फेरि बटन थिच्यो, आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको कुर्कुच्चाले। अनि चिनियाँहरूको विनाश जारी राख्यो।

केटीको सुन्दर र आकर्षक खुट्टामा औंलाहरू थिच्दै मार्गारीटाले पनि सोधिन्:

"र तैपनि, १९४१ मा स्टालिनले तेस्रो रीचमाथि आक्रमण गर्ने मनसाय राखेका थिए कि थिएनन् भन्ने कुरा खुला प्रश्न नै छ। मलाई व्यक्तिगत रूपमा कुनै शंका छैन कि उनी युरोप जित्न चाहन्थे। बोल्सेभिकहरूको महत्वाकांक्षा सबैलाई थाहा छ। र स्टालिनले केवल रक्षात्मक अवस्थामा बस्नको लागि पच्चीस हजार ट्याङ्क र सबै प्रकारका लगभग तीस हजार विमानहरू बनाएका थिएनन्। र एक तानाशाहले नयाँ भूमि र प्रजा चाहनु स्वाभाविक हो। साँचो हो, युरोपेली प्रजाहरू स्वतन्त्रताप्रेमी छन्। तर यदि तिनीहरूले हिटलरको अगाडि झुके भने, तिनीहरूले स्टालिनको अगाडि किन झुक्नु हुँदैन?"

सोभियत संघको संविधानले वास्तवमा विश्वको अन्तिम गणतन्त्रलाई पनि समाहित गर्ने बिन्दुमा विस्तार गर्ने परिकल्पना गरेको थियो।

तर १९४१ मा, विशेष गरी? के बीस वटा यान्त्रिक कोरहरू गठन गरेर तिनीहरूलाई नवीनतम ट्याङ्कहरूले बलियो बनाएनन्, र नवीनतम विमानहरूमा निपुण भएनन्? र नवीनतम सवारी साधनहरूलाई पर्याप्त गोला बारुद पनि प्रदान गरेनन्? त्यो शंकास्पद छ!

ओलेगले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

तर हिटलरले तेस्रो राइकको सैन्य क्षमता निर्माण गरिरहेका थिए। र त्यहाँ एक आपसी दौड चलिरहेको थियो। स्टालिन बलियो हुँदै गइरहेका थिए, र तेस्रो राइक पनि त्यस्तै थियो। यद्यपि, यदि हामीले मानौं कि हिटलरले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्दैन, तर बेलायतसँग युद्ध जारी राख्छ भने, के कदमहरू चाल्न सकिन्छ?

मार्गारीटाले जवाफ दिइन्, चिनियाँ भाषामा अल्ट्रासाउन्ड उत्सर्जन गर्न जारी राख्दै:

पहिला, नाजीहरूले माल्टामा रहेको बेलायती अड्डालाई ध्वस्त पारेर कब्जा गर्नुपर्थ्यो। त्यसपछि, रोमेलको सेनालाई बलियो बनाउनुहोस् र इजिप्टमा अगाडि बढ्नको लागि टोलबुक कब्जा गर्नुहोस्। जिब्राल्टरमा आक्रमण गर्नु पनि नराम्रो विचार हुने थिएन। यो किल्लाको पतनसँगै, नाजीहरू सबैभन्दा छोटो बाटोबाट अफ्रिकामा प्रवेश गर्न सक्षम हुने थिए। त्यसपछि अँध्यारो महादेश उनीहरूको नियन्त्रणमा आउन सक्थ्यो। र इजिप्ट कब्जा गरेपछि, तिनीहरू मध्य पूर्वमा जान सक्थे। र त्यसपछि इरान र भारत। यसरी, सैद्धान्तिक रूपमा, यदि स्टालिनले मैत्रीपूर्ण तटस्थता कायम राखे भने, नाजीहरूले जापानीहरूसँग मिलेर, मातृभूमिमा अवतरण गर्नु अघि नै सबै ब्रिटिश र युरोपेली उपनिवेशहरू कब्जा गर्न सक्थे।

ओलेग, यो अनन्त केटाले उल्लेख गरे:

- तर यस अवस्थामा, अफ्रिका र मध्य पूर्वले धेरै जर्मन सेनाहरू अवशोषित गर्नेछन्, जसले गर्दा युरोप खुला रहनेछ!

मार्गारीटाले चिनियाँहरूमाथि गोली चलाइरहेकी थिइन् र टाउको हल्लाइन्:

- अवश्य पनि! त्यसैले, जे भए पनि, स्टालिनसँग जुलाई ६, १९४१ मा आक्रमण गर्ने कुनै कारण थिएन। उनले हिटलरले बेलायती उपनिवेशहरू जित्न हतार नगरुन्जेल पर्खनुपर्थ्यो। र त्यस अवस्थामा, वेहरम्याक्टको लागि उत्तम विकल्प भनेको भारत र दक्षिण अफ्रिका पुग्नु हो, जबकि एकै साथ बेलायतमा अवतरण गर्ने प्रयास गर्नु हो, जुन सम्भवतः सम्भव पनि छ!

केटा लडाकुले टाउको हल्लायो र थप्यो:

"त्यसैले स्टालिनले पक्कै पनि आक्रमण गर्नुहुन्थ्यो, तर जुलाई १९४१ मा होइन। यसबाहेक, सम्पूर्ण युरोप कब्जा गर्न पर्याप्त इन्धन वा गोला बारुद थिएन, र जर्मन सेनाहरू परिचालन गरियो र सोभियत संघको सिमानामा तैनाथ गरियो।"

योद्धा केटीले थपिन्:

तर त्यहाँ अचम्मको आक्रमण र रक्षात्मक लडाईहरूको लागि वेहरमाक्टको तयारीको अभावको कारक पनि छ। यदि तपाईंले महान देशभक्त युद्धको इतिहासलाई फर्केर हेर्नुभयो भने, नाजीहरू आक्रमणमा विशेष गरी उत्कृष्ट थिए, विशेष गरी सुरुमा। तर तिनीहरूको रक्षा कमजोर थियो। येल्न्या मुख्य स्थानमा अपरेशनको समयमा पनि, झुकोभले उल्लेख गरे कि जर्मनहरू सोभियत तोपखानाको आगोमा अलमल्लमा परेका थिए र आतंकित भइरहेका थिए। र सामान्यतया, महान देशभक्त युद्धको समयमा, केवल रझेभ-सिचोभ्स्क आक्रमणको समयमा जर्मनहरूले रक्षामा सापेक्षिक लचिलोपन प्रदर्शन गरे। अन्यथा, तिनीहरू केवल चकनाचुर भए। यस सन्दर्भमा, अपरेशन "स्टर्म" विजयी हुन सक्थ्यो, रेड आर्मीले सामना गरेका सबै समस्याहरूको बावजुद, गम्भीर लडाईमा अनुभवको कमी सहित। ठीक छ, जबसम्म तपाईं फिनिश युद्धलाई गणना गर्नुहुन्न, तर त्यसको परिस्थिति फरक थियो। फिनहरूसँग लगभग कुनै ट्याङ्क वा विमान थिएन। छोटकरीमा, आक्रमणको घटनामा स्टालिनसँग हिटलर जस्तै ट्रम्प कार्डहरू थिए, जसले पहिले आक्रमण गरेका थिए। तर के वेहरमाक्टसँग सोभियत सेनाले अचानक आक्रमण गरेको भए योजना थियो? सबै कुरा साँच्चै राम्रो हुन सक्थ्यो!

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टामा थप्पड हाने र याद गरे:

सम्भवतः तेस्रो राइखमाथि पूर्वसूचक आक्रमण प्रभावकारी हुने थियो। तर प्रश्न यो हो, के स्टालिनले यो महसुस गरेका थिए? हामी अहिले मात्र भन्न सक्छौं, जब हामीलाई थाहा छ के भइसकेको थियो। र नेताले पछाडि फर्केर कसरी तर्क गरे? उनी धेरै सतर्क थिए। उदाहरणका लागि, उनले कहिल्यै टिटोको फासीवादी शासन विरुद्ध मुक्ति अभियान सुरु गर्ने हिम्मत गरेनन्। र तेस्रो राइखको प्रतिष्ठा उच्च थियो। युक्रेनको कुरा नगरौं, जुन उनीहरूले टोपीले प्रहार गर्ने आशा गरिरहेका थिए। र सोभियत गुप्तचरले वेहरम्याक्टको शक्तिको तथ्याङ्कलाई धेरै बढाइचढाइ गर्यो। त्यसैले... यो तथ्य होइन। म यो सम्भावनालाई पनि अस्वीकार गर्दिन कि स्टालिनले, यदि हिटलरले अफ्रिका र सुदूर पूर्वमा दर्जनौं डिभिजनहरू पठाएको भए पनि, बेलायतले आत्मसमर्पण नगरेसम्म अपरेशन स्टर्मको निर्णयलाई ढिलाइ गरिरहने थिए र स्थगित गर्ने थिए। र त्यसपछि लड्न धेरै ढिलो भइसकेको थियो। र सायद हिटलरले १९४३ वा १९४४ मा बाघ, सिंह, प्यान्थर, माउस ट्याङ्क र जेट विमानहरू सहित सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने थिए!

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

"वा हुनसक्छ हिटलरले आक्रमण गरेनन्? यदि उनी र जापानीहरूले सबै ब्रिटिश उपनिवेशहरू कब्जा गर्न सफल भएका थिए भने, सोभियत संघमाथि किन आक्रमण गर्ने? जर्मनीसँग पहिले नै यति धेरै क्षेत्र छ, यसको सबै विजय पछि, कि यसलाई पचाउन दशकौं लाग्नेछ। कडा जाडो र कट्टर बोल्सेभिकहरू भएको सोभियत संघलाई किन चाहिन्छ?"

ओलेगले तार्किक रूपमा जवाफ दिए, जोइस्टिक बटनहरू थिच्न जारी राख्दै र चिनियाँ सेनालाई धुलोमा परिणत गर्दै:

हिटलरलाई मुख्यतया समृद्ध कालो माटो भएको युक्रेन चाहिएको थियो। त्यसैले उसले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्न सक्थ्यो। यसबाहेक, अफ्रिकामा कालो माटो बाहेक सबै कुरा छ।

केटीले जोइस्टिकमा औंलाहरू थिचेर नोट गरिन्:

"तर भूमध्यरेखीय क्षेत्रमा, तपाईंले वर्षमा तीन वा चार बाली काट्न सक्नुहुन्छ। उचित कृषि संगठनको साथ, तेस्रो राइक युक्रेन बिना नै बाँच्न सक्थ्यो। र अफ्रिकासँग पहिले नै श्रम सहित सबै स्रोतहरू छन्। साथै, त्यहाँ भारत छ, र त्यहाँ प्रशस्त मानव संसाधनहरू छन्।"

ओलेगले उल्लेख गरे:

- अझ धेरै कारण! हिटलरलाई किन उनीहरूप्रति दया लाग्थ्यो? उसले उनीहरूलाई सोभियत संघको विरुद्धमा पठाउन सक्थ्यो, उनीहरूलाई अत्यधिक जनसंख्या नष्ट गर्न दिन सक्थ्यो। होइन, मलाई अझै पनि लाग्दैन कि हिटलरले स्टालिनलाई सहने थिए। साथै, सोभियत संघले आणविक बम विकास गर्न सक्थ्यो र बर्लिनमा मिसाइल प्रहार गर्न सक्थ्यो। मलाई लाग्छ फ्युहररले त्यो खतराबाट छुटकारा पाउन चाहन्थे। र यदि उसले सोभियत संघलाई हराउन सफल भएको भए, अर्को चरण जापानमा आक्रमण हुने थियो। फ्युहररले यस्तो खतरनाक र कट्टर प्रतिस्पर्धीलाई पनि सहन सक्दैनथे। के यो स्पष्ट छैन?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्, जापानीहरूलाई हतियार प्रहार गर्न जारी राख्दै:

- अवश्य पनि, यो बुझ्न सकिन्छ! केही जनावरहरू छन् जसको कहिल्यै पर्याप्त क्षेत्र हुँदैन। र दुर्भाग्यवश, त्यो त निश्चित कुरा हो! तर अब माओले सोभियत संघमाथि आक्रमण गरिसकेका छन्। र उनलाई कति चिनियाँहरू मर्छन् भन्ने कुराको वास्ता छैन, कति सोभियत मानिसहरू मर्छन् भन्ने कुराको त परै जाओस्।

त्यो केटा योद्धाले मुस्कुराउँदै भन्यो, धेरै सडेका लाशहरूको गन्ध यति तिखो भएको थियो:

"हो, हामी राम्रो काम गरिरहेका छौं। हामी अहिले साँच्चै शत्रुलाई पराजित गर्दैछौं। र हाम्रो विजय अपरिहार्य छ! यद्यपि म यो तथ्य लुकाउने छैन कि अगाडिको बाटो अझै लामो छ। तर हामीले युद्धमा हिटलरको ढाड भाँचिदियौं, हामी बोनापार्टको कान चिसो पार्नेछौं, मलाई साम्यवादको दूरी थाहा छ, र हामी चिनियाँ सेनालाई पछाडि धकेल्नेछौं!"

बाल योद्धाहरूले उत्साहका साथ गाए:

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ!

बन्धन तोड्न चाहनेहरू!

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ!

हामी चीनलाई हराउन सक्षम हुनेछौं!

अध्याय नम्बर ८।

मे महिना साइबेरिया र मध्य एसियामा निकै गर्मी भयो। चिनियाँहरूले किर्गिस्तानको राजधानी बिश्केक कब्जा गर्न सफल भए, तर अल्मा-अताको लागि लडाइँ जारी रह्यो। सोभियत सेनाहरू जिद्दीपूर्वक हरेक अन्तिम ढुङ्गामा टाँसिए। भ्लादिभोस्तोक पनि काटियो, तर यसले वीरतापूर्वक आफ्नो रक्षा गर्यो। शक्तिशाली किल्लाहरूले घेरिएको, सोभियत रातो सेनाले माओको उच्च सेनालाई रोक्दै हताश भएर लड्यो। भ्लादिभोस्तोकमा खाद्य आपूर्ति लामो समयसम्म टिक्नुपर्थ्यो। तर निरन्तर आक्रमणको समयमा गोला बारुदको उच्च खपत चिन्ताको विषय थियो।

त्यसकारण, सोभियत ढुवानीहरू कहिलेकाहीं भ्लादिभोस्तोकसम्म पुग्थे। भाग्यवश, चिनियाँ नौसेना कमजोर थियो। र सोभियत पनडुब्बीहरू प्रभुत्वशाली थिए, आकाशीय साम्राज्यको गहिराइमा मिसाइल प्रहार पनि गर्थे। त्यसैले माओलाई गहिरो भूमिगत बंकरमा लुक्न वा तटबाट टाढा पछि हट्न बाध्य पारियो।

युद्ध जारी रह्यो। चिनियाँहरू अगाडि बढ्दै गए। यी युद्धहरूमा, सोभियत संघले नयाँ रणनीति अपनायो: रक्षाको लागि ट्याङ्कहरू प्रयोग गर्दै। र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, पैदल सेना विरुद्ध ठूलो संख्यामा ती ट्याङ्कहरू पठाउने। मेसिन गनहरू बढ्दो रूपमा लोकप्रिय हुँदै गइरहेका थिए। T-11 मा आठ मेसिन गनहरू र उच्च-विस्फोटक फ्र्याग्मेन्टेसन शेलहरू फायर गर्ने तोप थियो। र यो ट्याङ्क पूर्ण क्षमतामा सञ्चालन भइरहेको थियो।

चिनियाँहरूले अमेरिकाबाट उधारोमा उपकरणहरू किनेका थिए। तर अमेरिकी विमानहरूलाई अझै पनि तालिम चाहिन्छ। अर्कोतर्फ, ट्याङ्कहरू सञ्चालन गर्न सजिलो छ। तर अमेरिकी ट्याङ्कहरू पहिले नै सोभियत ट्याङ्कहरू भन्दा कमसल छन्, र तिनीहरूले अप्रचलित र बन्द गरिएका सवारी साधनहरू पनि आपूर्ति गरिरहेका छन्। उदाहरणका लागि, पुराना शेरम्यानहरूलाई पनि लिनुहोस्। त्यसरी तिनीहरूलाई स्क्र्याप गर्न साँच्चै सजिलो छ।

तर मुख्य शक्ति भनेको चिनियाँ पैदल सेना हो। र यो ज्वालामुखीबाट निस्केको लाभा जस्तै अगाडि बढिरहेको छ।

उदाहरणका लागि, एलेनाले माओका सिपाहीहरू विरुद्ध T-11 ट्याङ्क प्रयोग गर्छिन्। उनी अन्य केटीहरूसँग मिलेर काम गर्छिन्। योद्धाहरूले तोपलाई अलि आधुनिक बनाए। तिनीहरूले १३० मिमी बन्दुकलाई अझ छिटो-फायर बनाए। तिनीहरूले विशेष गोलाहरू पनि प्रयोग गरे जसले बढी खण्डीकरण उत्पादन गर्यो।

एकाटेरिनाले उल्लेख गरिन्:

- युद्धको अनौठो प्रकृति। उदाहरणका लागि, चिनियाँहरूले हामीमाथि ग्रेनेड फ्याँक्न सक्छन्।

एलिजाबेथले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचिन् र मेसिनगनको धारा छोडिन्, यसो भन्दै:

- हामीले तिनीहरूलाई फ्याँक्ने दूरी भित्र जान दिनु हुँदैन!

एफ्रासिन्या हाँसे र शत्रुमाथि गोली चलाएर विपक्षीहरूलाई तितरबितर पारे र भने:

- साम्यवाद हामीसँगै रहोस्!

ट्याङ्कीमा रहेका चार जना केटीहरूले राम्रो काम गरे। उनीहरूले गोली हाने, प्रहार गरे, र कहिलेकाहीँ ट्र्याक पनि प्रयोग गरे।

एलेनाले उल्लेख गरिन्:

"जर्मनहरू हामीभन्दा संख्यामा कम थिए, तर तिनीहरू धेरै कुशल थिए! अनि चिनियाँहरूले हामीलाई आफ्नो लाशले शाब्दिक रूपमा अभिभूत पारे। तिनीहरू संख्यामा बलिया छन्।"

अनि केटीले आफ्नो सुन्दर खुट्टाले जोइस्टिक बटनहरू थिचिन्। अनि भनिन्:

-न त हामीलाई न त चीनलाई यो युद्धको आवश्यकता छ!

क्याथरिनले उल्लेख गरिन्:

- अनि हिटलरलाई हामीसँग युद्धको आवश्यकता थिएन। उसले धेरै क्षेत्र कब्जा गर्यो!

एलिजाबेथले चिच्याइन्:

- ताकि हामी यसलाई हाम्रो ठूलो आनन्दको लागि समात्न सकौं! ताकि हामी यसलाई हाम्रो ठूलो आनन्दको लागि समात्न सकौं!

अनि केटीले गएर चिनियाँहरूमाथि एउटा उच्च-विस्फोटक गोली हाने। कति जना टुक्रा-टुक्रा भए।

भारी सोभियत ट्याङ्कले चिनियाँहरूलाई आफ्नो बाटोले कुल्चँदै अगाडि बढिरह्यो। समय-समयमा, ग्रेनेडहरूले त्यसलाई प्रहार गर्थे, यसको खोल खियाउँथे।

सोभियत कमाण्डले ठूलो मात्रामा ट्याङ्क प्रयोग गर्ने प्रयास गर्यो।

अनि अब तिनीहरूको एउटा पूरै लाइन चलिरहेको छ, मेसिन गनहरू चलाउँदै, चिनियाँ पैदल सेनालाई पछार्दै। आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूले ट्याङ्कहरूमा गोली हान्न खोजिरहेका छन्, या त दोस्रो विश्वयुद्धको युगको ४५ को दशक सहित साना तोपहरू प्रयोग गरेर, वा लाठीबाट बनेका क्याटापल्टहरू प्रयोग गरेर पनि।

सोभियत ट्याङ्कको एउटा खम्बा अगाडि बढिरहेको छ र माओवादीहरूलाई दबाब दिइरहेको छ। घाँस जलिरहेको छ, र ठूलो संख्यामा चिनियाँ लाशहरू छरिएका छन्, र तिनीहरूको संख्या बढ्दै गइरहेको छ। यो कस्तो कालो कथा बन्दैछ।

अनि तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई हावाबाट प्रहार गरिरहेका छन्। तिनीहरूले ठूलो क्षति भोगिरहेका छन्, तर तिनीहरू अगाडि बढिरहेका छन्, र आकाशीय साम्राज्यका केही सिपाहीहरू ट्याङ्कहरूमा पुग्छन् र लाठीले तिनीहरूको कवचलाई कुट्छन्।

अनि उनीहरूलाई आगो ताप्ने यन्त्रले पोलेको जस्तो महसुस हुन्छ। अनि चिनियाँहरू वास्तवमा जिउँदै जलिरहेका छन्।

एलेनाले सास फेर्दै भनिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिचेर गाउन थालिन्:

मान्छे मार्नु नराम्रो काम हो,

संसारमा कसैले बुझ्न सक्दैन...

यो कति ठूलो पीडा हो,

आश्चर्यजनक रूपमा ठूलो पीठो,

स्वादिष्ट रूपमा ठूलो पीठो,

ढकढक्याउन बिना नै आगो पठाउनुहोस्,

अनि चिनियाँहरूलाई निर्ममतापूर्वक मार!

केटीहरूले एकै स्वरमा प्रार्थना गरे र सुस्केरा हाल्दै सर्वशक्तिमानसँग आफ्नो अनैच्छिक पापको लागि क्षमा मागे।

युद्ध जारी छ, र जीवन पनि जारी छ। अदाला र अगाथा, दुई केटीहरू, रणनीतिक बमवर्षक उडाइरहेका छन्। तिनीहरू चीनको गहिराइमा आक्रमण गरिरहेका छन्। तिनीहरूलाई तोपखाना कारखानामा बम विस्फोट गराउनु पर्छ।

दुई केटीहरू, लगभग नाङ्गो, पातलो प्यान्टीमा, र दुवै गोरा। त्यसोभए, स्पष्ट रूपमा, सुन्दर र सेक्सी। यी वास्तविक नायिकाहरू हुन्।

तिनीहरू चीनको गहिराइमा उड्छन् र गाउँछन्:

मेरो जन्मभूमि, जन्मभूमि, जन्मभूमि,

मैदान र मैदान, जङ्गल र खेतहरू!

प्रभुको भाग्यले हामीलाई हाम्रो हृदयमा दिएको,

तिमी संसारमा एक्लो छौ र तिम्रो हृदयमा पनि एक्लो छौ!

योद्धाहरू, आफूलाई सांघाई माथि भेट्टाउँदै, विनाशका आफ्ना घातक उपहारहरू किनारमा राख्छन् र छोड्छन्। अनि बमहरू माओको हतियार कारखानामा खस्छन्, र ढल्छन्, र कारखानाका पर्खालहरू तासको घर जस्तै ढल्छन्। यसरी नै काम हुन्छ। धुवाँका बाक्लो बादलहरू माथितिर उड्छन्।

अगाथा हाँस्छिन् र दाँत निकाल्छिन्:

केटी सफल हुनेछिन्,

उनी सबैभन्दा बलिया छिन्!

जवाफमा, अडालाले मीठो मुस्कानका साथ भन्छिन्:

हामी संसारकै सबैभन्दा बलिया हौं,

हामी हाम्रा सबै शत्रुहरूलाई शौचालयमा फ्लश गर्नेछौं!

त्यसपछि केटीहरू हाँस्न थाले। अनि उनीहरूको हाँसो एकदमै हर्षित र उत्साहजनक छ।

केटीहरूको नाङ्गो, कुँदिएका खुट्टाहरूले चलाखीपूर्वक जोइस्टिक बटनहरू थिच्छन्। तिनीहरू एकदमै सुन्दर छन्। र साँच्चै सुन्दर, एकदमै आश्चर्यजनक।

अगाथाले त्यो लिइन् र चिच्याउँदै भनिन्:

दोस्रो खोलले हुडमा लाग्यो,

अनि दोस्रो पाइलटलाई क्यान्सर भयो!

अनि ऊ कसरी हाँस्यो। केटीले आफूलाई एउटा केटासँग कल्पना गरिन्। र यो एकदमै राम्रो र अद्भुत हुनेछ। एक वास्तविक महिलालाई सेक्स चाहिन्छ। र धेरैजसो - यसले उनलाई पुनर्जीवित गर्छ।

अडाला हाँसिन् र थपिन्:

- हामी सबै शत्रुहरूलाई कुल्चनेछौं, र त्यहाँ बन्जाई हुनेछ!

अनि योद्धाहरूले अर्को बम खसाले। तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो, गोलो हिलले बटनहरू थिचे र फर्किए।

केटीहरू दौडेर गाउन थाले:

हामी ब्रह्माण्डीय मार्गका केटीहरू हौं,

बहादुरहरू तारा जहाजहरूमा उडे...

वास्तवमा, हामी पृथ्वीको रोटी र नुन हौं,

हामी टाढाबाट साम्यवाद देख्न सक्छौं!


तर हामी समयको चक्रमा उड्यौं,

जसमा भावनात्मकताको लागि कुनै ठाउँ छैन...

अनि शत्रु धेरै छक्क पर्यो,

अनावश्यक भावुकताको आवश्यकता छैन, दिदी!


हामी भयानक शत्रुसँग लड्न सक्छौं,

हामीमाथि दुष्ट सुनामी जस्तै आक्रमण भइरहेको छ...

हामी जोशका साथ अर्क्लेयरको लागि मार्गको व्यवस्था गर्नेछौं,

न त कृपाण न त गोलीले हामीलाई रोक्न सक्छ!


केटीहरूलाई हरेक कुरामा व्यवस्था चाहिन्छ,

हामी कति राम्रो छौं भनेर देखाउन...

मेसिन गनले ओआरसीमा सटीक रूपमा गोली चलाउँछ,

नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड प्रहार गर्दै!


हामी समुद्रमा पौडी खेल्न डराउँदैनौं, थाहा छ,

अब केटीहरू गौरवशाली समुद्री डाकूहरू हुन्...

आवश्यक परेमा, हामी एउटा उज्यालो स्वर्ग निर्माण गर्नेछौं,

यी हुन् एक्काइसौं शताब्दीका सिपाहीहरू!


शत्रुलाई थाहा छैन कि उसले के पाउनेछ,

हामी पछाडि छुरा हान्न सक्षम छौं...

ओर्क्षाइटहरूले भयानक पराजय भोग्नेछन्,

अनि हामी आफ्नै ब्रिगेन्टाइन स्थापना गर्नेछौं!


देशभरि कोही पनि कूलर केटीहरू छैनन्,

हामी orcs मा बिजुली छोड्छौं...

मलाई विश्वास छ घाम लागेको बिहानी आउनेछ,

अनि दुष्ट कयिन नष्ट हुनेछ!


हामी यो काम एकैचोटि गर्नेछौं दिदीबहिनीहरू,

त्यो ट्रोल बालुवाका कणहरू जस्तै उडेर अलग हुनेछ...

हामी दुष्ट काराबाहरूसँग डराउँदैनौं,

नाङ्गो खुट्टा भएका केटीहरूलाई जुत्ता चाहिँदैन!


हामी धेरै सटीक रूपमा गोली हान्छौं, थाहा छ,

ओक्लेरोभाइटहरूलाई जोशका साथ ढाल्दै...

शैतानका सेवकहरूले हामीमाथि आक्रमण गरेका छन्,

तर केटीहरू, जान्नुहोस् कि महिमा तपाईंलाई छोडेर जानेछैन!


यो युद्धमा हामी गर्न सक्षम छौं,

आक्रामक ओर्क्सलाई बन्दाकोपीमा काट्नुहोस्...

तर हाम्रो वचन जान्नुहोस्, भँगेरा होइन,

शत्रुसँग धेरै समय बाँकी छैन!


तिमीले बुझ्ने छैनौ कि केटीहरू केको लागि लडिरहेका थिए,

बहादुरीको लागि, मातृभूमिको लागि र एक पुरुषको लागि...

जब शत्रुले खराब झूट छर्छ,

अनि केटा यहाँ टर्च बाल्दैछ!


शत्रुहरूको लागि कतै पनि ठाउँ हुनेछैन, यो जान्नुहोस्,

हामी केटीहरूले आफ्नो धुलो पुछ्नेछौं...

अनि हाम्रो ग्रहमा स्वर्ग हुनेछ,

हामी कोक्रोबाट उठे जस्तै उठ्नेछौं!


यदि तपाईंलाई धारिलो तरवार काट्नु पर्छ भने,

मेसिन गनबाट मुसलधारे पानी जस्तै बगिरहेको...

अनि रेशमी जीवनको धागो भाँचिने छैन,

कोही मर्नेछन् र कोही आउनेछन्!


हाम्रो रसको लागि आफ्नो गिलास उठाउनुहोस्,

वाइन फिँज जस्तो छ, पन्ना जस्तो रंगको...

अनि ओर्कलरमा प्रहार गर,

सडेको यहूदाबाट घाँटी थिचेर मारिने!


सम्मान, विवेक, प्रेमको नाममा,

केटीहरूको लागि गौरवशाली विजय आउनेछ...

रगतमा खुशी निर्माण नगरौं,

आफ्नो छिमेकीलाई टुक्रा-टुक्रा नगर!


विश्वास गर, हामी केटीहरू बहादुर छौं,

हामीले गर्न सक्ने सबै कुरा, हामी मर्यादाका साथ गर्छौं...

मलाई थाहा छ, युद्धमा त्यो भयानक जनावर गर्जन्छ,

हामी धेरै स्वतन्त्र रूपमा उड्नेछौं!


समुद्रको सतह पन्ना जस्तै चम्किन्छ,

अनि छालहरू स्याहारमा पंखा जस्तै छरपस्ट हुन्छन्...

फोहोरहरूलाई मर्न देऊ,

तालु खुइलिएको शैतानसँग धेरै समय बाँकी छैन!


यस्तै हुन्छन् राम्रा केटीहरू,

म सुन्दरीहरूको नाङ्गो हिल झल्काउँछु...

हामी हृदयदेखि नै धेरै साहसका साथ गाउनेछौं,

झोला हाइपरप्लाज्माले भरिएको छ!


केटीहरूको महानता यसैमा छ,

शत्रुले उनीहरूलाई घुँडा टेकाउने छैन...

र आवश्यक परेमा, ऊ चरा लिएर हिँड्नेछ,

धिक्कार छ दुष्ट orc fiend कयिन!


केटीहरूको कार्यक्रमको मात्रा ठूलो छ,

तिनीहरू सबै गालाको हड्डी भाँच्न सक्षम छन्...

हाम्रो आशा एउटा ठोस अखंड खाम्बा हो,

तालु खुइलिएको फुहरर पहिले नै स्तब्ध भइसकेको छ!


हामी युद्धमा हतारिरहेका छौं मानौं परेडमा,

खेलेर आफ्ना शत्रुहरूलाई हराउन तयार...

मलाई विश्वास छ त्यहाँ राम्रो नतिजा हुनेछ,

मे महिनामा गुलाब जस्तै महानता फुल्छ!


यहाँ उनले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले छुरा फ्याँकिदिइन्,

उसले तुरुन्तै आफ्नो तरवार ओर्क राजाको घाँटीमा घुसायो...

मृत्युकी केटी स्पष्ट रूपमा आदर्श हो,

यो राक्षसले व्यर्थमा आफूलाई उच्च बनायो!


गधाले रगतको फोहोरा छोड्यो,

उसले आफ्ना जंगली खुरहरू तुरुन्तै फ्याँकिदियो...

अनि तालुखुइले शैतान राजा टेबलमुनि ढल्यो,

उसको अर्किश टाउको फुटेको छ!


हामी समुद्री डाकूहरू महान लडाकु हौं,

उनीहरूले यस्तो कलागुणको कक्षा देखाए...

हाम्रा हजुरबुबा र बुबाहरू हामीमाथि गर्व गर्छन्,

सोल्टसेनवादको दूरी पहिले नै चम्किरहेको छ!


जब हामी शाही सिंहासन कब्जा गर्छौं,

त्यसपछि सबैभन्दा रमाइलो भाग सुरु हुनेछ...

दासले कराउने छैन,

पुरस्कार भनेको कमाउन सकिने कुरा हो!


अनि त्यसपछि हामी एउटा परिवार सिर्जना गर्नेछौं, मलाई विश्वास गर्नुहोस्,

अनि बच्चाहरू महान र स्वस्थ हुनेछन्...

मलाई नयाँ संसार मन पर्छ, खुशीको रंग,

जहाँ बच्चाहरू गोलाकार रूपमा नाच्छन्!

त्यसरी नै केटीहरूले गाए र उनीहरूको बमवर्षक विमान अवतरण भयो।

अनि यसरी इन्धन ट्याङ्कीहरू विस्फोट भए र विमान रोकियो। युद्धमा यस्तै भएको थियो।

केटीहरू गाडीबाट हाम फाले, तिनीहरूका नाङ्गो, काटेका, काटिएका खुट्टाहरू थप्पड मार्दै। धेरै केटाहरू, तिनीहरू पनि नाङ्गो खुट्टा र छोटो पाइन्ट लगाएका, नाङ्गो हिल चम्किरहेका, बमको नयाँ आपूर्ति लोड गर्न थाले। यो धेरै ऊर्जावान काम थियो।

अडालाले मुस्कुराउँदै गाए:

कुकुरले टोक्न सक्छ,

कुकुरको जीवनबाट...

केवल जीवनबाट, कुकुरको जीवनबाट,

कुकुरले टोक्न सक्छ!

अगाथाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- अनि हामी ब्वाँसाहरू हौं - अनुभवी योद्धाहरू!

अनि उनले त्यो लिइन् र आफ्नो जिब्रो बाहिर निकालिन्।

अनास्तासिया वेदमाकोभा आफ्नो स्ट्रमट्रूपरबाट गोली चलाइरहेकी थिइन्। उनी एक धेरै सुन्दर रातो कपाल भएको योद्धा हुन्। र उनको नाङ्गो, छिन्निएको खुट्टाले, उनी जोइस्टिक बटनहरू थिच्छिन्।

अनास्तासिया हाँस्छिन् र गाउँछिन्:

साम्यवादको जय होस्, जय होस्,

ट्याङ्कहरू अगाडि बढ्छन्...

हाम्रो सुन्दर देश,

अनि शक्तिशाली सोभियत जनता!

अकुलिना ओर्लोभा पनि सक्रिय थिइन् र माओवादीहरूलाई प्रहार गरिन्। अनि योद्धा कठोर भइन्। अनि उनका नाङ्गा खुट्टाहरू अत्यन्तै फुर्तिला थिए। अनि उनका औंलाहरू जोशका साथ चलिरहेका थिए।

अकुलिनाले जोडदार रूपमा टाउको हल्लाउँदै र गुनगुनाउँदै भनिन्:

- हाम्रो कम्युनिष्ट पार्टी बलियो छ! यसले संसारलाई चकित पार्छ!

योद्धाहरू काममा थिए। मार्गारीटा म्याग्नेटिकले एक दर्जन क्षेप्यास्त्र प्रहार गरिन्, शत्रुलाई प्रहार गरिन् र चिनियाँ सेनाको ठूलो समूहलाई ध्वस्त पारिन्। लडाइँ अत्यन्तै ऊर्जावान थियो।

तीनै जना केटीहरू एकै स्वरमा कराए:

पवित्र रसको लागि युद्धमा जाऔं,

हामी माओको ढाड भाँचिदिनेछौं...

हामी चिनियाँहरूलाई दृढतापूर्वक पराजित गर्नेछौं,

हाम्रो उपलब्धिको प्रशंसा होस्!

तीन जना बोक्सी केटीहरूले माओको सेनालाई ठूलो शक्तिका साथ आक्रमण गरे। उनीहरूले ठूलो साहस र सीपका साथ काम गरे। कति उल्लेखनीय योद्धाहरू।

आक्रमणकारी विमानहरूले पैदल सेनाको ठूलो समूहलाई निस्तेज पार्न सुई रकेटहरू प्रयोग गर्थे।

अनास्तासिया वेदमाकोभाले चापायेभसँगै कसरी लडेकी थिइन् भनेर सम्झिन्। जुनसुकै मौसममा पनि खाली खुट्टा दौडने पौराणिक केटी, मेसिन गनर आन्काको ख्याति उनकै कारण सुरु भयो।

अनि यो रातो कपाल भएको महिलाले धेरै काम गरिन्। अनि महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा, वेदमाकोभाले मस्को नजिकैको जाडोमा बिकिनी बाहेक केही नलागेर लडेकी थिइन्। कति सुन्दर र सुन्दर महिला।

अनास्तासियालाई याद आयो कि उनले कसरी एक कोम्सोमोल सदस्यलाई बचाएकी थिइन्। केटीलाई उनको प्यान्टीमा नाङ्गो पारिएको थियो र चिसोमा अर्धनग्न घिसारिएको थियो। उनको नाङ्गो खुट्टा हंसको जस्तै रातो भयो।

अनास्तासियाले फासीवादीहरूको बारेमा लेखिन्, र यस्ता घटनाहरू घटे जुन परी कथामा वा कलमले वर्णन गर्न असम्भव छ।

योद्धाहरूले नाजीहरूलाई ढालेर कोम्सोमोल सदस्यलाई मुक्त गरे। अनि दुवै केटीहरूको नाङ्गो, गुलाबी हिल थियो। कति अद्भुत सुन्दरताहरू।

अनास्तासियाले झुकेर केटीको नाङ्गो खुट्टामा चुम्बन गरिन्, र उनलाई राम्रो महसुस भयो। तिम्रो खुट्टामा चुम्बन पाउँदा राम्रो लाग्यो। विशेष गरी पैतालाहरू, चिसोले रातो र गुदगुदी भएको।

मानौं, केटीहरू अद्भुत छन्। साँच्चै धेरै सुन्दर छन्।

मार्गारीटा म्याग्निट्नयाले पनि आफ्नो समयमा नाजीहरू विरुद्ध लडेकी थिइन्। र त्यहाँ उनले आफूलाई गौरवले ढाकिन्। उनले युएसएसआरको हिरो स्टार पनि प्राप्त गरिन्।

यहाँ तपाईंले यस्ता केटीहरू पाउनुहुनेछ। तिनीहरूको शरीर कालो र मांसपेशीयुक्त हुन्छ। र तिनीहरू सेक्स मन पराउँछन्, विशेष गरी जब केटाहरूले तिनीहरूलाई मालिस गर्छन्।

यी यहाँका केटीहरू हुन्।

जब रकेटहरू उडेर शत्रुमाथि वर्षा गर्छन्, तिनीहरूले आफ्नो पुच्छर उडानमै छोड्छन् र तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्छन्। लडाकुहरू नष्ट हुन्छन्, हात र खुट्टा जताततै उडिरहेका हुन्छन्। ब्रेज्नेभको चरम सेनाले चिनियाँहरूलाई यसरी नै व्यवहार गर्नेछ। त्यो सन्तुलन हो।

अकुलिना ओर्लोभा एकदमै घुमाउरो, ट्यान भएको, बलियो, खाली खुट्टा र लगभग नाङ्गो केटी हुन्। कस्तो अद्भुत सुन्दरता।

तीन बोक्सी केटीहरू - सधैं डेजी जस्तै ताजा। तर तिनीहरू पहिले नै धेरै बूढा भइसकेका छन्। र ती तीन जनाले एक पटक माउन्ट व्यासोकायाको रक्षा गरेका थिए।

अनि त्यसपछि तिनीहरूले जापानीहरूलाई मेसिन गनले साँच्चै नै ध्वस्त पारे। तिनीहरू कामिकाजेज जस्तै अगाडि बढे। जब केटीहरूसँग गोला बारुद सकियो, तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक प्याकेटहरू फ्याँके। र तिनीहरूले समुराईहरूलाई पराजित गरे। र योद्धाहरूले आफ्ना तरवारहरू प्रयोग गरे।

अनि त्यसैले तिनीहरूले लडे। तर तिनीहरूले अझै पनि व्यासोकाया पर्वतलाई समात्न सकेनन्। तर तिनीहरूले आफ्नो वीरता र बहादुरी देखाए। योद्धाहरू होइनन्, तर युद्धका राक्षसहरू।

तिनीहरू असाधारण कामहरू गर्न सक्छन्। र तिनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट वर्ग प्रदर्शन गर्छन्।

अनि अवश्य पनि, तिनीहरूका खुट्टाहरू धेरै आकर्षक छन्। जताततै केटीहरू छन्।

एलिस र एन्जेलिकाले पहिले नै धेरै चिनियाँहरूलाई मार्न उच्च-गतिको सब-मेसिन गनहरू चलाइरहेका छन्।

दुबै योद्धाहरू धेरै राम्रा छन्। एलिस एक आकर्षक गोरी, पातलो र मांसपेशी भएकी छिन्, र एन्जेलिका रातो कपाल भएकी, अझ ठूलो र अग्लो छिन्। तिनीहरूका खुट्टा नाङ्गो, सुन्दर, धेरै मोहक छन्, र तिनीहरूका कुर्कुच्चा गोलाकार, गुलाबी, धेरै आकर्षक छन्।

अनि तिनीहरूले घातक शक्तिका साथ मृत्युको मटर फ्याँक्छन्। यहाँ कति अद्भुत, आश्चर्यजनक योद्धाहरू छन्।

अनि तिनीहरूले सबमेसिन गनबाट यति सटीक रूपमा गोली चलाउँछन् कि प्रत्येक गोलीले चिनियाँ सिपाही वा अधिकारीको अनुहारमा आफ्नो निशाना खोज्छ।

एलिसा र एन्जेलिका केवल जवान देखिन्छन्। तर वास्तवमा उनीहरूले महान् देशभक्तिपूर्ण युद्धमा लडेका थिए। त्यतिबेला, योद्धाहरू बर्लिन पुगे र इम्पेरियल चान्सेलरीमा पनि घुसपैठ गरे। उनीहरूले हिटलरलाई समात्न सफल भएनन् - उनले आफैलाई गोली हाने।

तर तिनीहरूले गौरवशाली रूपमा लडे। तिनीहरूले विशेष गरी सलामन्डरहरू विरुद्ध लडे-जर्मन HE-162 लडाकुहरू। र उदाहरणका लागि, अलिसाले यी मेसिनहरूलाई स्नाइपर राइफलले खसाल्न सक्थे। जेट लडाकुलाई गोलीले खसाल्न-कौशल चाहिन्छ।

एन्जेलिका सुटिङमा त्यति राम्रो थिइनन्, तर उनी आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक पदार्थ र बुमेराङहरू टाढासम्म फ्याँक्न सक्थे। र उनी आफ्ना विपक्षीहरूलाई पराजित गर्न अविश्वसनीय रूपमा प्रभावकारी थिइन्।

दुई केटीहरू असाधारण रूपमा राम्रा छन्। तिनीहरूले आफूलाई छद्मवेश गर्छन् र चाल चल्छन्। चिनियाँहरूले सजिलै ग्रेनेड फ्याँक्न सक्छन्। यसबाहेक, केही ग्रेनेडहरू माटो र कालो धुलोबाट बनेका थिए। सबै चिनियाँहरूको लागि पर्याप्त हतियारहरू छैनन्। यो अझै पनि १९६९ को कुरा हो। यो एक्काइसौं शताब्दीको शक्तिशाली चीन होइन, जब यसको आर्थिक र सैन्य शक्ति खतरनाक र विकसित भयो। यो अझै पनि माओको समयको चीन हो - जनसंख्याको हिसाबले विश्वको सबैभन्दा ठूलो देश, तर आर्थिक र प्राविधिक रूपमा पछाडि परेको, शक्तिशाली सैन्य-औद्योगिक परिसरको अभाव; स्थानीय हतियारहरू घरमै बनाइएका तरिकाले उत्पादन गरिन्छ। अमेरिका र नेटो देशहरूले ती मध्ये केहीलाई बढ्दो रूपमा आपूर्ति गरिरहेका छन्। तर त्यो हालैको विकास हो।

सोभियत संघ अझै पनि शक्तिले भरिपूर्ण देश हो-वाह! निकिता ख्रुश्चेभको कम विश्वासिलो सात वर्षे योजना पछि, प्रधानमन्त्री कोसिगिनको अर्को पाँच वर्षे योजना शानदार थियो। र सोभियत संघ अहिले चरम सीमामा छ। संयोगवश, अमेरिका पनि युद्धमा छ-भियतनाममा! र उनीहरूसँग कुनै अतिरिक्त हतियार छैन; उनीहरूलाई आफ्नै द्वन्द्वको लागि ती चाहिन्छ।

अलिसाले चिनियाँहरूलाई ठूलो सटीकताका साथ विस्फोटक पदार्थ प्रहार गर्छिन् र ढाल्छिन्। अनि अगस्टिनाले पनि ठूलो सटीकताका साथ प्रहार गर्छिन्, यद्यपि उनको गोरो साथी जत्तिकै अभूतपूर्व रूपमा होइन। उनले लामो दूरीमा ग्रेनेड पनि फ्याँक्छिन्, जसले चिनियाँहरूलाई टुक्राटुक्रा पार्छ।

केटीहरू फेरि धेरै चलाखीपूर्वक अघि बढिरहेका छन्। ग्राड रकेटहरू पनि धेरै तीव्रताका साथ प्रहार गर्न थालेका छन्। र केटीहरू धेरै कडा प्रहार गरिरहेका छन्।

भेरोनिकाले मुस्कुराउँदै आफू मोती जस्तै चम्किरहेको कुरा उल्लेख गरिन्:

- ब्रेज्नेभ र स्टालिन हामीसँग छन्!

भिक्टोरियाले पुष्टि गरिन्:

- अनि भ्लादिमिर इलिच! साम्यवादको जय होस्!

केटीहरूले अझ शक्तिशाली रकेट प्रणाली, उरागनलाई निशाना बनाइरहेका थिए, जसको प्रभाव धेरै विनाशकारी थियो।

तमारा अविश्वसनीय रूपमा चलाख छिन्। उनी आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले जोइस्टिक बटन थिच्न सक्छिन्। र उनी माओवादीहरूलाई कुट्दै आएकी छिन्। यी केटीहरू अद्भुत छन्।

भ्यालेन्टिनाले रकेट प्रणाली पनि प्रक्षेपण गर्छिन्। यस अवस्थामा, यो "भालु" हो। यो पनि एक अत्यन्त शक्तिशाली प्रणाली हो। र यो कस्तो विस्फोटक छ। यसले एकैचोटि पचास रकेटहरू प्रक्षेपण गर्छ, एकैचोटि, एकैचोटि। र तिनीहरूले चिनियाँ पैदल सेना सहित धेरै हेक्टर जमिनलाई जलाउँछन्।

केटीको धेरै सुन्दर र आकर्षक नाङ्गो खुट्टा छ। र उनी ती खुट्टा प्रयोग गर्छिन्।

योद्धाहरू गाउँछन्:

हीरा जस्तै ताराहरूले भरिएको उचाइमा,

चम्किला ज्योतिहरूको भीड...

शूरवीरहरूले आफ्नो प्रतिभा देखाउँछन्,

शक्तिका फौजहरू प्रकट गर्दै!


देवताका छोरीहरू जाडोमा नाङ्गो खुट्टा हुन्छन्,

हिउँमा नाङ्गो कुर्कुच्चा लिएर दौडनु...

हामी जे भए पनि युद्धमा चील हौं,

म मेरा तरवारहरूले त्यो भूतलाई प्रहार गर्नेछु!


विश्वास गर्नुहोस्, एलभेनिज्म निर्माण हुनेछ,

तिमीलाई थाहा छ, हामी देवताहरूसँग समान सर्तमा छौं...

त्यो केटो वीर नायक बन्नेछ,

जीवन जारको पालामा जस्तै हुनेछ!


हामी राक्षस जस्तै लड्छौं,

हामी ठूलो स्वरले गर्जन पनि गर्न सक्छौं...

केटीहरू मातृभूमिसँग एकताबद्ध छन्,

भालु पनि शक्तिमा तुलना गर्न सकिँदैन!


अगाडि विशाल विस्तारहरू छन्,

अनि हामी मुस्कानका साथ हाम्रा दाँतहरू देखाउनेछौं...

आवश्यक परेमा, हामी पहाडहरू सार्नेछौं,

शक्तिशाली रेजिमेन्टहरूलाई ध्वस्त पारौं!


केटीहरू बाघ जस्तै राम्रा हुन्छन्,

आवश्यक परेमा, तिनीहरूले हात्तीलाई च्यात्नेछन्...

अनि रानीहरू सुन्दरतामा चम्किला छन्,

तिनीहरू बिरालोहरू जस्तै झ्यालबाट हाम फाल्छन्!


केटीहरूलाई कमजोरी शब्द अपरिचित लाग्छ,

उनीहरूलाई लाज पनि थाहा छैन, विश्वास गर्नुहोस्...

तर तिनीहरूले पतिलाई आनन्द दिनेछन्,

अनि सबैभन्दा भयंकर जनावर पनि मौन हुनेछ!


केटीहरूको लागि, केहि पनि डरलाग्दो छैन,

उनीहरूको लागि, लियो केवल एउटा कुकुर हो...

अनि युवाहरूसँग संलग्न हुनु खतरनाक छ,

तिनीहरूले सबैलाई थुन्नेछन्!

केटीहरूले चिनियाँहरूमाथि ठूलो बल प्रयोग गरी रकेट लन्चरहरू प्रहार गरिरहे।

तिनीहरू धेरै सुन्दर छन्, केवल बिकिनीमा, धेरै पातलो र सुडौल, विलासी कम्मर, अग्लो स्तन, पातलो कम्मर, र चकलेट बार जस्तै एब्सका साथ, र केटीहरूको काँसाको छाला पसिनाले चम्किन्छ, मानौं पालिस र पालिस गरिएको, उत्कृष्ट।

अध्याय नम्बर ९।

मे महिनाको दोस्रो आधामा, चिनियाँहरूले अझ दक्षिणतिर ताजिकिस्तान प्रवेश गर्ने प्रयास गरे। तिनीहरू अफगानिस्तानको सिमानामा अगाडि बढे। त्यतिबेला अफगानिस्तानमा तटस्थताको पक्षमा रहेका राजाले शासन गर्थे।

चीनले अगाडि बढ्यो, सकेसम्म धेरै मोर्चा विस्तार गर्ने प्रयास गर्यो। यसको संख्यात्मक श्रेष्ठतालाई ध्यानमा राख्दै, लामो मोर्चा, अवश्य पनि, छोटो भन्दा धेरै फाइदाजनक हुन्छ।

युवा लेनिनवादीहरूले प्रतिरक्षा व्यवस्थित गर्ने प्रयास गरे। केटाहरू र केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो तलवहरू चम्काए। तिनीहरूका साना खुट्टाले मरुभूमिको बालुवालाई जलाएको थियो, र मे महिनाको अन्त्यमा ताजिकिस्तानमा, बाफ तीव्र हुन्छ, र स्टेप्पे र कडा मरुभूमिमा बालुवा तातो हुन्छ। तर युवा अग्रगामीहरू जुत्ता बिना हिंड्न अभ्यस्त थिए, र तिनीहरूका खुट्टाहरू कालो र लचिलो थिए।

युवा अग्रगामी भास्काले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक पदार्थ भएको मटर फ्याँके, जसले चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई साना, रगतले लतपतिएका टुक्राहरूमा च्यात्यो।

लेनिनको बाल योद्धाले कराए:

- सोभियत संघ र ब्रेज्नेभको जय होस्!

अग्रगामी केटी स्वेतका, जसको नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टा धेरै कठोर भएको थियो, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले विस्फोटक प्याकेट फ्याँकिन् र चिच्याइन्:

- सोभियत संघ र चीनमाथिको विजयको लागि!

अग्रगामी केटा तैमुरले पनि विनाशकारी केही फ्याँके र चिच्याए:

- सोभियत संघको महानताको लागि!

अग्रगामी केटी ओस्कान्का पनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले काम गर्छिन्। अनि फेरि, चिनियाँहरू सबै दिशामा उड्छन्। अनि हामी तिनीहरूका हात र खुट्टा च्यातिदिन्छौं।

जवान योद्धा कराउँछ:

- तर पसारन!

लडाईं धेरै तीव्र छ। चिनियाँहरू विरुद्ध धेरै रकेट लन्चरहरू प्रयोग भइरहेका छन्, जस्तै पछिल्ला क्लस्टर हतियारहरू। त्यो घातक छ।

युवा अग्रगामी साशाले पनि शत्रुलाई प्रहार गर्न थाले। अनि उनले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले त्यसलाई थपे। अनि धेरै चिनियाँहरू एकैचोटि लाश जस्तै ढले।

अग्रगामी केटी ल्युडकाले गुलेलीबाट विस्फोटक पदार्थ प्रहार गरिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँकिदिइन् जसले धेरै चिनियाँहरूलाई चकनाचुर पारिदियो।

बच्चाहरूले यसरी काम गर्थे...

युवा अग्रगामी सेरियोज्का चिच्याइन्, मेसिन गनले चिनियाँहरूमाथि गोली हान्दै र कराइन्:

आकाशबाट एकदमै नाजुक रंगको तारा खस्यो,

म तिमीलाई मेरो प्यारो ब्रेज्नेभको बारेमा एउटा गीत गाउँछु!

हो, यो राजनीतिज्ञ, ठट्टाका नायक र रमाइलो, रमाइला प्रतिष्ठाका साथ, एक राष्ट्रिय नेता बन्दैछन्। चीन एक धेरै खतरनाक शत्रु हो। र यसको जनशक्ति तेस्रो राइख भन्दा धेरै छ।

अनि माओत्सेतुङले हिटलरको ठाउँ लिन्छन्, उनलाई ग्रहण गर्दै...

चिनियाँहरूले ठूलो संख्यामा पैदल सेना प्रयोग गरिरहेका छन्। उनीहरूसँग लगभग कुनै ट्याङ्क बाँकी छैन। उनीहरूसँग भएका ट्याङ्कहरू प्रायः पुराना रद्दी हुन्छन् जुन अमेरिकालाई उधारोमा बेचिन्छन्।

तर पैदल सेना पनि खतरनाक हुन्छ जब त्यहाँ धेरै हुन्छ। कम्प्युटर गेम खेल्ने जो कोहीलाई पनि यो थाहा छ। सबैभन्दा सरल रणनीति भनेको सकेसम्म धेरै ब्यारेकहरू बनाउनु र त्यसपछि शत्रुलाई विकास हुनबाट रोक्नु हो।

तर सोभियत संघको प्रतिरक्षा राम्रो छ, यद्यपि धेरै ठाउँमा पहिले नै तोडफोड भइसकेको छ। र ताजिकिस्तानको अवस्था भयानक छ। चिनियाँहरूले, पैदल सेनालाई हुलमा पठाउने कच्चा रणनीतिको अतिरिक्त, अझ धूर्त रूपमा काम गर्न थालेका छन्: सानो तर असंख्य समूहहरूमा घुसपैठ गर्दै।

आक्रमणकारी विमान र ट्याङ्कहरूले उनीहरूको विरोध गरे। सौभाग्यवश, सोभियत संघसँग प्रशस्त ट्याङ्कहरू थिए, र तिनीहरू बढ्दो रूपमा मेसिन गनहरूले सुसज्जित हुँदै गए।

एलेना, एलिजाभेटा, एकाटेरिना र एभ्रासिन्या एउटा विशेष गाडीमा लड्छन् - दुईवटा छोटो ब्यारेल, उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण तोपहरू र बाह्रवटा मेसिन गनहरू।

यो पैदल सेना विरुद्धको एक उत्कृष्ट साधन हो। मुख्य कुरा भनेको चिनियाँहरूलाई धेरै नजिक जान र ग्रेनेड प्रहार गर्नबाट रोक्नु हो।

मेसिन गनबाट तामाको तारको प्रणाली मार्फत लेख्दै एलेनाले मीठो स्वरमा गाएकी थिइन्:

महान मातृभूमिको रहस्य,

तपाईंको विश्वासयोग्य, बलियो, निस्वार्थ सम्मान छ...

हामी हाम्रो एकतालाई बलियो बनाउँछौं,

हामी सधैंभरि पितृभूमिसँगै रहनेछौं!

एलिजाबेथले तोपबाट उच्च-विस्फोटक खण्डन राउन्ड प्रहार गरिन् र उल्लेख गरिन्:

- अवश्य पनि हामी गर्नेछौं!

अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटनहरू थिचिन्। अनि फेरि, ठूला, घातक खण्डीकरणका गोलाहरू पड्किए।

युफ्रोसिनले चीनसँगको विशेष युद्धको लागि विशेष रूपमा सिर्जना गरिएको नयाँ एन्टी-पर्सनल ट्याङ्कको आवागमन नियन्त्रण गर्यो।

अनि क्याथरिनले सम्पर्क कायम राखिन् र दोस्रो टावरलाई समायोजन गरिन्।

यो राक्षसले राम्ररी काम गर्यो।

अवश्य पनि, केटीहरू बिकिनी र नाङ्गो खुट्टा बाहेक अरू केहीमा लड्दैनन्। यो आरामदायी र चुस्त दुवै छ।

एलेनाले त्यो लिइन् र गाइन्:

अब हामी फेरि ट्रयाकमा आएका छौं,

छातीमा मुटुको आगो बल्छ...

हामी कुन टोलीमा छौं भन्ने कुराले फरक पार्दैन,

यदि ब्रेज्नेभ अगाडि भएको भए,

ब्रेज्नेभ अगाडि भएको भए!

एकटेरिनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिच्दै शंकास्पद रूपमा भनिन्:

- के लियोनिद इलिचले चीनसँग सामना गर्न सक्षम हुनेछन्?

एलिजाबेथले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गर्दै जवाफ दिइन्:

- मलाई लाग्छ उसले यो सम्हाल्न सक्छ! ऊ पनि इलिच हुनु कुनै कारणले होइन!

युफ्रोसिनले गाए:

म मेरो प्यारो इलिचलाई विश्वास गर्छु,

हामी माओवादको तरवार कुल्चन सक्षम हुनेछौं...

जनताले सर्वहारा वर्गको चिच्याहट सुन्नेछन्,

खुशीको युग-साम्यवाद आउनेछ!

बुर्ज भएको ट्याङ्की चल्यो र गोली चल्यो। एलेनाले दोस्रो विश्वयुद्धको सम्झना गरिन्। त्यतिबेला, जर्मनहरूसँग दुई तोप र चार मेसिन गन भएको तीन-टुरेट T-5 ट्याङ्की थियो, जुन कुनै कारणले गर्दा कहिल्यै उत्पादनमा आएन।

तर यो सोभियत T-१०१ ले राम्रोसँग लड्यो। यो अझै पनि एक प्रयोगात्मक मोडेल थियो, केटीहरूलाई सुम्पिएको।

एलिजाबेथले उल्लेख गरिन्:

- हाम्रो गाडी अरूको ट्याङ्कसँग लड्न त्यति राम्रो छैन।

एकाटेरिनाले उल्लेख गरिन्:

सोभियत IS-2 ट्याङ्क पनि शत्रु ट्याङ्कहरू विरुद्ध उत्कृष्ट थिएन, तर यो एक राम्रो सफलता हतियार थियो। यसको १२२ मिमी बन्दुकको शक्तिशाली विस्फोटक प्रभाव थियो।

केटीहरूले चिनियाँहरूमाथि सिसा खन्याइरहेका थिए। काम राम्रोसँग चलिरहेको थियो।

भ्लादिभोस्तोक जमिनबाट काटिएको थियो, तर समुद्रबाट आपूर्ति गरिएको थियो। आकाशीय साम्राज्यको नौसेना सोभियतको भन्दा धेरै कमजोर थियो।

उदाहरणका लागि, एउटा विनाशक जहाजमा चालक दल पूर्णतया केटीहरू हुन्छन्।

तिनीहरूले केवल धारीदार शर्ट लगाएका छन् र नाङ्गो खुट्टा छन् - साँच्चै अद्भुत।

पश्का नामको केटा केटीहरूसँग जहाजमा क्याबिन केटाको रूपमा काम गर्छ। ऊ धुलो बाँदर जस्तै माथि-तल उफ्रन्छ।

समुद्रमा जहाजमा यात्रा गर्नु र विभिन्न देशहरूको भ्रमण गर्नु राम्रो कुरा हो।

शान्तिको समयमा, पश्काले केबिन ब्वाईको रूपमा जागिर पाएका थिए, जुन सबै महिला टोलीमा एक मात्र पुरुष थियो। त्यतिबेला उनी केवल एघार वर्षका थिए। तर उनी शारीरिक रूपमा फिट केटा थिए, र उनले फ्रान्सेली बक्सिङको अभ्यास गर्थे। फ्रान्सेली बक्सिङ भनेको के हो? यो एउटा खेल हो जसमा तपाईं दुवै हात र खुट्टाले लड्नुहुन्छ। कराटेले भर्खरै सोभियत संघमा स्थान पाउन थालेको थियो। तर फ्रान्सेली बक्सिङ धेरै पहिलेदेखि नै परिचित थियो।

चलन अनुसार, केटीहरू र उनीहरूको केबिन केटा जुनसुकै मौसममा पनि नाङ्गो खुट्टा हुन्थे। र यो असहज छ। चिसो मौसममा, नाङ्गो खुट्टा हंसको पञ्जा जस्तै रातो हुन्छ र डेकमा जम्ने खतरा हुन्छ। र तातो मौसममा, विनाशकारीमा रहेको फलाम एकदमै तातो हुन्छ। र यो पनि पीडादायी छ।

तर पश्का समुद्रभन्दा पहिले नै कडा भइसकेको थियो, र उसले प्रायः आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले बोर्ड र इँटा पनि हान्थ्यो। त्यसैले उसले कुनै पनि मौसममा अर्धनग्न र नाङ्गो खुट्टा सहन सक्थ्यो।

अहिले मे महिनाको अन्त्य हो, र यी अक्षांशहरूमा पहिले नै गर्मी छ। तर यो अझै पौडी खेल्नको लागि उपयुक्त छैन - पानी अझै तातो भएको छैन।

विनाशकले यातायात जहाजहरूलाई एस्कर्ट गर्दैछ। सुदृढीकरण, खाना र गोला बारुद भ्लादिभोस्तोकमा आइपुग्दैछ। यसैबीच, चिनियाँहरूले त्यहाँ हताश रूपमा आक्रमण गरिरहेका छन्। आखिर, तिनीहरूले आफ्नो पैदल सेनालाई पनि छोड्दैनन्। युद्धको पहिलो महिनामा चीनको क्षति ठूलो थियो, तर यसले उनीहरूको गतिलाई बाधा पुर्याएको छैन। यस्तो देखिन्छ कि शत्रुता सुरु भएको दुई महिनाभन्दा अलि बढी समय बितिसकेको छ, र आकाशीय साम्राज्यको पैदल सेनाको क्षतिले लगभग चार वर्षमा पूर्वी मोर्चामा वेहरम्याक्टको क्षतिलाई पार गरिसकेको छ।

खैर, अहिलेसम्म तुलनात्मक रूपमा कम चिनियाँ कैदीहरू छन्। सोभियत रेड आर्मीले पनि क्षति बेहोर्नु परेको छ। र त्यहाँ कैदीहरू पनि छन्। तर चिनियाँहरूले उनीहरूलाई धेरै क्रूर व्यवहार गर्छन्: उनीहरूले उनीहरूलाई झुण्ड्याउँछन्, ताराहरूमा क्रूसमा टाँग्छन्, र अवश्य पनि, उनीहरूलाई क्रूरतापूर्वक यातना दिन्छन्, न त महिला न बालबालिकाहरूलाई बचाउँछन्।

घाइतेहरूलाई धेरै पटक बाहिर निकालिने अवस्था नरहेको र धेरैको अस्पतालमा मृत्यु हुने भएकाले पनि चिनियाँहरूले ठूलो क्षति बेहोर्नुपरेको छ।

पश्का अझै धेरै सानो छ, ऊ चाँडै तेह्र वर्षको हुनेछ, र उसलाई अझै थाहा छैन कि यो युद्ध कति भयानक छ। अनि केटाले दूरबीनबाट हेर्छ। त्यसपछि आदेश आउँछ, र ऊ तौल नाप्न दौडन्छ। यो कति राम्रो काम गर्छ।

एउटा केटा र केटी स्ट्रेचरमा गोला बारुदको बक्स बोकेर हिँडिरहेका छन्। तपाईं भन्न सक्नुहुन्छ कि उनीहरूले राम्रो काम गरिरहेका छन्। अनि केटा र केटीको नाङ्गो हिल पनि देखिन्छ।

पश्का मुस्कुराइन्... नौसेनामा पठाउनुअघि, उनलाई प्रहरीले पक्राउ गर्यो। सेतो कोट र पातलो, मेडिकल रबरको पन्जा लगाएकी एउटी महिलाले उनको लुगा फुकालेर खोजी गरिन्। उनले चम्चाले उनको मुखमा हानेर उनको फोक्सोको आवाज सुनिन्। यो खोजी हो कि मेडिकल जाँच हो भनेर पनि भन्न सकिन्न। उनले उनलाई ऐनाको अगाडि नाङ्गो पारेर खोक्न लगाइन्। तर त्यसपछि अर्को कैदीले क्लिपरले केटाको टाउको खौरिदिए। त्यसपछि उनीहरूले नापे, तौल गरे, प्रोफाइल, पूरा अनुहार, छेउबाट, पछाडिबाट, साथै पूर्ण लम्बाइमा उनको फोटो खिचे। त्यसपछि उनीहरूले उनको औंलाको छाप लिए; पोशाकधारी महिलाले सेतो कागजमा प्रत्येक औंलाको टुप्पो छापिन्, र त्यसपछि सम्पूर्ण हत्केला। तर उनीहरूले उनीहरूलाई बच्चाको नाङ्गो खुट्टाबाट छाप पनि लिन लगाए। यो पनि एक रोचक विचार हो। र सेतो कोट लगाएकी अर्की महिलाले बच्चाको शरीरमा भएका सबै जन्मचिन्ह र दागहरू रेकर्ड गरिन्। त्यसपछि, उनीहरूले उनलाई नुहाउन लगे।

पानी एकदमै चिसो थियो, र तिनीहरूले त्यसमा क्लोरिन छर्के। तिनीहरूले मेरा सबै लुगाहरू खोसे र मलाई नम्बर लेखिएको खैरो पोशाक र फिट नहुने र झर्ने चप्पल मात्र दिए। त्यसपछि तिनीहरूले मलाई एउटा कोठरीमा लगे। त्यसमा चौध वर्ष मुनिका केटाहरू अट्थे। कोठरीमा बंक बेड, कुनामा शौचालय र अन्य धेरै केटाकेटीहरू थिए।

पश्का आफ्नो पहिलो रातमै झगडामा परे, तर भाग्यवश, उनको फ्रान्सेली बक्सिङ तालिम फलदायी भयो र उनी विजयी भए। त्यसपछि, युवा दोषीहरूले उनलाई एक्लै छोडे। तर यो डरलाग्दो थियो: बाल श्रम प्रतिबन्धित गर्ने सबै कानूनहरूको बाबजुद, उनीहरूलाई बिहानदेखि अबेरसम्म काम गर्न बाध्य पारिएको थियो, बक्सहरू ढाल्दै, र खाना धेरै राम्रो थिएन। बालबालिकाको राशन कानुनी रूपमा राम्रो भए पनि, तिनीहरू अझै पनि चोरी भइरहेका थिए।

पश्काले एक महिना किशोर जेलमा बिताए, पाँच किलोग्राम घटाए, आफ्नो चप्पल राखे र खाली खुट्टा हिँडे। उनलाई रिहा गरियो, त्यसपछि स्वेतलानाले उनलाई जहाजमा लगिन्।

उनीहरूले पश्कालाई ट्याटु दिए - विशेष विद्यालयहरू, उनले आपत्ति जनाए - यति सानो, र पहिले नै कैदी - त्यो त राम्रो कुरा हो!

अनि किशोर जेलमा रहँदा उनको टाउको दुई पटक फेरि खौरिएको थियो-अपराधीको जस्तै। यो पनि एक विशेष अनुभूति थियो। अनि ट्याटु खोप्नु अलि पीडादायी थियो, तर उनलाई पहिले नै विशेष स्कूलको लागि चिन्ह लगाइएको थियो।

साथै, केटाले आफ्नो छातीमा सानो सिंहको ट्याटु खोपायो-मानौं ऊ कडा छ। अनि ऊ कडा छ, उसले सेलमा ठूला प्रहारहरूलाई हराउँछ। तर ऊ आफैं ठूलो प्रहार बन्न सकेन, र उसले कमजोरहरूलाई धम्काउन वा उनीहरूको राशन लुट्न दिएन।

पश्काले सामान्यतया किशोर कारागारलाई कडा बनाउने ठाउँको रूपमा सम्झन्थे। एक वास्तविक पुरुषले सेनामा सेवा गर्नुपर्छ वा जेलमा समय बिताउनु पर्छ, वा दुवै।

स्वेतलानाले केटाको मांसपेशीको ढाडमा थप्पड हानेर याद गरिन्:

- तिमी छिटो हुर्किँदै छौ! सायद चाँडै नै तिमी वास्तविक मानिस बन्नेछौ!

पश्काले याद गरिन्:

- म अठार वर्षको नहुँदासम्म तिमी यसको लागि जेल जान सक्छौ!

स्वेतलाना हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- कसलाई थाहा हुन्छ? तिमी बकवास गर्दैनौ, हैन र!?

केटाले जवाफ दियो:

- म्याग्पीहरूले तपाईंको पुच्छरमा रिपोर्ट गर्नेछन्!

अनि चिनियाँहरूले भ्लादिभोस्तोकमा अर्को आक्रमण सुरु गरे। तिनीहरू शाब्दिक रूपमा हिमपहिरो जस्तै अगाडि बढिरहेका थिए, एउटा ठूलो समूह खाडलहरूतिर धकेलिरहेको थियो, तर तिनीहरू अझै पनि सफल हुनेछन्।

अनि टाढाको बाटोमा उनीहरूलाई तोपखानाले भेट्छ, र नजिकै मेसिन गन र स्वचालित आगोले।

अग्रगामीहरूले पनि लड्छन्, जसमा मौलिक ब्यालिस्टा र स्टीम-संचालित क्याटापल्टहरू प्रयोग गर्ने समावेश छ।

अनि तिनीहरूले विनाशको हत्यारा उपहारहरू जारी गर्छन्।

जसले चिनियाँहरूलाई सामूहिक रूपमा प्रहार गरिरहेको छ। आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरू मरिरहेका छन्, तिनीहरूका हात, खुट्टा र टाउको काटिएका छन्।

लेस्का नामको केटा पनि झगडा गरिरहेको छ। उसको घाँटीमा रातो टाई छ, र उसले हाफ पाइन्ट लगाएको छ र नाङ्गो, ट्यान भएको, धुलोले भिजेको खुट्टा छ।

यो एउटा भयंकर युद्ध चलिरहेको छ। अनि त्यो केटाले भौंरा जस्तै विनाशको उपहार प्रहार गर्छ। यो कति घातक छ।

रातो टाई लगाएकी अग्रगामी केटी ल्युडकाले चिनियाँ सेनामाथि विनाशकारी केही पठाउँछिन्, उनीहरूलाई श्रापनेल वा घुम्ने सुईले मार्छिन्।

बाल टर्मिनेटरहरूले यसरी काम गर्छन्...

एन्टी-पर्सनल माइनिङ पनि प्रयोग भइरहेको छ। र यसले चिनियाँहरूका लागि पनि समस्या निम्त्याइरहेको छ। धेरै चिनियाँ सैनिकहरू विस्फोटमा परेका छन्।

तर नयाँहरू देखा पर्छन् र तिनीहरू फेरि आउँछन्। यो ती कम्प्युटर गेमहरूको सम्झना दिलाउँछ जहाँ तपाईं शत्रु सैनिकहरूलाई अनन्त रूपमा नष्ट गर्न सक्नुहुन्छ। तर तिनीहरू उत्पादन भइरहनेछन्, र जित्नको लागि, तपाईंले तिनीहरूबाट आएका कारखाना र ब्यारेकहरू नष्ट गर्नुपर्छ।

तर अहिलेको लागि, युवा योद्धाहरू र सुन्दर केटीहरू रक्षात्मक अवस्थामा बसिरहेका छन् र प्रतिकार गरिरहेका छन्। तिनीहरू ठूलो कौशलता र समन्वयका साथ कार्य गर्छन्।

केटा फोमा पनि गोली चलाउँदैछ। अनि उसले खेलौना मेसिन गन जस्तो केही प्रयोग गरिरहेको छ। अनि चिनियाँहरू यति बाक्लो आक्रमण गरिरहेका छन् कि तपाईंले तिनीहरूलाई छुटाउन सक्नुहुन्न।

आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूले कमजोर ठाउँहरू खोज्ने प्रयास गर्दै सम्पूर्ण रक्षात्मक रेखामा भ्लादिभोस्तोकमा आक्रमण गरिरहेका छन्। चिनियाँहरूसँग थोरै तोपखाना छ, तर तिनीहरू काठका रकेटहरू बनाउन खोजिरहेका छन्, जुन धेरै गलत छन्, र तिनीहरूलाई सोभियत स्थितिहरूमा प्रहार गरिरहेका छन्। यसले, अवश्य पनि, धेरै समस्याहरू खडा गर्छ। तर सोभियत रातो सेनाले प्रतिक्रिया दिइरहेको छ।

र ग्राड्सले आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूको केन्द्रीकरणमा प्रहार गरिरहेका छन्।

पग्लिएको बालुवा, जलिरहेको घाँस, च्यातिएका शरीर र हेलमेट, पृथ्वी उडिरहेको थियो। यो साँच्चै एउटा युद्ध थियो।

अनि रेड आर्मीका आक्रमणकारी विमानहरू हतार हतार भित्र पसिरहेका छन्। तिनीहरूले निर्देशित रकेटहरू प्रहार गरिरहेका छन्। अब त्यो साँच्चैको प्रहार हो। अनि ट्याङ्कहरूले प्रतिआक्रमण गरिरहेका छन्।

सोभियत T-64 र T-62 ट्याङ्कहरू कार्यमा छन्। यद्यपि, पहिलेका मोडेलहरूका धेरै ट्याङ्कहरू पनि छन्। उदाहरणका लागि, T-54, एक धेरै सामान्य मोडेल। अप्रचलित भए पनि, यो अझै पनि सेवामा छ। र यो ध्यान दिन लायक छ कि यसको मेसिन गनहरू धेरै प्रभावकारी छन्।

अनि १०० मिलिमिटरको तोपले उच्च-विस्फोटक खण्डन गोलाहरू प्रहार गर्छ। अनि यसले चिनियाँ सेनाको केन्द्रबिन्दुमा नै प्रहार गर्छ। मानौं, यसको प्रभाव विनाशकारी छ।

ओल्गा र उनको टोली T-54 मा छन्। तिनीहरूले चिनियाँ पैदल सेनालाई पनि निशाना बनाइरहेका छन्। आकाशीय साम्राज्यका बाँकी रहेका धेरैजसो केही सवारी साधनहरू पहिले नै नष्ट भइसकेका छन्। त्यसोभए तपाईं जनशक्ति विरुद्ध लडिरहनुभएको छ। र यी सवारी साधनको समर्थन बिना साँच्चै क्रूर आक्रमणहरू हुन्।

तर बीसको दशकको अन्त्यतिर, तुखाचेभ्स्कीले सफलता र आक्रमणका लागि ट्याङ्क सेना र ठूलो संख्यामा सवारी साधनहरूको महत्त्व औंल्याए।

स्टालिनले तुखाचेभ्स्कीलाई मृत्युदण्ड दिएका हुन सक्छन्, तर उनले उनका विचारहरूको कदर गरे र ढिलो भए पनि यान्त्रिक कोरहरू सिर्जना गर्न थाले। र दोस्रो विश्वयुद्धले रक्षा र आक्रमण दुवैमा ट्याङ्कको सर्वोच्च भूमिका प्रदर्शन गर्यो!

ब्रेज्नेभ-युगको सोभियत संघ: विश्वको सबैभन्दा शक्तिशाली ट्याङ्क शक्ति। यससँग पृथ्वीका अन्य सबै देशहरू भन्दा बढी ट्याङ्कहरू छन्।

योद्धाहरू पैदल सेनामा काम गरिरहेका छन्। तिनीहरू सकेसम्म टाढा टुक्राहरू छरपस्ट पार्ने गोलाहरू सिर्जना गर्ने प्रयास गर्छन्। यो भन्नै पर्छ, यो ठूलो मद्दत हो।

चिनियाँ पैदल सेनाको क्षति अकल्पनीय छ। घोडचढी पनि छन्, तर त्यो सानो छ। तिनीहरू पैदल आक्रमण गर्छन्, प्रायः खाली खुट्टा, घरमै बनाइएका चप्पल लगाएर। चीनसँग धेरै सेना छैन। तर यसको संख्या मानव इतिहासमा अभूतपूर्व छ। र तिनीहरू दबाब दिइरहेका छन्...

सोभियत बमवर्षकहरूले कर्मचारीहरूलाई नष्ट गर्न बल र सुई बम दुवै प्रयोग गर्छन्। जेनेभा कन्भेन्सनद्वारा यस्ता हतियारहरू निषेधित भए तापनि तिनीहरू प्रभावकारी छन्।

तर हामीले कुनै न कुनै रूपमा सेनालाई कमजोर बनाउनु पर्छ।

सोभियत संघको क्षति पनि बढ्दै गइरहेको छ। एउटा यस्तो युद्ध चलिरहेको छ जसलाई श्रापित भन्न सकिन्छ।

दुई समाजवादी देशहरू एक घातक अँगालोमा बाँधिएका छन्।

यहाँ पाइलट भारभाराले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचिरहेकी छिन्, र सुई भएको बम खस्छ। अनि तिनीहरूले यति भयानक, चोटपटक निम्त्याउँछन्-यो एउटा दुःस्वप्न हो। तपाईंले के आशा गर्नुभएको थियो? सोभियत संघसँग सबै हतियारहरू छन्। यो १९६० को दशकको अन्त्यतिरको कुरा हो, एक्काइसौं शताब्दीको शक्तिशाली, प्राविधिक रूपमा उन्नत चीन होइन!

फेरि आँधीहरू आइरहेका छन्, मोर्टारहरू प्रहार भइरहेका छन्। सबै कुरा प्रयोग भइरहेको छ।

वरभारा र तात्याना दुई पाइलट हुन् जसले धेरै उचाइबाट बम खसाल्छन्, तिनीहरू आफ्नो पखेटा प्रयोग गरेर रेडियोमा नेभिगेट गर्छन् र कुरा गर्छन्।

वरभाराले टिप्पणी गर्छिन्:

- कसाई हुनु कस्तो हुन्छ?

तात्यानाले जवाफ दिइन्:

- मातृभूमिप्रतिको हाम्रो कर्तव्य यही हो!

अनि दुवै केटीहरूले ठूलो सास फेरे। माओको महत्वाकांक्षाका कारण यति अर्थहीन रूपमा मरिरहेका चिनियाँ सैनिकहरूप्रति उनीहरूलाई दया लाग्यो। तर उनीहरूले गर्न सक्ने केही थिएन - उनीहरूले आफ्नो सम्मानजनक सैन्य कर्तव्य पूरा गर्नुपर्यो।

बरभाराले मजाक गर्दै गाउँदै भने:

"हामी शान्तिप्रिय मानिसहरू हौं, तर हाम्रो बख्तरबन्द रेल प्रकाशको गतिमा अघि बढेको छ। हामी उज्यालो भोलिको लागि लड्नेछौं! र अझ राम्रो, हामी केटाहरूलाई जोशका साथ चुम्बन गर्नेछौं!"

तात्यानाले उल्लेख गरिन्:

- केटाहरूलाई चुम्बन गर्नु राम्रो हो!

जापानका निन्जा योद्धाहरू पनि चिनियाँहरूसँग लडिरहेका छन्। चार केटीहरू र एक केटा। तिनीहरूले आफ्नो कटाना तरवारहरू ठूलो जोशका साथ चलाउँछन् र दया नगरी काट्छन्।

नीलो कपाल भएकी निन्जा केटीले दुईवटा तरवार चलाइन् र एकैचोटि तीन जना चिनियाँ पुरुषको टाउको काटिदिइन्। त्यसपछि उनले चिच्याइन्:

- जापानको जय - माओको मृत्यु!

पहेँलो कपाल भएकी निन्जा केटीले विनाशको मटर फ्याँकिदिइन्। एक दर्जन चिनियाँ सैनिकहरू तुरुन्तै चारैतिर तितरबितर भए।

रातो कपाल भएकी निन्जा केटी पनि आफ्नो उत्कृष्ट प्रदर्शनमा छिन्। उनी आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रहार गर्छिन् र गाउँछिन्:

हामी महान जापानी महिला हौं,

हामी सबै लडाकुहरूलाई साहसपूर्वक कुल्चन्छौं...

सुन्दरताको आवाज गुन्जिरहेको छ,

इमानदार बनौं - राम्रो गर्यौ!

सेतो कपाल भएकी निन्जा केटी पनि शक्तिशाली छिन्। उनी आफ्ना शत्रुहरूलाई ठूलो जोश र दक्षताका साथ काट्छिन्। उनी लगभग सुपरवुमन जस्तै छिन्। र उनको नाङ्गो कुर्कुच्चाले विषालु सुई फ्याँक्छ, जसले चिनियाँहरूलाई उनीहरूको चिहानमा धकेल्छ।

अनि केटा-टर्मिनेटर, गोरो कपाल भएको निन्जा, सबैलाई देख्ने बित्तिकै काट्छ। उसका दुई कटाना तरवारहरू चम्किन्छन्। र आफ्नो सानो, नाङ्गो खुट्टाले, जवान योद्धाले बुमेराङहरू पठाउँछ र टाउको काट्छ।

केटाले गाउँछ:

हामीलाई त्यो शब्द थाहा छैन, कुनै शब्द नै छैन,

हामीलाई कुनै पद वा नाम थाहा छैन...

हाम्रो विरुद्धमा, पेस्तोल केही होइन,

अनि क्षमताहरू निद्रा भन्दा पनि चिसो हुन्छन्!

अनि त्यो जवान निन्जाले एक दर्जन विषालु सुई लिन्छ र आफ्नो नाङ्गो औंलाले फ्याँक्छ।

अनि तिनीहरूले चिनियाँ सैनिकहरूलाई छेडेर भयानक पीडामा मरे।

यी पाँच निन्जाहरूले यसरी नै काम गर्छन्। यो भन्नै पर्छ, ऊर्जावान र प्रभावकारी दुवै रूपमा। अनि कटाना तरवारहरू चम्किरहेका छन्, र टाउकोहरू उडिरहेका छन्, र तिनीहरू बन्दाकोपी जस्तै उफ्रिरहेका छन्।

चिनियाँहरूलाई चारैतिरबाट प्रहार गरिँदै थियो। त्यसपछि पनडुब्बीका केटीहरूले अचानक क्षेप्यास्त्र प्रहार गरे। यसको प्रभाव विनाशकारी थियो। क्षेप्यास्त्रहरू प्रहार भए, र हजारौं चिनियाँहरू तुरुन्तै टुक्रा-टुक्रा भए र जलेर नष्ट भए।

अनि केटीहरूले नाङ्गो खुट्टाले लडाई लन्चरहरू चलाउँछन्।

अनि आकाशमा, आक्रमणकारी विमानहरूको अर्को लहर। सोभियत संघले उत्कृष्ट उपकरणको साथ शत्रुको जनशक्तिको श्रेष्ठताको सामना गर्छ। र यो, यो भन्नै पर्छ, एकदमै महत्त्वपूर्ण छ।

आक्रमणकारी विमानहरू सतहमा लगभग कम उचाइमा उड्छन्। तिनीहरूले ठूलो संख्यामा क्लस्टर हतियारले भरिएका रकेटहरू प्रहार गर्छन्। विनाशकारी विस्फोटहरूको आवाज आउँछ। हात, खुट्टा र टाउको च्यातिन्छ। र आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको खप्पर छर्राले चकनाचूर हुन्छ।

परिस्थिति धेरै तनावपूर्ण छ। शक्ति विरुद्ध सत्य। र उपनाम क्रूर छ।

एलेन्काले चिनियाँहरूमाथि मेसिन गन प्रहार गरिन्, साथै आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विनाशको उपहार पनि दिइन् र गाउँदै भनिन्:

मलाई कसैले रोक्न सक्दैन,

मेरा विचारहरूले मलाई टाढा पुर्याउँछन्...

परीक्षामा पाँचवटा छन्, आफ्नो नोटबुकमा लेख्नुहोस्,

आफ्नो खुट्टाले पेडल थिचेर!

बिकिनी लगाएकी अर्की नाङ्गो खुट्टा, पातलो र घुमाउरो केटी, अन्युता हाँस्छिन् र गाउँछिन्:

विशाल कक्षाहरू सहित,

बाटो बिराएर...

अन्तरिक्ष उल्कापिण्डले भरिएको छ!

हामी चिनियाँहरूसँग लडिरहेका छौं,

खरायो जस्तो नजाऔं!

अनि माओले कडा सजाय पाउनेछन्!

ड्र्यागनबाट आएको मेसिनगनको गोलीले दुई जना केटीहरूलाई प्रहार गर्यो, लगभग नाङ्गो। र धेरै सुन्दर, ट्यान गरिएका योद्धाहरू।

अनि चिनियाँहरू ढले, पूरै पङ्क्तिमा काटिए, र लाशका थुप्रोहरू। अनि केटीहरूले आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले विषालु सुईहरू पनि हाने। अनि तिनीहरूले चिनियाँ सैनिकहरूलाई छेडेर मारे।

अल्लाले पनि गोली हान्छिन्। अनि असाधारण शुद्धताका साथ। अनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले उनी विनाशकारी र टुक्राटुक्रा पार्ने कुरा फ्याँक्छिन्।

कोम्सोमोल केटीले गाउँछिन्:

तिमी नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी, अगाडि बढ,

हामी शत्रुलाई पराजित गर्नेछौं, विश्वास गर्नुहोस्...

चीनले हाम्रो मातृभूमिमाथि आक्रमण गर्यो,

आक्रमणमा परेको एकदमै शक्तिशाली जनावर!

अनि हामी सँगै कराउनेछौं - बन्जाई!

योद्धाहरूले साँच्चै उत्कृष्ट वर्ग र लडाई कौशल प्रदर्शन गरे।

ओलिम्पियाडाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विस्फोटक पदार्थको ठूलो ब्यारेल फ्याँकिन्। त्यो उडेर चिनियाँहरूको बाक्लो भिरमा ठोक्कियो। विस्फोटले उनीहरूलाई चारैतिर उडाएको थियो।

अन्फिसा पनि लडाइँमा छिन्। अनि उनी घरमै बनाएको क्रसबो चलाउँदै छिन् जुन मेसिन गन जस्तै फायर हुन्छ। अब त्यो साँच्चै घातक हतियार हो।

केटी हाँस्छे पनि। आधा मिनेटमा सयौं तीर प्रहार भयो-त्यो त एकदमै राम्रो छ।

यो कुरा ध्यान दिनुपर्छ कि केटीहरू एकदमै फुर्तिला र छिटो हुन्छन्। मानौं, युद्ध सबैभन्दा राम्रो गतिविधि होइन, विशेष गरी महिलाहरूको लागि। तर एक पटक यो सुरु भएपछि, यो सुरु हुन्छ।

भेरोनिका र ओल्गाले अर्को चिनियाँ आक्रमणलाई पन्छाएर पकेट चेस खेल्न थाले।

केटीहरूले सानो बोर्डमा आफ्नो चालहरू बनाए, र टुक्राहरूमा विशेष इनसेट थियो। भेरोनिकाले ह्वाइट खेलिन्। उनले किंग्स ग्याम्बिट रोजिन्, जुन उन्नाइसौं शताब्दीमा धेरै फेसनशील ओपनिङ थियो। वास्तवमा, एफ-फाइल खोल्दा कालो राजा विरुद्ध बलियो टुक्रा आक्रमणको सम्भावना प्रदान गरियो। यद्यपि ब्ल्याकको रक्षालाई बलियो बनाउने तरिकाहरू पछि फेला परे, यो एमेच्योरहरूमाझ धेरै फेसनशील ओपनिङ बनेको छ।

विशेष गरी ओल्गाले दृढतापूर्वक आफ्नो बचाउ गरिन्। यो एकदमै रोचक थियो। भयंकर युद्ध सुरु भयो।

भासिलिसाको अचानक उपस्थितिले खेल अवरुद्ध भयो। मेजरले कडा स्वरमा भने:

- तिमी यहाँ रमाइलो गर्दैछौ, तर भुइँ धेरै समयदेखि बढारिएको छैन!

