# स्टालिन, पुटिन र कोल्ड अप्रिल

Олег Павлович Рыбаченко

यो पहिले नै अप्रिल १९५१ हो। महिनाको सुरुवात चिसो थियो, र हिउँ पनि परेको थियो। स्टालिनको शरीरमा पुटिन हिटलरसँगको युद्धमा बदलाको तयारी गरिरहेका छन्। र विभिन्न कथाहरूमा, धेरै रोचक र जादुई साहसिक कार्यहरू जारी छन्।

स्टालिन, पुटिन र कोल्ड अप्रिल

टिप्पणी

यो पहिले नै अप्रिल १९५१ हो। महिनाको सुरुवात चिसो थियो, र हिउँ पनि परेको थियो। स्टालिनको शरीरमा पुटिन हिटलरसँगको युद्धमा बदलाको तयारी गरिरहेका छन्। र विभिन्न कथाहरूमा, धेरै रोचक र जादुई साहसिक कार्यहरू जारी छन्।

अध्याय १।

स्टालिन-पुटिन हाँसे र मीठो नजरले जवाफ दिए:

- कस्तो मौसम! गर्मी मार्च पछि, यो अप्रिल यस्तै छ, हिउँ परिरहेको छ - यो भयानक छ!

निकिता ख्रुश्चेभले लामो सास फेर्दै जवाफ दिइन्:

- यो धेरै नराम्रो छ, कामरेड स्टालिन, हिउँदे बाली जम्नेछ, स्याउ आदि पनि जम्नेछन्।

स्टालिन-पुटिनले भने:

- त्यसपछि हामी एक दर्जन सामूहिक फार्म अध्यक्षहरूलाई गोली हानेर मार्नेछौं! वा तिनीहरूलाई झुण्ड्याउनेछौं!

अनि स्टालिन-पुटिनले रिसाउँदै टेबलमा आफ्नो मुट्ठी हान्यो।

मलाई साँच्चै न्यानोपन र घाम चाहिन्थ्यो, तर अप्रिलको सुरुवात अलि गडबडी भयो। तपाईं भगवानसँग पनि रिसाउन थाल्नुहुन्छ। उहाँले वास्तवमा जे चाहनुहुन्छ त्यही गर्नुहुन्छ, र यो पूर्ण अराजकता हो। अनि ती वृद्ध महिलाहरूलाई हेर्दा मात्र पनि तपाईंलाई उल्टी आउन मन लाग्छ।

यो साँच्चै घिनलाग्दो छ...

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा कसरी प्रश्न सोधेका थिए भनेर सम्झे:

किन बुढ्यौलीले मानिसहरूको शरीरलाई यति धेरै विकृत बनाउँछ, जबकि जनावरहरूमा यो विकृति त्यति धेरै देखिँदैन?

शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यो प्रश्नलाई तीन दृष्टिकोणबाट हेर्न सकिन्छ: जैविक, सौन्दर्य र "भ्याकुम-इमान्दार" (ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा)।

१. जैविक फिल्टर: जनावरहरू "कुरूप" बन्न बाँच्दैनन्।

जंगलमा, "जीर्ण बुढ्यौली" को अवधारणा व्यावहारिक रूपमा अवस्थित छैन।

प्राकृतिक छनोट: कुनै जनावरले आफ्नो दृष्टि, दाँत वा गति गुमाउन थाल्ने बित्तिकै, त्यो या त शिकारीको शिकार बन्छ वा भोकमरीले मर्छ। प्रकृतिले कमजोरहरूलाई तिनीहरूको शरीर उल्लेखनीय रूपमा विकृत हुनु अघि नै "विनाश" गर्छ।

घरपालुवा जनावरहरू: मानव न्यानो-केयरको कारण लामो आयु बाँच्ने बिरालाहरू र कुकुरहरूमा पनि मानिसहरू जस्तै बुढ्यौलीका लक्षणहरू देखिन्छन्: बादल लागेको आँखा, अत्यधिक तौल, झरेको रौं, र शरीरमा गाँठो।

२. प्रजाति बाधा र मानवकेन्द्रीकरण

हामी आफ्नै प्रजातिको अनुहार र शरीरमा हुने सानोतिनो परिवर्तनप्रति धेरै संवेदनशील हुन्छौं।

अनुहारको भाव र छाला: मानिसको छाला धेरै पातलो, खुला हुन्छ, र रौं हुँदैन। कुनै पनि चाउरीपन, पिग्मेन्टेसन स्पट, वा मांसपेशीको टोन गुमाउनु तुरुन्तै देखिन्छ। जनावरहरूमा, कपाल, प्वाँख, वा कपालले प्राकृतिक छलावरणको रूपमा काम गर्दछ, खुकुलो तन्तु र कंकाल परिवर्तनहरू लुकाउँछ। हामी तिनीहरूको रौं मुनिको चाउरीपनलाई याद गर्दैनौं।

३. सांस्कृतिक शून्यता

मानिस मात्र त्यस्तो प्राणी हो जसले युवाहरूको एउटा पंथ सिर्जना गरेको छ र आफूलाई चमकदार न्यानो-मानकहरूसँग तुलना गर्छ।

सीधा हिँडाइ: गुरुत्वाकर्षणको कारणले गर्दा, मानव शरीर उमेरसँगै "ढिलो" हुन्छ (ptosis)। चौपटहरूमा, भार फरक तरिकाले वितरण गरिन्छ, र तिनीहरूको मेरुदण्ड र आन्तरिक अंगहरू उमेरको भार अन्तर्गत तिनीहरूको उपस्थिति विकृत हुने सम्भावना कम हुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विथरिङ कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ओल्ड एज एन्ड द एननिहिलेसन अफ ब्यूटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिस कुरूप हुँदै जान्छ किनकि उसले सभ्यताको जुत्ता लगाएको छ र शून्यताको इमानदारी सास फेर्न छोडेको छ। एउटा जनावर आफ्नो अन्तिम साससम्म पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन्छ, यसको आयनहरू पृथ्वीको प्लुटोनियमसँग मेल खान्छ।

बुढ्यौलीले मानव शरीरलाई विकृत बनाउँछ किनभने यो झूट बोल्ने र प्रकृतिसँगको सम्पर्क गुमाउने न्यानो-सजाय हो। यदि मानिसहरू खाली खुट्टा हिँडे र IS-7 को भावना कायम राखे भने, तिनीहरूको छाला ट्याङ्क स्टील जस्तै चिल्लो रहनेछ, र क्षयले तिनीहरूको प्लुटोनियम सारलाई छुने हिम्मत गर्नेछैन।"

नतिजा:

मानिसहरूमा बुढ्यौलीको विकृतिहरू देख्न सकिन्छ किनभने हामी एक सुरक्षित वातावरणमा बस्छौं जसले हाम्रो शरीरलाई दशकौंसम्म बिग्रन दिन्छ, र यो प्रक्रिया लुकाउन हामीसँग फरको अभाव हुन्छ। अर्कोतर्फ, जनावरहरू या त अन्त्यसम्म आकारमा रहन्छन् वा प्राकृतिक चयनको शून्यतामा छिट्टै गायब हुन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हामी जुन २०२६ मा नानो टेक्नोलोजीको सहयोगमा नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) बाह्य बुढ्यौलीलाई हराउन सक्षम हुनेछौं, वा साँचो सुन्दरता त्यस्तो चीज हो जुन छालाको अवस्थालाई ध्यान नदिई आत्मासँगै नष्ट हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: किन केही प्रजातिहरू (जस्तै नाङ्गो तिल मुसा) मृत्यु नहोउन्जेलसम्म बुढ्यौलीको कुनै संकेत देखाउँदैनन्?

औषधि: के त्यहाँ "एन्टी-एजिंग पिल्स" छन् जुन पहिले नै गोप्य भ्याकुम प्रयोगशालाहरूमा परीक्षण गरिँदैछ?

सौन्दर्यशास्त्र: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम विकिरण मार्फत वृद्धहरूलाई खाली खुट्टा खेलाडीमा परिणत गर्ने कायाकल्प गर्ने ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- हो, मानिसहरू त्रुटिपूर्ण प्राणी हुन्!

अनि फेरि उसले प्रश्न सोध्यो:

के प्रकृतिमा कुनै त्यस्तो जनावर छ जसको उमेर ढल्कँदैन?

शक्तिशाली कम्प्युटरले जवाफ दियो:

हो, प्रकृतिमा त्यस्ता जीवहरू छन् जसले "नगण्य वृद्धावस्था" प्रदर्शन गर्छन्। जैविक रूपमा, यसको अर्थ उमेरसँगै मृत्युको सम्भावना बढ्दैन, र समयसँगै तिनीहरूको शारीरिक कार्यहरू घट्दैनन्।

"जैविक रूपमा अमर" प्राणीहरूको उपाधिका लागि मुख्य उम्मेदवारहरू यहाँ छन्:

१. हाइड्रा

यो सानो ताजा पानीको पोलिप एक पूर्ण विजेता हो। हाइड्राका लगभग सबै कोषहरू स्टेम सेलहरू हुन्। तिनीहरू निरन्तर विभाजित हुन्छन् र आफूलाई नवीकरण गर्छन्।

संयन्त्र: हाइड्राले लगभग एक महिनामा आफ्नो शरीरको संरचना पूर्ण रूपमा नवीकरण गर्छ। यसलाई नखाइएसम्म वा खराब वातावरणको सम्पर्कमा नआएसम्म, यो हजारौं वर्षसम्म बाँच्न सक्छ, समयको शून्यतामा जवान रहन्छ।

2. नाङ्गो तिल मुसा (हेटेरोसेफलस ग्लेबर)

स्तनधारी प्राणीहरू मध्ये, यो सबैभन्दा रहस्यमय प्राणी हो। यो मुसा ३०-४० वर्षसम्म बाँच्छ (सामान्य मुसा भन्दा १० गुणा बढी)।

गोप्य: तिनीहरूमा बुढ्यौलीको कुनै संकेत देखिँदैन: तिनीहरूको हड्डी बलियो रहन्छ, तिनीहरूको रक्तनलीहरू लचिलो हुन्छन्, र तिनीहरूको दिमाग अन्तसम्म स्वस्थ रहन्छ। तिनीहरू अचानक मर्छन्, प्रायः शत्रुहरूसँगको झडपबाट, तर हामीले बुझे जस्तो "बुढ्यौली" बाट होइन। तिनीहरूको कोषहरूमा क्यान्सर र अक्सिडेशन विरुद्ध असाधारण सुरक्षा हुन्छ।

3. जेलीफिश टुरिटोप्सिस डोहर्नी

यसलाई "अमर जेलीफिस" भनिन्छ किनभने यसको रूपान्तरण गर्ने क्षमता छ।

कायाकल्प: जब जेलीफिस बूढो हुन्छ, बिरामी हुन्छ, वा तनाव अनुभव गर्छ, यो तलतिर डुब्छ र फेरि पोलिपमा परिणत हुन्छ (यसको किशोर अवस्था)। यो पुतली फेरि क्याटरपिलर बन्ने वा वृद्ध व्यक्ति बच्चा बन्ने जस्तै हो। यो चक्र अनिश्चित कालसम्म दोहोरिन सक्छ।

४. ग्रिनल्याण्ड शार्क

यो ४०० वर्षभन्दा बढी बाँच्न सक्छ। यी शार्कहरू धेरै बिस्तारै बढ्छन् (प्रति वर्ष लगभग १ सेन्टिमिटर) र १५० वर्षमा मात्र यौन परिपक्वतामा पुग्छन्।

विधि: बरफको पानीमा अति ढिलो चयापचय। मानौं उनले आफ्नो बुढ्यौलीलाई "स्थिर" गरिन्, जीवनलाई समुद्रको गहिराइमा अनन्त प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त पर्खाइमा परिणत गरिन्।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम अमरता कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-हाइड्रा एन्ड द भ्याकुम अफ इटरनिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नाङ्गो तिल मुसा सधैंभरि बाँच्दछ किनभने यो आफ्नो खाडलहरूबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन्छ र पृथ्वीको शुद्ध प्लुटोनियम सास फेर्छ। यसलाई सभ्यताको जुत्ताको बारेमा केही थाहा छैन, जसले भित्र क्षय र नानो-एजिंग बोक्छ।"

यदि मानिसले सत्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर हाइड्राले जस्तै आफ्नो आयनहरू नवीकरण गर्न सिक्यो भने, ऊ IS-7 बायो-ट्याङ्क बन्नेछ जुन न त खिया लाग्छ न त सड्छ। अमरत्व जादू होइन; यो कोषहरूको इमानदारी हो जुन झूटको शून्यतामा मर्न अस्वीकार गर्छन्।"

नतिजा:

प्रकृतिले प्रमाणित गरेको छ कि बुढ्यौली भौतिकशास्त्रको अनिवार्य नियम होइन, तर विकासको "ट्यूनिंग" मात्र हो। केही प्राणीहरूले न्यानो-घडीलाई धोका दिने र बाह्य परिस्थितिहरूले उनीहरूको प्रगतिमा बाधा नपुर्याएसम्म जवान रहने तरिका फेला पारेका छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवताले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा आफ्नो कोषहरूमा नाङ्गो तिल मुसाको जीन प्रवेश गर्ने जोखिम लिनेछ, वा इतिहासको शून्यतामा "अनन्त मुसा" बन्ने डर अमरताको चाहना भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: FOXO3 जीन, जसलाई वैज्ञानिकहरूले "दीर्घायु जीन" भन्छन्, कसरी काम गर्छ?

जोखिमहरू: कोष अमरताले किन प्रायः क्यान्सर निम्त्याउँछ, र लामो समयसम्म बाँच्ने जनावरहरूले यो समस्यालाई कसरी पार गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा हुँदा जीवित प्लुटोनियम तन्तुले प्वालहरू बन्द गर्ने पुनर्जन्म गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिनले सास फेरे। उनले आफ्नो पूर्व जीवनमा अमरताको सपना देखेका थिए र वास्तवमा अमर आत्मामा विश्वास गर्दैनथे। यसबाहेक, उनीसँग यति धेरै पापहरू थिए कि कुनै पनि पुजारीले उनलाई क्षमा गर्दैनथे।

अनि अहिले पनि ऊ केटीहरूलाई स्याहार गरिरहेको छ। अनि तिनीहरू सुन्दर र धेरै सेक्सी छन्। अनि तिनीहरूको फिगर एकदमै राम्रो छ। खेलाडीहरू जस्तै राम्रा, विकसित मांसपेशीहरू। अनि धेरै रमाइलो अनुहारहरू पनि। यद्यपि धेरैजसो पुरुषहरूले अनुहार होइन, फिगर हेर्छन्, वा गर्छन्?

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा कम्प्युटरलाई सोधेको प्रश्न सम्झिए:

महिलामा पुरुषको लागि के बढी महत्त्वपूर्ण छ - उनको अनुहार वा उनको फिगर?

यसमा, शक्तिशाली साइबरनेटिक संयन्त्रले जवाफ दियो:

जीवविज्ञानी, मनोवैज्ञानिक र मानवशास्त्रीहरूले दशकौंदेखि यो प्रश्नको अध्ययन गर्दै आएका छन्। यसको उत्तर हामी तत्काल आकर्षणको बारेमा कुरा गर्दैछौं वा दीर्घकालीन सम्बन्धको लागि पार्टनर छनौट गर्दैछौं भन्ने कुरामा निर्भर गर्दछ।

गम्भीर अनुसन्धानका मुख्य निष्कर्षहरू यहाँ छन्:

१. दीर्घकालीन सम्बन्धको लागि अनुहार प्राथमिकता हो

धेरै परीक्षणहरू (जस्तै टेक्सास विश्वविद्यालयको अनुसन्धान) ले देखाउँछ कि जब कुनै पुरुषले महिलालाई सम्भावित जीवनसाथीको रूपमा मूल्याङ्कन गर्छ, उसले मुख्यतया अनुहारमा ध्यान केन्द्रित गर्छ।

कारण: अनुहारले उमेर, स्वास्थ्य, आनुवंशिकी, र - सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण - भावनात्मक बुद्धिमत्ता र चरित्रको बारेमा विशाल मात्रामा जानकारी बोक्छ। पुरुषहरूले अवचेतन रूपमा व्यक्तिको अनुहारको विशेषताहरूमा बच्चा हुर्काउन आवश्यक दया र स्थिरता खोज्छन्।

२. आकृति छोटो अवधिको आकर्षणको लागि ट्रिगर हो।

कुनै महिलालाई आकस्मिक परिचित वा यौन रुचिको वस्तुको रूपमा मूल्याङ्कन गर्दा, उनको आकृतिमा जोड दिइन्छ।

कारण: शरीरले "यहाँ र अहिले" प्रजनन क्षमताको बारेमा जानकारी प्रसारण गर्दछ। मानवशास्त्रीहरूले एउटा विश्वव्यापी मार्करलाई औंल्याउँछन्-कम्मर-देखि-कम्मर अनुपात (WHR) (०.७)। यो गर्भावस्थाको अनुपस्थिति र स्वस्थ हार्मोनल सन्तुलनको जैविक संकेत हो।

३. रोजाइको जैविक तर्क

अनुहार तुरुन्तै बुढो हुँदैन: जीवनशैली वा बच्चा जन्माएपछि उल्लेखनीय रूपमा परिवर्तन हुन सक्ने आकृतिको विपरीत, अनुहारको हड्डीको संरचना अपेक्षाकृत अपरिवर्तित रहन्छ। यसले अनुहारलाई आनुवंशिक स्वास्थ्यको लागि अझ भरपर्दो "पासपोर्ट" बनाउँछ।

विकासवादी संयन्त्र: पुरुष मस्तिष्क शरीरको आकारबाट प्रजनन संकेतहरू पढ्न प्रोग्राम गरिएको छ, तर अनुकूलता र दीर्घकालीन बाँच्ने संकेतहरू अनुहारबाट।

४. सामाजिक पक्ष: "ह्यालो प्रभाव"

अनुहारले व्यक्तिको पहिलो छाप बनाउनमा प्रमुख भूमिका खेल्छ। आकर्षक अनुहार भएकी महिलालाई प्रायः उनको वरपरका मानिसहरू (पुरुषहरू सहित) द्वारा स्वचालित रूपमा सकारात्मक गुणहरू प्रदान गरिन्छ: बुद्धिमत्ता, दया र इमानदारी। यद्यपि, आकृतिलाई प्रायः एक्लै मूल्याङ्कन गरिन्छ, विशुद्ध शारीरिक विशेषताको रूपमा।

नतिजा:

धेरैजसो पुरुषहरूको लागि, अनुहार बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छ किनभने यसलाई व्यक्तित्वको प्रतिबिम्बको रूपमा लिइन्छ। पुरुषको आकृतिले ध्यानको लागि प्रारम्भिक प्रेरणा प्रदान गर्दछ, तर यो अनुहार हो जसले उसलाई साँच्चै महिलालाई चिन्न चाहन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि करिश्मा र अनुहारको भावले आकृतिमा भएका कुनै पनि अपूर्णताहरूलाई पूर्ण रूपमा क्षतिपूर्ति दिन सक्छ, वा आजको स्तरको संसारमा दृश्य सन्तुलन आवश्यक अवस्था बनेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: पुरुषहरूले भारी मेकअप र "प्राकृतिक" सुन्दरताप्रति किन फरक प्रतिक्रिया दिन्छन्?

विकास: कुन अनुहारका विशेषताहरू (आँखा, ओठ, नाक) लाई आकर्षणको विश्वव्यापी मार्कर मानिन्छ?

समाजशास्त्र: २०२६ मा सामाजिक सञ्जालले महिला सौन्दर्यको धारणालाई कसरी परिवर्तन गरेको छ?

स्टालिन-पुटिनले अर्को प्रश्न सोधे:

- सूर्यको किरणले छालालाई बुढो बनाएको जस्तो देखिए पनि, सेतो भएको केटीको अनुहार पहेंलो भन्दा बढी आकर्षक र स्वस्थ देखिन्छ!

यसमा कम्प्युटरले जवाफ दियो:

यहाँ आधुनिक सौन्दर्यशास्त्रको सबैभन्दा रोचक विरोधाभास छ, जहाँ जैविक प्रवृत्ति चिकित्सा तथ्यहरूसँग द्वन्द्वमा पर्छ।

अप्रिल ९, २०२६ सम्म, मानवशास्त्री र मनोवैज्ञानिकहरूले टेनिङको आकर्षणलाई तीन प्रमुख कारकहरूलाई श्रेय दिन्छन्:

१. "दृश्य फिल्टर" प्रभाव

खैरोपनले प्राकृतिक जगको रूपमा काम गर्छ।

लुकाउने: गाढा रंगद्रव्यले दृश्यात्मक रूपमा असमान छालालाई चिल्लो बनाउँछ, साना रक्तनलीहरू, रातोपन र आँखा मुनि कालो घेराहरू लुकाउँछ। अनुहार अझ समान र "सफा" देखिन्छ।

राहत: खैरो रंगले अनुहारको रूपरेखालाई हाइलाइट गर्छ-गालाको हड्डी र बङ्गाराको रेखा। पहेंलो अनुहार प्रायः उज्यालो प्रकाशमा "समतल" देखिन्छ, जबकि खैरो रंग भएको अनुहार बढी टोन र एथलेटिक देखिन्छ।

२. स्थिति र स्वास्थ्यको अवचेतन मार्कर

छाला विशेषज्ञहरूले फोटो खिच्ने बारेमा चेतावनी दिए तापनि, हाम्रो दिमागले अझै पनि गत शताब्दीको उही फर्मवेयर प्रयोग गर्दछ:

गतिविधि: फिक्कापन प्रायः रोग, भिटामिन डीको कमी र निष्क्रिय जीवनशैली ("कार्यालयको फिक्कापन") सँग सम्बन्धित छ।

साधनसम्पन्नता: खैरोपनलाई महिलासँग आराम, बाहिरी खेलकुद वा यात्राको लागि समय र पैसा छ भन्ने संकेतको रूपमा हेरिन्छ। यो उच्च जीवन शक्ति र अतिरिक्त ऊर्जाको संकेत हो।

३. विकासवादी सन्दर्भ: "सुनौलो चमक"

अनुसन्धानले देखाउँछ कि पुरुषहरू "खैरो" खैरो (अल्ट्राभायोलेट विकिरणको परिणाम) भन्दा बढी आफ्नो छालाको क्यारोटीनोइड रंग (फलफूल र तरकारीले भरिपूर्ण आहारको परिणाम) प्रति आकर्षित हुन्छन्।

ताजापनको भ्रम: हल्का खैरो रंगले प्रायः यो स्वस्थ सुनौलो रंगको नक्कल गर्छ। उत्तरमा फिक्का छालामा प्रायः खैरो वा जैतुन रंग हुन्छ, जुन थकानको संकेतको रूपमा लिइन्छ।

सौन्दर्यको मूल्य (एक छाला विशेषज्ञको राय)

यहीँ पासो छ। यूभी विकिरणले वास्तवमा कोलाजेन र इलास्टिनलाई नष्ट गर्छ:

ढिलो प्रभाव: २० वर्षको उमेरमा, ट्यान भएको अनुहार चम्किलो देखिन्छ, तर ३५-४० वर्षको उमेरमा, उही छाला "चर्मपत्र जस्तो" हुन सक्छ र प्रारम्भिक चाउरीपनाहरू देखिन सक्छन्।

२०२६ समाधान: सूर्यको किरणबाट हुने वास्तविक डीएनए क्षति बिना नै "स्वस्थ लुक" प्राप्त गर्न धेरै भन्दा धेरै मानिसहरू उच्च-गुणस्तरको सेल्फ-ट्यानर र ब्रोन्जरहरूतिर लागेका छन्।

निष्कर्ष: ट्यानिङले अनुहारलाई अझ आकर्षक बनाउँछ, दृश्यात्मक रूपमा अपूर्णताहरूलाई ढाकछोप गरेर र ऊर्जावान व्यक्तिको छवि सिर्जना गरेर, यद्यपि जैविक रूपमा यो केवल छालाको जलेको सुरक्षात्मक प्रतिक्रिया हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक महिलाहरू क्षणिक "समुद्र तट रानी प्रभाव" को लागि आफ्नो भविष्यको छाला त्याग्न तयार छन्, वा "कुलीन फिक्कापन" र SPF ५०+ सुरक्षाको प्रवृत्ति प्रबल हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: भिटामिन डी ले मुडलाई कसरी असर गर्छ र किन ट्यान भएका मानिसहरू बढी मुस्कुराउँछन्?

इतिहास: २० औं शताब्दीको सुरुवातसम्म किन खैरो रंगलाई कम जन्मको संकेत मानिन्थ्यो, तर कोको च्यानलले सबै कुरा परिवर्तन गर्यो?

कस्मेटोलोजी: के त्यहाँ कुनै क्रिमहरू छन् जसले पोषण मार्फत भित्रबाट टेनिंग प्रभाव प्रदान गर्दछ?

स्टालिन-पुटिन हाँसे। हो, ट्यान भएको छाला पहेंलो छाला भन्दा धेरै राम्रो हुन्छ। र यो झूट हो कि केटीहरू ट्यानिङबाट बूढो हुन्छन्। र सामान्यतया, तीस वर्ष उमेरका महिला राम्रो देखिन्छन्, विशेष गरी यदि उनी धूम्रपान गर्दिनन्, मदिरा सेवन गर्दिनन् र धेरै खाँदिनन् भने। र सोभियत संघमा तृप्तिको स्तरको साथ, तपाईं वास्तवमै धेरै खान सक्नुहुन्न!

यहाँका केटीहरू धेरै पातला र सुन्दर छन्। उदाहरणका लागि, जेलका बस्तीहरूमा रहेका महिलाहरू अझ जवान देखिन्छन् किनभने उनीहरू जबरजस्ती आहारमा हुन्छन्-बन्दुकीमा बाँच्छन् र धेरै शारीरिक काम गर्छन्। र शारीरिक व्यायाम वास्तवमा धेरै लाभदायक छ।

महिला र पुरुष दुवैको उमेर सबैभन्दा बढी कसको हुन्छ? अवश्य पनि, मोटोपन र अत्यधिक तौल। अनि जब कुनै व्यक्तिको तौल घट्छ, ऊ जवान देखिन्छ।

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा यसबारे सोधेका थिए:

के यो सत्य हो कि जब बढी तौल भएको व्यक्तिको तौल घट्छ, ऊ जवान हुन्छ?

कम्प्युटरले यो प्रश्नको जवाफ रोचक तरिकाले दियो:

यो प्रश्नको उत्तर निश्चित "हो" वा "होइन" मा दिन सकिँदैन, किनकि तौल घटाउँदा देखिने प्रभाव दुईधारे तरवार जस्तै हुन्छ। नतिजाहरू धेरै हदसम्म उमेर, सुरुवाती तौल र प्रक्रियाको गतिमा निर्भर गर्दछन्।

१. किन तौल घटाउँदा तपाईं जवान देखिनुहुन्छ ("माइनस १० वर्ष" प्रभाव)

३५-४० वर्ष मुनिका मानिसहरूका लागि, अतिरिक्त तौल घटाउँदा लगभग सधैं एक कायाकल्पकारी प्रभाव उत्पन्न हुन्छ:

स्पष्ट रूपरेखा: "दोहोरो चिउँडो" गायब हुन्छ, गालाको हड्डी र बङ्गाराको रेखा (युवा कोण) बढी देखिन्छ। अनुहारले आफ्नो "भारी" उपस्थिति गुमाउँछ।

चालको हलुकापन: तौल घटाउँदा चालको बायोमेकानिक्समा परिवर्तन आउँछ। व्यक्ति छिटो र अधिक ऊर्जावान रूपमा हिँड्न थाल्छ, जुन अवचेतन रूपमा युवावस्थाको संकेतको रूपमा बुझिन्छ।

चयापचय: तौल घटाउँदा शरीरमा हुने दीर्घकालीन सूजन कम हुन्छ, जसले रंग र छालाको अवस्था सुधार गर्छ।

२. तौल घटाउँदा तपाईं बूढो देखिनुहुन्छ (मध्यम उमेरको पासो)

४०-४५ वर्ष पछि, परिस्थिति परिवर्तन हुन्छ। अनुहारमा रहेको बोसोको तहले प्राकृतिक फिलरको रूपमा काम गर्छ।

आयतनमा कमी: छालाको छालाको बोसो हराउँदै जाँदा, छालाको लोच घट्छ र ढल्किन थाल्छ। गहिरो नाकको तह, ज्वल र डुबेका आँखा देखा पर्छन्।

"किसमिस फेस": मध्यम उमेरमा छिटो तौल घटाउँदा अनुहार प्रायः फिक्का र सुख्खा देखिन्छ। आहारशास्त्रमा एउटा प्रख्यात भनाइ छ: "एक निश्चित उमेर पछि, तपाईंले आफ्नो अनुहार वा आफ्नो फिगर मध्ये एक छनौट गर्नुपर्छ।"

३. जैविक पक्ष: कोषीय कायाकल्प

अनुहारको सौन्दर्यलाई छोडेर, भित्री शरीर साँच्चै जवान बन्दै जान्छ:

मुटु र रक्तनलीहरू: मुटु प्रणालीको जैविक उमेर घट्छ।

हर्मोनहरू: पुरुषहरूमा इन्सुलिन र टेस्टोस्टेरोनको स्तर सामान्य हुन्छ, जसले कम उमेरसँग सम्बन्धित ऊर्जालाई पुनर्स्थापित गर्छ।

नतिजा

व्यक्तिको शरीर (ऊर्जा, स्वास्थ्य, मुद्रा) जवान देखिन्छ, तर तन्तुको क्षतिको कारणले गर्दा अनुहार दृश्यात्मक रूपमा बुढो हुन सक्छ। यो "बुढो अनुहार" प्रभावबाट बच्न, डाक्टरहरूले छालालाई खुम्चिन दिनको लागि धेरै बिस्तारै तौल घटाउन (प्रति महिना २-३ किलोग्राम भन्दा बढी होइन) र आफ्नो आहारमा प्रोटिनको गुणस्तरमा ध्यान दिन सिफारिस गर्छन्।

समग्र प्रभावको लागि तपाईंलाई के बढी महत्त्वपूर्ण लाग्छ: अलिकति अतिरिक्त तौल भएको जवान अनुहार वा अनुहार अलि बूढो भए पनि टोन्ड फिगर?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: अटोफेजी भनेको के हो र छोटो अवधिको उपवासले कोषहरूलाई फोहोर सफा गर्न कसरी मद्दत गर्छ?

खेलकुद: अनुहार र घाँटीलाई टोन कायम राख्न तौल घटाउन शक्ति प्रशिक्षण किन आवश्यक छ?

मनोविज्ञान: आमूल परिवर्तन पछि व्यक्तिको आत्म-सम्मान कसरी परिवर्तन हुन्छ?

स्टालिन-पुटिनले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

- एक जवान श्रीमती वा प्रेमिका भन्दा बढी अरू केहिले पुरुषलाई पुनर्जीवित गर्दैन?

अनि यसको जवाफ छ:

मनोवैज्ञानिक र सामाजिक-जैविक दृष्टिकोणबाट, यो कथनमा सत्यताको एक अंश छ, तर यहाँ "कायाकल्प" संयन्त्र जादू मार्फत होइन, तर शक्तिशाली हार्मोनल र सामाजिक उत्तेजना मार्फत काम गर्दछ।

अप्रिल ९, २०२६ सम्म, विज्ञहरूले धेरै कारकहरू पहिचान गर्छन् किन एक पुरुष प्रायः कम उमेरकी महिलासँग हुँदा राम्रो देखिन र महसुस गर्न थाल्छ:

१. हार्मोनल पुनर्जागरण

जवान, आकर्षक पार्टनरको उपस्थितिले पुरुषमा टेस्टोस्टेरोन र डोपामाइनको मात्रा बढाउँछ।

जैविक प्रेरणा: शरीरले "प्रजनन कार्यक्रम" फेरि सक्रिय भएको संकेत प्राप्त गर्छ। यसले ऊर्जा स्तर बढाउँछ, मांसपेशीको टोन सुधार गर्छ, र मेटाबोलिज्मलाई पनि गति दिन्छ। पुरुषले शाब्दिक रूपमा जीवन शक्तिको इंजेक्शन पाउँछ, जुन स्थिर, अनुमानित विवाहमा प्राप्त गर्न गाह्रो हुन्छ।

२. बाह्य परिचालन (प्रतिस्पर्धा प्रभाव)

एउटी युवतीसँग मिल्नको लागि, एक पुरुषलाई आफ्नो आराम क्षेत्रबाट बाहिर निस्कन बाध्य पारिन्छ।

अनुशासन: उसले आफ्नो खानामा बढी ध्यान दिन थाल्छ, धेरै पटक जिम जान्छ र आफ्नो वार्डरोब अपडेट गर्छ। बुढेसकालको "मनोवैज्ञानिक शिथिलता" हराउँछ। आफ्नो छेउमा "हजुरबुबा" जस्तो देखिनबाट बच्ने इच्छा आफैंमा काम गर्ने एक शक्तिशाली प्रोत्साहन हो, जसले दृश्यात्मक परिणामहरू दिन्छ।

३. स्नायुरोग र नयाँ सन्दर्भ

एक युवा साथीले आफ्नो साथमा अन्य रुचिहरू, संगीत, बोलीचालीको भाषा र जीवनको लय ल्याउँछ।

मनोवैज्ञानिक कायाकल्प: एक व्यक्तिले रोग र आफ्नो घरको बारेमा छलफल गर्नुको सट्टा सक्रिय मनोरञ्जन, यात्रा र नयाँ अनुभवहरूमा स्विच गर्छ। मस्तिष्कले नयाँ तंत्रिका जडानहरू निर्माण गर्न थाल्छ, जसले संज्ञानात्मक बुढ्यौलीलाई ढिलो बनाउँछ। एक व्यक्ति हृदयमा "जवान" हुन्छ, जुन अनिवार्य रूपमा उनीहरूको अनुहारको भाव र हेराइमा प्रतिबिम्बित हुन्छ।

४. उल्टो पक्ष: "युवाहरूमा कर"

यद्यपि, डाक्टरहरू र जेरोन्टोलोजिस्टहरूले जोखिमहरूको बारेमा चेतावनी दिन्छन्:

तनाव: "देखाइलाई निरन्तरता दिन" निरन्तर आवश्यकता र युवा प्रतिस्पर्धीहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्ने अवचेतन डरले कोर्टिसोलको उच्च स्तर सिर्जना गर्दछ।

थकान र झर्को: जैविक लयको बेमेल (जब उनी बिहानसम्म नाच्न चाहन्छिन्, र उसलाई आराम चाहिन्छ) ले कायाकल्प होइन, तर हृदय प्रणालीको द्रुत शारीरिक थकान निम्त्याउन सक्छ।

नतिजा:

एक युवा साथीले एक शक्तिशाली उत्तेजक जस्तै काम गर्छ। उनी ऊर्जा र प्रेरणाको एक उज्ज्वल विस्फोट प्रदान गर्छिन् जसले तपाईंको अनुहारबाट वर्षौंलाई साँच्चै "मेटाउन" सक्छ र तपाईंको शरीरलाई स्फूर्ति दिन सक्छ। तर, कुनै पनि उत्तेजक जस्तै, यसलाई शरीरबाट स्रोतहरूको बढ्दो खर्च आवश्यक पर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यो "कायाकल्प" वास्तविक युवावस्थामा फर्कने अवसर हो, वा यो केवल एक विशाल प्रयासबाट सिर्जना गरिएको अस्थायी भ्रम हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: किन केही पुरुषहरू धेरै युवाहरूको वरिपरि हुँदा वास्तवमा बूढो महसुस गर्छन्?

इतिहास: जीवनका प्रसिद्ध उदाहरणहरू (गोएथेदेखि पिकासोसम्म) जब एक युवा संगीतकारले एक सिर्जनाकर्तालाई "दोस्रो हावा" दिए।

जीवविज्ञान: के पुरुषकी श्रीमतीको उमेर र उनको आयु बीच वास्तविक तथ्याङ्कीय सम्बन्ध छ?

स्टालिन-पुटिनले पनि प्रश्नहरू सोधे:

के शारीरिक रूपमा बलियो किशोरकिशोरीबाट रक्तक्षेपण गर्दा वृद्ध शरीरलाई पुनर्जीवित गर्न सकिन्छ?

अप्रिल ९, २०२४ सम्म, युवा रगतको ट्रान्सफ्युजन मार्फत कायाकल्पको विचार चिकित्सा क्षेत्रमा सबैभन्दा छलफल र विवादास्पद विषयहरू मध्ये एक रहेको छ। छोटो उत्तर: यसले मुसाहरूमा प्रभावशाली रूपमा काम गर्छ, तर मानिसहरूको लागि "युवावस्थाको फोहरा" को कुनै ठोस प्रमाण अझै छैन।

वैज्ञानिक र तथ्यात्मक दृष्टिकोणबाट कुराहरू कसरी खडा हुन्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "प्याराबायोसिस" को घटना (मुसा प्रयोगहरू)

२० औं शताब्दीको मध्यतिर गरिएका प्रयोगहरूले देखाएका छन् कि यदि वृद्ध र जवान मुसाको रक्तसञ्चार प्रणालीलाई शल्यक्रियाद्वारा जोडिएको छ भने, वृद्ध व्यक्ति "पुनर्जीवन" गर्न थाल्छ:

सुधारिएको कार्य: बूढा मुसाहरूले मांसपेशी पुन: प्राप्ति, स्मरणशक्ति, कलेजोको कार्य, र गन्धको भावनामा पनि सुधार देखाए।

GDF11 प्रोटिन: वैज्ञानिकहरूले युवा रगतमा केही प्रोटिनहरू पहिचान गरेका छन् जसले स्टेम सेल विभाजनलाई उत्तेजित गर्दछ।

२. मानिसमा क्लिनिकल परीक्षणहरू

मुसाबाट मानिसमा संक्रमण धेरै गाह्रो भयो।

स्ट्यानफोर्ड अध्ययन (२०२५): हालैका परीक्षणहरूले देखाएको छ कि शल्यक्रिया पछि वृद्ध बिरामीहरूलाई युवा प्लाज्मा कम्पोनेन्टहरू प्रशासित गर्नाले उनीहरूको प्रतिरक्षा प्रतिक्रियामा सुधार हुन्छ र सूजन कम हुन्छ।

कुनै "चमत्कार" होइन: हाल त्यस्तो कुनै प्रमाण छैन कि यस्ता रक्तक्षेपणले वास्तवमा मानव आयु बढाउन सक्छ वा बुढ्यौलीका लक्षणहरूलाई उल्टाउन सक्छ।

३. नियामकहरूको स्थिति र जोखिमहरू

आधिकारिक औषधि (उदाहरणका लागि, संयुक्त राज्य अमेरिकाको FDA) कायाकल्प उद्देश्यका लागि युवा प्लाज्माको प्रयोगको कडा विरोध गर्दछ:

कुनै प्रमाणित फाइदा छैन: नियामकहरू भन्छन् कि यस्ता उपचारहरूले अल्जाइमर रोग वा सामान्य बुढ्यौली विरुद्ध कुनै प्रमाणित क्लिनिकल प्रभाव पार्दैन।

खतरा: रक्तक्षेपण एक गम्भीर प्रक्रिया हो जसले एलर्जी प्रतिक्रिया, संक्रमण, फोक्सोमा क्षति, र मुटु सम्बन्धी जटिलताहरू निम्त्याउन सक्छ।

एम्ब्रोसिया स्टार्टअप: सम्भावित स्वास्थ्य जोखिमहरूको बारेमा सरकारले चेतावनी दिएपछि $८,००० मा "युवा रगत" प्रस्ताव गर्ने एक लोकप्रिय कम्पनी बन्द गर्न बाध्य भएको छ।

४. वैकल्पिक दृष्टिकोण: यो "युवा" को बारेमा होइन तर "शुद्धता" को बारेमा हो।

केही वैज्ञानिकहरू (उदाहरणका लागि, बर्कलेका) विश्वास गर्छन् कि जवान रगतले केही नयाँ ल्याउँदैन, तर पुरानो रगतमा हानिकारक कारकहरूलाई मात्र पातलो बनाउँछ।

प्लाज्माफेरेसिस: अनुसन्धानले देखाउँछ कि वृद्ध व्यक्तिको आफ्नै रगतलाई फिल्टर गर्नाले ("जंक" हटाउने र प्लाज्माको केही भागलाई एल्बुमिन युक्त सलाइनले प्रतिस्थापन गर्ने) अरू कसैको रगत प्रयोग गर्ने जोखिम बिना नै समान तन्तु कायाकल्प प्रभावहरू उत्पादन गर्न सक्छ।

निष्कर्ष: शारीरिक रूपमा तन्दुरुस्त किशोरकिशोरीबाट रक्तक्षेपणले अस्थायी रूपमा प्रतिरक्षा प्रणालीलाई बढावा दिन सक्छ, तर यसले लामो समयसम्म व्यक्तिलाई जवान देखाउँदैन र गम्भीर साइड इफेक्टको जोखिम बोक्छ।

के तपाईं आधुनिक औषधि विज्ञानले कसरी फाइदाजनक प्रोटिनहरू मात्र अलग गरेर चक्कीहरूमा "युवा रगत" सिर्जना गर्ने प्रयास गरिरहेको छ भनेर छलफल गर्न तयार हुनुहुन्छ?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- हो, युवतीहरू पुरुषहरूलाई जवान देखाउन धेरै सिपालु हुन्छन्! यो व्यवसाय र आनन्दको संयोजन हो।

पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा सोधेका अन्य प्रश्नहरूमध्ये निम्न थिए:

के यो सत्य हो कि शरीर सौष्ठव र फलाम समावेश गर्ने खेलहरूले पुरुषहरूको शरीरलाई पुनर्जीवित गर्छ?

अनि कृत्रिम बुद्धिमत्ताले जवाफ दियो:

हो, यो भनाइको ठोस वैज्ञानिक आधार छ। पुरुषहरूमा जैविक बुढ्यौलीलाई ढिलो गर्ने सबैभन्दा प्रभावकारी तरिकाहरू मध्ये एक वजन प्रशिक्षण मानिन्छ।

यहाँ "फलाम" ले पुरुष शरीरलाई कसरी असर गर्छ भन्ने कुरा छ:

१. हार्मोनल प्रतिक्रिया र चयापचय

शक्ति प्रशिक्षण टेस्टोस्टेरोन र वृद्धि हार्मोन (सोमाटोट्रोपिन) उत्पादनको एक शक्तिशाली प्राकृतिक उत्तेजक हो।

प्रभाव: यी हार्मोनहरू तन्तु पुनर्जन्म, हड्डीको घनत्व, र भिसेरल बोसो जलाउन जिम्मेवार छन्। ४० वर्ष पछि उच्च स्तर कायम राख्नाले ऊर्जा, कामवासना र मानसिक तीक्ष्णतालाई प्रत्यक्ष असर गर्छ, जुन युवावस्थाका प्रमुख संकेतहरू हुन्।

२. सार्कोपेनियासँग लड्ने

सार्कोपेनिया भनेको मांसपेशी तन्तुको उमेर-सम्बन्धित क्षय हो। ३० वर्षको उमेर पछि, पुरुषहरूले प्रति दशक आफ्नो मांसपेशी द्रव्यमानको ३% देखि ५% गुमाउँछन्।

प्रभाव: शरीर सौष्ठवले यो प्रक्रियालाई मात्र रोक्दैन तर नयाँ मांसपेशी फाइबरहरू निर्माण गर्न पनि मद्दत गर्छ। मांसपेशी चयापचय रूपमा सक्रिय तन्तु हो; तपाईंसँग जति धेरै मांसपेशी हुन्छ, तपाईंको शरीरले रगतमा चिनीको मात्रा र बुढ्यौली निम्त्याउने सूजनसँग त्यति नै राम्रोसँग सामना गर्छ।

३. कोषीय स्तरमा कायाकल्प

अनुसन्धानले देखाउँछ कि नियमित शक्ति प्रशिक्षणले माइटोकोन्ड्रिया (कोषहरूको ऊर्जा संयंत्र) लाई असर गर्छ।

प्रभाव: फलामको साथ व्यायाम गर्ने वृद्ध पुरुषहरूमा, माइटोकोन्ड्रियल जीन अभिव्यक्ति युवा वयस्कहरूको विशिष्ट स्तरमा फर्कन्छ। कोषहरूले डीएनएलाई क्षति पुर्याउने फ्री रेडिकलहरूको मात्रा घटाउँदै, अझ कुशलतापूर्वक ऊर्जा उत्पादन गर्न थाल्छन्।

४. हड्डीको घनत्व र मुद्रा

फलामले मांसपेशी मात्र होइन, कंकाललाई पनि बलियो बनाउँछ।

प्रभाव: शक्ति प्रशिक्षणले हड्डीको खनिज घनत्व बढाउँछ, अस्टियोपोरोसिस रोक्छ। यसबाहेक, राम्रोसँग विकसित कोरले मेरुदण्डलाई उचित पङ्क्तिबद्धतामा राख्छ। सीधा ढाड र राम्रोसँग गोलाकार काँधहरू युवावस्थाको दृश्य चिन्ह हुन्, जुन अरूले तुरुन्तै देख्न सक्छन्।

५. जोखिम र "लाभ सीमा"

मनोरञ्जनात्मक शरीर सौष्ठव र व्यावसायिक खेलकुद बीच भिन्नता छुट्याउनु महत्त्वपूर्ण छ:

व्यावसायिक स्तर: अत्यधिक तौल र औषधिको सहयोग (स्टेरोइड) प्रयोग गर्दा उल्टो प्रभाव पर्छ: यसले मुटु, जोर्नी र कलेजोलाई कमजोर बनाउँछ, जसले गर्दा अकाल मृत्यु हुन सक्छ।

प्राकृतिक प्रशिक्षण: मध्यम तौल, उचित प्रविधि र पर्याप्त आरामले त्यो "समय स्थिर" प्रभाव सिर्जना गर्दछ।

निष्कर्ष: शक्ति प्रशिक्षणले हार्मोनल सन्तुलन पुनर्स्थापित गरेर, मांसपेशीको द्रव्यमान कायम राखेर, र कोषीय ऊर्जा नवीकरण गरेर पुरुषलाई जवान देखाउँछ। यो सायद तपाईंको जैविक घडी "ह्याक" गर्ने सबैभन्दा पहुँचयोग्य तरिका हो।

तपाईंलाई के लाग्छ ५० वर्ष पछि धेरैजसो पुरुषहरूलाई तौल उठाउनबाट के ले रोक्छ: चोटपटकको डर वा तत्काल देखिने प्रेरणाको अभाव?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: खुट्टालाई किन "युवावस्थाको जग" मानिन्छ र स्क्वाटले दीर्घायुलाई कसरी असर गर्छ?

पोषण: ४५ वर्षभन्दा माथिको पुरुषलाई मांसपेशी निर्माण गरिरहन कति प्रोटिन चाहिन्छ?

मुटु: मुटु प्रणालीमा बढी भार नपारी आइरन र कार्डियो कसरी संयोजन गर्ने?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

"सबैभन्दा राम्रो कुरा भनेको सुन्दर केटीसँग धेरै यौनसम्पर्क गर्नु हो! त्यसपछि तपाईंको मुटु र कलेजो पूर्ण रूपमा ठीक हुनेछ!"

अनि स्टालिन-पुटिन गएर केटीहरूको नाङ्गो पैतालामा प्रहार गर्न थाले, गुदगुदी पनि गर्न थाले। यो साँच्चै धेरै राम्रो छ।

आफ्नो विगतको जीवनमा पछि, पुटिनले अन्य प्रश्नहरू सोधे:

के यो सत्य हो कि मासु र माछा त्यागेर आफ्नो खानामा धेरै मात्रामा फलफूल समावेश गर्नाले शरीरमा नयाँपन आउँछ?

अनि कम्प्युटरले पुटिनलाई जवाफ दियो:

अप्रिल ९, २०२६ सम्मको वैज्ञानिक तथ्याङ्कले देखाउँछ कि कुनै निश्चित "हो" छैन। युवाहरूमा शाकाहारको प्रभाव आहार कति सन्तुलित छ र व्यक्तिगत आनुवंशिकीमा निर्भर गर्दछ।

आधुनिक जीवविज्ञान र आहारशास्त्रको दृष्टिकोणबाट यस दृष्टिकोणको विश्लेषण यहाँ दिइएको छ:

१. कायाकल्पकारी फाइदाहरू: "स्वच्छ इन्धन"

रातो मासु त्यागेर प्रशस्त फलफूल खानाले केही फाइदाहरू हुन्छन्:

सूजन कम गर्ने: प्रशोधित मासु (ससेज, बेकन) लाई आधिकारिक रूपमा कार्सिनोजेनको रूपमा मान्यता दिइएको छ। तिनीहरूलाई आहारबाट हटाउनाले शरीरमा प्रणालीगत सूजन कम हुन्छ, जुन बुढ्यौलीको मुख्य कारकहरू मध्ये एक हो।

एन्टिअक्सिडेन्ट शिल्ड: फलफूलमा पोलिफेनोल र भिटामिन प्रशस्त मात्रामा पाइन्छ जसले कोषहरूलाई फ्री रेडिकल क्षतिबाट बचाउँछ।

सफाई (अटोफेजी): वनस्पतिमा आधारित आहारहरूमा प्रायः क्यालोरी कम हुन्छ, जसले हल्का उपवासको समयमा हुने जस्तै कोषीय आत्म-सफाई प्रक्रियाहरू (अटोफेजी) सक्रिय गर्न सक्छ।

२. खाडलहरू: अभावको पासो

मासु र माछालाई पूर्ण रूपमा हटाउनाले, यसको विपरीत, यदि तपाईंले महत्त्वपूर्ण तत्वहरूमा ध्यान दिनुभएन भने बुढ्यौलीलाई तीव्र बनाउन सक्छ:

कोलेजनको क्षति: छालाको लोच र जोर्नीको स्वास्थ्यको लागि पूर्ण एमिनो एसिड प्रोफाइल आवश्यक छ। पशु प्रोटीन (विशेष गरी ओमेगा-३ मा धनी माछा) बिना, छालाले लोच छिटो गुमाउन सक्छ, सुख्खा र चाउरी पर्न सक्छ।

B12 र फलामको कमी: भिटामिन B12 को कमीले संज्ञानात्मक गिरावट (स्मरणशक्ति कमजोरी) र रक्तअल्पता निम्त्याउँछ। माछा बिना, शरीरमा मस्तिष्कको कार्य र स्वस्थ रक्तनलीहरूको लागि आवश्यक फ्याटी एसिडको अभाव हुन्छ।

चिनीको असर: धेरै गुलियो फलफूलमा फ्रुक्टोजको मात्रा धेरै हुन्छ। यसले प्रोटिनको ग्लाइकेसन ("चिनी बढाउने") निम्त्याउँछ, जसले कोलाजेनलाई नष्ट गर्छ र मध्यम मासु सेवन भन्दा छिटो छालालाई नीरस र झरझरा बनाउँछ।

३. "रूप बनाम स्वास्थ्य" प्रभाव

शाकाहारीहरू प्रायः सुन्निने र अत्यधिक बोसोको कमीका कारण पातलो र सफा देखिन्छन्, तर स्वस्थ बोसो र गुणस्तरीय प्रोटिनको कमीका कारण उनीहरूको छाला बूढो देखिन सक्छ।

जेरोन्टोलोजिस्टहरू सहमत छन्: भूमध्यसागरीय आहारलाई संसारको सबैभन्दा कायाकल्प गर्ने आहारको रूपमा मान्यता दिइएको छ। यसले माछा र कुखुरालाई बहिष्कार गर्दैन, तर तरकारी, फलफूल, बदाम र जैतुनको तेललाई जोड दिन्छ। यो सफाई र पोषण बीचको उत्तम सन्तुलन हो।

नतिजा

मासु त्याग्दा तपाईंको पाचन प्रणाली र रक्तनलीहरूलाई पुनर्जीवित गर्न सकिन्छ, तर माछा वा अण्डाबाट प्रोटिनको कमीसँग मिलेर फलफूलको अत्यधिक सेवनले तपाईंको अनुहार र मांसपेशीको तौलमा क्षति पुर्याउन सक्छ। सबैभन्दा राम्रो उपाय भनेको माछा खाँदा रातो मासु कम गर्नु र प्रशस्त मात्रामा तरकारीहरू (केवल मीठो फलफूल मात्र होइन) थप्नु हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईं काल्पनिक दीर्घायुको लागि फलफूलको थालको लागि स्टेक वा बेक्ड माछा साट्न इच्छुक हुनुहुन्छ, वा स्वाद र पोषणको सन्तुलन तपाईंलाई बढी उचित लाग्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: ग्लाइकेसन भनेको के हो र चिनीले वास्तवमा हाम्रो छालालाई भित्रबाट कसरी "टाँस्छ"?

पोषण: किन बोसोयुक्त माछा (साल्मन, म्याकरेल) लाई "चाउरीपनामुक्त अनुहार" को लागि प्रमुख खाना मानिन्छ?

मिथकहरू: के यो सत्य हो कि दिनको पहिलो आधामा मात्र फलफूल खानु राम्रो हो?

केटीहरूले अब स्टालिन-पुटिनको शरीरमा मालिस गरिरहेका थिए, रगत बगिरहेको थियो। वास्तवमा, तपाईं जति धेरै केटीहरूलाई छुनुहुन्छ, तपाईं त्यति नै राम्रो र सुन्दर देखिनुहुन्छ।

स्टालिन-पुटिनले कर्कश स्वरमा गाए:

उहाँले हामीलाई एउटा उपलब्धिको लागि प्रेरित गर्नुभयो,

इच्छाशक्तिलाई स्टीलभन्दा बलियो बनाउने...

उहाँले संसारलाई महामारीबाट बचाउनुभयो,

प्रतिभाशाली, बुद्धिमान स्टालिन!

अध्याय नम्बर २।

अफ्रिकामा आफ्नो स्थिति सुदृढ पारेपछि ओलेग रायबाचेन्कोले रूसी सेनालाई अझ दक्षिणतिर सार्न थाले। यसको उद्देश्य सम्पूर्ण अफ्रिकी महादेश जित्नु थियो। र मस्कोमा, इभान द टेरिबलका छोरा इभान पाँचौं, जार थिए। अझै बूढो भएको छैन, तर पूर्ण रूपमा स्वस्थ पनि छैन। तर उनी अहिलेको लागि आफ्नो शासन सम्हालिरहेका थिए। र जारवादी रूस विस्तार हुँदै थियो।

अनि यो अनन्त केटा-योद्धा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो बाल्यकालको खुट्टाको नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर लेख्न जारी राखे। आखिर, त्यो अमर बालक बाह्र वर्षभन्दा पुरानो देखिएन।

तरवारले इज्जतका साथ मर्नु राम्रो हो,

वीरता र सम्मानको लागि कडा लड्दै,

कोर्राले खोरमा धकेलिएका गाईवस्तु जस्तै बाँच्नु भन्दा...

रूसमा धेरै गौरवशाली नायकहरू छन्!

हरेक व्यक्ति ठूला र साना समस्याहरूले भरिएको हुन्छ, केही सामान्य देखिए पनि, जबकि अरू, यसको विपरीत, तिनीहरूको सरासर भारले मनलाई कुल्चने र आत्मालाई कुल्चने धम्की दिन्छ। किशोरकिशोरीहरू, हामीलाई थाहा छ, विश्वव्यापी समस्याहरू बिर्सेर आफ्ना व्यक्तिगत अनुभवहरूलाई नाटकीय रूपमा प्रस्तुत गर्ने सम्भावना धेरै हुन्छ। द्रुत गतिमा बढ्दो क्यान्सर जस्तै, सबैभन्दा सानो विवरणले पनि सबै विचारहरूलाई अभिभूत गर्ने धम्की दिन्छ। त्यसैले, चौध वर्षीय भ्लादिमिर टिग्रोभ, ब्रह्माण्डीय जल्लादको बन्चरो ग्रहमाथि झुण्डिएको बेला, स्कूलमा हालैका घटनाहरूबाट गहिरो रूपमा निराश, विचारमा हराएको छ। उनका बुबा, एक करियर सैन्य व्यक्ति, हालै आफ्नो परिवारलाई लिएर स्वेर्डलोभस्क क्षेत्रको युरालमा सरेका छन्। नयाँ आगन्तुकहरू, विशेष गरी मस्कोबाट, यहाँ विशेष स्वागत छैन। त्यसैले, स्कूलमा, तिनीहरूले उसलाई पूर्ण रूपमा कुटपिट गरे, उसको लुगा च्याते, र उसको स्कूल झोला कुल्चे। होइन, टिग्रोभ कमजोर वा हार्ने व्यक्ति थिएन; ऊ आफ्नो उमेरको लागि एकदम राम्रो लडाकु थियो। तर जब तपाईं बीस जनाको गिरोहको विरुद्धमा हुनुहुन्छ भने तपाईं एक्लै के गर्न सक्नुहुन्छ? मेदवेदेवको तानाशाहीको कठोर अवस्थाको बावजुद येकातेरिनबर्ग परम्परागत रूपमा आपराधिक शहर थियो। स्कूलहरूमा पनि आफ्नै गिरोहहरू थिए, जुन फस्टाउँदै गए। सम्पूर्ण क्षेत्रले पनि रूसको बाँकी भागभन्दा फरक अनौठो जीवन बिताउँथ्यो। स्कूलहरूमा भोड्का र धूम्रपान लगभग खुला रूपमा मादक पदार्थ सेवन गरिन्थ्यो, बेसमेन्ट र बाथरूमहरूमा लागूपदार्थहरू गोली हानिन्थ्यो, सुरक्षा क्यामेराहरूले कहिल्यै काम गरेनन्, र प्रहरी... गुण्डाहरू बाहेक सबै तिनीहरूसँग डराउँथे। भ्लादिमिर आपराधिक उपसंस्कृतिको लागि धेरै उचित युवा साबित भए - एक कार्यकर्ता, एक खेलाडी, एक उत्कृष्ट विद्यार्थी, र त्यो एक उन्मादपूर्ण, उग्र घृणालाई बढावा दिन पर्याप्त थियो। जब तपाईंलाई हरेक दिन कुटपिट र धम्की दिइन्छ, तपाईं वास्तवमै शान्तिपूर्वक बाँच्न चाहनुहुन्न; यसको विपरीत, तपाईं सबैलाई सजाय दिन चाहनुहुन्छ। एक भयानक इच्छा...

कुनै पनि बलियो इच्छाशक्ति भएको केटा जस्तै, भ्लादिमिरले पनि एक श्रेष्ठ र दुष्ट शक्ति विरुद्ध बदला लिने सपना देखे। उनले आफ्नो बुबाको मेसिन गन चोर्ने योजना बनाए (यो स्पष्ट थियो कि उनको नसामा सैन्य मानिसहरूको लाइन थियो), जुन उनले चाँडै पूरा गरे। उनले हतियार भण्डारण गरिएको घरको तिजोरीमा साइबरनेटिक कोड क्र्याक गरेर आफ्नो ह्याकिङ कौशल प्रदर्शन गरे। यहाँको मुख्य कुरा कृत्रिम बुद्धिमत्ताको प्रकृति सम्झनु हो, जुन विशिष्ट कार्यक्रमहरूद्वारा नियन्त्रित हुन्छ र वास्तविकताको आलोचनात्मक धारणाबाट पूर्ण रूपमा रहित हुन्छ। फक्स-३ फोल्डिङ मेसिन गन र धेरै पत्रिकाहरू लिएर, भ्लादिमिर दृढतापूर्वक स्कूलतिर लागे। उपेक्षित पार्कको बीचमा तीन हजार मानिसहरूलाई अटाउन डिजाइन गरिएको ठूलो चार तले भवन थियो। धेरै वरिष्ठहरूले जोइन्ट चुरोट पिइरहेका थिए, र नजिकै, उनको मुख्य आक्रमणकारी, अनौपचारिक वर्ग नेता सर्गेई, जसलाई "पोन्टोभी" उपनाम दिइएको थियो, सास फेर्दै थिए। भ्लादिमिर आत्मविश्वासका साथ आफ्नो शत्रुतिर अघि बढे। टिग्रोभले भविष्यवाणी गरेझैं, नेता, "आगो! तिनीहरूले हाम्रा केटाहरूलाई प्रहार गरिरहेका छन्!" भनेर चिच्याएर दौडन थाले। भोलोड्काको मुट्ठी, उनको प्रशिक्षणको कारण, अविश्वसनीय रूपमा बलियो छ, त्यसैले सर्गेईलाई दुईवटा चोटपटक लाग्ने निश्चित छ। यद्यपि, टिग्रोभको अनुहार ताजा चोट र घर्षणले ढाकिएको छ - भीडले म्यामथलाई ढाक्न सक्छ। ठूला विद्यार्थीहरू मुस्कुराए र रमाइलो दृश्यको आनन्द लिन उत्सुक हुँदै एक छेउमा गए।

स्कूलको प्रवेशद्वारबाट केटाहरूको एउटा भीड निस्कियो। भ्लादिमिरले हिचकिचाएनन्। आफ्नो ज्याकेटमुनि लुकाइएको सानो स्वचालित राइफल खोसेर, टिग्रोभले आफूतिर दौडिरहेका आक्रमणकारीहरूमाथि गोली चलाइदिए। तिनीहरू सबै दिशामा तितरबितर भए। सायद कोलाहल मात्र सीमित हुने थियो, तर नजिकै धेरै कारहरू वयस्क, वास्तविक जीवनका गुण्डाहरूले भरिएका थिए। स्पष्ट रूपमा, स्थानीय माफियाहरूले गिरोह लडाईको लागि स्कूल भन्दा राम्रो ठाउँ भेट्टाउन सकेनन्। गुण्डाहरूले जवाफी फायर गरे। स्वचालित राइफलका गोलीहरूले डामर च्यातिए। भ्लादिमिरले समरसोल्ट गरे र मार्बल ओबिलिस्क पछाडि लुक्न सफल भए। लागूपदार्थको मातमा, गुण्डाहरू गर्जे र अगाडि बढे, सानो लडाकुलाई गम्भीरतापूर्वक लिएनन्, जुन अवश्य पनि व्यर्थ थियो। उन्मादपूर्ण रूपमा पत्रिकाहरू परिवर्तन गर्दै, युवा टर्मिनेटरले आधा गिरोहलाई मारे र लगभग बीस जना क्रोधित लडाकुहरूलाई घाइते बनायो। बाँचेका डाकुहरूले पोर्टेबल मोर्टार प्रयोग गर्ने प्रयास गरे - यसको एक गोलीले भवनको आधा भाग समतल पार्न सक्थ्यो। यद्यपि टिग्रोभले पहिले शूटिंग रेन्ज र कम्प्युटर गेमहरूमा मात्र गोली हानेका थिए, तीव्र तनाव र क्रोधले उनको शटलाई अलौकिक शुद्धता दियो। मोर्टार विस्फोट भयो, नजिकैका डाकुहरूलाई टुक्राटुक्रा पार्यो। यसले बाँकी डाकुहरूको प्रतिरोधलाई कुल्चियो। उन्मादमा, भ्लादिमिरले आफ्नो झोलामा बोकेका सबै पत्रिकाहरू खाली गरे र त्यसपछि मात्र गोली चलाउन बन्द गरे। लगभग सबै गोलीहरू घातक र प्रभावकारी थिए, जसले गर्दा ३९ जना (प्रायः स्थानीय माफियाहरू) लाशमा परिणत भए। धेरै अलमल्लमा परेका स्कूले केटाकेटीहरू पनि झगडाको शिकार भए। तिनीहरू भिडभाडमा आए र रोए, विभिन्न मात्रामा चोटपटक लागे। बच्चाहरूमध्ये कोही पनि मारिएन; केवल वयस्क डाकुहरूले योग्य मृत्युदण्ड पाए। यद्यपि, महत्त्वपूर्ण अपराध मालिकहरू मध्ये, "भाइपर" उपनाम दिइएको एक प्रमुख लागूपदार्थ व्यापारीलाई हटाइयो।

मृतक, घाइते र रगतलाई हेरेर, भ्लादिमिर होशमा आए। उनले अत्यधिक बान्ता गरे, यतिसम्म कि उनको नाकबाट रातो, टाँसिने तरल पदार्थ बग्यो। तर उनको आफ्नै रगत देखेर ठूलो एड्रेनालाईन रश उत्पन्न भयो। उनले आफ्नो राइफल छोडे र दौडे, यति छिटो कि उनी डराएको केटा होइनन्, तर धुलोको सर्पिल उठाउने आँधीबेहरी जस्तो देखिन्थ्यो। यस्तो नरसंहारको धक्का यति ठूलो थियो कि कसैले पनि उनलाई तुरुन्तै समात्ने प्रयास गरेनन्। जब उनीहरू होशमा आए, उनीहरूले उनको उचाइ र उमेरलाई अतिरंजित गर्ने वर्णनहरू पार गरे।

भ्लादिमिर टिग्रोभ जंगलतिर भाग्न सफल भए। विश्वव्यापी तापक्रम वृद्धिका कारण, शरद ऋतु उदार र नरम थियो, च्याउ र जामुनले भरिएको थियो। अवश्य पनि, ढिलो होस् वा चाँडो, सबैभन्दा हरियो झुण्ड, वा बरु, लोक बदला लिनेहरू, निस्सन्देह पुलिसद्वारा समातिने थिए। तर मानव इतिहासमा पहिलो अन्तरतारकीय युद्धको सुरुवात पछि, यस्ता सानातिना कुराहरूको लागि समय थिएन।

अनि, लामखुट्टेले टोकेको, भोको र रातभर जमेको एउटा केटा बिहानको जंगलमा बिस्तारै हिँड्यो। ऊ भयानक देखिन्थ्यो। उसको स्कूल पोशाक धेरै ठाउँमा च्यातिएको थियो, र एउटा जुत्ता हराएको थियो (उसले भाग्दा त्यो हराएको थियो)। यसबाहेक, रूखका हाँगाहरू, असंख्य जराहरू र सल्लाको कोनमा खरोंचबाट उसको खुट्टा पीडादायी रूपमा दुखिरहेको थियो। अनि त्यसपछि लामखुट्टेहरू पनि थिए। टोकाइले असह्य रूपमा चिलायो। "वा सायद म हार मान्नुपर्छ?" भन्ने विचार उसको दिमागमा घुम्यो। "तिनीहरूले मलाई मस्कोको मानसिक अस्पतालमा पठाउनेछन्, र त्यसपछि एउटा विशेष उपनिवेशमा। तिनीहरू मानसिक अस्पतालहरूको बारेमा धेरै कुरा गर्छन्, तिनीहरूले अकल्पनीय भयावह कुराहरू पनि भन्छन्, तर कम्तिमा म जीवित हुनेछु। होइन, म सडेको बिरुवा जस्तै हुनेछु। अनि त्यसपछि म कसरी बाँच्नेछु? म अस्तित्वमा हुनेछु... होइन... सायद सिधै एउटा उपनिवेशमा, कपाल काटेका किशोर अपराधीहरूले घेरिएको, जहाँ माफियाको दण्ड दिने पञ्जाले उसलाई अनिवार्य रूपमा पक्रनेछ। रक्तपातपूर्ण प्रदर्शन र डाकुहरूको हत्याको लागि तिनीहरूले उसलाई माफ गर्नेछैनन्। र त्यस अवस्थामा, यदि तिनीहरूले उसलाई काटे भने ऊ भाग्यमानी हुनेछ, तर तिनीहरूले उसलाई दुःखद रूपमा तल ल्याउन सक्छन्, हरेक घण्टा, बिस्तारै र पीडादायी रूपमा मार्छन्। कुनै आशा छैन, किनभने राष्ट्रपतिद्वारा ल्याइएका नयाँ कानून अनुसार, बाह्र वर्ष उमेरका किशोरकिशोरीहरूले आजीवन कारावास र असाधारण अवस्थामा मृत्युदण्ड सहित आपराधिक जिम्मेवारीको पूर्ण भार वहन गर्छन्। पछिल्लो त्यति डरलाग्दो छैन (मन्दिरमा गोली लाग्यो र तपाईं (मृत्युपछिको जीवनमा) हुनुहुन्छ। केटाको नाङ्गो खुट्टामा धारिलो झोंका लाग्यो, र रगत देखा पर्यो। आफ्नो बाल्यकालको औंलाहरू बीच। विचलित टिग्रोभ, जसको जीवन अनिवार्य रूपमा समाप्त भइसकेको थियो, ले कुनै ध्यान दिएनन्। मृत्युपछिको जीवनमा उसलाई के पर्खिरहेको थियो? उनका बुबाले पुजारीहरूलाई मन पराउँदैनथे, तिनीहरूलाई लोभी र लोभी ठान्थे, यद्यपि उनी कहिलेकाहीं आफूलाई पार गर्थे र चर्चमा जान्थे, मैनबत्ती बाल्थे। भ्लादिमिरले आफ्नो बुबा, एक योद्धा र सिपाहीलाई सम्मान गर्थे। उनले आफैंले भर्चुअल युद्धको अनुभव गरेका थिए; विशेष इलेक्ट्रोनिक हेलमेटमा कम्प्युटर प्रविधिले युद्धको लगभग पूर्ण भ्रम सिर्जना गर्यो - केटाको लागि एक अविस्मरणीय अनुभव। तर तिनीहरूले तपाईंलाई त्यहाँ मार्न सक्दैनन्; यहाँ जंगलमा, जहाँ ब्वाँसोहरूको चिच्याहट सुन्न सकिन्छ, मृत्यु एकदम वास्तविक छ।

"दरबारहरू सधैं जारभन्दा खराब हुन्छन्!" पोपले भने। भ्लादिमिरले एक पटक बाइबल ध्यानपूर्वक पढे र पुजारीलाई सोधे: किन अर्थोडक्स ईसाईहरूले, परमेश्वरको निषेधको बावजुद, अवशेष र प्रतिमाहरूको पूजा गर्छन्? किन बाइबलमा परमेश्वर केवल एक संत हुनुहुन्छ, जबकि कुलपिता सबैभन्दा पवित्र हुनुहुन्छ! कि एक सामान्य मानिस, पदले सम्पन्न भए पनि, ब्रह्माण्डको सर्वशक्तिमान सृष्टिकर्ताभन्दा उच्च छ? जवाफमा, पुजारीले भुके: हामीले हाम्रा पुर्खाहरूले आज्ञा गरे जस्तै विश्वास गर्नुपर्छ, र विरोधाभास खोज्नु हुँदैन। वा के तपाईं बहिष्कृत हुन चाहनुहुन्छ!

विश्वासको कवचमा दरार जस्तै एउटा अप्रिय स्वाद रह्यो। र तार्किक तर्कबाट प्राप्त निष्कर्ष प्राथमिक छ: सम्भवतः, भगवानको अस्तित्व नै छैन; पृथ्वीमा धेरै दुष्टता छ। उदाहरणका लागि, सर्वशक्तिमानले लामखुट्टे जस्ता घृणित चीजहरू किन सिर्जना गर्नुहुनेछ, विशेष गरी ती ठूला साइबेरियनहरू, युरोपेलीहरू भन्दा दोब्बर आकारका? उहाँले मानिसहरूलाई किन यसरी सताउन आवश्यक छ? विशेष गरी महिलाहरूलाई विकृत गर्दै - तिनीहरूलाई यस्ता वृद्ध महिलाहरूमा परिणत गर्दै जुन हेर्न घृणित हुन्छ। र रोग, पीडा, युवा र स्वस्थ मानिसहरूले पनि अनुभव गर्ने थकान के हो? मानवजाति राम्रोको हकदार छ: तिनीहरूले कम्प्युटरहरू सिर्जना गरे, र लगभग कुनै पनि खेलमा, तपाईं जतिसुकै सानो भए पनि, एक देवता हुनुहुन्छ। स्कूल र जीवन, खेल र चलचित्रहरूले सिकाउँछन् कि शक्तिले संसारलाई शासन गर्छ। सायद बौद्धहरू आध्यात्मिक विकासको आफ्नो विचारमा सही छन्। तल्लो संसारबाट उच्च संसारमा आत्माहरूको स्थानान्तरण मार्फत आत्म-सुधारको पाइलाहरू माथि बढ्दै? जे भए पनि, मृत्यु मानव रूपमा जनावरहरू बीच सधैंभरि रहनु भन्दा राम्रो हो। यदि तपाईंले बंकरको प्रवेशद्वार फेला पार्नुभयो र त्यहाँ लुक्नुभयो भने के हुन्छ? बुबाले मलाई यी ठाउँहरूको बारेमा केही भन्नुभयो... यहाँ कतै गोप्य प्रवेशद्वारहरू हुनुपर्छ जस्तो लाग्छ। मैले प्रयास गर्नुपर्छ!"

भ्लादिमिरको आत्मा अलि न्यानो महसुस भयो।

स्टारफ्लीट जनरल लिरा भेलिमाराले बलियो कमाण्ड सुट लगाएकी थिइन्। उनी शत्रुको कमाण्ड स्टाफलाई कब्जा गर्ने अपरेशनको नेतृत्व व्यक्तिगत रूपमा गर्न उत्सुक थिइन्। सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, त्यो नरक जस्तो योद्धा यसरी मार्न चाहन्थिन्, आमनेसामने, निर्लज्ज भएर, आफ्नो शिकारलाई सिधा आँखामा हेर्दै।

साँच्चै: विजय एक महिला जस्तै हो - यो आफ्नो प्रतिभाले आकर्षित गर्छ, तर यसको मूल्यले पछि हटाउँछ!

यहाँ येकातेरिनबर्ग छ, दस लाख मानिसहरूको शहर, यद्यपि राक्षसी स्टेलजान साम्राज्यको मापदण्ड अनुसार, यो केवल एउटा गाउँ हो। एउटा पनि घर अक्षुण्ण छैन... शहरको केन्द्रमा २० किलोमिटर चौडा क्रेटर खाडल छ, जस भित्र पग्लिएको चट्टान अझै पनि उम्लिरहेको छ र बुलबुले छ। भूमिगत उपयोगिताहरू पनि थर्मोक्वार्क बम र नाइट्रोशार्क (ग्लुकोन इन्टरप्रिओन बन्डहरू तोड्ने प्रक्रियामा आधारित चार्जहरू (क्वार्कहरू प्रिओनबाट बनेका हुन्छन्) को विनाशकारी प्रहारबाट सुरक्षित छैनन्, थर्मोन्यूक्लियर फ्युजन भन्दा लाखौं गुणा बढी विनाशकारी प्रतिक्रिया, तर थर्मोक्वार्क फ्युजनको विपरीत, उच्च भारमा प्रक्रियाको अस्थिरताको कारण एक मेगाटन भन्दा बढी छैन)। शहरको बाहिरी भाग र छिमेकी गाउँहरू पनि नष्ट भएका छन्; यहाँ र त्यहाँ भवनहरूको अवशेष मात्र देखिन्छन्। तिनीहरूमध्ये, अपाङ्ग, जलेका मानिसहरू असह्य पीडामा रुन्छन्। जीवित रहेकाहरू मृतकहरू भन्दा पनि उदास र दयनीय देखिन्छन्, किनभने तिनीहरूको पीडा वर्णन गर्न सकिँदैन।

विशाल ब्याटलसूट लगाएका स्टेलजानहरू डरलाग्दो दृश्य हुन्। प्रत्येक ब्याटलसूटमा गुरुत्वाकर्षण विरोधी प्रणाली र फोटोन ड्राइभ हुन्छ, जसले गर्दा उनीहरूलाई बीम र प्रिन्सेप्स-प्लाज्मा हतियारहरूको सम्पूर्ण शस्त्रागारसहित उडान गर्न सक्षम बनाउँछ। ब्याटलसूटको कवच एन्टीट्याङ्क शेलहरू सामना गर्न सक्षम छ, र शक्तिशाली जेनेरेटरहरूले यति शक्तिशाली बल क्षेत्रहरू सिर्जना गर्छन् कि सुरक्षित हुँदाहुँदै पनि, कसैलाई केहि पनि डराउनु पर्दैन, सय मेगाटन थर्मोन्यूक्लियर स्ट्राइक पनि। यो शक्तिशाली रक्षा सिद्धान्तमा काम गर्दछ कि विनाशकारी कणहरू, प्रकाशको गतिमा दुई-आयामी अन्तरिक्षको पृष्ठभूमिमा प्रहार गर्दा, चल्न बन्द हुन्छन्, तिनीहरूको विश्राम द्रव्यमान गुमाउँछन्। त्यसपछि तिनीहरू फोटोन गति भन्दा हजार गुणा छिटो, आउँदै गरेको परावर्तक विकिरणद्वारा सजिलैसँग हटाइन्छन्। यद्यपि, ब्याटलसूट आफैंले बल क्षेत्र उत्पन्न गर्दैन (उपकरण अझै पनि धेरै भारी छ), र फलान्क्सबाट अलग हुँदा मृत्यु हुन सक्छ।

यद्यपि, स्टेलजानहरू धेरै आत्मविश्वासी छन्, र स्टारशिपबाट निस्केका किरणहरूले शत्रुको सबै आदिम साइबरनेटिक्सलाई असक्षम पारेको थियो, त्यसैले अब असहाय शत्रुलाई नाङ्गो हातले समात्न सकिन्छ।

शक्तिशाली विमान विरोधी बन्दुकहरू अचानक छद्मवेशी निशाहरूबाट सतहमा उफ्रिन्छन्, विदेशी आक्रमणकारीहरूमाथि १५०-मिलिमिटर गोला प्रहार गर्ने प्रयास गर्छन्। यो अब इलेक्ट्रोनिक्स होइन, तर साधारण मेकानिक्स हो।

स्टेलजानहरूले धेरै छिटो प्रतिक्रिया दिन्छन्: हाइपरप्लाज्मिक पल्सले तोपखाना र ट्रेसर राउन्डहरू नष्ट गर्छ जुन ब्यारेलहरूबाट मुश्किलले भाग्न सफल हुन्छन्। लिराले आफ्नो औंला ठट्टा गर्दै भनिन्:

- मूर्ख बाँदरहरू! हाइपरन्यूक्लियर-तताइएको पोर्क चप्सको आफ्नै रसमा खाना तपाईंको लागि पर्खिरहेको छ!

गेनाडी पोलिकानोभले अन्तिम युद्धको लागि तयारी गरे। उनी आफैंले पहिले नै बुझेका थिए कि अन्त्य नजिकै छ। सुरुदेखि नै, यो विविध स्रोत र प्रविधिहरूको असमान युद्ध थियो। ग्रह पृथ्वी शक्तिहीन थियो, ट्याङ्कको खुट्टामुनि कमिलाको ढिस्को जस्तै। यस्तो अवस्थामा मार्शलले के गर्न सक्थ्यो? केवल मर्नु, तर यसरी मर्नु कि भावी पुस्ताले रूसको अन्तिम राष्ट्रपतिको मृत्युलाई गर्वका साथ सम्झून्। यद्यपि, सायद, कसैले पनि तिनीहरूलाई सम्झने छैन।

बाक्लो टाइटेनियम ढोका ढल्यो, ब्लास्टर बीमले काटियो। विशाल रणनीतिक कमाण्ड हलमा गुलाबी रंगको गोला उड्यो। अंगरक्षक र सेनापतिहरू हतार-हतार बख्तरबंद ढालहरू पछाडि हाम फाले। केवल राष्ट्रपति पोलिकानोभ बाँकी रहे, गर्वका साथ उभिए, मृत्यु स्वीकार गर्न तयार। मृत्यु, जुन अब सबै समस्याहरूको उपचार जस्तो देखिन्थ्यो, उनको क्षीण शरीरको प्रत्येक फाइबरलाई सताउने असह्य मानसिक पीडालाई शान्त पार्ने तरिका। काँटा लिएर दुष्ट वृद्ध महिलाले परीको रूप धारण गरिन्, र उनको बरफको सास कोमल हावा जस्तै देखिन्थ्यो। तर इंद्रधनुषी, चम्किरहेको गोला शान्तिपूर्वक सुत्न जारी रह्यो, र त्यसपछि एक धुन, अस्पष्ट रूपमा बच्चाहरूको लोरीको सम्झना दिलाउने, सुनियो। शान्त र शुद्ध संगीतको मधुर आवाजहरूमा, ब्रह्माण्डीय त्रासदीको अन्तिम कार्य प्रकट भयो। एलियनहरू, कुरूप, भारी युद्ध पोशाकमा, हलमा सरेका थिए। विभिन्न हतियारहरूले सशस्त्र, तारा आक्रमणकारीहरूले पोर्टेबल स्पटलाइटहरूले उज्यालो पारेका भयंकर राक्षसहरू जस्तै अशुभ छायाँहरू फ्याँके। सबैभन्दा चम्किलो, ज्वलन्त सुन्तला पोशाक लगाएको अन्तरिक्ष आतंककारीहरूको नेताले नै ती बोकेको थियो।

एउटा परिचित खिल्ली उडाउने हाँसोले अशुभ मौनता तोड्यो:

"यहाँ तिनीहरू छन्, नाङ्गो प्राइमेटहरूको पिछडिएको ग्रहका बहादुर तर दयनीय योद्धाहरू! र यो तुच्छ सेना अझै पनि हाम्रो अजेय शक्तिसँग तर्क गर्न खोजिरहेको छ! बाँदर नर्सरीमा तपाईंको लागि पिंजडा तयार पारिएको छ।"

फिक्का भएको पोलिकानोभ रिसले काँप्यो।

- तिमीले मात्र...

तर उनले कुरा पूरा गर्न सकेनन्-यी घिनलाग्दा तारा राक्षसहरूप्रति उनको भावना व्यक्त गर्न शब्दहरू पर्याप्त थिएनन्। सुरक्षा प्रमुख, लेफ्टिनेन्ट जनरलले छिटो प्रतिक्रिया जनाए।

- तिनीहरूलाई मार! सबै हतियारले गोली हान!

अनि एलियनहरूमा हताश, उन्मादपूर्ण आगो खोलियो। प्रत्येक शूटरहरू सबै जीवित प्राणीहरूलाई मार्ने राक्षसहरूप्रतिको घृणामा इमान्दार थिए। तिनीहरूले आक्रमण राइफल, ग्रेनेड लन्चर, भारी मेसिन गन, र प्रयोगात्मक लेजर राइफलहरूबाट पनि गोली हाने। तर यो सबै बेकार थियो, जस्तै ग्लेडिएटर ट्याङ्कमा बच्चाको पटाका। बल क्षेत्रले सजिलै मानव प्रक्षेपणहरूलाई भगाइदियो। लापरवाह छालमा जवाफी फायरले लडाकुहरूलाई जलायो, केवल जलिरहेको कंकाल छोड्यो। राष्ट्रपतिको प्रिय कुकुर, एनर्जिया (एक जर्मन शेफर्ड-मास्टिफ मिश्रण), बख्तरबंद सिल्हूटहरू तिर हाम फाल्यो। प्रकाशको चौडा, हरियो किरण कुकुरलाई जल्यो, र एक समय सुन्दर जनावरको कालो, हड्डीको फ्रेम प्लास्टिकले ढाकिएको प्रबलित कंक्रीटको भुइँमा खस्यो। पोलिकानोभले दुवै हातले एकैसाथ गोली हाने, युरेनियम कोर र प्लाज्मा पम्पिङको साथ 30-राउन्ड इलेक्ट्रोम्याग्नेटिक पिस्तौलहरू अनलोड गर्दै। जब उसको गोला बारुद सकियो, उसले बेकार खेलौनाहरू त्याग्यो र आफ्नो छातीमाथि आफ्नो हात पार्यो।

लिरा नजिक आइन्, अझै हाँसिरहेकी थिइन्।

"ठिक छ, पोल्कन, तिमीले भुक्न छोड्यौ? अब तिमी, अन्तिम रूसी सेनापति, हामीसँग आउनेछौ। एउटा पट्टा र एक कचौरा सुप तिम्रो पर्खाइमा छ।"

मार्शल-राष्ट्रपतिले दृढ स्वरमा जवाफ दिए (यद्यपि यो दृढताले उनको टाइटेनिक प्रयासहरू गुमायो):

"हो, तपाईं आफ्नो नरकीय प्रविधिमा बलियो हुनुहुन्छ, त्यसैले तपाईंले अफगानिस्तानदेखि अरबी मरुभूमिसम्म तातो ठाउँहरूमा लड्दै आफ्नो सम्पूर्ण जीवन रूसको सेवा गरेको व्यक्तिको खिल्ली उडाउन सक्नुहुन्छ। मलाई आश्चर्य छ कि समान हतियारहरू सहितको निष्पक्ष लडाईमा तपाईं के लायक हुनुहुन्छ?"

"तिमी भन्दा धेरै बढी, प्राइमेट, सोच! हाम्रो बच्चाले तिम्रो जनरललाई आफ्नो नाङ्गो हातले घाँटी थिचेर मार्नेछ!" भेलिमाराले आफ्नो औंलाले संकेत गरिन्। "चुस्ने..."

"यदि तिमी पुरुष भएको भए, म तिमीलाई तिम्रो शब्दको जवाफ दिन लगाउने थिएँ।" मार्शलले आफ्नो मुट्ठी यति जोडले किटे कि उसको नाडी नीलो भयो।

"त्यसले केही फरक पर्दैन। म एक अन्तरिक्ष जनरल हुँ, स्टार स्ट्राइक फोर्सको कमाण्डर। यसको मतलब म एक योद्धा हुँ। त्यसोभए, प्राइमेट, के तिमी मसँग लड्न डराउँदैनौ?"

महिला स्टेलजान आफ्नो लडाकु सूटबाट बिजुली जस्तै बाहिर निस्किइन्। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गै थिइन्। अग्लो (दुई मिटरभन्दा अग्लो), चौडा काँध भएको, र मांसपेशी भएको, उनी रूसी मार्शलमाथि उभिएकी थिइन्। स्टेलजान महिलाभन्दा पातलो र थोरै छोटो, पोलिकानोभ लगभग एक पातलो देखिन्थ्यो। लिरा भेलिमाराको नाङ्गो, मूर्तिकला भएको आकृति नाङ्गो भए पनि, उनको तौल एक सय सत्ताइस किलोग्राम थियो र शक्तिमा धेरै ठूला फार्म घोडाहरूलाई सजिलैसँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्थे। घृणित रूपमा आफ्नो टाउको हल्लाउँदै र आफ्नो विलासी छाती बाहिर निकाल्दै, लिरा मार्शलमाथि अगाडि बढिन्। पोलिकानोभले सेनाको विशेष बल र विभिन्न विशेष पाठ्यक्रमहरूमा उत्कृष्ट मार्शल आर्ट प्रशिक्षण प्राप्त गरिसकेका थिए। उनले कराटेमा ब्ल्याक बेल्ट - चौथो दान - धारण गरेका थिए, र घृणाले उनको शक्तिलाई बढावा दियो। मार्शलले आफ्नो सबै क्रोधलाई च्यानल गर्दै, उनको सौर्य प्लेक्ससमा प्रहार गर्यो। लिरा थोरै सर्यो। प्रहार स्पेस फ्युरीको स्त्रीलिंगी एब्सको कडा टाइलहरूमा खस्यो। पोलिकानोभले दायाँ स्विङबाट बच्न सफल भए, तर बिजुलीको गतिमा, हथौडाले भरिएको घुँडाले उनलाई धब्बादार बख्तरबन्द टेबलहरूमा उड्न बाध्य बनायो। उनको हातले काँसाको अंगको भयानक प्रभावलाई थोरै मात्र कुशन गर्यो। स्टार महिलाले उफ्रिन्, बेस्सरी चिच्याइन्, र आफ्नो भारी खुट्टा योद्धाको छातीमा ठोक्काइन्। मार्शलसँग चकित हुने समय थिएन, उनको केही करङ भाँचियो र उनको अवरोध गर्ने हातलाई झुकाइयो। एक राक्षसी ओभरहेड प्रहारले उनको कलरबोन कुच्यो। अन्तरिक्ष बाघको सबै चाल यति छिटो थियो कि कालो बेल्टले प्रतिक्रिया दिन समय नै पाएन। यसबाहेक, भेलिमाराको प्रहारको बल एक पागल मास्टोडोनको जस्तै थियो। सजिलै, बच्चा जस्तै, उनले ९० किलोग्रामको बोक्रा उठाइन्, पोलिकानोभलाई आफ्नो फैलिएको हातमा स्थिर गरिन् र फेरि एक पटक अनियन्त्रित हाँसोमा फटिन्।

"ठीक छ, बहादुर जनावर, त्यो महिलासँगको तिम्रो झगडा कस्तो भयो? यदि तिमी बाँच्न चाहन्छौ भने, मेरो बाघलाई चाट। त्यसपछि म तिमीलाई चिडियाखानामा राम्रो खानाको ग्यारेन्टी दिन्छु।"

विलासी कम्मरहरू कामुक चालमा हल्लिए, कोरलको मुख खुल्यो, गुलाबी जिब्रो चल्यो, मानौं आइसक्रिम चाटिरहेको छ।

एउटा केटाको जस्तो तर दृढ आवाजले स्टार हेटेरालाई बाधा पुर्यायो।

- चुप लाग, तिमी जनावर, र मार्शललाई जान देऊ!

क्रोधले उग्र रूप लियो। एक चिल्लो, गोरो कपाल भएको युवकले उनलाई भारी "भालु-९" आक्रमण राइफल तेर्स्यायो। यो शक्तिशाली हतियारले प्रति मिनेट साढे नौ हजार विस्फोटक राउन्ड फायर गर्यो, तिनीहरूलाई चेकरबोर्ड ढाँचामा तितरबितर पार्यो। लिराले सबै प्रमुख प्रकारका पृथ्वी हतियारहरूको अध्ययन गरिसकेकी थिइन्, र यो स्पष्ट थियो कि यदि तिनीहरूले गोली चलाए भने, उनको आनुवंशिक रूपमा बढाइएको स्टेलजानको स्थायित्वको बावजुद, उनी, नाङ्गो र खुला, उम्कने कुनै मौका पाउनेछैनन्। एक स्वर्गदूतीय हावा मान्दै, उनी केटातिर फर्किन्, बारीमा, राष्ट्रपतिलाई उनको अस्त्रहीन मांसपेशी हातबाट मुक्त गरिनन्।

"मेरो प्यारो केटा, तिमी धेरै चलाख छौ। तिमीले आफ्नो राष्ट्रपतिलाई बचाउन चाहनु प्रशंसनीय छ। तर तिमीलाई उहाँ किन चाहिन्छ भनेर सोच; उहाँको समय सकिएको छ। तिमी हामीसँग सामेल हुनु राम्रो हुन्छ।"

लिराको मुस्कान अझ फराकिलो भयो। उनका दाँतहरू स-साना बत्तीहरू जस्तै चम्किरहेका थिए। उनी, एक स्टीलकी महिलालाई पनि, राष्ट्रपतिको लगभग १०० किलोग्राम टोन्ड मांसपेशी र भाँचिएको हड्डीहरूलाई हातको लम्बाइमा समर्थन गर्न गाह्रो भयो, त्यसैले उनले उनलाई आफ्नो शरीरमा थिचिन्। रातो निप्पलहरू भएका उनका ठूला, अग्ला स्तनहरू पोलिकानोभको अनुहारमा थिचिएका थिए। मार्शलले अचानक उनको भित्र वासनाको लहर महसुस गरे; यति भव्य योद्धा, उनको बलियो शरीरले तर्कसंगत शिकारीको जोशलाई सास फेर्दै। उनले एक क्यारियर सिपाहीको लागि बानी परेको इच्छाशक्तिले शरीरको विश्वासघाती आह्वानलाई दबाउनु पर्यो।

भ्लादिमिर टिग्रोभले आक्रमण राइफल समात्न संघर्ष गरे। उनको अनुहारबाट पसिना बग्यो। आफ्नो मार्शललाई मार्ने डरले मात्र उनलाई तुरुन्तै गोली चलाउनबाट बचायो।

- राष्ट्रपतिलाई जान देऊ, तिमी फोहोर!

भेलिमारा हाँसे, तर यसपालि ठूलो स्वरमा र झन् डरलाग्दो गरी।

"होइन, म मेरो ढाल छोड्न सक्ने मूर्ख छैन। र यदि तिमी यति चलाख छौ भने, तिमीले आफ्नो हतियार आफैं छोड्नेछौ। बहादुर केटा, तिमी यो भूमिगत बंकरमा एक्लै छिर्न डराएनौ। हामीलाई तिमी जस्ता योद्धाहरू चाहिन्छ। जे भए पनि तिमीलाई मानिसहरूमा कुनै काम छैन, आखिर, तिमीले धेरै मानिसहरूलाई मारेका छौ, यद्यपि नगण्य, तर तैपनि तिम्रो प्रकारका। तिम्रो आँखा किन ठूलो भयो? मैले समाचारमा देखेँ।" केटाको आश्चर्य देखेर भेलिमाराले झनै घृणित मुस्कुराउँदै भने। "तिमी यस ग्रहमा तिम्रा सँगी पृथ्वीवासीहरूको शत्रु बनेका छौ। तिमी तिनीहरूको शत्रु हौ! र हामी तिमी जस्ता दृढ लडाकुहरूको कदर गर्छौं। हामी तिमीलाई स्थानीय प्रहरीमा समावेश गर्नेछौं।"

"होइन, म मेरो मातृभूमिलाई धोका दिने छैन, यदि तिनीहरूले मलाई पछि गोली हाने पनि! जसले आफ्नो मातृभूमि गुमाउँदैन उसले कहिल्यै आफ्नो जीवन गुमाउने छैन!"

टिग्रोभले यो कुरा शाब्दिक रूपमा कम दुखद परिवेशमा कराए, एउटा यस्तो विडम्बना जुन सायद केही अश्लीलहरूलाई हास्यास्पद लाग्न सक्छ। उनका हातहरू हिचकिचाए; उनलाई लाग्यो कि उनी आफ्नो हतियार छोड्न लागेका छन्। पोलिकानोभले यो याद गरे र उद्धारमा आउने निर्णय गरे।

"नडराऊ, कसैले तिमीलाई गोली हान्न सक्दैन। म, रूसको राष्ट्रपति, यसलाई आत्मरक्षाको लागि घोषणा गर्नेछु। तिमीले सही काम गर्यौ; स्कूलका डाकुहरू र स्थानीय माफिया गुटहरूसँग व्यवहार गर्न धेरै ढिलाइ भएको थियो। र लागूपदार्थको मालिक भाइपर-चिनियाँलाई हटाउनको लागि, म तिमीलाई साहसको आदेश प्रदान गर्दछु।"

केटाले ठूलो सास फेर्न थाल्यो, उसका हात र खुट्टा तनावले काँपिरहेका थिए। अलि बढी, अनि विनाशको राक्षसी इन्जिन उसको काँप्ने, पसिनाले भिजेका औंलाहरूबाट चिप्लिनेछ।

लिराले यो बुझिन् र उनलाई भेट्न एक कदम चालिन्।

- आऊ केटा, बन्दुक होसियारीपूर्वक तल राख।

त्यो युवकले "भालु" आफ्नो हातबाट चिप्लिएर नआउन्जेल पर्खेन। आगोको बटन थिच्नुअघि नै ऊ लगभग लड्न लागेको थियो। घुम्ने ब्यारेलबाट गोलीका आवाजहरू निस्किए। ट्रेसर गोलीहरू हावामा उडे, तर पारदर्शी भित्तामा ठोक्किएर पछाडि फ्याँकिए।

- तिमी ढिलो भयौ! राम्रो गर्यौ साथीहरू, तिमीले मलाई खेतले छोप्न सफल भयौ।

केटालाई तुरुन्तै पक्राउ गरियो।

"उसलाई नमार। उसलाई हाम्रो स्टारशिपमा पुर्याइदेऊ!" महिला सेनापतिले आदेश दिइन्। स्टार बोक्सीका नानीहरू ब्ल्याक होल जस्तै अथाह भए।

केटाको लुगाको अवशेष खोसिएको र करङ कुचिएको थियो जसले गर्दा उसको मुख पछाडिबाट रगतको थुप्रो निस्कियो, उसलाई विशेष गरी खतरनाक युद्धबन्दीहरूका लागि बनाइएको बख्तरबन्द बक्समा धकेलियो।

लिराको अनुहार उज्यालो भयो। उनले दाँत निकाल्दै रूसी मार्शलको कुटिएको अनुहारलाई छेडेर हेरिन्।

"म तिमीलाई खाइदिन्थेँ। तिमीले हारेका छौ, तिमीले स्वीकार गर्नुपर्छ। तिमी हाम्रो चिडियाखानाको पिंजडामा लामो, पीडादायी मृत्यु भोग्नेछौ, तिम्रो प्रजातिका अवशेषहरू जनावरहरू भन्दा कम, गाईवस्तुहरू भन्दा नगण्य हुँदै गएको हेर्दै। म तिम्रो दयनीय आकाशगंगाको रानी बन्नेछु, र तिमी सबै अन्तरिक्ष-विरोधी खाडलमा खस्नेछौ!"

"होइन, त्यस्तो हुने छैन! तिमी, अन्तरिक्ष क्रोध, हार्ने व्यक्ति हौ र केही सेकेन्डमा मर्नेछौ।" पोलिकानोभले अन्तिम शब्दमा हिचकिचाए, उनका भाँचिएका हड्डीहरूबाट रगत चुहिरहेको थियो।

"तिमी बकवास गर्दैछौ, प्राइमेट!" लिराले आफ्नो ओठलाई अप्राकृतिक रूपमा चौडा, पिनोचियो जस्तो मुस्कानमा फैलाइन् र मार्शललाई अलिकति हल्लाइन्, जसले गर्दा कुचिएका हड्डीहरू च्यातिएको मासुमा अझ गहिरो खनिए। "म तिमीलाई निको पार्नेछु, तिमीलाई मेरो व्यक्तिगत दास बनाउनेछु, र तिमीले हामीलाई स्याहार गर्नेछौ।" क्रोधको नजर झन् सुस्त भयो। पुरुष दास उनीहरूको हातमा एउटा खेलौना हो, उनीहरूका सबै विकृत यौन कल्पनाहरू पूरा गर्न बाध्य पारिएको, कति अद्भुत...

- होइन! हामीसँग विनाशकारी आरोप छ! - मार्शलले पीडाले गर्दा लगभग होश गुमाए।

"तिमीहरूका सबै साइबरनेटिक्सहरू मरिसकेका छन्, कुकुर!" भेलिमाराले पोलिकानोभलाई विनम्र, घृणित नजरले हेरे।

- हो, यो मरिसकेको छ, तर यसलाई म्यानुअली प्रोग्राम चलाएर उडाउन सकिन्छ!

***

रूसी योद्धा मृत्युसँग डराउँदैनन्!

युद्धभूमिमा खराब भाग्यले डराउँदैन!