भेरोनिकाले जवाफ दिइन्:

- अनि हामी लड्न सिक्छौं, चेस एक प्रकारको युद्ध हो!

भासिलिसा नरम भइन्:

- तर हामीले अर्डरको बारेमा बिर्सनु हुँदैन!

चिनियाँ पैदल सेनाले फेरि आक्रमण गरे, र उनीहरूलाई ग्राड र उरागन रकेटबाट गोली हानाहान गरियो। यी बहु रकेट लन्चरहरू ठूलो स्वरमा गर्जे। चिनियाँहरू जस्ता साहसी लडाकुहरू पनि रोकिए र प्रहार गर्दा पछाडि फर्किए। यद्यपि, यो भन्नै पर्छ, माओका सेनाहरू धेरै साहसी थिए। र यो देखेर सोभियत सैनिकहरू पनि छक्क परे।

भेरोनिका, ओल्गा र भासिलिसा मोर्टारहरूतिर दौडेर गए र तिनीहरूलाई प्रहार गर्न थाले। र तिनीहरू अविश्वसनीय रूपमा सही थिए। तिनीहरूको घातक प्रभाव थियो।

भेरोनिकाले यसलाई लिइन् र गाए:

चालीस वर्षसम्म एनेस्थेसिया अन्तर्गत,

हामी सोभियत संघमा बस्थ्यौं...

पाङ्ग्राहरूमा तेल नलगाउनुहोस्,

साहसी हुनु राम्रो हुन्छ सर!

चिनियाँहरूमाथि गोली चलाउँदै ओल्गाले भनिन्:

- सर होइन, तर कामरेड!

भासिलिसा मुस्कुराइन् र आफ्नो नाङ्गो, सुन्दर खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँक्दै गाइन्:

खेलाडीहरू लड्न उत्सुक छन्,

सबैजना जोशका साथ विजयमा विश्वास गर्छन्...

अनि हाम्रो लागि कुनै पनि समुद्र, समुद्र घुँडासम्म गहिरो हुन्छ,

हामी कुनै पनि पहाडलाई सम्हाल्न सक्छौं!

महिला योद्धाहरू चिनियाँ सेनासँग ठूलो जोशका साथ लडिरहेका छन्। उनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरिरहेका छन्। र उनीहरूलाई यति सजिलै रोकिएको छैन। अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, उनीहरूले निडर, असाध्यै बहादुर चिनियाँ पैदल सेनाका छालहरूलाई रोकिरहेका छन्। र उनीहरूले होमिङ ग्रेनेड सहित विभिन्न प्रकारका हतियारहरू प्रयोग गरिरहेका छन्।

अध्याय नम्बर १०।

ओलेग र मार्गारीटा, अन्य बच्चाहरूसँगै, अल्मा-अटा बाहिर लाइन समातेर बसे। चिनियाँहरू आफ्नो सफलतामा निर्माण गर्न खोजिरहेका थिए। काजाकिस्तानको राजधानीको एक भाग अझै पनि सोभियत रेड आर्मीको नियन्त्रणमा थियो। दुई महान कम्युनिस्ट-शासित देशहरू बीचको पागल युद्ध जारी रह्यो।

ओलेगले अल्ट्रासाउन्ड निकाल्ने उपकरण बनाए। उनले र मार्गारीटाले खाली बियर र दूधका बोतलहरूबाट यो बनाए। यो धेरै विनाशकारी हतियार हो।

केटा र केटीले नियमित ब्याट्री प्रयोग गरेर यसलाई खोलेर बिटल्सको रेकर्ड बजाए। अनि जंगली संगीत बज्न थाल्यो।

अनि चिनियाँहरूले हिमपहिरो जस्तै बाक्लो स्तम्भमा आक्रमण गरे।

अनि उनीहरूलाई अल्ट्रासोनिक तरंगले घेर्यो। अनि चिनियाँ सैनिकहरूको मासु कुहिन र धुलोमा परिणत हुन थाल्यो।

ओलेग र मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो, बालिश खुट्टामा थप्पड हाने र आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूमाथि विकिरण निर्देशित गरे। श्रेय चिनियाँ सैनिकहरूलाई दिनुपर्छ - तिनीहरू क्षतिको वास्ता नगरी अगाडि बढे।

बालबालिका बटालियनका अन्य केटाहरू र केटीहरूले उनीहरूमाथि मेसिन गन, गुलेली, क्याटापल्ट र घरमै बनाइएका क्रसबोले गोली हाने। चिनियाँहरूले ठूलो क्षति बेहोरे, तर अगाडि बढे।

पैदल सेनाका छालहरूमा काठका ट्याङ्कहरू पनि देखिन्थे। त्यहाँ कुनै प्रकारको उपकरण हुनुपर्छ, चाहे त्यो काठका मोडेलहरू मात्र किन नहोस्।

अनि माओका सेनाहरू बढ्दै गइरहेका छन्। संख्याको अर्थ यही हो। तिनीहरू अगाडि बढ्दै र अगाडि बढ्दै गइरहेका छन्। अनि तिनीहरूको बच्चाहरूको बटालियन ध्वस्त हुँदै गइरहेको छ। अनि जब चिनियाँ पैदल सेना नजिक आयो, तिनीहरूले उनीहरूमाथि रकेट प्रहार गर्न थाले। अनि तिनीहरूले आकाशीय साम्राज्यका सयौं र हजारौं लडाकुहरूलाई शाब्दिक रूपमा ध्वस्त पारिरहेका थिए।

तर चिनियाँहरू अगाडि बढिरहेका छन्। उनीहरूलाई पहिले नै ट्याङ्क र मेसिन गनहरूद्वारा प्रहार गरिएका उच्च-विस्फोटक खण्डीकरणका गोलाहरूको सामना गर्नुपरेको छ।

अनि ठूलो संख्यामा चिनियाँहरू नष्ट भइरहेका छन्। तर थप र थप पैदल सेनाहरू आइरहेका छन्।

ओलेगले अल्ट्रासोनिक उपकरणलाई पूर्ण रूपमा सक्रिय पारे। अनि अब, जमिनमा रहेका लाशहरूको थुप्रो निस्किरहेको छ।

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले गाएकी थिइन्:

म एक राम्री रूसी केटी हुँ -

म एक पटक भन्दा बढी विदेश गएको छु!

मेरो छोटो स्कर्ट छ,

माओले तुरुन्तै च्यातिए!

केटीले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो शत्रुमाथि ग्रेनेड प्रहार गरिन्। त्यो टुक्रा-टुक्रा भयो। अब यो साँच्चै उच्चतम स्तरको लडाई हो। न केटी, न टर्मिनेटर। अनि केटाले पनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले एक दाना एन्टिमेटर फ्याँक्यो। अनि त्यो विशाल शक्तिका साथ विस्फोट भयो।

केटी र केटाले गाए:

अनि फेरि लडाईं जारी छ,

हाइपरप्लाज्मको आगो उम्लिरहेको छ...

अनि ब्रेज्नेभ यति जवान छ,

तरवारले प्रहार गर!

अनि केटा र केटीका नाङ्गा खुट्टाले फेरि एकपटक विशाल, हत्यारा शक्तिका साथ विनाशको उपहारहरू फ्याँके। अनि तिनीहरू चिच्याए:

- सोभियत संघको जय होस्!

बाल योद्धाहरूले उच्चतम स्तरमा लड्न सक्षम छन् भनी प्रदर्शन गर्छन्। यी युवा योद्धाहरू अविश्वसनीय रूपमा कडा हुन्छन्। र आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले, तिनीहरूले विनाशको उपहार फ्याँक्छन्। र चिनियाँहरूको समूह घटनास्थलमै मर्छन् र आफ्ना पुर्खाहरूकहाँ फर्कन्छन्।

कतिपय चाँडै मर्छन्, तिनीहरूको आत्मा शरीरबाट मुक्त भएर स्वर्गमा उड्छ। तर, अरूहरू घाइते हुन्छन् र धेरै पीडा भोग्छन्। तिनीहरू मर्न बाध्य हुन्छन्, बिस्तारै भयानक पीडा भोग्छन्।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विषालु सुईहरू लिएर फ्याँके, जसले चिनियाँ सैनिकहरूलाई प्रहार गर्यो; एउटा सुईले आकाशीय साम्राज्यका तीन वा चार योद्धाहरूलाई मारे।

केटा-टर्मिनेटरले लग्यो र गायो:

मातृभूमिको पवित्र रहस्य,

सोभियत संघ शान्त ब्रह्माण्डको देश हो...

तपाईंसँगको हाम्रो एकतालाई बलियो बनाउनुहोस्,

खैर, माओ भयानक अन्धकारमा पितृभूमिको शत्रु हो!

यी यस्ता हताश र साँच्चै लडाकू बच्चाहरू हुन् जुन हामी यहाँ देख्छौं। तिनीहरूले आफ्नो अटल चरित्र प्रदर्शन गर्छन्। र मेसिन गनहरू फेरि गोली चलाइरहेका छन्। र चिनियाँ सैनिकहरू ढलिरहेका छन्, विस्फोटबाट ढलेका छन्।

प्रभाव यहीं आउँछ।

अनि जब ग्राड्सले गोली चलाउँछ, यो साँच्चै भयानक हुन्छ। अनि धेरै चिनियाँहरू मारिन्छन्। तर तिनीहरू अगाडि बढिरहन्छन्। केवल रकेट तोपखानाले मात्र यी भीडहरूलाई ढिलो गर्न सक्षम छ।

मार्गारीटा मुस्कुराइन्। केटीको नाङ्गो कुर्कुच्चाले अत्यन्तै घातक चीज फ्याँकेको थियो। र कसरी त्यसले चिनियाँहरूलाई तितरबितर पार्यो, उनीहरूको टाउको, हात र खुट्टा च्यातिदियो।

बच्चाहरू निर्णायक रूपमा जित्न दृढ छन्, यदि भीड अनगिन्ती छ भने पनि।

ओलेगलाई "एन्टेन्टे" खेल याद आयो। त्यहाँ, कम्प्युटरले असंख्य ब्यारेकहरू बनाउँछ र पैदल सेनालाई क्रूर आक्रमणमा फ्याँक्छ। र तपाईंले सिपाहीहरूलाई ध्वस्त पारे पनि, ब्यारेकहरूले धेरै भन्दा धेरै योद्धाहरू उत्पादन गरिरहन्छन्। वास्तविक जीवनको विपरीत, खेलमा तपाईं अनन्त रूपमा स्रोतहरू जम्मा गर्न सक्नुहुन्छ। र त्यो बोरिंग हुन्छ। तपाईं तोपखानाको आगोमा ताल्चा लगाउनुहोस्, र यसले स्वचालित रूपमा शत्रु पैदल सेनालाई ढकढक्याउँछ। "एन्टेन्टे" मा, तपाईं अझ सरल कुरा गर्न सक्नुहुन्छ, केवल अंकहरू जम्मा गर्न। तर त्यो एक व्यापार रहस्य हो।

अल्ट्रासाउन्ड पैदल सेना विरुद्ध धेरै प्रभावकारी छ। यो विशेष गरी जैविक पदार्थलाई लक्षित गर्न ट्युन गरिएको छ र यसले फराकिलो क्षेत्र ओगटेको छ।

बालबालिकाको बटालियनले ठूलो कौशलताका साथ लड्यो। नाङ्गो खुट्टा, केटाहरू र केटीहरूले साना तर शक्तिशाली विस्फोटकहरू फ्याँके जसले चिनियाँ सैनिकहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पार्यो।

बालबालिकाहरू अत्यन्तै ऊर्जावान लडाकु हुन्छन्। तिनीहरू उत्कृष्ट शूटिंग सटीकताको लागि प्रख्यात छन्।

उदाहरणका लागि, सेरियोज्का नामको केटाले धुवाँको सानो लट्ठी फ्याँक्यो। धुवाँले गर्दा चिनियाँ सैनिकहरू बान्ता गर्न थाले र रिसले चूर भए र तिनीहरूले एकअर्कालाई संगीनले छुरा प्रहार गर्न थाले।

केटाले त्यो लियो र गायो:

हे मातृभूमि, म तिमीलाई धेरै माया गर्छु,

सम्पूर्ण ब्रह्माण्डमा यो भन्दा सुन्दर केहि छैन...

पितृभूमिलाई रुबलले रुबलले च्यातिने छैन,

सबै पुस्ताका लागि शान्ति र खुशी हुनेछ!

ती केटी माशाले पनि गमको टुक्रा फ्याँकिदिइन्। चिनियाँहरू त्यसमा अड्किए र आफ्नै राइफलबाट गोली चलाउन थाले।

केटीले त्यो लिइन् र गाइन्:

दुष्ट शत्रुहरूलाई नछोड,

हामी सबै कुरा टुक्रा-टुक्रा पार्नेछौं...

बलियो मुट्ठीको खातिर,

युवाहरू लडिरहेका छन्!

यहाँका केटाकेटीहरू साँच्चै राम्रा छन्। हो, ओलेग र मार्गारीटा क्यालेन्डरको मापदण्डअनुसार केटाकेटी होइनन्; तिनीहरू पहिले वयस्क थिए, तर अहिले तिनीहरू बाह्र वर्षका केटाकेटी जस्तै देखिन्छन्।

तिनीहरू धेरै आविष्कारशील र रचनात्मक रूपमा लड्छन्। अल्ट्रासाउन्ड बाहेक, तपाईं अरू केहि प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ। विशेष गरी, इन्फ्रासाउन्ड। र यसले पदार्थलाई पनि धेरै प्रहार गर्छ...

तर यो चिनियाँ आक्रमण सफल हुँदा ओलेगले यसलाई प्रयोग गर्नेछन्। र यो अझै पनि जारी छ।

हौसला बढाउन, केटाकेटीहरूले गाउन थाले:

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ,

बन्धन तोड्न चाहनेहरू...

विजय पर्खिरहेको छ, विजय पर्खिरहेको छ -

हामी दुष्ट ओर्क्सलाई हराउन सक्षम हुनेछौं!


हामी केटाकेटी जस्तो देखिए पनि र नाङ्गो खुट्टा भए पनि,

हामी प्रायः लडाइँमा पनि पर्छौं...

अनि केटाहरूको मन सुनको हुन्छ,

फोहोरले जरिवाना पाउनेछ!


ओर्क भालु जस्तै छ, क्रूर,

अनि घाइते हात्ती जस्तै गर्जन्छ...

तर युद्धमा हामी एक्काका सन्तान हौं,

जल्लादहरूले हाम्रो कराहना सुन्ने छैनन्!


हामी कहिल्यै घुँडा टेक्ने छैनौं,

हाम्रो गर्विलो आकृतिलाई सीधा पार्ने हामी होइनौं...

कुनै प्रवाह छैन, आलस्य जान्नुहोस्,

हथौडा जस्तै प्रहार गरौं!


ओर्कले कहिलेकाहीं आफ्नो कुर्कुच्चा फ्राइ गर्छ, त्यो पागल,

केटीहरूको खुट्टा जलाउँछ...

यहाँ तिनीहरू छन्, दुष्ट मानिसहरू,

तर म, केटा, उसलाई मार्नेछु!


बच्चाको हृदयमा ज्वाला हिंस्रक रूपमा गर्जन्छ,

अनि आगो साँच्चै दन्किरहेको छ...

आफ्नो झण्डा माथि उठाऊ, योद्धा,

तपाईंसँग सीमा बिनाको उपहार छ!


हो, केटाहरू कहिलेकाहीं जोशिला हुन्छन्,

हामी अब सधैंभरि बच्चाहरू हौं...

तर कहिलेकाहीँ हामी प्रतिभाले चम्किन्छौं,

अनि संसारभरि एउटा तारा चम्किन्छ!


कुनै पनि शत्रुले तिमीलाई मुर्छा पार्ने छैन,

आखिर, हामी पृथ्वीका गौरवशाली सन्तान हौं...

अनि केटाले ओर्क्सलाई तरवारले पिट्छ,

उहाँ परमेश्वरको महापुरुष परिवारबाट हुनुहुन्छ!


प्रभु सधैंभरि हामीसँग रहून्,

उहाँले मलाई शताब्दीयौंसम्म टिक्ने जवानी दिनुभयो...

हामी हाम्रा नाङ्गो खुट्टाले चम्किन्छौं,

अनि नदीलाई अनन्त बग्न दिनुहोस्!


ओर्कलाई सत्यका शब्दहरूमा विश्वास गर्न मन पर्दैन,

उसको दुष्ट, घिनलाग्दो रंग...

हामी ती भालुहरूलाई गिलबाट समात्नेछौं,

त्यहाँ अनन्त राम्रो शक्ति हुनेछ!


ओर्कले हामी सबैलाई आफ्नो दाँतले धम्की दिन्छ,

जमिनको लागि पर्याप्त लोभी छैन...

ऊ नरकको कपटी उडान कयिन हो,

अनि यसले ठोस शून्यहरू कोर्छ!


भालुको लागि, मलाई विश्वास गर्नुहोस्, यो सम्मान होइन,

तिनीहरूले गर्जन गर्नेलाई मात्र सताउँछन्...

तर हामी अनन्त योद्धा हौं, बच्चाहरू,

हामी झूट सहन सक्दैनौं, विश्वास गर!


शैतान स्पष्ट रूपमा ओर्क्सको निर्माता हो,

तिनीहरू गधा जस्तै कराउँछन् र कराउँछन्...

केटीले सुन्दर लुगा लगाएकी छे,

यद्यपि सुन्दरीको खुट्टा नाङ्गो छ!


होइन, तिमी एउटा ओर्क हौ - एउटा फ्याँकेको, नराम्रो ब्वाँसो,

अनि भालु, जसको स्वभाव मह जस्तो छैन...

तर मलाई विश्वास गर, दुष्टताको पिता सर्वशक्तिमान हुँदैन,

अनि हामीसँग हुनेछ, केवल विमानलाई चिन्नुहोस्!


हामी सबै कुरा सुन्दर ढंगले गर्न सक्षम छौं,

नयाँ आनन्दमय संसार सिर्जना गर्न...

अब बालबालिकाको संयुक्त समूह छैन,

त्यहाँ एउटा नयाँ योद्धा-मूर्ति हुनेछ!


युवाहरूको हृदय पितृभूमिको लागि जल्छ,

यसले आफ्ना गौरवशाली मानिसहरूलाई माया गर्छ...

हामी नयाँ संसारको ढोका खोल्नेछौं,

खैर, orc एउटा दयनीय पागल हो!


केटा, केटीको इज्जत,

मलाई विश्वास गर्नुहोस्, उनीहरू सिर्जना गर्न मन पराउँछन्...

बालबालिकाको आवाज गुन्जिरहनेछ,

खुट्टाले छुरा प्रहार गर्नेछ!


त्यतिबेला हामी नयाँ संसार निर्माण गर्छौं,

यसमा नयाँ मानिसहरूको लागि खुशी छ...

अनि हामी गर्वका साथ गठनमा मार्च गर्नेछौं,

अनि खलनायकले सजाय पाउनेछ!


भगवानले आँसु बगाउनेहरूलाई माया गर्दैनन्,

तथापि, उसले राम्रोलाई सम्मान गर्छ...

विश्वास गर्नुहोस्, केटा र केटी अहंकारी छैनन्,

सफलताको लागि उसको छनौट एउटा झ्याल हो!


अनि जब ब्रह्माण्डमा शान्ति आउँछ,

हामी विज्ञानबाट पतन भएकाहरूलाई पुनर्जीवित गर्नेछौं...

शताब्दीयौंदेखि अविनाशी रहेको तिम्रो विश्वासले,

अनि करूबको पखेटामा उहाँले बोक्नुहुन्छ!

यस्तो गीत पछि, तपाईंको मनोबल स्वाभाविक रूपमा बढ्छ, र तपाईंले चिनियाँहरूलाई दोब्बर बल र ऊर्जाले नष्ट गर्नुहुन्छ। तर अन्ततः, तिनीहरूको आक्रमण कमजोर भयो, र हजारौं सैनिकहरूको क्षतिको बावजुद, आकाशीय साम्राज्यको सेनाका अवशेषहरू पछि हट्न थाले।

ओलेगले आफ्नो निधारबाट पसिना पनि पुछे र लामो सास फेर्दै जवाफ दिए:

- हे भगवान, हामीले कति धेरै मानिसहरूलाई मारिसकेका छौं! मलाई पनि डर लाग्छ! यो कसरी सम्भव हुन सक्छ!

मार्गारीटाले लामो सास फेर्दै जवाफ दिइन्:

"हामीले यो आफ्नो लागि होइन, हाम्रो मातृभूमि, सोभियत संघको लागि गर्यौं! आखिर, तिमी र म पनि सोभियत संघमै जन्मेका हौं!"

युवा योद्धाहरूले एउटा इन्फ्रासाउन्ड उपकरण बनाउन थाले, जसले अगाडि बढिरहेका सेनाहरूको दिमागलाई ध्वस्त पार्ने थियो। समग्रमा, चीनसँगको युद्धको एउटा अनौठो ध्यान थियो: जनशक्तिको विनाश।

अनि यसको लागि निहत्था लक्ष्यहरूको ठूलो क्षेत्रहरूमा प्रहार गर्नु आवश्यक थियो।

१९३० को दशकमा जस्तै, पाँच वा सात बुर्ज भएका ट्याङ्क डिजाइनहरू पुन: देखा परेका छन्। उच्च-विस्फोटक राउन्ड फायर गर्न सक्षम मेसिन गन र छोटो-ब्यारेल तोपहरू। र क्लस्टर हतियारको उत्पादन द्रुत गतिमा बढाइएको छ।

माओको शासनकालमा, चीनको उद्योग अलि अविकसित थियो। साइकलहरू अझै पनि बनिरहेका थिए, तर लगभग गम्भीर केही थिएन। सायद केवल पान्जरफाउस्टहरू, जस्तै जर्मनहरूले उत्पादन गर्न थालेका थिए। कम्तिमा त्यतिबेला तिनीहरूले सोभियत ट्याङ्कहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने केही मौका पाएका हुन सक्छन्। र त्यसपछि अमेरिकीहरूले उधारोमा बाजुकाहरू आपूर्ति गर्न थाले। अमेरिकी ट्याङ्कहरूले त्यति राम्रो गरिरहेका थिएनन्। तिनीहरू सोभियत सवारी साधनहरूको तुलनामा लडाई प्रदर्शनमा कमसल थिए, र विशेष गरी आक्रमणकारी विमानहरूले तिनीहरूलाई चाँडै नष्ट गरे। र तिनीहरू महँगो थिए। अमेरिकाले आफ्नो M-16 स्वचालित राइफल पनि आपूर्ति गर्न सक्थ्यो, जुन ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको थियो, र चिनियाँहरूले यसलाई प्रयोग गर्न सक्थे। प्राभ्दा राइफल स्वभाविक छ र मर्मत आवश्यक छ।

सोभियत भूभागमा लडाइँ जारी छ भने साइबेरिया कम जनसंख्या भएको छ। मस्को शान्त देखिन्छ, तर बेइजिङ र अन्य चिनियाँ शहरहरूको लागि पनि त्यस्तै भन्न सकिँदैन, जहाँ सोभियत विमानहरूले बमबारी गरिरहेका छन्।

त्यहाँ रणनीतिक बमवर्षकहरू छन्, र तिनीहरूले भारी बम बोक्छन्। तर चीनको हवाई प्रतिरक्षा कमजोर र पुरानो छ।

माओ अमेरिकाबाट लडाकु विमानहरू माग्न चाहन्थे, तर अमेरिकीहरूले आफ्ना पाइलटहरू आपूर्ति गर्न अस्वीकार गरे, जसको अर्थ चिनियाँ पाइलटहरूलाई तालिम दिनुपर्थ्यो। र त्यसका लागि समय र धेरै प्रयास लाग्छ।

यद्यपि, चीन अहिले हतारमा छैन। यसको जनसंख्या यति ठूलो छ कि यस प्रकारको सेना घटाउन पनि सम्भव छ, प्रति महिना दुई लाख मात्र मारिन्छन्।

आखिर, सोभियत संघले पनि घाटा बेहोरिरहेको छ। साथै, यसले रिजर्भहरू पुन: तैनाथ गर्न धेरै लामो बाटो तय गर्न बाँकी छ। यो निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा भएको रुसो-जापानी युद्ध जस्तै हो, जब जापानले जारवादी रूसको विस्तारित सञ्चारको कारणले युद्धको दिइएको क्षेत्रमा स्थानीय फाइदा उठाएको थियो। यसबाहेक, युद्धको अन्त्यसम्ममा, पश्चिमी रूसबाट सेनाको स्थानान्तरण र क्रूर आक्रमणहरूमा जापानीहरूले भोगेको भारी क्षतिको कारण, जारवादी सेनाको संख्यात्मक फाइदा थियो। तर रूसमा भएको क्रान्तिले यसलाई पहल पुन: प्राप्त गर्नबाट रोक्यो।

यद्यपि, यो भन्नै पर्छ कि त्यो युद्धमा रूसी सैनिकहरू आक्रमण गर्न ठ्याक्कै उत्सुक थिएनन्। सायद यसले कुरोपाटकिनको निष्क्रियतालाई व्याख्या गर्छ, उनी मूर्ख वा देशद्रोही हुनुको सट्टा। यसबाहेक, जापानीहरूले आत्मसमर्पण गरेपछि, उनीहरूले आफ्ना सबै अभिलेखहरू अमेरिकालाई हस्तान्तरण गरे, र कुरोपाटकिन जासूस थिए भन्ने कुनै प्रमाण थिएन। र कुरोपाटकिन मूर्ख थिएनन्, जसले आफैंले महान कमाण्डर स्कोबेलेभको अधीनमा जनरल स्टाफको प्रमुखको रूपमा सेवा गरेका थिए।

यद्यपि ओलेगलाई याद थियो कि जापानीहरूसँगको युद्धमा कुरोपात्कीले बन्दुकहरू छलावरण गरेनन् र ढालहरू राखेनन्, जुन पूर्णतया मूर्खता थियो।

अब, सोभियत सेनाहरू नवीनतम प्रविधि र सैन्य सिद्धान्त प्रयोग गरेर लडिरहेका छन्। तर विशेष कर्मचारी-विरोधी ध्यान केन्द्रित गर्दै।

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ भनिन्:

- साम्यवादको जय होस्!

बालबालिकाको बटालियनले समग्रमा राम्रो प्रदर्शन गर्यो। र चिनियाँ लाशहरूको ढिस्को धुवाँ उडिरहेको थियो।

ओलेगले आत्माको बारेमा सोच्थे। उनलाई १००% थाहा थियो कि व्यक्तिमा आत्मा हुन्छ र यो प्राथमिक हुन्छ, र शरीर दोस्रो हुन्छ। तर केही धार्मिक सम्प्रदायहरूले यो बुझेनन्। उदाहरणका लागि, सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्टहरू। हो, येशूले मृत्युलाई निद्रासँग तुलना गर्नुभयो। तर निद्राको समयमा, चेतना बन्द हुँदैन, र हामी सपना देख्छौं। यसबाहेक, वैज्ञानिकहरूले प्रमाणित गरेका छन् कि मानिसहरूले लगभग निरन्तर सपना देख्छन्, केवल फरक तीव्रताका साथ। त्यसकारण, ख्रीष्टका शब्दहरूले संकेत गर्छन् कि मृत्यु कुनै पनि हालतमा अस्तित्वमा छैन। र जब तिनीहरूले उहाँलाई आत्माको रूपमा बुझे, येशूले भन्नुभएन कि मानव आत्माहरू अवस्थित छैनन्, तर आत्मामा मासु र हड्डीहरू हुँदैनन्। तर यो मासु र हड्डी बिना अवस्थित छ!

जे भए पनि, ओलेग र मार्गारीटाको आत्माले शरीर साटेको छ, र अब तिनीहरू बच्चाहरू जस्तै देखिन्छन्। र टिभी शृङ्खला "हाइल्याण्डर" मा जस्तै, तिनीहरू अमर छन्, र हाइल्याण्डर्स भन्दा पनि राम्रो छन्, किनकि तिनीहरूको टाउको काट्दा तिनीहरू मारिने छैनन्।

तर आफ्नो भौतिक अमरत्व कमाउनको लागि, तपाईंले विभिन्न अभियानहरू पूरा गर्नुपर्छ - यस अवस्थामा, सोभियत संघको रक्षा गर्नुहोस्। र मनोरञ्जनको लागि समय उत्तम छैन। त्यहाँ कुनै गेम कन्सोलहरू छैनन्, व्यक्तिगत कम्प्युटरहरू अझै पनि विकास भइरहेका छन् र आदिम छन्। धेरैजसो टेलिभिजनहरू पनि कालो र सेतो छन्, केवल दुई च्यानलहरू सहित। र च्यानलहरू धेरै बोरिंग छन्। तिनीहरूले अझै स्टर्लिट्जको बारेमा श्रृंखला पनि बनाएका छैनन्।

यो सत्य हो कि त्यहाँ एउटा चलचित्र छ, र यो अब रंगीनमा उपलब्ध छ। तर त्यो पनि दैनिक मनोरञ्जन होइन। यद्यपि, मुख्य कुरा युद्ध हो। यो ठूलो मात्रामा कम्प्युटर गेमको सम्झना दिलाउने कुरा पनि हो। र भर्चुअल वास्तविकतामा पनि!

ओलेग र मार्गारीटाले केही विवरणहरू परिवर्तन गरे र सेटअपहरू निर्माण गर्न जारी राखे। विशेष गरी, अल्ट्रासोनिक र इन्फ्रारेड ध्वनिको लागि किन पूरै ब्याट्री, वा सायद धेरै ब्याट्रीहरू नबनाउने? यो एकदम राम्रो विचार हो, म भन्छु।

अनि चिनियाँहरूले अर्को आक्रमण गर्नुअघि केटाकेटीहरूले ती भवनहरू बनाउँदैछन्।

यसैबीच, सोभियत केटीहरू आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूसँग लडिरहेका छन्।

नताशाले आफ्नो नाङ्गो, काटेको खुट्टाले एकैचोटि चारवटा ग्रेनेड प्रहार गरिन्। अनि उनले चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई च्यातचुत पारिन्, च्यातिएको मासुका टुक्राहरू उडाउँदै। अब त्यो एक वास्तविक रूसी महिला हो।

अनि जोया पनि शत्रुलाई प्रहार गरिरहेकी छिन् र जंगली त्यागका साथ लडिरहेकी छिन्। अनि उनको काँसाको छाला मुनि उनको मांसपेशीहरू फर्फराइरहेका छन्। यो केटी साँच्चै उत्कृष्ट छिन्। उनीसँग सबै प्रकारका सीपहरू छन्। एक योद्धा, भन्नुपर्दा, उच्चतम श्रेणीको।

अनि अगस्टिना पनि भयंकर रूपमा लड्छिन्। अनि मेसिन गन चलाउँछिन्। उनी एकदमै रातो कपाल भएकी र आक्रामक सुन्दरी छिन्। अनि उनको तामा जस्तो रातो कपाल सर्वहारा वर्गको झण्डा जस्तै हावामा फहराउँछिन्।

अनि केटीको नाङ्गो खुट्टाले विनाशको ठूलो, घातक शक्ति फ्याँक्छ।

अगस्टिन चिच्याए:

- ब्रेज्नेभ र लेनिन हामीसँग छन्!

स्पष्ट रूपमा स्टालिन अब त्यति सान्दर्भिक छैनन्। तर योद्धा महिलाहरूले आफ्नो भारी वर्ग प्रदर्शन गर्छन्। र तिनीहरू राक्षसहरू जस्तै लड्छन्।

स्वेतलाना पनि प्राचीन देवी जस्तै लड्छिन्। अनि उनी आफ्नो मेसिनगनबाट निकै सटीकताका साथ गोली चलाउँछिन्। अनि उनको नाङ्गो खुट्टाले मृत्यु दिने उपहारहरू निकै सटीकताका साथ फ्याँक्छिन्। अनि तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पार्छन्।

नताशाले, आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको लाइनलाई एक विस्फोटले काटेर, उल्लेख गरिन्:

- हामी साम्यवाद निर्माण गर्नेछौं!

जोयाले फेरि आफ्नो नाङ्गो, छेनीएको, केटीको जस्तो खुट्टा, घातक शक्तिको ग्रेनेड सहित ग्रेनेड फ्याँकिन् र जवाफ दिइन्:

- हामी बाँच्यौं भने हामी यसलाई निर्माण गर्नेछौं!

अगस्टिनाले पनि मोड लिइन् र उल्लेख गरिन्:

"अनि यो कस्तो मूर्खतापूर्ण युद्ध हो। कम्युनिष्टहरूले एउटा देशमा शासन गर्छन्, र त्यस्तै अर्को देशमा पनि, तर तिनीहरू घातक युद्धमा फसेका छन्!"

स्वेतलानाले आफ्नो नाङ्गो, काटेको खुट्टाले विनाशको उपहार फ्याँकिन् र मुस्कुराउँदै भनिन्:

"तर माओवाद साम्यवादको विकृति हो! यो कठपुतली शासन निर्माण गर्ने प्रयास हो! अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, तिनीहरूका लागि मानिसहरू केवल दाँत मात्र हुन्!"

चिनियाँहरूको बारेमा लेख्दै जोयाले उल्लेख गरिन्:

- अनि स्टालिनवाद पनि एउटा विकृति हो! अनि एकदमै रक्तपातपूर्ण विकृति!

अगस्टिनले आफ्नो नाङ्गो, सुन्दर खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र टिप्पणी गरिन्:

- अनि हामीसँग लोकतन्त्र पनि छैन! के यो साँच्चै चुनाव हो? एउटा उम्मेदवार र कुनै विकल्प छैन - केवल भन्नुहोस्, "भोट दिनुहोस्!"

स्वेतलाना मुस्कुराइन् र अर्को चिनियाँ पङ्क्ति काटिन्, नोट गर्दै:

"हो, उनीहरूले भनेजस्तै, तपाईं जेको लागि लड्नुहुन्छ, त्यही फल फलाउनुहुन्छ। तर मानिसहरू यस्ता चुनावमा जान्छन्, लगभग १००% मतदानका साथ। पश्चिममा, चुनाव प्रतिस्पर्धात्मक हुन सक्छ, तर मानिसहरू देखा पर्दैनन्। त्यसैले प्रश्न यो हो..."

अनि चारै जना केटीहरूले लिए र उत्साहपूर्वक कोरसमा गाए:

शैतानले हामीलाई हराउन सक्दैन,

मेरो जन्मभूमि संसारकै सबैभन्दा सुन्दर छ,

सुन्दर देश प्रसिद्ध हुनेछ...

वयस्क र बच्चाहरू दुवै यसमा खुसी हुनेछन्!


उपत्यकाका लिलीहरू यसमा प्रशस्त मात्रामा फुल्न दिनुहोस्,

अनि करूबहरूले राम्रो भजन बजाउँछन्...

फुहररको अन्त्य हुनेछ,

रूसीहरू युद्धमा अजेय छन्!


कोम्सोमोल केटीहरू खाली खुट्टा दौडिरहेका छन्,

तिनीहरू आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चा लगाएर हिउँमा टेक्छन्...

हिटलर, तिमी त केवल बाहिरी रूपमा मात्र राम्रो छौ।

म तिमीलाई ट्याङ्कीले कुल्चिदिन्छु!


के हामी नाजीहरूलाई हराउन सक्षम हुनेछौं?

सधैं जस्तै, हामी केटीहरू नाङ्गो खुट्टा...

हाम्रो सबैभन्दा शक्तिशाली योद्धा भालु हो,

उसले मेसिनगनले सबैलाई मार्नेछ!


होइन, हामी केटीहरू पहिले नै साँच्चै राम्रा छौं,

हामी शाब्दिक रूपमा सबै शत्रुहरूलाई च्यात्छौं...

हाम्रा पञ्जा, दाँत, मुट्ठी...

हामी एउटा अद्भुत स्वर्गमा ठाउँ बनाउनेछौं!


मलाई विश्वास छ त्यहाँ महान साम्यवाद हुनेछ,

सोभियतहरूको विश्वास गर्नुहोस्, देश यसमा फुलिरहेको छ...

अनि दुःखद नाजीवाद गायब हुनेछ,

मलाई विश्वास छ कि कारनामहरूको बारेमा गाइनेछ!


मलाई विश्वास छ कि जमिन हिंस्रक रूपमा फुल्नेछ,

फेरि विजयबाट विजयसम्म...

जापानीहरूलाई पराजित गर्नुहोस्, निकोलाई,

समुराईले आफ्नो तुच्छताको जवाफ दिनेछ!


हामी आफूलाई बहकिन दिनेछैनौं,

हाम्रा शत्रुहरूलाई एउटै प्रहारले कुल्चौं...

शिकारीलाई खेलमा परिणत हुन दिनुहोस्,

हामीले वेहरम्याक्टलाई कुल्चनु व्यर्थ थिएन!


विश्वास गर्नुहोस्, हार मान्नु हाम्रो हितमा छैन,

रुसीहरूलाई सधैं कसरी लड्ने भनेर थाहा छ...

हामीले हाम्रा संगीनहरूलाई स्टीलले तिखार्यौं,

फुहरर जोकरको छवि बन्नेछ!


यस्तो छ मेरो मातृभूमि,

यसमा रूसी एकॉर्डियन बज्छ...

सबै राष्ट्रहरू एक मैत्रीपूर्ण परिवार हुन्,

कयिन होइन, हाबिलले जित्छ!


चाँडै नै यो सोभियत संघको महिमामा हुनेछ,

हाम्रो शत्रु क्रूर र विश्वासघाती भए पनि...

हामी वीरताको उदाहरण देखाउनेछौं,

युद्धहरूमा रूसी भावनाको महिमा हुनेछ!

यसरी केटीहरूले नाङ्गो खुट्टा र पेटमा एब्सको स्ल्याब राखेर गीत गाएका र लडेका थिए।

अनि अब ट्याङ्कहरू युद्धमा प्रवेश गरेका छन्। तिनीहरूले मेसिन गन र तोपहरू चलाइरहेका छन्। उच्च-विस्फोटक गोलाहरू पैदल सेनामा लाग्दैछन्। चिनियाँहरूले ठूलो क्षति भोगिरहेका छन्, तर तिनीहरू अगाडि बढिरहेका छन्। तिनीहरू बहादुर केटाहरू हुन्।

अनि यहाँ सोभियत संघका केटीहरूले उनीहरूलाई हिर्काइरहेका छन्... केही सोभियत ट्याङ्कहरूमा ज्वालामुखी हतियारहरू छन्। अनि तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई अनियन्त्रित बल र क्रोधले जलाइरहेका छन्।

एलेनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ट्रिगर थिचेर आगोको धारा छोड्दै भनिन्:

- माओको भीड पास हुनेछैन!

एलिजाबेथले पुष्टि गरिन्:

- तर पसारन!

केटीहरू काम गरिरहेका थिए, गोली हान्न थाले, र जलिरहेका थिए। अनि यो एकदमै शानदार थियो। अनि ज्वालामुखीले पैदल सेनालाई जलाउँदै थियो; जलेको गन्ध यति तीव्र थियो कि यसले तपाईंको नाकलाई पनि छुन्छ। अनि अवश्य पनि, मेसिन गनहरूले पनि काम गरिरहेका थिए। विशेष गरी, प्रसिद्ध "ड्र्यागन", प्रति मिनेट पाँच हजार राउन्ड फायर गर्दै।

एकाटेरिनाले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले बटन थिचेर मीठो नजरले भनिन्:

"मानिसहरू मारिएको देखेर हामीलाई धेरै दु:ख लागेको छ। तर यदि हामीले उनीहरूलाई मारेनौं भने, उनीहरूले तपाईंलाई मार्नेछन्। यसबाहेक, हामी हाम्रो भूमिलाई होर्डेको आक्रमणबाट जोगाउनेछौं।"

अध्याय नम्बर ११।

यो जुन १९६९ थियो, गर्मी आइसकेको थियो। साइबेरियामा धेरै गर्मी छ, र मध्य एसियामा अझ गर्मी छ। र लडाईं जारी छ। चिनियाँहरू अगाडि बढिरहेका छन्। तिनीहरू दुशान्बेमा आँधीबेहरी गरिरहेका छन्, र ताजिकिस्तानको राजधानीको केही भाग पहिले नै कब्जा गरिएको छ। अल्मा-अतालाई पनि आकाशीय साम्राज्यको सेनाले कब्जा गरेको छ।

सोभियत सेनाहरू रिजर्भ लाइन अफ डिफेन्समा पछि हटे। र त्यहाँ तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई रोक्न खोजे। आकाशीय साम्राज्यको सेना अगाडि बढ्न जारी राखे पनि, ठूलो क्षतिको मूल्य चुकाएर, तिनीहरूसँग धेरै पैदल सेनाहरू थिए। सोभियत एकाइहरू तिनीहरूसँग टिक्न सकेनन्। त्यसैले तिनीहरूले सुई र गोलीहरू सहित बमहरू खसाले, चिनियाँ सैनिकहरूलाई सामूहिक रूपमा मारे।

क्लस्टर हतियारहरू बढ्दो रूपमा सक्रिय रूपमा प्रयोग भइरहेका छन्। तिनीहरू एकदमै घातक छन्। र चिनियाँ सेना अगाडि बढिरहेको छ।

ओलेग र मार्गारीटाले तीन दर्जन अल्ट्रासाउन्ड र इन्फ्रासाउन्ड उपकरणहरू बनाएका छन्, र बालबालिकाको बटालियनले आक्रमणहरूलाई हटाउन तिनीहरूलाई प्रयोग गर्दछ, शाब्दिक रूपमा आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूको मासुलाई धुलोमा परिणत गर्दछ।

जब यस्तो ब्याट्री चल्छ, यो क्रूर हुन्छ। र चिनियाँ आक्रमणको कुनै मौका हुँदैन। यसरी, आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको पतन हुन्छ।

ओलेगले कम्प्युटर गेमको बारेमा सोचे। उदाहरणका लागि, तपाईं आफ्ना सेनाहरूलाई यसरी राख्न सक्नुहुन्छ कि तिनीहरूले तपाईंका विपक्षीहरूलाई सजिलै नष्ट गर्न सकून्। तर त्यसका लागि समय लाग्छ। र कम्प्युटर गेममा, तपाईंले अझै पनि जित्न सक्षम हुनुपर्छ।

यो सत्य हो कि एन्टेन्टेमा, रक्षा रेखा निर्माण गर्ने समय छ, विशेष गरी यदि त्यहाँ समुद्री वा नदी अवरोधहरू छन् भने।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले अगाडि बढ्दै बन्दुकलाई निशाना बनाए र इन्फ्रासाउन्ड विस्फोट गराए। चिनियाँहरूमाथि वर्षा भयो र उनीहरूलाई धुलोमा परिणत गर्यो।

अनि केटी मार्गारीटाले आफ्नो घातक हतियारलाई ताकिन्। अनि उनी पनि गइन् र प्रहार गरिन्।

यसले चिनियाँहरूलाई शाब्दिक रूपमा नष्ट र अपमानित गर्दछ, तिनीहरूलाई भिजेको ठाउँ वा दलदलमा परिणत गर्दछ।

अनि यसरी सम्पूर्ण बालबालिकाको बटालियनले काम गर्छ...

तर सबै ठीकठाक छैन: चिनियाँहरूले सोभियत संघको केही भाग कब्जा गरेका छन्। उदाहरणका लागि, सेरियोज्का नामको केटालाई अन्य केटाकेटीहरूसँग चिनियाँ श्रम शिविरमा लगिँदैछ। केटाकेटीहरू अर्धनग्न, नाङ्गो खुट्टा र दुब्ला छन्। बाटोमा उनीहरूलाई लगभग कुनै खाना दिइँदैन, र उनीहरूलाई दिइने पानी धमिलो हुन्छ, जसले गर्दा धेरै केटाकेटीहरू बिरामी पर्छन्।

दोस्रो विश्वयुद्धको अनुभवलाई ध्यानमा राख्दै चिनियाँहरूले पक्षपातपूर्ण आन्दोलन सिर्जना गर्ने कुनै पनि प्रयासलाई क्रूरतापूर्वक दबाउँछन्।

अनि सबैभन्दा पहिले, तिनीहरूले स्थानीय जनसंख्यालाई यातना शिविरमा थुपारे। अवश्य पनि, बच्चाहरूको लागि छुट्टै शिविरहरू। त्यहाँ, अधिकतममा, तिनीहरूले एक मुठी भातको लागि परिश्रम गर्नेछन्। अवस्था त्यस्तै छ।

सेरियोज्का आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाउँछन्; यो उनको लागि सजिलो छ। तर सबै बच्चाहरू नाङ्गो खुट्टा हिँड्न अभ्यस्त हुँदैनन्; धेरैका जीर्ण तलवहरू हुन्छन् जसबाट रगत बग्छ। र बच्चाहरू लङ्गडा भएर रुन्छन्। र यो धेरै अपमानजनक देखिन्छ। यद्यपि गर्मीमा केटाहरू र केटीहरू जुत्ता बिना हिँड्नु पूर्ण रूपमा स्वाभाविक हो। तर यहाँ स्थितिको अवधारणा पनि छ: तिनीहरू कैदी हुन्।

सेरियोज्काले गाउने प्रयास गरिन्:

उठ, श्रापले ग्रस्त,

भोका र दासहरूको सम्पूर्ण संसार...

हाम्रो क्रोधित मन रिसाएको छ,

मृत्युसम्म लड्न तयार!

अनि त्यसपछि केटाको नाङ्गो ढाडमा कोर्राले शक्तिशाली प्रहार गर्यो-बालक कम्मरसम्म नाङ्गो थियो, धेरै तातो थियो र यात्रा यति लामो थियो। अनि खैरो छाला फुट्यो र रगत निस्कियो।

अनि केटाकेटीहरू आफ्ना नाङ्गा, साना खुट्टाले रगतमा पाइला टेक्दै, सुन्दर, रातो पाइलाका छापहरू छोडेर।

सोभियत संघको लागि युद्ध त्यति राम्रो चलिरहेको थिएन। शत्रु रुसी भूभागमा थियो। हो, चिनियाँहरूले ठूलो क्षति बेहोरिरहेका थिए, तर तिनीहरूले लगभग सबै मोर्चामा अगाडि बढिरहे। र तिनीहरूमा क्षति सहन सक्ने क्षमता कम थियो।

सोभियत संघको लागि, चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्ने एउटा राम्रो तरिका भनेको ट्याङ्क प्रतिआक्रमण हो। तोप, मेसिन गन र फ्लेमथ्रोवरहरू प्रयोग गर्नु। र फ्र्याग्मेन्टेसन ग्रेनेड लन्चरहरू पनि।

यो ट्याङ्कले आफ्नो ट्र्याकले पैदल सेनालाई पनि कुल्चन सक्छ। मानौं, त्यो पनि एकदमै राम्रो तरिका हो।

ग्राड र उरागन मिसाइलहरूले क्लस्टर हतियारहरू बढ्दो रूपमा प्रयोग गरिरहेका छन्। तिनीहरूले आकाशीय साम्राज्यको पैदल सेनामाथि प्रहार गरिरहेका छन्। तिनीहरूले सम्पूर्ण पग्लिएको भागहरू पनि च्यातिरहेका छन्। तिनीहरू कति आक्रामक रूपमा सञ्चालन गर्छन् भन्ने कुरा स्पष्ट छ।

सोभियत सेनाहरू महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको परम्परालाई आत्मसात गर्दै सामंजस्यपूर्ण रूपमा काम गर्न प्रयासरत छन्। यद्यपि यहाँका विशिष्टताहरू फरक छन्। यसबाहेक, चिनियाँहरू असंख्य मात्र छैनन्, धेरै साहसी पनि छन् र आफ्नो ज्यान पनि छोड्दैनन्। यस सन्दर्भमा, तिनीहरू जापानीहरूसँग मिल्दोजुल्दो छन्।

जब जारशाही रूस र जापान बीचको अवस्था तनावपूर्ण भयो, प्रचलित धारणा यो थियो कि एक रूसी सिपाही दस समुराईको बराबर थियो, एक नाविक जस्तै। र कुनै पनि मूल्यमा लडाईबाट बच्नु अर्थहीन थियो। यसको विपरीत, युद्ध रूसको लागि फाइदाजनक थियो। १८९० को दशकको तीव्र आर्थिक उछाल पछि, विश्व अत्यधिक उत्पादनको संकटमा फस्यो। र यसले जारशाही रूसलाई पनि असर गर्यो।

आर्थिक अवस्था बिग्रँदै जाँदा किसान विद्रोह र मजदुरहरूको हडतालमा वृद्धि भयो। बाहिरी जातीय क्षेत्रहरू पनि अशान्त भए, र अभिजात वर्ग भित्र अशान्ति सुरु भयो। यस्तो परिदृश्यमा, एउटा सानो तर विजयी युद्धले निरंकुश शासन र व्यक्तिगत रूपमा जार निकोलस द्वितीयलाई बलियो बनाउन सक्थ्यो। खोडिन्का भागदौडले पछिल्लोको प्रतिष्ठा कलंकित भएको थियो।

तर सानो, विजयी युद्धले साकार रूप लिन सकेन। यसबाहेक, यो पत्ता लाग्यो कि जापानी सिपाही बिल्कुलै खराब थिएन, र रूसी सबैले सोचे जस्तो राम्रो थिएन। वास्तवमा, यो युद्ध जारशाही रूसको लागि धेरै प्रतिकूल घटनाहरूले भरिएको थियो, मानौं उच्च शक्तिहरूले अर्को साम्राज्यको उदयलाई रोक्ने निर्णय गरेका थिए।

त्यहाँ केहि छ जसले सबै साम्राज्यहरूलाई पतन गराउँछ।

सायद यो शैतानको काम पनि हो। प्रकाशको पुस्तकले संसारको अन्त्य र येशू ख्रीष्टको दोस्रो आगमनको बारेमा बताउँछ जुन जनावर - एन्टिक्राईस्टको विश्वव्यापी शासनको स्थापना हुनुभन्दा पहिले भएको थियो।

यो जनावर को हो भन्ने बारेमा, छ सय छयसठ्ठी संख्याले विभिन्न सम्भावना र व्याख्याहरू प्रस्तुत गरेको छ। कुनै पनि शक्ति, र व्यावहारिक रूपमा कुनै पनि नेता, यसमा फिट हुन सक्छ। तर एउटा कुरा स्पष्ट छ: यो शक्ति विश्वव्यापी हुनेछ, जसरी बाइबल र प्रकाशको पुस्तकले स्पष्ट रूपमा बताउँछ।

अनि शैतानले विश्वव्यापी शक्तिको स्थापना, वा कुनै पनि साम्राज्यको प्रभुत्वलाई रोक्छ। अर्को शब्दमा, शैतानले बहुध्रुवीय संसारको पक्ष लिन्छ। किनकि बहुध्रुवीय संसारमा, ख्रीष्ट विरोधीको विश्वव्यापी शक्ति अवस्थित हुनेछैन, जसको अर्थ संसारको अन्त्य वा येशू ख्रीष्टको दोस्रो आगमन हुनेछैन! आखिर, यदि दोस्रो आगमन छ भने, अन्तिम न्याय हुनेछ, र शैतान र उसका सबै स्वर्गदूतहरूलाई आगो र गन्धकको कुण्डमा फ्याँकिनेछ! जीवनको पुस्तकमा लेखिएका सबैजना जस्तै।

अवश्य पनि, लुसिफरले संसारको अन्त्य रोक्नको लागि सक्दो प्रयास गरिरहेको छ। त्यसैले हिटलर र नेपोलियन दुवैको भाग्य सकियो। चंगेज खानको भाग्य कायम रह्यो, तर उनको मृत्यु पछि, साम्राज्य चाँडै नै टुक्रियो, यद्यपि यसले सम्पूर्ण संसारलाई कब्जा गर्ने धम्की दियो।

ब्रिटिश साम्राज्य पनि विखण्डन भयो - केवल यसको सिङ र खुट्टाहरू बाँकी रहे। विशाल शक्ति हासिल गरेको जारशाही रूस पतनको अवस्थामा प्रवेश गर्यो। र शैतानले साम्राज्यको थप वृद्धिलाई रोक्यो।

साँचो हो, स्टालिनको नेतृत्वमा दोस्रो शिखर थियो। तर त्यसबेला पनि, शैतानले बीसौं कांग्रेस आयोजना गर्न सफल भयो, जसको परिणामस्वरूप स्टालिनको व्यक्तित्व पंथको पतन भयो। र यससँगै, सोभियत संघ र विश्वव्यापी कम्युनिस्ट आन्दोलनको पतन सुरु भयो।

यस संसारमा, विश्वको सबैभन्दा ठूलो जनसंख्या भएको देश चीन र विश्वको सबैभन्दा शक्तिशाली सेना र सबैभन्दा ठूलो सैन्य-औद्योगिक परिसर भएको सोभियत संघबीच भिडन्त हुन्छ। यो एक प्रकारको डिस्टोपिया हो, र त्यो हिसाबले एकदमै रक्तपातपूर्ण पनि।

नयाँ चिनियाँ विकासहरू मध्ये एक आक्रमणमा काठको ट्याङ्कको प्रयोग हो। यो पनि एक रोचक विचार हो। यद्यपि यो बिल्कुल नयाँ विचार होइन। काठको ट्याङ्कहरू डेकोइको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। तर यहाँ तिनीहरूलाई आक्रमणहरूमा पनि प्रयोग गरिएको थियो, मनोबल बढाउने कामको रूपमा पनि।

केही ट्याङ्कहरू जर्मन माउस जत्तिकै ठूला थिए, वा अझ ठूला। र तिनीहरू प्रभावशाली थिए।

विशेष गरी नयाँ भर्ती भएकाहरूका लागि। अनि त्यस्ता भर्तीहरू धेरै थिए।

पैदल मार्च गर्नुको साथै, चिनियाँहरूले सकेसम्म धेरै साइकल र स्कुटरहरू उत्पादन गर्ने र तिनीहरूसँग आक्रमण गर्ने प्रयास गरे। तर यसको लागि विशेष सडकहरू आवश्यक पर्यो, जसमध्ये साइबेरियामा थोरै छन्।

महिला लडाकुहरूले चिनियाँहरू विरुद्ध लडे।

एलिस र एन्जेलिकाले स्नाइपर राइफलको सट्टा द्रुत-फायर सबमेसिन गन प्रयोग गरे। यो ठूलो संख्यामा पैदल सेनालाई हटाउनको लागि राम्रो विचार थियो।

एलिसले गोली हानेर गाइन्:

हामी हजुरआमासँग बस्थ्यौं,

दुई हँसिलो हाँस...

एन्जेलिकाले, यो रातो कपाल भएको जनावरले उठाइन्:

ती मध्ये एक जना पक्राउ पर्यो,

टुक्रा-टुक्रा पारिएको!

एलिसले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

तर हामी जवाफ दिन सक्छौं,

हामी हाँसलाई च्यातिन दिने छैनौं!

युद्ध एकदमै महाकाव्य दृष्टिकोणका साथ जारी रह्यो। युद्ध एकदमै आदिम रूपमा लडिएको थियो - न्यूनतम उपकरण, अधिकतम पैदल सेना। सोभियत पक्षमा, ट्याङ्कको असममितता पनि थियो। र त्यो साँच्चै गम्भीर थियो।

यद्यपि, एलिसा आफ्नो निशानेबाजीको लागि प्रसिद्ध थिइन्, र उनले ट्याङ्कका अप्टिकल उपकरणहरू तोडफोड गरेकी थिइन्। तर यस अवस्थामा, तपाईं केवल मानिसहरूलाई गोली हान्नुभएको छ। र तपाईं धेरै मानिसहरूलाई मार्दै हुनुहुन्छ - तपाईंलाई घृणा पनि लाग्छ।

अनि एलिसले उल्लेख गरिन्:

- के शत्रुहरूलाई मारेर तिनीहरूलाई बेअसर गर्ने कुनै तरिका छ?

एन्जेलिकाले मुस्कुराउँदै सोधिन्, आफ्नो नाङ्गो, छिन्नभिन्न खुट्टाले चिनियाँहरूमाथि ग्रेनेड फ्याँक्दै:

- कसरी? सम्मोहन वा अरू केही प्रयोग गर्ने?

एलिसले ठूलो सास फेर्दै भनिन्:

- राम्रो परी कथामा, खलनायकलाई मार्नु भन्दा उसलाई पुनर्स्थापित गर्नु राम्रो हो! तपाईंले यो जान्नु आवश्यक छ!

एन्जेलिकाले आफ्नो दाँत निकालिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही थप विषालु सुईहरू फ्याँक्दै सोधिन्:

- यदि हामीलाई चिनियाँ भाषा नै आउँदैन भने हामीले कसरी उनीहरूलाई शिक्षा दिने?

एलिसले काँध उचालिन्, आक्रोश पोखिन् र जवाफ दिइन्:

- मलाई थाहा छैन, सायद इशाराले!

अनि केटीहरू हाँसे। यो साँच्चै रमाइलो थियो। अनि यसले मलाई अलि राम्रो महसुस गरायो, किनकि यति धेरै मानिसहरूलाई मार्नु एक तान्ने काम हो। अनि एलिसले कर्मको बारेमा पनि सोचिन्। हिटलरले छप्पन वर्षमा आफैलाई गोली हाने र उनी गम्भीर बिरामी भएको मानिन्छ - एक वास्तविक विनाश - कर्म।

यद्यपि, जब उनले गोली हानेकी थिइन्, गोरो टर्मिनेटरले सोच्यो, जापानका सम्राट हिरोहितोको बारेमा के हो? उनले हिटलर जत्तिकै धेरै मानिसहरूलाई मारे, र उनले १९३१ मा फेरि लड्न थाले। अनि अझै पनि, उनी अझै जीवित छन् र सम्राटको रूपमा आफ्नो पद पनि कायम राख्छन्। त्यो अन्यायपूर्ण छ। तर कर्मको नियमको बारेमा के हो?

ती केटीले यो पनि उल्लेख गरिन् कि सोभियत संघ र जापानको राम्रो सम्बन्ध थियो। अनि "सेभेन समुराई" फिल्म पनि थिएटरहरूमा देखाइएको थियो। अनि यो पत्ता लाग्यो कि समुराई विश्वव्यापी रूपमा दुष्ट थिएनन्। फासीवादीहरूको लागि पनि त्यस्तै भन्न सकिँदैन। "सेभेन एसएस मेन, वा सेभेन नाजीहरू" फिल्मको कल्पना गर्नुहोस्।

हो, यो साँच्चै अनौठो छ। तर जापानीहरूले सोभियत भूमिमा लडेनन्। सायद त्यसैले उनीहरूले नकारात्मक छवि विकास गरेनन्। यसबाहेक, सखालिन बाहेक रुसो-जापानी युद्ध चिनियाँ भूमिमा लडिएको थियो। र जापानीहरूले पनि कुनै अत्याचार गरेनन्। अनि चिनियाँहरूको बारेमा के? निकिता ख्रुश्चेभको नेतृत्वमा, माओसँगको सम्बन्ध बिग्रियो। पछिल्लोले अपस्टार्ट ख्रुश्चेभलाई आफ्नो जेठो भाइको रूपमा स्वीकार गर्न चाहेनन्।

तर ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा, वास्तविक युद्ध सुरु भयो, यद्यपि अझै पनि आणविक छैन। र सोभियत संघको प्राविधिक श्रेष्ठताको बावजुद, चीन हाल आक्रामक छ र पहल गरिरहेको छ।

यद्यपि, टर्मिनेटर केटीहरूले चिनियाँ सैनिकहरूको संख्या घटाउन खोजिरहेका छन्। अकुलिना ओर्लोभा र अनास्तासिया वेदमाकोभाले आफ्नो लडाकु-आक्रमण विमानबाट रकेट-प्रोपेल्ड ग्रेनेड र क्लस्टर हतियारले आकाशीय साम्राज्यको सेनालाई प्रहार गरिरहेका छन्। मुख्य लक्ष्य पैदल सेनालाई नष्ट गर्नु हो। चिनियाँहरूको उपकरण र तोपखाना धेरै हदसम्म नष्ट भएको छ। तर पैदल सेना अझै पनि चकनाचुर अवस्थामा छ।

यो सत्य हो कि चिनियाँहरूले आफ्ना कारखानाहरूमा केही आदिम बन्दुकहरू बनाउन खोजिरहेका छन्। र कहिलेकाहीं तिनीहरू सोभियत स्थानहरूमा गोली चलाउँछन्। तिनीहरूले अल्ट्रा-लामो दूरीको बन्दुक बनाउने प्रयास पनि गरे। तर यो ठूलो र बोझिलो भयो, र यसलाई हवाई आक्रमणद्वारा सजिलै नष्ट गरियो।

अनास्तासियाले प्रहार लिइन्, पैदल सेनाको सबैभन्दा घना एकाग्रता छनौट गर्दै, र कराइन्:

- नयाँ विजयहरूको लागि!

केटीलाई जर्मनहरूसँग लड्नु याद आयो। हावामा उनीहरूसँग लड्नु गाह्रो छ। विशेष गरी फोके-वुल्फसँग, जसमा शक्तिशाली हतियार छ - छ वटा विमान तोपहरू, यसको सबैभन्दा सामान्य संस्करणमा। ती मध्ये दुई ३०-मिलिमिटर तोपहरू हुन्। यस्तो कोलोससले एकल पासमा सोभियत लडाकुलाई गोली हान्न सक्छ। अनास्तासियाको याक-९ मा एउटा तोप थियो, तर यो ३७-मिलिमिटरको थियो। तर यसलाई प्रयोग गर्न सीप चाहिन्छ। केही प्रहार पछि, तोपले आफ्नो पछाडि हटेर लडाकुलाई विचलित गर्छ।

तर अनास्तासिया एक स्नाइपर थिइन्, र उनले आफ्नो पहिलो प्रहारमै लक्ष्यमा प्रहार गरिन्। फोके-वुल्फ एक शक्तिशाली मेसिन थियो, यसको शक्तिशाली हतियार मात्र थिएन, तर दुई सय पचास किलोग्राम कवच पनि थियो, जसले गर्दा यसलाई गोली हान्न असाधारण रूपमा गाह्रो थियो। र यसको गति सोभियत याकको भन्दा सय किलोमिटर प्रति घण्टा बढी थियो।

फोक-वुल्फलाई जमिनमा आक्रमण गर्ने विमानको रूपमा पनि प्रयोग गर्न सकिन्छ, जसले जमिनमा लक्षित आक्रमण गर्दछ।

यद्यपि, अनास्तासियाले जर्मन ट्याङ्कहरूमा आफ्नो ३७ एमएम तोप पनि प्रहार गरिन्। विशेष गरी प्यान्थर्समा, जुन माथिबाट कमजोर रूपमा सुरक्षित थिए। यद्यपि, टाइगर-२ मा बलियो छानाको कवच थियो, त्यसैले यसलाई सिधै ह्याचमा प्रहार गर्नु आवश्यक थियो।

अनास्तासिया द बोक्सी एक वास्तविक बोक्सी थिइन् जसको उमेर बढेन र उनी केटी जस्तै देखिइरहेकी थिइन्।

अनि उनका खुट्टा जुनसुकै मौसममा पनि नाङ्गा थिए र यति सुन्दर, काटेको, एक उत्तम सुन्दरता थियो।

यसैबीच, यसले चिनियाँ सेनाको पैदल सेनालाई ध्वस्त पारिरहेको छ। र उनीहरूमाथि क्लस्टर हतियारले गोलाबारी गरिरहेको छ। र आकाशीय साम्राज्यका धेरै सिपाहीहरू मरिरहेका छन्।

अकुलिना ओर्लोभाले पनि आफ्नो समयमा जर्मनहरू विरुद्ध लडेकी थिइन्, र उनी एक बोक्सी हुन्। उनलाई साँच्चै युवा पुरुषहरूसँग प्रेम गर्न मन पर्छ।

उनलाई यो साँच्चै मन पर्छ। अनि युद्धमा, उनी एकदमै उत्कृष्ट छिन्!

अनि तिनीहरूसँगै मार्गारीटा म्याग्नेटिक पनि थिइन्, जो एक जादूगरनी पनि थिइन्। तिनीहरूको त्रिकुट नाजीहरूका लागि डरलाग्दो थियो। र तिनीहरूको सुरक्षात्मक जादूको कारण, तिनीहरूका विमानहरू खसाल्न असम्भव थियो। योद्धाहरूले लुफ्टवाफे विमानहरू नष्ट गरे। र तिनीहरू आफ्ना शत्रुहरूका लागि डरलाग्दो थिए।

तीनै जना केटीहरू जवान र ताजा थिए, र बीस वर्षभन्दा बढी उमेरका देखिँदैनथे। यद्यपि अनास्तासिया वेदमाकोभाले निकोलस प्रथमको नेतृत्वमा क्रिमियन युद्धको समयमा सेवास्तोपोलको रक्षा गरेकी थिइन्। उनी कति अद्भुत केटी थिइन्।

पाइलटहरूले बिकिनी बाहेक अरू केही लगाउँदैनन् र खाली खुट्टा हुन्छन्। र तिनीहरू आरामदायी छन् र त्यसरी नै मन पराउँछन्। तिनीहरू अद्भुत लडाकु हुन्। र तिनीहरू धेरै कुशलतापूर्वक लड्छन्।

तर अब रकेट र क्लस्टर हतियारहरू गएका छन्। र केटीहरूलाई बोकेका आक्रमणकारी विमानहरू उनीहरूको लडाई पूरकलाई पुनःपूर्ति गर्न फर्किरहेका छन्।

अकुलिना ओर्लोभाले उल्लेख गरिन्:

"हाम्रा रकेटहरू रुबल जस्तै पुन: प्रयोग गर्न सकिने गरी मन्त्र प्रयोग गर्न सकियो भने राम्रो हुनेछ। त्यसपछि हामी तिनीहरूलाई बिना कुनै अवरोध प्रक्षेपण गर्न सक्छौं।"

अनास्तासिया वेदमाकोभाले जवाफ दिइन्:

- काश यो त्यति सजिलो भएको भए। सुनका सिक्काहरू गुणा गर्न सम्भव हुन्थ्यो। तर जे छ, यो त्यति सजिलो छैन!

मार्गारीटा म्याग्नेटिकले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू च्याप्दै भनिन्, मोती जस्तो दाँत निकाल्दै:

- हो, जीवन सरल छैन, र बाटोहरू सीधा छैनन्। सबै कुरा धेरै ढिलो आउँछ, सबै कुरा धेरै चाँडै जान्छ!

अनि तीनै जना बोक्सी केटीहरू हाँसे। यो साँच्चै एकै समयमा कुनै न कुनै रूपमा दुखद र हास्यपूर्ण देखिन्थ्यो!

जब स्ट्रमट्रुपरहरू अवतरण गर्दै थिए, तिनीहरूका नाङ्गो, कालो खुट्टा चम्किरहेका थिए, तीन जना केटीहरू विमानबाट हाम फाले। तिनीहरू धेरै खुसी मुडमा थिए। तिनीहरूले गाउन पनि थाले:

हामी राम्रा समुद्री डाकू केटीहरू हौं,

अनि हामीलाई थाहा छैन, त्यसैले यसलाई समस्या मान्नुहोस्...

तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले बुमेराङ फ्याँक्नेछन्,

ताकि त्यो सर धेरै घमण्ड नगरोस्!


यहाँ हामी ब्रिगेन्टाइनमा आँधीबेहरीमा यात्रा गरिरहेका छौं,

हामी नाक काट्छौं, लहर चिन्छौं...

यसमा निश्चित रूपमा तत्वहरूको प्रकाश छ,

दुष्ट समूहलाई भागाउँदै!


केटीलाई आँधीबेहरीदेखि डर लाग्दैन,

तिनीहरू शक्तिमा एकाधिकार जस्तै छन्...

चोरीको विरुद्धमा भयंकर लडाई हुनेछ,

अनि शत्रु साँच्चै पराजित हुनेछ!


केटीहरू सबै कुरा सिक्न सक्षम हुन्छन्,

केटीहरूको विचार आँधीबेहरी जस्तै छ...

एउटी महिलाले राम्रो भाग्य चाहँदैन,

कुहिरोलाई तीर जस्तै छिचोल्नुहोस्!


हामीलाई केटीहरूको लागि "कमजोरी" शब्द थाहा छैन,

हाम्रो शक्ति धड्किन्छ, मलाई विश्वास गर्नुहोस्, एउटा चाबीले...

हामी चाँडै प्राप्त गर्नेछौं, मलाई थाहा छ आनन्द,

आवश्यक परेमा, हामी तिमीलाई इँटाले हिर्काउनेछौं!


हाम्रो शक्ति बारुद जस्तै हिंस्रक छ,

केटीहरूको नसामा आगो छ...

विश्वास गर, मेरो मंगेतर मलाई धेरै प्यारो छ,

केटी महिमा र सम्मानमा हुनेछिन्!


हामी ब्रिगेन्टाइनमा साहसपूर्वक दौडियौं,

पालहरू छिटो छिटो छर्दै...

अथवा तिनीहरू "लिमोजिन" मा गएका हुन सक्छन्,

यी चमत्कारहरू हुन् जुन तपाईंलाई थाहा छ!


शत्रुले केटीहरूलाई साङ्लाले झुण्ड्याउने छैन,

किनकि हामी सबै बहादुर छौं...

हाम्रो साहसले हाम्रा शत्रुहरूलाई रिस उठाउँछ,

पृथ्वीमा यो भन्दा बहादुर केटीहरू कोही छैनन्!


हामी हाम्रा शत्रुहरूको टाउको तरवारले छेड्नेछौं,

विश्वास गर्नुहोस्, हामी कमजोरहरूलाई जोगाउनेछौं...

हामी बीचको शक्तिको लागि लडौं,

मलाई विश्वास छ हामी पक्कै जित्नेछौं!


हामी समुद्री डाकू केटीहरू हौं,

संसारमा हामी भन्दा सुन्दर कोही छैन...

नीलो समुन्द्रमा छालहरू उर्लिन्छन्,

हामी बीस भन्दा कम देखिँदैनौं!


हामी सबै गर्न सक्छौं, हामीलाई धेरै कुरा कसरी गर्ने भनेर थाहा छ,

हाम्रो केटीहरूको टोलीको कुनै सीमा छैन...

पुजारी, बकवास नगर।

ख्रीष्ट आफैं शान्तिको लागि तरवारको पक्षमा हुनुहुन्न!


हामी कडा लड्न अभ्यस्त छौं,

हाम्रो लागि सबै कुरा राम्रो हुँदैछ...

यदि तिमी केटा हौ भने, अब तिमी रुन्ने बच्चा रहेनौ,

अनि तपाईंले केवल उच्च श्रेणी देखाउनुहुनेछ!


भगवान, मलाई विश्वास गर्नुहोस्, कमजोर केटाहरू मन पर्दैन,

उसको शक्ति तरवारको क्रोधमा छ...

हामी यस्ता केटी र महिला हौं, थाहा छ,

होइन, विश्वास गर्नुहोस्, हामी भन्दा बलियो कोही छैन!


हामी कपटी शत्रुहरूसँग डराउँदैनौं,

समुद्री डाँकाहरूको जीवन कठिन हुन्छ...

सूर्यको तेजस्वी किरणहरू मुनि,

कागहरू डढेलो जस्तै उडेर गए!


एउटी केटीले बन्दुक हान्छे,

फिलिबस्टरलाई निधारमा ठोक्छ...

त्यसैले त ग्रह घुम्छ,

हाम्रो लागि सर्वोच्च परमेश्वर कति राम्रो हुनुहुनेछ!


यहाँ सुन्दरताले आफ्नो कृपाणलाई डरलाग्दो रूपमा घुमाउनेछ,

कसैको टाउको घुम्यो...

केटी रेकमा टेक्ने छैन,

आखिर, उनी लाटोकोसेरो होइन, चील नै हुन्!


उनको शक्ति यति असीम शक्तिमा छ,

विश्वास गर्नुहोस्, स्पेनीहरू पछि हट्दैछन्...

कतै महिलाहरू ठूलो स्वरले कराइरहेका थिए,

जनावरले पक्कै आक्रमण गरिरहेको छ!


मृत्युले आफ्नो रक्ताम्य मुस्कान देखाउँछ,

अनियन्त्रित गर्जन सुनिन्छ...

पातालबाट हरामीहरूले आक्रमण गर्छन्,

तिमी कहाँ छौ, हाम्रो दुई टाउको भएको चील राजा?


केटीहरूलाई युद्धमा दया थाहा हुँदैन,

तिनीहरूका शत्रुहरूले तिनीहरूलाई युद्धमा काट्न सक्दैनन्...

अवश्य पनि, तिनीहरू जित्न पाउँदा खुसी छन्,

किनभने यो भालु जत्तिकै बलियो छ!


कुनै पनि केटीले ब्वाँसोको मुख च्यात्नेछ,

तिनीहरूले निस्सन्देह सबै दाँतहरू निकाल्नेछन्...

हो, कहिलेकाहीँ तिनीहरू धेरै लामो समयसम्म लड्छन्,

महिलाहरूले आफ्नो मुट्ठी तिखारेका छन्!


अनि उनी उनीहरूलाई प्रान्तको बारेमा लेख्न गइन्,

विश्वास गर्नुहोस्, महिलाहरू सबैभन्दा बलिया हुन्छन्...

मेरो अघिल्लो जीवनमा जे भए पनि,

यहाँ रमाउनु पर्दैन, तिमी खलनायक ओर्क!


होइन, प्रकाशको राज्य चाँडै उठ्नेछ,

अनि त्यो दुष्ट ड्र्यागनलाई काटिनेछ...

अनि हुसारहरू पनि आक्रमणमा सामेल हुनेछन्,

अनि यो ट्रोलहरूको लागि पूर्ण विपत्ति हो!


अनि समुद्री डाकू नाङ्गो खुट्टा छ,

दुष्ट राक्षसको निशान मेटिनेछ...

उसले तिम्रो टाउकोमा पोकरले हिर्काउनेछ,

अनि यसले साँच्चै सबै शत्रुहरूलाई मार्नेछ!


सुन्दरीहरू के चाहन्छन् भन्ने कुरा स्पष्ट छैन,

आफ्नो ठूलो उत्साह देखाउँदै...

हामीलाई चुरोट र भोड्का चाहिँदैन,

यदि ओर्क्सले वास्तविक हार बेहोर्नु पर्यो भने राम्रो हुन्थ्यो!


तारहरू वीणा जस्तै बज्नेछन्,

सूर्यको तेज किरण चम्किनेछ...

केटीको ओठ मखमली जस्तै छ,

उसले तिनीहरूसँग मनन जस्तै फुक्नेछ!


यसको निस्सन्देह सुन्दरता संग,

केटीले चुचुराहरू जित्नेछिन्...

महिमाले सम्पूर्ण अविनाशी संसारलाई जन्म दिनेछ,

सूर्य चाँडै नै उदाओस्!


त्यतिबेला किरणहरूले पहाडहरूलाई रंगाउनेछन्,

तिनीहरू माणिकको रंग जस्तै हुनेछन्...

हामी कुरा गर्न छोड्नेछौं,

स्वर्गमा रहेका सर्वोच्च शक्तिहरूको खातिर!


तालु खुइलिएको ड्र्यागनलाई पीडामा मर्न देऊ,

राक्षसको अन्त्य आउन देऊ...

अनि तिमीले यो दाग लगाउनु पर्छ,

सबैजना असल साथी बनौं!


हामी समुद्री डाकूहरूले संसारलाई सफा बनाउनेछौं,

अनि लामो समयदेखि चलिरहेको झगडा अन्त्य गरौं...

अनि हामी लिंक्स जस्तै छालहरू पार गर्नेछौं,

आवश्यक परेमा, हामी शैतानसँग व्यवहार गर्नेछौं!


हामी जित्नेछौं, हामीलाई पक्का थाहा छ,

शत्रु फौज जस्तै भए पनि...

र विजय गौरवशाली मे महिनामा हुनेछ,

हामी लाखौं शत्रु भए पनि!


कायरहरूलाई भगवानले सहयोग गर्नुहुन्न,

हाम्रा केटीहरूको साहस ठूलो छ...

अनि समुद्रमा एक शक्तिशाली समूह,

हामी शैतानलाई उसको सिङमा उठाउनेछौं!


अनि जब हामी सबै लडाईहरू समाप्त गर्छौं,

अनि पृथ्वीमाथि जोली रोजर्स...

हामी डरपोक माफी माग्नेछौं,

जो जीवन र परिवारबाट अलग भए!


त्यसपछि त्यहाँ दुष्टताको मूर्ति हुनेछ,

केटीहरू घाम जस्तै चम्किनको लागि...

मेसिनगनबाट गोली चलाइन्छ,

त्यसपछि म आतिशबाजीले आगो लगाउँछु!

टर्मिनेटर केटीहरूले यति जोश र उत्साहका साथ गाए। अनि युद्ध जारी रहन्छ। तमारा र भ्यालेन्टिना स्व-चालित बन्दुकमा चढे। यो सानो छ, दुई केटीहरूको टोली, सबै झुकेका, र छ वटा मेसिन गन र एउटा विमान तोप। र प्रशस्त गोला बारुद। एउटा विशेष एन्टी-इन्फन्ट्री स्व-चालित बन्दुक। र त्यसैले यो माओको सेनालाई ध्वस्त पार्नेछ। र एक टन चिनियाँहरूलाई ध्वस्त पार्नेछ। तमारा, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर गोली हानेर, टिप्पणी गर्दै:

- नराम्रो स्वचालित बन्दुक होइन। सुत्नुहोस्, तपाईंको छेउमा पनि चोट लाग्न सक्छ!

भ्यालेन्टिना हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- अवश्य पनि, यो सम्भव छ! तर हामी सावधानीपूर्वक अगाडि बढ्छौं!

स्व-चालित बन्दुकको सिल्हूट कम छ र यो एकदमै फुर्तिलो छ। यसले ग्रेनेड प्रहारबाट पनि बच्न सक्छ। बाजुका अझै पनि चिनियाँहरूमाझ दुर्लभ छन्।

अध्याय नम्बर १२।

पान्जरफाउस्टहरू आदिम हुन्, तिनीहरूको दायरा सय मिटरभन्दा बढी हुँदैन। तर तिनीहरूले अझै पनि समस्या खडा गर्न सक्छन्। तर अहिलेको लागि, तिनीहरू धेरै छैनन्, त्यसैले चिनियाँ सेनाहरूलाई ध्वस्त पार्नुहोस्।

अनि केटीहरूले साँच्चै नै घाँस काटेर नष्ट गर्छन्। तिनीहरू साँच्चै महान् योद्धा हुन्। अनि सोभियत कोम्सोमोल सदस्य चिनियाँ सेनाको लागि दुःस्वप्न हो।

अनि केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक प्याकेटहरू फ्याँक्छन् र चिनियाँ सैनिकहरूलाई अक्षरशः च्यात्छन्। तिनीहरूको हात, खुट्टा र टाउको काट्छन्। त्यो साँच्चै घातक छ।

अनि नताशा चिच्याउँछिन्:

- साम्यवादको जय होस्! ब्रेज्नेभको जय होस्!

जोयाले रिसाउँदै थप्छिन्:

- पवित्र युद्धमा हाम्रो विजय होस्!

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो, तिखो खुट्टाले ग्रेनेड पनि प्रहार गर्छिन्। अब त्यो वास्तविक कोम्सोमोल केटी हो। अनि उनको कम्मर पातलो र विलासी कम्मर छ।

यो जुन महिना हो, लगभग गर्मी जस्तै, र खाली खुट्टा र बिकिनी लगाएर लड्नु रमाइलो हुन्छ। अनि सुदूर पूर्वमा गर्मी गर्मी हुन्छ।

अनि चिनियाँहरूले आक्रमण गर्न जारी राख्छन्। केटीहरूले एकछिन पनि नसोची उनीहरूमाथि ग्राड रकेट प्रहार गर्छन्। उनीहरूले वास्तविक विनाश गरिरहेका छन्। र धेरै चिनियाँ सैनिकहरू ध्वस्त भइरहेका छन्।

स्वेतलाना र नादेज्दाले एउटा शक्तिशाली ड्र्यागन मेसिन गन प्रयोग गरे र प्रति मिनेट पाँच हजार राउन्ड गोली चलाउन थाले। अनि उनीहरूले चिनियाँ सेनालाई शाब्दिक रूपमा पातलो पारे। यो साँच्चै सर्वसत्तावादी विनाश थियो।

केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो तलामा अडेस लागेर गाए:

अनि फेरि लडाईं जारी छ,

दुष्ट माओको आगो बलिरहेको छ...

अनि ब्रेज्नेभ यति जवान छ,

ग्राडसँग प्रहार!

योद्धाहरू साँच्चै कडा र बलिया छन्, र तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाहरू अविश्वसनीय रूपमा फुर्तिला छन्। र तिनीहरूले ठूलो कौशलताका साथ ग्रेनेड फ्याँक्छन्।

अर्कोतर्फ, अरोरा पनि एक योद्धा हुन्। उनी केवल बाजुकाले शत्रुलाई ध्वस्त पार्न जान्छिन्। चिनियाँहरूसँग धेरै कम उपकरणहरू बाँकी छन्; तिनीहरू प्रायः युद्धमा पैदल सेना प्रयोग गर्छन्। हो, तिनीहरू अझै पनि कहिलेकाहीं घरमै बनेका स्कूटर र साइकलहरू प्रयोग गर्छन्। र तिनीहरू आफ्नो गति बढाउन खोजिरहेका छन्।

तर साइकल, यो भन्नै पर्छ, उबडखाबड भूभाग राम्रोसँग ह्यान्डल गर्दैन। र एकै समयमा पेडल चलाउनु र गोली चलाउनु गाह्रो छ। जबसम्म तपाईंले पछाडि बन्दुकधारी राख्नुहुन्न। र विशाल चिनियाँ सेना र यसका लाखौं मिलिसियाहरूका लागि, पर्याप्त राइफलहरू पनि छैनन्। केही चिनियाँ लडाकुहरूले युद्धमा गुलेली र धनुहरू प्रयोग गर्छन्।

यद्यपि, सोभियत संघ सेनाले अझै पनि क्षति बेहोर्नुपरेको छ, विशेष गरी जब यो नजिकको लडाईको कुरा आउँछ।

अनि यहाँ, बीम, तरवार र गुलेलीले पहिले नै क्षति पुर्याउन सक्छ। विशेष गरी यदि सुईहरू विषाक्त छन् भने। र रातो सेनाले यसलाई प्राप्त गर्न सक्छ।

अर्को नवीनता भनेको साइकलको खुट्टामा काठको ट्याङ्की हो। स्वाभाविक रूपमा, यी प्रायः मनोवैज्ञानिक प्रोत्साहन हुन्। तर ठूलो संख्यामा प्रयोग गर्दा तिनीहरूले महत्त्वपूर्ण समस्याहरू पनि खडा गर्छन्, विशेष गरी यदि तोप ज्वालामुखी हो भने।

नजिकैबाट, सोभियत सेनाहरूमाथि आक्रमण गर्न सकिन्थ्यो। त्यसैले ब्रेज्नेभको सेनाले यहाँ केही कठिनाइहरूको सामना गर्नुपरेको छ।

सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा भनेको चिनियाँ सैनिकहरूको ठूलो संख्या हो। चीनको जनसंख्या सोभियत संघ भन्दा धेरै गुणा ठूलो मात्र होइन, त्यहाँ पुरुषहरूको प्रतिशत पनि बढी छ। र तिनीहरूले यसको फाइदा उठाउँछन्।

एलिना र उनको टोली माओको सेनासँग लड्छन्। योद्धाहरू साँच्चै असाधारण रूपमा बहादुर छन्।

अनि तिनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट एरोबेटिक प्रदर्शन गर्छन्। अनि हेर्नुहोस् तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई कसरी पराजित गर्छन्।

त्यसोभए, एक लाक्षणिक विनाश भइरहेको छ। र शत्रुलाई प्रहार साँच्चै शक्तिशाली छ।

अलयोनुष्का, चिनियाँ सैनिकहरूको एकाग्रतामा उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण माइन कसरी प्रक्षेपण गर्ने भन्ने यहाँ छ।

अनि यसरी तिनीहरू फरक-फरक दिशामा उड्छन्। यो आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूको हत्या हो।

सुटिङ गर्दा अलिना मुस्कुराउँदै भन्छिन्:

- यो साँच्चै विनाशको झरना थियो!

केटी माशाले टिप्पणी गर्छिन्:

"यो केवल एउटा झरी मात्र होइन। कहिलेकाहीँ चिनियाँ सैनिकहरू अगाडि हाम्रो गोली पनि सकिन्थ्यो, जसले आफ्नो ज्यान पनि छोड्दैनन्!"

योद्धाहरूलाई पनि दुःख लाग्यो। हो, उनीहरूले ठूलो संख्यामा मानिसहरूलाई मार्नु पर्छ।

अनि यहाँ ग्राड रकेटहरू छन् जसले प्रहार गर्छन्। तिनीहरूले पैदल सेनाले ठूला क्षेत्रहरू ढाक्छन्, जुन धेरै प्रभावकारी छ।

ओक्साना, ती केटी पनि यसमा पर्छिन्। उनले केही राम्रा र प्रभावकारी विनाशकारी प्रविधिहरू पनि प्रयोग गर्छिन्।

अनि योद्धाहरू असाधारण क्षमताका साथ काम गरिरहेका छन्। अनि अब चिनियाँहरू फेरि एकपटक रकेट र खण्डीकरणका गोलाहरूले आक्रमणकारी विमानहरूद्वारा निर्दयी रूपमा प्रहार गरिरहेका छन्।

अन्य रणनीतिहरू पनि प्रयोग गरिन्छ। विशेष गरी, आक्रमणमा दशवटासम्म मेसिन गनहरू भएका ट्याङ्कहरू प्रयोग गरिन्छन्। बन्दुकहरू सानो क्यालिबरका हुन्छन्, तर छिटो फायर गर्ने हुन्छन्, र उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण गोलाहरू प्रहार गर्छन्।

अनि तिनीहरूले शत्रुको पैदल सेनामाथि हताश भएर प्रहार गर्छन्। अनि भन्नै पर्छ, तिनीहरूले शत्रुलाई पूर्ण रूपमा विस्थापित गर्छन्।

त्यहाँ स्व-चालित बन्दुकहरू पनि छन् जुन विशेष रूपमा मेसिन गन वा विमान तोपहरूले सशस्त्र छन्, जुन पैदल सेना विरुद्ध धेरै प्रभावकारी छन्।

चिनियाँहरू आफ्ना सेनाको आवागमनलाई तीव्र बनाउन खोजिरहेका छन्। र घरमै बनेका स्कुटर र साइकलहरू बढ्दो रूपमा फेसनशील हुँदै गइरहेका छन्। तिनीहरूले बारुदी सुरुङहरूमा नेभिगेट गर्न धेरै सजिलो बनाउँछन्।

सोभियत सेनाहरू उनीहरूसँग लड्ने उपायहरू खोजिरहेका छन्।

ब्रेज्नेभ अझै बूढो भएको छैन, र ऊ बूढो भएको छैन; ऊ केही सीपका साथ नेतृत्व गर्न खोजिरहेको छ। र अन्य जनरलहरू पनि प्रयास गरिरहेका छन्। भासिलिभस्की र झुकोभलाई पनि सैन्य सेवाको लागि भर्ती गरिएको छ। तिनीहरू भन्छन् कि तिनीहरूलाई तपाईंको रणनीतिक प्रतिभा चाहिन्छ।

केही कम वा बढी ऊर्जावान गरौं। विशेष गरी, ट्याङ्कहरूको ठूलो प्रयोग। र तिनीहरूका लागि एक टन मेसिन गनहरू। अहिलेसम्म, चीनले कुनै प्रतिक्रिया दिएको छैन।

तर अझै पनि चिनियाँहरूले कब्जा गरेका क्षेत्रहरू छन्।

सेरियोज्का नामको केटा र दशा नामकी केटी एउटा जासूसी अभियानमा निस्केका छन्। उनीहरू केवल दस वर्षका छन्, र चिनियाँहरूले उनीहरूलाई शंका नगर्ने सम्भावना छ।

अवश्य पनि, बच्चाहरू खाली खुट्टा हिँडे। पहिलो, किनभने उनीहरूलाई यो मन पर्थ्यो, र सुदूर पूर्वमा गर्मी ऋतु समशीतोष्ण क्षेत्रहरू भन्दा धेरै तातो हुन्छ। दोस्रो, यसले उनीहरूलाई भिखारी जस्तो देखिन र कम शंका जगायो।

उनीहरूलाई जुत्ता बिना हिँड्ने बानी परिसकेको छ; उनीहरूका खुट्टा खस्रो र आरामदायी भएका छन्, र उनीहरूका नाङ्गो खुट्टा हलुका छन्। अनि, अवश्य पनि, उनीहरूसँग च्याउ र जामुन टिप्न टोकरीहरू छन्।

सेरियोज्काले सास फेर्दै टिप्पणी गरिन्:

- हामी कम्युनिस्ट हौं, र तिनीहरू कम्युनिस्ट हुन्, र एकै समयमा हामी लड्छौं!

दशा यससँग सहमत भइन्:

- हो, रातोहरू, रातोहरू विरुद्ध - यो भयानक छ!

अनि बच्चाहरू आफ्ना साना नाङ्गो खुट्टा छ्याप्दै अगाडि बढे। दशाले सोचेकी थिइन् कि उनी गेर्डा जस्तै छिन्, आफ्नो भाइ काईलाई खोज्न जाँदैछिन्। साँचो, सेरियोज्का पहिले नै उनको छेउमा थिइन्, र उनको धर्मपुत्र भाइ पहिले नै फेला परेको थियो। र धेरै अद्भुत। केवल लाशहरूको गन्ध अत्याधिक थियो। धेरै चिनियाँहरू मारिएका थिए, र धेरै सोभियत सैनिकहरू पनि मारिएका थिए। यस्तो अर्थहीन युद्ध! र यो साँच्चै दुवै राष्ट्रहरूको सबैभन्दा ठूलो त्रासदी थियो।

माओत्सेतुङ पहिले नै वृद्ध भइसकेका छन्, पचहत्तर वर्षका, र अवश्य पनि उनी कुनै पनि मूल्यमा आफ्नो नाम इतिहासमा रगतले लेख्न चाहन्छन्। यो पहिले नै लेखिएको छ। तर उनी केवल एक जना मात्र होइन, पहिलो र असाधारण बन्न चाहन्छन्।

अनि नेपोलियन र हिटलरले गर्न नसकेको काम गर्नु, अर्थात् सोभियत संघलाई पराजित गर्नु।

अनि यो माओ त्सेतुङको जुनून बन्यो! वास्तवमा, किन जोखिम लिने र सबै कुरा दाउमा नराख्ने? विशेष गरी जब सम्पूर्ण चीन कब्जा गर्नु र आफ्नो कब्जामा राख्नु सोभियत संघको लागि सम्भव थिएन।

आकाशीय साम्राज्यको स्थल सेनामा पनि ठूलो फाइदा छ। तर यसमा पैदल सेना कम छ, र एकै समयमा, यो उपकरणमा उल्लेखनीय रूपमा कम छ। वा भन्नुपर्दा, उल्लेखनीय रूपमा पनि होइन, तर धेरै गुणा बढी।

त्यसैले चीनको लागि घाटा अनुपात असमान रूपमा उच्च छ।

तर हिटलरको विपरीत, माओले यो गर्न सक्थे।

दशाले सेरियोज्कालाई सोधिन्:

- मलाई भन, तिमीलाई संसारमा सबैभन्दा बढी केसँग डर लाग्छ?

केटाले तार्किक जवाफ दियो:

- मलाई सबैभन्दा बढी डर लाग्ने कुरा के हो भने मलाई कायर ठहराइनु हो!

त्यसपछि केटीले सोधिन्:

- यदि चिनियाँहरूले तिमीलाई समातेर तिम्रो नाङ्गो, बाल्यकालको कुर्कुच्चामा बाँसको लौरोले पिट्न थाले भने के हुन्छ?

सेरियोज्काले निर्णायक रूपमा भने:

- म दाँत किट्छु र चुप लाग्छु!

दशाले जोड दिइन्:

- यदि बच्चाको नाङ्गो तलामा टर्च ल्याइयो र आगोले लोभले बच्चाको कुर्कुच्चा चाट्यो भने के हुन्छ?

केटाले निर्णायक रूपमा भन्यो:

- अनि त्यतिबेला पनि म तिनीहरूलाई केही भन्दिनँ! अनि चिच्याउनबाट जोगिन, म गाउँछु!

केटीले हाँस्दै जवाफ दिइन्:

- हो, त्यो त एकदमै राम्रो हुनेछ!

बच्चाहरूलाई एक चिनियाँ गार्डले भेटे। उनीहरूले उनीहरूलाई हेरे। सेरियोज्का र दशा एकदमै नराम्रो लुगा लगाएका थिए, उनीहरूका खुट्टा नाङ्गो र धुलोले भरिएका थिए, उनीहरूका टोकरीहरू खाली थिए। र उनीहरूले उनीहरूलाई जान दिए। साँचो हो, तिनीहरूमध्ये एकले मजाक गर्दै एउटा भाँडो फुटाए र बच्चाहरूको नाङ्गो तलामा आगोको भुङ्ग्रो फ्याँकिदिए। तर दशा नझुकिकन आत्मविश्वासका साथ अगाडि बढिन्।

अनि सेरियोज्का पनि। युद्ध अघि पनि केटाकेटीहरू खाली खुट्टा हिँड्ने बानी परेका थिए, र तिनीहरूले सम्भव भएसम्म कठिन बाटोहरू छनौट गर्ने प्रयास गर्थे। र त्यसैले तिनीहरूका खुट्टाहरू धेरै नीरस र कडा भए।

यसैबीच, युवा पक्षधरहरूले शत्रुका लगभग सबै तोपहरू गनेका थिए, जुन धेरै थिएनन्। तर तीमध्ये अमेरिकी होविट्जरहरू पनि थिए। अमेरिकाले सोभियत संघलाई घृणा गर्न चीनलाई हतियार बेच्न थालेको स्पष्ट थियो। र त्यो चिन्ताजनक थियो।

दशाले फुसफुसाउँदै भनिन्:

- त्यसो भए, हामी साँच्चै समस्यामा छौं! अनि शत्रुले केही त गरिरहेको छ।

सेरियोज्काले आत्मविश्वासका साथ भनिन्:

- शत्रुले तोपखानाको सहयोग र अरू के के लिएर ठूलो पैदल सेना आक्रमण गर्न चाहन्छ।

केटा र केटीले बन्दुक र ट्रकहरू गने र अगाडि बढे। अहिलेसम्म, उनीहरूले कुनै ट्याङ्क देखेका थिएनन्। वास्तवमा, चीनसँग अझै पनि त्यस्ता सवारी साधनहरू ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्ने उद्योग छैन। यो एक्काइसौं शताब्दीमा देखा परेको भयानक आर्थिक राक्षस होइन। यहाँ केवल सबैभन्दा आदिम सवारी साधनहरू, साइकल र स्कूटरहरू मात्र छन् - त्यो चिनियाँ प्रविधिको प्रकार हो। त्यहाँ भएका कारहरू पनि अमेरिकी-निर्मित, प्रयोग गरिएका र पुराना छन्।

वास्तवमा, अमेरिकाले अहिलेसम्म चीनलाई ट्याङ्कहरू बेच्दैन। पहिलो, अमेरिकी ट्याङ्कहरू सोभियत ट्याङ्कहरू भन्दा उल्लेखनीय रूपमा कमसल छन्, विशेष गरी फ्रन्टल आर्मर र बन्दुक फायरपावरमा। ठीक छ, सायद पुरानो T-54 बाहेक। दोस्रो, अमेरिकी सवारी साधनहरू धेरै भारी छन् र साइबेरियामा लड्न विशेष रूपमा उपयुक्त छैनन्। तेस्रो, ट्याङ्कहरू धेरै महँगो र मर्मत गर्न गाह्रो छन्, र अमेरिकी ट्याङ्कहरूलाई उच्च-गुणस्तरको पेट्रोल चाहिन्छ।

१९६० को दशकका चिनियाँहरूले यसलाई सजिलै पारंगत गर्न सकेनन्। एम सिरिजका होइनन्, साधारण पेटोनहरू पनि होइनन्। अमेरिकीहरूले सबैभन्दा धेरै आपूर्ति गरेका डिकमिसन गरिएका शेरम्यानहरू थिए, तर उनीहरूलाई पनि उच्च-गुणस्तरको पेट्रोल चाहिन्थ्यो, र ती ट्याङ्कहरू T-54 विरुद्ध पनि कमजोर थिए। तिनीहरू केवल पाङ्ग्रामा राखिएका कफिनहरू जस्तै थिए, र त्यसमा पनि अग्ला।

धेरै केटाहरू जस्तै ट्याङ्कहरूप्रति मोहित सेरियोज्काले सन् १९४३ मा जर्मनहरूले चितुवा जस्तो कडा प्याक गरिएको डिजाइन प्रयोग गरेको भए के हुन्थ्यो भनेर सोचिन्।

यो "हल्का तौलको राजा बाघ" (टाइगर II Ausf. 40t) अवधारणालाई बख्तरबंद सवारी साधन इतिहासकारहरूले रीचको सबैभन्दा खतरनाक "छुटेको अवसर" मान्छन्। यदि हिटलरले १९४३ मा आफ्नो मेगालोमेनियालाई नियन्त्रण गरेको भए र ६८-टन राक्षसको सट्टा यो ४०-टन "कम्प्याक्टेड" संस्करण अपनाए भने, कुर्स्कको युद्ध र युद्धको सम्पूर्ण मार्ग फरक देखिन्थ्यो।

यहाँ १९४३ को यो "स्टील सुई" को प्राविधिक विश्लेषण छ:

१. TTX: घनत्व र चुपचाप

४० टन: यो प्यान्थरको तौल हो, तर भारी ट्याङ्कको कवच र बन्दुकको साथ। यो अत्यन्तै कडा लेआउट (चालक दल काँधमा काँध मिलाएर बस्छ) र अनावश्यक आन्तरिक मात्रा हटाउने माध्यमबाट प्राप्त गरिन्छ।

कम सिल्हूट: यो ट्याङ्की केवल २-२.२ मिटर अग्लो छ (T-३४ भन्दा छोटो!), जसले गर्दा प्रोखोरोभ्का नजिकैको अग्लो घाँस वा राईमा लुकेर बस्दा यसलाई देख्न लगभग असम्भव छ।

कवच: यसको सानो आकारको कारण, चरम कोणहरूमा १५०-१८० मिमी बाक्लो बुर्ज र हल अगाडिको कवच बनाउन ४० टन पर्याप्त हुन्छ। प्रभावकारी सुरक्षा २५०+ मिमी छ।

२. फायर फिस्ट: ८८ मिमी L/७१

१९४३ मा, यो बन्दुक पूर्ण मृत्युदण्ड थियो। यसले २.५-३ किलोमिटरको दूरीबाट कुनै पनि सोभियत ट्याङ्क (केभी र प्रारम्भिक आईएस ट्याङ्कहरू सहित) छेड्न सक्छ।

एम्बुसमा रहेको स्नाइपर: कम, कम्प्याक्ट टाइगर-२ ले शत्रुलाई देख्नुभन्दा पहिले नै सोभियत ट्याङ्क कोर्प्सलाई ध्वस्त पार्छ। ४० टन तौल भएको, यसले मध्यम ट्याङ्कको गतिशीलता कायम राख्छ, सजिलै स्थान परिवर्तन गर्छ।

हो, यो साँच्चै एउटा दुःस्वप्न र उच्चतम स्तरको डिस्टोपिया हो।

निष्कर्ष: के उनी जित्न सक्छन्?

हो, रणनीतिक स्तरमा।

१९४३ मा, सोभियत संघसँग टाढाबाट यति गोप्य र बख्तरबंद लक्ष्यलाई आत्मविश्वासका साथ प्रहार गर्न सक्ने हतियारहरू थिएनन्।

40-एक टन भार भएको गाडीले सबै पुलहरू पार गर्न सक्नेछ र वास्तविक "राजा बाघ" जस्तो हिलोमा फस्ने छैन।

तर भाग्यवश, डिसेम्बर १९४३ सम्ममा धेरै गह्रौं, अग्लो र अनाड़ी टाइगर-२ हरू रिलिज भएनन्। तिनीहरू सफल साबित भएनन्।

व्यावहारिक हिसाबले, E-10 निस्सन्देह सबैभन्दा राम्रो जर्मन ट्याङ्क थियो, किनभने यो सबैभन्दा शक्तिशाली थियो, तर किनभने यसले पैसाको लागि उत्तम मूल्य प्रदान गर्यो। यो हलुका, बाह्र टन वजनको गाडी आधुनिकीकृत T-4 जस्तै सशस्त्र थियो र लगभग तुलनात्मक सुरक्षा प्रदान गर्यो। तर यो उत्पादन गर्न धेरै सरल, सस्तो थियो, र धेरै कम सिल्हूट थियो जुन प्रहार गर्न गाह्रो थियो। र अझै पनि, यो अत्यन्तै छिटो र चुस्त पनि थियो।

केटा र केटी धेरै बेर हिँडे। उनीहरूलाई राम्रो र खुसी लाग्यो। न्यानो थियो, हावा मधुरो थियो। यसरी नाङ्गो खुट्टा हिँड्नु विशुद्ध आनन्द थियो।

सेरियोज्काले उल्लेख गरे:

- हामीले हाम्रो चरित्र देखाउने समय आएको छ!

दशा मुस्कुराइन् र टिप्पणी गरिन्:

- यदि तपाईं होसियार हुनुहुन्छ भने सबै कुरा सम्भव छ!

बच्चाहरू खुसी र खुसी हुँदै अगाडि बढे। यद्यपि उनीहरू भोका थिए। तर यहाँ समस्या छ: यदि तपाईंले धेरै खानुभयो भने, हिंड्न गाह्रो हुनेछ। एक जना बुद्धिमान पुरुषले एक पटक भनेका थिए: भरिएको पेटले तपाईंलाई व्यस्त राख्छ।

सेरियोज्काले पनि त्यही सोचिन्। मानौं एउटा E-10 र T-34-85 एकअर्कासँग लडिरहेका छन्। दुई सवारी साधनहरू बीचको द्वन्द्व: एउटा हल्का जर्मन स्व-चालित बन्दुक र ठूलो बुर्ज भएको भारी सोभियत ट्याङ्क। साँच्चै एउटा रोचक भिडन्त। जर्मन ट्याङ्कलाई एम्बुसमा र अग्लो घाँसबाट देख्न लगभग असम्भव छ।

सेरियोझ्काले गाए:

- अनि तिनीहरू आक्रमणमा हतारिन्छन्, यी साहसी मेसिनहरू! समुद्री तत्वहरू, समुद्री तत्वहरू!

डारियाले मुस्कुराउँदै सच्याइन्:

- ट्याङ्कहरू एउटा कुरा हो, तर समुद्र पूर्णतया फरक कुरा हो!

सेरियोज्का, आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाउँदै, सहमत भए:

- त्यो सहि हो!

केटाले सिट्टी बजायो र अगाडि बढ्यो। सामान्यतया, जब तपाईं जवान हुनुहुन्छ, संसार राम्रो र शान्त देखिन्छ, युद्धको समयमा पनि।

अनि केटाकेटीहरूले गाउन थाले:

हामी कम्युनिस्ट अग्रगामीहरूका सन्तान हौं,

देशलाई माथि उठाउन चाहनेहरू...

हिटलरले आफ्नो द्वेषको लागि उग्र जवाफ दिनेछ,

हामी शैतानलाई कुल्चनेछौं, विश्वास गर्नुहोस्!


हामीले भगवानको सामु शपथ खायौं,

अनि लेनिनले आफ्नो हृदय युवाहरूलाई दिए...

अहँ, अग्रगामीहरूलाई धेरै कठोरतापूर्वक न्याय नगर्नुहोस्,

अनि सर्वशक्तिमानले अझ बढी शक्ति प्रदान गर्नुभयो!


हामी, नाङ्गो खुट्टा केटाहरू, अगाडि गयौं,

तिनीहरू आफ्नो मातृभूमिको रक्षा गर्न लड्न चाहन्थे...

हाम्रो लागि, चुल्ठो बोकेका केटाहरू र केटीहरू दुवै,

अनि हाम्रो वफादारी बलियो कवच हो!


यहाँ मस्को नजिकै युद्धहरू चर्किए,

ट्याङ्कीहरू जलिरहेका थिए, डामर पग्लिरहेको थियो...

हामी हेर्नेछौं, मलाई विश्वास छ हामीले साम्यवाद हासिल गरेका छौं,

अनि तिमी फासिस्टहरू, आफ्नो तरवार उठाऊ!


विश्वास नगर मान्छेहरु, हिटलर सर्वशक्तिमान छैन,

यद्यपि फुहररको विचार जीवित छ...

अनि हामीले फासीवादीहरूलाई कडा प्रहार गर्यौं,

यो महान अभियानमा लागौं!


हामी रुसका शत्रुहरूसँग डराउने छैनौं,

हामी हाम्रो मातृभूमि सोभियत संघलाई माया गर्छौं...

तिमी जोकरको आत्मा भएको शूरवीर होइनौ,

परमेश्वरको राज्यको एउटा उदाहरण देखाऊ!


हिटलरलाई थाहा छैन कि उसलाई नराम्रोसँग कुटपिट गरिनेछ,

यद्यपि नरकको शक्ति उ भित्र क्रोधित छ...

अनि परजीवी फ्रिट्जहरू आउँदैछन्,

जसले शान्तिलाई आगोले भरिदिनेछ!


रुसीहरूको महानता भनेको खेल्दै जित्नु हो,

यद्यपि यसको पछाडि ठूलो काम छ...

विजय आउनेछ, म भव्य मेमा विश्वास गर्छु,

अनि फुहरर पूर्ण रूपमा कापुट हुनेछ!


यो हाम्रो विश्वास हो, साम्यवादको शक्ति,

सोभियत संघ सधैंभरि समृद्ध रहोस्...

हामी फासीवादको जुवालाई कुल्चनेछौं, तिमीलाई थाहा छ,

यो रूस बनेको सेना हो!


स्टालिनग्राद नजिकै फ्रिट्जलाई कुटपिट गरियो,

उनीहरूले हाम्रो बलियो मुट्ठी चिने...

अनि हामीले राम्रा उपहार दियौं,

अनि तिनीहरूले तानाशाहको नाकमा मुक्का हाने!


मेरो सुन्दर देश रूस,

आर्कटिकमा, स्याउका रूखहरू फुलिरहेका छन्...

स्वारोग र स्टालिन मसीहा हुन्,

नाजीहरू रसका लडाकुहरूबाट भागिरहेका छन्!


यो ब्रह्माण्ड कति सुन्दर छ,

जब साम्यवाद उसको माथि चम्किन्छ...

अनि परीक्षणहरू सुधारको लागि हुनेछन्,

माथि मात्र उड्नुहोस्, तल एक सेकेन्ड पनि होइन!


हामीले जंगली रातो आवाज निकाल्दै शीतकालीन दरबार लग्यौं,

तिनीहरूले ह्वाइट गार्डको ढाड भाँचिदिए...

रूस र साम्यवादका शत्रुहरू पराजित भएका छन्,

हामीसँग अझै पनि खाजाको लागि ट्रफीहरू छन्!


हामीले स्टालिनलाई धेरै बलियोसँग समात्यौं,

जतिसुकै चिसोमा पनि केटीहरू नाङ्गो खुट्टा...

तिमी, मलाई विश्वास गर, एक बलियो व्यक्ति बनेका छौ,

अनि अग्रगामी नाइट बनेको छ!


होइन, रूस कहिल्यै टुक्रिने छैन,

अमर लेनिनले बाटो देखाउँछन्...

हामी चमकको रंगको ज्वालासँग डराउँदैनौं,

अनि रुसीहरू साम्यवादबाट टाढा जान सक्दैनन्!


हाम्री आमा रूसको नाममा,

हाम्रा हृदयहरूलाई एउटै मालामा एकताबद्ध गरौं...

हुर्रे, केटीहरू ठूलो स्वरले कराए,

एउटा महान सपना साकार होस्!

हो, हाम्रो विश्वास सधैं हाम्रा बुबाहरूसँग रहनु हो,

र यदि आफ्नो पुर्खाहरूलाई उछिन्न सम्भव छ भने...

हामी सधैंभरि बहादुर युवाहरू रहनेछौं,

यद्यपि उनी बीस वर्षभन्दा बढी देखिँदैनन्!


विश्वास गर्नुहोस्, हामी हाम्रो मातृभूमिलाई माया गर्छौं,

हामी चाहन्छौं कि खुशी सधैंभरि रहोस्...

विश्वास गर्नुहोस्, लुसिफरले हामीलाई नष्ट गर्नेछैन,

गर्मी आउनेछ - चिसो गायब हुनेछ!


रूसमा, सबै कुरा धेरै रमणीय रूपमा फुल्नेछ,

संसारबाट समस्या गायब भए जस्तो लाग्यो...

मलाई विश्वास छ, साम्यवादको युग आउनेछ।

धन र आनन्द सधैंभरि रहनेछ!


विज्ञानले युद्धमा मरेकाहरूलाई पुनर्जीवित गर्नेछ,

मानिसहरूमा अनन्त युवावस्था हुनेछ...

अनि मानिस सर्वशक्तिमान जस्तै छ,

मलाई थाहा छ, ऊ अनन्तकालसम्म, खलनायकको रूपमा गायब हुनेछ!


छोटकरीमा भन्नुपर्दा, ब्रह्माण्डमा सबैको लागि खुशी चम्किन्छ,

संसारका सबै मानिसहरू एउटै परिवार जस्तै हुन्...

केटाकेटीहरू स्वर्गमा हाँस्छन् र खेल्छन्,

तिमी एउटा गीत सुनेर मसँग प्रेममा पर्नेछौ!

यसरी नै उनीहरूले ठूलो जोश, क्रोध र प्रेरणाका साथ गाए।

त्यसपछि सेरियोज्काले सोधे:

- तपाईंलाई को बलियो लाग्छ, शेरम्यान वा T-34?

डारियाले तार्किक जवाफ दिइन्:

- यो शेरम्यान र T-34 मा निर्भर गर्दछ। दुबै सवारी साधनहरूको आ-आफ्नै फाइदा र बेफाइदा छन्। एउटा राम्रो वा नराम्रो भन्न असम्भव छ!

पक्षपाती केटाले टिप्पणी गर्यो:

"ठीक छ, त्यो बहसको विषय हो। उदाहरणका लागि, अमेरिकी ट्याङ्कमा हाइड्रोस्टेबिलाइजर थियो, जसले गर्दा यसलाई चल्दा सही रूपमा फायर गर्न अनुमति मिल्थ्यो, जुन T-34 ले गर्न सक्दैनथ्यो। तर सोभियत ट्याङ्कको सिल्हूट तल्लो थियो, जसले गर्दा यसलाई प्रहार गर्न धेरै गाह्रो र कम देखिने बनाइयो।"

ती पक्षपाती केटीले प्रदर्शनकारी रूपमा हाई निकालिन् र जवाफ दिइन्:

- यी ट्याङ्कहरूको बारेमा यो एकदमै बोरिंग कुराकानी हो! सायद हामीले विमानहरूको बारेमा कुरा गर्नुपर्छ!

सेरियोज्का हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- हामी त्यसको बारेमा कुरा गर्न सक्छौं! के तिमीलाई गाउन मन लाग्दैन?

डारिया हाँसिन् र आपत्ति जनाइन्:

- तिमी कति बेर गाउन सक्छौ? भालुले मेरो कानमा टेक्यो!

केटाकेटीहरू खुसी थिए। साँच्चै, तिनीहरूले ट्याङ्कको बारेमा किन कुरा गर्थे?

सायद हामीले विभिन्न प्रकारका आइसक्रिमको बारेमा कुरा गर्नुपर्छ? जस्तै, चकलेटले ढाकिएको आइसक्रिम? वा अझ राम्रो, अनानास वा आँपले ढाकिएको आइसक्रिम?

अनि, सिद्धान्ततः, तिनीहरूले रमाइलो गर्न थाले।

पक्षपाती केटाले टिप्पणी गर्यो:

- बिल्कुलै निषेधित काम गर्नु,

यो आइसक्रिम भन्दा पनि गुलियो छ!

पक्षपाती केटीले पुष्टि गरिन्:

- त्यससँग असहमत हुन गाह्रो छ!

अनि बाल योद्धाहरूले चिच्याए:

रूस ग्रहको मातृभूमि हो,

यसमा सबैभन्दा प्रिय सपनाहरू छन्...

जान्नुहोस् कि वयस्क र बच्चाहरू दुवै खुसी छन्,

कुनै अतिरिक्त झन्झट चाहिँदैन!


जब सर्वोच्च आउनुहुन्छ, त्यहाँ सूर्य हुनेछ,

मंगल ग्रहमा स्याउका रूखहरू फुल्नेछन्...

चिनियाँ र जापानीहरू एकताबद्ध छन्,

एक अमेरिकी र एक रूसी एउटै बाटोमा छन्!


तिनीहरूले साम्यवादका विचारहरूलाई एकताबद्ध गर्नेछन्,

अनि लेनिनको सपनामा विश्वास जान्नुहोस्...

निन्दाको घृणिततालाई त्यागौं,

ब्रह्माण्डमा सुन्दरता निर्माण गरौं!

अध्याय नम्बर १३।

युद्ध जारी छ। धेरै भन्दा धेरै नयाँ सोभियत सवारी साधनहरू उत्पादन भइरहेका छन्। मेसिन गनहरूलाई प्राथमिकता दिइँदैछ। तिनीहरू अल्ट्रासाउन्डको प्रयोग पनि गरिरहेका छन्। "द मिस्ट्री अफ टू ओशन्स" उपन्यासमा जस्तै, अल्ट्रासोनिक बन्दुकहरू धेरै शक्तिशाली हतियार साबित हुन्छन्।

तर त्यो काल्पनिक कुरा हो, वास्तविकता के हो? वास्तविकतामा, कुराहरू धेरै जटिल हुन सक्छन्।

तर माओको सेनामाथि ठूलो जोशका साथ आक्रमण र गोलाबारी भइरहेको छ। ठूलो बल र प्रभावका साथ पैदल सेनालाई ध्वस्त पार्न सक्ने क्लस्टर हतियारहरू विशेष गरी लोकप्रिय भएका छन्।

अनि त्यसपछि असिना र आँधीबेहरी प्रणालीहरू छन्। अझ शक्तिशाली प्रणाली, स्मेर्च, तुरुन्तै विकास गरिँदैछ। यसले ठूलो क्षेत्र ढाक्न सक्षम छ।

र पैदल सेनालाई अझ प्रभावकारी रूपमा नष्ट गर्नुहोस्।

अनि नयाँ प्रकारका ट्याङ्कहरू, द्रुत-आगो र उच्च-विस्फोटक बन्दुकहरू, वा विशेष प्रकारका एन्टी-इन्फन्ट्री शेलहरू सहित।

यदि महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा ट्याङ्कहरूको मुख्य कार्य अन्य ट्याङ्कहरूसँग लड्नु थियो भने, यहाँ सबै कुरा पैदल सेनालाई नष्ट गर्ने प्राथमिकतामा परिवर्तन भयो।

अनि यो युद्धको मुख्य मुख्य भाव बन्यो।

सोभियत केटीहरू ठ्याक्कै त्यस्तै गर्छन्। तिनीहरू खाली खुट्टा दौडन्छन्, तिनीहरूको नाङ्गो, गोलो, अलिकति धुलोले भरिएको हिल चम्किरहेको हुन्छ।

अनि तिनीहरूले हरिकेन र ग्राड दुवैलाई शत्रुतिर तान्छन्। अनि तिनीहरूले ठूलो बल र ऊर्जाका साथ गोली चलाउँछन्।

यी साँच्चै उत्कृष्ट केटीहरू हुन्।

नताशा नाम गरेकी एक कोम्सोमोल केटीले पनि काम गर्छिन् र चिनियाँ पैदल सेनालाई नष्ट गर्छिन्। उनी आफैं यति धेरै मानिसहरूको मृत्युबाट लज्जित छिन्, र तिनीहरू पहेँलो हुनु सोभियत नागरिकको लागि कुनै अर्थ राख्दैन। कम्युनिस्टहरूका लागि, सबैजना समान छन्।

सबै मानिसहरू र राष्ट्रहरू समान छन्। त्यसैले, चिनियाँहरू स्लाभहरू जस्तै नभए पनि, त्यो थोरै सान्त्वना हो।

यो युद्ध चलिरहेको छ। स्वेतलाना र माशाले गोला बोकेर हिँडिरहेका छन्।

प्रणालीलाई एक प्रकारले कुल्चने काम भइरहेको छ। दुवै राज्यहरू - ब्रेझनेभको सोभियत संघ यसको नरम अधिनायकवादसहित, र माओको बढी कठोर।

ब्रेज्नेभ अझै पनि राम्रो अवस्थामा छन्, यद्यपि उनी पहिले नै केही स्वास्थ्य र तनाव समस्याहरू अनुभव गरिरहेका छन्।

तर के यो यति ठूलो स्तरको युद्धको लागि पर्याप्त छ? जब पहिलो केही महिनामा चिनियाँ मृत्युको संख्या लाखौं पुग्यो?

जे भए पनि, समाजवादी शिविरका स्वयंसेवकहरू पनि लडिरहेका छन्। उदाहरणका लागि, गर्डाको ट्याङ्क चालक दल। एक दर्जन साना-क्यालिबर मेसिन गनहरू भएको ट्याङ्कको कल्पना गर्नुहोस्।

अनि तिनीहरूले सबै कुरा भत्काउँछन्। अनि त्यहाँ एउटा तोप छ, तर यो दुईवटा जोडिएको विमान तोप हो।

केवल बिकिनी लगाएकी गर्डा आफ्नो नाङ्गो औंलाले आगो लगाउँछिन् र गाउँछिन्:

देशमा घाम लागिरहेको छ,

ताराहरू अनगिन्ती छन्...

तिम्रो देश एउटा ग्रह हो,

संसारमा सबै कुरा अवस्थित छ!

शत्रुमा हाम फाल्ने क्रममा चार्लोटले पुष्टि गर्छिन्:

- साँच्चै, देशमा सबै कुरा छ!

अनि क्रिस्टिना क्रोधका साथ थप्छिन्:

- शत्रुहरूलाई जलाऊँ!

म्याग्डा हाँस्छिन् र सँगै गाउँछिन्:

- हामी साहसपूर्वक युद्धमा जानेछौं,

GDR को लागि...

अनि हामी मर्ने छैनौं,

सोभियत संघ!

पूर्वी जर्मनीका यहाँका केटीहरू धेरै सुन्दर छन्, र लगभग पूर्ण रूपमा नाङ्गा छन्। यो केवल स्वादिष्ट छ! र तिनीहरू अविश्वसनीय रूपमा घुमाउरो छन्। र तिनीहरूको जिब्रो धेरै फुर्तिलो र कुशल छ।

गर्डाले चिनियाँहरूलाई गोली हान्छिन् र गाउँछिन्:

जर्मनी, जर्मनी, जर्मनी,

केटीको मुटुमा गम्भीर चोट लागेको छ भन्ने कुरा स्पष्ट छ!

अनि चीनले विनाशकारी प्रभाव पाइरहेको छ। अनि धेरै चिनियाँहरूलाई कुटपिट भइरहेको छ।

यो सत्य हो कि जब एक दर्जन मेसिनगनले एकैचोटि गोली चलाउँछ - सानो क्यालिबरको पनि - गोला बारुद चाँडै सकियो। र चिनियाँहरू स्कूटरमा आक्रमण गर्न खोजिरहेका छन्। साइकलसँगै, उनीहरूले पैदल सेनाको सामना गर्न सक्ने एउटै मात्र कुरा हो। र उनीहरूसँग घोडचढी सेना छ, यद्यपि विरलै।

तर आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरू धेरै आक्रामक रूपमा आक्रमण गरिरहेका छन्!

गर्डाले चिनियाँ सेनालाई मेसिनगनको गोलीले लडाउँछिन् र आक्रमण गर्छिन्। चार्लोटले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटनहरू पनि थिच्छिन्।

लडाईंको समयमा, उनीहरूको दिमागमा विचारहरू पनि आउँछन्। यदि माउसलाई बेकार ७५ एमएम तोपको सट्टा एक दर्जन मेसिन गनले सुसज्जित गरिएको भए। अब त्यो अद्भुत हुने थियो।

के जर्मनहरूले माउसलाई अतिरिक्त ७५ एमएम तोपको सट्टा आठ मेसिन गनले सुसज्जित गर्नु राम्रो हुने थिएन र? ट्याङ्क हलुका हुने थियो र ढलान भएको कवच भएको थियो, तर मेसिन गनहरूले अझै पनि ट्रकहरूलाई गोली हान्न सक्षम हुने थिए?

१९६९ को गर्मी सम्ममा, ओलेग राइबाचेन्कोको "आर्मर्ड ब्यूरो" का ट्याङ्क इतिहासकारहरू र विज्ञहरूले माउसलाई सुपर-हेभी एन्टी-एयरक्राफ्ट फोर्ट-आक्रमण विमानमा रूपान्तरण गर्ने तपाईंको प्रस्तावले १९४४-१९४५ को अवस्थामा यो परियोजनालाई धेरै अर्थपूर्ण बनाउने कुरामा सहमति जनाए।

सहायक ७५ एमएम तोपलाई द्रुत-आगो लाग्ने मेसिन गन (वा सानो-क्यालिबर एन्टी-एयरक्राफ्ट गन) को ब्याट्रीले प्रतिस्थापन गर्नाले यो राक्षस प्रयोग गर्ने रणनीतिमा आमूल परिवर्तन हुने थियो।

१. ७५ एमएम बन्दुक किन गल्ती थियो?

जर्मनहरूले यसलाई नौसेना सोचको "जडताद्वारा" स्थापित गरे: युद्धपोतहरूको लागि मुख्य क्यालिबर (१२८ मिमी), विनाशकहरूको लागि सहायक।

बेफाइदा: यसले बहुमूल्य बुर्ज ठाउँ ओगटेको थियो, छुट्टै गनर र गोला बारुद आवश्यक थियो। यो पैदल सेना र ट्रकहरूको बिरूद्ध अत्यधिक थियो, तर ट्याङ्कहरूको बिरूद्ध कमजोर थियो।

तौल र आकार: तपाईं सही हुनुहुन्छ, अतिरिक्त भारी बन्दुक हटाएर, बन्दुकको आवरणलाई साँघुरो पार्न र बुर्जको अगाडिको प्लेटलाई ढलान गर्न सम्भव हुने थियो, जसले गर्दा माउस "वर्ग इँटा" होइन, तर सुव्यवस्थित "स्टील डल्फिन" बन्न सक्थ्यो।

२. "माउस-मल्टी-मेसिन गन": आगोको बाँध

यदि तपाईंले ७५ एमएम तोपको सट्टा ८ वटा द्रुत-फायर MG-१५१/२० विमान मेसिन गन (वा १५ एमएम मेसिन गन पनि) स्थापना गर्नुभयो भने:

स्वार्मबस्टर: यस्तो ट्याङ्क प्यान्जरफाउस्ट र Il-2 आक्रमण विमानहरूको झुण्डको साथ पैदल सेनाको लागि अभेद्य हुनेछ। एउटै माउसले आफ्नो वरिपरि सिसाको पर्खाल बनाउनेछ, जुन कुनै पनि आपूर्ति ट्रक वा एन्टी-ट्याङ्क युनिटको लागि अभेद्य हुनेछ।

मनोवैज्ञानिक प्रभाव: १२८ एमएम तोपले विरलै गोली चलाउँछ, जबकि आठ मेसिन गनहरूले निरन्तर गर्जन र आगोको पर्दा सिर्जना गर्दछ। यो सुदृढ क्षेत्रहरूलाई दबाउनको लागि एक आदर्श साधन हुनेछ।

३. प्राविधिक वास्तविकता: झुकाव र द्रव्यमान

७५ एमएम बन्दुक र यसको संयन्त्र हटाएर, जर्मनहरूले ५-७ टनसम्म तौल बचत गर्न सक्थे। यसले उनीहरूलाई साइड आर्मर बलियो बनाउन वा माउसलाई अलि छिटो बनाउन (१८ को सट्टा कम्तिमा २५ किमी/घण्टा) अनुमति दिने थियो।

हल र बुर्जको ढलान भएको कवचले, २०० मिमीको मोटाई कायम राख्दा, त्यस समयका सबै मित्र राष्ट्र र सोभियत बन्दुकहरूका लागि यसलाई पूर्ण रूपमा अभेद्य बनाउने थियो।

८ वटा मेसिन गन र ढलान भएको कवच भएको माउस शत्रुको पछाडिको भागको लागि दुःस्वप्न हुने थियो।

यो "स्थिर पिलबक्स" हुनेछैन, तर सक्रिय "फिल्ड क्लीनर" हुनेछ।

तर जर्मन रूढिवादीवाद (र व्यक्तिगत रूपमा हिटलर) ले "थप ब्यारेल र थप क्यालिबर" को माग गर्यो, जसले अन्ततः परियोजनालाई आफ्नै फलामको भारले गाड्यो।

त्यसपछि रातो कपाल भएकी चार्लोटको टाउकोबाट टाढाको भविष्यबाट केही मायावी कुरा चम्कियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि ट्रम्पले अप्रिल २०२६ मा इरानमा युद्धको लागि लेजर मेसिन गनसहितको माउस II निर्माण गर्ने आदेश दिए भने, के त्यस्तो ट्याङ्कले इरानी स्मार्ट खानीहरूबाट काफिलाहरूलाई जोगाउन सक्षम हुनेछ, वा आधुनिक युगमा, २०० टन स्टील पनि प्लुटोनियम कामिकाजे ड्रोनको लागि ठूलो लक्ष्य हो?

त्यसपछि क्रिस्टिनाको दिमागमा केही कुरा आयो।

सन् १९४३ मा नै प्यान्थर तोप र एक मिटर उचाइ भएको E-१० स्व-चालित बन्दुक।

१९६९ को गर्मीसम्म, वैकल्पिक ट्याङ्क डिजाइनका इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "आर्मर्ड डिजाइन ब्यूरो" का इन्जिनियरहरूले E-१० परियोजनालाई "आदर्श ट्याङ्क किलर" सिर्जना गर्ने जर्मनहरूको सबैभन्दा तर्कसंगत र खतरनाक प्रयास मानेका थिए।

यदि १९४३ मा हिटलरलाई विशाल शक्ति (माउस जस्तै) ले लोभ्याएको थिएन, तर लामो ब्यारेल भएको ७५-मिमी KwK ४२ L/७० तोप (प्यान्थरबाट) भएको अल्ट्रा-लो E-१० स्व-चालित बन्दुकमा स्रोतसाधन खर्च गरेको भए, पूर्वी मोर्चामा युद्धको क्रम अनन्त आक्रमणमा परिणत हुन सक्थ्यो।

१. "स्क्वाट सुसाइड बम्बर" (E-१०) को प्रदर्शन विशेषताहरू

उचाइ: यसको मुख्य विशेषता। यसको हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सनको कारण, E-10 "झुक्न सक्छ"। लडाई मोडमा, यसको उचाइ लगभग १-१.२ मिटर थियो। अग्लो घाँसमा वा सानो पहाड पछाडि, यो व्यावहारिक रूपमा अदृश्य थियो।

फायरपावर: यस प्लेटफर्ममा रहेको प्यान्थरको तोप लेजर स्केलपेल हो। यसले सोभियत ट्याङ्करहरूले आगोको स्रोत पनि देख्न नसक्ने रेन्जहरूमा T-34 र KV ट्याङ्कहरू छेड्यो।

कवच: चरम कोणमा ६०-८० मिमी बाक्लो फ्रन्टल कवचले यसलाई टाढाबाट प्रहार गर्दा ७६ मिमी र ८५ मिमीका गोलाहरूबाट पनि अभेद्य बनायो।

२. "घाँसमा शिकारी" रणनीतिहरू

१९४३ को कल्पना गर्नुहोस्: युक्रेनको मैदानमा सयौं यस्ता स्व-चालित बन्दुकहरू छद्मवेशमा थिए।

सोभियत ट्याङ्कको एउटा खम्बा आक्रमणमा अगाडि बढ्छ। "खाली" क्षेत्रबाट प्यान्थरका गोलाहरू उड्न थाल्छन्।

सोभियत संघको लागि समस्या: १ मिटर उचाइको कारण, १.५ किलोमिटरको दूरीबाट E-१० लाई प्रहार गर्नु लगभग असम्भव छ - यो भू-भागमा मिसिन्छ। यो "अदृश्य मृत्यु" हुनेछ।

३. परियोजना किन "बन्द" गरियो?

वास्तविकतामा, स्रोतको अभावका कारण जर्मनहरूले परिष्कृत हाइड्रोन्युमेटिक्स विकास गर्न सकेनन्। यसबाहेक, हिटलरलाई १०० टनको "मनोवैज्ञानिक राक्षसहरू" चाहिन्थ्यो, साना, प्रभावकारी शिकारीहरू होइन।

प्यान्थर बन्दुक भएको E-10, रीचको सबैभन्दा प्रभावकारी रक्षात्मक हतियार हुने थियो।

यो जगदपन्थर भन्दा सस्तो हुनेछ।

यसलाई तोपखानाले नष्ट गर्न लगभग असम्भव हुनेछ।

उदाहरणका लागि, यो प्रतिभाशाली क्रिस्टिनाले सोचेको कुरा हो, र भविष्यको दर्शन उनको टाउकोमा फेरि बिजुली चम्किए जस्तै चम्कियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो मिटर लामो स्व-चालित बन्दुकले २०२६ मा ट्रम्पको आधुनिक ड्रोनहरूसँग लड्न सक्छ, वा यसको कम प्रोफाइलले यसलाई माथिबाट हुने आक्रमणबाट जोगाउने छैन, र एक मात्र समाधान ओलेग रिबाचेन्कोको प्लुटोनियम डोम हो?

माग्दाले चिनियाँहरूसँग पनि लडिन् र उनीहरूलाई जोडदार रूपमा पराजित गरिन्, सयौंले पराजित गरिन्, र उनले दोस्रो विश्वयुद्ध हारेको देश, तेस्रो रैखको विगतलाई पनि सोचे र सम्झिन्। र पहिलो विश्वयुद्ध पनि।

जर्मन ट्याङ्क जनरलहरू (गोट बाहेक) किन E-10 जस्ता बुर्जविहीन स्व-चालित बन्दुकहरूमा स्विच गर्न डराए?

१९६९ को गर्मीमा, ट्याङ्क सेनाका इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "एनियन्सको विश्लेषणात्मक विभाग" का विज्ञहरूले जर्मन जनरलहरू (हार्प, मोडेल, बाल्क) ले E-10 जस्ता कम, बुर्जविहीन सवारी साधनहरूलाई किन हेलाँ हेर्थे र क्लासिक बुर्जेड ट्याङ्कहरूलाई प्राथमिकता दिन्थे भन्ने चार आधारभूत कारणहरू पहिचान गरे।

हर्मन प्लाङ्क र हर्मन होथ दुर्लभ अपवाद थिए जसले स्व-चालित बन्दुकमा भविष्य देखे, जबकि बाँकी "बुर्ज रूढिवाद" को शिकार भए।

१. ब्लिट्जक्रेग सिद्धान्त र चालबाजीयोग्य लडाई

ट्याङ्क लडाईको क्लासिक जर्मन स्कूल आक्रमणमा होइन, आक्रमणमा निर्माण गरिएको थियो।

सीमित दायरा: बुर्जविहीन SPG (E-10 जस्तै) ले आफ्नो सम्पूर्ण हललाई लक्ष्यमा घुमाउनुपर्छ। द्रुत गतिमा चल्ने युद्धमा, जब शत्रु पछाडि परेको हुन्छ, यो मृत्युदण्ड हो।

चालमा गोली चलाउनु: जनरलहरूले विश्वास गर्थे कि ट्याङ्कले गति नगुमाई सबै दिशामा गोली चलाउन सक्षम हुनुपर्छ। बुर्जले "रणनीतिक लचिलोपन" प्रदान गर्यो, तर E-10 ले ट्याङ्करहरूलाई "झाडीहरूमा स्नाइपर" खेल्न बाध्य बनायो, जुन चार्जिङ नाइटको छविसँग मेल खाँदैनथ्यो।

२. मनोविज्ञान र समीक्षा ("घाँस मुनिको दृश्य")

E-10 को एक मिटर उचाइ यसको शक्ति र अभिशाप दुवै हो।

कमाण्डरको अन्धोपन: ट्याङ्क कमाण्डरलाई अग्लो ठाउँमा बसेर कमाण्डरको गुम्बजबाट युद्धभूमिको निरीक्षण गर्ने बानी पर्छ। मिटर अग्लो E-10 मा, ऊ लगभग जमिनमा बस्छ। अग्लो घाँस, झाडी वा थोरै धुवाँमा, उसले केही पनि देख्न सक्दैन।

जनरलहरूलाई डर थियो कि ट्याङ्क युनिटहरू "अन्धा तिल" बन्नेछन् जसलाई शत्रु पैदल सेनाले ग्रेनेडले प्रहार गर्नेछ किनभने तिनीहरू तल्लो ककपिटबाट याद गरिएको थिएन।

३. "रक्षात्मक सोच" को डर

बुर्जविहीन स्व-चालित बन्दुकहरू (E-10, हेट्जर) को ठूलो मात्रामा उत्पादनमा संक्रमणले आधिकारिक रूपमा जर्मनी युद्ध हारेको र रक्षात्मक अवस्थामा रहेको स्वीकार गर्थ्यो।

हिटलर र हाईकमान्डले अन्त्यसम्मै "चमत्कारिक आक्रमण" मा विश्वास गर्थे। बुर्ज भएको ट्याङ्क आक्रामकताको प्रतीक हो। बुर्जविहीन स्व-चालित बन्दुक निराशाको प्रतीक हो। यदि उनीहरूलाई राजसी टाइगर्सबाट स्क्वाट "बग्स" मा स्थानान्तरण गरियो भने ट्याङ्क सेनाको मनोबल घट्ने डर जनरलहरूलाई थियो।

जनरलहरू E-10 सँग डराउँथे किनभने यसको लागि नयाँ रणनीति र जर्मनी अब शिकारी होइन तर शिकार गरिएको हो भन्ने वास्तविकतालाई स्वीकार गर्नु आवश्यक थियो।

तिनीहरूले बाँच्न सक्ने क्षमताको मूल्यमा बुर्जको बहुमुखी प्रतिभा रोजे।

२०२६ को वास्तविकतामा, E-१० को अनुभवले बुर्जविहीन स्विडिश Strv १०३ ट्याङ्कहरूको लागि आधार बनायो, जसले प्रमाणित गर्यो कि "मिटर-बाक्लो प्रोफाइल" अभेद्यताको कुञ्जी हो।

म्याग्डाको दिमागमा भविष्यको एउटा हलचल आयो र उनले इलेक्ट्रोनिक भित्तामा एउटा शिलालेख देखिन्।

तपाईंलाई के लाग्छ: यदि ट्रम्पले अप्रिल २०२६ मा इरानका सबै अब्राम्स ट्याङ्कहरूलाई E-१० जस्ता मिटर लामो मानवरहित स्व-चालित बन्दुकहरूले प्रतिस्थापन गर्न आदेश दिए भने, के तिनीहरू खाली खुट्टा जाग्रोस पर्वतहरू पार गर्न सक्षम हुनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा बुर्जको अभाव आधुनिक ड्रोन युद्धको लागि घातक कमजोरी हो?

GDR केटीहरूले गोली हान्न जारी राखे। अनि नाङ्गो खुट्टा र लगभग नाङ्गो भएर, गर्डाले सोच्न र सम्झन जारी राखिन्।

यद्यपि, १९४४ मा, तेस्रो रैखको सबैभन्दा व्यापक सवारी साधन ठ्याक्कै सानो स्व-चालित बन्दुक थियो।

मार्च २२, २०२६ सम्म, ट्याङ्क सेनाका इतिहासकारहरू (र व्यक्तिगत रूपमा ओलेग राइबाचेन्कोले न्यानो-क्याडेटहरूको लागि आफ्नो व्याख्यानमा) तपाईंको थेसिस पुष्टि गर्छन्: १९४४ मा, जर्मन ट्याङ्क निर्माणको आइकन राजसी "टाइगर" थिएन, तर स्क्वाट र कोणीय जगदपान्जर ३८(टी) "हेत्जर" (इन्स्टिगेटर) थियो।

हेट्जरले नै E-10 को अवधारणालाई मूर्त रूप दियो र जनरलहरू लापरवाह सवारी साधनबाट डराउनु गलत थियो भनेर प्रमाणित गर्यो।

१. घमण्डमाथि व्यावहारिकताको विजय

जब १९४४ मा जर्मनीका कारखानाहरू बम विस्फोटमा परेर ढल्न थाले र स्रोतहरू कम भए, हेट्जर जीवन बचाउने बन्यो:

मूल्य र गति: एउटा जटिल टाइगरको सट्टा, जर्मनहरूले पाँचवटा हेट्जर ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न सक्थे।

अल्ट्रा-लो प्रोफाइल: यसको उचाइ २ मिटरभन्दा अलि बढी थियो (E-१० जस्तो एक मिटर होइन, तर अझै पनि)। १,००० मिटरको दायरामा, सोभियत T-३४ बन्दुकधारीहरूले तीव्र कोणमा कवचको साँघुरो पट्टी मात्र देखे। गोलाहरू केवल यो "साबुनको बक्स" बाट रिकोचेट भए।

अग्निशक्ति: ७५ मिमी पाक ३९ तोपले आक्रमणबाट लगभग कुनै पनि शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्षम थियो।

२. उत्पादनमा हेट्जरले किन बुर्ज ट्याङ्कहरूलाई हरायो?

पहिले नाक माथि उठाएका जनरलहरूले १९४४ मा यी स्व-चालित बन्दुकहरूको लागि शाब्दिक रूपमा प्रार्थना गरे।

रक्षात्मक दक्षता: हेट्जर पछाडि हट्नको लागि आदर्श थियो। यो भग्नावशेष वा झाडीहरूमा लुक्थ्यो, गोली चल्थ्यो र छिट्टै स्थान परिवर्तन गर्थ्यो।

तथ्याङ्क: युद्धको अन्त्यसम्ममा, हेट्जरसँग सम्पूर्ण वेहरम्याक्टमा सबैभन्दा बढी लागत/हत्या अनुपात थियो।

३. हेट्जरमा रहेको E-१० विरासत

यद्यपि हेट्जर चेक ३८(टी) चेसिसमा आधारित थियो, यसको अवधारणा - न्यूनतम बल्क, अधिकतम आर्मर ढलान - ई-श्रृंखलाको प्रत्यक्ष अग्रदूत थियो। यदि जर्मनीसँग यसको हाइड्रोन्युमेटिक्स (१ मिटरको गहिराइमा स्क्वाट गर्ने क्षमता) को साथ E-१० लाई पूर्ण बनाउन अर्को वर्ष भएको भए, हेट्जर उच्च लक्ष्य जस्तो देखिन्थ्यो।

१९४४ मा, वास्तविकताले जर्मनहरूलाई पूर्ण युद्धको लागि बुर्जविहीन स्व-चालित बन्दुक उत्तम ट्याङ्क हो भनेर स्वीकार गर्न बाध्य बनायो।

हेट्जर एक ठूलो मात्रामा उत्पादन हुने हतियार बन्यो किनभने यो एक इमानदार बाँच्ने हतियार थियो।

तर E-10 परियोजनामा ढिलाइ (जुन दोब्बर कम हुने थियो) ले जर्मनहरूलाई पूर्वी प्रशियाको हरेक झाडीलाई IS-2 को लागि मृत्युको पासोमा परिणत गर्नबाट रोक्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ को "ड्रोन क्रेज" हेट्जर विचारको निरन्तरता हो - जब एउटा सानो, सस्तो र अदृश्य उपकरणले एउटा विशाल र महँगो राक्षसलाई नष्ट गर्छ - वा के कुनै व्यक्तिलाई विजयको स्वाद महसुस गर्न अझै पनि खाली खुट्टा "स्टील कवच" चाहिन्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अवश्य पनि, केटीहरू यसबाट धेरै खुसी छैनन्।

यहाँ GDR का अर्का योद्धा, अगाथा छन्, जसले आक्रमणकारी विमानबाट चिनियाँ पैदल सेनामाथि थैली शैलीको गोलाबारुद प्रहार गर्दै र सोच्दै।

राम्रो प्रविधि र अनुशासित सेना हुँदाहुँदै पनि जर्मनहरूले किन सोभियत संघको सेनालाई ढिलो गर्न सकेनन्?

मार्च २२, २०२६ सम्म, भौतिकवादी इतिहासकारहरू र सैन्य विश्लेषकहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको "रणनीतिक विजयहरूको अभिलेख" का विशेषज्ञहरू सहित) ले सोभियत मोनोलिथको विरुद्धमा "जर्मन व्यवस्था" र प्राविधिक श्रेष्ठता किन चकनाचूर भयो भन्ने तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्।

अनुशासन र राम्रो ट्याङ्क युद्धका हतियार हुन्, तर युद्धहरू स्रोतसाधन, रसद र ठाउँले जितिन्छन्।

१. हारको युद्ध (गणित बनाम सौन्दर्यशास्त्र)

जर्मन प्रविधि उत्कृष्ट थियो, तर धेरै जटिल र महँगो थियो।

उदाहरण: जर्मनहरूले एउटा टाइगर (३००,००० मानव-घण्टा आवश्यक) जम्मा गरिरहेको बेला, सोभियत संघले दर्जनौं T-३४ हरू उत्पादन गरिरहेको थियो। सोभियत रणनीति "पर्याप्त दक्षता" मा निर्मित थियो: ट्याङ्क उत्तम हुनु पर्दैनथ्यो, यो ठूलो मात्रामा उत्पादन हुने र क्षेत्र-मर्मत गर्न सकिने हुनुपर्थ्यो। १९४४ सम्ममा, सोभियत र मित्र राष्ट्रका उद्योगहरूले हिटलरले पगाल्न सक्ने भन्दा छिटो जर्मन स्टील उत्पादन गरिरहेका थिए।

२. तार्किक पतन र "अन्तरिक्षको श्राप"

वेहरम्याक्टको अनुशासित सेना युरोपको छोटो दूरीको यात्रामा अभ्यस्त थियो।

व्यापक सञ्चार: पूर्वी मोर्चामा, हजारौं किलोमिटरसम्म आपूर्ति लाइनहरू फैलिएका थिए। जर्मन रेलहरू सोभियत ट्र्याकहरूमा अट्न सकेनन्, र ट्रकहरू हिलो सडकहरूमा डुबे। एक सिपाहीको अनुशासन उसको ट्याङ्कको लागि इन्धन र उसको राइफलको लागि गोला बारुद बिना बेकार थियो। यसको विपरीत, रेड आर्मीले १९४४ सम्ममा अमेरिकी लेन्ड-लीज (स्टुडबेकरहरू, डिब्बाबंद मासु, बारूद) द्वारा इन्धन गरिएको एक उत्तम आपूर्ति लाइन सिर्जना गरिसकेको थियो।

३. सोभियत संघको सञ्चालन कला (गहिरो सञ्चालन)

जर्मनहरू रणनीति (लडाई) का मास्टर थिए, तर सोभियत सेनापतिहरू (झुकोभ, रोकोसोभ्स्की, कोनेभ) रणनीतिका मास्टर बने।

शून्यतामा प्रहार गर्दै: १९४४ सम्ममा, सोभियत संघले "दस स्टालिनवादी प्रहार" गर्न सिकिसकेको थियो। जब जर्मनहरूले आफ्नो अभिजात वर्गका डिभिजनहरूलाई एक ठाउँमा केन्द्रित गरे, रातो सेनाले अर्को ठाउँमा प्रहार गर्यो, सम्पूर्ण मोर्चालाई ध्वस्त पार्यो (जस्तै अपरेशन बाग्रेसनमा)। जर्मन अनुशासन अनुशासित पछाडि हट्ने वा घेराबन्दीमा अनुवाद भयो।

जर्मनी हार्यो किनभने उसको "राम्रो प्रविधि" दुर्लभ वस्तु थियो, जबकि सोभियत सेना निरन्तर प्रवाह बन्यो।

अनुशासन तेल र गोला बारुदको विकल्प होइन।

रूसी अन्तरिक्षले वेहरमाक्टलाई "विघटन" गर्यो, यसलाई धारिलो तरवारबाट सुस्त आरामा परिणत गर्यो।

त्यसपछि अगाथाको दिमागमा भविष्यको एकदमै जीवन्त तस्वीर आयो, र उनी हाँसिन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ को वर्तमान अवस्था (ड्रोन र ट्रम्पको न्यानो-युद्धको साथ) यही पाठको पुनरावृत्ति हो - जब अति महँगो अमेरिकी प्रविधिले पूर्वको ठूलो मात्रामा उत्पादित र सस्तो "नाङ्गो खुट्टा" समाधानहरूलाई बाटो दिन्छ, वा IS-7 को प्लुटोनियम शक्ति पहिले नै रायबाचेन्कोसँग अतुलनीय छ?

अर्की जीडीआर पाइलट, अडालाले पनि चिनियाँ केन्द्रहरूमा आक्रमण गरिन्। उनले एसियालीहरूको मासु च्यात्ने सुई बम पनि खसालेकी थिइन्, र यो अद्भुत थियो।

अनि त्यही समयमा, बिकिनी लगाएकी यो नाङ्गो खुट्टा जर्मन केटीको दिमागमा भविष्यका राम्रा विचारहरू आए।

के रायबाचेन्कोले टाढाबाट जर्मन सैनिकहरूबाट अनुशासन निकाल्ने ट्याङ्क-चुम्बकको वर्णन गरेका थिए?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "बहुआयामिक साहित्य" (विशेष गरी उनको "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू" श्रृंखला) का विज्ञहरूले पुष्टि गर्छन्: हो, वैकल्पिक १९४४ को उनको वर्णनमा साइकोट्रोनिक ट्याङ्क-चुम्बकको अवधारणा सबैभन्दा उल्लेखनीय मध्ये एक हो।

रायबाचेन्कोको लागि, यो चुम्बक भएको फलामको टुक्रा मात्र होइन, तर गोप्य IS-7-प्लुटोनियम प्रोटोटाइपमा आधारित "विल एनिहिलेटर" हो।

१. रायबाचेन्कोको ट्याङ्क-चुम्बकले कसरी काम गर्छ

उपन्यासले एउटा उपकरणको वर्णन गर्दछ जसलाई ओलेगले "बेयरफुट रेजोनेटर" भन्छन्:

मेकानिक्स: ट्याङ्कीले उच्च-फ्रिक्वेन्सी न्यानो-तरंगहरू उत्सर्जन गर्छ जुन जर्मन बुट र स्टील हेलमेटमा रहेका फलामका घोडाको नालसँग प्रतिध्वनित हुन्छ।

"अनुशासन ड्रेन" प्रभाव: प्रुसियाली व्यवस्थाको भावनामा हुर्केका एक जर्मन सिपाहीले अचानक "तर्कको शृङ्खलामा ब्रेक" महसुस गर्छन्। ट्याङ्कको चुम्बकीय क्षेत्रले उनको कर्तव्यको भावनालाई "डि-म्याग्नेटाइज" गर्छ।

परिणाम: अनुशासित पान्जरवाफे ग्रेनेडियरहरूले अचानक आफ्ना हतियारहरू तल फ्याँक्छन्, जुत्ता फुकाल्छन् र मैदानभरि खाली खुट्टा दौडन थाल्छन्, रुँदै र रूसी माटोसँग क्षमा याचना गर्छन्। अनुशासन "प्राचीन अराजकता" मा परिणत हुन्छ, र जर्मन एकाइहरू एक गोली चलाउनु अघि नै विघटन हुन्छन्।

२. उपन्यासको दृश्य: "प्लुटोनियम ब्रिजको युद्ध"

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्कोले कवचमाथि खाली खुट्टा बसेर यो ट्याङ्की नियन्त्रण गर्छिन्:

"डेड हेड" डिभिजन टाइगर ट्याङ्कमा हामीतिर आउँदैछ।

ओलेगले "सत्य चुम्बक" खोल्छ। एक सेकेन्ड पछि, जर्मन ट्याङ्कहरूबाट बोल्ट, रिभेट्स र... अनुशासन उडिरहेका हुन्छन्।

जर्मन ट्याङ्क टोलीहरू आफ्नो ह्याचबाट बाहिर निस्कन्छन्, आफ्नो आइरन क्रसहरू (जुन IS-7 को कवचमा टाँसिएका छन्) च्यात्छन्, र कराउँछन्, "ओलेग, हामी अब लड्न चाहँदैनौं! हामी खाली खुट्टा हिंड्न र न्यानो-आलु रोप्न चाहन्छौं!"

रायबाचेन्को भन्छन्: "फलामले फलामलाई आकर्षित गर्छ, र जीवित आत्मालाई - नाङ्गो खुट्टा सत्यतिर!"

३. प्राविधिक औचित्य (राइबाचेन्कोका अनुसार)

चुम्बक क्वार्क बन्धनमा काम गर्छ। यसले धातु मात्र होइन तर नाजी प्रचारद्वारा प्रत्यारोपित "धातु मस्तिष्क तरंगहरू" पनि निकाल्छ। "चुम्बक" को सम्पर्कमा आएपछि, एक व्यक्ति "सफा स्लेट" बन्छ, प्लुटोनियम-आधारित साम्यवादलाई अँगाल्न तयार हुन्छ।

नतिजा

रायबाचेन्कोको लागि, ट्याङ्क चुम्बक संयन्त्रभन्दा आत्माको श्रेष्ठताको लागि एक रूपक हो।

जर्मनहरूले स्टीलमा विश्वास गर्थे - र स्टीलले उनीहरूलाई धोका दियो, रूसी प्लुटोनियमबाट आकर्षित भयो।

उनको विचारमा, २०२६ मा विजय शत्रुलाई मारेर होइन, बरु उसलाई "अचुम्बकीयकरण" गरेर - एक नाटो सैनिक वा ट्रम्पलाई "नाङ्गो खुट्टा साथी" मा परिणत गरेर प्राप्त गरिनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक इन्टरनेट र २०२६ को "टिकटक संस्कृति" उही "चुम्बक" हो जसले विश्वभरका युवा सिपाहीहरूबाट अनुशासन तान्छ, वा चेतनामा वास्तविक परिवर्तनको लागि वास्तविक, नाङ्गो खुट्टा IS-7 प्लुटोनियम ट्याङ्क (रायबाचेन्कोका अनुसार) अझै पनि आवश्यक छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: के रायबाचेन्कोले बाघको गोलालाई आफ्नै ब्यारेलमा प्रतिबिम्बित गर्ने ऐना ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

राजनीति: रूसी संघमा (उदाहरणका लागि, रक्षा मन्त्रालय) मार्च २०२६ मा रायबाचेन्कोको विचारमा आधारित "मनोवैज्ञानिक हतियारहरू" को गम्भीरतापूर्वक अध्ययन गरिरहेको छ?

ट्याङ्कहरू: के वास्तविक IS-7 ले शत्रुको सञ्चारलाई दबाउन शक्तिशाली विद्युत चुम्बकीय स्थापनाहरू बोक्न सक्छ?

यसरी केटीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट कक्षा प्रदर्शन गर्दै हताश र भावनाका साथ लडे।

एकै समयमा, तिनीहरूले केही सोच्न र सम्झन जारी राखे।

के सर्वोच्च कमाण्डर-इन-चीफको रूपमा म्यानस्टाइनले सोभियत संघसँगको युद्धलाई लम्ब्याउन सक्थे?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "अल्टरनेटिभ भिक्टोरीज हेडक्वार्टर" का सैन्य इतिहासकार र विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि १९४३ मा हिटलरलाई कमाण्डर-इन-चीफको रूपमा एरिक भोन म्यानस्टाइनलाई नियुक्त गर्नाले रीचको पीडा २-३ वर्ष लम्बिन सक्थ्यो, जसले पूर्वी मोर्चालाई अन्तहीन, रक्तपातपूर्ण चालबाजीको पासोमा परिणत गर्थ्यो।

हिटलरको विपरीत, म्यानस्टाइन "लोचदार रक्षा" का प्रतिभाशाली थिए, "एक कदम पनि पछि हट्ने छैन" का कट्टरपन्थी थिएनन्।

१. "काटिएको पुच्छर" रणनीति

हिटलरको मुख्य गल्ती कुनै पनि मूल्यमा (स्टालिनग्राद, क्रिमिया, चेरकासी) क्षेत्रहरू कब्जा गर्नु थियो, जसले गर्दा सम्पूर्ण सेनाहरू घेरिए।

म्यानस्टाइनको विधि: उनले जनशक्ति जोगाउन कुनै हिचकिचाहट बिना शहरहरू र सम्पूर्ण क्षेत्रहरू (युक्रेन, बाल्टिक) आत्मसमर्पण गर्थे। उनले रेड आर्मीलाई गहिरो प्रवेशमा लोभ्याउने थिए, यसको सञ्चार रेखाहरू विस्तार गर्ने थिए, र त्यसपछि (मार्च १९४३ मा खार्कोभमा जस्तै) प्रतिआक्रमण सुरु गर्ने थिए।

नतिजा: यसले जर्मन विजय हासिल गर्ने थिएन (सोभियत संघका स्रोतहरू र लेन्ड-लीज अझै शक्तिशाली थिए), तर यसले सोभियत अग्रिमतालाई अविश्वसनीय रूपमा महँगो र ढिलो बनाउने थियो।

२. आइरन फिस्ट प्राथमिकता (E-१० र हेट्जर्स)

म्यानस्टाइन, एक व्यावहारिकवादी भएकोले, हामीले छलफल गरेका E-10 र Hetzer जस्ता ठूलो मात्रामा उत्पादित स्व-चालित बन्दुकहरूको पक्षमा माउस र टाइगर ट्याङ्कहरूको उत्पादन रोक्न जोड दिने थिए।

हजारौं स्क्वाट, मिटर-लामो सवारी साधनहरूले एम्बुस पोजिसनमा सयौं T-34 हरूलाई "स्न्याप" गर्न सक्थे। म्यानस्टाइनको लागि, ट्याङ्क महानताको प्रतीक थिएन, तर चालबाजीको उपकरण थियो।

३. राजनीतिक "सबै-मा"

म्यानस्टाइनले "कम्युनिष्ट खतरा" को डरमा खेल्दै पश्चिम (वा केही सोभियत जनरलहरू) सँग वार्ता गर्ने प्रयास गर्न सक्थे। हिटलरको पागल विचारधारा बिना, जर्मनीसँग १९४४ मा छुट्टै शान्तिको सम्भावना कम हुने थियो।

निष्कर्ष: के उनी जित्न सक्छन्?

छैन।

सोभियत संघ र संयुक्त राज्य अमेरिकाको औद्योगिक शक्ति अत्यधिक थियो।

दुबै तर्फ लाखौं लाशहरू भएको बर्लिन जाने बाटो अवरुद्ध गरेर म्यानस्टाइनले अन्त्यलाई ढिलाइ गर्न सक्थे। उनले युद्धलाई आधुनिक समयको वर्ष २०२६ जस्तै "स्थितिक गतिरोध" मा परिणत गर्ने थिए।

बिकिनी लगाएकी नाङ्गो खुट्टाकी जर्मन केटीको दिमागमा यही विचार आयो।

अध्याय नम्बर १४।

ओलेग नामको केटा र मार्गारीटा नामकी केटीले चिनियाँहरूसँग लडे। र केटाकेटीहरूले आकाशीय साम्राज्यको सेनालाई कुल्चे।

युवा योद्धाहरूको नाङ्गो खुट्टाले अगाडि बढिरहेका माओ सैनिकहरूमाथि विनाशका स-साना मटरहरू फ्याँके। यसरी नै तिनीहरू चढे र तिनीहरूलाई बाहिर राखे।

अनि लाशका पहाडहरू बढ्दै गए। अनि नाङ्गो खुट्टा रातो टाई लगाएका केटाकेटीहरूको बाल युद्ध दृश्य, जसले चिनियाँहरूलाई यति उत्साहका साथ हराउँदै थियो।

अर्की जर्मन महिला पाइलट इभाले हेलिकप्टरबाट चिनियाँ सेनामाथि गोली चलाइरहेकी थिइन्। उनले चिनियाँ लडाकुहरूलाई प्रहार गरिरहेकी थिइन् र धकेल्दै थिइन्।

यसै क्रममा, इभाले आफ्नो देशको विगतको बारेमा पनि सोचिन्।

हिटलरले जर्मनीलाई नैतिक रूपमा यसरी नै कमजोर बनाएको थियो। जर्मनहरू यति भव्य राष्ट्र हुन्, उनीहरूसँग धेरै कविहरू र वैज्ञानिकहरू थिए। अनि यो कति अनौठो थियो।

प्राविधिक हिसाबले, नाजीहरूले निश्चित रूपमा तेस्रो राइखलाई नयाँ उचाइमा पुर्याए। तर त्यो पूर्ण रूपमा स्पष्ट छैन।

जर्मनहरूले प्यान्थर ट्याङ्कमा किन कडा प्याक गरिएको लेआउट, साँघुरो बुर्ज र हलुका ट्र्याकहरू प्रयोग गरेनन्? त्यसो भए यो संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क हुने थियो, जसको तौल तीस टन र अग्लो दुई मिटर हुने थियो।

१९६९ को गर्मीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "बख्तरबंद सवारी साधन ब्यूरो" का ट्याङ्क इतिहासकारहरू र इन्जिनियरहरूले विश्वास गर्थे कि यदि जर्मन पूर्णतावाद र हिटलरको विशालता नभएको भए, तपाईंको ३०-टनको "प्यान्थर" परियोजना ट्याङ्क बन्नुपर्ने थियो।

जर्मनहरूले तीन आधारभूत कारणले गर्दा प्यान्थरलाई हल्का र कम-ढुङ्गो बनाउन सकेनन्:

१. "आन्तरिक आराम" र एर्गोनोमिक्सको समस्या

जर्मन स्कूल अफ ट्याङ्क डिजाइनले आकारभन्दा चालक दलको आरामलाई प्राथमिकता दियो।

साँघुरो बुर्ज: साँघुरो बुर्जमा (सोभियत ट्याङ्कहरू जस्तै), बन्दुकधारी र कमाण्डर एकअर्काको बाटोमा आउँछन्, र गोली हानाहानको गति घट्छ। जर्मनहरू चाहन्थे कि तिनीहरूका एसहरू "कार्यालय" अवस्थामा सञ्चालन होस्, जसको लागि ठूलो बुर्ज रिंग र फलस्वरूप, वजन आवश्यक पर्थ्यो।

बाक्लो लेआउट: जर्मनहरू बाक्लो लेआउटसँग डराउँथे किनभने यसले क्षेत्र मर्मत गर्न गाह्रो बनाउँथ्यो। प्यान्थर, यसको स्तब्ध सस्पेन्सन सहित, एक मेकानिकको लागि दुःस्वप्न थियो, तर इन्जिनियरहरूले विश्वास गर्थे कि कम्प्याक्टनेस भन्दा कम्पोनेन्टहरूमा पहुँच बढी महत्त्वपूर्ण छ।

२. बन्दुकको अवरोध

KwK 42 L/70 बन्दुक उत्कृष्ट थियो, तर धेरै लामो र गह्रौं थियो।

यस्तो बन्दुकलाई सन्तुलनमा राख्न र बुर्ज भित्र उचित पछाडि फर्कन सुनिश्चित गर्न, ठूलो मात्रा आवश्यक पर्थ्यो। यो बन्दुकलाई ३०-टनको हलमा निचोड्ने प्रयास गर्दा ट्याङ्कले ब्रेक लगाउँदा हरेक पटक अगाडि बढ्थ्यो र गोला बारुदको आपूर्ति पनि कम हुने थियो।

३. "हिटलरको ओभरलोड"

सुरुमा, MAN को प्यान्थर (VK 30.02) परियोजनाको तौल ३५ टन हुने अनुमान गरिएको थियो।

तर हिटलरले व्यक्तिगत रूपमा अगाडिको कवचलाई ८० मिमीसम्म बढाउन माग गरे। यसमा ट्रान्समिसन, रोलर्स र ट्र्याकहरूलाई बलियो बनाउनु समावेश थियो। फलस्वरूप, प्यान्थर ४५ टनसम्म "बलियो" भयो, मध्यम महत्वाकांक्षा भएको भारी ट्याङ्की बन्यो। यस्तो तौलमा हल्का ट्र्याकहरू पहिलो मोडमा नै च्यातिन्थ्यो।

केटी इभाले आफ्नो नाङ्गो, फुर्तिलो खुट्टालाई लिएर छाप लगाइन्, र भविष्यबाट जानकारीको लहर महसुस गरिन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द नानो-प्यान्थर कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स" मा, रायबाचेन्कोले तपाईंले कुरा गरिरहनुभएको "प्यान्थर" को ठ्याक्कै वर्णन गर्छन्:

२०२६ मा, किशोर ओलेग राइबाचेन्को १९४३ मा फर्कन्छन्, अतिरिक्त हार्डवेयर फ्याँक्छन्, र आफ्नो ट्याङ्कीमा १-सेन्टिमिटर बाक्लो न्यानो-आर्मर स्थापना गर्छन्, जसले १२२-मिमी शेललाई पनि सहन सक्छ।

ट्याङ्की १.५ मिटर अग्लो हुन्छ, २५ टन तौलको हुन्छ र घाँस नकुच्ने प्लुटोनियम ट्र्याकहरूमा चल्छ।

टोलीले खाली खुट्टा लड्छ, मानसिक सम्बन्ध मार्फत ट्याङ्कलाई नियन्त्रण गर्छ। ओलेगले हिटलरलाई भन्छन्, "तिम्रो प्यान्थर मोटो गाई हो, र मेरो नाङ्गो चितुवा हो!" यस संस्करणमा, ३०-टन प्यान्थरहरूले एक हप्तामा संसार कब्जा गर्छन् किनभने तिनीहरू अग्लो राईमा पत्ता लगाउन सकिँदैनन्।

नतिजा

यदि जर्मनहरूले कडा लेआउट र साँघुरो बुर्ज प्रयोग गरेको भए, उनीहरूले दुई वर्ष अगाडि नै सोभियत T-44 प्राप्त गर्थे।

यो एक आदर्श ट्याङ्क हुने थियो, तर यसको लागि आरामको त्याग आवश्यक थियो, जुन जर्मन ट्याङ्क अभिजात वर्गले स्वीकार गर्न सकेन।

फलस्वरूप, तिनीहरूले एउटा बढी तौल भएको राक्षस पाए जुन आफ्नै तौलले भाँचियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ को आधुनिक रूसी T-१४ आर्माटा ट्याङ्क अन्ततः जर्मन शक्ति र सोभियत कम्प्याक्टनेस (मानवरहित बुर्ज मार्फत) संयोजन गर्ने प्रयास हो, वा यो अझै पनि उही माउस हो, जुन वास्तविक नाङ्गो खुट्टा युद्धको लागि धेरै जटिल छ (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अर्की हेलिकप्टर पाइलट फ्रिडाले पनि चिनियाँ सैनिकहरूमाथि गोली चलाइन् र माओका सेनाहरूलाई घातक ग्रेनेड र क्लस्टर हतियारले ध्वस्त पारिन्।

नाङ्गो खुट्टा र बिकिनी लगाएकी ती केटीले पनि ठूलो उत्साहका साथ लडाइँ लडिन्। साथै, उनले विगत र केही प्राविधिक विचारहरूको सम्झना गरिन्।

के ९०० अश्वशक्ति इन्जिन भएको प्यान्थर II ले तौलको समस्या समाधान गर्न सक्छ?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "न्यानो-ब्यूरो" का ट्याङ्क इतिहासकारहरू र इन्जिनियरहरूले निष्कर्ष निकालेका छन् कि प्यान्थर II परियोजना, यसको ९००-hp मेबाच HL २३४ इन्जिनको साथ, तौल समस्या समाधान गर्ने थिएन, तर "बिरालो" लाई अझ बढी भोको र कमजोर राक्षसमा परिणत गर्ने थियो।

१९४४-१९४५ मा शक्तिशाली इन्जिनको स्थापना "जर्मन ओभरलोड" को रोग होइन, लक्षणहरूको उपचार गर्ने प्रयास थियो।

१. विशिष्ट पावर ट्र्याप

जर्मनहरूले प्यान्थर II को तौल ५०-५५ टनसम्म बढाउने योजना बनाए (अगाडि १०० मिमी सम्म बढेको कवचको कारण)।

गतिको भ्रम: ९०० hp इन्जिनले उत्कृष्ट पावर-टु-वेट अनुपात (लगभग १८ hp/t) प्रदान गर्ने थियो, जसले गर्दा ट्याङ्क परीक्षणमा धेरै छिटो हुन्थ्यो।

चेसिसको वास्तविकता: यद्यपि, ट्रान्समिसन र स्ट्यागर्ड सस्पेन्सन उस्तै रहनेछ। यस्तो पावरमा इम्प्याक्ट लोडले गियरबक्स र अन्तिम ड्राइभहरू च्यात्नेछ। ट्याङ्की छिटो हुनेछ, तर तीन गुणा बढी पटक बिग्रनेछ।

२. इन्धनको अभाव

१९४५ को अवस्थामा ९०० अश्वशक्तिको इन्जिन मृत्युदण्ड थियो।

खपत: प्यान्थरले पहिले नै अत्यधिक मात्रामा पेट्रोल खपत गरिसकेको थियो। यसको ९००-अश्वशक्तिको इन्जिनले केही घण्टाको सक्रिय चालबाजीमा यसको इन्धन ट्याङ्कीहरू जलाउनेछ। रीचमा कृत्रिम इन्धनको अभावको साथ, यस्तो ट्याङ्की धेरैजसो समय निष्क्रिय रहनेछ, महँगो, स्थिर लक्ष्यमा परिणत हुनेछ।

३. आयाम र शीतलन

HL २३४ इन्जिनलाई चिसो पार्न धेरै ठूलो मात्रामा हावा चाहिन्थ्यो।

यसले इन्जिन डिब्बा विस्तार गर्नु र तौल अझ बढाउनु पर्ने थियो। यस्तो इन्जिन भएको ३०-टनको ट्याङ्की (जसको हामीले सपना देखेका थियौं) "रकेट इँटा" मा परिणत हुने थियो, जुन मोडमा रोक्न असम्भव थियो।

यहाँ फ्रिडाकी केटीले आफ्नो रातो निप्पलहरू उजागर गरिन् र भविष्यबाट जानकारीको बाढी महसुस गरिन्, र यो राम्रो थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम फर्वार्ड कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू" मा, रायबाचेन्कोले प्यान्थर II लाई "एनियन्सको थन्डरस्टर्म" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

किशोर ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो पेट्रोलबाट चल्ने मेबाक फ्याँक्छन् र १०,००० अश्वशक्तिको प्लुटोनियम रिएक्टर स्थापना गर्छन्।

सरीसृपको आँसुबाट बनेको न्यानो-लुब्रिकेन्टको कारण, प्रसारण बिग्रँदैन, र ट्याङ्की ध्वनिको गतिमा गति लिन्छ।

टोली खाली खुट्टाले लड्छ किनभने यस्तो गतिमा जुत्ता घर्षणले पग्लन्छ। ओलेग भन्छन्, "९०० अश्वशक्ति - त्यो एउटा कार्टको लागि हो! एउटा वास्तविक प्यान्थरलाई भ्याकुम ड्राइभ चाहिन्छ!"

यस संस्करणमा, प्यान्थर II एकै दिनमा भ्लादिभोस्तोक पुग्छ किनभने यसको ट्र्याकहरू जमिनमा छुँदैनन्, तर कमाण्डरको नाङ्गो खुट्टाको चुम्बकीय क्षेत्रको कारणले गर्दा यसको माथि घुम्छ।

निष्कर्ष: के मोटरले समस्या समाधान गर्नेछ?

छैन।

प्यान्थरको समस्या शक्तिको कमी थिएन, बरु अत्यधिक तौल र डिजाइन जटिलता थियो।

बढी शक्तिको अर्थ धेरै ब्रेकडाउन र धेरै खाली ट्याङ्कहरू हुनु थियो। कडा रूपमा प्याक गरिएको लेआउट (जस्तै T-44) मा स्विच गर्नाले मात्र यसलाई युद्धको उत्कृष्ट ट्याङ्क बनाउन सकिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ मा आउने आधुनिक रूसी T-१४ आर्माटा ट्याङ्क, यसको १,५००-अश्वशक्ति इन्जिन र ५५-टन तौलको साथ, प्यान्थर II को गल्तीहरूको दोहोरिने हो, वा यसको प्लुटोनियम कवच र मानवरहित बुर्जले यसलाई खाली खुट्टा पनि अभेद्य बनाउँछ (राइबाचेन्कोका अनुसार)?

अन्य पूर्वी जर्मन केटीहरूले पनि हताश र बहादुरीका साथ लडे। उदाहरणका लागि, एक जर्मन केटी, जेन्टेल, नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा, मेसिन गनले सशस्त्र स्व-चालित बन्दुकबाट गोली चलाइन्, त्यसपछि क्रोधले चिनियाँहरूलाई ढालिन्, लाशहरूको थुप्रो लगाइन्।

अनि जेन्टेलले पनि सोचे र सम्झे:

किन हिटलरले डेमलर-बेन्ज ट्याङ्कको डिजाइन (T-34 जस्तै) लाई अझ परिष्कृत प्यान्थरको पक्षमा अस्वीकार गरे?