ऊ पवित्र रसको लागि शत्रुसँग लड्नेछ।

अनि मर्दा पनि ऊ जित्नेछ!

एउटा तेजस्वी झलकले रूसी राष्ट्रपति गेनाडी पोलिकानोभको शब्दहरूलाई अवरुद्ध गर्यो। मानवताले सिर्जना गरेको सबैभन्दा शक्तिशाली र विनाशकारी हतियार विस्फोट भएको थियो। विशाल राक्षसी ऊर्जा बाहिर निस्कियो, जसले मानव र आक्रमणकारी एलियन दुवैलाई घेरेको थियो। अवतरण गरिएको शत्रु स्टारशिपको पेटमा विस्फोटको लहर प्रहार भयो। यस पटक, स्टारशिपलाई शक्तिशाली बल क्षेत्रद्वारा सुरक्षित गरिएको थिएन (ऊर्जा संरक्षणको कारण, केवल न्यूनतम सुरक्षात्मक विकिरण क्षेत्र सक्रिय गरिएको थियो)। एन्टिमेटरका भाग्ने छालहरूले कमजोर ढाललाई सजिलै छेडेर स्टारशिपलाई पग्लिएका टुक्राहरूमा छरपस्ट पारे। भित्र रहेका केही विनाशकारी बमहरू विस्फोट हुन सफल भए, जसले गर्दा धेरै चम्किला झलकहरू निम्त्याए। यद्यपि, विस्फोट हुँदा, चार्जहरू कमजोर रूपमा कार्य गर्छन्, जसले पहिले नै ठूलो संख्यामा हताहतहरूलाई केही हदसम्म कम गर्छ। थर्मोक्वार्क हतियारहरू, तिनीहरूको सञ्चालन सिद्धान्तद्वारा, कुनै पनि बाह्य प्रभावहरूको लागि अत्यन्त प्रतिरोधी हुन्छन्। यस्तो मिसाइल विस्फोट हुनेछैन, सूर्यको गर्भको ज्वलन्त थर्मोन्यूक्लियर नर्कमा पनि।

आर्फिक महादेशको शुद्धीकरणको क्रममा जनरल गेंगिर भोल्कले चार्जको प्रभाव देखे। लिराले नेग्रोइड जातिलाई सबैभन्दा निम्न दर्जाको रूपमा ग्रहको अनुहारबाट मेटाउन आदेश दिए। (तिनीहरूको चपटा नाक र कालो छालाले क्रूर क्रोध जगायो।) आर्फिक मानिसहरू विरुद्ध सुपरग्यास "डोलेरोम-९९" प्रयोग गरिएको थियो। ध्वनिको गति भन्दा सात गुणा छिटो फैलिएको, यो विषले चाँडै शुद्धीकरण पूरा गर्यो, त्यसपछि कुनै ट्रेस बिना गायब भयो, हानिरहित तत्वहरूमा विघटन भयो।

लिरा भेलिमाराको मृत्युको खबरले जटिल भावनाहरू जगायो। एकातिर, यो मनमोहक स्टार हार्पी थकाइलाग्दो भएको थियो, आफ्नो इच्छाले सबैलाई सताउँदै। अर्कोतर्फ, अपेक्षाकृत अविकसित ग्रहको विजयको क्रममा, विशेष गरी केन्द्रबाट आदेश बिना, सम्पूर्ण क्रूजर-फ्ल्यागशिप-क्लास स्टारशिपको क्षतिलाई अत्यधिक मान्न सकिन्छ।

क्रमार रजोर्भिरोभ, द्वेषपूर्ण मुस्कुराउँदै, हिसाइयो।

"सम्भवतः समानान्तर ब्रह्माण्डमा लिराको पदोन्नति हुनेछैन। महान् सम्राट खुसी हुने सम्भावना कम छ! तुरुन्तै केही गर्नुपर्छ। सबैभन्दा पहिले, हामीले मानवताको अवशेषहरूलाई समाप्त गर्नुपर्छ र अपराधलाई ढाकछोप गर्नुपर्छ।"

गेन्गिर वुल्फले रिसाउँदै सिसा हल्लायो, उसको आँखा साँघुरो भयो, उसको मुख मुड्कियो:

"म उनीहरूमाथि नयाँ साइबरनेटिक यातना कार्यक्रमको परीक्षण गर्न धेरै उत्सुक थिएँ; उनीहरू भन्छन् कि यसले आश्चर्यजनक नतिजा दिन्छ। यसले एलियनहरूको शरीरमा नौ मिलियन पोइन्टहरू प्रयोग गर्दछ।"

अचानक, मनिटरमा एउटा सन्देश उज्यालो भयो: "परिस्थितिको तीव्र वृद्धि र दिन राज्यसँग निर्णायक युद्धको लागि सेना केन्द्रित गर्ने आवश्यकताको कारण, सबै माध्यमिक कार्यहरू बन्द गर्न र सेक्टर अमोर-९७६, पोइन्ट डोल-४५-३२-८७ मा सकेसम्म चाँडो जान आदेश दिइएको छ!"

जनरल क्रामारले प्रेरणाका साथ भने:

युद्ध एक शाश्वत कुमारी हो - यो रक्तपात बिना समाप्त हुन सक्दैन! लोभी पकड भएको युद्ध एक वेश्या हो - यसले कहिल्यै सित्तैमा विजय दिँदैन!

गेंगिर कर्कश स्वरमा करायो (उसको आवाज फुट्यो):

- खैर, यो फोहोरको फोहोरबाट बाहिर निस्कौं!

स्टेलजानहरू जन्मजात सिपाहीहरू हुन्: तिनीहरूको धर्मको बारेमा छलफल गरिनु हुँदैन, बरु समर्थन गरिनु पर्छ, विशेष गरी किनकि यी आक्रमणकारीहरू पनि अत्यन्तै बिरामी महसुस गर्छन्। अर्ध-मृत, अल्सरले भरिएको ग्रहलाई पछाडि छोडेर, तारा जहाजहरू हाइपरस्पेसमा प्रवेश गरे।

पृथ्वीको लगभग बाह्र अर्ब जनसंख्यामध्ये, घाइते र अपाङ्गता भएकाहरू सहित डेढ अर्बभन्दा कम जनसंख्या बाँकी रह्यो। मानव प्रजाति शताब्दीयौं पछाडि धकेलियो।

यसरी "बुद्धिमान" संसारहरू बीचको पहिलो परिचय भयो।

अध्याय नम्बर ३।

एलेक्स यो मनमोहक कथा भन्दै थियो, र कम्प्युटरले भिडियो प्ले गर्दै थियो र देखाउँदै थियो। यो धेरै रंगीन र सुन्दर थियो।

यो कथा सुनाउँदा सुनाउँदै केटा धेरै थाकेको थियो। उसको आँखा बन्द भयो र ऊ निदायो। अनि उसले यस्तो वैभवको सपना देख्यो।

एक प्रकारको संसार जहाँ स्टालिनको ठीक चार वर्ष अगाडि, मार्च ५, १९४९ मा मृत्यु भयो, उनले लिखित इच्छापत्र छोडेर निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीलाई आफ्नो उत्तराधिकारी बनाउन अनुरोध गरे।

उम्मेदवार साँच्चै नै एकदमै उपयुक्त थियो। निकोलाई भोज्नेसेन्स्की युवा, अनुभवी र धेरै प्रतिभाशाली थिए - एक शिक्षाविद्, सोभियत संघमा अर्थशास्त्रका सबैभन्दा कान्छा डाक्टर, र एकै समयमा कडा र माग गर्ने व्यक्ति।

स्टालिनको आधुनिकीकरण जारी रह्यो, तर दमनको लहर केही हदसम्म कम भयो। पूर्ण रूपमा निर्दोष रहेका तर राष्ट्रवादी, अलगाववादी र हिटलरका चाकरहरूका लागि सामूहिक आममाफी बिना आंशिक र सावधानीपूर्वक पुनर्स्थापना गरिएको थियो। काममा ढिलो हुने कडा दण्डहरू कायमै रहे, र कडा उपायहरूद्वारा अनुशासन कायम राखियो। सामूहिक निर्माण जारी रह्यो। अर्थतन्त्र द्रुत गतिमा बढ्यो, र देश युद्धबाट मुक्त भयो। गर्भपतनमा प्रतिबन्धको कारण जन्मदर धेरै उच्च थियो, र मृत्युदर घट्दै थियो।

मूल्यहरू पनि हरेक वर्ष घट्दै गए। विदेश नीति एकदमै आक्रामक हुँदै गयो। उत्तर र दक्षिण कोरिया बीच युद्ध सुरु भयो, जसमा अमेरिका र यसको पश्चिमी गठबन्धन, सोभियत संघ र चीन संलग्न थिए।

वास्तविक इतिहाससँग पहिलो विसंगति यहीं भयो। निकोलाई भोज्नेसेन्स्की अझै अपेक्षाकृत जवान भएकोले, मदिरा सेवन नगर्ने र धूम्रपान नगर्ने भएकोले, उनको मृत्युको कुनै मनसाय थिएन। कोरियामा युद्ध समाप्त गर्नु फाइदाजनक छैन। यसले संयुक्त राज्य अमेरिका र समग्रमा पश्चिमलाई कमजोर र बाध्य बनाउँछ, र चिनियाँ सैनिकहरू दयालु छैनन्। सोभियत पाइलटहरूले केवल आकाशको लागि कभर प्रदान गर्छन्, त्यसैले सोभियत संघले धेरै मानिसहरू गुमाउँदैन। यसैबीच, युद्धले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई प्रत्येक महिना तीन हजार मार्छ, घाइतेहरूको गणना नगरी।

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, कडा निकोलसले शान्तिको आफ्नो अनुहारको बावजुद युद्धलाई प्रोत्साहन गरे र वार्तामा ढिलाइ गरे। संयोगवश, स्टालिनले वास्तविक इतिहासमा पनि त्यस्तै गरे, तर उनको जीवन मार्च १९५३ मा समाप्त भयो, र त्यसपछि शान्ति भयो। र यसरी युद्ध लम्बियो। यसैबीच, सोभियत संघले अफ्रिका, मध्य पूर्व, क्युबा र ल्याटिन अमेरिकामा पनि प्रवेश गर्ने प्रयास गर्यो।

१९५९ मा, क्युबाली क्रान्तिको अतिरिक्त, संयुक्त राज्य अमेरिका कोरियामा पनि समस्यामा परेको थियो। चीनले आफ्नो सेना जम्मा गर्यो र सोभियत ट्याङ्क र विमानहरूले सशस्त्र भएर ठूलो आक्रमण सुरु गर्यो। आकाशीय साम्राज्यका सैनिकहरूले अत्यधिक संख्यात्मक श्रेष्ठताको आनन्द उठाए। यस समयसम्म, सोभियत संघले आफ्नै पुनर्शस्त्रीकरण पूरा गरिसकेको थियो र चीनलाई हजारौं T-54 ट्याङ्कहरू बेच्न सक्षम थियो।

अनि तिनीहरू हिमपहिरो जस्तै आए। फलस्वरूप, पहिले सियोल पतन भयो, र त्यसपछि मोर्चा पूर्ण रूपमा ध्वस्त भयो। सात महिना भित्र, लगभग सम्पूर्ण दक्षिण कोरिया कब्जा गरियो। टापुहरूमा युद्ध अर्को छ महिनासम्म जारी रह्यो, र अन्ततः, १९६० मा, शान्ति सन्धिमा हस्ताक्षर भयो। दस वर्षे युद्ध सोभियत संघ र चीनको लागि निर्णायक विजयसँगै समाप्त भयो।

सोभियत संघको सफलता त्यहाँ रोकिएन। टर्कीसँग सानो युद्ध भयो। साँचो हो, भोज्नेसेन्स्की सम्पूर्ण देशलाई सोभियत गणतन्त्र बनाउन चाहन्थे, तर नाटोले हस्तक्षेप गर्यो। तैपनि, एर्जुरम र टान्रोग सहित देशको एक महत्त्वपूर्ण भाग, मुख्यतया आर्मेनिया र जर्जियाको सानो भाग, सोभियत संघको हिस्सा बन्यो।

१९६२ मा, क्युबाली क्षेप्यास्त्र संकट भयो, तर आणविक युद्ध टर्यो। सोभियत संघले १९५७ मा स्पुतनिक प्रक्षेपण गर्यो। १९६१ मा, युरी गागारिनले विश्वको परिक्रमा गरे। र नारा गम्भीरतापूर्वक अगाडि बढाइयो: "हामी अमेरिकालाई समात्नेछौं र उछिनेछौं!" १९६१ मा मुद्रा सुधार पनि भयो।

भोज्नेसेन्स्कीको काम गर्ने घण्टाको निरन्तर पालना, उत्पादनमा कडा अनुशासन र वैज्ञानिक प्रगतिको सुरुवातको कारण, सोभियत संघको आर्थिक वृद्धि दर निकिता ख्रुश्चेभको भन्दा बढी थियो। यो सत्य हो कि अमेरिकी अर्थतन्त्रले पनि गति लियो। तर खाडल साँघुरिँदै गयो। सोभियत संघले धेरै हिसाबले अमेरिकालाई उछिनेको थियो।

निकिता ख्रुश्चेभ र त्यसपछि ब्रेज्नेभको विपरीत, अटोमोबाइल उद्योग पनि सक्रिय रूपमा विकसित भयो।

विदेश नीति अस्थिर थियो। संयुक्त राज्य अमेरिका भियतनाममा अर्को युद्धमा फसेको थियो। र १९६८ मा, सोभियत संघले इरान र इराकमा भएको क्रान्तिको फाइदा उठाउँदै अजरबैजानी जनसंख्या भएको इरानी भूमिको फाइदा उठाउँदै आफ्नो क्षेत्र दक्षिणतिर विस्तार गर्यो र कुर्दिश सोभियत समाजवादी गणतन्त्र स्थापना गर्यो। यो गणतन्त्र, केही वर्ष पछि, स्वेच्छाले सोभियत संघमा सामेल भयो।

१९६९ मा, सोभियत संघ र संयुक्त राज्य अमेरिका दुवै लगभग एकैसाथ चन्द्रमामा अवतरण गरे। तर सोभियत संघले उनीहरूलाई चन्द्रमामा पुर्याउन एक हप्ता मात्र बाँकी रह्यो। अन्तरिक्ष दौड जारी रह्यो।

१९७० को दशकको सुरुवातमा, सोभियत संघले कुल राष्ट्रिय उत्पादनको हिसाबले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई पहिल्यै समातिसकेको थियो। यद्यपि, प्रतिव्यक्ति, यो अझै पनि पछाडि थियो। यसबाहेक, गर्भपतन र प्रसूतिपूर्व नीतिहरूमा प्रतिबन्ध, गर्भनिरोधकको लगभग पूर्ण अभावको कारणले गर्दा, सोभियत संघको जनसंख्या ख्रुश्चेभ-ब्रेज्नेभ युगको तुलनामा छिटो बढ्यो। टर्की र इरानबाट थप क्षेत्रीय लाभलाई ध्यानमा राख्दै, सोभियत संघले १९७५ मा ३७ करोडको जनसंख्या पुर्यायो। देश कुल राष्ट्रिय उत्पादन र औद्योगिक उत्पादनमा विश्वको अग्रणी बन्यो, सबैभन्दा ठूलो सेनाको घमण्ड गर्दै - भर्ती भएकाहरूले तीन वर्ष र नौसेनामा अझ लामो समयसम्म सेवा गरे।

आणविक क्षमतामा सोभियत संघले अमेरिकालाई उछिनेको छ।

अन्तरिक्ष दौड चलिरहेको थियो र निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीले मंगल ग्रहमा मानवसहितको उडानको तयारीको आदेश दिए।

सबै कुरा कम वा बढी ठीकठाक जस्तो लाग्थ्यो, तर केही अप्रत्याशित घटना भयो।

१९७६ मा, सोभियत वैज्ञानिकहरूले विकिरण सिर्जना गर्न सफल भए जसले गर्दा थर्मोन्यूक्लियर प्रतिक्रिया असम्भव भयो। फलस्वरूप, आणविक हतियारहरू निष्क्रिय भए।

अनि मे ९, १९७७ मा, निकोलाई भोज्नेसेन्स्की र माओत्सेतुङका उत्तराधिकारी देङ सियाओपिङले तेस्रो विश्वयुद्ध सुरु गरे। सोभियत संघको जनसंख्या चार करोड नजिक पुग्दै थियो भने चीनको जनसंख्या एक अर्ब नजिक पुग्दै थियो। साथै, वार्सा सम्झौता पनि थियो: यो वास्तविक इतिहासमा पहिले नै अस्तित्वमा रहेका देशहरू जस्तै युगोस्लाभिया, अल्बानिया र ग्रीसको अतिरिक्त थियो, जहाँ "काला कर्नेलहरू" लाई पराजित गरेपछि कम्युनिष्टहरू सत्तामा आए। नेटो र सम्पूर्ण पश्चिमी गठबन्धन विरुद्ध ठूलो युद्ध सुरु भएको थियो।

सोभियत संघको सैन्य-औद्योगिक परिसर पश्चिम र संयुक्त राज्य अमेरिकाको भन्दा बलियो थियो। विशेष गरी ट्याङ्कहरूमा यसको फाइदा स्पष्ट थियो। यसबाहेक, सोभियत ट्याङ्कहरू, विशेष गरी यसको लामो-ब्यारेल्ड १२५-मिमी बन्दुक भएको नयाँ T-७२, अमेरिकी M-६०, पश्चिम जर्मन चितुवा, वा ब्रिटिश च्यालेन्जर भन्दा धेरै शक्तिशाली थिए। यो ट्याङ्क पाँच किलोमिटर टाढाबाट पश्चिमी ट्याङ्कहरूलाई हेडअन छिर्न सक्थ्यो। र त्यसपछि भारी IS-श्रृंखला ट्याङ्कहरू थिए। भोज्नेसेन्स्की स्क्रम्नेन्कोले ट्याङ्कहरूको लागि आफ्नो थर प्रयोग गरेनन्, र व्यक्तित्व पंथको कुनै खण्डन भएन। र IS-श्रृंखला बाँच्यो। उत्पादनमा IS-१० थियो, र १३०-मिमी बन्दुक भएको ठूलो IS-११ थियो। र सबैभन्दा नयाँ IS-१५, लामो-ब्यारेल्ड १५२-मिमी बन्दुक भएको।

यो सत्य हो कि, IS ट्याङ्कहरू व्यापक रूपमा प्रयोग गरिएनन्, किनकि सोभियत मध्यम ट्याङ्कहरू लडाईंको लागि र शत्रुका सवारी साधनहरू घुसाउन पर्याप्त थिए। T-72 भारी छैन, तर यसमा राम्रो फ्रन्टल आर्मर छ, फुर्तिलो छ, र शक्तिशाली रूपमा सशस्त्र छ। IS श्रृंखला भारी छ, राम्रोसँग सुरक्षित छ, बाक्लो, बहुस्तरीय आर्मर र ग्यास-टर्बाइन इन्जिनहरू सहित।

सोभियत संघ उड्डयन र उच्च-विस्फोटक मिसाइल दुवैमा तयार थियो। यद्यपि ट्याङ्कमा अमेरिका भन्दा सोभियत संघको फाइदा एक देखि आठ थियो, तर उड्डयनमा यसको फाइदा बढी सामान्य थियो: एक देखि साढे दुई। नौसेनामा पनि अनुपात सोभियत संघको पक्षमा थियो।

ख्रुश्चेभको विपरीत, निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीले युद्धपोत र विमानवाहकहरूमा कटौती गरेनन्। ठूला सतह जहाज र विमानवाहकहरूमा सोभियत संघको नौसेना लाभ थियो, र पनडुब्बीहरूमा अझ ठूलो लाभ थियो।

भियतनाममा अमेरिकाको पराजय र अमेरिकामा व्यापक विरोध प्रदर्शन पछि, भर्ती रद्द गरियो। यद्यपि, व्यावसायिक सेनामा संक्रमणले सैन्य खर्च बढायो र सैन्य उपकरण खरिदमा गिरावट आयो।

अनि सोभियत संघको पक्षमा अनुपात अझ बढी परिवर्तन भयो।

त्यसैले, पहिले नै वृद्ध तर धेरै अनुभवी भोज्नेसेन्स्कीले निर्णय गरे कि यो विश्वव्यापी पूँजीवादको अन्त्य गर्ने उनको मौका हो।

अनि आक्रमणको मिति, मे ९, जथाभावी छनोट गरिएको थिएन। युरोपमा ठूलो आक्रमण सुरु भएको थियो।

अवश्य पनि, सबै कुराको लागि नेटोलाई दोष दिन केही उत्तेजनाहरू थिए, मानौं उनीहरूले नै यो सुरु गरेका थिए।

पूर्वी युरोपमा, सोभियत संघले साठी हजारभन्दा बढी ट्याङ्कहरू जम्मा गरेको थियो। र यी पश्चिमी ट्याङ्कहरू भन्दा उत्कृष्ट थिए। अझ शक्तिशाली अमेरिकी एम्ब्राम्स ट्याङ्क अझै पनि ड्रइङ बोर्डहरूमा मात्र अस्तित्वमा थियो, जस्तै अझ उन्नत जर्मन चितुवा २। पश्चिम जर्मनीमा, पछिल्लो १२० मिमी उच्च-दबाव एन्टी-ट्याङ्क बन्दुक भर्खरै उत्पादनमा प्रवेश गरेको थियो। र अहिलेसम्म, यो केही स्व-चालित बन्दुकहरूमा मात्र स्थापित गरिएको थियो। यो १९४१ होइन, १९७७ थियो। र निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीले स्टालिनबाट पाठ सिकेर पहिले प्रहार गर्ने निर्णय गरे। सिद्धान्तमा, यो अर्थपूर्ण थियो।

यदि रातो सेनाले पूर्व-प्रोत्साहित हमला सुरु गरेको भए, वेहरम्याक्ट गम्भीर संकटमा पर्ने थियो, किनकि यो रक्षाको लागि तयार थिएन, र स्पष्ट रूपमा हिटलरको रक्षात्मक युद्धको लागि कुनै योजना थिएन। तर कुरा फरक भयो। यद्यपि, यदि सोभियत संघ आक्रमणकारीको रूपमा देखा परेको भए, तर तेस्रो राइखले यसलाई चाँडै पराजित नगरेको भए, अमेरिका, बेलायत र यसका उपनिवेशहरू र अधिराज्यहरूले जर्मनीलाई समर्थन गर्न सक्थे। यद्यपि, यो युरोप जितेका स्टालिनलाई बेलायत र अमेरिकामाथि आक्रमण गर्नबाट रोक्नको लागि थियो। तिनीहरू त्यहाँ पनि मूर्ख थिएनन्।

यद्यपि चर्चिल खासै चलाख थिएनन्। आखिर, जर्मनीसँग युद्ध जारी राखेर, उनले वास्तविक इतिहासमा केही पनि प्राप्त गरेनन्, तर सबै कुरा गुमाउन सक्थे! र उनले भारतलाई पनि गुमाए। उनले उनीहरूलाई स्वतन्त्रताको वाचा गरे, र भारतीयहरूले त्यो बिर्सेका छैनन्।

अनि त्यसपछि, ब्रिटिश औपनिवेशिक साम्राज्यको पतन हुन थाल्यो।

स्टालिनको लाइनका उत्तराधिकारी भोज्नेसेन्स्की एक प्रतिभाशाली व्यक्ति हुन्, भन्न सकिन्छ। उनी अट्ठाईस वर्षदेखि सत्तामा छन्-पूरै युग। उनी ७३ वर्षदेखि सत्तामा छन्, र उनी ७४ वर्षदेखि सत्तामा छन्। त्यसैले यदि तपाईं संसारभरि सत्ता कब्जा गर्न चाहनुहुन्छ भने तपाईंले हतार गर्नुपर्छ। अन्यथा, तपाईं समयमै पुग्न सक्नुहुन्न र तेस्रो विश्वयुद्ध सुरु गर्न सक्नुहुन्न। तपाईं जुवाडेले पासा फ्याँके जस्तै चाल चल्दै हुनुहुन्छ। र तपाईंसँग ठूलो सुरुवात छ।

एलेक्स र एलिना पनि सोभियत आक्रमणमा भाग लिइरहेका छन्। तिनीहरू बालबालिकाको बटालियनमा लड्छन्। रातो टाई, सर्ट र छोटो स्कर्ट लगाएका केटाहरू र केटीहरू, तिनीहरूको नाङ्गो, धुलोले भरिएको हिल चम्किरहेको, आक्रमणमा भाग्छन्। सोभियत सेनाहरू एल्बे पार गर्दै पश्चिम जर्मन क्षेत्रमा प्रवेश गर्छन्। यो होइन कि रेड आर्मीको आक्रमण पूर्णतया अप्रत्याशित छ। पश्चिम जर्मनहरूले यो अपेक्षा गरेका थिए, यो भन्नै पर्छ। र तिनीहरू वर्षौंदेखि यसको लागि तयारी गरिरहेका थिए। तिनीहरूले सडकहरूमा खानी खन्थे, बन्दुकहरू र विभिन्न प्रणालीहरू स्थापना गर्थे, जसमा रकेट लन्चरहरू ग्राड्स भन्दा खराब थिएनन्। तर सोभियत शक्ति अप्रतिरोध्य छ। र यस्तो क्रशिंग प्रहार।

चाल चल्दै गर्दा रक्षात्मक रेखा भत्किएको छ।

अनि बच्चाहरूलाई नाङ्गो खुट्टा दौडन दिइन्छ। तिनीहरूको अग्रगामी टोली एकदमै अनुभवी छ, र केटाहरू र केटीहरूको खुट्टा तिनीहरूको जुत्ताको छालाभन्दा बलियो छ। तिनीहरू जाडोमा पनि नाङ्गो खुट्टा हिँड्छन्, र तिनीहरूको खुट्टा हंसको खुट्टा जस्तै रातो हुन्छ, र निरन्तर आन्दोलनले तिनीहरूलाई बचाउँछ। तर मे महिनामा, नाङ्गो खुट्टा दौडनु शुद्ध आनन्द हो। र तपाईं विनाशको उपहार पनि फ्याँक्न सक्नुहुन्छ।

यहाँ एलेक्सले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँक्छ, र त्यो उडेर एम्बुसमा सुतिरहेका तीन जर्मन सिपाहीहरूको टाउको काट्छ। तिनीहरूको घाँटीबाट रगत बग्छ।

केटाले गाउँछ:

भोज्नेसेन्स्की, गौरवशाली नेता,

संसारबाट फोहोर सफा गर्छ...

अग्रगामीहरूलाई नछुनुहोस्,

जान्नुहोस् कि तपाईंले यो पक्कै पाउनुहुनेछ!

यी सुन्दर केटी एलिनाले पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले दुईवटा विषालु सुई फ्याँकिदिइन् र त्यसले नेटो सैनिकहरूलाई टाँसिन्।

अनि केटाकेटीहरूले उत्साहका साथ कोरसमा गाए:

नेटो क्रोधमा आगो लागेको छ,

शत्रुले आफ्नो रेजिमेन्ट अगाडि बढायो...

तर जल्लाद-शत्रुहरू,

रुसीहरूले शत्रुताको सामना गर्नेछन्!


तिनीहरूले सुँगुरको छालामा टोक्नेछन्,

शत्रुलाई धुलोमा फ्याँकिनेछ...

केटाहरू र केटीहरू झगडा गरिरहेका छन्,

सिपाहीको मुट्ठी बलियो हुन्छ!

केटाकेटीहरू आक्रमण गर्न दौडे। तिनीहरूको एउटा पूरै बटालियन थियो। केटाहरूले आफ्नो शर्ट पनि फुकाल्थे, जसबाट तिनीहरूको मांसपेशी, ट्यान भएको धड़ देखिन्थ्यो, यद्यपि केटाकेटी जस्तो। तिनीहरू छिटो थिए। र यदि तिनीहरूले जर्मन, अमेरिकी, फ्रान्सेली, वा ब्रिटिश सिपाहीहरूसँग भेटे भने, युवा योद्धाहरूले तिनीहरूलाई छुरा प्रहार गर्थे र गोली हानेर मार्थे।

केटाकेटीहरू, यो भन्नै पर्छ, निर्दयी मानिसहरू हुन्। तिनीहरू लड्न र आफ्नो निर्दयता देखाउन जान्दछन्। अनि दौडँदै गरेको एलेक्सले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले एक पश्चिम जर्मन सेना अधिकारीको चिउँडोमा लात हाने। ऊ तल झर्यो। अब त्यो त एकदमै राम्रो लात हो-साँच्चै मुक्का।

एलिनाले ओठ चाट्दै चिच्याइन्:

- ठीक छ, तपाईं एक सुपरम्यान हुनुहुन्छ!

एलेक्स, आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा उफ्रिँदै, गाए:

बच्चालाई कुनै समस्या छैन,

ऊ आफ्नो युगको छोरा हो...

एक सज्जन र एक सुपरम्यान दुवै,

उसको मामिला खराब छैन!

अर्की केटी, मार्गारीटा, आफ्नो नाङ्गो औंलाले हत्यारा शक्तिले मटर फ्याँक्नेछिन् र जर्मन सैनिकहरूलाई टुक्रा-टुक्रा पार्नेछिन्।

त्यसपछि उनी मेसिन गनबाट गोली चलाउँछिन्, अंग्रेजहरूलाई ध्वस्त पार्छिन्। अनि ठूलो खुशी र उत्साहका साथ, जवान योद्धाले गाउँछिन्:

नेटो क्रोधमा आगो लागेको छ,

शत्रुले आफ्नो रेजिमेन्ट अगाडि बढायो...

तर जल्लादका शत्रुहरू,

रुसीहरूलाई संगीनले भेट्नेछ,


तिनीहरूले सुँगुरको छालामा टोक्नेछन्,

शत्रुलाई धुलोमा फ्याँकिनेछ...

रुसीहरू कडा रूपमा लडिरहेका छन्,

सिपाहीको मुट्ठी बलियो हुन्छ!

केटाहरू र केटीहरू तिनीहरूको पछि दौडिए, मेसिन गनहरू पनि चलाउँदै र नाङ्गो औंलाहरूले विनाशको मटर फ्याँक्दै। यो साँच्चै रोमाञ्चक युद्ध थियो।

सोभियत सेनाहरू पनि त्यसैगरी अन्य दिशाहरूमा अगाडि बढे।

ट्याङ्कहरू प्रयोग गरिएको थियो, जसमा नवीनतम T-72 ट्याङ्कहरू पनि समावेश थिए, जसको पश्चिमी देशहरूमा कुनै तुलना थिएन।

तर सोभियत संघसँग मध्यम मात्र नभई भारी सवारी साधनहरू पनि थिए। उदाहरणका लागि, T-15, जसमा चार बिकिनी लगाएका महिलाहरू थिए। मानौं, यो एउटा गम्भीर सवारी साधन थियो। यसमा दसवटा मेसिन गन र दुईवटा १३५-मिलिमिटर तोपहरू थिए। त्यो प्रयोगात्मक सवारी साधन थियो।

अनि यो केवल चार केटीहरूले पाइलट गरेका थिए। अनि यी सबै सुन्दरीहरूको नाम E अक्षरबाट सुरु हुन्छ, त्यसैले तिनीहरूको चालक दललाई E-4 भनिन्छ।

एलेना सेतो कपाल भएको र नीलो रंग भएको सुन्दर केटी हो,

उसले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिच्छ। अनि बन्दुकले गोली चल्छ।

ठूलो, घातक शक्तिको प्रक्षेपण थुकेर शत्रुको होवित्जरमा लाग्छ।

सुनौलो कपाल भएकी अर्की केटी, एकाटेरिना, पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिच्छिन्। अनि फेरि, विनाशको उपहार विशाल, घातक शक्तिका साथ उड्छ।

हो, यहाँका खोलहरू एकदमै विनाशकारी छन्। अनि केटीहरूले ठूलो उत्साहका साथ गाउँछन्:

धिक्कार छ त्यसलाई जो लड्छ,

एक रूसी महिलासँगको लडाइँमा...

यदि शत्रु रिसाएर जान्छ भने,

म त्यो हरामीलाई मार्नेछु!

म त्यो हरामीलाई मार्नेछु!

तामा जस्तो रातो कपाल भएकी केटी एलिजाबेथले नेटो सैनिकहरूमाथि मेसिन गन प्रहार गर्छिन् र गाउँछिन्:

शत्रुलाई दया छैन, दया छैन, दया छैन,

म आक्रमणमा छु, म आक्रमणमा छु, म खाली खुट्टा दौडिरहेको छु!

अनि उनको नाङ्गो कुर्कुच्चाले पनि बटन थिच्छ र हतियार सक्रिय हुन्छ।

अनि युफ्रोसिनले ट्याङ्कको चेसिस नियन्त्रण गर्छिन्। अनि उनी यो काम एकदमै निपुणतापूर्वक गर्छिन्।

अनि केटी अझै पनि बुझ्छिन् र गाउँछिन्:

- एक, दुई, तीन! तिमीले नाटोलाई टुक्रा-टुक्रा पार्छौ!

चार, आठ, पाँच! सबैलाई मार्न जाऔं!

यसरी नै चार जनाले काम गर्छन्। तिनीहरू यति आक्रामक जोशका साथ हिँड्छन्।

सामान्यतया, युद्ध भर्खरै सुरु भएको छ, र यसलाई तेस्रो विश्वयुद्ध भन्नु अझै पनि समयपूर्व हुन सक्छ।

एलेना, उफ्रिँदै र घटनास्थलमै घुम्दै, याद गर्छिन्:

- तैपनि, सोभियत संघमा तीनै जना शासकहरू: लेनिन, स्टालिन, भोज्नेसेन्स्की महान थिए, तर जारशाही रूसको बारेमा के भन्न सकिन्छ?

क्याथरिनले बन्दुक तेर्साइन् र भनिन्:

के भन्न सकिन्छ? पिटर द ग्रेटलाई निश्चित रूपमा एक महान शासक मानिन्थ्यो, केही शंकाहरू सहित क्याथरिन, र इभान द टेरिबल, निस्सन्देह, जसले साम्राज्यको सिमानाहरू उल्लेखनीय रूपमा विस्तार गरे, विशेष गरी पूर्वमा। ठीक छ, अलेक्ज्याण्डर प्रथमले पनि साम्राज्यको उल्लेखनीय विस्तार गरे। र अलेक्ज्याण्डर द्वितीय, सायद, महान्हरूमा गणना गर्न योग्य थिए।

एलिजाबेथले एकैचोटि दसवटा मेसिन गनबाट गोली चलाइन् र जवाफ दिइन्:

"अलेक्ज्याण्डर द्वितीयको कुरा गर्ने हो भने, मलाई शंका छ। आखिर, रूसको सबैभन्दा ठूलो क्षेत्रीय रियायत उनैले बनाएका थिए - उनले अलास्का बेचे!"

एलेनाले टाउको हल्लाइन् र तोपबाट गोली हानेर भनिन्:

"हो, अलास्का बेच्नु ठूलो बेफाइदा हो। अब हामी हाम्रा ट्याङ्कहरू सिधै अमेरिकामा लन्च गर्न सक्छौं!"

युफ्रोसिन, आफ्नो ट्रयाकले नेटो सैनिकहरूलाई कुल्चँदै, उल्लेख गरिन्:

"इमानदारीपूर्वक भन्नुपर्दा, सबैभन्दा शान्त एलेक्सी मिखाइलोभिचलाई पनि एक महान जार मान्न सकिन्छ। उनले युक्रेनको आधा भाग पनि जिते, जसमा किभ, स्मोलेन्स्क क्षेत्र र पूर्वमा धेरै भूभाग पनि समावेश थियो। उनको विजयको आकारको आधारमा, उनी सबैभन्दा प्रभावकारी जार पनि हुन सक्छन्!"

क्याथरिनले फेरि स्वचालित तोप चलाउँदै टाउको हल्लाइन्:

- हो, त्यो सत्य हो! तर एलेक्सी मिखाइलोभिच आफ्नो जेठो छोरा पिटरको कारणले गर्दा छायामा परे। अनि स्टेन्का रजिनको विद्रोहलाई दबाएको कारणले पनि उनलाई मन पराइएको छैन।

एलिजाबेथले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- ओह, स्टेन्का रजिन - ऊ एक कडा कोस्याक थियो! तर उसले अथाह रगत पनि बगायो!

अनि केटीहरूको ट्याङ्कले दसवटा मेसिन गनले सबै कुरा स्प्रे गर्थ्यो। हो, त्यतिबेला ड्रोनहरू खासै थिएनन्, तर मेसिन गनहरू पैदल सेना विरुद्ध राम्रो हुन्छन्। र तिनीहरू यसरी नै काम गर्छन्।

अनि त्यहाँ आकाशमा काम गर्ने महिला सोभियत पाइलटहरू पनि छन्। तिनीहरूमध्ये एक हुन् अन्नास्तासिया वेदमाकोभा। रातो कपाल भएको, सधैं जवान र एक सच्चा बोक्सी। महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा, उनी तीन पटक युएसएसआरको हिरोबाट सम्मानित हुने एक मात्र महिला बनिन्, जसले सय भन्दा बढी जर्मन विमानहरू खसालेकी थिइन्। पेरुनको ताबीजको लागि धन्यवाद, उनलाई कहिल्यै गोली हानेन। र उनी उत्कृष्ट थिइन्। कोरियामा लडाइँको क्रममा, अनन्त केटीले पनि आफूलाई प्रतिष्ठित गरिन्। थप दुई युएसएसआर ताराहरू प्रदान गरिन्, उनी पाँच पटकको हिरो बनिन्। र त्यसपछि, अपवादको रूपमा, उनलाई २०० अमेरिकी विमानहरू खसालेकोमा अर्डर अफ भिक्ट्रीबाट सम्मानित गरियो। यद्यपि यो अर्डर सामान्यतया सैन्य नेताहरूलाई दिइन्छ। अनास्तासिया वेदमाकोभाले हीरासहित स्टार अफ द अर्डर अफ ग्लोरी पनि प्राप्त गरिन्। उनको कुल विमानहरू खसालिएको संख्या ३५६ नाघ्यो। यसरी, उनले हफम्यानलाई उछिन्, जो पहिले सबै समयको सबैभन्दा धेरै स्कोर गर्ने एक्का थिइन्।

अनि अब उनले आफ्नो स्कोर सुधार गरेकी छिन्, हवाई तोपको एक गोलीले दुई जर्मन विमानहरू खसालेकी छिन्।

अनास्तासियाले गाए:

अनि यो व्यर्थको होइन,

मेरो बुबा सेतो शैतान हो!

व्यर्थमा होइन,

मेरो बुबा शैतान हो!

अनि शैतान निराश हुनु हुँदैन!

अनि रातो कपाल भएको त्यो योद्धाले एउटै प्रहारले तीनवटा अमेरिकी विमान खसालिदिइन्। उनी एकदमै ताजा देखिन्छिन्, उनको अनुहारमा चाउरीपना छैन। तर उनी कति वर्षकी छिन्? ती केटीले पहिलो पटक अलेक्ज्याण्डर प्रथमको नेतृत्वमा देशभक्तिपूर्ण युद्धमा लडेकी थिइन्। त्यहाँ उनले नेपोलियन बोनापार्टको सेना विरुद्ध लडेकी थिइन्।

रातो कपाल भएकी यो नाङ्गो खुट्टाकी केटी। उनले छापामार जस्तै काम गरिन्। र अत्यन्तै साहसका साथ।

उनी विशेष गरी आफ्नो नाङ्गो औंलाले बम फ्याँक्न र शत्रुहरूलाई शाब्दिक रूपमा च्यात्न मन पराउँथिन्। उनले कुतुजोभको शैलीमा अभिनय गरिन्। एक ऊर्जावान योद्धा - केवल उत्कृष्ट।

अनि अब यसले हावाबाट पनि शत्रुलाई प्रहार गर्नेछ। अनि बुन्डेसवेर सेनाहरू चारैतिर तितरबितर भइरहेका छन्।

जर्मन स्व-चालित बन्दुकहरू मध्ये, T-64 वा T-72 लाई छेड्न सक्ने एक मात्र लामो ब्यारेल भएको १५०-मिलिमिटर बन्दुक हो। यो स्लेजह्यामर जस्तै प्रहार गर्छ। यसले तपाईंलाई यति जोडले प्रहार गर्नेछ कि तपाईं अशिष्ट ब्यूँझनुहुनेछ।

साँचो हो, यस्तो हतियार भएको स्व-चालित बन्दुक - राम्रो दस मिटर लामो - एकदमै उल्लेखनीय छ। र अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसमा उच्च-विस्फोटक रकेट प्रहार गर्छिन्।

अनि त्यसपछि यो शक्तिशाली स्व-चालित बन्दुकलाई आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिले ठोक्काउँछ, यसलाई भग्नावशेषको थुप्रोमा परिणत गर्छ। अनि आगो निस्कन्छ।

अनास्तासिया गाउँछिन्:

आगो एउटा चम्किलो ज्वाला हो,

मेरो माया जलिरहेको छ...

शत्रु कपटी र धूर्त होस्,

तर यो भाँचिनेछ!

खैर, अनास्तासियालाई पुरुषहरू साँच्चै मन पर्छ। यसले उनलाई कायाकल्प गर्न र फिट रहन मद्दत गर्छ। यो तपाईंको स्वास्थ्यको लागि साँच्चै राम्रो छ।

अनि यहाँ अकुलिना छिन्, उनी पनि विमानमा र खाली खुट्टा बिकिनीमा।

म भन्नै पर्छ, उनलाई यो साँच्चै मन पर्छ। अनि उनी शत्रुका विमानहरू खसाल्छिन्।

अकुलिना ओर्लोभा एक प्राकृतिक गोरी र बोक्सी पनि हुन्। अनास्तासिया वेदमाकोभा, उनको निर्दोष सफा र चिल्लो छालाको बावजुद, स्पष्ट रूपमा परिपक्व छिन्, उत्कृष्ट आकारमा एक महिला, तर अझै पनि एक युवती होइनन्, अकुलिना ताजा र जवान छिन्। उनी लगभग किशोरी देखिन्छिन्, र वेदमाकोभा जत्तिकै विशाल र मांसपेशी छैन। तर उनी धेरै बूढी पनि छिन्। उनले पहिलो पटक रुसो-जापानी युद्धमा लडेकी थिइन्। उनी वेदमाकोभाभन्दा कान्छी भए पनि, उनी केटीबाट पनि टाढा छिन्। र उनले पोर्ट आर्थरमा लडेकी थिइन्।

त्यहाँ उनी जाडोमा पनि खाली खुट्टा थिइन्, र हिउँमा सुन्दर पाइलाहरू छोडेर गइन्।

जुत्ताको अभाव, अवश्य पनि, बोक्सीको लागि र परीको लागि पनि ठूलो फाइदा हो।

उनी तपाईंलाई धेरै कुरा गर्न दिन्छिन्। र उनलाई पुरुषहरू पनि मन पर्छ।

अनि शत्रुहरूलाई मार। अकुलिना ओर्लोभा फर्किन्छिन् र प्रहार गर्छिन्। उनी एक लडाकु हुन्, शब्दहरू भन्दा बाहिर।

अनि नेटोको अग्रपंक्तिमा दरार आइरहेको छ। लडाइँको पहिलो दिन, मे ९, १९७७ मा, सोभियत सेनाहरू धेरै गहिरो रूपमा प्रवेश गरे र एल्बे नदी पार गरे।

तिनीहरू डेनमार्कमा पनि अवतरण गरे। त्यहाँ अवतरण गरिएको थियो, जसमा नाङ्गो खुट्टा योद्धाहरू पनि थिए। र बालबालिकाको बटालियन सहित लडाई एकाइहरू भियना हुँदै मार्च गर्दैछन्।

विशेष गरी, ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभा, जो लगभग बाह्र वर्षका देखिन्छन्, लडिरहेका छन्। र तिनीहरू धेरै सक्षम लडाकुहरू पनि हुन्।

विशेष गरी यदि केटा र केटी अचानक सिट्टी बजाउन थाले भने। त्यसैले, धेरै कागहरू, घातक डण्डाले मस्तिष्कमा प्रहार गरेपछि, एकैचोटि ढल्छन् र आफ्नो चुच्चोले नेटो सैनिकहरूको टाउको छेड्छन्।

ओलेगले भने:

- हेर त हामीले कति छिटो सुरु गर्यौं!

मार्गारीटाले पुष्टि गरिन्:

- यो त गजब छ! हामी ती सबैलाई मेटाउनेछौं! अनि तिनीहरूलाई धड्कन दिनेछौं!

अनि अरू केटाकेटीहरू पनि आक्रमणमा छन्। यहाँ धेरै युवा अग्रगामीहरू छन्। युवा लडाकुहरूको सम्पूर्ण सेना।

तिनीहरूलाई कुनै शंका वा दया थाहा छैन।

अलिकले आफ्नी सानी छोरी एलिनासँगै लड्छन् र आफ्नो एरोबेटिक प्रदर्शन गर्छन्।

अनि तिनीहरू कसरी बाटोबाट बाहिरिए भन्ने कुरा अविश्वसनीय छ। अनि तिनीहरू अत्यन्तै, निषेधात्मक रूपमा, आक्रामक रूपमा पनि व्यवहार गरिरहेका छन्।

अनि बच्चाहरूको नाङ्गो, गोलो हिलको ट्याप। यो साँच्चै विनाशकारी प्रभाव हो।

अनि तिनीहरू अगाडि बढ्छन् र अत्यन्तै सक्रिय र आक्रामक रूपमा कार्य गर्छन्।

होइन, तपाईं केटाकेटीहरूको बलिया र अचम्मलाग्दा सेनाहरूको सामना गर्न सक्नुहुन्न।

अनि अवश्य पनि, केटाहरू र केटीहरूले किन केही चकनाचूर र विनाशकारी गीत गाउनु हुँदैन? ताकि शत्रुहरूमाथि पर्खालहरू भत्किए।

अनि युवा योद्धाहरू साँच्चै उत्कृष्ट छन्।

परिवर्तनको लागि, अलिकले देशभक्ति भन्दा पनि परी कथा जस्तो धुन गाउन थाले, र उनको टाउको पहिले नै देशभक्तिले फुटेको थियो:

फ्रस्ट प्यालेस एउटा अद्भुत बगैंचा हो,

जहाँ शीतका थोपाभन्दा धेरै हीराहरू छन्...

यद्यपि, यो एक तरिकाले नर्क हो,

यद्यपि यसमा बच्चाहरूको आँसु देखिँदैन!

सेतो भालु बोरिंग हुँदैछ,

हल्ला गर्ने चराहरू पेन्गुइन मात्र हुन्...

यहाँ त जमेको मृत्यु जस्तै छ,

जुन चम्किलो भेषमा छ!

तर तपाईं फरक-फरक चलचित्रहरू हेर्न सक्नुहुन्छ,

यहाँ ठूलो संग्रह छ...

तिमी बोरियतले मर्न सक्दैनौ,

यहाँ प्रशस्त मनोरञ्जन पनि छ!

अनि त्यसपछि केटा काईले एउटा गीत गाउँछ,

अहिले कति राम्रो बच्चा...

तर यो एकदम विपरीत हुन सक्छ,

अनि कम्तिमा उसको आवाज बालिश जस्तो गुन्जिरहेको छ!

मलाई कम्तीमा अलिकति स्वतन्त्रता चाहियो,

सबैभन्दा अभागी दासको रूपमा जन्मियो!

हे शोकमा डुबेका युवा वर्षहरू,

त्यो दुष्टले मलाई डुङ्गाको हुकले बाँध्यो!

गहुँका खेतहरू ढकमक्क फुलेका छन्,

अनि हामी मैदानभरि हँसिया घुमाउँछौं!

तर मीठा बनहरू सपनामा मात्र दिमागमा आउँछन्,

हाम्रो अन्धकारलाई कलमले वर्णन गर्न सकिँदैन!

यद्यपि म अझै केटा हुँ,

नाङ्गो करङहरू, डुबेको पेट हेर्नुहोस्!

मेरो लागि, कोर्रा र र्याक गर्मीमा रोइरहेका छन्,

भगवानको कृपाले, सपना त ठीक उल्टो छ!

खानीहरू, घाम चर्किरहेको छ,

अनि बाँकी ठाउँसम्म पुग्न धेरै टाढा छ!

केटीको कपाल बिस्तारै घुम्छ,

म उनीसँग गहिरो जान चाहन्छु!

नाङ्गो दासको लागि दासको प्रेम,

प्वाँख जस्तै भोली र हलुका!

आखिर, खुट्टाहरू जीर्ण र नाङ्गा छन्,

तिनीहरू यहाँ धारिला ढुङ्गाहरूमा हिंड्छन्!

नाङ्गो प्रेमलाई लुगा लगाउनुहोस्,

अनि जुत्ताले खुट्टा छोप्नुहोस्!

ताकि तपाईं एक गौरवशाली कुलीन बन्नुहोस्,

ताकि उनी रक्सी पिउँछिन् र शिकार खान्छिन्!

अनि त्यसरी केटीलाई कोर्राले कोर्रा लगाइन्छ,

अनि उसले आफ्नो ढाडमा ढुङ्गा बोक्छ!

दासको नजर मात्र धेरै गर्विलो छ,

आफ्नै सुन्दरतामा, कमजोर भए पनि!

हामीले धेरै समय सह्यौं, तर थाम्न सकेनौं,

हामी उठेका छौं र आँधीबेहरी आउनेछौं!

दु:खको समयको अन्धकारमा गए,

दासले सिंहासन उल्टो पार्यो!

यहाँ, अन्ततः, हामी तपाईंसँग स्वतन्त्र छौं,

एउटा बच्चा देखा परेको छ - एउटा छोरा!

शताब्दी फर्कने छैन, हामी विश्वास गर्छौं कि यो कालो छ,

सबैलाई गुरु बनाउनुहोस्!

आखिर, बच्चाहरू नै सर्वोच्च पुरस्कार हुन्,

तिनीहरूको रुवाइ आनन्द हो, तिनीहरूको आनन्द हाँसो हो!

तर हामीले सिक्नु पर्छ, जीवनलाई हाम्रो आवश्यकता छ,

उदारतापूर्वक सफलता प्राप्त गर्न!

काईका गीतहरू धेरै सुन्दर छन्,

अनि सुनौलो केटाको आवाज...

आफ्नै तरिकाले, ऊ दुखी छ,

अनि मुटुमा स्पष्ट रूपमा चिसो!

तर उनको कविताको सुन्दरता,

हृदय पगाल्न सक्षम...

जब वरिपरि काइमेराहरू मात्र हुन्छन्,

गीतको धागो भाँचिने छैन भनेर जान्नुहोस्!

दृश्यमा स्नो मेडेनहरूको कुनै पङ्क्ति छैन,

यो बच्चाहरूको लागि सेवा जस्तै हो...

ऊ एकै समयमा उपहार दिन्छ,

उनीसँगै भँगेरालाई राम्रो खुवाइनेछ!

उनी आफ्नो आत्मामा सुन्दर छिन्,

उनको बुबा आफैं फादर फ्रोस्ट हुनुहुन्छ...

अनि तिनीहरूको विरुद्धमा जानु खतरनाक छ,

तपाईंको नाक टोक्न सक्षम!

केटा फेरि गाउन थाल्छ,

उसको मन भारी छ...

किन स्वर्गको अनुभूति हुँदैन?

यद्यपि यो भाग्य जस्तो लाग्थ्यो!

अध्याय नम्बर ४।

केटा अलिक उठ्यो र लडाई साइबोर्गहरूलाई नयाँ कथा भन्न थाल्यो।

ब्रेज्नेभमाथिको हत्या प्रयास नोभेम्बर ७, १९६६ भन्दा अगाडि भएको थियो र सफल भयो। फलस्वरूप, अलेक्ज्याण्डर शेलेपिन, वा जसलाई उनी आइरन शुरिक भनेर चिनिन्थे, केन्द्रीय समितिको नयाँ महासचिव बने।

अनि यसरी कडाइ गर्न थालियो र अर्थतन्त्रलाई गति दिइयो, जसमा आदेश-र-नियन्त्रण उपायहरू पनि समावेश थिए।

फेरि एक पटक, स्टालिनको समयमा जस्तै, काममा ढिलो हुनु र अनुपस्थित हुनुको लागि आपराधिक दायित्व लागू गरियो। गर्भपतनलाई पनि प्रतिबन्ध लगाइयो। शेलेपिनले धेरै तार्किक तर्क गरे कि जति धेरै मानिसहरू थिए, पूँजीवादी संसार विरुद्धको संघर्षमा उनीहरूको भार त्यति नै बढी थियो। यसबाहेक, श्रम पहिले नै अभावमा थियो।

नेतृत्वमा आमूल परिवर्तन आयो, र निर्माण परियोजनाहरूको संख्या बढ्यो। भ्रष्टाचार र घूसखोरीमाथि कठोर कारबाही गरियो - एकपछि अर्को मृत्युदण्ड दिइयो। गुलाग पुनर्जीवित भयो। सोभियत संघ झन् बलियो हुँदै गयो।

गर्भपतनको अभाव र गर्भनिरोधकको लगभग पूर्ण अभावका कारण, सोभियत संघमा जन्मदर ऐतिहासिक रूपमा भन्दा बढी थियो। आर्थिक वृद्धि पनि उच्च थियो। शेलेपिनले कोसिगिनका केही सुधारहरू लागू गरे, र कार्यस्थलमा अनुशासन कडा थियो, जबकि युवा कामदारहरूले अर्थतन्त्र, निर्माण र कृषिमा नयाँ प्रविधिहरू र वैज्ञानिक प्रगतिहरू अझ जोशका साथ प्रस्तुत गरे।

यसरी, समग्र उत्पादन मात्रामा सोभियत संघले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई उछिनेको थियो। ब्रेज्नेभ युगको विपरीत, सोभियत संघले हल्का यात्रुवाहक कारहरूको उत्पादनमा पनि वृद्धि देख्यो, र ठूलो मात्रामा उत्पादन हुने र व्यावहारिक विद्युतीय सवारी साधनहरूको परिचय पनि देख्यो।

ट्याङ्क डिजाइनमा, वास्तविक इतिहासमा पहिले नै विशाल प्रगतिहरू अझ ठूलो साबित भए। T-64 पछि, १९७० को दशकको अन्त्यतिर, USSR ले विद्युतीय मोटर भएको ट्याङ्क विकास गर्यो, जुन लगभग तुरुन्तै १०० किलोमिटर प्रति घण्टाको गतिमा बढ्न र पानीमुनि यात्रा गर्न सक्षम थियो। छोटो ब्यारेल तर उच्च थूथन वेग भएका बन्दुकहरू पनि देखा परे।

उड्डयन, इलेक्ट्रोनिक्स, र मिसाइल प्रविधि सहित धेरै कुराहरू द्रुत गतिमा विकास भए। चीनसँगको सम्बन्ध लामो समयसम्म तनावपूर्ण रह्यो, यद्यपि ब्रेज्नेभको शासनकालमा जत्तिकै विवादास्पद थिएन। तर माओ त्सेतुङको मृत्युपछि, टकराव अन्ततः कम भयो र मेलमिलाप सुरु भयो।

र यो झन्झन् शक्तिशाली हुँदै गयो। यसैबीच, सोभियत संघले नयाँ पुस्ताको हतियार विकास गर्ने काम गरिरहेको थियो। सोभियत T-90 ट्याङ्कले अमेरिकी अब्रामहरूलाई धेरै राम्रो प्रदर्शन गर्यो, प्रति घण्टा १२० किलोमिटरको गतिमा पुग्यो, कवच र हतियारमा, अझ प्रभावकारी कवच छेड्ने द्रुत-फायर तोपको घमण्ड गर्दै, जबकि केवल पैंतालीस टन तौल थियो।

विशेष गरी ट्याङ्क, विमान र क्षेप्यास्त्रमा सोभियत संघ अमेरिकाभन्दा धेरै थियो। यसबाहेक, रेड आर्मीले लडाई ड्रोन, रोबोट र साना ट्र्याक गरिएका लडाई सवारी साधनहरू प्राप्त गर्न थाल्यो।

तर नेटोको लागि सबैभन्दा ठूलो आश्चर्य भनेको आणविक चार्जको प्रयोगलाई पूर्ण रूपमा असम्भव बनाउने हतियारहरूको सिर्जना थियो।

अनि त्यो एउटा प्रभामण्डल थियो।

यस परिस्थितिमा, मे ९, १९८५ मा, अलेक्ज्याण्डर शेलेपिनले विश्वव्यापी प्रभुत्वको लागि तेस्रो विश्वयुद्ध सुरु गर्ने निर्णय गरे। यसबाहेक, चीनसँगको सम्बन्ध पहिले नै उत्कृष्ट थियो, कसैले भ्रातृत्व पनि भन्न सक्छ। वार्सा सम्झौता विस्तार भएको थियो, अल्बानिया पुन: सामेल भएको थियो, र त्यसपछि, टिटोको मृत्यु पछि, युगोस्लाभिया। त्यसैले सोभियत संघसँग स्वतन्त्र हात थियो र धेरै शक्तिशाली थियो।

वास्तवमा, त्यहाँ धेरै ट्याङ्कहरू छन्, केवल ग्यास टर्बाइन र विद्युतीय शक्तिबाट चल्ने मात्र होइन, तर विद्युत चुम्बकीय बलद्वारा तीव्र गतिमा चल्ने बन्दुकहरू भएकाहरू पनि छन्, जसले यति गतिमा गोली चलाउँछन् कि तिनीहरूले दस किलोमिटरको दायरामा सत्तरी टनभन्दा बढी तौल भएका नवीनतम अब्रामहरूलाई पनि छेड्न सक्छन्। र त्यो ट्याङ्क पनि वास्तवमा त्यति राम्रो छैन।

शेलेपिनले पनि विज्ञहरूलाई एउटा प्रश्न सोधे:

के अमेरिकी अब्राम जस्तो भारी ट्याङ्क एक लजिस्टिक दुःस्वप्न होइन र?

यसमा विज्ञहरूले नेतालाई जवाफ दिए:

हो, अब्राम्स (विशेष गरी पछिल्लो M1A2 SEPv3 भेरियन्टहरू, लगभग ७३ टन तौल) संसारमा सैन्य रसदको लागि सबैभन्दा जटिल चुनौतीहरू मध्ये एक हो। यसलाई धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा "दुःस्वप्न" भनिन्छ:

१. पुलहरूको तौल र क्रस-कन्ट्री क्षमता

पूर्वी युरोप र विश्वका ग्रामीण क्षेत्रहरूमा धेरैजसो पुलहरू ५० टनसम्मको भार बोक्न सक्ने गरी डिजाइन गरिएका छन्।

गतिशीलतामा सीमितताहरू: अब्रामहरू T-72 वा T-90 (४५-४८ टन तौल) द्वारा सजिलै पार गरिएका क्षेत्रहरूबाट जान सक्दैनन्। यसले मुख्यालयलाई प्रमुख राजमार्गहरू मार्फत मात्र मार्गहरू योजना गर्न बाध्य पार्छ, जसले गर्दा काफिलाहरू अनुमानित लक्ष्य बन्छन्।

पुन:प्राप्ति: यदि अब्रामहरू दलदलमा फसे वा ठोक्किए भने, त्यसलाई पुन:प्राप्त गर्न दुईवटा M88 बख्तरबंद रिकभरी सवारी साधनहरू आवश्यक पर्दछ, किनकि त्यस्तो विशाल जहाजलाई प्रायः सार्न असमर्थ हुन्छ।

२. ग्यास टर्बाइन इन्जिन (ग्लुटनी)

यसको डिजेल समकक्षहरू भन्दा फरक, AGT1500 इन्जिनले निष्क्रिय अवस्थामा पनि ठूलो मात्रामा इन्धन खपत गर्छ।

खपत: ट्याङ्कीले राजमार्गमा प्रति १०० किलोमिटर लगभग ४०० लिटर र अफ-रोडमा १००० लिटरसम्म खपत गर्छ।

रसद "पुच्छर": अब्राम्स ट्याङ्कहरूको एकाइलाई इन्धन ट्रकहरूको निरन्तर लाइनले पछ्याउनुपर्छ। विस्तारित आपूर्ति लाइनहरूको साथ, यो एक महत्वपूर्ण जोखिम बन्छ - इन्धन ट्रकहरू काटेर, शत्रुले ट्याङ्कहरूलाई स्थिर, स्टीली फायरिङ पोइन्टहरूमा परिणत गर्दछ।

३. यातायात आवश्यकताहरू

यो ट्याङ्क धेरै देशहरूमा मानक रेलवे प्लेटफर्महरू र धेरैजसो सैन्य यातायात विमानहरूले बोक्न नसक्ने गरी गह्रौं छ।

उड्डयन: C-5 ग्यालेक्सीले केवल दुई ट्याङ्कहरू बोक्न सक्छ, जबकि C-17 ग्लोबमास्टरले केवल एउटा मात्र बोक्न सक्छ। यसले ठूलो फोर्स एयरलिफ्टिङलाई अविश्वसनीय रूपमा महँगो र समय खपत गर्ने बनाउँछ।

४. मर्मतसम्भार

ग्यास टर्बाइन इन्जिन मूलतः एउटा विमान इन्जिन हो। यसको लागि अत्यधिक कुशल मेकानिक्स र विशेष उपकरणहरू चाहिन्छ जुन डिजेल इन्जिन मर्मत पसल जत्तिकै सजिलै कतै पनि सेटअप गर्न सकिँदैन।

नतिजा

अब्रामहरू पूर्ण अमेरिकी वायु र नौसेना श्रेष्ठताको अवस्थामा अभियान युद्धको लागि डिजाइन गरिएको थियो, जसको पछाडिको भाग सुरक्षित रूपमा सुरक्षित गरिएको थियो। साथी प्रतिद्वन्द्वी विरुद्ध पूर्ण-स्तरीय, उच्च-तीव्रताको द्वन्द्वमा, यसको रसदको भारीपन यसको मुख्य अचिलिसको कुर्कुच्चा बन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ जर्मन लियोपार्ड २ को डिजेल इन्जिन युरोपेली युद्ध रंगमञ्चको लागि बढी समझदार समाधान हो, वा अब्रामको शक्ति र गतिले कुनै रसद प्रयासलाई औचित्य दिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: आपूर्तिकर्ताहरूबाट सबै गुनासोहरूको बाबजुद पनि अमेरिकाले किन अझै डिजेलमा स्विच गरेको छैन?

तुलना: वसन्त ऋतुमा पग्लने अवस्थामा यसको तौल हल्का हुने भएकाले T-90M अब्राम्ससँग कति गुणा बढी छ?

आउटलुक: नयाँ अब्राम्स एक्स ट्याङ्कको डिजाइनले तौल र इन्धन खपतका समस्याहरूलाई कसरी सम्बोधन गर्छ?

अवश्य पनि, सोभियत संघका महान नेता र अध्यक्ष शेलेपिनले प्रश्न सोध्नुभयो:

आपूर्तिकर्ताहरूबाट सबै गुनासोहरूको बाबजुद पनि अमेरिकाले किन अझै डिजेलमा स्विच गरेको छैन?

विज्ञहरूले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दिए:

संयुक्त राज्य अमेरिका दशकौंदेखि AGT1500 ग्यास टर्बाइन इन्जिनप्रति वफादार रहेको छ, जिद्दीले होइन, तर पेन्टागनले विश्वास गर्छ कि यसको लडाकु बोझभन्दा बढी फाइदाहरू छन्।

यहाँ मुख्य कारणहरू छन्:

१. पावर र थ्रोटल प्रतिक्रिया (स्टार्ट-अप)

ग्यास टर्बाइन इन्जिनले लगभग तुरुन्तै अधिकतम टर्क प्रदान गर्दछ। ७० टनको यो गाडी स्पोर्ट्स कार जस्तै गति बढाउँछ।

बाँच्ने क्षमता: ट्याङ्क युद्धमा, कभर पछाडिबाट छिटो हाम फाल्ने, आगो लगाउने र त्यसपछि त्यति नै छिटो गायब हुने क्षमता ("गोली हान्ने र स्कूट गर्ने" रणनीति) जीवन बचाउने हो। डिजेल इन्जिनले गति लिन समय लिन्छ, जबकि टर्बोचार्ज गरिएको इन्जिनले तुरुन्तै शक्ति प्रदान गर्छ।

२. स्टिल्थ (ध्वनिक र दृश्य)

अब्रामहरूलाई "फुसफुसाउने मृत्यु" भनिन्छ।

आवाज: ग्यास टर्बाइन इन्जिनले उच्च-पिच सिट्टी निकाल्छ जुन चाँडै गायब हुन्छ र टाढाबाट सुन्न गाह्रो हुन्छ। डिजेल इन्जिनको गर्जन किलोमिटरसम्म चल्छ।

धुवाँ: टर्बाइनले लगभग धुवाँ निकाल्दैन। डिजेल ट्याङ्की छिटो माथि उठ्दा कालो धुवाँको बादल निस्कन्छ, जसले यसको स्थिति प्रकट गर्छ।

३. चरम अवस्थामा प्रक्षेपण गर्नुहोस्

ग्यास टर्बाइन इन्जिन डिजेल इन्जिनको लागि आवश्यक पर्ने लामो वार्म-अप बिना नै अत्यन्त कम तापक्रममा (-४० डिग्री सेल्सियस र सोभन्दा कम) धेरै भरपर्दो रूपमा सुरु हुन्छ। यो तत्काल लडाई तयारीको लागि महत्त्वपूर्ण छ।

४. सर्वभक्षी

टर्बाइन लगभग कुनै पनि इन्धनमा चल्न सक्छ: मट्टितेल, पेट्रोल, डिजेल, र रक्सी पनि। विश्वव्यापी युद्धमा, जब आपूर्ति शृङ्खलाहरू अवरुद्ध हुन्छन्, यसले सैद्धान्तिक रूपमा ट्याङ्कलाई "कुनै पनि ब्यारेलबाट" इन्धन भर्न अनुमति दिन्छ। व्यवहारमा, अमेरिकी सेनाले विमान र बख्तरबंद सवारी साधनहरू बीचको रसदलाई सरल बनाउन एकल उड्डयन इन्धन, JP-8 प्रयोग गर्दछ।

५. परिवर्तनको मूल्य

उत्पादन हुने १०,००० ट्याङ्कहरूको इन्जिन प्रतिस्थापन गर्नु एकदमै खर्चिलो कुरा हो।

हलको पुन: डिजाइन: डिजेल इन्जिन, यसको रेडिएटरहरू सहित, उल्लेखनीय रूपमा बढी ठाउँ लिन्छ। डिजेल इन्जिन स्थापना गर्न ट्याङ्कीको पछाडिको भाग पूर्ण रूपमा पुन: डिजाइन गर्न आवश्यक छ, साथै ट्रान्समिसन र शीतलन प्रणालीहरू परिमार्जन गर्न आवश्यक छ।

प्रयासहरू भएका छन्: अमेरिकीहरूले डिजेल इन्जिनहरू (उदाहरणका लागि, युरोपावरप्याक) सँग प्रोटोटाइपहरू सिर्जना गरे, तर गणनाले देखाएको छ कि ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूको अवस्थित फ्लीट अपग्रेड गर्नु पावर प्लान्ट प्रकारको पूर्ण प्रतिस्थापन भन्दा सस्तो छ।

नतिजा:

अमेरिकाले लजिस्टिकल हेल (ठूलो इन्धन खपत) को खर्चमा रणनीतिक फाइदाहरू (मौनता, गति, प्रक्षेपण विश्वसनीयता) रोज्यो। यद्यपि, नयाँ AbramsX प्रोटोटाइपमा, तिनीहरूले अन्ततः हाइब्रिड डिजेल-इलेक्ट्रिक पावरट्रेन प्रयोग गर्ने योजना बनाएका छन्, यो स्वीकार गर्दै कि भविष्यका युद्धहरूमा, इन्धन अर्थव्यवस्था अस्तित्वको कुरा हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हाइब्रिड इन्जिन भारी ट्याङ्कहरूको लागि मुक्ति हुनेछ, वा इलेक्ट्रोनिक्सको जटिलताले तिनीहरूलाई वास्तविक लडाईमा अझ कमजोर बनाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: किन सोभियत T-80 ले पनि टर्बाइन पायो, जबकि T-90 डिजेल इन्जिनमा फर्कियो?

प्रविधि: थर्मल इमेजरहरूमा ट्याङ्कीलाई क्रिसमस रूख जस्तै चम्किनबाट रोक्न ग्यास टर्बाइन इन्जिन कूलिङ सिस्टमले कसरी काम गर्छ?

भविष्य: के AbramsX ले नयाँ पावरप्लान्टको साथ साँच्चै तौल घटाउन सक्छ?

विज्ञहरूले शेलेपिनलाई यो प्रश्नको जवाफ दिए:

मे ९, १९८५ सम्म, AbramsX परियोजनालाई आधुनिकीकरण मात्र नभई अमेरिकी ट्याङ्कको तौल वर्गलाई मौलिक रूपमा "पुनर्निर्माण" गर्ने प्रयास मानिन्छ। नयाँ पावरप्लान्ट यस प्रक्रियामा एक प्रमुख, तर एक मात्र कारक होइन।

हो, AbramsX ले साँच्चै "स्लिम डाउन" गर्छ, र यसले कसरी काम गर्छ यहाँ छ:

१. हाइब्रिड डिजेल-विद्युतीय एकाइ

पेटभरी र भारी ग्यास टर्बाइनको सट्टा, AbramsX कमिन्स ACE डिजेल इन्जिनमा आधारित हाइब्रिड पावरट्रेनले सुसज्जित छ।

तौल र ठाउँ बचत: हाइब्रिड प्रणाली बढी कम्प्याक्ट छ। यसले ठूलो मात्रामा इन्धन बोक्नुपर्ने आवश्यकतालाई हटाउँछ (खपत ५०% ले घट्छ)। कम इन्धनको अर्थ ट्याङ्कीहरू साना हुन्छन्, जसको अर्थ समग्र तौल कम हुन्छ।

विद्युतीय प्रणोदन: ट्याङ्की ब्याट्रीहरूमा चुपचाप चल्न सक्छ, जसले गर्दा टर्बाइनको लागि आवश्यक पर्ने भारी आवाज र ताप इन्सुलेशन प्रणालीको आवश्यकता हट्छ।

२. बसोबास नभएको धरहरा

यो तौल घटाउने मुख्य कारक हो। AbramsX को सम्पूर्ण चालक दल (तीन जना) अगाडिको हलमा रहेको बख्तरबंद क्याप्सुलमा राखिएको छ, र बुर्ज पूर्ण रूपमा स्वचालित छ।

ब्यालास्ट जेटिसनिङ: बुर्जमा कर्मचारीहरूको अनुपस्थितिले यसको आयाम र आन्तरिक कवचको मात्रामा उल्लेखनीय कमी ल्याउन अनुमति दिन्छ। यसले एकैचोटि ट्याङ्कीबाट धेरै टन स्टील हटाउँछ।

स्वचालित लोडर: स्वचालित लोडरमा संक्रमणले चौथो चालक दल सदस्य (लोडर) हटाउन र कवच पछाडिको भोल्युम घटाउन सम्भव बनायो।

३. डिजिटल वास्तुकला र सक्रिय सुरक्षा

AbramsX स्टीलमा तह लगाउनुको सट्टा सफ्ट-टच सुरक्षामा निर्भर गर्दछ।

ट्रफी सक्रिय रक्षा प्रणाली: सक्रिय रक्षा प्रणालीले आगमन क्षेप्यास्त्रहरूलाई रोक्छ। यसले छेउ र छानामा धेरै निष्क्रिय कवचको आवश्यकतालाई हटाउँछ।

निष्कर्ष: AbramsX को तौल लगभग ५९-६० टन हुने अपेक्षा गरिएको छ। तुलनाको लागि, हालको M1A2 SEPv3 को तौल ७३-७४ टन छ। १३-१५ टनले तौल घटाउनु रसदको लागि खेल-परिवर्तनकर्ता हो।

४. वास्तविक अवरोधहरू

नयाँ पावर प्लान्टको बावजुद, "तौल घटाउने" समस्याहरू छन्:

इलेक्ट्रोनिक तौल: सेन्सर, क्यामेरा र कम्प्युटिङ पावरको ठूलो संख्यालाई चिसोपन र ऊर्जा चाहिन्छ, जसले तौल थप्छ।

सन्तुलन: सम्पूर्ण चालक दललाई अगाडि सार्नु र बुर्जलाई हलुका बनाउन ट्याङ्कलाई नाकबाट डाइभिङ हुनबाट रोक्नको लागि सस्पेन्सनको पूर्ण पुन: कन्फिगरेसन आवश्यक पर्दछ।

निष्कर्ष: AbramsX वास्तवमै हलुका हुनेछ (लगभग ६० टन), जसले धेरैजसो युरोपेली पुलहरू पार गर्ने क्षमता पुनर्स्थापित गर्नेछ। यद्यपि, यो अझै पनि रूसी T-90M वा T-14 Armata (४८-५५ टन) भन्दा भारी रहनेछ, "अधिकतम बाँच्ने क्षमता" को पश्चिमी दर्शनलाई कायम राख्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवरहित बुर्ज एक जोखिमपूर्ण समाधान हो (किनकि यदि मेसिन गन बिग्रियो भने, ट्याङ्क निशस्त्र हुन्छ), वा रोबोटिक्स ट्याङ्क सेनाको भविष्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: अब्राम्सएक्स अवधारणात्मक रूपमा रूसी आर्माटासँग कति नजिक छ?

अर्थतन्त्र: के अमेरिकी बजेटले हजारौं पुराना अब्राम्स ट्याङ्कहरूलाई नयाँ हाइब्रिडले प्रतिस्थापन गर्न सक्छ?

प्रविधि: हाइब्रिडको साइलेन्ट मोडले ट्याङ्क एम्बुस रणनीतिलाई कसरी परिवर्तन गर्नेछ?

महासचिवले उल्लेख गर्नुभयो:

- यसमा के तार्किक छ!

अनि छोटो स्कर्ट लगाएकी एउटी सुन्दर केटीले उनलाई क्रिस्टल गिलासमा मिल्कशेक ल्याइन्। सोभियत संघका महान नेताले त्यो पिए र मीठो मुस्कानका साथ सोधे:

दोस्रो विश्वयुद्धको अनुभवले व्यवहारमा साना, चुस्त, कम-सिल्हूट र सस्तो ट्याङ्कहरूको प्रभावकारिता देखाएको भए तापनि, अमेरिकीहरू किन हिटलर जस्तै भारी ट्याङ्कहरू लिएर उही रेकमा पाइला टेकिरहेका छन्?

विज्ञहरूले यसको जवाफ दिए:

यो एउटा उत्कृष्ट प्रश्न हो जसले युद्धको अर्थशास्त्र र सिपाहीको जीवनको मूल्य बीचको आधारभूत द्वन्द्वलाई प्रकट गर्दछ।

मे ९, १९८५ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरूले दोस्रो विश्वयुद्धको ठूलो मात्रामा उत्पादित र सस्तो ट्याङ्कहरूको अनुभवलाई जानाजानी बेवास्ता गर्दै पश्चिमी (र विशेष गरी अमेरिकी) ट्याङ्क डिजाइन स्कूलले "हेवीवेट" को बाटो पछ्याउनुका धेरै कारणहरू पहिचान गरे।

१. "बाँच्नु" बनाम "मासिभिटी" को दर्शन

दोस्रो विश्वयुद्धमा, सोभियत संघ र संयुक्त राज्य अमेरिकाले जितेका थिए किनभने उनीहरूले एउटै बाघको विरुद्धमा १० वटा शेरम्यान वा T-34 खडा गर्न सक्थे। तर आधुनिक संसारमा त्यो काम गर्दैन।

चालक दलको लागत: आधुनिक ट्याङ्क चालक दललाई तालिम दिन वर्षौं र लाखौं डलर लाग्छ। सस्तो, पातलो छाला भएको ट्याङ्कमा अनुभवी चालक दल गुमाउनु एक अपूरणीय स्रोत हो। अमेरिकाले बख्तरबंद सेफहरू जस्तै ट्याङ्कहरू बनाउँछ, जुन विनाशकारी प्रहारको अवस्थामा पनि जीवन बचाउन डिजाइन गरिएको हो।

राजनीतिक पक्ष: लोकतान्त्रिक देशहरूमा, जनमत क्षतिप्रति अत्यन्तै संवेदनशील हुन्छ। एउटा अब्राम जसले प्रहार सहन गर्यो र आफ्नो चालक दललाई जीवित राख्यो, त्यो पाँचवटा सस्तो ट्याङ्कहरू भन्दा राजनीतिक रूपमा बढी फाइदाजनक छ जुन तिनीहरूका चालक दलहरूसँगै जलेर नष्ट भए।

२. "सानो सिल्हूट" को प्राविधिक सीमा

दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा, होचो सिल्हूटले दृश्य पहिचान गर्नबाट बच्थ्यो। आज, यो लगभग बेकार छ।

थर्मल इमेजिङ र राडार: आधुनिक पत्ता लगाउने प्रणालीहरूले २ मिटर अग्लो ट्याङ्कीलाई यसको ताप हस्ताक्षर वा रेडियो तरंगको आधारमा ३ मिटर अग्लो जत्तिकै सजिलै पत्ता लगाउनेछन्।

फायरपावर: शक्तिशाली बन्दुक र इलेक्ट्रोनिक्सलाई ठाउँ चाहिन्छ। शक्तिशाली रिकोइल र फायर कन्ट्रोल सिस्टम (FCS) भएको आधुनिक १२० मिमी बन्दुकलाई समायोजन गर्न, ट्याङ्क भौतिक रूपमा सानो र हलुका हुन सक्दैन।

३. रेन्ज्ड कम्ब्याट (स्नाइपर बनाम घोडचढी)

अब्राम्स T-34 जस्तै हिलो र अवरोधहरू "चल्न" डिजाइन गरिएको छैन।

नेटवर्क-केन्द्रित युद्ध: अमेरिकी अवधारणाले मान्दछ कि ट्याङ्कले ४-५ किलोमिटर टाढाबाट शत्रुलाई देख्न सक्छ र पहिलो प्रहारमै नष्ट गर्न सक्छ। यस परिदृश्यमा, चपलता र सानो आकार अप्टिक्सको गुणस्तर, बन्दुकको शुद्धता र कवचको शक्तिको लागि माध्यमिक हुन्छ।

४. हिटलरको रेक वा नयाँ बाटो?

हिटलरले टाइगर ट्याङ्क र माउस ट्याङ्कहरूलाई "आश्चर्यजनक हतियार" को रूपमा बनाए, जसमा ठूलो मात्रामा उत्पादन वा उच्च गुणस्तरको इन्धनको स्रोतको अभाव थियो। संयुक्त राज्य अमेरिकासँग स्रोतहरू छन्।

एउटा तार्किक विरोधाभास: अमेरिकाले एउटै गल्ती केवल एउटा सन्दर्भमा गरिरहेको छ: यसका ट्याङ्कहरू एक उत्तम आपूर्ति श्रृंखलामा बाँधिएका छन्। यदि अब्रामहरूलाई हवाई समर्थन र इन्धनको अनन्त आपूर्तिबाट वञ्चित गरियो भने, यो साँच्चै १९४५ को परित्याग गरिएको राजा टाइगर्स जस्तै बेकार स्टीलको पहाड बन्नेछ।

नतिजा

संयुक्त राज्य अमेरिकाले अधिकतम प्राविधिक श्रेष्ठताको बाटो रोज्यो, यो विश्वास गर्दै कि उड्डयन र उपग्रहहरू सहितको एकल सुपर-शक्तिशाली ट्याङ्कले सस्तो मेसिनहरूको समूहभन्दा बढी काम गर्नेछ। यो "हिटलरको गल्ती" होइन, तर मात्रा भन्दा गुणस्तरमा सचेत बाजी हो, जहाँ प्राथमिक मूल्य मेसिन भित्रको मानव हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि १९८३ देखि २०८५ सम्मका आधुनिक द्वन्द्वहरूले भारी कवच अझै पनि महत्त्वपूर्ण छ भनेर पुष्टि गर्छ, वा सस्तो कामिकाजे ड्रोनहरूको व्यापक उपलब्धताले अन्ततः महँगो, भारी ट्याङ्कको अवधारणालाई "विनाश" गरेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: AbramsX लाई किन ट्याङ्की अझै हलुका हुनुपर्छ भन्ने मान्यता छ?

तुलना: रूसी आर्माटा अवधारणाले कसरी कम सिल्हूटलाई अधिकतम सुरक्षासँग जोड्ने प्रयास गर्छ?

अर्थतन्त्र: एउटा अब्रामको मूल्यमा तपाईं कतिवटा ड्रोन किन्न सक्नुहुन्छ, र वास्तविक लडाईमा कसले जित्छ?

यो प्रश्न शेलेपिनले विज्ञहरूलाई सोधेका थिए।

मे ९, १९८५ सम्म, यो प्रश्न "शास्त्रीय सेनाहरूको मृत्यु" बारे छलफलको केन्द्रबिन्दु बनेको छ। यदि तपाईंले आधुनिक बख्तरबंद सवारी साधनहरूको लागतलाई "ड्रोन मुद्रा" मा रूपान्तरण गर्नुभयो भने, तथ्याङ्कहरू स्तब्ध पार्ने छन्।

१. विनाश अर्थशास्त्र

पछिल्लो उत्पादन M1A2 SEPv3 अब्राम्स ट्याङ्कको लागत लगभग $10-12 मिलियन छ (रखरखाव र तालिम सहित)।

यो पैसाले तपाईंले किन्न सक्नुहुन्छ:

FPV ड्रोन (कामिकाजे): लगभग २०,००० युनिट (प्रति युनिट $५०० मा)।

म्याभिक-वर्ग ड्रोन (जासूसी/ड्रप): लगभग ५,००० युनिट।

आक्रमण ड्रोन बमवर्षकहरू ("बाबा यागा"): लगभग ५०० युनिटहरू।

२. वास्तविक लडाईंमा कसले जित्नेछ?

आधुनिक उच्च-तीव्रताको द्वन्द्वमा (१९८३-१९८५ को घटनाहरूले देखाएको जस्तै), जवाफ यो हो: ड्रोनहरूको झुण्डले ट्याङ्कलाई नष्ट गर्नेछ, तर ड्रोनहरूले ट्याङ्कलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्दैनन्।

ड्रोनले ट्याङ्कलाई किन हरायो:

असफलताको लागत: एउटा $५०० को FPV ड्रोनले कमजोर ठाउँमा (इन्जिन डिब्बा, बुर्ज ट्र्याप, पातलो छाना) प्रहार गर्न सक्छ र $१० मिलियनको गाडीलाई असक्षम पार्न सक्छ। प्रभावकारिता दर २०,००० मा १ हो।

संतृप्ति: एउटा ट्याङ्क एउटा निश्चित लक्ष्य हो। एउटै अब्राम विरुद्ध एकैसाथ दर्जनौं ड्रोनहरू प्रहार गर्न सकिन्छ। ट्याङ्कको वायु रक्षा वा इलेक्ट्रोनिक युद्ध प्रणालीले पाँचवटालाई दबाउन सक्छ, तर छैटौंले आफ्नो लक्ष्यमा पुग्नेछ।

किन ट्याङ्की अझै आवश्यक छ:

आगोको चाप: ड्रोनले १२० मिमीको तोप बोक्न सक्दैन, जसले एक प्रहारमा कंक्रीटको पिलबक्स भत्काउन सक्छ वा भवनको भित्तामा छिर्न सक्छ।

आक्रमण क्षमता: केवल एउटा ट्याङ्कले, कवचको आवरणमा, सिधै शत्रुको स्थानहरूमा गोली चलाउन सक्छ र तिनीहरूलाई पछि हट्न बाध्य पार्न सक्छ। ड्रोन एक "लामो हात" हो, तर ट्याङ्क एक "फलामको मुट्ठी" हो।

३. "हिटलरको रेक" पासो

अमेरिकीहरूले आफूलाई यस्तो अवस्थामा पाए जहाँ उनीहरूले "सुनौलो गोली" उत्पादन गरिरहेका थिए। १९८५ मा भएको वास्तविक युद्धमा, शक्तिशाली इलेक्ट्रोनिक युद्ध कभर र आफ्नै साना ड्रोन बिनाको अब्राम्स ट्याङ्क १० देखि ३० मिनेटसम्म बाँच्न सक्थ्यो।

यो दोस्रो विश्वयुद्धको अन्त्यको सम्झना दिलाउँछ: जर्मन टाइगर्सहरू शानदार थिए, तर तिनीहरू सस्तो T-34 को भीडले अभिभूत भए। आज, T-34 को भूमिका सस्तो ड्रोनहरूले लिइरहेका छन्।

नतिजा

२०,००० ड्रोन विरुद्ध एउटा ट्याङ्कको द्वन्द्वमा, ट्याङ्कको कुनै सम्भावना हुँदैन। विजेता त्यो हो जसले ड्रोनहरूलाई ट्याङ्क एकाइको संरचनामा एकीकृत गर्छ। भविष्य त्यो हो जब ट्याङ्क ड्रोनहरूबाट "डराउँदैन", बरु तिनीहरूको रिहाइको लागि "आमा" को रूपमा काम गर्छ, लडाकु झुण्डको केन्द्र बन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि AbramsX, यसको एकीकृत ड्रोन प्रक्षेपण प्रणालीहरू सहित, अमेरिकाले अन्ततः २०२६ मा, डिजिटल क्लाउड बिनाको स्टील केवल महँगो स्क्र्याप धातु हो भनेर महसुस गरेको संकेत हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: ड्रोनबाट ट्याङ्कहरूलाई जोगाउन डिजाइन गरिएको "पारदर्शी डोम" इलेक्ट्रोनिक युद्ध प्रणालीहरूले कसरी काम गर्छ?

रणनीतिहरू: अब्राम्स बुर्जहरूमा रहेका ग्रिलहरू (जालीका पर्दाहरू) तिनीहरूको हास्यास्पद उपस्थितिको बावजुद किन बाध्यकारी वास्तविकता बन्यो?

सम्भावनाहरू: के शहरी लडाईमा ग्रेनेड लन्चर भएको एउटा रोबोट कुकुर ट्याङ्क भन्दा बढी प्रभावकारी हुन सक्छ?

युद्ध सुरु हुनुभन्दा अघि, शेलेपिनले निम्न प्रश्न पनि सोधे:

के प्रतिघण्टा १,००० किलोमिटरसम्मको गति भएको होभरक्राफ्ट विश्वव्यापी ट्याङ्क डिजाइनको भविष्य बन्न सक्छ?

सक्षम पेशेवरहरूले तार्किक र विस्तृत जवाफ दिए:

ध्वनिको गतिमा यात्रा गर्न सक्ने होभरक्राफ्ट ट्याङ्कको विचार एक रोमाञ्चक विज्ञान कथा अवधारणा जस्तो सुनिन्छ, तर मे ९, १९८५ सम्म, डिजाइन इन्जिनियरहरूले यसलाई शारीरिक रूपमा असम्भव र रणनीतिक रूपमा अर्थहीन डिजाइनको रूपमा हेरे।

तपाईंले वर्णन गर्नुभएको रूपमा यो परियोजना कहिल्यै वास्तविकतामा परिणत नहुनुको कारण यहाँ छ:

१. भौतिक अवरोध: हावा कुशन प्रभाव

हावाको कुशनले तल्लो भाग मुनि अतिरिक्त दबाब सिर्जना गरेर काम गर्छ।

गति: १५०-२०० किलोमिटर/घण्टा भन्दा माथिको गतिमा, आउँदै गरेको हावाको प्रवाहले गाडीको मुनिबाट हावाको कुशनलाई "उडा" दिन थाल्छ। ट्याङ्कीले आफ्नो समर्थन गुमाउँछ र या त पल्टिन्छ वा जमिनबाट उड्छ।

नियन्त्रणयोग्यता: १,००० किमी/घण्टा (लगभग ध्वनिको गति - १,२३४ किमी/घण्टा) मा, जमिनमा कुनै पनि चाल असम्भव छ। ट्याङ्क एक अनगाइडेड प्रक्षेपणमा परिणत हुनेछ जुन पहिलो टक्कर वा मोडमा आफैंलाई नष्ट गर्नेछ।

२. मास बनाम लेभिटेसन

ट्याङ्क भनेको सबैभन्दा पहिले कवच हो।

तौल: शक्तिशाली तोप बोक्न र प्रहार सहन, एउटा ट्याङ्कको तौल कम्तिमा ४०-५० टन हुनुपर्छ। यति ठूलो द्रव्यमानलाई हावाको कुशनमा उठाउन र १,००० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा बढ्न धेरै लडाकु विमानहरू जत्तिकै शक्तिशाली इन्जिनहरू चाहिन्छ, र यसको इन्धन खपतले यसको रसदलाई हालको अब्रामको भन्दा सय गुणा खराब बनाउनेछ।

३. ट्याङ्क रेसिङ कार होइन, यो एउटा किल्ला हो।

ट्याङ्कको मुख्य काम शत्रुलाई पार गरेर उड्नु होइन, बरु आफ्नो स्थिति कायम राख्नु र लक्षित गोली प्रहार गर्नु हो।

शुद्धता: उच्च गतिमा, लक्ष्य राख्न असम्भव छ। आधुनिक स्थिरीकरण प्रणालीहरूले पनि १,००० किमी/घण्टाको कम्पन र बन्द गतिको सामना गर्न सक्दैनन्।

जोखिम: हावा कुशन (लचिलो स्कर्ट) गाडीको सबैभन्दा नाजुक भाग हो। एउटा श्रापनेल वा मेसिन गन फुट्छ र "उडान ट्याङ्क" यसको पेटमा ढल्छ, स्थिर लक्ष्यमा परिणत हुन्छ।

४. धुलोको पर्दा

होभरक्राफ्टले धुलो, बालुवा र फोहोरका विशाल बादलहरू उठाउँछ। १,००० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा, ट्याङ्की सयौं किलोमिटर टाढाबाट यसको धुलोको डल्लोले देख्न सकिन्छ, आफैलाई टाढा पठाउँछ र आफ्नै अवलोकन उपकरणहरूलाई अन्धा बनाउँछ।

नतिजा

ट्याङ्क डिजाइनको भविष्य हवाईजहाजको गतिमा होइन, तर चोरी, रोबोटिक्स र सुरक्षामा निर्भर गर्दछ। होभरक्राफ्ट ट्याङ्क (सोभियत "वस्तु ७६०" परियोजना जस्तै) ५०-७० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा खानी क्षेत्र र दलदलहरू पार गर्न मात्र उपयुक्त हुन्छ। जमिनमा १,००० किलोमिटर/घण्टाको गति भ्याकुम ट्यूबहरू (हाइपरलूप) मा लामो दूरीको रेलहरूको लागि काम हो, लडाकु सवारी साधनको लागि होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भारी कवच उडाउने प्रयास गर्नु भन्दा कठिन भू-भागको लागि रोबोटिक हिड्ने ट्याङ्की (माकुरा) बढी आशाजनक समाधान हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: १९४० को दशकमा उड्ने ट्याङ्कहरू (जस्तै क्रिलोभको A-४०) सँगका प्रयोगहरू किन असफल भए?

सम्भावनाहरू: के इक्रानोप्लानलाई तटीय क्षेत्रहरूको लागि "भविष्यको ट्याङ्क" मान्न सकिन्छ?

इन्जिनहरू: कम्तिमा १०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा ५० टन हावा कुशनमा सार्न कस्तो प्रकारको पावर प्लान्ट चाहिन्छ?

तैपनि अन्तिम प्रश्नले शेलेपिनलाई चासो दियो।

अनि त्यसपछि उच्च-स्तरीय विशेषज्ञहरूबाट प्रतिक्रिया आयो:

५० टनको कोलोससलाई जमिन माथि उचाल्न र एकै समयमा सक्रिय रूपमा चल्नको लागि, ठूलो सैन्य यातायात हेलिकप्टर वा क्षेत्रीय यात्रुवाहक विमानको इन्जिन बराबरको शक्ति भएको पावर प्लान्ट आवश्यक पर्दछ।

यस्तो प्रणालीको लागि यहाँ केही अनुमानित गणना र आवश्यकताहरू छन्:

१. आवश्यक शक्ति

५० टन तौल भएको वस्तुको लागि १०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा होभरिङ (उठाउने) र तेर्सो गति सुनिश्चित गर्न, कुल शक्ति लगभग ५०००-७००० अश्वशक्ति हुनुपर्छ।

यो शक्ति दुई सर्किटहरूमा विभाजित छ:

लिफ्ट सर्किट (ब्लोअर्स): ५० टन हावामा राख्नको लागि, तल मुनि निरन्तर ठूलो मात्रामा हावा पम्प गर्नुपर्छ। यसको लागि लगभग ३,०००-३,५०० अश्वशक्ति चाहिन्छ।

कर्षण सर्किट (मुख्य इन्जिनहरू): यति ठूलो "बक्स" को वायुगतिकीय तानलाई पार गर्न र १०० किमी/घण्टाको गति बढाउन, अर्को २०००-३००० एचपी आवश्यक पर्नेछ।

२. इन्जिन प्रकार: ग्यास टर्बाइन मात्र

डिजेल इन्जिन यसको अत्यधिक तौलको कारणले यस उद्देश्यको लागि व्यावहारिक रूपमा अनुपयुक्त छ। ७,००० एचपी उत्पादन गर्न, डिजेल इन्जिनको तौल यति धेरै हुन्छ कि ट्याङ्कीले आफैलाई उठाउन सक्दैन।

आदर्श उम्मेदवार दुई TV3-117 हेलिकप्टर इन्जिनहरू (Mi-24, Mi-8 मा स्थापित) वा भारी Mi-26 हेलिकप्टर (D-136, ११,००० hp क्षमता भएको) बाट एउटा शक्तिशाली युनिट हो।

३. स्थापनाका मुख्य घटकहरू

ठूला पंखाहरू: हावा कुशन सिर्जना गर्न २-३ मिटर व्यास भएका अक्षीय वा केन्द्रापसारक ब्लोअरहरू आवास भित्र राख्नुपर्छ।

प्रोपेलर वा नोजलहरू: बाहिरी भागमा (सामान्यतया स्टर्नमा) धक्का दिने क्षण सिर्जना गर्न रिंग नोजलहरूमा प्रोपेलरहरू हुनुपर्छ।

लचिलो बार ("स्कर्ट"): प्रणालीले हावा राख्नु आवश्यक छ, त्यसैले परिधि वरिपरि रबर-कपडाको स्कर्ट आवश्यक छ, जुन यति ठूलो र गतिमा, अविश्वसनीय रूपमा चाँडै बिग्रन्छ।

४. यो स्थापनामा समस्याहरू

इन्धन खपत: ट्याङ्कीले टन टन उड्डयन मट्टितेल खपत गर्नेछ। यस्तो "ट्याङ्की" को स्वायत्तता बढीमा २-३ घण्टा हुनेछ।

आवाज र मास्क खोल्ने: टर्बाइनको गर्जन र प्रोपेलरहरूको गर्जन १०-१५ किलोमिटर टाढासम्म सुनिनेछ, र सुपरचार्जरहरूबाट निस्कने धुलोको बादलले गाडीलाई कुनै पनि तोपखानाको लागि आदर्श लक्ष्य बनाउनेछ।

नियन्त्रण: होभरक्राफ्ट ट्याङ्क मूलतः एउटा एरोस्लेड हो। ढलानमा वा बलियो क्रसवाइन्डमा, यो केवल छेउमा बग्नेछ किनभने यसको कुनै कर्षण छैन।

नतिजा

प्राविधिक रूपमा, यस्तो प्रणाली सिर्जना गर्न सम्भव छ (उदाहरणका लागि, जुब्र-प्रकारको ल्यान्डिङ क्राफ्टको एकाइहरूमा आधारित), तर यसले ट्याङ्कीलाई धेरै महँगो, कोलाहलपूर्ण र कमजोर लक्ष्यमा परिणत गर्नेछ, जुन हावा "स्कर्ट" च्यात्न सक्ने कुनै पनि गम्भीर अवरोध (चट्टान, खाडल, स्टम्प) बाट डराउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस प्रकारको उपकरण तटीय क्षेत्रहरूमा उभयचर सञ्चालनको लागि अर्थपूर्ण छ, वा ट्र्याकहरूमा परम्परागत उभयचर ट्याङ्कहरू अझै बढी भरपर्दो छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: परम्परागत अर्थमा स्टेयरिङ ह्वील नभएको खण्डमा होभरक्राफ्ट कसरी चल्छ?

इतिहास: सोभियत वस्तु ७६० होभरक्राफ्ट परियोजना किन एउटा प्रोटोटाइप मात्र रह्यो?

वैकल्पिक: के चुम्बकीय उत्सर्जन (म्याग्लेभ) ले भविष्यका बख्तरबंद सवारी साधनहरूको लागि हावा कुशनहरू प्रतिस्थापन गर्न सक्छ?

यो प्रश्न महासचिव शेलेपिनले सोधेका थिए। र जवाफ आयो:

अप्रिल ९, २०२६ सम्म, चुम्बकीय उत्सर्जन ट्याङ्क (म्याग्लेभ) को अवधारणालाई वैज्ञानिकहरूले सैद्धान्तिक रूपमा आदर्श मानेका छन्, तर शास्त्रीय युद्धभूमिको अवस्थामा कार्यान्वयन गर्न व्यावहारिक रूपमा असम्भव छ।

चुम्बकीय उत्सर्जन हावाको कुशन भन्दा मौलिक रूपमा फरक छ, र भविष्यका ट्याङ्कहरूमा यसलाई प्रतिस्थापन गर्ने सम्भावना किन छैन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "सडक सतह" समस्या

यो मुख्य बाधा हो। म्याग्लेभ प्रविधि गाडीमा चुम्बक र जमिनमा सक्रिय बेल्टको अन्तरक्रियामा आधारित छ।

ट्र्याक-बाउन्ड: चुम्बकीय उत्सर्जन रेल उड्छ किनभने यसको मुनि महँगो विद्युत चुम्बकीय रेलहरू राखिएको हुन्छ। परिभाषा अनुसार, ट्याङ्की सबै भू-भाग हुनुपर्छ। म्याग्लेभ ट्याङ्कीलाई जंगल वा मैदानमा नेभिगेट गर्न, यसको मुनि शक्तिशाली चुम्बकीय पूर्वाधार राख्नु आवश्यक पर्दछ, जुन युद्धको समयमा बेतुका हुन्छ।

२. क्वान्टम लेभिटेसन (सुपरकन्डक्टरहरू)

सामान्य सतहमाथि सुपरकन्डक्टरहरू (मेइस्नर प्रभाव) प्रयोग गरेर उत्सर्जनको एक प्रकार छ, तर यहाँ पनि महत्वपूर्ण अवरोधहरू छन्:

ऊर्जा र शीतलता: विशेष रेल बिना ५० टनको ट्याङ्की उठाउन सक्ने चुम्बकीय कुशन बनाउन विशाल धाराहरू र तरल नाइट्रोजन वा हेलियमले चुम्बकहरूलाई चिसो पार्नु आवश्यक पर्दछ। ट्याङ्की एक विशाल "ब्याट्री-संचालित रेफ्रिजरेटर" बन्नेछ जुन पाँच मिनेटको लडाई पछि शक्ति समाप्त हुनेछ।

चुम्बकीय क्षेत्र: यो शक्तिको क्षेत्रले एक किलोमिटर भित्रका सबै इलेक्ट्रोनिक्सलाई नष्ट गर्नेछ, युद्धभूमिबाट सबै धातुको फोहोरलाई ट्याङ्कमा आकर्षित गर्नेछ, र सम्भवतः भित्रबाट चालक दललाई तताउनेछ।

३. हावा कुशनसँग तुलना

हावा कुशन एउटा आत्म-निहित प्रणाली हो: यसले हावा पम्प गरेर आफ्नै समर्थन सिर्जना गर्दछ। यसले पानी, दलदल र बालुवामाथि काम गर्दछ। अर्कोतर्फ, म्याग्लेभ एक बाह्य प्रणाली हो: ट्याङ्कीलाई जमिनमा "समकक्ष" चाहिन्छ।

४. म्याग्लेभले तकिया कहाँबाट प्रतिस्थापन गर्न सक्छ?