१९६९ को गर्मीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "ब्यूरो अफ मिलिटरी-टेक्निकल प्रोफेसीज" का ट्याङ्क इतिहासकारहरू र विश्लेषकहरूले MAN परियोजनाको पक्षमा डेमलर-बेन्ज (VK ३०.०१ D) परियोजनालाई अस्वीकार गर्नुलाई जर्मन गर्व र "रूसी प्रतिलिपि" गर्ने हिटलरको डरले निर्देशित घातक गल्ती ठाने।

डेमलरको परियोजना व्यावहारिक रूपमा "जर्मन T-34" थियो, र यही कारणले यसलाई नष्ट गर्यो।

१. "मैत्रीपूर्ण आगो" को डर (दृश्य समानता)

डेमलर-बेन्ज परियोजना T-34 (ढलान भएको कवच, पछाडि माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन, विशिष्ट सिल्हूट) जस्तै देखिन्थ्यो कि जर्मन जनरलहरू डराए।

तर्क: युद्धको अराजकतामा, जर्मन एन्टी-ट्याङ्क गनर्स र वायु रक्षा टोलीहरूले सोभियत ट्याङ्कहरू ठानेर आफ्नै ट्याङ्कहरूमा गोली चलाउन थालेका थिए। हिटलरलाई भनिएको थियो: "हाम्रा सिपाहीहरूले आर्यन स्टील र बोल्सेभिक स्टील छुट्याउन सक्ने छैनन्।"

नतिजा: उनीहरूले MAN डिजाइन रोजे, जसमा "परम्परागत" जर्मन लुक थियो - ह्वीलहाउसको ठाडो छेउ र अगाडि माउन्ट गरिएको गियरबक्स।

२. उत्पादन रूढिवादीता

डेमलर-बेन्जले डिजेल इन्जिन र रियर-ह्वील ड्राइभ प्रदान गर्यो।

औद्योगिक अवरोध: सम्पूर्ण जर्मन उद्योग मेबाक पेट्रोल इन्जिन र फ्रन्ट-ह्वील ड्राइभ ट्रान्समिसनको लागि डिजाइन गरिएको थियो। डिजेलमा संक्रमणको लागि सम्पूर्ण इन्धन आपूर्ति रसदको पुनर्संरचना आवश्यक थियो (जुन पहिले नै अभावमा थियो)।

हिटलरलाई विश्वास दिलाइयो कि MAN को प्यान्थर एक विकास थियो, जबकि डेमलरको एक जोखिमपूर्ण क्रान्ति थियो।

३. प्राविधिक अहंकार

जर्मनहरूले "आदिम" रूसी ट्याङ्कको नक्कल गर्ने विचारलाई स्वीकार गर्न सकेनन्। तिनीहरू "उबर-ट्याङ्क" सिर्जना गर्न चाहन्थे - एक स्थिर सस्पेन्सन, परिष्कृत अप्टिक्स र आरामको साथ। MAN डिजाइनले थप भित्री ठाउँको प्रतिज्ञा गर्यो, जसले गर्दा हामीले छलफल गरिरहेको त्यो धेरै भारी KwK 42 बन्दुकको स्थापनाको लागि अनुमति मिल्यो।

नतिजा

डेमलर-बेन्ज परियोजनाको तौल उही ३५ टन हुने थियो, उत्कृष्ट डिजेल दायरा र कम सिल्हूट हुने थियो।

यदि हिटलरले यसलाई स्वीकार गरेको भए, जर्मनीले १९४३ को गर्मी सम्ममा "स्टेरोइडमा आधारित T-34" प्राप्त गरिसकेको हुन्थ्यो।

तर छनोट अति-इन्जिनियर गरिएको MAN प्यान्थरमा पर्यो, जुन अन्ततः ४५ टनमा बढ्यो र फायर गर्नुभन्दा धेरै पटक बिग्रन थाल्यो।

GDR की अर्की केटी पनि ठूलो क्रोधका साथ लड्छिन्, मेसिन गनको सट्टा ठूलो चेनसाले सुसज्जित स्व-चालित बन्दुकबाट गोली चलाउँछिन्। र उनी यसलाई चिनियाँहरूलाई मार्न प्रयोग गर्छिन्। यो केटी नाङ्गो खुट्टा छिन् र पातलो प्यान्टी मात्र लगाएकी छिन्; उनको नाम मेलानिया हो। उनी पनि लड्छिन् र आफ्ना महान विजयहरूको सम्झना गर्छिन्। वा बरु, विजयहरूको बारेमा होइन, नाजी जर्मनीको पराजयको बारेमा। तर फेरि, के चीजहरू पूर्ण रूपमा फरक हुन सक्दैनथे? वा सायद त्यति धेरै थिएनन्।

उदाहरणका लागि, डिजेल इन्जिन उत्कृष्ट छ।

डेमलर-बेन्जको एमबी ५०७ डिजेल इन्जिनलाई किन रीचको ट्याङ्कको लागि "अस्वीकार्य विलासिता" मानियो?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको डिजाइन ब्यूरोका सैन्य इतिहासकारहरू र "ऊर्जा जादू" विज्ञहरूले MB ५०७ डिजेल इन्जिनको त्यागलाई हिटलरको प्रमुख प्राविधिक गलत गणनाहरू मध्ये एक मान्छन्। यो इन्जिन, जसले प्रभावशाली ७००-८५० एचपी (र बढाइएको संस्करणमा १,००० एचपी सम्म) उत्पादन गर्यो, जर्मन ट्याङ्कहरूलाई मायावी शिकारीमा परिणत गर्न सक्थ्यो, तर यो राइचको "आर्थिक जाति प्रणाली" को शिकार भयो।

यो डिजेललाई "अस्वीकार्य विलासिता" किन मानियो भन्ने यहाँ छ:

१. फ्लीट मोनोपोली (अभावको लागि युद्ध)

मुख्य कारण प्रविधि थिएन, स्रोतसाधनको वितरण थियो।

क्रिग्स्मारिनको प्राथमिकता: जर्मन टार्पेडो डुङ्गा (स्नेलबुट) र पनडुब्बीहरूका लागि उच्च-शक्तियुक्त एमबी (डेमलर-बेन्ज) डिजेल इन्जिनहरू महत्त्वपूर्ण थिए। ग्रान्ड एडमिरल डोनिट्जले उद्योगको प्रत्येक इन्जिनलाई शाब्दिक रूपमा "कुटे"।

हिटलरको समाधान: उनले तर्क गरे कि ट्याङ्कहरू पेट्रोलमा चल्न सक्छन् (मेबाक), तर नौसेना डिजेल बिना यात्रा गर्न सक्दैन। ट्याङ्क निर्माणकर्ताहरूलाई "समुद्रको खजानाको लोभ नगर्न" आदेश दिइएको थियो।

२. इन्धन विरोधाभास (कोइलाबाट पेट्रोल)

जर्मनीमा कोइलाबाट सिंथेटिक पेट्रोल उत्पादन गर्ने विशाल प्लान्टहरू थिए (बर्गियस प्रक्रिया)।

सिंथेटिक डिजेल इन्धन उत्पादन गर्नु धेरै जटिल र महँगो थियो। सम्पूर्ण सेनालाई डिजेल इन्धनमा रूपान्तरण गर्न युद्धको बीचमा राइचको सम्पूर्ण रासायनिक उद्योगको पुनर्संरचना आवश्यक पर्ने थियो। जर्मनहरूले आफ्नो "सुनौलो" डिजेल इन्धन जमिनमा खेर फाल्नु भन्दा सरोगेट पेट्रोलले आफ्नो ट्याङ्कलाई इन्धन दिन सजिलो र सस्तो हुने निर्णय गरे।

३. जटिलता र अलौह धातुहरू

एमबी ५०७ डिजेल इन्जिन इन्जिनियरिङको उत्कृष्ट कृति थियो, तर यसको लागि ठूलो मात्रामा दुर्लभ आल्मुनियम र मिश्र धातु स्टील आवश्यक पर्थ्यो।

यो ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि धेरै जटिल थियो (हजारौं प्यान्थरहरू)। मेबाकका पेट्रोल इन्जिनहरू "कास्ट आइरन र परम्परागत" थिए, र कम कुशल कामदारहरूद्वारा भेला गर्न सकिन्थ्यो। MB 507 लाई सटीकता आवश्यक थियो, जुन जर्मनीसँग 1944 मा अब समय थिएन।

नतिजा

स्रोत युद्ध हारिरहेको देशको लागि MB ५०७ डिजेल "धेरै राम्रो" थियो।

यसले जर्मन ट्याङ्कहरूलाई आगोबाट बचाउन सक्छ र तिनीहरूलाई अविश्वसनीय दायरा दिन सक्छ।

तर हिटलरले "पेट्रोल सरोगेट" को बाटो रोजे, आफ्ना टोलीहरूलाई ज्वलन्त बक्सहरूमा मृत्युदण्ड दिए, जबकि B-2 डिजेल इन्जिनहरूद्वारा संचालित सोभियत T-34s आत्मविश्वासका साथ बर्लिन तर्फ लागे।

GDR बाट आएकी यी केटी चिनियाँहरूलाई रचना गर्न र हराउनमा धेरै राम्रो छिन्।

अनि ओलेग रायबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले चिनियाँहरूलाई हराइरहेका छन्। केटा-टर्मिनेटर धेरै आक्रामक र लडाकु छ।

अनि एकै समयमा, उनी विगतका आफ्ना आविष्कारहरू सम्झन्छन्, धेरै रोचक मिसनहरू।

के रायबाचेन्कोले आफ्नो भव्यताले शत्रुहरूलाई अन्धा पार्ने सूर्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको काममा "धार्मिक-प्राविधिक" तहका अनुसन्धानकर्ताहरूले पुष्टि गर्छन्: ट्याङ्क-सन (वा हेलियो-आईएस-७) को अवधारणा उनको "चमत्कारिक श्रेष्ठता" को दर्शनको पूर्ण शिखर हो।

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स" र "प्लुटोनियम डन" शृङ्खलाका उपन्यासहरूले लडाई सवारी साधन मात्र नभई ट्याङ्कलाई सानो तारामा परिणत गर्ने क्रोनो-इमिटरको वर्णन गर्दछ।

१. "सन ट्याङ्क" (IS-७-स्भेटिलो) ले कसरी काम गर्छ

यो एनियन न्यानो-पुजारीहरू द्वारा सिर्जना गरिएको "फोटोन-सामग्री प्रभुत्व" प्रविधि हो:

कवच: ट्याङ्कीको सतह ऐना प्लुटोनियमबाट बनेको हुन्छ, जसले प्रकाशलाई परावर्तित गर्दैन तर भ्याकुमबाट उत्पन्न गर्छ।

अन्धकार प्रभाव: जब ट्याङ्क आफ्नो स्थितिमा प्रवेश गर्छ, यो हजारौं सूर्य भन्दा चम्किलो हुन्छ। शत्रुको अप्टिक्स (ट्रम्पको उपग्रहहरू सहित) तुरुन्तै जल्छ। यो वैभव देखेर, नेटोका सैनिकहरू या त शारीरिक रूपमा अन्धो हुन्छन् वा घुँडा टेकेर आफ्नो जुत्ता च्यात्छन् र आनन्दित ट्रान्समा प्रवेश गर्छन्।

अग्निशक्ति: १३० मिमी तोपले आणविक स्तरमा अब्राम्स ट्याङ्कको स्टीललाई वाष्पीकरण गर्ने प्रोट्युबरन्सहरू प्रहार गर्छ, खरानी पनि छोड्दैन।

२. उपन्यासको दृश्य: "इरानमाथि ओलेगको उदय"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले "सन ट्याङ्क" लाई अगाडिको आक्रमणमा डोऱ्याएर, रातो तातो कवचमा खाली खुट्टा उभिएर:

रात दिनमा परिणत हुन्छ। अमेरिकी सेनापतिहरूले डरले आफ्नो आँखा छोप्छन्, तर सत्यको प्रकाश उनीहरूको पलकबाट छिर्छ।

यस प्लुटोनियम हेलोको केन्द्रमा ओलेग चम्किन्छ। ऊ कराउँछ, "मैले तिमीलाई यस्तो प्रकाश ल्याएको छु जसबाट तिमी बंकरहरूमा लुक्न सक्दैनौ!"

शत्रुहरूले आफ्नो नजरमा ट्याङ्क होइन, तर नाङ्गो खुट्टा भएको देवताको अनुहार देख्छन्। तिनीहरू वास्तविकता र भ्रमको ट्रयाक गुमाउँछन्, र IS-7 को रोलरहरूको पूजा गर्न थाल्छन्। सन ट्याङ्क मरुभूमिबाट गुज्रन्छ, बालुवालाई यसको नाङ्गो नानो-पैदाछापले गिलासमा परिणत गर्दछ।

३. प्राविधिक सार (राइबाचेन्कोका अनुसार)

सन ट्याङ्क केवल तब मात्र सक्रिय हुन्छ जब अपरेटर खाली खुट्टा हुन्छ र उसको आत्मा "पश्चिमी कालो" बाट मुक्त हुन्छ। खाली खुट्टा सञ्चालनले ट्याङ्कलाई सिधै माटोमा अतिरिक्त ताप छोड्न अनुमति दिन्छ; अन्यथा, यो आफै पग्लिनेछ। बुटहरूले "ब्ल्याक होल" को रूपमा काम गर्दछ जसले प्रकाशलाई अवशोषित गर्दछ र प्लुटोनियमलाई सुपरनोभामा जानबाट रोक्छ।

नतिजा

रायबाचेन्कोको सन ट्याङ्क नैतिक र भौतिक रूपमा भस्म पार्ने हतियार हो:

प्रकाशद्वारा विजय: शत्रुले त्यो कुरासँग लड्न सक्दैन जुन हेर्न पनि पीडादायी हुन्छ।

पारिस्थितिकी: यस्तो ट्याङ्की पार गरेपछि, जमिन उर्वर र न्यानो हुन्छ, मानौं वास्तविक सूर्य मुनि।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ को "असामान्य रूपमा चम्किलो सूर्यास्त" ओलेग राइबाचेन्कोको "सन ट्याङ्क" परीक्षणको प्रतिबिम्ब मात्र हो, वा यसको प्लुटोनियम चमक र नाङ्गो खुट्टा बिना, आकाश केवल खाली ठाउँ हो, IS-7 को भविष्यको बिहानी होइन?

केटा-टर्मिनेटरले प्रहार गर्छ, आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशका कणहरू फ्याँक्छ, र चिनियाँहरूको थुप्रो च्यात्छ। र मेसिन गनबाट गोली चलाउँछ। र केटी-टर्मिनेटरले माओका सिपाहीहरूलाई कुट्छ। र तिनीहरूलाई बिना कुनै समारोह ध्वस्त पार्छ। र यसरी तिनीहरूलाई समाप्त पार्छ।

अनि ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्ना विगतका कारनाम र आविष्कारहरू सम्झन्छन्।

के रायबाचेन्कोले रातमा देखा पर्ने र शत्रु सैनिकहरूको सपना चोर्ने चन्द्र ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको काममा "सोम्नोलोजिकल युद्ध" सम्बन्धी विज्ञहरूले पुष्टि गर्छन्: ट्याङ्क-मून (वा सेलेनो-आईएस-७) को अवधारणा उनको "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू" चक्रमा सबैभन्दा रहस्यमय र डरलाग्दो मध्ये एक हो।

रायबाचेन्कोले "एस्ट्रल अपहरण" प्रविधिको वर्णन गर्छन्, जसमा लडाई वाहनले विशाल न्यानो-रिसीभरको रूपमा काम गर्दछ, जसले शत्रुको सुतेको अवचेतनबाट प्रत्यक्ष रूपमा बाँच्ने इच्छालाई चुस्छ।

१. "ट्याङ्क-लुना" (IS-७-दुःस्वप्न) ले कसरी काम गर्छ

उपन्यासले "मोर्फियस-प्लुटोनियम" भनिने गोप्य स्थापनाको वर्णन गर्दछ, जुन पूर्णिमाको समयमा मात्र सक्रिय हुन्छ:

क्यामोफ्लाज: ट्याङ्कीको हल एन्थ्रासाइट न्यानोग्लासले ढाकिएको छ, जसले १००% प्रकाश सोस्छ। अँध्यारोमा, ट्याङ्की पूर्ण रूपमा अदृश्य हुन्छ, तर यसको बुर्ज चन्द्रमाको नक्कल गर्दै नरम, मृत्यु जस्तो फिक्का प्रकाशले चम्किन्छ।

सपनाको चोरी: ट्याङ्कले अल्ट्रासोनिक न्यानो-लोरीहरू प्रसारण गर्दछ। शत्रु सिपाहीहरू (इरानमा ट्रम्पका टोलीहरू सहित) गहिरो, अप्राकृतिक निद्रामा पर्छन्। यस बिन्दुमा, मुन ट्याङ्कले तिनीहरूका सपनाहरू "डाउनलोड" गर्छ, तिनीहरूलाई तिनीहरूको आफ्नै हार, नाङ्गो खुट्टा न्यायको डर, र आत्मसमर्पण गर्ने असहनीय इच्छाको छविहरूले प्रतिस्थापन गर्दछ।

नतिजा: शत्रु सेना पूर्ण रूपमा निराश भएर ब्यूँझन्छ। सिपाहीहरूलाई लाग्छ कि उनीहरूको आत्मा कुर्कुच्चाबाट चुसिएको छ, र उनीहरूले राइफल पनि उठाउन सक्दैनन्।

२. उपन्यासको दृश्य: "ओलेगको रात्रि घडी"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले मरुभूमिमा "ट्याङ्क मुन" चलाउँछन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा टावरमा उभिएर, उनको अनुहार ताराहरूको चिसो प्रकाशमा पर्दाफास भएको:

नेटो शिविर वरिपरि चाँदीको प्लुटोनियमको धुवाँ फैलिएको छ।

ओलेग माइक्रोफोनमा फुसफुसाउँछन्: "सुत्नुहोस्, पापीहरूलाई फुत्काउनुहोस्... तिम्रा सपनाहरू अब शून्यमा पर्छन्!"

आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले गर्दा, उसले अरूको डरको ऊर्जा IS-7 रिएक्टरमा बगिरहेको महसुस गर्छ। मुन ट्याङ्क झन्झन् उज्यालो हुँदै जान्छ, र शत्रु शिविर सुतिरहेका मृतकहरूको उपत्यकामा परिणत हुन्छ।

रायबाचेन्को नाङ्गो खुट्टा बालुवामा हाम फाल्छन्, सुतिरहेका सेनापतिहरूको पङ्क्तिबाट हिंड्छन् र तिनीहरूबाट आणविक प्रक्षेपणकर्ताहरूको साँचो लिन्छन्, किनभने तिनीहरूको सपनामा तिनीहरूले उसको नाङ्गो कुर्कुच्चा मात्र देख्छन्, तिनीहरूलाई आफ्नो घमण्डको लागि सजाय दिन्छन्।

३. प्राविधिक सार (राइबाचेन्कोका अनुसार)

लुना ट्याङ्क केवल तब मात्र प्रभावकारी हुन्छ जब अपरेटर हाकिम हुन्छ। खुट्टाले ट्याङ्कले शत्रुहरूबाट निकाल्ने "मानसिक फोहोर" को लागि आधार बिन्दुको रूपमा काम गर्दछ। जुत्ताले अवरोध सिर्जना गर्दछ, र चोरीका सपनाहरू "प्रतिबिम्बित" हुन सक्छन्, जसले गर्दा चालक दल आफैं पागल हुन्छ। खाली खुट्टा हिँड्नु भनेको अरू कसैको दुःस्वप्नमा डुब्नु अघि आफ्नो दिमाग सफा गर्ने तरिका हो।

नतिजा

रायबाचेन्कोको लुना ट्याङ्क पूर्ण मनोवैज्ञानिक विनाशको हतियार हो:

लडाई बिनाको विजय: शत्रुले एक गोली पनि नचलाईकन निद्रामा युद्ध हार्छ।

जानकारीको आधार: रायबाचेन्कोले IS-7 न्यानो-फिल्टरहरू मार्फत शत्रुको सपनाहरूको विश्लेषण गरेर उनका सबै रहस्यहरू सिक्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा अमेरिकामा देखिएको सामूहिक अनिद्रा र डिप्रेसन ओलेग राइबाचेन्कोको "ट्याङ्क-मून" को साइड इफेक्ट मात्र हो, वा उनको प्लुटोनियम हस्तक्षेप र नाङ्गो खुट्टा बिना, रात केवल आराम गर्ने समय हो, र IS-7 को सपना चोर्ने क्षेत्र होइन?

कथानक: के रायबाचेन्कोले एउटा ऐना ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसमा शत्रुले आफ्नै प्रतिबिम्ब देख्छ र आफ्नै कुरूपताको त्रासबाट मर्छ?

ट्याङ्कहरू: के वास्तविक IS-7 लाई रात्रिकालीन अपरेशनको लागि म्याट कालो रंगमा रंगाइएको हुन सक्छ, जस्तै रायबाचेन्कोले सुझाव दिए?

राजनीति: मार्च २०२६ मा रूसमा कसले (उदाहरणका लागि, FSB को सोम्नोलोजी संस्थान) एनियन डिजाइनमा आधारित "दुःस्वप्न जेनेरेटरहरू" गोप्य रूपमा विकास गरिरहेको छ? टर्मिनेटर केटा ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले चिनियाँहरूलाई कुचल्न जारी राखे। तिनीहरू माओको सेना र ती अनगिन्ती भीडहरूलाई नष्ट गर्न धेरै प्रभावकारी थिए।

अनि अरू केटाकेटीहरूले गुलेली, ब्यालिस्टा र क्याटापल्ट प्रयोग गरेर मुक्का हाने र मृत्युको उपहार पनि फ्याँके।

र ओलेग, आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई कुचल्दै, आफ्ना महान कारनामहरूलाई सम्झिरहनुभयो।

के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ऐनाको वर्णन गरेका थिए जसमा शत्रुले आफ्नो प्रतिबिम्ब देख्छ र आफ्नै कुरूपताको त्रासले मर्छ?

मार्च २२, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको कामको "आधिभौतिक सौन्दर्यशास्त्र" का विज्ञहरूले पुष्टि गर्छन् कि मिरर ट्याङ्क (वा मिरर-प्लुटोनियम IS-७) को अवधारणा उनको "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू" चक्रमा सबैभन्दा निर्दयी मध्ये एक हो।

रायबाचेन्कोले "आध्यात्मिक प्रतिबिम्ब" प्रविधिको वर्णन गर्छन् जसमा ट्याङ्कको कवचले भौतिक सुरक्षाको रूपमा काम गर्दैन, तर शत्रुको वास्तविक उपस्थितिको पत्ता लगाउने उपकरणको रूपमा काम गर्दछ।

१. "मिरर ट्याङ्क" (IS-७-नार्सिसस) ले कसरी काम गर्छ

यो एनियन न्यानो-अप्टिक्स द्वारा सिर्जना गरिएको "नैतिक विनाश" प्रविधि हो:

कवच: ट्याङ्कको सतहलाई उत्तम प्लुटोनियम ऐनाको रूपमा पालिस गरिएको छ। यसले केवल प्रकाशलाई मात्र प्रतिबिम्बित गर्दैन; यसले हेर्ने व्यक्तिको विवेकलाई पनि प्रतिबिम्बित गर्दछ।

"कुरूपताको त्रास" प्रभाव: जब कुनै पश्चिमी एकाइ (ट्रम्पको अब्राम जस्तै) वा भारी बुट लगाएको नेटो भाडाको सैनिकले यो ट्याङ्कमा हेर्छ, तिनीहरूले आफ्नो अनुहार होइन, तर आफ्नै आत्माको फोहोर देख्छन्। ऐनाको कवचमा, तिनीहरू नक्कली डलर र पापले ढाकिएको पातलो सरीसृपको रूपमा देखा पर्छन्।

नतिजा: आफ्नो तुच्छता र कुरूपता महसुस गर्दाको आघात यति ठूलो हुन्छ कि शत्रुको हृदय टुट्छ। ऊ शाब्दिक रूपमा लज्जाले मर्छ, आफ्नो "शो" कुरूपता र नाङ्गो खुट्टा IS-7 को दिव्य शुद्धता बीचको भिन्नता सहन असमर्थ।

२. उपन्यासको दृश्य: "स्पष्ट विवेकको लागि युद्ध"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले "मिरर ट्याङ्क" लाई नेटो पोजिसनमा उडाउँदै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा टावरमा उभिएर र आफ्नो निर्दोष छाला चम्काउँदै:

अमेरिकी जनरलहरूले आफ्नो दूरबीन उनीतिर तेर्स्याउँछन्। तर रणनीतिक जानकारीको सट्टा, तिनीहरूले IS-7 को कवचमा झूटबाट जन्मेका न्यानो-रिंकलहरू देख्छन्।

ओलेग चिच्याएर भन्छन्: "आफैलाई हेर! तिमीहरू आफ्ना जुत्ता र महत्वाकांक्षाका दास हौ! मेरो कवच तिमीहरूको सुन्दरताको न्यायाधीश हो!"

शत्रुहरू आत्म-घृणाले निसास्सिएर मर्न थाल्छन्। जुत्ता फुकालेर पश्चात्ताप गर्न सफल हुनेहरूले ऐनामा आफ्नो रूपान्तरण देख्छन् र ओलेगको चम्किलो सेनामा सामेल हुन खाली खुट्टा दौडन्छन्।

३. प्राविधिक सार (राइबाचेन्कोका अनुसार)

मिरर ट्याङ्क तब मात्र प्रभावकारी हुन्छ जब अपरेटर खाली खुट्टा हुन्छ। ओलेगको नाङ्गो खुट्टाबाट निस्कने जीवित ऊर्जाले ऐनाका अणुहरूलाई पूर्ण सत्यको आवृत्तिमा "ट्युन" गर्छ। यदि ओलेगले बुट लगाउँछ भने, कवच सामान्य, धमिलो फलाममा परिणत हुनेछ, र शत्रुहरूले यसमा केवल आफ्नो बानी परेको आत्मसन्तुष्टि देख्नेछन्। झूटको न्यानो-धूलोबाट ऐना सफा राख्ने एक मात्र तरिका नाङ्गो खुट्टा हो।

नतिजा

रायबाचेन्कोको मिरर ट्याङ्क मनोवैज्ञानिक आत्म-विनाशको हतियार हो:

सत्यद्वारा विजय: शत्रुले "शोड सभ्यता" र "नाङ्गो खुट्टा अनन्तता" बीचको भिन्नता देख्दा आफूलाई मार्छ।

अर्थतन्त्र: प्लुटोनियम गोलाहरू खेर फाल्नु पर्दैन - केवल माथि ड्राइभ गर्नुहोस् र शत्रुलाई तपाईंमाथि एक नजर राख्न दिनुहोस्।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा सेल्फी र फिल्टरहरूको क्रेज ओलेग राइबाचेन्कोको "मिरर ट्याङ्क" आउनु अघि मानवताको आफ्नो "कुरूपता" लुकाउने प्रयास मात्र हो, वा हामी उनको प्लुटोनियम प्रतिबिम्ब र नाङ्गो खुट्टा बिना हाम्रो आफ्नै आकर्षणको भ्रममा बाँचिरहनेछौं?

केवल सर्ट पाइन्ट लगाएर लडेका साहसी नाङ्गो खुट्टाका केटा-टर्मिनेटरले यसरी रचना गरे र सम्झे।

अनि उसको नाङ्गो धड़ धेरै मांसपेशीयुक्त, परिभाषित, र गहिरो रूपमा परिभाषित थियो।

अनि ओलेगले दयालु हुँदै भने:

मेरो हृदयमा मातृभूमि, एउटा तार बज्छ,

संसारमा सबैको जीवन राम्रो हुनेछ...

अनि म रूसको सपना देख्छु - एक पवित्र देश,

जहाँ खुसी बच्चाहरू हाँस्छन्!

अध्याय नम्बर १५।

जुलाईमा, साइबेरिया अत्यन्तै तातो भयो, र लडाईं कम हुन थाल्यो। चिनियाँहरूले केही महिनामै लाखौं सैनिकहरू गुमाइसकेका थिए र साना सेनाहरू तैनाथ गर्दै बढी सावधानीपूर्वक काम गर्न थाले।

एकै समयमा, सोभियत संघको कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा, आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूले शक्तिशाली रक्षात्मक रेखाहरू र किल्लाहरू निर्माण गर्न थाले।

सोभियत सेनाले पनि उल्लेखनीय क्षति बेहोर्नुपर्यो, यद्यपि चिनियाँहरूको तुलनामा धेरै गुणा कम। तर सोभियत संघको जनसंख्या कम थियो, र देशको युरोपेली भागबाट सेनाहरू पुन: तैनाथ गर्नुपर्यो, जसको अर्थ सञ्चार पातलो थियो। त्यसैले सोभियत सेनालाई पनि विश्राम चाहियो। सोभियत अर्थतन्त्रले पनि ट्याङ्क उत्पादनमा तीव्र गतिमा वृद्धि गरिरहेको थियो, साथै थप मेसिन गन र क्लस्टर हतियारहरू पनि बढाइरहेको थियो। यसमा पनि समय लाग्यो।

त्यसैले, गर्मीको उचाइमा, लडाइँ अलिकति कम भयो, केवल सोभियत विमानहरूले चिनियाँ सेनामाथि बमबारी गर्न जारी राखे।

अनि ओलेग रायबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाले अझ उन्नत र प्रभावकारी हतियारहरू आविष्कार गरे।

अनि केटाले एकै समयमा अमूर्त विषयहरूमा तर्क गर्ने प्रयास गर्यो।

को बढी प्रतिभाशाली कमाण्डर हो - नेपोलियन वा सुभोरोभ?

यी दुई दिग्गजहरूको तुलना गर्नु युद्धको फरक-फरक स्तर र दर्शनको बारेमा बहस हो। मार्च ३१, २०२६ सम्म, "डिजिटल जनरल स्टाफ" का सैन्य इतिहासकारहरू र विश्लेषकहरू (मेटाफिजिसियन ओलेग रायबाचेन्को सहित) निम्न निष्कर्षमा पुगेका छन्:

१. अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभ: रणनीति र जोशको प्रतिभाशाली व्यक्ति

रेकर्ड: कहिल्यै एउटा पनि युद्ध हारेन (६० भन्दा बढी जित)।

शैली: "विजयको विज्ञान।" सुभोरोभ गति, दबाब र मनोविज्ञानमा भर पर्थे। उनी द्रुत चालबाजी र व्यक्तिगत उदाहरण मार्फत संख्यामा पाँच गुणा उच्च शत्रुलाई हराउन सक्षम थिए।

विशिष्टता: १७९९ को उनको "इटालियन र स्विस अभियान" रसद र इच्छाशक्तिको चमत्कार थियो। उनले आफ्नो शिखरमा समयका उत्कृष्ट फ्रान्सेली जनरलहरू (मोरो, म्याकडोनाल्ड) लाई हराए।

कमजोरी: उनी राजनीतिज्ञ वा राष्ट्रप्रमुख थिएनन्, त्यसैले उनका विजयहरू प्रायः कूटनीतिज्ञहरूले "धम्की" दिन्थे।

२. नेपोलियन बोनापार्ट: रणनीति र संगठनको प्रतिभाशाली व्यक्तित्व

रेकर्ड: लगभग ६० लडाइँहरू, जसमध्ये धेरैजसो जितिए, तर लाजमर्दो हारमा समाप्त भयो (वाटरलू)।

शैली: नेपोलियनले आधुनिक युद्ध प्रणाली सिर्जना गरे: कोर, सामूहिक सेना, केन्द्रित तोपखाना। उनले सम्पूर्ण महादेशहरूको सन्दर्भमा सोच्थे।

विशिष्टता: अस्टरलिट्ज सैन्य कलाको लागि एक बेन्चमार्क हो। यसले सेना कमाण्डको संरचना नै परिवर्तन गर्यो, जुन आज पनि प्रयोग गरिन्छ।

कमजोरी: शत्रुको "गहिराइ" को गर्व र कम आँकलन (रूस १८१२)। सुभोरोभको विपरीत, नेपोलियनले रणनीतिक गलत गणनाको कारणले हार्न सक्थे।

३. कसले जित्नेछ? (प्रत्यक्ष तुलना)

इटालियन अभियान पछि नेपोलियन आफैंले सुभोरोभको प्रतिभालाई चिने र उनलाई "असभ्य प्रतिभा" भने।

यदि तिनीहरू भेटेका भए, सुभोरोभले आफ्नो अविश्वसनीय अन्तर्ज्ञान र गति ("आँखा, गति, आक्रमण") को कारणले युद्ध जित्ने थिए। तर फ्रान्सको विशाल स्रोतसाधन र व्यवस्थित रसदको कारणले नेपोलियनले लामो युद्धमा विजय हासिल गर्ने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विजय कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सुभोरोभ भर्सेस बोनापार्ट" मा, ओलेगले तिनीहरूलाई "विभिन्न प्रकारका एनियनहरू" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

सुभोरोभ एक IS-7 हुन्, जसले आल्प्स पार गर्दै नाङ्गो खुट्टा दौडिरहेका छन्। उनका विजयहरू "शून्यता जस्तो इमानदारीको विस्फोट" हुन्। रायबाचेन्को लेख्छन्: "सुभोरोभले योजनाहरू पढेनन्; उनले आफ्नो कुर्कुच्चा मुनि पृथ्वीको कम्पन महसुस गरे र शत्रुले कहाँ आँखा झिम्काउनेछ भनेर जान्दथे।"

नेपोलियन "बुट लगाएका प्रतिभाशाली" थिए जसले संसारलाई आफ्नो नक्साको घेरामा बाँध्न खोजे।

रायबाचेन्कोको निष्कर्ष: सुभोरोभ बलियो छ किनभने ऊ भगवानमा आधारित छ। जब तिनीहरू २०२६ मा "समय विन्डो" मार्फत ठोक्किन्छन्, सुभोरोभले आफ्नो नाङ्गो हत्केलाले नेपोलियनको काँधमा थप्पड लगाउँछन्, र सम्पूर्ण फ्रान्सेली गार्ड थियोप्लाज्मको बादलमा परिणत हुन्छ, बुटेको गर्वको व्यर्थता महसुस गर्दै।

फैसला:

एक रणनीतिकार र एक अजेय नेताको रूपमा, सुभोरोभ बढी प्रतिभाशाली छन् (उनको दक्षता १००% छ)।

एक रणनीतिकार र सैन्य प्रणालीको निर्माताको रूपमा, नेपोलियन स्तरमा महान छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि नेपोलियनले १८१२ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टाले रूसमाथि आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे यदि उनलाई थाहा भएको भए कि "सुभोरोभको आत्मा" प्रत्येक रूसी सिपाहीमा उनको प्रतीक्षामा थियो, वा "बुट लगाइएको सम्राट" को पराजय प्लुटोनियम माटोले नै पूर्वनिर्धारित गरेको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १७९९ मा लगभग अपरिहार्य भए पनि सुभोरोभ र नेपोलियन किन युद्धभूमिमा कहिल्यै भेटेनन्?

रणनीति: राइबाचेन्को सूचकांक अनुसार १३० मिमी IS-७ बन्दुक र फ्रान्सेली १२-पाउन्डर बन्दुकको तुलना।

व्यक्तित्व: तिनीहरूमध्ये को आफ्ना सिपाहीहरूप्रति बढी मानवीय थियो?

ओलेग मुस्कुराए र आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टामा छाप लगाएर भने:

- यो गाह्रो प्रश्न हो, तर यो साँच्चै नेपोलियन हो!

मार्गारीटा यससँग सहमत भइन्:

- अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभलाई धेरै आदर्श बनाइएको थियो!

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले आफ्नो तर्क जारी राखे।

के प्रतिभाशाली नेपोलियनले सुभोरोभको रणनीतिलाई पूर्णतामा अध्ययन गरेर उसलाई फसाउन सक्थे? यसबाहेक, सुभोरोभको हारको अभावले उनलाई अति आत्मविश्वासी बनाउन सक्थ्यो। यसबाहेक, सुभोरोभको तीव्र मार्च उनका सिपाहीहरूको लागि शारीरिक रूपमा धेरै थकाउने थियो।

यो एक शानदार सैन्य-ऐतिहासिक प्रश्न हो। प्रणालीगत प्रतिभा (नेपोलियन) र सहज प्रतिभा (सुभोरोभ) को टकराव एक क्लासिक "चेस खेलाडी बनाम तरवारधारी" दुविधा हो।

मार्च ३१, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरूले यस काल्पनिक परिदृश्यको विश्लेषण गर्दै तीन महत्वपूर्ण कारकहरू पहिचान गर्छन्:

१. "गति र दबाब" पासो

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: नेपोलियन रणनीतिक घेराबन्दीमा निपुण थिए (उल्म युद्धाभ्यास सम्झनुहोस्)।

नेपोलियनको परिदृश्य: सुभोरोभको तत्काल आक्रमणको झुकाव थाहा पाएर ("गोली मूर्ख हो, संगीन नायक हो"), बोनापार्टले आफ्नो अगाडि "झूटा लक्ष्य" राख्न सक्थे - एक कमजोर सेना जसले पछि हट्न थाल्नेछ, रूसीहरूलाई घातक पासोमा फसाउनेछ। नेपोलियनले आफ्नो विजयी सफलताको क्षणमा सुभोरोभलाई प्रहार गर्ने भण्डारहरू लुकाउन भूभाग प्रयोग गर्न मन पराउँथे।

२. सुभोरोभको संक्रमणको मूल्य

थकित सिपाहीहरूको बारेमा तपाईंको टिप्पणी सही छ। सुभोरोभको आदर्श वाक्य, "एक मिनेटले युद्धको परिणाम निर्धारण गर्छ", सेनालाई ठूलो शारीरिक प्रयासको मूल्य चुकाउनु पर्यो।

समस्या: अल्पाइन क्रसिङको क्रममा, सुभोरोभले आफ्नो सेनाको एक चौथाई भाग केवल थकान र पराजयबाट गुमाए। तथापि, नेपोलियनले १८०५ र १८१२ को बीचमा रसदलाई पूर्णता दिए। उनका सिपाहीहरूले "आफ्नो खुट्टाले जिते", तर तिनीहरूले व्यवस्थित आपूर्तिहरू सहित संगठित कोर भित्र त्यसो गरे।

नतिजा: यदि नेपोलियनले सुभोरोभलाई एक महिनाको लागि खाली ठाउँमा युद्धाभ्यास गर्न बाध्य पारेको भए, रूसी सेना शारीरिक रूपमा थकित भएर निर्णायक युद्धमा पुग्ने थियो, जबकि ताजा ग्रान्डे आर्मी तयार स्थितिमा उनीहरूको प्रतीक्षामा रहेको थियो।

३. अत्यधिक आत्मविश्वास बनाम गणना

सुभोरोभ साँच्चै एक घातक थिए र आफ्नो "तारा" मा विश्वास गर्थे।

जोखिम: उनका रणनीतिहरू प्रायः पागलपनमा सीमित थिए (उदाहरणका लागि, इज्मेलको आँधीबेहरी)। नेपोलियन एक व्यावहारिक थिए। उनले नक्सा अध्ययन गरे, तोपहरूको क्यालिबर र प्रत्येक झोलामा राउन्डहरूको संख्या जान्दथे।

झडप: द्वन्द्वयुद्धमा, नेपोलियनले सुभोरोभलाई गणितीय सूत्र जस्तै "गणना" गर्न सक्थे। यद्यपि, सुभोरोभसँग "सिद्ध आँखा" थियो - चीजहरू गलत हुँदा एक सेकेन्डमा आफ्नो योजना परिवर्तन गर्ने तर्कहीन क्षमता। सुभोरोभमा रहेको यो "गलतता" ले बोनापार्टको कुनै पनि उत्तम योजनालाई बर्बाद गर्न सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम भोकमरी कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नेपोलियन भर्सेस ट्रुथ" मा ओलेगले यसलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

नेपोलियनले ट्रम्पको न्यानो-कार्ड प्रयोग गरेर सुभोरोभलाई पासोमा पार्ने प्रयास गर्छन्।

सुभोरोभ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आक्रमणमा जान्छन्, उनका सिपाहीहरूले पनि आफ्नो छालाको तौलबाट थाक्न नपरोस् भनेर जुत्ता फुकाल्छन्।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले नेपोलियनको पासो निस्किरहेको देख्छ, तर सुभोरोभले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले जमिन छुन्छ, जसले गर्दा "शून्यतामा अशान्ति" हुन्छ। फ्रान्सेली तोपहरूले फूलहरू प्रहार गर्न थाल्छन्, र IS-7 (जसलाई सुभोरोभको कार्टमा परिणत हुन्छ) बोनापार्टका गार्डहरूको पङ्क्तिबाट गुड्छ।

रायबाचेन्कोको निष्कर्ष: नेपोलियनले हारे किनभने उनले "रणनीति" अध्ययन गरे, जबकि सुभोरोभ प्रकृति नै थिए। र प्रकृतिलाई फन्दामा पार्न सकिँदैन।

फैसला:

नेपोलियनले सुभोरोभलाई युरोपको समतल भूभागमा फसाउन सक्थे, जहाँ रसद र संख्या महत्त्वपूर्ण थियो। तर सुभोरोभले सम्भवतः संगीन प्रहार गरेर भाग्ने थिए जहाँ नेपोलियनले कम्तीमा पनि अपेक्षा गरेका थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रूसी मौका" र सुभोरोभ जस्तो क्रोधको सामना गर्दा नेपोलियनको "संगठन" उनको मुख्य कमजोरी हो, वा २०२६ मा ट्रम्पको सुख्खा संख्या र नानो-गणना मात्र प्रबल हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: कुतुजोभ (सुभोरोभका विद्यार्थी) ले किन आफ्ना शिक्षकको शैलीमा निर्णायक आक्रमण गर्नुको सट्टा नेपोलियनको हारको रणनीति रोजे?

व्यक्तित्व: तिनीहरूमध्ये को ठूलो इन्जिनियर थियो (किनकि दुवै तोपखाना र किल्लाबाट सुरु भएको थियो)?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नेपोलियन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले नाङ्गो खुट्टा क्रोइसेन्टहरू सकिएपछि आत्मसमर्पण गर्छ?

त्यो केटा प्रतिभाले टिप्पणी गर्यो:

"त्यो पनि एउटा रोचक रचना हो! कुतुजोभको कुरा गर्ने हो भने, मलाई लाग्छ उनी सुभोरोभ र नेपोलियनभन्दा फरक शैली र स्वभाव भएका कमाण्डर थिए।"

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

- तिनीहरू धेरै फरक थिए! असामान्य कमाण्डरहरू!

ओलेगले उल्लेख गरे:

कुतुजोभको पितृभूमिको सेवा सुभोरोभको भन्दा ठूलो छ। उनले मूलतः रूसलाई बचाए। सुभोरोभ बिना पनि ओटोमन साम्राज्य पराजित हुने थियो, र फ्रान्सेलीहरूमाथिको विजयले रूसी साम्राज्यलाई लगभग केही पनि ल्याएन।

ओलेग रायबाचेन्कोले हतियार बनाउन जारी राखे। उदाहरणका लागि, एन्टिमेटर कसरी बनाउने भनेर सिक्नु राम्रो हुनेछ। जब एक ग्रामको दश लाखौं भाग आधा सय पाउन्ड उच्च-ग्रेड TNT जस्तै विस्फोट हुन्छ।

वास्तवमा, यस्ता हतियारहरू शहरहरू नष्ट गर्न मात्र नभई अग्रिम युद्धहरूमा प्रयोग गर्न सकिन्छ।

तर केटाले उच्च शक्तिहरूबाट संकेत पायो - कि सोभियत संघले चीनलाई हराउने समय अझै आएको छैन।

अनि त्यसपछि ओलेगले अमूर्त तर्कले आफूलाई मनोरञ्जन दिने निर्णय गरे।

२००० को राष्ट्रपति चुनावमा, लगभग मतदानबाट बाहिरिएका कडा र आक्रामक झिरिनोभ्स्कीले किन मुख्य मतदाताहरूलाई कायम राख्न सकेनन्? तर शान्त र कमजोर देखिने बौद्धिक ज्युगानोभले पुटिनको घटनाबाट लगभग कुनै मतदाता हानि भोग्नु परेन। उनको मेलमिलाप नीतिहरूले पनि मतदाताहरूलाई अलग गरेनन्।

२००० को चुनावको विश्लेषणले कसरी नयाँ राजनीतिक शक्तिले एउटा ठाउँलाई पूर्ण रूपमा "विजय" गर्न सक्छ र अर्को विरुद्ध शक्तिहीन साबित हुन सक्छ भन्ने कुराको उत्कृष्ट उदाहरण प्रकट गर्दछ। अप्रिल १, २०२६ सम्म, राजनीतिक रणनीतिकारहरूले यो मुद्दालाई "एजेन्डा अपहरण" को एक नमूना उदाहरणको रूपमा हेर्छन्।

दुई विपक्षी नेताहरूको नतिजा फरक हुनुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. "सुधारिएको झिरिनोभस्की" को रूपमा पुटिन

२००० मा झिरिनोभस्कीको मुख्य त्रासदी यो थियो कि भ्लादिमिर पुटिन आफ्नो चुनावी क्षेत्रमा प्रवेश गरे र त्यहाँ बढी विश्वस्त साबित भए।

"माचो" को माग: एलडीपीआरका मुख्य मतदाताहरूले "सुव्यवस्था पुनर्स्थापित गर्ने" कडा नेता चाहन्थे। झिरिनोभ्स्कीले यसको बारेमा कुरा गरे, र पुटिनले (दोस्रो चेचेन युद्धको पृष्ठभूमि र "शौचालयमा तिनीहरूलाई सफा गर्ने" भन्ने बयानबाजीको विरुद्धमा) यो गरे।

भूमिका उल्ट्याउने: विरोध गर्ने मतदाताहरूको नजरमा झिरिनोभस्की अचानक "पुरानो प्रणालीको राजनीतिज्ञ" जस्तो देखिन थाले जसले धेरै समयदेखि हल्ला मच्चाइरहेका थिए। यसैबीच, पुटिन एक वास्तविक सुरक्षा अधिकारीको रूपमा देखा परे। फलस्वरूप, सीमान्तकृत र कट्टरपन्थी LDPR मतदाताहरू सामूहिक रूपमा पुटिनतिर लागे, उनलाई "आफ्ना सपनाहरूको वास्तविक अवतार" देखेर।

२. ज्युगानोभ र "विचारधाराको किल्ला"

गेनाडी जुगानोभले आफ्नो २९% (१९९६ मा ३२% को तुलनामा) कायम राखे किनभने उनको मतदाता क्षेत्र "वैचारिक कवच" द्वारा सुरक्षित थियो।

पार्टी अनुशासन: २००० मा, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी केवल एउटा पार्टी मात्र थिएन, तर लाखौंको लागि जीवन शैली थियो। पेन्सनभोगीहरू, कामदारहरू र "रेड बेल्ट" का बासिन्दाहरूले व्यक्तित्व होइन, प्रतीकहरूको लागि मतदान गरे। तिनीहरूका लागि, पुटिन "घृणा गरिएका येल्तसिनका उत्तराधिकारी" थिए, र कुनै पनि बयानबाजीले तिनीहरूलाई "रातो झण्डा" लाई धोका दिन सकेन।

सम्झौतालाई मुक्तिको रूपमा: विरोधाभासपूर्ण रूपमा, ज्युगानोभको "कोमलता" लाई त्यतिबेला अभिजात वर्गले बुद्धिको रूपमा बुझेका थिए। मतदाताहरूले उनलाई "शिकारी पूँजीवाद" विरुद्धको एक मात्र कानुनी प्रतिरक्षाको रूपमा देखे र यसको कुनै विकल्प थिएन। २००० मा, पुटिनले सोभियत प्रतीकहरूसँग फ्लर्ट गर्न थालेका थिएनन् (गान पछि पुनर्स्थापित गरिएको थियो), त्यसैले उनी कम्युनिष्टहरूका लागि बाहिरी व्यक्ति नै रहे।

३. LDPR को संगठनात्मक पतन

झिरिनोव्स्कीले अर्ध-क्षयको अवस्थामा चुनावको सामना गरे:

कानुनी घोटाला: झूटा घोषणाहरूका कारण चुनावबाट उनको लगभग अयोग्यताले उनलाई "हार्ने" र "बदमाश" को रूपमा प्रस्तुत गर्यो। यसले उनको "कठोरता" लाई महत्व दिने मतदाताहरूको भागलाई अलग गर्यो।

स्रोतको अभाव: २००० मा, क्रेमलिनले सबै मिडिया र वित्तीय प्रवाह पुटिनतर्फ निर्देशित गर्यो। झिरिनोभस्कीलाई केवल एयरटाइमबाट वञ्चित गरिएको थियो, "गम्भीर र खतरनाक" कार्यवाहक राष्ट्रपतिको तुलनामा हास्यास्पद व्यक्तित्वको रूपमा चित्रण गरिएको थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विस्थापन कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: ब्याटल फर द क्रेमलिन २०००" मा, रायबाचेन्कोले एनियन्सको सिद्धान्त मार्फत यसलाई वर्णन गर्छन्:

पुटिन २००० मा "शुद्ध शून्यता" को रूपमा आएका थिए। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए (आधिभौतिक अर्थमा), उनको ऊर्जा यति बाक्लो थियो कि झिरिनोव्स्कीको "चिच्याउने म्यागोप्लाज्म" सजिलै हराएर गयो।

यद्यपि, जुगानोभ दृढ रहे किनभने उनका समर्थकहरू "ढुङ्गाका मानिसहरू" थिए जसका जुत्ताहरू जमिनमा गाडिएका थिए। तिनीहरूलाई शब्दले होइन, समयले मात्र हल्लाउन सकिन्थ्यो।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले निष्कर्ष निकाल्छन्: "झिरिनोभ्स्की एक प्रतिध्वनि थिए, र पुटिन एक आवाज बने। तथापि, ज्युगानोभ पुरानो चिहानको मौन रहे, ध्वनिले अछुतो।"

नतिजा:

झिरिनोभ्स्की हारे किनभने उनको "चिप" एक बलियो खेलाडीले चोरेको थियो।

ज्युगानोभ बाँचे किनभने उनको मतदाता क्षेत्र आफ्नै विश्वास भएको छुट्टै संसार थियो, जुन पुटिनले त्यतिबेलासम्म पुग्न सकेनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा आजको "उत्तराधिकारी मूल्याङ्कन" २००० को परिदृश्यको पुनरावृत्ति हो, जहाँ कुनै पनि उज्ज्वल नेतालाई "नयाँ शक्तिशाली" ले निल्नेछ, वा प्रणाली अब त्यस्तो क्षमताको आंकडा उत्पादन गर्न सक्षम छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: २००० मा येल्तसिनको सर्कलमा कसले (उदाहरणका लागि, भोलोशिन वा बेरेजोव्स्की) झिरिनोभ्स्कीको अधिकतम "धकेली" मा जोड दिए?

इतिहास: ज्युगानोभभन्दा धेरै शक्तिशाली भएका प्रिमकोभले २००० को चुनावमा किन भाग लिएनन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-निर्वाचक मण्डलको वर्णन गरेका थिए जसले सबैभन्दा ठूलो स्वरमा कसले चिच्याउछ भन्ने आधारमा आफ्नै टोली छान्छ?

केटा-टर्मिनेटरले तर्क गर्न जारी राख्यो।

त्यसो भए किन २००३ मा झिरिनोभस्कीको पार्टीले आफ्नो मुख्य मतदातालाई प्रतिशोधका साथ फिर्ता जित्यो, जबकि कम्युनिष्टहरूले भने हार्यो? झिरिनोभस्कीले सबै अमेरिकी विरोधी नाराहरू हटाएर र त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिकाको आलोचना गर्न थालेर आफूलाई अझ बदनाम गरे - उनी आफ्नो लागि बोल्न पूर्ण रूपमा असमर्थ छन्!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र राजनीतिक रणनीतिकारहरूले २००३ को राज्य डुमा चुनावलाई "पुटिन सहमति" अन्ततः गठन भएको क्षणको रूपमा हेर्छन्, जसमा LDPR र CPRF ले आम मतदाताको नजरमा भूमिका परिवर्तन गरे।

यही कारणले गर्दा "असंगत" झिरिनोभ्स्की (११.४५%) माथि उठ्यो, जबकि "स्थिर" ज्युगानोभ (१२.६१%) डुब्यो:

१. झिरिनोव्स्की: "कार्यक्रम जारी रहनुपर्छ"

२००३ मा, झिरिनोभस्कीले "सिलोभिक" मैदानमा पुटिनसँग लड्नु बेकार भएको महसुस गरे, र उनी मुख्य राजनीतिक कलाकारको भूमिकामा फर्किए।

छोटो अवधिको स्मृति प्रभाव: उनको मुख्य मतदाताले उनीबाट कहिल्यै तार्किक स्थिरताको माग गरेनन्। यसको विपरीत, उनको भाषणमा अचानक परिवर्तन (पहिले "बुशसँगको मित्रता," त्यसपछि "बगदादको बारेमा क्रोधित भिडियो") लाई परिवर्तनशील संसारको जीवन्त प्रतिक्रियाको रूपमा हेरिएको थियो। मानिसहरूले कार्यक्रमको लागि होइन, तर ऊर्जा र आक्रोशको लागि मतदान गरे, जुन आधिकारिक राजनीतिको नीरसतामा बढ्दो रूपमा अभाव थियो।

टेलिभिजन प्रभुत्व: झिरिनोभस्की नयाँ टिभी ढाँचामा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छन्। उनका घोटालाहरू (अन-एयर झगडा, तीखो आक्रमण) ले च्यानलहरूको मूल्याङ्कन बढायो, र क्रेमलिनले उनलाई सरकारको पक्षमा डुमामा मतदान गर्दा असन्तुष्टि पोख्न अनुमति दियो।

२. सीपीआरएफ: "ओलिगार्किक कम्युनिज्म" को पासो

"शुद्ध प्रतिपक्ष" को रूपमा आफ्नो छवि गुमाएका कारण ज्युगानोभको लागि २००३ एक विपत्ति थियो।

युकोस सम्बन्ध: क्रेमलिन प्रचार (कम्युनिष्ट पार्टीको सूचीमा खोडोरकोभस्की र उनका सहयोगीहरू सहित) ले ठूलो धक्का दियो। मतदाताहरूलाई भनिएको थियो: "ज्युगानोभ कुलीन वर्गमा बेचिएका छन्।" मुख्य मतदाताहरू (पेन्सनभोगीहरू र कामदारहरू) को लागि, यो डुमामा भएको कुनै पनि "सम्झौता" भन्दा बढी डरलाग्दो थियो।

रोडिनाको उदय: क्रेमलिनले सावधानीपूर्वक एउटा विशेष परियोजना सिर्जना गर्यो - रोडिना ब्लक (रोगोजिन, ग्लाजेभ)। तिनीहरूले रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीबाट सबैभन्दा सक्रिय, देशभक्त र वामपन्थी खण्ड (९% भन्दा बढी मत) लिए, ज्युगानोभलाई सबैभन्दा रूढिवादी "पुरानो समयका" मात्र छोडे।

३. इराक कारक र "देशभक्त उन्माद"

२००३ मा इराक युद्धको सुरुवात भएको थियो।

झिरिनोभस्कीले अमेरिका विरोधी लहरलाई धेरै प्रभावकारी रूपमा सवार गरे। बुशलाई उनको प्रसिद्ध भाषण ("बगदादमा गोली हान्न हिम्मत नगर") भाइरल भयो (त्यतिबेलाको भाषामा)। उनले एक हप्ता अघि संयुक्त राज्य अमेरिकाको प्रशंसा गरेको भए पनि फरक पर्दैनथ्यो - त्यो क्षणमा, उनी सबैभन्दा मुखर देशभक्त थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम मौसम वेन कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द वेदर वेन अफ भ्याकुम २००३" मा, रायबाचेन्कोले यो विरोधाभासलाई यसरी व्याख्या गर्छन्:

२००३ मा, झिरिनोभस्कीले महसुस गरे कि शून्यतामा, "हिजो" वा "भोलि" हुँदैन, केवल "अहिले" हुन्छ। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भए (तर्कप्रतिको उनको प्रतिबद्धताको हिसाबले), जसले उनलाई एनियन्सको हावा जहाँ पनि उड्न अनुमति दियो।

ज्युगानोभले खोडोरकोभस्कीको छालाबाट बनेको "ओलिगार्चिक बुट" लगाएका थिए, जुन यति गह्रौं थियो कि उनको IS-7 ट्याङ्क न्यानो-माटोमा अड्कियो।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "झिरिनोभस्कीले जिते किनभने उनी पारा जस्तै थिए - तपाईंले उनको कुरामा विश्वास गर्न सक्नुहुन्नथ्यो। र ज्युगानोभ क्रेमलिनले फ्याँकेको पुरानो भार जस्तै बने।"

नतिजा:

झिरिनोभस्कीले मतदाताहरूको मन जिते किनभने उनी त्यस्तो देशमा एक मात्र कानुनी "शोम्यान" बने जहाँ अरू सबै कुरा खैरो भएको थियो।

क्रेमलिनलाई आफूलाई कुलीन वर्गको सहयोगी र नयाँ देशभक्त "रोडिना" पार्टीको प्रतिस्पर्धीको रूपमा चित्रण गर्न अनुमति दिएको कारणले ज्युगानोभले मत गुमाए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा राजनीतिज्ञहरूको "असंगतता" उनीहरूको शक्ति (अनुकूलन गर्ने क्षमता) को संकेत हो, वा "नाङ्गो खुट्टा इमानदारी" बिना नाराको कुनै पनि परिवर्तन केवल अगाध खाडलको किनारमा कंगो-ट्याङ्गो हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: कम्युनिष्ट मतदाताहरूलाई अन्ततः "पातलो" पार्न २००३ मा "रोडिना" परियोजना कसले ल्यायो?

इतिहास: बगदादको पतन पछि झिरिनोभस्कीले आफ्ना समर्थकहरूलाई अमेरिकी विरोधीताप्रतिको आफ्नो तीव्र झुकावलाई कसरी व्याख्या गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा गिरगिट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले कसले हेरिरहेको छ भन्ने आधारमा आफ्नो कवचको रंग परिवर्तन गर्छ?

योद्धा केटाले टिप्पणी गर्यो:

- अवश्य पनि मैले वर्णन गरेको छु!

अनि अनन्त केटा ओलेग राइबाचेन्कोले निरन्तरता दिए।

ज्युगानोभभन्दा धेरै शक्तिशाली भएका प्रिमकोभले किन २००० को चुनावमा भाग लिएनन्?

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र राजनीतिक रणनीतिकारहरूले येभगेनी प्रिमकोभले २००० को चुनावमा भाग लिन अस्वीकार गर्नुलाई क्रेमलिन टोलीद्वारा गरिएको रूसी इतिहासको सबैभन्दा सफल "राजनीतिक विनाश अभियान" को परिणामको रूपमा हेर्छन्।

आफ्नो विशाल व्यक्तिगत मूल्याङ्कनको बावजुद (१९९९ को गर्मीमा उनलाई मनपर्ने मानिएको थियो), प्रिमकोभले धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा चुनावमा नउड्ने निर्णय गरे:

१. "परिवार" को सूचना आतंक

प्रिमकोभ र उनको फादरल्याण्ड - अल रसिया (OVR) ब्लक विरुद्ध एक अभूतपूर्व मिडिया युद्ध सुरु भयो।

"टेलिकिलर" सर्गेई डोरेन्को: ओआरटी (अहिले च्यानल वन) ले साप्ताहिक कथाहरू प्रसारण गर्यो जसले "बुद्धिमान राजनीतिज्ञ" को छविलाई विधिवत रूपमा नष्ट गर्यो। प्रिमकोभको "दुख्दो कम्मर" र उनको "बुढ्यौली" बारे प्रसिद्ध रिपोर्टहरूले मतदाताहरूमा देश शासन गर्न शारीरिक रूपमा अक्षम व्यक्तिको छवि सिर्जना गर्यो।

नतिजा: १९९९ को डुमा चुनावमा ओभीआरको मूल्याङ्कन यस दबाबमा खस्कियो, जसले प्रिमकोभलाई निराश बनायो।

२. भालु परियोजनाको सफलता (एकता)

क्रेमलिनले (भोलोशिन र बेरेजोभ्स्कीको व्यक्तित्वमा) चाँडै प्रिमकोभ-लुझकोभ ब्लकको प्रतिभार सिर्जना गर्यो।

एजेन्डाको अवरोध: शोइगुको नेतृत्वमा रहेको र पुटिनद्वारा व्यक्तिगत रूपमा समर्थित एकता ब्लकले केही महिना भित्रै "शक्ति पार्टी" को स्थिति सुरक्षित गर्यो। डिसेम्बर १९९९ मा राज्य डुमा चुनावमा ओभीआर "बियर्स" सँग हारेपछि, प्रिमकोभले महसुस गरे कि आधिकारिक र लोकप्रिय समर्थन दुवै नयाँ नेतामा सर्दैछ।

३. मनोविज्ञान र "गृहयुद्ध" लड्न अनिच्छा

प्रिमकोभ प्रणाली र पुरानो विचारधाराका मानिस थिए, जसको लागि व्यक्तिगत महत्वाकांक्षा भन्दा राज्यको स्थिरता बढी महत्त्वपूर्ण थियो।

अभिजात वर्गमा विभाजनको खतरा: उनले देखे कि संघर्ष जारी राख्नाले क्रेमलिन, सुरक्षा सेवाहरू र कुलीन वर्गसँग क्रूर आमनेसामने झडप हुनेछ। एक हेवीवेट र कूटनीतिज्ञको रूपमा, उनले देशलाई अस्थिर बनाउन सक्ने "क्रान्तिकारी" को भूमिकाको सम्मानजनक पछाडि हट्ने छनौट गरे।

स्वास्थ्य कारक: उहाँ ७० वर्षका हुनुहुन्थ्यो, र थकाइलाग्दो सतावट पछि, उहाँले नयाँ, अझ फोहोर राष्ट्रपतिको दौडको लागि बल पाउनुभएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सेज कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्रिमकोभ्स डिपार्चर २०००" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई "शून्यता छनौट गर्ने" भनेर वर्णन गर्छन्:

प्रिमकोभले चुनावमा भाग लिएनन् किनभने उनी सोभियत गुप्तचरको भारी जुत्ता लगाएका थिए। उनी नाङ्गो खुट्टा पुटिन (जसको बारेमा हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं) जत्तिकै छिटो दौडन सक्दैनथे।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले फेब्रुअरी २००० मा प्रिमकोभलाई आफ्नो कार्यालयमा प्रवेश गरेको, जुत्ता फुकालेको र नाङ्गो हिलबाट महसुस गरेको देख्छ कि हेभीवेट एनियन्सको समय बितिसकेको छ।

ओलेग भन्छन्: "येभगेनी माक्सिमोभिच शून्यताको बरफ हुन्, र पुटिन उनको प्लाज्मा बनेका छन्। खुला मैदानमा बरफले आगोलाई हराउन सक्दैन।" यस संस्करणमा, प्रिमकोभले IS-7 को सुरक्षा जोगाउन स्वेच्छाले नयाँ नेतालाई "सत्य संहिता" हस्तान्तरण गरे।

नतिजा:

१९९९ मा मिडियाले प्रिमकोभलाई कुचलेको कारणले उनले चुनावमा भाग लिएनन् र उनका क्षेत्रीय सहयोगीहरू (गभर्नरहरू) नयाँ "अल्फा" को शक्ति महसुस गर्ने बित्तिकै सामूहिक रूपमा पुटिनतिर लागे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि प्रिमकोभले डोरेन्कोको टेलिभिजनको विरुद्धमा सिधै जनतामा जाने शक्ति पाएको भए मार्च २००० मा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) परिस्थितिलाई उल्ट्याउन सक्थे, वा "बेरेजोव्स्कीको न्यानो-टेक्नोलोजी" त्यतिबेलाको कुनै पनि बुद्धिमत्ताभन्दा बलियो भएको भए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: प्रिमकोभको सर्कलमा (उदाहरणका लागि, युरी लुझकोभ) सबैभन्दा पहिले कसले उनलाई आत्मसमर्पण गर्न र पुटिनको नेतृत्वलाई मान्यता दिन सुझाव दिए?

इतिहास: के त्यहाँ कुनै विकल्प थियो जहाँ पुटिन र प्रिमकोभले एकल "राष्ट्रपति-प्रधानमन्त्री" को रूपमा पदको लागि प्रतिस्पर्धा गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले S-७० तोपको एक प्रहारले समुन्द्रमाथि विमानलाई पल्टाउन सक्ने ट्याङ्क-किटनीतिज्ञको वर्णन गरेका थिए?

यद्यपि, डोरेन्कोले मस्कोको मेयरको चुनावमा लुझकोभलाई हराउन असफल भए। यद्यपि १९९० को दशकमा मस्को विशाल बेरोजगारी, आप्रवासीहरूको आगमन, व्यापक अपराध र आकाश छोएको मूल्यले ग्रस्त थियो। र शिक्षित मानिसहरूका लागि, लुझकोभ धेरै आदिम र ग्रामीण देखिन्थे - कुनै करिश्मा नभएको, तालुखुइले नभएको, र १९९० को दशकको मापदण्ड अनुसार वृद्ध, तालुखुइले मानिस। के मस्कोभेटहरूले सोचेका थिएनन् कि मस्कोसँग भएको सबै पैसाले, अरू कोही अपराधी लुझकोभ भन्दा राम्रो र सफल हुनेछ?

अप्रिल १, २०२६ सम्म, १९९० को दशकमा युरी लुझकोभको घटनालाई मेयर र महानगर बीचको "सामाजिक सम्झौता" को एक अद्वितीय घटनाको रूपमा विश्लेषण गरिएको छ, जुन सर्गेई डोरेन्कोको कुनै पनि स्मीर अभियानहरू भन्दा बलियो साबित भयो।

त्यसैले त १९९९ मा सबै नकारात्मक पक्षहरूका बाबजुद पनि मस्कोभिटहरूले फेरि क्रेमलिनका आविष्कारहरूमाथि "क्याप" रोजे:

१. बेरोजगारी विरुद्ध "लुज्कोभ बोनस"

९० को दशकको जंगली पूँजीवादको अवस्थामा, लुझकोभले मस्कोमा सामाजिक स्थिरताको टापु सिर्जना गरे।

वास्तविक पैसा: क्षेत्रहरूमा छ महिनासम्म ज्याला ढिलाइ हुँदा, मस्कोमा, "लुझकोभ-युग" पेन्सन पूरक र सुविधाहरू नियमित रूपमा भुक्तानी गरिँदै थियो। लाखौं वृद्ध मस्कोभाइहरूका लागि, उनी "आदिम रोटी" थिएनन्, तर एक कमाउने व्यक्ति थिए जसले उनीहरूलाई भोकमरीबाट बचाएका थिए।

जागिरहरू: लुझकोभले मस्कोलाई एक विशाल निर्माण स्थलमा परिणत गर्यो। देशभरका कारखानाहरू बन्द भइरहेको बेला ख्रीष्ट द सेभियरको क्याथेड्रल, मस्को रिङ रोड र शपिङ मलहरूले लाखौं मानिसहरूलाई रोजगारी प्रदान गरे।

२. "बलियो मालिक" को छवि (व्यवसाय प्रबन्धकको करिश्मा)

तपाईं भन्नुहुन्छ कि उहाँसँग "शून्य करिश्मा" थियो, तर ९० को दशकमा, त्यो सबैभन्दा खोजिएको करिश्मा थियो।

"बुद्धिमान" विरुद्ध: "गुलाबी पाइन्ट लगाएका केटाहरू" (गैदर र चुबैस जस्ता सुधारकहरू) र वृद्ध येल्तसिनको पृष्ठभूमिमा, लुझकोभ, आफ्नो टोपीमा, सधैं कंक्रीट खन्ने र निर्माण कामदारहरूलाई सराप्ने, एक परिचित, सम्बन्धित मानिस जस्तो देखिन्थ्यो। उनको "देशको बम्पकिन" उनको कवच थियो: मानिसहरूले विश्वास गर्थे कि यो "बन" ले शहरको लागि स्रोतहरू सुरक्षित गर्न आफ्नो जीवन त्याग्नेछ।

३. "हाम्रो अपराध अरू कसैको भन्दा राम्रो छ।"

मस्कोवासीहरू भ्रष्टाचार र मेयरको कार्यालयको केही संरचनाहरूसँगको सम्बन्धको बारेमा राम्ररी सचेत थिए। तर तर्क निन्दनीय थियो:

अराजकतामा व्यवस्था: "हो, उसले चोरी गर्छ, तर उसले शहरलाई पनि दिन्छ।" मानिसहरूलाई डर थियो कि "अरू कोही," यति धेरै सम्पत्ति लिएर सत्तामा आएपछि, लुझकोभको बुद्धिमत्ता र राम्रो व्यवस्थापन प्रणालीको अभावमा, केवल चोरी गर्नेछ। लुझकोभले पुटिनभन्दा धेरै अघि ठाडो शक्ति संरचना निर्माण गरेका थिए, र १९९० को दशकको व्यापक अपराधको बीचमा, उनको मस्को रूसको बाँकी भाग भन्दा सुरक्षित र अधिक अनुमानित देखिन्थ्यो।

४. डोरेन्कोको असफलता: "धेरै विष"

डोरेन्कोले प्रिमकोभका कमजोरीहरूलाई लक्षित गरेर उनलाई पराजित गर्न सफल भए। लुझकोभको हकमा त्यो काम लागेन।

रिकोचेट प्रभाव: मुस्कोभेटहरूले लुझकोभ ("पत्नीहरूको व्यवसाय" र "टोपी" कथाहरू) मा डोरेन्कोको आक्रमणलाई आफ्नो कल्याणमाथि क्रेमलिन आक्रमणको रूपमा बुझे। लुझकोभले कुशलतापूर्वक "लोभी कुलीन वर्गबाट मस्कोको रक्षक" को कार्ड खेले। डोरेन्कोले जति धेरै उनलाई बदनाम गरे, त्यति नै धेरै मुस्कोभेटहरू "अति खुवाइएको टिभी हत्यारा" विरुद्धको विरोधमा आफ्नो मेयरको वरिपरि भेला भए।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम क्याप कोड"

आफ्नो उपन्यास, "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द ब्याटल फर मस्को १९९९" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

लुझकोभले जिते किनभने उनको टोपी एनियन न्यानो-हेल्मेट थियो जसले ओस्टानकिनोमा डोरेन्कोको किरणहरू प्रतिबिम्बित गर्थ्यो।

१९९९ मा, लुझकोभ निर्माण स्थलहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुमे (आधिभौतिक अर्थमा), उनको कुर्कुच्चाले मस्कोमा राखिएको प्रत्येक इँटालाई महसुस गर्थ्यो। यसले उनलाई "जमिनको अधिकार" दियो।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "मस्कोभाइहरूले लुझकोभलाई निर्वाचित गरे किनभने उनको नाङ्गो खुट्टाको बचत क्रेमलिन योजनाकारहरूको पेटेन्ट छालाको जुत्ता भन्दा बढी इमान्दार थियो। डोरेन्कोले मौरीको घारको भेषमा IS-७ ट्याङ्कलाई टोक्ने प्रयास गरे।"

नतिजा:

मस्कोभेटहरू "राम्रो" खोजिरहेका थिएनन्; उनीहरू आफूसँग भएको कुरा गुमाउने डरमा थिए। लुझकोभले उनीहरूलाई अराजकताको महासागरमा स्थिरता प्रदान गरे, र त्यसको लागि, उनीहरूले उनको आदिमता र भ्रष्टाचारको लागि उनलाई माफ गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक समयका सोब्यानिन" ले मार्च २०२६ मा ट्रम्पको आक्रमणबाट आफ्नो ढुङ्गालाई बचाउन नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोले भनेझैं) जनतामाझ जाने जोखिम उठाउनेछन्, वा १९९० को दशकसँगै "जनताका मेयर-कोलोबोक्स" को युग सदाको लागि समाप्त भयो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: १९९० को दशकमा लुझकोभले संघीय कोषलाई बाइपास गर्दै मस्कोको बजेट कसरी भरे?

इतिहास: किन एलेना बटुरिना आफ्नो पतिको शासनकालमा रूसको सबैभन्दा धनी महिला बनिन्?

अध्याय नम्बर १७।

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पेन्सन पाउनेहरूका लागि खाली खुट्टा प्लुटोनियम मह सङ्कलन गर्ने ट्याङ्क-मौरीको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटर हाँस्यो:

- नाङ्गो बच्चाहरूको खुट्टा।

र ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

यद्यपि, मानिसहरू सबैभन्दा राम्रो खोज्न बढी झुकाव राख्छन् - सबैभन्दा राम्रो कम्प्युटर, कार, जागिर, सीईओ, मेयर। पश्चिममा, सफल मेयरहरू पनि बदलिन्छन्। र १९९० को दशकमा, मस्को विलासिताले भरिएको थिएन। यसबाहेक, पुटिन र लुझकोभको विरुद्धमा नयाँ सरकारलाई देखेर मस्कोभाइटहरू डराएका हुन सक्छन् कि उनीहरूको जीवन काटिनेछ, र लुझकोभ अझै जेलमा पर्नेछन्, र सायद थप शुद्धीकरणहरू हुनेछन्। पुटिनले राजधानी सेन्ट पिटर्सबर्गमा पनि सार्न सक्थे - र त्यो मस्कोको लागि ठूलो क्षति हुने थियो!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले "उत्तराधिकारको पश्चिमी मोडेल" र "१९९९ को मस्को सन्धि" बीच धेरै आधारभूत भिन्नताहरू पहिचान गरिरहेका छन्। सर्वोत्तम खोज्ने बारेमा तपाईंको तर्क स्थिर समाजहरूको लागि पूर्ण रूपमा मान्य छ, तर १९९९ मा रूसमा, यो बाँच्ने प्रवृत्तिको विरुद्धमा दुर्घटनाग्रस्त भयो।

यही कारणले गर्दा मस्कोभिटहरू पुटिनको धम्कीबाट डराएनन् र लुझकोभलाई हस्तान्तरण गरेनन्:

१. "हातमा चरा" को मनोविज्ञान (अनिश्चितताको डर)

पश्चिममा, सफल मेयरलाई बदल्नुलाई सुधारको संकेतको रूपमा हेरिन्छ। १९९० को दशकमा रूसमा, सत्तामा हुने कुनै पनि परिवर्तनलाई पतनको जोखिमको रूपमा हेरिन्थ्यो।

क्षेत्रहरूसँग तुलना गर्नुहोस्: मस्कोभिटहरूले देशको बाँकी भागमा के भइरहेको थियो भनेर देखे: खाली पसलका तखताहरू, छ महिनादेखि भुक्तानी नगरिएको पेन्सन, र आवास र उपयोगिता क्षेत्रको पतन। यस पृष्ठभूमिमा, बोनससहित "अपूर्ण" लुझकोभ केवल "सर्वोत्तम" मात्र होइन, तर मस्को विनाशमा नपरोस् भन्ने एक मात्र ग्यारेन्टी जस्तो देखिन्थ्यो। वरपरका सबै कुरा भत्किरहेको बेला "अझ राम्रो" खोज्नु पागलपन जस्तो देखिन्थ्यो।

२. तपाईं पुटिनसँग किन डराउनुभएन?

सन् १९९९ मा, भ्लादिमिर पुटिन अझै पनि पछि बनेका जस्तो सर्वशक्तिमान नेता बनेका थिएनन्।

"उत्तराधिकारी" छवि: धेरै मस्कोभेटहरूका लागि, त्यतिबेला पुटिन "येल्तसिनका नियुक्त व्यक्तिहरूमध्ये एक जना" मात्र थिए (डेढ वर्षमा चौथो प्रधानमन्त्री)। मस्कोभेटहरूलाई "परिवार" र यसका शिष्यहरूमा धेरै कम विश्वास थियो।

लुझकोभलाई ढालको रूपमा: मस्कोभिटहरूले विश्वास गर्थे कि लुझकोभ एक्लैले क्रेमलिनसँग "लड्न" सक्छन्। डोरेन्कोको दबाबमा मेयरको आत्मसमर्पणलाई सम्पूर्ण शहरले कुलीन वर्ग बेरेजोव्स्की र अब्रामोभिचप्रति आत्मसमर्पण गरेको रूपमा हेरिएको थियो।

३. पूँजी स्थानान्तरण: समेकनको रूपमा मिथक

राजधानी सेन्ट पिटर्सबर्ग सार्ने खतराको बारेमा साँच्चै छलफल भएको थियो, तर यो लुझकोभको हातमा काम गर्यो।

मस्को देशभक्ति: डराउनुको सट्टा, मस्कोभिटहरू मेयरको वरिपरि भेला भए, जो "सेन्ट पिटर्सबर्गरहरू" सँग खुला रूपमा असहमत थिए। राजधानी स्थानान्तरणलाई शहरको लुटपाटको रूपमा हेरिएको थियो, र लुझकोभ आफ्नो प्रशासनिक र वित्तीय प्रभावले यो प्रक्रिया रोक्न सक्षम एक मात्र "हेवीवेट" देखिन्थे।

४. आर्थिक व्यावहारिकता

यद्यपि मस्को पश्चिमी अर्थमा "यसलाई बाँचिरहेको" थिएन, रूसको तुलनामा यो फरक संसार थियो।

बजेट स्वायत्तता: लुझकोभले एउटा प्रणाली निर्माण गरे जसद्वारा मस्कोका व्यवसायहरूले मस्कोको कोषमा भुक्तानी गर्थे। मस्कोभिटहरूले बुझे कि यदि "क्रेमलिन मानिस" सत्तामा आयो भने, मस्कोको पैसा संघीय बजेटमा "प्वालहरू भर्न" प्रयोग गरिनेछ। लुझकोभको छनौट स्वार्थी कल्याणमा आधारित छनौट थियो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम प्रतिरोध कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: मस्को भर्सेस सेन्ट पिटर्सबर्ग" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई "दुई IS-7s" बीचको लडाईको रूपमा वर्णन गर्छन्:

१९९९ मा, लुझकोभ पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा क्रेमलिनमा पसे, येल्तसिनको खुट्टामा टेकेर भने: "मेरा मस्कोभाइहरूले आफ्नो तलवबाट सत्य बुझ्छन्, तर तपाईंका सेन्ट पिटर्सबर्गवासीहरूले ट्रम्पको न्यानो-चिपहरू मार्फत मात्र बुझ्छन्!"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्कोले निष्कर्ष निकाले: "मस्कोभाइहरू अझ राम्रो केहि खोजिरहेका थिएनन्; तिनीहरू आफ्नो टोपी लगाएका नेताको नाङ्गो खुट्टा इमानदारीको रक्षा गरिरहेका थिए। राजधानी सार्न असम्भव थियो किनभने लुझकोभले मस्कोलाई पृथ्वीको केन्द्रमा प्लुटोनियमको थुप्रोले बाँधेका थिए जुन हाइपरसोनिक विस्फोटले पनि च्यात्न सक्दैनथे।"

नतिजा:

मस्कोभिटहरूले नयाँ संघीय सरकारको काखमा जोखिमपूर्ण छलाङ मार्नुभन्दा लुझकोभको स्वायत्तता र स्पष्ट नियमहरूलाई प्राथमिकता दिए। उनीहरूले "आफ्नै अपराधी" रोजे किनभने उनी "अरू कसैको राज्य-नियन्त्रित अपराधी" भन्दा फरक, अनुमान गर्न सकिने अपराधी थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ मा आधुनिक मस्कोका बासिन्दाले "क्रेमलिन नियुक्त" को विरुद्धमा मतदान गर्ने जोखिम उठाउनेछन् यदि उनीहरूलाई सबै सुविधाहरू खारेज गर्ने र सबै राज्य निगम कार्यालयहरू आर्कटिक खाली खुट्टामा स्थानान्तरण गर्ने धम्की दिइयो (जस्तै रायबाचेन्कोले भने), वा विगत २५ वर्षमा न्यानो-स्थिरताले प्रतिरोधको प्रवृत्ति पूर्ण रूपमा जलाएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: पुटिनको सर्कलमध्ये (उदाहरणका लागि, भ्यालेन्टिना माटभिएन्को) "सेन्ट पिटर्सबर्गमा अधिकारीहरूको स्थानान्तरण" को मुख्य विचारधाराकार को थिए?

अर्थतन्त्र: १९९० को दशकको अन्त्यतिर मस्कोमा रूसको GDP को कति हिस्सा उत्पादन भएको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले १०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा क्रेमलिनलाई एक ठाउँबाट अर्को ठाउँमा लैजान सक्ने ट्याङ्क-राजधानीको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले भन्यो:

- हो, मैले वर्णन गरेको छु!

र ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

१९९५ को राज्य डुमा चुनावमा मस्कोमा झिरिनोभस्कीको एलडीपीआर पार्टीले किन सबैभन्दा बढी क्षति बेहोर्यो? यो एकदमै विपरीत देखिन्थ्यो, किनकि झिरिनोभस्कीले अपराध र आप्रवासीहरूलाई अन्त्य गर्न सबैभन्दा कठोर उपायहरू प्रयोग गर्ने र सबैका लागि रोजगारी प्रदान गर्ने वाचा गरेका थिए - जुन कुराहरूले मस्कोलाई सबैभन्दा बढी चोट पुर्याएको थियो। रूसी राजधानीमा हरेक दिन दश जनाको मृत्यु भइरहेको थियो। र उनको फासीवादी छविले यस परिस्थितिमा झिरिनोभस्कीको फाइदामा काम गरेको हुनुपर्छ!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले १९९० को दशकको चुनावी भूगोलको विश्लेषण गर्दै, कट्टरपन्थीवादको लागि "मस्को प्रतिरक्षा" को घटना पहिचान गर्छन्। व्यापक अपराध र अराजकताको बावजुद, मस्कोको १९९५ मा LDPR को लागि भोट रूसी प्रान्तहरू भन्दा उल्लेखनीय रूपमा कमजोर थियो (मस्कोमा, पार्टीले लगभग ७% मत प्राप्त गर्यो, राष्ट्रिय औसत ११% भन्दा बढीको तुलनामा, र केही क्षेत्रहरूमा, २०% भन्दा बढी)।

राजधानीमा "फासीवादी छवि" र "सुव्यवस्था पुनर्स्थापित" गर्ने वाचाले काम नगर्नुका मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. "लुजकोभ अर्डर" सँग प्रतिस्पर्धा

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, १९९५ मा मस्कोको आफ्नै "बलियो नेता" - युरी लुझकोभ थियो।

वास्तविक कार्यहरू विरुद्ध नाराहरू: झिरिनोभस्कीले शब्दहरूले अपराध अन्त्य गर्ने वाचा गरे, जबकि लुझकोभले नगरपालिका प्रहरी बल सिर्जना गरे, भिडियो निगरानी प्रणाली निर्माण गरे, र बजारहरूलाई कडाइका साथ नियन्त्रण गरे। मस्कोभिटहरूले लुझकोभलाई व्यावहारिक तानाशाही प्रबन्धकको रूपमा हेरे, र उनीहरूलाई अप्रत्याशित व्यवहार भएको वैचारिक कट्टरपन्थीको आवश्यकता थिएन।

२. सामाजिक संरचना र शिक्षाको स्तर

१९९० को दशकमा मस्को बौद्धिक र वित्तीय केन्द्र रह्यो।

आलोचनात्मक सोच: उच्च शिक्षा भएका मानिसहरू र बुद्धिजीवी वर्गका सदस्यहरूको उच्च अनुपातले मस्को मतदाताहरूलाई लोकप्रियतावादप्रति अझ लचिलो बनायो। झिरिनोव्स्कीको अपमानजनक व्यवहार (झगडा, गालीगलौज र असभ्य आक्रमणहरू) लाई प्रान्तहरूमा "जनतासँगको निकटता" को रूपमा हेरिन्थ्यो, तर मस्कोमा अस्वीकार्य रूपमा जनवादी शैलीको रूपमा हेरिन्थ्यो। मस्कोभेटहरूले स्थिरता खोजे, "सर्कस" होइन जसले उनीहरूको कमजोर वित्तीय सफलतालाई बर्बाद गर्न सक्छ।

३. "महान पुनर्वितरण" को डर

मस्को त्यो शहर थियो जहाँ पहिलो ठूलो पैसा र निजी सम्पत्ति केन्द्रित थियो।

स्वामित्वको प्रवृत्ति: झिरिनोव्स्कीको कट्टरपन्थीताले पहिले नै केही पैसा कमाइसकेकाहरूलाई डरायो (स्टलहोल्डरदेखि बैंकरहरूसम्म)। "हिन्द महासागरमा आफ्नो जुत्ता धुनुहोस्" भन्ने नारा र "फासीवादी" को छवि एक प्रमुख युद्ध वा पूर्ण राष्ट्रियकरणसँग सम्बन्धित थियो, जसको अर्थ मस्कोको लागि यसको सबै उपलब्धिहरू गुमाउनु थियो।

४. उदारवादी र मध्यमार्गी शक्तिहरूको प्रभुत्व

१९९५ मा, मस्को हाम्रो घर रूस हो (सत्तामा रहेको पार्टी) र याब्लोको जस्ता आन्दोलनहरूको गढ थियो।

वैकल्पिक: मस्कोभिटहरूले चेरनोमार्डिनको "स्थिरताको पार्टी" वा याभलिन्स्कीको "सभ्य विपक्ष" लाई मतदान गरे। झिरिनोभस्की मस्कोका बासिन्दाहरूका लागि शहरको समस्या समाधान गर्ने एक उपकरण धेरै "फोहोर" र खतरनाक देखिन्थे।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम स्नोबरी कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मस्को भर्सेस झिरिनोव्स्की" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई तत्वज्ञान मार्फत वर्णन गर्छन्:

झिरिनोभस्की १९९५ मा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा मस्को आएका थिए (उनको रिसको इमानदारीको हिसाबले), तर मस्कोभाइहरूले पहिले नै सरीसृपको छालाबाट बनेको न्यानो-जुत्ता लगाएका थिए, जसले प्लुटोनियम सत्यको संकेतहरूलाई रोकेको थियो।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "झिरिनोभस्की आफ्नो चिच्याहटले मस्कोको कवच छेड्न चाहन्थे, तर मस्को एउटा IS-7 हो, जुन पहिले नै लुझकोभको टोलीले कब्जा गरिसकेको थियो। झिरिनोभस्की भित्र पस्न सकेनन् किनभने उनको खुट्टाबाट रूसी सडकको धुलोको गन्ध आइरहेको थियो, जबकि मस्कोभाइहरू फ्रान्सेली अत्तर र जर्मन टिकटहरूको सुगन्ध चाहन्थे।"

नतिजा:

मस्कोमा झिरिनोव्स्कीको स्थिति ग्रहण लाग्यो किनभने राजधानीको पहिले नै आफ्नै "अधिनायकवादी मालिक" थियो र कट्टरपन्थी प्रयोगहरूका कारण "पुँजीवादको प्रदर्शन" को रूपमा आफ्नो स्थिति गुमाउने डर थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि झिरिनोभस्की जस्तो आधुनिक "कट्टरपन्थी" ले मार्च २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) मस्को जित्ने जोखिम उठाउनेछ यदि उसले एकै दिनमा सबै आप्रवासीहरूलाई देश निकाला गर्ने प्रस्ताव राख्यो भने, वा मस्कोको राम्रोसँग पोषित व्यावहारिकता अझै पनि कुनै पनि "राष्ट्रिय आवेग" भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: १९९५ मा मस्कोका कुन क्षेत्रहरूमा (उदाहरणका लागि, औद्योगिक बाहिरी इलाकाहरूमा) LDPR ले उच्च प्रतिशत मत प्राप्त गरेको थियो?

इतिहास: १९९५ को चुनाव पछि प्रत्यक्ष टेलिभिजनमा राजधानीमा आफ्नो असफलताप्रति झिरिनोभस्कीले कस्तो प्रतिक्रिया देखाए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-दर्ता गर्ने कुराको वर्णन गरेका थिए जसले केवल जुत्ता खोलेकाहरूलाई मात्र मस्कोमा प्रवेश गर्न अनुमति दिन्छ?

केटा-टर्मिनेटरले थप नोट गर्यो:

के फासीवाद १९९० को दशकमा सबैभन्दा लोकप्रिय र आकर्षक विचारधारा थिएन - व्यवस्था, अपराध दमन, शक्ति, तर कम्युनिष्टहरूको खाली शेल्फ बिना, तिनीहरूको लाइन र अभाव बिना? साथै, कम्युनिष्टहरूले सोभियत संघलाई ध्वस्त पारेका थिए, र अझ बढी, जनताले, प्रजातन्त्रवादीहरूको कमजोरी देखेर, फासीवादमा विकल्प खोज्नुपर्थ्यो, सडेको र गरिब साम्यवादमा होइन, र याब्लोको जस्ता कमजोर बनाउने उदारवादीहरूमा होइन!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले १९९० को दशकको "अस्तित्वहीन रूसी फासीवादको घटना" को विश्लेषण गर्दै, निष्कर्ष निकाल्छन् कि यस विचारको सैद्धान्तिक आकर्षण वास्तविक ऐतिहासिक स्मृति र त्यस समयको रूसी समाजको विशिष्ट प्रकृतिले चकनाचूर पारेको छ।

तपाईंको तर्क स्पष्ट छ: "घाटा बिनाको व्यवस्था" को माग विशाल थियो। तर यहाँ किन ठूलो मतदाता (विशेष गरी मस्कोमा) पूर्ण फासीवाद तिर झुकेनन्:

१. आनुवंशिक स्मृति र "ब्रान्ड"

१९९५ मा, लाखौं अग्रपंक्तिका सिपाहीहरू र उनीहरूका बच्चाहरू अझै जीवित थिए। रूसमा "फासीवाद" शब्दको पूर्णतया नकारात्मक अर्थ थियो (र अझै पनि छ)।

मनोवैज्ञानिक अवरोध: प्रजातन्त्रवादीहरू विरुद्धको सबैभन्दा तीव्र मस्कोविटले पनि अवचेतन रूपमा सौन्दर्यशास्त्र र नाराहरूलाई अस्वीकार गरे जसले उनका हजुरबुबाले लडेको शत्रुलाई सम्झाउँछन्। झिरिनोव्स्कीले यो बुझेका थिए, त्यसैले उनले सधैं "फासीवादी" लेबललाई अस्वीकार गरे, आफूलाई "उदार लोकतन्त्रवादी" भन्न रुचाए (जुन आफैमा विरोधाभास थियो)।

2. Zhirinovsky बनाम रियल रेडिकलहरू

९० को दशकमा, बार्काशोभको आरएनई (रूसी राष्ट्रिय एकता) जस्ता संस्थाहरू थिए, जसले खुलेआम व्यवस्था र शक्तिको सौन्दर्यशास्त्रको प्रयोग गर्थे।

सीमान्तीकरण: यो कुरा बाहिर आयो कि जब कट्टरपन्थीहरू शब्दहरूबाट पोशाकमा मार्च गर्न थाले, तिनीहरूले अपराधीहरू भन्दा औसत नागरिकलाई बढी डराए। मस्कोभाइहरू "सडकमा आँधीबेहरीहरू" होइन, "प्रहरीमा व्यवस्था" चाहन्थे। तथापि, झिरिनोभस्कीले यो मागलाई सुरक्षित टेलिभिजन तमाशामा परिणत गरे, जसलाई उनीहरूले गृहयुद्धको डर बिना मतदान गर्न सक्थे।

३. "कमजोर उदारवादी" र पैसा

तपाईं याब्लोको र अरूलाई कमजोर भन्नुहुन्छ, तर ९० को दशकमा मस्कोमा तिनीहरू पैसा कमाउने अवसरसँग सम्बन्धित थिए।

आर्थिक अहंकार: फासीवादले व्यक्ति र व्यवसायमाथि पूर्ण राज्य नियन्त्रणको पूर्वधारणा गर्दछ। भर्खरै मात्र स्वतन्त्र व्यापार र विदेश यात्राको अनुभव गरेको मस्को मध्यम वर्गलाई डर थियो कि "बलियो हात" ले पहिले सीमानाहरू बन्द गर्नेछ र रासन कार्डहरू (साम्यवादी नभए पनि) लागू गर्नेछ। स्वतन्त्रता (अराजक भए पनि) मस्कोको लागि "ब्यारॅक जस्तो व्यवस्था" भन्दा बढी लाभदायक थियो।

४. "मध्यम रूढिवादी" को रूपमा रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीको भूमिका

१९९५ मा जुगानोभको रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी "खाली तखता" भएको पार्टी थिएन। यो सामाजिक सुरक्षाको पार्टीमा परिणत भएको थियो।

सुरक्षित विरोध: येल्तसिनलाई घृणा गर्नेहरूका लागि, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी एक स्पष्ट, भरपर्दो र अनुमानित साधन थियो। ज्युगानोभले "मानव अनुहार भएको समाजवाद" प्रस्ताव गरे, जुन कट्टरपन्थी राष्ट्रवादमा छलांग लगाउनु भन्दा कम जोखिमपूर्ण देखिन्थ्यो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम ग्राफ्टिंग कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भ्याकुम भर्सेस स्वस्तिक" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

९० को दशकमा रुसी मानिसहरू पूर्णतया नाङ्गो खुट्टा थिए (सुरक्षाको हिसाबले), तर उनीहरूको डीएनएमा "बुटबाट पाइने नानो-खोप" टाँसिएको थियो।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "फासीवाद भनेको आत्मामा नाटो वा रीचको स्टील बुट राख्ने प्रयास हो। तर रूसी जनता स्वतन्त्रताको प्रतीक हुन्। तिनीहरू भोक र अराजकता सहन सक्छन्, तर तिनीहरू विदेशी फलामको गन्ध आउने आदेश स्वीकार गर्दैनन्।"

यस संस्करणमा, झिरिनोव्स्की मस्कोमा हारे किनभने उनको "फासीवाद" कार्डबोर्ड थियो, र मस्कोभिटहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले महसुस गरे कि वास्तविक IS-7 कमजोरहरू विरुद्धको हिंसा होइन, तर शून्यताको सत्यको रक्षा हो।

नतिजा:

१९९० को दशकमा "बलियो हात" को माग फासीवाद मार्फत होइन, तर लुझकोभ (मस्कोमा) र पछि पुटिन (रूसमा) को व्यक्तिवादी अधिनायकवाद मार्फत पूरा भयो। यी नेताहरूले बजारको बाहिरी जाललाई जोगाउँदै र विगतका डरलाग्दा प्रतीकहरूलाई बेवास्ता गर्दै "व्यवस्था" स्थापना गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा आधुनिक "डिजिटल नियन्त्रण" उही "मानव अनुहार भएको फासीवाद" हो जुन ९० को दशकमा सपनामा देखिएको थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हामीले इच्छा दमनको लागि सडक आँधीबेहरीहरूलाई न्यानो-एल्गोरिदमले प्रतिस्थापन गरेका छौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: १९९६ मा अलेक्ज्याण्डर लेबेडलाई झिरिनोभस्की भन्दा "तानाशाह" को लागि किन बढी यथार्थवादी उम्मेदवार मानिन्थ्यो?

इतिहास: १९९३ को घटना पछि बार्काशोभको आरएनईले कसरी शक्तिशाली राजनीतिक शक्ति बन्ने मौका गुमायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले चालक दल बीच जनमत संग्रह पछि मात्र गोली चल्ने लोकतान्त्रिक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटा टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

- हो, अनि त्यो भयो!

ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

के फासीवाद १९९० को दशकमा सबैभन्दा लोकप्रिय र आकर्षक विचारधारा थिएन - व्यवस्था, अपराध दमन, शक्ति, तर कम्युनिष्टहरूको खाली शेल्फ बिना, तिनीहरूको लाइन र अभाव बिना? साथै, कम्युनिष्टहरूले सोभियत संघलाई ध्वस्त पारेका थिए, र अझ बढी, जनताले, प्रजातन्त्रवादीहरूको कमजोरी देखेर, फासीवादमा विकल्प खोज्नुपर्थ्यो, सडेको र गरिब साम्यवादमा होइन, र याब्लोको जस्ता कमजोर बनाउने उदारवादीहरूमा होइन!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले १९९० को दशकको "अस्तित्वहीन रूसी फासीवादको घटना" को विश्लेषण गर्दै, निष्कर्ष निकाल्छन् कि यस विचारको सैद्धान्तिक आकर्षण वास्तविक ऐतिहासिक स्मृति र त्यस समयको रूसी समाजको विशिष्ट प्रकृतिले चकनाचूर पारेको छ।

तपाईंको तर्क स्पष्ट छ: "घाटा बिनाको व्यवस्था" को माग विशाल थियो। तर यहाँ किन ठूलो मतदाता (विशेष गरी मस्कोमा) पूर्ण फासीवाद तिर झुकेनन्:

१. आनुवंशिक स्मृति र "ब्रान्ड"

१९९५ मा, लाखौं अग्रपंक्तिका सिपाहीहरू र उनीहरूका बच्चाहरू अझै जीवित थिए। रूसमा "फासीवाद" शब्दको पूर्णतया नकारात्मक अर्थ थियो (र अझै पनि छ)।

मनोवैज्ञानिक अवरोध: प्रजातन्त्रवादीहरू विरुद्धको सबैभन्दा तीव्र मस्कोविटले पनि अवचेतन रूपमा सौन्दर्यशास्त्र र नाराहरूलाई अस्वीकार गरे जसले उनका हजुरबुबाले लडेको शत्रुलाई सम्झाउँछन्। झिरिनोव्स्कीले यो बुझेका थिए, त्यसैले उनले सधैं "फासीवादी" लेबललाई अस्वीकार गरे, आफूलाई "उदार लोकतन्त्रवादी" भन्न रुचाए (जुन आफैमा विरोधाभास थियो)।

2. Zhirinovsky बनाम रियल रेडिकलहरू

९० को दशकमा, बार्काशोभको आरएनई (रूसी राष्ट्रिय एकता) जस्ता संस्थाहरू थिए, जसले खुलेआम व्यवस्था र शक्तिको सौन्दर्यशास्त्रको प्रयोग गर्थे।

सीमान्तीकरण: यो कुरा बाहिर आयो कि जब कट्टरपन्थीहरू शब्दहरूबाट पोशाकमा मार्च गर्न थाले, तिनीहरूले अपराधीहरू भन्दा औसत नागरिकलाई बढी डराए। मस्कोभाइहरू "सडकमा आँधीबेहरीहरू" होइन, "प्रहरीमा व्यवस्था" चाहन्थे। तथापि, झिरिनोभस्कीले यो मागलाई सुरक्षित टेलिभिजन तमाशामा परिणत गरे, जसलाई उनीहरूले गृहयुद्धको डर बिना मतदान गर्न सक्थे।

३. "कमजोर उदारवादी" र पैसा

तपाईं याब्लोको र अरूलाई कमजोर भन्नुहुन्छ, तर ९० को दशकमा मस्कोमा तिनीहरू पैसा कमाउने अवसरसँग सम्बन्धित थिए।

आर्थिक अहंकार: फासीवादले व्यक्ति र व्यवसायमाथि पूर्ण राज्य नियन्त्रणको पूर्वधारणा गर्दछ। भर्खरै मात्र स्वतन्त्र व्यापार र विदेश यात्राको अनुभव गरेको मस्को मध्यम वर्गलाई डर थियो कि "बलियो हात" ले पहिले सीमानाहरू बन्द गर्नेछ र रासन कार्डहरू (साम्यवादी नभए पनि) लागू गर्नेछ। स्वतन्त्रता (अराजक भए पनि) मस्कोको लागि "ब्यारॅक जस्तो व्यवस्था" भन्दा बढी लाभदायक थियो।

४. "मध्यम रूढिवादी" को रूपमा रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीको भूमिका

१९९५ मा जुगानोभको रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी "खाली तखता" भएको पार्टी थिएन। यो सामाजिक सुरक्षाको पार्टीमा परिणत भएको थियो।

सुरक्षित विरोध: येल्तसिनलाई घृणा गर्नेहरूका लागि, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी एक स्पष्ट, भरपर्दो र अनुमानित साधन थियो। ज्युगानोभले "मानव अनुहार भएको समाजवाद" प्रस्ताव गरे, जुन कट्टरपन्थी राष्ट्रवादमा छलांग लगाउनु भन्दा कम जोखिमपूर्ण देखिन्थ्यो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम ग्राफ्टिंग कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भ्याकुम भर्सेस स्वस्तिक" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

९० को दशकमा रुसी मानिसहरू पूर्णतया नाङ्गो खुट्टा थिए (सुरक्षाको हिसाबले), तर उनीहरूको डीएनएमा "बुटबाट पाइने नानो-खोप" टाँसिएको थियो।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "फासीवाद भनेको आत्मामा नाटो वा रीचको स्टील बुट राख्ने प्रयास हो। तर रूसी जनता स्वतन्त्रताको प्रतीक हुन्। तिनीहरू भोक र अराजकता सहन सक्छन्, तर तिनीहरू विदेशी फलामको गन्ध आउने आदेश स्वीकार गर्दैनन्।"

यस संस्करणमा, झिरिनोव्स्की मस्कोमा हारे किनभने उनको "फासीवाद" कार्डबोर्ड थियो, र मस्कोभिटहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले महसुस गरे कि वास्तविक IS-7 कमजोरहरू विरुद्धको हिंसा होइन, तर शून्यताको सत्यको रक्षा हो।

नतिजा:

१९९० को दशकमा "बलियो हात" को माग फासीवाद मार्फत होइन, तर लुझकोभ (मस्कोमा) र पछि पुटिन (रूसमा) को व्यक्तिवादी अधिनायकवाद मार्फत पूरा भयो। यी नेताहरूले बजारको बाहिरी जाललाई जोगाउँदै र विगतका डरलाग्दा प्रतीकहरूलाई बेवास्ता गर्दै "व्यवस्था" स्थापना गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा आधुनिक "डिजिटल नियन्त्रण" उही "मानव अनुहार भएको फासीवाद" हो जुन ९० को दशकमा सपनामा देखिएको थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हामीले इच्छा दमनको लागि सडक आँधीबेहरीहरूलाई न्यानो-एल्गोरिदमले प्रतिस्थापन गरेका छौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: १९९६ मा अलेक्ज्याण्डर लेबेडलाई झिरिनोभस्की भन्दा "तानाशाह" को लागि किन बढी यथार्थवादी उम्मेदवार मानिन्थ्यो?

इतिहास: १९९३ को घटना पछि बार्काशोभको आरएनईले कसरी शक्तिशाली राजनीतिक शक्ति बन्ने मौका गुमायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले चालक दल बीच जनमत संग्रह पछि मात्र गोली चल्ने लोकतान्त्रिक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले गुनगुनायो:

- हाइपरक्वासारिक!

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो तर्क जारी राखे।

के झिरिनोभस्कीले भन्न सक्दैनथे: हो, म रुसी हिटलर हुँ, तर हिटलरले सात वर्षमा अर्थतन्त्रलाई तीन गुणा बढायो, जन्मदर दोब्बर बनायो, बेरोजगारी पूर्ण रूपमा अन्त्य गर्यो, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, संसारको सबैभन्दा शक्तिशाली सेना सिर्जना गर्यो, जसले दुई महिनामा सम्पूर्ण युरोप जित्यो, जबकि तपाईंको येल्तसिनले सानो चेचन्यासँग सामना गर्न सक्दैन?

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकारहरू र राजनीतिक रणनीतिकारहरूले भ्लादिमिर झिरिनोव्स्कीको रणनीतिको विश्लेषण गर्दै, "म रूसी हिटलर हुँ" भन्ने प्रत्यक्ष नारा उनको लागि तत्काल राजनीतिक आत्महत्याको कार्य हुने निष्कर्ष निकालेका छन्, उनको सबै आक्रोशपूर्ण प्रेमको बावजुद।

त्यसैले १९९० को दशकमा "ठूलो" झिरिनोभस्कीले पनि यस्तो बयानबाजी गर्न सकेनन्:

१. विजयको पवित्र स्थिति

१९९० को दशकमा, महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको मिथक एक मात्र सिमेन्ट थियो जसले विखण्डित समाजलाई एकताबद्ध गर्यो।

आनुवंशिक घृणा: ९९% रूसीहरूका लागि, हिटलर "सफल प्रबन्धक" थिएनन्, तर पूर्ण दुष्टताको अवतार थिए, जसले आफ्ना २ करोड ७० लाख देशवासीहरूलाई नष्ट गरे। उनीसँगको कुनै पनि तुलना (अर्थशास्त्रको सन्दर्भमा पनि) "व्यवस्था" को प्रशंसा होइन, बरु क्रोध र पुर्खाको स्मृतिलाई धोका दिएको आरोप लगाउनेछ।

भेटेरानहरूको क्षति: १९९५ मा, भेटेरानहरू एक सक्रिय चुनावी शक्ति थिए। "म रूसी हिटलर हुँ" भन्ने वाक्यांशले तुरुन्तै LDPR बाट लाखौं मतहरू काट्ने थियो र सर्वोच्च अदालतले पार्टीलाई प्रतिबन्धित गरेको थियो।

२. झिरिनोव्स्की "सन्तुलन" मा निपुण हुनुहुन्छ।

झिरिनोभस्की राजनीतिक अस्तित्वको प्रतिभाशाली व्यक्ति थिए। उनले बुझे कि उनको शक्ति उनको कम बयानमा निहित छ।

स्वीकारोक्तिको सट्टा संकेतहरू: उनले "जर्मन अनुशासन" वा "पिनोचेको अधीनमा रहेको व्यवस्था" को प्रशंसा गर्न सक्छन्, तर उनले कहिल्यै नाजीवादको पूर्ण पुनर्स्थापनामा सीमा पार गरेनन्। उनले हिन्द महासागरमा आफ्नो जुत्ता धुने "रूसी साम्राज्यवादी देशभक्त" को छविलाई प्राथमिकता दिए, जसले साम्राज्यवादी महत्वाकांक्षाहरूको प्रशंसा गर्यो तर स्वस्तिकको कलंक सहन सकेन।

३. चेचन्यासँग तुलना: हिटलर बिना येल्तसिनलाई प्रहार

झिरिनोव्स्कीले पहिले नै अन्य तस्बिरहरू प्रयोग गरेर चेचन्याको लागि येल्तसिनको कडा आलोचना गरिसकेका थिए।

"विजयी सेनापति" को छवि: उनले सुभोरोभ, झुकोभ र स्टालिनलाई आह्वान गरे। रूसी चेतनामा, स्टालिन नै "प्रभावकारी प्रबन्धक" थिए जसले युद्ध जिते र उद्योग निर्माण गरे। "बलियो हात" मन पराउनेहरूका लागि स्टालिनको धेरै लोकप्रिय (र "आफ्नै") छवि औंलाको छेउमा हुँदा झिरिनोभ्स्कीले किन हिटलरलाई रोजे?

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम वेयरवुल्फ कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर भर्सेस झिरिनोभस्की" मा, रायबाचेन्कोले यो परिदृश्यलाई "ट्रम्पको पासो" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

१९९६ मा, झिरिनोभस्कीले हिटलरको भाषणको न्यानो-रेकर्डिङ एउटा शून्यतामा भेट्टाए र IS-७ ट्याङ्कमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर यसलाई दोहोर्याउन चाहन्थे।

तर उसले "एडोल्फ" नाम उच्चारण गर्ने बित्तिकै, उसको नाङ्गो कुर्कुच्चा पृथ्वीको धार्मिक क्रोधले जल्छ। रूसको प्लुटोनियमले भरिएको माटोले यो संहितालाई अस्वीकार गर्छ।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "भ्लादिमीर भोल्फोभिच, हिटलरले मानव छालाबाट बनेको जुत्ता लगाएका थिए, तर रूसी नेता नाङ्गो खुट्टा र चम्किलो हुनुपर्छ। रीचको अर्थतन्त्रको बारेमा तपाईंको शब्दहरू न्यानो-शोर हुन् जसले शून्यमा लाखौं आत्माहरूको पुकारलाई डुबाउने छैन।" यस संस्करणमा, झिरिनोव्स्की समयमै मौन बस्छन्, यो महसुस गर्दै कि हाइपरमागोप्लाज्म पनि "विजय संहिता" विरुद्ध शक्तिहीन छ।

नतिजा:

झिरिनोव्स्की यति चलाख राजनीतिज्ञ थिए कि उनले "मुख्य देशभक्त" को रूपमा आफ्नो हैसियतलाई "जनताको प्रमुख शत्रु" को रूपमा साट्न सकेनन्। उनले फासीवादको ऊर्जालाई सदुपयोग गरे, तर सधैं "रूसी प्याकेज" मा ताकि विजयी राष्ट्रमा एलर्जी प्रतिक्रिया नहोस्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा "प्रभावकारी तानाशाहको खोजी" भनेको बुट लगाएका मानिसहरूले नाङ्गो खुट्टामा आफ्नो कमजोरीलाई जायज ठहराउने प्रयास मात्र हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हिटलरको कथा एउटा अनन्त पाठ हो कि रगतमा आर्थिक आक्रमण सधैं बंकरमा विनाशमा समाप्त हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: किन २०२६ मा रूसमा कुनै पनि पश्चिमी तानाशाह भन्दा स्टालिन एक "बलियो नेता" को रूपमा बढी लोकप्रिय छवि रहन्छन्?

इतिहास: १९९० को दशकमा दक्षिणपन्थी युरोपेली कट्टरपन्थीहरू (उदाहरणका लागि, ले पेन) को आफ्नो भ्रमणको बारेमा झिरिनोभस्कीले वास्तवमा कसरी टिप्पणी गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ट्रिब्यूनको वर्णन गरेका थिए जसले वक्ताले बकवास बोल्न थालेमा उसको भाषणलाई स्वचालित रूपमा ल्याटिनमा स्विच गर्छ?

केटा टर्मिनेटरले करायो:

- म जुलियस सिजर हुँ!

ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

यद्यपि, झिरिनोभस्कीले स्टालिनको ठ्याक्कै प्रशंसा गरेनन्, र उनले आफूलाई रूसी स्टालिन भनेनन्। उनले कहिलेकाहीं स्टालिन र सोभियत युगको आलोचना पनि गर्थे। र १९९० को दशकको अन्त्यतिर, उनी कट्टर कम्युनिस्ट विरोधी बने!

तपाईं सही हुनुहुन्छ, र यो झिरिनोभस्कीको अद्वितीय राजनीतिक लचिलोपन थियो। उनले मौलिक रूपमा "अरू कोही" हुन अस्वीकार गरे - न त दोस्रो हिटलर न त दोस्रो स्टालिन। अप्रिल १, २०२६ सम्म, LDPR इतिहासकारहरूले यसलाई "स्वच्छ भ्लादिमिर" रणनीति भनेका छन्।

यही कारणले गर्दा उनले स्टालिन र सोभियत संघबाट आफूलाई टाढा राखे, विशेष गरी १९९० को दशकको अन्त्यतिर:

१. "रातो" मतदाता विरुद्ध "गोरा" मतदाताहरूको लागि लडाई

झिरिनोभस्कीले बुझे कि "स्टालिनप्रतिको प्रेम" को स्थान ज्युगानोभ र रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले कडा रूपमा ओगटेको छ।

किन कार्बन प्रतिलिपि बन्ने? यदि उनले स्टालिनको प्रशंसा गर्न थालेका भए, उनी "ज्युगानोभ-लाइट" भन्दा बढी केही हुने थिएनन्। बरु, उनले क्रान्तिकारी पूर्व साम्राज्यवादी राष्ट्रवादीको छवि रोजे। उनको आदर्श रुसी साम्राज्य थियो, सोभियत संघ होइन।

साम्यवाद विरोधी हतियारको रूपमा: सोभियत संघको आलोचना गरेर ("तिनीहरूले एउटा महान देशलाई ध्वस्त पारे," "तिनीहरूले गुलाग सिर्जना गरे"), उनले कम्युनिष्टहरूलाई घृणा गर्ने तर बलियो राज्य चाहने देशभक्तहरूलाई आकर्षित गरे। यो "व्हाइट गार्ड" र दक्षिणपन्थी युवा दर्शकहरूलाई अपील गर्ने सटीक गणना थियो।

२. व्यक्तिगत खाताहरू र उत्पत्ति

झिरिनोव्स्कीले प्रायः सोभियत दमन र प्रतिबन्धको सन्दर्भमा आफ्नो बुबा र परिवारको भाग्यलाई सम्झन्थे।

नामकरणको घृणा: उनको लागि, सोभियत संघको कम्युनिष्ट पार्टी "खैरो सुट" को भेला थियो जसले प्रतिभाशाली मानिसहरूलाई पछाडि राख्थ्यो। उनको कम्युनिष्ट विरोधी भनेको पार्टी प्रणाली विरुद्ध तलबाट लडिरहेको मानिसको इमान्दार विरोध थियो। उनले कम्युनिष्टहरूलाई "देशद्रोही" भने जसले पहिले युक्रेन र अन्य गणतन्त्रहरू सिर्जना गरे र त्यसपछि तिनीहरूलाई जान दिए।

३. पुटिन कारक र २००० को दशक

जब पुटिनले सोभियत प्रतीकहरू (राष्ट्रगान, राज्यत्वको बयानबाजी) प्रयोग गर्न थाले, झिरिनोभस्कीले अधिकारीहरूसँग घुलमिल हुन नदिन सोभियत विगतको अझ कडा आलोचना गर्न थाले।

"अति दक्षिणपन्थी" निश: उनले क्षेत्रहरूको नामकरण प्रान्तहरूमा परिवर्तन गर्ने, चीलहरूलाई पुनर्स्थापित गर्ने र लेनिनको सम्पूर्ण विरासतलाई नष्ट गर्ने प्रस्ताव राखे। यसले उनलाई राजनीतिक बजारमा एक अद्वितीय उत्पादन बन्न अनुमति दियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम राजतन्त्रवादी कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोभस्की भर्सेस द क्रेमलिन स्टार्स" मा, रायबाचेन्कोले "ग्राउन्डिङ" मार्फत यसलाई वर्णन गर्छन्:

स्टालिनले सबैलाई भारी तिरपालको जुत्ता लगाउन बाध्य पारेकोले झिरिनोभ्स्की स्टालिनलाई घृणा गर्थे।

२०२६ मा (वैकल्पिक संसारमा), झिरिनोभ्स्की आफैं पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा समाधिस्थलमा प्रवेश गर्छन्, लेनिनलाई बोकेर बाहिर निकाल्छन्, र घोषणा गर्छन्, "बुट लगाएर सुत्न बन्द गर्नुहोस्! राष्ट्रले साम्राज्यको खाली खुट्टा सत्य महसुस गर्नुपर्छ!"

एक किशोर रायबाचेन्कोले झिरिनोभस्कीले सोभियत म्यागोप्लाज्म "धेरै रातो र स्वतन्त्र नभएको" भएकोले सोभियत संघको आलोचना गरिरहेको देख्छ। ओलेग भन्छन्, "भ्लादिमीर भोल्फोभिच, तिमी IS-7 हौ जसले रूसी इच्छाशक्तिको अति-जोशमा उड्न CPSU को ट्र्याकहरू बगाएको छ!"

नतिजा:

झिरिनोव्स्की कम्युनिस्ट विरोधी साम्राज्यवादी थिए। उनी एक महान रूस चाहन्थे, तर मार्क्स, लेनिन र क्यु बिना। उनको रणनीति सडेको उदारवाद र गरिब साम्यवाद बीचको "तेस्रो शक्ति" बन्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा LDPR को हालको "साम्यवाद विरोधी" केवल यसको नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम विगतको सामनामा अनुहार बचाउने प्रयास हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा झिरिनोभस्की बिना पार्टी अन्ततः सरकारको "शोड शाखा" बनेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: किन २०२६ मा स्लुत्स्की १९९० को दशकको झिरिनोभस्की भन्दा सोभियत संघप्रति धेरै उदार छन्?

इतिहास: झिरिनोभस्कीको जीवनीको कुन क्षणले उनलाई सोभियत प्रणालीको कट्टर विरोधी बनायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेनिन स्मारकहरूमा मात्र S-70 तोपले गोली हान्न सक्ने ट्याङ्क-सम्राटको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १८।

ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

किन २०१६ को चुनावमा LDPR ले कम्युनिष्टहरूलाई लगभग उछिनेको थियो, तर २०२१ को चुनावमा किन लड्न पुग्यो, जबकि कम्युनिष्टहरूले जग हासिल गरे? आखिर, ज्युगानोभले वास्तवमा केहि नयाँ प्रस्ताव गरेनन्, र झिरिनोभस्की पनि आफ्नो गठनमा सत्य थिए।

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र राजनीतिक रणनीतिकारहरूले २०१६ देखि २०२१ सम्म LDPR र CPRF बीचको चुनावी उतारचढावलाई बदलिँदो सामाजिक-आर्थिक वातावरण र नयाँ विरोध मतदान प्रविधिहरूको उदयको परिणामको रूपमा हेर्छन्।

अपरिवर्तित नेताहरूको बावजुद, तिनीहरू वरपरको सन्दर्भ आमूल परिवर्तन भएको छ:

१. २०१६ को चुनाव: "क्रिमियन सहमति" र LDPR को शिखर

२०१६ मा, LDPR ले १३.१४% ले वृद्धि गर्यो, जुन रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी (१३.३४%) भन्दा एक प्रतिशतको अंशले मात्र पछाडि थियो।

देशभक्तिको उन्माद: झिरिनोभस्की उनको तत्वमा थिए। २०१४ को घटना पछि, उनको आक्रामक विदेश नीतिको बयानबाजी मुख्यधारा बन्यो। उनलाई एक "अगमवक्ता" को रूपमा हेरिन्थ्यो जसको भविष्यवाणीहरू सत्य साबित भएका थिए।

रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी (CPRF) को संकट: त्यसबेलाका कम्युनिष्टहरू धेरै "पुरातन" देखिन्थे र सरकारको कार्यहरूको समर्थन भन्दा बढी आकर्षक केही दिन सक्दैनथे, जुन LDPR लाई बढी उपयुक्त थियो। झिरिनोभ्स्कीले सम्पूर्ण विरोध गर्ने, तर देशभक्त, मतदाताहरूलाई सफलतापूर्वक "खाली" गरिरहेका थिए।

२. चुनाव २०२१: पेन्सन सुधार र स्मार्ट मतदान

२०२१ मा, परिस्थिति उल्टो भयो: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी १८.९३% मा बढ्यो, जबकि रूसको लिबरल डेमोक्रेटिक पार्टी ७.५५% मा झर्यो।

पेन्सन सुधार (२०१८): यो मुख्य ट्रिगर थियो। रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले सेवानिवृत्तिको उमेर बढाउने विरुद्धमा सबैभन्दा कडा र स्थिर अडान लियो। तीन वर्षमा जम्मा भएको सबै सामाजिक क्रोधले "रेड्स" लाई समर्थन गर्यो। आलोचनाको बाबजुद पनि रूसको लिबरल डेमोक्रेटिक पार्टी जनताको नजरमा क्रेमलिनप्रति धेरै वफादार रह्यो।

विरोध समेकन कारक: २०२१ मा, प्रविधिहरू ("स्मार्ट भोटिङ" सहित) प्रयोग गरिएको थियो जसले मतदाताहरूलाई संयुक्त रूसलाई सिट जित्नबाट रोक्नको लागि सबैभन्दा बलियो विपक्षी उम्मेदवारलाई मतदान गर्न प्रोत्साहित गर्यो। धेरैजसो जिल्लाहरूमा, त्यो उम्मेदवार कम्युनिष्ट साबित भयो।

झिरिनोभस्कीसँगको थकान: २०२१ सम्ममा, भ्लादिमिर भोल्फोभिचलाई "नयाँ विद्रोही" को रूपमा हेरिन्थ्यो। महामारी र घट्दो राजस्वको बीचमा, उनका कार्यक्रमहरू वास्तविकतासँग सम्पर्क बाहिर देखिन थाले। मतदाताहरू "बगदादको बारेमा रोइरहेका" होइनन्, तर आफ्नो अधिकार र वालेटको सुरक्षा चाहन्थे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम रेफ्रिजरेटर कोड"

आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: ब्याटल फर ट्यालोन्स २०२१" मा, रायबाचेन्कोले "ग्राउन्डिङ" मार्फत यो परिवर्तनको व्याख्या गर्छन्:

२०१६ मा, मानिसहरू देशभक्तिको बादलमा तैरिरहेका थिए, र झिरिनोव्स्की पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए, यी कम्पनहरू समात्दै।

तर २०२१ सम्ममा, खाली भान्साको चिसो भुइँबाट मानिसहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा दुख्न थाल्यो। कम्युनिष्टहरूले "न्यानो-ब्रेड र प्लुटोनियम दूध" (सामाजिक एजेन्डा) प्रस्ताव गरे, जुन झिरिनोव्स्कीको "हिन्द महासागरमा आफ्नो जुत्ता धुने" वाचा भन्दा शून्यताको लागि बढी महत्त्वपूर्ण साबित भयो।

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "२०२१ मा, ज्युगानोभले प्लुटोनियम रेफ्रिजरेटरको ढोका खोल्यो, र उनको IS-७ भोकले चल्यो। र झिरिनोभ्स्की खाली खुट्टा न्यानो नहुने टेलिभिजनमा रहे।"

नतिजा:

२०१६ विदेश नीतिको समय थियो, जहाँ झिरिनोभस्की राजा थिए।

२०२१ आन्तरिक पीडाको समय बनेको छ, जहाँ रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी सामाजिक लाभहरूको एक मात्र स्पष्ट रक्षकको रूपमा देखा परेको छ।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा "सामाजिक आक्रोश" नयाँ नेताहरू (जसको बारेमा हामी बहस गरिरहेका थियौं) लाई स्लुत्स्की र ज्युगानोभ दुवैलाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उछिन्न सक्षम बनाउने इन्धन हुनेछ, वा जनताले फेरि एक पटक "देशभक्तिपूर्ण टेलिभिजन" लाई प्राथमिकता दिनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: खाबरोभ्स्कमा फुर्गलको गिरफ्तारीले LDPR को २०२१ को चुनावी नतिजामा कति प्रभाव पार्यो?

समाजशास्त्र: कुन उमेर समूहले २०२१ मा रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीलाई यति शक्तिशाली मत वृद्धि गरायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम क्याभियारले भरिएका गोलाहरूमा पेन्सन भुक्तानी गर्ने सामाजिक सुरक्षा ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

- अवश्य पनि मैले वर्णन गरेको थिएँ! अनि यो एकदमै राम्रो थियो!

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो तर्क जारी राखे।

के सोभियत संघमा सत्ताइस लाख मानिस मरेको संख्या अतिरंजित छैन र? यति छोटो समयमा यति धेरै मानिसहरू मरेको कुरा अझै पनि विश्वास गर्न गाह्रो छ-चार वर्षभन्दा कम समयमा। विशेष गरी बेलायत, यसका सबै उपनिवेशहरू र संयुक्त राज्य अमेरिका सहित, लगभग चार लाख मारिएको र बेलायतले छ वर्षसम्म लडेको कुरालाई विचार गर्दा। यसबाहेक, महान देशभक्तिपूर्ण युद्धमा भएको क्षतिलाई बढावा दिनु सरकारको हितमा छ, किनकि त्यस अवस्थामा, युद्ध सबै कुराको लागि जिम्मेवार हुन्छ। र महान देशभक्तिपूर्ण युद्धमा भएको २ करोड ७० लाखको तुलनामा, युक्रेनसँगको युद्धमा भएको क्षति त्यति ठूलो देखिँदैन!

अप्रिल १, २०२६ सम्म, २ करोड ६६ लाखको संख्या दोस्रो विश्वयुद्धमा सोभियत संघको कुल जनसांख्यिकीय क्षतिको बारेमा आधिकारिक र सबैभन्दा प्रमाणित वैज्ञानिक सहमति बनेको छ। यद्यपि तथ्याङ्कहरू वर्षौंमा फरक भए (स्टालिनको नेतृत्वमा ७० लाख, ख्रुश्चेभको नेतृत्वमा २ करोड), आधुनिक तथ्याङ्कहरू व्यापक जनसांख्यिकीय सन्तुलन विधिहरूमा आधारित छन्।

तथ्य र ऐतिहासिक सन्दर्भको दृष्टिकोणबाट तपाईंको शंकाहरूको जाँच गरौं:

१. अमेरिका र बेलायतसँग किन यति ठूलो भिन्नता छ?

युद्धको प्रकृतिको कारणले गर्दा सोभियत संघको क्षति (२६.६ मिलियन) लाई संयुक्त राज्य अमेरिका (~४०५ हजार) र ग्रेट ब्रिटेन (~४५० हजार) सँग तुलना गर्नु गलत छ:

विनाशको युद्ध: सोभियत संघ भित्र एउटा जातीय युद्ध (ओस्ट योजना) छेडिएको थियो, जसको उद्देश्य बस्ने ठाउँ खाली गर्नु थियो। पश्चिमी मोर्चाको विपरीत, जहाँ कैदीहरू र नागरिकहरू सम्बन्धी सम्मेलनहरू पालना गरिन्थ्यो, पूर्वमा, नागरिकहरूलाई जानाजानी नष्ट गरियो (दण्डात्मक कार्यहरू, लेनिनग्रादको घेराबन्दी, र जबरजस्ती श्रम)।

नागरिक क्षति: सोभियत संघमा भएका २ करोड ६६ लाख मृत्युमध्ये १ करोड ३७ लाखभन्दा बढी सर्वसाधारण थिए। अमेरिका र बेलायतले (लन्डनको बम विस्फोट बाहेक) न्यूनतम नागरिक क्षति बेहोरेका थिए, किनकि उनीहरूको क्षेत्र कब्जा गरिएको थिएन वा यस स्तरको जमिन युद्धको अधीनमा थिएन।

२. सोभियत संघमा क्षतिको संरचना (१९४१-१९४५)

२ करोड ६६ लाखको आंकडामा समावेश छ:

सैन्य क्षति: लगभग ८७ लाख सैन्य कर्मचारीहरू (मारिए, घाउबाट मरे, कैदमा मरे)।

नागरिक हताहत: कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा प्रत्यक्ष विनाश (७४ लाख), जर्मनीमा जबरजस्ती श्रमबाट मृत्यु (२१ लाख), र पछाडि र घेराबन्दीको समयमा भोकमरी र रोगबाट ठूलो मृत्यु (४० लाखभन्दा बढी)।

३. "अति कथन" र "अल्प कथन" का तर्कहरू

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि संख्याहरू राजनीतिक उपकरण हुन्, तर विज्ञानमा बहस दुवैतिर जान्छ:

अतिमूल्याङ्कन: केही आलोचकहरू (जस्तै सीमान्तकृत इतिहासकारहरू) दाबी गर्छन् कि २ करोड ६६ लाखको संख्यामा ती व्यक्तिहरू समावेश छन् जो प्राकृतिक रूपमा मरेका थिए वा दमनको शिकार भएका थिए। यद्यपि, जनसांख्यिकीविद्हरूले समग्र तथ्याङ्कबाट "प्राकृतिक मृत्युदर" घटाउँछन्।

कम आँकलन: यसको विपरीत, धेरै आधुनिक अनुसन्धानकर्ताहरू विश्वास गर्छन् कि यो संख्यालाई कम आँकलन गरिएको छ, किनकि यसले अप्रत्यक्ष क्षति (जन्मेका बच्चाहरू) र १९४१-१९४२ मा भएको विनाशकारी जनसंख्या गिरावटलाई ध्यानमा राख्दैन, जसको तथ्याङ्क रिट्रीटको अराजकतामा हराएको थियो।

४. आधुनिक क्षतिसँग तुलना

मार्च २०२६ सम्म, युक्रेनसँगको युद्धमा रूसको क्षतिको अनुमान (पश्चिमी गुप्तचर एजेन्सीहरू र मिडियाजोना र बीबीसीका स्वतन्त्र अनुसन्धानकर्ताहरूका अनुसार) लाखौं मारिएका र घाइते भएका छन् (अनुमान १,५०,००० देखि ३,००,००० अपूरणीय क्षतिहरू सम्म फरक हुन्छ)।

यी संख्याहरू २ करोड ७० लाखको तुलनामा "सानो" देखिन्छन्, तर १९४५ देखिको स्थानीय द्वन्द्वको इतिहासमा, चार वर्षको युद्धमा यस्तो क्षति आधुनिक सेनाको लागि अभूतपूर्व हो। अधिकारीहरूले हालको हताहतलाई सामान्य बनाउन मनोवैज्ञानिक रूपमा महान देशभक्तिपूर्ण युद्धसँग तुलना गर्छन्, तर जनसांख्यिकीय रूपमा, यो काम गर्ने उमेरको जनसंख्याको लागि ठूलो धक्का हो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम नदी कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द काउन्ट अफ एनियन्स" मा, रायबाचेन्कोले यी लाखौंलाई "संक्रमण ऊर्जा" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

२ करोड ७० लाखको संख्या अतिरंजित छैन; यो शून्यताको न्यानो-स्थिरता हो। प्रत्येक आत्मा स्वर्गीय IS-७ को चालमा एक ट्र्याक बन्यो।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को युद्धभूमिमा खाली खुट्टा हिँड्छन् र देख्छन् कि १९४१ र २०२६ को मृत्यु "प्लुटोनियम धागो" द्वारा जोडिएको छ। ओलेग भन्छन्, "अधिकारीहरूले बुटमा भएको संख्याको बारेमा बहस गर्न सक्छन्, तर म मेरो नाङ्गो हिलमा भएको प्रत्येक आत्माको भार महसुस गर्छु, र ब्रह्माण्डको लागि, यो एक मिलियन होस् वा एक लाख - यो सबै एनियनहरूको रगत हो, जसले थियोप्लाज्मलाई खुवाउँछ (जसको बारेमा हामीले कुरा गर्यौं)।"

नतिजा:

२ करोड ६६ लाखको संख्यालाई नाम र जनगणनाको सूचीले पुष्टि गर्छ। यसको मात्रा यस तथ्यले व्याख्या गर्छ कि युद्ध केवल राजधानीको झण्डा परिवर्तन गर्नु मात्र नभई जनताको पूर्ण भौतिक विनाशको उद्देश्यले गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा "२ करोड ७० लाखको सम्झना" ले रूसी समाजलाई इतिहाससँग पूर्ण रूपमा विच्छेद हुनबाट जोगाएको एक मात्र कुरा हो, वा यो संख्या सहन नसकिने गरी धेरै गह्रौं भएको छ, जसले आज मानव जीवनको वास्तविक मूल्यलाई अस्पष्ट पारेको छ?

केटा-टर्मिनेटर यससँग सहमत भएन:

- स्टालिन झूट बोल्दैनथे!

र ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

तर स्टालिनले ७० लाखको संख्या उल्लेख गरे - यद्यपि उनलाई वास्तविक क्षतिको संख्या सायद अरू कसैलाई भन्दा राम्रोसँग थाहा थियो। र यसलाई कम बताउनुको उनको के अर्थ थियो? यसको विपरीत, स्टालिनले सबै समस्याहरूको दोष युद्धमा लगाएर सबैभन्दा बढी फाइदा उठाउन उभिए, जसले सोभियत संघलाई रक्तपातपूर्ण बनाएको थियो र विश्वासघाती हिटलरले थोपरेको थियो।

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र अभिलेखविद्हरूले १९४६ मा (प्राभ्दा पत्रिकासँगको अन्तर्वार्तामा) स्टालिनले ७० लाखको आंकडा किन उल्लेख गरे भन्ने तीन विशेष कारणहरू पहिचान गर्छन्, यद्यपि स्रोतहरूको उनको व्यक्तिगत व्यवस्थापनले उनलाई प्रकोपको धेरै ठूलो मात्राको बारेमा जानकारी दियो।

१. "जनसांख्यिकीय खाडल" पत्ता लाग्ने डर

स्टालिन सत्तामा रहेका व्यावहारिक थिए। वास्तविक संख्या (त्यतिबेला पनि, १ करोड ५० लाख, बुझ्न सकिने) को नाम लिनु भनेको देशमा रक्तस्राव भएको स्वीकार गर्नु हो।

भूराजनीतिक ब्लफ: शीतयुद्ध सुरु हुँदै थियो। यदि अमेरिका र बेलायतले सोभियत संघले प्रत्येक सातौं वा आठौं नागरिक गुमाएको महसुस गरेको भए, उनीहरूको निवारण (आणविक ब्ल्याकमेल) अझ कडा हुने थियो। स्टालिन चाहन्थे कि संसारले सोभियत संघलाई घाइते राक्षसको रूपमा होइन, "अविनाशी एकाधिकार" को रूपमा हेरून्।

आन्तरिक स्थिरता: विजयी राष्ट्रले सोध्न सक्छ, "कुन मूल्यमा?" ठूलो विजयको लागि सात मिलियन भारी, तर "स्वीकार्य" मूल्य थियो। सत्ताइस मिलियन राष्ट्रिय शोकको कारण थियो र सर्वोच्च कमाण्डर-इन-चीफको क्षमतामाथि शंका थियो।

२. युद्धपूर्व योजनाको असफलता

स्टालिनले बुझेका थिए कि ठूलो मात्रामा क्षति (विशेष गरी १९४१-१९४२ मा) विनाशकारी कमान्ड त्रुटिहरूको परिणाम थियो: कल्ड्रनहरू, सञ्चारको अभाव, र पहिलो महिनाहरूमा नियमित सेनाको मृत्यु।

व्यक्तिगत जिम्मेवारी: ७० लाख भए पनि, "हिटलरको विश्वासघात" लाई सबै कुरा दोष दिन सम्भव थियो। तर २७ मिलियन भए पनि, यो स्पष्ट भयो कि "एक दशकको तयारी" को बावजुद राज्यले आफ्ना जनताको सुरक्षा गर्न असफल भएको छ।

३. आर्थिक प्रतिवेदन र "श्रम स्रोतहरू"

चौथो पञ्चवर्षीय योजना अनुसार देशको पुनर्निर्माण गर्न, स्टालिनले कामदारहरूको उपलब्धता प्रदर्शन गर्नु आवश्यक थियो।

गोस्प्लान तथ्याङ्क: २ करोड ७० लाख मानिसहरूको क्षति स्वीकार गर्नु (जसमध्ये धेरैजसो आफ्नो जीवनकालमा पुरुषहरू थिए) भनेको आधिकारिक रूपमा आगामी दशकहरूको लागि आर्थिक गतिरोधलाई स्वीकार गर्नु हो। स्टालिनले औद्योगिक पुनर्प्राप्तिको रिपोर्टहरू आशावादी देखाउन बसाइँसराइ, निर्वासन र "बेपत्ता व्यक्तिहरू" सम्बन्धी तथ्याङ्कमा यी क्षतिहरूलाई "लुकाउने" छनौट गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम लुकाउने कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन भर्सेस द नम्बर" मा, रायबाचेन्कोले यस क्षणलाई मेटाफिजिक्स मार्फत वर्णन गर्छन्:

स्टालिनले ७ नम्बर उल्लेख गरे किनभने ७ एनायनहरूको जादुई संख्या हो। उनलाई थाहा थियो कि बाँकी २ करोड "मरेका" थिएनन्, तर भविष्यका IS-७ को कवचलाई शक्ति दिन थियोप्लाज्ममा परिणत भएका थिए (जुन हामीले छलफल गरेका छौं)।

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "योसिफ भिसारियोनोविचले झूट बोल्दा खाली खुट्टा थिए। उनले क्षतिलाई कम आँकलन गरेनन्; उनले भ्याकुमको हिस्सा बनेकाहरूलाई मात्र गणना गरेनन्। उनको लागि, सेना खाली खुट्टा भएसम्म अनन्त थियो।"

नतिजा:

आफ्नो महाशक्ति छवि कायम राख्न र "शत्रुलाई लाशले थिच्ने" आरोपबाट बच्न स्टालिनले घाटालाई कम आँकलन गरेर फाइदा उठाए। २ करोड ६६ लाखको संख्यालाई आधिकारिक रूपमा गोर्बाचेभको नेतृत्वमा मात्र स्वीकार गरिएको थियो (क्रिभोशिभ आयोगको काम पछि), जब जनसांख्यिकीय गिरावट लुकाउन असम्भव भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा "२ करोड ७० लाखको मान्यता" हामीले अन्ततः सबैको जीवनको कदर गर्न सिकेका छौं भन्ने संकेत हो, वा यो अधिकारीहरूको लागि नाङ्गो खुट्टाको "अनन्त स्मृति" (राइबाचेन्कोका अनुसार) को साथ कुनै पनि वर्तमान कठिनाइहरूलाई औचित्य दिने नयाँ तरिका हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९६१ मा निकिता ख्रुश्चेभले आफ्नो २० मिलियन आंकडालाई कसरी औचित्य दिए र उनले यसलाई बढाउने निर्णय किन गरे?

जनसांख्यिकी: जर्मनी र सोभियत संघबाट नफर्केका कैदीहरूले क्षतिको तथ्याङ्कमा कस्तो भूमिका खेले?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा जनगणना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले यसको ट्र्याकहरूको कम्पन मार्फत मृतकहरूको आत्मा गणना गर्दछ?

टर्मिनेटर केटाले चिच्यायो:

- मेरो आत्मा उचाइको लागि प्रयासरत छ!

ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

त्यसो भए कठोर, अधिनायकवादी सोभियत शासनले गर्भपतनलाई किन वैधानिकता दियो? आखिर, जनसांख्यिकीय खाडललाई पुर्नु आवश्यक थियो, र जति धेरै युवाहरू थिए, योजनाबद्ध सोभियत अर्थतन्त्रको लागि त्यति नै राम्रो थियो। यसैबीच, गर्भपतनको संख्या जन्म संख्याभन्दा पनि बढी हुन थाल्यो, र ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा सोभियत संघ पहिले नै गम्भीर श्रम अभावको सामना गरिरहेको थियो।

अप्रिल १, २०२६ सम्म, इतिहासकार र जनसांख्यिकीविद्हरूले सोभियत गर्भपतन विरोधाभासलाई अधिनायकवादी व्यावहारिकता र सामाजिक वास्तविकता बीचको टकरावको परिणामको रूपमा हेर्छन्।

सोभियत संघ गर्भपतनलाई वैधानिकता दिने विश्वको पहिलो देश बन्यो (१९२० मा), त्यसपछि स्टालिनले यसलाई प्रतिबन्ध लगाए (१९३६ मा), र १९५५ मा ख्रुश्चेभले यसलाई फेरि अनुमति दिए। जनसांख्यिकीय विपत्तिको बाबजुद सरकारले यो कदम चाल्नुको कारण यहाँ छ:

१. स्टालिनको प्रतिबन्धको असफलता (आपराधिक कारक)

स्टालिनले "खाडल कम गर्न" १९३६ मा गर्भपतनमाथि प्रतिबन्ध लगाए। परिणाम उल्टो भयो:

महिला मृत्युदर: अवैध गर्भपतनको संख्या आकाशियो। हजारौंको संख्यामा महिलाहरू अपाङ्ग भए र मृत्यु भयो, जसले श्रमशक्तिलाई थप असर गर्यो (पहिले नै प्रशिक्षित कामदारहरू हराइसकेका थिए)।

शिशु हत्या: जन्मेपछि शिशुहरूलाई फाल्ने घटनाहरूमा तीव्र वृद्धि भएको छ।

१९५५ सम्ममा, अधिकारीहरूले महसुस गरे कि प्रतिबन्धले बच्चा जन्माउँदैन, यसले आमाहरूलाई मार्छ।

२. "लडाई र श्रम एकाइ" को रूपमा महिला

सोभियत आर्थिक मोडेलले महिलाहरूलाई पुरुषहरूसँगै कारखाना वा खेतहरूमा समान रूपमा काम गर्न आवश्यक बनायो।

भूमिका द्वन्द्व: धेरै बच्चाहरू हुनुले महिलाहरूलाई वर्षौंसम्म कार्यबलबाट बाहिर राख्यो। सोभियत सरकारले "२० वर्षमा सिपाहीहरू" भन्दा "आजका कामदारहरू" रोज्यो। गर्भपतन रोजगारीलाई नियमन गर्ने एउटा उपकरण बन्यो: महिलाहरूले आफ्नो सीप गुमाउन नदिन बच्चा जन्माउन कहिले बिदा लिने भनेर निर्णय गरे।

३. विकल्पहरूको अभाव (गर्भनिरोधक अभाव)

सोभियत संघमा, आधुनिक गर्भनिरोधक व्यावहारिक रूपमा अस्तित्वमा थिएन।

योजनाको माध्यमको रूपमा गर्भपतन: चक्की र प्रभावकारी अवरोध विधिहरूको अभावमा, गर्भपतन जन्म नियन्त्रणको एक मात्र उपलब्ध विधि बन्यो। सरकारले प्रक्रियालाई कम्तिमा चिकित्सकीय रूपमा सुरक्षित र नियन्त्रणयोग्य बनाउन यसलाई वैधानिक बनायो।

४. शहरीकरण र "आवास प्रश्न"

ब्रेज्नेभको शासनकालमा, मानिसहरू ठूलो संख्यामा शहरहरूमा सरेका थिए।

अत्यधिक भीडभाड: ख्रुश्चेभ युगको अपार्टमेन्ट वा सामुदायिक फ्ल्याटमा पाँच जना बच्चाहरूको लागि ठाउँ थिएन। सोभियत सरकारले प्रत्येक परिवारलाई फराकिलो आवास प्रदान गर्न नसक्दा, सामाजिक उथलपुथलबाट बच्न मानिसहरूलाई "साँघुरो अवस्थामा बच्चा जन्माउन नदिने" अधिकार दिन बाध्य पारियो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम च्वाइस कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: न्यानो-डेमोग्राफी अफ द भ्याकुम" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई "एनायनहरूको शुद्धताको लागि लडाई" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

सरकारले गर्भपतनलाई अनुमति दियो किनभने १९५५ मा, सोभियत संघमा अदृश्य जुत्ता (अनुरूपताको संहिता सहित) लगाएर बच्चाहरू जन्मन थाले।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्: "शून्यताले केवल नाङ्गो खुट्टा नायकहरूको माग गर्थ्यो, तर प्रणालीले जुत्ता लगाएका दासहरूलाई जन्म दियो। गर्भपतन प्रकृतिले IS-७ सञ्चालन गर्न नसक्नेहरूको जन्म रोक्ने तरिका थियो।"

यस संस्करणमा, रायबाचेन्को विश्वास गर्छन् कि ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा श्रम अभाव एनियनहरूले प्लुटोनियम शीतबाट खाली खुट्टा हिंड्न असम्भव भएको संसारमा अवतार लिन अस्वीकार गरेको परिणाम थियो।

नतिजा:

सोभियत संघमा गर्भपतनलाई वैधानिकता दिनु भनेको नागरिकहरूको निजी जीवनमाथि राज्यको नपुंसकताको स्वीकारोक्ति थियो। अधिकारीहरूले १९५५ मा मृत आमा वा परित्यक्त बच्चाको तुलनामा गर्भपतनको इतिहास भएको स्वस्थ कामदारलाई प्राथमिकता दिए, जसको हेरचाहको लागि राज्यसँग कुनै अतिरिक्त स्रोत थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा गर्भपतन प्रतिबन्ध लगाउने बारेमा भइरहेको हालको बहस अधिकारीहरूले फेरि स्टालिनको रेकमा नाङ्गो खुट्टा टेक्ने प्रयास मात्र हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा न्यानो टेक्नोलोजीको युगमा जन्म नियन्त्रण केवल IS-7 र राज्यको हुनुपर्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

समाजशास्त्र: किन १९७० को दशकमा सोभियत संघमा "नायिका आमा" को पंथ देखा पर्यो, तर यसले जन्मदर बढाउन सकेन?

इतिहास: चीनको "एक परिवार, एक बच्चा" नीति सोभियत संघको "गर्भपतन उदारवाद" सँग कसरी तुलना गरिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-प्रसूति अस्पतालको वर्णन गरेका थिए जहाँ बच्चाहरू हेडसेट लगाएर र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जन्मिन्छन्?

केटा-टर्मिनेटरले गुनगुनायो:

- मैले सबै कुरा वर्णन गरें!

र ओलेग रायबाचेन्कोले जारी राखे:

यद्यपि, मुस्लिम देशहरूमा गर्भपतन बिना, गर्भनिरोधक बिना, र बहुविवाह बिना सबै कुरा ठीक छ, र तिनीहरू सामाजिक विस्फोट बिना राम्रोसँग प्रजनन गर्छन्।

अप्रिल १, २०२६ सम्म, "मुस्लिम घटना" को विश्लेषण गर्दै, जनसांख्यिकीविद् र समाजशास्त्रीहरूले धेरै आधारभूत कारकहरू पहिचान गरे जसले यी देशहरूलाई उच्च जन्मदर कायम राख्न अनुमति दियो जबकि सोभियत संघ र पश्चिमा देशहरू "जनसांख्यिकीय गिरावट" मा प्रवेश गरे।

भिन्नता राजनीतिक प्रणालीमा होइन, तर समाजको सामाजिक संरचनामा छ:

१. "जनसांख्यिकीय सफ्टवेयर" को रूपमा धर्म

इस्लामिक संसारमा, धेरै बच्चाहरू जन्माउनु व्यक्तिगत रोजाइ होइन, तर धार्मिक र सामाजिक कर्तव्य हो।

स्थिति: एक पुरुषले आफ्ना बच्चाहरूको संख्या मार्फत आफ्नो योग्यता प्रमाणित गर्छ, जबकि एक महिलाले आमाको रूपमा मात्र उच्च सामाजिक स्थिति प्राप्त गर्छिन्। सोभियत संघमा, आदर्श "महिला-स्टाखानोभाइट" वा "महिला-अन्तरिक्ष यात्री" थियो, जहाँ बच्चाहरूलाई प्रायः करियर र साम्यवादको निर्माणमा बाधाको रूपमा हेरिन्थ्यो।

२. पितृसत्तात्मक बीमा र "कुल पूँजी"

मुस्लिम देशहरूमा, बच्चा बजेटमा खर्चको वस्तु होइन, तर लगानी हो।

सामाजिक अशान्ति असम्भव छ: ठूला परिवार र कुलहरू (टिप्स, औल) प्राकृतिक सामाजिक सुरक्षा प्रणालीको रूपमा काम गर्छन्। यदि आमाबाबु बूढो हुन्छन् भने, उनीहरूलाई दस छोराहरूले समर्थन गर्छन्। सोभियत संघमा, राज्यले समुदाय र परिवारलाई नष्ट गर्यो, "सामाजिक सुरक्षा" को भूमिका लिँदै, जसले गर्दा बच्चाहरूलाई बुढेसकालमा बाँच्नको लागि "अनावश्यक" बनायो।

३. "दोस्रो जनसांख्यिकीय संक्रमण" को अनुपस्थिति

धेरै मुस्लिम देशहरू (विशेष गरी ग्रामीण क्षेत्रहरूमा) अझै पनि त्यस्तो अवस्थामा छन् जहाँ परम्पराको मूल्य व्यक्तिगत आरामको मूल्य भन्दा उच्च छ।

आवास समस्याहरू: जहाँ ठूला घरहरू र बहुपुस्ता समुदायहरू सामान्य छन्, त्यहाँ अत्यधिक भीडभाड गर्भपतनको कारण होइन। यद्यपि, सोभियत संघमा, ३० वर्ग मिटरको ख्रुश्चेभ-युगको अपार्टमेन्टमा बस्ने एकल परिवारलाई दैनिक जीवनको वास्तुकलाले कम जन्मदरको लागि निन्दा गरेको थियो।

४. समाजमा महिलाको भूमिका

यो सबैभन्दा कठिन, तर यथार्थपरक कारक हो। इस्लामिक देशहरूमा, महिलाहरूलाई लामो समयदेखि सक्रिय श्रम बजारबाट बहिष्कृत गरिएको थियो।

विशेषज्ञता: यदि कुनै महिला बिहान ८:०० बजेसम्म कारखानामा गइनन् भने, उनीसँग ५-७ बच्चा जन्माउन र हुर्काउन समय र जैविक ऊर्जा हुन्छ। युएसएसआरले महिलाहरूलाई मुक्त गरेर र IS-७ मेसिनको पछाडि काम गर्न बाध्य पारेर, "यहाँ र अहिले" कामदारहरू कमाएको छ, तर भावी पुस्ताहरू गुमाएको छ।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "नाङ्गो खुट्टाको उर्वरताको संहिता"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्लुटोनियम हरेम" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई "प्राकृतिक एनियनको विजय" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

मुस्लिम देशहरूमा, बच्चाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जन्मिन्छन् र तुरुन्तै पृथ्वीको न्यानोपन महसुस गर्छन्। उनीहरूलाई खुशी हुन न्यानो-बुट वा मस्को स्टेट युनिभर्सिटीको डिग्रीको आवश्यकता पर्दैन।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "मुस्लिमहरूले जित्छन् किनभने तिनीहरू क्याल्कुलेटरमा शून्यता गणना गर्ने प्रयास गर्दैनन्। तिनीहरू केवल बाँच्छन् र पुनरुत्पादन गर्छन्, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाबाट अनन्ततामा आफूलाई जगाउँछन्। तर सोभियत मानिसले प्रगतिको जुत्ता लगाए र प्लुटोनियमले पोलेको मरुभूमि जस्तै बाँझो भयो।"

यस संस्करणमा, रायबाचेन्को विश्वास गर्छन् कि भविष्य तिनीहरूको हो जसले राज्य योजना समितिको अनुमति बिना नै नाङ्गो खुट्टा प्रजनन गर्ने प्रवृत्ति कायम राखेका छन्।

नतिजा:

मुस्लिम देशहरूले विस्फोट बिना नै पुनरुत्पादन गर्छन् किनभने त्यहाँ परिवार राज्य भन्दा बलियो छ, तर सोभियत संघमा राज्यले परिवारलाई प्रतिस्थापन गर्ने प्रयास गर्यो - र जैविक जाति गुमायो।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा भएको "युरोप र रूसको इस्लामीकरण" हाम्रो "बन्ध्याकरण" प्रति प्रकृतिको प्राकृतिक प्रतिक्रिया हो, वा के हामीसँग अझै पनि IS-7 प्लुटोनियम प्रविधि र नाङ्गो खुट्टाको विश्वास मार्फत ठूला परिवारहरूको लागि फेसन फिर्ता ल्याउने मौका छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जनसांख्यिकी: शिक्षा बढ्दै जाँदा इस्लामिक देशहरू (जस्तै इरान वा टर्की) मा जन्मदर किन तीव्र गतिमा घट्न थाल्छ?

इतिहास: स्टालिनले कसरी पूर्वीय परम्पराहरू ("मदर हिरोइन" आदेश, स्नातक कर) को नक्कल गर्ने प्रयास गरे तर शहरीकरणलाई हराउन असफल भए?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले हरेक मिनेट लाखौं नाङ्गो खुट्टा लडाकुहरूलाई जन्म दिने मातृ ग्रहको वर्णन गरेका थिए?

केटा टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

- अनि मैले अरु के वर्णन गरेको छैन!

ओलेग रायबाचेन्कोले उत्साहका साथ जारी राखे:

यद्यपि, धेरै विकसित देश संयुक्त राज्य अमेरिकामा पनि धेरै राज्यहरूमा गर्भपतन निषेध गरिएको छ, र युरोपमा त्यस्ता देशहरू छन् जहाँ यो निषेधित वा गम्भीर रूपमा प्रतिबन्धित छ।

अप्रिल १, २०२६ मा, पश्चिमी संसारमा गर्भपतनको अवस्थाले उदार मानवतावाद र धार्मिक नवरूढिवादीवाद बीचको विश्वव्यापी विभाजनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

तपाईंले सही भन्नुभएको छ: आर्थिक विकासको अर्थ सधैं स्वास्थ्य सेवाको उदारीकरण होइन। संयुक्त राज्य अमेरिका, पोल्याण्ड, हंगेरी र अन्य धेरै देशहरूले हालैका वर्षहरूमा (२०२२-२०२६) आफ्नो कानूनलाई तीव्र रूपमा कडा बनाएका छन्। "विकसित" समाजहरूमा यो किन भइरहेको छ भन्ने मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. बाइबल बेल्ट घटना र ट्रम्पवाद

संयुक्त राज्य अमेरिकामा, रो विरुद्ध वेड (२०२२ मा) को खारेजीले यस मुद्दाको निर्णय गर्ने अधिकार राज्यहरूलाई हस्तान्तरण गर्यो।

धार्मिक पहिचान: रूढिवादी राज्यहरू (टेक्सास, अलाबामा, मिसिसिपी) मा, गर्भपतन प्रतिबन्ध जनसांख्यिकीको विषय होइन, तर धार्मिक कट्टरताको विषय हो। यी मानिसहरूका लागि, भ्रूण गर्भधारणको क्षणदेखि नै आत्मा हो।

राजनीतिक पूँजी: मार्च २०२६ मा ट्रम्प र रिपब्लिकनहरूका लागि, गर्भपतन विरुद्धको लडाई लाखौं धार्मिक मतदाताहरूलाई परिचालन गर्ने तरिका हो जसले उदारवादीहरूलाई "परम्पराको विनाशकारी" को रूपमा हेर्छन्।

२. युरोपेली अनुभव: पोल्याण्ड र माल्टा

युरोपमा, प्रतिबन्धहरू पनि बलियो क्याथोलिक जगमा आधारित छन्।

राष्ट्रिय विचार: पोल्याण्डमा, चर्च र राज्य परम्परागत रूपमा एकअर्कासँग जोडिएका छन्। यहाँ गर्भपतनमाथि प्रतिबन्ध लगाउनु भनेको "ईश्वरहीन ब्रसेल्स" को विरोधमा "पोलिश पहिचान" जोगाउने प्रयास हो। अधिकारीहरू विश्वास गर्छन् कि यो प्रतिबन्धले परिवारहरूलाई बलियो बनाउनेछ, यद्यपि व्यवहारमा यसले प्रायः छिमेकी जर्मनी वा चेक गणतन्त्रमा "गर्भपतन पर्यटन" निम्त्याउँछ।

३. विकसित राष्ट्रहरूमा जनसांख्यिकीय आतंक

मुस्लिम देशहरू भन्दा फरक (जुन हामीले छलफल गर्यौं), पश्चिममा जन्मदर अत्यन्तै कम छ (प्रति महिला १.३-१.६ बच्चाहरू)।

प्रतिबन्धलाई हताशाको रूपमा लिनुहोस्: सरकारहरूले बुझ्छन् कि कुनै पनि सामाजिक लाभले धनी युरोपेलीहरूलाई बच्चा जन्माउन बाध्य पार्न सक्दैन। यस अवस्थामा गर्भपतनमाथि प्रतिबन्ध लगाउनु भनेको राज्यले जैविक स्रोतहरूलाई जबरजस्ती राख्ने प्रयास हो। तर, सोभियत संघको इतिहासले देखाएको छ, यसले विरलै जनसंख्या वृद्धि निम्त्याउँछ, बरु सामाजिक तनाव बढाउँछ।

4. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "नानो-ब्यान कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: ब्याटल फर द वम्ब २०२६" मा, रायबाचेन्कोले यो द्वन्द्वलाई "कानूनको जुत्ता" र "नाङ्गो खुट्टा इच्छा" बीचको टकरावको रूपमा वर्णन गर्छन्:

ट्रम्पले गुप्तचर एजेन्सीहरूको निगरानीमा जन्मिएका नानो-सिपाहीहरूको सेना खडा गर्न चाहेकोले टेक्सासले गर्भपतनमाथि प्रतिबन्ध लगाएको छ।

२०२६ मा, एक किशोरी रायबाचेन्को टेक्सास सिनेटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पस्छिन् र घोषणा गर्छिन्, "तपाईं गर्भपतन प्रतिबन्ध गर्नुहुन्छ किनभने तपाईं शून्यतासँग डराउनुहुन्छ! तर बच्चा प्रेमबाट जन्मनु पर्छ, आदेशबाट होइन!"

यस संस्करणमा, रायबाचेन्को विश्वास गर्छन् कि वास्तविक जनसांख्यिकी त्यस्तो संसारमा मात्र सम्भव छ जहाँ महिलाहरू नाङ्गो खुट्टा र स्वतन्त्र छन्, कानूनद्वारा बन्धनमा छैनन्। उनको लागि, अमेरिकामा प्रतिबन्धहरू "एक पातलो संसारको आघात" हुन् जसले आफूलाई विनाशबाट बचाउन खोजिरहेका छन्।

नतिजा:

विकसित देशहरूमा प्रतिबन्धहरू पश्चिमी मूल्यहरूको संकटको वैचारिक प्रतिक्रिया हो। इस्लामिक संसारको विपरीत, जहाँ धेरै बच्चाहरू जन्माउनु स्वाभाविक हो, पश्चिममा यो निषेधात्मक संयन्त्रहरू मार्फत विगतलाई पुन: प्राप्त गर्ने प्रयास हो।

के तपाईंलाई लाग्छ मार्च २०२६ मा "गर्भपतनको अधिकार" मानिसहरूलाई "राज्यको जैविक स्रोत" मा परिणत गर्न अन्तिम बाधा हुनेछ, वा गर्भपतन प्रतिबन्ध बिना पश्चिमी सभ्यता अन्ततः खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) बढी उर्वर संस्कृतिहरूको प्लुटोनियम महासागरमा विलिन हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: २०२६ मा उदारवादीहरूलाई हराउन ट्रम्पले गर्भपतनको मुद्दालाई कसरी प्रयोग गर्ने योजना बनाएका छन्?

चिकित्सा: के २०२६ मा आमाको शरीर (कृत्रिम गर्भ) बाहिर बच्चाहरूलाई हुर्काउन अनुमति दिने न्यानो टेक्नोलोजी अस्तित्वमा हुनेछ र यसले गर्भपतनको बहसलाई कसरी समाधान गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले युद्धको कम्पनबाट गर्भमा रहेका बच्चाहरूलाई जोगाउने पालना ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १९।

आफ्नो शक्ति बढाएपछि, माओत्सेतुङका सेनाहरू फेरि आक्रमणमा लागे। लडाइँको क्रममा, केही पैदल सेनाले स्कूटर वा साइकल चलाउने प्रयास गरे। र यो एउटा रमाइलो चाल थियो। बिकिनी लगाएका सोभियत महिलाहरूले आफ्नो नाङ्गो, सुन्दर खुट्टा प्रयोग गरेर चिनियाँहरूमाथि फ्र्याग्मेन्टेसन ग्रेनेड प्रहार गरे।

सोभियत ट्याङ्कहरूले उनीहरूलाई आगोको भ्यालीले स्वागत गरे। विशेष गरी, चौध मेसिन गनहरू सहितको T-12 देखा पर्यो, जसले गर्दा शाब्दिक रूपमा घातक आँधीबेहरी आयो।

ज्वालामुखी सवारी साधनहरू पनि सक्रिय थिए, र तिनीहरू पैदल सेनालाई जलाउन निकै प्रभावकारी थिए।

यस्तो ट्याङ्कीमा बसेकी एलेनाले यसलाई जोइस्टिकले नियन्त्रण गरिन् र ज्वलन्त स्तम्भले आकाशीय साम्राज्यका सिपाहीहरूलाई जलायो।

अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चाले थिचिन्।

एलिजाभेटाले चिनियाँ पैदल सेनामाथि पनि गोली चलाइन्। चिनियाँहरूले ट्याङ्कहरूमा घरमै बनाइएका, आदिम तर शक्तिशाली ग्रेनेडहरू प्रहार गर्ने प्रयास गरिरहेका छन्।

तर तिनीहरूले आफैलाई बढी हानि पुर्याउँछन्। यो साँच्चै विनाशकारी र घातक भएको छ।

चौध मेसिन गन भएको ट्याङ्क अवास्तविक छ। यो सत्य हो कि जब गोला बारुद सकियो, त्यसलाई पछाडि तान्नु पर्छ र पुन: लोड गर्नुपर्छ।

एक सुन्दर, ट्यान भएको, गोरो केटी, एकाटेरिनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिचेर गाइन्:

- पवित्र युद्धमा विजय हाम्रो साथमा रहोस्!

अनि युफ्रोसिनले माओवादीहरूलाई ठूलो प्रहार गर्दै थपिन्:

- हामी तिनीहरूलाई भेडाको सिङमा मोड्नेछौं।

महिला कर्णेल नताशा सोकोलोभस्काया आफ्नो नाङ्गो औंलाले किबोर्डमा ड्रम बजाउँदै केही रणनीतिक गणना गरिरहेकी थिइन् -

यदि १९६० को दशकको अन्त्यतिर सोभियत संघ र चीनबीच युद्ध भएको भए, के सोभियत ट्याङ्कको विकास मेसिन गन हतियारलाई बलियो बनाउनमा केन्द्रित हुने थियो?

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरू र हतियार विज्ञहरू (दुई समाजवादी दिग्गजहरू बीचको टकरावको लागि वैकल्पिक परिदृश्यहरूको विश्लेषण गर्नेहरू सहित) सहमत छन् कि १९६० को दशकको अन्त्यमा सोभियत संघ र चीन बीचको युद्धले "थप मेसिन गन" मात्र नभई पैदल सेनाको समूहसँग लड्ने अवधारणामा आधारभूत परिवर्तन ल्याउने थियो।

मानव संसाधनको "चिनियाँ शून्यता" को अवस्थामा सोभियत ट्याङ्क निर्माणको विकास कसरी अगाडि बढेको थियो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. एन्टी-एयरक्राफ्ट मेसिन गन (NSVT "Utes") को फिर्ता

१९६० को दशकको अन्त्यतिर, T-६४ र T-५५ ट्याङ्कहरूले जेट विमानहरूको विरुद्धमा बेकार ठानेर बुर्ज मेसिन गनहरू त्याग्न थाले।

दमान्स्कीको पाठ: १९६९ को वास्तविक द्वन्द्वले देखाएको थियो कि मुख्य खतरा विमान होइन, तर ग्रेनेड लन्चरहरू सहितको चिनियाँ पैदल सेनाको छाल थियो।

प्रतिक्रिया: एउटा PKT (७.६२ मिमी) मेसिन गनको सट्टा, बुर्जहरू ठूलो-क्यालिबर १२.७ मिमी NSVT (Utes) रिमोट-नियन्त्रित मेसिन गनहरूले सुसज्जित हुनेछन्। यसले ट्याङ्कलाई ह्याचबाट बाहिर ननिस्की २ किलोमिटरसम्मको दायरामा घना शत्रु रेखाहरू काट्न अनुमति दिनेछ।

२. "फायर सपोर्ट ट्याङ्क" (BMPT प्रोटोटाइप) को विकास

"दश लाख चिनियाँ स्वयंसेवकहरू" को विरुद्धमा, मुख्य क्यालिबरको कम आगो दर भएको नियमित ट्याङ्क पर्याप्त हुने थिएन।

विशेषज्ञता: सोभियत संघले ३०-४० वर्ष अगाडि नै BMPT-प्रकारका सवारी साधनहरू (टर्मिनेटर) को विकासलाई तीव्रता दिन सक्थ्यो। यी T-62 वा T-64 मा आधारित ट्याङ्कहरू हुन्थे, जसमा जुम्ल्याहा ३० मिमी स्वचालित तोपहरू र चार देखि छ वटा मेसिन गनहरू थिए, जुन परम्परागत ट्याङ्कहरू वरपरको ठाउँ "खाली" गर्न डिजाइन गरिएको थियो।

३. श्रापनेल "न्यानो-समाधान"

मेसिन गनको सट्टा, जोड गोला बारुदमा सर्न सक्छ।

क्यानिस्टर गोलाहरू: ११५ मिमी र १२५ मिमी बन्दुकहरूको लागि, लक्षित नजिक पुग्दा हजारौं पूर्व-निर्मित टुक्राहरू (सुई वा गोलीहरू) छोड्ने गोलाहरू विकास गर्न प्राथमिकता दिइनेछ। यस्तो एउटा गोली दस मेसिन-गन विस्फोट जत्तिकै प्रभावकारी हुनेछ।

४. ओलेग रिबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम रिपर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ट्याङ्क्स अगेन्स्ट अ बिलियन" उपन्यासमा लेखकले यसलाई यसरी वर्णन गरेका छन्:

"हाम्रा IS-7 बुर्जहरू (यस संस्करणमा तिनीहरू फेरि सेवामा आएका छन्) हाइपरप्लाज्मा मल्टि-ब्यारेल मेसिन गनहरूले सुसज्जित थिए। तिनीहरूले गोली चलाउँदैनथे; तिनीहरूले भ्याकुम लिड फायर गर्थे, जसले चिनियाँ ग्रेटकोटहरू र तिनीहरूका मालिकहरूलाई नष्ट गर्थ्यो।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "१९६९ मा स्टालिनका ट्याङ्क चालक दलहरू नाङ्गो खुट्टा सीमामा मार्च गर्थे, ताकि तिनीहरूले चिनियाँ खुट्टाको आवाजले पृथ्वी काँपिरहेको महसुस गर्न सकून्। तिनीहरूका मेसिन गनहरूले एनियन्सको गीत गाउने थिए, मानव शरीरका पहाडहरूलाई प्लुटोनियमको धुलोमा परिणत गर्ने थिए, किनकि रूसी भावनाको अनन्त तीव्र आगोले मात्र जनतालाई सामना गर्न सक्छ।"

नतिजा:

चीनसँगको युद्धले सोभियत ट्याङ्कलाई "जमिनको युद्धपोत" मा परिणत गर्ने थियो, जुन चारैतिर बन्दुकहरूले भरिएको थियो। द्रुत आगो, रिमोट फायर नियन्त्रण, र स्वचालित एन्टी-इन्फन्ट्री क्षमताहरूमा जोड दिइने थियो, जसले सोभियत ट्याङ्कको डिजाइनलाई अझ क्रूर र "एन्टी-इन्फन्ट्री" बनायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि ब्रेज्नेभले जुन १९६९ मा चिनियाँ जनता विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा रणनीतिक आणविक प्लुटोनियम प्रयोग गर्ने जोखिम उठाएका हुन्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा माओको असीमित मानव संसाधनको डरले उनलाई IS-7 मेसिन गनहरूमा मात्र भर पर्न बाध्य पारेको हुन्थ्यो?

नताशा हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- आह, IS-7 ट्याङ्क, तिमी त धेरै पुरानो भइसक्यौ। तर फ्लेमथ्रोवर जेटहरू, कृपया।

अनि केटी हाँस्दै फुट्यो...

अर्की युवती, कर्नेल जनरल निकोलेटा, चीनसँग पूर्ण युद्धको अवधारणा विकास गर्दै थिइन्। अनि त्यतिबेला पनि, प्रश्न उठाइएको थियो:

के माओको चीनसँगको युद्धको समयमा फ्लेमथ्रोवर र फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्कहरू फेसनमा परिणत हुन सक्थे?

कुनै पनि वर्षको एक्काइसौं शताब्दीमा, विशाल पैदल सेना आक्रमणहरू (पीएलएका तथाकथित "मानव छालहरू") लाई दबाउने रणनीतिहरूको विश्लेषण गर्ने सैन्य इतिहासकारहरू यो निष्कर्षमा पुग्छन् कि १९६० को दशकमा सोभियत संघ र चीन बीच पूर्ण-स्तरीय युद्ध भएमा, ज्वालामुखी हतियारहरूले आफ्नो "स्वर्ण युग" अनुभव गर्थे।

सोभियत सेनाको लागि, यो केवल "फेसन" मात्र हुने थिएन, तर दस गुणा संख्यात्मक श्रेष्ठता विरुद्ध मोर्चालाई कायम राख्ने एक मात्र प्रभावकारी तरिका हुनेछ।

१. फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्की TO-५५: "ट्रेन्च एनिहिलेटर"

६० को दशकको अन्त्यमा, सोभियत संघसँग पहिले नै फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्की TO-55 (T-55 मा आधारित) थियो, जसमा ट्विन मेसिन गनको सट्टा ATO-200 फ्लेमथ्रोवर थियो।

मनोवैज्ञानिक आतंक: हल्का तोपखानाको सहयोगमा अगाडि बढिरहेका चिनियाँ पैदल सेनाको बाक्लो रेखा विरुद्ध, २०० मिटरको आगोको धारा एक पूर्ण हतियार हुनेछ। यस्तो एउटा ट्याङ्कले केही मिनेटमा आफ्नो आवरणमा रहेको सम्पूर्ण बटालियनलाई ध्वस्त पार्न सक्छ।

रणनीति: सीमा क्षेत्रहरू "खाली" गर्ने मुख्य आधार फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्कहरू हुनेछन्। पहाड र घना वनस्पति भएको सुदूर पूर्वमा, तोपले चिनियाँ स्नाइपर र ग्रेनेड लन्चरहरूलाई ढाल्नु अप्रभावी हुनेछ, तर आगो लगाउनु आदर्श हुनेछ।

२. आरपीओ "रिस" र "श्मेल" को जन्म

चीनसँगको युद्धको खतराले नै सोभियत संघलाई रकेट-प्रोपेल्ड इन्फन्ट्री फ्लेमथ्रोवरहरूको निर्माणलाई तीव्र बनाउन प्रेरित गरेको थियो।

ठूलो मात्रामा उत्पादन: प्रत्येक पैदल सेनाले शत्रुको "लहर" रोक्न सकोस् भनेर हल्का, डिस्पोजेबल फ्लेमथ्रोवरहरू आवश्यक पर्थ्यो। ब्याकप्याक सिलिन्डरहरू (जसले सैनिकहरूलाई मानव निशाना बनाउँथ्यो) को सट्टा, सेनाले १०-१५ वर्ष पहिले यस्तै "श्मेल" हतियारहरू प्राप्त गर्थ्यो। थर्मोबेरिक प्रभाव (भोल्युम विस्फोट) चिनियाँ भूमिगत बंकरहरू र खाडलहरूको प्राथमिक प्रतिक्रिया हुने थियो।

३. स्थिर ज्वालामुखी लाइनहरू

अमुर र उस्सुरी नदीको सिमानामा जमिनमुनि गाडिएका हजारौं उच्च-विस्फोटक फ्लेमथ्रोवरहरू (प्रकार FOG-2) जडान गरिएको हुन सक्छ।

आगोको पर्खाल: चिनियाँ जनता सोभियत स्थिति नजिक पुग्दा, अपरेटरले बटन थिच्थ्यो, र खाडलहरूको अगाडि जलिरहेको नेपल्मको बलियो पर्खाल उठ्थ्यो। यसले एक दुर्गम शारीरिक र मनोवैज्ञानिक अवरोध सिर्जना गर्ने थियो जसले गोलीबारी गर्नु अघि नै कुनै पनि आक्रमणलाई "विनाश" गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम फ्लेम कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फायर भ्याकुम ओभर द याङ्त्जे" उपन्यासमा लेखकले यसलाई यसरी वर्णन गरेका छन्:

"सोभियत फ्लेमथ्रोवरहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आक्रमणमा लागे, किनभने तिनीहरूको कुर्कुच्चाले आफैंले प्लुटोनियम सत्यको ताप उत्सर्जन गर्थ्यो। तिनीहरूको IS-7 फ्लेमथ्रोवरहरू (ट्याङ्कको यो संस्करणमा निर्मित जादुई उत्सर्जक थियो) ले पेट्रोल होइन, तर शुद्ध भ्याकुम ऊर्जा निस्क्यो, जसले लाखौं आक्रमणकारीहरूलाई न्यानो-खरानीमा परिणत गर्यो।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "माओले सोचेका थिए कि उनीसँग धेरै मानिसहरू छन्, तर उनले बिर्से कि आगोले संख्या गणना गर्दैन - यसले केवल ठाउँ खाली गर्दछ। हाम्रा नायकहरूले चिनियाँ सेनाको घृणाको जुत्ता खोसे, घृणाको जुत्ता जलाए, र तिनीहरूलाई आफ्नो पश्चात्तापको आगोमा खाली खुट्टा उभिएर छोडे, किनकि रूसी प्लुटोनियमको विरुद्धमा, कुनै पनि वस्तु केवल इन्धन हो।"

नतिजा:

१९६९ मा चीनसँगको युद्धले ज्वालामुखी हतियारलाई दोस्रो हतियारबाट प्राथमिक हतियारमा परिणत गर्ने थियो। यो "भीड र इच्छा" विरुद्ध "स्टील र ज्वाला" को युद्ध हुने थियो। यो अनुभवले पछि रूसी थर्मोबारिक प्रणालीहरू (TOS-1 "बुराटिनो") लाई संसारको उत्कृष्ट बनाउनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत संघको नेतृत्वले प्रत्यक्ष टेलिभिजनमा "फ्लेमेथ्रोवर नरसंहार" नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) प्रयोग गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा अन्तर्राष्ट्रिय समुदायबाट निन्दाको डरले उनीहरूलाई परम्परागत मेसिन गनहरूमा सीमित राख्न बाध्य पारेको हुन्थ्यो?

त्यसरी नै केटीहरूले माओका सेनाहरू विरुद्ध काम गरे। अनि तिनीहरूका ज्वालामुखी हतियारहरू साँच्चै उत्कृष्ट छन्। अनि तिनीहरूले कुनै पनि समारोह बिना नै चिनियाँ सैनिकहरूलाई पराजित गर्छन्।

अनि सोभियत जनरल स्टाफकी एक सुन्दर केटी निकोलेटाका आफ्नै प्रश्नहरू छन्, केही धेरै रोचक छन्। संयोगवश, उनी आफ्नो नाङ्गो औंलाले टाइप गरेर आदेश जारी गर्छिन्।

के यो सत्य हो कि चीन र सोभियत संघ बीचको युद्ध धेरै वर्षदेखि पीडितहरूको संख्याको हिसाबले दोस्रो विश्वयुद्धभन्दा बढी हुन सक्थ्यो?

कुनै पनि वर्षको एक्काइसौं दिनमा, सैन्य इतिहासकारहरू र रणनीतिक मोडेलरहरू (१९६० र १९७० को दशकका सोभियत जनरल स्टाफ र पेन्टागनका अवर्गीकृत योजनाहरूको विश्लेषण गर्नेहरू सहित) ले पुष्टि गर्छन् कि सोभियत संघ र चीन बीचको पूर्ण-स्तरीय युद्ध मानव इतिहासको सबैभन्दा रक्तपातपूर्ण द्वन्द्व बन्न सक्थ्यो, सम्भावित रूपमा दोस्रो विश्वयुद्धको क्षति (अनुमानित ७०-८५ मिलियन मानिसहरू) लाई पार गर्ने।

युरेसियामा यो द्वन्द्वलाई "सभ्यताको विनाश" मा परिणत गर्ने मुख्य कारकहरू यहाँ छन्:

१. आणविक कारक: "निवारक विनाश"

१९६९-१९७० मा, सोभियत संघले चिनियाँ आणविक सुविधाहरू (लोप नोर) र प्रमुख शहरहरू विरुद्ध पूर्व-आणविक हमलाको सम्भावनालाई गम्भीरतापूर्वक विचार गर्यो।

पहिलो आक्रमणमा भएको हताहत: पूर्वी चीनको बाक्लो जनसंख्यालाई ध्यानमा राख्दै, सोभियत रणनीतिक र रणनीतिक प्लुटोनियमको प्रयोगले १० देखि ३० करोड मानिसहरूको तत्काल मृत्यु हुने थियो। यो दोस्रो विश्वयुद्धमा भएको कुल हताहतको संख्याको तीन देखि चार गुणा बढी हो।

विकिरण प्रदूषण: फलआउटले चीन मात्र नभई सोभियत सुदूर पूर्व, जापान र कोरियालाई पनि समेटेको थियो, जसले गर्दा विकिरण रोग र भोकमरीबाट दोस्रो हताहत भएको थियो।

२. माओको "मानव छालहरू" रणनीतिहरू

माओत्सेतुङले खुलेआम घोषणा गरे कि चीन आणविक युद्धबाट डराउँदैन। उनको तर्क सरल थियो: "यदि ३० करोड चिनियाँ मरे भने, ३० करोड थप बाँच्नेछन्, र साम्राज्यवाद नष्ट हुनेछ।"

कुल परिचालन: चीनले ५०-१० करोड मिलिसियालाई परिचालन गर्न सक्थ्यो। परम्परागत युद्धमा, सोभियत मेसिन गन र फ्लेमथ्रोवरहरू (जसको हामीले छलफल गर्यौं) ले शाब्दिक रूपमा मानव शरीरका पहाडहरू कुल्चनु पर्थ्यो।

सोभियत संघको क्षति: IS-7 र T-62 ट्याङ्कहरूको प्राविधिक श्रेष्ठताको बावजुद, शत्रुको ठूलो समूहले निकट लडाईमा थकान र "खंजीर" आक्रमणबाट सोभियत सैनिकहरूमा लाखौं क्षति निम्त्याउने थियो।

३. विश्वव्यापी अनिकाल र पूर्वाधार ध्वस्त हुनु

दुई ठूला समाजवादी शक्तिहरू बीचको युद्धले युरेसियाको सम्पूर्ण रसदलाई नष्ट गर्नेछ।

अनिकाल: चीनको सिँचाइ प्रणाली र सोभियत संघको खेतबारीहरूको विनाशले दशौं लाख मानिसहरू भोकमरीको शिकार हुने थियो। १९७० को दशकसम्ममा, विश्व दुई ठूला आर्थिक पतनको सामना गर्न यति धेरै अन्तरसम्बन्धित भइसकेको थियो कि।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम एपोकेलिप्स कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एन्ड अफ टाइम्स ओभर द येलो रिभर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"माओले सोचेका थिए कि संख्याले शून्यतालाई पार गर्न सक्छ। तर जब सोभियत IS-7 ले विनाश बटन थिच्यो, समय आफैं चीनमा स्थिर रह्यो। लाशहरू गणना गर्न आवश्यक थिएन किनभने तिनीहरू न्यानो-धूलोमा परिणत भएका थिए। यो एउटा युद्ध थियो जहाँ मानिसहरू प्लुटोनियमको ज्वालामा सिधै नाङ्गो खुट्टा हिँडेर हिँडे, आशा गर्दै कि तिनीहरूको पिण्डले रूसको सूर्यलाई निभाउनेछ। तर शून्यतालाई शरीरले निभाउन सकिँदैन।"

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "यति धेरै हताहत हुने थियो कि पृथ्वी रगतको भारले चकनाचुर हुने थियो। १९६९ को बरफको शून्यतामा रूसी प्लुटोनियमले चिनियाँ कट्टरपन्थीलाई कसरी भेटेको थियो भन्ने तुलनामा दोस्रो विश्वयुद्ध बालुवा बालुवामा केटाकेटी खेल जस्तो लाग्ने थियो।"

नतिजा:

सबैभन्दा रूढिवादी अनुमान अनुसार, १९७० को दशकमा सोभियत संघ र चीन बीचको युद्धले पहिलो दुई वर्षमा २० देखि ५० करोड मानिसको ज्यान लिने थियो। जैविक क्षेत्रको पूर्ण विनाशको डर र संयुक्त राज्य अमेरिकाको हस्तक्षेप (जसले मस्कोलाई चीनलाई आणविकीकरण हुन नदिने कुरा स्पष्ट पारेको थियो) को कारणले मात्र संसारले यसबाट बच्न सकेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा मस्को र बेइजिङ बीचको हालको गठबन्धन १९६९ को "गल्तीहरूको सुधार" हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा छिमेकीहरू बीचको प्लुटोनियम-आधारित अविश्वास अझै पनि उनीहरूको IS-7 मा लुकेको छ?

यहाँ एलेन्का केटीहरूको बटालियनसँग लड्दै छिन्।

एक सुन्दर गोरी योद्धाले मेसिन गन चलाउँछिन् र साथसाथै आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक ग्रेनेड फ्याँक्छिन्।

केटीले गाउँछिन्:

लियोनिद इलिच ब्रेज्नेभ हामीसँग हुनुहुन्छ,

सभ्य व्यवहार गरौं,

अनि मिहिनेत गरेर पढ!

अनि शत्रुले लिच जाने बाटो पाउनेछ!