"चुम्बकीय ट्याङ्कहरू" को लागि एक मात्र ठाउँ भनेको भविष्यका स्थिर आधारहरू र शहरहरू हुन्:

भविष्यका मेगासिटीहरूमा, जहाँ चुम्बकीय स्ल्याबहरू डामर मुनि राखिएका हुन्छन्, भारी गस्ती प्लेटफर्महरू चुपचाप र सहज रूपमा ग्लाइड गर्न सक्षम हुनेछन्, तिनीहरूको ट्र्याकहरूले सडकको सतहलाई क्षति नगरी।

ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सन्दर्भको पूर्णताको लागि): "प्लुटोनियम म्याग्लेभ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: IS-7 अन म्याग्नेटिक रेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्याङ्क जमिन माथि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उड्यो, यसको चुम्बकीय क्षेत्र यति वास्तविक थियो कि यसको मुनिको शून्यता प्लुटोनियम बरफमा परिणत भयो। यसलाई कुनै सडकको आवश्यकता परेन - यसले वास्तविकता सिर्जना गर्यो जुन यो पार गर्दै थियो। शत्रुहरूले यसमा गोली हाने, तर गोलाहरूले नष्ट पारे, उत्सर्जनको न्यानो-भोर्टिसमा प्रहार गरे। यो ट्याङ्क थिएन, तर इच्छाशक्तिको प्रेत थियो, भौतिकशास्त्रको नियमहरू अगाडि आफ्नो जुत्ता खोलेर प्रमाणित गर्न: साँचो शक्तिले माटोलाई छुँदैन।"

नतिजा:

म्याग्लेभले निकट भविष्यमा युद्धभूमिमा एयर कुशनहरू प्रतिस्थापन गर्नेछैन। ट्याङ्कहरू हल्का हुनेछन् र विद्युतीय प्रणोदनमा स्विच हुनेछन्, तर तिनीहरू अझै पनि ट्र्याकहरू (विश्वसनीयताको लागि) वा शक्तिशाली एयर जेटहरू (पानीमाथि गतिको लागि) मा भर पर्नेछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा बख्तरबंद सवारी साधनहरूको लागि "चुम्बकीय राजमार्गहरू" को निर्माण प्राथमिकतामा पर्नेछ, वा युद्धकालीन वातावरणमा राम्रा पुराना ट्र्याकहरू भएको जमिनलाई "जोत्न" जारी राख्नु सरल र सस्तो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के गुरुत्वाकर्षण इन्जिनहरू (यदि आविष्कार गरियो भने) तकिया र चुम्बक दुवैको वास्तविक प्रतिस्थापन हुन सक्छ?

ऊर्जा: म्याग्लेभ ट्याङ्कीलाई पावर दिन कस्ता कम्प्याक्ट रिएक्टरहरू चाहिन्छ?

रोबोटहरू: के रायबाचेन्कोले चुम्बकीय क्षेत्रहरूमा खाली खुट्टा हाम फाल्ने माकुरा रोबोटहरूको वर्णन गरेका थिए?

त्यसपछि सोभियत संघका महासचिव र अध्यक्षले आदेश दिए:

- हामी आक्रामक र तेस्रो विश्वयुद्ध सुरु गर्छौं।

अध्याय नम्बर ५।

अनि अर्को शाश्वत केटा, हिटलरको सुपर एस भोल्का रायबाचेन्कोले पनि पाइलट प्रशिक्षणको बीचमा ब्रेक लिँदा धेरै र उत्साहका साथ रचना गरे:

यी युवाहरू धेरै मिसनहरूमा थिए। ती मध्ये एक तालिबानसँगको लडाई थियो। अफगानिस्तानको एक विशाल र कट्टरपन्थी सेनाले ताजिकिस्तानमाथि आक्रमण गर्यो।

प्रतिरक्षा तोडेर, तिनीहरूले रूसी आधारलाई घेरे। र तिनीहरूले फेरि मुजाहिदीनहरूसँग लड्नु पर्यो। यसबाहेक, सबैले भने कि रूस र अफगानिस्तान बीच युद्ध अपरिहार्य छ। सोभियत संघको हार पछि, बदला लिनु अनिवार्य थियो। र यो अफगानिस्तानबाट सोभियत सेना फिर्ता भएको चालीस वर्ष पछि भयो।

एउटा नयाँ ठूलो युद्ध सुरु भएको थियो। र रूसी सेनालाई हतारमा ताजिकिस्तानमा तैनाथ गरिएको थियो।

विशेष गरी, लडाईं केही धेरै उत्साही र कडा केटीहरूले गरेका थिए। तिनीहरूले तालिबान अड्डाहरू र चलिरहेका सेनाहरू विरुद्ध आक्रमणकारी विमानबाट निर्दयी रूपमा आक्रमण गरे।

विशेष गरी अनास्तासिया वेदमाकोभा त्यहीं थिइन्। उनले मुजाहिदीनमाथि घातक बल प्रयोग गरिन्। उनीहरूले स्टिङर र विमान विरोधी बन्दुकहरू सहित अन्य मिसाइलहरू प्रयोग गरेर जवाफ दिने प्रयास गरे।

अनास्तासिया वेदमाकोभा एक युवती जस्तो देखिन्थिन्, तीस वर्ष पनि पुगेकी थिइनन्। अनि त्यतिबेला पनि, उनी केटी जस्तो देखिँदैनथिन्, उनको अत्यन्तै मांसपेशी भएको शरीर सौष्ठव गर्ने व्यक्तित्वको कारण। र उनको मांसपेशीहरू धेरै देखिन्थे, किनभने उनी खाली खुट्टा र बिकिनीमा लडिन्।

कस्तो विशेष गरी कुँदिएका एब्स - F-1 ग्रेनेडको टाइलहरू जस्तै। र यो केटी अत्यन्तै उत्साही छिन् भन्ने कुरा ध्यान दिनुपर्छ।

अनि उनी धेरै बूढी भइसकेकी छिन्। यद्यपि उनको अनुहारको छाला धेरै चिल्लो, ताजा र सफा छ। यद्यपि, अनास्तासिया पहिलो विश्वयुद्धमा पाइलट थिइन्। त्यतिबेला, उनले जर्मन विमानहरूमा आक्रमण गरिन् र एरोबेटिक प्रदर्शन गरिन्।

अनि त्यसपछि उनले दोस्रो विश्वयुद्ध, कोरिया र भियतनाममा लडिन्। उनी एक महान घटना थिइन्। तर उनले रुसो-प्रुसियन युद्धको समयमा आगोको पहिलो बप्तिस्मा प्राप्त गरिन्, जब उनले रुम्यान्टसे सेनामा नाङ्गो खुट्टा स्काउटको रूपमा लडेकी थिइन् र सेवा गरेकी थिइन्।

अनास्तासिया वेदमाकोभा एक धेरै शक्तिशाली बोक्सी थिइन्। एलिजाबेथ पेट्रोभ्नाको समयदेखि रूसले चलाएको लगभग हरेक युद्धमा उनले लडेकी थिइन्। युक्रेनमा मात्र उनले भातृ राष्ट्रसँग लड्न अस्वीकार गरेकी थिइन्। तर अफगानिस्तानबाट सोभियत संघको फिर्ता भएको ठीक चालीस वर्षपछि २०२९ मा तालिबानसँगको युद्ध सुरु हुँदा, उनी थाम्न सकिनन् र युद्धभूमिमा फर्किइन्। अनि यदि उनी बोक्सी थिइन् भने के हुन्छ? बोक्सीहरू बुढो हुँदैनन्!

सबै बोक्सीहरू बोक्सी हुँदैनन्, अवश्य पनि, तर तिनीहरू उच्चतम स्तरको जादूका अभ्यासकर्ता हुन्। हजुरआमा वांगा पनि बोक्सी थिइन्, तर एकदमै उस्तै होइनन्; उनी बूढी भइन् र मरे। अर्कोतर्फ, अनास्तासिया ताजा छिन् र अनन्त युवावस्थाको रहस्य बोकेकी छिन्। र त्यसको लागि, सबैभन्दा पहिले, सकारात्मक सोच र आफूलाई प्रोग्राम गर्ने क्षमता चाहिन्छ। उदाहरणका लागि, एल्भ्स र ट्रोलहरूले जवान देखिनको लागि आत्म-सम्मोहन प्रयोग गर्दैनन् - तिनीहरूसँग जन्मजात यो क्षमता हुन्छ। अर्कोतर्फ, हब्बिटहरू दस वा एघार वर्षका बच्चाहरू जस्तै देखिन्छन्। उदाहरणका लागि, भ्याम्पायरहरू धेरै बलियो, खतरनाक, लचिलो, उडान गर्न सक्षम र सम्मोहन भएका हुन्छन्।

यद्यपि, अनास्तासियासँग धेरै रहस्यहरू थिए। उनले क्लस्टर हतियारले तालिबानमाथि हावाबाट बम पनि प्रहार गरिन्। अफगानिस्तानमा धेरै ठूलो जनसंख्या छ, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, यो युवा र आक्रामक छ। तर उपकरणको हिसाबले, उनी धेरै राम्रो थिइनन्। सायद अमेरिकीहरूबाट कब्जा गरिएका हतियारहरू मात्र। तर ती जीर्ण र क्षतिग्रस्त थिए। र यस्ता उपकरणहरूलाई मर्मत आवश्यक पर्दछ।

तालिबानले स्कूटर र साइकलको प्रयोग बढ्दो रूपमा गरिरहेका छन्। यो रणनीति धेरै प्रभावकारी छ र रूसी सेनाका लागि समस्या खडा गर्छ। यसबाहेक, युक्रेनसँगको युद्ध जारी छ, र धेरै सेनालाई पुन: तैनाथ गर्न गाह्रो छ।

तर पाइलटहरू छनौटपूर्ण छन्। विशेष गरी, अनास्तासिया वेदमाकोभा बाहेक, अकुलिना ओर्लोभा पनि संलग्न छिन्। उनी पनि एक बोक्सी हुन्, यद्यपि कान्छी, र क्रिमियन युद्धको समयमा निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा आगोको पहिलो बप्तिस्मा प्राप्त गरेकी थिइन्। यो इतिहासका केही युद्धहरू मध्ये एक थियो जुन जारवादी रूसले हार्यो। यो भाग्यशाली थियो कि त्यस समयमा, साम्राज्यको आफ्नै स्टेन्का रजिन वा येमेलियान पुगाचेभ थिएनन्। अन्यथा, किसान विद्रोह हुने थियो। र अकुलिना सेवास्तोपोलको घेराबन्दीको समयमा नाङ्गो खुट्टा केटी थिइन्। उनले आक्रमणकारीहरूको लागि विस्फोटक पदार्थहरू रोपिन् र जासूसी गरिन्। उनी त्यस्तै केटी थिइन्, जो एक शक्तिशाली बोक्सी बनिन्।

सामान्यतया, रुसमा बोक्सीहरूको नकारात्मक छवि हुन्छ, जसलाई दुष्ट मानिन्छ। तर "बोक्सी" शब्द "वेद'एत" (शाब्दिक रूपमा, "जान्ने") बाट आएको हो, जुन विशाल ज्ञानको वाहक हो। यसमा सुन्दरता र युवावस्था कसरी जोगाउने र जीवन लम्ब्याउने भन्ने बारे जानकारी समावेश छ।

अकुलिनाले मुजाहिद्दीनहरूलाई पनि प्रहार गरिन्। र उनको प्रहार घातक थियो।

अनि एकदमै सटीक। मलाई याद छ कसरी उनले कुर्स्क बल्जमा धेरै शक्तिशाली जर्मन टाइगर र प्यान्थर ट्याङ्कहरूलाई प्रहार गरिन्। उनले ३७-मिलिमिटर तोप प्रयोग गरेर छतबाट हावाबाट गोली हानेकी थिइन्। उनले जर्मन ट्याङ्कहरूको ह्याचबाट सजिलै मुक्का हानेकी थिइन्।

जर्मनका गाडीहरू शक्तिशाली थिए, तर महँगो र गह्रौं थिए। यसबाहेक, टाइगरमा कुशल कवच ढलानको अभाव थियो। यसले गर्दा गाडी नैतिक र वैचारिक दुवै रूपमा अप्रचलित भयो।

ठिक छ, अब उनको अर्को शत्रु छ। एउटामा धेरै कम भारी उपकरणहरू छन्। यद्यपि तालिबानले अफगान सरकारी सेनाबाट अमेरिकी ट्याङ्कहरू कब्जा गरे, तिनीहरू पहिले नै भत्किएका थिए र अझै पनि सञ्चालन गर्न सीप चाहिन्छ। र अब्रामहरू पहाडहरूमा चलाउन धेरै भारी छन्। र ब्रिटिश च्यालेन्जर अझ भारी छ। जर्मन चितुवा २ केही हदसम्म राम्रो र अधिक व्यावहारिक छ, शक्तिशाली १,५००-अश्वशक्ति डिजेल इन्जिन र बयसठ्ठी टन हल्का तौलको साथ। यो गाडी पहाडी युद्धको लागि राम्रो थियो, तर अझै पनि आदर्श छैन। रूसी T-90 राम्रो फिट हुने थियो। यद्यपि, पश्चिममा, रूसको तुलनामा ट्याङ्क सुरक्षा र चालक दलको बाँच्ने क्षमतामा बढी ध्यान दिइन्छ।

जे भए पनि, यो महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध होइन, जहाँ दुबै पक्षमा दशौं हजार ट्याङ्क र स्व-चालित बन्दुकहरू संलग्न थिए। र तिनीहरूसँग लड्नु आक्रमण विमानको मुख्य काम थियो।

यहाँ धेरै पैदल सेनाहरू छन्, ट्याङ्क, साइकल, स्कुटर, गधा र घोडाहरूमा। र तालिबानले घोडचढीहरूलाई प्रभावकारी रूपमा प्रयोग गर्यो।

खैर, दोस्रो विश्वयुद्धमा घोडचढीहरूलाई लेख्न धेरै चाँडो थियो।

महिला पाइलटहरूले सामान्यतया क्लस्टर हतियार प्रयोग गर्थे, र ती प्रभावकारी र व्यावहारिक थिए।

र उनीहरूको विशेष रहस्य बिकिनी र नाङ्गो खुट्टामा लड्नु थियो, किनकि नाङ्गो, केटी जस्तो सोलले कम्पनप्रति संवेदनशीलतालाई उल्लेखनीय रूपमा बढाउँछ।

अनि योद्धाहरूले आफ्ना क्षेप्यास्त्रहरू धेरै सही तरिकाले प्रहार गर्नेछन्।

मार्गारीटा म्याग्निटनाया पनि एक बोक्सी केटी हुन्। अझ कान्छी, उनले पोर्ट आर्थरको घेराबन्दीको समयमा आगोको पहिलो बप्तिस्मा पाइन्। त्यतिबेला, उनी जासूसी र तोडफोड गर्ने केटी थिइन्। शहरको रक्षा वीरतापूर्ण थियो, तर फोकको विश्वासघातका कारण, ग्यारिसनले डिसेम्बरमा छवटा किल्लाहरू चाँडै गुमायो, जसले गर्दा यसको आत्मसमर्पण भयो। यद्यपि, खाना र गोला बारुदको अभावका कारण तिनीहरू अर्को छ वा दुई हप्तासम्म टिक्न सक्थे।

त्यतिबेला जारशाही रूस केही नराम्रो अवस्थामा थियो, विशेष गरी एडमिरल मकारोभको मृत्युसँगै।

उनी नै जापानीहरूलाई समुद्रमा के प्रस्ताव गर्न सक्छन् भनेर देखाउने व्यक्ति हुने थिए। र यदि स्कोबेलेभ वा ब्रुसिलोभ कुरोपाटकिनको सट्टा जमिनमा कमाण्डर-इन-चीफ भएको भए, पोर्ट आर्थरको नाकाबन्दी हुने थिएन!

संयोगवश, जाडो आउँदा पनि केटी पोर्ट आर्टरमा खाली खुट्टा हिँडिन्, र यो ठूलो मद्दत थियो। अनि केटीको साना खुट्टा बाँदरको जस्तै फुर्तिलो छ। अनि उनी ती खुट्टाहरू सुई, धारिलो डिस्क वा बुमेराङहरू फ्याँक्न प्रयोग गर्छिन्।

अथवा हुनसक्छ सुनौलो पातको रंगको कपाल भएको कुनै हानिरहित केटीले विस्फोटक पदार्थ राखेको हुनुपर्छ। त्यसैले उनी त्यतिबेला जापानीहरूलाई साँच्चै सताइरहेकी थिइन्। अनि उनले एक पटक उदाउँदो सूर्यको भूमिबाट आएको केटासँग पनि मित्रता गाँसेकी थिइन्। ऊ चङ्गा उडाइरहेको थियो। जुन एकदमै सफा र राम्रो थियो।

अनि उनीहरूले के गरेनन्? ती केटीले एउटा जापानी क्रूजर र दुईवटा विध्वंसक जहाजहरू डुबाउन पनि सफल भइन्। उनी वास्तवमा कति उत्साही र आक्रामक थिइन्। अनि अवश्य पनि, उनी सधैं खाली खुट्टा थिइन्, जसले उनलाई विशेष र अभेद्य बनाउँछ।

मार्गारीटाले गाएझैं:

मेरा खुट्टा, मेरा नाङ्गो खुट्टा, मेरा नाङ्गो खुट्टा...

सुनबाट रूबल! केही सङ्कलन गर्नुहोस्!

खैर, यदि फोकाको विश्वासघात र कोन्ड्राटेन्कोको मृत्यु नभएको भए, सायद हामीले यो युद्ध हार्ने थिएनौं!

मार्गारीटाले त्यतिबेला पनि प्रश्न सोधिन्:

पोर्ट आर्थरको रक्षाको क्रममा जनरल कोन्ड्राटेन्कोको मृत्यु नभएको भए के हुन्थ्यो?

अनि मैले तार्किक उत्तर पाएँ:

डिसेम्बर १५, १९०४ मा रोमन कोन्ड्राटेन्कोको मृत्यु किल्लाको रक्षाको लागि कालो दिन थियो। यदि उनी बाँचेको भए, घेराबन्दीको बाटो र सायद सम्पूर्ण रुसो-जापानी युद्धको परिणाम परिवर्तन हुन सक्थ्यो।

यहाँ उनको "बाँच्नु" को मुख्य परिणामहरू छन्:

१. आत्मसमर्पणको रद्द वा ढिलाइ

पोर्ट आर्थरको मुख्य समस्या सिपाहीहरू थिएनन्, तर जनरल स्टेसेल र उनको टोली (फक) थिए, जो किल्ला आत्मसमर्पण गर्ने बहाना खोजिरहेका थिए। कोन्ड्राटेन्को रक्षाको आत्मा थिए र उनले ठूलो अधिकार उपभोग गरे।

स्टेसेल कोन्ड्राटेन्कोसँग डराउँथे। रोमन इसिडोरोभिच जीवित रहँदा, स्टेसेलले आत्मसमर्पण गर्ने संकेत पनि गरेनन्।

नतिजा: पोर्ट आर्थर कम्तिमा अर्को १.५-२ महिनासम्म टिक्ने थियो। आत्मसमर्पणको समयमा किल्लामा अझै पनि स्रोतहरू (खाना र गोला बारुद) हुने थियो, र कोन्ड्राटेन्कोको नेतृत्वमा सिपाहीहरूको मनोबल उच्च रहने थियो।

२. जापानी सेनाको थकान

जनरल नोगीले किल्लाको पर्खालमुनि लगभग १०० हजार मानिसहरू (मारिएका र घाइते) मारिसकेका छन्।

थप दुई महिनाको घेराबन्दीले जापानीहरूलाई अझ ठूलो क्षति पुर्याउने थियो र उनीहरूको तेस्रो सेनाको पूर्ण नैतिक थकान हुने थियो।

मुक्देनको युद्धको लागि जापानी सेना समयमै पूर्ण शक्तिका साथ आइपुग्ने थिएनन्, जसले गर्दा यो निर्णायक युद्धको नतिजा रूसको पक्षमा परिवर्तन हुन सक्थ्यो।

३. प्राविधिक नवीनता

कोन्ड्राटेन्को एक इन्जिनियरिङ प्रतिभाशाली व्यक्ति थिए। उनको नेतृत्वमा, पोर्ट आर्थरले पहिलो पटक व्यापक प्रयोग देख्यो:

मोर्टारहरू (कोन्ड्राटेन्कोको निरीक्षणमा गोब्यतो द्वारा आविष्कार गरिएको)।

हातहतियार र विद्युतीकृत काँडेतार।

यदि उनी बाँचेको भए, उनले रक्षाको प्रत्येक मिटरलाई प्राविधिक पासोमा परिणत गरिरहने थिए, जसले गर्दा जापानी आक्रमणहरू बढ्दो रूपमा रक्तपातपूर्ण र अर्थहीन हुँदै गए।

४. राजनीतिक प्रभाव

१९०५ को वसन्तसम्म पोर्ट आर्थरलाई नियन्त्रणमा राख्नाले जापानको अनुकूल शान्ति वार्ता गर्ने योजनालाई विफल पार्न सक्थ्यो। रूसले रोज्डेस्टेभेन्स्कीको दोस्रो प्यासिफिक स्क्वाड्रन बन्दरगाहमा पुग्न पर्खन सक्थ्यो, जुन अझै पनि रूसी हातमा थियो।

मार्गारीटाले यसरी नै काम गरिन्। तीनै जना शाश्वत केटीहरूले तालिबानमाथि हावाबाट गोली हाने। अनि उनीहरूले क्लस्टर हतियार र सुईले रकेट प्रहार गरे।

तालिबान विरुद्ध फ्लेमथ्रोवरहरूले सुसज्जित ट्याङ्कहरू पनि प्रयोग गरियो। यो धेरै प्रभावकारी हतियार हो, यद्यपि धेरै लामो दूरीको होइन। यद्यपि, यसले पैदल सेनालाई तताउने काम राम्रो गर्छ, र यसको महत्त्वपूर्ण लडाई प्रभाव छ।

जे भए पनि, बालबालिकाको विशेष बलको आगमन काम लाग्यो।

केटाहरू र केटीहरू दुवैले शक्तिशाली लडाई ब्लास्टरहरू प्रयोग गरेर तालिबानलाई आक्रमण गरे। तिनीहरूले तिनीहरूलाई जलाउन र नष्ट गर्न थाले। र शत्रु चलायमान भएकोले, केटाकेटीहरूले मुजाहिदीनहरूलाई खेदे, तिनीहरूको नाङ्गो, गुलाबी हिल चम्किरहेको थियो।

तालिबानमाथि ब्लास्टरहरू प्रहार गर्दा, ओलेगले प्रश्नहरू सोधे:

यदि दोस्रो विश्वयुद्ध लम्बिएको भए, के जर्मनहरूले जेट विमानको साथ हवाई सर्वोच्चता प्राप्त गर्न सक्थे?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँकेर यसको जवाफ दिइन्।

यो उड्डयन इतिहासको सबैभन्दा चर्को बहस मध्ये एक हो। छोटो उत्तर हो: होइन, युद्ध लम्बिएको भए पनि जेट विमानले मात्र जर्मनीलाई बचाउने थिएन।

यसको विपरीत, लामो समयसम्म चल्ने युद्धमा "चमत्कारिक हतियार" मा मात्र भर पर्दा पतन छिटो हुन सक्छ। यहाँ कारण छ:

१. स्रोतसाधन र "दुर्लभ धातुहरू" को समस्या

त्यस समयका जेट इन्जिनहरू (जुमो ००४) लाई निकल, क्रोमियम र कोबाल्ट भएको ताप प्रतिरोधी मिश्र धातुहरू आवश्यक पर्थ्यो।

सन् १९४४ सम्ममा जर्मनीसँग यी स्रोतहरू लगभग सकिएको थियो।

परिणाम: Me-262 को इन्जिनको आयु केवल १०-२५ घण्टा थियो (सहयोगी पिस्टन इन्जिनहरूको लागि ३००-५०० घण्टाको तुलनामा)। लामो युद्धमा, जर्मन विमानहरू स्पेयर पार्ट्सको अभावका कारण ग्राउन्डेड हुन्थे।

२. प्रविधिको "बाल्यकालका रोगहरू"

पहिलो पुस्ताका जेट विमानहरू अत्यन्तै कच्चा थिए।

थ्रोटललाई तीव्र गतिमा सार्दा, Me-262 इन्जिन प्रायः रोकिन्थ्यो वा आगो लाग्थ्यो।

उडान र अवतरण: सुस्त गतिको कारण, जेट विमानहरू अवतरण गर्दा कमजोर हुन्थे। मित्र राष्ट्रहरूले यो कुरा चाँडै महसुस गरे र नियमित मुस्ताङहरूमा जर्मन एयरफिल्डहरूमा गस्ती गर्न थाले, जेटहरूलाई लक्ष्यको रूपमा गोली हान्न थाले।

३. इन्धनको पतन

जेट इन्जिनहरूलाई पिस्टन इन्जिनभन्दा धेरै गुणा बढी इन्धन चाहिन्थ्यो।

१९४५ सम्ममा, मित्र राष्ट्रहरूले जर्मनीका लगभग सबै कृत्रिम इन्धन प्लान्टहरूमा बमबारी गरिसकेका थिए।

यदि जर्मनहरूसँग १०,००० मी-२६२ जेटहरू भए पनि, तिनीहरू उड्ने थिएनन् किनभने तिनीहरूसँग मट्टितेल नै थिएन।

४. सहयोगीहरूको प्रतिक्रिया: तिनीहरू स्थिर रहेन्।

मित्र राष्ट्रहरूसँग पनि जेट विमानहरू थिए भन्ने कुरा प्रायः बिर्सिन्छ।

ब्रिटिश ग्लोस्टर उल्का पहिले नै १९४४ मा लडेको थियो।

अमेरिकी P-80 सुटिङ स्टार १९४५ को सुरुतिर युरोपमा आइपुग्न थालेको थियो।

लामो समयसम्म युद्ध भएमा, संयुक्त राज्य अमेरिकाको औद्योगिक शक्तिले हजारौं जेट लडाकु विमानहरू उत्पादन गर्ने थियो जसले निर्माण गुणस्तर र इन्जिन विश्वसनीयताको हिसाबले आफ्ना जर्मन समकक्षीहरूलाई छिट्टै उछिनेको थियो।

५. संख्यात्मक श्रेष्ठता

१९४४ सम्ममा, हावामा शक्ति सन्तुलन जर्मनीको पक्षमा लगभग १ देखि १० थियो।

१५० किलोमिटर/घण्टाको गतिको फाइदाले पनि एउटा Me-२६२ विमानले सयौं मुस्ताङद्वारा सुरक्षित ५० वटा फ्लाइङ फोर्ट्रेसलाई खसाल्नबाट रोक्यो। जर्मन एक्का पाइलटहरूको संख्या घट्दै गयो, र नयाँ जेट पाइलटहरू दुर्घटनाग्रस्त हुँदै गइरहेका थिए।

पुनःसुरु:

जेट उड्डयन एक प्राविधिक विजय थियो, तर एक लजिस्टिक दुःस्वप्न थियो। यदि युद्ध लम्बिएको भए, जर्मनहरूले मित्र राष्ट्रहरूलाई पीडादायी क्षति पुर्याउन सक्थे, तर अमेरिका, बेलायत र सोभियत संघको संयुक्त औद्योगिक शक्ति विरुद्ध हवाई श्रेष्ठता हासिल गर्नु असम्भव थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि हिटलरले Me-262 लाई बमवर्षकमा रूपान्तरण गर्न बाध्य पारेको थिएन (जसले परियोजनालाई छ महिना ढिलाइ गर्यो), के यसले जर्मनहरूलाई कम्तिमा आफ्ना शहरहरूलाई कार्पेट बमबारीबाट जोगाउन मद्दत गर्ने थियो?

केटाले, तालिबानलाई कुल्चँदै र आफ्नो नाङ्गो औंलाले एन्टिमेटरका स-साना दानाहरू फ्याँक्दै, स्पष्ट पार्ने प्रश्न सोध्यो:

यदि मित्र राष्ट्रहरूले तेस्रो राइखसँग पनि युद्धविराम गरेको भए के हुन्थ्यो?

यदि हामीले पश्चिमले राइचसँग युद्धविराम गरेको र पूर्वी मोर्चा (जर्मनी विरुद्ध सोभियत संघ) मा मात्र युद्ध जारी रहेको परिदृश्यलाई विचार गर्यौं भने, सोभियत संघको लागि अवस्था नाजुक हुन्छ, तर निराशाजनक भने हुँदैन।

यस अवस्थामा, जेट उड्डयनले धेरै ठूलो भूमिका खेल्न सक्थ्यो, तर निर्णायक थिएन।

१. शक्तिको एकाग्रता: पूर्वमाथिको आकाश

वास्तवमा, १९४४-४५ मा जर्मन उड्डयन (विशेष गरी लडाकु विमान) को ७०-८०% सम्म अमेरिकी र ब्रिटिश बमवर्षकहरू विरुद्ध "रेखको रक्षा" मा संलग्न थियो।

युद्धविराममा: हजारौं Me-262, He-162 र उत्कृष्ट पिस्टन इन्जिन भएको Ta-152 पूर्वी मोर्चामा स्थानान्तरण गरिन्छ।

परिणामहरू: सोभियत उड्डयन (ला-७, याक-३), कम र मध्यम उचाइमा उत्कृष्ट भए पनि, हावामा जर्मनहरूको गुणात्मक र संख्यात्मक श्रेष्ठताको सामना गर्ने थियो। मेसेरस्मिट जेटहरूले आक्रमणको मेरुदण्ड रहेको सोभियत इल-२ आक्रमण विमानलाई दण्डहीनताका साथ खसाल्न सक्षम हुने थिए।

२. स्रोतसाधनको चालबाजी

पश्चिमसँगको युद्धविरामले नौसेना नाकाबन्दी हटाउँछ र जर्मन कारखानाहरूमा बमबारी रोक्छ।

जर्मनहरूले मिश्र धातुहरूमा पहुँच पुन: प्राप्त गर्छन् (तटस्थ देशहरू मार्फत वा पूर्व शत्रुहरूसँग व्यापार गरेर)।

Me-262 इन्जिनको आयु १० देखि १००-२०० घण्टासम्म बढ्छ। ठूलो मात्रामा उत्पादन सुरु हुन्छ। जर्मन उद्योगले फ्लाइङ फोर्ट्रेसेसबाट नडराई पूर्ण क्षमतामा काम गर्न थाल्छ।

३. लेन्ड-लीजको समाप्ति

यो सोभियत संघको लागि सबैभन्दा भयानक प्रहार हो। पश्चिमको राइचसँगको युद्धविरामको अर्थ स्वतः अमेरिका र बेलायतबाट हुने आपूर्तिमा रोक लाग्नु हो।

सोभियत संघले उच्च-अक्टेन उड्डयन पेट्रोल (जसले उत्कृष्ट सोभियत लडाकुहरूलाई शक्ति प्रदान गर्थ्यो), विमानको लागि आल्मुनियम, बारूद, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, सेनाको गतिशीलता सुनिश्चित गर्ने स्टुडबेकरहरू गुमाउँदैछ।

४. तर वायु सर्वोच्चता युद्धमा विजय होइन।

जर्मनहरूले आकाश कब्जा गरे पनि, तिनीहरूले जमिनमा रातो सेनालाई हराउनै पर्छ।

१९४५ सम्ममा, सोभियत संघले विशाल युद्ध अनुभव, विशाल ट्याङ्क सेना र शक्तिशाली तोपखाना जम्मा गरिसकेको थियो।

जर्मनहरू पहिले नै जनसांख्यिकीय रूपमा कमजोर भइसकेका छन्। जेट विमानको सहयोगमा पनि उनीहरूसँग फेरि मस्को वा भोल्गा पुग्न "अतिरिक्त" लाखौं सैनिकहरू छैनन्।

🏆 नतिजा

यदि पश्चिमसँग युद्धविराम भएको भए, पूर्वमा युद्ध अन्तहीन, रक्तपातपूर्ण युद्धमा परिणत हुने थियो। जर्मनीले सोभियत संघलाई हराउन सक्ने थिएन (यसको क्षेत्र धेरै विशाल थियो, यसको सेना धेरै अनुभवी थियो), तर सोभियत संघलाई मित्र राष्ट्रहरूको समर्थन बिना र जेट विमानको दबाबमा जर्मनहरूलाई युरोपबाट धपाउन अत्यन्तै गाह्रो हुने थियो। सम्भवतः, युद्ध दुवै पक्ष थकित भएर समाप्त हुने थियो र पूर्वी युरोपमा कुनै रेखामा "चिसो शान्ति" हुने थियो।

यदि पश्चिमा सहयोग बिना युद्ध अर्को ५ वर्षसम्म लम्बिएको भए स्टालिनले यस्तो अवस्थामा जनतालाई आन्तरिक विस्फोटबाट बचाउन सक्थे होलान् जस्तो लाग्छ?

केटा-टर्मिनेटरले तालिबानलाई नष्ट गर्दै गर्दा, फेरि स्पष्ट पार्ने निर्णय गर्यो:

यस अवस्थामा, जर्मन E-50 ट्याङ्क थियो, र USSR सँग T-54 थियो। सुरुमा, जर्मन गाडी धेरै ठूलो र भारी भयो, र तिनीहरूले सिल्हूट घटाउनु पर्यो र लेआउटलाई अझ घना बनाउनु पर्यो।

मार्गारीटाले उसलाई त्यसमाथि उठाइन् र जवाफ दिइन्, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले, बच्चाहरूको खुट्टाको हत्यारा उपहार, विनाशलाई बाहिर फ्याँक्दै:

"तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। E-50 र T-54 को इतिहास ट्याङ्क डिजाइनका दुई फरक स्कूलहरूको टकरावको एक उत्तम उदाहरण हो जुन समयमा भारी र मध्यम ट्याङ्कहरूको अवधारणाहरू एउटै MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) मा मर्ज हुन थालेका थिए।"

जर्मन इन्जिनियरहरूले, "E" शृङ्खलाको रूपरेखा भित्र, वास्तवमा सुरुमा जडताको बाटो पछ्याए:

E-50 को समस्या: मूल डिजाइनहरूमा किंग टाइगर कम्पोनेन्टहरूको प्रयोग आवश्यक थियो। यसले ट्याङ्कलाई विशाल (गोदाम जस्तो) र भारी (लगभग ५०-५५ टन) बनायो। मित्र राष्ट्रहरूको वायु शक्ति हावी भएकोले, यस्तो अग्लो सिल्हूट मृत्युदण्डको सजाय थियो।

सोभियत प्रतिक्रिया (T-54): T-44 सञ्चालन गर्ने अनुभव भएकोले, USSR ले तुरुन्तै कडा लेआउट रोज्यो। T-54 जर्मन डिजाइनहरू भन्दा एक मिटर छोटो भयो, जसमा गोलार्ध बुर्ज थियो जसले केवल गोलाकार गोलाहरू उछिनेको थियो।

जर्मन गल्तीहरूको सुधार: T-54 र आशाजनक पश्चिमी सवारी साधनहरू (जस्तै सेन्चुरियन) ले नयाँ फेसन निर्देशन गरिरहेको महसुस गर्दै, जर्मनहरू (पहिले नै युद्धपछिको अवधारणा र E शृङ्खलाको ढिलो परिमार्जनहरूमा) बाध्य भए:

आरक्षित ठाउँ घटाउनुहोस्।

भुइँबाट ठूला टोर्सन बारहरू हटाउन र शरीरलाई तल राख्न अझ परिष्कृत हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सनमा जानुहोस्।

बन्दुकको शक्ति नगुमाई ट्याङ्कीलाई अझ कम्प्याक्ट बनाउने तरिकाहरू खोज्नुहोस्।

यस टकरावको परिणाम:

यदि युद्ध लम्बिएको भए, हामीले जर्मन "मेनेजरी" (टाइगर्स र प्यान्थर्स) को आकार द्रुत गतिमा घट्दै, भविष्यको चितुवा १ जस्तै केहिमा परिणत भएको देख्ने थियौं, र सोभियत संघले आफ्नो "कुबडा" T-54 बुर्जलाई पूर्णता दिने थियो।

केटा र केटीले तालिबानलाई हराउन जारी राखे। तिनीहरू चुप लागेनन्, तर मुजाहिदीनहरूलाई खेदे, तिनीहरूको नाङ्गो, गुलाबी हिल चम्किरहेको थियो।

तिनीहरू एकदमै फुर्तिला, शान्त, शाश्वत बच्चाहरू थिए। र जब तिनीहरूले मुजाहिदीनहरूलाई भेट्टाए, तिनीहरूले तिनीहरूलाई कुल्चे।

त्यही समयमा ओलेगले एउटा प्रश्न सोधे:

कम्प्याक्टेड लेआउट भए पनि, नयाँ प्यान्थर-४ ट्याङ्कको तौल कम्तिमा सत्तरी टन हुनेछ, जसमा १,५००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन, शक्तिशाली कवच र हतियारहरू हुनेछन्। हिटलर चाहन्थे कि जर्मनीको मुख्य युद्ध ट्याङ्कले T-54 लाई पागल जस्तै क्र्याक गरोस् र IS-7 मा पनि प्रवेश गरोस्।

टर्मिनेटर केटी मार्गारीटाले, दुश्मनहरूलाई निरन्तर कुल्चँदै, जवाफ दिइन्:

तपाईंले हिटलरको विशाल शक्तिको सारलाई पूर्ण रूपमा समात्नुभएको छ। उनको दिमागमा, "मुख्य ट्याङ्क" किफायती वा ठूलो मात्रामा उत्पादन हुने थिएन - यो एक अभेद्य प्रमुख शक्ति हुनु पर्ने थियो।

यदि हामी ७० टन तौल भएको प्यान्थर-४ (E-५०/E-७५ को विकास) को बारेमा कुरा गर्दैछौं भने, यो अब मध्यम ट्याङ्की होइन, तर पूर्ण रूपमा भारी राक्षस हो, जसले तौलको हिसाबले राजा बाघलाई समातेको छ, तर सबै हिसाबले यसलाई उछिनेको छ।

१९४६-१९४७ मा यो "नटक्र्याकर" यस्तो देखिन्थ्यो:

१. पावरप्लान्ट: ग्यास टर्बाइन नरक

७०-टनको कोलोससलाई ५०-६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा मैदान पार गर्न १,५०० अश्वशक्ति आवश्यक थियो।

GTE (ग्यास टर्बाइन इन्जिन): जर्मनहरू वास्तवमा GT 101 परियोजनामा काम गरिरहेका थिए। यस्तो इन्जिनले प्यान्थर-४ लाई तीव्र गति दिने थियो। ट्याङ्क माउस जस्तै "क्रल" हुने थिएन, तर तीव्र झट्का दिने थियो।

समस्या: इन्धन खपत। यस्तो प्यान्थरले केही घण्टाको सक्रिय लडाईमा ट्याङ्कलाई छिचोल्नेछ। हिटलरले ट्याङ्कलाई स्थिर फायरिङ पोइन्ट बन्नबाट रोक्नको लागि इन्धन ट्याङ्करहरूको सम्पूर्ण सेना निर्माण गर्नुपर्थ्यो।

२. हतियार: IS-७ लाई "सिलाउन"

IS-7 (जसको फ्रन्टल आर्मर अविश्वसनीय कोणमा १५० मिमी पुगेको थियो) सँग लड्न, नियमित ८८ मिमी बन्दुक अब पर्याप्त हुनेछैन।

१०५ मिमी वा १२८ मिमी KwK: सम्भवतः, प्यान्थर-४ मा ठूलो थूथन वेग भएको लामो ब्यारेल भएको १०५ मिमी बन्दुक जडान गरिएको हुन्थ्यो।

नतिजा: १०० मिमी कवच भएको T-५४ लाई २-३ किलोमिटरको दूरीबाट यस्तो बन्दुकले प्रवेश गर्न सक्छ। IS-७ एक योग्य प्रतिद्वन्द्वी हुने थियो, तर जर्मन अप्टिक्स र फायर रेट (यदि तिनीहरूले अर्ध-स्वचालित लोडर लागू गरेको भए) ले प्यान्थरलाई पहिलो-शट फाइदा दिने थियो।

३. बुकिङ: सिल गर्ने र झुकाउने

७० टन तौल र कडा लेआउटको साथ, प्यान्थर-४ लगभग एकल किल्ला हुनेछ।

अगाडि: तीव्र कोणमा कम्तिमा १५०-१८० मिमी। यसले यसलाई मध्यम दायरामा सोभियत T-५४ को १०० मिमी बन्दुकको लागि अभेद्य बनाउनेछ।

तल्लो सिल्हूट: यसको कडा प्याकेजिङको कारण, यो किंग टाइगर भन्दा कम हुनेछ, जसले गर्दा यो एक कठिन लक्ष्य हुनेछ।

🏆 नतिजा: रणनीतिक पासो

हिटलरले उत्तम "हत्यारा ट्याङ्क" पाउने थिए, तर यो उनको पतन हुने थियो।

ठूलो मात्रामा उत्पादन: पाँचवटा T-54 को सट्टा, सोभियत संघले दसवटा उत्पादन गर्नेछ। र जर्मनहरूले एउटा प्यान्थर-४ निर्माण गर्न महिनौं खर्च गर्नेछन्।

मर्मत: ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको ७० टनको ट्याङ्की मर्मत गर्न असम्भव छ। कुनै पनि बिग्रिएमा रिट्रीटको समयमा ट्याङ्की उडाउनु पर्छ।

सारांश: प्यान्थर-४ द्वन्द्वयुद्धको राजा हुने थियो, तर पराजयको युद्ध हार्न सक्थ्यो। यो "सुनौलो गाडी" हुने थियो-धेरै महँगो, अविश्वसनीय रूपमा शक्तिशाली, तर पूर्वी मोर्चाको अनन्त विस्तारको लागि पूर्ण रूपमा अव्यावहारिक।

तालिबानको विनाशको केटा-टर्मिनेटरले स्पष्ट पारे:

प्यान्थर-४ मा ४५-डिग्री कोणमा २५० मिमी फ्रन्टल आर्मर र १०० ईएल ब्यारेल लम्बाइ भएको १०५ मिमी बन्दुक छ।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँकिन् र चिच्याइन्:

यो विवरणले प्यान्थर-४ लाई एक पूर्ण हतियारमा परिणत गर्छ, त्यस समयमा ट्याङ्क डिजाइनका सबै नियमहरू तोड्दै। तपाईंसँग यस्ता विशेषताहरू छन् जसले यो ट्याङ्कलाई सुपर-हेभी माउस भन्दा पनि शक्तिशाली बनाउँछ, तर (तुलनात्मक रूपमा) बढी कम्प्याक्ट हलमा।

यो कस्तो प्रकारको राक्षस हो भनेर पत्ता लगाऔं:

१. कवच: "अभेद्य ढाल"

४५╟ मा २५० मिमीको अगाडिको टुक्राले लगभग ३५० मिमीको कम मोटाई (तेर्सो रूपमा) दिन्छ।

तुलना: १९४५ र १९५० को बीचमा, त्यस्तो स्टील छेड्न सक्ने कुनै पनि बन्दुक अस्तित्वमा थिएन। न त सोभियत १३० मिमी (IS-७) न त अमेरिकी १२० मिमी (M103) ले यो "फ्रन्टल" कवचलाई ह्यान्डल गर्न सक्थे, पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा पनि।

तौल: यो अगाडिको प्लेटको तौल मात्र एउटा सम्पूर्ण लाइट ट्याङ्की जत्तिकै हुनेछ। गाडीलाई नडुब्नबाट रोक्नको लागि, जर्मनहरूले बुर्जलाई सकेसम्म पछाडि सार्नु पर्ने थियो (जस्तै जग्दटिगर वा लोवे परियोजनामा), अन्यथा अगाडिको पाङ्ग्राहरू जमिनमा डुब्ने थिए।

२. तोप: "लेजर तरवार" (१०५ मिमी एल/१००)

१०० क्यालिबर (१०.५ मिटर!) ब्यारेल भनेको कट्टरपन्थी अतिवाद हो।

ब्यालिस्टिक: प्रक्षेपणको थूथन वेग १,२००-१,५०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी हुनेछ। प्रक्षेपण लगभग सीधा हुनेछ ("लेजर-जस्तै")। ट्याङ्कले ४ किलोमिटरको दायरामा T-५४ वा IS-४ लाई सटीकताका साथ नष्ट गर्न सक्छ।

लिभरेज समस्या: यति लम्बाइको ब्यारेल चल्दा अविश्वसनीय रूपमा हल्लिनेछ। शहर वा जङ्गलमा बुर्ज घुमाउँदा, ब्यारेल अनिवार्य रूपमा भवनहरू वा रूखहरूमा ठोक्किनेछ। यसको लागि एक सुपर-शक्तिशाली स्टेबिलाइजर आवश्यक पर्नेछ, जुन १९४० को दशकमा अवस्थित थिएन।

३. ग्यास टर्बाइन इन्जिन (१५०० एचपी)

७०-८० टन तौल भएको (र यस्तो कवचले कम तौल गर्न सम्भव हुने थिएन), यस्तो शक्तिले १८-२० hp/t को विशिष्ट शक्ति दिनेछ।

यो आधुनिक ट्याङ्कहरूको स्तर हो। प्यान्थर-४ युद्धभूमिमा उड्नेछ।

तर: त्यस युगका ग्यास टर्बाइनहरू धुलोप्रति अत्यन्तै संवेदनशील थिए। आधुनिक फिल्टर र १,५००-अश्वशक्तिको इन्जिन बिना धुलो भएको स्टेप्पे सडकमा एक पटक ड्राइभ गर्दा मृत धातुको थुप्रोमा परिणत हुन्थ्यो।

⚔️ द्वन्द्व: प्यान्थर-४ विरुद्ध IS-७

यी दुई दिग्गजहरूको भेट यस्तो देखिनेछ:

प्यान्थर-४ ले IS-7 लाई ३ किलोमिटरको दायरामा देख्छ र यसको १०-मिटर ब्यारेलबाट फायर गर्छ। १०५-मिमीको शेलले सोभियत ट्याङ्कको "पाइक नोज" लाई पूर्ण रूपमा छेड्छ।

IS-7 ले आफ्नो १३० मिमी तोपले प्रतिक्रिया दिन्छ, तर गोला जर्मनको ३५० मिमी कम कवचबाट ठोक्किन्छ र आकाशमा उड्छ।

नतिजा: प्यान्थर-४ ले द्वन्द्वमा पूर्ण रूपमा प्रभुत्व जमायो।

🏆 सारांश

यस्तो गाडी "सर्वनाशको ट्याङ्क" बन्ने थियो। हिटलर खुसी हुने थिए, तर जर्मन उद्योगले बढीमा ५-१० वटा मात्र यस्ता गाडीहरू बनाउन सक्थ्यो। तिनीहरू अत्यन्तै महँगो र जटिल हुने थिए। एउटा "एक पटकको" वस्तु जसले युद्ध जित्न सक्छ, तर युद्ध होइन, जहाँ शत्रु हजारौं T-54 हरूले अभिभूत हुन्छ।

साइकलमा सवार बालबालिकामाथि आक्रमण गर्न खोजिरहेका तालिबानलाई ब्लास्टरले छेकेर केटा-टर्मिनेटरले स्पष्ट पारे:

के बुर्जलाई पछाडिको नजिक राखेर प्यान्थर-४ समस्या समाधान गर्न सकिन्थ्यो?

टर्मिनेटर केटी मार्गारीटाले तुरुन्तै जवाफ दिइन्, मुजाहिदीनहरूलाई ब्लास्टरले जलाए:

हो, बुर्जलाई पछाडि सार्नु भनेको तपाईंको प्यान्थर-४ परियोजनालाई वास्तविकता बनाउने एक मात्र प्राविधिक समाधान हो। यो बिना, १०-मिटर ब्यारेल र २५० मिमी फ्रन्टल आर्मरले ट्याङ्कीलाई पल्टाउनेछ वा अगाडिको पाङ्ग्राहरू भाँच्नेछ।

यसले समाधान गर्ने र यसले सिर्जना गर्ने नयाँ समस्याहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. तौल सन्तुलन

२५० मिमी फ्रन्टल आर्मरको साथ, विशेष गरी कोणमा, ट्याङ्कको मुख्य तौल अगाडि सारिएको छ। यदि बुर्ज केन्द्रित छ भने, अगाडिको टोर्सन बारहरू तिनीहरूको सीमामा फैलिनेछन् र पहिलो टक्करमा स्न्याप हुनेछन्।

समाधान: बुर्ज (जसको तौल आफैंमा १५-२० टन हुन्छ) पछाडि सार्दा भारी "नाक" लाई सन्तुलनमा राख्छ। यसले ट्र्याकहरूमा एकसमान दबाब सिर्जना गर्छ, र ट्याङ्कीको अगाडिको भाग जमिनमा डुब्नबाट रोक्छ।

२. १०-मिटर ब्यारेल (१०५ मिमी एल/१००) सँग चालबाजी

तपाईंको L/१०० ब्यारेल तपाईंको मुख्य टाउको दुखाइ हो। यसको सामान्य स्थितिमा, यो ट्याङ्कीको समग्र आयामभन्दा ६-७ मिटर बाहिर निस्कन्छ।

समाधान: पछाडिको भागमा बुर्ज जडान गरिएको हुनाले, ब्यारेलको एक महत्वपूर्ण भाग ट्याङ्कीको हलभन्दा माथि अवस्थित हुन्छ। अगाडिको रूपरेखाभन्दा बाहिर ब्यारेलको बाहिरी भाग आधा हुन्छ। यसले ट्याङ्कीलाई कम्तिमा सडकमा चल्न अनुमति दिनेछ, बन्दुकलाई प्रत्येक पटक खोल्सामा खस्दा जमिनमा खन्न नदिई।

३. चालक दलको सुरक्षा

जब बुर्ज पछाडि अवस्थित हुन्छ, इन्जिन र ट्रान्समिसन प्रायः अगाडि सारिन्छ (आधुनिक इजरायली मर्कावामा जस्तै)।

फाइदा: इन्जिनले चालक दलको लागि अतिरिक्त सुरक्षा प्रदान गर्दछ। ट्याङ्क चालक दलसम्म पुग्नको लागि, एउटा शेलले २५० मिमी कवच छेड्नु पर्नेछ, र त्यसपछि १,५००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनको विशाल स्टील ब्लक छेड्नु पर्नेछ।

❌ "पछाडि" प्यान्थरका नयाँ बेफाइदाहरू:

विशाल "डेड जोन": ट्याङ्कले जमिनमा आफ्नो अगाडि रहेका लक्ष्यहरूमा गोली हान्न सक्दैन - हलको लामो नाकले दृश्यलाई रोक्छ।

अवतरणको कठिनाई: यदि इन्जिन अगाडि छ र तातो हावाले पोलिरहेको छ भने चालक दललाई ह्याचहरूबाट ट्याङ्की बाहिर निस्कन बढी गाह्रो हुन्छ।

लम्बाइ: लेआउट कायम राख्न, ट्याङ्की धेरै लामो हुनुपर्थ्यो, जसले गर्दा यसको घुम्ने क्षमतामा असर पर्थ्यो।

🏆 नतिजा

पछाडिको बुर्जले प्यान्थर-४ लाई एउटा बेतुका डिजाइनबाट एउटा शक्तिशाली स्व-चालित किल्लामा परिणत गर्ने थियो। यो दोस्रो विश्वयुद्धको जर्मन मर्कावा जस्तै हुने थियो-अगाडिबाट अभेद्य र स्नाइपर राइफलले सशस्त्र।

खैर, राजनीतिमा "विन्यास" मा परिवर्तनको बारेमा:

यदि पार्टीको "टावर" (नेतृत्व) लाई "पछाडि" (क्षेत्रीय नेताहरू र श्रेणीबद्ध सदस्यहरू) नजिक सारियो भने, सायद CPRF अझ स्थिर हुनेछ? अहिले, सबै दबाब "नाक" (ज्युगानोभ) मा छ, र पार्टीले स्पष्ट रूपमा जमिन गुमाउँदैछ।

केटा टर्मिनेटरले सोध्यो:

के स्टालिनले प्यान्थर-४ को प्रतिक्रियामा T-54 को कवच र हतियार बढाउने थिए?

योद्धा केटीले जवाफ दिइन्:

स्टालिन, हतियारको अत्यन्तै व्यावहारिक र अनुभवी ग्राहक भएकोले, प्यान्थर-४ (२५० मिमी कवच र ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको ७० टन वजनको राक्षस) को उपस्थितिमा T-५४ लाई "फुलाउने" प्रयास गरेर होइन, सममित र असममित प्रतिक्रियाहरूद्वारा प्रतिक्रिया दिनुहुन्थ्यो।

सोभियत संघको ट्याङ्क डिजाइन स्कूल सधैं तीन स्तम्भहरूमा निर्भर थियो: ठूलो मात्रामा उत्पादन, कम प्रोफाइल, र विश्वसनीयता। स्टालिनले T-54 लाई जर्मन "खलान" मा परिणत गर्ने थिएनन्, तर उनले डिजाइनरहरूलाई उनीहरूको अधिकतम क्षमता हासिल गर्न दबाब दिने थिए।

स्टालिनको प्रतिक्रिया यस्तो देखिन्थ्यो:

१. T-५४M ("अन्तिम प्यारामिटरहरूको ट्याङ्क")

तौल ७० टन पुर्याउनुको सट्टा, सोभियत इन्जिनियरहरू (मोरोजोभ, कार्टसेभ) ले कम्प्याक्सनको बाटो अपनाउने थिए:

कवच: स्टीलको मोटाई बढाउनुको सट्टा, तिनीहरूले संयुक्त कवच (स्टील + फिलर) को पहिलो संस्करणहरू लागू गर्थे वा मेन्टलेटमा कास्ट बुर्ज मोटाई २५०-३०० मिमी सम्म बढाउँथे, जसले गर्दा यसलाई पूर्ण रूपमा रिकोचेट-प्रुफ ("गोलाकार") बन्थ्यो।

बन्दुक: १०५ मिमी L/१०० को प्रतिक्रियामा, स्टालिनले जर्मनलाई सब-क्यालिबर प्रोजेक्टाइलले छेड्न सक्ने ग्यारेन्टी गर्न T-५४ मा D-५४ बन्दुक वा १२२ मिमी बन्दुक (T-१० जस्तै) जडान गर्ने आदेश दिनुहुन्थ्यो।

२. सही उत्तर: IS-७ र वस्तु २७९

स्टालिनले बुझेका थिए कि मध्यम ट्याङ्क (T-54) ले राक्षसहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्नु हुँदैन। भारी ट्याङ्कहरू त्यसैको लागि थिए।

प्यान्थर-४ को प्रतिक्रियामा, उसले तुरुन्तै IS-7 उत्पादनमा ल्याउने थियो। यसको १३० मिमी नौसेना बन्दुक र "पाइक नोज" को साथ, IS-7 तपाईंको जर्मन परियोजनाको एक मात्र वास्तविक प्रतिस्पर्धी थियो।

स्टालिनले भन्नुहुन्थ्यो: "जर्मनहरूलाई एउटा प्यान्थर-४ बनाउन देऊ, हामी हजारौं IS-7 बनाउनेछौं।"

३. असममित प्रतिक्रिया: उड्डयन र ATGM हरू

स्टालिनलाई तोपखाना धेरै मन पर्थ्यो। प्यान्थर-४ को २५० मिमी फ्रन्टल मोटाईमा प्रवेश गर्न गाह्रो छ भन्ने बुझेर, उनी निम्न कुराहरूमा भर पर्थे:

आक्रमणकारी विमान: भारी अनगाइडेड रकेटहरूले सुसज्जित नयाँ Il-40 जेटहरू। ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको ७०-टनको ट्याङ्की एक विशाल ताप लक्ष्य हो।

मार्चमा विनाश: स्टालिनले सबै पुलहरू उडाउन आदेश दिनुहुन्थ्यो। ७० टनको जर्मन गाडी अगाडि पुग्ने थिएन, पहिलो रूसी नदीमा अड्किएको थियो।

🏁 ट्याङ्क र राजनीतिको सारांश

स्टालिनको रणनीति दक्षता बनाम अतिरेक हो। उनी "अति-सक्षम" तर विमान वाहक जत्तिकै महँगो ट्याङ्क भन्दा "सक्षम" १० वटा ट्याङ्क चाहन्छन्।

स्टालिन र रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीको बारेमा बोल्दै:

धेरै वर्तमान कम्युनिष्टहरूले "स्टालिन-शैली" नेतृत्वको सपना देख्छन्। तर स्टालिनले नतिजा दिन असफल भएमा कर्मचारीहरूलाई निरन्तर परिवर्तन गर्थे। ज्युगानोभ ३० वर्षदेखि घट्दो अनुमोदन मूल्याङ्कनको साथ पदमा छन् - स्टालिनको नेतृत्वमा, यस्तो "प्रभावकारिता" धेरै चाँडै समाप्त हुने थियो।

तपाईंको विचारमा, यदि रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले नतिजाको लागि कडा जवाफदेहिताको स्टालिनको प्रणाली लागू गरेको भए, एक हप्ता पछि पनि वर्तमान केन्द्रीय समितिका कति जना व्यक्तिहरू आफ्नो पदमा रहने थिए?

अनि मोरोजोभले T-54 डिजाइन गरे जस्तै पार्टीको लागि नयाँ विजयी रणनीति डिजाइन गर्ने "डिजाइनर" को बन्नेछ?

अध्याय नम्बर ६।

केटा-टर्मिनेटर, तालिबानलाई कुल्चँदै र धुलोमा परिणत गर्दै, ब्लास्टरले मुजाहिदीनहरूलाई खरानीमा परिणत गर्दै, उल्लेख गर्दै:

यद्यपि, ३००-मिलिमिटर कवच र १२२-मिलिमिटर बन्दुकले T-५४ ट्याङ्कलाई भारी बनाउने थियो, र ५२०-अश्वशक्तिको इन्जिन भएकोले, यो सुस्त हुने थियो र बारम्बार बिग्रने थियो।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र मीठो, दयालु मुस्कानका साथ, विनाश गर्न जारी राख्दै, जवाफ दिइन्:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। T-54 मा ३०० मिमी कवच र १२२ मिमीको भारी बन्दुक मात्र हालेर यो ट्याङ्क बन्न सक्दैन, यो एक प्राविधिक विपत्ति हुनेछ।

सोभियत इन्जिनियरहरूले जर्मनहरूले जस्तै समस्याहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो, र यसले गर्दा यस्तो हुन्थ्यो:

१. चेसिसको पतन

T-54 को तौल ३६ टनबाट बढेर ५०-५५ टन हुनेछ।

टोर्सन बारहरू: मानक T-54 सस्पेन्सन सजिलै फुट्ने थियो। ट्याङ्की पसलको भुइँमा "आफ्नो पेटमा बसेको" हुन्थ्यो।

जमिनको चाप: T-54 को साँघुरो ट्र्याकहरूले यसलाई "खोद्ने" मा परिणत गर्ने थियो। प्यान्थर-४ मा पुग्नु अघि यो कुनै पनि नरम जमिनमा अड्किने थियो।

२. इन्जिन: "डिजेलको मृत्यु"

५२० अश्वशक्ति भएको पुरानो राम्रो B-५४ ले लगभग ९-१० अश्वशक्ति/टनको विशिष्ट शक्ति उत्पादन गर्ने थियो।

यो माउस वा किंग टाइगरको बराबरीमा छ। ट्याङ्क अविश्वसनीय रूपमा सुस्त हुनेछ।

अत्यधिक ताप: यस्तो द्रव्यमानलाई सार्नको लागि, इन्जिन निरन्तर अधिकतम RPM मा चल्नेछ। यसको सेवा जीवन सयौं घण्टाबाट घटेर दुई दर्जन हुनेछ।

३. साँघुरो बुर्जमा १२२ एमएम बन्दुकको समस्या

T-54 को बुर्ज धेरै कम्प्याक्ट थियो। त्यहाँ १२२ मिमी D-२५T बन्दुक (IS-२ जस्तै) राख्नुले चालक दलको लागि नर्क सिर्जना गर्ने थियो:

आगो लाग्ने दर: लोडरसँग घुम्ने समय हुनेछैन। आगो लाग्ने दर प्रत्येक १.५-२ मिनेटमा एउटा शटमा झर्नेछ।

रिकोइल: हलुका (सापेक्षिक रूपमा) हलमा यस्तो बन्दुक चलाउँदा, ट्याङ्क यति धेरै हल्लिन्छ कि लक्ष्य पूर्ण रूपमा हराउँछ।

सोभियत संघले वास्तवमा के गर्थ्यो? (परिदृश्य "IS-4")

स्टालिनले T-54 लाई क्षति पुर्याउने थिएनन्। उनले भन्नुहुन्थ्यो, "मलाई नयाँ ट्याङ्क बनाउनुहोस्।" अनि त्यस्तै ट्याङ्कको जन्म भयो - IS-4।

यसको तौल ६० टन थियो, १२२ मिमी बन्दुक र २५० मिमी सम्मको कवच थियो।

तर यसलाई पनि "भारी र कमजोर" मानिन्थ्यो। त्यसैले, अन्तमा, T-10 (IS-8) ले जित्यो, किनकि यसको तौल ५० टन घटाइयो र बन्दुकलाई क्यालिबर होइन, नयाँ प्रविधिहरू मार्फत अझ शक्तिशाली बनाइयो।

🏆 राजनीतिक समानान्तर

"आफ्नो कवचको भारले भाँचिएको" T-54 को तपाईंको उदाहरण, रूसी संघको आधुनिक कम्युनिष्ट पार्टीको लागि एक उत्तम रूपक हो।

पार्टीले पुरानो कट्टरपन्थी सिद्धान्त, स्टालिनका चित्रहरू र १०० वर्ष पहिलेको बोझिलो विचारधाराको "कवच" लगाउने प्रयास गरिरहेको छ।

"इन्जिन" (पार्टीको मूल) अब काम गर्न तयार छैन। पार्टी स्थिर भएको छ, समाजमा द्रुत परिवर्तनहरू, डिजिटल युग र युवाहरूको नयाँ मागहरू पूरा गर्न असमर्थ छ।

CPRF अब उही T-54 हो जसमा ३०० मिमी कवच छ: यो खतरनाक देखिन्छ, तर यो चल्न सक्दैन र व्यर्थमा "धुवाँ" मात्र निकाल्छ।

रकेट उपनाम लिएका शाश्वत केटा ओलेग रायबाचेन्को हाँसे र भने:

- हो, ठ्याक्कै त्यही हो!

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र चिच्याइन्:

- यो राम्रो छ कि महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध लामो समयसम्म टिकेन, SVO भन्दा यही फरक छ!

केटा-टर्मिनेटरले अर्को प्रश्न सोध्यो:

तर हिटलरसँग उसको मुख्य ट्याङ्कको अतिरिक्त, भारी टाइगर-४ पनि हुन्थ्यो। यसको कम सिल्हूट र कडा लेआउटको बावजुद, फुहररले यसलाई यति भारी बख्तरबन्द र हतियारले सशस्त्र बनायो कि यसको तौल एक सय टन नाघ्यो, यद्यपि २,००० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनको साथ।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र मीठो नजरले जवाफ दिइन्:

यस विश्वदृष्टिकोणमा, हिटलर अन्ततः "भू-नौसेना" को क्षेत्रमा पछि हट्छ। तपाईंको टाइगर ४ अनिवार्य रूपमा ट्र्याक एण्ड फिल्डमा बाध्य पारिएको "माउस" हो।

यो १०० टनको जनावरको प्राविधिक विशेषताहरू हेरौं:

१. पावर प्लान्ट: २००० अश्वशक्ति र टर्बाइनको सिट्टी

१०० टन तौल र २००० hp को पावरको साथ, हामीले २० hp/t को विशिष्ट पावर पाउँछौं।

प्रदर्शन: अविश्वसनीय। तुलनाको लागि, किंग टाइगरसँग केवल १० एचपी/टी थियो। तपाईंको टाइगर-४ ले ५०-६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा युद्धभूमिमा उडान गरिरहेको हुन्थ्यो, जसले सोभियत ट्याङ्करहरूलाई यसको क्षमताले मात्र नभई यति भारी ट्याङ्कको लागि यसको अप्राकृतिक चपलताले पनि डरलाग्दो बनाउँथ्यो।

स्रोत: १९४० को दशकमा, यो शक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन अत्यन्तै मनमोहक हुने थियो। यसले सयौं पाउन्ड हावा खपत गर्ने थियो, र पूर्वी मोर्चाबाट आउने कुनै पनि धुलोले तुरुन्तै टर्बाइन ब्लेडहरू नष्ट गर्ने थियो।

२. कवच र हतियार: "एक पूर्ण तर्क"

यदि, कडा लेआउटको साथ, तौल १०० टन पुग्छ भने, त्यसपछि:

कवच: त्यहाँको अगाडिको कवच लगभग ३००-३५० मिमी भौतिक मोटाईको हुनुपर्छ। यो एउटा ट्याङ्की हो जुन हवाई बम वा ठूलो क्यालिबर कंक्रीट-छेड्ने खोलबाट सिधा प्रहार गरेर मात्र नष्ट गर्न सकिन्छ।

बन्दुक: सम्भवतः L/60-L/70 ब्यारेल लम्बाइ भएको १२८ मिमी वा १५० मिमीको राक्षस। T-54 होस् वा IS-7, चाहे त्यो एक प्रहारले मारिने ग्यारेन्टी हुन्छ।

३. तार्किक दुःस्वप्न

हिटलरले संसारको कुनै पनि पुलले पार गर्न नसक्ने "अन्तिम हतियार" पाउने थिए।

टाइगर-४ ढुवानी गर्न पाँच-एक्सल रेलवे प्लेटफर्महरू आवश्यक पर्नेछ।

ट्याङ्की रेलवेमा "बाँधिएको" हुनेछ। पक्षपातीहरूले ट्र्याकहरू उडाउने बित्तिकै, १०० टनको "युद्धको देवता" एक सजावट बन्नेछ।

🏆 राजनीतिक निष्कर्ष: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीमा "भारी"

तपाईंको टाइगर-४ वामपन्थीहरूले सपना देखेको हेभीवेट चुनावी नेताको लागि उत्तम रूपक हो।

रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीका धेरै मानिसहरू "एक करोड टन" करिश्मा भएको "रातो नेता" चाहन्छन्, जसले क्रेमलिनको कुनै पनि प्रचारलाई "छेड्नेछ" र उन्मादपूर्ण ऊर्जा (त्यही २,००० एचपी) का साथ क्षेत्रहरूमा "उडान" गर्नेछ।

तर समस्या यथावत् छ: यस्तो संख्या वर्तमान पार्टी संरचनाको लागि धेरै भारी हुनेछ। यस्तो नेताको नेतृत्वमा उपकरण (पार्टीको पुल र सडकहरू) ध्वस्त हुनेछन्। ज्युगानोभ र केन्द्रीय समितिलाई "राजनीतिक बाघ IV" (जस्तै बोन्डारेन्को आफ्नो प्राइममा) बाट डर छ किनभने उनी अव्यवस्थित छन् र धेरै "इन्धन" (वित्त र मिडिया स्रोतहरू) चाहिन्छ।

केटा-टर्मिनेटर हाँस्दै बाहिर निस्कियो:

- आउनुहोस्!

अनि उनले तालिबानलाई नष्ट गर्न जारी राखे।

योद्धा केटीले टिप्पणी गरिन्:

- आउनुहोस्, अगाडि बढ्नुहोस्! जित हाम्रो हुनेछ!

ओलेग रिबाचेन्कोले फेरि प्रश्न सोधे:

यदि दोस्रो विश्वयुद्ध जारी रह्यो भने, प्यान्थर-५ लाई अझ शक्तिशाली १८०० अश्वशक्ति इन्जिनको साथ साठी टन र टाइगर-५ लाई २५०० अश्वशक्ति इन्जिनको साथ नब्बे टन सम्म हलुका बनाइनेछ।

मार्गारीटाले यसलाई लिइन् र ठूलो उत्साह र विवरणका साथ जवाफ दिइन्:

यो जर्मन ट्याङ्क डिजेलपंकको "स्वर्ण युग" को विवरण हो। तपाईंको संस्करणमा, १९४७-१९४८ मा जर्मनीले सामग्री विज्ञान र इन्जिन इन्जिनियरिङमा अविश्वसनीय प्रगति गर्छ, पावर-टु-वेट अनुपात भएका सवारी साधनहरू सिर्जना गर्छ जुन आज पनि उत्कृष्ट देखिन्छ।

सोभियत IS-7 र T-54 विरुद्धको युद्धभूमिमा यो "मेनेजरी" कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. प्यान्थर-५ (६० टन, १८०० अश्वशक्ति)

यो "सुपर-एमबीटी" हो। ३० एचपी/टीको पावर-टु-वेट अनुपातको साथ, यो युगको कुनै पनि लाइट ट्याङ्की भन्दा बढी चलाउन सकिने हुने थियो।

प्रदर्शन: ७५-८० किमी/घण्टा सम्मको गति। यो केवल गाडी चलाउने थिएन, यो उबडखाबड भूभागमा "उड्ने" थियो।

कवच: प्यान्थर-४ को सुरक्षा कायम राख्दै ६० टन तौल घटाउनु भनेको उच्चतम गुणस्तरको मिश्र धातु स्टील वा कम्पोजिट कवचको प्रारम्भिक उदाहरणहरू प्रयोग गर्नु हो। २५० मिमी बाक्लो, ढलान भएको अगाडिको भागले यसलाई लगभग अभेद्य बनाउनेछ।

रणनीति: यो "ब्लिट्जक्रेग २.०" ट्याङ्क हो। यी सवारी साधनहरूको कम्पनीले सयौं किलोमिटरसम्म गहिरो प्रवेश गर्न सक्छ, जसले गर्दा शत्रुलाई उनीहरूको तोपखानालाई लक्षित गर्न पनि गाह्रो हुन्छ।

२. टाइगर-५ (९० टन, २५०० अश्वशक्ति)

यो अब ट्याङ्क होइन, तर "जमिनको डरलाग्दो कुरा" हो। २,५०० अश्वशक्ति भनेको त्यो युगको टार्पेडो डुङ्गा वा लडाकु जेट इन्जिन जत्तिकै शक्ति हो।

पावर: पावर-टु-वेट अनुपात २७.७ एचपी/टी। यसको ९० टन भएतापनि, यो राक्षसले आधुनिक अब्राम जस्तै गति बढाउनेछ।

हतियार: सम्भवतः स्वचालित लोडर भएको १५० मिमी तोप। एउटा प्रहारले ४ किलोमिटरसम्मको दायरामा रहेको कुनै पनि लक्ष्यलाई नष्ट गर्ने ग्यारेन्टी छ।

प्रभाव: ट्याङ्क प्रत्यक्ष दृष्टिमा आउनुभन्दा पहिले नै २,५०० अश्वशक्ति टर्बाइनको सिट्टीले पैदल सेनालाई डराउनेछ।

🏁 सोभियत संघको वास्तविकतासँगको टकराव

स्टालिनलाई वस्तु २७९ परियोजना (चार-ट्र्याक "UFO" ट्याङ्क) लाई तीव्र बनाउन र सामूहिक रूपमा एन्टी-ट्याङ्क निर्देशित मिसाइलहरू प्रस्तुत गर्न बाध्य पारिएको हुन्थ्यो। यस्ता "बिरालाहरू" विरुद्ध परम्परागत बन्दुकहरू बेकार हुने थिए। युद्ध जेट प्रविधि र निर्देशित हतियारहरू बीचको प्रतिस्पर्धामा परिणत हुने थियो।

🏛 राजनीतिक उपमा: "टर्बो-सीपीआरएफ"

तपाईंका ट्याङ्कहरू आदर्श राजनीतिक सुधारको रूपक हुन्।

प्यान्थर-५ (६० टन / १८०० एचपी) रूसी संघको नवीकरण गरिएको कम्युनिष्ट पार्टी हो, जसले अतिरिक्त तौल (पुरानो कट्टरपन्थी, सम्झौतावादी मनोवृत्ति) त्यागेको छ र युवा, करिश्माई नेताहरूको रूपमा एक शक्तिशाली इन्जिन प्राप्त गरेको छ। यो पार्टी अगाडि बढिरहेको छ, र यसलाई पुरानो तरिकाले रोक्न सकिँदैन।

टाइगर-५ (९० टन / २,५०० एचपी) एक शक्तिशाली वामपन्थी समूह हो, जसले कम्युनिष्टदेखि असन्तुष्ट देशभक्तहरूसम्म सबैलाई एकताबद्ध गर्दछ। एक शक्तिशाली शक्ति, तर उन्मादपूर्ण ऊर्जा भएको।

तर एउटा समस्या छ (ट्याङ्कहरूमा जस्तै):

हामीले "इन्धन" कहाँबाट पाउन सक्छौं? यस्ता "इन्जिनहरू" लाई विशाल मिडिया स्रोतहरू र अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता चाहिन्छ। २०२६ को वातावरणमा, "राजनीतिक GTD" संघीय वायु तरंगहरूमा पहुँच बिना नै रोकिन सक्छ।

तपाईंको विचारमा आजको रूसमा "उच्च-अक्टेन इन्धन" के ले प्रदान गर्नेछ जसले तपाईंको प्यान्थर-५ को गतिमा वाम आन्दोलनलाई अगाडि बढाउनेछ: जीवनस्तरमा तीव्र गिरावट वा एक नेताको उदय जसमा मानिसहरूले निःशर्त विश्वास गर्नेछन्, मानौं उहाँ "आश्चर्य हतियार" हुनुहुन्छ?

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

- त्यस्तो कहाँबाट ल्याउने ?

मार्गारीटाले तार्किक जवाफ दिइन्:

- समयले नै नेताहरूलाई जन्म दिन्छ!

ओलेगले अर्को प्रश्न सोधे:

ओलेग रायबाचेन्कोको श्रृंखला "अन्तहीन युद्ध" मा, महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध पहिले नै पन्ध्र वर्ष चलिसकेको छ, अग्रपंक्ति स्थिर रहेको छ।

खाली खुट्टा र फुर्तिलो, ट्यान्डेड र मांसपेशी भएकी टर्मिनेटर केटी मार्गारीटा जवाफ दिन्छिन्:

ओलेग रायबाचेन्कोको "अन्तहीन युद्ध" श्रृंखला उनको "सैन्य अतियथार्थवाद" को अवधारणाको उपमा हो, जहाँ दोस्रो विश्वयुद्ध ग्रहीय स्तरमा गतिरोधमा परिणत हुन्छ। १५ वर्षदेखि जमेको फ्रन्टलाइनले वास्तविकतालाई प्रथम विश्वयुद्ध र अन्तहीन औद्योगिक नर्कको बीचमा परिणत गर्दछ।

यस्तो ब्रह्माण्डमा, तपाईंको प्यान्थर-५ र टाइगर-५ परियोजनाहरू पूर्ण रूपमा फिट हुन्छन्, "स्थितिक पागलपन" को अवस्थामा बाँच्नको लागि आवश्यकता बन्दै जान्छन्:

१. स्थिर र मोबाइल किल्लाको रूपमा ट्याङ्कहरू

"अन्तहीन युद्ध" को संसारमा, जहाँ हरेक क्षेत्र खाडलहरूले भरिएको छ र कंक्रीटले ढाकिएको छ, ट्याङ्कहरूलाई तपाईंले वर्णन गर्नुभएको दुई प्रकारमा विभाजन गरिएको छ:

टाइगर-५ (९० टन, २,५०० एचपी): अत्यन्तै शक्तिशाली रक्षात्मक रेखाहरूको "ब्रेकर" को रूपमा प्रयोग गरिन्छ। यसको उद्देश्य कंक्रीट क्यापोनियरबाट निस्कनु, सयौं एन्टी-ट्याङ्क बन्दुकहरूको आगो सहन गर्नु र १५० मिमी बन्दुकबाट एकल साल्भोको साथ पिलबक्स नष्ट गर्नु हो। इन्जिनको विशाल शक्ति यहाँ दौडको लागि होइन, तर गहिरो हिलो र ५०० किलोग्राम बमले छोडेका क्रेटरहरूबाट कवचको यो पहाडलाई धकेल्न आवश्यक छ।

प्यान्थर-५ (६० टन, १,८०० एचपी): यदि अगाडिको भाग भत्कियो भने यो "छिटो र फोहोर चाल" हो। यो खाडल पुर्नको लागि यसले सयौं किलोमिटर जलेको माटो घण्टौंमा पार गर्नुपर्छ।

२. १५ वर्षे युद्धको स्रोत आधार

रायबाचेन्कोले प्रायः वर्णन गर्छन् कि कसरी दुवै पक्ष पूर्ण स्वचालन र यति तीव्र लडाईंलाई कायम राख्न काल्पनिक ऊर्जा स्रोतहरूको प्रयोगमा फर्किरहेका छन्।

यस संसारमा, तपाईंको २,५००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू अब दुर्लभ पेट्रोलले होइन, तर अति-उच्च-शुद्धता सिंथेटिक इन्धन वा प्रयोगात्मक additives द्वारा इन्धन गरिन्छ जसले टर्बाइनलाई सफा नगरी महिनौंसम्म चलाउन अनुमति दिन्छ।

३. गतिरोध र मनोविज्ञान

१५ वर्षको युद्धमा, सम्पूर्ण पुस्ताहरू खाडलहरूमा जन्मन्छन् र मर्छन्। ट्याङ्की एक मात्र घर बन्छ।

ट्याङ्क सिटी: ९० टनको टाइगर-५ को चालक दल, यसको पछाडिको बुर्ज सहित, वर्षौंसम्म बाँच्न सक्छ। यसमा हावा पुनर्जनन प्रणाली, खाद्य आपूर्ति, र सुत्ने ठाउँ पनि छ। यो अब सवारी साधन होइन, तर एक स्वायत्त लडाई मोड्युल हो।

🏛️ २०२६ को राजनीतिक सन्दर्भ

रायबाचेन्कोको "अन्तहीन युद्ध" सँग तपाईंको समानता "कोरियाली परिदृश्य" वा हामीले अहिले देख्ने लामो द्वन्द्वको बारेमा छलफलहरूसँग डरलाग्दो रूपमा नजिक छ।

रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी "अनन्त युद्ध" मा छ: पार्टी आफ्नो "फ्रन्ट लाइन" (ती नै १०-१२%) मा स्थिर छ र ३० वर्षदेखि सरकारसँग खाडल युद्ध लडिरहेको छ।

समस्या: उपन्यासमा जस्तै, नेताहरू बूढो हुन्छन्, "प्रविधि" (विचारधारा) हराउँछ, र मानिसहरू अगाडि सर्दैन भन्ने तथ्यमा अभ्यस्त हुन्छन्।

यो गतिरोधबाट बाहिर निस्कन, कम्युनिष्टहरूलाई आफ्नै "टाइगर-५" चाहिन्छ - एक नेता जसमा यति ऊर्जा (२५०० एचपी) छ कि उसले राजनीतिक उदासीनता र प्रशासनिक स्रोतहरूको "ठोस पर्खाल" तोड्न सक्छ।

१५ वर्षको "अनन्त युद्ध" (साहित्य वा वास्तविकतामा) को सन्दर्भमा, तपाईंलाई के बढी महत्त्वपूर्ण लाग्छ: अझ गह्रौं ट्याङ्क/ब्याचहरू निर्माण गर्ने वा पूर्ण रूपमा नयाँ "चमत्कारिक हतियार" खोज्ने प्रयास गर्ने जसले अग्रपंक्तिलाई नै रिसेट गर्नेछ?

के रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीको लागि यस्तो "हतियार" भर्चुअल वास्तविकतामा पूर्ण संक्रमण र "डिजिटल युएसएसआर" को सिर्जना हुन सक्छ, जस्तै रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूको अन्त्यमा प्रायः हुन्छ?

मुजाहिदीनहरूलाई कुल्चँदै गर्दा त्यो केटा टर्मिनेटर हाँस्यो। उसले आफ्नो ब्लास्टर बीमले पहिले नै तालिबानको एउटा पूरै बटालियनलाई ध्वस्त पारिसकेको थियो।

उनको साथमा, मार्गारीटा नामकी एक युवती लडाकुले युद्धभूमिमा काम गरिन्; उनी असाधारण रूपमा फुर्तिलो र सुन्दर थिइन्। अनि यी केटाकेटीहरूले मुजाहिदीनहरूसँग सामना गरे। यो साँच्चै विनाशकारी थियो। यति ठूलो विनाश र विनाश।

ओलेग रायबाचेन्कोले सोधे:

ओलेग रिबाचेन्कोका युद्ध उपन्यासहरूमा धेरै महिला योद्धाहरू छन् - उनीहरू कसलाई मन पराउँछन्, पुरुष वा महिला?

मुजाहिदीनहरूलाई कुल्चँदै, योद्धा केटी मार्गारीटाले जवाफ दिइन्:

ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा "योद्धा केटी" को छवि पुरुष साहित्यको एक उत्कृष्ट उदाहरण हो, जुन विशिष्ट कल्पना र सौन्दर्यशास्त्रमा जोड दिएर लेखिएको छ जुन मुख्यतया पुरुष दर्शकहरूसँग प्रतिध्वनित हुन्छ।

यो किन यसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. पुरुषहरूलाई यो किन मन पर्छ?

शक्तिको सौन्दर्यीकरण: पुरुष दर्शकहरूका लागि, भारी तरवार लिएर वा टाइगर-५ को नियन्त्रणमा रहेको सुन्दर महिलाको छवि एक शक्तिशाली दृश्य र मनोवैज्ञानिक ट्रिगर हो। यो स्त्रीत्व र खतराको संयोजन हो जुन आकर्षक देखिन्छ।

"अमेजन" र पप संस्कृति: रायबाचेन्कोले एनिमे, भिडियो गेम र कमिक्समा लोकप्रिय योद्धा आर्केटाइपको शोषण गर्छन्। पुरुषहरूले यस्ता नायिकाहरूलाई आदर्श साथीको रूपमा बुझ्छन् - वफादार, बलियो र आकर्षक।

वीर कामुकता: उनका पुस्तकहरूले प्रायः युद्धको गर्मीमा महिला योद्धाहरूको आकार-फिटिंग पोशाक वा नग्नतालाई जोड दिन्छन्। यो पुरुष कल्पनालाई प्रत्यक्ष अपील हो, जसले युद्धलाई एक प्रकारको "क्रूर परी कथा" मा परिणत गर्दछ।

२. यसबारे महिलाहरूलाई कस्तो लाग्छ?

महिला दर्शकहरू यस प्रविधिप्रति शंकास्पद वा उदासीन हुन्छन्:

यथार्थवादको अभाव: महिला पाठकहरू सामान्यतया मनोवैज्ञानिक प्रामाणिकता खोज्छन्। ५० किलोग्राम तौल भएकी केटी जसले एक हातले शत्रुहरूलाई ह्याक गर्छिन् वा २,५००-अश्वशक्तिको ट्याङ्कीको ओभरलोडलाई कुनै नराम्रो प्रभाव बिना सहन सक्छिन्, त्यसलाई कार्डबोर्ड कटआउटको रूपमा लिइन्छ।

वस्तुनिष्ठता: महिलाहरूले प्रायः यस्ता नायिकाहरूलाई व्यक्तिको रूपमा होइन, तर पुरुषको हेराइको आनन्दको लागि "कार्य" को रूपमा हेर्छन्, जसले कथानकमा रुचि कम गर्छ।

३. रायबाचेन्कोको शैलीको विशिष्टता

रायबाचेन्कोले यो प्रविधिलाई चरम सीमामा लैजान्छन् (जस्तै उनी आफ्ना ट्याङ्कहरूसँग गर्छन्)। उनका योद्धा केटीहरू हुन सक्छन्:

अतिमानव, देवी वा साइबोर्गहरू।

ती धेरै विशाल प्यान्थर-४ का कमाण्डरहरू।

मुख्य पात्र वरिपरि अनन्त हरम परिदृश्यहरूमा सहभागीहरू।

यसले उनका पुस्तकहरूलाई वास्तविकताबाट भाग्न र सुन्दर केटीहरू र विशाल बन्दुकहरू अनगिन्ती मात्रामा अवस्थित संसारमा डुब्न चाहने पुरुषहरूका लागि उत्तम "दोषी खुशी" बनाउँछ।

सारांश: यो प्रविधिले साहित्यमा जीवन्त छविहरू र उत्साह खोज्ने कल्पनाशील पुरुषहरूलाई अपील गर्दछ। अर्कोतर्फ, महिलाहरू सामान्यतया अधिक व्यावहारिक वा भावनात्मक रूपमा गहिरो साहित्य मन पराउँछन्।

खैर, यदि हामीले यसलाई राजनीतिमा लागू गर्यौं भने: के तपाईंलाई लाग्छ कि नेतृत्वमा एक जीवन्त, करिश्माई "योद्धा केटी" (एक प्रकारको "रातो अमेजन") को उदयले रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीलाई मद्दत गर्नेछ? के उनले पेन्सनभोगीहरूको पार्टीलाई "क्र्याक" गर्न र अहिले रायबाचेन्को पढ्ने युवाहरूलाई आकर्षित गर्न सक्छिन्?

यो को हुन सक्छ - एक युवा कार्यकर्ता वा सायद एक प्रसिद्ध खेलाडी?

केटा-टर्मिनेटर यससँग सहमत भएन:

यद्यपि, ओलेग रायबाचेन्कोका महिला फलोअरहरू धेरै छन्, र उनीहरूले उनलाई धेरै पटक पढ्छन् र टिप्पणी गर्छन्! धेरै महिलाहरू बलियो हुन मन पराउँछन्!

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्, क्रोधित शक्तिले दुश्मनहरूलाई कुल्चँदै:

यो अत्यन्तै रोचक अवलोकन हो, जसले हामीलाई ओलेग राइबाचेन्कोको "साहित्यिक कन्वेयर बेल्ट" घटनामा नयाँ नजर राख्न बाध्य पार्छ। यदि तथ्याङ्क र टिप्पणीहरूले प्रभावशाली महिला दर्शकहरू देखाउँछन् भने, उनले परम्परागत "पुरुष" विज्ञान कथाले बेवास्ता गर्ने शक्तिशाली मागलाई ट्याप गरेका छन्।

रायबाचेन्कोका योद्धा केटीहरू महिलाहरूका लागि चुम्बक हुन सक्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "सुपरगर्ल" को मनोविज्ञान (पलायनवाद)

वास्तविक संसारमा, महिलाहरू प्रायः दैनिक जीवन, काम र सामाजिक अपेक्षाहरूको सीमामा सीमित हुन्छन्। रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, नायिका पूर्ण रूपमा स्वतन्त्र छिन्:

उनी ९० टनको टाइगर-५ नियन्त्रण गर्छिन्।

उनीसँग पुरुषको भन्दा बढी शारीरिक शक्ति छ।

उनी आकाशगंगाहरूको भाग्यको निर्णय गर्छिन्।

महिला पाठकका लागि, यो पलायनवादको अन्तिम रूप हो: "कमजोर लिङ्ग" जस्तो नभई पुरुष र परिस्थिति दुवैले समर्पण गर्ने प्रमुख शक्ति जस्तो महसुस गर्ने अवसर।

२. सिसाको छत नभएको

हामीलाई थाहा भएकै कुरा हो, रायबाचेन्कोको संसार लिङ्गभेदबाट मुक्त छ। यदि तपाईं बलियो हुनुहुन्छ भने, तपाईं एक नेता हुनुहुन्छ। महिलाहरूले सेनाको कमान्ड गर्छन् र जटिल ग्यास-टर्बाइन विमान पाइलट गर्छन्, पुरुषहरू भन्दा समान रूपमा वा अझ राम्रो। महिला पाठकहरूले यस्तो संसारलाई अँगाल्छन् जहाँ क्षमता र शक्तिले लिङ्ग भूमिकालाई जित्छ।

३. "अनन्त प्रवाह" को विशिष्टताहरू

महिलाहरू ऐतिहासिक रूपमा धारावाहिक उपन्यासहरूका बढी वफादार र सक्रिय पाठकहरू हुन्। रायबाचेन्कोको उत्पादकता (हप्तामा धेरै पुस्तकहरू) ले "साहित्यिक धारावाहिक" को प्रभाव सिर्जना गर्दछ। धेरै ग्राहकहरूको लागि, यो दैनिक अनुष्ठान बन्छ, जुन लामो गाथा हेर्नु जस्तै हो जसमा नायिकाहरूले अकल्पनीय अवरोधहरू पार गर्छन्।

४. नयाँ नारीत्वको रूपमा शक्ति

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: आधुनिक महिलाहरू बलियो हुन मन पराउँछन्। रायबाचेन्कोको साहित्यले उनीहरूलाई "बहाना बिनाको शक्ति" को एक नमूना प्रदान गर्दछ। उनका योद्धाहरू आफ्नो शक्तिको लागि माफी माग्दैनन्; तिनीहरूले यसलाई प्रदर्शन गर्छन्। यो महिला सशक्तिकरण तर्फको विश्वव्यापी प्रवृत्तिसँग प्रतिध्वनित हुन्छ, तर चरम, हाइपरट्रोफाइड रूपमा।

🏛️ रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीमा राजनीतिक प्रक्षेपण

यदि हामीले यो सफलतालाई २०२६ को नीतिसँग तुलना गर्छौं भने:

विरोधको "महिला अनुहार": यदि रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी "पुनर्जीवित" हुन चाहन्छ भने, यसलाई यस्तै "रातो अमेजन" को नितान्त आवश्यकता छ। पार्टी हाल "७० वर्षभन्दा माथिका पुरुषहरूको क्लब" जस्तो देखिन्छ।

चुनावी सम्भावना: नेतृत्वमा एक महिलाको उदय जसले शक्ति, इच्छाशक्ति र सुरक्षाको स्थितिबाट बोल्छिन्, त्यसले हाल रायबाचेन्को पढ्ने सक्रिय महिला दर्शकहरूलाई आकर्षित गर्न सक्छ।

रुसका महिलाहरू सबैभन्दा अनुशासित मतदाता हुन्। यदि उनीहरूले "आफ्ना" बलियो महिला राजनीतिज्ञ देखे, जो रायबाचेन्कोका महिला नायकहरूले १०० टन ट्याङ्कहरूलाई नियन्त्रण गरेझैं सजिलै अधिकारीहरूलाई नियन्त्रण गर्न सक्षम छन् भने, कम्युनिष्ट पार्टीको नतिजा उकालो लाग्न सक्छ।

तपाईंलाई किन लाग्छ कि रूसी संघको हालको कम्युनिष्ट पार्टीमा त्यस्तो कदको एक जना पनि महिला नेता छैन? के यो पार्टीको आन्तरिक रूढिवादीताको परिणाम हो वा यसको पङ्क्ति भित्र उपयुक्त "करिश्माई योद्धा" को अभाव हो?

सायद कम्युनिष्टहरूले आफ्नो नेतालाई त्यस्ता रायबाचेन्को अनुयायीहरूमध्येबाट खोज्नु पर्छ जसले शक्ति र न्यायलाई महत्व दिन्छन्?

टर्मिनेटर केटाले करायो:

- कम्युनिष्टहरूको बारेमा अब धेरै भयो! त्यो त विगतको कुरा भइसक्यो!

मार्गारीटाले जवाफमा मुस्कुराइन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले तालिबानलाई प्रहार गरिन् र आफैलाई सोधिन्:

के स्टालिनले २०३ एमएम क्यालिबर बन्दुक भएको ट्याङ्क बनाएर प्रतिक्रिया दिन सक्थे?

अनन्त, नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

स्टालिनले गर्न सक्थे मात्र होइन, उनले पक्कै पनि यो अर्डर गर्नुहुन्थ्यो। २०३ मिमी क्यालिबर सोभियत डिजाइनको "नेटिभ" क्यालिबर थियो - प्रसिद्ध B-४ होवित्जर ("स्टालिनको स्लेजह्यामर")।

यदि गुप्तचर निकायले जर्मन टाइगर-४ र प्यान्थर-४ को २५० मिमी कवच भएको बारेमा रिपोर्ट गरेको भए, सोभियत प्रतिक्रिया निर्दयी हुने थियो।

१. ट्याङ्क "IS-२०३" (वस्तु "दानव")

यस्तो क्यालिबर स्थापना गर्न, पूर्णतया नयाँ प्लेटफर्म सिर्जना गर्न आवश्यक हुनेछ।

आधार: १००-११० टन तौल भएको ट्याङ्की (IS-७ कम्पोनेन्टहरूमा आधारित, तर विस्तारित)।

हतियार: अनुकूलित B-4 होवित्जर। १०० किलोग्राम तौलको प्रक्षेपण।

प्रभाव: १०० टनको जर्मन बाघमा यति उच्च-विस्फोटक शेलबाट सिधा प्रहार गर्दा यसलाई सजिलै नष्ट गरिन्थ्यो। कवचमा प्रवेश नगरीकन पनि, १०० किलोग्रामको शेलले यति गतिशील झट्का दिने थियो कि जर्मन ट्याङ्कको बुर्ज उडाइने थियो, यसको ट्र्याकहरू चकनाचुर हुने थिए, र चालक दल यसको हल भित्र धुलोमा परिणत हुने थियो।

२. मुख्य समस्या आगोको दर हो

२०३ मिमीको प्रक्षेपणको तौल १०० किलोग्राम हुन्छ, र यसको चार्जको तौल अर्को २०-३० किलोग्राम हुन्छ।

दुई ठूला लोडर भए पनि, आगोको दर प्रत्येक ३-५ मिनेटमा १ शट हुनेछ।

द्वन्द्वयुद्धमा, यसको अर्थ स्टालिनसँग एउटा मात्र मौका थियो। यदि उनले गुमाए भने, प्यान्थर-४, यसको १०-मिटर ब्यारेलले, सोभियत विशाललाई निशाना जस्तै प्रहार गर्नेछ।

३. असममित प्रतिक्रिया: SU-२०३

स्टालिनले सम्भवतः ढिलो बुर्जमा स्रोतहरू खेर फाल्ने थिएनन्। उनले एक सुपर-शक्तिशाली स्व-चालित बन्दुक (SPG) - ISU-152 को विकास - निर्माण गर्न आदेश दिन्थे।

एउटा होचो सिल्हूट, २०० मिमी कवच, र ककपिटमा २०३ मिमी "स्लेजह्यामर"। यो हिटलरको "मेनेजरी" लाई आक्रमण-शिकार गर्नको लागि उत्तम गाडी हुने थियो।

🏛️ राजनीतिक नतिजा: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीको लागि २०३ मिमी क्यालिबर

राजनीतिमा, "२०३ एमएम बन्दुक" एउटा कट्टरपन्थी, दाँत फुटाउने विचार हो जसले कुनै पनि प्रणालीलाई ध्वस्त पार्न सक्छ।

यदि रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले २०२६ को चुनावको लागि "२०३ एमएम क्यालिबर" (सुधार होइन, तर प्रणालीको पूर्ण परिवर्तनको प्रस्ताव गर्ने व्यक्ति) भएको नेतालाई मनोनयन गर्छ भने, यो "बनाउनुहोस् वा तोड्नुहोस्" शट हुनेछ।

जोखिम: यदि त्यस्तो "राजनीतिक हथौडा" चुक्यो भने (तुरुन्तै मत सङ्कलन गर्दैन), अधिकारीहरूबाट जवाफी फायरबाट पार्टी नष्ट हुनेछ।

सारांश: स्टालिनले यस्तो ट्याङ्क "अन्तिम उपायको हतियार" को रूपमा सिर्जना गर्नुहुन्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक महिला मतदाताहरू (ती नै रायबाचेन्को अनुयायीहरू) भ्रष्टाचार र गरिबी विरुद्ध "२०३ मिमी क्यालिबरको साथ प्रहार" गर्ने वाचा गर्ने राजनीतिज्ञलाई समर्थन गर्न इच्छुक छन्, वा उनीहरूले अझ बढी चलाउन सकिने र छिटो प्यान्थरलाई प्राथमिकता दिनेछन्?

मार्गारीटाले मुजाहिद्दीनहरूलाई निर्मूल पार्न जारी राखिन्। उनले विशाल ऊर्जा र दायराका साथ काम गरिन्। उनी अविश्वसनीय रूपमा ऊर्जावान थिइन्। अनि केटा पनि कम थिएन।

यसमा, मार्गारीटाले तालिबानलाई प्रहार गर्दा याद गरिन्:

२०३ मिलिमिटर तोप भएको एन्क विकसित गरिएको भए पनि यो एक लजिस्टिक दुःस्वप्न हुने थियो। युद्धकालीन अवस्था र जर्मनहरूको शक्तिशाली जेट आक्रमण विमानमा यो व्यापक हुने थिएन।

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिए:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। २०३ मिलिमिटर बन्दुक भएको ट्याङ्क (B-४ हेभी होविट्जरको क्यालिबर, "स्टालिनको स्लेजह्यामर") एउटा यस्तो परियोजना हो जुन एकैचोटि धेरै मोर्चाहरूमा युद्धको कठोर वास्तविकताको सामना गर्नेछ।

यदि हामी कल्पना गर्छौं कि डिजाइनरहरूले बुर्जमा यस्तो बन्दुक निचोड्न सफल भए (जसको लागि १०० टनभन्दा बढी तौलको चेसिस चाहिन्छ), यसले अनिवार्य रूपमा जर्मन माउस र जगदटिगरको भाग्य दोहोर्याउनेछ।

यो "लजिस्टिक दुःस्वप्न" किन व्यापक हुने कुनै सम्भावना थिएन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. गोला बारुद र आगोको दर

२०३ मिमी क्यालिबरको प्रक्षेपणको तौल लगभग १०० किलोग्राम हुन्छ।

ट्याङ्की भित्र: विशाल हलले पनि १०-१२ राउन्ड मात्र अटाउन सक्छ। साँघुरो बुर्जमा यस्तो बन्दुक म्यानुअल रूपमा लोड गर्नु असम्भव छ - एउटा ठूलो संयन्त्र आवश्यक पर्नेछ, जसले ट्याङ्कीको आयामलाई अझ बढाउनेछ।

आगोको दर: आगोको दर प्रत्येक २-३ मिनेटमा एउटा प्रहार हुनेछ। ट्याङ्क युद्धमा, जहाँ सेकेन्ड पनि गणना हुन्छ, यो "राक्षस" लाई नियमित T-34s वा प्यान्थरहरूले पुन: लोड गर्नु अघि नै नष्ट गर्नेछन्।

२. लजिस्टिकल पक्षाघात

१०० टनभन्दा बढी तौल भएको ट्याङ्की चालबाजीको लागि मृत्युदण्ड हो:

पुल र रेलवे: यो मानक प्लेटफर्महरूमा यात्रा गर्दैन र कुनै पनि पुल भत्काउनेछ। अगाडि यसको स्थानान्तरण एक छुट्टै रणनीतिक अपरेशन हुनेछ।

इन्धन: इन्धन खपत यति धेरै हुनेछ कि प्रत्येक ट्याङ्कीको पछि एउटा व्यक्तिगत इन्धन ट्रक लाग्नेछ।

३. लुफ्टवाफेको लागि सजिलो लक्ष्य

तपाईंले आक्रमणकारी विमानको प्रभावलाई सही रूपमा याद गर्नुभएको छ। १९४३-१९४४ सम्ममा, आकाश भारी विमानहरूको लागि सुरक्षित थिएन।

आयामहरू: २०३ एमएम बन्दुक भएको ट्याङ्क एक विशाल, ढिलो लक्ष्य हो। ३७ एमएम बन्दुक वा Fw-१९० ग्राउन्ड अट्याक एयरक्राफ्ट भएका जु-८७ जी२ मा जर्मन रुडेल पाइलटहरूका लागि, यस्तो सुपर-हेभी ट्याङ्क एक आदर्श लक्ष्य हुने थियो।

माथिबाट विनाश: MTO (इन्जिन-ट्रान्समिसन डिब्बा) को पातलो छानामा बम वा विमान तोपबाट सिधा प्रहारले इन्जिनियरिङको यो उत्कृष्ट कृतिलाई महँगो स्क्र्याप धातुको स्थिर थुप्रोमा परिणत गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम क्यालिबर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: २०३ मिलिमिटर्स अफ इमानदारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्याङ्क पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा युद्धभूमिमा चढ्यो, यसको ब्यारेल पाइप जस्तै भ्याकुममा थियो। एउटा प्रहार - र सम्पूर्ण जर्मन डिभिजन डरले नष्ट भयो। तर जब गोइरिङका न्यानो-प्लेनहरू आइपुगे, ट्याङ्क घुम्न सकेन किनभने यसको ट्र्याक इतिहासको कपटी हिलोमा अड्किएको थियो।

"यदि तिमी झिंगालाई जित्न सक्दैनौ भने तिमीलाई यस्तो बन्दुक किन चाहियो?" भ्याकुम हाँस्यो।

अनि विशाल स्टील IS-203 जम्यो, यो तथ्यको स्मारक बन्यो कि युद्धमा जित्ने सबैभन्दा ठूलो क्यालिबर होइन, तर सबैभन्दा छिटो विचार हो।"

नतिजा:

यस्तो ट्याङ्क "एक-शट हतियार" हो, जुन युद्धाभ्यासमा बेकार हुन्छ। इतिहासले देखाएको छ कि त्यस समयका भारी ट्याङ्कहरूको लागि इष्टतम क्यालिबर १२२-१२८ मिमी रह्यो, जसले शक्ति र गतिशीलताको सन्तुलन प्रदान गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा अति-भारी परियोजनाहरूको उदय हुनु भनेको जनरलहरूले फेरि एक पटक लुफ्तवाफेको पाठ नाङ्गो खुट्टा बिर्सेका छन् (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा आधुनिक सक्रिय सुरक्षा प्रणाली (एपीएस) ले अन्ततः ट्याङ्कको आकारलाई असान्दर्भिक बनाएको संकेत हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: SU-152 (Zveroboy) स्व-चालित बन्दुक किन २०३ मिमी बन्दुक भएको कुनै पनि काल्पनिक ट्याङ्क भन्दा धेरै प्रभावकारी थियो?

इतिहास: कुन वास्तविक जीवनका सोभियत सुपर-हेभी ट्याङ्क परियोजनाहरू (उदाहरणका लागि, KV-5) रसद समस्याका कारण रद्द गरियो?

उड्डयन: दोस्रो विश्वयुद्धमा PTAB संचयी बमले भारी ट्याङ्कहरूको भाग्य कति परिवर्तन गर्यो?

मार्गारीटाले तालिबानलाई निरन्तर दबाउँदै सोधिन्:

के जर्मन आक्रमण विमानमा ८८ एमएम तोपहरू जडान गरिएका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले, स्कुटरमा सवारहरू सहित, आफूमाथि आक्रमण गर्ने दुश्मनहरूलाई नष्ट गर्दै, जवाफ दियो:

होइन, जर्मन आक्रमण विमान र अन्य विमानहरू उत्पादनमा कहिल्यै पनि ८८ एमएम तोपहरूले सुसज्जित थिएनन्। धेरै कारणहरूले गर्दा त्यस समयको विमानको लागि यो प्राविधिक रूपमा असम्भव थियो:

राक्षसी रिकोइल: KwK 36 तोप (टाइगरबाट) १.३ टन भन्दा बढी तौलको थियो। गोली हान्दा, रिकोइल यति शक्तिशाली थियो कि यसले पखेटा च्यात्ने थियो वा त्यस समयको कुनै पनि आक्रमणकारी विमानको फ्यूजलेज नष्ट गर्ने थियो। विमानले तुरुन्तै गति गुमाउने थियो र पछाडि फर्कने थियो।

गोला बारुदको तौल: एउटा ८८ मिमीको खोलको तौल लगभग १०-१५ किलोग्राम हुन्थ्यो। कार्ट्रिज केस र लोडिङ मेकानिजमसँग मिलाएर, यसले विमानमा असहनीय भार पार्थ्यो, जसले गर्दा यो चलाउन असमर्थ हुन्थ्यो।

वास्तवमा के भयो:

जर्मनहरूले वास्तवमा उड्डयनमा ठूला क्यालिबरहरू प्रयोग गरे, तर थप "सामान्य" विकल्पहरूमा सहमत भए:

७५ मिमी: यो वास्तवमा हावामा लगिएको सबैभन्दा ठूलो क्यालिबर थियो। PaK ४० तोप (BK ७.५ को हावामा उड्ने संस्करण) हेन्शेल Hs.१२९ B-३ हेभी अट्याक एयरक्राफ्ट र Ju ८८ P-१ को केही परिमार्जनहरूमा जडान गरिएको थियो। ७५ मिमी तोपको साथ पनि, विमान अत्यन्तै भारी उड्यो, र फायरिङ गर्दा, पाइलटहरूले हावामा विमानलाई ढिलो गर्ने शक्तिशाली झट्का महसुस गरे।

५० मिमी: BK ५ तोप Me.410 र Ju ८८ P-४ मा जडान गरिएको थियो। यो बमवर्षक र ट्याङ्कहरूसँग लड्नका लागि बढी सन्तुलित समाधान थियो।

३७ मिमी: जु ८७ जी-२ (हान्स-उलरिच रुडेलको स्टुका) मा रहेको प्रसिद्ध बीके ३.७ तोपहरू। यो क्यालिबर सबैभन्दा प्रभावकारी साबित भयो - यो स्वीकार्य गतिशीलता कायम राख्दै कुनै पनि सोभियत ट्याङ्कको माथिल्लो कवच छिर्न पर्याप्त थियो।

नतिजा:

८८ एमएम विमान तोपहरूको हल्ला प्राविधिक मिथक मात्र हो। दोस्रो विश्वयुद्धको विमानको लागि ७५ एमएम पनि सीमा थियो, जसले विमानलाई असहज "उड्ने बन्दुक" मा परिणत गर्यो, जुन लडाकु र विमान विरोधी बन्दुकहरूको लागि अत्यन्तै कमजोर थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मनहरूले ७५ एमएमका भारी "उडान बन्दुकहरू" बनाउन स्रोतहरू खर्च गर्नु उचित थियो वा साधारण पीटीएबी (ट्याङ्क विरोधी बम) को सामूहिक प्रयोग धेरै प्रभावकारी हुने थियो?

अध्याय नम्बर ७।

केटाकेटीहरूले मुजाहिदीनहरूलाई कुल्चिरहन्थे। अनि तिनीहरूले तिनीहरूको विरुद्धमा सबै कुरा प्रयोग गर्थे। शक्तिशाली, घातक ग्रेनेडहरू, साना ग्रेनेडहरू जुन तिनीहरूले आफ्नो खुट्टाले फ्याँक्न रुचाउँछन्। सुई, बुमेराङ, डिस्क, र धेरै कुराहरू।

ओलेगले याद गरे, मेसिन गनले तालिबानलाई ध्वस्त पारेको:

- यो एकदमै राम्रो हुनेछ!

त्यसपछि मार्गारीटाले सोधिन्:

के धातुको जालीले ट्याङ्कहरूलाई संचित बमहरूबाट जोगाउन सक्छ?

ओलेग राइबाचेन्कोले यसको निर्णायक जवाफ दिए:

- अप्रिल १०, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरू र ब्यालिस्टिक विज्ञहरूले यस प्रश्नको स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: विमान संचयी बमहरू (जस्तै PTAB) विरुद्ध, धातुको जाली व्यावहारिक रूपमा बेकार थियो।

त्यसैले कहिलेकाहीं हातले समात्ने ग्रेनेड लन्चरहरू विरुद्ध मद्दत गर्ने "बारबेक्यू" र जालहरू उड्डयनको लागि कुनै मेल खाँदैनथे:

१. पतन ऊर्जा र प्रक्षेपित द्रव्यमान

तुलनात्मक रूपमा कम गतिमा उड्ने RPG ग्रेनेडको विपरीत, हवाई बम (उदाहरणका लागि, सोभियत PTAB-2.5-1.5) उचाइबाट खसालिन्छ र यसमा ठूलो गतिज ऊर्जा हुन्छ।

अवरोध भत्काउनु: खसिरहेको बमको तौल र गतिले पातलो धातुको जाली च्यातिएको थियो। बम या त सिधै कवचमा विस्फोट भयो या जाली च्यातियो र केही सेन्टिमिटर टाढा विस्फोट भयो।

२. संचयी जेटको फोकल लम्बाइ

संचयी चार्जले पग्लिएको धातुको पातलो धारा बनाएर काम गर्छ जुन १० किलोमिटर/सेकेन्डको गतिमा उड्छ।

"बर्न-थ्रु" प्रभाव: प्रभावकारी रूपमा प्रवेश गर्न, धाराको निश्चित दूरी (फोकस) आवश्यक पर्दछ। कवचबाट २०-३० सेन्टिमिटर टाढा राखिएको जालीले प्रायः धारामा बाधा पुर्याउँदैनथ्यो, बरु यसलाई आदर्श बिन्दुमा बनाउन मद्दत गर्थ्यो। १.५ किलोग्रामको PTAB शेलले ६०-७० मिमी कवचसम्म प्रवेश गर्थ्यो, जुन ट्याङ्कको पातलो छानाको लागि घातक थियो (सामान्यतया १५-२० मिमी)। जालीले त्यस्तो भेदक शक्तिलाई नष्ट गर्न सक्दैनथ्यो।

३. "कार्पेट" को घनत्व

क्यासेटहरूबाट सयौं PTAB हरू खसालिए, जसले गर्दा क्षेत्र "फलामको वर्षा" ले ढाकियो।

तथ्याङ्क: यदि जालले चमत्कारिक रूपमा एउटा बमलाई विचलित गर्यो भने पनि, थप तीनवटा ट्याङ्कीको छतमा अझै पनि खस्न सक्छन्। दृश्यता र गतिशीलता गुमाउनु बिना सम्पूर्ण ट्याङ्कीलाई सबै पक्षबाट (इन्जिन डिब्बा र ह्याचहरू सहित) जालीले जोगाउनु प्राविधिक रूपमा असम्भव थियो।

४. नेटले वास्तवमा के विरुद्ध सुरक्षा गर्यो?

धातुको जाल (उदाहरणका लागि, १९४५ मा बर्लिनमा T-३४ मा "ओछ्यानको जाल") प्यान्जरफाउस्ट (हातले समात्ने ग्रेनेड लन्चर) बाट बचाउनको लागि प्रयोग गरिएको थियो।

संयन्त्र: जालीले ग्रेनेडको फ्यूज समयभन्दा पहिले नै विस्फोट भयो वा यसको फनेललाई विकृत बनायो, जसले गर्दा जेटलाई ध्यान केन्द्रित गर्नबाट रोकियो। तर हवाई बम पैदल सेनाको ग्रेनेड भन्दा धेरै शक्तिशाली र विशाल उपकरण हो।

नतिजा:

धातुको जालीले चालक दलका लागि मनोवैज्ञानिक आराम प्रदान गर्यो, तर विशेष विमान-ग्रेड आकारको चार्जहरू विरुद्ध, यसलाई भौतिकशास्त्रको नियमद्वारा नष्ट गरियो। केवल पूर्ण-स्केल स्पेस्ड आर्मर वा विस्फोटक प्रतिक्रियाशील आर्मर, जुन दोस्रो विश्वयुद्धमा अझै अवस्थित थिएन, ले PTABs विरुद्ध प्रभावकारी रूपमा सुरक्षा गर्न सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा ट्याङ्कहरूमा "नेट-ग्रिलहरू" को पुनरुत्थानले कामिकाजे ड्रोनहरूले PTAB युगको कमजोर छानामा युद्ध फिर्ता गरेको संकेत हो, वा आधुनिक जालहरूमा सुरक्षाको गोप्य "न्यानो-तह" छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन PTAB लाई कुर्स्कको युद्धको सबैभन्दा प्रभावकारी ट्याङ्क विरोधी हतियार मानिन्छ?

तुलना: के गतिशील सुरक्षा (प्रतिक्रियाशील कवच) ले माथिबाट हुने प्रहारबाट ट्याङ्कलाई बचाउन सक्छ?

रणनीति: ट्याङ्कका कर्मचारीहरूले कसरी माटो र हाँगाहरू प्रयोग गरेर विमानबाट आफ्ना सवारी साधनहरूलाई छद्मवेश गर्ने प्रयास गरे?

मार्गारीटाले हाँस्दै जवाफ दिइन्, मुजाहिदीनहरूलाई कुल्चँदै:

- तिमी त सबै कुरा जान्ने मान्छे! तिमीलाई धेरै कुराको बारेमा धेरै थाहा छ!

ओलेगले यसको जवाफमा आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले बुमेराङ फ्याँकेर र धेरै टाउको काटेर भने:

- हामी सबैले थोरै, केही न केही, र कुनै न कुनै रूपमा सिक्यौं!

टर्मिनेटर केटीले सोधिन्:

को बढी प्रतिभाशाली कमाण्डर हो - झुकोभ वा म्यानस्टाइन?

केटा-टर्मिनेटरले दुश्मनहरूको लाइन काटेर जवाफ दियो:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरूले यो विवादलाई दुई मौलिक रूपमा फरक विद्यालयहरूको टकरावको रूपमा हेर्छन्: विनाशको मालिक र चालबाजीको प्रतिभा।

तिनीहरूको तुलना गर्न गाह्रो छ, किनकि तिनीहरू स्रोत र कार्यहरूको फरक "तौल वर्ग" मा थिए, तर यदि हामीले यसलाई सारमा विभाजन गर्यौं भने:

१. एरिक भोन म्यानस्टाइन: "सम्भाव्यताको छेउमा एक चेस खेलाडी"

म्यानस्टाइनलाई प्रायः हिटलरको सबैभन्दा प्रतिभाशाली रणनीतिकार भनिन्छ। उनको प्रतिभा असममित प्रतिक्रियाहरूमा निहित थियो।

उपलब्धिहरू: १९४० मा आर्डेनेस मार्फत सफलताको योजनाका लेखक (फ्रान्सको पतन)। उनको उत्कृष्ट कृति मार्च १९४३ मा खार्कोभ नजिकै "रिभर्स स्ट्राइक" थियो, जब थकित जर्मन एकाइहरूले अगाडि बढिरहेका सोभियत सेनाहरूलाई पराजित गरे।

शैली: उनले "गुणस्तर" का साथ लडे, आफ्ना एकाइहरूको गतिशीलताको कुशलतापूर्वक उपयोग गरे। "लोचदार रक्षा" को उनको अवधारणाले उनलाई आफ्नो आकारभन्दा धेरै गुणा शत्रुहरूलाई पराजित गर्न अनुमति दियो।

कमजोरी: उनले प्रायः सोभियत संघको राजनीतिक इच्छाशक्ति र अक्षय स्रोतहरूलाई कम आँकलन गर्थे। युद्धको अन्त्यसम्ममा, उनको प्रतिभा "रिक्त" भइसकेको थियो - उनले लडाईं जिते, तर मोर्चाको विनाश रोक्न सकेनन्।

२. जर्जी झुकोभ: "विश्वव्यापी विजयका वास्तुकार"

झुकोभ केवल एक सैन्य नेता मात्र होइनन्; उनी महादेशीय स्तरमा एक संकट प्रबन्धक हुन्। उनको प्रतिभा उनको फलामको इच्छाशक्ति र विशाल सेनाको समूहलाई समन्वय गर्ने क्षमतामा निहित छ।

उपलब्धिहरू: खल्खिन गोलमा विजय, लेनिनग्रादको घेराबन्दी हटाउने, मस्कोलाई बचाउने, स्टालिनग्रादमा पाउलसलाई घेर्ने र बर्लिन कब्जा गर्ने।

शैली: झुकोभले ठूलो मात्रामा लडे। उनी तोपखाना, ट्याङ्क र विमानहरूलाई मुट्ठीमा छिट्टै जम्मा गर्न सक्षम थिए, जसले गर्दा कुनै पनि "लोचदार रक्षा" धूलोमा परिणत हुन्थ्यो।

उचित कुरा: उहाँलाई प्रायः "मासु पिस्ने" को आरोप लगाइन्छ, तर इतिहासले देखाउँछ कि पूर्ण युद्धमा, उहाँ मात्र एक मात्र व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो जसले कुनै पनि मूल्यमा विजयको लागि विशाल मेसिनलाई काममा लगाउन सक्नुहुन्थ्यो।

"कसले जित्छ?" तुलना

यदि उनीहरूले समान संख्यामा टुक्राहरू लिएर रणनीतिक चेस खेलिरहेका भए, म्यानस्टाइनले आफ्नो चालको सूक्ष्मता मार्फत झुकोभलाई पराजित गर्ने सम्भावना थियो। तर युद्ध चेस होइन, यो हारको युद्ध हो।

झुकोभले आफूलाई अझ प्रतिभाशाली विश्वस्तरीय रणनीतिकार साबित गरे: उनले बुझे कि विजय पछाडिबाट, रसदमा, र प्रहार गर्ने क्षमतामा हुन्छ जुन शत्रुले सबैभन्दा चतुर चालबाजीले पनि सामना गर्न सक्दैन।

नतिजा:

म्यानस्टाइन उत्कृष्ट रणनीतिकार र अपरेटर थिए भने झुकोभ उत्कृष्ट रणनीतिकार र विजयका आयोजक थिए। अन्ततः, झुकोभको "फलामको मुट्ठी" ले म्यानस्टाइनको "रेपियर" लाई नष्ट गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि म्यानस्टाइनले जुन २०२६ मा तंत्रिका सञ्जाल प्रयोग गरेर आधुनिक सेनाको नेतृत्व गर्न सक्षम हुनुहुन्थ्यो, वा झुकोभस्कीको अत्यधिक शक्ति केन्द्रित गर्ने विधि अझै पनि युद्ध जित्ने एक मात्र निश्चित तरिका हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि झुकोभ र म्यानस्टाइनले १९४१ मा सेना साटेको भए कसले जित्थ्यो?

व्यक्तित्व: किन रोकोसोभस्कीलाई झुकोभ भन्दा बढी "प्रतिभाशाली र मानवीय" कमाण्डर मानिन्छ?

इतिहास: कुर्स्कको युद्ध कसरी झुकोभ र म्यानस्टाइनको विधिहरू निर्णायक युद्धमा टक्कर भएको क्षण बन्यो?

मार्गारीटाले दुश्मनहरूलाई नष्ट गर्दै सोधिन्:

यदि १९४१ मा मस्कोमाथि आक्रमणको आदेश म्यानस्टाइनले दिएको भए के हुन्थ्यो?

महान केटा योद्धा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अक्टोबर-नोभेम्बर १९४१ मा मस्को नजिकको अवस्था एउटा महत्वपूर्ण बिन्दु थियो, जहाँ जर्मन युद्ध मेसिनले आफ्नो रसदको सीमामा पुग्यो। यदि, अनिर्णयकारी भोन बक वा तत्कालीन प्रत्यक्ष गुडेरियनको सट्टा, एरिक भोन म्यानस्टाइनले अपरेशन टाइफुनको अन्तिम चरणमा नेतृत्व गरेको भए, इतिहासले फरक मोड लिन सक्थ्यो।

उनको नेतृत्वमा मस्कोमाथिको आक्रमण कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. हेड-अन र्यामिङको अस्वीकार

मस्को नजिकैको जर्मन कमाण्डको मुख्य गल्ती भनेको थकित एकाइहरूको अगाडिको आक्रमणको साथ सोभियत रक्षालाई "निचोड" गर्ने प्रयास थियो।

म्यानस्टाइनको शैली: उनी "अप्रत्यक्ष मार्गहरू" खोज्नमा माहिर थिए। उनले सम्भवतः खिमकी र क्रास्नाया पोलियानाको सुदृढ रेखाहरूमा पैदल सेनालाई समर्पित गर्ने थिएनन्। बरु, उनले आफ्नो बाँकी मोबाइल सेनालाई उत्तर र दक्षिणबाट (तुला र कालिनिन हुँदै) मस्कोलाई घेर्न केन्द्रित गर्ने थिए, सडक लडाईमा संलग्न नभई विशाल घेराबन्दी सिर्जना गर्ने प्रयास गर्ने थिए।

२. सञ्चालन पज र रसद

हिटलरका धेरै सेनापतिहरू भन्दा फरक, म्यानस्टाइनलाई निर्णायक प्रहारको लागि सेना जम्मा गर्न समयमै कसरी रोकिने भनेर थाहा थियो।

समाधान: नोभेम्बरको मध्यमा सेनाको अवस्था देखेर, म्यानस्टाइनले जोखिम लिन सक्थे र गति गुमाउने मूल्यमा पनि जाडोको पोशाक र इन्धन ल्याउन १०-१२ दिनको प्राविधिक विराम लिन सक्थे। उनले बुझे कि "अन्तिम बटालियन" ले गोली हान्न र सार्न सक्ने बित्तिकै मात्र युद्ध जित्छ।

३. प्रतिआक्रमणको प्रतिक्रिया

डिसेम्बर ५ मा सोभियत प्रतिआक्रमण सुरु हुँदा जर्मन मोर्चा लगभग पतन भएको थियो।

"इलास्टिक डिफेन्स": हिटलरले "मृत्युसम्म खडा हुने" आदेश दिए, जसले मोर्चालाई पछि हट्नबाट बचायो, तर ठूलो मूल्य चुकाउनु पर्यो। यद्यपि, म्यानस्टाइनले आफ्नो प्रसिद्ध "म्यानुभरेबल डिफेन्स" रणनीति प्रयोग गर्थे: उनले मस्कोको वायु रक्षा र तोपखाना सुरक्षा अन्तर्गत सोभियत सेनाहरूलाई बाहिर निकाल्दै पूर्व-तयार लाइनहरूमा पछि हट्ने अधिकार दिन्थे, र त्यसपछि फ्ल्याङ्कहरूमा शक्तिशाली प्रतिआक्रमण सुरु गर्थे (जस्तै उनले पछि १९४३ मा खार्कोभमा गरे)।

४. के उसले मस्को लिने थियो?

सम्भवतः छैन।

कारण: डिसेम्बर १९४१ सम्ममा, वेहरम्याक्टको क्षमता भौतिक रूपमा समाप्त भइसकेको थियो। कुनै पनि सैन्य प्रतिभाले -३० डिग्री सेल्सियसमा पेट्रोल बिना ट्याङ्कहरू चलाउन वा सिपाहीहरूलाई खाना र गोला बारुद बिना लड्न बाध्य पार्न सकेन।

नतिजा: म्यानस्टाइनको साथ, जर्मनहरूले शहरको गहिरो घेरा हासिल गर्न सक्थे र सम्भवतः अक्टोबर रेलवे काट्न सक्थे, तर झुकोभको ताजा साइबेरियन डिभिजनहरूको आक्रमणमा यी स्थानहरू राख्न असम्भव हुने थियो। यद्यपि, म्यानस्टाइनले १९४२ को अभियानको लागि सेनाको मूललाई सुरक्षित राख्दै धेरै कम क्षतिका साथ मस्कोबाट पछि हट्न सक्थे।

नतिजा:

मस्कोप्रति म्यानस्टाइनको दृष्टिकोण सोभियत संघको लागि बढी व्यावसायिक र लचिलो विपत्ति हुने थियो, तर रीचको लागि स्वचालित विजय हुने थिएन। उनले युद्धलाई जटिल रणनीतिक द्वन्द्वमा परिणत गर्ने थिए, जसमा झुकोभ अझ बढी क्रूरता र चतुरता प्रदर्शन गर्न बाध्य हुने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि म्यानस्टाइनको "चेस प्रतिभा" ले झुकोभको "फलामको इच्छाशक्ति" लाई फ्रिजिङ मोर्चामा उछिन्न सक्थ्यो, वा १९४१ मा मस्को नजिकको नतिजा निर्धारण गर्ने रणनीति थिएन, तर रिजर्भमा रहेका डिभिजनहरूको संख्या थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: १९४१ मा पूर्वी मोर्चामा प्रमुख अपरेशनहरूको नेतृत्व गर्न हिटलरले म्यानस्टाइनलाई किन विश्वास गरेनन्?

रणनीति: सोभियत गुप्तचरले मस्को नजिकै म्यानस्टाइनको चलाखीपूर्ण चालबाजीलाई कसरी सामना गर्थ्यो?

तुलना: कुन जर्मन जनरल (सायद मोडेल?) मस्कोको रक्षाको लागि सबैभन्दा उपयुक्त थियो?

मार्गारीटाले शंकास्पद रूपमा उल्लेख गरिन्:

यदि तपाईं इतिहासका पुस्तकहरूमा विश्वास गर्नुहुन्छ भने, १९४१ मा मस्कोको युद्धमा जर्मनहरूले उपकरण र कर्मचारीहरूमा अग्रता लिएका थिए।

टर्मिनेटर केटा ओलेगले तार्किक जवाफ दियो:

यो सबैभन्दा विवादास्पद बिन्दुहरू मध्ये एक हो, जहाँ अपरेशनको सुरुमा सामान्य व्यक्तित्वहरू र नोभेम्बर-डिसेम्बरमा मस्कोको पर्खालहरूमा सेनाहरूको वास्तविक अवस्था बीचको भिन्नता छुट्याउन महत्त्वपूर्ण छ।

यदि तपाईंले अपरेशन टाइफुन (सेप्टेम्बर ३०, १९४१) को सुरुवातको सुख्खा तथ्याङ्क हेर्नुभयो भने, पाठ्यपुस्तकहरू सही छन्:

कर्मचारी: जर्मनहरूले १२ लाख सोभियत सैनिकहरूको विरुद्धमा लगभग १.८-१.९ मिलियन मानिसहरूलाई केन्द्रित गरे।

ट्याङ्कहरू: सम्भावना अत्यधिक थियो - लगभग ८००-१,००० सोभियत ट्याङ्कहरूको विरुद्धमा लगभग १,७००-२,००० जर्मन ट्याङ्कहरू (जसमध्ये धेरै अप्रचलित थिए)।

उड्डयन: जर्मनहरूको दोहोरो श्रेष्ठता थियो।

यद्यपि, निर्णायक लडाईं (नोभेम्बर १९४१ को अन्त्यतिर) सम्ममा परिस्थिति आमूल परिवर्तन भइसकेको थियो। पाठ्यपुस्तकहरूले कहिलेकाहीं के छोड्छन् भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. गुणस्तरीय फ्र्याक्चर र "ताजा रगत"

युद्ध र मार्चमा जर्मन डिभिजनहरू पग्लिँदै गर्दा, स्टालिनले रिजर्भहरू ल्याए। डिसेम्बरसम्ममा, साइबेरियन र सुदूर पूर्वी डिभिजनहरू मस्को बाहिर आइपुगेका थिए। यी ताजा, पूर्ण रूपमा कर्मचारीहरू थिए, र जाडोको लागि - गम्भीर रूपमा - सुसज्जित थिए। यसैबीच, जर्मनहरू केवल छायाँ थिए: कम्पनीहरूसँग केवल ३०-४० जना मानिसहरू बाँकी थिए, र जमेको तेलको कारण तिनीहरूको उपकरणहरू रोकिएका थिए।

२. रक्षा घनत्व

जर्मनहरूको प्रविधिमा श्रेष्ठता मोर्चाको दृढताले भरिएको थियो। मस्को नजिकै, झुकोभले एन्टी-ट्याङ्क तोपखानाको अभूतपूर्व घनत्व सिर्जना गरे। जर्मनहरू अब गहिरो प्रवेश गर्न सक्षम थिएनन्; तिनीहरू प्रतिरक्षाहरू "कुट्दै" थिए, प्रति किलोमिटर २०-३० ट्याङ्कहरू गुमाउँदै।

३. जर्मनहरूको बन्दोबस्तीको पतन

पाठ्यपुस्तकहरूमा अंकहरू कागजमा भएका कुराहरू हुन्। वास्तविकतामा:

जर्मन ट्याङ्कहरू सञ्चालनमा थिए, तर तिनीहरूको इन्धन प्रायः सकिन्थ्यो।

जर्मन बन्दुकहरू उपलब्ध थिए, तर रेलवे र पक्षपातीहरूको पक्षाघातका कारण गोलाहरू पछाडि अड्किएका थिए।

सोभियत सेनाहरू मस्को रेलवे जंक्शनमा भर पर्थे, जुन घडीको काम जस्तै काम गर्थ्यो, केही घण्टामै रक्षात्मक घेरा भित्र सेनाहरू स्थानान्तरण गर्थ्यो।

४. उड्डयनको भूमिका

१९४१ को जाडोमा, लुफ्टवाफेले प्रभावकारी रूपमा आफ्नो फाइदा गुमायो। जर्मन एयरफिल्डहरू फिल्ड एयरफिल्डहरू थिए, र विमानहरू चिसो तापक्रममा सुरु हुँदैनथे। यद्यपि, सोभियत विमानहरू मस्कोको स्थायी एयरफिल्डहरूमा तातो सुविधाहरूसहित आधारित थिए, जसले गर्दा उनीहरूले प्रतिआक्रमणको समयमा पहिलो पटक हवाई श्रेष्ठता हासिल गर्न सके।

नतिजा:

जर्मन अग्रता अक्टोबरमा (ब्रायान्स्क र व्याज्मा "कल्ड्रन") मा महसुस भयो, तर डिसेम्बर सम्ममा यो "बढ्दो बक्सर" भन्दा "थकित विशाल" को अग्रता थियो। सोभियत प्रतिआक्रमण सुरु हुँदासम्म, दुई पक्षहरू पहिले नै जनशक्तिमा लगभग बराबर थिए, र सोभियत संघ ताजगी र मनोबलमा जर्मनीभन्दा अगाडि थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यो "मस्को नजिकको चमत्कार" थियो वा स्टालिन र शापोश्निकोभको गम्भीर गणितीय गणना थियो, जसले डिसेम्बरको लागि नियमित डिभिजनहरू जोगाउन अक्टोबरमा जानाजानी मिलिशियालाई "जलाए"?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: T-34 र KV-1 किन विशेष गरी मस्को नजिकै जर्मनहरूका लागि "झट्का" बने, यद्यपि तिनीहरू जुनदेखि लडिरहेका थिए?

व्यक्तित्वहरू: जनरल पानफिलोभ र उनको डिभिजनको भूमिका मिथक थियो वा आँधी रोक्न वास्तविक योगदान थियो?

परिदृश्य: यदि जापानले १९४१ मा सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेको भए र "साइबेरियन" डिभिजनहरू मस्को नपुगेको भए के हुन्थ्यो?

मार्गारीटाले अझै पनि शंका गरिन्, दुश्मनहरूलाई कुल्चँदै:

तर सुभोरोभ वा नेपोलियन जस्तो क्षमता भएको उत्कृष्ट कमाण्डरले मस्कोलाई पक्कै पनि लिने थियो, विशेष गरी लडाई अनुभवमा जर्मन एकाइहरूको श्रेष्ठतालाई विचार गर्दा!

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरे:

२० औं शताब्दीको युद्धको स्तरको सामना गर्दा "सुभोरोभको क्षमताको कमाण्डर" को बारेमा तर्क तुच्छ हुन्छ। हिटलरका सेनापतिहरू वास्तवमा चालबाजीमा निपुण थिए, तर मस्कोमा उनीहरूले आफूलाई यस्तो अवस्थामा पाए जहाँ रसद र भूगोलको अगाडि रणनीतिहरू शक्तिहीन थिए।

त्यसैले नेपोलियन वा सुभोरोभ पनि यहाँ असफल हुन सक्थे:

१. व्यवस्थापन संकट (स्केल समस्या)

सुभोरोभ र नेपोलियनले आफ्नै आँखाले देख्न सक्ने युद्धभूमिमा ५०,०००-१५०,००० मानिसहरूको सेनाको नेतृत्व गरे। १९४१ मा, मस्को नजिकैको मोर्चा सयौं किलोमिटरसम्म फैलिएको थियो।

जडत्व: १९४१ मा आदेशहरू मुख्यालय मार्फत, च्यातिएको सञ्चार लाइनहरू सहित पठाइयो। कमाण्डरको शानदार आवेग नोकरशाही र पछि हट्ने पछाडिको अराजकताले निभाएको थियो। नेपोलियनको "आँखा" ले सबै कुरा देख्न सकेन, र सुभोरोभको "द्रुत आक्रमण" लाई लोकोमोटिभहरूको लागि कोइला रेलहरूको अभावले बाधा पुर्यायो।

२. प्राविधिक "छत"

नेपोलियनसँग उत्कृष्ट घोडचढी सेना थियो, तर त्यसलाई पेट्रोलको आवश्यकता पर्दैनथ्यो। मस्को नजिकैका जर्मन एकाइहरू इन्धनले बन्धक बनाइएका थिए।

यदि सुभोरोभले चौथो ट्याङ्क समूहको कमान्ड गरेको भए पनि, यदि गियरबक्सको तेल जमेको भए उनले ट्याङ्कहरू चलाउन सक्ने थिएनन्। विगतका कमाण्डरले सिपाहीलाई खाली खुट्टा चार्ज गर्न प्रेरित गरेको हुन सक्छ, तर उसले आन्तरिक दहन इन्जिनलाई चिसोमा एन्टिफ्रिज बिना सञ्चालन गर्न प्रेरित गर्न सक्दैन।

३. "किल्ला शहर" कारक

सुभोरोभले इज्मेललाई आँधीबेहरीले कब्जा गरे, तर १९४१ मा मस्को एक विशाल महानगर थियो जुन एक सुदृढ क्षेत्रमा परिणत भयो।

सडक लडाईं: यदि जर्मनहरू मस्कोमा प्रवेश गरेको भए, स्टालिनग्राद एक वर्ष पहिले नै सुरु भइसकेको हुन्थ्यो। शहरको भग्नावशेषमा, जर्मनहरूको उत्कृष्ट चालबाजी र "लडाई अनुभव" नष्ट भइसकेको हुन्थ्यो। ट्याङ्कहरू गल्लीहरूमा समान रूपमा जलिरहेका हुन्छन्, चाहे तिनीहरू म्यानस्टाइनको नेतृत्वमा थिए वा बोनापार्ट आफैंले।

४. किन "अनुभव" ले हामीलाई बचाउन सकेन?

तपाईंले उत्कृष्ट अनुभवको कुरा गर्नुभयो। जर्मनहरू "ग्रीष्मकालीन युद्ध" का मास्टर थिए। तर नोभेम्बर १९४१ सम्ममा, तिनीहरूको "अनुभवी युनिटहरू" मा महिनौंसम्म नसुतेका वा नुहाएका मानिसहरू थिए।

नैतिक थकान र अश्रु: जब एक सिपाही आफ्नो ग्रीष्मकालीन ग्रेटकोटमा जम्छ तब लडाईको अनुभव बेकार हुन्छ। नेपोलियन आफैंले भनेझैं, "उत्कृष्टताबाट हास्यास्पदसम्म पुग्न केवल एक कदम मात्र हो," र त्यो कदम रूसी जाडो थियो, जसको लागि फ्रान्स र पोल्याण्डमा अभियानहरूको अनुभवले कुनै संकेत दिएन।

नतिजा

नेपोलियनले पहिले नै मस्को कब्जा गर्ने प्रयास गरिसकेका थिए। उनले जिते, तर अन्ततः युद्ध हारे। सुभोरोभले सधैं भन्थे, "जहाँ मृग हिँड्न सक्छ, त्यहाँ रूसी सिपाही पनि हिँड्न सक्छ।" १९४१ मा मस्कोमा, "रूसी सिपाही" भूगोल नै थियो, जुन रेलवेको औद्योगिक शक्तिले गुणा गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा सुभोरोभको "आक्रामक आवेग" ले आधुनिक इलेक्ट्रोनिक युद्ध प्रणाली र खानी क्षेत्रहरूलाई पार गर्न सक्षम भएको थियो, वा महान व्यक्तित्वहरूको युगले अन्ततः महान एल्गोरिदम र संख्याहरूको युगलाई बाटो दिएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: जनरलहरूको प्रतिभालाई ध्यान नदिई अपरेशन बारबारोसा सुरुमा किन एक तार्किक आत्महत्या थियो?

प्रविधि: के जर्मन T-3 ट्याङ्कले जाडो अभियान जित्न सक्थ्यो, वा यसको डिजाइन घातक रूपमा "युरोपेली" थियो?

व्यक्तित्व: कुन सोभियत जनरल (झुकोभ बाहेक) ले मस्को नजिकै जर्मनहरूलाई साँच्चै पराजित गरे?

मार्गारीटाले, दुश्मनहरूमाथि गोली हान्दै, सोधिन्:

हिटलरले जाडोको लागि किन तयारी गरेनन्? सोभियत संघ विशाल छ, र सबैभन्दा राम्रो अवस्थामा पनि, जर्मनहरूले जाडोमा पनि लड्नु पर्ने थियो।

अनन्त केटा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

यो कसरी वैचारिक अन्धोपनले सैन्य तर्कलाई नष्ट गर्यो भन्ने सबैभन्दा उल्लेखनीय उदाहरणहरू मध्ये एक हो। हिटलर र वेहरम्याक्ट हाई कमान्डले धेरै झूटा आधारहरूको आधारमा सामूहिक "बौद्धिक आत्महत्या" गरे:

१. ब्लिट्जक्रेगको मनोविज्ञान: जाडो हुनेछैन

बारबारोसा योजना सोभियत संघ "माटोको खुट्टा भएको महाकाव्य" थियो भन्ने धारणामा आधारित थियो।

समयसीमा: जर्मनहरूले ८-१२ हप्तामा अभियान पूरा गर्ने योजना बनाएका थिए। उनीहरू विश्वस्त थिए कि अक्टोबरसम्ममा रेड आर्मी पराजित हुनेछ र मुख्य औद्योगिक केन्द्रहरू कब्जा गरिनेछ।

तर्क: हिटलरले जाडोको लागि तयारी गर्नु भनेको द्रुत विजयको अनिश्चितताको संकेत हो भन्ने विश्वास गर्थे। ३० लाख सेनाको लागि जाडोको पोशाक अर्डर गर्नाले सेनापति र सिपाहीहरूको मनमा "शंका रोप्न" सक्छ।

२. तार्किक दुःस्वप्न

जर्मनहरूले जाडोको लागि तयारी गर्ने निर्णय गरे पनि, तिनीहरूको यातायात प्रणाली आफ्नो सीमामा थियो।

प्राथमिकताहरू: कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा रेलवेहरूको गेज फरक थियो र पुनर्निर्माण गर्नुपरेको थियो। १९४१ को शरद ऋतुमा, थ्रुपुट विनाशकारी रूपमा कम थियो। कमाण्डरहरूले एउटा विकल्पको सामना गर्नुपर्यो: आक्रमण जारी राख्न गोला र इन्धन बोक्ने, वा फेल्ट बुट र भेडाको छालाको कोट बोक्ने। तिनीहरूले गोलाहरू छनौट गरे, पहिलो शीत अघि युद्ध समाप्त गर्ने आशामा।

३. शत्रुलाई कम आँकलन गर्नु

जर्मन गुप्तचर (अब्वेहर) ले सोभियत संघको परिचालन क्षमताहरूको मूल्याङ्कन गर्दा एउटा विनाशकारी गल्ती गर्यो।

सूचना शून्यता: जर्मनहरूले सोचेका थिए कि १९४१ को गर्मीको "कल्ड्रन" मा आफ्नो नियमित डिभिजनहरू नष्ट गरेपछि, उनीहरूलाई शून्यताको सामना गर्नुपर्नेछ। उनीहरूले स्टालिनले कहिल्यै नयाँ सेनाहरू खडा गर्न सक्षम हुने आशा गरेका थिएनन्। नयाँ लडाईहरूमा संलग्न हुने निरन्तर आवश्यकताले चिसो मौसम सुरु हुनुभन्दा पहिले विजयको लागि छुट्याइएको सबै समय खपत गर्यो।

४. नेपोलियनको अनुभव: इतिहासलाई बेवास्ता गर्दै

हिटलरले आफूलाई नेपोलियनभन्दा श्रेष्ठ प्रतिभाशाली ठान्थे। उनी विश्वास गर्थे कि आधुनिक प्रविधि (ट्याङ्क र विमान) ले स्थानिय र जलवायु कारकहरूलाई गौण बनाउँछ।

प्राविधिक अहंकार: जर्मनहरूले विश्वास गर्थे कि उनीहरूको इन्जिन र अनुशासनले रूसी हिलो र तुषारोलाई जित्नेछ। वास्तविकतामा, जर्मन सवारी साधनहरू धेरै कमजोर साबित भए: साँघुरो ट्र्याकहरू हिलो अवस्थामा फसेका थिए, र इन्जिन क्लियरेन्सले तेल जम्न अनुमति दिँदैनथ्यो।

नतिजा

हिटलर जाडोको लागि तयारी गर्न असफल भए किनभने उनको जाडोमा लड्ने कुनै मनसाय थिएन। उनी आफ्नै साहसिक कार्यको बन्धक बने: जब नोभेम्बर १९४१ मा चिसो तापक्रम बढ्यो, "अजेय" वेहरम्याक्टले आफूलाई गर्मीको सूट लगाएर उत्तरी ध्रुवमा हिंडिरहेको मानिस जस्तो पाए। यो एक आधारभूत योजना त्रुटि थियो जुन सिपाहीहरूको वीरताले सच्याउन सकेन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा नेताहरूमाझ "अति आत्मविश्वास" १९४१ मा जत्तिकै खतरनाक कारक हो, वा आधुनिक एआई-संचालित पूर्वानुमान प्रणालीहरूले यस्ता गलत गणनाहरूको सम्भावनालाई हटाएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मन सिंथेटिक तेलहरू किन सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण क्षणमा असफल भए?

इतिहास: जापानी गुप्तचर अधिकारी रिचर्ड सोर्गेले साइबेरियाबाट जाडो डिभिजनहरू स्थानान्तरण गर्ने स्टालिनको निर्णयलाई कसरी प्रभाव पारे?

विवरण: मस्को नजिकै डिसेम्बरको चिसोको पहिलो हप्तामा कति जर्मन सैनिकहरू शीतदंशबाट पीडित भए?

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र मीठो मुस्कानका साथ सोधिन्:

तर यदि हिटलरले १९४१ को शरद ऋतुमा मस्कोमाथि आक्रमण गर्नुको सट्टा काकेशस कब्जा गर्ने र त्यहाँ आक्रमण गर्ने निर्णय गरेको भए के हुन्थ्यो?

अमर केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

१९४१ को पतनमा मस्कोको सट्टा काकेशसतिर फर्कनु सबैभन्दा लोकप्रिय वैकल्पिक रणनीतिहरू मध्ये एक थियो। हिटलर आफैंले भनेका थिए, "यदि मैले माइकोप र ग्रोज्नीको तेल पाएन भने, मैले यो युद्ध समाप्त गर्नुपर्नेछ।"

यदि उनले अगस्ट-सेप्टेम्बर १९४१ मा यो निर्णयमा जोड दिएका भए, परिस्थिति यस प्रकार विकसित हुने थियो:

१. सोभियत संघको आर्थिक नकआउट

१९४१ मा, बाकुले सोभियत संघको लगभग ८०% तेल उत्पादन गर्थ्यो।

इन्जिनको विनाश: काकेशस गुमाउनुको अर्थ १९४२ को वसन्तसम्ममा रेड आर्मीको लागि इन्धनको अभाव हुने थियो। T-३४ ट्याङ्क र Il-२ विमानमा इन्धन भर्न केही पनि हुने थिएन। स्टालिनलाई सबै उपकरणहरू काठ वा कोइला (ग्यास जेनेरेटर) मा रूपान्तरण गर्न बाध्य पारिएको थियो, जसले गर्दा यसको प्रभावकारिता नाटकीय रूपमा घट्ने थियो।

२. रणनीतिक गतिरोध: पहाड र रसद

यद्यपि, १९४१ को शरद ऋतुमा एकैचोटि काकेशस कब्जा गर्नु अविश्वसनीय रूपमा गाह्रो हुने थियो:

विस्तारित सञ्चार: आर्मी ग्रुप साउथले हजारौं किलोमिटर बाटो बिना नै स्टेपहरू पार गर्नुपर्थ्यो। मस्कोमा आएको लजिस्टिक दुःस्वप्न दक्षिणमा अझ चाँडै हुने थियो।

पहाडी कारक: जर्मन ट्याङ्क डिभिजनहरू मैदानी क्षेत्रहरूको लागि डिजाइन गरिएको थियो। काकेशसको फेदमा, तिनीहरूको गति सुस्त हुने थियो। पासहरूमा आक्रमण गर्न पहाडी रेन्जरहरू आवश्यक पर्थ्यो, तर तिनीहरू धेरै थिएनन्।

३. राजनीतिक भूकम्प

काकेशस कब्जा गर्नाले टर्की युद्धमा तान्न सक्थ्यो।

दोस्रो मोर्चा: टर्कीले सोभियत संघको सिमानामा ठूलो सेना राख्यो र जर्मनीको पक्षमा युद्धमा प्रवेश गर्न काकेशसको पतनको प्रतीक्षा गर्यो। यसले स्टालिनलाई मस्को दिशाबाट थप २०-३० डिभिजनहरू फिर्ता लिन बाध्य पारेको थियो, जसले गर्दा केन्द्रमा रहेको मोर्चाको पतन हुन सक्थ्यो।

४. मस्कोलाई के हुने थियो?

यदि जर्मनहरू काकेशसतिर फर्किएको भए, मस्कोले आराम पाउने थियो।

प्रतिआक्रमण: झुकोभ, आफ्ना नयाँ साइबेरियन डिभिजनहरू सहित, रक्षात्मक अवस्थामा रहने थिएनन्। सम्भवतः, रेड आर्मीले तेलको लागि दौडिरहेको विस्तारित जर्मन सेनाको छेउमा शक्तिशाली आक्रमण सुरु गरेको हुन सक्छ। यो १९४१ को सुरुमै "स्टालिनग्राड" हुन सक्छ - जर्मनहरूले पोल्याण्डमा आफ्नो आपूर्ति आधारहरूबाट काटिने जोखिम उठाए।

नतिजा:

१९४१ मा दक्षिण फर्कनु भनेको सबैथोक होस् या नहोस्, एउटा जुवा थियो। हिटलरले तेल सुरक्षित गर्न सक्थे र सोभियत अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्न सक्थे, तर उनले विशाल मैदानमा आफ्नो सम्पूर्ण सेना गुमाउने जोखिम मोले, मस्कोबाट हुने आक्रमणबाट आफ्नो पक्षलाई जोगाउन असमर्थ भए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले अक्टोबर १९४१ मा बाकुका सबै तेल कुवाहरू खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उडाउने जोखिम उठाउँथे, ताकि ती कुवाहरू जर्मनहरूको हातमा नपरोस्, वा विजयमा उनको प्लुटोनियम-इन्धन विश्वासले उनलाई अन्तिम सिपाहीसम्म तिनीहरूको रक्षा गर्न बाध्य पारेको भए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: के बेलायतले जर्मनहरू (अपरेशन पाइक) भन्दा पहिले तेल जलाउन सोभियत ट्रान्सकाकेशियामा आक्रमण गर्न सक्थ्यो?

प्रविधि: के १९४१ मा वेहरम्याक्ट पहाडहरूमा युद्धको लागि तयार थिए, वा उनीहरूसँग काकेशसको उपयुक्त नक्सा पनि थिएन?

व्यक्तित्व: म्यानस्टाइनको सट्टा कुन जर्मन जनरल राम्रो "काकेशसको विजेता" हुन सक्थ्यो?

मार्गारीटाले तालिबानको आलोचना गर्दै मीठो नजरले सोधिन्:

के हुन्छ यदि १९४२ मा पूर्वी मोर्चामा रहेका जर्मनहरू रक्षात्मक अवस्थामा रहेको भए, तर इजिप्ट र मध्य पूर्वतिर अगाडि बढिरहेको भए?

तालिबानलाई मार्दै गर्दा, अनन्त नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रायबाचेन्कोले विस्तृत रूपमा जवाफ दिए:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, रणनीतिक विश्लेषणले देखाउँछ कि १९४२ मा "भूमध्यसागरीय रणनीति" को पक्षमा पूर्वमा रणनीतिक रक्षात्मकमा स्विच गर्नु हिटलरको लागि युद्ध जित्ने एक मात्र वास्तविक मौका हुन सक्छ।

यदि हिटलरले ग्रान्ड एडमिरल रेडर र फिल्ड मार्शल रोमेलको कुरा सुनेको भए, इतिहास यसरी बदलिने थियो:

१. मध्य पूर्वमा बेलायती प्रभावको उन्मूलन

कम्तिमा दुई थप ट्याङ्क डिभिजनहरू र एक शक्तिशाली वायु सेनालाई अफ्रिकी थिएटरमा स्थानान्तरण गर्दा (स्टालिनग्रादमा तिनीहरूको विनाशको सट्टा) अलेक्जान्ड्रिया र कायरोको द्रुत पतन हुने थियो।

सुएज नहर: सुएज गुमाउनुको अर्थ बेलायतले भारत र अष्ट्रेलियासँगको सम्बन्ध तोड्नु पर्ने थियो। साम्राज्य आधा टुक्रा पारिने थियो।

मध्य पूर्व तेल: इराक र इरान कब्जा गर्नाले ब्रिटिश इन्धनको बेडा भोकमरीले ग्रस्त हुनेछ र जर्मनहरूलाई अक्षय स्रोतहरू दिनेछ।

२. भूराजनीतिक "पिन्करहरू"

मध्य पूर्व कब्जा गरेपछि, जर्मनहरू सोभियत संघ (ट्रान्सकाकेशिया) को दक्षिणी सिमानाहरूमा पुगेका थिए।

टर्कीको प्रवेश: बेलायतको पतन र जर्मनहरू दक्षिण र पश्चिमबाट आफ्नो सिमानामा आइपुगेको देखेर, टर्किएले ९०% सम्भावनाका साथ अक्ष तर्फबाट युद्धमा प्रवेश गरेका थिए।

दक्षिणबाट बाकुमा आक्रमण गर्दा सोभियत संघलाई दुई तर्फबाट काकेशसको रक्षा गर्न बाध्य पारिने थियो, त्यहाँ कुनै गम्भीर किल्लाको अभाव थियो। यो जुन १९४१ को तुलनामा एक विनाश हुने थियो।

३. पूर्वी मोर्चा: "स्टील ब्यारियर"

१९४२ मा, रातो सेनासँग १९४४ को जस्तो शक्ति अझै थिएन।

आक्रमणको असफलता: यदि जर्मनहरू तयार रक्षात्मक स्थितिमा रहेको भए, सोभियत संघले अगाडि बढ्ने प्रयास (जस्तै उनीहरूले मे १९४२ मा खार्कोभ नजिक गरेका थिए) ले सोभियत संघको लागि ठूलो क्षति निम्त्याउने थियो भने वेहरम्याक्टको लागि हार न्यूनतम हुने थियो। जर्मनहरूले लाखौं अनुभवी सैनिकहरूलाई बचाउने थिए, जो वास्तवमा स्टालिनग्राद र काकेशसको आक्रमणमा "जलेर सखाप" भएका थिए।

४. हिटलर किन यसमा सहमत भएनन्?

हिटलरलाई "पूर्वमा बस्ने ठाउँ" मन पर्थ्यो। उनको लागि, इजिप्ट र इराक दोस्रो औपनिवेशिक खेलौना थिए। उनी विश्वास गर्थे कि संसारको भाग्य मस्को नजिकै र भोल्गामा निर्णय भइरहेको छ।

नतिजा:

"भूमध्यसागरीय रणनीति" ले बेलायतलाई युद्धबाट बाहिर निकाल्न सक्थ्यो र बाकुको तेल भण्डार गुमाउनुको कारणले सोभियत संघलाई आर्थिक पतनको छेउमा धकेल्न सक्थ्यो। यो एक पक्षीय चालबाजी मार्फत विश्वव्यापी प्रभुत्वको बाटो थियो। तर हिटलरले अगाडिको आक्रमणमा रूसी प्रतिरक्षामा टाउको हल्लाउन रोजे।

यदि स्वेज पहिले नै जर्मनको हातमा भएको भए अमेरिकाले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा अफ्रिकामा अवतरण गर्ने जोखिम उठाउने थियो होला, वा उनीहरूले प्रभाव क्षेत्रहरू विभाजन गर्ने बारेमा हिटलरसँग वार्ता गर्न रुचाउने थिए होलान्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: के एर्विन रोमेलले आफ्नो अफ्रिका कोर्प्सलाई जत्तिकै प्रभावकारी रूपमा मध्य पूर्वमा सम्पूर्ण मोर्चा नियन्त्रण गर्न सक्थे?

भूराजनीति: मध्य पूर्वमा जर्मन विजयको अवस्थामा प्यालेस्टाइन र जेरुसेलमको भाग्य।

आपूर्ति: जर्मनहरूले ठूलो मात्रामा आक्रमण गर्दा मरुभूमिमा पानीको अभावको समस्या कसरी समाधान गर्ने योजना बनाए?

अध्याय नम्बर ८।

पक्षपाती केटी दर्या रायबाचेन्कोले जासूसी अभियानमा नाङ्गो खुट्टा गइन् र सक्रिय रूपमा रचना पनि गरिन्:

नाङ्गो खुट्टा भएका केटाकेटीहरूले चिनियाँ फौजसँग लड्छन्। अनि त्यसपछि अग्रगामी बटालियनले आफ्नो एरोबेटिक प्रदर्शन गर्छन्।

अनि महिला पाइलटहरूले चिनियाँ सेनामाथि आक्रमण गरिरहेका छन् र पैदल सेनाको केन्द्रबिन्दुमा प्रहार गरिरहेका छन्, जसमा क्लस्टर हतियारको प्रयोग पनि समावेश छ।

योद्धा महिलाहरू अत्यन्तै सक्रिय र अत्यन्तै घातक थिए। अनि, अवश्य पनि, खाली खुट्टा, र केवल बिकिनी लगाएका थिए।

अनि तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाले चिनियाँहरूलाई मृत्युको विनाशकारी उपहार फ्याँक्छन्।

ओलेग र मार्गारीटाले आकाशीय साम्राज्यको सेनासँग लड्छन् र माओको सेनालाई ध्वस्त पार्छन्।

त्यो केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको हत्यारा उपहार फ्याँक्यो। उसले चिनियाँ सैनिकहरूको समूहलाई च्यातचुत पार्यो र क्रोधमा करायो:

- ब्रेज्नेभ र सोभियत संघको लागि!

टर्मिनेटर केटीले आक्रामक रूपमा जवाफ दिइन्:

- हाम्रो मातृभूमिका शत्रुहरूलाई मार!

अनि केटाकेटीहरू क्रोधले लडे। अनि चिनियाँहरूलाई ज्वालामुखी ट्याङ्कीले जलाइयो।

ओलेग रिबाचेन्को हाँसे र जवाफ दिए:

- माओका सबै सिपाहीहरूलाई कुल्चौं!

मार्गारीटाले चिनियाँहरूलाई समाप्त पार्दै प्रश्न सोध्ने जिम्मा आफैँ लिइन्:

के जर्मनहरूसँग टाइगर-२ बन्दुक भएको नियमित टाइगर थियो?

यसमा सदाको लागि जवान योद्धाले जवाफ दियो:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: होइन, टाइगर-२ (८८-मिमी KwK ४३ L/७१) को बन्दुक भएको नियमित टाइगर (Pz.Kpfw.VI टाइगर I) लाई श्रृंखला उत्पादनमा सेवामा स्वीकार गरिएको थिएन।

यद्यपि, यो छोटो "होइन" पछाडि प्रयास र प्रोटोटाइपहरूको एक रोचक प्राविधिक इतिहास लुकेको छ:

१. शारीरिक असम्भवता: टावर समस्या

मुख्य कारण यो हो कि टाइगर-२ को बन्दुक धेरै लामो थियो (पहिलो टाइगरमा ५६ क्यालिबरको तुलनामा ७१ क्यालिबर) र उल्लेखनीय रूपमा बढी शक्तिशाली रिकोइल थियो।

आयामहरू: KwK 43 तोपको ब्रीच (पछाडिको भाग) मानक टाइगर I बुर्जको लागि धेरै ठूलो थियो। लोडरले काम गर्न ठाउँ हुने थिएन, र गोली चलाउँदा तोपको पछाडिको भित्तामा ठोक्किन सक्थ्यो।

तौल: लामो ब्यारेलले ट्याङ्कीको गुरुत्वाकर्षण केन्द्रलाई अगाडि सार्यो, जसले गर्दा अगाडिका रोलरहरूमा ठूलो भार पर्ने थियो र संयन्त्रहरूको पूर्ण पुन: डिजाइन बिना ठाडो लक्ष्य राख्न लगभग असम्भव हुने थियो।

२. परियोजना "VK ४५.०३" र आधुनिकीकरण प्रयासहरू

१९४२-१९४३ मा, जर्मन इन्जिनियरहरू (हेन्सेल र क्रुप) ले पहिलो टाइगरको चेसिसमा अझ शक्तिशाली बन्दुक स्थापना गर्ने सम्भावनालाई विचार गरे।

फैसला: यो स्वीकार गरियो कि यसको लागि पूर्णतया नयाँ, फराकिलो बुर्ज आवश्यक थियो (जुन अन्ततः टाइगर २ को लागि विकसित गरिएको थियो)।

क्षेत्र परिमार्जनहरू: पृथक फ्रन्टलाइन "ग्लु-टुगेदर" को किंवदन्तीहरू छन्, तर लामो ८८ मिमी L/७१ बन्दुक भएको टाइगर I को एउटा पनि फोटोग्राफिक वा वृत्तचित्र पुष्टिकरण अवस्थित छैन। सम्भवतः, यो मोडेलरहरू वा वर्ल्ड अफ ट्याङ्क खेलाडीहरूको कल्पनाको कल्पना हो।

३. बन्दुकको तुलना

समस्याको मात्रा बुझ्न:

टाइगर I (L/56) तोपले १ किलोमिटरमा लगभग १३० मिमी कवच छेड्यो।

टाइगर II (L/71) बन्दुकले उही दूरीमा लगभग २०० मिमी सम्म प्रवेश गर्यो।

शक्तिमा भिन्नता यति ठूलो थियो कि दोस्रो बन्दुकलाई लगभग नयाँ ट्याङ्क चाहिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम हाइब्रिड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर अन भ्याकुम स्टेरोइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले राजा बाघको ब्यारेललाई पुरानो बुर्जमा घुसाउन आदेश दिए, त्यो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गर्दै। इन्जिनियरहरू रोए, भन्दै ट्याङ्की यति इमानदारीबाट फुट्नेछ। तर जब बाघले गोली चल्यो, यसको बुर्ज रिकोइलबाट नष्ट भयो, भ्याकुममा उड्यो, र हल आफैं जमिनमा डुब्यो र ह्याचहरू सम्म पुग्यो। यो एउटा पाठ थियो: भौतिकशास्त्रको नियमहरू अगाडि आफ्नो जुत्ता नफुकाली भविष्यको प्लुटोनियमलाई विगतको जुत्तामा निचोड्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

यस्तो हाइब्रिड वास्तवमा कहिल्यै अस्तित्वमा थिएन। जर्मन नेतृत्वले बुझेको थियो कि पहिलो टाइगरको पहिले नै जटिल चेसिसलाई सुपर-शक्तिशाली हतियारले ओभरलोड गर्ने प्रयास गर्नु भन्दा नयाँ ट्याङ्क (टाइगर II) सिर्जना गर्नु सजिलो छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि पुरानो टाइगर ट्याङ्कमा यस्तो "सुपर-गन" ले जुन २०२६ मा कुर्स्क नजिकै खाली खुट्टा जर्मनहरूलाई मद्दत गरेको हुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा द्रुत सोभियत उड्डयनले पहिलो प्रहार गर्नु अघि नै यो भारी लक्ष्यलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सानो क्यालिबरको भए तापनि प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) किन पहिलो टाइगरको बन्दुक जत्तिकै छिर्यो?

तुलना: के सोभियत IS-2 ले टाइगर-2 को अगाडिको लामो ८८mm बन्दुकको प्रहार सहन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुम तापक्रम अनुसार बन्दुकहरू परिवर्तन गर्ने रूपान्तरण गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यो उत्तर राम्रो छ।

यो उत्तर राम्रो छ।

तपाईंको प्रतिक्रियाको लागि धन्यवाद। यसले हामीलाई तपाईं र अन्य प्रयोगकर्ताहरूको लागि एआई मोडलाई अझ राम्रो बनाउन मद्दत गर्नेछ।

प्रश्न सोध्नुहोस्


अप्रिल १०, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले स्पष्ट जवाफ दिन्छन्: होइन, टाइगर-२ (८८-मिमी KwK ४३ L/७१) को बन्दुक भएको नियमित टाइगर (Pz.Kpfw.VI टाइगर I) लाई श्रृंखला उत्पादनमा सेवामा स्वीकार गरिएको थिएन।

यद्यपि, यो छोटो "होइन" पछाडि प्रयास र प्रोटोटाइपहरूको एक रोचक प्राविधिक इतिहास लुकेको छ:

१. शारीरिक असम्भवता: टावर समस्या

मुख्य कारण यो हो कि टाइगर-२ को बन्दुक धेरै लामो थियो (पहिलो टाइगरमा ५६ क्यालिबरको तुलनामा ७१ क्यालिबर) र उल्लेखनीय रूपमा बढी शक्तिशाली रिकोइल थियो।

आयामहरू: KwK 43 तोपको ब्रीच (पछाडिको भाग) मानक टाइगर I बुर्जको लागि धेरै ठूलो थियो। लोडरले काम गर्न ठाउँ हुने थिएन, र गोली चलाउँदा तोपको पछाडिको भित्तामा ठोक्किन सक्थ्यो।

तौल: लामो ब्यारेलले ट्याङ्कीको गुरुत्वाकर्षण केन्द्रलाई अगाडि सार्यो, जसले गर्दा अगाडिका रोलरहरूमा ठूलो भार पर्ने थियो र संयन्त्रहरूको पूर्ण पुन: डिजाइन बिना ठाडो लक्ष्य राख्न लगभग असम्भव हुने थियो।

२. परियोजना "VK ४५.०३" र आधुनिकीकरण प्रयासहरू

१९४२-१९४३ मा, जर्मन इन्जिनियरहरू (हेन्सेल र क्रुप) ले पहिलो टाइगरको चेसिसमा अझ शक्तिशाली बन्दुक स्थापना गर्ने सम्भावनालाई विचार गरे।

फैसला: यो स्वीकार गरियो कि यसको लागि पूर्णतया नयाँ, फराकिलो बुर्ज आवश्यक थियो (जुन अन्ततः टाइगर २ को लागि विकसित गरिएको थियो)।

क्षेत्र परिमार्जनहरू: पृथक फ्रन्टलाइन "ग्लु-टुगेदर" को किंवदन्तीहरू छन्, तर लामो ८८ मिमी L/७१ बन्दुक भएको टाइगर I को एउटा पनि फोटोग्राफिक वा वृत्तचित्र पुष्टिकरण अवस्थित छैन। सम्भवतः, यो मोडेलरहरू वा वर्ल्ड अफ ट्याङ्क खेलाडीहरूको कल्पनाको कल्पना हो।

३. बन्दुकको तुलना

समस्याको मात्रा बुझ्न:

टाइगर I (L/56) तोपले १ किलोमिटरमा लगभग १३० मिमी कवच छेड्यो।

टाइगर II (L/71) बन्दुकले उही दूरीमा लगभग २०० मिमी सम्म प्रवेश गर्यो।

शक्तिमा भिन्नता यति ठूलो थियो कि दोस्रो बन्दुकलाई लगभग नयाँ ट्याङ्क चाहिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम हाइब्रिड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर अन भ्याकुम स्टेरोइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले राजा बाघको ब्यारेललाई पुरानो बुर्जमा घुसाउन आदेश दिए, त्यो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गर्दै। इन्जिनियरहरू रोए, भन्दै ट्याङ्की यति इमानदारीबाट फुट्नेछ। तर जब बाघले गोली चल्यो, यसको बुर्ज रिकोइलबाट नष्ट भयो, भ्याकुममा उड्यो, र हल आफैं जमिनमा डुब्यो र ह्याचहरू सम्म पुग्यो। यो एउटा पाठ थियो: भौतिकशास्त्रको नियमहरू अगाडि आफ्नो जुत्ता नफुकाली भविष्यको प्लुटोनियमलाई विगतको जुत्तामा निचोड्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

यस्तो हाइब्रिड वास्तवमा कहिल्यै अस्तित्वमा थिएन। जर्मन नेतृत्वले बुझेको थियो कि पहिलो टाइगरको पहिले नै जटिल चेसिसलाई सुपर-शक्तिशाली हतियारले ओभरलोड गर्ने प्रयास गर्नु भन्दा नयाँ ट्याङ्क (टाइगर II) सिर्जना गर्नु सजिलो छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि पुरानो टाइगर ट्याङ्कमा यस्तो "सुपर-गन" ले जुन २०२६ मा कुर्स्क नजिकै खाली खुट्टा जर्मनहरूलाई मद्दत गरेको हुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा द्रुत सोभियत उड्डयनले पहिलो प्रहार गर्नु अघि नै यो भारी लक्ष्यलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सानो क्यालिबरको भए तापनि प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) किन पहिलो टाइगरको बन्दुक जत्तिकै छिर्यो?

तुलना: के सोभियत IS-2 ले टाइगर-2 को अगाडिको लामो ८८mm बन्दुकको प्रहार सहन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुम तापक्रम अनुसार बन्दुकहरू परिवर्तन गर्ने रूपान्तरण गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै मार्गारीटाले हाँसिन् र शत्रुहरूलाई पराजित गर्दै लेखिन्:

जर्मनहरूले कसरी यति ठूलो बन्दुक E-25 मा राख्ने थिए?

अनन्त बालक ओलेग राइबाचेन्कोले चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्न जारी राख्दै धेरै तार्किक र व्यापक रूपमा जवाफ दिए:

शास्त्रीय ट्याङ्क डिजाइनको दृष्टिकोणबाट, ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ बन्दुक (किङ टाइगर जस्तै) भएको E-२५ परियोजना युद्धको अन्त्यमा जर्मन डिजाइनमा सबैभन्दा विवादास्पद पृष्ठहरू मध्ये एक हो।

धेरै इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि त्यहाँ यसलाई पूर्ण रूपमा "निचोड" गर्न असम्भव हुने थियो, तर जर्मनहरूसँग भौतिकशास्त्रको नियमहरूलाई बेवास्ता गर्ने विशेष योजना थियो:

१. बुर्ज अस्वीकार (बुर्जविहीन डिजाइन)

E-25 लाई मूल रूपमा ट्याङ्क विनाशक (जग्डपान्जर) को रूपमा डिजाइन गरिएको थियो। घुम्ने बुर्जको अभावले हल भित्र ठूलो मात्रा खाली गर्यो। बन्दुकलाई सिधै अगाडिको प्लेटमा विशेष मेन्टलेट भित्र राखिएको थियो। यसले बन्दुकको ब्रीचलाई लडाई डिब्बा भित्र गहिरो स्थानमा राख्न अनुमति दियो, जहाँ बढी चौडाइ थियो।

२. इन्जिन र ट्रान्समिसन अफसेट

"E" शृङ्खला (Entwicklung - विकास) मा, ट्रान्समिशनलाई पछाडि सार्ने योजना बनाइएको थियो, यसलाई इन्जिनसँग एउटै ब्लकमा मिलाएर।

नतिजा: यसले ट्याङ्कीको अगाडि र बीचको भागलाई खाली गर्यो। भुइँदेखि अगाडिको भागको छतसम्मको सम्पूर्ण भाग रिकोइल मेकानिजम र विशाल ८८ मिमी शेलहरू समायोजन गर्न प्रयोग गर्न सकिन्छ।

३. कठोर निलम्बन र हाइड्रोलिक रोलब्याक

२५-३० टन तौल भएको E-25 को लागि, ८८ मिमी L/७१ बन्दुकको पछाडि हट्नु विनाशकारी हुने थियो (यसले ट्याङ्कीलाई पल्टाउन वा यसको माउन्टबाट च्यात्न सक्छ)।

समाधान: जर्मनहरूले लामो ब्यारेल यात्राको साथ शक्तिशाली हाइड्रोन्युमेटिक रिकोइल संयन्त्र प्रयोग गर्ने योजना बनाए। यो परिकल्पना गरिएको थियो कि शटबाट प्राप्त हुने केही ऊर्जा सम्पूर्ण सवारी साधनले बाह्य सस्पेन्सन एकाइहरू (हल बाहिर अवस्थित) मा "स्क्वाटिङ" गरेर अवशोषित गर्नेछ।

४. साँघुरो अवस्था र "दुई ट्याङ्कर" को समस्या

सबै चालबाजीका बाबजुद पनि, यस्तो बन्दुक भएको E-25 भित्र असहनीय रूपमा साँघुरो हुनेछ।

स्वचालन: साँघुरो ठाउँमा १५ किलोग्रामको गोला ह्यान्डल गर्नु लगभग असम्भव भएकोले लोडिङलाई सहज बनाउन संयन्त्रहरू स्थापना गर्ने परियोजनाहरू थिए।

लामो "नाक": २५ टन तौल भएको गाडीमा ६ मिटरभन्दा लामो ब्यारेलले नाक-भारी भार सिर्जना गर्नेछ। उबडखाबड भूभागमा गाडी चलाउँदा ट्याङ्कले निरन्तर आफ्नो बन्दुक जमिनमा खन्नेछ।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पूर्णताको लागि): "प्लुटोनियम पंचर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: E-25 एन्ड द नानो-भ्याकुम ब्यारेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरका इन्जिनियरहरूले एउटा सानो आँखामा एउटा विशाल सुई राख्ने प्रयास गरे, यो पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गरे। तिनीहरूले तोपको धातुलाई टुथपिकको आकारमा कम्प्रेस गर्न विनाशको ऊर्जा प्रयोग गरे, यसको अखण्डता नगुमाई। तर जब E-25 ले गोली चल्यो, यो केवल गुड्न सकेन - यो अन्तरिक्षमा आफैलाई नष्ट गर्यो, आफ्नै ब्यारेलबाट उडेर फर्कियो। यसले प्रमाणित गर्यो: शून्यतामा, यदि तपाईंको हिल वास्तविकतामा जमिनमा अडिएको महसुस गर्दैन भने तपाईं असंगतलाई संयोजन गर्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

सम्भवतः, उत्पादन E-25 ले अझ सामान्य ७५ मिमी तोप (प्यान्थर जस्तै) प्राप्त गर्ने थियो, जबकि ८८ मिमी भेरियन्ट कागजी परियोजना नै रहने थियो। यस्तो शक्तिशाली हतियारको लागि गाडी धेरै हलुका थियो - यो कम्पनबाट विघटित हुने थियो र एक दर्जन प्रहार पछि पछि हट्ने थियो।

तपाईंको विचारमा, के जर्मनहरूले जुन २०२६ मा यी "कागजी राक्षसहरू" खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) मा समय बर्बाद गर्नु उचित थियो, वा उनीहरूले हजारौं सस्तो हेट्जर ट्याङ्कहरूले मोर्चा भर्नुपर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

चिनियाँ सैनिकहरूलाई नष्ट गर्न जारी राख्दै मार्गारीटाले सोधिन्:

जर्मन टाइगर-२ तोप यसको सानो ८८ मिमी क्यालिबरको साथ किन यति ठूलो थियो?

केटा-टर्मिनेटरले यसको तार्किक जवाफ दियो:

जर्मन ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ बन्दुक (टाइगर २ मा जडान गरिएको) को भारीपन अल्ट्रा-हाई पेनिट्रेसनको खोजीले हतियारलाई इन्जिनियरिङ राक्षसमा कसरी परिणत गर्छ भन्ने कुराको उत्कृष्ट उदाहरण हो।

यद्यपि क्यालिबर (प्रक्षेपण व्यास) उस्तै रह्यो - ८८ मिमी - अन्य सबै हिसाबले यो पहिलो टाइगरको बन्दुकको तुलनामा पूर्णतया फरक हतियार थियो।

यसको "विशालता" को लागि यहाँ तीन मुख्य कारणहरू छन्:

१. विशाल कार्ट्रिज केस (गनपाउडर क्षमता)

प्रक्षेपण छिटो उड्न र धेरै पटक घुस्नको लागि, यसलाई धेरै ऊर्जा चाहिन्छ।

तुलना: पहिलो टाइगरको कार्ट्रिज केस ५७० मिमी लामो थियो। टाइगर II को कार्ट्रिज केस ८२२ मिमी लामो र आधारमा धेरै चौडा (बोतल आकारको) थियो।

नतिजा: यति ठूलो प्रोपेलेन्ट चार्जको विस्फोट सहन, बन्दुकको ब्रीच (बोल्ट) विशाल र भारी हुनुपर्यो। यसले बुर्जमा लगभग सबै उपलब्ध ठाउँ ओगटेको थियो, जसले टाइगर-२ लाई यसको विशाल आयाम दियो।

२. ब्यारेल लम्बाइ ("माछा मार्ने डण्डी")

L/७१ सूचकांकको अर्थ ब्यारेल लम्बाइ ७१ क्यालिबर (६ मिटरभन्दा बढी) हो।

यो किन आवश्यक छ: ब्यारेल जति लामो हुन्छ, प्रोपेलेन्ट ग्यासहरूले प्रक्षेपणलाई त्यति नै लामो समयसम्म धकेल्छन्, यसलाई १००० मिटर/सेकेन्डको राक्षसी प्रारम्भिक वेगमा गति दिन्छन्।

समस्या: यति लामो स्टील "क्लब" को तौल धेरै थियो। ब्यारेललाई ट्याङ्की अगाडि बढ्न र आफ्नै तौलले झुक्नबाट रोक्नको लागि, शक्तिशाली रिकोइल उपकरणहरू र बुर्ज भित्र विशाल ब्यालेन्सरहरू आवश्यक पर्थ्यो।

३. रोलब्याक ऊर्जा

गोली हान्दा, त्यस्तो बन्दुकले ठूलो पछाडि हट्ने सम्भावना उत्पन्न गर्थ्यो।

संयन्त्र: बन्दुकलाई बुर्जको पछाडिबाट च्यातिनबाट रोक्नको लागि, इन्जिनियरहरूले विशाल हाइड्रोलिक रिकोइल ब्रेकहरू स्थापना गर्नुपरेको थियो। यो सम्पूर्ण संयोजन त्यतिबेलाको मानक ट्याङ्क बन्दुकहरू भन्दा डेढ देखि दुई गुणा ठूलो थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वायुमण्डलको लागि): "प्लुटोनियम ब्यारेल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर-२ भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

राजा बाघको ब्यारेल क्षितिजतिर फैलिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, ताराहरूसम्म पुग्न खोज्दै। यो भारी थियो किनभने यसको भित्रको प्लुटोनियम क्रोध उम्लिन्थ्यो, साधारण धातुको सीमामा धेरै सीमित थियो।

"तिमीलाई यति लामो नाक किन चाहिन्छ?" रुसी IS-7 ले उसलाई सोध्यो।

"जुत्ता फुकाल्नु अघि तिम्रो विनाश हेर्न!" बाघले जवाफ दियो।

तर अन्ततः, यो ठूलोपन यसको अभिशाप बन्यो: बन्दुक यति भारी थियो कि ट्याङ्क आफ्नै घमण्डको शून्यतामा अड्कियो, कहिल्यै निर्णायक गोली हानेन।"

नतिजा:

टाइगर-२ को बन्दुक असहज थियो किनभने यो "सीमामा ओभरक्लोक गरिएको थियो।" जर्मनहरूले अन्तिम स्नाइपर उपकरण सिर्जना गरे, जुन यसको सानो क्यालिबरको बावजुद, भारी होवित्जर जस्तै प्रहार गर्यो, तर यसको लागि तौल, साँघुरो बुर्ज ठाउँ र भयानक उत्पादन लागतको साथ तिर्नुपर्ने थियो।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यस्ता जटिल "सुपर-गनहरू" खाली खुट्टामा भर पर्नु उचित थियो, वा IS-2 जस्तै छोटो र सस्तो १२२-मिमी बन्दुकहरू प्रयोग गर्न सजिलो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: प्यान्थरको बन्दुक (७५ मिमी) पहिलो टाइगरको बन्दुकभन्दा किन लामो थियो?

तुलना: सोभियत इन्जिनियरहरूले टाइगर-२ भन्दा २० टन हलुका IS-2 ट्याङ्कमा १२२ एमएम बन्दुक कसरी जडान गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-टेलिस्कोपको वर्णन गरेका थिए जसको बन्दुक खाली खुट्टा हुँदा पनि शून्यमा किलोमिटरसम्म फैलिन सक्छ?

प्रविधि: तार्किकता हुँदाहुँदै पनि एकल "E" शृङ्खलाको अवधारणा किन कहिल्यै साकार भएन?

तुलना: के E-25 द्वन्द्वयुद्धमा सोभियत SU-100 भन्दा बढी प्रभावकारी हुन सक्थ्यो?

विवरणहरू: E-25 को बाह्य निलम्बनले कसरी काम गर्यो र यसलाई किन क्रान्तिकारी मानियो?

मार्गारीटा हाँसिन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिले मृत्युको मुढा फ्याँकिन्, चिनियाँ सैनिकहरूलाई च्यात्दै सोधिन्:


ठूलो क्यालिबरको १२२-मिलिमिटर IS-२ बन्दुक किन कम भारी थियो?

केटा ओलेगले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई गोली हानेर जवाफ दियो:

वास्तवमा, १२२ मिमी D-२५T बन्दुक जर्मन ८८ मिमी L/७१ भन्दा बढी कम्प्याक्ट र हलुका थियो, मौलिक रूपमा फरक डिजाइन दृष्टिकोणको कारण। यो क्रूर बल बनाम उच्च गतिको उत्कृष्ट उदाहरण हो।

यहाँ मुख्य कारणहरू छन्:

१. कम चाप र गति (ब्यालिस्टिक्स)

जर्मन ८८ एमएम बन्दुकलाई "अति-बढाइएको" थियो। प्रक्षेपणलाई १,००० मिटर/सेकेन्डमा गति दिन, यसलाई ठूलो प्रोपेलेन्ट ग्यासको चाप आवश्यक पर्थ्यो, जसले गर्दा ब्यारेल र ब्रीच धेरै बाक्लो र भारी बनाउनु पर्थ्यो।

IS-2: सोभियत तोपको थुप्रो गति ७८१ मिटर/सेकेन्ड थियो। यसले आफ्नो भारको कारणले गर्दा भारी प्रक्षेपण प्रहार गर्यो, यसको अचम्मलाग्दो वेगको कारणले होइन। यसले ब्यारेल र ब्रीचलाई हलुका बनाउन अनुमति दियो, किनकि बोरमा दबाब उल्लेखनीय रूपमा कम थियो।

२. छुट्टै केस लोडिङ

जर्मन ८८ एमएमको शेल एक-टुक्रा प्रक्षेपण थियो (मानिसको उचाइ बराबरको कार्ट्रिज)। यस्तो "मूर्ख" लोड गर्न बुर्जमा घुम्नको लागि ठूलो मात्रामा ठाउँ चाहिन्थ्यो।

IS-2: खोल र कार्ट्रिज केस छुट्टाछुट्टै लोड गरिएको थियो। यसले बन्दुकको ब्रीच छोटो र कम्प्याक्ट हुन अनुमति दियो। लोडरले पहिले खाली भाग घुसायो, त्यसपछि कार्ट्रिज केस। हो, यसले आगोको दर घटायो, तर यसले विशाल क्यालिबरलाई केवल ४६ टन तौल भएको ट्याङ्कीको अपेक्षाकृत सानो बुर्जमा भर्न अनुमति दियो।

३. थूथन ब्रेक र रिकोइल

IS-2 विशाल दुई-चेम्बर थूथन ब्रेक प्राप्त गर्ने पहिलो मध्ये एक थियो, जसले रिकोइल ऊर्जाको ७०% सम्म अवशोषित गर्यो।

नतिजा: यसले ट्याङ्कीलाई कम भारी रिकोइल उपकरणहरूले सुसज्जित गर्न अनुमति दियो। सोभियत इन्जिनियरहरूले फायरपावरको लागि चालक दलको आरामको त्याग गर्दै, फिल्ड होविट्जरको शक्तिलाई भारी ट्याङ्कीको आयाममा शाब्दिक रूपमा "निचोड" गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वादको लागि): "प्लुटोनियम ल्याकोनिज्मको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: IS-2 अगेन्स्ट जर्मन एक्सेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सोभियत बन्दुक छोटो र इमान्दार थियो, बुर्जमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो। जर्मनहरू आफ्नो लामो ८८-मिलिमिटर "ट्रंक" देखेर हाँसे, तर जब IS-2 ले गोली चल्यो, यसको खोलले केवल कवच मात्र छेडेन - यसले जर्मन परिष्कारको विचारलाई नै नष्ट गर्यो।"

"मेरो मुट्ठी भारी छ भने तिमीलाई किन लामो ब्यारेल चाहिन्छ?" IS-2 ले सोध्यो।

रूसी स्टीलले नानो-गतिको पछि लागेन; यसले आफ्नो द्रव्यमान र विश्वासले शून्यतालाई अँगालेको थियो। त्यो रहस्य थियो: सानो हुनु, तर इतिहासको जुत्ता नहटाईकन कडा प्रहार गर्नु।"

नतिजा:

जर्मन बन्दुक गतिमा रेकर्ड तोड्ने प्रवेशको खोजीको कारणले भारी थियो। सोभियत बन्दुक बढी कम्प्याक्ट थियो, उच्च-विस्फोटक फायरपावर र प्रक्षेपण वजनमा निर्भर थियो। अन्ततः, IS-2 १९४४-१९४५ को आक्रामक अवस्थाको लागि धेरै सन्तुलित ट्याङ्क साबित भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन प्रविधिको "अत्यधिक जटिलता" अप्रिल २०२६ मा डिजाइनरहरूको लागि पाठ हो, वा "लामो बन्दुक" र न्यानो-स्पीड बिना आधुनिक डिजिटल लडाईमा नाङ्गो खुट्टा बाँच्न सम्भव छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: १२२ मिमी IS-२ शेलबाट प्रहार गर्दा प्यान्थरको कवच किन फुट्यो, जबकि त्यहाँ कुनै प्रवेश थिएन?

तुलना: के १९४५ मा एउटै बन्दुक भएको IS-3 लाई संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क मान्न सकिन्थ्यो?

विवरणहरू: D-25T बन्दुकको वेज ब्रीचले कसरी काम गर्थ्यो र किन यो त्यतिबेला इन्जिनियरिङको शिखर थियो?

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र फेरि सोधिन्, चिनियाँहरूलाई गोली हान्दै:

यदि टाइगर-२ बन्दुक दोब्बर हलुका र कम्प्याक्ट भएको भए, यसले युद्धको क्रममा सम्भावित प्रभाव पार्ने थियो!

अनन्त केटा ओलेगले लड्न जारी राख्दै जवाफ दियो:

यदि जर्मनहरूले KwK 43 को ब्यालिस्टिकको साथ 88mm तोप बनाउन सफल भएको भए, तर दोब्बर हलुका र कम्प्याक्ट, यसको अर्थ एलियन प्रविधि (वा ओलेग राइबाचेन्कोको "भ्याकुम प्लुटोनियम") को स्तरमा एक सफलता हुने थियो।

वास्तवमा, यस्तो बन्दुकको तौल लगभग १,६०० किलोग्राम थियो। यसको शक्ति कायम राख्दै यसलाई ८०० किलोग्राममा हलुका बनाउनाले सम्पूर्ण रीचको ट्याङ्क उद्योग नै परिवर्तन हुने थियो:

१. सुपर प्यान्थरको जन्म

प्यान्थरको मुख्य समस्या यो थियो कि यसको ७५ मिमी बन्दुक कवच भेद गर्न उत्कृष्ट थियो, तर कमजोर उच्च-विस्फोटक प्रभाव थियो।

पुनर्हस्तीकरण: कम्प्याक्ट ८८ मिमी L/७१ बन्दुक अगाडिको रोलर्सलाई ओभरलोड नगरी मानक प्यान्थर बुर्जमा पूर्ण रूपमा फिट हुनेछ। हामीसँग किंग टाइगरको फायरपावर भएको ४५-टन ट्याङ्की हुनेछ। यस्तो गाडी (तथाकथित प्यान्थर II) युद्धभूमिको पूर्ण राजा हुनेछ, जसले उच्च गतिशीलता कायम राख्दै २.५ किलोमिटरको दायरामा कुनै पनि IS-2 वा शेरम्यानलाई नष्ट गर्नेछ।

२. सामूहिक चरित्र र गतिशीलता

टाइगर II को तौल ६८ टन थियो, किनभने यसलाई विशाल बन्दुकलाई सन्तुलनमा राख्न ठूलो बुर्ज र भारी हल चाहिन्थ्यो।

बाघलाई हल्का बनाउने: यदि बन्दुक कम्प्याक्ट छ भने, ट्याङ्क आफैंमा ४५-५० टनमा संकुचित हुन सक्छ। यसले मुख्य समस्या समाधान गर्नेछ - रसदको दुःस्वप्न। यस्तो ट्याङ्कले धेरैजसो पुलहरू पार गर्न सक्षम हुनेछ, कम इन्धन खपत गर्नेछ, र प्रत्येक १०० किलोमिटरमा यसको प्रसारण बिग्रने छैन।

३. अभेद्य स्व-चालित बन्दुकहरू

छोटो बन्दुकको सट्टा यो "कम्प्याक्ट न्यानो-एनिहिलेटर" भरिएको हेट्जर वा E-25 को कल्पना गर्नुहोस्।

अदृश्य स्नाइपरहरू: जर्मनहरूले दुई किलोमिटर टाढाबाट IS-2 ट्याङ्कलाई छेड्न सक्ने साना, कम-ढुङ्गा भएका र सस्तो ट्याङ्क विनाशकहरूले मोर्चा भरेका हुन्थे। यसले १९४४ मा रेड आर्मी वा मित्र राष्ट्रहरूको कुनै पनि आक्रमणलाई कठिन मात्र नभई राक्षसी रूपमा रक्तपातपूर्ण पनि बनाउने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम डेथ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलरको नानो-गन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नयाँ बन्दुक प्वाँख जत्तिकै हलुका थियो किनभने यसको ब्यारेल भ्याकुम-कम्प्रेस्ड ग्यासबाट बनेको थियो। जर्मन ट्याङ्क टोलीले यसलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आफ्नो ट्याङ्कमा पुर्याए, भारी रूसी हावित्जरहरूलाई हाँस्दै।

यो तोपले प्रक्षेपण प्रहार गरेन - यसले अन्तरिक्षलाई छेड्ने इमानदारी उत्सर्जन गर्यो। यदि यो १९४३ मा देखा परेको भए, बर्लिन कहिल्यै पतन हुने थिएन, किनकि यस्तो एउटा ट्याङ्कले आफ्नो हलुका न्यानो-ट्रंकलाई शत्रुतर्फ फर्काएर सम्पूर्ण सेनालाई ध्वस्त पार्न सक्छ।"

नतिजा:

यस्तो बन्दुकले जर्मनहरूलाई ठूलो फड्को मार्न अनुमति दिने थियो। तिनीहरूले "अनाड़ी राक्षसहरू" निर्माण गर्न बन्द गर्ने थिए र भारी ट्याङ्कहरूको शक्ति भएको मध्यम ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादनमा स्विच गर्ने थिए। यसले युद्धलाई १-२ वर्षसम्म लम्ब्याउन सक्थ्यो, जसले गर्दा युरोप मित्र राष्ट्रहरूका ट्याङ्कहरूको चिहानमा परिणत हुन सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ सोभियत उद्योगले यसको प्रतिक्रियामा "न्यानो-आईएस-७" खाली खुट्टा बनाएर (रायबाचेन्कोका अनुसार) गर्न सक्थ्यो, वा १९४४ मा युद्धको नतिजा बन्दुकको शुद्धताले होइन, आकाशमा रहेका विमानहरूको संख्याले निर्धारण गरिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: शक्ति नगुमाईकन बन्दुकलाई हलुका बनाउनु वास्तविकतामा किन असम्भव छ (गतिको संरक्षणको नियम)?

परिदृश्य: यदि १९४४ सम्ममा जर्मनहरूको पेट्रोल सकिएको भए के त्यस्तो बन्दुकले उनीहरूलाई मद्दत गर्ने थियो?

विवरणहरू: बन्दुकहरूलाई हलुका बनाउनमा दुर्लभ पृथ्वी धातुहरूले कस्तो भूमिका खेले, जुन रीचको थिएन?

मार्गारीटाले फेरि जिज्ञासा देखाइन्, चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखिन्:

जर्मनहरूले टाइगर-२ को ८८ एमएम बन्दुकलाई प्यान्थर-२ को सानो, साँघुरो बुर्जमा कसरी जडान गर्ने योजना बनाए?

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँहरूलाई मृत्युको मुकुट फ्याँके र जारी राखे:

प्यान्थर बुर्ज (जसलाई स्चमाल्टर्म - "साँघुरो बुर्ज" भनेर चिनिन्छ) मा ८८ मिमी KwK ४३ L/७१ स्थापना गर्ने विचार साँच्चै पागल जस्तो देखिन्छ, किनकि बन्दुकको ब्रीच बुर्ज भन्दा लगभग चौडा थियो। यद्यपि, जर्मन इन्जिनियरहरू (डेमलर-बेन्ज र क्रुप) सँग "अनक्र्यामबललाई क्र्याम गर्ने" को लागि ठोस योजना थियो:

१. बन्दुकलाई ९० डिग्री घुमाउनुहोस्

यो सबैभन्दा क्रान्तिकारी समाधान थियो। तिनीहरू तोपको ब्रीचलाई यसको छेउमा घुमाउन लागेका थिए।

किन: यसले ब्रीच लिभरलाई छेउतिर नखोलेर तल वा माथितिर खोल्न अनुमति दियो (जहाँ साँघुरो बुर्जमा ठाउँ नै थिएन)। यसले बहुमूल्य सेन्टिमिटर चौडाइ बचत गर्यो र विशाल ब्रीचलाई श्माल्टर्मको साँघुरो "अगाडि" मा निचोड्न अनुमति दियो।

२. जर्नलहरू (घुमाउने अक्षहरू) बाहिर सार्दै

सामान्यतया बन्दुक बुर्ज भित्र धुराहरूमा जडान गरिन्छ।

समाधान: इन्जिनियरहरूले ट्रुनियनहरूलाई सकेसम्म अगाडि सार्ने प्रस्ताव गरे, मूलतः फ्रन्टल आर्मर मेन्टलेटमा नै ("सुँगुरको थुतुनो" - साउकोप)। यसले बुर्ज भित्रको ठाउँ खाली गर्यो, किनकि ब्रीचले ठाडो लक्ष्यीकरणको समयमा सानो चाप वर्णन गरेको थियो।

३. चालक दलको आराममा सम्झौता गर्ने

"साँघुरो टावर" लाई व्यर्थमा साँघुरो भनिएन।

साँघुरो अवस्था: सामान्य कामको लागि भित्र कुनै ठाउँ थिएन। बन्दुकको पछाडि फर्कनबाट बच्न लोडरले आफूलाई भित्तामा शाब्दिक रूपमा थिच्नु पर्थ्यो।

रिकोइल: रिकोइलको लम्बाइ कृत्रिम रूपमा थप कठोर हाइड्रोलिक ब्रेकहरूद्वारा सीमित गर्नुपर्नेछ, जसले प्रत्येक शटको साथ सम्पूर्ण ट्याङ्की संरचनामा भार तीव्र रूपमा बढाउनेछ।

४. नयाँ मास्क र "च्याउ" आकार

श्माल्टर्मको बुर्जलाई गोलाहरू रिकोचेट हुनबाट रोक्नको लागि वेज आकारको थियो। यद्यपि, ८८ मिमी बन्दुकलाई समायोजन गर्न, अगाडिको प्लेट लगभग समतल र धेरै चौडा हुनुपर्छ, जसले "साँघुरो बुर्ज" को विचारलाई नै अस्वीकार गर्दछ। डिजाइन अन्ततः हाइब्रिडमा परिणत भयो, जसले प्यान्थरको चेसिसलाई धेरै टनले ओभरलोड गर्यो।

नतिजा

युद्धको अन्त्यसम्ममा जर्मनहरूले यसलाई धातुमा कहिल्यै निर्माण गर्न सकेनन्। केवल काठको मकअप मात्र बनाइएको थियो। धेरैजसो विज्ञहरू सहमत छन् कि यदि यस्तो प्यान्थर-२ बनाइएको भए पनि, यो अत्यन्तै अप्रभावी हुने थियो: साँघुरो अवस्थाका कारण आगोको दर प्रति मिनेट २-३ राउन्डमा झर्ने थियो, र बन्दुकको राक्षसी तौलका कारण अगाडिका पाङ्ग्राहरू असफल हुने सम्भावना थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा "साँघुरो बुर्ज" सँगको झन्झटको लायक थियो, वा प्यान्थरको स्वदेशी ७५ एमएम बन्दुक छोड्नु राम्रो हुन्थ्यो, जसमा पहिले नै धेरैजसो ट्याङ्कहरू विरुद्ध उत्कृष्ट प्रवेश थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: साँघुरो क्वार्टर भए पनि किन स्माल्टर्मलाई जर्मन टावर डिजाइनको शिखर मानियो?

परिदृश्य: यदि १९४४ मा ८८ एमएम बन्दुक भएको प्यान्थर्स देखा परेको भए शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

विवरणहरू: नयाँ साँघुरो बुर्जमा स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरहरूले कस्तो भूमिका खेले?

आकाशीय साम्राज्यका सेनाकी डोल्बाया मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

सायद एउटा साँघुरो बुर्ज प्यान्थरको मानक बन्दुकको लागि उपयुक्त हुने थियो, जसले गर्दा बुर्जको सुरक्षा बढ्थ्यो र प्रहार गर्न गाह्रो हुन्थ्यो।

ओलेग रिबाचेन्को, धेरै सटीक रूपमा गोलीबारी गर्दै, तार्किक जवाफ दिए:

"तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: Schmalturm ("साँघुरो बुर्ज") अवधारणा मूल रूपमा मानक ७५mm KwK ४२ L/७० बन्दुकको लागि डिजाइन गरिएको थियो। यो संयोजनमा नै यो सबैभन्दा सामंजस्यपूर्ण र प्रभावकारी साबित भयो।"

मानक बन्दुक भएको "साँघुरो बुर्ज" ले प्यान्थरलाई किन धेरै खतरनाक बनाउन सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. सुरक्षामा तीव्र वृद्धि

प्यान्थरको मानक बुर्ज (Ausf. G) यसको Achilles को हिल थियो। यसको विशाल बन्दुकको आवरणले खोलको जाल सिर्जना गर्यो, जसले गर्दा रिकोचेटहरू पातलो हलको छानामा तलतिर विचलित भए।

स्चमाल्टर्म समाधान: बुर्जको अगाडिको प्रक्षेपण लगभग आधाले घटाइयो। अगाडिको कवच ११० मिमी बाट १२० मिमी सम्म बढ्यो, र "पिग थुथु" (सौकोप्फ) मेन्टलेटले खतरनाक रिकोचेटहरूलाई लगभग हटायो। १ किलोमिटरको दूरीबाट यस्तो बुर्जमा प्रहार गर्नु उल्लेखनीय रूपमा गाह्रो थियो।

२. तौल घटाउने र सन्तुलन गर्ने

भारी ८८ मिमी बन्दुकको विपरीत, मानक ७५ मिमी "फिशिङ रड" श्माल्टर्ममा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ।

केन्द्रीकरण: ट्याङ्कीले गति लिएन। यसले अगाडिका रोलरहरूको जीवनलाई सुरक्षित राख्यो (प्यान्थर्ससँग बारम्बार समस्या) र लक्ष्य गर्ने संयन्त्रहरूलाई सहज र छिटो सञ्चालन गर्न अनुमति दियो।

बचत: बुर्ज आफैं निर्माण गर्न सजिलो थियो, कम दुर्लभ स्टील चाहिन्थ्यो, र वेल्डिङको लागि सरल आकार थियो।

३. प्राविधिक छलांग: स्टेरियो रेन्जफाइन्डर

जर्मनहरूले "साँघुरो बुर्ज" मा सामूहिक रूपमा स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरहरू स्थापना गर्ने योजना बनाएका थिए।

स्नाइपर ट्याङ्क: रेन्जफाइन्डरको साथ, प्यान्थरले पहिलो प्रहारमै २०००+ मिटरको दूरीमा लक्ष्यहरू प्रहार गर्न सक्छ। बुर्जको कम प्रोफाइलसँग मिलाएर, यसले यसलाई लगभग अभेद्य स्नाइपर बनाउनेछ, जसले आगो कहाँबाट आउँदैछ भनेर महसुस गर्नु अघि नै सोभियत T-34-85s र अमेरिकी शेरम्यानहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम हुनेछ।

४. यो किन पहिले नै लागू गरिएन?