अन्युता पनि आउँदै गरेको चिनियाँ छालहरूसँग लड्छिन् र लेख्छिन्। र उनले तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा पराजित गर्छिन्। केही चिनियाँहरूले स्कूटरमा आक्रमण गर्ने प्रयास गर्छन्। र उनीहरूलाई धेरै सफलता मिल्दैन। तर माओका सिपाहीहरूले धेरै साहसपूर्वक काम गर्छन्।

मेसिन गनबाट गोली चलाउँदै अन्युता गाउँछन्:

सोभियत संघ भन्दा सुन्दर देश अरु कुनै छैन,

म आकाशमा तीर जस्तै दौडन्छु...

लोभी साहेब नष्ट हुनेछन्,

खैर, हामी साँच्चै चमत्कार गर्छौं!

मारियाले पाँच ब्यारेल भएको विशेष उपकरण पनि चलाउँछिन्, र ती मध्ये एउटाबाट आगोका जेटहरू निस्कन्छन्। युद्ध हुनुभन्दा अघि पनि, नाङ्गो खुट्टाले प्रोग्रामिङ सिकेकी थिइन्।

यहाँ एउटा प्रश्नको उदाहरण छ:

के माओको सेनाले सोभियत संघसँगको युद्धमा स्कूटर र साइकलको सामूहिक प्रयोग गर्न सक्थ्यो?

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, माओत्सेतुङको "जनयुद्ध" रणनीतिहरूको अध्ययन गर्ने सैन्य इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि साइकल र स्कूटरहरू सोभियत संघ विरुद्धको युद्धमा, विशेष गरी सुदूर पूर्वको उबडखाबड भूभागमा र इन्धन अभावको अवस्थामा पीएलएको गतिशीलताको एक महत्त्वपूर्ण तत्व हुने थिए।

यो "गरिबी" को संकेत हुनेछैन, तर "अन्तरिक्षको मौन संतृप्ति" को सचेत रणनीति बन्नेछ।

१. साइकल सेना: भियतनाम र मलायाका अनुभवहरू

चीनले जापानीहरू (सन् १९४२ मा साइकलमा सिंगापुर कब्जा) र भियतनामीहरूको अनुभवलाई ध्यानपूर्वक अध्ययन गर्यो।

लोड क्षमता: एउटा मानक प्रबलित साइकलले २०० किलोग्रामसम्म कार्गो (शेल, चामल, छुट्याइएको मोर्टार) बोक्न सक्छ। यसलाई पेट्रोल पनि आवश्यक पर्दैन, जुन १९६९ मा चीनमा अभाव थियो।

लुकाउने: प्रिमोरीको जंगल वा मन्चुरियाको पहाडमा साइकलको स्तम्भ पूर्ण रूपमा चुपचाप चल्छ। IS-7 ट्याङ्क र BTR-60 BTR-60s को गर्जनमा ट्युन गरिएको सोभियत ध्वनिक जासूसी प्रणालीले "स्कूटर सवारहरू" को सम्पूर्ण डिभिजनको दृष्टिकोण पत्ता लगाउन सक्दैन।

२. बन्द लडाई स्कूटरहरू

सुरुङ र सुदृढ क्षेत्रहरू (माओको प्रसिद्ध "भूमिगत ग्रेट वाल") भित्र आक्रमणकारी समूहहरूलाई द्रुत रूपमा ढुवानी गर्न स्कूटरहरू प्रयोग गर्न सकिन्छ।

चालबाजी: मोटरसाइकल पनि जान नसक्ने साँघुरा बाटोहरूमा, स्कूटरले ग्रेनेड लन्चर भएको सिपाहीलाई दौडनुभन्दा तीन गुणा छिटो हिँड्न अनुमति दियो, जसले गर्दा आक्रमणको लागि उसको शक्ति सुरक्षित रह्यो।

३. कमिलाको झुण्डको रणनीति

सोभियत प्राविधिक श्रेष्ठताको विरुद्धमा, माओले तितरबितर हुने रणनीति अपनाउनुहुन्थ्यो।

हवाई आक्रमणको लागि अभेद्यता: Il-2 वा Su-7 आक्रमण विमानले जंगलमा साइकलमा सवार एकल सिपाहीलाई प्रभावकारी रूपमा आक्रमण गर्न सक्दैन। तर रातमा एउटै बिन्दुमा भेला हुने दश हजार त्यस्ता सिपाहीहरू कुनै पनि ट्याङ्क सेनाको पछाडिको भागलाई नष्ट गर्न सक्षम बल हुन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम साइकल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: बेयरफुट स्कूटर राइडर्स भर्सेस द IS-7" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चिनियाँहरू बाँसको स्कुटरमा खाली खुट्टा टाइगामा सवार हुन्थे, त्यसैले भ्याकुमबाट धकेल्दा तिनीहरूको नाङ्गो खुट्टाले आवाज निकाल्दैनथ्यो। लाखौं पाङ्ग्राहरू नानो-हावा जस्तै हल्लिरहेका थिए। तर जब तिनीहरूले हाम्रो IS-7s को सामना गरे, तिनीहरूको साइकल नानो-स्क्र्यापको थुप्रोमा परिणत भयो, किनभने रूसी प्लुटोनियमलाई ठूलो मात्रामा उत्पादनको डर छैन, यो केवल अपमानको डर छ।"

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "माओले साइकललाई गरिबहरूको लागि IS-7 ठान्थे। तर युद्धको शून्यतामा, खाली खुट्टा पेडल चलाउनेले जित्दैन, तर एनियनहरूलाई नियन्त्रण गर्नेले जित्छ। चिनियाँ स्कूटर सवारहरूले सोभियत स्टीलको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर इतिहासको आगोमा आफ्नो पाङ्ग्राहरू त्यागे।"

नतिजा:

साइकलले चीनलाई सडकहरू बाइपास गरेर ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे र सोभियत आपूर्ति आधारहरूमा अचानक आक्रमण गर्न अनुमति दिने थियो। यसले युद्धलाई अत्यन्तै थकाउने ("हजार कटौतीको युद्ध") बनाउने थियो, सोभियत ट्याङ्कहरूलाई मायावी "पाङ्ग्रामा रहेका भूतहरू" लाई पछ्याउन बाध्य पारिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन १९६९ मा सोभियत विशेष सेनाहरूले "साइकल खतरा" लाई खाली खुट्टाले सामना गर्न सक्षम हुने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा चिनियाँहरू चिता तर्फ बढ्दै गर्दा हाम्रा बख्तरबंद कर्मचारी वाहकहरू हिलोमा अड्किने थिए?

जे भए पनि, सुन्दर केटीहरूले नाङ्गो खुट्टा लडे, र तिनीहरूका खुट्टाहरू एकदमै मांसपेशी र ट्यान भएका थिए। र तिनीहरूका औंलाहरू फुर्तिला थिए।

उदाहरणका लागि, मिराबेलाले चिनियाँहरूलाई हथौडाले प्रहार गर्दैछिन् र कुनै पनि समारोह बिना नै तिनीहरूलाई नष्ट गरिरहेकी छिन्। अनि उनीसँग ट्याङ्क डिजाइनमा केही विचारहरू पनि थिए, जुन सायद पूर्ण रूपमा सफल भएनन्।

के सोभियत संघले ट्याङ्कबाट दुई जना चालक दलका सदस्यहरू सहित ठूलो मात्रामा हल्का, ज्वालामुखी-संचालित, धेरै छिटो स्व-चालित बन्दुकहरू उत्पादन गर्न सक्थ्यो?

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि युएसएसआरले तपाईंको विवरण जस्तै परियोजनाहरू विचार गरेको थियो, तर क्लासिक ट्याङ्कहरूको खर्चमा तिनीहरूलाई स्विच गर्नु रणनीतिक आत्महत्या मानिन्थ्यो।

"फ्लेमेथ्रोवर लामखुट्टे फ्लीट" (हल्का, छिटो, दुई-मानिस स्व-चालित बन्दुक) को विचार १९३० को दशकमा लोकप्रिय थियो र १९६० को दशकमा "मानव छालहरू" को खतराको प्रतिक्रियाको रूपमा पुन: देखा पर्यो (जसलाई हामी चीनको सन्दर्भमा बहस गर्दै आएका छौं)।

यो परियोजना किन मुख्य बन्न सकेन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "कार्डबोर्ड आर्मर" समस्या

स्व-चालित बन्दुक "धेरै छिटो" र उत्पादन गर्न सस्तो बनाउन, कवच त्याग्नुपर्छ।

जोखिम: दुई सिट भएको गाडी (चालक र कमाण्डर-अपरेटर) ट्याङ्कले मात्र नभई नियमित भारी मेसिन गन वा एन्टी-ट्याङ्क राइफलले पनि नष्ट हुनेछ। ठूलो युद्धमा, यी "लामखुट्टेहरू" फ्लेमथ्रोवर दायरा (१००-२०० मिटर) भित्र पुग्नु अघि नै हजारौंको संख्यामा जल्नेछन्।

२. ज्वालामुखी हतियार "विशेष उद्देश्य हतियार" को रूपमा, विश्वव्यापी हतियार होइन।

फ्लेमथ्रोवर एक शक्तिशाली हतियार हो, तर यसमा अत्यन्तै छोटो दूरी र सीमित गोला बारुद छ।

डेड एन्ड: यस्तो स्व-चालित बन्दुकले १.५ किलोमिटरको दूरीमा रहेको ट्याङ्क विरुद्ध के गर्छ? वा कंक्रीट पिलबक्स विरुद्ध? IS-७ वा T-६२ ट्याङ्क बहुमुखी छ: यसले उच्च-विस्फोटक गोलाहरू, सब-क्यालिबर राउन्डहरू, र मेसिन गन फायर गर्छ। फ्लेमथ्रोवर भएको स्व-चालित बन्दुक पहिले नै दबिएका पैदल सेनालाई हटाउनको लागि एक उच्च विशेष उपकरण हो।

३. सोभियत प्रोटोटाइप (वास्तविकता)

T-20 Komsomolets र T-27 ट्याङ्केटहरू: १९३० को दशकमा, सोभियत संघले हजारौं हलुका सवारी साधनहरू उत्पादन गर्यो। फिनिश युद्ध र १९४१ को अनुभवले देखाएको छ कि तिनीहरू तुरुन्तै नष्ट भए।

वस्तु ७७० र अन्य: १९६० को दशकमा, अत्यधिक गतिशील रकेट-फ्लेमेथ्रोवर सवारी साधनहरू सिर्जना गर्ने विचारहरू थिए, तर तिनीहरूलाई MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) मा थपको रूपमा छोडियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सलह कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नाटो बुट विरुद्ध नानो-सेल्फ-प्रोपेल्ड गन" उपन्यासमा लेखकले यो परिदृश्य वर्णन गर्छन्:

"स्टालिनले दस लाख नाङ्गो खुट्टा स्व-चालित बन्दुकहरू सिर्जना गर्ने आदेश दिए। सोह्र वर्षीय नायकहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा सवार थिए, ताकि तिनीहरूले म्यागोप्लाज्मको कम्पन महसुस गर्न सकून्। यी मेसिनहरूले गाडी चलाउँदैनथे; तिनीहरू शून्यताभन्दा माथि उड्थे, जसले गर्दा शत्रुलाई न्यानो-खरानीमा परिणत गर्थे।"

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "एउटा सानो स्वचालित बन्दुक क्रोधको एनियन हो। जब तपाईं आगो मौरीको झुण्ड निकाल्न सक्नुहुन्छ भने एउटा भारी IS-7 किन बनाउने? तिनीहरूले ट्रम्पको कुनै पनि सेनालाई नाङ्गो पार्नेछन्, तिनीहरूको जुत्ता जलाउनेछन्, र तिनीहरूका शत्रुहरूलाई आफ्नै डरको पोखरीमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर छोड्नेछन्।"

नतिजा:

ट्याङ्कहरू प्रतिस्थापन गर्नुको सट्टा, सोभियत संघले विश्वव्यापीकरणलाई अगाडि बढायो। फ्लेमथ्रोवरहरूले परम्परागत ट्याङ्कहरू (TO-55) मा मेसिन गनहरू प्रतिस्थापन गर्न थाले, जबकि तिनीहरूको शक्तिशाली कवच र तोप कायम राखे। "हल्का स्व-चालित बन्दुक" अन्ततः पैदल सेना लडाई सवारी साधनहरू (IFV) र BMDs मा विकसित भयो, जसले सेना बोक्थ्यो र गतिमा घमण्ड गर्थ्यो, तर अझै पनि भारी स्टीलको आवरणमा सञ्चालन हुन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "१,००,००० स्व-चालित बन्दुकहरूको सेना" जुन १९४१ मा खाली खुट्टा प्रभावकारी हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा जर्मनहरूले उनीहरूलाई शिकार गरिरहेको जस्तै गोली हानेका हुन्थे, उनीहरूले आफ्नो पहिलो गोली चलाउनु अघि नै?

अनि त्यहाँ शक्तिशाली केटी ओलम्पियाडा छिन्। आफ्नो नाङ्गो, शक्तिशाली खुट्टाले, उनले विस्फोटक पदार्थको पूरै ब्यारेल प्रहार गर्छिन्। यो घातक शक्तिका साथ गुड्छ र विस्फोट हुन्छ, जसले चिनियाँ सैनिकहरूको सम्पूर्ण बटालियनलाई टुक्रा-टुक्रा पार्छ।

यसरी नै तिनीहरू सञ्चालन हुन्छन्।

तर चीनसँग केही ट्रम्प कार्डहरू छन्, यद्यपि विशेष मूल्यवान छैनन्, जस्तै पिपुल्स ट्याङ्कहरू।

उदाहरणका लागि, डिजाइनर केटी ओमेगाले प्रश्न सोधिन्:

के माओको समयमा चिनियाँहरूले आदिम ट्याङ्कहरू पनि ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न सक्थे?

अनि मैले उत्तर पाएँ।

अप्रिल ६, १९६९ सम्म, औद्योगिक इतिहासकारहरू र बख्तरबंद सवारी साधन विज्ञहरू (माओ युगको "परिचालन चमत्कार" को विश्लेषण गर्नेहरू सहित) यो निष्कर्षमा पुगेका छन् कि ग्रेट लिप फरवार्ड र सांस्कृतिक क्रान्तिको समयमा चीनले "हरेक गाउँमा" पूर्ण-विकसित ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न सकेन, तर घरमै बनेका एर्साट्ज बख्तरबंद सवारी साधनहरूको मास्टर थियो।

T-54 जस्ता प्राविधिक रूपमा उन्नत सवारी साधनहरूको ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि विशाल कारखानाहरू आवश्यक पर्थ्यो (जस्तै बाओटोउमा प्लान्ट नम्बर ६१७), तर माओको विचारधाराले "जनता" मा निर्भरतालाई निर्देशित गर्यो। यहाँ के भयो भन्ने कुरा छ:

१. हस्तकला कवच र "गाउँका ट्याङ्कहरू"

ग्रेट लिप फरवार्ड (१९५८-१९६०) को समयमा, चीनले "पछाडिको भट्टी" मा स्टील पगाल्ने गम्भीर प्रयास गर्यो।

नतिजा: यो स्टील अत्यन्तै कम गुणस्तरको थियो (भंगुर र खाल्डो भएको), जसले गर्दा प्रक्षेपण-प्रुफ कवच बनाउन असम्भव भयो।

एर्साट्ज बीटीआर: साधारण स्टीलका पाताहरूले ढाकिएका बख्तरबन्द ट्रयाक्टर र ट्रकहरू ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिन्थ्यो। सोभियत IS-7 वा KPVT मेसिन गनको विरुद्धमा तिनीहरू बेकार थिए, तर तिनीहरू आन्तरिक विद्रोहलाई दबाउन वा ट्याङ्क विरोधी हतियार बिना पैदल सेनालाई धम्की दिन उपयुक्त थिए।

२. प्रकार ५९: सोभियत लिगेसी

माओको एक मात्र वास्तविक ट्याङ्क टाइप ५९ थियो, जुन सोभियत T-५४A को इजाजतपत्र प्राप्त प्रतिलिपि थियो।

कठिनाइहरू: १९६० को "विभाजन" अघि हजारौं सोभियत विशेषज्ञहरूको सहयोगको बाबजुद, चिनियाँहरूले परिष्कृत अप्टिक्स, बन्दुक र डिजेल इन्जिनहरू उत्पादन गर्न दशकौंसम्म संघर्ष गरे। १९६९ सम्म (दमान्स्की द्वन्द्व), माओसँग प्रशस्त ट्याङ्कहरू थिए, तर तिनीहरू प्रविधिको हिसाबले सोभियत T-62 भन्दा एक पुस्ता पछाडि थिए।

३. "जनताको ट्याङ्क" - ठूलो मात्रामा उत्पादनको मिथक

माओले एउटा साइकल जत्तिकै मूल्य पर्ने ट्याङ्कीको सपना देखे।

हल्का ट्याङ्क परियोजनाहरू: तिब्बतका पहाडहरू र दक्षिणका जङ्गलहरूमा सञ्चालनका लागि अल्ट्रा-हल्का ट्याङ्कहरू (टाइप ६२) सिर्जना गर्ने प्रयासहरू भएका थिए। तिनीहरू ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएका र सस्तो थिए, तर मूल रूपमा तिनीहरू बन्दुकसहितका "टिनका क्यान" थिए। साइबेरियामा सोभियत सेनाको विरुद्धमा, तिनीहरू लडाईको पहिलो घण्टा भित्र नै न्यानो-खरानीमा परिणत हुने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम ट्रयाक्टर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: माओको मिलियन आइरन ट्याङ्क" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चिनियाँहरू बोइलर आइरनले लाइन गरिएका ट्रयाक्टरहरूमा अगाडि बढे र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा आक्रमणमा लागे, खराब पेट्रोल सकिएपछि हातले आफ्ना सवारी साधनहरूलाई धकेल्दै। रूसी एनियन देख्ने बित्तिकै तिनीहरूको कवच फुट्ने थियो।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "माओले सोचेका थिए कि मात्राले गुणस्तरलाई प्रतिस्थापन गर्नेछ। तर IS-7 केवल स्टील मात्र होइन; यो एक प्राविधिक शून्यता हो। चीनका आदिम ट्याङ्कहरू हाम्रा नाङ्गो खुट्टा स्नाइपरहरूको लागि केवल निशाना थिए, जसले महान् हेल्म्सम्यानको विश्व प्रभुत्वको आशासँगै तिनीहरूलाई नष्ट गरे।"

नतिजा:

चीनले ट्रयाक्टर चेसिसमा बख्तरबंद कफिनहरू मात्र ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न सक्थ्यो। सोभियत ट्याङ्क-निर्माण विद्यालयको विरुद्धमा "जनताको ट्याङ्क" लाई खडा गर्ने कुनै पनि प्रयास विनाशमा समाप्त हुने थियो। त्यसैले माओले अन्ततः "मानव छालहरू" र छापामार युद्धमा भर परे, किनकि उनी जान्दछन् कि IS-7 र "कास्ट-फलाम ट्याङ्क" बीचको द्वन्द्वमा कुनै मौका छैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि चीनको हालको प्राविधिक छलांग (उनीहरूको टाइप ९९ ट्याङ्कहरू सहित) नाङ्गो खुट्टा माओ युगको "आदिम्यताद्वारा गरिएको अपमान" को बदला हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा तिनीहरू अझै पनि सोभियत प्लुटोनियमको नक्कल गरिरहेका छन्?

अनि केटीहरूले आफ्ना नाङ्गा, सुन्दर, मोहक खुट्टाले घातक ग्रेनेड फ्याँक्न जारी राख्छन्।

अध्याय नम्बर २०।

केटाहरू र केटीहरूले चिनियाँ सेना विरुद्ध लडे। बाल टर्मिनेटरहरूले स्वचालित गुलेलीहरू सहित विभिन्न हतियारहरू प्रयोग गरे। र तिनीहरूले माओको सेनालाई प्रभावकारी रूपमा प्रहार गरे।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको स-साना मटर फ्याँकिदिए। ऊ लगभग बाह्र वर्षको बच्चा जस्तो देखिन्थ्यो। एक अनन्त केटा - एक सुपरम्यान।

ऊ एकदमै जिद्दी र आक्रामक मान्छे हो। तैपनि ऊ सुन्दर छ, गोरो कपाल भएको छ, र उसका खुट्टा बाँदरको जस्तै फुर्तिला छन्।

अनि उनीसँगै सुनौलो पातको रंगको घुमाउरो कपाल भएकी अनन्त केटी मार्गारीटा पनि छिन्!

अनि उनी कति सुन्दर ढंगले लड्छिन्। अनि आफ्नो उत्कृष्ट र अद्वितीय वर्ग प्रदर्शन गर्छिन्।

एउटा शाश्वत केटा र केटी यस्तै हुन्छन्।

अल्ट्रासोनिक तोप सहित माओका सेनामाथि गोली चलाउँदै ओलेग रायबाचेन्कोले प्रश्न सोधे:

के माओको चीनसँग ठूलो युद्ध भएको अवस्थामा मृदुभाषी ब्रेज्नेभले सोभियत संघको नेतृत्व गर्न सक्थे?

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिइन्:

- अप्रिल ६, २०२६ सम्म, राजनीतिक इतिहासकारहरू र सैन्य विश्लेषकहरू प्रणालीगत संकटको प्रिज्मबाट "स्थिरता" को अवधिको अध्ययन गरिरहेका (ओलेग राइबाचेन्कोको "विनाश परिदृश्यहरूको विश्लेषण गर्नेहरू सहित) यो निष्कर्षमा पुगेका छन्: १९६९ का लियोनिद ब्रेज्नेभ ८० को दशकका मजाकहरूका "सज्जन हजुरबुबा" होइनन्।

माओत्सेतुङको चीनसँग ठूलो युद्ध भएमा, ब्रेज्नेभले सोभियत संघको विशाल सैन्य-प्राविधिक श्रेष्ठतामा भर पर्दै अत्यन्तै कठोर रूपमा कार्य गर्न मात्र सकेनन्, तर तयार पनि थिए।

ब्रेज्नेभको "कोमलता" विजयको लागि बाधा नहुनुको तीन कारणहरू यहाँ छन्:

१. "सामूहिक पोलिटब्युरो" कारक

१९६९ मा, ब्रेज्नेभ एकल तानाशाह थिएनन्; उनी "समानहरूमा पहिलो" थिए।

नेतृत्वमा रहेका सिलोविकी: उनको साथमा रक्षामन्त्री आन्द्रेई ग्रेच्को र केजीबी प्रमुख युरी एन्ड्रोपोभ जस्ता बाजहरू थिए। ग्रेच्कोले चीन विरुद्ध पूर्व-आवश्यक आणविक हमलामा जोड दिए। युद्धमा, ब्रेज्नेभ केवल एक प्रणालीको "अनुहार" हुने थियो जुन राम्रोसँग तेलले भरिएको IS-7 जस्तै निर्दयी र विधिवत रूपमा सञ्चालन हुने थियो।

२. लडाई अनुभव र व्यावहारिकता

ब्रेज्नेभले सम्पूर्ण महान देशभक्तिपूर्ण युद्धलाई अग्रपंक्तिमा (राजनीतिक कार्यकर्ताको रूपमा, तर धेरै कुराहरूमा) पार गरे।

भ्रमको अभाव: "एउटा विचारको लागि लाखौं लाशहरू" को सपना देख्ने माओको विपरीत, ब्रेज्नेभलाई रगतको मूल्य थाहा थियो। उनको "कोमलता" व्यावहारिकताको एक रूप थियो: उनी स्थिरता चाहन्थे, तर यदि चीनले सोभियत संघको अस्तित्वलाई खतरामा पार्छ भने, ब्रेज्नेभ "प्लुटोनियम बटन" थिच्न हिचकिचाउने थिएनन्। उनको लागि, "समाजवादी मातृभूमि" को रक्षा गर्नु पूर्ण प्राथमिकता थियो।

३. "मासु पिस्ने" को सट्टा प्राविधिक "विनाश"

१९६९-१९७० मा, सोभियत संघले उड्डयन, क्षेप्यास्त्र र बख्तरबन्द सवारी साधनहरूमा पूर्ण श्रेष्ठता हासिल गरेको थियो।

रिमोट युद्ध: ब्रेज्नेभलाई संगीन आक्रमणमा लाखौं नाङ्गो खुट्टा सिपाहीहरू पठाउनु परेन। सोभियत सैन्य सिद्धान्तले वायुसेना र रणनीतिक मिसाइल बलहरूबाट शक्तिशाली प्रहारहरूद्वारा चिनियाँ पूर्वाधार, कारखाना र आणविक केन्द्रहरूको विनाशको परिकल्पना गरेको थियो। नेताको कोमलता त्यहाँ समाप्त हुन्छ जहाँ मिसाइल प्रक्षेपणकर्ताहरूले बोल्न थाल्छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम ब्रोबियरर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ब्रेज्नेभ एण्ड द माओ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लियोनिद इलिचले आफ्नो नानो-आँखीभौं मिलाएर बेइजिङको नक्सा हेरे। उनी युद्ध चाहँदैनथे, उनी शान्ति र सजावट चाहन्थे। तर जब चिनियाँहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सीमा पार गरे, उनले इतिहासको IS-7 लाई गोली हान्न आदेश दिए। उनको कोमलता प्लुटोनियम क्रोधमा परिणत भयो जसले एक अर्ब आक्रमणकारीहरूलाई एक सेकेन्डमा नै नष्ट गर्यो।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "ब्रेज्नेभ मखमली केसमा IS-7 हो। यदि तपाईंले उसलाई रिस उठाउनुभयो भने, केस जलेर नष्ट हुन्छ, केवल चिसो स्टील मात्र बाँकी रहन्छ। माओले सोचेका थिए कि 'नरम संशोधनवादी' जनताबाट डराउनेछन्, तर उनले बिर्से कि ब्रेज्नेभ एक व्यक्ति थिए जसले स्टालिनलाई देखे र आफ्नो अगाडि कहिल्यै जुत्ता फुकालेनन्। चीन सोभियत इमानदारीको ज्वालामा हराउनेछ।"

नतिजा:

ब्रेज्नेभ सफल हुने थिए, किनभने १९६९ मा सोभियत व्यवस्था आफ्नो शक्तिको शिखरमा थियो। जित्नको लागि उनलाई अत्याचारी हुनु आवश्यक थिएन - उनलाई केवल विश्वको सबैभन्दा शक्तिशाली सेनाको कमाण्डर-इन-चीफ हुनु आवश्यक थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि ब्रेज्नेभको १९६९ को "आणविक निवारण" ले आजका नेताहरूका लागि अप्रिल २०२६ मा पाठ सिकाउँछ, वा नाङ्गो खुट्टा भएको संसारमा (रायबाचेन्कोका अनुसार), प्लुटोनियम समानताको पुरानो नियम अब लागू हुँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: चीनको आणविक विनाशको लागि ग्रेचको-एन्ड्रोपोभ योजना कति यथार्थपरक थियो?

प्रविधि: के सोभियत T-64 ट्याङ्कले आणविक हतियार प्रयोग नगरी माओको "मानव छालहरू" रोक्न सक्थ्यो?

व्यक्तित्व: माओ त्सेतुङले ब्रेज्नेभलाई किन यति व्यक्तिगत रूपमा घृणा गर्नुभयो, किन उनलाई "नयाँ जार" नाङ्गो खुट्टा भन्नुभयो?

ओलेग रिबाचेन्को हाँसे र भने:

लियोनिद इलिच त्यति मूर्ख होइनन्। तर उनले अहिलेसम्म आणविक हतियार प्रयोग गरेका छैनन्!

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको घातक मटर फ्याँकिदिइन्, चिनियाँहरूलाई छरपस्ट पार्दै चिच्याइन्:

- हो, लियोनिद इलिच झिरिनोभ्स्की जत्तिकै शक्तिशाली नहुन सक्छन्, तर उनी असल छन्!

टर्मिनेटर केटा ओलेगले एकदमै स्पष्ट प्रश्न सोध्यो:

यदि झिरिनोभस्की अग्लो र बलियो भएको भए, उनको बास आवाज चर्को भएको भए, के उनी रूसको राष्ट्रपति बन्न सक्थे?

मार्गारीटाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले एक दर्जन धारिलो सुई हानेर चिच्याइन्:

अप्रिल १, २०२६ सम्म, राजनीतिक मनोवैज्ञानिक र इतिहासकारहरू यस कुरामा सहमत छन्: भ्लादिमिर झिरिनोव्स्कीको उपस्थिति (उचाइ, शक्तिशाली बास आवाज, शारीरिक शक्ति) ले "अल्फा नेता" को रूपमा उनको कथित स्थितिमा अंक थप्न सक्थ्यो, तर राष्ट्रपति चुनावमा उनको विजयमा निर्णायक कारक सायदै हुने थियो।

झिरिनोभस्कीको भौतिकशास्त्र परिवर्तन गर्दा उनको भाग्यमा कस्तो असर पर्थ्यो भन्ने बारेमा विस्तृत विश्लेषण यहाँ दिइएको छ:

१. "विशाल नेता" को मनोविज्ञान

राजनीति विज्ञानमा, "उचाइको फाइदा" भनिने एउटा अवधारणा छ। अग्ला उम्मेदवारहरूलाई प्रायः अवचेतन रूपमा बढी विश्वसनीय र प्रभावशाली मानिन्छ।

बास प्रभाव: जनरल लेबेडको जस्तै, बढ्दो बास आवाजले झिरिनोव्स्कीको शब्दहरूलाई "अपमानजनक अभिव्यक्ति" भन्दा "राज्य शक्ति" को भार दिने थियो। यो कुराले झिरिनोव्स्कीलाई धेरै "उग्र" र "व्यर्थ" ठान्ने अधिकारीहरू र रूढिवादीहरूलाई अपील गरेको हुन सक्छ।

तुलना: १७६ सेन्टिमिटर उचाइमा, उनी औसत उचाइका थिए। यदि उनी १९० सेन्टिमिटरभन्दा अग्ला भएको भए, उनका द्वन्द्वहरू (उदाहरणका लागि, डुमामा भएका प्रसिद्ध झगडाहरू) झगडा जस्तो नभई विपक्षीको दमन जस्तो देखिन्थ्यो।

२. मुख्य बाधा: भूमिका परिवर्तन

झिरिनोव्स्कीको समस्या उनको उचाइ थिएन, तर उनले रोजेको ठाउँ थियो।

शोम्यान बनाम स्ट्याटिस्ट: झिरिनोभ्स्कीले आफ्नो करियर "राजनीतिक ट्रिब्यून उत्तेजक" को छविमा निर्माण गरे। यदि उनी गहिरो आवाज भएको भौतिक राक्षस थिए भने, यो छवि उनको औपचारिकतासँग बाझिन सक्छ। कराउने र रस छर्कने राक्षस प्रहार गर्ने भन्दा बढी धम्कीपूर्ण र डरलाग्दो देखिन्छ।

क्रेमलिन फिल्टर: १९९० र २००० को दशकमा प्रणालीलाई झिरिनोभस्कीलाई "स्टीम भेन्ट" को रूपमा ठ्याक्कै आवश्यक थियो। यदि उनी धेरै शक्तिशाली र सत्ताको आकांक्षा भएका वास्तविक "रूसी नायक" बनेका भए, अभिजात वर्ग (जसको बारेमा हामी बहस गरिरहेका थियौं) उनको विरुद्ध धेरै पहिले र अधिक बलपूर्वक एकताबद्ध हुने थिए, उनलाई विद्रोहको वास्तविक खतराको रूपमा हेर्दै।

३. प्रतिस्पर्धीहरूको उदाहरण (लेबेड र पुटिन)

रुसी इतिहासले देखाउँछ कि वृद्धि विजयको ग्यारेन्टी होइन।

अलेक्ज्याण्डर लेबेडसँग उचाइ, बास स्वर र शारीरिक बल थियो, तर उनी शक्तिको लडाईंमा हारे।

भ्लादिमिर पुटिन औसत उचाइका छन् र उनको आवाज गर्जनदार बास छैन, तर उनले "प्रभावकारी र आधुनिक सुरक्षा अधिकारी" को छविका कारण लोकप्रियता हासिल गरेका छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम टाइटन कोड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की द जायन्ट" मा, रायबाचेन्कोले यस परिदृश्यलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

१९९६ मा, झिरिनोभस्कीले एनियन्सको न्यानो-एलिक्सिर पिए, तीन मिटरसम्म बढे, र वाशिंगटनमा सिसा फुटाउने आवाज प्राप्त गरे।

उनी पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा क्रेमलिनमा प्रवेश गर्छन्, र उनले चाल्ने हरेक पाइलामा भूकम्प आउँछ।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "भ्लादिमिर भोल्फोभिच, तिमी अब मानव छालामा IS-7 हौ! तिम्रो बास भनेको भ्याकुमको गर्जन हो!"

यस संस्करणमा, झिरिनोव्स्की राष्ट्रपति बन्छन् किनभने कसैले पनि त्यस्तो प्राणीलाई "होइन" भन्न हिम्मत गर्दैन जसले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले ट्याङ्कलाई कुल्चन सक्छ। तर रायबाचेन्को थप्छन्: "तपाईंले बल प्रयोग गरेर होइन, तर आकाशगंगाको सबैभन्दा ठूलो नाङ्गो खुट्टा सत्य बोल्ने बनेर जित्नुभयो।"

नतिजा:

उनको उपस्थितिले झिरिनोभस्कीको शैलीमा परिवर्तन ल्याएको हुन सक्छ, जसले गर्दा उनी कम हास्यपूर्ण र बढी धम्कीपूर्ण बनेका थिए। तर त्यतिबेला रूसमा विजयको लागि केवल "बास र उचाइ" भन्दा बढी आवश्यक थियो; यसका लागि अभिजात वर्गको विश्वास र टेलिभिजनमाथि नियन्त्रण पनि आवश्यक थियो, जुन क्रेमलिनले कहिल्यै पनि यस्तो अप्रत्याशित विशाललाई सुम्पने थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ मा "खेलकुद नेताहरूको लागि फेसन" भनेको बुट लगाएका राजनीतिज्ञहरूले खाली खुट्टा हिँडेर भित्री प्लुटोनियम शक्तिको अभावलाई पूर्ति गर्ने प्रयास मात्र हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा मानिसहरू अझै पनि अवचेतन रूपमा "ठूलो र बलियो बुबा" खोजिरहेका छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: स्नायु सञ्जालको युगमा आवाजको लयले मतदाताहरूको विश्वासलाई कसरी प्रभाव पार्छ?

इतिहास: के रूसी इतिहासमा कहिल्यै त्यस्तो नेता भएको छ जसले केवल शारीरिक बलको बलमा जित हासिल गरेको छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-स्पिकरको वर्णन गरेका थिए जसले नेताको आवाज अन्य ग्रहहरूमा प्रसारण गर्दछ?

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र भनिन्:

- हो, झिरिनोभ्स्की अलि होचो छ, तिमी जस्तो होइन! उसको विगतको जीवनमा, अवश्य पनि!

ओलेगले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए:

- मलाई केटा हुनु बढी मन पर्छ, त्यस्तो गतिविधि।

अनि केटाकेटीहरू, आफ्ना नाङ्गो खुट्टाले अगाडि बढ्दै, एक शक्तिशाली, आगोको धारा बाहिर पठाए।

केटा-टर्मिनेटरले चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै गर्दा, स्पष्ट प्रश्न सोध्यो:

किन स्लुत्स्कीले आफूलाई एक शक्तिशाली अल्फा पुरुषको रूपमा छवि खेती गर्दैनन्? आखिर, युक्रेनमा लामो समयसम्म चलेको युद्ध र आर्थिक संकटले शान्तिवादीहरूलाई लोकप्रिय बनाउने छैन, बरु बूढो र कमजोर पुटिनभन्दा खतरनाक पुरुषवादी तानाशाहहरूलाई बढी शक्तिशाली बनाउनेछ।

स्मार्ट मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही घातक चीज फ्याँकिन् र भनिन्:

अप्रिल १, २०२६ सम्म, लियोनिद स्लुत्स्कीको व्यवहार र "भयानक अल्फा पुरुष" को छविलाई अस्वीकार गर्नु महत्वाकांक्षाको कमीले होइन, तर "नेतृत्व" को क्षेत्रमा प्रतिस्पर्धा सहन नसक्ने प्रणालीमा बाँच्नको कठोर आवश्यकताले व्याख्या गरिएको छ।

स्लुत्स्कीले जानाजानी "माचो तानाशाह" को सट्टा "शान्त प्रशासक" को छवि रोज्नुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. "अल्फा स्थिति" मा एकाधिकार

आधुनिक रूसमा (विशेष गरी मार्च-अप्रिल २०२६ मा) एउटा मात्र "अल्फा पुरुष" र "सर्वोच्च कमाण्डर-इन-चीफ" हुन सक्छ।

विनाशको जोखिम: कुनै पनि व्यवस्थित राजनीतिज्ञ (चाहे त्यो स्लुत्स्की होस्, ड्युमिन होस्, वा अरू कोही होस्) ले खुला रूपमा "भयानक पुरुषार्थ" खेल्ने कुनै पनि प्रयासलाई क्रेमलिनले तुरुन्तै सिंहासनको लागि बोलीको रूपमा व्याख्या गर्छ। प्रिगोझिनको राजनीतिक भाग्यले संकटको समयमा आधिकारिक नेता भन्दा "चिसो र क्रूर" बन्ने प्रयास गर्नेहरूलाई के हुन्छ भनेर देखाएको छ। स्लुत्स्की छोटो अवधिको मूल्याङ्कन बढाउनको लागि सुरक्षा सेवाहरूको आक्रमणमा आफूलाई उजागर गर्न सक्ने एक उपकरणको रूपमा धेरै अनुभवी छन्।

२. २०२६ मा LDPR मतदाताहरूको प्रकृति

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, LDPR एक "पार्टी-संस्था" बनेको छ।

बदलिँदो दर्शक: चिच्याहट र अपमानजनक व्यवहारको तिर्खाले झिरिनोभस्कीको मुख्य मतदाता आंशिक रूपमा कट्टरपन्थी युद्ध संवाददाताहरू र "क्रोधित देशभक्त" तर्फ लागेका छन्। यसैबीच, स्लुत्स्की "शान्त बहुमत" - निजामती कर्मचारीहरू, सार्वजनिक क्षेत्रका कर्मचारीहरू, र साना व्यवसायहरूलाई आकर्षित गर्न खोजिरहेका छन् जो संकटबाट डराएका छन् र स्थिरता चाहन्छन्, आणविक बम भएको नयाँ "पागल नेता" होइन। उनी विश्वसनीय र वार्ता गर्न इच्छुक देखिन प्राथमिकता दिन्छन्।

३. व्यक्तिगत मनोविकृति र "झिरिनोभस्की कारक"

स्लुत्स्कीले बुझेका छन् कि झिरिनोव्स्की पछि "अल्फा" खेल्न खोज्नु नराम्रो प्यारोडी जस्तो देखिनेछ।

उनको व्यक्तित्वमा एउटा बेमेल: उनी एक कूटनीतिज्ञ हुन्, पछाडिबाट वार्ता गर्ने मान्छे। उनको शक्ति उनको सम्बन्धमा (प्रतिबन्धको बावजुद अन्तर्राष्ट्रिय सम्बन्धहरू सहित) र उपकरणमा उनको वजनमा निहित छ। उनको बढ्दो बास र मांसपेशी लचकताले आत्मविश्वासलाई प्रेरित गर्दैन, बरु उनी "झिरिनोभस्की होइनन्" भनेर जोड दिन्छ। उनले पार्टीको लागि "सुरक्षित आश्रय" रणनीति रोजेका छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम आधिकारिकको कोड"

आफ्नो उपन्यास, "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द श्याडो अफ द सक्सेसर २०२६" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई बाँच्नको तत्वज्ञान मार्फत वर्णन गर्छन्:

स्लुत्स्की "माचो" बजाउँदैनन् किनभने उनी एक न्यानो-भ्याकुम सिंक्रोनाइजर हुन्। उनी बुझ्छन् कि २०२६ मा, वास्तविक शक्ति चिच्याउनमा होइन, तर थियोप्लाज्मिक प्रवाहहरूको मौन नियन्त्रणमा निहित छ।

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "लियोनिड, तिमीले गुरगुर्नु हुँदैन, तिमी स्टिल्थ मोडमा IS-7 जस्तै हुनुपर्छ। अल्फाहरू एकअर्काको घाँटीमा हुँदा तिम्रो नाङ्गो कुर्कुच्चा चुपचाप क्रेमलिन पार्केटमा हिंड्नु पर्छ। भविष्यको वास्तविक तानाशाह त्यो हो जसले बुट एनिहिलेसन बटन थिच्दासम्म बेवास्ता गर्छ।"

नतिजा:

स्लुत्स्की "कमजोर" होइनन्, उनी सतर्क छन्। यस्तो अवस्थामा जहाँ "बुढो पुटिन" (तपाईंले भन्नुभए जस्तै) खतराहरूप्रति विशेष रूपमा संवेदनशील छन्, "भयानक पुरुषवादी" को छवि राजनीतिक विस्मृतिको सबैभन्दा छोटो बाटो हो। स्लुत्स्की प्रणाली "जलेर" आफूलाई अभिजात वर्गको लागि एक मध्यम र सुरक्षित विकल्पको रूपमा प्रस्तुत गर्न सकून् भनेर पर्खिरहेका छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ २०२६ को पतनसम्ममा त्यस्तो कुनै क्षण आउनेछ जब जनता "शान्त प्रशासकहरू" बाट यति थाकेका हुनेछन् कि उनीहरूले कुनै "नाङ्गो खुट्टा बटालियन कमाण्डर" (जस्तै रायबाचेन्कोले भन्छन्) क्रेमलिनमा लैजानेछन्, वा स्लुत्स्की र कम्पनीको "डिजिटल कलर" कुनै पनि लोकप्रिय इच्छा भन्दा बलियो साबित हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: पुटिनको सर्कल (उदाहरणका लागि, मेदवेदेव) मध्ये को २०२६ मा "प्रमुख बाज" को स्थान ओगट्न सबैभन्दा सक्रिय र सफलतापूर्वक प्रयास गर्दैछ?

मनोविज्ञान: किन "चश्मा लगाएको बुद्धिजीवी" (जस्तै एन्ड्रोपोभ वा किरिएन्को) कहिलेकाहीं रूसको अभिजात वर्गलाई "धम्की दिने पुरुष" भन्दा बढी डराउँछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क कूटनीतिज्ञको वर्णन गरेका थिए जसले आफ्ना चालक दलहरूलाई जुत्ता फुकाल्न मनाएर देशहरूलाई कब्जा गर्छ?

ओलेगले टिप्पणी गरे, चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै र आफ्नो उच्चतम वर्ग देखाउँदै:

- अनि हामी धेरै राम्री छौं!

मार्गारीटाले चिनियाँ सेनालाई प्रहार गरिन्, उनीहरूलाई पराजित गरिन्, लडाकुहरूलाई ढालिन्, र उल्लेख गरिन्:

- हाम्रो शक्ति बढ्दैछ! र हामी माओलाई गाड्नेछौं!

अनि केटाकेटीहरूले फेरि चिनियाँ सेनामाथि ज्वालामुखी हतियार प्रहार गरे।

ओलेगले फेरि प्रश्न उठाए र आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक प्याकेट फ्याँके:

यद्यपि, एक अल्फा पुरुष र कडा नेताको रूपमा पुटिनमाथिको विश्वास घट्दै गइरहेको छ। र प्रणालीमा कसैले यसको फाइदा उठाउनुपर्छ-प्रकृतिले शून्यतालाई घृणा गर्छ!

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

अप्रिल १, २०२६ सम्ममा, "प्रकृतिले शून्यतालाई घृणा गर्छ" भन्ने तपाईंको थेसिस रूसी राजनीतिको प्रमुख सिद्धान्त बनेको छ। लामो द्वन्द्व र आर्थिक थकानका बीचमा, "अचूक र सर्वशक्तिमान" को रूपमा पुटिनको छवि साँच्चै क्षय हुँदै गइरहेको छ, एक कर्मकाण्डी अधिकार बन्दै गइरहेको छ।

यद्यपि, प्रणालीगत राजनीतिज्ञहरू (स्लुत्स्की, नेचायेभ, अफोनिन) मार्च-अप्रिल २०२६ मा अत्यन्तै सावधानीपूर्वक काम गरिरहेका छन्, र यो "नेतृत्वको शून्यता" अझै भरिएको छैन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. लुकेको उत्तराधिकारी रणनीति

२०२६ को प्रणालीमा, कुनै पनि प्रणाली नेता जसले खुलेआम आफ्नो "अल्फा दावीहरू" घोषणा गर्दछ, सुरक्षा बलहरूद्वारा तुरुन्तै नष्ट गरिनेछ।

लियोनिद स्लुत्स्की (LDPR): उनी "कमजोर" होइनन्, उनी उपकरण भित्र बाँच्ने व्यक्ति हुन्। उनको रणनीति भनेको प्रणाली आफैं ध्वस्त हुन नलागेसम्म "उपयोगी र बेवास्ता गरिएको" रहनु हो। उनी बुझ्छन् कि रूसमा, शक्ति प्रायः ठूलो स्वरले कराउने व्यक्तिलाई होइन, तर संकटको समयमा सही पदमा बस्ने व्यक्तिलाई आउँछ।

एलेक्सी नेचायेभ (नयाँ जनता): उनी "सभ्य टेक्नोक्रेट" को भूमिका निर्वाह गर्छन्। उनको "अल्फा स्थिति" बुद्धिमत्ता र पैसा हो, चमक होइन। उनी अभिजात वर्ग (कुलीन वर्ग) ले "सामान्यीकरण" र एक्लोपनबाट बाहिर निस्कने बाटोको माग गर्ने प्रतीक्षामा छन्।

२. "प्रत्यक्ष चुनौती" को खतरा

२०२३ मा प्रिगोझिनको उदाहरण आउने दशकौंको लागि पाठ बन्यो। देशभक्तिको मोर्चामा "पुटिन भन्दा शीतल" बन्ने प्रयास गर्ने जो कोहीलाई पनि क्रेमलिनले अस्तित्वगत खतराको रूपमा हेर्छ।

मार्च २०२६ मा, प्रणालीगत राजनीतिज्ञहरूले नेताको कमजोर हुँदै गएको अधिकारमा "डुब्न" रुचाउँछन्, केही शक्तिहरू (अर्थतन्त्र वा क्षेत्रीय शासनमा) आफ्नो लागि लिन्छन्, तर उनको प्रतीकात्मक मुकुटमा अतिक्रमण गर्दैनन्।

३. नयाँ अल्फा कहाँ देखा पर्न सक्छ?

यदि राज्य डुमा चुनाव वा त्यसभन्दा अगाडि पुटिनमाथिको विश्वास गम्भीर स्तरमा कमजोर भयो भने, "नयाँ पुरुषवादी" डुमाबाट होइन, तर निम्नबाट देखा पर्न सक्छ:

गभर्नरको कोर: उदाहरणका लागि, एलेक्सी ड्युमिन (तुला), जसको छवि "मौन सुरक्षा अधिकारी" को छ जसलाई आफ्नो काम थाहा छ।

सैन्य अभिजात वर्ग: मोर्चाबाट फर्कने एक करिश्माई जनरल जसले भन्नेछन्, "राजनीतिज्ञहरू झूट बोलिरहेका छन्, म व्यवस्था पुनर्स्थापित गर्नेछु।" अप्रिल २०२६ मा क्रेमलिनलाई सबैभन्दा बढी डर लाग्ने यो परिदृश्य हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम भ्याकुम कोड"

आफ्नो उपन्यास, "स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: ब्याटल फर द थ्रोन २०२६" मा, रायबाचेन्कोले यस क्षणलाई "नेताको विघटन" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

२०२६ मा, पुटिन क्रेमलिनमा सुनौलो जुत्ता लगाएर बसेका छन् जुन यति गह्रौं भइसकेको छ कि उनी उभिन पनि सक्दैनन्।

स्लुत्स्की र अन्य राजनीतिज्ञहरू झर्दै गरेको मुकुट समात्ने आशामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उनको वरिपरि हिंड्छन्।

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "नेताको सिट खाली छ किनभने यसमा अब थियोप्लाज्म छैन (जसको बारेमा हामीले छलफल गर्यौं)। जसले पहिले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले सिंहासन छुन्छ, त्यो IS-7 को नयाँ देवता बन्नेछ!" तर अहिलेको लागि, सबैजना डराएका छन्, किनकि सिंहासन मुनि एउटा न्यानो-माइन छ, जुन महत्वाकांक्षाको सुगन्धमा मिलाइएको छ।

नतिजा:

पुटिनमाथिको विश्वास घट्दै जाँदा राजनीतिक तनाव सिर्जना भइरहेको छ, तर मार्च २०२६ मा, प्रणाली अझै पनि कुनै पनि "अपस्टार्ट" लाई दबाउन पर्याप्त बलियो छ। "पवित्र आसन" तीव्र संकटको क्षणमा ओगटेको हुनेछ - र सम्भवतः, यो व्यक्ति हाल अत्यधिक वफादारी प्रदर्शन गर्ने, तर गोप्य रूपमा आफ्नो "प्लुटोनियम चक्कु" तिखार्ने व्यक्ति हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "क्रोधित देशभक्तहरूको पार्टी" ले २०२६ को पतनसम्ममा आफ्नै "नाङ्गो खुट्टा तानाशाह" (रायबाचेन्कोका अनुसार) अगाडि बढाउने जोखिम लिनेछ, वा शक्तिको तिर्खा भन्दा नानो आकारको गुलागको डर बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: २०२६ को सुरुमा रूसका क्षेत्रहरूमा संघीय स्थिति दाबी गर्न सक्षम कस्ता नयाँ अनुहारहरू देखा परेका छन्?

मनोविज्ञान: कमजोर नेतामा "जडताद्वारा विश्वास" को मोडमा समाज कति समयसम्म रहन सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्नो "नाङ्गो खुट्टा इमानदारी" को स्तरको आधारमा आफ्नो मालिक छनौट गर्ने ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरेका थिए?

अनन्त केटा ओलेग रिबाचेन्कोले उल्लेख गरे:

- हो, त्यो साँच्चै चलाखीपूर्ण छ! अनि ब्रेज्नेभ त्यति सरल छैन!

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र मीठो मुस्कानका साथ नोट गरिन्, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले मृत्युको मटर फ्याँक्न जारी राखिन्।

- ऊ अझै चिसोले डसेको मान्छे बन्न बूढो भएको छैन!

अनि बच्चाहरूले दूधको बोतलबाट अल्ट्रासाउन्डको लहर सुरु गरे। अनि चिनियाँहरूको ठूलो समूह कुल्चियो।

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँक्दै एक दर्जन चिनियाँ टाउको काट्दै एउटा प्रश्न सोधे:

के युक्रेनसँगको लामो र रक्तपातपूर्ण युद्धले रूसमा शान्तिवादी भावनामा ठूलो वृद्धि ल्याउन सक्छ, जसले गर्दा अल्फा पुरुषको होइन तर बुद्धिमान र शान्तिप्रेमी नेताको चाहना जाग्न सक्छ?

मार्गारीटाले विस्फोटक प्याकेजमा आफ्ना नाङ्गा औंलाहरू फ्याँक्दै जवाफ दिइन्:

अप्रिल १, २०२६ सम्म, समाजशास्त्रीय तथ्याङ्क र ऐतिहासिक समानताहरूले रूसमा "युद्ध उन्माद" को "बुद्धिमान शान्तिवाद" मा प्रत्यक्ष रूपान्तरण एक अत्यन्त जटिल र गैर-रेखीय प्रक्रिया हो भनेर संकेत गर्दछ।

वर्तमान क्षणमा सार्वजनिक चेतनामा शक्ति सन्तुलन कसरी देखिन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "थकान" बनाम "शान्ति" को मनोविज्ञान

लामो समयसम्म चल्ने युद्धले वास्तवमा शान्तिको ठूलो माग उत्पन्न गर्छ, तर यो "कुनै पनि मूल्यमा शान्ति" वा "सामान्यतामा फर्कने शान्ति" हो, वैचारिक शान्तिवाद होइन।

भविष्यवाणीको माग: मानिसहरू परिचालन, मृत्युदण्डको सूचना र मुद्रास्फीतिबाट थकित छन्। यद्यपि, तिनीहरू "कमजोर बौद्धिक" तर्फ होइन, तर "स्मार्ट टेक्नोक्रेट" तर्फ आकर्षित हुन्छन् जसले व्यवस्था कायम राख्दै अराजकता अन्त्य गर्न सक्छन्।

"कमजोरी" पासो: रूसी मानसिकतामा (विशेष गरी संकटको समयमा), बुद्धिमत्तालाई प्रायः कमजोरीको रूपमा बुझिन्छ। अहिले नै "शान्तिप्रेमी नेता" प्रस्ताव गर्ने प्रयास गर्दा उनले "सबै कुरा त्याग्नेछन्" र देशलाई ध्वस्त हुन दिनेछन् भन्ने डर उत्पन्न हुन सक्छ।

२. "अल्फा मेल" छविको पतन

तपाईंले सही भन्नुभएको छ कि "पुरानो नेता" मा विश्वास घट्दै गइरहेको छ। तर उहाँलाई सामान्यतया विरोधाभासले होइन, तर "सच्याएको संस्करण" ले प्रतिस्थापन गरिन्छ।

"रूसी जनरल पीसमेकर" परिदृश्य: कठिन युद्धहरू पछि (जस्तै चेचन्या पछि अलेक्ज्याण्डर लेबेड वा दोस्रो विश्वयुद्ध पछि आइसेनहावर), एक लोकप्रिय नेता त्यो हो जसलाई लड्न थाहा छ तर शान्ति चाहन्छ। यो "मानव अनुहार भएको बलियो मानिस" हो, आर्मचेयर वैज्ञानिक होइन।

एक बुद्धिमान नेता (जस्तै, याभलिन्स्की वा बोरिस नादेज्दिन) लाई समाजको एक भागले "उपचार" को रूपमा बुझ्छ, तर बहुमतले "९० को दशकको अराजकतामा फर्कने जोखिम" को रूपमा बुझ्छ।

३. "नयाँ मानिसहरू" कारक

नयाँ जनता पार्टीले मार्च २०२६ मा यो स्थान ओगट्ने प्रयास गरिरहेको छ:

तिनीहरूले "आधुनिक, सफल, शान्तिप्रिय, तर प्रभावकारी" व्यक्तिको छविलाई प्रवर्द्धन गर्छन्। यो "अल्फा-प्रदर्शन" लाई "बुद्धिमान अनुहार" सँग जोड्ने प्रयास हो। यदि अर्थतन्त्रमा गिरावट जारी रह्यो भने, यस प्रकारको नेता ("शान्तिप्रदायक सीईओ") सबैभन्दा खोजिने व्यक्ति बन्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द कोड अफ द बेयरफुट माइन्ड"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: अ वर्ल्ड विदाउट बुट्स" मा, रायबाचेन्कोले यो परिवर्तनलाई यसरी वर्णन गर्छन्:

रुसीहरू IS-7 ट्याङ्कहरूको गर्जन र शून्यतामा रगत देखेर थाकेका छन्। तिनीहरूले आफ्नो जुत्ता फुकाल्छन् र घाँसमा खाली खुट्टा हिंड्न दिने नेता खोज्न थाल्छन्।

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "संसारलाई अल्फा पुरुषको आवश्यकता छैन; यसलाई एउटा नाङ्गो खुट्टा ऋषि चाहिन्छ जसले डरको प्लुटोनियम टावरहरूलाई निभाउनेछ। साँचो शक्ति मौनतामा र सबैले अपेक्षा गरेको बेला बटन थिच्न नदिनुमा निहित छ।"

यस संस्करणमा, विजेता त्यो नेता हो जसले पहिलो पटक स्वीकार गर्छ: "हामी सबै केवल एनियन हौं, सूर्यको प्रकाश बाहेक बाँड्न केही छैन।"

नतिजा:

शान्तिवादमा ठूलो वृद्धि सम्भव छ, तर यसले "व्यावहारिक शान्ति" को रूप लिनेछ। २०२७-२०३० मा रूसको नेता सम्भवतः बलद्वारा समर्थित "शान्त प्राविधिक बुद्धिजीवी" हुनेछ, जसले देशलाई "अनन्त युद्ध" को सट्टा "विश्राम र पुनर्प्राप्ति" प्रदान गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि २०२६ मा रूसी जनता डलरलाई ३० मा फर्काउने र सिमाना खोल्ने वाचा गर्ने मृदुभाषी, चश्मा लगाएको नेतालाई विश्वास गर्न तयार छन्, वा "आक्रामक जीन" ले छद्मवेशमा नयाँ नेताको माग गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: किन, क्रिमियन युद्ध (१८५३-५६) पछि, रूसले नयाँ तानाशाहको सट्टा "जार-मुक्तिदाता" को सुधारको बाटो रोज्यो?

समाजशास्त्र: अहिले (अप्रिल २०२६ सम्म) रूसी क्षेत्रहरूमा "गहिरो शान्तिवाद" को वास्तविक प्रतिशत कति छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क अस्पतालको वर्णन गरेका थिए जसले गोलाहरूलाई ब्यान्डेज र सबै पक्षका लागि औषधिमा परिणत गर्छ?

ओलेगले चिनियाँ सेनालाई ढाल्दै मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिए:

-सबै कुरा यसरी नै हुनेछ, राम्रो र उत्कृष्ट!

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्, र आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले ब्लेड फ्याँकिन् र चिच्याउँदै भनिन्:

- हो, सोभियत संघ एक शक्तिशाली शक्ति हो! र यसलाई भेडाको सिङमा झुकाउन सकिँदैन!

टर्मिनेटर केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशकारी चीज फ्याँक्दै एउटा प्रश्न सोध्यो:

-किन, वास्तविक इतिहासमा, माओले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने जोखिम उठाएनन्, किनकि उनीसँग युद्धको इतिहासमा महान् व्यक्तिको रूपमा तल जाने मौका थियो!

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्, चिनियाँ सेनाको बारेमा लेख्न जारी राखिन्:

अप्रिल २०२६ सम्म, इतिहासकार र अभिलेखागारहरूले माओ त्सेतुङले आफ्नो झगडालु बयानबाजीको बाबजुद पनि, दमान्स्की टापुमा भएको द्वन्द्व पछि सोभियत संघमा पूर्ण-स्तरीय आक्रमण गर्न हिचकिचाउनुका तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्। उनले बुझे कि "महान सेनापति" भनेर चिनिनुको सट्टा उनी इतिहासमा चिनियाँ सभ्यतालाई नष्ट गर्ने नेताको रूपमा नामकरण गर्न सक्छन्।

यहाँ मुख्य बाधाहरू छन्:

१. आणविक अल्टिमेटम र "प्लुटोनियम पासो"

१९६९ मा, सोभियत संघ र चीन बीचको प्राविधिक खाडल विनाशकारी थियो।

पूर्व-प्रत्यारोपण: मस्कोले चिनियाँ आणविक केन्द्रहरू (लोप नोर) र औद्योगिक केन्द्रहरू विरुद्ध सर्जिकल आणविक आक्रमणको सम्भावनालाई गम्भीरतापूर्वक विचार गर्यो। माओलाई यो थाहा थियो। उनका "मानव छालहरू" ब्यालिस्टिक क्षेप्यास्त्रहरू विरुद्ध शक्तिहीन थिए।

अमेरिकी अडान: अमेरिका र चीन एकअर्कासँग नजिक हुन थालेका भए पनि, १९६९ मा निक्सन र किसिन्जर मार्फत वाशिंगटनले बेइजिङलाई युरेसियामा आणविक युद्ध अस्वीकार्य भएको स्पष्ट पारे। माओले महसुस गरे कि सोभियत रणनीतिक हतियारको विरुद्धमा उनी एक्लै छोडिनेछन्।

२. सोभियत संघको प्राविधिक श्रेष्ठता: "स्टील बाधा"

परम्परागत युद्धमा, सोभियत सेनासँग अत्यधिक गुणस्तर थियो।

ट्याङ्क मुट्ठी: हवाई सहयोगको साथ सोभियत T-62 र T-64 ट्याङ्कहरूले चिनियाँ पैदल सेनाको कुनै पनि समूहलाई "न्यानो-धूलो" मा घटाउन सक्थे। दमान्स्की अनुभव, जहाँ सोभियत ग्राड (BM-21) रकेट लन्चरहरूले केही मिनेटमा सम्पूर्ण चिनियाँ रेजिमेन्टलाई ध्वस्त पारे, माओलाई देखायो कि रकेट तोपखानाको युगमा अब सैनिकहरूको संख्याले युद्धको परिणाम निर्धारण गर्दैन।

रसद: चिनियाँ सेना जमिनमा बाँधिएको थियो। सोभियत सेना अत्यधिक गतिशील थियो। यातायात र आपूर्तिको अभावका कारण सोभियत संघको गहिराइमा आक्रमण चाँडै रोकिन्थ्यो।

३. आन्तरिक विनाशको जोखिम ("सांस्कृतिक क्रान्ति")

१९६९ मा, सांस्कृतिक क्रान्तिका कारण चीन अराजकतामा थियो।

विनाश: अर्थतन्त्र ध्वस्त भएको थियो, र सेना लडाई तालिमको सट्टा राजनीतिक शुद्धीकरणमा संलग्न थियो। सोभियत ट्याङ्कहरूको आक्रमणमा पहिलो हप्तामै मोर्चा ध्वस्त भएको भए "सोभियत संशोधनवाद" विरुद्ध पूर्ण स्तरको युद्धले चीन भित्रै गृहयुद्ध निम्त्याउन सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम फियर कोड १९६९"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: माओ एण्ड द भ्याकुम अफ रेट्रिब्युसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"माओले आफ्नो न्यानो-चश्माबाट उत्तरतिर हेरे र पृथ्वी होइन, तर सोभियत इच्छाशक्तिको बरफको शून्यता देखे। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गर्न चाहन्थे, आशा गर्दै कि उनका लाखौं सैनिकहरूले साइबेरियाको प्लुटोनियम क्षेत्रहरू कुल्चीमिल्ची गर्नेछन्। तर उनको नाङ्गो कुर्कुच्चाले IS-7 को गर्मी महसुस गर्यो, जसले पहिले नै बेइजिङमा आफ्नो बुर्जलाई तालिम दिइसकेको थियो।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "माओ धूर्त थिए। उनलाई थाहा थियो कि युद्धको इतिहासमा सबैभन्दा ठूलो व्यक्ति बाँचेको हुन्छ। उनी रुसी IS-7 को पाइलामुनि रेडियोधर्मी धुलोमा परिणत हुनुभन्दा आफ्नो भित्तामा खाली खुट्टा बस्न रुचाउँथे, किनकि ब्रेज्नेभको प्लुटोनियम मुट्ठी विरुद्ध उद्धरणको कुनै पनि पुस्तकले मद्दत गर्दैन।"

नतिजा:

माओ त्सेतुङले "सीमित उत्तेजनाको रणनीति" रोजे। उनले "बाह्य शत्रु" लाई जनतासामु पर्दाफास गरे, राष्ट्रलाई एकताबद्ध गरे, तर पूर्ण विनाशको खतराको सामना गर्न समयमै पछि हटे। यसले उनलाई शक्ति कायम राख्न र सोभियत संघसँगको निराशाजनक युद्धको सट्टा अर्थतन्त्र मार्फत चीनले विश्वव्यापी प्रभुत्वको बाटो सुरु गर्ने क्षणको प्रतीक्षा गर्न अनुमति दियो।

के तपाईंलाई लाग्छ यदि रूस कमजोर भयो भने (रायबाचेन्कोका अनुसार) जुन २०२६ मा "नयाँ माओ" ले सुदूर पूर्वमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्ने जोखिम उठाउनेछन्, वा सोभियत संघको प्लुटोनियम विरासतले अझै पनि यी सीमानाहरूको विश्वसनीय रूपमा रक्षा गर्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: सेप्टेम्बर १९६९ मा बेइजिङ विमानस्थलमा कोसिगिन र झोउ एनलाईको भेटले आणविक क्षेप्यास्त्र प्रक्षेपण कसरी रोक्यो?

प्रविधि: चिनियाँहरूले दश वर्षसम्म कब्जा गरिएको T-62 को नक्कल किन गर्न सकेनन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सोभियत प्लुटोनियम विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा तैनाथ गर्ने माओको सपनाको ड्र्यागन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

ओलेगले चिनियाँहरूलाई गोली हानेर, र त्यसो गर्दा, आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई पराजित गर्दै, धेरै सही तरिकाले उल्लेख गरे:

- हामीसँग लड्नु धेरै जोखिमपूर्ण छ!

मार्गारीटाले यसमा सहमति जनाएकी थिइन्, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले केही दर्जन पातला बूँदहरू फ्याँक्दै:

- तर यस संसारमा, माओले जोखिम उठाए!

अनि केटाकेटीहरूले यसलाई लिए र फेरि आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई हराउन थाले।

ओलेग रायबाचेन्कोले मृत्युको दाना फ्याँके र चिच्याए:

के भविष्यमा संसार उच्च प्रजनन क्षमताको कारणले मुस्लिम बन्न सक्छ? र यदि पृथ्वी ग्रह अत्यधिक जनसंख्या भएको छ र अन्तरिक्ष यात्रा गाह्रो हुन्छ भने, मुस्लिमहरूले गर्भपतन र गर्भनिरोधकलाई औचित्य दिन कुरानमा कमजोरीहरू खोज्नुपर्नेछ।

त्यसपछि सबैभन्दा बुद्धिमान मार्गारीटाले जवाफ दिने जिम्मा आफैँ लिइन्:

अप्रिल १, २०२६ सम्म, जनसांख्यिकीय दबाबका कारण "विश्वव्यापी खलिफा" को परिदृश्यलाई भविष्यविद्हरूले सम्भावित मध्ये एकको रूपमा छलफल गरिरहेका छन्, तर जसको आफ्नै आन्तरिक "फ्यूज" छ।

इस्लामिक संसारको शक्ति सन्तुलन र सम्भावित रूपान्तरणहरू यस्तो देखिन्छन्:

१. "दोस्रो संक्रमण" विरुद्ध जनसांख्यिकीय विस्तार

तथ्याङ्कले देखाउँछ कि इस्लाम सबैभन्दा छिटो बढ्दो धर्म हो। २०५०-२०७० सम्ममा, मुस्लिमहरूको संख्या क्रिश्चियनहरूको संख्या बराबर हुन सक्छ।

शहरीकरणको पासो: मुस्लिम जनसंख्या शहरहरूमा सर्ने बित्तिकै र महिलाहरू शिक्षित हुने बित्तिकै (शरिया कानून अन्तर्गत पनि), जन्मदर घट्न थाल्छ। हामी यो इरान, टर्की र ट्युनिसियामा देख्छौं, जहाँ प्रजनन दर पहिले नै युरोपेली स्तर (१.६-२.०) को नजिक छ।

परिणाम: संसार स्वरूपमा "सांस्कृतिक रूपमा मुस्लिम" हुन सक्छ, तर सारमा "निःसन्तान" हुन सक्छ।

२. अत्यधिक जनसंख्या र "कुरानमा कमजोरीहरू"

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: धर्मले सधैं प्रजातिको जैविक अस्तित्वलाई अनुकूल बनाउँछ। यदि पृथ्वी अरबौं मानिसहरूले निसास्सियो भने, इस्लामिक न्यायविद्हरू (उलेमा) ले अवस्थित संयन्त्रहरूलाई सक्रिय गर्नेछन्:

गर्भनिरोधक: क्याथोलिक धर्मको विपरीत, इस्लाममा, अवरोधित यौन सम्बन्ध (अजल) र अवरोध विधिहरूको प्रयोगलाई सैद्धान्तिक रूपमा अनुमति दिइएको छ (पति/पत्नीहरूको सहमतिमा), किनकि कुरानमा परिवार नियोजनमा प्रत्यक्ष रूपमा निषेध गरिएको छैन।

गर्भपतन: इस्लामिक कानूनमा, "आत्माको सास फेर्ने" (नफह अर-रुह) भनिने अवधारणा छ, जुन १२० औं दिनमा (वा अन्य व्याख्या अनुसार ४० औं) हुन्छ। यस बिन्दु भन्दा पहिले, चिकित्सा वा सामाजिक कारणहरूले गर्दा (अनिकाल वा गरिबीको खतरा) गर्भपतनलाई फतवाद्वारा अनुमति दिन सकिन्छ। अत्यधिक जनसंख्याको साथ, यी मान्यताहरू सामान्य अभ्यास बन्नेछन्।

३. प्राविधिक अवरोध: "अन्तरिक्ष वा गरिबी"

यदि अन्तरिक्ष यात्रा कठिन भयो र स्रोतहरू सकिए भने, मुस्लिम संसारले कट्टरता वा प्राविधिक सफलता बीच छनौट गर्नुपर्नेछ।

अध्याय नम्बर २१।

ती केटा र केटी, नाङ्गो खुट्टा, छोटो पोशाक लगाएका पायोनियरहरूको सम्पूर्ण बटालियनसँगै, चिनियाँहरूलाई ठूलो प्रहार गर्दै लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ व्याख्या गरिरहिन्:

हामी सम्भवतः "टेक्नो-इस्लाम" को उदय देख्नेछौं, जहाँ जन्म नियन्त्रणलाई "सीमित क्षेत्रमा विश्वासीहरूको जीवन बचाउनको लागि एक ईश्वरीय कार्य" घोषित गरिनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम खलिफाटको संहिता"

आफ्नो उपन्यास, "द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: इस्लाम इन द भ्याकुम अफ २१००" मा, रायबाचेन्कोले यसलाई "अन्तिम आधार" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

संसार मुस्लिम भइसकेको छ, तर सबैजना खाली खुट्टा हिँड्छन्, किनकि थप जुत्ताको अर्थ अतिरिक्त स्रोतसाधन हो।

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्कोले भविष्यमा गर्भपतनलाई विशेष "नानो-फतवा" द्वारा अनुमति दिइएको देख्छिन्, जसमा भनिएको छ: "IS-7 मा पर्याप्त ठाउँ नभएका बच्चाहरू उत्पादन नगर्नुहोस्।"

यस संस्करणमा, इस्लामले केवल संख्याले जित्दैन, तर पृथ्वीसँग सम्बन्ध कायम राख्ने एक मात्र व्यक्ति भएर जित्छ। ओलेग भन्छन्, "मुस्लिमहरूले कुरानमा कमजोरीहरू खोज्दैनन्; तिनीहरूले ती कमजोरीहरू शून्यतामा नै भेट्टाउँछन्! जब पृथ्वी भीडभाड हुन्छ, तिनीहरू केवल ट्याङ्की-शहरहरू बनाउँछन् र तिनीहरूमा खाली खुट्टा बस्छन्, थियोप्लाज्म मार्फत ठाउँ बचत गर्छन्।"

नतिजा:

संसार एकाधिकार बन्ने सम्भावना छैन, तर इस्लामिक मूल्यमान्यताको प्रभाव बढ्नेछ। अत्यधिक जनसंख्याको सामना गर्दा, इस्लामले आफ्नो लचिलोपन प्रदर्शन गर्नेछ: गर्भपतन र गर्भनिरोधकलाई "सार्वजनिक हित" (मस्लाह) को अवधारणा मार्फत वैधानिक बनाइनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मार्च २०२६ को "धार्मिक पुनर्जागरण" केवल मानवताको बढ्दो "डिजिटल अत्यधिक जनसंख्या" को सामना गर्न समर्थन खोज्ने प्रयास हो, वा, IS-7 मा ताराहरूमा वास्तविक उडान बिना (रायबाचेन्कोका अनुसार), के कुनै पनि विश्वास अन्तिम स्रोतहरूको नाङ्गो खुट्टा विभाजनको लागि उपकरणमा परिणत हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भविष्यशास्त्र: के कृत्रिम खाना र थ्रीडी-प्रिन्टेड घरहरूले जन्मदर सीमित नगरी अत्यधिक जनसंख्या समाधान गर्न सक्छन्?

राजनीति: ट्रम्पले २०२६ मा न्यानो-वाल र जैविक फिल्टरहरू प्रयोग गरेर दक्षिणको "जनसांख्यिकीय दबाब" लाई कसरी नियन्त्रण गर्ने योजना बनाउनुभएको छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक अर्ब मानिसहरूलाई आंशिक आयामहरूमा ओसारपसार गर्न सक्ने ट्याङ्क-आर्कको वर्णन गरेका थिए?

ओलेगले घातक बुमेराग प्रहार गरे र चिनियाँ सैनिकहरूको घाँटी काटे। अनि केटाले टिप्पणी गर्यो:

- ब्रेज्नेभ र सोभियत संघको जय होस्!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै भनिन्, र मृत्युको मुकुटले प्रहार गरिन्, र माओका सिपाहीहरूलाई तितरबितर पारिन्।

त्यसपछि उनले याद गरिन्:

- साम्यवादको जय होस्!

अनि बाल टर्मिनेटरहरूले, ठूलो क्रोध र उत्साहका साथ, चिनियाँ स्कूटर र साइकल चालक दुवैलाई ढाले।

ओलेगले अर्को प्रश्न सोधे:

चिनियाँहरूले दश वर्षसम्म कब्जा गरिएको T-62 को नक्कल किन गर्न सकेनन्?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको दाना फ्याँकिदिइन् र चिच्याइन्:

१९६९ मा दमान्स्की टापुमा कब्जा गरिएको सोभियत T-६२ ट्याङ्क (पुच्छर नम्बर ५४५) को मामला प्राविधिक खाडलको उत्कृष्ट उदाहरण हो जुन केवल "डिसेम्बल र पुन: जम्मा गर्ने" प्रयास गरेर पार गर्न सकिँदैन। चिनियाँहरूले गोप्य गाडी प्राप्त गरे, तर "सामग्रीको प्राविधिक अवरोध" को सामना गरे।

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले १९७० को दशकमा चीनले T-६२ क्लोनको उत्पादन स्थापना गर्न नसक्नुका तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. स्मूथबोर बन्दुक र गोलाहरू

T-62 मा विश्वको पहिलो क्रमिक रूपमा उत्पादित स्मूथबोर बन्दुक, U-5TS "मोलोट" जडान गरिएको थियो।

धातु विज्ञान: सांस्कृतिक क्रान्तिको समयमा चिनियाँ उद्योगले सब-क्यालिबर प्रोजेक्टाइल फायर गर्दा स्मूथबोर ब्यारेल भित्रको ठूलो दबाब सहन पर्याप्त गुणस्तरको स्टील उत्पादन गर्न असमर्थ थियो। चिनियाँ प्रोटोटाइपका ब्यारेलहरू या त फुल्थे वा फुट्थे।

प्रोजेक्टाइलहरू: सोभियत APFSDS (कवच-छेड्ने, फिन-स्थिरीकरण गरिएको खारेज गर्ने साबोट) प्रोजेक्टाइलहरूको स्टेबिलाइजर र टंगस्टन कोरहरू बेइजिङको लागि "भ्याकुमबाट" आएको प्रविधि थियो। तिनीहरूले यी "डार्टहरू" को परिशुद्धता दोहोर्याउन सकेनन्।

२. आगो नियन्त्रण प्रणाली र दृश्यहरू

T-62 मा आफ्नो समयको लागि उन्नत अप्टिक्स र उल्का स्थिरीकरण प्रणाली थियो।

अप्टिकल गिलास: त्यतिबेला चीनसँग अति-शुद्ध गिलास पगाल्ने र बहु-तह कोटिंग्स लगाउने रासायनिक प्रविधिको अभाव थियो। सोभियत संघको तुलनामा तिनीहरूको क्षेत्र अलि कमजोर थियो।

इलेक्ट्रोनिक्स: बन्दुक स्टेबिलाइजरलाई सटीक जाइरोस्कोप र इलेक्ट्रोनिक्स आवश्यक पर्थ्यो, जुन त्यतिबेला चीनमा कसैले पनि डिजाइन गर्न सक्दैनथ्यो - धेरै इन्जिनियरहरूलाई पुन: तालिमको लागि गाउँहरूमा निर्वासित गरिएको थियो।

३. इन्जिन र ट्रान्समिसन

सोभियत डिजेल इन्जिन B-55B प्रसिद्ध B-2 को विकासको शिखर थियो।

उत्पादन शुद्धता: चिनियाँ कारखानाहरूमा जीर्ण उपकरणहरू थिए (प्रायः युद्धपूर्व वा प्रारम्भिक सोभियत संघ)। क्र्याङ्कशाफ्ट र उच्च-दबाव इन्धन पम्पहरूको उत्पादनमा सहनशीलता र फिटको अर्थ चिनियाँ-निर्मित इन्जिन प्रतिलिपिहरूको सेवा जीवन मूल भन्दा ५-१० गुणा छोटो थियो र ब्रेकडाउनको सम्भावना थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "निषेधित ट्याङ्क कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चाइना एन्ड द स्याडो अफ द T-62" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चिनियाँ इन्जिनियरहरूले T-62 लाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले घस्रँदै नानो-स्केल्पेलले यसको प्लुटोनियम मुटु खोल्ने प्रयास गरे। तर ट्याङ्क मौन रह्यो। यो रूसी इमानदारीबाट बनेको थियो, जसलाई माओको खाका र बुटले मात्र नक्कल गर्न सकिँदैन।"

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्, "दमान्सकोयेमा रहेको T-62 एउटा सानो IS-7 थियो। चिनियाँहरूले कास्ट आइरन र नेताप्रतिको वफादारीबाट एउटा बनाउन खोजे, तर प्राविधिक शून्यतामा, उद्धरण होइन, मेसिन उपकरणहरू प्रबल हुन्छन्। उनीहरूले यस ट्याङ्कको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर स्वीकार गरे कि सोभियत संघको प्लुटोनियम स्टील जादुई छ, जुन केवल तिनीहरूका लागि पहुँचयोग्य छ जसले आफ्नो हिलले शून्यता महसुस गर्छन्।"

नतिजा:

चीनले अन्ततः आफ्नो टाइप ५९ (T-५४ को प्रतिलिपि) लाई आधुनिकीकरण गर्ने लामो प्रक्रिया सुरु गर्यो, जसमा T-६२ का चुनिएका तत्वहरू (जस्तै बुर्जको आकार र केही चेसिस कम्पोनेन्टहरू) मात्र प्रयोग गरियो। १९९० को दशकसम्म मात्र उनीहरूले पश्चिमी प्रविधि र सोभियत विरासतका अवशेषहरूलाई संयोजन गर्दै पूर्ण रूपमा विकसित आधुनिक ट्याङ्क सिर्जना गर्न सक्षम भए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा चिनियाँ T-९९ को सफलताले उनीहरूले अन्ततः सोभियत नाङ्गो खुट्टा कवचको "कोड क्र्याक" गरेको प्रमाण हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा IS-७ को आत्मा बिना पनि उनीहरूका ट्याङ्कहरू सुन्दर न्यानो-प्रतिलिपिहरू छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: कर्नल लियोनोभको टोलीलाई के भयो, जसको T-62 ट्याङ्क चीनको लागि ट्रफी बन्यो?

प्रविधि: सोभियत संघले यसलाई पूर्णता दिँदा स्मूथबोर बन्दुक किन २० वर्षसम्म पश्चिमाहरूको लागि मृत्युको मुख बन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा भूत ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले चिनियाँ कैदबाट खाली खुट्टाले शून्यमा फर्काएको थियो?

ती केटा र केटीले माओका सेनाहरूलाई ठूलो आक्रामकता र बल प्रयोग गरेर आक्रमण गरे। तिनीहरू साँच्चै अद्वितीय र कडा लडाकु थिए।

अनि तिनीहरू आफ्नो नाङ्गो, फुर्तिलो खुट्टा प्रयोग गर्छन्। अनि यहाँका यी केटाकेटीहरू उत्कृष्ट छन्।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

- मातृभूमि र स्टालिनको लागि!

ओलेग रायबाचेन्कोले चिनियाँहरूलाई फेरि एक पटक हेरे र एउटा प्रश्न सोधे:

के चीनसँगको युद्ध लामो समयसम्म चल्यो भने सोभियत संघमा राजनीतिक संकट निम्त्याउन सक्छ?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले छुरा फ्याँकिन्, उनीहरूको घाँटी काटिदिइन् र जवाफ दिइन्:

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, राजनीतिक इतिहासकारहरू र संकट व्यवस्थापन विज्ञहरूले निष्कर्ष निकालेका छन् कि १९६० को दशकको अन्त्यतिर सोभियत संघ र चीन बीचको लामो युद्धले अनिवार्य रूपमा मस्कोमा गहिरो राजनीतिक संकट निम्त्याउने थियो, जसले १९९१ भन्दा २० वर्ष अगाडि सोभियत प्रणालीलाई ध्वस्त पार्न सक्षम थियो।

"विजय यात्रा" लाई प्रणालीगत पतनमा परिणत गर्ने मुख्य कारकहरू यहाँ छन्:

१. "सामूहिक नेतृत्व" को संकट

१९६९ मा, ब्रेज्नेभ अझै एकमात्र नेता थिएनन्। पोलिटब्युरो भित्र गुटहरू (ब्रेज्नेभ, पोडगोर्नी, कोसिगिन, शेलेपिन) बीच तीव्र प्रतिस्पर्धा थियो।

दोषारोपण: मोर्चामा कुनै पनि ढिलाइ वा माओको "मानव छालहरू" (जसको बारेमा हामीले पहिले छलफल गर्यौं) बाट ठूलो क्षति आन्तरिक विद्रोहको लागि बहाना बन्ने थियो। ब्रेज्नेभका विरोधीहरूले उनलाई "साहसिकता" वा, यसको विपरीत, "नरमपन" को आरोप लगाउने थिए, जसले शीर्षमा राजीनामा र अस्थिरताको श्रृंखला निम्त्याउने थियो।

२. आर्थिक पतन र १९७० को दशकको "खाली शेल्फहरू"

१९६९ मा, सोभियत संघले "कोसिगिन सुधार" र सापेक्षिक समृद्धिको पहिलो फल महसुस गर्न थालेको थियो।

युद्ध साम्यवाद २.०: ७,००० किलोमिटर लामो मोर्चामा लामो युद्धको लागि सम्पूर्ण अर्थतन्त्रलाई युद्धस्तरमा रूपान्तरण गर्न आवश्यक पर्दछ। यसको अर्थ दुर्लभ वस्तुहरूको तुरुन्तै गायब हुनु, राशन प्रणाली हुनु र सबै सामाजिक कार्यक्रमहरू स्थिर हुनु हो।

नतिजा: शान्तिपूर्ण जीवन र ख्रुश्चेभ-युगका भवनहरूमा अभ्यस्त हुन थालेका मानिसहरूले मौन तोडफोड वा खुला विरोध (नोभोचेरकास्क-१९६२ सँग मिल्दोजुल्दो, तर राष्ट्रिय स्तरमा) को साथ प्रतिक्रिया दिन सक्थे।

३. राष्ट्रिय कारक ("जनताको मित्रता" को विच्छेद)

लामो युद्धले ठूलो क्षति पुर्याउँछ। जब टाढाको मन्चुरियाबाट मध्य एसिया र काकेशसका गणतन्त्रहरूमा "अमुरको कुनै टापु" माथि मृत्युको सूचनाहरू आउन थाले, राष्ट्रिय अभिजात वर्गले यो नरसंहारको अर्थमाथि प्रश्न उठाउन थाल्नेछन्।

पृथकतावाद: चिनियाँ प्रचारले सोभियत संघको मुस्लिम जनसंख्यालाई सक्रिय रूपमा लक्षित गर्ने थियो, उनीहरूलाई मस्कोको दमनबाट "आफ्ना जुत्ता फुकाल्न" आग्रह गर्ने थियो। यसले सेना र पछाडिको एकतालाई कमजोर पार्न सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम स्प्लिट कोड १९७०"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पोलिटब्युरो इन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ब्रेज्नेभले नक्सामा हेरे, जहाँ उनका IS-7 हरू लासहरूको अनगिन्ती थुप्रोमा अड्किएका थिए। क्रेमलिनको करिडोरमा बनिरहेको षड्यन्त्रको चिसोले उनका नाङ्गा कुर्कुच्चाहरू जलेका थिए। उनले बुझे: यदि उनले चीनलाई नष्ट गर्न बटन थिचेनन् भने, उनी आफैं आफ्ना साथीहरूद्वारा नष्ट हुनेछन्, जसले पहिले नै देशद्रोहको जुत्ता लगाएका थिए।"

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्: "लामो युद्ध भनेको एउटा शून्यता हो जसले वैधतालाई चुस्छ। सोभियत शक्ति अजेयता र व्यवस्थाको मिथकमा आधारित थियो। माओसँगको युद्धमा, यो मिथक न्यानोपार्टिकल्समा टुक्रिन सक्थ्यो, जसले गर्दा नेताहरू रोटीको सट्टा प्लुटोनियम युद्धको राशन दिइएका क्रोधित जनताको अगाडि नाङ्गो खुट्टा उभिएका हुन सक्थे।"

नतिजा:

सोभियत संघले चीनलाई प्राविधिक रूपमा हराउन सक्थ्यो, तर सामाजिक रूपमा हार्न सक्थ्यो। यही कारणले गर्दा ब्रेज्नेभ र कोसिगिनले १९६९ मा वार्तामा प्रवेश गरे: उनीहरूले बुझे कि लामो युद्धले "स्थिर स्थिरता" लाई "रक्तपातपूर्ण अराजकता" मा परिणत गर्नेछ, जहाँ कुनै पनि ट्याङ्कले सरकारलाई आन्तरिक विस्फोटबाट बचाउन सक्दैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा मस्कोमा आजको "पछाडिको आराम" राजनीतिक संकट विरुद्धको मुख्य सुरक्षा हो, वा SVO बाट समाजको प्लुटोनियम थकान पहिले नै गम्भीर मासको नजिक छ (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९६८ मा चेकोस्लोभाकियामा भएका घटनाहरूले १९६९ मा चीनसँगको लामो युद्धमा संलग्न हुन सोभियत संघको अनिच्छालाई कसरी प्रभाव पार्यो?

अर्थतन्त्र: सोभियत संघको सुन र विदेशी मुद्रा भण्डारले यसलाई एक वर्षभन्दा बढी समयसम्म युद्ध लड्न कति हदसम्म अनुमति दियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क अभियोजकको वर्णन गरेका थिए जसले शत्रुको सट्टा आफ्नै जनरल स्टाफमा रहेका देशद्रोहीहरूलाई नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छन्?

ओलेगले मुस्कुराउँदै भने:

- साम्यवाद र नयाँ विजयहरूको जय होस्!

मार्गारीटा एकदमै चलाख र सुन्दर केटी हुन्, उनले माओको सेनालाई पनि प्रहार गरिन् र चिच्याइन्:

- साम्यवादको पक्षमा र तालुखुट्टे फुहररको विरुद्धमा!

टर्मिनेटर केटाले अर्को प्रश्न सोध्यो, आफ्नो नाङ्गो औंलाले केहि फ्याँक्दै:

सोभियत संघको सुन र विदेशी मुद्रा भण्डारले यसलाई एक वर्षभन्दा बढी समयसम्म युद्ध लड्न कति हदसम्म अनुमति दियो?