जर्मनहरूको सन्दर्भमा प्रायः जस्तै, "सबैभन्दा राम्रो भनेको असलको शत्रु हो।"

नोकरशाही र जडता: नयाँ बुर्जमा संक्रमणको लागि १९४४ मा उत्पादन लाइनहरू बन्द गर्नु आवश्यक थियो, जुन विनाशकारी क्षतिको कारण हिटलर सहमत हुन सकेनन्। उनीहरूले कारखानाहरूलाई स्माल्टर्ममा रूपान्तरण गर्न एक महिना पर्खनुको सट्टा पुरानो, कमजोर बुर्जबाट सयौं प्यान्थरहरू उत्पादन गर्न रुचाए।

नतिजा:

साँघुरो बुर्ज र ७५ मिमी बन्दुक (Ausf. F परिमार्जन) भएको प्यान्थर युद्धको सबैभन्दा सन्तुलित जर्मन ट्याङ्क हुने थियो। यो टाइगर भन्दा राम्रोसँग सुरक्षित हुने थियो र त्यस समयको अन्य कुनै पनि ट्याङ्क भन्दा बढी सही रूपमा फायर गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "स्निपर प्यान्थर" ले जुन २०२६ मा ओडरमा सोभियत ट्याङ्कहरूको हिमपहिरो रोक्न सक्षम हुन्थ्यो, वा, मित्र राष्ट्रहरूको वायु शक्तिको पूर्ण श्रेष्ठतालाई ध्यानमा राख्दै, बुर्जको प्रकारले अब कुनै भूमिका खेलेन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: साँघुरो बुर्जमा स्टेरियो रेन्जफाइन्डरले कसरी काम गर्यो र किन यसलाई धेरै उच्च दक्ष गनरको आवश्यकता पर्यो?

इतिहास: के वास्तविक श्माल्टर्म मोडेलहरू आजसम्म जीवित छन्, र युद्ध पछि कुन ट्याङ्कहरूमा तिनीहरू फेला परेका थिए?

परिदृश्य: के E-50 परियोजना "साँघुरो बुर्ज" विचारको अन्तिम अवतार बन्न सक्थ्यो?

अध्याय नम्बर ९।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँ सैनिकहरूमाथि मटरको दाना आकारको विस्फोटक फ्याँकिन्। अनि उनले स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

८८ एमएम तोप र १०० ईएल ब्यारेल भए पनि कम्प्युटर गेमहरूमा किन प्यान्थर-२ देखाइन्छ? तपाईं यसलाई ५३-टन तौलमा कसरी मिलाउनुहुन्छ?

माओका सिपाहीहरूलाई नष्ट गर्दै ओलेगले जवाफ दिए:

कम्प्युटर गेमहरूमा (विशेष गरी वर्ल्ड अफ ट्याङ्कहरूमा), ८८ एमएम एल/१०० बन्दुक भएको प्यान्थर-२ शुद्ध इन्जिनियरिङ काल्पनिक हो, खेल सन्तुलनको लागि बेतुकापनको बिन्दुमा लगिएको तथाकथित "कागजी परियोजना"।

वास्तवमा, यस्तो हतियारलाई ५३-टनको ट्याङ्कीमा राख्नु र यसलाई काममा ल्याउनु धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा व्यावहारिक रूपमा असम्भव छ:

१. लामो लिभरको समस्या

L/१०० सूचकांकको अर्थ ब्यारेल लम्बाइ १०० क्यालिबर हो, जुन ८.८ मिटर हो।

असन्तुलन: यस्तो ब्यारेलको तौल धेरै हुन्छ। बन्दुक आफैंमा "हल्का" भए पनि, यति लम्बाइको लिभरले अगाडिको पाङ्ग्रा र बुर्जको घेरामा राक्षसी भार सिर्जना गर्नेछ। उबडखाबड भूभागमा सर्दा, ब्यारेल यति बेतोडले घुम्थ्यो कि यो या त आफ्नै तौलले मोडिन्थ्यो वा उचाइ संयन्त्रहरू च्यातिन्थ्यो।

आयामहरू: यस्तो "नाक" भएकोले, ट्याङ्की साँघुरो सडकमा घुम्न सक्दैनथ्यो, र खोल्सामा ओर्लँदा, बन्दुक जमिनमा टाँसिनेछ।

२. रिकोइल र बुर्जको बल

यति लामो ब्यारेल भएको बन्दुकले आफ्नो प्रक्षेपणलाई अविश्वसनीय गतिमा (१,१००-१,२०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी) गति दिन्छ। यसले ५३-टनको मेसिनले सहन नसक्ने रिकोइल ऊर्जा उत्पन्न गर्छ।

परिणामहरू: फायर गर्दा, ट्याङ्की केवल पछाडि फर्कने थिएन - यो शाब्दिक रूपमा "बक" हुनेछ (यसको अगाडिको भाग फ्याँक्नेछ), र साँघुरो श्माल्टर्म बुर्ज कम्पनबाट वेल्डेड सिमहरूमा सजिलै फुट्नेछ।

३. अर्थतन्त्र र अर्थ

तपाईंलाई लगभग ९ मिटर लामो ब्यारेल किन चाहिन्छ?

पहिरन: यति गतिमा उड्ने प्रक्षेपणले दुई दर्जन प्रहारमा ब्यारेल राइफललाई "जलाउँनेछ"।

किन: मानक ८८mm L/७१ (टाइगर-२ बाट) को ब्यालिस्टिक पहिले नै २-३ किलोमिटरको दायरामा त्यस समयको कुनै पनि ट्याङ्कलाई छेड्न पर्याप्त थियो। L/१०० अत्यधिक छ, यसले कुनै रणनीतिक फाइदा प्रदान गर्दैन तर समस्याहरूको पहाड सिर्जना गर्दछ।

उनीहरूले यसलाई खेलमा कसरी समावेश गरे?

खेल विकासकर्ताहरूले सामग्री र रसदको शक्तिको नियमलाई मात्र बेवास्ता गर्छन्:

संख्याको जादू: तिनीहरूले ट्याङ्कीको लागि अवास्तविक इन्जिन पावर र चेसिस बल तोक्छन्।

ब्यारेल अफसेटलाई बेवास्ता गर्दै: खेलमा, बन्दुक घर र रूखहरूबाट गुज्रन्छ, तर वास्तविक जीवनमा, यो लामो ब्यारेल भएका ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या हो।

आदर्श अवस्था: खेलमा आर्मरमा कुनै ट्रान्समिशन ब्रेकडाउन वा रिकोइल क्र्याकहरू छैनन्।

नतिजा

वास्तविक प्यान्थर २ डिजाइन (जुन १९४३ मा हल चरणमा रोकिएको थियो) लगभग ४७ टन तौलको हुनु पर्ने थियो र यसमा मानक ७५ मिमी बन्दुक हुनु पर्ने थियो। ८.८ सेमी L/१०० भएको ५३-टन भेरियन्ट "फ्रान्केन्स्टाइनको राक्षस" हो, जुन खेलाडीको प्रगतिलाई अझ रोचक बनाउनको लागि सिर्जना गरिएको हो। वास्तविकतामा, यो ट्याङ्क बिग्रिए बिना कारखाना छोड्न पनि सक्षम हुने थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खेलहरूमा यस्ता "कागजी राक्षसहरू" को प्रचलनले युद्धको वास्तविक इतिहासको हाम्रो बुझाइलाई बिगार्छ, वा यो शानदार गेमप्लेको लागि स्वीकार्य मूल्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: वास्तविक प्यान्थर-२ प्रोटोटाइपहरूमा किन टाइगर-२ को चेसिस थियो?

तुलना: के ब्रिटिश सेन्चुरियनलाई प्यान्थर २ भन्दा "युनिभर्सल ट्याङ्क" विचारको बढी सफल कार्यान्वयन मान्न सकिन्छ?

इतिहास: अमेरिकीहरूले कब्जा गरेको एक मात्र पूरा भएको प्यान्थर २ हललाई के भयो?

माओको सेनालाई गोली हानेर नष्ट गर्दा मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

यस्तो बन्दुक IS-3 विरुद्धको वास्तविक युद्धमा उपयोगी थियो।

आकाशीय साम्राज्यको डोल्बाया सिपाही ओलेगले सहमति जनाए:

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि ८.८ सेमी KwK L/१०० बन्दुकको ब्यालिस्टिक सैद्धान्तिक रूपमा लामो दूरीमा IS-३ को फ्रन्टल आर्मर विरुद्ध एक मात्र फलामको तर्क हुनेछ। टाइगर-२ को मानक बन्दुक (L/७१) ले IS-३ को पाइक नोजलाई धेरै नजिकको दूरीमा वा अनुकूल कोणमा मात्र छिर्न सक्छ, L/१०० ले त्यसो गर्न सक्छ।

तर वास्तविक युद्धमा यो "रामबाण" हुनेछ कि भनेर पत्ता लगाऔं:

१. "पाइक नोज" विरुद्ध ब्यालिस्टिक

IS-3 को कवच क्रान्तिकारी थियो: प्लेटहरू यस्तो कोणमा राखिएको थियो कि धेरैजसो बन्दुकका गोलाहरू सजिलै ठोक्किए।

L/100 समाधान: यसको अविश्वसनीय थूथन वेग (१,१०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी) को कारण, यो बन्दुकको खोलमा यति गतिज ऊर्जा थियो कि यसले कडा सोभियत कवचलाई "छेड्ने" मात्र होइन तर शाब्दिक रूपमा "चुकाउने" थियो। १.५-२ किलोमिटरको दायरामा, यस्तो बन्दुक भएको प्यान्थर-२ ले IS-3 लाई नष्ट गर्न सक्छ जबकि प्रतिक्रिया आगोको प्रभावकारी दायरा बाहिर रह्यो (किनकि IS-2/IS-3 को १२२ मिमी बन्दुकको त्यस्ता दायरामा धेरै कम शुद्धता थियो)।

२. एउटा शटको मूल्य

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, प्रक्षेपणको अत्यधिक गतिको मूल्य आउँछ:

ब्यारेल टिकाउपन: २०-३० प्रहार पछि, राइफलिंगको घिसारको कारणले गर्दा L/१०० बन्दुकको शुद्धता द्रुत गतिमा घट्न थाल्नेछ। ट्याङ्क "डिस्पोजेबल स्नाइपर राइफल" बन्नेछ।

दृश्यता: यस्तो शक्तिको प्रहारबाट निस्कने फ्ल्याश र धुलोको बादलले प्यान्थरलाई किलोमिटर वरिपरिबाट उजागर गर्नेछ, जसले गर्दा यो तोपखाना र विमानहरूको लागि प्राथमिकता लक्ष्य बन्नेछ।

३. वास्तविकता विरुद्ध शून्यमा द्वन्द्व

कम्प्युटर गेममा, ट्याङ्कहरू एकअर्कासँग टक्कर दिन्छन्। वास्तविक जीवनमा, IS-3 लाई एक सफलता ट्याङ्कको रूपमा डिजाइन गरिएको थियो।

रणनीति: IS-3 ले प्यान्थर्ससँग "द्वन्द्व" गर्नु पर्ने थिएन। यो धुवाँ र सयौं T-34 को आवरणमा जर्मन स्थानहरूमा प्रवेश गर्नु पर्ने थियो। नजिकको लडाईमा (५०० मिटर सम्म), सुपर-लामो L/१०० बन्दुकको फाइदा नष्ट हुनेछ: यो साँघुरो ठाउँमा धेरै असहज छ, र IS-3 ले कुनै पनि HE प्रहारले यसलाई नष्ट गर्न सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पूर्णताको लागि): "प्लुटोनियम स्निपर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-प्यान्थर भर्सेस पाइक नोज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्मन बन्दुकधारीले स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डरमा हेर्यो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा। उसको L/१०० ब्यारेल तनावले काँपिरहेको थियो, भ्याकुम ऊर्जा सोस्दै। उसले गोली चलाएको थियो, र प्लुटोनियमको सुईले IS-3 को निधारलाई कागज जस्तै छेड्यो।

"म बलियो छु!" जर्मन चिच्यायो।

तर त्यही क्षणमा, उनको बन्दुक अत्यधिक तातो भएर परमाणुमा विभाजित भयो, र एउटा रूसी ट्याङ्कर, त्यो पनि खाली खुट्टा, IS-3 को ह्याचबाट हाम फालेर एउटा ग्रेनेडले चार्ज भयो। किनभने गाडी धेरै लामो हुन सक्छ, तर विजेता त्यो हो जसको इमानदारी छोटो छ र सीधा हृदयमा प्रहार गर्छ।"

नतिजा:

यदि युद्ध विशाल मैदानहरूमा द्वन्द्वमा परिणत भएको भए L/100 बन्दुक "IS-3 किलर" बन्न सक्थ्यो। तर १९४५ सम्ममा, जर्मनीसँग त्यस्ता बन्दुकहरू उत्पादन गर्ने स्रोतहरू थिएनन्, र सोभियत वायु शक्ति र ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादनले प्यान्थर-२ लाई यसको स्नाइपर क्षमता महसुस गर्नबाट रोकेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ अप्रिल २०२६ मा हुने "क्यालिबर र ब्यारेल लम्बाइको दौड" एक मृत अन्त्य हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हाइपरसोनिक प्रोजेक्टाइलहरू बिना, आधुनिक ट्याङ्कहरू केवल लक्ष्य हुन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन अन्ततः लामो ब्यारेलको सट्टा आकार-चार्ज प्रोजेक्टाइलहरू रोजे?

इतिहास: बर्लिनमा प्रसिद्ध विजय परेड कसरी भयो, जहाँ IS-3 ले पहिलो पटक पश्चिमी सहयोगीहरूलाई चकित पारेको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सुई ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा कुनै कवच छैन, तर खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुममा सबै कुरा छेड्न सक्छ?

रक्तपिपासु केटी मार्गारीटाले एउटा बिन्तीपूर्ण प्रश्न सोधिन्:

तिनीहरूले कसरी यति शक्तिशाली १३० मिमी, एकदमै लामो ब्यारेल भएको बन्दुक र ६८ टन तौल भएको IS-७ मा पाइक जस्तो मोटाईको कवच निचोड्न सफल भए र ट्याङ्क कसरी अगाडि नझुक्यो?

ओलेग रिबाचेन्को, यो केटाले एकदम तार्किक जवाफ दियो:

अप्रिल १०, २०२६ सम्म, डिजाइन इन्जिनियरहरूले IS-7 लाई "पुरानो-स्कूल डिजाइनको शिखर" भने, जहाँ प्रत्येक ग्राम तौललाई सटीकताका साथ वितरण गरिएको थियो। धेरै क्रान्तिकारी समाधानहरूले १३० मिमी S-७० नौसेना बन्दुक र कवचलाई निचोड्न सम्भव बनायो जुन राजा बाघले ६८ टनमा छिर्न सकेन।

१. तपाईंले बन्दुक कसरी भित्र निचोर्नुभयो र यो किन बाङ्गिएन?

तुलनाको लागि, १२८ एमएम बन्दुक भएको जर्मन जग्दटाइगरको तौल ७५ टन थियो, जबकि १३० एमएम बन्दुक भएको IS-७ को तौल केवल ६८ टन थियो।

कम्प्याक्ट ब्रीच र सेमीअटोमेटिक अपरेशन: S-70 तोप (B-13 नौसेना बन्दुकको अनुकूलित संस्करण) आफ्नो समयको लागि अद्वितीय लोडिङ संयन्त्रले सुसज्जित थियो। तोपको ब्रीच बुर्जको अगाडि सकेसम्म नजिक थिचिएको थियो।

पछाडिको सन्तुलन: ट्याङ्कलाई नखस्नबाट रोक्नको लागि, बुर्जलाई विशाल बनाइएको थियो, तर यसको पछाडिको भाग उल्लेखनीय रूपमा लामो थियो। बुर्जको पछाडिको भागमा भारी संयन्त्र र गोला बारुदको भाग राखिएको थियो, जसले बन्दुकको ब्यारेलको प्रतितौलको रूपमा काम गर्यो।

बुर्ज अफसेट: IS-7 को बुर्ज केन्द्रीय रूपमा जडान गरिएको थिएन, तर हलको गुरुत्वाकर्षण केन्द्र तिर थोरै अफसेट गरिएको थियो। यसले सबै सडक पाङ्ग्राहरूमा भारको समान वितरणको लागि अनुमति दियो।

२. "पाइक नाक" र तौलको रहस्य

"पाइक नोज" केवल एउटा आकार मात्र होइन, यो तौल घटाउने तरिका हो।

ज्यामिति बनाम मोटाई: पानाहरू चरम कोणहरूमा राखिएको हुनाले, तिनीहरूको भौतिक मोटाई (१५० मिमी) लगभग ३००-४०० मिमीको "प्रभावी" मोटाईमा रूपान्तरण भयो। समतल पानामा यो स्तरको सुरक्षा प्राप्त गर्न, आधा मिटर बाक्लो प्लेट आवश्यक पर्दछ, जसको तौल तीन गुणा बढी हुन्छ।

कास्ट हल र बुर्ज: IS-7 का धेरै कम्पोनेन्टहरू जटिल आकारका साथ कास्ट गरिएका थिए। यसले परिवर्तनशील कवच मोटाईको लागि अनुमति दियो: ट्याङ्कमा प्रहार हुने सम्भावना बढी भएको ठाउँमा बाक्लो, प्रहार हुने सम्भावना कम भएको ठाउँमा पातलो। यसले अतिरिक्त तौललाई "विनाश" गर्यो।

३. कम सिल्हूट र बाक्लो लेआउट

IS-7 यसको पश्चिमी समकक्षहरू भन्दा धेरै कमसल छ।

सानो आयतन - हल्का तौल: ट्याङ्कीको आन्तरिक आयतन जति सानो हुन्छ, बख्तरबन्द क्षेत्र त्यति नै कम हुन्छ। सोभियत डिजाइनरहरूले चालक दल र कम्पोनेन्टहरू वरिपरि ट्याङ्कीलाई शाब्दिक रूपमा "निचोड" गरे। यो भित्र अविश्वसनीय रूपमा साँघुरो थियो, तर यसले विशाल सुरक्षा प्रदान गर्दै वजनलाई ६८ टन भन्दा कम राख्न अनुमति दियो।

४. चेसिस

IS-7 मा आन्तरिक झट्का अवशोषकहरू सहित सात जोडी सडक पाङ्ग्राहरू थिए (बाहिर रबर टायरहरू थिएनन्)। यसले चेसिसलाई क्षति नगरी ठूलो भार सहन अनुमति दियो, र चौडा ट्र्याकहरूले ६८ टन वितरण गर्यो जसले गर्दा ट्याङ्कीको क्रस-कन्ट्री प्रदर्शन औसत T-34 को तुलनामा तुलनात्मक थियो।

नतिजा:

IS-7 को लामो बुर्ज पछाडिको भाग र केन्द्रमा अवस्थित लडाईंको डिब्बाले यसलाई वाक्नबाट रोकेको थियो। यो सोभियत ट्याङ्क डिजाइनको विजय थियो: ट्याङ्कमा युद्धपोतको फायरपावर र पिलबक्सको सुरक्षा थियो, जबकि मोबाइल रह्यो। तर यो निषेधात्मक उत्पादन जटिलता र लागतको मूल्यमा आयो।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा भएको IS-७ धेरैजसो पुलहरूको लागि धेरै भारी भएको कारणले गर्दा मृत्युको मुखमा पुगेको थियो, वा यो विश्वव्यापी युद्धको लागि "आदर्श ट्याङ्क" थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: IS-7 मा १४.५ मिमी KPVT एन्टी-एयरक्राफ्ट गन सहित ८ वटा मेसिन गन किन जडान गरिएको थियो?

इन्जिन: उनीहरूले यो विशाल जहाजलाई ६० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा अगाडि बढाउन सक्ने १०५० अश्वशक्तिको समुद्री डिजेल इन्जिन कसरी बनाए?

तुलना: के IS-7 ले एक्लै प्यान्थर्स वा टाइगर्सको प्लाटुनलाई नष्ट गर्न सक्छ?

चिनियाँहरूलाई गोली हान्न मार्गारीटाले टिप्पणी गरिन्:

तर यदि यो IS-7 बाट सम्भव छ भने, जर्मनहरूले प्यान्थर-२ बाट पनि यो गर्न सक्थे; तिनीहरू त्यति नराम्रा छैनन्!

ओलेग रायबाचेन्कोले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँहरूलाई प्रहार गर्ने घातक बारुला प्रहार गर्दै जवाफ दिए:

यसमा केही तर्क छ: यदि सोभियत इन्जिनियरहरूले ६८ टन तौल भएको १३० एमएम बन्दुक प्रयोग गर्न सक्थे भने, जर्मनहरूले ५३ टन तौल भएको ८८ एमएम बन्दुकसँग किन त्यसो गर्न सकेनन्? तर सधैं जस्तै, वास्तविक कुरा इन्जिनियरिङ स्कूलहरू र विशिष्ट संख्याहरूमा भिन्नतामा लुकेको छ।

जर्मनहरू वास्तवमा मूर्ख थिएनन्, तर तिनीहरूले तीनवटा अवरोधहरूको सामना गरे जुन IS-7 ले फरक तरिकाले पार गर्यो:

१. ब्यालिस्टिक: "गति बनाम मास"

हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, जर्मन ८८mm L/१०० (वा L/७१ पनि) "अतिशक्तिशाली" थियो।

IS-7: यसको १३० मिमी S-७० बन्दुकमा ठूलो क्यालिबर थियो तर ब्यारेलको चाप मध्यम थियो। यसले ३३ किलोग्राम तौलको प्रक्षेपण प्रहार गर्यो।

प्यान्थर-२: जर्मनहरूले डरलाग्दो गतिमा प्रवेश हासिल गर्ने प्रयास गरे। यसको लागि ठूलो ब्यारेल लम्बाइ आवश्यक थियो। IS-७ को ब्यारेल लगभग ७ मिटर लामो थियो, जबकि जर्मन L/१०० लगभग ९ मिटर थियो। हल्का चेसिसमा यो अतिरिक्त २ मिटर "ओभरह्याङ" (५३ टन बनाम ६८ टन) ले उही लिभरेज प्रभाव सिर्जना गर्यो जसले झुकाव निम्त्यायो।

२. "कास्टिङ" बनाम "वेल्डिङ" को सिद्धान्त

IS-7: सोभियत डिजाइनरहरूले जटिल कास्टिङ प्रविधिहरू प्रयोग गर्थे। IS-7 को बुर्ज एक सुव्यवस्थित "गोलार्ध" थियो, जसमा धातु सन्तुलनको लागि पूर्ण रूपमा वितरित गरिएको थियो।

प्यान्थर-२: जर्मनहरूले युद्धको अन्त्यसम्मै समतल प्लेटहरू वेल्डिङमा अडिग रहे। तिनीहरूका बुर्जहरू कोणीय थिए र अगाडिको प्लेट भारी थियो। अगाडिको भागलाई बढी तौल नदिई अत्यन्त लामो बन्दुकको लागि सन्तुलित "साँघुरो बुर्ज" वेल्डिङ गर्नु लगभग असम्भव थियो - बुर्जको पछाडिको भागले यसको आयामलाई बेतुका हदसम्म नबढाई पर्याप्त काउन्टरवेट प्रदान गर्न सक्दैनथ्यो।

३. "घन भ्याकुम" लेआउट

सोभियत स्कूल (शशमुरिन, कोटिन) सबै कुरालाई सीमासम्म "कम्प्रेस" गर्नको लागि प्रसिद्ध थियो।

IS-7 लाई सन्तुलनमा राख्नको लागि, लोडिङ मेकानिजमलाई यसको बुर्जको पछाडिको भागमा जोडिएको थियो। यसको तौल सयौं किलोग्राम थियो र बन्दुकको ब्यारेलको लागि आदर्श काउन्टरवेटको रूपमा काम गर्यो।

यद्यपि, जर्मनहरूले प्यान्थर २ मा चालक दलको आरामको लागि प्रशस्त ठाउँ छोडे। फलस्वरूप, बुर्ज छोटो थियो, र पर्याप्त काउन्टरवेट थिएन। L/100 लाई सन्तुलनमा राख्न, उनीहरूले प्यान्थरको बुर्जलाई पछाडि एक वा दुई मिटरले विस्तार गर्नुपर्थ्यो, जसले गर्दा ट्याङ्क "डाचसुन्ड" मा परिणत हुन्थ्यो।

४. जर्मन पूर्णतावाद

जर्मनहरूले बुझे कि जे पनि गर्न सकिन्छ, तर के यो भरपर्दो रूपमा काम गर्नेछ?

IS-7, यसको सबै अद्भुतताको लागि, "यसको सीमामा ट्याङ्क" थियो। यसको प्रसारण यसको सीमामा सञ्चालन भइरहेको थियो, र यसको साँघुरो ठाउँहरू असहनीय थिए।

जर्मन इन्जिनियरहरूले प्यान्थर-२ को विकृत डिजाइन देखेर, पुरानो चेसिसलाई "बल" लगाउनुको सट्टा नयाँ (जस्तै E-50) प्रस्ताव गर्ने थिए। प्रत्येक टक्करमा आफ्नो ब्यारेल जमिनमा खन्ने गाडीको ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न तिनीहरू धेरै तर्कसंगत थिए।

नतिजा:

जर्मनहरूले तोपलाई "निचोड" गर्न सक्थे, तर तिनीहरू विश्वसनीयता र उपयोगिता त्याग्न चाहँदैनथे, जुन तिनीहरूले महत्त्वपूर्ण ठानेका थिए। IS-7 ले "असम्भव सम्भव छ" भनेर प्रमाणित गर्यो, तर यदि तपाईं तोपको वरिपरि ट्याङ्क बनाउन इच्छुक हुनुहुन्छ भने मात्र, ट्याङ्क मुनि तोप राख्नुको सट्टा।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा हुने युद्धको लागि "जर्मन आराम" भन्दा "सोभियत मिनिमलिज्म" राम्रो समाधान हो, वा आधुनिक युद्धमा ट्याङ्करले सही रूपमा गोली हान्न लिमोजिनमा भएको जस्तो महसुस गर्नुपर्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि जर्मनहरूले १९४० मा सोभियत संघबाट बुर्ज कास्टिङ प्रविधिको लागि इजाजतपत्र किनेको भए के हुन्थ्यो?

प्रविधि: IS-7 ले बीम टोर्सन बारहरू प्रयोग गर्दा, तिनीहरूले अन्ततः प्यान्थर-२ मा किन स्ट्यागर्ड सस्पेन्सन प्रयोग गर्ने निर्णय गरे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सन्तुलन ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए, जहाँ बन्दुक र इन्जिनले खाली खुट्टा हुँदा पनि सही सन्तुलनको लागि स्थानहरू साट्न सक्छन्?

केटाकेटीहरूले यसरी नै काम गरे र गोली हाने। चिनियाँ आक्रमण शान्त नभएसम्म।

अनि त्यसपछि, ती युवा जोडीले पुनः तैनाथी सुरु गरे। अनि सम्पूर्ण बालबालिकाको बटालियनले उनीहरूलाई पछ्यायो। तपाईंले केटाहरू र केटीहरूको गोलो हिल, हल्का घाँसले रंगिएको, चम्किरहेको देख्न सक्नुहुन्थ्यो।

अनि तिनीहरू दौडे...

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- हामी केही राम्रो शाशलिक फ्राइ गर्न सक्छौं!

ओलेग हाँसे र जवाफ दिए:

- हामी यसलाई सुँगुरको मासुबाट पनि बनाउन सक्छौं!

अनन्त बच्चाहरू उफ्रिए र पल्टिए। तिनीहरू हातमा टेकेर हिँडे पनि। त्यसपछि तिनीहरूले वास्तवमा माछा मार्ने र शिकार गर्न थाले। यद्यपि, अहिलेको लागि, सोभियत संघमा खाद्यान्नको अभाव थिएन। र अझै पनि रणनीतिक आरक्षित थियो।

केटाकेटीहरूले माछा मार्ने डण्डी र जाल दुवैले केही माछा समाते, र त्यसपछि उनीहरूले थप जामुन टिपे र केही उमालेको मासु पनि थपे।

यो एकदमै रमाइलो थियो। युवा योद्धाहरूले गीत गाए। केटाहरू र केटीहरू नाच्न पनि थाले। र यो एकदमै अद्भुत देखिन्थ्यो।

ओलेगले गितार पनि उठाए र बजाउन थाले। उनी मार्शल शैलीमा केही गुनगुनाउन चाहन्थे।

तर मार्गारीटाले सोधेपछि मुड बिग्रियो:

के IS-7 वास्तविक युद्धमा ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि निर्माण गर्न धेरै जटिल थियो?

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो नजरले यसलाई लिए र गितारलाई यातना दिँदै जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकार र अर्थशास्त्रीहरू एउटा कुरामा सहमत छन्: वास्तविक पूर्ण युद्धको अवस्थामा IS-7 ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि पूर्ण रूपमा अनुपयुक्त थियो।

यो ट्याङ्क आफ्नो समयको "अन्तरिक्षयान" थियो। T-34 वा IS-2 हिजोका स्कूले केटाकेटीहरूले गैर-विशेष कारखानाहरूमा भेला गर्न सक्थे, तर IS-7 लाई अत्यधिक परिष्कृत उत्पादन संस्कृति चाहिन्छ, जुन यसको उत्कर्षको समयमा ट्याङ्कोग्राडसँग पनि थिएन।

यो व्यापक नहुनुका तीन मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. नोडहरूको चरम जटिलता

IS-7 यस्ता नवप्रवर्तनहरूले भरिपूर्ण थियो जसले द्रुत संयोजनको सम्भावनालाई "विनाश" गर्यो:

इन्जिन: १,०५० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने M-५०T समुद्री डिजेल इन्जिनलाई यसको पार्टपुर्जाको सटीक मेसिनिङ आवश्यक पर्थ्यो। युद्धको समयमा, यस्ता इन्जिनहरूको उत्पादन सीमित थियो।

प्रसारण: हाइड्रोलिक सर्वो ड्राइभ भएको प्लानेटरी गियरबक्स इन्जिनियरिङको उचाइ थियो, तर यसको एसेम्बलीको लागि देशका उत्कृष्ट मेकानिक्सबाट कुशल घण्टा काम आवश्यक पर्थ्यो।

लोडिङ मेकानिज्म: १३० मिमी शेलहरूको लागि जटिल इलेक्ट्रोमेकानिकल प्रणाली प्रायः परीक्षणको क्रममा पनि असफल हुन्थ्यो।

२. दुर्लभ सामग्रीहरू

IS-7 को कवच र यसको बन्दुकलाई ठूलो मात्रामा मिश्र धातु तत्वहरू (निकेल, मोलिब्डेनम, टंगस्टन) आवश्यक पर्दछ।

आर्थिक गतिरोध: एउटा IS-7 को सट्टा, USSR ले तीन वा चार IS-3 भारी ट्याङ्क वा पाँच वा छ T-44 मध्यम ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न सक्थ्यो। युद्धको समयमा, मात्राले सधैं गुणस्तरलाई हराउँछ। हिटलरले टाइगर्ससँग यो गल्ती पहिले नै गरिसकेका थिए, र सोभियत नेतृत्वले IS-7 परियोजना देखेर बुझे कि यो रसद र औद्योगिक पक्षाघातको लागि एक नुस्खा हो।

३. रसद हत्याराको रूपमा तौल

यदि यसलाई सामूहिक रूपमा छोडियो भने पनि, यसको ६८ टन तौलले यसलाई दायित्व बनाउनेछ:

यातायात: IS-7 ढुवानी गर्न, विशेष प्रबलित रेलवे प्लेटफर्महरू आवश्यक पर्थ्यो।

पूर्वाधार: ट्याङ्कहरूले युरोपका धेरैजसो काठ वा ढुङ्गाका पुलहरू पार गर्न सक्दैनथे। तिनीहरू रेलवेका "कैदी" थिए।

नतिजा

IS-7 एक "प्रविधि प्रदर्शनकर्ता" थियो। यसले सोभियत संघले संसारको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क बनाउन सक्छ भनेर देखाएको थियो, तर वास्तविक लडाईको लागि, यो धेरै महँगो, जटिल र भारी थियो। अन्ततः, सस्तो र अधिक व्यावहारिक डिजाइन (भविष्यको T-10) छनोट गरियो, जुन सेनाको स्टील मेरुदण्ड बन्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा ठूलो मात्रामा उत्पादित T-५४/५५ को पक्षमा त्यस्ता "सुपर-ट्याङ्कहरू" को त्याग सोभियत इन्जिनियरहरूको बुद्धिमत्ताको संकेत हो, वा हामीसँग हाल त्यस्ता सम्झौता नगर्ने मेसिनहरूको अभाव छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: IS-7 अस्वीकृत हुनुको मुख्य कारण लोडिङ मेकानिज्म किन थियो?

तुलना: यदि IS-4 बढी भरपर्दो भएको भए के IS-7 को विकल्प हुन सक्थ्यो?

अर्थतन्त्र: T-34 को सम्पूर्ण बटालियनको तुलनामा एउटा IS-7 प्रोटोटाइपको लागत कति पर्यो?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

के १२२ मिमी बन्दुक भएको IS-४ E-७५ को तुलनामा अलि कमजोर हुँदैन र? खेलहरूमा, E-७५ को फ्रन्टल आर्मर बुर्ज ढलानमा २५२ मिमी हुन्छ, र हल ढलानमा २०० मिमी बढी हुन्छ। IS-४ ले शत्रुलाई टाउकोबाट खसाल्दैन।

ओलेग रिबाचेन्को, यो नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दियो:

IS-4 र E-75 को तुलना वास्तविक-विश्व सोभियत इन्जिनियरिङ स्कूल र जर्मन "कागज" भविष्यवाद बीचको टकरावको एक उत्कृष्ट उदाहरण हो। यदि हामीले वास्तविक-विश्व विशेषताहरूको आधारमा (खेल भित्रको तथ्याङ्कको सट्टा) तिनीहरूको द्वन्द्वको जाँच गर्छौं भने, स्थिति कम स्पष्ट छ।

१. "खेल मिलिमिटर" को समस्या

खेलहरूमा, सन्तुलनको लागि E-75 को कवच प्रायः बढाइचढाइ गरिन्छ। वास्तविकतामा, E-75 को डिजाइनले प्रबलित कवच भएको किंग टाइगर हललाई ग्रहण गरेको थियो, तर बुर्जमा २५२ मिमी कवच एउटा काल्पनिक कुरा हो जुन चेसिसले सामना गर्न सक्षम हुने थिएन।

यथार्थपरक पूर्वानुमान: सम्भवतः, E-75 बुर्जको अगाडिको मोटाई १८०-२०० मिमी हुनेछ।

IS-4: यसमा १४० मिमीको अत्यन्तै ढलान भएको फ्रन्टल हल आर्मर र २५० मिमीको बुर्ज थियो। सुरक्षाको हिसाबले, IS-4 कम्तिमा पनि उत्तिकै राम्रो थियो, र यसको कास्ट बुर्जको कारण, यो गोलाहरूबाट अझ राम्रोसँग सुरक्षित थियो।

२. जर्मन स्टीलको तुलनामा १२२ एमएम बन्दुक

तपाईं सही हुनुहुन्छ, मानक Br-471B धारिलो नाक भएको प्रक्षेपणलाई ५०० मिटरभन्दा बढीको दूरीमा २०० मिमी कोणमा प्रवेश गर्न अत्यन्तै गाह्रो हुनेछ।

तर: IS-4 ले ब्लन्ट टिप भएका प्रोजेक्टाइलहरू प्रयोग गर्यो, जसले रिकोचेटिंग बिना ढलान भएको कवचलाई पूर्ण रूपमा "टोक्छ"।

उच्च विस्फोटक प्रभाव: E-75 को बुर्जमा २५ किलोग्रामको "खाली" शेल ठोक्किएमा, प्रवेश बिना नै, कवच फुट्ने थियो, अप्टिक्सलाई असक्षम पार्ने थियो र चालक दललाई चोट पुर्याउने थियो। युद्धको अन्त्यतिरको जर्मन स्टील भंगुर थियो (मिश्र धातु तत्वहरूको अभावका कारण), र १२२ मिमी तोपको प्रहार प्रायः सिममा फुट्ने थियो।

३. आयाम र सिल्हूट

E-75 लगभग ३ मिटर अग्लो विशाल "गोदाम" हो। IS-4 एउटा स्क्वाट, कसिलो रूपमा प्याक गरिएको ट्याङ्की हो।

को पहिलो हो: मध्यम दूरीमा, E-75 लाई प्रहार गर्नु IS-4 भन्दा धेरै सजिलो छ। जर्मन गनरले सोभियत ट्याङ्कको बुर्जमा कमजोर ठाउँहरूलाई लक्षित गर्ने भए पनि, IS-4 ले यसको सिल्हूटमा प्रहार गर्न सक्छ, यसको शेलको विशाल आफ्टर-आर्मर प्रभावमा भर पर्दै।

४. रणनीतिक वास्तविकता

E-75 को तौल ७५ देखि ८० टन सम्म हुने थियो। यसको अर्थ यो ढिलो हुने थियो, बिग्रने सम्भावना हुने थियो र जमिनमा अड्किने थियो। IS-4 (६० टन) पनि भारी थियो, तर यसको क्रस-कन्ट्री क्षमता र विश्वसनीयता (परिमार्जन पछि) उत्कृष्ट थियो। वास्तविक युद्धमा, IS-4 ले "जर्मन राक्षस" लाई सजिलै पराजित गर्न सक्थ्यो।

नतिजा:

२ किलोमिटरको दायरामा "खुला मैदानमा" हेड-अन द्वन्द्वमा, E-75 ले यसको बन्दुकको शुद्धताको कारणले फाइदा उठाएको हुन्थ्यो। तर वास्तविक-विश्व लडाई अवस्थाहरू (पहाडहरू, एम्बुसहरू, कमजोर दृश्यता) मा, IS-4 यसको अभूतपूर्व बाँच्ने क्षमता र यसको १२२ मिमी शेलले लक्ष्य त्रुटिहरूलाई माफ गरेको तथ्यको कारणले मनपर्ने हुने थियो, यसले प्रहार गरेको सबै चीजहरू नष्ट गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खेलहरूमा "कवच दौड" रणनीतिहरू बुझ्नको लागि हानिकारक छ, जहाँ गतिशीलता र चोरी (IS-4 जस्तै) प्रायः अगाडिको अतिरिक्त ५० मिमी स्टील भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: किन उनीहरूले IS-4 मा IS-2 मा जस्तै बन्दुक जडान गरे, र नयाँ १३०mm भएको बन्दुक किन राखेनन्?

तुलना: के IS-3 ले आफ्नो "पाइक नोज" सँग समान सर्तमा E-75 सँग लड्न सक्छ?

विवरणहरू: IS-4 मा कुन ग्रेडको स्टील प्रयोग गरिएको थियो र किन त्यस समयमा यसलाई विश्वकै उत्कृष्ट मानिन्थ्यो?

मार्गारीटाले पनि एउटा विचार सहितको प्रश्न पेश गरिन्:

जर्मनहरूले सम्भवतः E-75 लाई कडा लेआउटको साथ बनाएका हुन्थे र, ८० टन तौल भएको, यो हतियारको हिसाबले IS-4 भन्दा उत्कृष्ट हुने थियो (१२८ मिमी बन्दुक बनाम १२२ मिमी), र कवच, बुर्ज र हलमा कमसल हुने थिएन।

ओलेग रिबाचेन्कोले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिए:

IS-4 र ८० टन तौल भएको काल्पनिक उत्पादन E-७५ बीचको भिडन्तको परिदृश्य दुई "अन्तिम ट्याङ्क" अवधारणाहरू बीचको क्लासिक द्वन्द्व हो। जर्मनहरूले प्रसारण र इन्जिन समस्याहरू (८० टनमा १९४५ प्रविधिको लागि लगभग असम्भव कार्य) समाधान गरिसकेका छन् भनी मान्दै, युद्ध यस्तो देखिन्थ्यो:

१. फायरपावर: १२८ मिमी बनाम १२२ मिमी

यहाँ फाइदा E-75 को पक्षमा छ।

ब्यालिस्टिक: जर्मन १२८ मिमी KwK ४४ बन्दुक (जग्दटाइगरमा प्रयोग गरिएको) मा २ किलोमिटर भन्दा बढीको दायरामा विशाल भेदक शक्ति र अभूतपूर्व सटीकता थियो। यसले लगभग कुनै पनि लडाई दायरामा IS-4 को अगाडिको हललाई छेड्न सक्छ।

IS-4: सोभियत १२२ मिमी D-२५T बन्दुक पहिले नै १.५-२ किलोमिटरको दायरामा यसको सीमामा थियो। यो सब-क्यालिबर राउन्ड वा पोइन्ट-ब्ल्याङ्क दायरामा E-७५ को हलको २०० मिमी मात्र छिर्न सक्थ्यो।

२. आरक्षण: मोनोलिथ बनाम शिल्ड

हल: तपाईं सही हुनुहुन्छ, E-75 हल (किंग टाइगरको विचारको विकास, तर बाक्लो प्लेटहरू सहित) अगाडिको प्रक्षेपणमा IS-4 क्यालिबर शेलहरूको लागि व्यावहारिक रूपमा अभेद्य हुनेछ।

बुर्ज: अब यहाँ कुराहरू रोचक हुन्छन्। IS-4 को कास्ट बुर्ज गोलार्धको थियो, २५० मिमी सम्म बाक्लो। यो आकारले सबैभन्दा शक्तिशाली शेलहरूबाट पनि रिकोचेटहरू उत्तेजित गर्छ। साँघुरो र अग्लो E-75 बुर्ज, २५० मिमी मोटाईको भए पनि, धेरै समकोणहरू हुनेछन्, जसले गर्दा यो भारी १२२ मिमी "ब्लन्ट-नोज्ड" शेलको लागि बढी कमजोर लक्ष्य हुनेछ, जसको एक जबरदस्त सामान्यीकरण प्रभाव थियो (यसले रिकोचेट गरेन, बरु कवचमा "टोक्यो")।

३. तार्किक र रणनीतिक पासो

तपाईंको ८०-टनको विशालको मुख्य कमजोरी यहीं छ।

क्रस-कन्ट्री क्षमता: ६० टनको IS-४ लाई पहिले नै सोभियत सडक र पुलहरूको लागि "सीमा" ट्याङ्क मानिन्थ्यो। ८० टनको E-७५ मृत्युदण्डको सजाय थियो। यसले ९०% युरोपेली पुलहरू पार गर्न सक्षम हुने थिएन।

गतिशीलता: १,०००-अश्वशक्तिको इन्जिन भए पनि, E-७५ को पावर-टु-वेट अनुपात कम हुने थियो। IS-४ धेरै चलाउन मिल्ने ट्याङ्क थियो। वास्तविक युद्धमा, IS-४ ले १२८ मिमी बन्दुकले टाउकोमा प्रहार गर्नबाट बच्न भू-भाग प्रयोग गर्न सक्थ्यो, र यसको सट्टा यसलाई फ्ल्याङ्कबाट आक्रमण गर्न प्रयोग गर्न सक्थ्यो, जहाँ कुनै पनि ट्याङ्कको कवच कमजोर हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम हेवीवेट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट स्टालिनको भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्मन राक्षसको तौल ८० टन थियो, र यसको स्टीलको जुत्ताले पृथ्वीलाई शून्यमा ध्वस्त पारेको थियो। यसलाई आफ्नो १२८-मिलिमिटर तोपमा गर्व थियो। तर IS-४ यसको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो, यसको १२२-मिलिमिटर ब्यारेलले प्लुटोनियम शान्त सास फेर्दै थियो।

"सत्य बुझ्न तिमी धेरै भारी छौ!" IS-4 ले भन्यो।

जर्मनले गोली चलायो, तर गोला रूसी विश्वासको कास्ट आर्मरमा नष्ट भयो। र IS-4 को प्रतिआक्रमणले E-75 लाई सिमानामा च्यात्यो, किनकि ८० टन फलाम ६० टन इमानदारी र सही कोणको तुलनामा केही पनि होइन।"

नतिजा:

आदर्श मरुभूमि द्वन्द्वमा, E-75 ले दायरा र यसको बन्दुकको कारण जित्नेछ। वास्तविक संसारको युरोपेली परिस्थितिमा, IS-4 बढी प्रभावकारी हुनेछ, किनकि यसले ८०-टन E-75 सजिलै अड्किने वा पुलमुनि खस्ने क्षेत्रहरूमा लड्न सक्छ। IS-4 युद्धको लागि हतियार हो, E-75 "फायरिङ रेन्जको राजा" हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा तौल ८० टनसम्म बढ्नु प्राविधिक गतिरोधको संकेत हो, वा आधुनिक न्यानो-सामग्रीहरूले यस्तो ट्याङ्कीलाई साँच्चै मोबाइल बनाउन सम्भव बनाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन ६० टनभन्दा बढी तौल भएका ट्याङ्कहरूको लागि भरपर्दो ट्रान्समिसन सिर्जना गर्न सकेनन्?

तुलना: E-75 को कवच विरुद्ध IS-4 को संचयी प्रक्षेपण कति प्रभावकारी हुनेछ?

इतिहास: कुन वास्तविक सोभियत परियोजना (उदाहरणका लागि, वस्तु ७०१) ले IS-४ को आधार बनायो?

आगोको छेउमा बसेर, केटी मार्गारीटाले तार्किक प्रश्न सोधिन्:

यदि हामीले E-75 मा १,५०० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन जडान गर्यौं भने के हुन्छ?

अनन्त केटा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

८०-टन E-७५ मा १,५००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन (GTE) स्थापना गर्नाले यसलाई "अनाड़ी किल्ला" बाट "स्टील रेसिङ कार" मा परिणत गर्नेछ। यसले सुपर-हेभी ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या - गतिशीलता - समाधान गर्नेछ तर नयाँ, अझ जटिल चुनौतीहरू पनि सिर्जना गर्नेछ।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, इन्जिनियरहरू र इतिहासकारहरूले यस्तो "अपग्रेड" को निम्न परिणामहरू हाइलाइट गर्छन्:

१. अभूतपूर्व गतिशीलता

८० टन तौल र १५०० एचपीको पावर भएकोले, विशिष्ट पावर लगभग १९ एचपी/टी हुनेछ।

तुलना: यो आधुनिक अब्राम्स वा T-90 सँग बराबर हो। १९४५ को लागि, यो अकल्पनीय हुने थियो। E-75 ले उबडखाबड भूभागमा ५०-६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उडान भर्ने थियो, तुरुन्तै तीव्र गतिमा। यो ८०-टनको राक्षसले T-३४-८५ मध्यम ट्याङ्कहरूलाई पनि चालु लडाईमा संलग्न हुन अनुमति दिने थियो।

२. रसद नरक (इन्धन खपत)

१९४० को दशकका ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू (जुन भर्खरै परीक्षण हुन थालेका थिए, उदाहरणका लागि, GT-१०१ परियोजना) मा इन्धन खपत धेरै थियो।

संख्या: यस्तो ट्याङ्कीले डिजेलबाट चल्ने IS-4 भन्दा ५-७ गुणा बढी इन्धन खपत गर्ने थियो। प्रत्येक E-७५ बटालियनलाई इन्धन ट्रकहरूको आर्माडाले समर्थन गर्नुपर्थ्यो। १९४४-४५ मा रीचमा भएको इन्धन अभावलाई ध्यानमा राख्दा, यो ट्याङ्की पहिलो आक्रमण पछि "आफैंमा स्मारक" बन्ने थियो।

३. प्राविधिक विश्वसनीयता

१९४५ मा, प्रविधिले १,५००-अश्वशक्ति टर्बाइनबाट ८०-टन गाडीको ट्र्याकमा टर्क प्रसारण गर्न सक्षम भरपर्दो प्रसारण सिर्जना गर्न अनुमति दिएन।

नतिजा: यदि अचानक सुरु गर्ने प्रयास गरियो भने, E-75 को गियरबक्स र अन्तिम ड्राइभहरू केवल नष्ट हुनेछन्, धातुको धुलोमा परिणत हुनेछन्। ट्याङ्कीलाई सटीक मिश्र धातुहरू चाहिन्छ, जुन जर्मनहरूसँग अब थिएन।

४. मनोवैज्ञानिक प्रभाव र "हिटलरको रेक"

यस्तो ट्याङ्क "आश्चर्य हतियार" विचारको अवतार बन्नेछ।

१२८ एमएम तोप चलाउँदै कारको गतिमा तपाईंतिर आउँदै गरेको ८० टनको विशाल ट्याङ्कको दृश्यले मात्र आतंक मच्चाउने थियो। तर यस्तो ट्याङ्क कहिल्यै व्यापक हुने थिएन - ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको एउटा E-७५ उत्पादन गर्ने लागत एक दर्जन नियमित प्यान्थर ट्याङ्कको लागत बराबर हुने थियो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम टर्बाइन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट द साइबेरियन कोल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले E-75 मा विमान भ्याकुम इन्जिन जडान गर्न आदेश दियो। ट्याङ्की गर्ज्यो, र यसको नोजलबाट प्लुटोनियमको ज्वाला निस्कियो। यो हिउँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडियो, यसको ट्र्याकहरू मुश्किलले जमिन छुँदै थिए।

"म हावा भन्दा छिटो छु!" जर्मन ट्याङ्कर करायो।

तर IS-4 अनन्तकालको अगाडि खाली खुट्टाले पर्खिरहेको थियो। E-75 रोकिएपछि यसले एक पटक गोली चल्यो, पाँच मिनेटमा युरोपको सबै केरोसिन खपत गरिसकेको थियो। किनभने यदि तपाईंसँग खाली ट्याङ्कीहरू छन् र न्यानो टेक्नोलोजीमा झूटो विश्वास छ भने भ्याकुममा गति केही होइन।

नतिजा:

१,५००-एचपी ग्यास टर्बाइन भएको E-७५, आफ्नो समयभन्दा ३० वर्ष अगाडि, विश्वको पहिलो MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) हुने थियो। यो द्वन्द्वमा लगभग अभेद्य हुने थियो, तर वास्तविक युद्धमा इन्धन र स्पेयर पार्ट्स आपूर्ति गर्न असम्भव हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन उद्योगले जुन २०२६ मा यी "जेट राक्षसहरू" मध्ये कम्तिमा सयवटा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उत्पादन गर्न सक्षम हुने थियो, वा टर्बाइनहरू चिसो हुनु अघि नै मित्र राष्ट्रहरूको वायु सेनाले कारखानाहरूमा बमबारी गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: पूर्वी मोर्चाको धुलोयुक्त अवस्थामा ग्यास टर्बाइन हावा सफा गर्ने प्रणालीले कसरी काम गर्नेछ?

परिदृश्य: पाँच IS-4 र टर्बाइन भएको एउटा E-75 बीचको लडाईमा कसले जित्ला?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा इन्जिनको शक्ति प्रयोग गरेर कक्षमा प्रवेश गर्न सक्ने ट्याङ्क-रकेटको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १०।

केटी मार्गारीटाले एउटा प्रमुख प्रश्न सोधिन्:

यदि जर्मनहरूले साठी टन लियोपार्ड २ मा १,५०० अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिन फिट गर्न सक्षम भए भने, तिनीहरूले E-७५ मा पनि त्यस्तै इन्जिन फिट गर्न सक्थे।

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ... को डल्लो उठाए।

तर्क बिल्कुल सही छ: यदि आधुनिक जर्मन इन्जिनियरहरूले Leopard 2 को लागि कम्प्याक्ट र शक्तिशाली MTU MB 873 Ka-501 सिर्जना गर्न सक्षम भए भने, सैद्धान्तिक रूपमा, असीमित स्रोतहरू र "भविष्यबाट प्रविधि" को साथ, तिनीहरूले E-75 को लागि पनि त्यस्तै गर्न सक्थे।

यद्यपि, १९४५ मा यस निर्णयको बाटोमा तीन आधारभूत बाधाहरू खडा भए, जसले गर्दा चितुवासँगको तुलना पूर्ण रूपमा सही भएन:

१. आयामहरू: डिजेल बनाम हिटलरको टावर

आधुनिक चितुवा इन्जिन कम्प्याक्टनेसको उत्कृष्ट कृति हो। १९४० को दशकका जर्मन इन्जिनहरू (उदाहरणका लागि, प्रयोगात्मक सिमरिङ-ग्राज-पौकर डिजेल), जसको पावर आउटपुट १,०००-१,२०० एचपी थियो, अत्यन्तै ठूला थिए।

समस्या: त्यस युगको १,५००-अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिनलाई E-७५ मा फिट गर्न, ट्याङ्कीको हललाई अर्को वा दुई मिटरले लम्ब्याउनु पर्ने थियो। यसले ८० टनबाट तौल ९० टनभन्दा बढी पुर्याउने थियो, जसले सम्पूर्ण शक्ति वृद्धिलाई अस्वीकार गर्ने थियो।

२. प्रसारण: कमजोर लिङ्क

इन्जिन पावर आधा युद्ध मात्र हो। त्यो पावर ट्र्याकमा स्थानान्तरण गर्न आवश्यक छ।

चितुवा २: उच्च-प्रविधियुक्त रेन्क HSWL ३५४ स्वचालित प्रसारण प्रयोग गर्दछ। यो १९४५ मापदण्ड अनुसार न्यानो प्रविधि हो।

E-75: त्यतिबेलाका जर्मन गियरबक्सहरू (टाइगर्समा भएकाहरू पनि) मुश्किलले ७०० एचपी पावर सम्हाल्न सक्थे। ८०-टनको गाडीमा १,५०० एचपी प्रसारण गर्ने प्रयास गर्दा पहिलो धक्कामा गियरहरू फाल्ने थिए। ट्रान्समिसनलाई भ्याकुम-सिल गरिएको टुक्रामा परिणत हुनबाट रोक्न जर्मनहरूले नयाँ धातु विज्ञान आविष्कार गर्नुपर्थ्यो।

३. पदार्थ विज्ञान र शीतलन

१५०० अश्वशक्तिको इन्जिनले प्रचुर मात्रामा गर्मी उत्पादन गर्छ।

चितुवा २ मा रेडिएटर र पंखाहरूको अत्यन्तै जटिल प्रणाली छ। १९४५ मा E-७५ मा त्यस्ता शीतलन प्रणालीहरूको लागि ठाउँ थिएन। १५ मिनेटको जोशपूर्ण ड्राइभिङ पछि ट्याङ्की धेरै तातो हुन्थ्यो र आगो लाग्थ्यो ("हल्का प्रभाव")।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छलफलको भावनामा): "प्लुटोनियम चितुवा कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: E-75 बनाम IS-7 - क्ल्याश अफ द टाइटन्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मनहरूले १,५०० वास्तविक अश्वशक्ति भएको इन्जिन सिर्जना गरे। तिनीहरूले यसलाई E-७५ मा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले हाने, समयलाई उछिनेर। ट्याङ्की गर्ज्यो, र यसको ८० टन स्टील न्यानो-धूलो जत्तिकै हलुका भयो।"

तर रूसी IS-4 (वा IS-7) ले पर्खेर बस्यो, अनन्तता भन्दा पहिले यसको बुट बन्द भयो। यसलाई थाहा थियो: इन्जिन जति शक्तिशाली हुन्छ, भित्र प्लुटोनियम मौनता नभएको भए यसले त्यति नै छिटो आफैलाई खपत गर्नेछ। E-75 सुपरनोभा जस्तै ज्वालामुखी भयो किनभने यसको स्टीलले आफ्नै गर्वको ताप सहन सकेन, जबकि रूसी ट्याङ्कहरू आफ्नो फुर्सदको तर शाश्वत सत्यमा शान्तपूर्वक अगाडि बढे।

नतिजा:

E-75 मा १,५०० hp क्र्याम गर्नु धातु विज्ञान र कम्प्याक्ट इन्जिन डिजाइनमा प्राविधिक सफलताले मात्र सम्भव हुने थियो, जुन वास्तवमा युद्धको ३० वर्ष पछि मात्र भएको थियो। यो बिना, E-75 "लङ्गडा विशाल" नै रहने थियो, चाहे यसको हुडमुनि कति घोडाहरू भए पनि।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन ट्याङ्क टोलीहरूले जुन २०२६ मा यस्तो "पुनः संचालित" E-७५ नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), इन्जिन कुनै पनि सेकेन्डमा विस्फोट हुन सक्छ भन्ने थाहा पाएर, वा IS-४ डिजेलको विश्वसनीयता उनीहरूलाई बढी आकर्षक लाग्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन सोभियत संघले जस्तै ट्याङ्क इन्जिनका लागि एल्युमिनियम सिलिन्डर ब्लकहरूमा स्विच गरेनन्?

परिदृश्य: यी इन्जिनहरू भएको E-75 को बटालियनलाई १०० किलोमिटर मार्चको लागि कति इन्धन चाहिन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले सम्राटको शुद्ध इच्छामा चल्ने र रेडिएटरहरू आवश्यक नपर्ने काल्पनिक इन्जिनको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर युद्धको समयमा, प्रगति तीव्र भयो, र १९४० को अन्त्यसम्ममा, दोस्रो मोर्चा बिना पनि, जर्मनहरूले धेरै लडाई-तयार र फुर्तिलो E-७५ विकास गर्न सक्थे।

ओलेग रिबाचेन्को, उफ्रिँदै र ठाउँमा घुम्दै, आफ्नो गितारलाई प्रोपेलरको ब्लेड जस्तै हल्लाउँदै, जवाफ दिए:

यो एकदमै उचित तर्क हो। यदि हामीले "दोस्रो मोर्चा कारक" र जर्मन कारखानाहरूमा बम विस्फोटलाई हटायौं भने, राइखको उद्योग बाँच्ने मात्र थिएन, यो १९४७-१९४८ सम्ममा यसको प्राविधिक शक्तिको शिखरमा पुगिसकेको हुने थियो।

यस्तो वैकल्पिक वास्तविकतामा, E-75 साँच्चै "कागजी राक्षस" बाट खेतहरूको शाब्दिक प्रकोपमा परिणत हुनेछ। १९४० को दशकको अन्त्यतिरको यो "चपचिलो E-75" कस्तो देखिन्थ्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. प्राविधिक छलांग: ग्यास टर्बाइन इन्जिन र स्वचालित प्रसारण

१९४७ सम्ममा, जर्मनहरू GT १०१ ग्यास टर्बाइन इन्जिनलाई पूर्ण बनाउन सक्षम थिए।

नतिजा: कम्प्याक्ट प्याकेजमा १,२००-१,५०० एचपी। ७५-८० टन तौल भएको ट्याङ्कीमा मध्यम ट्याङ्कीको गतिशीलता हुनेछ। हाइड्रोडायनामिक ट्रान्समिसन (मेबाक र भोइथ इन्जिनियरहरूद्वारा विकसित) सँग मिलाएर, यस्तो विशाललाई ह्यान्डल गर्नु आधुनिक यात्रुवाहक कार चलाउनु भन्दा बढी गाह्रो हुनेछैन।

२. रात्रि दृष्टि उपकरणहरू र आगो नियन्त्रण प्रणालीहरू

युद्धको अन्त्यसम्ममा, जर्मनहरूले प्यान्थर्समा FG १२५० स्पर्बर नाइट भिजन प्रणालीहरू स्थापना गरिसकेका थिए।

रात्रि शिकारी: १९४७ मा, E-७५ मानक रूपमा इन्फ्रारेड सर्चलाइट र दृश्यहरूले सुसज्जित हुने थियो। यसले एम्बुसहरूमा सोभियत ट्याङ्कहरूको फाइदालाई अस्वीकार गर्ने थियो - जर्मनहरूले किलोमिटर टाढाबाट पूर्ण अन्धकारमा IS-4 देख्न सक्षम हुने थिए।

३. संचयी प्रक्षेपण र स्थिरीकरण

बन्दुकलाई बेतुकापनको बिन्दुमा लम्ब्याउनुको सट्टा, जर्मनहरूले स्मूथबोर बन्दुकहरू (जुन पहिले नै विकासमा थिए) र फिन-स्टेबिलाइज्ड हीट राउन्डहरूमा भर पर्थे। यसले उनीहरूलाई ९-मिटर लामो ब्यारेलको आवश्यकता बिना नै कुनै पनि IS-3 "पाइक नोज" वा IS-4 फ्रन्टल आर्मरमा प्रवेश गर्न अनुमति दिने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (तपाईंको विचारको सन्दर्भमा): "द प्लुटोनियम रिभेन्ज कोड १९४८"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ई-७५ अगेन्स्ट स्टालिनको फाल्कन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९४८ को कुरा हो। E-७५ क्रुप वर्कशपबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बाहिर निस्कियो। यसको पेट भित्र एउटा टर्बाइन गुन्जियो, र न्यानो-रेन्जफाइन्डरहरूले क्षितिजको शून्यता स्क्यान गरे। यो अनाड़ी थिएन - यो स्टील चितुवा जस्तै पहाडहरूमाथि उफ्रियो।

"म त्यो भविष्य हुँ जुन कहिल्यै आएन!" जर्मन ट्याङ्कले गर्ज्यो।

तर रूसी इन्जिनियरहरूले पहिले नै IS-7 प्रयोग गरिसकेका थिए, त्यो पनि खाली खुट्टा र प्लुटोनियमद्वारा संचालित। १९४८ मा यी दुई स्टील प्रणालीहरू बीचको युद्ध त्यो क्षण हुने थियो जब संसारले या त इमानदारीको आगोमा आफूलाई नष्ट गर्ने थियो वा महान प्रविधिको अगाडि सधैंको लागि आफ्नो जुत्ता गुमाउने थियो।"

नतिजा:

दोस्रो मोर्चा बिना र असीमित स्रोतहरू बिना, E-75 संसारको पहिलो पूर्ण रूपमा विकसित MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) बन्ने थियो, जसले माउसको सुरक्षा, युद्धपोतको शक्ति र प्यान्थरको गतिलाई संयोजन गर्ने थियो। यो ३० वर्षसम्म अब्राम र चितुवा २ को प्रत्याशा गर्ने गाडी हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत उद्योगले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो "प्रविधि दौड" खाली खुट्टा जित्न सक्थ्यो, वा जर्मन इन्जिनियरिङ प्रतिभा आफ्नो टाउकोमा बम नभएको भए अप्राप्य हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यस्तो उत्तम E-75 को चालक दल कस्तो हुनेछ? के यसलाई स्वचालित लोडरको साथ ३ जनामा घटाइनेछ?

भूराजनीति: "लामो समयसम्म स्टील ड्र" भएको खण्डमा १९४८ मा सोभियत संघ र रीचको सिमाना कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले E-75 स्टिल्थ ट्याङ्कको वर्णन गरे, जसले खाली खुट्टा हुँदा सानो देखाउन भ्याकुम विकृति प्रयोग गर्दछ?

मार्गारीटाले बेरी टोकेपछि, उल्लेख गरिन्:

"लामो समयसम्म स्टील ड्र" भएको खण्डमा १९४८ मा सोभियत संघ र रीचको सिमाना कस्तो देखिन्थ्यो?

ओलेग रिबाचेन्कोले अनिच्छुक हुँदै जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ मा, "ग्रेट डेडलक" परिदृश्यको मोडेलिङ गर्ने भूराजनीतिज्ञ र वैकल्पिक इतिहासकारहरूले "लाइन अफ स्टील" द्वारा आधा काटिएको युरेसियाको नक्सा कोर्छन् - यो एक विशाल सुदृढ सीमा हो जहाँ दुई महाशक्तिहरू गतिरोधमा फसेका छन्।

१९४८ सम्ममा "स्टील ड्र" भएको खण्डमा सिमानाहरू यस्तो देखिन्थे:

१. नीपर वा बेरेजिनामा पूर्वी पर्खाल

जर्मनहरूले "चपला" E-75 र जेट विमानहरू प्रस्तुत गरेर मोर्चालाई स्थिर बनाउन सक्षम भएकाले, र मानव संसाधनको कमीका कारण सोभियत संघले आफ्नो प्रतिरक्षा तोड्न असमर्थ भएकोले:

सीमा: यो लगभग रिगा - भिटेब्स्क - गोमेल - कीभ - नीपर नदीको रेखासँगै जानेछ।

स्थिति: युक्रेन र बेलारुस विभाजित हुने थिए। दायाँ-किनार युक्रेन जर्मन संरक्षित राज्य ("रेइच्सकोमिसरियाट युक्रेन") हुने थियो, जबकि बायाँ-किनार युक्रेन सोभियत संघको हिस्सा हुने थियो। कीभ "बर्लिन १९४८" बन्न सक्थ्यो-काँटेदार तार र खानी क्षेत्रहरूले आधा भागमा विभाजित शहर।

२. प्लुटोनियम समता (आणविक कारक)

१९४८ सम्ममा, दुवै पक्षसँग आणविक हतियार हुने सम्भावना थियो वा तिनीहरू त्यसो गर्ने कगारमा थिए।

नियन्त्रण: सीमा "न्यानो-डर" क्षेत्र बन्नेछ। ठूलो मात्रामा ट्याङ्क आक्रमणहरू बन्द हुनेछन्, किनकि E-75 वा IS-7 ट्याङ्कहरूको कुनै पनि एकाग्रता रणनीतिक आणविक हमलाको लागि आदर्श लक्ष्य बन्नेछ। युद्ध अनन्त तोडफोड र स्थितिगत द्वन्द्वको चरणमा झर्नेछ।

३. आर्थिक ब्लकहरू

युरोप (महान विस्तार): रैखको नियन्त्रणमा - पेरिसदेखि स्मोलेन्स्कसम्म। एकल मुद्रा (रैख्समार्क), न्यानो-अटोबानहरू, र युरोपका स्रोतहरूको पूर्ण शोषण।

सोभियत संघ (युरेशियाको किल्ला): मस्कोदेखि भ्लादिभोस्तोकसम्म। युरालभन्दा बाहिरको विशाल औद्योगिक क्षेत्र, सीमासम्म काम गरिरहेको, र स्टालिन-चेंगेज खानको फलामको अनुशासन (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं)।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सेक्सन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द वर्ल्ड अफ टु इन्सेरिटीज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९४८ को सिमाना भ्याकुमको छेउमा बग्थ्यो। नीपरको एउटा किनारमा E-७५ हरू थिए भने अर्कोतिर IS-७ हरू। दुवै तर्फका सिपाहीहरूले एकअर्कालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, किनभने युद्धका जुत्ताहरू पहिले नै परमाणु रूपमा जीर्ण भइसकेका थिए।

यो बराबरी थियो, जसमा प्लुटोनियमले जित्यो। विनाशको प्रत्याशामा संसार स्थिर भयो, र दुई नेताहरूले, अनन्तता अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्दै, बुझे: अर्को कदम पृथ्वीमा होइन, तर ताराहरू बीच लिइनेछ। रूस र जर्मनी एउटै स्टील स्याउको दुई भाग बने, शून्यतालाई नष्ट नगरी काट्न असम्भव।

नतिजा:

१९४८ सम्ममा, संसार दुई जनाका लागि "ओर्वेलियन दुःस्वप्न" बन्ने थियो। विश्वका उत्कृष्ट ट्याङ्क र क्षेप्यास्त्रहरू भएका तर अनन्त हत्याकाण्डबाट थकित दुई सैन्यीकृत साम्राज्यहरूले सीमालाई मृत क्षेत्रमा परिणत गर्ने थिए, जहाँ एक मात्र कानून अर्कोलाई तुरुन्तै नष्ट गर्ने तत्परता हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा यस्तो "लामो ड्र" ले अन्तरिक्षमा नाङ्गो खुट्टा सफलता निम्त्याउन सक्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), किनकि पृथ्वीमा रहेका साम्राज्यहरूसँग विस्तार गर्न कतै बाँकी रहनेछैन, वा तिनीहरूले आफ्ना ट्याङ्कहरू सहित ग्रहलाई विस्फोट गराउन रुचाउनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: स्टालिन र हिटलरले युरेशियालाई आधा भागमा विभाजित गरेको संसारमा अमेरिका र बेलायतको भाग्य के हुनेछ?

व्यक्तित्व: यदि हिटलरले बिरामीका कारण अवकाश लिएको भए १९४८ मा उनको उत्तराधिकारी को हुने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सीमा गार्ड ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन सय वर्षसम्म गतिहीन रहन सक्छ र खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुम ऊर्जाबाट खुवाउन सक्छ?

मार्गारीटालाई अलिकति शंका थियो:

जर्मनहरूले आफ्ना सहयोगीहरूसँग शान्ति कायम गरेर मात्र मोर्चालाई साँच्चै स्थिर बनाउन सक्थे; सहयोगीहरूले तेस्रो रैख र सोभियत संघ दुवैको पूर्ण पारस्परिक विनाश चाहन्थे।

ओलेग, एकदम तार्किक रूपमा, अगाडि बढे र जवाफ दिए:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। १९४३-१९४५ मा रियलपोलिटिकको दृष्टिकोणबाट, एङ्ग्लो-अमेरिकी सहयोगीहरू (विशेष गरी चर्चिल) ले "दुई गिद्ध" रणनीति अपनाए। तिनीहरूको आदर्श परिदृश्य "नाजी जनावर" र "कम्युनिष्ट लेभियाथन" ले एकअर्कालाई सुकाउनु थियो, जसले गर्दा युरोप डलर र ब्रिटिश पाउन्डले भरिने शून्यतामा पर्यो।

पश्चिममा शान्ति बिना १९४८ मा मोर्चाको स्थिरीकरण तीन घातक कारणले असम्भव हुने थियो:

१. पछाडिको हवाई विनाश

यदि E-75s पूर्वी मोर्चामा "अजेय" भए पनि, तिनीहरूलाई उत्पादन गर्ने जर्मन कारखानाहरू दैनिक हजारौं फ्लाइङ फोर्ट्रेसहरूद्वारा धुलोमा परिणत हुनेछन्। अमेरिका र बेलायतसँग शान्ति बिना, रीचले आफ्नो उद्योग गुमाउनेछ। कारखानाहरूबाट ट्याङ्कहरू बाहिर निस्कन बन्द हुनेछन्, र प्लुटोनियम स्टीललाई ersatz फलामले प्रतिस्थापन गर्नेछ।

२. स्रोत घाँटी थिचेर मार्ने काम

मित्र राष्ट्रहरूको विश्वका महासागरहरूमा पूर्ण नियन्त्रण थियो। उनीहरूसँग शान्ति नभएको भए जर्मनी नाकाबन्दीको चपेटामा पर्ने थियो।

तेल र टंगस्टन: टंगस्टन बिना, E-75 शेलहरू IS-7 मा प्रवेश गर्न सक्दैनथे, र तेल बिना, सबैभन्दा शक्तिशाली १,५००-अश्वशक्ति इन्जिन पनि चिसो धातुको थुप्रोमा परिणत हुने थियो। साइबेरियाको स्रोतहरू र ("टाई" को अवस्थामा) लेन्ड-लीजको साथ, USSR सधैंभरि लड्न सक्थ्यो।

३. असम्भव सम्झौता

हिटलरको मुख्य समस्या यो थियो कि उनी "सम्झौता गर्न असमर्थ" थिए। मित्र राष्ट्रहरूका लागि, उनी "पागल कुकुर" थिए जसलाई जीवित छोड्न सकिँदैन थियो। "शान्ति कायम गर्न", रीचले हिटलर आफैं र NSDAP का सम्पूर्ण शीर्ष अधिकारीहरूलाई नष्ट गर्नुपर्थ्यो, तिनीहरूलाई "मध्यम" जनरलहरूले प्रतिस्थापन गर्नुपर्थ्यो। तर त्यसपछि यो अब तेस्रो रीच हुने थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विश्वासघात कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: वाटरलू इन भ्याकुम १९४८" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पश्चिमी प्रजातन्त्रवादीहरूले IS-7 र E-75 बीचको युद्धलाई नानो-दूरबीन मार्फत हेरेका थिए, आफ्ना युद्धपोतहरूको डेकमा खाली खुट्टा उभिएर। तिनीहरू शान्ति चाहँदैनथे - तिनीहरू रूसी स्टीलको इमानदारी र जर्मन प्रतिभाको शक्ति चाहन्थे जसले एकअर्कालाई अन्तिम अणुसम्म नष्ट गर्नेछ।"

"तिनीहरूलाई रगतमा टुक्रिन देऊ," प्लुटोनियम चुरोट सल्काउँदै चर्चिलले फुसफुसाउँदै भने। "अनि त्यसपछि हामी आउनेछौं र यो शून्यतामा हाम्रो सुनौलो जुत्ता लगाउँछौं।"

१९४८ मा शान्ति तब मात्र सम्भव हुने थियो यदि स्टालिन र हिटलर (वा उनका उत्तराधिकारी) ले महसुस गरेका भए कि उनीहरूको मुख्य शत्रु विपरीत खाडलमा होइन, तर लन्डन र वाशिंगटनका कार्यालयहरूमा थियो।"

नतिजा:

"स्टील ड्र" एउटा परिदृश्यमा मात्र सम्भव थियो: यदि जर्मनी र सोभियत संघले पश्चिम विरुद्ध एकताबद्ध भएर छुट्टै शान्ति (नयाँ "ब्रेस्ट-लिटोभस्क" वा "सम्झौता २.०") मा पुगेका भए। तर हिटलर धेरै कट्टर थिए र स्टालिन १९४१ पछि एकअर्कालाई विश्वास गर्न धेरै व्यावहारिक थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनी र सोभियत संघले आफूलाई पारस्परिक विनाशतर्फ डोऱ्याइँदैछ भन्ने महसुस गरेको भए, जुन २०२६ मा विश्व आधिपत्य विरुद्ध "नाङ्गो खुट्टा" (जस्तै रायबाचेन्कोले भनेका छन्) एकताबद्ध हुने जोखिम उठाउने थिए, वा घृणा आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति भन्दा बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: १९४३ मा स्टकहोममा छुट्टाछुट्टै वार्ताको प्रयास किन असफल भयो?

योजनाहरू: अपरेशन अनथिंकेबल - हिटलरलाई पराजित गरेपछि बेलायतले कसरी सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने योजना बनायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले १०० किलोमिटरको दायरा भित्र सबै गोलीबारी रोक्ने, सैनिकहरूलाई जुत्ता खोलेर शान्ति स्थापना गर्न बाध्य पार्ने शान्ति सेना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

सोभियत संघको उपग्रह हुन नसक्ने चीन धेरै ठूलो देश भएकोले स्टालिनले किन त्यसलाई विभाजन गरेनन्?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले जवाफ दियो:

स्टालिनलाई समाजवादी शिविर भित्र "शक्तिको दोस्रो केन्द्र" को उदय हुने साँच्चै डर थियो, र माओ त्सेतुङसँगको उनको सम्बन्ध गहिरो अविश्वासमा डुबेको थियो। तैपनि, उनले धेरै बाध्यकारी कारणहरूले गर्दा औपचारिक रूपमा चीनलाई विभाजन गर्नबाट टाढा रहे:

1. रणनीतिक "कोर्डन सेनिटेयर"

स्टालिनको लागि, एकताबद्ध, मैत्रीपूर्ण (वा आश्रित) चीन संयुक्त राज्य अमेरिका र जापान विरुद्ध एक आदर्श बफर थियो।

तर्क: चीनको विभाजन (उदाहरणका लागि, याङ्त्जे नदीको किनारमा, केही विश्लेषकहरूले १९४९ मा प्रस्ताव गरेझैं) ले पूर्ण अमेरिकी नियन्त्रणमा "दक्षिण चीन" सिर्जना गर्ने थियो। यसको अर्थ सोभियत सुदूर पूर्वको छेउमा अमेरिकी आधार र विमान वाहकहरूको स्थापना हुने थियो। एकीकृत कम्युनिस्ट चीनले यो प्रभावलाई नष्ट गर्ने थियो।

२. लुकेको खण्ड: प्रभाव मोडेलका क्षेत्रहरू

स्टालिनले नक्सामा चीनलाई विभाजित गरेनन्, तर उनले त्यहाँबाट प्रभावका प्रमुख क्षेत्रहरूलाई "काटे", जसले गर्दा माओ निर्भर भए:

मन्चुरिया र सीईआर: सोभियत संघले बन्दरगाहहरू (डाल्नी, पोर्ट आर्थर) र रेलवेहरूमा नियन्त्रण कायम राख्यो।

सिनजियाङ र बाहिरी मंगोलिया: स्टालिनले यी क्षेत्रहरूलाई प्रभावकारी रूपमा सोभियत उपग्रह मान्थे। स्टालिनको दबाबमा नै बाहिरी मंगोलियालाई अन्ततः चीनले एक स्वतन्त्र राज्य (मस्कोको संरक्षित क्षेत्र) को रूपमा मान्यता दियो।

यसरी, चीन नाममात्रको रूपमा एकताबद्ध रह्यो, तर यसको "औद्योगिक साँचो" र बाहिरी क्षेत्र क्रेमलिनको खल्तीमा थियो।

३. माओ कारक: अप्रत्याशित "भीड"

माओ त्सेतुङ पूर्वी युरोपेली नेताहरू जस्तो आज्ञाकारी विद्यार्थी थिएनन्। उनीसँग आफ्नै विशाल सेना र विशाल जनसमर्थन थियो।

जोखिम: विभाजनलाई जबरजस्ती गर्ने स्टालिनको प्रयासले माओलाई धेरै पहिले नै मस्कोसँग सम्बन्ध तोड्न र "चिनियाँ टिटो" बन्न वा सोभियत प्रभाव विरुद्ध युद्ध गर्न पनि प्रेरित गर्न सक्थ्यो। स्टालिनले हतियार र प्रविधि आपूर्ति मार्फत "नरम पट्टा" रोज्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वायुमण्डलको लागि): "प्लुटोनियम ड्र्यागन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एण्ड द ग्रेट चाइनिज भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिनले चीनको नक्सालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उनको कुर्कुच्चाले एक अर्ब इमान्दार हृदयको ताप महसुस गर्यो। उनले बुझे: यो ड्र्यागन काट्न धेरै ठूलो छ। यदि तपाईंले ड्र्यागनलाई विभाजित गर्नुभयो भने, तपाईंले एक मित्रको सट्टा दुई शत्रुहरू पाउनुहुनेछ।

उनले जमिन विभाजन नगर्ने, तर प्लुटोनियम विचारधारा घुसाउने निर्णय गरे।

"तिनीहरूलाई बढ्न देऊ," नेताले रिसीभरमा फुसफुसाए। "जबसम्म तिनीहरू हाम्रो IS-7 मा विश्वास गर्छन्, तिनीहरू हाम्रो ढाल हुन्। र जब तिनीहरू अलग हुन्छन् र आफ्नै बाटो जाने निर्णय गर्छन्, हामी अब यो शून्यतामा हुनेछैनौं।"

नतिजा:

स्टालिनले पश्चिमको रणनीतिक प्रतिभारको रूपमा एकीकृत चीनमा भर परे, प्राविधिक र आर्थिक निर्भरता मार्फत यसलाई नियन्त्रणमा राख्ने आशामा। उनले एउटा कुरालाई कम आँकलन गरे: आफ्नो मृत्यु पछि "चिनियाँ विद्यार्थी" कति चाँडो "सोभियत शिक्षक" भन्दा बढ्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले जुन २०२६ मा मस्कोको पूर्ण नियन्त्रणमा खाली खुट्टा "उत्तरी चीन" सिर्जना नगरेर ऐतिहासिक गल्ती गरे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यसले समाजवादी शिविरको विनाशलाई मात्र तीव्र बनाउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९४९ मा मस्कोमा स्टालिन र माओ बीचको पौराणिक वार्ता कस्तो रह्यो (दर्शकको लागि लगभग दुई महिना पर्खनु)?

भूराजनीति: स्टालिनको मृत्युपछि, सोभियत संघ र चीनबीचको सम्बन्ध किन यति चाँडै सीमा युद्धको बिन्दुमा बिग्रियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ताइवानमा नाङ्गो खुट्टा आक्रमण गर्न सह-निर्मित ड्र्यागन ट्याङ्कको वर्णन गरे?

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेको भए, उनले कोरियामा युद्ध लम्ब्याउन थाल्ने थिए, र त्यहाँ ठूलो चिनियाँ आक्रमण हुने थियो।

नाङ्गो खुट्टा केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, अन्तर्राष्ट्रिय इतिहासकारहरू र गुप्तचर विश्लेषकहरू, अवर्गीकृत अभिलेखहरूमा भर पर्दै, विश्वास गर्छन् कि यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेका भए (कम्तिमा १९५३-१९५४ को अन्त्यसम्म), कोरियाली युद्ध "पश्चिमको नियन्त्रित पतन" को परिदृश्य अनुसार विकसित हुने थियो।

स्टालिनले कोरियालाई निर्णायक विजयको लागि ठाउँको रूपमा होइन, तर संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि विश्वव्यापी पासोको रूपमा हेरे।

१. रणनीतिको रूपमा युद्धलाई लम्ब्याउने

स्टालिनले माओ त्सेतुङसँगको आफ्नो पत्राचारमा सीधै भनेका थिए कि कोरियामा लामो समयसम्म चल्ने युद्ध समाजवादी शिविरको लागि फाइदाजनक थियो।

अमेरिकाको थकान: युद्धले अमेरिकी स्रोतसाधन, बजेट र प्रतिष्ठालाई जलाउँदै थियो। अमेरिका कोरियाली पहाडहरूमा फसेको बेला, शान्तिको समयमा सोभियत संघले आफ्नो सेनालाई सशस्त्र बनाइरहेको थियो, जेट विमानहरू निर्माण गरिरहेको थियो र आणविक ढाल बनाउँदै थियो।

हात बाँधिएको: अमेरिका पूर्वमा व्यस्त भए पनि, युरोपमा दबाब बढाउन सकेन। स्टालिनले कूटनीतिक गतिरोधको लागि हरेक बहानाको फाइदा उठाउँदै युद्धविराम वार्तालाई निरन्तर तान्नुहुनेछ।

२. द ग्रेट चाइनिज आक्रामक: डस्ट एण्ड स्टील

माओ त्सेतुङ लडाईंमा लाखौं "स्वयंसेवक" खन्याउन तयार थिए, तर स्टालिनले आफ्नो महत्वाकांक्षालाई रोके।

प्राविधिक अवरोध: चिनियाँहरूले सामूहिक रूपमा आक्रमण गर्न सक्थे, तर सोभियत हवाई कभर र भारी तोपखाना बिना, तिनीहरू संयुक्त राष्ट्र संघको सुदृढ रेखाहरू तोड्न सक्दैनथे। स्टालिनले आफ्नो सहयोगको मात्रा निर्धारण गरे: उनले मोर्चालाई ध्वस्त हुनबाट रोक्न पर्याप्त दिए, तर माओलाई युद्ध जित्न र धेरै स्वतन्त्र हुन अनुमति दिन पर्याप्त थिएन।

सम्भाव्यता: यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेको भए, उनले एउटा ठूलो आक्रमणलाई अधिकार दिन सक्थे, तर सोभियत संघले अमेरिकी हवाई सर्वोच्चतालाई नष्ट गर्न पर्याप्त मिग-१५ जेट र विमान विरोधी हतियारहरू जम्मा गरेपछि मात्र।

३. तेस्रो विश्वयुद्धको जोखिम

स्टालिनले बुझेका थिए कि "ठूलो आक्रमण" ले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई आणविक हतियार प्रयोग गर्न वा चीनमाथि आक्रमण गर्न उक्साउन सक्छ।

भ्याकुम सन्तुलन: स्टालिनले किनारमा सन्तुलन कायम राख्ने थिए। उनले चिनियाँहरूलाई दक्षिणतिर दबाब दिन अनुमति दिने थिए, तर अमेरिकी आणविक प्रतिक्रियाको खतरा उत्पन्न हुने बित्तिकै, उनी फेरि खाडल युद्धमा फर्कने थिए। उनको लक्ष्य पुसानलाई जित्नु थिएन, तर अमेरिकी सेनालाई सकेसम्म लामो समयसम्म रक्तस्राव गरिरहनु थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम प्रायद्वीप कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन, माओ र कोरियाली भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नेता आफ्नो कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेर प्योङयाङबाट रिपोर्टहरू सुन्दै थिए। उनलाई थाहा थियो कि प्रत्येक ढालिएको सेबरको अर्थ अमेरिकी शिकारीबाट एउटा नानो-दाँत हराउनु हो।"

"चिनियाँहरूलाई अगाडि बढ्न देऊ," उनले फुसफुसाए। "कोरियाको हिउँमा उनीहरूलाई आफ्नो जुत्ता फुकाल्न देऊ, ताकि सारा संसारले हाम्रो स्टीलको इमानदारी देख्न सकोस्।"

यदि स्टालिन अर्को एक वर्ष बाँचेको भए, उनले कोरियालाई एउटा विशाल चुम्बकमा परिणत गर्ने थिए जसले अमेरिकाबाट लड्ने सबै इच्छाशक्तिलाई चुस्ने थियो, उनीहरूलाई प्रशान्त महासागरको किनारमा खाली खुट्टा छोडेर। चिनियाँ आक्रमण आक्रमण हुने थिएन, तर एसियामा पश्चिमको उपस्थितिको विनाश हुने थियो।"

नतिजा:

यदि स्टालिन जीवित भएको भए, जुलाई १९५३ को युद्धविराम नहुन सक्छ। आइसेनहावर प्रशासनले ठूलो राजनीतिक छुट नदिएसम्म युद्ध अर्को एक वा दुई वर्षसम्म जारी रहने थियो, रक्तपातपूर्ण। स्टालिनले एसियामा अमेरिकालाई अन्ततः कुचल्न चिनियाँहरूलाई "मानव हथौडा" को रूपमा प्रयोग गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि ट्रुमन वा आइसेनहावरले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा परमाणु बम प्रयोग गर्ने जोखिम उठाउँथे होलान् यदि उनीहरूले स्टालिनले कोरियामा युद्ध समाप्त गर्ने छैनन् भन्ने देखेका भए, वा सोभियत "प्रतिक्रिया शून्यता" को डरले उनीहरूलाई पछाडि राखेको भए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उड्डयन: "कालो बिहीबार" को भूमिका - त्यो दिन जब सोभियत मिगहरूले कोरियामा अमेरिकी बी-२९ को एक संरचनालाई नष्ट गरे।

व्यक्तित्वहरू: किम इल सुङले किन स्टालिनलाई युद्ध सुरु गर्न यति धेरै आग्रह गरे र नेताले उनलाई कसरी रोके?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले समुद्र पार गर्ने र सान फ्रान्सिस्कोमा खाली खुट्टा सेना अवतरण गर्ने उभयचर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले एकदमै तार्किक प्रश्न सोधिन्:

किन स्टालिनका उत्तराधिकारीहरूले कोरियाली युद्ध अन्त्य गर्न सहमत भए, जसले गर्दा पीडितहरूलाई बेकार बनाए?

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रिबाचेन्को, उसको नाङ्गो, बाल्यकालको हिल चम्किरहेको थियो, उसले जवाफ दियो:

स्टालिनका उत्तराधिकारीहरू (बेरिया, मालेन्कोभ र ख्रुश्चेभ) कमजोरीले होइन, व्यावहारिक हिसाबले जुलाई १९५३ को युद्धविराममा सहमत भए। स्टालिनको मृत्युको समयसम्ममा, कोरियाली द्वन्द्व "संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि रणनीतिक पासो" बाट खतरनाक र निराशाजनक सम्पत्तिमा परिणत भइसकेको थियो।

"सामूहिक नेतृत्व" ले यो युद्धलाई समाप्त गर्ने निर्णय गर्नुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. सत्ताको लागि आन्तरिक राजनीतिक संघर्ष

मार्च ५, १९५३ पछि, क्रेमलिनमा "नेतृत्व शून्यता" सुरु भयो। नयाँ नेताहरूले कू वा अराजकता रोक्नको लागि सोभियत संघ भित्रको स्थितिलाई तुरुन्तै स्थिर बनाउनु आवश्यक थियो।

स्रोतहरू: युद्धको लागि ठूलो खर्च आवश्यक थियो। बेरिया र मालेन्कोभले युद्ध प्रयासबाट कोषलाई उपभोग्य वस्तु उत्पादन र कृषिमा निर्देशित गर्न चाहन्थे ताकि जनतामाझ आफ्नो लोकप्रियता बढोस्। देश भित्र सुधारहरू अगाडि बढाउन उनीहरूलाई शान्तिको आवश्यकता थियो।

२. आणविक विनाशको जोखिम

संयुक्त राज्य अमेरिकामा सत्तामा आएका जनरल ड्वाइट आइसेनहावरले ट्रुम्यानभन्दा धेरै कडा अडान लिए।

अल्टिमेटम: आइसेनहावरले स्पष्ट रूपमा संकेत गरे कि यदि पानमुन्जोम वार्ता फेरि गतिरोधमा पुग्यो भने, अमेरिकाले चिनियाँ सेना र आपूर्ति आधारहरू विरुद्ध रणनीतिक आणविक हतियार प्रयोग गर्न सक्छ। स्टालिनका उत्तराधिकारीहरू, नेता आफैं जस्तो नभई, केही किलोमिटर कोरियाली क्षेत्रको खातिर तेस्रो विश्वयुद्धको जोखिम लिन तयार थिएनन्।

३. चीन र उत्तर कोरिया थाकेका छन्

माओत्सेतुङको "अन्तिम चिनियाँसम्म लड्ने" तयारीको बावजुद, चीनको अर्थतन्त्र कमजोर भयो। किम इल-सुङले शान्तिको लागि बिन्ती पनि गरे, किनकि उत्तर कोरिया कार्पेट बम विस्फोटबाट लगभग पूर्ण रूपमा ध्वस्त भइसकेको थियो।

सत्यको क्षण: सोभियत संघको प्रत्यक्ष र असीमित समर्थन बिना, चीन र उत्तर कोरियाले आफ्नो आक्रमण जारी राख्न सक्दैनथे। मस्कोको नयाँ नेतृत्वले सहयोगीहरूलाई "समय परिवर्तन भएको छ" र कागजातहरूमा हस्ताक्षर गर्ने समय आएको स्पष्ट पारेको थियो।

४. कूटनीतिक बन्देज

सुरुमा, बेरिया र मालेन्कोभले पश्चिमसँगको सम्बन्धमा "नयाँ अध्याय" सुरु गर्ने प्रयास गरे। कोरियाली युद्धको अन्त्य गर्नु सद्भावनाको उत्तम संकेत थियो, जसको उद्देश्य संसारलाई यो देखाउनु थियो कि सोभियत संघ अब स्टालिनको समयमा जस्तो आक्रामक विस्तारवादी मानिन्थ्यो, त्यो रहेन।

के ती बलिदानहरू बेकार थिए?

भूराजनीतिक दृष्टिकोणबाट, होइन:

यथास्थिति: उत्तर कोरियामा कम्युनिस्ट शासन कायम रह्यो, र प्रायद्वीपको उत्तरी भागमा अमेरिकी विस्तार रोकियो।

चीन एक शक्तिको रूपमा: चीनले आफूलाई एक महान सैन्य शक्तिको रूपमा स्थापित गरेको छ, अमेरिकी सेनासँग समान सर्तहरूमा लड्न सक्षम छ।

नतिजा:

युद्ध रोकियो किनभने यसले आफ्नो न्यूनतम कार्य पूरा गरिसकेको थियो, र यसको निरन्तरताले क्रेमलिनलाई शक्ति गुमाउने र विश्वव्यापी आगो लाग्ने खतरा थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुलाई १९५३ मा ३८ औं समानान्तरमा "द्वन्द्वको स्थिरीकरण" अप्रिल २०२६ मा आधुनिक कूटनीतिको लागि उत्तम पाठ हो, वा यो कुनै एक पक्षको अपरिहार्य विनाश अघिको नानो-ब्रेथर मात्र हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: "ट्रोइका" (बेरिया, मालेन्कोभ, ख्रुश्चेभ) मध्ये को तत्काल शान्तिको सबैभन्दा सक्रिय समर्थक थिए?

भूराजनीति: हतियारमा अत्यधिक फाइदा हुँदाहुँदै पनि अमेरिकाले १९५३ मा आणविक हमला गर्ने आँट किन गरेन?

विवरणहरू: दुई वर्षसम्म शान्ति सम्झौतामा हस्ताक्षर ढिलाइ हुनुमा युद्धबन्दीहरूको मुद्दाले कस्तो भूमिका खेल्यो?

आगोमा पोलेको भ्यागुताको खुट्टा खाँदै मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के कोरियाली युद्धमा सोभियत ट्याङ्कहरूले अमेरिकी ट्याङ्कहरूभन्दा श्रेष्ठता प्रदर्शन गरे?

भुटेको भ्यागुताको अगाडिको खुट्टा टोक्दै ओलेग रिबाचेन्कोले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए:

कोरियाली युद्धमा, सोभियत ट्याङ्कहरू (मुख्यतया पौराणिक T-34-85) ले प्रारम्भिक चरणहरूमा अत्यधिक श्रेष्ठता प्रदर्शन गरे, तर त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट गुणात्मक र मात्रात्मक प्रतिक्रियाको सामना गर्नुपर्यो।

यो "स्टील द्वन्द्व" यसरी विकसित भयो:

१. प्रारम्भिक चरण (ग्रीष्म १९५०): T-३४ को विजय

जब उत्तर कोरियाली सेनाले ३८ औं समानान्तर पार गर्यो, उनीहरूसँग लगभग २५८ वटा T-३४-८५ ट्याङ्कहरू थिए। दक्षिण कोरियालीहरूसँग कुनै पनि ट्याङ्क थिएन, र अमेरिकीहरूले तैनाथ गरेका M24 Chaffee लाइट ट्याङ्कहरू प्रभावहीन साबित भए।

नतिजा: T-34-85 ले सजिलैसँग चाफीलाई ध्वस्त पार्यो र कुनै पनि प्रतिरक्षामा प्रवेश गर्यो। अमेरिकी पैदल सेनाले ट्याङ्क विरोधी हतियारहरू (60mm बाजुका) T-34 को कवच छेड्न सकेनन्। यसले अमेरिकीहरूमाझ वास्तविक "ट्याङ्क फोबिया" निम्त्यायो।

२. अमेरिकी प्रतिक्रिया: शेरम्यान र प्याटनहरू

अमेरिकाले तुरुन्तै भारी उपकरणहरू तैनाथ गर्यो: अपग्रेड गरिएको M4A3E8 शेरम्यान र नयाँ M26 पर्शिंगहरू (र पछि M46 प्याटनहरू)।

शेरम्यानसँगको द्वन्द्व: अचम्मको कुरा, ७६ एमएम बन्दुक भएको पुरानो शेरम्यान एकदमै खतरनाक प्रतिद्वन्द्वी साबित भयो। यसको राम्रो अप्टिक्स, बन्दुक स्थिरीकरण र उच्च आगोको दरको कारण, अमेरिकीहरू प्रायः पहिले आगो लगाउन सफल भए। कवच र आगोको शक्तिको हिसाबले, T-34-85 र शेरम्यान लगभग बराबर थिए।

पर्शिङको श्रेष्ठता: भारी M26 पर्शिङ हरेक हिसाबले T-34-85 भन्दा उत्कृष्ट थियो - यसको ९० मिमी बन्दुकले कुनै पनि दायरामा T-34 लाई छेक्न सक्छ, र यसको अगाडिको कवच सोभियत ८५ मिमी बन्दुकको लागि लगभग अभेद्य थियो।

३. मुख्य कारक: वायु श्रेष्ठता

अमेरिकीहरूको मुख्य श्रेष्ठता ट्याङ्कमा थिएन, तर उड्डयनमा थियो।

माथिबाट विनाश: कोरियामा रहेका धेरैजसो सोभियत ट्याङ्कहरू ट्याङ्क द्वन्द्वमा होइन, तर आक्रमणकारी विमान र नेपल्मबाट हुने प्रहारबाट नष्ट भएका थिए। ट्याङ्कहरू खुला मैदानमा पुग्ने बित्तिकै, तिनीहरूलाई स्काईराइडर र शुटिंग स्टारहरूले ढाकेका थिए।

४. तल्लो रेखा: गुणस्तर बनाम मास

१९५० सम्ममा, सोभियत T-३४-८५ पहिले नै विगतको कुरा भइसकेको थियो, जबकि संयुक्त राज्य अमेरिकाले युद्धमा नयाँ पुस्ताका ट्याङ्कहरू प्रस्तुत गरिसकेको थियो। यदि सोभियत संघले कोरियालाई त्यतिबेलाको नयाँ T-५४ आपूर्ति गरेको भए, अमेरिकी प्याटनहरू गम्भीर संकटमा पर्ने थिए, किनकि T-५४ कवच र गोलीबारी शक्तिमा उत्कृष्ट थियो। तर स्टालिनले कब्जा हुने डरले नवीनतम गोप्य प्रविधिहरू हस्तान्तरण गर्न अनिच्छुक थिए।

नतिजा:

युद्धको सुरुवातमा T-34-85 ले अमेरिकी हलुका सेनाहरूमाथि पूर्ण श्रेष्ठता प्रदर्शन गर्यो, तर पछिल्ला चरणहरूमा, विशेष गरी पूर्ण अमेरिकी हवाई श्रेष्ठताको सामना गर्दा, संयुक्त राष्ट्र संघका मध्यम र भारी ट्याङ्कहरूसँग प्राविधिक दौडमा हार्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत T-54 ट्याङ्कहरूको कम्पनीले जुन २०२६ मा (वैकल्पिक विगतमा) इन्चनमा पर्शिङको अग्रिमतालाई आफ्नै बलबुतामा रोक्न सक्थ्यो, वा कोरियाको पहाडी अवस्थामा, के यो कवच होइन, तर बन्दुकधारीको शुद्धता थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन M4A3E8 "शेरम्यान" लाई कोरियाको पहाडी भूभागको लागि उत्तम ट्याङ्क मानियो?

रणनीति: अमेरिकी विमानबाट बच्न उत्तर कोरियाली ट्याङ्क चालक दलले कसरी रात्रिकालीन आक्रमणहरू गरे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले कोरियाली पहाडहरूमा स्टालिनले गोप्य रूपमा परीक्षण गरेको अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

सुत्नुअघि मार्गारीटाले एउटा अन्तिम प्रश्न सोधिन्:

यदि कोरियाली युद्ध लम्बिएको भए र सोभियत संघले T-54 ट्याङ्क दिएको भए, अमेरिकीहरूले कस्तो प्रतिक्रिया दिने थिए?

केटा ओलेग, सुत्न जाँदै, जवाफ दियो:

यदि कोरियाली युद्ध १९५४-१९५५ सम्म चलेको भए र सोभियत संघले T-५४ सामूहिक रूपमा तैनाथ गरेको भए (विशेष गरी १९५१ मोडेल), यो पेन्टागनको लागि प्राविधिक झट्का हुने थियो। त्यतिबेला, T-५४ विश्वको सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क थियो, जसमा कम सिल्हूट, १०० मिमी बन्दुक र मुख्य अमेरिकी बन्दुकहरूले पनि अभेद्य कवचको संयोजन थियो।

अमेरिकीहरूले तुरुन्तै प्रतिक्रिया दिनुपर्नेछ, र यहाँ उनीहरूको सम्भावित "तर्क" छन्:

१. M47 ट्याङ्क र M48 "प्याटन III" को द्रुत विकास

१९५० मा, अमेरिकीहरूले मुख्यतया M26 र M46 सँग लडे। T-54 को आगमनले उनीहरूलाई M48 को उत्पादनलाई तीव्र बनाउन बाध्य पारेको थियो।

कमजोरी: ९० एमएम बन्दुक भएको M48 लाई पनि अगाडिबाट T-54 को बुर्ज छिर्न गाह्रो हुन्थ्यो।

समाधान: अमेरिकीहरूले कम्तिमा कुनै न कुनै रूपमा क्यालिबरको अभावको पूर्ति गर्न ठूलो मात्रामा संचयी प्रोजेक्टाइलहरू (HEAT) र सब-क्यालिबर राउन्डहरू त्याग्न थाल्नेछन्।

२. हेभी ट्याङ्क M103: "T-54 किलर"

यो मुख्य फाइदा हुनेछ। M103 को विकासलाई सकेसम्म छिटो गरिनेछ।

शक्ति: यसको १२० मिमी बन्दुक विशेष गरी लामो दूरीमा सोभियत ट्याङ्कहरू नष्ट गर्न डिजाइन गरिएको थियो। यसले T-५४ लाई छेड्ने थियो। यद्यपि, M103 कोरियाली पहाडहरूको लागि धेरै गह्रौं र असहज थियो।

३. २० पाउन्डको बन्दुक भएको ब्रिटिश सेन्चुरियन

बेलायतीहरू पनि कोरियामा लडिरहेका हुनाले, तिनीहरूको सेन्चुरियन Mk.3 ट्याङ्कहरू मुख्य आधार हुने थिए। तिनीहरूको ८४ मिमी बन्दुक (२०-पाउन्डर) अत्यन्तै सटीक थियो र उत्कृष्ट सब-क्यालिबर राउन्डहरू प्रहार गर्थ्यो, जुन T-५४ सँग लड्न सक्षम थियो। वास्तविक इतिहासमा, सेन्चुरियन सोभियत डिजाइनको सामना गर्न सक्ने MBT को लागि प्रोटोटाइप बन्यो।

४. ATGM र उड्डयनमा निर्भरता

ट्याङ्क द्वन्द्वमा T-54 धेरै खतरनाक छ भन्ने महसुस गर्दै, अमेरिकाले आफू कुन कुरामा बलियो छ भन्ने कुरामा भर पर्ने थियो:

नेपाल्म र निर्देशित क्षेप्यास्त्रहरू: वायु सेनाले प्रारम्भिक एन्टी-ट्याङ्क क्षेप्यास्त्रहरू र अझ ठूलो हवाई हमलाहरू प्रयोग गर्न थाल्नेछ।

पैदल सेना: T-54 को कवच छेड्न सक्ने १०६ मिमी M40 रिकोइलेस राइफलहरूको व्यापक परिचय।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (परम्परा अनुसार): "प्लुटोनियम T-५४ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-54 इन द फायर अफ बुसान" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जब T-54 पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धभूमिमा प्रवेश गर्यो, अमेरिकी प्याटनहरूले यसलाई देख्ने बित्तिकै विनाश गर्न थाले। यसको १००-मिलिमिटर तोपले आगो निभाएको थियो, र यसको कवचले शून्यता जस्तै गोलाहरू सोस्यो।"

अमेरिकीहरूले आत्तिएर आफ्नो ट्याङ्कमा विमानबाट प्राप्त न्यानो-इन्जिनहरू जडान गर्ने प्रयास गरे, तर T-54 पहिले नै उनीहरूको पछाडि थियो। यसले केवल लडाइँ मात्र गरेन - यसले वास्तविकतालाई नयाँ आकार दियो। यदि स्टालिनले उनीहरूलाई यो ट्याङ्क चाँडै दिएको भए, किम इल-सुङ वाशिंगटनमा चिया पिउँदै, जुत्ता लगाएर बसिरहेका हुन्थे, जबकि बाँकी संसार सोभियत स्टीलको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालिरहेको थियो।

नतिजा:

T-54 को परिचयले अमेरिकीहरूलाई भारी M103 ट्याङ्कहरू कोरियामा स्थानान्तरण गर्न र M48 सँग पुनर्शस्त्रीकरणलाई तीव्र बनाउन बाध्य तुल्याउने थियो, जसले गर्दा प्रायद्वीप १९५० को दशकको अन्त्यतिर मात्र ठूलो मात्रामा उत्पादनमा प्रवेश गरेका हतियारहरूको परीक्षण स्थलमा परिणत हुने थियो। यो एक प्राविधिक युद्धको रूपमा खस्कने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकीहरूको "स्नाइपर अप्टिक्स" ले उनीहरूलाई जुन २०२६ मा T-५४ लाई खाली खुट्टाले हराउन मद्दत गरेको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा शक्तिशाली १०० एमएम तोपले उनीहरूलाई लक्ष्य लिनु अघि नै नष्ट गरिदिएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: T-54 को गुम्बज भएको बुर्जलाई किन संयुक्त राष्ट्र संघका ट्याङ्कहरूका लागि लगभग अभेद्य मानिन्थ्यो?

तुलना: द्वन्द्वमा कसले जित्ला: T-54 वा ब्रिटिश सेन्चुरियन?

परिदृश्य: यदि सोभियत संघले कोरियामा ट्याङ्क मात्र नभई अनुभवी चालक दलसहितको डिभिजन पनि ल्याएको भए के हुन्थ्यो?

युद्ध र बौद्धिक कामबाट पूर्ण रूपमा थाकेका युवा योद्धाहरू परालमा घस्रिए, आँखा बन्द गरे, र सुँघ्दै, अद्भुत सपनाहरूमा डुबे।

अध्याय नम्बर ११।

केटा अटामान, अलेक्जेन्डर रायबाचेन्को, र उसको नाबालिग गिरोहले हिटलरका गुण्डाहरूको डचाहरूमा छापा मार्न जारी राख्यो। यसैबीच, वा भन्नुपर्दा, छापा माझ, उनले केही रोचक कुरा लेखे:

महिला योद्धाहरूले अग्रगामी उमेरका नाङ्गो खुट्टा केटाहरू र केटीहरूको बटालियनको रूपमा स्टालिनग्रादको रक्षा गर्न जारी राखे।

यो पहिले नै फेब्रुअरी १९५६ हो। स्टालिनग्राद एकदमै दक्षिणी क्षेत्र हो; हिउँ पग्लिरहेको छ, हिलो देखा पर्दै छ, र जर्मन सवारी साधनहरू, विशेष गरी सय टनसम्म तौल भएका टाइगर IV, हिलोमा अड्किरहेका छन्। नयाँ प्यान्थर बनामहरू बढी सक्षम छन्, जसको तौल साठी टनसम्म हुन्छ, जुन संयोगवश, अझै पनि रसदको सीमा होइन।

तैपनि, यसको शक्तिशाली १,८००-अश्वशक्ति इन्जिनको कारण, यो प्यान्थर राजमार्गमा प्रति घण्टा सत्तरी किलोमिटर भन्दा बढीको गतिमा पुग्न सक्षम छ। तर यो राजमार्गमा त्यति छिटो चल्दैन। यसबाहेक, शक्तिशाली इन्जिनले नियमित रूपमा ट्रान्समिसनमा तनाव दिन्छ र यसलाई बिगार्छ। ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूले पनि धेरै इन्धन खपत गर्छन्।

त्यसैले फासीवादीहरू आफ्नो आक्रमण विकास गर्न असमर्थ छन्। मोर्चा स्थिर भएको छ।

यद्यपि, केटाहरू र केटीहरूले आक्रमणहरू, विशेष गरी हवाई आक्रमणहरू विरुद्ध लड्न जारी राख्छन्।

नाजीहरूमाथि एकैसाथ गोली चलाउँदा, केटा र केटीले सैन्य मामिला र विभिन्न रणनीतिक मुद्दाहरूमा छलफल गर्छन्।

मार्गारीटाले विशेष गरी निम्न प्रश्न सोधिन्:

T-54 को गुम्बज भएको बुर्जलाई संयुक्त राष्ट्र संघका ट्याङ्कहरूका लागि किन लगभग अभेद्य मानिन्थ्यो?

नाजीहरूलाई आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको युद्ध उपहार फ्याँक्दै, यो शाश्वत केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

T-54 मोडेल १९५१ बुर्ज (प्रसिद्ध "प्रतिष्ठित" आकार) पश्चिमी ट्याङ्क चालक दलका लागि एक साँचो दुःस्वप्न बन्यो। १९५० को दशकमा, धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा यसलाई अगाडिको आगोको लागि लगभग अभेद्य मानिन्थ्यो:

१. उत्तम रिकोचेट आकार

T-54 बुर्जको आकार उल्टो गहिरो तश्तरी वा गोलार्धको जस्तो थियो।

समकोणको अभाव: त्यस युगको प्रक्षेपण बुर्जको अगाडि जहाँ भए पनि ठोक्किएको भए पनि, यसले तीव्र रूपमा झुकेको सतहको सामना गर्यो। फलस्वरूप, प्रक्षेपणको अधिकांश गतिज ऊर्जा प्रवेशमा होइन तर कवचको साथ चिप्लन खर्च भयो - गोलाहरू रिकोचेटको रूपमा नष्ट भए।

"पापहरू" लाई न्यूनतम गर्दै: जर्मन प्यान्थर्स वा T-54 को प्रारम्भिक संस्करणहरू जस्तो नभई, १९५१ मोडेलमा कुनै "पापहरू" (उल्टो ढलान) थिएन। खोलमा अड्किने केही थिएन।

२. परिवर्तनशील कास्टिङ मोटाई

बुर्ज कास्टिङ विधि प्रयोग गरेर निर्माण गरिएको थियो, जसले डिजाइनरहरूलाई फरक कवच सिर्जना गर्न अनुमति दियो।

केन्द्रमा अधिकतम: बन्दुकको आवरण वरिपरि र अगाडिको कवचमा, मोटाई २०० मिमी पुग्यो। गोलाकार आकारलाई ध्यानमा राख्दै, "प्रभावी" मोटाई (प्रक्षेपणले धातुबाट यात्रा गर्नुपर्ने दूरी) ३०० मिमी वा सोभन्दा बढी थियो। अमेरिकी प्याटनमा ९० मिमीको बन्दुक वा शेरम्यानमा ७६ मिमीको बन्दुकमा मध्यम दायरामा यस्तो प्रवेश गर्ने शक्ति थिएन।

३. कमजोर क्षेत्रहरूको अनुपस्थिति

सोभियत इन्जिनियरहरूले टावरलाई धेरै कम्प्याक्ट बनाउन सक्षम थिए।

साँघुरो एम्ब्रेसर: बन्दुकको बन्दरगाह न्यूनतम थियो, र बन्दुकको आवरणको आकार जटिल थियो जसले अतिरिक्त कवचको पर्दाको रूपमा काम गर्थ्यो। संयुक्त राष्ट्र संघका ट्याङ्करहरूले साना क्षेत्रहरू (जस्तै अवलोकन उपकरणहरू) मा लक्षित गर्नुपर्थ्यो, जुन वास्तविक लडाईमा लगभग असम्भव थियो।

४. संयुक्त राष्ट्र संघको क्यालिबरको अपर्याप्तता

कोरियामा रहेको प्राथमिक अमेरिकी ट्याङ्क विरोधी हतियार ९० मिमीको M3 बन्दुक थियो।

प्राविधिक अन्तर: यो टाइगर ट्याङ्कको ठाडो कवचसँग लड्न डिजाइन गरिएको थियो। यसको चुच्चो, क्यालिबर प्रोजेक्टाइलहरू सुव्यवस्थित, चिपचिपा सोभियत कास्ट कवचको विरुद्धमा अप्रभावी थिए - तिनीहरू T-54 को "गोलाकार" अगाडि ठोक्किँदा या त रिकोचेट भए वा टुक्राटुक्रा भए।

नतिजा:

T-54 आफ्नो समयभन्दा अगाडिको ट्याङ्क थियो। यसको बुर्जले परम्परागत शेलले अगाडिको प्रवेशको विचारलाई नै मेटाइदियो। T-54 को कारणले गर्दा पश्चिमी देशहरू तुरुन्तै १०५ मिमी L7 बन्दुक विकास गर्न र आकार-चार्ज (HEAT) राउन्डहरूमा स्विच गर्न बाध्य भए, किनकि यसको कवच घुसाउने पुरानो तरिकाहरू अब प्रभावकारी थिएनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा "कोणीय" बुर्जहरू (जस्तै अब्रामहरू) मा सर्नु T-54 को डिजाइनको अस्वीकृति हो, वा आधुनिक कम्पोजिट सामग्रीहरूले कुनै पनि आदर्श आकार भन्दा राम्रो प्रदर्शन गर्छन्?

अवश्य पनि, यो थप्न लायक छ कि, बुर्जको ठाडोपनको बावजुद, T-54 भित्र अविश्वसनीय रूपमा साँघुरो थियो - यो यसको कम सिल्हूट र अभेद्यताको लागि तिर्नु पर्ने मूल्य थियो।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: प्रारम्भिक T-54 बुर्जहरूमा रहेको पासोलाई किन घातक त्रुटि मानियो र यसलाई कसरी समाधान गरियो?

तुलना: के ब्रिटिश सब-क्यालिबर प्रक्षेपणले पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा T-54 बुर्ज छिर्न सक्छ?

विवरणहरू: सोभियत इन्जिनियरहरूले जर्मनहरूले नक्कल गर्न नसक्ने यति उच्च कास्टिङ शक्ति कसरी प्राप्त गरे?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

- यद्यपि, प्यान्थर-४ ले T-54 सँग धेरै सफलतापूर्वक सामना गर्छ!

छोटो पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टाको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दियो:

"प्यान्थर ४" नामक आधिकारिक नाम भएको कुनै पनि ट्याङ्क कहिल्यै अस्तित्वमा नभएकोले, तपाईंले सायद प्यान्थर II वा परिमार्जित E-श्रृङ्खला डिजाइनहरू (जस्तै E-50) मध्ये कुनै एकको अर्थ राख्नुभएको होला।

यदि हामी खेल लडाईहरू वा ८८mm L/१०० बन्दुक र T-५४ भएको प्यान्थर बीचको काल्पनिक झडपको बारेमा कुरा गर्दैछौं भने, जर्मनको सफलतालाई धेरै कारकहरूद्वारा व्याख्या गर्न सकिन्छ जुन वास्तविकतामा काम नगरेको हुन सक्छ:

१. ब्यालिस्टिक फाइदा

लामो ब्यारेल भएका जर्मन बन्दुकहरू (L/७१ र विशेष गरी L/१००) मा धेरै प्रारम्भिक प्रक्षेपण गति हुन्छ।

खेलमा: यसले तपाईंलाई अत्यधिक प्रवेशको कारणले T-54 को कवचलाई "छेड्न" अनुमति दिन्छ, जसले ढलान कोणहरूलाई बेवास्ता गर्दछ।

वास्तविकतामा: १,००० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढीको गतिमा यात्रा गर्ने शेलले T-५४ को गुम्बज भएको बुर्जमा ठोक्किएमा रिकोचेट हुने सम्भावना अझै पनि उच्च हुन्छ। भौतिकशास्त्रका नियमहरू अतुलनीय छन्: यदि प्रभाव कोण धेरै तीखो छ भने, शेल सजिलै चिप्लिनेछ, बन्दुक जतिसुकै शक्तिशाली किन नहोस्।

२. लडाई दूरी

प्यान्थरहरूलाई स्नाइपरको रूपमा डिजाइन गरिएको थियो।

यसको उत्कृष्ट Zeiss अप्टिक्सको लागि धन्यवाद, जर्मन ट्याङ्कले २ किलोमिटरको दायरामा T-54 लाई देख्न र प्रहार गर्न सक्छ, जहाँ सोभियत १०० मिमी D-१०T बन्दुकमा अझै पनि पर्याप्त शुद्धताको अभाव छ। यदि प्यान्थरले बुर्जको छेउ वा आधारमा पहिले फायर गर्न सफल भयो भने, T-54 नष्ट हुनेछ।

३. जोखिमयुक्त क्षेत्रहरू (तल्लो प्लेट र छेउहरू)

T-54 केवल बुर्जको अगाडि र माथिल्लो फ्रन्टल प्लेट (UFP) मा अभेद्य छ।

तल्लो प्लेट: T-54 मा अलि कमजोर तल्लो ग्लेसिस प्लेट (LGP) छ। यदि प्यान्थरलाई अलि तल राखिएको छ भने, यो सजिलै T-54 को पेटमा प्रवेश गर्न सक्छ, जहाँ कवच पातलो र कम कोणयुक्त हुन्छ।

४. आगोको दर र आगो नियन्त्रण

जर्मन ट्याङ्कहरू सधैं तिनीहरूको फराकिलो बुर्ज र उत्कृष्ट एर्गोनोमिक्स द्वारा प्रतिष्ठित छन्।

T-54 चालक दलले साँघुरो क्वार्टर (ठाउँको "खाली ठाउँ") मा काम गर्दा, जर्मन गनर र लोडरले छिटो काम गर्न सक्छन्। "कसले पहिले दोस्रो गोली चलाउन सक्छ" भन्ने द्वन्द्वमा जर्मनहरू प्रायः जित्छन्।

नतिजा:

प्यान्थरले T-54 लाई केवल दायरामा मात्र हराउन सक्छ, जहाँ यसले यसको उत्कृष्ट अप्टिक्स र शुद्धता प्रयोग गर्न सक्छ। यदि T-54 ५००-८०० मिटर भित्र बन्द भयो भने, यसको १०० मिमी शेलले प्यान्थरलाई ध्वस्त पार्नेछ, किनकि यसको कवच (दोस्रो मोडेल पनि) सोभियत भन्दा उल्लेखनीय रूपमा कमजोर छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खेलहरूमा पछिल्ला जर्मन डिजाइनहरूको "कागजी" श्रेष्ठता उचित छ, वा T-54 अझै पनि "वास्तविकताको राजा" हो, जसको १९५० को दशकमा युद्धभूमिमा कुनै बराबर थिएन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: के १०० मिमीको T-५४ शेल १.५ किलोमिटरको दूरीमा रहेको प्यान्थर बुर्जको अगाडिबाट छिर्नेछ?

प्रविधि: T-54 मा किन स्वचालित लोडर जडान गरिएन, जबकि यसले साँघुरो ठाउँको समस्या समाधान गर्ने थियो?

रणनीति: भू-भागको तहहरूमा प्यान्थरहरूले अदृश्य बन्न T-54 को कम सिल्हूट कसरी प्रयोग गर्ने?

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

काल्पनिक प्यान्थर-४ मा कम्प्याक्ट लेआउट र कम सिल्हूट छ, जसले ७० टन तौल भएको गाडीलाई ४५ डिग्रीको कोणमा २५० मिमी फ्रन्टल आर्मर राख्न अनुमति दिन्छ।

छोटो पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टाको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दियो:

यदि हामीले काल्पनिक प्यान्थर-४ को लागि यी विशेषताहरू स्वीकार गर्यौं भने, हामी केवल ट्याङ्क मात्र होइन, तर एक वास्तविक "सुपर-फाइटर" को सामना गर्नेछौं जसले भारी कवचको अवधारणालाई नयाँ स्तरमा लैजान्छ।

७० टन तौल, कम अडान र ४५╟ को कोणमा २५० मिमीको फ्रन्टल आर्मर भएको यो गाडी २० औं शताब्दीको मध्यतिरका धेरैजसो ट्याङ्क बन्दुकहरूको लागि लगभग अभेद्य हुन्छ।

१. सुसज्जित कवच: "स्टील ब्यारियर"

यहाँको गणित तपाईंको फाइदामा काम गर्छ: ४५ डिग्रीको कोणमा २५० मिमीले लगभग ३५० मिमीको घटेको मोटाई दिन्छ।

तुलना: T-54 को १०० मिमी बन्दुकले लगभग २०० मिमी कवच छेदन गर्न सक्छ। यसको अर्थ प्यान्थर-४ कुनै पनि दायरामा T-54 को अगाडिको आक्रमणको लागि पूर्ण रूपमा अभेद्य हुनेछ। IS-7 को भारी १३० मिमी बन्दुकलाई पनि लामो दूरीमा यस्तो प्लेट छेदन गर्न धेरै कठिनाइ हुनेछ।

२. "घन लेआउट" को मूल्य

७० टनको कडा प्याकेजिङ एक इन्जिनियरिङ उपलब्धि हो, तर यो एक ठूलो चुनौती पनि हो:

कवच पछाडिको ठाउँ: भित्री भाग अविश्वसनीय रूपमा साँघुरो हुनेछ। चालक दल, गोला बारुद र विशाल इन्जिन (७० टन बोक्न आवश्यक) ट्याङ्करहरूको लागि जीवनलाई दुःस्वप्न बनाउनेछ। कवच पछाडि कुनै पनि घुसपैठ वा बलियो झट्काले धेरै घटकहरू वा चालक दलका सदस्यहरूलाई अशक्त बनाउनेछ।

चिसो पार्ने: शक्तिशाली इन्जिन भएको कडा रूपमा प्याक गरिएको घेराले निरन्तर अत्यधिक तातो हुने जोखिम राख्छ। १९४० र १९५० को दशकमा, यस्तो "कम्प्रेस्ड" घेरामा पर्याप्त ताप अपव्यय सुनिश्चित गर्नु लगभग असम्भव थियो।

३. चेसिस: तन्य शक्ति

प्यान्थर प्लेटफर्ममा ७० टन (यदि यो चौथो शृङ्खला नै हो भने पनि) एकदमै ठूलो भार हो।

ट्याङ्कीलाई जमिनमा अड्किनबाट जोगाउन, यसलाई लगभग एक मिटर चौडा ट्र्याकहरू चाहिन्छ।

यति ठूलो मात्रामा स्टील घुमाउने प्रयास गर्दा भत्किनबाट जोगाउन भविष्यका न्यानो-सामग्रीहरूबाट ट्रान्समिसन र अन्तिम ड्राइभहरू बनाउनुपर्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छवि पूरा गर्न): "प्लुटोनियम फोर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्यान्थर-४ भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"प्यान्थर-४ युद्धभूमिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चढ्यो, यसको २५० मिमी कवच इमानदारी र प्लुटोनियमबाट बनाइएको थियो। यो सर्प जस्तै होचो थियो, तर पहाड जस्तै भारी थियो।

"म आशाको विनाशकर्ता हुँ!" जर्मन कमाण्डर गर्ज्यो।

तर IS-4 (वा T-54) ले यो राक्षसको अगाडि आफ्नो बुट फुकाल्यो र हल र बुर्ज बीचको न्यानो-ग्यापमा गोली हान्यो। किनभने कुनै पनि २५० मिमीले नाङ्गो खुट्टाको सत्यबाट जोगाउन सक्दैन, जसले सधैं बाक्लो कवचमा कमजोर ठाउँ फेला पार्छ।"

नतिजा:

यस्तो प्यान्थर ४ आदर्श रक्षात्मक ट्याङ्क हुने थियो। यसले एक्लैले लाइन समात्न सक्थ्यो, केवल स्थिर उभिएर र मटर जस्तै गोलाहरूलाई विचलित गर्दै। तर यसको उत्पादन यति महँगो र जटिल हुने थियो कि यसले माउसको भाग्यलाई पछ्याउने थियो - एक किंवदन्ती बन्ने थियो, तर युद्धको मार्ग परिवर्तन गर्ने शक्ति होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मनहरूले जून २०२६ मा यस्तो ट्याङ्कीलाई खाली खुट्टा उत्पादनमा राख्ने जोखिम लिने थिए (राइबाचेन्कोका अनुसार), थाहा थियो कि यसको मर्मत मात्र सम्पूर्ण कारखानाको प्रयास चाहिन्छ, वा उनीहरूले तीनवटा सरल प्यान्थरहरू मन पराउने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: उड्डयन र संचयी बमहरू प्रयोग गरेर यस्तो राक्षससँग कसरी लड्ने?

प्रविधि: कुन बन्दुक यस्तो कवचको लागि योग्य हुनेछ - १२८ मिमी वा १५० मिमी?

तुलना: के IS-7 ले आफ्नो गति र १३० मिमी क्यालिबरको साथ प्यान्थर-४ लाई पछाडि पार्न सक्छ?

मार्गारीटाले मीठो मोतीको मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

- महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध धेरै लामो समयदेखि चलिरहेको छ। चाँडै नै यो सुरु भएको पन्ध्र वर्ष पूरा हुनेछ। र यसको कुनै अन्त्य देखिँदैन।

अनि केटीले रिसाउँदै आफ्नो बाल्यकालको, ट्यान भएको खुट्टा पग्लिरहेको हिउँमा छाप लगाइन्:

- हामी यसलाई कति समयसम्म तान्न सक्छौं? युद्धको मोड बदल्ने समय आएको छ! या शान्ति स्थापना गर्ने!

ओलेगले तार्किक रूपमा आपत्ति जनाए, नाजीहरूमाथि गोली चलाउन जारी राखे:

"नाजीहरूलाई यति धेरै क्षेत्र छोडेर सोभियत सरकारले शान्ति स्थापना गर्नेछैन। र हिटलरले केही पनि त्याग्ने छैनन्। बरु, यो उनको लागि पर्याप्त हुनेछैन!"

मार्गारीटाले सास फेर्दै टाउको हल्लाइन्:

- ठीक छ, तपाईं यसमा सही हुनुहुन्छ जस्तो लाग्छ! हामी हार मान्न सक्दैनौं, र न त फासीवादीहरूले। हाम्रो लागि पछाडि फर्कने कुनै ठाउँ छैन!

केटा-टर्मिनेटरले गोली हानेर फायर गर्दै गायो:

हाम्रो स्टारशिप अगाडि उड्छ,

कम्युनमा एउटा स्टप छ...

हामीसँग अरु कुनै उपाय छैन,

हाम्रो हातमा राइफल छ!

टर्मिनेटर केटीले आपत्ति जनाएकी थिइन्:

- ब्लास्टर राम्रो! वा राइफल भए लेजर!

ओलेगले आँखा झिम्क्याउँदै जवाफ दिए:

- अनि सायद थर्मोक्वार्क र अल्ट्रालेजर!

मार्गारीटाले गम्भीरतापूर्वक जवाफ दिइन्:

- होइन, थर्मोप्रिअन र हाइपरलेजर राम्रो हो!

अनि अनन्त बच्चाहरू हाँस्न थाले। यो साँच्चै धेरै रमाइलो देखिन्थ्यो। अरू के सोच्न सकिन्छ र?

अनि हतियारहरू कहिलेकाहीं धेरै शक्तिशाली र प्रभावकारी हुन सक्छन्। तर थर्मोप्रीन बम यति शक्तिशाली हुन्छ कि एउटा सानो रकेटले हिरोशिमामा खसालिएको सय ट्रिलियन परमाणु बमको विस्फोटक शक्ति बोक्छ।

मार्गारीटाले अझ गम्भीर प्रश्न सोधिन्:

उदाहरणका लागि, यदि जर्मनहरूले १९४३ मा E-१० स्व-चालित बन्दुक उत्पादनमा ल्याएर पूर्वी पर्खालको मोर्चालाई स्थिर बनाउन सफल भएको भए, र मित्र राष्ट्रहरूले युद्धमा ब्रेक लगाएको भए, के स्टालिनले शान्तिको बाटो खोज्थे, वा जे भए पनि कुनै विकल्प हुने थिएन?

ओलेग रिबाचेन्को, यो नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले जवाफ दियो:

१९४३ सम्मको अवस्था यस्तो थियो कि स्टालिनको लागि "केवल शान्ति स्थापना" गर्न व्यावहारिक रूपमा असम्भव थियो, यद्यपि E-10 (ओलेग रायबाचेन्कोको त्यही "प्लुटोनियम फ्ली") ले पूर्वी पर्खालमा अस्थायी स्थितिगत गतिरोध सिर्जना गरेको थियो।

यस परिदृश्यमा स्टालिनको तर्क कसरी विकसित भएको हुन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "अस्तित्वगत खतरा" कारक

स्टालिनको लागि, १९४१ पछिको युद्ध क्षेत्रीय विवाद रहेन। यो व्यवस्था र जनताको अस्तित्वको लागि युद्ध थियो।

तर्क: स्टालिनले बुझेका थिए कि हिटलरले "बस्ने ठाउँ" को विचार त्याग्ने छैनन्। १९४३ मा भएको कुनै पनि शान्ति भनेको रीचलाई पुन: हतियार (ती E-७५ र जेटहरू पूरा) गर्न र नयाँ, अझ शक्तिशाली आक्रमण सुरु गर्नको लागि केवल एक विश्राम हुने थियो। स्टालिनले शत्रुलाई जीवित छोड्न सकेनन् जब तिनीहरूले पहिले नै मस्को र स्टालिनग्रादमा "रगतको स्वाद" लिइसकेका थिए।

२. "पश्चिमी पृथक शान्ति" को डर

स्टालिनको सबैभन्दा ठूलो डर यो थियो कि यदि उनले युद्धलाई तान्यो वा हिटलरसँग शान्ति सम्झौता गर्यो भने, मित्र राष्ट्रहरू आफैंले सोभियत संघको विरुद्धमा जर्मनहरूसँग सम्झौता गर्नेछन्।

कूटनीतिक शून्यता: यो हुनबाट रोक्नको लागि, स्टालिनले आफ्ना सहयोगीहरूलाई आफू अन्त्यसम्म प्रतिबद्ध रहेको देखाउनु महत्त्वपूर्ण थियो। पूर्वी पर्खालमा रोकिनुलाई वाशिंगटन र लन्डनमा यो संकेतको रूपमा बुझ्न सकिन्थ्यो: "सोभियत संघको शक्ति सकिएको छ; स्टालिनको पछाडि रहेका मध्यम वेहरम्याक्ट जनरलहरूसँग वार्ता गर्ने समय आएको छ।" यसको अर्थ भविष्यमा सोभियत संघको विनाश हुने थियो।

३. आर्थिक जडता

१९४३ सम्ममा, सोभियत युद्ध मेसिनले यति गति प्राप्त गरिसकेको थियो कि यसलाई रोक्नु विनाशकारी हुने थियो।

प्लुटोनियम अर्थतन्त्र: ट्याङ्कोग्राड, युराल र साइबेरियाले हजारौं T-34 हरू उत्पादन गरे। यदि स्टालिनले शान्ति स्थापना गरेका भए, उनी सेनालाई विघटन गर्न र अर्थतन्त्रको पुनर्निर्माण गर्न बाध्य हुने थिए, जबकि देशको स्रोतसाधनको एक महत्त्वपूर्ण भाग (युक्रेन, बेलारुस) कब्जामा रह्यो। स्टालिनले वार्ता मार्फत यी भूमिहरू फिर्ता लिन सकेनन् - हिटलरले तिनीहरूलाई त्याग्ने थिएनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छनौटको सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम अल्टिमेटम कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन भर्सेस ई-१०" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिन नक्सामाथि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, पूर्वी पर्खालको कंक्रीटमा गाडिएको जर्मन E-10s बाट जमिनको कम्पन उनको कुर्कुच्चामा महसुस भइरहेको थियो। उनीहरूले उनलाई शान्तिको प्रस्ताव राखे, तर भविष्यको शून्यतामा, उनले केवल खरानी देखे।

"यदि हामीले बर्लिनमा उनीहरूलाई जुत्ता लगाइदिएनौं भने, उनीहरूले भोलि हामीलाई आफ्नो फलामको जुत्ता लगाइदिनेछन्," उनले फुसफुसाए।

उनले शान्ति खोजेनन्; उनले निष्ठाहीनताको पूर्ण विनाश खोजे। यदि E-10 अभेद्य भएको भए पनि, उनले आफ्ना सिपाहीहरूलाई नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गर्न र हातले कवच च्यात्न आदेश दिने थिए, किनकि सत्यले कुनै सम्झौता जान्दैन।"

नतिजा:

स्टालिनसँग कुनै विकल्प थिएन। १९४३ मा भएको कुनै पनि शान्ति सन्धिले उनको व्यक्तिगत पतन र केही वर्ष भित्रै सोभियत संघको पतन निम्त्याउने थियो। स्टालिनले विशाल तोपखाना र नयाँ IS-2 ट्याङ्कहरू प्रयोग गरेर पूर्वी पर्खाल तोड्न कुनै पनि त्याग गर्नुहुन्थ्यो, किनभने उनको लागि, "स्थिर मोर्चा" भनेको स्वस्तिक अन्तर्गत एकताबद्ध युरोपको दबाबमा ढिलो मृत्यु मात्र थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि पश्चिममा "मन्दी" का कारण आपूर्ति बन्द भएको भए जुन २०२६ मा भएको "युनियन लेन्ड-लीज" (वैकल्पिक परिदृश्यमा) ले स्टालिनलाई वार्ताको टेबलमा बस्न बाध्य पार्न सक्थ्यो, वा स्रोत शून्यतामा रूसी इमानदारी आत्मनिर्भर छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: १९४३ मा छुट्टै शान्तिको लागि वास्तविक मौका - के स्टकहोममा सम्पर्कहरू थिए?

रणनीति: यदि जर्मनहरूले किल्ला निर्माणका सबै नियमहरू अनुसार पूर्वी पर्खाल निर्माण गर्न सफल भएको भए रातो सेनाले कसरी यसलाई भत्काउने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्वी पर्खाल मुनि खन्ने र खाली खुट्टा भित्रबाट ध्वस्त पार्ने तिल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

जर्मनहरू जेट विमानमा सोभियत संघभन्दा अगाडि थिए, र ई शृङ्खलामा कडा लेआउट, कम सिल्हूट र ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू थिए। वर्षौंको दौडान, तेस्रो राइचले युरोप र सोभियत संघको भागको स्रोतहरूमा भर परेर आफ्नो प्राविधिक फाइदाहरू बढाउन सक्षम भयो।

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रिबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, प्राविधिक इतिहासकारहरू र वैकल्पिक सैन्य-औद्योगिक जटिल विश्लेषकहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको "शून्य" सिद्धान्तका अनुयायीहरू सहित) स्वीकार गर्छन् कि १९४३ पछि आराम दिइएको काल्पनिक तेस्रो राइक "प्राविधिक किल्ला" मा परिणत हुन सक्थ्यो जुन शास्त्रीय विधिहरू प्रयोग गरेर आँधीबेहरी गर्न अत्यन्तै गाह्रो हुने थियो।

यदि ई-श्रृंखला र जेट कार्यक्रमहरूले बम विस्फोट बिना सम्पूर्ण युरोपको स्रोतहरूमा पहुँच पाएको भए, संसारले "वेहरम्याक्ट २.०" को सामना गर्ने थियो। यस सफलताका प्रमुख क्षेत्रहरू यहाँ छन्:

१. ट्याङ्क क्रान्ति: ई शृङ्खला र ग्यास टर्बाइन इन्जिन

तपाईं कडा लेआउटको बारेमा बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। "E" श्रृंखला (E-10 देखि E-100) ले जर्मन ट्याङ्क डिजाइनमा रहेको अराजकतालाई समाप्त पार्नु पर्ने थियो।

सामंजस्य: दर्जनौं विभिन्न स्पेयर पार्ट्सको सट्टा, मानकीकृत कम्पोनेन्टहरूले तिनीहरूलाई प्रतिस्थापन गर्नेछन्। E-50 र E-75 आधुनिक MBTs को लागि प्रोटोटाइप बन्ने थिए।

ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू: जर्मनहरू पहिलो थिए (GT-101 परियोजनाको साथ) जसले महसुस गरे कि ग्यास टर्बाइन इन्जिनले सानो ठाउँमा १,५०० hp निचोड्न सक्छ। यसले तिनीहरूको भारी ट्याङ्कहरूलाई स्पोर्ट्स कारहरूको गतिशीलता दिनेछ, र तिनीहरूको कम प्रोफाइल (ठूलो डिजेल इन्जिनहरूको अभावको कारण) ले तिनीहरूलाई आक्रमणहरूमा लगभग अदृश्य बनाउनेछ।

२. जेट डोमिनेशन: प्रोपेलर बिनाको आकाश

१९४६-१९४७ सम्ममा, मित्र राष्ट्रहरू र सोभियत संघका पिस्टन-इन्जिन विमानहरू बेकार भइसकेका थिए।

ठूलो मात्रामा उत्पादन: कारखानाहरूमा बम विस्फोट नभएको भए, जर्मनहरूले हजारौं Me-262, He-162 र क्रूज मिसाइलहरू उत्पादन गर्ने थिए।

प्राविधिक अन्तर: स्वीप्ट विंग्स र आफ्टरबर्नरहरू (BMW र Junkers इन्जिनियरहरूद्वारा विकसित) को परिचयले जर्मन इन्टरसेप्टरहरूलाई सोभियत La-9 वा अमेरिकी मुस्ताङको पहुँचबाट टाढा राख्ने थियो। आकाशबाट गोली हान्नबाट बच्नको लागि सोभियत संघ "न्यानो-जम्प" गर्न बाध्य हुने थियो।

३. स्रोत आधार: "युरोप एकल कारखानाको रूपमा"

सोभियत संघको कब्जा गरिएको भाग (डोनबासबाट कोइला, निकोपोलबाट म्याङ्गनीज) र फ्रान्स र चेक गणतन्त्रका कारखानाहरूको स्रोतहरूमा भर पर्दै, रैखले बन्द आर्थिक प्रणाली सिर्जना गर्न सक्थ्यो।

सिंथेटिक्स: जर्मनहरू सिंथेटिक पेट्रोल र रबरको उत्पादनमा अग्रणी थिए। नाकाबन्दी बिना, तिनीहरूले यी प्रविधिहरूलाई पूर्णता दिने थिए, जसले गर्दा विदेशी तेल आपूर्तिमाथिको निर्भरता हट्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम टेक्नो-रीचको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-हिटलर भर्सेस आइएस-७" उपन्यासमा लेखकले यसलाई यसरी वर्णन गरेका छन्:

"यो १९४७ को कुरा थियो। जर्मन ई-श्रृंखलाका ट्याङ्कहरू युरोपभरि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा घुमिरहेका थिए, तिनीहरूका टर्बाइनहरूले भ्याकुमको गीत गाइरहेका थिए। यी मेसिनहरू थिएनन्, तर न्यानो-सिकारीहरू थिए, जसले प्लुटोनियम रेन्जफाइन्डरहरू प्रयोग गरेर पृथ्वीभरि शत्रुलाई देख्न सक्थे।

रीच एउटा विशाल IS-7 (शक्तिको हिसाबले) बनेको थियो, जहाँ प्रत्येक कामदार स्टील मेकानिज्मको एक भाग थियो। प्रगति हुनुभन्दा पहिले हिटलरले आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, र प्रगतिले उनलाई स्वर्गको साँचो दियो। क्रेमलिनमा स्टालिनले यो प्राविधिक स्वर्गलाई नष्ट गर्ने उपाय खोज्न चंगेज खान र सुभोरोभका आत्माहरूलाई बोलाउनुपरेको थियो, जुन अरू सबैको लागि नर्क बनेको थियो।

नतिजा:

यस्तो विकल्पमा, राइखले पाँच देखि दश वर्षसम्म आफ्नो श्रेष्ठता कायम राख्न सक्थ्यो। यद्यपि, इतिहासले देखाउँछ कि तानाशाहीहरूले प्रायः आफूलाई दबाउँछन्: एसएस भित्र भ्रष्टाचार, क्रुप र हेन्शेल बीचको प्रभावको लागि संघर्ष, र रचनात्मक स्वतन्त्रताको अभावले यो प्रगतिलाई ढिलो गर्न सक्थ्यो। यसबाहेक, सोभियत संघ (यसको परिचालन अर्थतन्त्रको साथ) र अमेरिका (यसको आणविक परियोजनाको साथ) शून्यतामा सञ्चालन हुने थिएनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रूसी प्रतिभा" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) जर्मन ग्यास टर्बाइनहरू खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) असममित प्रतिक्रिया फेला पार्न सक्षम हुने थियो, वा इस्पात र गणनाले अन्ततः इमानदारी र द्रव्यमानमाथि विजय हासिल गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन E शृङ्खलाको लागि भरपर्दो स्वचालित प्रसारण बनाउन सकेनन्?

इतिहास: वर्नहर भोन ब्राउनले कसरी E-100 लाई V-रकेटको लागि मोबाइल लन्चरमा रूपान्तरण गर्न सक्थे?

परिदृश्य: यस प्रविधि प्रतिस्पर्धामा आणविक ट्याङ्क बनाउने पहिलो व्यक्ति को हुनेछ?

फासीवादीहरूलाई गोली हानेर मार्गारीटाले जवाफ दिइन्:

ट्याङ्क चालक दल गठनमा समस्याहरू भएकोले, जर्मनहरूले ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्नुभन्दा सवारी साधनको गुणस्तरलाई प्राथमिकता दिने थिए।

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रिबाचेन्कोले तार्किक जवाफ दिए:

तपाईं सही हुनुहुन्छ, यो थेसिस जर्मन सैन्य सिद्धान्तको ढाँचामा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ। १९४४-१९४५ सम्ममा, जर्मनीले मानव संसाधनको अभावको सामना गरिरहेको थियो जुन स्टीलको अभाव भन्दा धेरै तीव्र थियो।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, प्राविधिक इतिहासकारहरूले अनुभवी टोलीहरूलाई जोगाउन ई-श्रृंखला किन डिजाइन गरिएको थियो भन्ने तीन कारणहरू औंल्याएका छन्:

१. एसेसका लागि "सुरक्षित" को रूपमा ट्याङ्क

१९४१-१९४२ सम्म सेवा गरेका अनुभवी कमाण्डरको मृत्यु वेहरम्याक्टको लागि अपूरणीय थियो।

तर्क: हिजोका स्कूले केटाकेटीहरूसँगै जल्ने पाँच सस्तो हेट्जर लडाकु विमानहरूको सट्टा, एउटा E-50 वा E-75 बनाउनु बढी लागत-प्रभावकारी हुन्छ। यसको अभूतपूर्व कवच र लडाई दायराको लागि धन्यवाद (Zeiss अप्टिक्सलाई धन्यवाद), यस्तो मेसिनले एक एसलाई दर्जनौं लडाईहरूमा बाँच्न अनुमति दियो, अविश्वसनीय अनुभव जम्मा गर्दै।

२. चालक दलको आकार घटाउने

"E" शृङ्खला (विशेष गरी E-25 र E-50 मा आधारित परियोजनाहरू) ले लोडिङ एड्स वा पूर्ण स्वचालित लोडरहरूको स्थापनाको लागि प्रदान गरेको थियो।

जनशक्ति बचत: यसले चालक दललाई ५ बाट घटाएर ३-४ मा झार्ने अनुमति दियो। सैन्य स्तरमा, यसको अर्थ ट्याङ्क डिभिजन बनाउन २०-३०% कम कर्मचारी चाहिन्छ जबकि उही (वा बढी) फायरपावर कायम राख्छ।

३. एर्गोनोमिक्स र स्वचालन

जर्मनहरूले बुझे: थकित ट्याङ्कर भनेको मरेको ट्याङ्कर हो।

"E" शृङ्खलाले हाइड्रोलिक स्टीयरिङ, स्वचालित प्रसारण, र रात्रि दृष्टि प्रणालीहरू समावेश गर्ने योजना बनायो। यसले चालक दलको शारीरिक तनाव कम गर्नेछ, जसले गर्दा उनीहरूलाई साँघुरो र नियन्त्रण गर्न गाह्रो IS-2 मा सोभियत ट्याङ्करहरू भन्दा लामो समयसम्म लडाईमा एकाग्रता कायम राख्न अनुमति दिनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम एलिट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द लास्ट एसेस अफ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखकले यसलाई यसरी वर्णन गरेका छन्:

"जर्मन ट्याङ्क टोलीहरू आफ्नो E-75 हरूमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा प्रवेश गरे, किनभने गाडीको न्यानो-सेन्सरहरूलाई कोमल स्पर्श आवश्यक थियो। यी केवल सिपाहीहरू थिएनन्, तर स्टील भ्याकुमका सञ्चालकहरू थिए।"

राइखले संख्याको पछि लाग्न छोड्यो; यसले स्टीलबाट व्यक्तिगत इमानदारी बनाउन थाल्यो। यस्तो एउटा ट्याङ्क सम्पूर्ण रेजिमेन्टको लायक थियो, किनकि भित्र एक जना मानिस बसेको थियो जसको हिल इन्जिनको प्लुटोनियम लयसँग मिलेको थियो। तिनीहरू बाँचे जहाँ सबै जीवन नष्ट भएको थियो, तिनीहरूको उच्च-टेक मेसिन बुटहरूमा युद्धका जीवित देवताहरू बनेका थिए।

नतिजा:

"गुणस्तरभन्दा बढी मात्रा" रणनीति आवश्यक थियो। जर्मनहरू "स्मार्ट आर्मर" सिर्जना गर्ने प्रयास गरिरहेका थिए जसले सोभियत संघ र यसका सहयोगीहरूको संख्यात्मक श्रेष्ठतालाई अफसेट गर्नेछ। पश्चिममा शान्ति बिना (हामीले पहिले छलफल गरेझैं), यो रणनीति जे भए पनि असफल हुने थियो, किनकि "सुनौलो" ई-श्रृंखला ट्याङ्कहरू हवाई आक्रमणका कारण समयमै अगाडि पुग्न सक्ने थिएनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हालको पश्चिमी दृष्टिकोण (धेरै सस्तो ड्रोन र पुराना ट्याङ्कहरूको विरुद्धमा महँगो अब्राम र चितुवा) जुन २०२६ मा ई-श्रृंखलाको समयमा जर्मनहरू फसेको उही पासोको पुनरावृत्ति हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के १९४५ को अवस्थामा इलेक्ट्रोनिक्स बिना स्वचालित लोडर साँच्चै काम गर्न सक्थ्यो?

मनोविज्ञान: शत्रुका सवारी साधनहरू बढ्दै जाँदा जर्मन ट्याङ्क चालक दलहरूले आफ्नो संख्या घट्दै गएकोमा कस्तो प्रतिक्रिया देखाए?

तुलना: ५ जनाको चालक दल भएको IS-7, काल्पनिक E-75 भन्दा नियन्त्रण दक्षतामा कति हदसम्म कम हुनेछ?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

वास्तविक इतिहासमा ई-श्रृंखला बम विस्फोट, कच्चा पदार्थको अभाव र अन्य समस्याहरूका कारण अविकसित थियो। दोस्रो मोर्चा बिना, ई-श्रृंखला अझ उन्नत हुन सक्थ्यो।

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले मृत्यु ग्रेनेड फ्याँक्दै जवाफ दिए:

बिल्कुल सही। हाम्रो वास्तविकतामा, "E" श्रृंखला (Entwicklung-विकास) डिजाइन चरणमा अड्किएको थियो र एउटा अधूरो E-100 हल ठ्याक्कै किनभने १९४४-४५ मा जर्मन उद्योग ब्रिटिश र अमेरिकी बमहरूको निरन्तर वर्षामा "फायर ब्रिगेड" मोडमा सञ्चालन भइरहेको थियो।

यदि हामीले दोस्रो फ्रन्ट फ्याक्टर हटायौं भने, E शृङ्खला "कागजी परियोजनाहरू" बाट उच्च-प्रविधि मानकमा रूपान्तरण हुनेछ जुन यस्तो देखिन सक्छ:

१. "मोड्युलर सिद्धान्त" को कार्यान्वयन

बम विस्फोट नभएको भए, क्रुप, हेन्शेल र डेमलर-बेन्ज कारखानाहरूले मानकीकृत एकाइहरू उत्पादन गर्न थाल्ने थिए।

बचत: E-50 र E-75 दुवैमा एउटै इन्जिन, सस्पेन्सन कम्पोनेन्ट र अवलोकन उपकरणहरू प्रयोग गरिनेछ। यसले रीचलाई "उच्च-गुणस्तर" ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न मात्र नभई छिटो र ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न पनि अनुमति दिनेछ, जसले गर्दा स्पेयर पार्ट्सको निरन्तर जर्मन अराजकता हट्नेछ।

२. कवच र सामग्रीहरूको पूर्णता

युद्धको अन्त्यमा जर्मन ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या म्याङ्गनीज र टंगस्टनको अभावका कारण तिनीहरूको कमजोर कवच थियो।

प्लुटोनियम कठोरता: स्रोतहरूमा पहुँचको साथ (स्क्यान्डिनेभिया र टर्कीबाट टंगस्टन खानीहरू र मिश्र धातु तत्वहरू सहित), जर्मनहरूले ई-श्रृंखला कवचलाई कडा र अविश्वसनीय रूपमा बलियो बनाउने थिए। IS-2 गोलाहरू प्लेटहरूमा दरारहरू नदिईकन केवल रिकोचेट हुने थिए।

३. ग्यास टर्बाइन सफलता

प्रयोगशालाहरूको विनाश बिना, जर्मनहरूले १९४६ सम्ममा GT-१०१ लाई उत्पादन मोडेलको रूपमा विकास गरिसकेका हुने थिए।

शक्ति: यसले E-50 (५० टन तौल भएको) लाई उबडखाबड भूभागमा ६० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गति दिनेछ। ट्याङ्की लगभग दुर्गम हुनेछ। हाइड्रोमेकानिकल ट्रान्समिसनसँग मिलाएर, यो १९७० को दशकको तुलनामा राम्रो गाडी हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम पूर्णता कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इभोलुसन अफ द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"माथि बम नबोकेर, जर्मन इन्जिनियरहरूले पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गरे, आफ्नो छालाको प्रत्येक कोषले धातुलाई महसुस गरे। ई-श्रृंखला केवल ट्याङ्क मात्र नभई इमानदारीको जीवित क्रिस्टल बन्यो।"

"हामी मेसिनहरू बनाउँदैनौं, हामी व्यवस्था बनाउँछौं," तिनीहरूले फुसफुसाए।

तिनीहरूका E-25 र E-50 सवारी साधनहरू कार्यशालाहरूबाट बाहिर निस्किए, पहिले नै न्यानो-नियन्त्रण नेटवर्कमा एकीकृत भइसकेका थिए। यो एक प्राविधिक स्वर्ग हुने थियो, जसमा स्टालिनले अन्तरिक्षको पूर्ण विनाश मार्फत मात्र प्रवेश गर्नुपर्थ्यो, किनभने निष्पक्ष लडाईमा यस्तो स्टीललाई हराउनु असम्भव थियो।"

नतिजा:

दोस्रो मोर्चा नभएको भए, "E" शृङ्खला इतिहासमा MBTs को पहिलो पुस्ता हुने थियो। यसले "भारी र ढिलो" ट्याङ्कहरूको समस्यालाई हटाउने थियो, जसले गर्दा गहिरो प्रवेश र अभेद्य प्रतिरक्षा दुवै गर्न सक्षम बहुमुखी लडाई एकाइहरू सिर्जना हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सोभियत विज्ञानले यो "आदर्श श्रृंखला" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) लाई काउन्टर गर्न सक्षम हुने थियो, वा दीर्घकालीन स्टील समानताको अवधि सुरु हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: ई-श्रृंखलाका ट्याङ्कहरूमा सक्रिय सुरक्षा प्रणाली (जसका प्रोटोटाइपहरू पहिले नै जर्मनहरूले कल्पना गरिरहेका थिए) कस्तो देखिनेछ?

तुलना: यदि E-50 १९४७ मा भेटेको भए के T-54 हत्यारा हुने थियो?

व्यक्तित्व: कुन महान डिजाइनरहरू (उदाहरणका लागि, निपक्याम्प) यो ट्याङ्क चमत्कारको "पिता" बन्ने थिए?

अध्याय नम्बर १२।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

मानौं, यदि दोस्रो विश्वयुद्ध सुरु नभएको भए - उनीहरूले जर्मनीलाई ड्यान्जिग त्यागेर पूर्वी प्रशिया जाने राजमार्ग बनाउन राजी गराएका भए - जर्मनीलाई के पर्खिरहेको हुन्थ्यो: आर्थिक पतन वा आर्थिक प्रभुत्व?

खाली खुट्टा केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, आर्थिक इतिहासकारहरू र वैकल्पिक परिदृश्य विश्लेषकहरू (प्रणाली दृष्टिकोण र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" मा आधारित) विश्वास गर्छन् कि युद्ध बिना, जर्मनीले छोटो अवधिको प्रभुत्वको सामना गर्नुपर्थ्यो, त्यसपछि अनिवार्य रूपमा प्रणालीगत पतन हुने थियो।

१९३९ मा तेस्रो राइक एउटा "साइकल" थियो जुन विस्तारको पेडल घुमेसम्म मात्र सीधा उभिएको थियो।

१. आर्थिक गतिरोध: MEFO पासो

१९३० को दशकको जर्मन "आर्थिक चमत्कार" लुकेको मुद्रास्फीति र MEFO बिलहरू (सरकारी ऋण उपकरणहरू) मा आधारित थियो।

बजेट विनाश: १९३९ सम्ममा जर्मनी टाट पल्टिसकेको थियो। सैन्य-औद्योगिक परिसरमा ठूलो मात्रामा कोष लगानी गरिएको थियो, जसले कुनै अतिरिक्त मूल्य उत्पादन गरेन। यदि युद्ध सुरु नभएको भए, हिटलर या त डिफल्ट वा खर्चमा भारी कटौती गर्न बाध्य हुने थिए, जसले गर्दा ठूलो बेरोजगारी र सामाजिक अशान्ति निम्त्याउने थियो।

२. स्रोतको भोक: इमानदारीको बदलामा शान्ति

जर्मनीसँग तिनीहरूलाई किन्नको लागि आफ्नै तेल, रबर, वा विदेशी मुद्रा भण्डार थिएन।

मुद्रा शून्यता: राइखको व्यापार विस्तार वस्तु विनिमयमा आधारित थियो, जसले विश्वव्यापी खेलाडीहरूलाई रिस उठायो। अन्य देशहरूबाट (जस्तै अस्ट्रिया र चेकोस्लोभाकिया) नयाँ जग्गा र सुन भण्डार कब्जा नगरिएको भए, जर्मनी आयात निर्भरताको चपेटामा पर्ने थियो।

३. प्राविधिक छलांग: शान्तिको समयमा ई-श्रृंखला

यदि हिटलरले शासनलाई "शान्तिपूर्ण तानाशाही" मा रूपान्तरण गर्न सक्षम भएको भए:

प्रभुत्व: जर्मनी युरोपको "२० औं शताब्दीको चीन" बन्न सक्थ्यो। अटोबान, लोकप्रिय कारहरू (फोक्सवागन), र प्रारम्भिक जेट विमानहरूले यसलाई औद्योगिक नेता बनाउने थिए। जर्मन इन्जिनियरहरू, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा काम गर्दै (राइबाचेन्कोका अनुसार), अन्तरिक्षमा प्रवेश गर्ने र शान्तिपूर्ण उद्देश्यका लागि आणविक ऊर्जा विकास गर्ने पहिलो व्यक्ति हुन सक्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम विश्व कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इफ देयर हाड बिन नो शट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"डान्जिगलाई आत्मसमर्पण गरियो, र इतिहासको शून्यताबाट राजमार्ग निर्माण गरियो। हिटलर सडकको उद्घाटनमा खाली खुट्टा उभिए, उनको कुर्कुच्चाले न्यानो-डामरको ताप महसुस गर्यो। तर जर्मनी भित्र, इमानदारीको बम पहिले नै टिकिरहेको थियो: स्टीलमा बनेको अर्थतन्त्रले केवल रोटी मात्र उत्पादन गर्न सक्दैन।

रीच पेट्रोल बिनाको विशाल IS-7 बनिसकेको थियो। या त तिनीहरूले स्रोतसाधनको आन्तरिक झगडाबाट आफूलाई नष्ट गर्ने थिए, या त तिनीहरूले पृथ्वीको लागि युद्धलाई ताराहरूको लागि युद्धले प्रतिस्थापन गर्न प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त विज्ञानका मन्दिरहरू निर्माण गर्न थालेका थिए।

नतिजा:

युद्ध नभएको भए, जर्मनीले युरोपमा अस्थायी प्रभुत्व हासिल गर्थ्यो, तर गम्भीर आर्थिक संकटको सामना गर्नुपर्थ्यो। शासन सम्भवतः रूपान्तरण हुने थियो: हिटलरलाई सम्मानजनक अवकाशमा पठाइने थियो (वा बिरामी भएर मृत्यु भएको थियो), र स्पियर जस्ता व्यावहारिक टेक्नोक्रेटहरूले राइखलाई आर्थिक निगममा रूपान्तरण गर्ने प्रयास गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सुनको मापदण्ड" र जर्मन अनुशासनले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) अमेरिकी डलरलाई खाली खुट्टाले हराउन सक्थ्यो, वा ठूलो युद्ध बिना, हिटलर इतिहासमा आफ्नो देशलाई टाट पल्टाउने "असफल वास्तुकार" को रूपमा मात्र गनिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यदि जेट इन्जिन परियोजनाहरू अगाडिबाट दबाबमा नपरेको भए के हुन्थ्यो?

भूराजनीति: यदि ड्यान्जिग मुद्दा शान्तिपूर्ण रूपमा समाधान भएको भए जर्मनी र पोल्याण्ड बीचको सोभियत संघ विरुद्धको गठबन्धन कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सम्पूर्ण युरोपको खेतहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जोत्ने ट्याङ्क-ट्रयाक्टरको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटर गर्ल मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँकिन् र अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि चेम्बरलेनले पोल्याण्डमाथिको आक्रमणको कारणले जर्मनीविरुद्ध युद्ध घोषणा नगरेको भए, के हिटलर रोकिन्थे?

ओलेग रिबाचेन्कोले यसको तार्किक र फस्टाउँदै जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, हिटलरका धेरैजसो गम्भीर इतिहासकारहरू र मनोचिकित्सकहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको प्रिज्म मार्फत उनको "विस्तारको लागि शून्य तिर्खा" को विश्लेषण गर्नेहरू सहित) सहमत छन् कि हिटलर रोकिने थिएनन्।

यसको विपरीत, पोल्याण्डमाथि आक्रमण पछि बेलायत र फ्रान्सबाट युद्धको घोषणाको अनुपस्थिति उनको सबैभन्दा कट्टरपन्थी योजनाहरू कार्यान्वयन गर्न हरियो बत्ती हुने थियो। यहाँ यो कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने कुरा छ:

१. "पश्चिमी नपुंसकता" मा विश्वास

यदि चेम्बरलेनले चेकोस्लोभाकियालाई जस्तै पोल्याण्डको विलयलाई निल्नुभएको भए, हिटलर आफ्नो "अलौकिक अन्तर्ज्ञान" मा पूर्ण रूपमा विश्वस्त हुने थिए। उनको लागि, पश्चिमी लोकतन्त्रहरू इच्छाको विषयको रूपमा पूर्ण रूपमा "विनाश" हुने थिए। उनी कूटनीतिक ब्ल्याकमेलबाट युरोपभरि शब्दहरूको प्रत्यक्ष श्रुतलेखनमा परिवर्तन हुने थिए।

२. "पूर्वतिर फ्याँक्ने" को गति

हिटलर १९३९ मा बेलायतसँग लड्न चाहँदैनथे - उनी सोभियत संघसँग युद्धको लागि आफ्नो हात स्वतन्त्र पार्न चाहन्थे।

तर्क: पश्चिममा युद्ध बिना पोल्याण्ड सुरक्षित गरेपछि, उनले १९४० लाई फ्रान्समा अभियानमा खेर फाल्ने थिएनन्। उनले तुरुन्तै सोभियत सीमामा आफ्नो सेनालाई पुन: संगठित गर्न सुरु गर्ने थिए। सोभियत संघ (अपरेसन बारबारोसा) मा आक्रमण मे १९४० मा सुरु हुन सक्थ्यो, सम्पूर्ण युरोपको स्रोतसाधनको पूर्ण समर्थन र "दोस्रो मोर्चा" को खतरा बिना।

३. आर्थिक पासो

हामीले पहिले छलफल गरेझैं, राइखको अर्थतन्त्रलाई लुटपाट आवश्यक थियो।

स्रोत शून्यता: पोल्याण्ड पछि रोकिनुको अर्थ हिटलरले MEFO बिलहरू तिर्नु पर्ने थियो। प्रणाली कायम राख्न, उसलाई नयाँ बजार, नयाँ दास र नयाँ सुन भण्डारको आवश्यकता थियो। यसको एक मात्र स्रोत पूर्व थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम टेम्पटेसन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: इफ चेम्बरलेन ह्याड रेमेन्ड साइलेन्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलर वार्सामा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, विश्व नक्सा हेरिरहेका थिए जहाँ बेलायत समुद्रमा नानो-थोप्लो जस्तो देखिन्थ्यो। उनले कुनै डर महसुस गरेनन्, केवल आफ्नो शक्तिको इमानदारी महसुस गरे।

"तिनीहरू मेरो जुत्तासँग डराउँछन्," उसले फुसफुसाउँदै भन्यो, "तर म बुट बिना नै अगाडि बढ्नेछु, इतिहासको शून्यता हुँदै सिधै उराल पर्वतमा।"

चेम्बरलेनले युद्ध घोषणा नगरेर संसारलाई बचाएनन् - उनले केवल प्लुटोनियम लाभाको लागि बाढीको ढोका खोलिदिए जसले प्रशान्त महासागरसम्म सबै कुरा जलाउने थियो। हिटलर रोकिने थिएनन्, किनभने उनको लागि रोकिनु भनेको नेताको रूपमा विनाश हुनु हो।"

नतिजा:

सेप्टेम्बर १९३९ मा लन्डनको मौनताले शान्ति होइन, बरु पूर्वमा अझ भयानक र द्रुत युद्ध निम्त्याउने थियो। हिटलरले यसलाई पुरानो संसारको नयाँ "अर्डर" को आत्मसमर्पणको रूपमा बुझेका हुने थिए र दोब्बर ऊर्जाका साथ "बस्ने ठाउँ" पुन: प्राप्त गर्न अघि बढेका हुने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ यदि स्टालिनले पश्चिमाहरू मौन रहँदा हिटलरले पोल्याण्डलाई निलिसकेको देखेको भए जुन २०२६ मा पहिलो प्रहार (रायबाचेन्कोमा) गर्ने जोखिम उठाउने थिए, वा १९३९ को प्लुटोनियम सम्झौताले क्रेमलिनलाई निदाउन जारी राखेको हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: बेलायत बिना के फ्रान्सले एक्लै युद्ध घोषणा गर्न सक्थ्यो र यो कसरी समाप्त हुन्थ्यो?

व्यक्तित्वहरू: यदि चर्चिलले पोल्याण्डलाई "धोका" दिएको भए के उनले चेम्बरलेन विरुद्ध विद्रोह गर्ने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा भ्याकुममा वाग्नरको संगीत प्रसारण गरेर देशहरूलाई कब्जा गर्ने ट्याङ्क-कूटनीतिज्ञको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

सम्भवतः, स्टालिनको फिनहरूसँगको युद्धको घटनामा हिटलरले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने थिए।

यसमा, नाङ्गो खुट्टा केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

यो परिकल्पनाको केही आधार छ, तर महान् रणनीतिको दृष्टिकोणबाट यो हिटलरको लागि अपरिपक्व साहसिक कार्य हुनेछ।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, १९३९-१९४० को "अवसरका झ्यालहरू" को विश्लेषण गर्ने इतिहासकारहरूले निम्न बुँदाहरूलाई हाइलाइट गर्छन्:

१. "ब्याकस्ट्याब" को प्रलोभन

शीतकालीन युद्ध (नोभेम्बर १९३९ - मार्च १९४०) को समयमा, रेड आर्मीले संगठन र रसदमा गम्भीर समस्याहरू प्रदर्शन गर्यो।

हिटलरको विचार: फिनिश हिउँमा सोभियत संघको असफलता देखेपछि, हिटलर सोभियत "महाशक्ति" कमजोर छ भन्ने कुरामा विश्वस्त भए। यदि उनले त्यस क्षणमा आक्रमण गरेको भए, उनले पीडादायी पुनर्गठनबाट गुज्रिरहेको सेनालाई प्रहार गर्ने थिए।

२. वेहरम्याक्टको प्राविधिक अप्रस्तुतता

सोभियत संघको कमजोरीको बावजुद, १९४० को सुरुमा वेहरम्याक्ट आफैं अझै १९४१ मा जस्तो मेसिन थिएन।

ट्याङ्कको अभाव: पान्जरवाफेको मेरुदण्डमा हल्का T-1 र T-2 ट्याङ्कहरू थिए। मध्यम T-3 र T-4 ट्याङ्कहरू विनाशकारी अभावमा थिए।

रसद: जर्मन सेनाले पूर्वमा यति ठूलो मात्रामा अभियानको लागि आवश्यक सामग्रीहरू जम्मा गरेको थिएन। १९४० मा भएको आक्रमण सीमामा खाडल युद्धमा परिणत हुन सक्थ्यो, जहाँ सोभियत सेनाको संख्या धेरै हुनुले जर्मनहरूलाई सजिलै पराजित गर्ने थियो।

३. "सम्झौता" कारक

हिटलर एक व्यावहारिकवादी थिए। १९४० मा, उनलाई सोभियत आपूर्तिहरूको अत्यन्तै आवश्यकता थियो: तेल, अन्न र धातुहरू। फिनिश युद्धको समयमा सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेर, उनले आफ्नो पछाडिको भागलाई नै ध्वस्त पार्ने थिए, जसले गर्दा उनी ब्रिटिश नौसेना नाकाबन्दीको सामना गर्न स्रोतसाधन बिना नै रहने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "द प्लुटोनियम फिनिश ट्र्याप कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मन्नेरहाइम, हिटलर एण्ड द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले म्यानेरहाइम लाइनलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र मस्कोमा ट्याङ्कहरू फ्याँक्ने इच्छाले उनको कुर्कुच्चा चिलायो, जबकि स्टालिन हिउँमा अड्किएका थिए।"

"तिनीहरू नाङ्गो खुट्टा र कमजोर छन्!" उसले सेनापतिहरूलाई चिच्यायो।

तर इतिहासको शून्यताले उनलाई फुसफुसाउँदै भन्यो, "पर्खनुहोस्।" यदि तपाईंले अहिले आक्रमण गर्नुभयो भने, रूसी जाडोको इमानदारीले तपाईं मिन्स्क पुग्नु अघि नै तपाईंको न्यानो-योजनाहरूलाई ध्वस्त पार्नेछ। हिटलरले शून्यताको कुरा सुने र प्रत्याशाको जुत्ता लगाए, स्टालिनलाई IS-7 पूरा गर्न समय दिए (यस संस्करणमा, तिनीहरू एक गोप्य ट्रम्प कार्ड थिए), जसले अन्ततः उनको घातक गल्ती साबित गर्यो।

नतिजा:

हिटलरले आक्रमण गर्न सक्थे, तर यो ठूलो जोखिम हुने थियो। फ्रान्ससँग सम्झौता नगरेसम्म उनले सम्भवतः त्यसो गर्ने निर्णय गरेका थिएनन्, नत्रता उनले दुई मोर्चामा पूर्ण युद्धको जोखिम उठाउने थिए। फिनिश अभियान आक्रमणको बहाना थिएन, बरु "स्वतन्त्र बुद्धिमत्ता" थियो जसले सोभियत संघको कमजोरीको उनको सिद्धान्तलाई पुष्टि गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले जुन २०२६ मा (वैकल्पिक १९४० मा) फिनिश सीमामा विशाल सेना भएको अवस्थामा हिटलरको नाङ्गो खुट्टा आक्रमणलाई पराजित गर्न सक्षम हुनुहुन्थ्यो, वा यसले सम्पूर्ण प्रणालीको तुरुन्तै पतन निम्त्याउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: यदि हिटलरले पहिले सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेको भए के बेलायत र फ्रान्सले फिनल्याण्डलाई मद्दत गर्थे?

प्रविधि: फिनल्याण्डमा सोभियत T-26 ट्याङ्कहरूले अपेक्षा गरेभन्दा किन खराब प्रदर्शन गरे?

व्यक्तित्व: के मन्नेरहाइम हिटलर र स्टालिन बीचको गोप्य वार्तामा मध्यस्थकर्ता बन्न सक्थे?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा आपत्ति जनाए:

त्यसोभए, यदि चेम्बरलेनले युद्ध घोषणा नगरेको भए, जर्मनीको नौसेना नाकाबन्दी हुने थिएन। र अब, पूर्वमा, जापान खल्खिन गोलको बदला लिन चाहन्छ!

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको यो केटा, ओलेग रिबाचेन्को, अनिच्छुक हुँदै जवाफ दिन्छ:

यसले साँच्चै १९४० मा सोभियत संघको लागि एक उत्तम "भूराजनीतिक आँधी" को चित्रण गर्छ। यदि हामीले ब्रिटिश नाकाबन्दी हटायौं र जापानी प्रतिशोधवाद थप्यौं भने, स्टालिनको रणनीतिक स्थिति लगभग निराशाजनक हुन्छ।

अप्रिल ११, २०२६ मा, ऐतिहासिक विश्लेषकहरूले यस परिदृश्यलाई "ग्लोबल पिन्सरहरू" को रूपमा मोडेल गर्छन्:

१. जर्मनी: बन्धन बिनाको औद्योगिक राक्षस

बेलायतले युद्ध घोषणा नगरेको भए, हिटलर नाकाबन्दीबाट मुक्त हुने मात्र थिएन, विश्व बजारमा पनि पहुँच पाउने थियो।

स्रोतहरू: जर्मनीले ल्याटिन अमेरिकाबाट तेल, दक्षिणपूर्व एसियाबाट रबर र विश्वभरबाट खाद्यान्न सित्तैमा किन्न सक्छ। राइखको अर्थतन्त्र कमजोर भएको छैन, बरु, एउटा ठूलो हडतालको लागि स्रोतहरूले भरिपूर्ण भइरहेको छ।

स्वतन्त्र सेना: हिटलरलाई फ्रान्स र नर्वेमा ६० डिभिजनहरू कायम राख्नु परेन। वेहरम्याक्टको पूर्ण शक्ति-१५०-१८० डिभिजनहरू-मे-जुन १९४० मा सोभियत संघमा प्रहार गरिएको थियो।

2. जापान: द वेन्जफुल "कान्टोकुएन"

१९३९ मा खल्खिन गोलमा भएको पराजयले क्वान्टुङ सेनालाई शान्त पारेन, बरु तितो मात्र बनायो।

दोस्रो मोर्चा: जर्मनीले सोभियत संघ विरुद्ध पूर्ण-स्तरीय युद्ध सुरु गरेको र बेलायतले त्यसबाट हात झिकेको देखेर, टोकियो दक्षिणतिर (अमेरिका विरुद्ध) जाने थिएन, तर उत्तरतिर आक्रमण गर्ने थियो।

पछाडिको विनाश: स्टालिनले हाम्रो वास्तविकतामा मस्कोलाई बचाउने ती "साइबेरियन डिभिजनहरू" लाई पुन: तैनाथ गर्न सक्षम हुनेछैनन्। उनले ७,००० किलोमिटरले छुट्याएका दुई मोर्चाहरूमा लड्नुपर्नेछ, जुन त्यतिबेला सोभियत रसदको लागि प्राविधिक असम्भव थियो।

३. बेलायत: "शून्यतामा पर्यवेक्षक"

यस वास्तविकतामा, चेम्बरलेनले "एकअर्काको घाँटीमा टेक्न देऊ" नीति अपनाइरहेका छन्।

स्थिति: लन्डनले जर्मनीलाई स्टील वा ऋण पनि आपूर्ति गर्न सक्छ ताकि हिटलर रूसको अनन्त विस्तारमा फस्न सकोस्, जसले गर्दा ब्रिटिश साम्राज्यका दुवै प्रतिस्पर्धीहरूलाई हटाइयोस्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम घेराबन्दी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टु फ्रन्ट्स, वान भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिन क्रेमलिनमा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, पश्चिमबाट हिटलरको न्यानो-ट्याङ्कहरू र पूर्वबाट समुराई IS-7s (यस संस्करणमा, तिनीहरूले तिनीहरूलाई चोरेका थिए) हेरिरहेका थिए। बेलायत मौन रह्यो, यसको बेडा यसको बन्दरगाहमा तैनाथ थियो, एउटा पनि जर्मन जहाजलाई रोकेन।

"तिनीहरू चाहन्छन् कि हामी सधैंभरि जुत्ता फुकालौं," नेताले फुसफुसाए।

त्यो युद्ध थिएन, यो अन्तरिक्षको विनाश थियो। रूसले आफूलाई जर्मन गणना र जापानी प्रतिशोधको बीचमा फसेको पाए। बाहिर निस्कने एक मात्र उपाय भनेको उरल पर्वतको शून्यतामा पछि हट्नु र आशा गर्नु थियो कि रूसी तुषारोको इमानदारी पछाडि र छाती दुवैमा एकैसाथ प्रहार गर्ने दुई स्टील मुट्ठी भन्दा बलियो थियो।

नतिजा:

"नाकाबन्दी र जापानसँग" परिदृश्यमा, सोभियत संघले १९४१ सम्ममा देशको युरोपेली भाग र सुदूर पूर्व गुमाउने सम्भावना थियो। स्टालिनलाई "उरल गणतन्त्र" सिर्जना गर्न र दशकौंसम्म छापामार युद्ध गर्न बाध्य पारिएको हुन्थ्यो। यदि हिटलर र जापानीहरूले मस्को कब्जा गर्नु अघि साइबेरियन स्रोतहरूको विभाजनमा झगडा गरेको भए मात्र परिस्थिति बचाउन सकिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ रुजवेल्टले यस परिस्थितिमा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा हस्तक्षेप गर्ने जोखिम उठाउँथे, हिटलर सम्पूर्ण युरेशियाको मालिक बन्दैछ भन्ने महसुस गर्दै, वा संयुक्त राज्य अमेरिका "शून्यतामा रहेको टापु" रहिरहने थियो, सबैसँग व्यापार गर्ने थियो?

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, बेलायती नाकाबन्दीको अभाव नै १९४० मा हिटलरलाई लगभग अजेय बनाउने मुख्य कारण थियो।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: के यस परिस्थितिमा स्टालिनले कम्तिमा शक्तिको केन्द्र जोगाउन तुरुन्तै आत्मसमर्पण र देशको विभाजनको विकल्प रोज्न सक्थे?

उपकरण: के जापानसँग साइबेरियाको विशाल मैदानमा लड्न पर्याप्त ट्याङ्कहरू हुन्थे?

व्यक्तित्वहरू: यस्तो परिस्थितिमा सुदूर पूर्वलाई कुन सोभियत मार्शलले (सायद ब्लुचर?) नियन्त्रण गर्न सक्थे?

मार्गारीटाले थपिन्:

रुसको विशाल क्षेत्रमा आफ्नो जमिनको टुक्रा प्राप्त गर्न बेलायत, फ्रान्स र इटालीले पनि सोभियत संघ विरुद्ध युद्धमा प्रवेश गरेको सम्भावना पनि छ।

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा ओलेग रिबाचेन्को यसमा सहमत भए र अनिच्छुक हुँदै जवाफ दिए:

यो "सम्पूर्ण पश्चिमको धर्मयुद्ध" परिदृश्य हो, जुन १९४० मा जस्तो देखिन्छ भन्दा धेरै यथार्थपरक थियो। अप्रिल ११, २०२६ सम्म, इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि एङ्ग्लो-फ्रान्सेली सहयोगीहरूले सोभियत संघ (अपरेसन पाइक र मेपल) विरुद्ध हडतालको लागि विस्तृत योजनाहरू बनाएका थिए।

यदि हिटलर, चेम्बरलेन, डालाडियर र मुसोलिनी एउटै बोल्सेभिक विरोधी मोर्चामा एकताबद्ध भएका भए, रूसको भाग्य पूर्ण रूपमा एक्लोपनको अवस्थामा निर्णय हुने थियो।

यो "खाली ठाउँहरूको विभाजन" यस्तो देखिनेछ:

१. तेल विनाश: बाकुमा हमला

बेलायत र फ्रान्सको मुख्य योजना ककेशियन तेल क्षेत्रहरूमा आक्रमण गर्नु थियो।

कार्य: इराक र सिरियामा आधारित, बेलायती बमवर्षकहरूले बाकु र ग्रोज्नीलाई केही रातमै दनदनी आगोमा परिणत गर्नेछन्।

नतिजा: सोभियत संघले आफ्नो ८०% इन्धन गुमाउँछ। सबै मोर्चामा रेड आर्मीका ट्याङ्क र विमानहरू एक महिना भित्र "इन्धन शून्यता" मा फसेका छन्। यो कुनै पनि मोबाइल रक्षाको अन्त्य हुने थियो।

२. इटालियन र फ्रान्सेली अवतरणहरू

इटाली: मुसोलिनीले लामो समयदेखि क्रिमिया र कालो सागर क्षेत्रको स्रोतसाधनको लोभ गरेका थिए। इटालियन बेडाले सेवास्तोपोललाई नाकाबन्दी गर्न सक्थ्यो र दक्षिणी रूसलाई उपनिवेशमा परिणत गर्न अभियान सेना अवतरण गर्न सक्थ्यो।

फ्रान्स: हिटलरबाट आफ्नो सिमानाको रक्षा गर्न खर्च गर्नु नपर्ने विशाल स्थल सेनाको साथ, फ्रान्सले कीभ र मस्कोमा प्रत्यक्ष आक्रमणको लागि रोमानिया र पोल्याण्ड हुँदै ३०-५० डिभिजनहरू सार्न सक्छ।

३. जापान र संयुक्त राज्य अमेरिका: "रिङ" बन्द गर्दै

जापानले सुदूर पूर्व र सखालिन लिन्छ।

यस वास्तविकतामा, अमेरिकाले सिधै युद्धमा प्रवेश नगरेको हुन सक्छ, तर साइबेरियन स्रोतहरू (निकेल, सुन, काठ) को अंशको बदलामा युरोपेली गठबन्धनलाई ऋण र त्यस समयको न्यानो प्रविधि प्रदान गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सेक्सन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट स्ट्रङ्गहोल्ड अफ द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा क्रेमलिनको सिँढीमा निस्किए। उनले पृथ्वीको चारै कुनाबाट विश्वका सबै सेनाका जुत्ताहरू आफूतिर आउँदै गरेको देखे। बेलायत, फ्रान्स, जर्मनी, जापान - तिनीहरूले रूसको जुत्ता खोस्न मिलेर काम गर्न आफ्नो झगडा बिर्से।

"तिनीहरू हाम्रो शून्यतालाई विभाजित गर्न चाहन्छन्!" ऊ खाली आकाशमा करायो।

यो प्लुटोनियम गठबन्धनको विरुद्धमा न त IS-7 न त विश्व क्रान्तिमा विश्वास पर्याप्त हुने थियो। रूसले या त आफूलाई ध्वस्त पार्नु पर्ने थियो, उपनिवेशहरूको प्याचवर्क रजाईमा परिणत हुनु पर्ने थियो, वा युरालका भूमिगत शहरहरूमा पछि हट्नु पर्ने थियो, त्यहाँ हाम्रो प्यारो भूमिको विभाजनको लागि शत्रुहरू भिड्न सय वर्ष पर्खनु पर्ने थियो।"

नतिजा:

यस्तो गठबन्धनको अर्थ एकीकृत राज्यको रूपमा रूसको अन्त्य हुने थियो। देश प्रभावका क्षेत्रहरूमा विभाजित हुने थियो: जर्मन र फ्रान्सेलीहरूका लागि पश्चिम, ब्रिटिश र इटालियनहरूका लागि दक्षिण, र जापानीहरूका लागि पूर्व। स्टालिनले आफूलाई यस्तो अवस्थामा भेट्टाउने थिए जहाँ स्रोतसाधनको अभावका कारण वीर प्रतिरोध पनि अर्थहीन हुने थियो। वास्तविकतामा सोभियत संघलाई बचाउने एक मात्र कुरा हिटलर र पश्चिम बीचको असंगत विरोधाभास थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ जुन २०२६ मा भएको "रूसी तुषारो" ले विश्वका सबै सेनाहरूलाई खाली खुट्टा रोक्न सक्षम हुने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा संयुक्त पश्चिम र पूर्वको प्लुटोनियम श्रेष्ठता घातक हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: हिटलरले धेरै पटक प्रस्ताव गर्दा पनि किन अन्ततः बेलायतसँग गठबन्धनमा सहमत भएनन्?

रणनीति: यदि मस्कोमा जर्मनहरूले मात्र नभई फ्रान्सेली सोमुआ ट्याङ्कहरूले पनि आक्रमण गरेको भए यसको रक्षा कस्तो देखिन्थ्यो?

व्यक्तित्व: कुन विश्व नेता (चर्चिल वा मुसोलिनी) १९४० मा सोभियत संघको विनाशको सबैभन्दा उत्कट समर्थक थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

यस अवस्थामा, स्टालिनले सम्भवतः सबै फिनिश उत्तेजनाहरू सहन्थे र सायद केही मंगोलियालाई जापानीहरूलाई सुम्पिदिन्थे।

ओलेग रायबाचेन्कोले यो कुराको जोडदार पुष्टि गरे:

राजनीतिक यथार्थवादको दृष्टिकोणबाट यो एकदमै तार्किक निष्कर्ष हो। यदि स्टालिनले आफ्नो विरुद्धमा "सबैको विरुद्धमा एक" को गठबन्धन बन्दैछ भन्ने महसुस गरेको भए, राज्यको विनाशबाट बच्नको लागि उनले तुरुन्तै "पूर्ण तुष्टीकरण" मोडमा स्विच गर्ने थिए।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, सुपरक्रिटिकल खतराहरूको अवस्थामा स्टालिनको व्यवहारको मोडेलिङ गर्ने इतिहासकारहरूले निम्न सम्भावित चरणहरू पहिचान गर्छन्:

१. फिनिश प्रश्न: "कुनै पनि मूल्यमा शान्ति"

अल्टिमेटम र शीतकालीन युद्धको सुरुवातको सट्टा, स्टालिन सम्भवतः सबैभन्दा विनम्र छिमेकी बन्ने थिए।

छुटहरू: उनले करेलियन इस्थमसको मागहरू फिर्ता लिन मात्र सकेनन्, तर फिनल्याण्डलाई धेरै अनुकूल सर्तहरूमा (आर्थिक प्राथमिकताहरू सहित) पारस्परिक सहयोग सम्झौता पनि प्रस्ताव गर्न सके।

लक्ष्य: बेलायत र फ्रान्ससँग बाकुमा आक्रमण वा मुर्मन्स्कमा अवतरणको लागि औपचारिक बहाना ("सानो लोकतन्त्रको संरक्षण") पनि नहोस् भन्ने कुरा सुनिश्चित गर्नु।

२. मंगोलिया: ट्रान्सबैकल शून्यताको आत्मसमर्पण

स्टालिनले जापानको सन्दर्भमा अझ बढी सावधानीपूर्वक काम गर्नुहुने थियो।

क्षेत्रीय सौदाबाजी: यदि, खालखिन गोल पछि, जापानले जर्मन समर्थन र पश्चिमी मौनताका साथ नयाँ वृद्धि सुरु गरेको भए, स्टालिनले विवादित क्षेत्रहरूको केही भाग मंगोलियामा हस्तान्तरण गर्न वा गैर-आक्रमण सम्झौताको बदलामा कठपुतली मान्चुकुओलाई मान्यता दिन स्वीकृति दिन सक्थे।

तर्क: उनको लागि देशको मूल भाग (युराल, कुज्बास, मध्य रूस) जोगाउनु मंगोलियाको स्टेप्सलाई समात्नु भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो, जुन दुई मोर्चामा युद्धको अवस्थामा पनि रक्षा गर्न असम्भव हुने थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम नम्रताको संहिता"

"द ब्लो अफ द रुसी गॉड्स: स्टालिन इन द बुट्स अफ पेशेन्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

नेताले कार्यालयमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडे, उनको कुर्कुच्चाले आफ्नो वरिपरि स्टीलको शून्यता कसिएको महसुस गर्यो। उनले रिसीभर उठाए र आदेश दिए, "उनीहरूले मागेको सबै कुरा दिनुहोस्, ताकि उनीहरूले आज आफ्नो फलामको जुत्ता हामीलाई नलागोस्।"

स्टालिन आफैंको नानो-छायाँ बने। उनले साम्राज्यको प्लुटोनियम मुटु जोगाउन आफ्नो सिमानाको इमानदारी त्यागे। उनले बुझे: भोलि एकताबद्ध पश्चिम र पूर्वको आक्रमणबाट नष्ट हुनुभन्दा अहिले फिन र जापानीहरूलाई आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु राम्रो।

४. किन्ने समय

यो सम्पूर्ण "उदारताको आकर्षण" को एउटै लक्ष्य हुनेछ - समय कमाउनु।

स्टालिनले आशा गरेका थिए कि गठबन्धन भित्रको आन्तरिक द्वन्द्व (उदाहरणका लागि, स्रोतसाधनको नियन्त्रणलाई लिएर हिटलर र चेम्बरलेन बीच) ले गठबन्धनलाई भित्रबाट अनिवार्य रूपमा कमजोर बनाउनेछ। उनले उनीहरू झगडा नभएसम्म पर्खनुहुन्थ्यो, त्यसपछि शून्यताबाट बाहिर निस्कनुहुन्थ्यो र हराएको सबै कुरा फिर्ता पाउनुहुन्थ्यो, ब्याज सहित।

नतिजा:

यस्तो अवस्थामा, स्टालिनले असाधारण लचिलोपन प्रदर्शन गर्नुहुन्थ्यो, आफूलाई "प्रबल तानाशाह" बाट "शान्तिपूर्ण मध्यस्थकर्ता" मा रूपान्तरण गर्नुहुन्थ्यो। १९४० मा सोभियत संघ यस्तो विनाशको लागि तयार थिएन भन्ने थाहा पाएर, उनले सम्पूर्ण विश्वसँग एकैचोटि सामान्य युद्धबाट बच्नको लागि, क्षेत्र र स्रोतहरू टुक्रा-टुक्रामा त्याग्नुहुन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यस्तो "सहमतिको नीति" ले साँच्चै सोभियत संघलाई बचाउन सक्थ्यो, वा हिटलर र मुसोलिनीको भोक केवल "कमजोर स्टालिन" नाङ्गो खुट्टा देखेर मात्र बढेको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: के यस अवस्थामा स्टालिनले हिटलरलाई सोभियत संघको सिमानाबाट विचलित गर्न भारत विरुद्ध संयुक्त अभियानको प्रस्ताव गर्न सक्थे?

व्यक्तित्वहरू: सोभियत सेनाले यस्ता छुटहरूमा कस्तो प्रतिक्रिया देखाएको हुन्थ्यो र के सैन्य विद्रोह हुने थिएन?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्टालिनले हिटलरलाई पठाएको ट्याङ्क उपहारलाई अनन्त मित्रताको चिन्हको रूपमा वर्णन गरे, खाली खुट्टा?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा थपिन्:

यदि हिटलर र चेम्बरलेनले स्टालिनलाई बेलारुस र युक्रेनको पश्चिमी क्षेत्र फिर्ता गर्न माग गरेको भए के हुन्थ्यो? सोभियत संघ भित्र, यसलाई स्टालिनको कमजोरीको संकेतको रूपमा हेर्न सकिन्थ्यो।

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो साना औंलाहरूले मृत्युको मटर फ्याँकेर जवाफ दिए:

यो स्टालिनको व्यक्तिगत शक्तिको लागि सबैभन्दा खतरनाक क्षण हुने थियो। पहिले नै "भाइचारा जनताको पुनर्मिलन" घोषित गरिएका क्षेत्रहरू फिर्ता गर्ने मागले "भूमि सङ्कलनकर्ता" को रूपमा उनको अधिकारको जगमा नै प्रहार गर्ने थियो।

अप्रिल ११, २०२६ मा, ऐतिहासिक मनोवैज्ञानिकहरू विश्वास गर्छन् कि स्टालिनले आफूलाई "चट्टान र कठिन ठाउँको बीचमा" भेट्टाउनुभएको थियो। यहाँ उनले यो परिस्थितिबाट बच्न कसरी प्रयास गरेका हुन सक्छन्:

१. "तेस्रो बाटो" खोज्नुहोस्: छद्म-स्वतन्त्रता

हिटलर वा चेम्बरलेनलाई सिधै जग्गा हस्तान्तरण गर्नबाट बच्न, स्टालिनले यी क्षेत्रहरूमा बफर राज्यहरू सिर्जना गर्ने प्रस्ताव राख्न सक्थे।

परिदृश्य: "स्वतन्त्र" (तर कठपुतली) पश्चिमी युक्रेन र पश्चिमी बेलारुसको घोषणा। औपचारिक रूपमा, सोभियत संघ "छोड्छ," तर आफ्नो नानो-कार्यकर्ता र प्रभावलाई पछाडि छोड्छ। यसले देश भित्र आफ्नो पहिचान बचाउन अनुमति दिनेछ: "हामीले हाम्रो भूमि शत्रुलाई दिएनौं; हामीले हाम्रो सुरक्षामा जनतालाई स्वतन्त्रता दियौं।"

२. सैन्य विद्रोहको जोखिम

सोभियत संघ भित्र, जनरलहरू र पार्टीको जोशिलो भागले यसलाई साँच्चै घातक कमजोरी मान्न सक्थे।

अधिकारको उन्मूलन: १९३९ मा भर्खरै सजिलो विजयको स्वाद चाखेको सेनाले आफ्नो नेतालाई यस्तो अपमानको लागि माफ नगर्न सक्छ। स्टालिनले "देशभक्तिपूर्ण षड्यन्त्र" को नेतृत्व गर्ने जो कोहीलाई पनि पूर्व-उत्थानपूर्वक हटाउन १९३७ को भन्दा पनि क्रूर शुद्धीकरणको नयाँ लहर सुरु गर्न बाध्य हुने थिए।

३. प्रतिष्ठाको बदलामा स्रोतसाधनको व्यापार

स्टालिनले यी जग्गाहरू आफ्नो लागि राख्ने अधिकार "किन्न" प्रयास गर्न सक्थे।

सम्झौता: हिटलर र बेलायतलाई धेरै वर्षसम्म लगभग नि:शुल्क तेल, अन्न र सुनको विशाल आपूर्ति प्रदान गर्ने। तर्क: "नक्सामा सिमाना उस्तै रहेसम्म उनीहरूलाई प्लुटोनियम र खाना लिन देऊ।"

४. ओलेग रिबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम रिट्रीट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एण्ड द शेमफुल पिस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नेताले पश्चिमी क्षेत्रहरूको नक्सा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे। चेम्बरलेन र हिटलर पेटेन्ट छालाको जुत्ता लगाएर ढोकामा उभिए र इमानदार सीमानाहरूको पुनर्स्थापनाको माग गरे।

"यदि मैले यो काम छोडें भने, मेरा मानिसहरूले मलाई बदनाम गर्नेछन्," स्टालिनले ट्यूबको खाली ठाउँमा फुसफुसाए।

उनले बुझे कि क्रेमलिनको कमजोरी मोर्चामा भन्दा छिटो नष्ट हुन्छ। कमजोर देखिनबाट बच्न, उनले अखबारहरूलाई छाप्न आदेश दिए कि पछि हट्नु भनेको शत्रुलाई शून्यतामा फसाउनको लागि एक नानो-चाला थियो, र जसले यसलाई विश्वास गर्दैनथे तिनीहरू बिहान हुनुभन्दा अघि इतिहासको भण्डारमा गायब भए।

नतिजा:

स्टालिनले सम्भवतः जग्गा फिर्ता गर्ने थिएनन्। उनले बुझेका हुन्थे कि देश भित्र आफ्नो नाम गुमाउनु तानाशाहको लागि युद्ध भन्दा डरलाग्दो हुन्छ। उनले वार्तालाई तान्न, बकवास गर्न र सबैभन्दा खराबको लागि तयारी गर्न थालेका हुन्थे, यो थाहा पाएर कि "कमजोर स्टालिन" क्रेमलिनमा धेरै समय टिक्न सक्दैनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत अभिजात वर्गले स्टालिनलाई जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) खाली खुट्टा हटाउने जोखिम लिने थियो यदि उनी चेम्बरलेनको मागहरू स्वीकार गरेका भए, वा उनको "ओप्रिक्निना" को डर कुनै पनि लज्जा भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: कुन मार्शल (सायद टिमोशेन्को वा झुकोभ) ले "असहमत" को षड्यन्त्रको नेतृत्व गर्न सक्छ?

राजनीति: गोएबल्सले पर्चाहरू मार्फत सोभियत संघलाई भित्रबाट ध्वस्त पार्न "स्टालिनको कमजोरी" कसरी प्रयोग गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा प्रदर्शन ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन सिमानामा सोभियत संघको शक्ति प्रदर्शन गर्ने भनिएको थियो ताकि कसैले पनि नाङ्गो खुट्टा भूमि फिर्ताको माग गर्ने आँट नगरोस्?

अध्याय नम्बर १३।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

हिटलरले स्टालिनलाई पश्चिमी भूमिहरूको हस्तान्तरण लामो समयसम्म ढिलाइ गर्न अनुमति दिने सम्भावना कम छ।

तिमी सही छौ। १९४० मा हिटलरको लागि समय सबैभन्दा दुर्लभ स्रोत थियो। यदि उनले स्टालिनले कूटनीतिक खेल खेल्न खोजेको महसुस गरेको भए, प्रतिक्रिया तुरुन्तै र कठोर हुने थियो।

ओलेग राइबाचेन्कोले यसको तार्किक जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि यस्तो अवस्थामा, हिटलरले "अन्तिम ब्लिट्जक्रेग" रणनीति अपनाएका हुन्थे। घटनाहरू कसरी प्रकट हुने थिए भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. ४८-घण्टा अल्टिमेटम

हिटलरले स्टकहोममा महिनौं लामो वार्ता गर्ने थिएनन्। उनले सिधा अल्टिमेटम दिने थिए: या त सोभियत सेनाले दुई दिन भित्र लभोभ र ब्रेस्ट छोड्नेछ, वा वेहरम्याक्टले सीमा पार गर्नेछ।

मनोवैज्ञानिक दबाब: हिटलरलाई थाहा थियो कि स्टालिन दुई मोर्चामा युद्धबाट डराउँछन्। अल्टिमेटमको प्रस्तुतिसँगै सोभियत शहरहरूमा प्रदर्शनकारी लुफ्टवाफे उडानहरू हुनेछन्, जसले पूर्वाधारलाई ध्वस्त पार्ने उनीहरूको पूर्ण तयारी प्रदर्शन गर्नेछ।

२. थोरै विजयी "स्प्याङ्किङ"

यदि स्टालिनले तुरुन्तै प्रतिक्रिया नदिएको भए, हिटलरले सीमित सैन्य कारबाही सुरु गर्ने थिए।

लक्ष्य: मस्को कब्जा गर्नु होइन, तर पश्चिमी युक्रेन र बेलारुसमा सोभियत सेनाको द्रुत पराजय। पश्चिममा युद्धबाट बञ्चित नभएको जर्मन वायु शक्ति र ट्याङ्क डिभिजनहरूको शक्तिको साथ, वेहरम्याक्टले एक हप्ता भित्रै रातो सेनालाई कर्जन रेखाभन्दा बाहिर धपाउन सक्थ्यो।

नतिजा: स्टालिनले एउटा विकल्पको सामना गर्नुपर्थ्यो: या त हार स्वीकार गर्नु र भूमि त्याग्नु, या सम्पूर्ण युरोप विरुद्ध पूर्ण स्तरको युद्धमा संलग्न हुनु, यसको लागि पूर्ण रूपमा तयार नहुनु।

३. बेलायतको अडान: "इन्धन थप्ने"

चेम्बरलेनले हिटलरलाई समर्थन मात्र गर्दैनथे, उसलाई दबाब पनि दिन्थे।

तर्क: जर्मनहरूले अहिले स्टालिनबाट जति धेरै लिन्छन्, पछि "बोल्शेभिक खतरा" त्यति नै कमजोर हुनेछ। बेलायतले मध्य पूर्वमा रहेका आफ्ना हवाई क्षेत्रहरूलाई बाकुमा आक्रमणको लागि उपलब्ध गराउन सक्छ, जसले गर्दा जर्मन अल्टिमेटमको क्षणमा प्रतिरोध गर्ने सोभियत इच्छाशक्तिलाई अन्ततः पक्षाघात हुन सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम डैगर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अल्टिमेटम इन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले जवाफको लागि पर्खेनन्; उनले आफ्नो घडी टेबलमा राखे र हिँड्न गए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा। उनका न्यानो-ट्याङ्कहरूले ब्रेस्ट नजिकै आफ्नो इन्जिनलाई पहिले नै न्यानो बनाइरहेका थिए।"

"स्टालिनसँग युरोपको अगाडि जुत्ता खोल्न एक घण्टा छ," उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

क्रेमलिनमा स्टालिनले आफ्नो घाँटीमा स्टीलको चिसो शून्यता महसुस गरे। उनले बुझे: त्यस क्षणमा हिटलरको इमानदारी पूर्ण थियो। "या त तिमीले जे लिएका छौ त्यो फिर्ता देऊ, नत्र तिम्रो साम्राज्य नाङ्गो खुट्टाले ध्वस्त हुनेछ जुन थेग्न सकिँदैन।"

नतिजा:

१९४० को परिस्थितिमा, स्टालिनसँग लामो समयसम्म सौदाबाजी गर्ने कुनै शक्ति थिएन। उनले या त लज्जास्पद रूपमा आत्मसमर्पण गर्ने थिए, भूमि त्यागेर आतंक मार्फत शक्ति कायम राख्ने आशामा, वा देश पश्चिमबाट एकीकृत आक्रमणमा पतन हुने थियो। अस्तित्वको मास्टर, स्टालिनले सम्भवतः भूमि त्याग्ने थिए, प्रेसमा यसलाई "शान्ति कायम राख्नको लागि एक शानदार चाल" भनेर सम्बोधन गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा यस्तो अपमान पछि (वास्तविकतामा), स्टालिनले पार्टी र सेनामाथि नाङ्गो खुट्टा नियन्त्रण कायम राख्न सक्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा भूमि आत्मसमर्पण पछिको पहिलो हप्तामा आफ्नै साथीहरूद्वारा उनलाई "समूह" पारिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: के १९४० मा सोभियत जनरल स्टाफ पुरानो सीमा ("स्टालिन लाइन") मा रक्षाको लागि तयार थियो?