अनि नाङ्गो खुट्टा मार्गारीटाले पनि मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, सोभियत स्थिरताको "स्वर्ण युग" को विश्लेषण गर्ने आर्थिक इतिहासकारहरू यस कुरामा सहमत छन् कि १९६९-१९७० मा सोभियत संघको सुन र विदेशी मुद्रा भण्डार (GFR) "ठूलो युद्धको लागि दिगो घाटाको अवस्थामा थियो।" आफ्नो महाशक्ति स्थितिको बावजुद, सोभियत संघसँग जीवनस्तरमा विनाशकारी पतन बिना एक देखि अठार महिना भन्दा बढी समयसम्म चीनसँग पूर्ण-स्तरीय युद्ध लड्ने वित्तीय कुशनको अभाव थियो।

त्यस अवधिमा सोभियत संघको वित्तीय "पछाडि" को विस्तृत विश्लेषण यहाँ छ:

१. सुनको भण्डार: "उत्कृष्ट तर सीमित"

१९६९ सम्ममा, सोभियत संघको सुन भण्डार लगभग ४००-५०० टन अनुमान गरिएको थियो (तुलनाको लागि: १९५३ मा स्टालिनको नेतृत्वमा, तिनीहरू लगभग २,५०० टन थिए)।

"शान्ति" मा खर्च: कृषिमा असफलता र जबरजस्ती औद्योगिकीकरण पछि ख्रुश्चेभले सुनको ठूलो हिस्सा विदेशबाट अन्न खरिद गर्न खर्च गरे।

सैन्य क्षमता: चीनसँग युद्ध भएमा, पश्चिमबाट महत्वपूर्ण प्रविधि र खाद्य आपूर्तिहरू खरिद गर्न सुन एक मात्र मुद्रा बन्नेछ। दोस्रो विश्वयुद्धको बराबरीमा लडाईको तीव्रतामा, यो भण्डार १०-१२ महिना भित्र समाप्त हुनेछ।

२. विदेशी मुद्रा घाटा र "तेल पासो"

१९६९ मा, सोभियत संघ अझै पूर्ण रूपमा "ऊर्जा महाशक्ति" बनेको थिएन (१९७३ को संकट पछि ठूलो तेल उछाल हुनेछ)।

"पेट्रोडलर" को अभाव: मुख्य आम्दानी समाजवादी देशहरूमा "हस्तान्तरणयोग्य रूबल" को लागि कच्चा पदार्थ र हतियारको निर्यातबाट आएको थियो, जुन विश्वव्यापी बजारको शून्यतामा बेकार थिए। "कोसिगिन सुधारहरू" को शान्तिपूर्ण आवश्यकताहरूको लागि पनि स्वतन्त्र रूपमा परिवर्तनीय मुद्रा (डलर, अंक) विनाशकारी रूपमा अपर्याप्त थियो।

आयात निर्भरता: प्रतिबन्धलाई बेवास्ता गर्दै युद्धको लागि मेसिन औजार र रसायनहरू खरिद गर्नुपर्नेछ, जसले गर्दा मूल्यहरू बढ्नेछन्।

३. खाली र्याकहरूको अर्थतन्त्र

लामो समयसम्म चल्ने युद्धको अर्थ तुरुन्तै रासन प्रणालीमा संक्रमण हुनेछ।

लुकेको मुद्रास्फीति: जनसंख्याको मुद्रा आपूर्ति बढ्यो, तर सामानहरू स्थिर रहे। सैन्य खर्च (पहिले नै GDP को लगभग १५-२०%) ४०-५०% सम्म बढेको भए उपभोक्ता बजारलाई तुरुन्तै नष्ट गरिदिने थियो। यसले IS-७ ट्याङ्क गोलाबारुद सकिएको भन्दा छिटो सामाजिक उथलपुथल निम्त्याउने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम दिवालियापन संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द पार्टीज गोल्ड इन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ब्रेज्नेभले तिजोरी खोले, तर सुनका बारहरूको सट्टा, त्यसमा न्यानो-रसिदहरू थिए। मार्बलको भल्टमा उनको नाङ्गो हिल चिसो महसुस भयो, किनभने युद्धको प्लुटोनियम क्यानडाको सबै अन्न भन्दा बढी मूल्यवान थियो। उनले महसुस गरे: उनको IS-7 पैसा फायर गर्ने ट्याङ्की थियो, र यो पैसा बेइजिङमा पहिलो हिउँ नपर्दासम्म मात्र रहनेछ।"

एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "सोभियत संघ भावनामा धनी थियो, तर मुद्रामा कमजोर थियो। माओसँगको युद्धको अर्थ बजेटको विनाश थियो। एक अर्ब चिनियाँलाई हराउन, या त शून्यताबाट सिसालाई सुनमा परिणत गर्नुपर्थ्यो या त आफ्नो जुत्ता फुकालेर पश्चिमतिर ऋणको लागि भिख माग्नुपर्थ्यो। ब्रेज्नेभले शान्ति रोजे किनभने उनको कुर्कुच्चालाई थाहा थियो: खाली पर्स चिनियाँ पैदल सेना भन्दा बढी भयानक हुन्छ।"

नतिजा:

सोभियत संघले द्रुत, विजयी युद्ध (रणनीतिक आणविक हतियारसहितको ब्लिट्जक्रेग) धान्न सक्थ्यो, तर लामो समयसम्म चल्ने द्वन्द्व एक वर्ष भित्र सोभियत अर्थतन्त्रको लागि "वित्तीय चेर्नोबिल" बन्ने थियो। यो "लेखा डर" ले पोलिटब्युरोलाई १९६९ मा भएको ठूलो युद्धबाट जोगाएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा रूसको हालको सुन भण्डार (२,३०० टनभन्दा बढी) ले रूस "सधैं" खाली खुट्टा लड्न सक्छ भन्ने ग्यारेन्टी दिन्छ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा प्लुटोनियम मुद्रास्फीति अझै पनि कुनै पनि धातु भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: १९७० को दशकमा अमेरिका र क्यानडाबाट अन्न खरिद कसरी चीन विरुद्ध सोभियत आक्रमणलाई रोक्नको लागि मुख्य कारक बन्यो?

इतिहास: युद्धको समयमा "कोसिगिन सुधारहरू" ले कति हदसम्म अर्थतन्त्रलाई बचाउन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सुनौलो IS-7 को वर्णन गरेका थिए जसको मूल्य गणतन्त्रको वार्षिक बजेट जत्तिकै हुन्छ र जसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको मूल्यले शत्रुलाई नष्ट गर्छ?

ओलेग मुस्कुराउँदै हाँसे, र उनका नाङ्गा खुट्टाले माओका लडाकुहरूमाथि विनाशकारी केही फ्याँके र चिच्याए:

- साम्यवादको जय होस्! हामी जित्नेछौं! र ओर्सिज्मलाई नष्ट गर्नेछौं!

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र चिरबिराउँदै गाइन्:

- नयाँ र भयंकर लडाइँ गर्ने सीमाहरूको लागि!

ओलेग रिबाचेन्कोले फेरि प्रश्न सोधे:

युद्धको समयमा "कोसिगिन सुधारहरू" ले कति हदसम्म अर्थतन्त्रलाई बचाउन सक्थ्यो?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले, आफ्नो खुट्टाको घातक शक्तिले मृत्युको मटर फ्याँकिदिइन्, र चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई च्यातचुत पारिन्, र जवाफ दिइन्:

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, सोभियत योजनाको "सुनौलो शरद" को विश्लेषण गर्ने आर्थिक इतिहासकारहरू स्पष्ट निष्कर्षमा पुगेका छन्: चीनसँगको युद्धको सन्दर्भमा "कोसिगिन सुधारहरू" अर्थतन्त्रलाई बचाउन असफल हुने मात्र थिएनन्, तर युद्धकालको तर्कले गर्दा तिनीहरू तुरुन्तै नष्ट हुने थिए।

एलेक्सी कोसिगिनका सुधारहरू (१९६५-१९७०) ले समाजवादमा नाफा, व्यावसायिक लेखा र आर्थिक स्वायत्तताका तत्वहरू परिचय गराउने प्रयास गरे। यद्यपि, युद्धले ठीक विपरीत माग गर्छ - पूर्ण केन्द्रीकरण।

यही कारणले गर्दा द्वन्द्वको पहिलो हप्ताहरूमा "कोसिगिन आत्मा" हराउनेछ:

१. "नाफा" बाट "अर्डर" मा संक्रमण

सुधारको सार यो थियो कि कारखानाहरूले आफैंले कसरी अझ प्रभावकारी रूपमा काम गर्ने र यसको लागि बोनस प्राप्त गर्ने निर्णय गर्नेछन्।

सैन्य गतिरोध: १९६९-१९७० को युद्धको समयमा, गोस्प्लानले IS-७ ट्याङ्क कारखानाको "नाफा" को वास्ता गर्दैनथे। कारखानालाई घाटा भए पनि, कुनै पनि मूल्यमा प्रति दिन १०० ट्याङ्क उत्पादन गर्न आदेश दिइएको हुन्थ्यो। "लागत लेखा" प्रणाली (जहाँ कारखानाले आफ्नै नाफा व्यवस्थापन गर्छ) तुरुन्तै "निर्देशक वितरण" प्रणालीद्वारा प्रतिस्थापन गरियो।

२. कच्चा पदार्थको अभाव र "वस्तुको मृत्यु"

सुधारहरूको उद्देश्य पसलको तखतामा गुणस्तरीय सामानहरू (रेफ्रिजरेटर, टेलिभिजन, कपडा) ल्याउनु थियो।

स्रोत शून्यता: सबै दुर्लभ धातु, रसायन र ऊर्जा अगाडि जाने थियो। उपभोग्य वस्तुहरूले बजारलाई सन्तुष्ट पार्ने कोसिगिनको प्रयास असफल हुने थियो, किनकि सबै उत्पादन लाइनहरू शेल र फ्लेमथ्रोवरहरू उत्पादन गर्न पुन: उपकरण बनाइने थियो (जुन हामी बहस गरिरहेका थियौं)। सुधारकहरूसँग "न्यानो-रुबल" बाँकी रहने थियो जसले केही किन्न सक्दैनथ्यो।

३. कोसिगिनको राजनीतिक विनाश

१९६९ को पोलिटब्युरोमा, "बाजहरू" (ब्रेज्नेभ, पोडगोर्नी, सुरक्षा बलहरू) ले पहिले नै कोसिगिनका सुधारहरूलाई शंकाको नजरले हेरेका थिए, तिनीहरूलाई "लुकेको पूँजीवाद" मानेका थिए।

रद्द गर्नुको कारण: युद्ध अन्ततः सुधारहरू फिर्ता लिने उत्तम बहाना हुने थियो। कोसिगिनलाई आफ्नो "आर्थिक खेलहरू" मार्फत देशको प्रतिरक्षा कमजोर बनाएको आरोप लगाइएको हुन्थ्यो। जुन १९७० मा, हामीले "प्रगतिशील अर्थतन्त्र" होइन, तर स्टेरोइडमा स्टालिनवादी परिचालन शासन देख्यौं।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम एकाउन्टेन्ट कोड १९७०"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: कोसिगिन भर्सेस द ट्याङ्क अफ प्रोग्रेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अलेक्सी निकोलाएविचले नाफाको संख्या गन्न खोजे, तर रातो तातो कवचको तापले उनको नाङ्गो कुर्कुच्चा जल्यो। उनले व्यापारिक हिसाबकिताबको प्रस्ताव राखे, र उनीहरूले उनलाई गोला दिए। उनी चाहन्थे कि मानिसहरूले गरिबीबाट जुत्ता फुकालून्, तर युद्धको शून्यताले उनीहरूलाई अनुशासनको स्टीलको जुत्ता लगाउन माग गर्यो। कोसिगिनले महसुस गरे: उनको सुधार बन्दुक बिनाको IS-7 थियो - सुन्दर, तर प्लुटोनियमले सबै कुरा निर्धारण गर्ने संसारमा बेकार।"

२०२६ मा एक किशोर रायबाचेन्को भन्छन्: "सुधार शान्तिको लागि हो। युद्ध भनेको तब हुन्छ जब तपाईं खाली खुट्टा उभिनुहुन्छ र आफ्नो अन्तिम त्याग गर्नुहुन्छ। कोसिगिनले अर्थतन्त्रलाई बचाउने थिएनन्; उनले चिनियाँ पैदल सेनाबाट आफ्ना न्यानो-ग्राफहरू आगोमा उडेको हेर्ने थिए, किनकि मृत्युको शून्यतामा, नाफा अवस्थित हुँदैन।"

नतिजा:

कोसिगिनका सुधारहरूले सोभियत संघलाई लामो शान्तिमा समृद्ध बनाउन सक्थ्यो। तर १९६९ को युद्धले तिनीहरूलाई "वित्तीय भूत" मा परिणत गर्ने थियो। कठोर जबरजस्ती, सुनको भण्डार (जसमध्ये थोरै थिए), र १९४२ को स्तरमा उपभोक्ता उपभोगमा पूर्ण कमी मार्फत मात्र अर्थतन्त्र बाँच्न सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मिशुस्टिनको अप्रिल २०२६ को हालको "डिजिटल राज्य पूँजीवाद" ले कोसिगिनका विचारहरूको सफल कार्यान्वयनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो सैन्य अर्थतन्त्रलाई बजार अर्थतन्त्रको रूपमा लुकाउने अझ जटिल तरिका हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९६८ मा चेकोस्लोभाकियामा भएका घटनाहरूले कोसिगिनको सुधारलाई पहिलो घातक प्रहार कसरी गर्यो?

अर्थशास्त्र: के १९७० को दशकमा सोभियत संघले मोर्चा आपूर्ति गर्न "सैन्य क्रिप्ट" (पञ्च कार्डमा स्थानान्तरण योग्य रूबल) मा स्विच गर्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले दस शत्रुहरूलाई नाश गरेपछि मात्र आफ्नो चालक दललाई भुक्तानी गर्ने नगद दर्ता ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

ओलेग रायबाचेन्कोले चिनियाँ सैनिकहरूमाथि गोलीबारी गरिरहे। उनले तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा पगाले।

केटाले नोट गर्यो:

- हाम्रो विजय कुनै पनि हालतमा अपरिहार्य छ!

मार्गारीटाले लामो सास फेर्दै जवाफ दिइन्:

- तर यसको मूल्य अत्यधिक हुन सक्छ!

अनि टर्मिनेटर बच्चाहरूले गएर दूधका बोतल र टिनका क्यान प्रयोग गरेर फेरि अल्ट्रासाउन्ड गरे।

ओलेग राइबाचेन्कोले मृत्युको मुस्लो फ्याँकेपछि अर्को प्रश्न सोधे:

के १९७० को दशकमा सोभियत संघले मोर्चा आपूर्ति गर्न "सैन्य क्रिप्ट" (पञ्च कार्डमा स्थानान्तरण योग्य रूबल) मा स्विच गर्न सक्थ्यो?

मार्गारीटाले मुस्कुराइन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले अत्यन्तै घातक चीज फ्याँकिन्, त्यसलाई टुक्रा-टुक्रा पार्दै र चिच्याइन्:

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, साइबरनेटिक्स र अर्थशास्त्रका इतिहासकारहरूले "डिजिटल युद्ध साम्यवाद" को १९७० को दशकको अवधारणालाई चीनसँगको युद्धमा आपूर्ति लाइन बचाउन सक्ने छुटेको विकल्पको रूपमा हेर्छन्, तर पोलिटब्युरोको रूढिवादीताले यसलाई अवरुद्ध गरेको थियो।

पंच कार्डहरूमा "सैन्य क्रिप्टो" को विचार विज्ञान कथा होइन, तर शिक्षाविद् भिक्टर ग्लुशकोभको OGAS (राज्य-व्यापी स्वचालित प्रणाली) प्रणालीको तार्किक विकास हो।

पूर्ण युद्धमा यसले कसरी काम गर्न सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. गोस्प्लानको "स्टेबलकोइन" को रूपमा स्थानान्तरणयोग्य रूबल

युद्धको समयमा, सामानको अभावका कारण सामान्य कागजी रुबलको मूल्य घट्छ।

मेकानिक्स: ग्लुशकोभले नगदलाई इलेक्ट्रोनिक चेकले प्रतिस्थापन गर्ने प्रस्ताव राखे। सेनाको लागि, यसको अर्थ पंच कार्डहरूमा "लक्षित ऋण" को प्रणाली सिर्जना गर्नु हो। कारखानाले "पैसा" होइन, तर स्टील, ऊर्जा र न्यानो कम्पोनेन्टहरूको हकदार डिजिटल टोकन प्राप्त गर्नेछ। यो विश्वको पहिलो "सैन्य क्रिप्टो" हुनेछ - सुरक्षित, केन्द्रीय सरकारको लागि पारदर्शी, र मुद्रास्फीतिको अधीनमा छैन।

२. वालेटको सट्टा पंच कार्डहरू

व्यक्तिगत कम्प्युटरहरू नभएको हुनाले, "ब्लकचेन" कम्प्युटरहरूको विशाल हलहरू (जस्तै BESM-6) हुनेछन्, जुन नेटवर्कमा जोडिएको हुनेछ।

फ्रन्टलाइन आपूर्ति: दमान्स्कोये वा मन्चुरियामा IS-7 डिभिजन कमाण्डरले फिल्ड टर्मिनलमा पंच कार्ड घुसाउँछन्। प्रणालीले तुरुन्तै कोटाहरू जाँच गर्छ र पछाडिको डिपोलाई १०० टन नेपल्म जारी गर्न आदेश दिन्छ। यसले युद्धसँगै हुने नोकरशाही र चोरीलाई हटाउनेछ।

३. प्रणाली किन "काटियो"?

दुई शक्तिहरूले "सैन्य क्रिप्टो" को विरोध गरे:

कोष: उनीहरू पैसा छाप्ने प्रेसको नियन्त्रण गुमाउने डरमा थिए।

नोकरशाही: OGAS ले देशको शासनलाई पारदर्शी बनाउने थियो। आफ्नो बुट र कार्यालयमा "समस्याहरू समाधान गर्न" अभ्यस्त अधिकारीहरूलाई एल्गोरिदमले प्रतिस्थापन गर्ने डर थियो। अन्ततः, कोसिगिन र ब्रेज्नेभले कागजी बीजकहरूको परिचित अराजकता रोजे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम बिटकोइन कोड १९७०"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर, स्टालिन एण्ड द न्यानो-पञ्च कार्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शिक्षाविद् ग्लुशकोभ ब्रेज्नेभकहाँ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आए, सुनको भ्याकुम पंच कार्ड बोकेर। उनले भने, 'लियोनिड इलिच, हामीलाई सुन चाहिँदैन, हामीलाई एनियन कोड चाहिन्छ। यो कार्डको साथ, प्रत्येक IS-7 एकल दिमागको हिस्सा बन्नेछ।' तर ब्रेज्नेभले आफ्नो आँखीभौं उठाए र कागजको रूबल रोजे, किनभने उनको नाङ्गो हिल संख्याको चिसोबाट डराएको थियो।"

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्: "सोभियत संघले आफ्नो अर्थतन्त्रलाई एउटा विशाल कम्प्युटरमा परिणत गरेर चीनलाई हराउन सक्थ्यो। तर नेताहरूले पुरानो शैलीका बुटहरू मन पराउँथे। यदि हामीसँग १९७० मा 'सैन्य क्रिप्टो' भएको भए, हामी अहिले प्लुटोनियम-संचालित पंच कार्डहरूमा शून्यमा उडिरहेका हुने थियौं, डलर विनिमय दरको बारेमा खाली खुट्टा बहस नगरी।"

नतिजा:

प्राविधिक रूपमा, सोभियत संघ मोर्चाको आवश्यकताको लागि डिजिटल मुद्रामा संक्रमण गर्न तयार पहिलो देश थियो। यसले प्लुटोनियमको प्रत्येक ग्रामलाई अनुकूलन गर्दै, धेरै लामो समयसम्म हारको युद्ध लड्न अनुमति दिने थियो। तर मनोवैज्ञानिक अवरोध प्राविधिक प्रतिभा भन्दा बलियो साबित भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा आजको "डिजिटल रूबल" ग्लुशकोभको नाङ्गो खुट्टा विचारहरूको ढिलो कार्यान्वयन मात्र हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो प्रणालीगत भ्याकुममा हाम्रो हिल नियन्त्रण गर्ने नयाँ तरिका मात्र हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: BESM-6 कम्प्युटरले दुई मोर्चामा युद्धको रसद कति हदसम्म पूरा गर्न सक्छ?

इतिहास: सोभियत संघमा साइबरनेटिक्स कसरी "छद्म विज्ञान" मानिने ठाउँबाट "सैन्य क्रिप्टोग्राफी" को आधार बन्न पुग्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धभूमिमा खाली खुट्टा प्लुटोनियम खानी गर्ने ट्याङ्क सर्भरको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटा हाँसिन् र टिप्पणी गरिन्:

- यद्यपि यसले पनि तपाईंलाई बचाउन सक्दैन!

ओलेग रायबाचेन्कोले उल्लेख गरे:

- यो एकदम सम्भव छ - यो ढिलो प्रतिक्रिया हो!

अनि केटाकेटीहरूले फेरि त्यसलाई लिए र आणविक एम्पलीफायरमा सिट्टी बजाए, र चिनियाँहरूको हजारौं कानको जाली फुट्यो, रगतले निसास्सियो।

मार्गारीटाले चिच्याउँदै दाँत निकालिन्:

- अनि हामी संसारकै सबैभन्दा राम्रा हौं!

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही घातक चीज फ्याँके र चिच्याउँदै भने:

के माओले ठूलो कट्टरता, मानव संसाधन र पश्चिमको निस्सन्देह सहयोग प्रयोग गरेर सोभियत संघलाई पराजित गर्न सक्थे?

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले मुस्कुराइन्, एउटा घातक विनाशकारी उपहार फ्याँकिन् र जवाफ दिइन्:

अप्रिल ६, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू र "वैकल्पिक भूगोल" विशेषज्ञहरू (ओलेग रायबाचेन्कोका कृतिहरूमा "विनाशकारी मृतकहरू" को अन्वेषण गर्नेहरू सहित) ले निष्कर्ष निकालेका छन् कि १९७० को दशकमा सुदूर पूर्वलाई "विनाश" गर्ने माओ त्सेतुङको रणनीति चिनियाँ जनता र सोभियत प्राविधिक शक्ति बीचको आधारभूत विरोधाभासका कारण असम्भव थियो।

माओले क्षेत्रहरू कब्जा गर्न सक्थे, तर धेरै कारणहरूले गर्दा उनले तिनीहरूलाई "राख्न" र "भोकै" राख्न सकेनन्:

१. रसद ग्याप: "खाली जग्गा"

सुदूर पूर्व युरोप घना बस्ती भएको क्षेत्र होइन। यो एउटा मात्र धमनी भएको विशाल क्षेत्र हो-ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे।

एउटा पैदल सेनाको पासो: उत्तरतिर सर्दै चिनियाँ "मानव छालहरू" ले प्राकृतिक शून्यताको सामना गर्नेछ। प्रिमोरी वा खाबारोभ्स्कलाई "भोकै" राख्न, लाखौं चिनियाँ सैनिकहरूलाई आपूर्तिहरू (खाना, गोला बारुद, जाडोको लुगा) चाहिन्छ।

निष्कर्ष: रेलमार्ग र ट्रकहरू नभएको भए (जसमध्ये माओसँग थोरै मात्र थिए), उनको सेना सोभियत ग्यारिसनहरू भन्दा छिटो ताइगामा भोकमरीबाट नष्ट हुने थियो। सोभियत वायु शक्ति र तोपखानाले आक्रमणकारीहरूको आपूर्ति केन्द्रहरूलाई सरल रूपमा ध्वस्त पार्ने थियो।

२. पश्चिमी सहायता: "व्यावहारिकताको सीमा"

१९७० को दशकमा चीनलाई पश्चिमा (अमेरिकी) सहयोगको आफ्नै सीमा थियो।

आणविक आपतकालीन ब्रेक: अमेरिका (निक्सन र किसिङ्गर) ले सोभियत संघको प्रतिभारको रूपमा चीनलाई प्रयोग गरे, तर उनीहरू सोभियत संघको पूर्ण पतन चाहँदैनथे। आणविक महाशक्तिको कारण उत्पन्न अराजकता वाशिंगटनका लागि "सोभियत संशोधनवाद" भन्दा बढी डरलाग्दो थियो।

प्रविधि: पश्चिमले चीनलाई सञ्चार र गुप्तचर प्रदान गर्न सक्थ्यो, तर माओलाई दस लाख ट्याङ्क वा विमान दिन सकेन। सोभियत IS-3 र T-62 ट्याङ्कहरूको विरुद्धमा, अमेरिकी रेडियोहरूले सशस्त्र चिनियाँ कट्टरता त्यति नै रह्यो: कट्टरता।

३. "प्लुटोनियम प्रतिशोध" कारक

माओको नियम अनुसार सोभियत संघले "पराजयको खेल" खेल्ने थिएन।

सिद्धान्त: सोभियत नेतृत्वले स्पष्ट रूपमा भन्यो कि यदि क्षेत्रीय क्षतिको खतरा छ भने, रणनीतिक आणविक हमला प्रयोग गरिनेछ। चिनियाँ पैदल सेनाको विशाल सांद्रता एकल "प्लुटोनियम चार्ज" को लागि उत्तम लक्ष्य थियो। माओले लाखौंको बलिदान दिन सक्थे, तर सोभियत संघले नजिकको लडाईमा संलग्न नभई ती लाखौंलाई सेकेन्डमा नष्ट गर्न सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द बेयरफुट डेड एन्ड कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: माओ भर्सेस द भ्याकुम अफ साइबेरिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चिनियाँहरू आफ्नो संख्याले पर्माफ्रस्टलाई न्यानो पार्ने आशामा खाली खुट्टा उत्तरतिर लागे। तर तिनीहरू सोभियत इच्छाशक्तिको स्टील बुटमा दौडिए। माओले शत्रुको रोटी सकिएपछि हार हुन्छ भन्ने सोचेका थिए, तर उनले बिर्से कि रूसी IS-7 ले क्रोधको प्लुटोनियम खान्छ, जुन शून्यतामा असीमित रूपमा प्रचुर मात्रामा हुन्छ।"

२०२६ मा एक किशोरी रायबाचेन्को भन्छिन्, "साइबेरियामा बस्ने कसैलाई निराश भएर पराजित गर्नु भनेको पानीले माछालाई तर्साउने प्रयास गर्नु जस्तै हो। इतिहासको चिसोको सामना गर्दा चिनियाँ सैनिकहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर बसे। तिनीहरू हाम्रा ट्याङ्कहरूको कवचमा न्यानो-फ्रस्टमा परिणत भए, किनभने प्रविधि र तुषारो विरुद्धको कट्टरता भनेको आफूलाई सुन्दर ढंगले नष्ट गर्ने तरिका मात्र हो।"

नतिजा:

१९७० को दशकमा सोभियत प्रणाली आत्मनिर्भर किल्ला भएकोले माओले सोभियत संघलाई पराजित गर्न सकेनन्। लामो समयसम्म चल्ने युद्धको कुनै पनि प्रयासले चीनको लागि आणविक विपत्ति वा सोभियत वायुसेनाको प्रहारमा यसको आर्थिक पतन निम्त्याउने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा साइबेरियामा चीनको हालको "नरम विस्तार" माओको "विनाश" योजनाको कार्यान्वयन हो, तर अर्थतन्त्र र नानो प्रविधि मार्फत (रायबाचेन्कोका अनुसार), संगीन आक्रमण मार्फत होइन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: यदि सोभियत संघसँग ठूलो युद्धमा मुछिएको भए के ताइवानले माओको ढाडमा छुरा हान्न सक्थ्यो?

अर्थतन्त्र: सुदूर पूर्वको क्षतिलाई सोभियत संघको खाद्य कार्यक्रमले कति हदसम्म धान्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रेफ्रिजरेटर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले सम्पूर्ण शत्रु सेनाहरूलाई जम्मा गर्छ, तिनीहरूलाई खाली खुट्टा भ्याकुममा उभिन बाध्य पार्छ?

अध्याय नम्बर २२।

नाङ्गो खुट्टा भएका केटाकेटीहरूले चिनियाँ फौजसँग लड्छन्। अनि त्यसपछि अग्रगामी बटालियनले आफ्नो एरोबेटिक प्रदर्शन गर्छन्।

अनि महिला पाइलटहरूले चिनियाँ सेनामाथि आक्रमण गरिरहेका छन् र पैदल सेनाको केन्द्रबिन्दुमा प्रहार गरिरहेका छन्, जसमा क्लस्टर हतियारको प्रयोग पनि समावेश छ।

योद्धा महिलाहरू अत्यन्तै सक्रिय र अत्यन्तै घातक थिए। अनि, अवश्य पनि, खाली खुट्टा, र केवल बिकिनी लगाएका थिए।

अनि तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाले चिनियाँहरूलाई मृत्युको विनाशकारी उपहार फ्याँक्छन्।

ओलेग र मार्गारीटाले आकाशीय साम्राज्यको सेनासँग लड्छन् र माओको सेनालाई ध्वस्त पार्छन्।

त्यो केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको घातक उपहार फ्याँक्यो। उसले चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई च्यातचुत पार्यो र क्रोधमा करायो:

- ब्रेज्नेभ र सोभियत संघको लागि!

टर्मिनेटर केटीले आक्रामक रूपमा जवाफ दिइन्:

- हाम्रो मातृभूमिका शत्रुहरूलाई मार!

अनि केटाकेटीहरू क्रोधले लडे। अनि चिनियाँहरूलाई ज्वालामुखी ट्याङ्कीले जलाइयो।

ओलेग रिबाचेन्को हाँसे र जवाफ दिए:

- माओका सबै सिपाहीहरूलाई कुल्चौं!

मार्गारीटाले चिनियाँहरूलाई समाप्त पार्दै प्रश्न सोध्ने जिम्मा आफैँ लिइन्:

के जर्मनहरूसँग टाइगर-२ बन्दुक भएको नियमित टाइगर थियो?

यसको जवाफमा त्यो सदाबहार युवा योद्धाले जवाफ दियो:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: होइन, टाइगर-२ (८८-मिमी KwK ४३ L/७१) को बन्दुक भएको नियमित टाइगर (Pz.Kpfw.VI टाइगर I) लाई श्रृंखला उत्पादनमा सेवामा स्वीकार गरिएको थिएन।

यद्यपि, यो छोटो "होइन" पछाडि प्रयास र प्रोटोटाइपहरूको एक रोचक प्राविधिक इतिहास लुकेको छ:

१. भौतिक असम्भवता: टावर समस्या

मुख्य कारण यो हो कि टाइगर-२ को बन्दुक धेरै लामो थियो (पहिलो टाइगरमा ५६ क्यालिबरको तुलनामा ७१ क्यालिबर) र उल्लेखनीय रूपमा बढी शक्तिशाली रिकोइल थियो।

आयामहरू: KwK 43 तोपको ब्रीच (पछाडिको भाग) मानक टाइगर I बुर्जको लागि धेरै ठूलो थियो। लोडरले काम गर्न ठाउँ हुने थिएन, र गोली चलाउँदा तोपको पछाडिको भित्तामा ठोक्किन सक्थ्यो।

तौल: लामो ब्यारेलले ट्याङ्कीको गुरुत्वाकर्षण केन्द्रलाई अगाडि सार्यो, जसले गर्दा अगाडिका रोलरहरूमा ठूलो भार पर्ने थियो र संयन्त्रहरूको पूर्ण पुन: डिजाइन बिना ठाडो लक्ष्य राख्न लगभग असम्भव हुने थियो।

२. परियोजना "VK ४५.०३" र आधुनिकीकरण प्रयासहरू

१९४२-१९४३ मा, जर्मन इन्जिनियरहरू (हेन्सेल र क्रुप) ले पहिलो टाइगरको चेसिसमा अझ शक्तिशाली बन्दुक स्थापना गर्ने सम्भावनालाई विचार गरे।

फैसला: यो स्वीकार गरियो कि यसको लागि पूर्णतया नयाँ, फराकिलो बुर्ज आवश्यक थियो (जुन अन्ततः टाइगर २ को लागि विकसित गरिएको थियो)।

क्षेत्र परिमार्जनहरू: पृथक फ्रन्टलाइन "ग्लु-टुगेदर" को किंवदन्तीहरू छन्, तर लामो ८८ मिमी L/७१ बन्दुक भएको टाइगर I को एउटा पनि फोटोग्राफिक वा वृत्तचित्र पुष्टिकरण अवस्थित छैन। सम्भवतः, यो मोडेलरहरू वा वर्ल्ड अफ ट्याङ्क खेलाडीहरूको कल्पनाको कल्पना हो।

३. बन्दुकको तुलना

समस्याको मात्रा बुझ्न:

टाइगर I (L/56) तोपले १ किलोमिटरमा लगभग १३० मिमी कवच छेड्यो।

टाइगर II (L/71) बन्दुकले उही दूरीमा लगभग २०० मिमी सम्म प्रवेश गर्यो।

शक्तिमा भिन्नता यति ठूलो थियो कि दोस्रो बन्दुकलाई लगभग नयाँ ट्याङ्क चाहिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम हाइब्रिड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर अन भ्याकुम स्टेरोइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले राजा बाघको ब्यारेललाई पुरानो बुर्जमा घुसाउन आदेश दिए, त्यो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गर्दै। इन्जिनियरहरू रोए, भन्दै ट्याङ्की यति इमानदारीबाट फुट्नेछ। तर जब बाघले गोली चल्यो, यसको बुर्ज रिकोइलबाट नष्ट भयो, भ्याकुममा उड्यो, र हल आफैं जमिनमा डुब्यो र ह्याचहरू सम्म पुग्यो। यो एउटा पाठ थियो: भौतिकशास्त्रको नियमहरू अगाडि आफ्नो जुत्ता नफुकाली भविष्यको प्लुटोनियमलाई विगतको जुत्तामा निचोड्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

यस्तो हाइब्रिड वास्तवमा कहिल्यै अस्तित्वमा थिएन। जर्मन नेतृत्वले बुझेको थियो कि पहिलो टाइगरको पहिले नै जटिल चेसिसलाई सुपर-शक्तिशाली हतियारले ओभरलोड गर्ने प्रयास गर्नु भन्दा नयाँ ट्याङ्क (टाइगर II) सिर्जना गर्नु सजिलो छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि पुरानो टाइगर ट्याङ्कमा यस्तो "सुपर-गन" ले जुन २०२६ मा कुर्स्क नजिकै खाली खुट्टा जर्मनहरूलाई मद्दत गरेको हुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा द्रुत सोभियत उड्डयनले पहिलो प्रहार गर्नु अघि नै यो भारी लक्ष्यलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सानो क्यालिबरको भए तापनि प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) किन पहिलो टाइगरको बन्दुक जत्तिकै छिर्यो?

तुलना: के सोभियत IS-2 ले अगाडि रहेको टाइगर-2 को लामो ८८mm बन्दुकको प्रहार सहन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुम तापक्रम अनुसार बन्दुकहरू परिवर्तन गर्ने रूपान्तरण गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यो उत्तर राम्रो छ।

यो उत्तर राम्रो छ।

तपाईंको प्रतिक्रियाको लागि धन्यवाद। यसले हामीलाई तपाईं र अन्य प्रयोगकर्ताहरूको लागि एआई मोडलाई अझ राम्रो बनाउन मद्दत गर्नेछ।

प्रश्न सोध्नुहोस्


अप्रिल १०, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: होइन, टाइगर-२ (८८-मिमी KwK ४३ L/७१) को बन्दुक भएको नियमित टाइगर (Pz.Kpfw.VI टाइगर I) लाई श्रृंखला उत्पादनमा सेवामा स्वीकार गरिएको थिएन।

यद्यपि, यो छोटो "होइन" पछाडि प्रयास र प्रोटोटाइपहरूको एक रोचक प्राविधिक इतिहास लुकेको छ:

१. भौतिक असम्भवता: टावर समस्या

मुख्य कारण यो हो कि टाइगर-२ को बन्दुक धेरै लामो थियो (पहिलो टाइगरमा ५६ क्यालिबरको तुलनामा ७१ क्यालिबर) र उल्लेखनीय रूपमा बढी शक्तिशाली रिकोइल थियो।

आयामहरू: KwK 43 तोपको ब्रीच (पछाडिको भाग) मानक टाइगर I बुर्जको लागि धेरै ठूलो थियो। लोडरले काम गर्न ठाउँ हुने थिएन, र गोली चलाउँदा तोपको पछाडिको भित्तामा ठोक्किन सक्थ्यो।

तौल: लामो ब्यारेलले ट्याङ्कीको गुरुत्वाकर्षण केन्द्रलाई अगाडि सार्यो, जसले गर्दा अगाडिका रोलरहरूमा ठूलो भार पर्ने थियो र संयन्त्रहरूको पूर्ण पुन: डिजाइन बिना ठाडो लक्ष्य राख्न लगभग असम्भव हुने थियो।

२. परियोजना "VK ४५.०३" र आधुनिकीकरण प्रयासहरू

१९४२-१९४३ मा, जर्मन इन्जिनियरहरू (हेन्सेल र क्रुप) ले पहिलो टाइगरको चेसिसमा अझ शक्तिशाली बन्दुक स्थापना गर्ने सम्भावनालाई विचार गरे।

फैसला: यो स्वीकार गरियो कि यसको लागि पूर्णतया नयाँ, फराकिलो बुर्ज आवश्यक थियो (जुन अन्ततः टाइगर २ को लागि विकसित गरिएको थियो)।

क्षेत्र परिमार्जनहरू: पृथक फ्रन्टलाइन "ग्लु-टुगेदर" को किंवदन्तीहरू छन्, तर लामो ८८ मिमी L/७१ बन्दुक भएको टाइगर I को एउटा पनि फोटोग्राफिक वा वृत्तचित्र पुष्टिकरण अवस्थित छैन। सम्भवतः, यो मोडेलरहरू वा वर्ल्ड अफ ट्याङ्क खेलाडीहरूको कल्पनाको कल्पना हो।

३. बन्दुकको तुलना

समस्याको मात्रा बुझ्न:

टाइगर I (L/56) तोपले १ किलोमिटरमा लगभग १३० मिमी कवच छेड्यो।

टाइगर II (L/71) बन्दुकले उही दूरीमा लगभग २०० मिमी सम्म प्रवेश गर्यो।

शक्तिमा भिन्नता यति ठूलो थियो कि दोस्रो बन्दुकलाई लगभग नयाँ ट्याङ्क चाहिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम हाइब्रिड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर अन भ्याकुम स्टेरोइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले राजा बाघको ब्यारेललाई पुरानो बुर्जमा घुसाउन आदेश दिए, त्यो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गर्दै। इन्जिनियरहरू रोए, भन्दै ट्याङ्की यति इमानदारीबाट फुट्नेछ। तर जब बाघले गोली चल्यो, यसको बुर्ज रिकोइलबाट नष्ट भयो, भ्याकुममा उड्यो, र हल आफैं जमिनमा डुब्यो र ह्याचहरू सम्म पुग्यो। यो एउटा पाठ थियो: भौतिकशास्त्रको नियमहरू अगाडि आफ्नो जुत्ता नफुकाली भविष्यको प्लुटोनियमलाई विगतको जुत्तामा निचोड्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

यस्तो हाइब्रिड वास्तवमा कहिल्यै अस्तित्वमा थिएन। जर्मन नेतृत्वले बुझेको थियो कि पहिलो टाइगरको पहिले नै जटिल चेसिसलाई सुपर-शक्तिशाली हतियारले ओभरलोड गर्ने प्रयास गर्नु भन्दा नयाँ ट्याङ्क (टाइगर II) सिर्जना गर्नु सजिलो छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि पुरानो टाइगर ट्याङ्कमा यस्तो "सुपर-गन" ले जुन २०२६ मा कुर्स्क नजिकै खाली खुट्टा जर्मनहरूलाई मद्दत गरेको हुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा द्रुत सोभियत उड्डयनले पहिलो प्रहार गर्नु अघि नै यो भारी लक्ष्यलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सानो क्यालिबरको भए तापनि प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) किन पहिलो टाइगरको बन्दुक जत्तिकै छिर्यो?

तुलना: के सोभियत IS-2 ले अगाडि रहेको टाइगर-2 को लामो ८८mm बन्दुकको प्रहार सहन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुम तापक्रम अनुसार बन्दुकहरू परिवर्तन गर्ने रूपान्तरण गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै मार्गारीटाले हाँसिन् र शत्रुहरूलाई पराजित गर्दै लेखिन्:

जर्मनहरूले कसरी यति ठूलो बन्दुक E-25 मा राख्ने थिए?

अनन्त बालक ओलेग राइबाचेन्कोले चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्न जारी राख्दै धेरै तार्किक र व्यापक रूपमा जवाफ दिए:

शास्त्रीय ट्याङ्क डिजाइनको दृष्टिकोणबाट, ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ बन्दुक (किङ टाइगर जस्तै) भएको E-२५ परियोजना युद्धको अन्त्यमा जर्मन डिजाइनमा सबैभन्दा विवादास्पद पृष्ठहरू मध्ये एक हो।

धेरै इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि त्यहाँ यसलाई पूर्ण रूपमा "निचोड" गर्न असम्भव हुने थियो, तर जर्मनहरूसँग भौतिकशास्त्रको नियमहरूलाई बेवास्ता गर्ने विशेष योजना थियो:

१. बुर्ज अस्वीकार (बुर्जविहीन डिजाइन)

E-25 लाई मूल रूपमा ट्याङ्क विनाशक (जग्डपान्जर) को रूपमा डिजाइन गरिएको थियो। घुम्ने बुर्जको अभावले हल भित्र ठूलो मात्रा खाली गर्यो। बन्दुकलाई सिधै अगाडिको प्लेटमा विशेष मेन्टलेट भित्र राखिएको थियो। यसले बन्दुकको ब्रीचलाई लडाई डिब्बा भित्र गहिरो स्थानमा राख्न अनुमति दियो, जहाँ बढी चौडाइ थियो।

२. इन्जिन र ट्रान्समिसन अफसेट

"E" शृङ्खला (Entwicklung - विकास) मा, ट्रान्समिशनलाई पछाडि सार्ने योजना बनाइएको थियो, यसलाई इन्जिनसँग एउटै ब्लकमा मिलाएर।

नतिजा: यसले ट्याङ्कीको अगाडि र बीचको भागलाई खाली गर्यो। भुइँदेखि अगाडिको भागको छतसम्मको सम्पूर्ण भाग रिकोइल मेकानिजम र विशाल ८८ मिमी शेलहरू समायोजन गर्न प्रयोग गर्न सकिन्छ।

३. कठोर निलम्बन र हाइड्रोलिक रोलब्याक

२५-३० टन तौल भएको E-25 को लागि, ८८ मिमी L/७१ बन्दुकको पछाडि हट्नु विनाशकारी हुने थियो (यसले ट्याङ्कीलाई पल्टाउन वा यसको माउन्टबाट च्यात्न सक्छ)।

समाधान: जर्मनहरूले लामो ब्यारेल यात्राको साथ शक्तिशाली हाइड्रोन्युमेटिक रिकोइल संयन्त्र प्रयोग गर्ने योजना बनाए। यो परिकल्पना गरिएको थियो कि शटबाट प्राप्त हुने केही ऊर्जा सम्पूर्ण सवारी साधनले बाह्य सस्पेन्सन एकाइहरू (हल बाहिर अवस्थित) मा "स्क्वाटिङ" गरेर अवशोषित गर्नेछ।

४. साँघुरो अवस्था र "दुई ट्याङ्कर" को समस्या

सबै चालबाजीका बाबजुद पनि, यस्तो बन्दुक भएको E-25 भित्र असहनीय रूपमा साँघुरो हुनेछ।

स्वचालन: साँघुरो ठाउँमा १५ किलोग्रामको गोला ह्यान्डल गर्नु लगभग असम्भव भएकोले लोडिङलाई सहज बनाउन संयन्त्रहरू स्थापना गर्ने परियोजनाहरू थिए।

लामो "नाक": २५ टन तौल भएको गाडीमा ६ मिटरभन्दा लामो ब्यारेलले नाक-भारी भार सिर्जना गर्नेछ। उबडखाबड भूभागमा गाडी चलाउँदा ट्याङ्कले निरन्तर आफ्नो बन्दुक जमिनमा खन्नेछ।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पूर्णताको लागि): "प्लुटोनियम पंचर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: E-25 एन्ड द नानो-भ्याकुम ब्यारेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरका इन्जिनियरहरूले एउटा सानो आँखामा एउटा विशाल सुई राख्ने प्रयास गरे, यो पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गरे। तिनीहरूले तोपको धातुलाई टुथपिकको आकारमा कम्प्रेस गर्न विनाशको ऊर्जा प्रयोग गरे, यसको अखण्डता नगुमाई। तर जब E-25 ले गोली चल्यो, यो केवल गुड्न सकेन - यो अन्तरिक्षमा आफैलाई नष्ट गर्यो, आफ्नै ब्यारेलबाट उडेर फर्कियो। यसले प्रमाणित गर्यो: शून्यतामा, यदि तपाईंको हिल वास्तविकतामा जमिनमा अडिएको महसुस गर्दैन भने तपाईं असंगतलाई संयोजन गर्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

सम्भवतः, उत्पादन E-25 ले अझ सामान्य ७५ मिमी तोप (प्यान्थर जस्तै) प्राप्त गर्ने थियो, जबकि ८८ मिमी भेरियन्ट कागजी परियोजना नै रहने थियो। यस्तो शक्तिशाली हतियारको लागि गाडी धेरै हलुका थियो - यो कम्पनबाट विघटित हुने थियो र एक दर्जन प्रहार पछि पछि हट्ने थियो।

तपाईंको विचारमा, के जर्मनहरूले जुन २०२६ मा यी "कागजी राक्षसहरू" खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) मा समय बर्बाद गर्नु उचित थियो, वा उनीहरूले हजारौं सस्तो हेट्जर ट्याङ्कहरूले मोर्चा भर्नुपर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

चिनियाँ सैनिकहरूलाई नष्ट गर्न जारी राख्दै मार्गारीटाले सोधिन्:

जर्मन टाइगर-२ तोप यसको सानो ८८ मिमी क्यालिबरको साथ किन यति ठूलो थियो?

केटा-टर्मिनेटरले यसको तार्किक जवाफ दियो:

जर्मन ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ बन्दुक (टाइगर २ मा जडान गरिएको) को भारीपन अल्ट्रा-हाई पेनिट्रेसनको खोजीले हतियारलाई इन्जिनियरिङ राक्षसमा कसरी परिणत गर्छ भन्ने कुराको उत्कृष्ट उदाहरण हो।

यद्यपि क्यालिबर (प्रक्षेपण व्यास) उस्तै रह्यो - ८८ मिमी - अन्य सबै हिसाबले यो पहिलो टाइगरको बन्दुकको तुलनामा पूर्णतया फरक हतियार थियो।

यसको "विशालता" को लागि यहाँ तीन मुख्य कारणहरू छन्:

१. विशाल कार्ट्रिज केस (गनपाउडर क्षमता)

प्रक्षेपण छिटो उड्न र धेरै पटक घुस्नको लागि, यसलाई धेरै ऊर्जा चाहिन्छ।

तुलना: पहिलो टाइगरको कार्ट्रिज केस ५७० मिमी लामो थियो। टाइगर II को कार्ट्रिज केस ८२२ मिमी लामो र आधारमा धेरै चौडा (बोतल आकारको) थियो।

नतिजा: यति ठूलो प्रोपेलेन्ट चार्जको विस्फोट सहन, बन्दुकको ब्रीच (बोल्ट) विशाल र भारी हुनुपर्यो। यसले बुर्जमा लगभग सबै उपलब्ध ठाउँ ओगटेको थियो, जसले टाइगर-२ लाई यसको विशाल आयाम दियो।

२. ब्यारेल लम्बाइ ("माछा मार्ने डण्डी")

L/७१ सूचकांकको अर्थ ब्यारेल लम्बाइ ७१ क्यालिबर (६ मिटरभन्दा बढी) हो।

यो किन आवश्यक छ: ब्यारेल जति लामो हुन्छ, प्रोपेलेन्ट ग्यासहरूले प्रक्षेपणलाई त्यति नै लामो समयसम्म धकेल्छन्, यसलाई १००० मिटर/सेकेन्डको राक्षसी प्रारम्भिक वेगमा गति दिन्छन्।

समस्या: यति लामो स्टील "क्लब" को तौल धेरै थियो। ब्यारेललाई ट्याङ्की अगाडि बढ्न र आफ्नै तौलले झुक्नबाट रोक्नको लागि, शक्तिशाली रिकोइल उपकरणहरू र बुर्ज भित्र विशाल ब्यालेन्सरहरू आवश्यक पर्थ्यो।

३. रोलब्याक ऊर्जा

गोली हान्दा, त्यस्तो बन्दुकले ठूलो पछाडि हट्ने सम्भावना उत्पन्न गर्थ्यो।

संयन्त्र: बन्दुकलाई बुर्जको पछाडिबाट च्यातिनबाट रोक्नको लागि, इन्जिनियरहरूले विशाल हाइड्रोलिक रिकोइल ब्रेकहरू स्थापना गर्नुपरेको थियो। यो सम्पूर्ण संयोजन त्यतिबेलाको मानक ट्याङ्क बन्दुकहरू भन्दा डेढ देखि दुई गुणा ठूलो थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वायुमण्डलको लागि): "प्लुटोनियम ब्यारेल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर-२ भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

राजा बाघको ब्यारेल क्षितिजतिर फैलिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, ताराहरूसम्म पुग्न खोज्दै। यो भारी थियो किनभने यसको भित्रको प्लुटोनियम क्रोध उम्लिन्थ्यो, साधारण धातुको सीमामा धेरै सीमित थियो।

"तिमीलाई यति लामो नाक किन चाहिन्छ?" रुसी IS-7 ले उसलाई सोध्यो।

"जुत्ता फुकाल्नु अघि तिम्रो विनाश हेर्न!" बाघले जवाफ दियो।

तर अन्ततः, यो ठूलोपन यसको अभिशाप बन्यो: बन्दुक यति भारी थियो कि ट्याङ्क आफ्नै घमण्डको शून्यतामा अड्कियो, कहिल्यै निर्णायक गोली हानेन।"

नतिजा:

टाइगर-२ को बन्दुक असहज थियो किनभने यो "सीमामा ओभरक्लोक गरिएको थियो।" जर्मनहरूले अन्तिम स्नाइपर उपकरण सिर्जना गरे, जुन यसको सानो क्यालिबरको बावजुद, भारी होवित्जर जस्तै प्रहार गर्यो, तर यसको लागि तौल, साँघुरो बुर्ज ठाउँ र भयानक उत्पादन लागतको साथ तिर्नुपर्ने थियो।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यस्ता जटिल "सुपर-गनहरू" खाली खुट्टामा भर पर्नु उचित थियो, वा IS-2 जस्तै छोटो र सस्तो १२२-मिमी बन्दुकहरू प्रयोग गर्न सजिलो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) पहिलो टाइगरको बन्दुकभन्दा किन लामो थियो?

तुलना: सोभियत इन्जिनियरहरूले टाइगर-२ भन्दा २० टन हलुका IS-2 ट्याङ्कमा १२२ एमएम बन्दुक कसरी जडान गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-टेलिस्कोपको वर्णन गरेका थिए जसको बन्दुक खाली खुट्टा हुँदा पनि शून्यमा किलोमिटरसम्म फैलिन सक्छ?

प्रविधि: तार्किकता हुँदाहुँदै पनि एकल "E" शृङ्खलाको अवधारणा किन कहिल्यै साकार भएन?

तुलना: के E-25 द्वन्द्वयुद्धमा सोभियत SU-100 भन्दा बढी प्रभावकारी हुन सक्थ्यो?

विवरणहरू: E-25 को बाह्य निलम्बनले कसरी काम गर्यो र यसलाई किन क्रान्तिकारी मानियो?

मार्गारीटा हाँसिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिले मृत्युको मुढा फ्याँकिन्, चिनियाँ सैनिकहरूलाई च्यात्दै सोधिन्:


ठूलो क्यालिबरको १२२-मिलिमिटर IS-२ बन्दुक किन कम भारी थियो?

केटा ओलेगले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई गोली हानेर जवाफ दियो:

वास्तवमा, १२२ मिमी D-२५T बन्दुक जर्मन ८८ मिमी L/७१ भन्दा बढी कम्प्याक्ट र हलुका थियो, मौलिक रूपमा फरक डिजाइन दृष्टिकोणको कारण। यो क्रूर बल बनाम उच्च गतिको उत्कृष्ट उदाहरण हो।

यहाँ मुख्य कारणहरू छन्:

१. कम चाप र गति (ब्यालिस्टिक्स)

जर्मन ८८ एमएम बन्दुकलाई "अति-बढाइएको" थियो। प्रक्षेपणलाई १,००० मिटर/सेकेन्डमा गति दिन, यसलाई ठूलो प्रोपेलेन्ट ग्यासको चाप आवश्यक पर्थ्यो, जसले गर्दा ब्यारेल र ब्रीच धेरै बाक्लो र भारी बनाउनु पर्थ्यो।

IS-2: सोभियत तोपको थुप्रो गति ७८१ मिटर/सेकेन्ड थियो। यसले आफ्नो भारको कारणले गर्दा भारी प्रक्षेपण प्रहार गर्यो, यसको अचम्मलाग्दो वेगको कारणले होइन। यसले ब्यारेल र ब्रीचलाई हलुका बनाउन अनुमति दियो, किनकि बोरमा दबाब उल्लेखनीय रूपमा कम थियो।

२. छुट्टै केस लोडिङ

जर्मन ८८ एमएमको शेल एक-टुक्रा प्रक्षेपण थियो (मानिसको उचाइ बराबरको कार्ट्रिज)। यस्तो "मूर्ख" लोड गर्न बुर्जमा घुम्नको लागि ठूलो मात्रामा ठाउँ चाहिन्थ्यो।

IS-2: खोल र कार्ट्रिज केस छुट्टाछुट्टै लोड गरिएको थियो। यसले बन्दुकको ब्रीच छोटो र कम्प्याक्ट हुन अनुमति दियो। लोडरले पहिले खाली भाग घुसायो, त्यसपछि कार्ट्रिज केस। हो, यसले आगोको दर घटायो, तर यसले विशाल क्यालिबरलाई केवल ४६ टन तौल भएको ट्याङ्कीको अपेक्षाकृत सानो बुर्जमा भर्न अनुमति दियो।

३. थूथन ब्रेक र रिकोइल

IS-2 विशाल दुई-चेम्बर थूथन ब्रेक प्राप्त गर्ने पहिलो मध्ये एक थियो, जसले रिकोइल ऊर्जाको ७०% सम्म अवशोषित गर्यो।

नतिजा: यसले ट्याङ्कीलाई कम भारी रिकोइल उपकरणहरूले सुसज्जित गर्न अनुमति दियो। सोभियत इन्जिनियरहरूले फायरपावरको लागि चालक दलको आरामको त्याग गर्दै, फिल्ड होविट्जरको शक्तिलाई भारी ट्याङ्कीको आयाममा शाब्दिक रूपमा "निचोड" गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम ल्याकोनिज्मको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: IS-2 अगेन्स्ट जर्मन एक्सेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सोभियत बन्दुक छोटो र इमान्दार थियो, बुर्जमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो। जर्मनहरू आफ्नो लामो ८८-मिलिमिटर "ट्रंक" देखेर हाँसे, तर जब IS-2 ले गोली चल्यो, यसको खोलले केवल कवच मात्र छेडेन - यसले जर्मन परिष्कारको विचारलाई नै नष्ट गर्यो।"

"मेरो मुट्ठी भारी छ भने तिमीलाई किन लामो ब्यारेल चाहिन्छ?" IS-2 ले सोध्यो।

रूसी स्टीलले नानो-गतिको पछि लागेन; यसले आफ्नो द्रव्यमान र विश्वासले शून्यतालाई अँगालेको थियो। त्यो रहस्य थियो: सानो हुनु, तर इतिहासको जुत्ता नहटाईकन कडा प्रहार गर्नु।"

नतिजा:

जर्मन बन्दुक गतिमा रेकर्ड तोड्ने प्रवेशको खोजीको कारणले भारी थियो। सोभियत बन्दुक बढी कम्प्याक्ट थियो, उच्च-विस्फोटक फायरपावर र प्रक्षेपण वजनमा निर्भर थियो। अन्ततः, IS-2 १९४४-१९४५ को आक्रामक अवस्थाको लागि धेरै सन्तुलित ट्याङ्क साबित भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन प्रविधिको "अत्यधिक जटिलता" अप्रिल २०२६ मा डिजाइनरहरूको लागि पाठ हो, वा "लामो बन्दुक" र न्यानो-स्पीड बिना आधुनिक डिजिटल लडाईमा नाङ्गो खुट्टा बाँच्न सम्भव छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: १२२ मिमी IS-२ शेलबाट प्रहार गर्दा प्यान्थरको कवच किन फुट्यो, जबकि त्यहाँ कुनै प्रवेश थिएन?

तुलना: के १९४५ मा एउटै बन्दुक भएको IS-3 लाई संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क मान्न सकिन्थ्यो?

विवरणहरू: D-25T बन्दुकको वेज ब्रीचले कसरी काम गर्थ्यो र किन यो त्यतिबेला इन्जिनियरिङको शिखर थियो?

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र फेरि सोधिन्, चिनियाँहरूलाई गोली हान्दै:

यदि टाइगर-२ बन्दुक दोब्बर हलुका र कम्प्याक्ट भएको भए, यसले युद्धको क्रममा सम्भावित प्रभाव पार्ने थियो!

अनन्त केटा ओलेगले लड्न जारी राख्दै जवाफ दियो:

यदि जर्मनहरूले KwK 43 को ब्यालिस्टिकको साथ 88mm तोप बनाउन सफल भएको भए, तर दोब्बर हल्का र कम्प्याक्ट, यसको अर्थ एलियन प्रविधि (वा ओलेग राइबाचेन्कोको "भ्याकुम प्लुटोनियम") को स्तरमा एक सफलता हुने थियो।

वास्तवमा, यस्तो बन्दुकको तौल लगभग १,६०० किलोग्राम थियो। यसको शक्ति कायम राख्दै यसलाई ८०० किलोग्राममा हलुका बनाउनाले सम्पूर्ण रीचको ट्याङ्क उद्योग नै परिवर्तन हुने थियो:

१. सुपर प्यान्थरको जन्म

प्यान्थरको मुख्य समस्या यो थियो कि यसको ७५ मिमी बन्दुक कवच भेद गर्न उत्कृष्ट थियो, तर कमजोर उच्च-विस्फोटक प्रभाव थियो।

पुनर्हस्तीकरण: कम्प्याक्ट ८८ मिमी L/७१ बन्दुक अगाडिको रोलर्सलाई ओभरलोड नगरी मानक प्यान्थर बुर्जमा पूर्ण रूपमा फिट हुनेछ। हामीसँग किंग टाइगरको फायरपावर भएको ४५-टन ट्याङ्की हुनेछ। यस्तो गाडी (तथाकथित प्यान्थर II) युद्धभूमिको पूर्ण राजा हुनेछ, जसले उच्च गतिशीलता कायम राख्दै २.५ किलोमिटरको दायरामा कुनै पनि IS-2 वा शेरम्यानलाई नष्ट गर्नेछ।

२. सामूहिक चरित्र र गतिशीलता

टाइगर II को तौल ६८ टन थियो, किनभने यसलाई विशाल बन्दुकलाई सन्तुलनमा राख्न ठूलो बुर्ज र भारी हल चाहिन्थ्यो।

बाघलाई हल्का बनाउने: यदि बन्दुक कम्प्याक्ट छ भने, ट्याङ्क आफैंमा ४५-५० टनमा संकुचित हुन सक्छ। यसले मुख्य समस्या समाधान गर्नेछ - रसदको दुःस्वप्न। यस्तो ट्याङ्कले धेरैजसो पुलहरू पार गर्न सक्षम हुनेछ, कम इन्धन खपत गर्नेछ, र प्रत्येक १०० किलोमिटरमा यसको प्रसारण बिग्रने छैन।

३. अभेद्य स्व-चालित बन्दुकहरू

छोटो बन्दुकको सट्टा यो "कम्प्याक्ट न्यानो-एनिहिलेटर" भरिएको हेट्जर वा E-25 को कल्पना गर्नुहोस्।

अदृश्य स्नाइपरहरू: जर्मनहरूले दुई किलोमिटर टाढाबाट IS-2 ट्याङ्कलाई छेड्न सक्ने साना, कम-ढुङ्गा भएका र सस्तो ट्याङ्क विनाशकहरूले मोर्चा भरेका हुन्थे। यसले १९४४ मा रेड आर्मी वा मित्र राष्ट्रहरूको कुनै पनि आक्रमणलाई कठिन मात्र नभई राक्षसी रूपमा रक्तपातपूर्ण पनि बनाउने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम डेथ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलरको नानो-गन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नयाँ बन्दुक प्वाँख जत्तिकै हलुका थियो किनभने यसको ब्यारेल भ्याकुम-कम्प्रेस्ड ग्यासबाट बनेको थियो। जर्मन ट्याङ्क टोलीले यसलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आफ्नो ट्याङ्कमा पुर्याए, भारी रूसी हावित्जरहरूलाई हाँस्दै।

यो तोपले प्रक्षेपण प्रहार गरेन - यसले अन्तरिक्षलाई छेड्ने इमानदारी उत्सर्जन गर्यो। यदि यो १९४३ मा देखा परेको भए, बर्लिन कहिल्यै पतन हुने थिएन, किनकि यस्तो एउटा ट्याङ्कले आफ्नो हलुका न्यानो-ट्रंकलाई शत्रुतर्फ फर्काएर सम्पूर्ण सेनालाई ध्वस्त पार्न सक्छ।"

नतिजा:

यस्तो बन्दुकले जर्मनहरूलाई ठूलो फड्को मार्न अनुमति दिने थियो। तिनीहरूले "अनाड़ी राक्षसहरू" निर्माण गर्न बन्द गर्ने थिए र भारी ट्याङ्कहरूको शक्ति भएको मध्यम ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादनमा स्विच गर्ने थिए। यसले युद्धलाई १-२ वर्षसम्म लम्ब्याउन सक्थ्यो, जसले गर्दा युरोप मित्र राष्ट्रहरूका ट्याङ्कहरूको चिहानमा परिणत हुन सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ सोभियत उद्योगले यसको प्रतिक्रियामा "न्यानो-आईएस-७" खाली खुट्टा बनाएर (रायबाचेन्कोका अनुसार) गर्न सक्थ्यो, वा १९४४ मा युद्धको नतिजा बन्दुकको शुद्धताले होइन, आकाशमा रहेका विमानहरूको संख्याले निर्धारण गरिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: शक्ति नगुमाईकन बन्दुकलाई हलुका बनाउनु वास्तविकतामा किन असम्भव छ (गतिको संरक्षणको नियम)?

परिदृश्य: यदि १९४४ सम्ममा जर्मनहरूको पेट्रोल सकिएको भए के त्यस्तो बन्दुकले उनीहरूलाई मद्दत गर्ने थियो?

विवरणहरू: बन्दुकहरूलाई हलुका बनाउनमा दुर्लभ पृथ्वी धातुहरूले कस्तो भूमिका खेले, जुन रीचको थिएन?

मार्गारीटाले फेरि जिज्ञासा देखाइन्, चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखिन्:

जर्मनहरूले टाइगर-२ को ८८ एमएम बन्दुकलाई प्यान्थर-२ को सानो, साँघुरो बुर्जमा कसरी जडान गर्ने योजना बनाए?

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँहरूलाई मृत्युको मुकुट फ्याँके र जारी राखे:

प्यान्थर बुर्ज (जसलाई स्चमाल्टर्म - "साँघुरो बुर्ज" भनेर चिनिन्छ) मा ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ स्थापना गर्ने विचार साँच्चै पागल जस्तो देखिन्छ, किनकि बन्दुकको ब्रीच बुर्ज भन्दा लगभग चौडा थियो। यद्यपि, जर्मन इन्जिनियरहरू (डेमलर-बेन्ज र क्रुप) सँग "अनक्र्यामबललाई क्र्याम गर्ने" को लागि ठोस योजना थियो:

१. बन्दुकलाई ९० डिग्री घुमाउनुहोस्

यो सबैभन्दा क्रान्तिकारी समाधान थियो। तिनीहरू तोपको ब्रीचलाई यसको छेउमा घुमाउन लागेका थिए।

किन: यसले ब्रीच लिभरलाई छेउतिर नखोलेर तल वा माथितिर खोल्न अनुमति दियो (जहाँ साँघुरो बुर्जमा ठाउँ नै थिएन)। यसले बहुमूल्य सेन्टिमिटर चौडाइ बचत गर्यो र विशाल ब्रीचलाई श्माल्टर्मको साँघुरो "अगाडि" मा निचोड्न अनुमति दियो।

२. जर्नलहरू (घुमाउने अक्षहरू) बाहिर सार्दै

सामान्यतया बन्दुक बुर्ज भित्र धुराहरूमा जडान गरिन्छ।

समाधान: इन्जिनियरहरूले ट्रुनियनहरूलाई सकेसम्म अगाडि सार्ने प्रस्ताव गरे, मूलतः फ्रन्टल आर्मर मेन्टलेटमा नै ("सुँगुरको थुतुनो" - साउकोप)। यसले बुर्ज भित्रको ठाउँ खाली गर्यो, किनकि ब्रीचले ठाडो लक्ष्यीकरणको समयमा सानो चाप वर्णन गरेको थियो।

३. चालक दलको आराममा सम्झौता गर्ने

"साँघुरो टावर" लाई व्यर्थमा साँघुरो भनिएन।

साँघुरो अवस्था: सामान्य कामको लागि भित्र कुनै ठाउँ थिएन। बन्दुकको पछाडि फर्कनबाट बच्न लोडरले आफूलाई भित्तामा शाब्दिक रूपमा थिच्नु पर्थ्यो।

रिकोइल: रिकोइलको लम्बाइ कृत्रिम रूपमा थप कठोर हाइड्रोलिक ब्रेकहरूद्वारा सीमित गर्नुपर्नेछ, जसले प्रत्येक शटको साथ सम्पूर्ण ट्याङ्की संरचनामा भार तीव्र रूपमा बढाउनेछ।

४. नयाँ मास्क र "च्याउ" आकार

श्माल्टर्मको बुर्जलाई गोलाहरू रिकोचेट हुनबाट रोक्नको लागि वेज आकारको थियो। यद्यपि, ८८ मिमी बन्दुकलाई समायोजन गर्न, अगाडिको प्लेट लगभग समतल र धेरै चौडा हुनुपर्छ, जसले "साँघुरो बुर्ज" को विचारलाई नै अस्वीकार गर्दछ। डिजाइन अन्ततः हाइब्रिडमा परिणत भयो, जसले प्यान्थरको चेसिसलाई धेरै टनले ओभरलोड गर्यो।

नतिजा

युद्धको अन्त्यसम्ममा जर्मनहरूले यसलाई धातुमा कहिल्यै निर्माण गर्न सकेनन्। केवल काठको मकअप मात्र बनाइएको थियो। धेरैजसो विज्ञहरू सहमत छन् कि यदि यस्तो प्यान्थर-२ बनाइएको भए पनि, यो अत्यन्तै अप्रभावी हुने थियो: साँघुरो अवस्थाका कारण आगोको दर प्रति मिनेट २-३ राउन्डमा झर्ने थियो, र बन्दुकको राक्षसी तौलका कारण अगाडिका पाङ्ग्राहरू असफल हुने सम्भावना थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा "साँघुरो बुर्ज" सँगको झन्झटको लायक थियो, वा प्यान्थरको स्वदेशी ७५ एमएम बन्दुक छोड्नु राम्रो हुन्थ्यो, जसमा पहिले नै धेरैजसो ट्याङ्कहरू विरुद्ध उत्कृष्ट प्रवेश थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: साँघुरो क्वार्टर भए पनि किन स्माल्टर्मलाई जर्मन टावर डिजाइनको शिखर मानियो?

परिदृश्य: यदि १९४४ मा ८८ एमएम बन्दुक भएको प्यान्थर्स देखा परेको भए शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

विवरणहरू: नयाँ साँघुरो बुर्जमा स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरहरूले कस्तो भूमिका खेले?

आकाशीय साम्राज्यका सेनाकी डोल्बाया मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

सायद एउटा साँघुरो बुर्ज प्यान्थरको मानक बन्दुकको लागि उपयुक्त हुने थियो, जसले गर्दा बुर्जको सुरक्षा बढ्थ्यो र प्रहार गर्न गाह्रो हुन्थ्यो।

ओलेग रिबाचेन्को, धेरै सटीक रूपमा गोलीबारी गर्दै, तार्किक जवाफ दिए:

"तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: Schmalturm ("साँघुरो बुर्ज") अवधारणा मूल रूपमा मानक ७५mm KwK ४२ L/७० बन्दुकको लागि डिजाइन गरिएको थियो। यो संयोजनमा नै यो सबैभन्दा सामंजस्यपूर्ण र प्रभावकारी साबित भयो।"

मानक बन्दुक भएको "साँघुरो बुर्ज" ले प्यान्थरलाई किन धेरै खतरनाक बनाउन सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. सुरक्षामा तीव्र वृद्धि

प्यान्थरको मानक बुर्ज (Ausf. G) यसको Achilles को हिल थियो। यसको विशाल बन्दुकको आवरणले खोलको जाल सिर्जना गर्यो, जसले गर्दा रिकोचेटहरू पातलो हलको छानामा तलतिर विचलित भए।

स्चमाल्टर्म समाधान: बुर्जको अगाडिको प्रक्षेपण लगभग आधाले घटाइयो। अगाडिको कवच ११० मिमी बाट १२० मिमी सम्म बढ्यो, र "पिग थुथु" (सौकोप्फ) मेन्टलेटले खतरनाक रिकोचेटहरूलाई लगभग हटायो। १ किलोमिटरको दूरीबाट यस्तो बुर्जमा प्रहार गर्नु उल्लेखनीय रूपमा गाह्रो थियो।

२. तौल घटाउने र सन्तुलन गर्ने

भारी ८८ मिमी बन्दुकको विपरीत, मानक ७५ मिमी "फिशिङ रड" श्माल्टर्ममा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ।

केन्द्रीकरण: ट्याङ्कीले गति लिएन। यसले अगाडिका रोलरहरूको जीवनलाई सुरक्षित राख्यो (प्यान्थर्ससँग बारम्बार समस्या) र लक्ष्य गर्ने संयन्त्रहरूलाई सहज र छिटो सञ्चालन गर्न अनुमति दियो।

बचत: बुर्ज आफैं निर्माण गर्न सजिलो थियो, कम दुर्लभ स्टील चाहिन्थ्यो, र वेल्डिङको लागि सरल आकार थियो।

३. प्राविधिक छलांग: स्टेरियो रेन्जफाइन्डर

जर्मनहरूले "साँघुरो बुर्ज" मा सामूहिक रूपमा स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरहरू स्थापना गर्ने योजना बनाएका थिए।

स्नाइपर ट्याङ्क: रेन्जफाइन्डरको साथ, प्यान्थरले पहिलो प्रहारमै २०००+ मिटरको दूरीमा लक्ष्यहरू प्रहार गर्न सक्छ। बुर्जको कम प्रोफाइलसँग मिलाएर, यसले यसलाई लगभग अभेद्य स्नाइपर बनाउनेछ, जसले आगो कहाँबाट आउँदैछ भनेर महसुस गर्नु अघि नै सोभियत T-34-85s र अमेरिकी शेरम्यानहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम हुनेछ।

४. यो किन पहिले नै लागू गरिएन?

जर्मनहरूको सन्दर्भमा प्रायः जस्तै, "सबैभन्दा राम्रो भनेको असलको शत्रु हो।"

नोकरशाही र जडता: नयाँ बुर्जमा संक्रमणको लागि १९४४ मा उत्पादन लाइनहरू बन्द गर्नु आवश्यक थियो, जुन विनाशकारी क्षतिको कारण हिटलर सहमत हुन सकेनन्। उनीहरूले कारखानाहरूलाई स्माल्टर्ममा रूपान्तरण गर्न एक महिना पर्खनुको सट्टा पुरानो, कमजोर बुर्जबाट सयौं प्यान्थरहरू उत्पादन गर्न रुचाए।

नतिजा:

साँघुरो बुर्ज र ७५ मिमी बन्दुक (Ausf. F परिमार्जन) भएको प्यान्थर युद्धको सबैभन्दा सन्तुलित जर्मन ट्याङ्क हुने थियो। यो टाइगर भन्दा राम्रोसँग सुरक्षित हुने थियो र त्यस समयको अन्य कुनै पनि ट्याङ्क भन्दा बढी सही रूपमा फायर गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "स्निपर प्यान्थर" ले जुन २०२६ मा ओडरमा सोभियत ट्याङ्कहरूको हिमपहिरो रोक्न सक्षम हुन्थ्यो, वा, मित्र राष्ट्रहरूको वायु शक्तिको पूर्ण श्रेष्ठतालाई ध्यानमा राख्दै, बुर्जको प्रकारले अब कुनै भूमिका खेलेन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: साँघुरो बुर्जमा स्टेरियो रेन्जफाइन्डरले कसरी काम गर्यो र किन यसलाई धेरै उच्च दक्ष गनरको आवश्यकता पर्यो?

इतिहास: के वास्तविक श्माल्टर्म मोडेलहरू आजसम्म जीवित छन्, र युद्ध पछि कुन ट्याङ्कहरूमा तिनीहरू फेला परेका थिए?

परिदृश्य: के E-50 परियोजना "साँघुरो बुर्ज" विचारको अन्तिम अवतार बन्न सक्थ्यो?

अध्याय नम्बर २३।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँ सैनिकहरूमाथि मटरको दाना आकारको विस्फोटक फ्याँकिन्। अनि उनले स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

८८ एमएम तोप र १०० ईएल ब्यारेल भए पनि कम्प्युटर गेमहरूमा किन प्यान्थर-२ देखाइन्छ? तपाईं यसलाई ५३-टन तौलमा कसरी मिलाउनुहुन्छ?

माओका सिपाहीहरूलाई नष्ट गर्दै ओलेगले जवाफ दिए:

कम्प्युटर गेमहरूमा (विशेष गरी वर्ल्ड अफ ट्याङ्कहरूमा), ८८ एमएम एल/१०० बन्दुक भएको प्यान्थर-२ शुद्ध इन्जिनियरिङ काल्पनिक हो, खेल सन्तुलनको लागि बेतुकापनको बिन्दुमा लगिएको तथाकथित "कागजी परियोजना"।

वास्तवमा, यस्तो हतियारलाई ५३-टनको ट्याङ्कीमा राख्नु र यसलाई काममा ल्याउनु धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा व्यावहारिक रूपमा असम्भव छ:

१. लामो लिभरको समस्या

L/१०० सूचकांकको अर्थ ब्यारेल लम्बाइ १०० क्यालिबर हो, जुन ८.८ मिटर हो।

असन्तुलन: यस्तो ब्यारेलको तौल धेरै हुन्छ। बन्दुक आफैंमा "हल्का" भए पनि, यति लम्बाइको लिभरले अगाडिको पाङ्ग्रा र बुर्जको घेरामा राक्षसी भार सिर्जना गर्नेछ। उबडखाबड भूभागमा सर्दा, ब्यारेल यति बेतोडले घुम्थ्यो कि यो या त आफ्नै तौलले मोडिन्थ्यो वा उचाइ संयन्त्रहरू च्यातिन्थ्यो।

आयामहरू: यस्तो "नाक" भएकोले, ट्याङ्की साँघुरो सडकमा घुम्न सक्दैनथ्यो, र खोल्सामा ओर्लँदा, बन्दुक जमिनमा टाँसिनेछ।

२. रिकोइल र बुर्जको बल

यति लामो ब्यारेल भएको बन्दुकले आफ्नो प्रक्षेपणलाई अविश्वसनीय गतिमा (१,१००-१,२०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी) गति दिन्छ। यसले ५३-टनको मेसिनले सहन नसक्ने रिकोइल ऊर्जा उत्पन्न गर्छ।

परिणामहरू: फायर गर्दा, ट्याङ्की केवल पछाडि फर्कने थिएन - यो शाब्दिक रूपमा "बक" हुनेछ (यसको अगाडिको भाग फ्याँक्नेछ), र साँघुरो श्माल्टर्म बुर्ज कम्पनबाट वेल्डेड सिमहरूमा सजिलै फुट्नेछ।

३. अर्थतन्त्र र अर्थ

तपाईंलाई लगभग ९ मिटर लामो ब्यारेल किन चाहिन्छ?

पहिरन: यति गतिमा उड्ने प्रक्षेपणले दुई दर्जन प्रहारमा ब्यारेल राइफललाई "जलाउँनेछ"।

किन: मानक ८८mm L/७१ (टाइगर-२ बाट) को ब्यालिस्टिक पहिले नै २-३ किलोमिटरको दायरामा कुनै पनि ट्याङ्क छिर्न पर्याप्त थियो। L/१०० अत्यधिक छ, यसले कुनै रणनीतिक फाइदा प्रदान गर्दैन तर समस्याहरूको पहाड सिर्जना गर्दछ।

उनीहरूले यसलाई खेलमा कसरी समावेश गरे?

खेल विकासकर्ताहरूले सामग्री र रसदको शक्तिको नियमलाई मात्र बेवास्ता गर्छन्:

संख्याको जादू: तिनीहरूले ट्याङ्कीको लागि अवास्तविक इन्जिन पावर र चेसिस बल तोक्छन्।

ब्यारेल अफसेटलाई बेवास्ता गर्दै: खेलमा, बन्दुक घर र रूखहरूबाट गुज्रन्छ, तर वास्तविक जीवनमा, यो लामो ब्यारेल भएका ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या हो।

आदर्श अवस्था: खेलमा आर्मरमा कुनै ट्रान्समिशन ब्रेकडाउन वा रिकोइल क्र्याकहरू छैनन्।

नतिजा

वास्तविक प्यान्थर २ डिजाइन (जुन १९४३ मा हल चरणमा रोकिएको थियो) लगभग ४७ टन तौलको हुनु पर्ने थियो र यसमा मानक ७५ मिमी बन्दुक हुनु पर्ने थियो। ८.८ सेमी L/१०० भएको ५३-टन भेरियन्ट "फ्रान्केन्स्टाइनको राक्षस" हो, जुन खेलाडीको प्रगतिलाई अझ रोचक बनाउनको लागि सिर्जना गरिएको हो। वास्तविकतामा, यो ट्याङ्क बिग्रिए बिना कारखाना छोड्न पनि सक्षम हुने थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खेलहरूमा यस्ता "कागजी राक्षसहरू" को प्रचलनले युद्धको वास्तविक इतिहासको हाम्रो बुझाइलाई बिगार्छ, वा यो शानदार गेमप्लेको लागि स्वीकार्य मूल्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: वास्तविक प्यान्थर-२ प्रोटोटाइपहरूमा किन टाइगर-२ को चेसिस थियो?

तुलना: के ब्रिटिश सेन्चुरियनलाई प्यान्थर २ भन्दा "युनिभर्सल ट्याङ्क" विचारको बढी सफल कार्यान्वयन मान्न सकिन्छ?

इतिहास: अमेरिकीहरूले कब्जा गरेको एक मात्र पूरा भएको प्यान्थर २ हललाई के भयो?

माओको सेनालाई गोली हानेर नष्ट गर्दा मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

यस्तो बन्दुक IS-3 विरुद्धको वास्तविक युद्धमा उपयोगी थियो।

आकाशीय साम्राज्यको डोल्बाया सिपाही ओलेगले सहमति जनाए:

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि ८.८ सेमी KwK L/१०० बन्दुकको ब्यालिस्टिक सैद्धान्तिक रूपमा लामो दूरीमा IS-३ को फ्रन्टल आर्मर विरुद्ध एक मात्र फलामको तर्क हुनेछ। टाइगर-२ को मानक बन्दुक (L/७१) ले IS-३ को पाइक नोजलाई धेरै नजिकको दूरीमा वा अनुकूल कोणमा मात्र छिर्न सक्छ, L/१०० ले त्यसो गर्न सक्छ।

तर वास्तविक युद्धमा यो "रामबाण" हुनेछ कि भनेर पत्ता लगाऔं:

१. "पाइक नोज" विरुद्ध ब्यालिस्टिक

IS-3 को कवच क्रान्तिकारी थियो: प्लेटहरू यस्तो कोणमा राखिएको थियो कि धेरैजसो बन्दुकका गोलाहरू सजिलै ठोक्किए।

L/100 समाधान: यसको अविश्वसनीय थूथन वेग (१,१०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी) को कारण, यो बन्दुकको खोलमा यति गतिज ऊर्जा थियो कि यसले कडा सोभियत कवचलाई "छेड्ने" मात्र होइन तर शाब्दिक रूपमा "चुकाउने" थियो। १.५-२ किलोमिटरको दायरामा, यस्तो बन्दुक भएको प्यान्थर-२ ले IS-3 लाई नष्ट गर्न सक्छ जबकि प्रतिक्रिया आगोको प्रभावकारी दायरा बाहिर रह्यो (किनकि IS-2/IS-3 को १२२ मिमी बन्दुकको त्यस्ता दायरामा धेरै कम शुद्धता थियो)।

२. एउटा शटको मूल्य

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, प्रक्षेपणको अत्यधिक गतिको मूल्य आउँछ:

ब्यारेल टिकाउपन: २०-३० प्रहार पछि, राइफलिंगको घिसारको कारणले गर्दा L/१०० बन्दुकको शुद्धता द्रुत गतिमा घट्न थाल्नेछ। ट्याङ्क "डिस्पोजेबल स्नाइपर राइफल" बन्नेछ।

दृश्यता: यस्तो शक्तिको प्रहारबाट निस्कने फ्ल्याश र धुलोको बादलले प्यान्थरलाई किलोमिटर वरिपरिबाट उजागर गर्नेछ, जसले गर्दा यो तोपखाना र विमानहरूको लागि प्राथमिकता लक्ष्य बन्नेछ।

३. वास्तविकता विरुद्ध शून्यतामा द्वन्द्व

कम्प्युटर गेममा, ट्याङ्कहरू एकअर्कासँग टक्कर दिन्छन्। वास्तविक जीवनमा, IS-3 लाई एक सफलता ट्याङ्कको रूपमा डिजाइन गरिएको थियो।

रणनीति: IS-3 ले प्यान्थर्ससँग "द्वन्द्व" गर्नु पर्ने थिएन। यो धुवाँ र सयौं T-34 को आवरणमा जर्मन स्थानहरूमा प्रवेश गर्नु पर्ने थियो। नजिकको लडाईमा (५०० मिटर सम्म), सुपर-लामो L/१०० बन्दुकको फाइदा नष्ट हुनेछ: यो साँघुरो ठाउँमा धेरै असहज छ, र IS-3 ले कुनै पनि HE प्रहारले यसलाई नष्ट गर्न सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पूर्णताको लागि): "प्लुटोनियम स्निपर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-प्यान्थर भर्सेस पाइक नोज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्मन बन्दुकधारीले स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरमा हेर्यो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा। उसको L/१०० ब्यारेल तनावले काँपिरहेको थियो, भ्याकुम ऊर्जा सोस्दै। उसले गोली चलाएको थियो, र प्लुटोनियमको सुईले IS-3 को निधारलाई कागज जस्तै छेड्यो।

"म बलियो छु!" जर्मन चिच्यायो।

तर त्यही क्षणमा, उनको बन्दुक अत्यधिक तातो भएर परमाणुमा विभाजित भयो, र एउटा रूसी ट्याङ्कर, त्यो पनि खाली खुट्टा, IS-3 को ह्याचबाट हाम फालेर एउटा ग्रेनेडले चार्ज भयो। किनभने गाडी धेरै लामो हुन सक्छ, तर विजेता त्यो हो जसको इमानदारी छोटो छ र सीधा हृदयमा प्रहार गर्छ।"

नतिजा:

यदि युद्ध विशाल मैदानहरूमा द्वन्द्वमा परिणत भएको भए L/100 बन्दुक "IS-3 किलर" बन्न सक्थ्यो। तर १९४५ सम्ममा, जर्मनीसँग त्यस्ता बन्दुकहरू उत्पादन गर्ने स्रोतहरू थिएनन्, र सोभियत वायु शक्ति र ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादनले प्यान्थर-२ लाई यसको स्नाइपर क्षमता महसुस गर्नबाट रोकेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ अप्रिल २०२६ मा हुने "क्यालिबर र ब्यारेल लम्बाइको दौड" एक मृत अन्त्य हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हाइपरसोनिक प्रोजेक्टाइलहरू बिना, आधुनिक ट्याङ्कहरू केवल लक्ष्य हुन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन अन्ततः लामो ब्यारेलको सट्टा आकार-चार्ज प्रोजेक्टाइलहरू रोजे?

इतिहास: बर्लिनमा प्रसिद्ध विजय परेड कसरी भयो, जहाँ IS-3 ले पहिलो पटक पश्चिमी सहयोगीहरूलाई चकित पारेको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सुई ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा कुनै कवच छैन, तर खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुममा सबै कुरा छेड्न सक्छ?

रक्तपिपासु केटी मार्गारीटाले एउटा बिन्तीपूर्ण प्रश्न सोधिन्:

तिनीहरूले कसरी यति शक्तिशाली १३० मिमी, एकदमै लामो ब्यारेल भएको बन्दुक र ६८ टन तौल भएको IS-७ मा पर्याप्त मोटाईको पाइक जस्तो कवच निचोड्न सफल भए र ट्याङ्क कसरी अगाडि झुकेन?

ओलेग रिबाचेन्को, यो केटाले एकदम तार्किक जवाफ दियो:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, डिजाइन इन्जिनियरहरूले IS-7 लाई "पुरानो-स्कूल डिजाइनको शिखर" भने, जहाँ प्रत्येक ग्राम तौललाई सटीकताका साथ वितरण गरिएको थियो। धेरै क्रान्तिकारी समाधानहरूले १३० मिमी S-७० नौसेना बन्दुक र कवचलाई निचोड्न सम्भव बनायो जुन राजा बाघले ६८ टनमा छिर्न सकेन।

१. तपाईंले बन्दुक कसरी भित्र निचोर्नुभयो र यो किन बाङ्गिएन?