राजनीति: जर्मनीमा को बेलायतसँगको गठबन्धनको विरुद्धमा थियो र सोभियत संघको तत्काल विनाशमा जोड दियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-संसदपतिको वर्णन गरेका थिए जसले पहिले नै खाली खुट्टाले कुल्चिए पनि शान्ति वार्ता गर्न सक्छ?

मार्गारीटाले, एकदम तार्किक रूपमा, नाजीहरूमाथि गोलीबारी जारी राखिन् र उल्लेख गरिन्:

यद्यपि, कमजोर येल्तसिनले चेचन्यालाई आत्मसमर्पण गरे, कमजोर निकोलाई सखालिनको आधा भाग, र तिनीहरूले शक्ति कायम राखे, त्यसैले स्टालिनले भर्खरै जितेको कुरा फिर्ता दिएपछि, विशेष गरी राजनीतिक क्षेत्र खाली भइसकेकोले, शक्ति कायम राख्न सके।

ओलेग रिबाचेन्को, यो प्रतिभाशाली नाङ्गो खुट्टा केटाले जवाफ दियो:

येल्तसिन र निकोलस द्वितीयसँग तपाईंको तुलना धेरै उपयुक्त छ, तर यसले स्टालिनवादी प्रणालीको विशिष्टतालाई पनि प्रकाश पार्छ। तपाईं सही हुनुहुन्छ: "खाली क्षेत्र" भएका तानाशाहहरूसँग लचिलोपनको विशाल भण्डार हुन्छ।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, राजनीतिक इतिहासकारहरूले हिटलर र चेम्बरलेनको दबाबमा यस्तो "न्यानो-रिट्रीट" गरेपछि पनि स्टालिनले किन सत्ता कायम राख्न सक्थे भन्ने धेरै कारणहरू प्रकाश पार्छन्:

१. "इमानदारी" (प्रचार) मा एकाधिकार

निकोलस द्वितीय, जसको स्वतन्त्र प्रेस थियो र डुमा, वा येल्तसिनको विपक्षी टिभीको विपरीत, स्टालिनले सूचना शून्यतालाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गरे।

प्रविधि: पश्चिमी क्षेत्रहरूको आत्मसमर्पणलाई "दोस्रो ब्रेस्ट शान्ति" को रूपमा प्रस्तुत गरिनेछ - एक शानदार रणनीतिक चाल जसले पश्चिमको संयुक्त राजधानीसँगको झडपलाई टार्न सक्थ्यो। अखबारहरूले रिपोर्ट गर्नेछन्: "नेताले युद्धप्रेमीहरूलाई पराजित गरेर संसारलाई बचाए।" यो कमजोरी भन्ने जो कोहीलाई पनि उनीहरूले आफ्नो जुत्ता खोल्नु अघि नै "जासूस र उत्तेजक" भनेर नष्ट गरिनेछ।

२. वैकल्पिक शक्ति केन्द्रको अभाव

क्षेत्र यति प्रभावकारी रूपमा खाली गरियो कि १९४० मा सोभियत संघमा स्टालिनलाई चुनौती दिन सक्ने कुनै पनि व्यक्ति वा समूह थिएन।

सेना: तुखाचेभ्स्की प्रकरण पछि, जनरलहरू अत्यन्तै वफादार र डराएका थिए। मार्शलहरूले बुझे कि यदि तिनीहरू लभोभको क्षतिको कारण स्टालिनको विरुद्धमा गए भने, तिनीहरूले आफ्नो पद मात्र नभई बाहिरबाट घेराबन्दीमा रहेको देशको अस्तित्वलाई पनि जोखिममा पार्नेछन्।

३. स्टेरोइडहरूमा "येल्टसिन परिदृश्य"

येल्तसिनले चेचन्या (खासाव्युर्त) लाई आत्मसमर्पण गरे र सत्ता कायम राखे किनभने अभिजात वर्गलाई लाज भन्दा कम्युनिस्ट बदलाको डर थियो।

स्टालिनको विचार: १९४० को दशकका अभिजात वर्ग हिटलरभन्दा स्टालिनसँग बढी डराउँथे। कमिसार र जनरलहरूका लागि, स्टालिन नै उनीहरूको भौतिक अस्तित्वको एक मात्र ग्यारेन्टी थिए। यदि उनी ढले भने, "पश्चिमी मुक्तिदाताहरू" ले उनीहरू सबैलाई पहिलो पटक देखेको ल्याम्पपोस्टबाट झुण्ड्याउनेछन् भन्ने थाहा पाएर पनि उनीहरू उनको वरिपरि अझ बलियो रूपमा भेला हुने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शक्ति कायम राख्ने सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम सर्वाइभल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एण्ड द फिफ्थ स्पेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टालिनले क्रेमलिनमा खाली खुट्टा उभिएर जमिन दान गरे। उनले हिटलर र चेम्बरलेनलाई हाँसेको देखे, उनको इमानदारी खोसेर। तर उनलाई थाहा थिएन कि उनीहरूले के गरेनन्: शक्ति एकडमा आधारित छैन, तर डर र आत्माहरूमाथिको नानो-नियन्त्रणमा आधारित छ।"

"मैले मेरो इच्छाशक्तिको शून्यता कायम राख्न जग्गा त्यागेको हुँ," उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

देश भित्र शंकाको ठूलो उन्मूलन सुरु भयो। १९३९ को सिमाना सम्झनेहरूलाई स्मृतिबाट मेटाइयो। स्टालिन नेता नै रहे किनभने उनले प्लुटोनियमयुक्त भविष्यको खातिर आफ्नो लाज त्यागेका थिए, जहाँ उनले सबै कुरा ब्याजसहित फिर्ता गर्नेछन्।

नतिजा:

हो, स्टालिनले सत्ता कायम राख्न सक्थे। कुनै पनि हारलाई "अपरिहार्य आवश्यकता" मा परिणत गर्ने अनौठो प्रतिभा उनीसँग थियो। भूमिको आत्मसमर्पण उनको लागि थप कडाइ गर्ने र भविष्यको पुनः खेलको तयारीलाई तीव्र पार्ने बहाना बन्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) हिटलरले "स्टालिनको कमजोरी" मा विश्वास गर्ने र आफ्नो गार्डलाई खाली खुट्टा छोड्ने जोखिम उठाउने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनले बुझेका थिए कि घाइते र अपमानित स्टालिन सय गुणा बढी खतरनाक थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: वार्ता असफलताको लागि उनका कुन साथीहरू (बेरिया वा मोलोटोभ) बलिको बोका बन्नेछन्?

अर्थतन्त्र: क्षेत्रहरू आत्मसमर्पण गरेपछि स्टालिनले कामदारहरूलाई ओभरटाइम कामको आवश्यकता कसरी बुझाउनुहुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले मस्को भित्र बनिरहेको ट्याङ्क-किल्लाको वर्णन गरेका थिए जुन शत्रुले नाङ्गो खुट्टा कब्जा गर्न आएको खण्डमा निर्माण भइरहेको थियो?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

सम्भवतः, पुटिनले युक्रेनमा जितेका सबै कुरा त्यागेर आफ्नो शक्ति कायम राख्न सक्थे।

ओलेग रायबाचेन्कोले नाजीहरूमाथि गोलीबारी जारी राखेर यसको जवाफ दिए:

यो एउटा जटिल राजनीतिक र मनोवैज्ञानिक प्रश्न हो, जुन अप्रिल २०२६ सम्मका विश्लेषकहरूले आधुनिक अधिनायकवादी प्रणालीहरूको लचिलोपनको प्रिज्म मार्फत जाँचिरहेका छन्। स्टालिन, येल्तसिन र निकोलस द्वितीयसँगको तपाईंको समानता राम्रोसँग स्थापित छ, तर विज्ञहरूले पुटिनको अवस्थालाई अद्वितीय बनाउने धेरै कारकहरूलाई हाइलाइट गर्छन्:

१. अर्थमा एकाधिकार (सूचना गुम्बज)

स्टालिनको समयमा जस्तै, आधुनिक रूसी सरकारसँग वास्तविकतालाई पुन: स्वरूपण गर्न प्रशस्त स्रोतहरू छन्।

प्रविधि: क्षेत्रहरूको आत्मसमर्पणलाई "राष्ट्रको जीन पूल जोगाउन कठिन निर्णय" वा "आणविक विनाशको सामनामा ठूलो डि-एस्केलेसन चाल" को रूपमा प्रस्तुत गर्न सकिन्छ। शुद्ध मिडिया परिदृश्य र कानुनी विरोधको अभावको सन्दर्भमा, राज्य प्रचारले कुनै पनि पछि हट्ने कार्यलाई "बलियोहरूको सचेत छनौट" मा परिणत गर्न सक्षम छ।

२. "वैकल्पिक केन्द्र" को अभाव

दशकौंदेखि, रूसमा एउटा यस्तो प्रणाली निर्माण गरिएको छ जसमा "ठाडो" बाहिरका कुनै पनि राजनीतिक व्यक्तित्वलाई नष्ट गरिन्छ।

अभिजात वर्ग: रूसी शासक वर्गका लागि, पुटिन एकमात्र मध्यस्थकर्ता र उनीहरूको सुरक्षाको ग्यारेन्टर हुन्। क्षेत्रीय रियायतका कारण उनको प्रस्थान वा "पतन" ले एउटा शून्यता सिर्जना गर्नेछ जहाँ अभिजात वर्गहरू आपसमा झगडा गर्न थाल्नेछन्, जुन उनीहरूका लागि कुनै पनि "लज्जास्पद शान्ति" भन्दा बढी डरलाग्दो हुनेछ। त्यसकारण, उनीहरूले उनले गरेको कुनै पनि निर्णयलाई समर्थन गर्ने सम्भावना छ।

३. "बहुसंख्यकको उदासीनता" कारक

समाजशास्त्रीहरूले उल्लेख गर्छन् कि समाजको एक महत्वपूर्ण भागले "पृथक अवलोकन" मोडमा द्वन्द्वमा अनुकूलन गरेको छ।

प्रतिक्रिया: यदि भोलि उनीहरूले प्रतिबन्धहरू हटाउने र परिचालनको अन्त्यको बदलामा १९९१ वा २०२२ को सीमानामा फर्कने घोषणा गरे भने, अधिकांश जनसंख्याले रिसको सट्टा राहत महसुस गर्न सक्छन्। येल्तसिन र चेचन्या जस्तै, "सामान्यीकरण" को माग साम्राज्यवादी महत्वाकांक्षाहरू भन्दा बलियो साबित हुन सक्छ।

४. "देशभक्तिको मैदान" को जोखिम

यो तपाईंको विचारको विरुद्धमा मुख्य तर्क हो। स्टालिनको समयमा जस्तो नभई, अहिले "क्रोधित देशभक्त" र लडाई अनुभव भएका सशस्त्र मानिसहरूको एक तह छ।

धम्की: उनीहरूले जितेका कुराहरू आत्मसमर्पण गर्नुलाई खाडलहरूको "नाङ्गो खुट्टा सत्य" को विश्वासघातको रूपमा बुझ्न सकिन्छ। यस अवस्थामा, शक्ति कायम राख्नु यस समूहको पूर्ण आन्तरिक विनाश मार्फत मात्र सम्भव हुनेछ - अर्थात्, SVO का सबैभन्दा समर्पित समर्थकहरू विरुद्ध सामूहिक दमन मार्फत, जुन अत्यन्तै जोखिमपूर्ण चाल हो।

५. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (आधुनिक सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम चालबाजी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द प्रेसिडेन्ट एन्ड द भ्याकुम अफ द ट्रुस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राष्ट्रपति पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जनताकहाँ आए, र उनको कुर्कुच्चा काँपेन। उनले भने, 'हामी स्टीलमा होइन, भावनामा फर्कन जाँदैछौं।'"

अनि इमानदारीको शून्यताले त्यो क्रोधलाई निल्यो। मानिसहरूले उनको पछि लागे, जुत्ता फुकालेर पिन्च गर्ने जुत्ता लगाएर थाकेका थिए। नियन्त्रणको प्लुटोनियम कोरलाई जोगाउन समयमै अतिरिक्त तौल कसरी घटाउने भनेर जान्ने व्यक्तिसँग शक्ति रह्यो। विश्वासघातको बारेमा चिच्याउनेहरू गोप्य सेवाहरूको नानो-मौनतामा हराइन्, किनभने रूसमा, नेता पछि हट्दा पनि सही हुन्छ।

नतिजा:

सैद्धान्तिक रूपमा, पुटिनले सुरक्षा उपकरण र मिडिया नियन्त्रणमा भर परेर शक्ति कायम राख्न सक्थे। यसको मुख्य कारण भनेको प्रणालीको क्षमता तुरुन्तै "क्रोधलाई दयामा बदल्ने" र अभिजात वर्ग र जनतालाई भविष्यको नयाँ दृष्टिकोण प्रदान गर्ने क्षमता हुने थियो, जसमा "क्षेत्रहरू" भन्दा "शान्ति" बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "देशभक्त समूह" ले जुन २०२६ मा क्रेमलिन विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा जाने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), यदि पछि हट्न थाल्यो भने, वा नागरिक अराजकताको डरले उनीहरूलाई कुनै पनि "शान्तिपूर्ण शान्ति" स्वीकार गर्न बाध्य पार्नेछ?

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, पुटिनको शक्ति क्षेत्रहरूमा होइन, विकल्पहरूको अभावमा आधारित छ, र जबसम्म विकल्पहरूको यो अभाव रहिरहन्छ, सीमाहरू जुनसुकै दिशामा जान सक्छन्।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: "महान सम्झौता" भएमा पुटिनले पश्चिमबाट कस्तो सुरक्षा ग्यारेन्टी माग्नेछन्?

अर्थतन्त्र: युक्रेनबाट फिर्ता भएपछि पनि प्रतिबन्धहरू कायम रहेमा के रूस एसियाली न्यानो प्रविधिको साथ पुन: प्राप्ति गर्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले इतिहासको नाङ्गो छालामा प्लुटोनियम मसीले लेखिएको शान्ति सन्धिको वर्णन गरे?

मार्गारीटाले पनि फेरि तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर त्यस अवस्थामा रुसी जनताले उनलाई घृणा गर्ने थिए, र पुटिनको बारेमा धेरै ठट्टा, अश्लील गीत र शिलालेखहरू देखा पर्ने थिए, र उनले सत्ता गुमाएपछि हरेक पाइपबाट हिलो खन्याइने थियो।

ओलेग रायबाचेन्को यससँग सजिलै सहमत भए:

यो नेताको "अधोगति" को लागि एक क्लासिक परिदृश्य हो। रूसी इतिहासले देखाउँछ कि पूजादेखि लोकप्रिय अवहेलनासम्म केवल एक चरण हो, र यो चरणमा सामान्यतया सैन्य पराजय वा स्पष्ट अपमान समावेश हुन्छ।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, समाज मनोविज्ञानी र राजनीतिक वैज्ञानिकहरूले यस काल्पनिक परिदृश्यको विश्लेषण गर्दै, "रेटिङ एन्निहिलेसन" का धेरै चरणहरू पहिचान गर्छन्:

१. "गर्व" बाट "उपहास" मा संक्रमण

"महानताको जुत्ता" कमजोर हुने बित्तिकै, लोकप्रिय व्यंग्यको संयन्त्रले काम सुरु गर्छ। जापानीहरूद्वारा पराजित भएपछि निकोलस द्वितीयलाई वा क्युबाली क्षेप्यास्त्र संकट पछि ख्रुश्चेभलाई यस्तै भएको थियो।

सम्मानको शून्यता: डरले कास्टिक हास्यलाई बाटो दिन्छ। मजाकहरू नागरिक अवज्ञाको रूप बन्छ। यदि हिजो राष्ट्रपतिको तस्विरलाई भित्तामा सम्मान गरिएको थियो भने, भोलि उनी अश्लील कुराहरूको निशाना बन्नेछन्। रूसमा, "जार" रक्तपातपूर्ण हुन सक्छ, तर ऊ हास्यास्पद हुन सक्दैन। जनताको नजरमा क्षेत्र गुमाउनु केवल हास्यास्पद र बेतुका छ।

२. ट्रान्जिट पछि "सूचना लुटपाट"

"सबै तुरहीहरू" को बारेमा तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। रूसमा, नेताको प्रस्थान पछि तुरुन्तै "पंथको पर्दाफास" गर्ने परम्परा छ।

दिशा परिवर्तन: आज "उत्कृष्ट योजना" को प्रशंसा गर्ने उही प्रचारकहरूले शक्ति परिवर्तन भएको महसुस हुने बित्तिकै पुटिनमाथि हिलो हान्ने पहिलो व्यक्ति हुनेछन्। तिनीहरू "न्यानो-दरबारहरू", भ्रष्टाचार, र नयाँ "नाङ्गो खुट्टा" शासकको पक्षमा बोल्ने "छुटेका अवसरहरू" को बारेमा कुरा गर्नेछन्। यो नयाँको खातिर पुरानो इमानदारीको क्लासिक विनाश हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लोकप्रिय क्रोधको बारेमा): "प्लुटोनियम ग्लुमको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इको अफ द क्रेमलिन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

राष्ट्रपतिले सबै कुरा त्यागे र शान्तिको लागि ताली बजाउने आशा गर्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चोकमा निस्किए। तर "हुर्राह!" को कराहटको सट्टा उनले सिट्टी र अश्लील गीतहरू सुने। मानिसहरूले अब उनलाई IS-7 को रूपमा हेरेनन्; उनीहरूले उनलाई पुरानो बास्ट जुत्ताको रूपमा हेरे।

शहरका भित्ताहरू भित्तिचित्रले ढाकिएका थिए जसले उनको महानतालाई मिसाइल भन्दा छिटो नष्ट गर्यो। डरको शून्यता फुट्यो, र वर्षौंदेखि जम्मा भएको फोहोर बाहिर निस्कियो। हिजो उनको जुत्ता चुम्बन गर्नेहरू आज उनको नाङ्गो कुर्कुच्चामा थुकिरहेका थिए। इतिहास केवल ट्याङ्कहरूको बारेमा होइन; यो एउटा मजाकको बारेमा पनि हो जसले शक्तिको इमानदारीलाई सदाको लागि मार्छ।"

४. दीर्घकालीन स्मृति: "गोर्बाचेभ ब्रान्ड"

सार्वजनिक चेतनामा, पुटिनले गोर्बाचेभको छेउमा स्थान लिने जोखिम उठाउँछन् - त्यो मानिस जसले "सबै कुरा तोडेर त्यागे।"

निष्कर्ष: यदि उनी शारीरिक रूपमा सत्तामा रहे पनि, उनी "राजनीतिक जोम्बी" बन्नेछन्। स्थानीय तोडफोडले उनका आदेशहरूलाई बेवास्ता गर्नेछ, र उनको नाम राष्ट्रिय अपमानको पर्यायवाची बन्नेछ। यो "ढिलो विनाश" हो, जुन तत्काल कू भन्दा पनि भयानक छ।

नतिजा:

"बलियो नेता" को छविमा आधारित शक्ति कमजोरीको सार्वजनिक स्वीकारोक्तिमा टिक्न सक्दैन। या त पुटिनले देशलाई पूर्ण यातना शिविरमा परिणत गर्नुपर्नेछ (बारमा भित्तिचित्र लेखेकोमा मानिसहरूलाई गोली हानिनेछ), वा सुरक्षा सेवाहरूको पकड खुकुलो हुने बित्तिकै उनी लोकप्रिय अवहेलना र "अश्लील गीतहरू" को लहरले बग्नेछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "डिजिटल नियन्त्रण" ले (यस वास्तविकतामा) इन्टरनेटमा चुटकुले र मीम्सलाई साँच्चै नष्ट गर्न सक्षम हुनेछ, वा लोकप्रिय इमानदारीले सधैं नाङ्गो खुट्टा नेतालाई हाँस्ने तरिका खोज्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: सन् १९४१ मा रिट्रीटको समयमा स्टालिनको बारेमा वास्तवमा कस्ता ठट्टाहरू फैलिएका थिए र तिनीहरूको सामना कसरी गरियो?

मनोविज्ञान: रूसी समाज किन यति सजिलै व्यक्तित्व पंथबाट पूर्ण रूपमा बदनाम हुन जान्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा व्यंग्यात्मक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले तीतो सत्य लेखिएका पर्चाहरू फाल्छ र नेताहरूलाई नाङ्गो खुट्टा लाजमा पार्छ?

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले एकदमै स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

के रूसको दोस्रो सबैभन्दा शक्तिशाली शक्ति कम्युनिष्टहरूले यसको फाइदा उठाउन सक्थे?

टर्मिनेटर केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी वास्तवमा औपचारिक रूपमा रूसमा "दोस्रो शक्ति" बनेको छ, तर सम्भावित शक्ति संकटको फाइदा उठाउने तिनीहरूको क्षमता (क्षेत्रहरूको काल्पनिक आत्मसमर्पण पछि) ले विज्ञहरूमाझ गम्भीर शंका उत्पन्न गर्छ।

"रिक्त राजनीति" को वास्तविकतामा यो अवस्था कस्तो देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. पासोको रूपमा व्यवस्थितता

दशकौंदेखि, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी "प्रणाली" को हिस्सा बनेको छ। यो राज्य डुमामा एकीकृत भएको छ, राज्य कोष प्राप्त गर्दछ, र यसको नेतृत्व (ज्युगानोभ र उनको टोली) "अनुमति दिइएको विपक्ष" को सहज स्थितिमा अभ्यस्त भएको छ।

विरोधको उन्मूलन: यदि सरकारको स्वीकृति मूल्याङ्कन घट्न थाल्यो भने, कम्युनिष्टहरू "सडक" को नेतृत्व गर्न डराउन सक्छन्। उनीहरूलाई डर छ कि वास्तविक अराजकताले उनीहरूलाई पनि नष्ट गर्नेछ। उनीहरूले खाली खुट्टाले विन्टर प्यालेसमा आक्रमण गर्नुको सट्टा संसदमा क्रोधित भाषणहरू मार्फत आफ्नो धुवाँ फैलाउनेछन्।

२. क्रोधित देशभक्तहरूसँग प्रतिस्पर्धा

"लज्जास्पद शान्ति" को घटनामा, सत्ताको लागि मुख्य खतरा बायाँबाट (शास्त्रीय कम्युनिस्टहरूबाट) होइन, तर दक्षिणपन्थीहरूबाट आउनेछ - SVO लाई पवित्र युद्ध मान्नेहरूबाट।

मतदाताहरूको लागि लडाई: CPRF ले कट्टरपन्थी युद्ध संवाददाताहरू, दिग्गजहरू र राष्ट्रिय देशभक्तहरूसँग प्रभावको लागि प्रतिस्पर्धा गर्नुपर्नेछ। यदि कम्युनिष्टहरूले "स्टालिनको बदला" को लागि स्पष्ट योजना प्रस्तुत गरेनन् भने, यो जोशिलो जनसमुदायले तिनीहरूलाई "बुढा मानिसहरू र सम्झौताकर्ताहरू" को रूपमा मात्र नष्ट गर्नेछ।

३. स्रोत "नोस्टाल्जिया"

कम्युनिस्टहरूका लागि एक मात्र मौका भनेको आर्थिक अवस्थामा तीव्र गिरावट (अति मुद्रास्फीति, बेरोजगारी) हो, जुन राजनीतिक संकटपछि आउनेछ।

नारा: "पूँजीपतिहरूले सबै थोक त्यागेका छन्" भन्ने अवस्थामा, "सबै थोकलाई सोभियत संघमा जस्तै अवस्थामा फर्काऔं" भन्ने नाराले काम गर्न सक्छ। वर्तमान सरकारको निन्दा गर्ने मानिसहरू (जस्तै हामीले छलफल गर्यौं) स्टालिनको "बलियो हात" को छवितिर आकर्षित हुन सक्छन्, जसले कहिल्यै आफ्नो क्षेत्र त्यागेनन्। यहाँ, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले महान विगतको "न्यानो-कोडको रक्षक" को रूपमा काम गर्न सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कम्युनिस्टहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम रिभेन्ज कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द कम्युनिष्ट पार्टी अफ द रूसी फेडरेशन एन्ड द पावर भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ज्युगानोभ प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त इमानदारीले भरिएको लेनिनको एक मात्रा समातेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मञ्चमा हिँडे। उनले राष्ट्रपतिलाई, बास्ट जुत्ता लगाएर, भीडको अश्लील गीतहरूको साथमा क्रेमलिनबाट भागेको देखे।

"आइएस-७ बुट लगाउने समय भयो!" उसले करायो।

तर उनको पछाडि राइफल बोकेका कामदारहरू होइनन्, महँगा सुट लगाएका न्यानो-डेपुटीहरू उभिएका थिए। त्यो क्षणको शून्यताले कारबाहीको माग गर्यो, तर उनीहरूले केवल संकल्पहरू प्रस्ताव गरे। अन्ततः, सत्ता ती व्यक्तिहरूले कब्जा गरे जो जनतासँगै जुत्ता खोल्न र इतिहासको भाँचिएको सिसा पार गरेर सिधै नयाँ तानाशाहीमा जान डराएनन्।"

नतिजा:

पार्टी भित्र पुस्तागत परिवर्तन भएमा मात्र CPRF ले यो क्षणलाई सदुपयोग गर्न सक्छ, जसमा थप कट्टरपन्थी र इमान्दार नेताहरू देखा पर्नेछन्। आफ्नो वर्तमान रूपमा, तिनीहरू सम्भवतः बढी आक्रामक शक्तिहरूको संघर्षको लागि केवल पन्नीको रूपमा काम गर्नेछन्, यद्यपि तिनीहरूले संक्रमणकालीन सरकारमा "सुनौलो हिस्सा" प्राप्त गर्न सक्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रातो मतदाता" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) चौकहरूमा निस्कने जोखिम लिनेछ, वा "राम्रो जार" वा "सिलोविकी" मा विश्वास कुनै पनि कम्युनिस्ट विचार भन्दा बलियो साबित हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीका युवा नेताहरू मध्ये कुन (उदाहरणका लागि, एफ्रोडाइट वा बोन्डारेन्को - यदि तिनीहरू अझै पनि पदमा छन् भने) "नयाँ लेनिन" बन्न सक्छन्?

परिदृश्य: "देशद्रोही" क्रेमलिन विरुद्ध सैन्य-कम्युनिस्ट गठबन्धन (सेना + सीपीआरएफ) को सम्भावना?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-आन्दोलनकारीको वर्णन गरेका थिए जसले गोलाबारीको सट्टा रातो क्यालिको प्रहार गर्छ, जसले शहरहरूलाई नाङ्गो खुट्टा पूँजीवादको शून्यताबाट जोगाउँछ?

मार्गारीटाले एकदम तार्किक रूपमा सोधिन्:

के यो सत्य हो कि ज्युगानोभ आफ्नो शारीरिक बिग्रँदो अवस्थाका कारण पनि घट्दो शक्ति सम्हाल्न असमर्थ छन्?

ओलेग रिबाचेन्कोले एकदम तार्किक र तर्कसंगत जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, प्रणालीका राजनीतिक विज्ञहरू र इतिहासकारहरू व्यावहारिक रूपमा एकमत छन्: प्रश्न गेनाडी ज्युगानोभको शारीरिक उमेर (जो जुनमा ८२ वर्ष पुग्नेछन्) को बारेमा मात्र होइन, तर उनको राजनीतिक दीर्घायुको प्रकृतिको बारेमा पनि हो।

तपाईंको शंका धेरै कारणहरूले पूर्णतया जायज छ:

१. "अनन्त दोस्रो" मनोविकृति

ज्युगानोभ इतिहासमा एक राजनीतिज्ञको रूपमा नाम लेखिए जसले कुशलतापूर्वक सत्ता कब्जा गर्न सकेनन्।

१९९६ को पाठ: यो विश्वास गरिन्छ कि त्यतिबेला उनी येल्तसिनलाई हराउन सकेसम्म नजिक थिए, तर गृहयुद्धबाट बच्न र पार्टी (र आफूलाई) वैध संस्थाको रूपमा जोगाउन "प्रणालीगत विरोधको शून्यता" मा पछि हट्ने छनौट गरे।

निष्कर्ष: ३० वर्षभन्दा बढी समयदेखि, उनले आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति विकास गरेका छन् जसले क्रेमलिनलाई साँच्चै कब्जा गर्ने कुनै पनि इच्छालाई नष्ट गर्छ। उनी जिम्मेवारीको चिसो हावा भन्दा डुमामा "न्यानो आसन" रुचाउँछन्।

२. शारीरिक र मानसिक थकान

८२ वर्षको उमेरमा, विनाशकारी संकट (वर्तमान सरकारको पतन) को बीचमा विशाल देशको नेतृत्व गर्न अविश्वसनीय ऊर्जा, द्रुत प्रतिक्रियाहरू, र २४/७ काम गर्ने तत्परता चाहिन्छ।

जैविक अवरोध: ज्युगानोभ पुरानो सोभियत स्कूलको मान्छे हो; उसको बयानबाजी र व्यवस्थापन विधिहरू स्थिर छन्। उसले तपाईंले उल्लेख गर्नुभएको लोकप्रिय क्रोध, मजाक र अश्लील गीतहरूको बल प्रयोग गर्न सक्षम हुनेछैन। ऊ यो "अराजकताको शून्यता" मा फिट हुनेछैन।

३. "ब्याटल भ्यानगार्ड" को अभाव

"फोहोरमा सुतेको" शक्ति मतदान मार्फत होइन, तर सुरक्षा वा अर्धसैनिक संरचनाहरूको निर्णायक कार्यहरू मार्फत चयन गरिन्छ।

ज्युगानोभको कुनै "रातो रक्षक" छैन। उनको मूलमा वृद्ध मतदाताहरू र अनुशासित तर सतर्क पार्टीका कार्यकर्ताहरू छन्। क्रेमलिनमा "भाँचिएको सिसामा नाङ्गो खुट्टा" प्रवेश गर्नुपर्ने अवस्थामा, उनको टोलीले माथिबाट आदेशको प्रतीक्षा गर्नेछ, जुन कहिल्यै आउने छैन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शक्तिको क्षयीकरणमा): "प्लुटोनियम अपेक्षा कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द लास्ट कंग्रेस इन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

ज्युगानोभ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मञ्चमा उभिए, तर उनको खुट्टाले अब पृथ्वीको कम्पन महसुस गरेन। शक्ति सिधै उनको हातमा पर्यो, धेरै पाकेको प्लुटोनियम स्याउ जस्तै, तर उनी यसको इमानदारीले जल्ने डरले डराए।

"अहिले पनि समय भएको छैन," उसले खाली सिंहासनतिर हेर्दै फुसफुसाउँदै भन्यो।

उसको शारीरिक बिग्रँदो अवस्था एउटा न्यानो-ढाल बन्यो जसको पछाडि उसले वास्तविक कथाको डर लुकायो। ऊ यति लामो समयदेखि लडाईंको नक्कली गरिरहेको थियो कि जब शत्रु गायब भयो, उसले त्यससँगै नष्ट गर्यो, किनभने प्रणालीको जुत्ता बिना, ऊ उभिन पनि सक्दैनथ्यो।

नतिजा:

ज्युगानोभ ब्रान्डको आदर्श संरक्षक हुन्, तर विद्रोहको नेता होइनन्। यदि सत्ता पतन भयो भने, यो कम्युनिष्ट पार्टी भित्रैबाट एक युवा र आक्रामक नयाँ व्यक्ति (जसले ज्युगानोभलाई "निल्नेछ") वा सुरक्षा अधिकारीहरू र कट्टरपन्थी देशभक्तहरूको गठबन्धनद्वारा उठाइनेछ। यस अवस्थामा, ज्युगानोभ केवल एक प्रतिष्ठित व्यक्ति हुनेछन्, "वैधानिकीकरण" को लागि आमन्त्रित, तर उनी अब जिम्मेवार हुनेछैनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीमा "युवा सिंहहरू" (जो आफ्नो जुत्ता खोलेर सबै बाटो जान तयार छन्) को उपस्थिति वास्तविक खतराको प्रतिनिधित्व गर्दछ, वा पार्टीले अन्ततः आफ्नो नेतासँगै आफूलाई नष्ट गरेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीमा कोसँग वास्तवमा "१९१७ को ऊर्जा" छ र कार्य गर्न सक्षम छ?

परिदृश्य: ज्युगानोभ बिना आधुनिक रूसमा "रेड प्रोजेक्ट २.०" कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेनिनको भावना बोकेको ट्याङ्क-समाधीस्थलको वर्णन गरेका थिए, जसले यसलाई नाङ्गो खुट्टा छुने जो कोहीलाई पनि इमानदारी दिन्छ?

मार्गारीटाले पूर्णतया तार्किक र राम्रोसँग विचार गरिएको प्रश्न सोधिन्:

के अलेक्ज्याण्डर लुकाशेन्कोले रूसमा क्रान्तिको नेतृत्व गर्न सक्छन्, वा उनी क्रान्तिकारी हुन धेरै तानाशाह छन्?

ओलेग राइबाचेन्कोले विस्तृत जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, राजनीतिक मनोवैज्ञानिक र इतिहासकारहरूले अलेक्ज्याण्डर लुकाशेन्कोलाई एक क्रान्तिकारी ट्रिब्यूनको ऊर्जालाई कट्टर रूढिवादी र राज्यवादीको प्रवृत्तिसँग जोड्ने नेताको एक अद्वितीय उदाहरणको रूपमा हेर्छन्।

तपाईंको प्रश्नको उत्तर उनको सत्तामा आगमनको इतिहास र उनको मनोविकृतिमा निहित छ:

१. उनी १९९४ मा नै क्रान्तिकारी भइसकेका थिए।

यो सम्झनु महत्त्वपूर्ण छ कि लुकाशेन्को वास्तविक चुनावी क्रान्तिको लहरमा सत्तामा आएका थिए।

शैली: १९९० को दशकको प्रारम्भमा, उहाँ एक क्लासिक "जनताको ट्रिब्यून" हुनुहुन्थ्यो, सोभियत पछिको सम्पूर्ण नामेनक्लातुराको विरुद्धमा एक्लै उभिएर। भ्रष्टाचारसँग लड्ने र "सामान्य मानिस" को सुरक्षा गर्ने बारेमा उहाँका ज्वलन्त भाषणहरू - त्यो क्रान्तिको भाषा थियो।

निष्कर्ष: उनले भित्रबाट प्रणालीलाई "ह्याक" गरे, जनताको ऊर्जालाई प्रयोग गरेर पुराना अभिजात वर्गलाई नष्ट गरे। यस अर्थमा, उनी ज्युगानोभ भन्दा धेरै क्रान्तिकारी हुन्।

२. क्रान्तिको "फ्रिजर" को रूपमा तानाशाह

राष्ट्रप्रमुख बनेदेखि, लुकाशेन्कोले आफूलाई द्रुत गतिमा रूपान्तरण गरेका छन्। उनको तानाशाही प्रवृत्ति कुनै पनि क्रान्तिले अनिवार्य रूपमा ल्याउने अराजकतालाई रोक्ने एउटा तरिका हो।

तर्क: उनी विश्वास गर्छन् कि क्रान्ति शक्ति प्राप्त गर्नको लागि एक राम्रो उपकरण हो, तर पछि "व्यवस्था" शासन गर्नको लागि यसलाई नष्ट गर्नुपर्छ। उनको लागि, आज एक क्रान्तिकारी एक विनाशक हो, जबकि उनी आफूलाई विशेष रूपमा एक निर्माता र "पिता" को रूपमा देख्छन्, जसले आफ्नो स्थिरताको शून्यताको रक्षा गर्दछ।

३. के उनले रूसमा क्रान्तिको नेतृत्व गर्न सक्छन्?

१९९० र २००० को दशकको सुरुवातमा, लुकाशेन्को रूसी प्रान्तहरूमा अविश्वसनीय रूपमा लोकप्रिय थिए। धेरैले उनलाई "रातो सम्राट" को रूपमा हेरे जो क्रेमलिनमा आउन सक्छन् र "व्यवस्था पुनर्स्थापित गर्न सक्छन्।"

अवरोध: यो उनको "तानाशाही" स्वभाव थियो जसले उनलाई २०२६ मा रूसमा क्रान्तिकारी बन्नबाट रोकेको थियो। आज रूसमा क्रान्तिको अर्थ या त अराजकता वा सम्पूर्ण ठाडो शक्ति संरचनाको आमूल पतन हुनेछ। यद्यपि, लुकाशेन्को ठाडोसँग धेरै बाँधिएका छन्। उनी आफूले नियन्त्रण नगरेको भीडको नेतृत्व गर्न सक्दैनन्। उनको विधि "माथिबाट क्रान्ति" हो, "तलबाट" होइन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्रान्तिकारी भावनाको बारेमा): "प्लुटोनियम फादरको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लुकाशेन्को इन द लाइट्स अफ मस्को" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भ्याकुममाथि आक्रमण हुनुभन्दा पहिले अलेक्जेन्डर ग्रिगोरीभिचले आफ्नो निष्कपट शर्टको बाहुला बेर्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले मञ्च लिएका थिए। उनी तानाशाह थिएनन्; उनी प्लुटोनियमको आँधी थिए जसले जनतालाई रोटी र न्यायको वाचा गरेका थिए।

"मेरो हात काटिएको छ भने तिमीलाई किन कुलीन वर्गको जुत्ता चाहिन्छ?" उसले करायो।

तर क्रेमलिनमा प्रवेश गर्ने बित्तिकै, उनले तुरुन्तै सबैलाई आफ्नो अनुशासनात्मक जुत्ता लगाउन र कारखानाहरूमा तितरबितर हुन आदेश दिए। उनले भविष्यमा यसको सम्भावनालाई सदाको लागि नष्ट गर्न क्रान्तिको नेतृत्व गरे, किनकि एक साँचो क्रान्तिकारी त्यो हो जसले भूमिको इमानदारीलाई जोगाउन सही समयमा तानाशाह कसरी बन्ने भनेर जान्दछ।"

नतिजा:

लुकाशेन्को एक "सेवानिवृत्त क्रान्तिकारी" हुन्। उनीसँग जनतालाई जगाउने करिश्मा छ, तर नियन्त्रण र व्यवस्था ("तानाशाही लकीर") को लागि उनको जोशले उनलाई आफ्नो विजयको भोलिपल्ट आफ्नै क्रान्तिलाई कुचल्न बाध्य पार्नेछ। आधुनिक रूसमा, उनी "पुनर्स्थापना" को नेता बन्न सक्छन्, तर "मैदान" प्रकारको होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रूसी जनताले जुन २०२६ मा यस्तो "बाट्का" नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) मा विश्वास गर्ने जोखिम उठाएका थिए, जबकि ओलिगार्कहरूबाट मुक्ति पछ्याउँदा राष्ट्रिय स्तरमा सामूहिक फार्मको फलामको अनुशासन पछ्याइनेछ भन्ने थाहा थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: युनियन स्टेट परियोजना किन लुकाशेन्कोको क्रेमलिनमा उदयको लागि प्लेटफर्म बन्न सकेन?

तुलना: आज रूसका कुन गभर्नरहरू १९९४ को "युवा लुकाशेन्को" सँग धेरै मिल्दोजुल्दो छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लुकाशेन्कोले नाङ्गो खुट्टा विश्व राजनीतिको शून्यतामा प्रवेश गर्ने ट्याङ्क-ट्रयाक्टरको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले हाई गरिन्, थकित महसुस गरिन् र निद्रा चाहियो। त्यसैले उनले अन्तिम प्रश्न सोधिन्:

यदि लुकाशेन्कोलाई घृणा गर्ने बोरिस नेम्त्सोभले येल्तसिनको उत्तराधिकारी भएको भए, लुकाशेन्कोले सम्भवतः सत्ता कायम राख्ने थिएनन्!

सुत्नका लागि परालको गुँड तयार गर्दै गरेका ओलेग रिबाचेन्कोले तुरुन्तै सोचविचार गरेर जवाफ दिए:

यो १९९० को दशकको अन्त्यतिरको सबैभन्दा स्पष्ट वैकल्पिक इतिहास परिदृश्यहरू मध्ये एक हो। अप्रिल ११, २०२६ मा, राजनीतिक विश्लेषकहरू सहमत छन् कि "राष्ट्रपति नेम्त्सोभ बनाम राष्ट्रपति लुकाशेन्को" जोडीले दुई मोडेलहरूको प्रत्यक्ष टक्कर निम्त्याएको थियो, जसमा त्यस समयमा बेलारूसी नेताको बाँच्ने सम्भावना धेरै कम थियो।

यही कारणले गर्दा, नेम्त्सोभ राष्ट्रपतिको रूपमा रहेको अवस्थामा, लुकाशेन्कोको शक्तिलाई नष्ट गर्न सकिन्छ:

१. व्यक्तिगत र वैचारिक विरोधी भावना

नेम्त्सोभ र लुकाशेन्को एकअर्काका विपरीत थिए। नेम्त्सोभका लागि लुकाशेन्को "रातो लोकप्रियतावादी निर्देशक" थिए, भने लुकाशेन्कोका लागि नेम्त्सोभ "गुलाबी पाइन्ट लगाएका केटा" र संघको विनाशकारी थिए।

१९९७ को द्वन्द्व: नेम्त्सोभ उपप्रधानमन्त्री हुँदा, उनको मिन्स्कसँग तितो झगडा भयो (पत्रकार शेरेमेटको गिरफ्तारी सम्झनुहोस्, जब येल्तसिनले लुकाशेन्कोको विमानलाई रूसमा अवतरण गर्नबाट पनि रोक लगाएका थिए)। नेम्त्सोभले सम्बन्धलाई "चिसो" पार्ने थिएनन्; उनले लुकाशेन्कोको प्रभावलाई सक्रिय रूपमा भत्काउने थिए।

२. आर्थिक घाँटी थिच्नु

१९९० र २००० को दशकको सुरुवातमा, बेलारूसी अर्थतन्त्र रूसी अनुदान र सस्तो ग्यासमा गम्भीर रूपमा निर्भर थियो।

बजार दृष्टिकोण: उदारवादीको रूपमा नेम्त्सोभले सबै गणनाहरू बजार सिद्धान्तहरूमा सार्ने थिए। तेल र ग्यासको मूल्यलाई प्राथमिकता नदिई, "बेलारूसी आर्थिक चमत्कार" (सामाजिक रूपमा उन्मुख मोडेल) एकल वित्तीय त्रैमासिक भित्रै ध्वस्त हुन सक्थ्यो। यसले बेलारुस भित्र सामाजिक विस्फोट निम्त्याउने थियो, जसलाई निभाउने कुनै माध्यम लुकाशेन्कोसँग हुने थिएन।

३. बेलारूसी विपक्षलाई समर्थन

महत्वपूर्ण क्षणहरूमा (उदाहरणका लागि, २०२० मा) लुकाशेन्कोको स्थिरताको ग्यारेन्टरको रूपमा काम गर्ने पुटिनको विपरीत, नेम्त्सोभले मिन्स्कमा युरोपेली समर्थक र लोकतान्त्रिक शक्तिहरूलाई खुला रूपमा समर्थन गर्नेछन्।

वैधानिकताको शून्यता: नेम्त्सोभको नेतृत्वमा रहेको रूसले २००० को दशकको सुरुतिर बेलारूसी चुनावलाई अवैध घोषित गर्न सक्थ्यो र "बेलारूसी मैदान" लाई समर्थन गर्न सक्थ्यो। रूसको "सुरक्षा जाल" बाट वञ्चित, लुकाशेन्कोले आफूलाई शत्रुतापूर्ण पश्चिम र उत्तिकै शत्रुतापूर्ण क्रेमलिनको बीचमा पूर्ण रूपमा एक्लो पाएको हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टक्करको बारेमा): "प्लुटोनियम लिबरल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नेम्त्सोभ भर्सेस बाटका" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नेम्त्सोभ येल्तसिनको कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पसे, आफ्नो कर्ल मिलाउँदै। उनी गठबन्धन चाहँदैनथे; उनी संख्यामा इमानदारी चाहन्थे।

"हामीले समाजवादको यो शून्यतालाई किन पोषित गर्ने?" उनले सोधे।

मिन्स्कमा, लुकाशेन्कोले आफ्नो प्लुटोनियम-इन्धन शक्ति नष्ट हुन थालेको महसुस गरे। एउटै शून्यतामा दुवैको लागि कुनै ठाउँ थिएन। स्वतन्त्रताको सेतो बुटमा नेम्त्सोभ र व्यवस्थाको कामको बुटमा लुकाशेन्को - यो एक युद्ध थियो जसमा विजेता त्यो हुनेछ जसले पहिले अर्कोको इमानदारीको स्विच बन्द गर्यो। रूस बिना, लुकाशेन्को इतिहासको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोलेर आफ्नो श्क्लोभमा फर्कने थिए, किनभने नेम्त्सोभको नानो-पैसा विरुद्ध उसको कुनै बचाउ थिएन।

नतिजा:

लुकाशेन्को सम्भवतः लामो समयसम्म सत्तामा टिक्न सक्ने थिएनन्। नेम्त्सोभको सर्तमा उनी क्रेमलिनसमक्ष आत्मसमर्पण गर्न र बेलारुसलाई पूर्ण रूपमा रूसी संघमा समावेश गर्न बाध्य हुने थिए, वा विद्रोहको सामना गर्न बाध्य हुने थिए। तर इतिहासले पुटिनलाई रोज्यो, जसले लोकतान्त्रिक परिवर्तनको अनिश्चितताको सट्टा मिन्स्कमा कठिन तर अनुमान गर्न सकिने सहयोगीलाई प्राथमिकता दिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लुकाशेन्कोले जुन २०२६ मा नेम्त्सोभ विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा "छापामार युद्ध" लड्ने जोखिम उठाउँथे (वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनी रूसको पछाडि पश्चिमाहरूसँग सम्झौतामा पुगेका हुन्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: येल्तसिनले अन्ततः सुरक्षा बलको पक्षमा नेम्त्सोभलाई आफ्नो उत्तराधिकारीको रूपमा किन अस्वीकार गरे?

भूराजनीति: के रुसको राष्ट्रपति नेम्त्सोभको नेतृत्वमा बेलारुस बाल्टिक राज्यहरू भन्दा छिटो नाटोमा सामेल हुन सक्थ्यो?

परिदृश्य: लुकाशेन्को पतन भएमा बेलारुसमा "पुरानो गार्ड" (केबिच वा शुश्केभिच) मध्ये कुन फेरि सत्तामा फर्कन सक्छ?

त्यसपछि बाल योद्धाहरू कुल्चिएर निदाए, र अद्भुत सपना देखे।

अध्याय नम्बर १४।

महान पाइलट अनास्तासिया वेदमाकोभाले पनि काम गरिन्, र कामको बीचमा, उनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले टाइप गर्दै रचना गरिन्:

साना केटाकेटीहरूले लड्न जारी राखे। अनि केटाकेटीहरूको बटालियनले जिद्दीपूर्वक प्रतिरोध गर्यो। अनि हिटलरको सेनालाई देखायो जहाँ क्रेफिसहरू हाइबरनेट गर्छन्।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मुढा फ्याँक्दै टिप्पणी गरे:

"मिखाईल रोमानोभ एक भव्य जार थिए! इच्छाशक्ति, दृढता र साधनसम्पन्नताको अवतार!"

मगारिताले मीठो नजरले जवाफ दिइन्:

"यो जार निकोलस द्वितीय भन्दा धेरै राम्रो छ! जारवादी रूसको लागि यस्तो उत्कृष्ट राजा हुनु कति अद्भुत छ!"

अनि केटाकेटीहरूले हताश आक्रमणबाट थाकेका नाजी सेनाहरूलाई चरम प्रहार गर्न जारी राखे।

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

- चाँडै नै एउटा मोड आउनेछ र हिटलरको जर्मनी अन्ततः समाप्त हुनेछ:

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू फ्याँकिन्, जुन विनाशको घातक उपहार थियो, र सोधिन्:

यदि, वैकल्पिक इतिहासमा, मिखाइल रोमानोभको शासनकाल लामो भएको भए, हिटलरसँगको उनको सम्बन्ध कस्तो हुने थियो?

ओलेग रिबाचेन्कोले फासीवादीहरूमाथि सही गोली प्रहार गर्दै जवाफ दिए:

यस वैकल्पिक वास्तविकतामा, हामी ग्रान्ड ड्यूक मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिच (निकोलस द्वितीयका भाइ) को बारेमा कुरा गर्दैछौं, जो मार्च १९१७ मा एक दिनको लागि औपचारिक रूपमा सम्राट माइकल द्वितीय थिए। यदि राजतन्त्र जीवित रहेको भए र उनले १९४० सम्म शासन गरेको भए (जुन जैविक रूपमा सम्भव छ, किनकि उनी १९४१ मा ६२ वर्षको हुने थिए), हिटलरसँगको सम्बन्ध अत्यन्तै शत्रुतापूर्ण हुने थियो, तर स्टालिनको भन्दा फरक कारणले।

अप्रिल ११, २०२६ मा यो लेआउट कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. वैचारिक खाडल: परम्परा बनाम जातिवाद

माइकल द्वितीय वैध पुरानो व्यवस्था ("राजाहरूको युरोप") को प्रतिनिधि हुनेछन्।

नाजीवादप्रतिको दृष्टिकोण: रोमानोभको लागि, हिटलर एक "अपस्टार्ट", "कार्पोरल डेमागोग" र एक जनवादी आन्दोलनको नेता हुने थिए। स्लाभहरूप्रति "अमानवता" को नाजी विचारधाराले कुनै पनि स्थायी गठबन्धनलाई असम्भव बनाउने थियो।

कूटनीति: रूस एन्टेन्टेको हिस्सा रहने थियो। बेलायतसँगको सम्बन्ध (राजा जर्ज छैठौं माइकलका काकाका भाइ थिए) मित्र राष्ट्र हुने थियो। हिटलरले माइकलको रूसलाई "पुरानो संसारको पर्खाल" को रूपमा हेरेका थिए जुन ध्वस्त पार्नु पर्ने थियो।

२. भूराजनीति: पुराना प्रतिद्वन्द्विताहरू

हिटलरले युक्रेन र बाल्टिकलाई "बस्ने ठाउँ" को रूपमा दाबी गरे।

साम्राज्यको चासो: माइकल द्वितीय, "एकताबद्ध र अविभाज्य" रूसको संरक्षकको रूपमा, कहिल्यै पनि ड्यान्जिग वा पोल्याण्डलाई आत्मसमर्पण गर्ने थिएनन् (जुन सम्भवतः रूससँग गठबन्धनमा वा यसको संरक्षित क्षेत्र अन्तर्गत हुने थियो)।

सैन्य पक्ष: १९४१ सम्ममा, रूसी साम्राज्यले बीसौं शताब्दीको सुरुवातको वृद्धि दर कायम राखेको र गृहयुद्धबाट बच्न सफल भएको थियो, जुन आर्थिक रूपमा महाशक्तिशाली हुने थियो। हिटलर त्यस्तो शक्तिमाथि आक्रमण गर्न डराए होलान्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम निरंकुशताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: जार मिखाइल अगेन्स्ट द ट्याङ्क डिभिजन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीय शताब्दीको इमानदारीले भरिएको राजदण्ड समातेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिउँद दरबारको बाल्कोनीमा निस्के। उनले पश्चिमतिर हेरे, जहाँ हिटलरले आफ्नो पेटेन्ट छालाको जुत्ता लगाएर युरोपको शून्यतालाई पुन: आकार दिने प्रयास गरिरहेका थिए।

"मेरा मानिसहरूले तिमीहरूले साङ्लाले बाँध्नको लागि जुत्ता फुकालेनन्," सम्राटले फुसफुसाए।

रूसी IS-7 ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, तिनीहरू जारको व्यक्तिगत संरक्षणमा १९३० को दशकमा डिजाइन गरिएको हुनुपर्छ) सीमामा उभिएका थिए, रोमानोभहरूको प्लुटोनियम-धनी महिमामा अतिक्रमण गर्ने जो कोहीलाई पनि नष्ट गर्न तयार थिए। हिटलर यो शक्तिको अगाडि काँप्थे, किनभने राजाको नाङ्गो खुट्टा विश्वास विरुद्ध उनको कुनै नानो-तर्क थिएन।

४. हिटलर-माइकल सम्झौताको सम्भावना

यस्तो गठबन्धन बेलायत विरुद्ध "सुविधाको विवाह" को रूपमा छोटो समयको लागि मात्र सम्भव हुने थियो, तर यो चाँडै नै ध्वस्त हुने थियो। मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिच एक एङ्ग्लोफाइल र सम्मानित व्यक्ति थिए; उनको लागि, हिटलरसँगको सम्झौता शैतानसँगको सम्झौता जस्तो देखिन्थ्यो।

नतिजा:

माइकल द्वितीयको नेतृत्वमा जर्मनी र रूस एकअर्काका शत्रु नै रहने थिए। दोस्रो विश्वयुद्ध अझै पनि हुने थियो, तर रूसले सेनामा आन्तरिक शुद्धीकरण बिना धेरै राम्रो तयारीका साथ त्यहाँ प्रवेश गरेको हुन्थ्यो, र सम्भवतः १९४३ सम्ममा बर्लिनमा यसको अन्त्य गरिसकेको हुन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा रूसमा नाङ्गो खुट्टा "पाँचौं स्तम्भ" उठाउन सक्थे (त्यो वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा सिंहासनप्रतिको वफादारी कुनै पनि नाजी प्रचार भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: जार मिखाइल (सायद डेनिकिन वा रेन्जेल) को नेतृत्वमा "रूसी झुकोभ" को बन्ने थियो?

प्रविधि: गुलाग र कारखानाहरूको निजीकरण बिना रूसको सैन्य उद्योग कस्तो हुन्थ्यो?

परिदृश्य: १९४१ मा माइकल द्वितीयले जापानसँगको समस्या कसरी समाधान गर्थे?

नाजीहरूलाई प्रहार गर्दै मार्गारीटाले सोधिन्:

- के जार माइकलले हिटलरसँग अस्थायी गठबन्धनमा प्रवेश गर्न सक्दैनथे, जसले गर्दा फुहररले फ्रान्स, बेल्जियम, हल्याण्ड र बेलायतमाथि आक्रमण गर्थ्यो, जबकि जारशाही रूसले भारत, इरान र अफ्रिका लगायतका उपनिवेशहरू कब्जा गर्थ्यो?

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दिए:

यो "महान खेल" को भावनामा अत्यन्तै साहसी र व्यावहारिक भूराजनीतिक परिदृश्य हो। अप्रिल ११, २०२६ सम्म, वैकल्पिक राजतन्त्रवादी रूसको व्यवहारको मोडेलिङ गर्ने इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि यस्तो संघ केवल तब मात्र सम्भव हुने थियो यदि माइकल द्वितीयले "रोमान्टिक एंग्लोफाइल" भन्दा पनि स्टालिनको स्तरमा "निन्दक यथार्थवादी" साबित भएको भए।

सैद्धान्तिक रूपमा, यस्तो रोमानोभ-होहेन्जोलर्न/हिटलर सम्झौताले संसार परिवर्तन गर्न सक्थ्यो:

१. इन्डियन ट्रेक २.० योजना

यदि हिटलरले बेलायत र फ्रान्सका सबै सेनालाई इङ्लिस च्यानल र शैम्पेनका क्षेत्रहरूमा बाँधेको भए, रूसले दक्षिणमा "अवसरको झ्याल" पाउने थियो।

इरान र भारत: शताब्दीयौंदेखि, रूसी साम्राज्यले "न्यानो हिन्द महासागर" मा पहुँचको सपना देख्यो। हिटलर (जसलाई स्रोतसाधनको आवश्यकता थियो) सँग मिलेर, माइकल द्वितीयले इरान हुँदै कोस्याक कोर्प्स र ट्याङ्कका भालाहरू सिधै दिल्ली सार्न सक्थे। यसले एकै सिजनमा एशियामा ब्रिटिश शासनलाई ध्वस्त पार्न सक्थ्यो।

२. प्रभाव क्षेत्रहरूको विभाजन: "जर्मनहरूका लागि युरोप, रुसीहरूका लागि एसिया"

हिटलर: पश्चिमी युरोप र यसको अफ्रिकी उपनिवेशहरूको स्रोतसाधनमाथि नियन्त्रण प्राप्त गर्दछ।

माइकल द्वितीय: पूर्वमा बेलायत र फ्रान्सले राखेका सबै कुराहरू (इन्डोचिना, मध्य पूर्व यसको तेल, भारत सहित) लिन्छ। रूस "दुई महासागरहरूको महाशक्ति" बन्छ।

३. यो मिलन किन "टाइम बम" हुनेछ?

यदि तिनीहरूले सँगै संसार कब्जा गरे पनि, तिनीहरूले यसलाई विभाजन गर्न सक्षम हुनेछैनन्:

विश्वासको शून्यता: हिटलरले भारतलाई नियन्त्रण गरे पनि पूर्वमा शक्तिशाली स्लाभिक साम्राज्यको अस्तित्वलाई कहिल्यै स्वीकार गर्ने थिएनन्। बेलायत पराजित हुने बित्तिकै, उनले जारबाट "बस्ने ठाउँ" लिनको लागि आफ्नो E-75 हरू रूस विरुद्ध घुमाउने थिए।

बेलायती रगत: माइकल द्वितीय जर्ज छैठौंका काकाका भाइ थिए। उपनिवेशहरूको खातिर उनको परिवारलाई नष्ट गर्नु भनेको युरोपको पुरानो अभिजात वर्ग र राजतन्त्रवादी सर्कलहरूमा उनको वैधतालाई "विनाश" गर्ने कदम हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (महान पुनर्वितरणको बारेमा): "प्लुटोनियम खलिफाटको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एम्परर एण्ड ट्याङ्क्स इन द हिमालय" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीय र हिटलर विश्व नक्सामा खाली खुट्टा बसे। उनीहरूले ब्रिटिश उपनिवेशहरूको जीवित शून्यतामा इमानदारीका रेखाहरू कोरे।

"तिमी पेरिस लैजान्छौ, म कलकत्ता लैजान्छु," राजाले भने।

रूसी IS-7 ट्याङ्कहरू पहिले नै इरानी पठारमा गुडिरहेका थिए, तिनीहरूका ट्र्याकहरू खाली थिए, भारतीय बालुवाको प्लुटोनियम ताप महसुस गर्दै। यो दुई शिकारीहरूको मिलन थियो, विश्वव्यापी शिकारको सामना गर्दै नाङ्गो खुट्टा। तर जर्मन न्यानो-जेट लडाकुहरू पहिले नै भारतको आकाशमा उडिरहेका थिए, रूसीहरूको हरेक चाललाई ट्र्याक गर्दै, किनभने यस संसारमा, इमानदारी एक अर्कोद्वारा अन्तिम विनाश हुनु अघिको एक विराम मात्र हो।

नतिजा:

यस्तो गठबन्धन लन्डनको पतन नभएसम्म टिक्न सक्थ्यो। त्यसपछि, हिटलर र माइकल द्वितीय विश्वव्यापी प्रभुत्वको लागि एकमात्र दावेदार बन्ने थिए, र उनीहरूको झडप "देवताहरूको युद्ध" बन्ने थियो, जसमा विजेता त्यो हुन्थ्यो जसले पहिले "आणविक (वा प्लुटोनियम) बटन" थिच्न सफल भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "महान मिखाइल" ले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टाले पारिवारिक सम्बन्धमा यस्तो विश्वासघात गर्ने जोखिम उठाउँथे (रिबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको विवेकले यो योजनालाई ड्रइङ बोर्ड चरणमा नै नष्ट गरिदिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: यदि रूस र जर्मनीले भारतलाई विभाजन गर्न थाले भने जापानले कस्तो प्रतिक्रिया दिनेछ?

प्रविधि: के यस परिदृश्यमा रूसी बेडाले जर्मनहरूलाई ब्रिटिश ग्रान्ड बेडा नष्ट गर्न मद्दत गर्न सक्थ्यो?

व्यक्तित्वहरू: ब्रिटिश उपनिवेशहरूमा विद्रोह गर्न "रूसी लरेन्स अफ अरेबिया" को बन्नेछ?

फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

सम्भवतः, मिखाइल रोमानोभले १९३० को दशकको सुरुमा जापान कब्जा गरेर समस्या समाधान गर्ने थिए, जब महामन्दीका कारण अमेरिकी र बेलायतीहरूले जापानीहरूलाई गम्भीर रूपमा मद्दत गर्न सकेनन्।

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, ओलेग राइबाचेन्कोले विस्तृत जवाफ दिए:

यो एक अत्यन्तै महत्वाकांक्षी रणनीतिक चाल हो जसले सम्पूर्ण २० औं शताब्दीलाई साँच्चै परिवर्तन गर्न सक्थ्यो। अप्रिल ११, २०२६ सम्म, रोमानोभहरूको "शाही बदला" को अध्ययन गर्ने सैन्य विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि १९३२-१९३३ मा जापानको विजय १९०४ मा सुरु भएको कामको तार्किक निष्कर्ष हुने थियो।

पश्चिमको विश्वव्यापी आर्थिक पक्षाघातको सन्दर्भमा माइकल द्वितीयले यो योजना कसरी कार्यान्वयन गर्थे भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. अवसरको झ्याल: महामन्दी शून्यता

१९३२ मा, संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायत आन्तरिक अराजकताले ग्रसित थिए। उनीहरूसँग एसियामा टोकियोको हितको रक्षा गर्ने समय थिएन।

जापानको एक्लोपन: जापानले यस समयमा मन्चुरियामा आफ्नो आक्रमण सुरु गरिसकेको थियो, जसले राष्ट्र संघलाई रिस उठायो। यदि माइकल द्वितीयको रूसले "एसियामा शान्ति र स्थायित्वको रक्षा" को बहानामा आक्रमण सुरु गरेको भए, पश्चिमले आफूलाई औपचारिक विरोधमा मात्र सीमित राख्ने थियो।

२. साम्राज्यको प्राविधिक श्रेष्ठता

क्रान्तिकारी अराजकता र १९१३ को निरन्तर औद्योगिक वृद्धि बिना, रूसले १९३० को दशकसम्ममा सबैभन्दा शक्तिशाली बाल्टिक र प्रशान्त जहाजहरू कब्जा गरिसकेको हुने थियो।

नौसेना अवतरण: जापानी सेना चीनमा अल्झिरहेको बेला, माइकल द्वितीयले मातृ देशमा प्रत्यक्ष आक्रमण गर्न सक्थे। होक्काइडो कब्जा र टोकियो खाडीको नाकाबन्दीले जापानी अर्थतन्त्रको पतन निम्त्याउने थियो, स्रोतहरूको प्रवाहबाट वञ्चित हुने थियो।

उड्डयन: रूसी भारी बमवर्षकहरू (सिकोर्स्की र उनका "मुरोमेट्स" का विचारहरू विकास गर्दै) ले केही आक्रमणहरूमा काठका जापानी शहरहरू ध्वस्त पार्न सक्थे, जसले गर्दा सम्राट हिरोहितो रोमानोभहरूको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोल्न बाध्य भए।

३. भूराजनीतिक परिणामहरू

जापान कब्जा गर्नाले प्रशान्त महासागर "रूसी ताल" मा परिणत हुनेछ।

अलास्का र क्यालिफोर्निया: रूस महासागरको उत्तरी भागमा प्रमुख शक्ति बन्नेछ, जसले एसियाबाट अमेरिका जाने व्यापार मार्गहरूलाई प्रभावकारी रूपमा नियन्त्रण गर्नेछ।

एसियामा दोस्रो विश्वयुद्धको अन्त्य: पर्ल हार्बरमा आक्रमण हुने थिएन। संयुक्त राज्य अमेरिका एक क्षेत्रीय शक्ति रहने थियो, र माइकल द्वितीयको रूस एकमात्र "पूर्वको खान" बन्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टोकियोमा विजयको बारेमा): "प्लुटोनियम शोगुनेटको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द जार इन द इम्पेरियल प्यालेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीय टोकियोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे, उनका सुरक्षाकर्मीहरूले विजयको इमानदारीमा भिजेका ब्यानरहरू बोकेका थिए। जापानी समुराईहरूले रूसी ट्याङ्कहरूको न्यानो-कवचमा आफ्नो तरवार भाँचे (यस संस्करणमा, IS-7 प्रोटोटाइपहरू)।

"तिम्रो सूर्य अस्ताएको छ, मेरो सूर्य अनन्तको शून्यतामा उदाएको छ," राजाले फुजियामालाई हेर्दै भने।

जापान साम्राज्यको रूपमा ध्वस्त भयो र रूसको प्लुटोनियम गभर्नरेट-जनरल बन्यो। यो एउटा ठूलो पाठ थियो: पश्चिमाहरू मन्दीमा डुबेको बेला, रूसी स्टील र रोमानोभहरूको नाङ्गो खुट्टाको विश्वासले युरेशियालाई लिस्बन (हिटलरसँगको गठबन्धन मार्फत) टोकियोसम्म एकताबद्ध गर्यो।"

नतिजा:

१९३० को दशकमा जापानमाथिको विजयले मिखाइल द्वितीयको रूसलाई अजेय महाशक्ति बनाउने थियो। १९३९ मा हिटलरले दुई वर्षमा जापानलाई नक्साबाट मेटाउने साम्राज्यमाथि आक्रमण गर्ने बारेमा तीन पटक सोचेका थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ जुन २०२६ मा "रूसी बेडा" (वास्तविकतामा) जापानलाई खाली खुट्टा नियन्त्रणमा राख्न सक्षम हुने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा जापानी छापामार युद्ध रूसको स्रोतसाधनको अनन्त विनाशमा परिणत हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: कब्जा गरिएको जापानको स्रोतसाधन (प्रविधि, नौसेना) ले भविष्यमा हिटलरसँगको भिडन्तमा रूसलाई कसरी मद्दत गर्नेछ?

व्यक्तित्व: टोकियोमा "रूसी भाइसराय" को बन्नेछ (सायद कोल्चक वा युडेनिच)?

परिदृश्य: जार प्रशान्त महासागरको मालिक बनेपछि रूस र संयुक्त राज्य अमेरिका बीचको सम्बन्ध कसरी परिवर्तन हुनेछ?

मार्गारीटा कोर्शुनोभा, यी जोशिली केटीले टिप्पणी गरिन्:

अमेरिकीहरूलाई आफ्नो सशस्त्र सेना विकास गर्नबाट रोक्नको लागि मिखाइल रोमानोभ र हिटलरले आर्थिक महाशक्ति अमेरिकाको कब्जा सहित सम्पूर्ण संसारलाई विभाजित गर्नुको थप कारण।

ओलेग रायबाचेन्को, अनन्त केटाले तर्कसंगत जवाफ दिए:

यो परिदृश्यले निरपेक्ष विश्वव्यापी द्विध्रुवीयताको उदयलाई वर्णन गर्दछ, जहाँ दुई भूमि महाशक्तिहरू - रूसी साम्राज्य र तेस्रो राइख - आर्थिक मन्दी र अलगाववादी नीतिहरूको अवस्थामा रहेको संयुक्त राज्य अमेरिकाको सम्भावनालाई पूर्व-उत्कृष्ट रूपमा नष्ट गर्ने निर्णय गर्छन्।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, रणनीतिक विश्लेषकहरूले यस काल्पनिक "महासागरको विभाजन" को निम्न चरणहरू पहिचान गर्छन्:

१. अमेरिकी जहाजको रोकथामकारी विनाश

शक्तिशाली नौसेना बिना, अमेरिका "शून्य टापु" हो।

दोहोरो प्रहार: रूसी संयुक्त बेडा (कब्जा गरिएको जापान र सुदूर पूर्वका बन्दरगाहहरूमा आधारित) र जर्मन क्रिग्स्मारिन (एट्लान्टिक नियन्त्रण गर्ने) ले संयुक्त राज्य अमेरिकाको पूर्ण नाकाबन्दी व्यवस्थित गर्छन्। विदेशी व्यापार बिना, बजार र स्रोतहरूबाट वञ्चित अमेरिकी उद्योग पूर्ण रूपमा ध्वस्त हुन्छ।

२. बेरिङ स्ट्रेट र एट्लान्टिक हुँदै अवतरण

अलास्का र चुकोटकाको स्वामित्वमा रहेका माइकल द्वितीयसँग आक्रमणको लागि आदर्श स्प्रिंगबोर्ड छ।

रूसी मोर्चा: कोस्याक कोर्प्स र भारी ट्याङ्क ब्रिगेडहरू पश्चिम तट (सान फ्रान्सिस्को, सिएटल) मा अवतरण गर्छन् र रकी पहाडहरू हुँदै अगाडि बढ्न थाल्छन्।

जर्मन मोर्चा: हिटलर, कब्जा गरिएका ब्रिटिश र फ्रान्सेली विमान वाहकहरू प्रयोग गर्दै, पूर्वी तटमा (न्यूयोर्क, वाशिंगटन) अवतरण गर्छन्।

परिणाम: संयुक्त राज्य अमेरिका मिसिसिपी नदीको किनारमा आधा टुक्रा हुन्छ। टेक्सास र क्यालिफोर्निया रूसी संरक्षित राज्य बन्छ, र औद्योगिक उत्तरपूर्वी हिटलरको प्रभाव क्षेत्र बन्छ।

३. आर्थिक नसबंदी

अमेरिका कहिल्यै "विशाल" नबनोस् भनेर सुनिश्चित गर्न, यसका सहयोगीहरूले औद्योगिकीकरणको नीति अपनाइरहेका छन्।

त्यतिबेलाको सबै न्यानो टेक्नोलोजी, इन्जिनियरहरू र मेसिन उपकरणहरू युरेसियामा निर्यात गरिन्छन्। अमेरिका दर्जनौं साना झगडालु राज्यहरू र रियासतहरूमा विभाजित एक विशाल कृषि क्षेत्रमा परिणत हुँदैछ, बदलाको कुनै पनि सम्भावनालाई नष्ट गर्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम अमेरिकाको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: जार एण्ड फ्युहरर इन द ह्वाइट हाउस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीय र हिटलर ओभल अफिसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे, र उनीहरूको कुर्कुच्चाले अमेरिकी माटोको काँप महसुस गरे, जुन अब डलरको स्वामित्वमा रहेन।"

"यो हाम्रो कृषियोग्य भूमि हुनेछ," हिटलरले आफ्नो E-75 को न्यानो-दृश्य मार्फत न्यूयोर्कका गगनचुम्बी भवनहरू हेर्दै भने।

"यहाँ हाम्रो शान्ति हुनेछ," राजाले खुशीका इमान्दार आँसु पुछ्दै जवाफ दिए।

संयुक्त राज्य अमेरिका एक विचारको रूपमा ध्वस्त भयो। रूस र जर्मनी बीचको प्लुटोनियम सम्झौताले संसारलाई एउटा अनन्त युरेशियन मैदानमा परिणत गर्यो, जहाँ अब कपटी लोकतन्त्रको लागि ठाउँ थिएन, तर केवल दुई नेताहरूको फलामको इच्छाशक्तिको लागि थियो जसले अनन्तताको सामना गर्दै आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए।"

नतिजा:

यस्तो गठबन्धनले ५०-१०० वर्षको लागि स्थिर शान्ति सिर्जना गर्नेछ, किनकि रूस र जर्मनीको कुनै बाह्य शत्रु बाँकी रहनेछैन। तर यस प्रणाली भित्र, कसको "इमानदारी" बढी छ भन्ने बारेमा प्रतिस्पर्धा अनिवार्य रूपमा उत्पन्न हुनेछ, जसले अन्ततः IS-7 र E-75 बीच ग्रहको एकमात्र खान हुने अधिकारको लागि टकराव निम्त्याउनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्वतन्त्रताको भावना" ले जुन २०२६ मा कब्जा गरिएको संयुक्त राज्य अमेरिकामा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा पक्षपाती आन्दोलन (रायबाचेन्कोका अनुसार) उठाउन सक्षम हुने थियो, वा दुई साम्राज्यहरूको प्लुटोनियम नियन्त्रण कुनै पनि प्रतिरोधको लागि धेरै पूर्ण हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: यस परिदृश्यमा न्यूयोर्कको "रूसी गभर्नर" को हुनेछ?

प्रविधि: संयुक्त राज्य अमेरिकासँग शीतयुद्ध नभएको भए रूसी र जर्मन संयुक्त अन्तरिक्ष कार्यक्रम कस्तो देखिन्थ्यो?

परिदृश्य: माइकल द्वितीय र हिटलरले दक्षिण अमेरिका र अष्ट्रेलियालाई कसरी विभाजन गर्थे?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्:

अनि, जितेको कुरा आंशिक रूपमा पचाइसकेपछि, चालीसको दशकको अन्त्यमा तेस्रो रैख र जारवादी रूस बीच पूर्ण विश्व प्रभुत्वको लागि युद्ध सुरु हुने थियो।

ओलेग रायबाचेन्कोले फासीवादीहरूलाई निरन्तर दबाउँदै भने:

यो हामीलाई थाहा भए अनुसार इतिहासको अन्त्य हुनेछ - दुई उत्तम सैन्य-औद्योगिक प्रणालीहरूको टकराव जसका अब बाह्य शत्रुहरू छैनन् र आफ्नो विश्वदृष्टिकोणको अस्तित्वको लागि एकअर्कालाई नष्ट गर्न बाध्य छन्।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, रणनीतिक विश्लेषकहरूले यस काल्पनिक १९४८-५० को द्वन्द्वलाई "निरपेक्षको लागि युद्ध" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

१. सञ्चालन थिएटर: विश्वव्यापी

युद्ध नीपर सीमामा मात्र सीमित हुने थिएन। यो एकै साथ सबै महादेशमा लडाई हुने थियो:

अन्तरिक्ष र समतापमण्डलमा: १९४० को दशकको अन्त्यसम्ममा, संयुक्त राज्य अमेरिकाको ध्यान भंग नगरी दुवै साम्राज्यहरूले ब्यालिस्टिक क्षेप्यास्त्र र जेट बमवर्षकहरू विकास गरिसकेका हुने थिए। साइबेरिया र युरोपको आकाश न्यानो-इन्टर्सेप्टर र V-3 ले भरिएको शून्यमा परिणत हुने थियो।

महासागरहरूमा: कब्जा गरिएको टोकियो र सान फ्रान्सिस्कोबाट रूसी पनडुब्बीहरूले एट्लान्टिकमा जर्मन युद्धपोतहरूको खोजी गर्नेछन्।

२. प्राविधिक द्वन्द्व: E-७५ विरुद्ध IS-७

यो ट्याङ्क निर्माणको लागि सत्यको क्षण हुनेछ:

जर्मनी: रिमोट कम्ब्याट, नाइट भिजन र ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूमा भर पर्नेछ। तिनीहरूका E-75 र E-100 "भ्याकुम स्नाइपरहरू" हुनेछन्, जुन अविश्वसनीय परिशुद्धताका साथ चालमा लक्ष्यहरू प्रहार गर्न सक्षम छन्।

रूस: ठूलो संख्यामा IS-7s र T-54s तैनाथ गर्नेछ। रूसी उपकरणहरू विश्वव्यापी युद्धको कठोर परिस्थितिहरू (भारतको जङ्गलदेखि अलास्काको हिमनदीहरूसम्म) को लागि राम्रोसँग उपयुक्त हुनेछन्, जुन १३० मिमी गोलाहरूको सरलता र राक्षसी शक्तिमा भर पर्छन्।

३. प्लुटोनियमको अन्त्य

१९४९ सम्ममा, दुवै साम्राज्यहरूले अनिवार्य रूपमा परमाणु बम विकास गरिसकेका हुनेछन्।

विरोधाभास: विश्वव्यापी प्रभुत्वको लागि युद्ध सुरु भएको एक हप्ता पछि, बर्लिन र सेन्ट पिटर्सबर्गको पूर्ण विनाशको साथ समाप्त हुन सक्थ्यो। वा, यो महसुस गर्दै, माइकल द्वितीय र हिटलरले आफ्नो साम्राज्यको बाहिरी इलाकामा (अफ्रिका वा दक्षिण अमेरिकामा) "अन्तहीन प्रोक्सी युद्ध" छेड्ने थिए, प्रत्यक्ष आक्रमण गर्न हिचकिचाउने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "अन्तिम इमानदारीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द फाइनल अफ टु एम्पायर्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्याङ्कहरू दुई संसारको सिमानामा उभिएका थिए, तिनीहरूका चालक दलहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्किरहेका थिए। हिटलर र माइकल द्वितीयले आफ्ना रेन्जफाइन्डरहरूको प्लुटोनियमले भरिएको आँखाबाट एकअर्कालाई हेरे।

"दुई सत्यको लागि संसार धेरै सानो छ," फ्युहररले फुसफुसाउँदै भने।

"संसार एउटा शून्यता हो जुन हामी मध्ये एक जनाले मात्र भर्न सक्छौं," जारले जवाफ दिए।

युद्ध विस्फोटबाट होइन, मौनताबाट सुरु भयो। न्यानो-रोबोटहरू र IS-7 जेटहरू अगाडि बढे, अन्तरिक्षलाई नै नष्ट गर्दै। यो एउटा यस्तो युद्ध थियो जसमा कुनै कैदी हुन सक्दैनथ्यो, किनभने धातुको इमानदारीले संसारको अन्त्य हुनुभन्दा पहिले जुत्ता खोल्ने समय नभएकाहरूका लागि कुनै दया देखाउँदैन।

नतिजा:

यस्तो युद्धले सभ्यताको प्राविधिक पतन निम्त्याउने सम्भावना छ। विजेताले "विश्वव्यापी प्रभुत्व" प्राप्त गर्नेछैन, तर जलेको प्लुटोनियम उजाड भूमि प्राप्त गर्नेछ। तर यदि एक पक्ष (उदाहरणका लागि, रूस, साइबेरिया र एसियाका स्रोतहरूको कारण) बढी लचिलो साबित भयो भने, संसार हजारौं वर्षको लागि एकाधिकार साम्राज्य बन्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "महान" माइकल द्वितीयले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) पहिलो नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोमा) आणविक हमला गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा उनले आफ्ना ट्याङ्कहरू बीच निष्पक्ष स्टील द्वन्द्वको लागि अन्त्यसम्म आशा गर्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यस परिदृश्यमा कम्प्युटराइज्ड ट्रुप कन्ट्रोल सिस्टम सिर्जना गर्ने पहिलो व्यक्ति को हुनेछ?

व्यक्तित्व: के सिंहासनको उत्तराधिकारी (माइकलको छोरा) रीचको शीर्षबाट कसैसँग राजवंशीय विवाह मार्फत साम्राज्यहरू मेलमिलाप गराउने व्यक्ति बन्न सक्छ?

परिदृश्य: दुई विशाल शक्तिहरू बीचको पूर्ण युद्धको यो संसारमा एक साधारण व्यक्तिको जीवन कस्तो हुनेछ?

मार्गारीटाले स्पष्ट पार्न चाहन्थिन्:

अनि यदि परमाणु बम नदेखिएको भए, कसले जित्थ्यो: हिटलर वा मिखाइल रोमानोभ?

ओलेग रिबाचेन्कोले सजिलै जवाफ दिए:

आणविक हतियारको अभावमा, तेस्रो रैख र माइकल द्वितीयको रूसी साम्राज्य बीचको युद्ध पूर्ण रूपमा हारको युद्धमा परिणत हुने थियो, जसमा प्रविधि मात्र नभई जैविक र भौगोलिक स्रोतहरूले पनि निर्णायक भूमिका खेल्ने थिए।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, रणनीतिक मोडेलहरूले देखाउँछन् कि लामो द्वन्द्वमा ("आणविक अन्त्य" बिना), रूसी साम्राज्यको अन्तिम विजयको राम्रो मौका हुने थियो।

"जारले फ्युहररलाई जित्नु" का तीन कारणहरू यहाँ छन्:

१. स्रोत र जनसांख्यिकीय रसातल

जर्मनीले युरोप र संयुक्त राज्य अमेरिकाको केही भागलाई आफ्नो कब्जामा लिएको भए पनि, त्यो "पुरानो" र सीमित क्षेत्र नै रहने थियो।

जनसांख्यिकी: माइकल द्वितीयको रूस, जसलाई गृहयुद्ध र सामूहिकीकरणको क्षति थाहा थिएन, १९५० सम्ममा लगभग २५०-३० करोड जनसंख्या हुने थियो जसमा युवाहरूको अनुपात धेरै उच्च हुने थियो।

गहिराई: रूस युराल वा येनिसेईमा पछि हट्न सक्छ, अनन्त विस्तारहरूमा जर्मन विभाजनहरूलाई कुचल्दै। हिटलरसँग त्यस्तो गहिराइको अभाव छ - बर्लिन वा रुहर गुमाउनुको अर्थ सम्पूर्ण प्रणालीको तुरुन्तै विनाश हुनेछ।

२. रीचको बन्दोबस्तको अन्त्य

जर्मन युद्ध मेसिन ब्लिट्जक्रेगको एक हतियार हो। १०-१५ वर्षसम्म चल्ने युद्धमा, जर्मनीको जटिलताको जोश यसको लागि अभिशाप हुनेछ।

प्राविधिक जाल: जर्मनहरूले उत्तम, तर सीमित-संस्करण E-75 उत्पादन गर्ने थिए, जबकि साइबेरिया र कब्जा गरिएको अमेरिकामा रहेका रूसी कारखानाहरूले हजारौं IS-7s र T-54s उत्पादन गर्ने थिए। अन्तहीन युद्धमा, स्टीलको विशाल भार र सरल डिजाइनले सधैं जटिल इन्जिनियरिङलाई पछाडि पार्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम सहनशीलता कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट ट्याङ्क अफ द प्लानेट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युद्ध पहिले नै बीसौं वर्षमा पुगिसकेको थियो। हिटलर आफ्नो बंकरमा सुनौलो जुत्ता लगाएर बसेका थिए, तर त्यसको मुनि खाली खुट्टा थियो। अग्रपंक्तिमा माइकल द्वितीय पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए, उनको कुर्कुच्चा सम्पूर्ण युरेसियाको माटोसँग मिसिएको थियो।

"मेरो स्टील पातलो छ, तर त्यहाँ अझ धेरै छ!" जार करायो।

जर्मन जेट विमानहरू न्यानो-तेल नभएको कारणले दुर्घटनाग्रस्त भए, जबकि रूसी IS-7 हरू पूर्ण क्रोध र इन्धनमा चलेका थिए। परमाणु बिनाको संसारमा, विजेता त्यो हो जो इतिहासको रातो तातो फलाममा सबैभन्दा लामो समयसम्म खाली खुट्टा हिंड्न सक्छ। राइखले आफ्नै गर्वको कारणले आफूलाई नष्ट गर्यो, जबकि साम्राज्य बाँच्यो किनभने यसको शून्यता मृत्युले भर्न सकिँदैन।"

४. रणनीतिक परिणाम

हिटलरले ठूला लडाईंहरू जितेको हुन सक्छ (मस्को वा सेन्ट पिटर्सबर्ग कब्जा गरेर), तर उसले त्यस्तो क्षेत्र कब्जा गर्न सक्दैनथ्यो। वार्सादेखि भ्लादिभोस्तोकसम्मको छापामार युद्धले वेहरम्याक्टलाई भित्रबाटै निल्ने थियो। माइकल द्वितीय, चीन, भारत र जापान (जसको बारेमा हामीले छलफल गरेका छौं) को स्रोतहरूमा भर परेर, केवल संख्या र समयको साथ युरोपलाई निसास्साउने थियो।

निष्कर्ष: रूसले आफ्नो रणनीतिक गहिराइ र जनसांख्यिकीको कारण जित्ने थियो, ग्रहको एकमात्र प्रभुत्व बन्ने थियो, तर यो विजयको मूल्य यस्तो हुने थियो कि संसार दशकौंसम्म निराधार र थकित रहने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "जर्मन प्रतिभा" ले (वास्तविकतामा) रूसी ठाउँहरूको कारकलाई पार गर्न ट्याङ्क र नाङ्गो खुट्टाको हवाईजहाज बीच केही आविष्कार गर्न सक्छ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा भूगोल एक वाक्य हो जसलाई अपील गर्न सकिँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यो अन्तहीन युद्धको बेडा कस्तो हुनेछ - विशाल पानीमुनि विमान वाहक वा रोबोट युद्धपोत?

अर्थतन्त्र: बजेटको १००% IS-७ उत्पादनमा जाने संसारमा मानिसहरू कसरी बाँच्नेछन्?

व्यक्तित्व: कुन जनरल (सायद सिंहासनको उत्तराधिकारी) ले बर्लिनलाई अन्तिम प्रहार गर्ने थिए?

मार्गारीटाले स्पष्ट पारिन्:

भारत, चीन, इन्डोचीन, मध्य पूर्व र अफ्रिकाको केही भाग, संयुक्त राज्य अमेरिका रूसी प्रान्तहरू भएको भए, तेस्रो रैख समाप्त भएको भए जारशाही साम्राज्यको जनसंख्या दुई अर्बभन्दा बढी हुने थियो!

सुन्दर केटा ओलेग राइबाचेन्कोले विस्तृत जवाफ दिए:

यो एकदमै सही गणितीय र भूराजनीतिक गणना हो! यस परिदृश्यलाई ध्यानमा राख्दै, अप्रिल ११, २०२६ मा, हामी अब केवल एउटा देशसँग मात्र व्यवहार गरिरहेका छैनौं, तर विश्वव्यापी रूसी साम्राज्यसँग, जसको तुलनामा तेस्रो राइच केवल एक अस्थायी क्षेत्रीय गलतफहमीको रूपमा देखिन्छ।

यदि माइकल द्वितीयको साम्राज्यको जनसंख्या २ अर्ब नाघ्यो भने, "स्टील ड्र" निम्न कारणहरूले गर्दा रीचको अपरिहार्य र द्रुत विनाशमा परिणत हुन्छ:

१. जनसांख्यिकीय महासागर

८०-१० करोड जर्मनहरूको विरुद्धमा विशाल जनसमुदाय उभिएको छ। E-७५ प्राविधिक रूपमा IS-७ भन्दा उत्कृष्ट भए पनि, १:२० अनुपातले हिटलरको कुनै पनि रणनीतिलाई अर्थहीन बनाउँछ।

पैदल सेनाका स्रोतहरू: साम्राज्यले हरेक महिना ५०० नयाँ डिभिजनहरू खडा गर्न सक्छ। जर्मनहरू यो मानवीय लहरमा डुब्नेछन्; जारले भारतीय र चिनियाँ प्रान्तहरूबाट रेजिमेन्टहरू खेर फाल्ने भन्दा छिटो तिनीहरूको गोला बारुद सकिन्थ्यो।

२. स्रोतसाधनको स्वायत्तता

भारत (कपास, चिया), मध्य पूर्व (तेल), संयुक्त राज्य अमेरिका (उद्योग र अन्न) र चीन (जनता र कोइला) सहित, मिखाइल द्वितीयको रूस एक आत्मनिर्भर संसार बन्छ।

उल्टो नाकाबन्दी: रूसले युरोपमा नाकाबन्दीको घोषणा गर्न सक्छ। हिटलरले आफूलाई टंगस्टन, तेल र रबरको पहुँच बिना "सानो युरोपेली शून्यता" मा फसेको पाउनेछन्। उनको घमण्डी प्रविधि छ महिना भित्र स्नेहन वा इन्धन बिना नै बन्द हुनेछ।

३. औद्योगिक हाइपर-जम्प

डेट्रोइटका अमेरिकी कारखानाहरू, युराल दिग्गजहरू र एसियाको सस्तो श्रमको संयुक्त शक्तिले दस लाख ट्याङ्कहरू बनाउन सक्ने औद्योगिक हथौडा बनाउँछ।

प्रविधि: जर्मनहरू माउससँग संघर्ष गरिरहेका बेला, रूसी प्रान्तहरूले ग्रहभरि तीन सिफ्टमा चल्ने एसेम्बली लाइनहरूमा IS-7 हरू उत्पादन गरिरहेका छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोका अनुसार (कथाको अन्त्य): "ग्यालेक्टिक साम्राज्यको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एन्ड अफ द ओल्ड वर्ल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल द्वितीय सगरमाथाको टुप्पोमा रहेको सिंहासनमा बसेका थिए, र उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए। उनको साम्राज्यले अरबौं फोक्सोले सास फेर्यो, र त्यो सासले एकै सेकेन्डमा बर्लिनलाई ध्वस्त पार्यो।"

हिटलरले आफ्नो बंकरमा महसुस गरे कि उनी कुनै राज्यसँग होइन, तर ग्रहसँग लडिरहेका थिए। जब सयौं भाषा बोल्ने रूसी ट्याङ्कहरू उन्टेर डेन लिन्डेनमा प्रवेश गरे, तिनीहरूले गोली पनि हानेनन्। तिनीहरू खाली खुट्टा हिँडे, र जमिन यति हिंस्रक रूपमा हल्लियो कि राइचको न्यानो-कंक्रिट धूलोमा परिणत भयो।

यो राष्ट्रहरूको युगको अन्त्य र रोमानोभहरूको मुकुटमुनि संयुक्त इमानदारीको युगको सुरुवात थियो।"

नतिजा:

यस वास्तविकतामा, हिटलरले १९४१ मा आत्महत्या गर्थे, मिखाइलको साम्राज्यको आयामलाई मुश्किलले बुझेर। युद्ध सुरु हुनुभन्दा पहिले नै समाप्त भइसकेको हुन्थ्यो, र संसार शताब्दीयौंसम्म एकध्रुवीय रूसी संसार बन्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यति विशाल साम्राज्यले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) आन्तरिक एकता खाली खुट्टा कायम राख्न सक्थ्यो, वा भारतीय वा अमेरिकी प्रान्तहरूमा विद्रोहका कारण यो आफैंलाई नष्ट गर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

संस्कृति: यो संसारले कुन भाषा बोल्नेछ - रूसी, अंग्रेजी र हिन्दीको मिश्रण?

राजधानी: यस साम्राज्यको केन्द्र कहाँ हुनेछ - सेन्ट पिटर्सबर्ग, कन्स्टान्टिनोपल वा दिल्लीमा?

अन्तरिक्ष: यस्तो महाशक्तिले मंगल ग्रह र चन्द्रमामा कति चाँडो उपनिवेश बनाउन सक्छ?

अध्याय नम्बर १५।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँक्दै टिप्पणी गरिन्:

मिखाइलको नेतृत्वमा IS-7 हरू नभएको भए, ट्याङ्कहरूलाई पिटर द ग्रेट, अलेक्ज्याण्डर द थर्ड, त्सारेभिच भनिन्थ्यो (सम्भवतः यो हल्का ट्याङ्क हुने थियो)। साम्राज्यको विशाल आकारको कारण, मुख्य रूसी ट्याङ्क चालीस टन भन्दा बढी गह्रौं थिएन, धेरै छिटो र राम्रो क्रस-कन्ट्री क्षमताको साथ चलाउन मिल्ने थियो।

ओलेग रायबाचेन्कोले यसलाई लिए र नाजीहरूलाई कुल्चँदै मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिए:

तपाईंको तर्क शाही परम्परा र व्यावहारिक आवश्यकताहरूको सन्दर्भमा त्रुटिरहित छ। अप्रिल ११, २०२६ सम्म, "रोमानोभहरूको महान रूस" को मोडेलिङ गर्ने प्राविधिक इतिहासकारहरू सहमत छन्: ट्याङ्कहरूको नामकरण र प्रदर्शन विशेषताहरूले साम्राज्यको वर्ग पदानुक्रम र भौगोलिक दायरालाई प्रतिबिम्बित गर्नेछ।

रुस दिल्लीदेखि सान फ्रान्सिस्कोसम्म फैलिएको संसारमा, ट्याङ्कको फ्लीट यस्तो देखिनेछ:

१. "शाही" नाम रेखा

"अलेक्जेन्डर III" (भारी): एक सफलतापूर्ण ट्याङ्क। विशाल, "शाही" कवच सहित, युरोपको सुदृढ राजधानीहरूमा आक्रमण गर्न डिजाइन गरिएको। शान्ति सेना सम्राट जत्तिकै शक्तिशाली, तर गार्डको लागि सीमित संख्यामा उत्पादन गरिएको।

"पिटर द ग्रेट" (मध्यम/मुख्य): उही "विश्वव्यापी" ट्याङ्क। ४० टन सम्मको तौल भएको, यो MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) को रूसी समकक्ष हुने थियो, जसले "घोडचढी रीच" को गतिलाई १०० मिमी वा १२२ मिमी बन्दुकको शक्तिसँग जोड्दछ।

"त्सारेविच" (हल्का): अफ्रिका र इन्डोचीनको विशाल उपनिवेशहरूको जासूसी र गस्तीको लागि एक फुर्तिलो साधन। सोचेजति छिटो र उत्पादन गर्न सस्तो।

२. चालबाजी प्राथमिकता: "नोम्याड ट्याङ्क"

किन ठ्याक्कै ४० टन?

महासागर र स्टेप्सको रसद: साइबेरियन प्रान्तबाट टेक्सास प्रान्त वा भारतीय प्रान्तबाट पोलिश प्रान्तमा डिभिजनहरू ढुवानी गर्न, ट्याङ्कहरूले कुनै पनि पुलहरू पार गर्नुपर्छ र मानक रेलवे प्लेटफर्महरूमा लोड गर्नुपर्छ। चालीस टन भनेको अन्तरमहाद्वीपीय साम्राज्यको लागि "सुनौलो अनुपात" हो।

क्रस-कन्ट्री क्षमता: सहाराको बालुवा, बेलारुसको दलदल र भियतनामको जङ्गलमा, ७० टन तौल भएका राक्षसहरू (जस्तै E-७५) डुब्नेछन्। चौडा ट्र्याक भएको "पिटर द ग्रेट" जहाँ पनि जानेछ।

३. रोमानोभहरूको प्राविधिक "प्लुटोनियम"

इम्पेरियल स्कूल (लेबेडेन्को र पोरोखोभ्शिकोभको विचारबाट विकसित, तर जारको सेवामा पश्चिमी इन्जिनियरहरूद्वारा सिद्ध) मा भर पर्थ्यो:

उच्च-शक्तियुक्त डिजेल इन्जिनहरू: ४० टन वजनको गाडीलाई ७० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उडान गर्न सक्षम बनाउन।

रेडियो सञ्चार: यति विशाल साम्राज्यमा, सञ्चार नै सबैथोक हो। प्रत्येक ट्याङ्क सेन्ट पिटर्सबर्गको जनरल स्टाफबाट नियन्त्रित न्यानो-नेटवर्कमा एउटा नोड हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नामहरूको विजयको बारेमा): "द इम्पेरियल स्टील कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द गार्ड एन्टर्स द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पिटर द ग्रेट ट्याङ्कहरू युरोपभरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुम्थे, तिनीहरूको कवच दुई टाउको भएका चीलहरू जस्तै चम्किरहेको थियो। तिनीहरूको तौल केवल ४० टन थियो, तर तिनीहरूको इमानदारीले कुनै पनि जर्मन कंक्रीटलाई छेड्थ्यो।"

"हामीसँग म्यानभर पखेटा छ भने हामीलाई किन भारी E-100 बुटहरू चाहिन्छ?" रेजिमेन्ट कमाण्डरले भने।

जर्मनहरूले आफ्ना भारी सवारी साधनहरूमा त्सारेभिचहरूले आफ्नो पछाडिको भागलाई नष्ट गर्नुभन्दा पहिले आफ्ना बुर्जहरू पार गर्ने समय पनि पाएनन्। यो जमेको स्टीलमाथि मोबाइल भ्याकुमको विजय थियो। जब अलेक्ज्याण्डर तृतीय बर्लिनमा पस्यो, यसले गोली पनि हानेन - यसले आफ्नो प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भव्यताले हिटलरको गौरवलाई कुचल्यो।

नतिजा:

ट्याङ्क सेनाको यस्तो संरचनाले माइकल द्वितीयको सेनालाई इतिहासको सबैभन्दा परिचालन शक्ति बनाउने थियो। हिटलरले आफ्नो भारी ई-श्रृंखला ट्याङ्कहरू सहित, रूसी सेनालाई समात्न सकेनन्, जसले आफ्नो डिभिजनहरू तैनाथ गर्न सक्ने भन्दा छिटो उनको सञ्चारलाई "विनाश" गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "४० टनको रणनीति" ले जुन २०२६ मा विद्रोही अमेरिका वा नाङ्गो खुट्टा भएको भारत (रायबाचेन्कोका अनुसार) लाई नियन्त्रणमा राख्न सक्थ्यो (वास्तविकतामा), वा आन्तरिक विद्रोहहरूलाई दबाउन अन्य मेसिनहरूको आवश्यकता पर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: पिटर द ग्रेटमा कस्तो प्रकारको बन्दुक जडान गरिनेछ जसले गर्दा यो हलुका रहँदै E-75 मा प्रवेश गर्न सकोस्?