तुलनाको लागि, १२८ एमएम बन्दुक भएको जर्मन जग्दटाइगरको तौल ७५ टन थियो, जबकि १३० एमएम बन्दुक भएको IS-७ को तौल केवल ६८ टन थियो।

कम्प्याक्ट ब्रीच र सेमीअटोमेटिक अपरेशन: S-70 तोप (B-13 नौसेना बन्दुकको अनुकूलित संस्करण) आफ्नो समयको लागि अद्वितीय लोडिङ संयन्त्रले सुसज्जित थियो। तोपको ब्रीच बुर्जको अगाडि सकेसम्म नजिक थिचिएको थियो।

पछाडिको सन्तुलन: ट्याङ्कलाई नखस्नबाट रोक्नको लागि, बुर्जलाई विशाल बनाइएको थियो, तर यसको पछाडिको भाग उल्लेखनीय रूपमा लामो थियो। बुर्जको पछाडिको भागमा भारी संयन्त्र र गोला बारुदको भाग राखिएको थियो, जसले बन्दुकको ब्यारेलको प्रतितौलको रूपमा काम गर्यो।

बुर्ज अफसेट: IS-7 को बुर्ज केन्द्रीय रूपमा जडान गरिएको थिएन, तर हलको गुरुत्वाकर्षण केन्द्र तिर थोरै अफसेट गरिएको थियो। यसले सबै सडक पाङ्ग्राहरूमा भारको समान वितरणको लागि अनुमति दियो।

२. "पाइक नाक" र तौलको रहस्य

"पाइक नोज" केवल एउटा आकार मात्र होइन, यो तौल घटाउने तरिका हो।

ज्यामिति बनाम मोटाई: पानाहरू चरम कोणहरूमा राखिएको हुनाले, तिनीहरूको भौतिक मोटाई (१५० मिमी) लगभग ३००-४०० मिमीको "प्रभावी" मोटाईमा रूपान्तरण भयो। समतल पानामा यो स्तरको सुरक्षा प्राप्त गर्न, आधा मिटर बाक्लो प्लेट आवश्यक पर्दछ, जसको तौल तीन गुणा बढी हुन्छ।

कास्ट हल र बुर्ज: IS-7 का धेरै कम्पोनेन्टहरू जटिल आकारका साथ कास्ट गरिएका थिए। यसले परिवर्तनशील कवच मोटाईको लागि अनुमति दियो: ट्याङ्कमा प्रहार हुने सम्भावना बढी भएको ठाउँमा बाक्लो, प्रहार हुने सम्भावना कम भएको ठाउँमा पातलो। यसले अतिरिक्त तौललाई "विनाश" गर्यो।

३. कम सिल्हूट र बाक्लो लेआउट

IS-7 यसको पश्चिमी समकक्षहरू भन्दा धेरै कमसल छ।

सानो आयतन - हल्का तौल: ट्याङ्कीको आन्तरिक आयतन जति सानो हुन्छ, बख्तरबन्द क्षेत्र त्यति नै कम हुन्छ। सोभियत डिजाइनरहरूले चालक दल र कम्पोनेन्टहरू वरिपरि ट्याङ्कीलाई शाब्दिक रूपमा "निचोड" गरे। यो भित्र अविश्वसनीय रूपमा साँघुरो थियो, तर यसले विशाल सुरक्षा प्रदान गर्दै वजनलाई ६८ टन भन्दा कम राख्न अनुमति दियो।

४. चेसिस

IS-7 मा आन्तरिक झट्का अवशोषकहरू सहित सात जोडी सडक पाङ्ग्राहरू थिए (बाहिर रबर टायरहरू थिएनन्)। यसले चेसिसलाई क्षति नगरी ठूलो भार सहन अनुमति दियो, र चौडा ट्र्याकहरूले ६८ टन वितरण गर्यो जसले गर्दा ट्याङ्कीको क्रस-कन्ट्री प्रदर्शन औसत T-34 को तुलनामा तुलनात्मक थियो।

नतिजा:

IS-7 को लामो बुर्ज पछाडिको भाग र केन्द्रमा अवस्थित लडाईंको डिब्बाले यसलाई वाक्नबाट रोकेको थियो। यो सोभियत ट्याङ्क डिजाइनको विजय थियो: ट्याङ्कमा युद्धपोतको फायरपावर र पिलबक्सको सुरक्षा थियो, जबकि मोबाइल रह्यो। तर यो निषेधात्मक उत्पादन जटिलता र लागतको मूल्यमा आयो।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा भएको IS-७ धेरैजसो पुलहरूको लागि धेरै भारी भएको कारणले गर्दा मृत्युको मुखमा पुगेको थियो, वा यो विश्वव्यापी युद्धको लागि "आदर्श ट्याङ्क" थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: IS-7 मा १४.५ मिमी KPVT एन्टी-एयरक्राफ्ट गन सहित ८ वटा मेसिन गन किन जडान गरिएको थियो?

इन्जिन: उनीहरूले यो विशाल जहाजलाई ६० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा अगाडि बढाउन सक्ने १०५० अश्वशक्तिको समुद्री डिजेल इन्जिन कसरी बनाए?

तुलना: के IS-7 ले एक्लै प्यान्थर्स वा टाइगर्सको प्लाटुनलाई नष्ट गर्न सक्छ?

चिनियाँहरूलाई गोली हान्न मार्गारीटाले टिप्पणी गरिन्:

तर यदि यो IS-7 बाट सम्भव छ भने, जर्मनहरूले प्यान्थर-२ बाट पनि यो गर्न सक्थे; तिनीहरू त्यति नराम्रा छैनन्!

ओलेग रायबाचेन्कोले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँहरूलाई प्रहार गर्ने घातक बारुला प्रहार गर्दै जवाफ दिए:

यसमा केही तर्क छ: यदि सोभियत इन्जिनियरहरूले ६८ टन तौल भएको १३० एमएम बन्दुक प्रयोग गर्न सक्थे भने, जर्मनहरूले ५३ टन तौल भएको ८८ एमएम बन्दुकसँग किन त्यसो गर्न सकेनन्? तर सधैं जस्तै, वास्तविक कुरा इन्जिनियरिङ स्कूलहरू र विशिष्ट संख्याहरूमा भिन्नतामा लुकेको छ।

जर्मनहरू वास्तवमा मूर्ख थिएनन्, तर तिनीहरूले तीनवटा अवरोधहरूको सामना गरे जुन IS-7 ले फरक तरिकाले पार गर्यो:

१. ब्यालिस्टिक: "गति बनाम मास"

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, जर्मन ८८mm L/१०० (वा L/७१ पनि) "अतिशक्तिशाली" थियो।

IS-7: यसको १३० मिमी S-७० बन्दुकमा ठूलो क्यालिबर थियो तर ब्यारेलको चाप मध्यम थियो। यसले ३३ किलोग्राम तौलको प्रक्षेपण प्रहार गर्यो।

प्यान्थर-२: जर्मनहरूले डरलाग्दो गतिमा प्रवेश हासिल गर्ने प्रयास गरे। यसको लागि ठूलो ब्यारेल लम्बाइ आवश्यक थियो। IS-७ को ब्यारेल लगभग ७ मिटर लामो थियो, जबकि जर्मन L/१०० लगभग ९ मिटर थियो। हल्का चेसिसमा यो अतिरिक्त २ मिटर "ओभरह्याङ" (५३ टन बनाम ६८ टन) ले उही लिभरेज प्रभाव सिर्जना गर्यो जसले झुकाव निम्त्यायो।

२. "कास्टिङ" बनाम "वेल्डिङ" को सिद्धान्त

IS-7: सोभियत डिजाइनरहरूले जटिल कास्टिङ प्रयोग गर्थे। IS-7 को बुर्ज एक सुव्यवस्थित "गोलार्ध" थियो, जसमा धातु सन्तुलनको लागि पूर्ण रूपमा वितरित गरिएको थियो।

प्यान्थर-२: जर्मनहरूले युद्धको अन्त्यसम्मै समतल प्लेटहरू वेल्डिङमा अडिग रहे। तिनीहरूका बुर्जहरू कोणीय थिए र अगाडिको प्लेट भारी थियो। अगाडिको भागलाई बढी तौल नदिई अत्यन्त लामो बन्दुकको लागि सन्तुलित "साँघुरो बुर्ज" वेल्डिङ गर्नु लगभग असम्भव थियो - बुर्जको पछाडिको भागले यसको आयामलाई बेतुका हदसम्म नबढाई पर्याप्त काउन्टरवेट प्रदान गर्न सक्दैनथ्यो।

३. "घन भ्याकुम" लेआउट

सोभियत स्कूल (शशमुरिन, कोटिन) सबै कुरालाई सीमासम्म "कम्प्रेस" गर्नको लागि प्रसिद्ध थियो।

IS-7 लाई सन्तुलनमा राख्नको लागि, लोडिङ मेकानिजमलाई यसको बुर्जको पछाडिको भागमा जोडिएको थियो। यसको तौल सयौं किलोग्राम थियो र बन्दुकको ब्यारेलको लागि आदर्श काउन्टरवेटको रूपमा काम गर्यो।

यद्यपि, जर्मनहरूले प्यान्थर २ मा चालक दलको आरामको लागि प्रशस्त ठाउँ छोडे। फलस्वरूप, बुर्ज छोटो थियो, र पर्याप्त काउन्टरवेट थिएन। L/100 लाई सन्तुलनमा राख्न, उनीहरूले प्यान्थरको बुर्जलाई पछाडि एक वा दुई मिटरले विस्तार गर्नुपर्थ्यो, जसले गर्दा ट्याङ्क "डाचसुन्ड" मा परिणत हुन्थ्यो।

४. जर्मन पूर्णतावाद

जर्मनहरूले बुझे कि जे पनि गर्न सकिन्छ, तर के यो भरपर्दो रूपमा काम गर्नेछ?

IS-7, यसको सबै अद्भुतताको लागि, "यसको सीमामा ट्याङ्क" थियो। यसको प्रसारण यसको सीमामा सञ्चालन भइरहेको थियो, र यसको साँघुरो ठाउँहरू असहनीय थिए।

जर्मन इन्जिनियरहरूले प्यान्थर-२ को विकृत डिजाइन देखेर, पुरानो चेसिसलाई "बल" लगाउनुको सट्टा नयाँ (जस्तै E-50) प्रस्ताव गर्ने थिए। प्रत्येक टक्करमा आफ्नो ब्यारेल जमिनमा खन्ने गाडीको ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न तिनीहरू धेरै तर्कसंगत थिए।

नतिजा:

जर्मनहरूले तोपलाई "निचोड" गर्न सक्थे, तर तिनीहरू विश्वसनीयता र उपयोगिता त्याग्न चाहँदैनथे, जुन तिनीहरूले महत्त्वपूर्ण ठानेका थिए। IS-7 ले "असम्भव सम्भव छ" भनेर प्रमाणित गर्यो, तर यदि तपाईं तोपको वरिपरि ट्याङ्क बनाउन इच्छुक हुनुहुन्छ भने मात्र, ट्याङ्क मुनि तोप राख्नुको सट्टा।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा हुने युद्धको लागि "जर्मन आराम" भन्दा "सोभियत मिनिमलिज्म" राम्रो समाधान हो, वा आधुनिक युद्धमा ट्याङ्करले सही रूपमा गोली हान्न लिमोजिनमा भएको जस्तो महसुस गर्नुपर्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि जर्मनहरूले १९४० मा सोभियत संघबाट बुर्ज कास्टिङ प्रविधिको लागि इजाजतपत्र किनेको भए के हुन्थ्यो?

प्रविधि: IS-7 ले बीम टोर्सन बारहरू प्रयोग गर्दा, तिनीहरूले अन्ततः प्यान्थर-२ मा किन स्ट्यागर्ड सस्पेन्सन प्रयोग गर्ने निर्णय गरे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सन्तुलन ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए, जहाँ बन्दुक र इन्जिनले खाली खुट्टा हुँदा पनि सही सन्तुलनको लागि स्थानहरू साट्न सक्छन्?

केटाकेटीहरूले यसरी नै काम गरे र गोली हाने। चिनियाँ आक्रमण शान्त नभएसम्म।

अनि त्यसपछि, ती युवा जोडीले पुनः तैनाथी सुरु गरे। अनि सम्पूर्ण बालबालिकाको बटालियनले उनीहरूलाई पछ्यायो। तपाईंले केटाहरू र केटीहरूको गोलो हिल, हल्का घाँसले रंगिएको, चम्किरहेको देख्न सक्नुहुन्थ्यो।

अनि तिनीहरू दौडे...

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- हामी केही राम्रो शाशलिक फ्राइ गर्न सक्छौं!

ओलेग हाँसे र जवाफ दिए:

- हामी यसलाई सुँगुरको मासुबाट पनि बनाउन सक्छौं!

अनन्त बच्चाहरू उफ्रिए र पल्टिए। तिनीहरू हातमा टेकेर हिँडे पनि। त्यसपछि तिनीहरूले वास्तवमा माछा मार्ने र शिकार गर्न थाले। यद्यपि, अहिलेको लागि, सोभियत संघमा खाद्यान्नको अभाव थिएन। र अझै पनि रणनीतिक आरक्षित थियो।

केटाकेटीहरूले माछा मार्ने डण्डी र जाल दुवैले केही माछा समाते, र त्यसपछि उनीहरूले थप जामुन टिपे र केही उमालेको मासु पनि थपे।

यो एकदमै रमाइलो थियो। युवा योद्धाहरूले गीत गाए। केटाहरू र केटीहरू नाच्न पनि थाले। र यो एकदमै अद्भुत देखिन्थ्यो।

ओलेगले गितार पनि उठाए र बजाउन थाले। उनी मार्शल शैलीमा केही गुनगुनाउन चाहन्थे।

तर मार्गारीटाले सोधेपछि मुड बिग्रियो:

के IS-7 वास्तविक युद्धमा ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि निर्माण गर्न धेरै जटिल थियो?

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो नजरले यसलाई लिए र गितारलाई यातना दिँदै जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकार र अर्थशास्त्रीहरू एउटा कुरामा सहमत छन्: वास्तविक पूर्ण युद्धको अवस्थामा IS-7 ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि पूर्ण रूपमा अनुपयुक्त थियो।

यो ट्याङ्क आफ्नो समयको "अन्तरिक्षयान" थियो। T-34 वा IS-2 हिजोका स्कूले केटाकेटीहरूले गैर-विशेष कारखानाहरूमा भेला गर्न सक्थे, तर IS-7 लाई अत्यधिक परिष्कृत उत्पादन संस्कृति चाहिन्छ, जुन यसको उत्कर्षको समयमा ट्याङ्कोग्राडसँग पनि थिएन।

यो व्यापक नहुनुका तीन मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. नोडहरूको चरम जटिलता

IS-7 यस्ता नवप्रवर्तनहरूले भरिपूर्ण थियो जसले द्रुत संयोजनको सम्भावनालाई "विनाश" गर्यो:

इन्जिन: १,०५० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने M-५०T समुद्री डिजेल इन्जिनलाई यसको पार्टपुर्जाको सटीक मेसिनिङ आवश्यक पर्थ्यो। युद्धको समयमा, यस्ता इन्जिनहरूको उत्पादन सीमित थियो।

प्रसारण: हाइड्रोलिक सर्वो ड्राइभ भएको प्लानेटरी गियरबक्स इन्जिनियरिङको उचाइ थियो, तर यसको एसेम्बलीको लागि देशका उत्कृष्ट मेकानिक्सबाट कुशल घण्टा काम आवश्यक पर्थ्यो।

लोडिङ मेकानिज्म: १३० मिमी शेलहरूको लागि जटिल इलेक्ट्रोमेकानिकल प्रणाली प्रायः परीक्षणको क्रममा पनि असफल हुन्थ्यो।

२. दुर्लभ सामग्रीहरू

IS-7 को कवच र यसको बन्दुकलाई ठूलो मात्रामा मिश्र धातु तत्वहरू (निकेल, मोलिब्डेनम, टंगस्टन) आवश्यक पर्दछ।

आर्थिक गतिरोध: एउटा IS-7 को सट्टा, USSR ले तीन वा चार IS-3 भारी ट्याङ्क वा पाँच वा छ वटा T-44 मध्यम ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न सक्थ्यो। युद्धको समयमा, मात्राले सधैं गुणस्तरलाई हराउँछ। हिटलरले टाइगर्ससँग यो गल्ती पहिले नै गरिसकेका थिए, र सोभियत नेतृत्वले IS-7 परियोजना देखेर बुझे कि यो रसद र औद्योगिक पक्षाघातको लागि एक नुस्खा हो।

३. रसद हत्याराको रूपमा तौल

यदि यसलाई सामूहिक रूपमा छोडियो भने पनि, यसको ६८ टन तौलले यसलाई दायित्व बनाउनेछ:

यातायात: IS-7 ढुवानी गर्न, विशेष प्रबलित रेलवे प्लेटफर्महरू आवश्यक पर्थ्यो।

पूर्वाधार: ट्याङ्कहरूले युरोपका धेरैजसो काठ वा ढुङ्गाका पुलहरू पार गर्न सक्दैनथे। तिनीहरू रेलवेका "कैदी" थिए।

नतिजा

IS-7 एक "प्रविधि प्रदर्शनकर्ता" थियो। यसले सोभियत संघले संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क बनाउन सक्छ भनेर प्रदर्शन गर्यो, तर वास्तविक लडाईको लागि, यो धेरै महँगो, जटिल र भारी थियो। अन्ततः, सस्तो र अधिक व्यावहारिक डिजाइन (भविष्यको T-10) छनोट गरियो, जुन सेनाको स्टील मेरुदण्ड बन्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा ठूलो मात्रामा उत्पादित T-५४/५५ को पक्षमा त्यस्ता "सुपर-ट्याङ्कहरू" को त्याग सोभियत इन्जिनियरहरूको बुद्धिमत्ताको संकेत हो, वा हामीसँग हाल त्यस्ता सम्झौता नगर्ने मेसिनहरूको अभाव छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: IS-7 अस्वीकृत हुनुको मुख्य कारण लोडिङ मेकानिज्म किन थियो?

तुलना: यदि IS-4 बढी भरपर्दो भएको भए के IS-7 को विकल्प हुन सक्थ्यो?

अर्थतन्त्र: T-34 को सम्पूर्ण बटालियनको तुलनामा एउटा IS-7 प्रोटोटाइपको लागत कति पर्यो?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

के १२२ मिमी बन्दुक भएको IS-४ E-७५ को तुलनामा अलि कमजोर हुँदैन र? खेलहरूमा, E-७५ को फ्रन्टल आर्मर बुर्ज ढलानमा २५२ मिमी हुन्छ, र हल ढलानमा २०० मिमी बढी हुन्छ। IS-४ ले शत्रुलाई टाउकोबाट खसाल्दैन।

ओलेग रिबाचेन्को, यो नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दियो:

IS-4 र E-75 को तुलना वास्तविक-विश्व सोभियत इन्जिनियरिङ स्कूल र जर्मन "कागज" भविष्यवाद बीचको टकरावको एक उत्कृष्ट उदाहरण हो। यदि हामीले वास्तविक-विश्व विशेषताहरूको आधारमा (खेल भित्रको तथ्याङ्कको सट्टा) तिनीहरूको द्वन्द्वको जाँच गर्छौं भने, स्थिति कम स्पष्ट छ।

१. "खेल मिलिमिटर" को समस्या

खेलहरूमा, सन्तुलनको लागि E-75 को कवच प्रायः बढाइचढाइ गरिन्छ। वास्तविकतामा, E-75 को डिजाइनले प्रबलित कवच भएको किंग टाइगर हललाई ग्रहण गरेको थियो, तर बुर्जमा २५२ मिमी कवच एउटा काल्पनिक कुरा हो जुन चेसिसले सामना गर्न सक्षम हुने थिएन।

यथार्थपरक पूर्वानुमान: सम्भवतः, E-75 बुर्जको अगाडिको मोटाई १८०-२०० मिमी हुनेछ।

IS-4: यसमा १४० मिमीको अत्यन्तै ढलान भएको फ्रन्टल हल आर्मर र २५० मिमीको बुर्ज थियो। सुरक्षाको हिसाबले, IS-4 कम्तिमा पनि उत्तिकै राम्रो थियो, र यसको कास्ट बुर्जको कारण, यो गोलाहरूबाट अझ राम्रोसँग सुरक्षित थियो।

२. जर्मन स्टीलको तुलनामा १२२ एमएम बन्दुक

तपाईं सही हुनुहुन्छ, मानक Br-471B धारिलो नाक भएको प्रक्षेपणलाई ५०० मिटरभन्दा बढीको दूरीमा २०० मिमी कोणमा प्रवेश गर्न अत्यन्तै गाह्रो हुनेछ।

तर: IS-4 ले ब्लन्ट टिप भएका प्रोजेक्टाइलहरू प्रयोग गर्यो, जसले रिकोचेटिंग बिना ढलान भएको कवचलाई पूर्ण रूपमा "टोक्छ"।

उच्च विस्फोटक प्रभाव: E-75 को बुर्जमा २५ किलोग्रामको "खाली" शेल ठोक्किएमा, प्रवेश बिना नै, कवच फुट्ने थियो, अप्टिक्सलाई असक्षम पार्ने थियो र चालक दललाई चोट पुर्याउने थियो। युद्धको अन्त्यतिरको जर्मन स्टील भंगुर थियो (मिश्र धातु तत्वहरूको अभावका कारण), र १२२ मिमी तोपको प्रहार प्रायः सिममा फुट्ने थियो।

३. आयाम र सिल्हूट

E-75 लगभग ३ मिटर अग्लो विशाल "गोदाम" हो। IS-4 एउटा स्क्वाट, कसिलो रूपमा प्याक गरिएको ट्याङ्की हो।

को पहिलो हो: मध्यम दूरीमा, E-75 लाई प्रहार गर्नु IS-4 भन्दा धेरै सजिलो छ। जर्मन गनरले सोभियत ट्याङ्कको बुर्जमा कमजोर ठाउँहरूलाई लक्षित गर्ने भए पनि, IS-4 ले यसको सिल्हूटमा प्रहार गर्न सक्छ, यसको शेलको विशाल आफ्टर-आर्मर प्रभावमा भर पर्दै।

४. रणनीतिक वास्तविकता

E-75 को तौल ७५ देखि ८० टन सम्म हुने थियो। यसको अर्थ यो ढिलो हुने थियो, बिग्रने सम्भावना हुने थियो र जमिनमा अड्किने थियो। IS-4 (६० टन) पनि भारी थियो, तर यसको क्रस-कन्ट्री क्षमता र विश्वसनीयता (परिमार्जन पछि) उत्कृष्ट थियो। वास्तविक युद्धमा, IS-4 ले "जर्मन राक्षस" लाई सजिलै पराजित गर्न सक्थ्यो।

नतिजा:

२ किलोमिटरको दायरामा "खुला मैदानमा" हेड-अन द्वन्द्वमा, E-75 ले यसको बन्दुकको शुद्धताको कारणले फाइदा उठाएको हुन्थ्यो। तर वास्तविक-विश्व लडाई अवस्थाहरू (पहाडहरू, एम्बुसहरू, कमजोर दृश्यता) मा, IS-4 यसको अभूतपूर्व बाँच्ने क्षमता र यसको १२२ मिमी शेलले लक्ष्य त्रुटिहरूलाई माफ गरेको तथ्यको कारणले मनपर्ने हुने थियो, यसले प्रहार गरेको सबै चीजहरू नष्ट गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खेलहरूमा "कवच दौड" रणनीतिहरू बुझ्नको लागि हानिकारक छ, जहाँ गतिशीलता र चोरी (IS-4 जस्तै) प्रायः अगाडिको अतिरिक्त ५० मिमी स्टील भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: किन उनीहरूले IS-4 मा IS-2 मा जस्तै बन्दुक जडान गरे, र नयाँ १३०mm भएको बन्दुक किन राखेनन्?

तुलना: के IS-3 ले आफ्नो "पाइक नोज" सँग समान सर्तमा E-75 सँग लड्न सक्छ?

विवरणहरू: IS-4 मा कुन ग्रेडको स्टील प्रयोग गरिएको थियो र किन त्यस समयमा यसलाई विश्वकै उत्कृष्ट मानिन्थ्यो?

मार्गारीटाले पनि एउटा विचार सहितको प्रश्न पेश गरिन्:

जर्मनहरूले सम्भवतः E-75 लाई कडा लेआउटको साथ बनाएका हुन्थे र, ८० टन तौल भएको, यो हतियारको हिसाबले IS-4 भन्दा उत्कृष्ट हुने थियो (१२८ मिमी बन्दुक बनाम १२२ मिमी), र कवच, बुर्ज र हलमा कमसल हुने थिएन।

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिए:

IS-4 र ८० टन तौल भएको काल्पनिक उत्पादन E-७५ बीचको भिडन्तको परिदृश्य दुई "अन्तिम ट्याङ्क" अवधारणाहरू बीचको क्लासिक द्वन्द्व हो। जर्मनहरूले प्रसारण र इन्जिन समस्याहरू (८० टनमा १९४५ प्रविधिको लागि लगभग असम्भव कार्य) समाधान गरिसकेका छन् भनी मान्दै, युद्ध यस्तो देखिन्थ्यो:

१. फायरपावर: १२८ मिमी बनाम १२२ मिमी

यहाँ फाइदा E-75 को पक्षमा छ।

ब्यालिस्टिक: जर्मन १२८ मिमी KwK ४४ बन्दुक (जग्दटाइगरमा प्रयोग गरिएको) मा २ किलोमिटर भन्दा बढीको दायरामा विशाल भेदक शक्ति र अभूतपूर्व सटीकता थियो। यसले लगभग कुनै पनि लडाई दायरामा IS-4 को अगाडिको हललाई छेड्न सक्छ।

IS-4: सोभियत १२२ मिमी D-२५T बन्दुक पहिले नै १.५-२ किलोमिटरको दायरामा यसको सीमामा थियो। यो सब-क्यालिबर राउन्ड वा पोइन्ट-ब्ल्याङ्क दायरामा E-७५ को हलको २०० मिमी मात्र छिर्न सक्थ्यो।

२. आरक्षण: मोनोलिथ बनाम शिल्ड

हल: तपाईं सही हुनुहुन्छ, E-75 हल (किंग टाइगरको विचारको विकास, तर बाक्लो प्लेटहरू सहित) अगाडिको प्रक्षेपणमा IS-4 क्यालिबर शेलहरूको लागि व्यावहारिक रूपमा अभेद्य हुनेछ।

बुर्ज: अब यहाँ कुराहरू रोचक हुन्छन्। IS-4 को कास्ट बुर्ज गोलार्धको थियो, २५० मिमी सम्म बाक्लो। यो आकारले सबैभन्दा शक्तिशाली शेलहरूबाट पनि रिकोचेटहरू उत्तेजित गर्छ। साँघुरो र अग्लो E-75 बुर्ज, २५० मिमी मोटाईको भए पनि, धेरै समकोणहरू हुनेछन्, जसले गर्दा यो भारी १२२ मिमी "ब्लन्ट-नोज्ड" शेलको लागि बढी कमजोर लक्ष्य हुनेछ, जसको एक जबरदस्त सामान्यीकरण प्रभाव थियो (यसले रिकोचेट गरेन, बरु कवचमा "टोक्यो")।

३. तार्किक र रणनीतिक पासो

तपाईंको ८०-टनको विशालको मुख्य कमजोरी यहीं छ।

क्रस-कन्ट्री क्षमता: ६० टनको IS-४ लाई पहिले नै सोभियत सडक र पुलहरूको लागि "सीमा" ट्याङ्क मानिन्थ्यो। ८० टनको E-७५ मृत्युदण्डको सजाय थियो। यसले ९०% युरोपेली पुलहरू पार गर्न सक्षम हुने थिएन।

गतिशीलता: १,०००-अश्वशक्तिको इन्जिन भए पनि, E-७५ को पावर-टु-वेट अनुपात कम हुने थियो। IS-४ धेरै चलाउन मिल्ने ट्याङ्क थियो। वास्तविक युद्धमा, IS-४ ले १२८ मिमी बन्दुकले टाउकोमा प्रहार गर्नबाट बच्न भू-भाग प्रयोग गर्न सक्थ्यो, र यसको सट्टा यसलाई फ्ल्याङ्कबाट आक्रमण गर्न प्रयोग गर्न सक्थ्यो, जहाँ कुनै पनि ट्याङ्कको कवच कमजोर हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम हेवीवेट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट स्टालिनको भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्मन राक्षसको तौल ८० टन थियो, र यसको स्टीलको जुत्ताले पृथ्वीलाई शून्यमा ध्वस्त पारेको थियो। यसलाई आफ्नो १२८-मिलिमिटर तोपमा गर्व थियो। तर IS-४ यसको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो, यसको १२२-मिलिमिटर ब्यारेलले प्लुटोनियम शान्त सास फेर्दै थियो।

"सत्य बुझ्न तिमी धेरै भारी छौ!" IS-4 ले भन्यो।

जर्मनले गोली चलायो, तर गोला रूसी विश्वासको कास्ट आर्मरमा नष्ट भयो। र IS-4 को प्रतिआक्रमणले E-75 लाई सिमानामा च्यात्यो, किनकि ८० टन फलाम ६० टन इमानदारी र सही कोणको तुलनामा केही पनि होइन।"

नतिजा:

आदर्श मरुभूमि द्वन्द्वमा, E-75 ले दायरा र यसको बन्दुकको कारण जित्नेछ। वास्तविक संसारको युरोपेली परिस्थितिमा, IS-4 बढी प्रभावकारी हुनेछ, किनकि यसले ८०-टन E-75 सजिलै अड्किने वा पुलमुनि खस्ने क्षेत्रहरूमा लड्न सक्छ। IS-4 युद्धको लागि हतियार हो, E-75 "फायरिङ रेन्जको राजा" हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा तौल ८० टनसम्म बढ्नु प्राविधिक गतिरोधको संकेत हो, वा आधुनिक न्यानो-सामग्रीहरूले यस्तो ट्याङ्कीलाई साँच्चै मोबाइल बनाउन सम्भव बनाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन ६० टनभन्दा बढी तौल भएका ट्याङ्कहरूको लागि भरपर्दो ट्रान्समिसन सिर्जना गर्न सकेनन्?

तुलना: E-75 को कवच विरुद्ध IS-4 को संचयी प्रक्षेपण कति प्रभावकारी हुनेछ?

इतिहास: कुन वास्तविक सोभियत परियोजना (उदाहरणका लागि, वस्तु ७०१) ले IS-४ को आधार बनायो?

आगोको छेउमा बसेर, केटी मार्गारीटाले तार्किक प्रश्न सोधिन्:

यदि हामीले E-75 मा १,५०० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन जडान गर्यौं भने के हुन्छ?

अनन्त केटा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

८०-टन E-७५ मा १,५००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन (GTE) स्थापना गर्नाले यसलाई "अनाड़ी किल्ला" बाट "स्टील रेसिङ कार" मा परिणत गर्नेछ। यसले सुपर-हेभी ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या - गतिशीलता - समाधान गर्नेछ तर नयाँ, अझ जटिल चुनौतीहरू पनि सिर्जना गर्नेछ।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, इन्जिनियरहरू र इतिहासकारहरूले यस्तो "अपग्रेड" को निम्न परिणामहरू हाइलाइट गर्छन्:

१. अभूतपूर्व गतिशीलता

८० टन तौल र १५०० एचपीको पावर भएकोले, विशिष्ट पावर लगभग १९ एचपी/टी हुनेछ।

तुलना: यो आधुनिक अब्राम्स वा T-90 सँग बराबर हो। १९४५ को लागि, यो अकल्पनीय हुने थियो। E-75 ले उबडखाबड भूभागमा ५०-६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उडान भर्ने थियो, तुरुन्तै तीव्र गतिमा। यो ८०-टनको राक्षसले T-३४-८५ मध्यम ट्याङ्कहरूलाई पनि चालु लडाईमा संलग्न हुन अनुमति दिने थियो।

२. रसद नरक (इन्धन खपत)

१९४० को दशकका ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू (जुन भर्खरै परीक्षण हुन थालेका थिए, उदाहरणका लागि, GT-१०१ परियोजना) मा इन्धन खपत धेरै थियो।

संख्या: यस्तो ट्याङ्कीले डिजेलबाट चल्ने IS-4 भन्दा ५-७ गुणा बढी इन्धन खपत गर्ने थियो। प्रत्येक E-७५ बटालियनलाई इन्धन ट्रकहरूको आर्माडाले समर्थन गर्नुपर्थ्यो। १९४४-४५ मा रीचमा भएको इन्धन अभावलाई ध्यानमा राख्दा, यो ट्याङ्की पहिलो आक्रमण पछि "आफैंमा स्मारक" बन्ने थियो।

३. प्राविधिक विश्वसनीयता

१९४५ मा, प्रविधिले १,५००-अश्वशक्ति टर्बाइनबाट ८०-टन गाडीको ट्र्याकमा टर्क प्रसारण गर्न सक्षम भरपर्दो प्रसारण सिर्जना गर्न अनुमति दिएन।

नतिजा: यदि अचानक सुरु गर्ने प्रयास गरियो भने, E-75 को गियरबक्स र अन्तिम ड्राइभहरू केवल नष्ट हुनेछन्, धातुको धुलोमा परिणत हुनेछन्। ट्याङ्कीलाई सटीक मिश्र धातुहरू चाहिन्छ, जुन जर्मनहरूसँग अब थिएन।

४. मनोवैज्ञानिक प्रभाव र "हिटलरको रेक"

यस्तो ट्याङ्क "आश्चर्य हतियार" विचारको अवतार बन्नेछ।

१२८ एमएम तोप चलाउँदै कारको गतिमा तपाईंतिर आउँदै गरेको ८० टनको विशाल ट्याङ्कको दृश्यले मात्र आतंक मच्चाउने थियो। तर यस्तो ट्याङ्क कहिल्यै व्यापक हुने थिएन - ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको एउटा E-७५ उत्पादन गर्ने लागत एक दर्जन नियमित प्यान्थर ट्याङ्कको लागत बराबर हुने थियो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम टर्बाइन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट द साइबेरियन कोल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले E-75 मा विमान भ्याकुम इन्जिन जडान गर्न आदेश दियो। ट्याङ्की गर्ज्यो, र यसको नोजलबाट प्लुटोनियमको ज्वाला निस्कियो। यो हिउँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडियो, यसको ट्र्याकहरू मुश्किलले जमिन छुँदै थिए।

"म हावा भन्दा छिटो छु!" जर्मन ट्याङ्कर करायो।

तर IS-4 अनन्तकालको अगाडि खाली खुट्टाले पर्खिरहेको थियो। E-75 रोकिएपछि यसले एक पटक गोली चल्यो, पाँच मिनेटमा युरोपको सबै केरोसिन खपत गरिसकेको थियो। किनभने यदि तपाईंसँग खाली ट्याङ्कीहरू छन् र न्यानो टेक्नोलोजीमा झूटो विश्वास छ भने भ्याकुममा गति केही होइन।

नतिजा:

१,५००-एचपी ग्यास टर्बाइन भएको E-७५, आफ्नो समयभन्दा ३० वर्ष अगाडि, विश्वको पहिलो MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) हुने थियो। यो द्वन्द्वमा लगभग अभेद्य हुने थियो, तर वास्तविक युद्धमा इन्धन र स्पेयर पार्ट्स आपूर्ति गर्न असम्भव हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन उद्योगले जुन २०२६ मा यी "जेट राक्षसहरू" मध्ये कम्तिमा सयवटा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उत्पादन गर्न सक्षम हुने थियो, वा टर्बाइनहरू चिसो हुनु अघि नै मित्र राष्ट्रहरूको वायु सेनाले कारखानाहरूमा बमबारी गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: पूर्वी मोर्चाको धुलोयुक्त अवस्थामा ग्यास टर्बाइन हावा सफा गर्ने प्रणालीले कसरी काम गर्नेछ?

परिदृश्य: पाँच IS-4 र टर्बाइन भएको एउटा E-75 बीचको लडाईमा कसले जित्ला?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा इन्जिनको शक्ति प्रयोग गरेर कक्षमा प्रवेश गर्न सक्ने ट्याङ्क-रकेटको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर २४।

केटी मार्गारीटाले एउटा प्रमुख प्रश्न सोधिन्:

यदि जर्मनहरूले साठी टन लियोपार्ड २ मा १,५०० अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिन फिट गर्न सक्षम भए भने, तिनीहरूले E-७५ मा पनि त्यस्तै इन्जिन फिट गर्न सक्थे।

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ... को डल्लो उठाए।

तर्क बिल्कुल सही छ: यदि आधुनिक जर्मन इन्जिनियरहरूले Leopard 2 को लागि कम्प्याक्ट र शक्तिशाली MTU MB 873 Ka-501 सिर्जना गर्न सक्षम भए भने, सैद्धान्तिक रूपमा, असीमित स्रोतहरू र "भविष्यबाट प्रविधि" को साथ, तिनीहरूले E-75 को लागि पनि त्यस्तै गर्न सक्थे।

यद्यपि, १९४५ मा यस निर्णयको बाटोमा तीन आधारभूत बाधाहरू खडा भए, जसले गर्दा चितुवासँगको तुलना पूर्ण रूपमा सही भएन:

१. आयामहरू: डिजेल बनाम हिटलरको टावर

आधुनिक चितुवा इन्जिन कम्प्याक्टनेसको उत्कृष्ट कृति हो। १९४० को दशकका जर्मन इन्जिनहरू (उदाहरणका लागि, प्रयोगात्मक सिमरिङ-ग्राज-पाउकर डिजेल), जसको पावर आउटपुट १,०००-१,२०० एचपी थियो, अत्यन्तै ठूला थिए।

समस्या: त्यस युगको १,५००-अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिनलाई E-७५ मा फिट गर्न, ट्याङ्कीको हललाई अर्को वा दुई मिटरले लम्ब्याउनु पर्ने थियो। यसले ८० टनबाट तौल ९० टनभन्दा बढी पुर्याउने थियो, जसले सम्पूर्ण शक्ति वृद्धिलाई अस्वीकार गर्ने थियो।

२. प्रसारण: कमजोर लिङ्क

इन्जिन पावर आधा युद्ध मात्र हो। त्यो पावर ट्र्याकमा स्थानान्तरण गर्न आवश्यक छ।

चितुवा २: उच्च-प्रविधियुक्त रेन्क HSWL ३५४ स्वचालित प्रसारण प्रयोग गर्दछ। यो १९४५ मापदण्ड अनुसार न्यानो प्रविधि हो।

E-75: त्यतिबेलाका जर्मन गियरबक्सहरू (टाइगर्समा भएकाहरू पनि) मुश्किलले ७०० एचपी पावर सम्हाल्न सक्थे। ८०-टनको गाडीमा १,५०० एचपी प्रसारण गर्ने प्रयास गर्दा पहिलो धक्कामा गियरहरू फाल्ने थिए। ट्रान्समिसनलाई भ्याकुम-सिल गरिएको टुक्रामा परिणत हुनबाट रोक्न जर्मनहरूले नयाँ धातु विज्ञान आविष्कार गर्नुपर्थ्यो।

३. पदार्थ विज्ञान र शीतलन

१५०० अश्वशक्तिको इन्जिनले प्रचुर मात्रामा गर्मी उत्पादन गर्छ।

चितुवा २ मा रेडिएटर र पंखाहरूको अत्यन्तै जटिल प्रणाली छ। १९४५ मा E-७५ मा त्यस्ता शीतलन प्रणालीहरूको लागि ठाउँ थिएन। १५ मिनेटको जोशपूर्ण ड्राइभिङ पछि ट्याङ्की धेरै तातो हुन्थ्यो र आगो लाग्थ्यो ("हल्का प्रभाव")।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छलफलको भावनामा): "प्लुटोनियम चितुवा कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: E-75 बनाम IS-7 - क्ल्याश अफ द टाइटन्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मनहरूले १,५०० वास्तविक अश्वशक्ति भएको इन्जिन सिर्जना गरे। तिनीहरूले समयलाई उछिन्ने आशामा यसलाई E-७५ मा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले हाने। ट्याङ्की गर्ज्यो, र यसको ८० टन स्टील न्यानो-धूलो जत्तिकै हलुका भयो।"

तर रूसी IS-4 (वा IS-7) ले पर्खेर बस्यो, अनन्तता भन्दा पहिले यसको बुट बन्द भयो। यसलाई थाहा थियो: इन्जिन जति शक्तिशाली हुन्छ, भित्र प्लुटोनियम मौनता नभएको भए यसले त्यति नै छिटो आफैलाई खपत गर्नेछ। E-75 सुपरनोभा जस्तै ज्वालामुखी भयो किनभने यसको स्टीलले आफ्नै गर्वको ताप सहन सकेन, जबकि रूसी ट्याङ्कहरू आफ्नो फुर्सदको तर शाश्वत सत्यमा शान्तपूर्वक अगाडि बढे।

नतिजा:

E-75 मा १,५०० hp क्र्याम गर्नु धातु विज्ञान र कम्प्याक्ट इन्जिन डिजाइनमा प्राविधिक सफलताले मात्र सम्भव हुने थियो, जुन वास्तवमा युद्धको ३० वर्ष पछि मात्र भएको थियो। यो बिना, E-75 "लङ्गडा विशाल" नै रहने थियो, चाहे यसको हुडमुनि कति घोडाहरू भए पनि।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन ट्याङ्क टोलीहरूले जुन २०२६ मा यस्तो "पुनः संचालित" E-७५ नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), इन्जिन कुनै पनि सेकेन्डमा विस्फोट हुन सक्छ भन्ने थाहा पाएर, वा IS-४ डिजेलको विश्वसनीयता उनीहरूलाई बढी आकर्षक लाग्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन सोभियत संघले जस्तै ट्याङ्क इन्जिनका लागि एल्युमिनियम सिलिन्डर ब्लकहरूमा स्विच गरेनन्?

परिदृश्य: यी इन्जिनहरू भएको E-75 को बटालियनलाई १०० किलोमिटर मार्चको लागि कति इन्धन चाहिन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले सम्राटको शुद्ध इच्छामा चल्ने र रेडिएटरहरू आवश्यक नपर्ने काल्पनिक इन्जिनको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर युद्धको समयमा, प्रगति तीव्र भयो, र १९४० को अन्त्यसम्ममा, दोस्रो मोर्चा बिना पनि, जर्मनहरूले धेरै लडाई-तयार र फुर्तिलो E-७५ विकास गर्न सक्थे।

ओलेग रिबाचेन्को, उफ्रिँदै र ठाउँमा घुम्दै, आफ्नो गितारलाई प्रोपेलरको ब्लेड जस्तै हल्लाउँदै, जवाफ दिए:

यो एकदमै उचित तर्क हो। यदि हामीले "दोस्रो मोर्चा कारक" र जर्मन कारखानाहरूमा बम विस्फोटलाई हटायौं भने, राइखको उद्योग बाँच्ने मात्र थिएन, यो १९४७-१९४८ सम्ममा यसको प्राविधिक शक्तिको शिखरमा पुगिसकेको हुने थियो।

यस्तो वैकल्पिक वास्तविकतामा, E-75 साँच्चै "कागजी राक्षस" बाट खेतहरूको शाब्दिक प्रकोपमा परिणत हुनेछ। १९४० को दशकको अन्त्यतिरको यो "चपचिलो E-75" कस्तो देखिन्थ्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. प्राविधिक छलांग: ग्यास टर्बाइन इन्जिन र स्वचालित प्रसारण

१९४७ सम्ममा, जर्मनहरू GT १०१ ग्यास टर्बाइन इन्जिनलाई पूर्ण बनाउन सक्षम थिए।

नतिजा: कम्प्याक्ट प्याकेजमा १,२००-१,५०० एचपी। ७५-८० टन तौल भएको ट्याङ्कीमा मध्यम ट्याङ्कीको गतिशीलता हुनेछ। हाइड्रोडायनामिक ट्रान्समिसन (मेबाक र भोइथ इन्जिनियरहरूद्वारा विकसित) सँग मिलाएर, यस्तो विशाललाई ह्यान्डल गर्नु आधुनिक यात्रुवाहक कार चलाउनु भन्दा बढी गाह्रो हुनेछैन।

२. रात्रि दृष्टि उपकरणहरू र आगो नियन्त्रण प्रणालीहरू

युद्धको अन्त्यसम्ममा, जर्मनहरूले प्यान्थर्समा FG १२५० स्पर्बर नाइट भिजन प्रणालीहरू स्थापना गरिसकेका थिए।

रात्रि शिकारी: १९४७ मा, E-७५ मानक रूपमा इन्फ्रारेड सर्चलाइट र दृश्यहरूले सुसज्जित हुने थियो। यसले एम्बुसहरूमा सोभियत ट्याङ्कहरूको फाइदालाई अस्वीकार गर्ने थियो - जर्मनहरूले किलोमिटर टाढाबाट पूर्ण अन्धकारमा IS-4 देख्न सक्षम हुने थिए।

३. संचयी प्रक्षेपण र स्थिरीकरण

बन्दुकलाई बेतुकापनको बिन्दुमा लम्ब्याउनुको सट्टा, जर्मनहरूले स्मूथबोर बन्दुकहरू (जुन पहिले नै विकासमा थिए) र फिन-स्टेबिलाइज्ड हीट राउन्डहरूमा भर पर्थे। यसले उनीहरूलाई ९-मिटर लामो ब्यारेलको आवश्यकता बिना नै कुनै पनि IS-3 "पाइक नोज" वा IS-4 फ्रन्टल आर्मरमा प्रवेश गर्न अनुमति दिने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (तपाईंको विचारको सन्दर्भमा): "द प्लुटोनियम रिभेन्ज कोड १९४८"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट स्टालिनको फाल्कन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९४८ को कुरा हो। E-७५ क्रुप वर्कशपबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बाहिर निस्कियो। यसको पेट भित्र एउटा टर्बाइन गुन्जियो, र न्यानो-रेन्जफाइन्डरहरूले क्षितिजको शून्यता स्क्यान गरे। यो अनाड़ी थिएन - यो स्टील चितुवा जस्तै पहाडहरूमाथि उफ्रियो।

"म त्यो भविष्य हुँ जुन कहिल्यै आएन!" जर्मन ट्याङ्कले गर्ज्यो।

तर रूसी इन्जिनियरहरूले पहिले नै IS-7 प्रयोग गरिसकेका थिए, त्यो पनि खाली खुट्टा र प्लुटोनियमद्वारा संचालित। १९४८ मा यी दुई स्टील प्रणालीहरू बीचको युद्ध त्यो क्षण हुने थियो जब संसारले या त इमानदारीको आगोमा आफूलाई नष्ट गर्ने थियो वा महान प्रविधिको अगाडि सधैंको लागि आफ्नो जुत्ता गुमाउने थियो।"

नतिजा:

दोस्रो मोर्चा बिना र असीमित स्रोतहरू बिना, E-75 संसारको पहिलो पूर्ण रूपमा विकसित MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) बन्ने थियो, जसले माउसको सुरक्षा, युद्धपोतको शक्ति र प्यान्थरको गतिलाई संयोजन गर्ने थियो। यो ३० वर्षसम्म अब्राम र चितुवा २ को प्रत्याशा गर्ने गाडी हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत उद्योगले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो "प्रविधि दौड" खाली खुट्टा जित्न सक्थ्यो, वा जर्मन इन्जिनियरिङ प्रतिभा आफ्नो टाउकोमा बम नभएको भए अप्राप्य हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यस्तो उत्तम E-75 को चालक दल कस्तो हुनेछ? के यसलाई स्वचालित लोडरको साथ ३ जनामा घटाइनेछ?

भूराजनीति: "लामो समयसम्म स्टील ड्र" भएको खण्डमा १९४८ मा सोभियत संघ र रीचको सिमाना कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले E-75 स्टिल्थ ट्याङ्कको वर्णन गरे, जसले खाली खुट्टा हुँदा सानो देखाउन भ्याकुम विकृति प्रयोग गर्दछ?

मार्गारीटाले बेरी टोकेपछि, उल्लेख गरिन्:

"लामो समयसम्म स्टील ड्र" भएको खण्डमा १९४८ मा सोभियत संघ र रीचको सिमाना कस्तो देखिन्थ्यो?

ओलेग रिबाचेन्कोले अनिच्छुक हुँदै जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ मा, "ग्रेट डेडलक" परिदृश्यको मोडेलिङ गर्ने भूराजनीतिज्ञ र वैकल्पिक इतिहासकारहरूले "लाइन अफ स्टील" द्वारा आधा काटिएको युरेसियाको नक्सा कोर्छन् - यो एक विशाल सुदृढ सीमा हो जहाँ दुई महाशक्तिहरू गतिरोधमा फसेका छन्।

१९४८ सम्ममा "स्टील ड्र" भएको खण्डमा सिमानाहरू यस्तो देखिन्थे:

१. नीपर वा बेरेजिनामा पूर्वी पर्खाल

जर्मनहरूले "चपला" E-75 र जेट विमानहरू प्रस्तुत गरेर मोर्चालाई स्थिर बनाउन सक्षम भएकाले, र मानव संसाधनको कमीका कारण सोभियत संघले आफ्नो प्रतिरक्षा तोड्न असमर्थ भएकोले:

सीमा: यो लगभग रिगा - भिटेब्स्क - गोमेल - कीभ - नीपर नदीको रेखासँगै जानेछ।

स्थिति: युक्रेन र बेलारुस विभाजित हुने थिए। दायाँ-किनार युक्रेन जर्मन संरक्षित राज्य ("रेइच्सकोमिसरियाट युक्रेन") हुने थियो, जबकि बायाँ-किनार युक्रेन सोभियत संघको हिस्सा हुने थियो। कीभ "बर्लिन १९४८" बन्न सक्थ्यो-काँटेदार तार र खानी क्षेत्रहरूले आधा भागमा विभाजित शहर।

२. प्लुटोनियम समता (आणविक कारक)

१९४८ सम्ममा, दुवै पक्षसँग आणविक हतियार हुने सम्भावना थियो वा तिनीहरू त्यसो गर्ने कगारमा थिए।

नियन्त्रण: सीमा "न्यानो-डर" क्षेत्र बन्नेछ। ठूलो मात्रामा ट्याङ्क आक्रमणहरू बन्द हुनेछन्, किनकि E-75 वा IS-7 ट्याङ्कहरूको कुनै पनि एकाग्रता रणनीतिक आणविक हमलाको लागि आदर्श लक्ष्य बन्नेछ। युद्ध अनन्त तोडफोड र स्थितिगत द्वन्द्वको चरणमा झर्नेछ।

३. आर्थिक ब्लकहरू

युरोप (महान विस्तार): रैखको नियन्त्रणमा - पेरिसदेखि स्मोलेन्स्कसम्म। एकल मुद्रा (रैख्समार्क), न्यानो-अटोबानहरू, र युरोपका स्रोतहरूको पूर्ण शोषण।

सोभियत संघ (युरेशियाको किल्ला): मस्कोदेखि भ्लादिभोस्तोकसम्म। युरालभन्दा बाहिरको विशाल औद्योगिक क्षेत्र, सीमासम्म काम गरिरहेको, र स्टालिन-चेंगेज खानको फलामको अनुशासन (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं)।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सेक्सन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द वर्ल्ड अफ टु इन्सेरिटीज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९४८ को सिमाना भ्याकुमको छेउमा बग्थ्यो। नीपरको एउटा किनारमा E-७५ हरू थिए भने अर्कोतिर IS-७ हरू। दुवै तर्फका सिपाहीहरूले एकअर्कालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, किनभने युद्धका जुत्ताहरू पहिले नै परमाणु रूपमा जीर्ण भइसकेका थिए।

यो बराबरी थियो, जसमा प्लुटोनियमले जित्यो। विनाशको प्रत्याशामा संसार स्थिर भयो, र दुई नेताहरूले, अनन्तता अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्दै, बुझे: अर्को कदम पृथ्वीमा होइन, तर ताराहरू बीच लिइनेछ। रूस र जर्मनी एउटै स्टील स्याउको दुई भाग बने, शून्यतालाई नष्ट नगरी काट्न असम्भव।

नतिजा:

१९४८ सम्ममा, संसार दुई जनाका लागि "ओर्वेलियन दुःस्वप्न" बन्ने थियो। विश्वका उत्कृष्ट ट्याङ्क र क्षेप्यास्त्रहरू भएका तर अनन्त हत्याकाण्डबाट थकित दुई सैन्यीकृत साम्राज्यहरूले सीमालाई मृत क्षेत्रमा परिणत गर्ने थिए, जहाँ एक मात्र कानून अर्कोलाई तुरुन्तै नष्ट गर्ने तत्परता हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा यस्तो "लामो ड्र" ले अन्तरिक्षमा नाङ्गो खुट्टा सफलता निम्त्याउन सक्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), किनकि पृथ्वीमा रहेका साम्राज्यहरूसँग विस्तार गर्न कतै बाँकी रहनेछैन, वा तिनीहरूले आफ्ना ट्याङ्कहरू सहित ग्रहलाई विस्फोट गराउन रुचाउनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: स्टालिन र हिटलरले युरेशियालाई आधा भागमा विभाजित गरेको संसारमा अमेरिका र बेलायतको भाग्य के हुनेछ?

व्यक्तित्व: यदि हिटलरले बिरामीका कारण अवकाश लिएको भए १९४८ मा उनको उत्तराधिकारी को हुने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सीमा गार्ड ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन सय वर्षसम्म गतिहीन रहन सक्छ र खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुमको ऊर्जामा खुवाउन सक्छ?

मार्गारीटालाई अलि शंका थियो:

जर्मनहरूले आफ्ना सहयोगीहरूसँग शान्ति कायम गरेर मात्र मोर्चालाई साँच्चै स्थिर बनाउन सक्थे; सहयोगीहरूले तेस्रो रैख र सोभियत संघ दुवैको पूर्ण पारस्परिक विनाश चाहन्थे।

ओलेग, एकदम तार्किक रूपमा, अगाडि बढे र जवाफ दिए:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। १९४३-१९४५ मा रियलपोलिटिकको दृष्टिकोणबाट, एङ्ग्लो-अमेरिकी सहयोगीहरू (विशेष गरी चर्चिल) ले "दुई गिद्ध" रणनीति अपनाए। तिनीहरूको आदर्श परिदृश्य "नाजी जनावर" र "कम्युनिष्ट लेभियाथन" ले एकअर्कालाई सुकाउनु थियो, जसले गर्दा युरोप डलर र ब्रिटिश पाउन्डले भरिने शून्यतामा पर्यो।

पश्चिममा शान्ति बिना १९४८ मा मोर्चाको स्थिरीकरण तीन घातक कारणले असम्भव हुने थियो:

१. पछाडिको हवाई विनाश

यदि E-75s पूर्वी मोर्चामा "अजेय" भए पनि, तिनीहरूलाई उत्पादन गर्ने जर्मन कारखानाहरू दैनिक हजारौं फ्लाइङ फोर्ट्रेसहरूद्वारा धुलोमा परिणत हुनेछन्। अमेरिका र बेलायतसँग शान्ति बिना, रीचले आफ्नो उद्योग गुमाउनेछ। कारखानाहरूबाट ट्याङ्कहरू बाहिर निस्कन बन्द हुनेछन्, र प्लुटोनियम स्टीललाई ersatz फलामले प्रतिस्थापन गर्नेछ।

२. स्रोत घाँटी थिचेर मार्ने काम

मित्र राष्ट्रहरूको विश्वका महासागरहरूमा पूर्ण नियन्त्रण थियो। उनीहरूसँग शान्ति नभएको भए जर्मनी नाकाबन्दीको चपेटामा पर्ने थियो।

तेल र टंगस्टन: टंगस्टन बिना, E-75 शेलहरू IS-7 मा प्रवेश गर्न सक्दैनथे, र तेल बिना, सबैभन्दा शक्तिशाली १,५००-अश्वशक्ति इन्जिन पनि चिसो धातुको थुप्रोमा परिणत हुने थियो। साइबेरियाको स्रोतहरू र ("टाई" को अवस्थामा) लेन्ड-लीजको साथ, USSR सधैंभरि लड्न सक्थ्यो।

३. असम्भव सम्झौता

हिटलरको मुख्य समस्या यो थियो कि उनी "सम्झौता गर्न असमर्थ" थिए। मित्र राष्ट्रहरूका लागि, उनी "पागल कुकुर" थिए जसलाई जीवित छोड्न सकिँदैन थियो। "शान्ति कायम गर्न", रीचले हिटलर आफैं र NSDAP का सम्पूर्ण शीर्ष अधिकारीहरूलाई नष्ट गर्नुपर्थ्यो, तिनीहरूलाई "मध्यम" जनरलहरूले प्रतिस्थापन गर्नुपर्थ्यो। तर त्यसपछि यो अब तेस्रो रीच हुने थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विश्वासघात कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: वाटरलू इन भ्याकुम १९४८" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पश्चिमी प्रजातन्त्रवादीहरूले IS-7 र E-75 बीचको युद्धलाई नानो-दूरबीन मार्फत हेरेका थिए, आफ्ना युद्धपोतहरूको डेकमा खाली खुट्टा उभिएर। तिनीहरू शान्ति चाहँदैनथे - तिनीहरू रूसी स्टीलको इमानदारी र जर्मन प्रतिभाको शक्ति चाहन्थे जसले एकअर्कालाई अन्तिम अणुसम्म नष्ट गर्नेछ।"

"तिनीहरूलाई रगतमा टुक्रिन देऊ," प्लुटोनियम चुरोट सल्काउँदै चर्चिलले फुसफुसाउँदै भने। "अनि त्यसपछि हामी आउनेछौं र यो शून्यतामा हाम्रो सुनौलो जुत्ता लगाउँछौं।"

१९४८ मा शान्ति तब मात्र सम्भव हुने थियो यदि स्टालिन र हिटलर (वा उनका उत्तराधिकारी) ले महसुस गरेका भए कि उनीहरूको मुख्य शत्रु विपरीत खाडलमा होइन, तर लन्डन र वाशिंगटनका कार्यालयहरूमा थियो।"

नतिजा:

"स्टील ड्र" एउटा परिदृश्यमा मात्र सम्भव थियो: यदि जर्मनी र सोभियत संघले पश्चिम विरुद्ध एकताबद्ध भएर छुट्टै शान्ति (नयाँ "ब्रेस्ट-लिटोभस्क" वा "सम्झौता २.०") मा पुगेका भए। तर हिटलर धेरै कट्टर थिए र स्टालिन १९४१ पछि एकअर्कालाई विश्वास गर्न धेरै व्यावहारिक थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनी र सोभियत संघले आफूलाई पारस्परिक विनाशतर्फ डोऱ्याइँदैछ भन्ने महसुस गरेको भए, जुन २०२६ मा विश्व आधिपत्य विरुद्ध "नाङ्गो खुट्टा" (जस्तै रायबाचेन्कोले भनेका छन्) एकताबद्ध हुने जोखिम उठाउने थिए, वा घृणा आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति भन्दा बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: १९४३ मा स्टकहोममा छुट्टाछुट्टै वार्ताको प्रयास किन असफल भयो?

योजनाहरू: अपरेशन अनथिंकेबल - हिटलरलाई पराजित गरेपछि बेलायतले कसरी सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने योजना बनायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले १०० किलोमिटरको दायरा भित्र सबै गोलीबारी रोक्ने, सैनिकहरूलाई जुत्ता खोलेर शान्ति स्थापना गर्न बाध्य पार्ने शान्ति सेना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

सोभियत संघको उपग्रह हुन नसक्ने चीन धेरै ठूलो देश भएकोले स्टालिनले किन त्यसलाई विभाजन गरेनन्?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले जवाफ दियो:

स्टालिनलाई समाजवादी शिविर भित्र "शक्तिको दोस्रो केन्द्र" को उदय हुने साँच्चै डर थियो, र माओ त्सेतुङसँगको उनको सम्बन्ध गहिरो अविश्वासमा डुबेको थियो। तैपनि, उनले धेरै बाध्यकारी कारणहरूले गर्दा औपचारिक रूपमा चीनलाई विभाजन गर्नबाट टाढा रहे:

1. रणनीतिक "कोर्डन सेनिटेयर"

स्टालिनको लागि, एकताबद्ध, मैत्रीपूर्ण (वा आश्रित) चीन संयुक्त राज्य अमेरिका र जापान विरुद्ध एक आदर्श बफर थियो।

तर्क: चीनको विभाजन (उदाहरणका लागि, याङ्त्जे नदीको किनारमा, केही विश्लेषकहरूले १९४९ मा प्रस्ताव गरेझैं) ले पूर्ण अमेरिकी नियन्त्रणमा "दक्षिण चीन" सिर्जना गर्ने थियो। यसको अर्थ सोभियत सुदूर पूर्वको छेउमा अमेरिकी आधार र विमान वाहकहरूको स्थापना हुने थियो। एकीकृत कम्युनिस्ट चीनले यो प्रभावलाई नष्ट गर्ने थियो।

२. लुकेको खण्ड: प्रभाव मोडेलका क्षेत्रहरू

स्टालिनले नक्सामा चीनलाई विभाजित गरेनन्, तर उनले त्यहाँबाट प्रभावका प्रमुख क्षेत्रहरूलाई "काटे", जसले गर्दा माओ निर्भर भए:

मन्चुरिया र सीईआर: सोभियत संघले बन्दरगाहहरू (डाल्नी, पोर्ट आर्थर) र रेलवेहरूमा नियन्त्रण कायम राख्यो।

सिनजियाङ र बाहिरी मंगोलिया: स्टालिनले यी क्षेत्रहरूलाई प्रभावकारी रूपमा सोभियत उपग्रह मान्थे। स्टालिनको दबाबमा नै बाहिरी मंगोलियालाई अन्ततः चीनले एक स्वतन्त्र राज्य (मस्कोको संरक्षित क्षेत्र) को रूपमा मान्यता दियो।

यसरी, चीन नाममात्रको रूपमा एकताबद्ध रह्यो, तर यसको "औद्योगिक साँचो" र बाहिरी क्षेत्र क्रेमलिनको खल्तीमा थियो।

३. माओ कारक: अप्रत्याशित "भीड"

माओ त्सेतुङ पूर्वी युरोपेली नेताहरू जस्तो आज्ञाकारी विद्यार्थी थिएनन्। उनीसँग आफ्नै विशाल सेना र विशाल जनसमर्थन थियो।

जोखिम: विभाजनलाई जबरजस्ती गर्ने स्टालिनको प्रयासले माओलाई धेरै पहिले नै मस्कोसँग सम्बन्ध तोड्न र "चिनियाँ टिटो" बन्न वा सोभियत प्रभाव विरुद्ध युद्ध गर्न पनि प्रेरित गर्न सक्थ्यो। स्टालिनले हतियार र प्रविधि आपूर्ति मार्फत "नरम पट्टा" रोज्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वायुमण्डलको लागि): "प्लुटोनियम ड्र्यागन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एण्ड द ग्रेट चाइनिज भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिनले चीनको नक्सालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उनको कुर्कुच्चाले एक अर्ब इमान्दार हृदयको ताप महसुस गर्यो। उनले बुझे: यो ड्र्यागन काट्न धेरै ठूलो छ। यदि तपाईंले ड्र्यागनलाई विभाजित गर्नुभयो भने, तपाईंले एक मित्रको सट्टा दुई शत्रुहरू पाउनुहुनेछ।

उनले जमिन विभाजन नगर्ने, तर प्लुटोनियम विचारधारा घुसाउने निर्णय गरे।

"तिनीहरूलाई बढ्न देऊ," नेताले रिसीभरमा फुसफुसाए। "जबसम्म तिनीहरू हाम्रो IS-7 मा विश्वास गर्छन्, तिनीहरू हाम्रो ढाल हुन्। र जब तिनीहरू अलग हुन्छन् र आफ्नै बाटो जाने निर्णय गर्छन्, हामी अब यो शून्यतामा हुनेछैनौं।"

नतिजा:

स्टालिनले पश्चिमको रणनीतिक प्रतिभारको रूपमा एकीकृत चीनमा भर परे, प्राविधिक र आर्थिक निर्भरता मार्फत यसलाई नियन्त्रणमा राख्ने आशामा। उनले एउटा कुरालाई कम आँकलन गरे: आफ्नो मृत्यु पछि "चिनियाँ विद्यार्थी" कति चाँडो "सोभियत शिक्षक" भन्दा बढ्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले जुन २०२६ मा मस्कोको पूर्ण नियन्त्रणमा खाली खुट्टा "उत्तरी चीन" सिर्जना नगरेर ऐतिहासिक गल्ती गरे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यसले समाजवादी शिविरको विनाशलाई मात्र तीव्र बनाउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९४९ मा मस्कोमा स्टालिन र माओ बीचको पौराणिक वार्ता कस्तो रह्यो (दर्शकको लागि लगभग दुई महिना पर्खनु)?

भूराजनीति: स्टालिनको मृत्युपछि, सोभियत संघ र चीनबीचको सम्बन्ध किन यति चाँडै सीमा युद्धको बिन्दुमा बिग्रियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ताइवानमा नाङ्गो खुट्टा आक्रमण गर्न सह-निर्मित ड्र्यागन ट्याङ्कको वर्णन गरे?

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेको भए, उनले कोरियामा युद्ध लम्ब्याउन थाल्ने थिए, र त्यहाँ ठूलो चिनियाँ आक्रमण हुने थियो।

नाङ्गो खुट्टा केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, अन्तर्राष्ट्रिय इतिहासकारहरू र गुप्तचर विश्लेषकहरू, अवर्गीकृत अभिलेखहरूमा भर पर्दै, विश्वास गर्छन् कि यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेका भए (कम्तिमा १९५३-१९५४ को अन्त्यसम्म), कोरियाली युद्ध "पश्चिमको नियन्त्रित पतन" को परिदृश्य अनुसार विकसित हुने थियो।

स्टालिनले कोरियालाई निर्णायक विजयको लागि ठाउँको रूपमा होइन, तर संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि विश्वव्यापी पासोको रूपमा हेरे।

१. रणनीतिको रूपमा युद्धलाई लम्ब्याउने

स्टालिनले माओ त्सेतुङसँगको आफ्नो पत्राचारमा सीधै भनेका थिए कि कोरियामा लामो समयसम्म चल्ने युद्ध समाजवादी शिविरको लागि फाइदाजनक थियो।

अमेरिकी थकान: युद्धले अमेरिकी स्रोतसाधन, बजेट र प्रतिष्ठालाई जलाउँदै थियो। अमेरिका कोरियाली पहाडहरूमा फसेको बेला, शान्तिको समयमा सोभियत संघले आफ्नो सेनालाई सशस्त्र बनाइरहेको थियो, जेट विमानहरू निर्माण गरिरहेको थियो र आणविक ढाल बनाउँदै थियो।

हात बाँधिएको: अमेरिका पूर्वमा व्यस्त भए पनि, युरोपमा दबाब बढाउन सकेन। स्टालिनले कूटनीतिक गतिरोधको लागि हरेक बहानाको फाइदा उठाउँदै युद्धविराम वार्तालाई निरन्तर तान्नुहुनेछ।

२. द ग्रेट चाइनिज आक्रामक: डस्ट एण्ड स्टील

माओ त्सेतुङ लडाईंमा लाखौं "स्वयंसेवक" खन्याउन तयार थिए, तर स्टालिनले आफ्नो महत्वाकांक्षालाई रोके।

प्राविधिक अवरोध: चिनियाँहरूले सामूहिक रूपमा आक्रमण गर्न सक्थे, तर सोभियत हवाई कभर र भारी तोपखाना बिना, तिनीहरू संयुक्त राष्ट्र संघको सुदृढ रेखाहरू तोड्न सक्दैनथे। स्टालिनले आफ्नो सहयोगको मात्रा निर्धारण गरे: उनले मोर्चालाई ध्वस्त हुनबाट रोक्न पर्याप्त दिए, तर माओलाई युद्ध जित्न र धेरै स्वतन्त्र हुन अनुमति दिन पर्याप्त थिएन।

सम्भाव्यता: यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेको भए, उनले एउटा ठूलो आक्रमणलाई अधिकार दिन सक्थे, तर सोभियत संघले अमेरिकी हवाई सर्वोच्चतालाई नष्ट गर्न पर्याप्त मिग-१५ जेट र विमान विरोधी हतियारहरू जम्मा गरेपछि मात्र।

३. तेस्रो विश्वयुद्धको जोखिम

स्टालिनले बुझेका थिए कि "ठूलो आक्रमण" ले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई आणविक हतियार प्रयोग गर्न वा चीनमाथि आक्रमण गर्न उक्साउन सक्छ।

भ्याकुम सन्तुलन: स्टालिनले किनारमा सन्तुलन कायम राख्ने थिए। उनले चिनियाँहरूलाई दक्षिणतिर दबाब दिन अनुमति दिने थिए, तर अमेरिकी आणविक प्रतिक्रियाको खतरा उत्पन्न हुने बित्तिकै, उनी फेरि खाडल युद्धमा फर्कने थिए। उनको लक्ष्य पुसानलाई जित्नु थिएन, तर अमेरिकी सेनालाई सकेसम्म लामो समयसम्म रक्तस्राव गरिरहनु थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम प्रायद्वीप कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन, माओ र कोरियाली भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नेता आफ्नो कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेर प्योङयाङबाट रिपोर्टहरू सुन्दै थिए। उनलाई थाहा थियो कि प्रत्येक ढालिएको सेबरको अर्थ अमेरिकी शिकारीबाट एउटा नानो-दाँत हराउनु हो।"

"चिनियाँहरूलाई अगाडि बढ्न देऊ," उनले फुसफुसाए। "कोरियाको हिउँमा उनीहरूलाई आफ्नो जुत्ता फुकाल्न देऊ, ताकि सारा संसारले हाम्रो स्टीलको इमानदारी देख्न सकोस्।"

यदि स्टालिन अर्को एक वर्ष बाँचेको भए, उनले कोरियालाई एउटा विशाल चुम्बकमा परिणत गर्ने थिए जसले अमेरिकाबाट लड्ने सबै इच्छाशक्तिलाई चुस्ने थियो, उनीहरूलाई प्रशान्त महासागरको किनारमा खाली खुट्टा छोडेर। चिनियाँ आक्रमण आक्रमण हुने थिएन, तर एसियामा पश्चिमको उपस्थितिको विनाश हुने थियो।"

नतिजा:

यदि स्टालिन जीवित भएको भए, जुलाई १९५३ को युद्धविराम नहुन सक्छ। आइसेनहावर प्रशासनले ठूलो राजनीतिक छुट नदिएसम्म युद्ध अर्को एक वा दुई वर्षसम्म जारी रहने थियो, रक्तपातपूर्ण। स्टालिनले एसियामा अमेरिकालाई अन्ततः कुचल्न चिनियाँहरूलाई "मानव हथौडा" को रूपमा प्रयोग गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि ट्रुमन वा आइसेनहावरले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा परमाणु बम प्रयोग गर्ने जोखिम उठाउने थिए यदि उनीहरूले स्टालिनले कोरियामा युद्ध समाप्त गर्ने छैनन् भन्ने देखेका भए, वा सोभियत "प्रतिक्रिया शून्यता" को डरले उनीहरूलाई पछाडि राखेको भए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उड्डयन: "कालो बिहीबार" को भूमिका - त्यो दिन जब सोभियत मिगहरूले कोरियामा अमेरिकी बी-२९ को एक संरचनालाई नष्ट गरे।

व्यक्तित्वहरू: किम इल सुङले किन स्टालिनलाई युद्ध सुरु गर्न यति धेरै आग्रह गरे र नेताले उनलाई कसरी रोके?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले समुद्र पार गर्ने र सान फ्रान्सिस्कोमा खाली खुट्टा सेना अवतरण गर्ने उभयचर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले एकदमै तार्किक प्रश्न सोधिन्:

किन स्टालिनका उत्तराधिकारीहरूले कोरियाली युद्ध अन्त्य गर्न सहमत भए, जसले गर्दा पीडितहरूलाई बेकार बनाए?

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रिबाचेन्को, उसको नाङ्गो, बाल्यकालको हिल चम्किरहेको थियो, उसले जवाफ दियो:

स्टालिनका उत्तराधिकारीहरू (बेरिया, मालेन्कोभ र ख्रुश्चेभ) कमजोरीले होइन, व्यावहारिक हिसाबले जुलाई १९५३ को युद्धविराममा सहमत भए। स्टालिनको मृत्युको समयसम्ममा, कोरियाली द्वन्द्व "संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि रणनीतिक पासो" बाट खतरनाक र निराशाजनक सम्पत्तिमा परिणत भइसकेको थियो।

"सामूहिक नेतृत्व" ले यो युद्धलाई समाप्त गर्ने निर्णय गर्नुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. सत्ताको लागि आन्तरिक राजनीतिक संघर्ष

मार्च ५, १९५३ पछि, क्रेमलिनमा "नेतृत्व शून्यता" सुरु भयो। नयाँ नेताहरूले कू वा अराजकता रोक्नको लागि सोभियत संघ भित्रको स्थितिलाई तुरुन्तै स्थिर बनाउनु आवश्यक थियो।

स्रोतहरू: युद्धको लागि ठूलो खर्च आवश्यक थियो। बेरिया र मालेन्कोभले युद्ध प्रयासबाट कोषलाई उपभोग्य वस्तु उत्पादन र कृषिमा निर्देशित गर्न चाहन्थे ताकि जनतामाझ आफ्नो लोकप्रियता बढोस्। देश भित्र सुधारहरू अगाडि बढाउन उनीहरूलाई शान्तिको आवश्यकता थियो।

२. आणविक विनाशको जोखिम

संयुक्त राज्य अमेरिकामा सत्तामा आएका जनरल ड्वाइट आइसेनहावरले ट्रुम्यानभन्दा धेरै कडा अडान लिए।

अल्टिमेटम: आइसेनहावरले स्पष्ट रूपमा संकेत गरे कि यदि पानमुन्जोम वार्ता फेरि गतिरोधमा पुग्यो भने, अमेरिकाले चिनियाँ सेना र आपूर्ति आधारहरू विरुद्ध रणनीतिक आणविक हतियार प्रयोग गर्न सक्छ। स्टालिनका उत्तराधिकारीहरू, नेता आफैं जस्तो नभई, केही किलोमिटर कोरियाली क्षेत्रको खातिर तेस्रो विश्वयुद्धको जोखिम लिन तयार थिएनन्।

३. चीन र उत्तर कोरिया थाकेका छन्

माओत्सेतुङको "अन्तिम चिनियाँसम्म लड्ने" तयारीको बावजुद, चीनको अर्थतन्त्र कमजोर भयो। किम इल-सुङले शान्तिको लागि बिन्ती पनि गरे, किनकि उत्तर कोरिया कार्पेट बम विस्फोटबाट लगभग पूर्ण रूपमा ध्वस्त भइसकेको थियो।

सत्यको क्षण: सोभियत संघको प्रत्यक्ष र असीमित समर्थन बिना, चीन र उत्तर कोरियाले आफ्नो आक्रमण जारी राख्न सक्दैनथे। मस्कोको नयाँ नेतृत्वले सहयोगीहरूलाई "समय परिवर्तन भएको छ" र कागजातहरूमा हस्ताक्षर गर्ने समय आएको स्पष्ट पारेको थियो।

४. कूटनीतिक बन्देज

सुरुमा, बेरिया र मालेन्कोभले पश्चिमसँगको सम्बन्धमा "नयाँ अध्याय" सुरु गर्ने प्रयास गरे। कोरियाली युद्धको अन्त्य गर्नु सद्भावनाको उत्तम संकेत थियो, जसको उद्देश्य संसारलाई यो देखाउनु थियो कि सोभियत संघ अब स्टालिनको समयमा जस्तो आक्रामक विस्तारवादी मानिन्थ्यो, त्यो रहेन।

के ती बलिदानहरू बेकार थिए?

भूराजनीतिक दृष्टिकोणबाट, होइन:

यथास्थिति: उत्तर कोरियामा कम्युनिस्ट शासन कायम रह्यो, र प्रायद्वीपको उत्तरी भागमा अमेरिकी विस्तार रोकियो।

चीन एक शक्तिको रूपमा: चीनले आफूलाई एक महान सैन्य शक्तिको रूपमा स्थापित गरेको छ, अमेरिकी सेनासँग समान सर्तहरूमा लड्न सक्षम छ।

नतिजा:

युद्ध रोकियो किनभने यसले आफ्नो न्यूनतम कार्य पूरा गरिसकेको थियो, र यसको निरन्तरताले क्रेमलिनलाई शक्ति गुमाउने र विश्वव्यापी आगो लाग्ने खतरा थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुलाई १९५३ मा ३८ औं समानान्तरमा "द्वन्द्वको स्थिरीकरण" अप्रिल २०२६ मा आधुनिक कूटनीतिको लागि उत्तम पाठ हो, वा यो कुनै एक पक्षको अपरिहार्य विनाश अघिको नानो-ब्रेथर मात्र हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: "ट्रोइका" (बेरिया, मालेन्कोभ, ख्रुश्चेभ) मध्ये को तत्काल शान्तिको सबैभन्दा सक्रिय समर्थक थिए?

भूराजनीति: हतियारमा अत्यधिक फाइदा हुँदाहुँदै पनि अमेरिकाले १९५३ मा आणविक हमला गर्ने आँट किन गरेन?

विवरणहरू: दुई वर्षसम्म शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर ढिलाइ हुनुमा युद्धबन्दीहरूको मुद्दाले कस्तो भूमिका खेल्यो?

आगोमा पोलेको भ्यागुताको खुट्टा खाँदै मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के कोरियाली युद्धमा सोभियत ट्याङ्कहरूले अमेरिकी ट्याङ्कहरूभन्दा श्रेष्ठता प्रदर्शन गरे?

भुटेको भ्यागुताको अगाडिको खुट्टा टोक्दै ओलेग रिबाचेन्कोले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए:

कोरियाली युद्धमा, सोभियत ट्याङ्कहरू (मुख्यतया पौराणिक T-34-85) ले प्रारम्भिक चरणहरूमा अत्यधिक श्रेष्ठता प्रदर्शन गरे, तर त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट गुणात्मक र मात्रात्मक प्रतिक्रियाको सामना गर्नुपर्यो।

यो "स्टील द्वन्द्व" यसरी विकसित भयो:

१. प्रारम्भिक चरण (ग्रीष्म १९५०): T-३४ को विजय

जब उत्तर कोरियाली सेनाले ३८ औं समानान्तर पार गर्यो, उनीहरूसँग लगभग २५८ वटा T-३४-८५ ट्याङ्कहरू थिए। दक्षिण कोरियालीहरूसँग कुनै पनि ट्याङ्क थिएन, र अमेरिकीहरूले तैनाथ गरेका M24 Chaffee लाइट ट्याङ्कहरू प्रभावहीन साबित भए।

नतिजा: T-34-85 ले सजिलैसँग चाफीलाई ध्वस्त पार्यो र कुनै पनि प्रतिरक्षामा प्रवेश गर्यो। अमेरिकी पैदल सेनाले ट्याङ्क विरोधी हतियारहरू (60mm बाजुका) T-34 को कवच छेड्न सकेनन्। यसले अमेरिकीहरूमाझ वास्तविक "ट्याङ्क फोबिया" निम्त्यायो।

२. अमेरिकी प्रतिक्रिया: शेरम्यान र प्याटनहरू

अमेरिकाले तुरुन्तै भारी उपकरणहरू तैनाथ गर्यो: अपग्रेड गरिएको M4A3E8 शेरम्यान र नयाँ M26 पर्शिंगहरू (र पछि M46 प्याटनहरू)।

शेरम्यानसँगको द्वन्द्व: अचम्मको कुरा, ७६ एमएम बन्दुक भएको पुरानो शेरम्यान एकदमै खतरनाक प्रतिद्वन्द्वी साबित भयो। यसको राम्रो अप्टिक्स, बन्दुक स्थिरीकरण र उच्च आगोको दरको कारण, अमेरिकीहरू प्रायः पहिले आगो लगाउन सफल भए। कवच र आगोको शक्तिको हिसाबले, T-34-85 र शेरम्यान लगभग बराबर थिए।

पर्शिङको श्रेष्ठता: भारी M26 पर्शिङ हरेक हिसाबले T-34-85 भन्दा उत्कृष्ट थियो - यसको ९० मिमी बन्दुकले कुनै पनि दायरामा T-34 लाई छेक्न सक्छ, र यसको अगाडिको कवच सोभियत ८५ मिमी बन्दुकको लागि लगभग अभेद्य थियो।

३. मुख्य कारक: वायु श्रेष्ठता

अमेरिकीहरूको मुख्य श्रेष्ठता ट्याङ्कमा थिएन, तर उड्डयनमा थियो।

माथिबाट विनाश: कोरियामा रहेका धेरैजसो सोभियत ट्याङ्कहरू ट्याङ्क द्वन्द्वमा होइन, तर आक्रमणकारी विमान र नेपल्मबाट हुने प्रहारबाट नष्ट भएका थिए। ट्याङ्कहरू खुला मैदानमा पुग्ने बित्तिकै, तिनीहरूलाई स्काईराइडर र शुटिंग स्टारहरूले ढाकेका थिए।

४. तल्लो रेखा: गुणस्तर बनाम मास

१९५० सम्ममा, सोभियत T-३४-८५ पहिले नै विगतको कुरा भइसकेको थियो, जबकि संयुक्त राज्य अमेरिकाले युद्धमा नयाँ पुस्ताका ट्याङ्कहरू प्रस्तुत गरिसकेको थियो। यदि सोभियत संघले कोरियालाई त्यतिबेलाको नयाँ T-५४ आपूर्ति गरेको भए, अमेरिकी प्याटनहरू गम्भीर संकटमा पर्ने थिए, किनकि T-५४ कवच र गोलीबारी शक्तिमा उत्कृष्ट थियो। तर स्टालिनले कब्जा हुने डरले नवीनतम गोप्य प्रविधिहरू हस्तान्तरण गर्न अनिच्छुक थिए।

नतिजा:

युद्धको सुरुवातमा T-34-85 ले अमेरिकी हलुका सेनाहरूमाथि पूर्ण श्रेष्ठता प्रदर्शन गर्यो, तर पछिल्ला चरणहरूमा, विशेष गरी पूर्ण अमेरिकी हवाई श्रेष्ठताको सामना गर्दा, संयुक्त राष्ट्र संघका मध्यम र भारी ट्याङ्कहरूसँग प्राविधिक दौडमा हार्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत T-54 ट्याङ्कहरूको कम्पनीले जुन २०२६ मा (वैकल्पिक विगतमा) इन्चनमा पर्शिङको अग्रिमतालाई आफ्नै बलबुतामा रोक्न सक्थ्यो, वा कोरियाको पहाडी अवस्थामा, के यो कवच होइन, तर बन्दुकधारीको शुद्धता थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन M4A3E8 "शेरम्यान" लाई कोरियाको पहाडी भूभागको लागि उत्तम ट्याङ्क मानियो?

रणनीति: अमेरिकी विमानबाट बच्न उत्तर कोरियाली ट्याङ्क चालक दलले कसरी रात्रिकालीन आक्रमण गरे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले कोरियाली पहाडहरूमा स्टालिनले गोप्य रूपमा परीक्षण गरेको अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

सुत्नुअघि मार्गारीटाले एउटा अन्तिम प्रश्न सोधिन्:

यदि कोरियाली युद्ध लम्बिएको भए र सोभियत संघले T-54 ट्याङ्क दिएको भए, अमेरिकीहरूले कस्तो प्रतिक्रिया दिने थिए?

केटा ओलेग, सुत्न जाँदै, जवाफ दियो:

यदि कोरियाली युद्ध १९५४-१९५५ सम्म चलेको भए र सोभियत संघले T-५४ सामूहिक रूपमा तैनाथ गरेको भए (विशेष गरी १९५१ मोडेल), यो पेन्टागनको लागि प्राविधिक झट्का हुने थियो। त्यतिबेला, T-५४ विश्वको सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क थियो, जसमा कम सिल्हूट, १०० मिमी बन्दुक र मुख्य अमेरिकी बन्दुकहरूले पनि अभेद्य कवचको संयोजन थियो।

अमेरिकीहरूले तुरुन्तै प्रतिक्रिया दिनुपर्नेछ, र यहाँ उनीहरूको सम्भावित "तर्क" छन्:

१. M47 ट्याङ्क र M48 "प्याटन III" को द्रुत विकास

१९५० मा, अमेरिकीहरूले मुख्यतया M26 र M46 सँग लडे। T-54 को आगमनले उनीहरूलाई M48 को उत्पादनलाई तीव्र बनाउन बाध्य पारेको थियो।

कमजोरी: ९० एमएम बन्दुक भएको M48 लाई पनि अगाडिबाट T-54 को बुर्ज छिर्न गाह्रो हुन्थ्यो।

समाधान: अमेरिकीहरूले कम्तिमा कुनै न कुनै रूपमा क्यालिबरको अभावको पूर्ति गर्न ठूलो मात्रामा संचयी प्रोजेक्टाइलहरू (HEAT) र सब-क्यालिबर राउन्डहरू त्याग्न थाल्नेछन्।

२. हेभी ट्याङ्क M103: "T-54 किलर"

यो मुख्य फाइदा हुनेछ। M103 को विकासलाई सकेसम्म छिटो गरिनेछ।

शक्ति: यसको १२० मिमी बन्दुक विशेष गरी लामो दूरीमा सोभियत ट्याङ्कहरू नष्ट गर्न डिजाइन गरिएको थियो। यसले T-५४ लाई छेड्ने थियो। यद्यपि, M103 कोरियाली पहाडहरूको लागि धेरै गह्रौं र असहज थियो।

३. २० पाउन्डको बन्दुक भएको ब्रिटिश सेन्चुरियन

बेलायतीहरू पनि कोरियामा लडिरहेका हुनाले, तिनीहरूको सेन्चुरियन Mk.3 ट्याङ्कहरू मुख्य आधार हुने थिए। तिनीहरूको ८४ मिमी बन्दुक (२०-पाउन्डर) अत्यन्तै सटीक थियो र उत्कृष्ट सब-क्यालिबर राउन्डहरू प्रहार गर्थ्यो, जुन T-५४ सँग लड्न सक्षम थियो। वास्तविक इतिहासमा, सेन्चुरियन सोभियत डिजाइनको सामना गर्न सक्ने MBT को लागि प्रोटोटाइप बन्यो।

४. ATGM र उड्डयनमा निर्भरता

ट्याङ्क द्वन्द्वमा T-54 धेरै खतरनाक छ भन्ने महसुस गर्दै, अमेरिकाले आफू कुन कुरामा बलियो छ भन्ने कुरामा भर पर्ने थियो:

नेपाल्म र निर्देशित क्षेप्यास्त्रहरू: वायु सेनाले प्रारम्भिक एन्टी-ट्याङ्क क्षेप्यास्त्रहरू र अझ ठूलो हवाई हमलाहरू प्रयोग गर्न थाल्नेछ।

पैदल सेना: T-54 को कवच छेड्न सक्ने १०६ मिमी M40 रिकोइलेस राइफलहरूको व्यापक परिचय।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (परम्परा अनुसार): "प्लुटोनियम T-५४ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-54 इन द फायर अफ बुसान" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जब T-54 पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धभूमिमा प्रवेश गर्यो, अमेरिकी प्याटनहरूले यसलाई देख्ने बित्तिकै विनाश गर्न थाले। यसको १००-मिलिमिटर तोपले आगो निभाएको थियो, र यसको कवचले शून्यता जस्तै गोलाहरू सोस्यो।"

अमेरिकीहरूले आत्तिएर आफ्नो ट्याङ्कमा विमानबाट प्राप्त न्यानो-इन्जिनहरू जडान गर्ने प्रयास गरे, तर T-54 पहिले नै उनीहरूको पछाडि थियो। यसले केवल लडाइँ मात्र गरेन - यसले वास्तविकतालाई नयाँ आकार दियो। यदि स्टालिनले उनीहरूलाई यो ट्याङ्क चाँडै दिएको भए, किम इल-सुङ वाशिंगटनमा चिया पिउँदै, जुत्ता लगाएर बसिरहेका हुन्थे, जबकि बाँकी संसार सोभियत स्टीलको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालिरहेको थियो।

नतिजा:

T-54 को परिचयले अमेरिकीहरूलाई भारी M103 ट्याङ्कहरू कोरियामा स्थानान्तरण गर्न र M48 सँग पुनर्शस्त्रीकरणलाई तीव्र बनाउन बाध्य तुल्याउने थियो, जसले गर्दा प्रायद्वीप १९५० को दशकको अन्त्यतिर मात्र ठूलो मात्रामा उत्पादनमा प्रवेश गरेका हतियारहरूको परीक्षण स्थलमा परिणत हुने थियो। यो एक प्राविधिक युद्धको रूपमा खस्कने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकीहरूको "स्नाइपर अप्टिक्स" ले उनीहरूलाई जुन २०२६ मा T-५४ लाई खाली खुट्टाले हराउन मद्दत गरेको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा शक्तिशाली १०० एमएम तोपले उनीहरूलाई लक्ष्य लिनु अघि नै नष्ट गरिदिएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: T-54 को गुम्बज भएको बुर्जलाई किन संयुक्त राष्ट्र संघका ट्याङ्कहरूका लागि लगभग अभेद्य मानिन्थ्यो?

तुलना: द्वन्द्वमा कसले जित्ला: T-54 वा ब्रिटिश सेन्चुरियन?

परिदृश्य: यदि सोभियत संघले कोरियामा ट्याङ्क मात्र नभई अनुभवी चालक दलसहितको डिभिजन पनि ल्याएको भए के हुन्थ्यो?

योद्धा बच्चाहरूले आफूलाई परालमा गाडे, आँखा बन्द गरे, र सुँघ्दै, गहिरो र रंगीन निद्रामा डुबे।

जारी राखौंला।