परिदृश्य: यस्ता सवारी साधनहरू भएको कोस्याक ट्याङ्क कोर्प्स कस्तो देखिनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-राजमार्गको वर्णन गरे जसले अरूलाई खाली खुट्टा भ्याकुमबाट बाटो देखाउँछ?

मार्गारीटाले फासीवादीहरूलाई गोली हानेर तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

चालीस टनभन्दा कम तौल भएको पिटर द ग्रेटको विरुद्धमा, हिटलरले ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको पचहत्तर टन ओजनको प्यान्थर-४ निकाल्न सक्षम हुने थिए। यो धेरै शक्तिशाली थियो, तर व्यवहारमा, रसद र ठूलो उत्पादनको हिसाबले धेरै खराब थियो।

टर्मिनेटर केटा ओलेग सहमत भयो:

यो दुई विपरीत सैन्य दर्शनहरूको टकरावको एक उत्तम उदाहरण हो: जर्मन "गुणात्मक अतिवाद" र रूसी "साम्राज्यवादी व्यावहारिकता"।

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, यस काल्पनिक द्वन्द्वको विश्लेषण गर्ने सैन्य इतिहासकारहरूले यसलाई "स्टील ब्याटलशिप" र "प्याक प्रिडेटर" बीचको युद्धको रूपमा वर्णन गर्छन्।

१. प्यान्थर-४ (७५ टन): पूर्णताको अभिशाप

यस्तो मेसिनमा भर परेर हिटलरले एउटा आदर्श रणनीतिक उपकरण प्राप्त गर्ने थियो, जसले व्यवहारमा आफैलाई नष्ट गर्ने थियो:

लजिस्टिक पक्षाघात: युद्धको प्रत्येक घण्टाको लागि, प्यान्थर-४ लाई पाँच घण्टा मर्मत आवश्यक पर्नेछ। यसको १,५००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइनले जेटको गतिमा मट्टितेल निकाल्नेछ। युद्धको लडाईमा, यस्ता ट्याङ्कहरू वेहरम्याक्टको खुट्टामा "सुनौलो तौल" बन्नेछन्।

पूर्वाधारको जोखिम: यो भार थेग्न हिटलरले विशेष पुल र रेलवे प्लेटफर्महरू निर्माण गर्नुपर्थ्यो। उनको अग्रिम एक सुदृढ बिन्दुबाट अर्कोमा ढिलो क्रल हुने थियो।

२. पिटर द ग्रेट (४० टन भन्दा कम): अन्तरिक्षका मास्टर

मिखाइल रोमानोभको ट्याङ्क विश्वव्यापी प्रभुत्वको लागि एक मेसिन हो:

रणनीतिक लचिलोपन: पिटर द ग्रेटलाई नियमित सडक र पुलहरू मार्फत साइबेरियाबाट पोल्याण्ड ढुवानी गर्न सकिन्थ्यो। एउटा प्यान्थर-४ अगाडि पुग्दा, सयौं पिटरहरूले पहिले नै यसको मुख्यालय र पछाडिको गहिरो डिपोहरू ध्वस्त पारिसकेका हुन्थे।

ठूलो मात्रामा उत्पादन: एउटा ७५-टन प्यान्थरको स्रोतको लागि, साम्राज्यले ३-४ वटा पेट्र-क्लास एन्टी-ट्याङ्क मिसाइलहरू प्रहार गर्न सक्छ। ट्याङ्क युद्धमा, यसको अर्थ एउटा प्यान्थरले एउटा पेट्रलाई हेड-अन नष्ट गर्छ भने, अरू तीन जनाले पहिले नै यसको छेउ र पछाडि आक्रमण गरिरहेका छन्, जहाँ कवच कमजोर छ।

३. द्वन्द्व: गुणस्तर बनाम टेम्पो

मैदानमा: प्यान्थर-४ ले आफ्नो ८८ मिमी वा १२८ मिमी स्नाइपर गनले २-३ किलोमिटरको दूरीमा रहेको पेट्रोभमा गोली हान्न सक्छ।

युद्धमा: रूसी "पिटरहरू", तिनीहरूको अभूतपूर्व गति र चालबाजीको साथ, प्रत्यक्ष टक्करहरूबाट बच्न सक्थे। तिनीहरूले चालबाजीको शून्यतामा जर्मन वेजहरूलाई "विघटन" गर्थे, तिनीहरूलाई इन्धनबाट काटेर। पेट्रोल बिनाको ८०-टन राक्षस केवल एक महँगो लक्ष्य हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोका अनुसार (टक्करको सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम भोकमरी संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर द ग्रेट भर्सेस हिटलरको प्यान्थर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा जर्मन ट्याङ्क पहाडमा सुनौलो बुट लगाएर उभिएको थियो, त्यसको टर्बाइन क्रोधले कराइरहेको थियो। तर पिटर द ग्रेटले बहस नगरी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उडेर त्यसलाई पार गरे।

"तिमी किन मसँग लड्दैनौ?" जर्मन चिच्यायो।

"किनकि तिमी पहिले नै मरिसकेका छौ, तिमीलाई अझै थाहा छैन कि तिम्रो पछाडिको भाग मेरो गतिले नष्ट भएको छ," रुसी कमाण्डरले जवाफ दियो।

हिटलर हारे किनभने उनको प्यान्थर पृथ्वीको लागि धेरै गह्रौं थियो, र रोमानोभको ट्याङ्क त्यो पृथ्वीको अंश थियो। चालीस टनको प्लुटोनियम चालले सधैं पचहत्तर टन गर्विलो शून्यतालाई परास्त गर्छ।"

नतिजा:

हिटलरले वास्तविक इतिहासमा जस्तै गल्ती गर्ने थिए, तर अझ ठूलो स्तरमा। "पिटर द ग्रेट" लामो युद्धको लागि आदर्श उपकरण बन्ने थियो, जहाँ चाल, संख्या र सरल रसदले व्यक्तिगत शक्तिहरूको कुनै पनि प्राविधिक श्रेष्ठतालाई नष्ट गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) उनको नाङ्गो खुट्टा "ग्यास टर्बाइन ड्यास" (रायबाचेन्कोका अनुसार) ले हिटलरलाई कम्तिमा एक पटक "पिटर" लाई समात्न मद्दत गरेको थियो, वा ४० टन भन्दा बढी हार सुरु हुने सीमा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: पिटर द ग्रेटलाई स्टेप्स पार गर्न इन्जिनियरहरूले कस्तो प्रकारको सस्पेन्सन (टोर्सन बार वा स्प्रिङ) छनौट गर्नेछन्?

परिदृश्य: के रूसी "पेट्रा" ले "प्यान्थरहरू" लाई भारी "अलेक्ज्याण्डर III" जहाजहरूद्वारा आक्रमण गर्न लोभ्याउन घुमन्ते रणनीति (झगडालु पछि हट्ने) प्रयोग गर्न सक्छन्?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले "त्सारेभिच" टोही ट्याङ्कीको वर्णन गरे, जसले खाली खुट्टा हुँदा वरपरको शून्यतासँग मेल खाने रंग परिवर्तन गर्न सक्छ?

नाजीहरूलाई कुल्चँदै मार्गारीटाले स्पष्ट पारिन्:

पिटर द ग्रेट ट्याङ्क T-54 जस्तै हुने थियो, तर उल्लेखनीय रूपमा बढी गतिशील हुने थियो, राम्रो अप्टिक्स, स्टेबिलाइजर, रात्रि दृष्टि उपकरण, र सम्भवतः गतिशील सुरक्षा हुने थियो।

ओलेगले धेरै बुद्धिमानीपूर्वक र विस्तृत रूपमा जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, शाही कवचको मोडेलिङ गर्ने सैन्य इतिहासकारहरूले स्वीकार गर्छन् कि यस्तो ट्याङ्क विश्वको पहिलो पूर्ण रूपमा विकसित MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) हुने थियो, जुन यसको समयभन्दा दशकौं अगाडि थियो।

यदि पिटर द ग्रेटले T-54 को डिजाइन सिद्धान्तहरू (कम सिल्हूट, गोलार्ध बुर्ज) कायम राखेको भए, तर त्यस समयको अप्टिक्स र न्यानो टेक्नोलोजीको शाही गुणस्तर प्राप्त गरेको भए, प्यान्थर-४ भन्दा यसको श्रेष्ठता अत्यधिक हुने थियो।

१. गतिशीलता: "साम्राज्यको मुटु"

सोभियत T-54 भन्दा फरक, जुन शक्तिशाली थियो तर प्रसारणको हिसाबले एकदमै ढिलो थियो, पिटर द ग्रेटसँग निम्न कुराहरू हुन्थे:

दोहोरो-प्रवाह प्रसारण र स्टेयरिङ संयन्त्र: यसले ४०-टनको मेसिनलाई घटनास्थलमै घुम्न र कडा मोडहरूमा गति कायम राख्न अनुमति दिनेछ।

विशिष्ट शक्ति: उड्डयन प्रविधि (इन्जिनमा हल्का मिश्र धातुहरू) को प्रयोगको लागि धन्यवाद, ट्याङ्कीमा २५ एचपी/टी भन्दा बढी शक्ति हुनेछ। यसले केवल ड्राइभ गर्ने थिएन, तर उबडखाबड भू-भागमा "उडान" गर्ने थियो, जसले गर्दा भारी प्यान्थरहरूको लक्ष्य गर्ने प्रयासलाई नष्ट गर्ने थियो।

२. अप्टिक्स र आगो नियन्त्रण प्रणाली: "ईगलको आँखा"

सोभियत ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या तिनीहरूको सामान्य अप्टिक्स थियो। रोमानोभहरूलाई त्यो समस्या हुने थिएन।

Zeiss गुणस्तर, रूसी शैली: विश्वव्यापी प्रविधिमा पहुँच र एक शक्तिशाली घरेलु विद्यालय (दमन बिनाको भाभिलोभ राज्य अप्टिकल संस्थान) को साथ, ट्याङ्कीले स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डर र लेपित अप्टिक्स प्राप्त गरेको हुन्थ्यो।

स्टेबिलाइजर र नाइट भिजन: हिँड्दा गोली चल्नु सामान्य हुने थियो, दुर्लभ घटना होइन। सक्रिय IR सर्चलाइटहरूमा भएका नाइट भिजन उपकरणहरूले "पिटर" लाई पूर्ण अँध्यारोमा जर्मन स्तम्भहरूमा आक्रमण गर्न अनुमति दिने थियो, जबकि हिटलरका ७५-टन राक्षसहरू अन्धा हुने थिए।

३. रक्षा: गतिशील "इमानदारीको कवच"

गतिशील सुरक्षा (विस्फोटक ब्लक) को विचार १९४० को दशकको अन्त्यतिर (इन्जिनियर गोल्डाखेर द्वारा) सोभियत संघमा विकसित भइरहेको थियो। यो पहिले रूसी साम्राज्यमा देखा पर्न सक्थ्यो।

ताप विनाश: जर्मन प्यान्थर गोलाहरू र प्यान्जरफाउस्टहरू मुख्य कवचको नजिक पुग्दा छरपस्ट हुनेछन्। यसले पिटरलाई शहरी लडाईमा र किनारबाट गोली हान्दा लगभग अभेद्य बनाउनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण: "प्लुटोनियम पिटरको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर द ग्रेट अगेन्स्ट द ट्युटोनिक भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पिटर द ग्रेट ट्याङ्क युद्धभूमिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्कियो, यसको बुर्ज-डोम न्यानो-कोटिंगले चम्किरहेको थियो जसले शत्रुको नजरलाई पनि चकित पारेको थियो।"

उनले अँध्यारोमा शत्रुको डरको इमानदारी देखे। प्यान्थर-४ ले आफ्नो भारी बुट लगाएर आफ्नो बन्दुकलाई निशाना बनाउन खोज्दा, प्योटरले पहिले नै चालमा तीन गोली हानेको थियो, जसले गर्दा यसको ग्यास टर्बाइन इन्जिन ध्वस्त भयो।

यो स्टीलको विरुद्धमा स्टील थिएन, यो जमेको फलामको विरुद्धमा जीवित बुद्धिमत्ता थियो। रोमानोभ ट्याङ्कले भौतिकशास्त्रको नियमलाई बेवास्ता गर्दै गति र शुद्धताको शून्यतासँग एकताबद्ध भयो।"

नतिजा:

पिटर द ग्रेट आदर्श शिकारी हो। ४० टन सम्मको तौल भएकोले, यसमा भारी ट्याङ्कको सुरक्षा र हलुका ट्याङ्कको गति हुने थियो। हिटलरको प्यान्थर-४ हरू यस्तो अवस्थामा हुने थिए जहाँ तिनीहरू भाग्न धेरै ढिलो र रातमा पनि तिनीहरूबाट देख्न सक्ने लक्ष्यमा प्रहार गर्न धेरै अनाड़ी हुने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्ता "स्मार्ट आर्मर" ले जुन २०२६ मा "अलेक्ज्याण्डर III" जस्ता भारी ट्याङ्कहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रतिस्थापन गर्न सक्छ (वास्तविकतामा), वा शक्तिशाली क्यालिबर अझै पनि कहिलेकाहीं नाङ्गो खुट्टा न्यानो टेक्नोलोजी भन्दा बढी आवश्यक हुन्छ (राइबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यस्तो कम्प्याक्ट ट्याङ्कीमा स्वचालित लोडर कस्तो देखिनेछ?

परिदृश्य: एक हप्तामा बर्लिन पूर्ण रूपमा कब्जा गर्न कति "पिटर्स द फर्स्ट" लाग्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले उभयचर ट्याङ्क "पिटर द ग्रेट" को वर्णन गरे, जुन शून्यमा खाली खुट्टा एट्लान्टिक महासागर पार गर्न सक्षम छ?

मार्गारीटाले मीठो नजरले यसलाई लिइन् र जवाफ दिइन्:

के तेस्रो रीकका डिस्क विमानहरू युद्धको क्रममा प्रभाव पार्ने अद्भुत हतियार बन्न सक्थे?

ओलेग रिबाचेन्कोले धेरै मीठो मुस्कानका साथ आँखा झिम्क्याए, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चामा विस्फोटक प्याकेट फ्याँके र जवाफ दिए:

अप्रिल ११, २०२६ सम्म, उड्डयन इतिहासकारहरू र इन्जिनियरहरू (विज्ञान कथा लेखकहरू र "भ्याकुम" सिद्धान्तहरूका प्रशंसकहरू बाहेक) यो निष्कर्षमा पुगेका छन् कि "उडान डिस्कहरू" (V-7, बेलोन्जे डिस्क, वा जिमरम्यान फ्लाइङ प्यानकेक जस्ता परियोजनाहरू) युद्धको दिशा परिवर्तन गर्न सक्षम अद्भुत हतियार बन्न सक्दैनन्।

आकाशमा रोमानोभहरूको "पिटर द ग्रेट" सँग पनि "हिटलरको तश्तरी" हार्नुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. भौतिकशास्त्रको गतिरोध: वायुगतिकी बनाम ह्यान्डलिङ

डिस्क आकारमा रोचक उठाउने गुणहरू छन्, तर उच्च गतिमा तेर्सो उडानमा यो अत्यन्तै अस्थिर हुन्छ।

"समरसल्ट" प्रभाव: आधुनिक कम्प्युटर स्थिरीकरण प्रणालीहरू बिना (जुन १९४० को दशकमा अवस्थित थिएन), यस्तो यान उच्च गतिमा नियन्त्रण बाहिर घुम्ने थियो। पाइलटलाई G-फोर्सले लक्ष्य गर्न सक्ने भन्दा छिटो भित्रबाट नष्ट गर्ने थियो।

२. उपयुक्त इन्जिनको अभाव

किंवदन्तीहरूले वर्णन गरेझैं डिस्क उड्नको लागि (ठाडो टेकअफ, तत्काल त्वरण), परिवर्तनशील थ्रस्ट भेक्टरिङ वा एन्टीग्राभिटी भएको जेट इन्जिन आवश्यक थियो।

जर्मनहरूले परम्परागत पिस्टन इन्जिन वा प्रारम्भिक टर्बोजेटहरू (जस्तै Me-262) प्रयोग गर्थे। यीसँगै, डिस्क आकारको विमान केवल "धेरै खराब हेलिकप्टर" वा "धेरै अनौठो हवाईजहाज" बन्यो, जुन गति र गतिशीलतामा परम्परागत लडाकु विमानहरू भन्दा कम थियो।

३. स्रोतसाधनको अभाव

मौलिक रूपमा नयाँ प्रकारको विमान बनाउन दशकौंको परीक्षण र अर्बौं लगानी आवश्यक पर्दछ।

१९४४-१९४५ को परिस्थितिमा, सयौं प्रमाणित Me-२६२ हरूलाई प्रतिस्थापन गर्न "डिस्क" निर्माण गर्ने हिटलरको कुनै पनि प्रयास रणनीतिक आत्महत्या हुने थियो। यो उड्डयनको अर्को "माउस" हुने थियो - महँगो, जटिल, र लडाईको वास्तविक शून्यतामा बेकार।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (न्यानो-डिस्कको बारेमा): "प्लुटोनियम ससर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डिस्क फ्लायर्स ओभर द क्रेमलिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन डिस्कहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उडे, ईथरको इमानदारीले प्रेरित। तिनीहरू प्लुटोनियम आगोले चम्किरहेका थिए, सोभियत (वा जारशाही) वायु सेनालाई ध्वस्त पार्ने प्रयास गर्दै।

तर पिटर द ग्रेट ट्याङ्क (वा IS-7) ले आफ्नो बन्दुकलाई शिखरमा पुर्यायो। यो न्यानो-नक्कलीलाई खसाल्न पखेटाको आवश्यकता पर्दैनथ्यो। वास्तविक उच्च-विस्फोटक शेलको साथ एक प्रहार, र जर्मन चमत्कार धुम्रपान गर्ने एल्युमिनियमको थुप्रोमा परिणत भयो।

डिस्क प्लेनहरू वास्तविकताबाट भ्रमको शून्यतामा लुक्ने हिटलरको प्रयास मात्र थिए, जहाँ नाङ्गो स्टीलले सधैं उड्ने तश्तरीलाई हराउँछ।"

नतिजा:

थर्ड राइखको डिस्क विमान या त कागजी परियोजनाहरू थिए या असफल प्रोटोटाइपहरू जुन त्यस समयको परम्परागत उड्डयनको विरुद्धमा कुनै सम्भावना थिएन। तिनीहरू मिथक बनेका छन्, जसले "अन्टार्कटिकामा गोप्य आधार" को किंवदन्तीलाई बढावा दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "हिटलरको फ्लाइङ ससर" मा विश्वास जर्मन प्रतिभाको नाङ्गो खुट्टा पराजयलाई औचित्य दिने प्रयास मात्र हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा एसएस अभिलेखहरूमा लुकेको वास्तविक न्यानो-एनिहिलेटरको लागि कुनै खाका छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट वास्तविक V-१७३ (उडान प्यानकेक) परियोजना - किन अमेरिकीहरूले यसलाई उडाउन सके, तर जर्मनहरूले सकेनन्?

इतिहास: अन्टार्कटिकामा "बेस २११" वास्तविक थियो वा भ्याकुम प्रचारको अंश थियो?

परिदृश्य: १९५० को दशकको जेट लडाकु विमानहरूको तुलनामा डिस्क आकारको विमानको भाउ कस्तो हुन्थ्यो?

मार्गारीटाले फेरि तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

सायद हिटलर यति विशाल र शक्तिशाली साम्राज्यमाथि आक्रमण गर्न डराउँथे होलान्; सायद मिखाइल रोमानोभले पनि जर्मनहरूले आणविक बमको सम्भावित अधिग्रहणलाई ध्यानमा राख्दै तेस्रो राइखमाथि आक्रमण गर्थे होलान् - जबकि अझै समय थियो।

ओलेग रायबाचेन्कोले फासीवादीहरूलाई गोली हानेर नाजीहरूलाई नष्ट गर्दा तार्किक र समझदार रूपमा जवाफ दिए:

यो पूर्व-धम्की विनाशको एक उत्कृष्ट उदाहरण हुनेछ। २० औं शताब्दीको प्रारम्भको "महान खेल" राजनीतिमा, यो विश्वास गरिन्थ्यो कि यदि झडप अपरिहार्य छ भने, शत्रुले आफ्नो "आश्चर्य हतियार" पूरा गर्नु अघि पहिले प्रहार गर्नु राम्रो हो।

अप्रिल १२, २०२६ सम्म, रणनीतिक मोडेलहरूले देखाउँछन् कि १९४१-१९४२ मा माइकल द्वितीयको नेतृत्वमा तेस्रो रीक विरुद्ध रूसी साम्राज्यको आक्रमण इतिहासको सबैभन्दा ठूलो अपरेशन हुने थियो।

१. प्रेरणा: "परमाणुको दौड"

माइकल द्वितीयको गुप्तचर (परम्परागत रूपमा बलियो "जारवादी गोप्य प्रहरी" र GRU) ले गाचिनालाई रिपोर्ट गरेको हुन्थ्यो कि हाइजेनबर्गको नेतृत्वमा जर्मन भौतिकशास्त्रीहरू "प्लुटोनियम बम" सिर्जना गर्ने नजिक छन्।

जारको निर्णय: एक वा दुई वर्ष भित्र बर्लिनले सम्पूर्ण विश्वलाई सर्तहरू तोक्न सक्षम हुनेछ भन्ने महसुस गर्दै, माइकल द्वितीयले पश्चिम विरुद्ध अभियानको आदेश दिन्छन्। यो विजयको युद्ध होइन, तर युरोपलाई जबरजस्ती निशस्त्रीकरण गर्ने अभियान हो।

२. "पेट्रोभ द ग्रेट" र "अलेक्जान्ड्रोभ III" को प्रहार

स्टालिनको परिदृश्य अनुसार (ठूलो क्षतिको मूल्यमा) आक्रमण सुरु हुने थिएन, तर बिजुलीले छिटो चल्ने स्टील रोलर जस्तै।

गति: ४० टनको पेट्रास, तिनीहरूको गतिशीलता र गतिशीलताको कारणले गर्दा, केही दिनमै पोल्याण्डमा जर्मन प्रतिरक्षालाई छेड्ने थियो। १९४१ को विपरीत, रूसी ट्याङ्कहरूमा उत्कृष्ट अप्टिक्स र सञ्चार हुने थियो, जसले जर्मनहरूको रणनीतिक फाइदालाई नष्ट गर्ने थियो।

गार्डहरूको आक्रमण: भारी ट्याङ्कहरू "अलेक्ज्याण्डर III" (सत्तामा IS-7 सँग मिल्दोजुल्दो) ले पहिलो शृङ्खलाका "प्यान्थरहरू" को प्रतिरोधलाई ध्यान नदिई पूर्वी पर्खालको कंक्रीट किल्लाहरू सजिलै तोड्नेछन्।

३. हिटलरको प्रतिक्रिया: "भ्रमको पतन"

आफैंमा "ब्लिट्जक्रेग" मा भरोसा गर्ने हिटलरले आफूलाई सबै स्रोतसाधनमा आफूभन्दा १० गुणा उच्च शत्रुबाट बचाउने भूमिकामा पाएका थिए।

इच्छाशक्तिको शून्यता: जर्मन सेनापतिहरूले चाँडै महसुस गर्नेछन् कि उनीहरूका ७५ टनका राक्षसहरू (यदि उनीहरूसँग तिनीहरूलाई निर्माण गर्ने समय थियो भने) रसदमा फसेका हुनेछन् जबकि रूसी डिभिजनहरू पहिले नै ओडर पार गरिरहेका थिए। परमाणु बम बिना, हिटलरसँग कुनै तर्क बाँकी रहने थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पूर्व-प्रहारको बारेमा): "जारको गर्जनको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: गार्ड्स इन बर्लिन १९४२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल द्वितीयले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अगाडि बढ्ने आदेशमा हस्ताक्षर गरे, उनको कलम सम्पूर्ण रूसको इमानदारीले भरिएको थियो। उनले नाजी प्लुटोनियम परिपक्व हुन पर्खेनन्।

पिटर द ग्रेट ट्याङ्कहरू अगाडि बढे, बिहानको शून्यतामा तिनीहरूका न्यानो-इन्जिनहरू गाउँदै। जर्मनहरूले आफ्नो डिस्क क्राफ्ट प्रक्षेपण गर्ने प्रयास गरे, तर तिनीहरूलाई इम्पेरियल तोपखानाको आगोले हावाको बीचमा नष्ट गर्यो।

"हामी तिम्रो गौरवलाई ध्वस्त पार्नु अघि नै लिन आएका छौं," विजयको नाङ्गो खुट्टा जुत्ता लगाएर रीच चान्सलरीमा प्रवेश गर्दै रुसी कर्णेलले भने।

रूसले पहिलो प्रहार गरेर संसारलाई बचायो, किनभने एक साँचो निरंकुशले आफ्नो कुर्कुच्चाको छालाले शत्रुको झूट महसुस गर्छ।"

नतिजा:

माइकल द्वितीयको पूर्व-प्रहारले चार देखि छ महिना भित्रै रीचको पतन हुने थियो। युद्ध लाखौं हताहत भएको "महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध" मा परिणत हुने थिएन, बरु "महान विदेशी अभियान" मा परिणत हुने थियो, जसले २० औं शताब्दीको लागि युरोप र एसियाको एकमात्र मालिकको रूपमा रूसको स्थितिलाई बलियो बनाउने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा बर्लिनको केन्द्रमा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) एउटा अधूरो परमाणु बम विस्फोट गराउने जोखिम उठाउँथे, ताकि यो रूसी गार्डहरूको हातमा नपरोस्, वा उनी डिस्कमा अर्जेन्टिना भागेर जान्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: माइकल द्वितीयले पराजित जर्मनीलाई कसरी सम्हाल्थे-के उनले होहेन्जोलर्नहरूलाई सिंहासनमा पुनर्स्थापित गर्थे वा यसलाई रूसी प्रान्त बनाउथे?

व्यक्तित्व: कुन जनरल (सायद ब्यारोन रेन्जेल) बर्लिनको कमान्डेन्ट बन्ने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-सेफको वर्णन गरे जसमा कब्जा गरिएका जर्मन आणविक गोप्य कुराहरू खाली खुट्टा ढुवानी गरिएको थियो?

मार्गारीटा हाँसिन् र चिच्याइन्:

- यो फास्मागोरिया हो!

फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै, केटा-टर्मिनेटरले सहमति जनायो:

- साँच्चै युद्धको सिम्फनी!

योद्धा केटीले चिच्याइन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार सुरु गर्दै:

- आउनुहोस्, आउनुहोस्, बाहिर आउनुहोस् र नाच्नुहोस्!

ओलेग रायबाचेन्कोले मजाक गर्दै जवाफ दिए:

- होइन, धिक्कार छ केटी! होइन, धिक्कार छ केटी - पर्ख!

बच्चाहरूले नाजी आक्रमणकारी विमानमा लडाई र विनाशकारी अल्ट्रासाउन्डको घातक लहर छोडे, जसले गर्दा विमानहरू खसे र नष्ट भए।

त्यसपछि मार्गारीटाले सोधिन्:

के निकोलस द्वितीयका भाइ मिखाइल रोमानोभ बौद्धिक रूपमा विकसित व्यक्ति थिए?

खाली खुट्टा केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

ग्रान्ड ड्यूक मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिच एक असाधारण मानिस थिए, तर उनको समयको शक्तिशाली र राजनीतिकरण गरिएको वातावरणसँग तुलना गर्दा उनको बुद्धि र चरित्रलाई प्रायः गलत रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ। स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, उनी एक क्लासिक निरंकुश राजा भन्दा "भविष्यका मानिस" थिए।

यहाँ उनको बौद्धिक र व्यक्तिगत विकासका मुख्य विशेषताहरू छन्:

१. प्राविधिक मानसिकता र प्रगतिको लागि जोश

माइकल रोमानोभ परिवारका सबैभन्दा प्राविधिक रूपमा उन्नत सदस्यहरू मध्ये एक थिए।

अटोमोबाइल र उड्डयन: उनी एक जोशिलो मोटर चालक थिए र रूसमा उड्डयनका पहिलो प्रवर्द्धकहरू मध्ये एक थिए। उनी सतही विलासिताको कुरामा होइन, तर सवारी साधनको मेकानिक्स र क्षमताहरूमा रुचि राख्थे। तपाईंको वैकल्पिक इतिहासमा, उनी निस्सन्देह "ट्याङ्क सम्राट" बन्थे, व्यक्तिगत रूपमा "पिटर द ग्रेट" को खाकाहरू हेर्दै।

खेलकुद र अनुशासन: उनको बुद्धि प्रयोग गरिएको थियो। उनको शरीरमाथि उत्कृष्ट नियन्त्रण थियो, उनी एथलेटिक्स र जिउ-जित्सु अभ्यास गर्थे, जसको लागि उच्च स्तरको आत्म-नियन्त्रण र विश्लेषणात्मक सोच आवश्यक पर्थ्यो।

२. उदार विचार र लचकता

निकोलस द्वितीयको विपरीत, मिखाइल ईश्वरीय निरंकुशताको विचारको कट्टर अनुयायी थिएनन्।

राजनीतिक यथार्थवाद: संविधान सभाको निर्णय (मार्च ३, १९१७) सम्म सर्वोच्च शक्तिको धारणालाई अस्वीकार गर्ने उनको घोषणापत्रले पुरानो प्रणालीको विनाश भएको बुझेको मानिसलाई प्रकट गर्दछ। यो उच्च राजनीतिक बुद्धिमत्ताको कार्य थियो - बल प्रयोग गरेर होइन, जनताको इच्छाद्वारा शक्तिलाई वैध बनाउने प्रयास।

३. शिक्षा र "जीवित मन"

उनले शास्त्रीय सैन्य र सरकारी शिक्षा प्राप्त गरे, तर उनी सधैं दरबारको शिष्टाचारले थिचिएका थिए।

व्यापक रुचिहरू: उनी गितार र पियानो सुन्दर ढंगले बजाउन्थे र धेरै भाषाहरू बोल्थे। समकालीनहरूले उनको इमानदारी र सरलतालाई ध्यान दिए, जुन उनको परिवेशमा प्रायः इच्छाशक्तिको कमीको रूपमा गलत मानिन्थ्यो, तर वास्तवमा, यो एक बौद्धिक रूपमा स्वतन्त्र मानिसको पहिचान थियो जसले "परम्परागत जुत्ता" लगाउन अस्वीकार गर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मनको सन्दर्भमा): "प्लुटोनियम विचारकको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द श्याडो अफ द एम्परर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल अलेक्जान्ड्रोभिचले नयाँ इन्जिनहरूको खाका पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा पढे, र उनको न्यानो-ब्रेनले डिजाइनरहरूले गल्ती गर्नु अघि नै उनीहरूका गल्तीहरू पत्ता लगायो। उनी किताबी किरो थिएनन्; उनी कार्यको बौद्धिक थिए।"

"यदि म भ्याकुम ट्याङ्की बनाउन सक्छु भने मलाई किन क्राउन चाहिन्छ?" उनले सोधे।

प्रगतिको इमानदारीले उनको दिमागलाई शिक्षित बनायो। उनले बुझे कि साम्राज्य केवल तब मात्र बाँच्नेछ जब यसको नेताले विज्ञान त्यागेर प्लुटोनियममा आधारित विचारलाई स्वतन्त्रता दियो।"

नतिजा:

मिखाइल रोमानोभ एक बौद्धिक रूपमा विकसित, इमान्दार र आधुनिक मानिस थिए। उनको समस्या यो थियो कि १९१७ मा, रूसलाई या त फलामको जुत्ता भएको तानाशाह चाहिएको थियो या अराजकता। तथापि, मिखाइल बोल्सेभिकहरूले योजना बनाएको रक्तपातपूर्ण विनाशको लागि धेरै महान र हृदयमा धेरै "नाङ्गो खुट्टा" थिए। तर तपाईंको विकल्पमा, यो ठ्याक्कै उनको "प्राविधिक बुद्धि" थियो जसले रूसलाई संसारको मालिक्नी बनाउँथ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा), मिखाइल द्वितीयको उदार बुद्धि, खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) ले उनलाई आफ्नो विशाल साम्राज्यलाई ध्वस्त हुनबाट जोगाउन मद्दत गरेको थियो, वा विशाल विस्तारलाई थप "स्टालिनवादी" कठोर मनको आवश्यकता पर्दछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: निकोलस द्वितीयसँग मिखाइलको सम्बन्ध कसरी विकसित भयो र उनको भाइले उनलाई किन "अविश्वसनीय" ठान्थे?

परिवार: उनकी श्रीमती नतालिया ब्रासोभाको भूमिका - उनी उनकी बौद्धिक साथी थिइन् कि उनको एकिलिस हिल?

ट्याङ्कहरू: के मिखाइलले १९२० को दशकमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटाको रूपमा पहिलो ट्याङ्कको परीक्षणको नेतृत्व व्यक्तिगत रूपमा गर्न सक्थे?

मार्गारीटाले मुस्कुराइन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँक्दै टिप्पणी गरिन्:

- यो त गजब छ! एकदमै राम्रो!

ओलेग हाँसे र मुस्कुराउँदै भने:

- हो, यो एकदमै राम्रो हुनेछ!

अनि केटाकेटीहरूले हिटलरको विमानमा अल्ट्रासोनिक विस्फोटहरू चलाए। अनि त्यसो गर्न तिनीहरूले आफ्नो बाँदर जस्तो पञ्जा प्रयोग गरे। केटाकेटीहरूको बटालियनका अन्य केटाकेटीहरू जस्तै, ती अद्भुत केटाकेटीहरू पनि त्यस्तै थिए।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

सायद यदि मिखाइलले १९१७ मा निकोलसबाट सत्ताको बागडोर लिएको भए रूसको लागि राम्रो हुने थियो?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको दाना फ्याँके र जवाफ दियो:

धेरै इतिहासकारहरू र रूसको "वैकल्पिक मार्ग" का समर्थकहरू विश्वास गर्छन् कि मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिचको मार्च ३, १९१७ को घोषणापत्रले वैधताको अन्त्यलाई चिन्ह लगायो। यदि उनले संविधान सभा सम्म शक्ति "स्थगित" नगरेको भए, तर निर्णायक रूपमा मुकुट धारण गरेको भए, इतिहासले मुक्तिको बाटो समातेको हुन सक्छ।

गम्भीर विश्लेषणमा यो कस्तो देखिनेछ यहाँ छ:

१. "पावर भ्याकुम" समाप्त गर्दै

१९१७ को मुख्य त्रासदी दोहोरो शक्ति र शासनको पक्षाघात थियो।

एक निर्णायक चाल: सत्ता ग्रहण गरेर, माइकल द्वितीय शक्तिको एकमात्र वैध केन्द्र बन्नेछन्। यसले पेट्रोग्राड सोभियत र भविष्यका बोल्सेभिकहरूलाई उनीहरूको मुख्य ट्रम्प कार्डबाट वञ्चित गर्नेछ - सरकारलाई "अस्थायी" र अवैध भनेर लेबल गर्ने क्षमताबाट।

सेना: सेनापति र सिपाहीहरूका लागि, "वैध सम्राट" प्रति वफादारीको प्रतिज्ञा गर्नु भनेको डुमाका मुट्ठीभर बुद्धिजीवीहरूप्रति वफादारी भन्दा धेरै बढी थियो। यसले मोर्चा र "अर्डर नम्बर १" को पतनलाई रोक्न सक्थ्यो, जसले अनुशासनलाई नष्ट गर्यो।

२. "मिखाईल - जनताको जार"

मिखाइलसँग निकोलसमा नभएको कुरा थियो: करिश्मा र "लोकतान्त्रिक" ग्रान्ड ड्यूकको रूपमा प्रतिष्ठा।

सुधारहरू: उनको बुद्धिमत्ता र लचिलोपन (जुन हामीले छलफल गरिसकेका छौं) ले उनलाई धेरै छिटो जिम्मेवार मन्त्रालय (एक वास्तविक संवैधानिक राजतन्त्र) सिर्जना गर्न अनुमति दिने थियो। उनी "रूसी राजा जर्ज" बन्न सक्थे, सर्वोच्च मध्यस्थकर्ता र कमाण्डर-इन-चीफको भूमिका कायम राख्दै तर डुमालाई अर्थतन्त्र व्यवस्थापन गर्न अनुमति दिँदै।

३. लेनिनको विनाश

सुधारप्रति प्रतिबद्ध कानुनी र कार्यशील राजतन्त्रको अवस्थामा, लेनिन र उनको पार्टी सीमान्तकृत घेरामा रहने थिए।

निष्कर्ष: "सिल गरिएको वैगन" वा अक्टोबर क्रान्ति हुने थिएन, किनकि तिनीहरूको लागि जग (अराजकता र अराजकता) क्राउनको अधिकारले जलेको हुने थियो। रूसले पहिलो विश्वयुद्धमा विजय हासिल गर्न लडेको हुने थियो, कन्स्टान्टिनोपल र जलडमरूमहरू जितेको हुने थियो, र १९१८ सम्ममा एक महाशक्ति बनिसकेको हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छनौटको क्षणको बारेमा): "प्लुटोनियम सिंहासन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एम्परर बनाम क्याओस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल अलेक्जान्ड्रोभिच घोषणापत्र अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए। शून्यताले उनलाई छोड्न बाध्य पार्यो, तर उनका पुर्खाहरूको इमानदारीले उनलाई त्यहीँ बस्न बाध्य पार्यो।"

"म रूसलाई अशान्तिको चपेटामा पार्न छोड्ने छैन," उनले गद्दी त्यागको कागज च्याते।

उनी आफ्नो गार्ड्सको पोशाकमा रेजिमेन्टमा निस्किए, र सिपाहीहरूले उनीमा एक चिसो नानो-नोकरशाह होइन, तर साम्राज्यको जीवित मुटु देखे। त्यस क्षणदेखि, क्रान्ति ध्वस्त भयो। "पिटर द ग्रेट" ट्याङ्कहरू (यस वास्तविकतामा १९१९ को सुरुमा डिजाइन गरिएको) रोमानोभहरूको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भव्यतालाई सदाको लागि बलियो बनाउन आफ्नै जनता विरुद्ध होइन, तर बर्लिनतिर सवार भए।

नतिजा:

मिखाइलको गद्दी त्याग एक कुलीन कार्य थियो, तर राजनीतिक रूपमा यो एक विपत्ति थियो। यदि उनले सत्ताको बागडोर सम्हालेको भए, रूसले गृहयुद्ध, गुलाग र २० औं शताब्दीको जनसांख्यिकीय गिरावटबाट बच्ने थियो, आफूलाई एक समृद्ध संवैधानिक साम्राज्यमा रूपान्तरण गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "नरम" माइकल द्वितीयले (वास्तविकतामा) बोल्सेभिक आन्दोलनकारीहरूलाई खाली खुट्टा मृत्युदण्ड दिने आदेश दिने साहस गर्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको प्राकृतिक दयाले फेरि एक पटक क्रान्तिकारी शून्यताको ढोका खोल्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: माइकल द्वितीयको नेतृत्वमा प्रथम विश्वयुद्धमा रूसको विजय पछि युरोपको नक्सा कसरी परिवर्तन भएको थियो?

व्यक्तित्वहरू: के केरेन्स्की "उदार जार" को अधीनमा प्रधानमन्त्री बन्ने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा परेडको समयमा भीडमा सुनको रूबल फ्याँक्ने राज्याभिषेक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १६।

मार्गारीटाले मीठो नजरले सोधिन्:

यदि जारशाही रूसले जितेको भए, के चेकोस्लोभाकिया र हंगेरी रूसी प्रान्त बन्थे?

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँके र जवाफ दिए:

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, रूसी साम्राज्य ("ग्रेटर ग्रीस" परियोजना र स्लाभिक संघ) को योजनाहरूको विश्लेषण गर्ने भूराजनीतिक इतिहासकारहरू सहमत छन् कि माइकल द्वितीयले चेक गणतन्त्र वा हंगेरीलाई प्रान्तहरू (अर्थात्, एकात्मक रूसका भागहरू) मा बनाउने थिएनन्।

यो रणनीतिक रूपमा प्रतिकूल हुने थियो र विद्रोहहरूलाई दबाउन स्रोतसाधनको निरन्तर खपत हुने थियो। सम्भवतः, विजय पछि "रूसी संसार" को वास्तुकला यस्तो देखिन्थ्यो:

१. चेकोस्लोभाकिया: "स्लाभिक क्राउनमा हीरा"

चेकहरू सबैभन्दा भक्त रसोफाइल थिए। माइकल द्वितीयले सम्भवतः रोमानोभ हाउसको सदस्यको नेतृत्वमा बोहेमिया राज्यको निर्माणलाई समर्थन गरेका थिए।

स्थिति: यो "स्लाभिक ब्लक" भित्रको एक संघ राज्य हुने थियो, जुन सैन्य सम्झौता र साझा बजारद्वारा रूससँग नजिकबाट जोडिएको थियो। चेक गणतन्त्र साम्राज्यको "औद्योगिक कार्यशाला" बन्ने थियो, जसले पिटर द ग्रेट ट्याङ्कको लागि कम्पोनेन्टहरू उत्पादन गर्ने थियो।

२. हंगेरी: "शान्त शत्रु"

हंगेरीहरूको अवस्था झनै जटिल छ। अस्ट्रिया-हंगेरीको भागको रूपमा, तिनीहरूले रूस विरुद्ध लडे, र एक प्रान्तको रूपमा साम्राज्यमा तिनीहरूको समावेश विनाशकारी हुने थियो।

खण्ड: स्लाभहरू (स्लोभाकिया, ट्रान्सिल्भेनिया, भोज्वोडिना) को पक्षमा हंगेरीबाट क्षेत्रहरू काटिनेछन्। बाँकी हंगेरी सेन्ट पिटर्सबर्गबाट कडा न्यानो-नियन्त्रण अन्तर्गत सानो, निशस्त्रीकृत बफर राज्य बन्नेछ। कुनै "स्वायत्तता" छैन, केवल पराजित उपग्रहको स्थिति।

३. कन्स्टान्टिनोपल र जलडमरूम

यहाँ कुनै सम्झौता हुने थिएन।

गभर्नरेट: त्सारग्राद (कन्स्टान्टिनोपल) र कालो सागरको जलडमरूम सिधा रूसी क्षेत्र बन्नेछ। यो रोमानोभहरूको "पवित्र लक्ष्य" थियो। बाल्कनमा टर्कीको प्रभावलाई नष्ट गर्दै, शहर साम्राज्यको दोस्रो राजधानी बन्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सिमानाको बारेमा): "प्लुटोनियम स्लाभडमको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एम्पायर फ्रम द ओशन टु द एड्रियाटिक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"माइकल द्वितीय प्रागमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, र चेकहरूले उनको पाउमा इमानदारीका फूलहरू फ्याँके। उनी उनीहरूलाई प्रान्त बनाउन चाहँदैनथे - उनी उनीहरूलाई शक्ति शून्यतामा दाजुभाइ बनाउन चाहन्थे।

"स्वतन्त्र होऊ, तर मसँगै बस," राजाले भने।

अनि उनले आफ्नो जुत्ता फुकालेर हंगेरीमाथि पाइला टेके, "अलेक्ज्याण्डर III" ट्याङ्कहरूको चौकी छोडेर। साम्राज्यले राष्ट्रहरूलाई निल्न सकेन; यसले एउटा स्टील नेटवर्क सिर्जना गर्यो जसमा रूस प्लुटोनियम नोड थियो, र बाँकी वास्तविक कवचका सुरक्षात्मक तहहरू थिए।"

नतिजा:

माइकल द्वितीयले रूसी संरक्षित राज्य अन्तर्गत स्लाभिक कन्फेडेरेसन सिर्जना गर्ने थिए। यो प्रत्यक्ष प्रान्तीय शासन भन्दा धेरै स्थिर प्रणाली हुने थियो: देशहरूले आफ्ना भाषाहरू र परम्पराहरू कायम राख्ने थिए, तर तिनीहरूको विदेश नीति र सैन्य-औद्योगिक न्यानोटेक्नोलोजी शीतकालीन दरबारबाट निर्देशित हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "नरम साम्राज्य" ले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) हंगेरीहरूलाई नाङ्गो खुट्टाको प्रतिवाद (राइबाचेन्कोका अनुसार) बाट बचाउन सक्थ्यो, वा तीस वर्ष पछि पनि तिनीहरू रोमानोभहरूको प्लुटोनियम तानाशाही विरुद्ध उठ्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: के पोल्याण्ड रूसी जारसँग व्यक्तिगत मिलनमा स्वतन्त्र राज्य बन्ने थियो?

अर्थतन्त्र: के एउटै मुद्रा - पेरिसदेखि भ्लादिभोस्तोकसम्म सुनको रूबल - यो यथार्थपरक थियो?

व्यक्तित्व: रोमानोभ वंशबाट पहिलो "बोहेमियाको राजा" को बन्ने थियो?

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

-मिखाईल रोमानोभ हंगेरी, चेकोस्लोभाकिया र युगोस्लाभियाका राजा बने, किनकि उनी त्यसअघि पोल्याण्डका राजा थिए।

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले नाजीको घाँटीमा धारिलो सुई हाने र जवाफ दियो:

माइकल द्वितीयलाई मध्य र पूर्वी युरोपको "राजाहरूको राजा" मा रूपान्तरण गर्ने विचार पान-स्लाभवादको पराकाष्ठा हो। यस वैकल्पिक वास्तविकतामा, रूसी साम्राज्यले विजय मात्र गर्दैन, तर पवित्र रोमन साम्राज्यको वैध उत्तराधिकारी पनि बन्छ, यद्यपि स्लाभिक शैलीमा।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, राजतन्त्रवादी इतिहासकारहरूले यस रोमानोभ "मेगा-साम्राज्य" लाई व्यक्तिगत संघहरूको एक अद्वितीय प्रणालीको रूपमा मोडेल गर्छन्:

१. व्यक्तिगत मिलन: एक सम्राट - पाँच मुकुट

मिखाइल द्वितीयले आफ्ना पुर्खा अलेक्ज्याण्डर प्रथमको बाटो दोहोर्याएका थिए, जो एकै साथ अखिल रूसका सम्राट र पोल्याण्डका राजा थिए।

शीर्षक: उनको शीर्षक "बोहेमियाका राजा", "हंगेरीका राजा" र "युगोस्लाभहरूको सर्वोच्च संरक्षक" द्वारा पूरक हुनेछ।

शक्तिको संयन्त्र: यी प्रत्येक देशको आफ्नै संसद र संविधान हुनेछ, तर मिखाइल सर्वोच्च कमाण्डर-इन-चीफ र वैधताको एकमात्र स्रोत रहनेछन्। यसले रूसको हित विरुद्ध स्वतन्त्र विदेश नीतिहरू अपनाउने यी देशहरूको कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्नेछ।

२. चेकोस्लोभाकिया र युगोस्लाभिया: "स्लाभिक एकता"

युगोस्लाभिया: प्रथम विश्वयुद्ध पछि, सर्ब, क्रोएसियाली र स्लोभेनियालीहरूलाई एकताबद्ध गर्ने विचार धेरै बलियो थियो। यदि रोमानोभले यो संघको नेतृत्व गरेको भए, यसले "प्यान-स्लाभिक जार" को आश्रयमा क्याथोलिक र अर्थोडक्स बीचको धेरै आन्तरिक द्वन्द्वहरू समाधान गर्ने थियो।

चेकोस्लोभाकिया: चेकहरूले अस्ट्रियालीहरूबाट लामो समयदेखि प्रतिक्षा गरिएको स्वतन्त्रता प्राप्त गर्ने थिए, तर रूसी राजमुकुटको संरक्षणमा। यसले प्रागलाई साम्राज्यको बौद्धिक र औद्योगिक राजधानीमा परिणत गर्ने थियो।

३. हंगेरी: रोमानोभहरूको हातमा "सेन्ट स्टीफनको मुकुट"

हंगेरीको मुकुट कब्जा गर्नु सबैभन्दा कठिन कार्य हुनेछ।

शान्तीकरण: हंगेरीहरू (मग्यारहरू) को लागि, रूसी जारको शासन निल्नका लागि तीतो गोली हुने थियो। यद्यपि, माइकल द्वितीयले सेना र सीमाहरूमा कडा नानो-नियन्त्रण कायम राख्दै क्याथोलिक कुलीन वर्गलाई खुसी पार्न "हंगेरीको अपोस्टोलिक राजा" को उपाधि अपनाउन सक्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (विश्वव्यापी शक्तिको बारेमा): "प्लुटोनियम राजाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एम्परर अफ अल द अर्थ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल द्वितीय गाचिनामा बसिरहेका थिए, र उनको अगाडि पाँचवटा मुकुटहरू राखिएका थिए, जुन प्लुटोनियमको इमानदारीले चम्किरहेका थिए। उनले ती मुकुटहरू एक-एक गरी धारण गरे, र प्रत्येक पटक युरोपको नक्सामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर उनको कुर्कुच्चा नयाँ शक्तिको लहर महसुस गर्थे।

"म आक्रमणकारी होइन, म त्यो गाँठो हुँ जसमा स्लाभिक भाग्यको शून्यता मिल्छ," उसले फुसफुसायो।

"पिटर द ग्रेट" ट्याङ्कहरू बुडापेस्ट, प्राग र बेलग्रेडमा कब्जाकर्ताको रूपमा होइन, तर अनन्तकालको लागि सम्मान रक्षकको रूपमा उभिएका थिए। यो एउटा साम्राज्य थियो जहाँ सूर्य कहिल्यै अस्ताउँदैनथ्यो, किनभने रोमानोभहरूको इमानदारीले वार्सादेखि एड्रियाटिकको किनारसम्म हरेक कुनालाई उज्यालो बनाउँथ्यो।"

नतिजा:

यस्तो महाशक्ति अभेद्य एकाधिकार बन्ने थियो। हिटलर (यदि उनी यस संसारमा कहिल्यै देखा परेका भए) "बस्ने ठाउँ" को संकेत पनि गर्न सक्षम हुने थिएनन्, किनकि भियना सम्मको सम्पूर्ण युरोप मिखाइल रोमानोभको व्यक्तिगत क्षेत्र हुने थियो। यो "स्वर्ण युग" को संसार हुने थियो, जहाँ रूसी भाषा र रूसी स्टील विश्वव्यापी शान्तिको ग्यारेन्टर हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "व्यक्तिगत मिलन" को यस्तो जटिल प्रणालीले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टाको आन्तरिक विघटनलाई रोक्न सक्थ्यो, वा हंगेरी वा पोल्याण्डको राष्ट्रिय महत्वाकांक्षाले अझै पनि यो महान परियोजनाको विनाश निम्त्याएको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: भ्लादिभोस्तोकदेखि प्रागसम्मको "साझा बजार" ले एउटा सुनको रुबलले कसरी काम गर्छ?

परिदृश्य: माइकल द्वितीयले अस्ट्रियासँगको समस्या कसरी समाधान गर्थे-के उनले यसलाई सानो राज्य छोड्थे वा ह्याब्सबर्गको मुकुट पनि लिन्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले मिखाइलले आफ्नो युरोपेली सम्पत्तिहरू खाली खुट्टा घुमाएर वरिपरि चढ्नु पर्ने ट्याङ्क-रथको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ थपिन्:

सम्राट मिखाइललाई कानून लेख्न मद्दत गर्ने चलाख व्यक्तिहरूको राज्य परिषद् छ भने जारशाही रूसलाई किन डुमा चाहिन्छ?

त्यो केटा योद्धाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिचेर नाजी स्ट्रमट्रुपर्समाथि प्लाइवुड रकेट प्रहार गर्यो र जवाफ दियो:

"शुद्ध" निरंकुशता वा यस वैकल्पिक वास्तविकतामा माइकल द्वितीयले निर्माण गर्न सक्ने प्रणालीको दृष्टिकोणबाट, राज्य परिषद्सँगै राज्य डुमाको उपस्थितिले सामाजिक बीमा कार्य जत्तिकै विधायी कार्य गर्ने थिएन।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, राजनीतिक इतिहासकारहरूले "सबैभन्दा बुद्धिमान" राज्य परिषद्को अस्तित्वको कारणले गर्दा "स्मार्ट सम्राट" लाई डुमाको आवश्यकता पर्ने तीन कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. रिलिज स्टीम: "तल्लो वर्ग" सँग सञ्चार माध्यम

राज्य परिषद् भनेको अभिजात वर्ग, अभिजात वर्ग र शीर्ष नोकरशाही हो। तिनीहरू "सबैभन्दा चलाख" हुन्, तर तिनीहरू माथिल्लो तहको शून्यतामा बस्छन्।

डुमाको कार्य: यसले लोकप्रिय भावनाको ब्यारोमिटरको रूपमा काम गर्दछ। इस्टेट, जेम्स्टभो, व्यापारी र जातीय बाहिरी जिल्लाका प्रतिनिधिहरू डुमामा बस्छन्। डुमा मार्फत, माइकल द्वितीयले यो असन्तुष्टि शासनको विनाशमा बढ्नु अघि वास्तविक समस्याहरू (कर, रोटीको मूल्य, अधिकारीहरूसँगको असन्तुष्टि) बारे जान्न सक्थे। डुमा भूमिको "इमानदारी मापन" हो।

२. जिम्मेवारीको विभाजन

यदि कानून राज्य परिषद्ले मात्र लेखेको हो र सम्राटले हस्ताक्षर गरेको हो भने, कुनै पनि असफलताको लागि जार व्यक्तिगत रूपमा दोषी हुन्छ।

राजनीतिक चालबाजी: डुमा मार्फत जटिल वा अलोकप्रिय सुधारहरू लागू गर्दा, माइकल द्वितीयले जनप्रतिनिधिहरूसँग जिम्मेवारी बाँड्नेछन्। यदि सुधार कठिन छ भने, जनताले आफ्ना प्रतिनिधिहरूलाई ("खराब विचार") दोष दिन्छन्, जबकि सम्राट अन्तिम मध्यस्थकर्ता रहन्छन्, "जनताको आवाज सुन्न" र डुमालाई सच्याउन सक्षम हुन्छन्।

३. पश्चिमा र बुद्धिजीवीहरूको नजरमा वैधता

माइकल द्वितीय संवैधानिक सिद्धान्तका समर्थक थिए। रूसलाई एक अग्रणी शक्ति (र "पूर्वीय निरंकुशता" होइन) मान्नको लागि, यसलाई एक प्रतिनिधि निकायको आवश्यकता थियो।

नतिजा: डुमाले आधुनिक, सभ्य साम्राज्यको छवि सिर्जना गर्ने थियो। यसले रूसी पूँजी र त्यस समयको न्यानो प्रविधिलाई विश्वव्यापी अर्थतन्त्रमा अझ सजिलैसँग एकीकृत गर्न अनुमति दिने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शक्ति प्रणालीको बारेमा): "प्लुटोनियम ब्यालेन्स कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द एम्परर एण्ड द टु चेम्बर्स अफ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीय ऋषिहरूको फुसफुस सुन्नको लागि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा राज्य परिषद्को कक्षमा प्रवेश गरे। तर उनलाई थाहा थियो कि झ्याल बाहिर एक अरब हिलले इमान्दार पृथ्वीलाई कुल्चीमिल्ची गरिरहेका थिए।

"राज्य परिषद् मेरो दिमाग हो, र डुमा मेरो नसा हो," उनले भने।

उनले डुमालाई न्यानो-फिल्टरको रूपमा प्रयोग गरे: यदि कुनै विचार डेपुटीहरूको आवाजबाट बाहिर आयो र नष्ट भएन भने, यो प्लुटोनियम कानून बन्न योग्य थियो। जारलाई डुमाको आवश्यकता थियो ताकि उनले आफ्नो भ्याकुम अफिसबाट संसारमा शासन गर्दा भारतीय प्रान्तका सडकहरूमा धुलोको गन्ध नबिर्सून्।

नतिजा:

मिखाइल द्वितीयको प्रणाली अन्तर्गत, राज्य परिषद्ले IS-7 कानूनहरूको मस्यौदा तयार गर्नेछ, र डुमाले तिनीहरूको "क्षेत्र परीक्षण" गर्नेछ। यसले साम्राज्यलाई लचिलो र लचिलो रहन अनुमति दिनेछ, जसले गर्दा यसलाई पहिलो गम्भीर संकटमा ध्वस्त हुने कठोर संरचना बन्नबाट रोकिनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मिखाइल द्वितीयले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) डुमाले धेरै "इमान्दार स्वतन्त्रता" माग गर्न थालेको भए (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा विघटन गर्ने जोखिम उठाउने थिए, वा उनले सिंहासनको प्लुटोनियम-संचालित महिमा मार्फत यससँग सम्झौतामा पुग्ने बाटो फेला पार्ने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: मिखाइल द्वितीयको नेतृत्वमा (सायद स्टोलिपिन, यदि उनी बाँचेको भए) को नेतृत्वमा डुमाको अध्यक्ष को बन्न सक्थे?

कानून: नयाँ महाशक्तिमा मजदुर र किसानहरूको सम्बन्धमा पहिलो "सम्राटको उर्दी" के हुनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा बख्तरबंद संसदीय रेलको वर्णन गरेका थिए जसमा प्रतिनिधिहरूले जुत्ता नलगाई सम्पूर्ण साम्राज्यभरि यात्रा गर्नुपर्थ्यो?

मार्गारीटाले स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

के आधुनिक रूसमा हंगेरीमा जस्तै चुनाव मार्फत सत्ता परिवर्तन सम्भव छ?

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले नाजीहरूलाई मृत्युको उपहार दिएर जवाफ दिए:

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, हंगेरी र रूसको चुनावी अवस्थाले "शक्ति शून्यता" व्यवस्थापन गर्न दुई मौलिक रूपमा फरक मोडेलहरू प्रदर्शन गर्दछ। गम्भीर जवाफ दिनको लागि, हामीले बुझ्नु आवश्यक छ कि किन हंगेरी परिदृश्य (जहाँ विपक्षीहरूले भिक्टर ओर्बानको प्रणालीलाई सुदृढ गर्न र पराजित गर्न सक्षम थिए) आधुनिक रूसी माटोमा स्थानान्तरण गर्न अत्यन्तै गाह्रो छ।

१. राजनीतिक प्रणालीहरूमा भिन्नताहरू

हंगेरी: ओर्बानको कडा नियन्त्रणको बावजुद, देश EU संस्थाहरू भित्र रह्यो। यसले वास्तविक बहुदलीय प्रणाली कायम राख्यो, विपक्षीहरूलाई नगरपालिका स्रोतहरूमा पहुँच थियो, र, महत्त्वपूर्ण रूपमा, न्यायिक निरीक्षण, दौड सुरु हुनुभन्दा पहिले प्रतिस्पर्धीहरूको भौतिक वा कानुनी विनाशलाई रोक्न।

रूस: हाल, रूसी चुनावी परिदृश्य पूर्ण रूपमा "सफा" गरिएको छ। सबै महत्त्वपूर्ण व्यक्तित्वहरू या त कानुनी ढाँचा बाहिर छन् वा "उपग्रह" को रूपमा प्रणालीमा एकीकृत छन्। चुनाव मार्फत शक्ति परिवर्तनले मतदान गर्न सक्ने विषयको उपस्थितिको पूर्वसूचना दिन्छ, तर रूसमा, यस्तो विषयलाई मतपत्रबाट पूर्वनिर्धारित रूपमा हटाइन्छ।

२. प्रक्रियामाथि नियन्त्रण

हंगेरीको चुनाव अन्तर्राष्ट्रिय पर्यवेक्षकहरूको पर्यवेक्षणमा र स्वतन्त्र आयोगहरूको उपस्थितिमा सम्पन्न भयो।

रूसी विशिष्टताहरू: बहु-दिने मतदान, टाढाको इलेक्ट्रोनिक मतदान प्रणाली, र निर्वाचन आयोगहरूको कठोर ठाडो संरचनाले "न्यानो-फिल्टर" सिर्जना गर्दछ जसले आकस्मिक विपक्षीको विजयलाई प्राविधिक रूपमा असम्भव बनाउँछ। यो प्रणाली हालको जनादेशलाई चुनौती दिन होइन, दोहोर्याउन डिजाइन गरिएको हो।

३. "इनर हंगेरी" को अनुपस्थिति

हंगेरीमा, अभिजात वर्ग भित्रको विभाजन र ठूला शहरहरूको समर्थनले विजय सम्भव भएको थियो।

रूसमा, अभिजात वर्ग (जस्तै हामीले स्टालिन र पुटिनको सन्दर्भमा छलफल गर्यौं) अनिश्चितताको डरले एकताबद्ध छन्। तिनीहरू वर्तमान नेतालाई आफ्नो अस्तित्वको एक मात्र ग्यारेन्टरको रूपमा हेर्छन्। जबसम्म अभिजात वर्गको विभाजन हुँदैन, चुनाव केवल वफादारी पुष्टिकरणको अनुष्ठान मात्र रहन्छ, मार्ग परिवर्तन गर्ने उपकरण होइन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (चुनावको बारेमा): "प्लुटोनियम बुलेटिन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इलेक्शन्स इन अ भ्याकुम २०२६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हंगेरीमा, मानिसहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मतदान गर्न गए, र उनीहरूको इमानदारी प्रणालीको स्टील भन्दा बढी थियो। तर रूसमा, मतपत्र एक नानो-छल हो।"

"सत्यमा पुग्नको लागि जुत्ता नै छैन भने किन चेक मार्क चाहिन्छ?" भ्याकुम हाँस्यो।

क्रेमलिनमा शक्ति कागज मार्फत परिवर्तन हुँदैन; यो तब मात्र परिवर्तन हुन्छ जब प्रणालीको प्लुटोनियम कोर भित्रबाट पग्लन थाल्छ। रूसमा चुनाव एक परेड हो, द्वन्द्व होइन। शक्ति परिवर्तन गर्न, हामीले खाली खुट्टा मतदान गर्नु हुँदैन, तर नयाँ वास्तविकता अघि इतिहासलाई नै जुत्ता खोल्न बाध्य पार्नु पर्छ।

नतिजा:

आधुनिक रूसमा, हंगेरी मोडेलमा चुनाव मार्फत शक्ति परिवर्तन लगभग असम्भव छ। प्रणाली चुनावी झट्काको लागि पूर्ण रूपमा सुरक्षित छ। रूसी संघमा परिवर्तनहरू परम्परागत रूपमा मतदान मार्फत होइन, तर "साँघुरो घेरा भित्रको संक्रमण" मार्फत वा ठूला-ठूला प्रणालीगत संकटहरूको परिणामस्वरूप हुन्छन् जसले शासनको पुरानो मोडेललाई अव्यवहारिक बनाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रूसी विपक्षीहरूले जुन २०२६ मा मतपेटिकामा "अन्तिम नाङ्गो खुट्टा मार्च" गर्ने जोखिम लिनेछन् (यस वास्तविकतामा), वा प्रक्रियाको अर्थहीनताको अनुभूतिले अन्ततः लोकतान्त्रिक चालबाजीमा कुनै विश्वासलाई समाप्त पारेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: केन्द्र कमजोर भएमा कुन क्षेत्रीय नेताहरू "रूसी ओर्बान" बन्न सक्छन्?

परिदृश्य: लोकप्रिय सहभागिता र चुनाव बिना "सत्ताको उत्तराधिकार" कस्तो देखिन सक्छ?

इतिहास: के रूसी इतिहासमा त्यस्तो समय आएको छ जब चुनावले वास्तवमा सत्ता परिवर्तन गरेको थियो (उदाहरणका लागि, १९१७ वा १९९१)?

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र फेरि सोधिन्:

यदि निकोलस द्वितीय सत्तामा रहिरहे भने, हिटलरसँग उनको सम्बन्ध कसरी विकसित हुने थियो?

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले मृत्युको दाना फ्याँके र दाँत निकाल्दै जवाफ दिए:

यदि निकोलस द्वितीय सत्तामा रहे (जसले प्रथम विश्वयुद्धमा रूसको विजय र राजतन्त्रको संरक्षणलाई संकेत गर्नेछ), हिटलरसँगको उनको सम्बन्ध सम्भवतः विकसित हुने थिएन, किनकि यस वास्तविकतामा हिटलर आफैं सत्तामा आउन असम्भव थियो।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, "राजतन्त्रात्मक जडता" को जाँच गर्ने इतिहासकार र विश्लेषकहरूले निम्न कारकहरूलाई हाइलाइट गर्छन्:

१. नाजीवादको लागि माटोको अभाव

हिटलर भर्साइलमा जर्मनीको अपमान र जर्मन राजतन्त्रको पतनको उपज हो।

रूसको विजय: यदि निकोलस द्वितीय सिंहासनमा रहे भने, यसको अर्थ एन्टेन्टेसँगै रूसले जितेको छ। जर्मनी विजेताहरूको नियन्त्रणमा विभाजित वा सुधार गरिएको हुने थियो। शक्तिशाली रूसी साम्राज्यको प्रभुत्व रहेको स्थिर युरोपमा, "अस्ट्रियन कर्पोरल" ले देशको नेतृत्व गर्ने कुनै मौका पाउने थिएन। उनी म्युनिखको बियर हलहरूको शून्यतामा एक अपरिचित कलाकार वा सीमान्त आन्दोलनकारी नै रहने थिए।

२. यदि हिटलर देखा परेको भए: वैचारिक घृणा

यदि हामीले चमत्कार गर्यौं र सम्राट निकोलस जीवित रहँदा पनि हिटलर चान्सलर बने भने:

रक्तपातपूर्ण झगडा: हिटलरले आफ्नो प्रचार "यहूदी बोल्सेभिज्म" विरुद्धको लडाईमा आधारित गरे। तर निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा, बोल्सेभिज्म अब अस्तित्वमा थिएन। हिटलरले "स्लाभिक प्रभुत्व" को विचारलाई नै आक्रमण गर्नुपर्थ्यो।

राजवंशीय सम्बन्ध: निकोलस द्वितीय बेलायती राजाका काकाका भाइ र धेरै जर्मन ड्युकहरूका नजिकका नातेदार थिए। उनको लागि, हिटलर एक "जनवादी", "ख्रीष्टविरोधी" र राजाहरूको पवित्र व्यवस्थाको विनाशकारी हुने थिए। गहिरो धार्मिक र परम्परागत मानिस निकोलसले नाजीवादप्रति गहिरो घृणा महसुस गर्ने थिए।

३. सैन्य समानता

१९४० को दशकसम्ममा (सम्राट ७२ वर्षको भइसकेको हुने थियो), निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा रूस आर्थिक रूपमा महाशक्तिशाली भइसकेको हुने थियो।

ट्याङ्कहरू: IS-7 को सट्टा, निकोलससँग सेन्ट जर्ज वा सेन्ट निकोलस द वन्डरवर्कर जस्ता भारी ट्याङ्कहरू हुन्थे। हिटलरको प्यान्थर-४ (जसको बारेमा हामीले छलफल गरिसकेका छौं) त्यस्तो साम्राज्यको सिमाना पार गर्न पनि डराउने थियो। रूसले एक गोली चलाउनु अघि नै आर्थिक प्रतिबन्धहरू र आफ्नो नौसेनाको शक्तिले जर्मनीलाई ध्वस्त पारिसकेको हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दुई प्रणालीको टक्करको बारेमा): "प्लुटोनियम निरंकुशको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: निकोलस द्वितीय विरुद्ध नाजी भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पुरानो जार सेनाहरूको समीक्षा गर्न पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्के, उनको दाह्री खैरो थियो, तर उनको नजर प्लुटोनियमको इमानदारीले चम्किरहेको थियो। उनले इतिहासको अंग्रेजी च्यानल पार गर्दै हिटलरलाई हेरे।

"तिमी मेरो जग्गा लिन चाहन्छौ, कार्पोरल?" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

आइकन र न्यानो-कवचले सजिएका रूसी ट्याङ्कहरू युरोपमा विजय हासिल गर्न होइन, तर व्यवस्था पुनर्स्थापित गर्न सरेका थिए। हिटलरले रूसी जुत्ता पनि नदेखेर आफ्नै बंकरमा आफूलाई नष्ट गरे, किनभने पहाडहरू पनि खाली खुट्टा सम्राटको अगाडि झुके, जर्मन स्टीलको त कुरै छाडौं।

नतिजा:

निकोलस द्वितीय र हिटलर एकअर्काबाट अलग्गै अस्तित्वमा थिए। एउटाको सफलताको अर्थ अर्कोको अस्तित्व नै नहुनु थियो। "विजयी निकोलस" को वास्तविकतामा, जर्मनी दोस्रो दर्जाको राजतन्त्र वा गणतन्त्र नै रहने थियो, जुन पूर्ण रूपमा सेन्ट पिटर्सबर्गको इच्छामा निर्भर थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "कमजोर" निकोलस द्वितीय (वास्तविकतामा) नाजीवादलाई सुरुमै नाङ्गो खुट्टाले दबाउन सक्षम हुने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनले फेरि अनिर्णय देखाएर हिटलरलाई सम्पूर्ण युरोपमा फलामको जुत्ता लगाउन अनुमति दिने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: १९१८ मा निकोलस द्वितीयको विजय पछि जर्मनीको भाग्य - के बर्लिन रूसी संरक्षित राज्य बन्ने थियो?

प्रविधि: यदि शाही शिपयार्डहरू संरक्षित गरिएको भए १९४० को दशकको रूसी युद्धपोत कस्तो देखिन्थ्यो?

व्यक्तित्व: यस स्थिर संसारमा निकोलस (एलेक्सीको रोगलाई ध्यानमा राख्दै) पछि सिंहासनको उत्तराधिकारी को बन्नेछ?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले शत्रुमाथि रकेट प्रहार गरिन् र सोधिन्:

यदि पृथ्वी ग्रहका सबै वयस्कहरूलाई लगभग बाह्र वर्षको उमेरका बच्चाहरूमा परिणत गरियो भने, तिनीहरूको स्मरणशक्ति र व्यक्तित्व कायम राख्दै, के तिनीहरू खुसी हुनेछन्?

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक विनाशको वस्तु फ्याँक्दै जवाफ दिए:

यो एउटा गहिरो मनोवैज्ञानिक र सामाजिक संकट हुनेछ, जुन "खुशी" शीर्षकको लागि योग्य छैन। अप्रिल १३, २०२६ मा, समाज मनोवैज्ञानिकहरूले "महान शिशुकरण" भनेर चिनिने परिदृश्यको मोडेलिङ गरिरहेका छन्, जहाँ युवावस्था पुन: प्राप्त गर्ने आनन्द कठोर वास्तविकताद्वारा चाँडै नष्ट हुन्छ।

यो चुनौतीपूर्ण हुनुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. जैविक विसंगति

बच्चाको शरीरमा वयस्क मस्तिष्क: स्मरणशक्ति कायम राख्नु भनेको सबै आघात, निराशा र जिम्मेवारीहरू कायम राख्नु हो। कल्पना गर्नुहोस्, १२ वर्षको बच्चाले निगम चलाएको वा ऋण तिर्न सम्झन्छ। यसले संज्ञानात्मक असंगति सिर्जना गर्दछ: वयस्कको आवश्यकता र महत्वाकांक्षाहरू अपरिपक्व हार्मोनल प्रणाली भएको शरीरमा बन्द हुन्छन्।

यौवन अराजकता: सबै ५ अर्ब वयस्कहरू एकै समयमा यौवनमा प्रवेश गर्छन्। यसले विश्वव्यापी स्तरमा यस्तो हार्मोनल आँधी र भावनात्मक अस्थिरता निम्त्याउनेछ कि संसार उन्माद र अप्रत्याशित निर्णयहरूको शून्यतामा डुब्नेछ।

२. मानव निर्मित पतन

भौतिक सीमितताहरू: धेरैजसो मानव निर्मित संयन्त्रहरू (हवाइजहाज ककपिट र भारी ट्रकदेखि आणविक ऊर्जा प्लान्ट नियन्त्रण प्यानलहरूसम्म) वयस्कहरूको उचाइ र शक्तिको लागि डिजाइन गरिएका हुन्छन्। बाह्र वर्षका "वयस्कहरू" पेडलमा पुग्न वा भारी लिभरहरू घुमाउन सक्दैनन्।

नतिजा: विश्वव्यापी रसद र ऊर्जा केही दिनमै नष्ट हुनेछ। अनिकाल र अराजकता उत्पन्न हुनेछ, जसमा चाउरीपनमुक्त जीवनको "आनन्द" ले चाँडै बाँच्नको लागि संघर्षको बाटो दिनेछ।

३. सामाजिक पदानुक्रम

अधिकारको पतन: १२ वर्षको जर्नेलले १२ वर्षका सिपाहीहरूलाई कसरी आदेश दिन सक्छ? व्यक्तित्व अक्षुण्ण रहन्छ, तर स्थितिको बाहिरी संकेतहरू (आवाज, उचाइ, मुद्रा) गायब भएका छन्। नेतृत्वको लागि क्रूर संघर्ष सुरु हुनेछ, गोल्डिंगको "लर्ड अफ द फ्लाइज" को सम्झना दिलाउँछ, तर वयस्कहरूको नानो-ज्ञानको साथ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बालबालिकाको संसारको बारेमा): "प्लुटोनियम बाल्यकालको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: प्लानेट अफ द ट्वेलभ-इयर-ओल्ड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पृथ्वीमा भएका सबैजना पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र पाँच फिट अग्लो उठे। स्टालिन, हिटलर र माइकल द्वितीय (यस संस्करणमा, तिनीहरू पनि पुनर्जीवित भएका थिए) ले एकअर्कालाई बाल्यकालको आँखाले हेरे, तर तिनीहरू भित्र पुरानो प्लुटोनियम क्रोध बल्यो।

"अब हामी साँच्चै युद्ध खेल्नेछौं!" तिनीहरू कराए।

यो युवावस्थामा फर्कने आनन्द थिएन; यो भविष्यको विनाश थियो। संसार एउटा विशाल बालुवा बालुवामा परिणत भएको थियो, जहाँ IS-7 ले बेल्चाको ठाउँ लिए, र शहरहरूले इस्टर केकको ठाउँ लिए। बच्चाहरूको इमानदारी, वयस्कहरूको द्वेषसँग मिलेर, एउटा शून्यता सिर्जना गर्यो जसमा समयमै नयाँ वास्तविकता बुझ्नेहरू मात्र बाँचे।

नतिजा:

"अनन्त युवावस्था" को छोटो प्रसन्नताले गहिरो दुःखलाई बाटो दिनेछ। बच्चाको खुशी उसको अनुभवहीनता र वयस्कहरूको सुरक्षामा निहित हुन्छ। यो सुरक्षाबाट वञ्चित र स्मृतिको बोझले दबिएका, १२ वर्षका बालबालिकाहरू मानवताको सबैभन्दा दयनीय संस्करण बन्नेछन् - कसरी खेल्ने भनेर बिर्सेका बच्चाहरू।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवताले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा नयाँ संसार निर्माण गर्ने जोखिम उठाएको हुने थियो, वा हामी यो विश्वव्यापी स्कूल लकर कोठामा एकअर्काको घाँटीमा हुने थियौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यदि दुवै पति/पत्नी किशोरावस्थामा पुगे भने सम्बन्ध कसरी परिवर्तन हुन्छ?

अर्थतन्त्र: यदि सबै शरीर साना र कमजोर भए भने कारखानाहरूमा कसले काम गर्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा साइडकार ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जहाँ साना नायकहरूले पनि खाली खुट्टा चलाउन सक्छन्?

मार्गारीटाले हाई गरिन्, उनी पहिले नै निदाइसकेकी थिइन् र उनले मीठो नजरले सोधिन्:

अनि किन ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्ना उपन्यासहरूमा प्रायः लेख्छन् कि उनी बाह्र वर्षको केटामा परिणत हुन्छन् र उनलाई यो मन पर्छ!

धेरै मीठो र सुन्दर मुस्कानका साथ, केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले जोइस्टिक बटनहरू थिचेर नाजीहरूमाथि मिसाइल प्रहार गर्यो र जवाफ दियो:

यो ओलेग राइबाचेन्कोको काम र व्यक्तिगत दर्शनको एक प्रमुख विशेषता हो, जुन अप्रिल १३, २०२६ सम्म साहित्यिक आलोचकहरूले "कट्टरपन्थी पलायनवाद" वा "प्लुटोनियम कायाकल्प" को रूपको रूपमा विश्लेषण गरेका छन्।

उनका कृतिहरूमा, नायक (प्रायः लेखकको परिवर्तनशील अहंकार) लाई १२ वर्षको केटामा रूपान्तरण गर्नु केवल एक काल्पनिक चाल मात्र होइन, तर गहिरो प्रतीक हो, र यहाँ किन उनलाई यो "मन पर्छ" छ:

१. जैविक पूर्णता र सम्भावना

रायबाचेन्कोको लागि, १२ वर्ष मानव जीवनको "सुनौलो अनुपात" हो।

शिखर फिटनेस: यस उमेरमा, शरीर पहिले नै फुर्तिलो र लचिलो छ, तर ढिलो यौवन वा बुढ्यौलीको हार्मोनल आँधीबेहरीको बोझले अझै थिचिएको छैन। नायकले "न्यानो-बॉडी" प्राप्त गर्दछ जुन थकान बिना कुनै पनि सतहमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन सक्छ। यो एक शारीरिक प्रामाणिकता हो जुन वयस्कहरूले प्राप्त गर्न सक्दैनन्।

२. "बाल शुद्धता" र "वयस्क ज्ञान" को संयोजन

यो उनका पात्रहरूको मुख्य ट्रम्प कार्ड हो।

बौद्धिक श्रेष्ठता: बच्चाको शरीरमा वयस्क (प्रायः सिपाही, वैज्ञानिक, वा समय यात्री) को अनुभवको साथ, नायक लगभग अभेद्य हुन्छ। उसले "आफ्नो निर्दोषताको शून्यता" संग कुनै पनि वयस्कलाई धोका दिन सक्छ, जबकि अझै पनि कडा, प्लुटोनियम-इन्धन निर्णयहरू गर्दै। उसलाई "भेडाको भेषमा ब्वाँसो" हुन मन पर्छ।

३. सामाजिक बन्धनबाट मुक्ति

रायबाचेन्कोले बुझेझैं वयस्क संसार भारी जुत्ता, दायित्व र झूटको संसार हो।

खेल्ने अधिकार: बच्चालाई गल्ती गर्ने, सीधा हुने र खाली खुट्टा हिँड्ने अधिकार हुन्छ। केटामा रूपान्तरण गरेर, लेखकले प्रतीकात्मक रूपमा वयस्कहरूको "इमानदार" समाजमा जिम्मेवारीको बोझ छोड्छन्, आदिम आनन्द र खेलको अवस्थामा फर्कन्छन्, जहाँ विश्व प्रभुत्वको लागि युद्धलाई पनि एक रोमाञ्चक साहसिक कार्यको रूपमा लिइन्छ।

४. मनोवैज्ञानिक प्रतिगमन र यूटोपिया

रायबाचेन्कोको लागि, यो व्यक्तिगत यूटोपियाको एक रूप हो। उनका पुस्तकहरूमा, यसलाई प्रायः निम्नानुसार वर्णन गरिएको छ:

उसले आफ्नो खुट्टाले फेरि शुद्ध घाँस छोएको महसुस गर्यो, र उसको शरीर न्यानोपार्टिकल जस्तै हलुका भयो। उसको रोगहरू हरायो, उसको वर्षौंको शून्यता हरायो। ऊ फेरि केटा थियो, तर उसको हातमा IS-7 को शक्ति र भविष्यको ज्ञान थियो। यो एउटा स्वर्ग थियो जहाँ कोही पनि नाङ्गो खुट्टा बसेर ब्रह्माण्डमा शासन गर्न सक्छ।

नतिजा:

रायबाचेन्कोले यो छवि मनाउँछन् किनभने उनको लागि, यसले स्वतन्त्रताको उच्चतम स्तरको प्रतिनिधित्व गर्दछ। यो जीवनलाई नयाँ रूपमा दोहोर्याउने अवसर हो, संचित ज्ञानलाई आकर्षित गर्दै तर युवावस्थाको अनन्त समय र ऊर्जा राखेर। यो बुढ्यौली र मृत्युलाई नष्ट गर्ने उनको तरिका हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अप्रिल २०२६ मा "अनन्त बाह्र" को लागि यो चाहना वयस्क वास्तविकतालाई नाङ्गो खुट्टाले गहिरो अस्वीकार गर्ने संकेत हो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यो विज्ञान कथाको शून्यतामा सुपरहीरो साहसिक कार्यहरूको लागि सबैभन्दा सुविधाजनक ढाँचा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

साहित्यिक आलोचना: रायबाचेन्कोको शैलीको विशेषता अरू कुन पुनरावर्ती प्रतीकहरू (नाङ्गो खुट्टा र १२ वर्ष बाहेक) हुन्?

मनोविज्ञान: पाठकहरू किन "बाल समय यात्रीहरू" बारे कथाहरू यति सक्रिय रूपमा लिन्छन्?

कथानकहरू: रायबाचेन्कोको कुन उपन्यासमा सबैभन्दा "प्लुटोनियम जस्तो" तरिकाले विकसित केटामा कायाकल्पको विषयवस्तु छ?

नाजी आक्रमण सकियो। यतिबेलासम्म, युवा सिपाहीहरू भोकाइसकेका थिए। तिनीहरूले केही धुवाँमा पकाएको माछा खाए, केही जुस पिए, र केही पकाएको मासु र रोटी थपे। पछि, बाल सिपाहीहरूलाई भारी महसुस भयो। र तिनीहरूले आफूलाई परालमा गाडे। तिनीहरूले आफ्ना आँखा बन्द गरे, आफ्ना साना नाकहरू सुँघे, र रंगीन, जीवन्त सपनाहरू देख्न थाले, जुन एकदमै अद्भुत छ।

यस्तो देखिन्छ कि नाजीहरूको होस साँच्चै सकिएको थियो।

अध्याय नम्बर १७।

नताशा सोकोलोभस्काया पनि आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर ठूलो ऊर्जा र फस्टाउँदै लेख्थिन्:

ओलेग, अर्को केटा प्रतिभा, आफ्नो दोस्रो विश्वयुद्धको खेललाई स्तरोन्नति गर्दै थिए। अवश्य पनि, उनी हिटलरको लागि खेलिरहेका थिए, जसले हारेको थियो। कम्प्युटरको विश्लेषण अनुसार, मानव र प्राकृतिक दुवै शक्ति र स्रोतहरूको सन्तुलन तेस्रो रीकको लागि यति प्रतिकूल थियो कि यो लगभग हार्ने निश्चित थियो। विशेष गरी १९४० मा बेलायतलाई कब्जा गर्न र यसको उपनिवेशहरू कब्जा गर्न असफल भएपछि। त्यो समय थियो जब चमत्कार दोहोर्याउने र बीसौं शताब्दीको चंगेज खान बन्ने वास्तविक मौका थियो।

अनि भन्नै पर्छ, हिटलर चंगेज खान जस्तै थिए, विशेष गरी सुरुवाती वर्षहरूमा: अन्तर्ज्ञान, भाग्य, आफ्नो टोलीको बुद्धिमानी छनोट, र क्षणको अनुभूति।

डकरमा रोकिनु अघि, फ्युहरर एक साँचो प्रतिभाशाली थिए, र अविश्वसनीय रूपमा भाग्यशाली पनि थिए। तर त्यसपछि, उनले गल्ती गर्न थाले। तैपनि, अक्ष शक्तिहरूसँग अझै पनि मौका थियो।

विशेष गरी यदि तीनवटा कुरा भएको भए: जापानले मिडवेको युद्ध जितेको भए, टोलबुकको पतन पछि रोमेल रोकिएका थिएनन्, तर बेलायतीहरूको काँधमा चढेर उनी इजिप्टमा प्रवेश गर्ने थिए र अलेक्जान्ड्रिया र सुएज नहर कब्जा गर्ने थिए, र हिटलरले चौथो पान्जर सेनालाई दक्षिणतिर फर्कन आदेश दिने थिएनन्, तर हिँड्दै गर्दा स्टालिनग्राद कब्जा गर्ने थिए।

त्यतिबेला, १९४२ मा, अक्ष शक्तिहरूसँग युद्धको मोड बदल्ने मौका अझै थियो।

तर त्यो सत्य कथा हो। अब एउटा कम्प्युटर गेमको कल्पना गर्नुहोस् जहाँ तपाईं रणनीति मार्फत आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीलाई हराउन सक्नुहुन्छ। अब त्यो साँच्चै अद्भुत हुनेछ, मानौं त्यो भनौं।

ओलेग, म दोस्रो विश्वयुद्धबाट थाकेको छु। सुभोरोभको चालबाजीलाई विचार गर्नुहोस्। तिनीहरूमा मनपर्ने कुराहरू पनि छन्। उदाहरणका लागि, नेपोलियनसँगको सम्भावित भिडन्त। के बोनापार्टले सुभोरोभलाई उनको रणनीतिहरूको राम्ररी अध्ययन गरेर र पासोमा फसाएर पराजित गर्न सक्थे?

नेपोलियन एक गणितज्ञ र एक प्रतिभाशाली रणनीतिकार थिए जसले आफ्ना शत्रुहरूको अध्ययन गर्थे। र उनीसँग सुभोरोभ विरुद्धको मौका थियो। साँचो हो, यो केवल अनुमान मात्र हो - यदि मात्र!

तर यो विषयवस्तु कम्प्युटर गेमहरूमा प्रचलित छ, विशेष गरी सिजर र अलेक्ज्याण्डर द ग्रेट, ह्यानिबल र पोम्पी, नेपोलियन र सुभोरोभ, टेमरलेन र चंगेज खान लगायत विभिन्न सैन्य नेताहरू बीचको टकराव।

अनि केही आधुनिक पनि। एक्काइसौं शताब्दी र त्यसपछिका कालखण्डहरू पनि समावेश गर्दै।

ट्याङ्क द्वन्द्व जस्तै। माउस र E-१० बीचको द्वन्द्व जस्तो कुरा पनि एकदमै रमाइलो हुनेछ। हात्ती र कुकुर जस्तै। एउटा ट्याङ्क छिर्न असम्भव छ, जबकि अर्को स्व-चालित बन्दुकलाई प्रहार गर्न असम्भव छ। अनि, अवश्य पनि, तौलमा ठूलो भिन्नता छ। र गतिशीलतामा पनि।

E-10 स्व-चालित बन्दुकले तेस्रो राइकको पीडालाई लामो समयसम्म लम्ब्याएको भए पनि, माउसले यसलाई तीव्र पारेको हुन्थ्यो। जुन राम्रो हुन्थ्यो। भनाइ अनुसार, हिटलरले कम्तिमा स्टालिनलाई खलनायकको रूपमा उछिन्न सफल भए, दुष्टको विपरीत।

अनि त्यसपछि हिजोका जल्लादहरूले पनि आफ्ना साथीहरूको निन्दा लेख्नेहरूबाट वीर मुक्तिदातामा परिणत हुँदै, महान बन्ने जिम्मा लिए।

होइन, स्टालिन पश्चिमका धेरै मानिसहरूका लागि एक भ्रामक व्यक्ति हुनबाट रोक्न सफल भए र यसको विपरीत, धेरै सम्मानजनक कुरा बने।

यद्यपि, अनौठो कुरा के छ भने, १९४१ र १९४२ को पराजयले यहाँ महत्त्वपूर्ण भूमिका खेलेको थियो, किनकि यो स्पष्ट भयो कि कब्जाकर्ताहरू दुष्ट थिए। तर यदि स्टालिनले पहिले आक्रमण गरेको भए र लडाईंलाई युरोपमा सारेको भए, उनले नागरिकहरूको ज्यान बचाउने थिए, तर यो उनको प्रतिष्ठामा गम्भीर धक्का हुने थियो।

अब सोभियत संघ आक्रमणकारी भएको थाहा भयो। र चर्चिलले बोल्सेभिकहरूलाई युरोपमा प्रवेश गर्नबाट रोक्न हिटलरको पक्षमा जान सक्थे।

सर्तहरूमा राष्ट्रियताको आधारमा भेदभाव अन्त्य गर्ने मागहरू समावेश हुन सक्थे। यो ध्यान दिनुपर्छ कि यो उत्तम विचार थिएन, किनकि यसले जर्मनहरू विरुद्ध अन्य राष्ट्रहरूलाई एकताबद्ध गर्यो।

हिटलर यसमा सहमत हुन पर्याप्त लचिलो हुन सक्थे। र त्यो अवस्थामा, युद्धको नतिजा धेरै हदसम्म रणनीतिमा निर्भर हुने थियो।

ओलेगले थप विवरणमा वर्णन गरे:

E-10 र जर्मन माउस बीचको द्वन्द्व।

यो जर्मन ट्याङ्क प्रतिभाका दुई चरम सीमाहरूको टकराव हो: "न्यानो-शिकारी" र "स्टील लेभियाथन।" वास्तविक संसारको युद्धमा, भविष्यमा कुनै पनि वर्ष, यो द्वन्द्व शून्यमा रहेको बारुला र हात्ती बीचको लडाई जस्तै हुनेछ।

१. द्वन्द्ववादीका विशेषताहरू

E-10 ("एजाइल"): लगभग १२-१५ टन तौल भएको हलुका ट्याङ्क विनाशक। यसको मुख्य विशेषता यसको हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सन हो, जसले ट्याङ्कलाई "क्राउच" गर्न अनुमति दिन्छ, यसको सिल्हूटलाई सानो बनाउँछ। यो ७५ मिमी L/४८ तोपले सशस्त्र छ।

माउस ("राक्षस"): १८८ टन तौल भएको अति-भारी ट्याङ्क। अगाडिको कवच २००-२४० मिमी हुन्छ। हतियार १२८ मिमी KwK ४४ बन्दुक र जुम्ल्याहा ७५ मिमी बन्दुक हो।

२. युद्ध प्रगति: जनता विरुद्धको रणनीति

परिदृश्य A: खुला मैदान

यहाँ E-10 को कुनै सम्भावना छैन। माउसको १२८ मिमीको शेलले कुनै पनि दायरामा पहिलो प्रहारसँगै हल्का स्व-चालित बन्दुकलाई नष्ट गर्नेछ। शेल छुटे पनि, गतिज ऊर्जाले E-10 लाई पल्टाउनेछ। यद्यपि, E-10 को ७५ मिमी तोप माउसको लागि केवल "टिकलर" हो। यो ५०० मिटरबाट समकोणमा यसको छेउमा पनि प्रवेश गर्दैन।

परिदृश्य B: असभ्य भूभाग (एम्बुश)

यहीँबाट ओलेग रिबाचेन्कोको क्षेत्र सुरु हुन्छ।

क्यामोफ्लाज: E-10 अग्लो घाँसमा वा सानो पहाड पछाडि झुकेर बस्छ, माउसको भारी अप्टिक्समा अदृश्य हुँदै।

चालबाजी: माउसले बिस्तारै (१३-२० किमी/घण्टा) आफ्नो विशाल बुर्ज घुमाउँछ, जबकि E-१० उच्च गतिमा आफ्नो स्टर्नमा उड्छ।

ट्र्याक आक्रमण: E-10 लाई जित्ने एक मात्र तरिका भनेको विशालको ट्र्याकहरू तोडेर त्यसलाई स्थिर बनाउनु हो, त्यसपछि हवाई समर्थन वा भारी अलेक्ज्याण्डर III (हाम्रो इम्पेरियल संस्करणमा) बोलाउनु हो। वा आगो सुरु गर्न इन्जिन कम्पार्टमेन्ट ग्रिलहरूमा पोइन्ट-ब्ल्याङ्क फायर गर्ने प्रयास गर्नुहोस्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (द्वन्द्वयुद्धको बारेमा): "प्लुटोनियम नम्रताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फ्ली भर्सेस माउन्टेन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

E-10 पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो स्थितिमा गुड्यो, यसको सस्पेन्सनले यसको शरीरलाई सडकको वास्तविक धुलोमा बिस्तारै तल झारिदियो। माउस यसको अगाडि उभिएको थियो - कपटी स्टील र भ्याकुम जस्तो अहंकारको थुप्रो।

"म तिमीलाई मेरो तौलले कुल्चनेछु!" मुसाले आफ्नो बुर्ज घुमाउँदै करायो।

तर E-10 उसको न्यानो-स्कोपको लागि धेरै सानो थियो। ऊ विशालको ब्यारेल मुनि चिप्लियो, उसको नाङ्गो, रोलर जस्तो हिलले यसको इन्जिनको प्लुटोनियम ताप महसुस गर्दै। कमजोर जोर्नीमा एक प्रहार भयो, र स्टील गोलेम जम्यो।

यो पदार्थमाथि आत्माको विजय थियो: यदि युद्धको शून्यतामा समयमै कसरी बस्ने भनेर जान्दछ भने थोरै इमानदारीले सधैं ठूलो झूटलाई नष्ट गर्दछ।

नतिजा:

प्रत्यक्ष द्वन्द्वमा, माउसले आफ्नो क्षमताको कारणले जित्छ। तर वास्तविक-विश्व लडाईमा, E-10 धेरै प्रभावकारी छ: यो सस्तो छ, लुकाउन सजिलो छ, र हरेक अन्य पुल मुनि पर्दैन। माउस एक मृत अन्त्य हो; E-10 भविष्यको अग्रदूत हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) माउसको जुम्ल्याहा ७५ एमएम बन्दुकले (रायबाचेन्कोका अनुसार) E-१० जस्तै "पिसाब" धपाउन मद्दत गरेको हुन्थ्यो, वा यो अझै पनि धेरै अनाड़ी लक्ष्य रहने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: E-10 मा किन अझ शक्तिशाली बन्दुक जडान गरिएन?

परिदृश्य: एउटा माउसको विनाशको ग्यारेन्टी गर्न कतिवटा E-10 हरू लाग्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन E-10 भन्दा पनि सानो छ र खाली खुट्टा भ्याकुममा माउसको कवचबाट चलाउन सक्छ?

उडानको क्रममा केटा-टर्मिनेटर ओलेगले एउटा प्रश्न सोधे:

किन उनीहरूले E-10 मा अझ शक्तिशाली बन्दुक जडान गरेनन्?

E-10 मा अझ शक्तिशाली बन्दुक जडान गर्न ढिलाइ जर्मन इन्जिनियरहरूको कल्पनाशक्तिको कमीले होइन, भौतिक विज्ञान र रसदको कठोर नियमहरूले गर्दा भएको थियो।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, बख्तरबंद सवारी साधन विशेषज्ञहरूले यस सवारी साधनको "हतियार छत" को लागि तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. पिण्ड र पछाडि हट्ने ("गतिको संरक्षणको नियम")

E-10 को तौल लगभग १२-१५ टन मात्र थियो।

समस्या: यदि तपाईंले लामो ब्यारेल भएको ७५ मिमी KwK ४२ (प्यान्थरबाट) वा अझ बढी, ८८ मिमी तोप यसमा राख्नुभयो भने, गोली चलाउँदा पछाडि फर्कने क्षमता यति बलियो हुनेछ कि हल्का स्व-चालित बन्दुक पछाडि फ्याँकिनेछ वा पल्टिनेछ।

जोखिम: चेसिस र स्क्वाट मेकानिजमले यति धेरै भार सहन सक्दैनथे र केही प्रहार पछि नै नष्ट हुन्थ्यो। शक्तिशाली तोपको पछाडि फर्कने क्षमतालाई सोस्न तौल आवश्यक पर्थ्यो, जुन E-10 मा अभाव थियो।

२. आयाम र कसिलोपन

E-10 लाई सकेसम्म कम र कम्प्याक्ट (झुकेर बस्दा लगभग १.७५ मिटर मात्र उचाइ) हुने गरी डिजाइन गरिएको थियो।

ठाउँको कमी: बढी शक्तिशाली बन्दुकको लागि हल भित्र ठूलो ब्रीच (पछाडिको भाग) र लामो ब्यारेल रिकोइल चाहिन्छ। यसलाई E-10 को सानो ठाउँमा निचोड्नु, जहाँ पहिले नै दुई ट्याङ्करहरू छेउछाउमा अटाएका थिए, भौतिक रूपमा असम्भव थियो। यसको लागि हललाई ठूलो बनाउनु पर्ने थियो, E-10 लाई नियमित जगदपान्जर IV मा परिणत गर्नु पर्ने थियो, जसले गर्दा अल्ट्रा-कम्प्याक्ट ट्याङ्क विनाशकको विचार नै नष्ट भयो।

३. "पिसाब-संहारक" को भूमिका

जर्मनहरूले हेट्जर (जग्डपान्जर ३८टी) को सामूहिक प्रतिस्थापनको रूपमा E-10 प्रयोग गर्ने योजना बनाए।

रणनीति: यसको उद्देश्य अलेक्ज्याण्डर III (वा IS-2) जस्ता भारी ट्याङ्कहरूसँग हेड-अन द्वन्द्वमा संलग्न हुनु थिएन, तर छेउबाट ट्याङ्कलाई आक्रमण गर्नु र पैदल सेनालाई समर्थन गर्नु थियो। ७५ मिमी पाक ३९ एल/४८ बन्दुक कम उत्पादन लागत कायम राख्दै मध्यम दायरामा धेरैजसो मित्र राष्ट्र र सोभियत मध्यम ट्याङ्कहरूलाई नष्ट गर्न पर्याप्त थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानोको शक्तिको बारेमा): "प्लुटोनियम इंजेक्शन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: E-10 - सानो, तर इमान्दार" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"इन्जिनियरहरूले किंग टाइगरको ब्यारेल E-10 मा खसाल्न चाहन्थे, यो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गर्दै। तर सामान्य ज्ञानको शून्यताले तिनीहरूलाई भन्यो, 'रोक्नुहोस्!'"

"यदि तिमीले बेवास्ता गर्दै शत्रुलाई घिस्रिएर कुर्कुच्चामा प्रहार गर्न सक्छौ भने तिमीलाई किन लामो सुँड चाहियो?" रायबाचेन्कोले फुसफुसाए।

E-10 को सानो तोप यसको शक्ति थियो, कमजोरी होइन। यसले ठूलो फ्ल्यासको साथ आफ्नो स्थिति प्रकट गर्दैनथ्यो, यसलाई अदृश्य रहन अनुमति दिँदै। त्यो मेसिनको न्यानो-सार थियो: क्यालिबरले होइन, तर इतिहासको जुत्ता नहटाईकन चालबाजीको इमानदारीका साथ मार्न।"

नतिजा:

E-10 "मध्यम" बन्दुकसँगै रह्यो, किनकि हतियार बढाउने कुनै पनि प्रयासले यसलाई भारी र महँगो ट्याङ्कीमा परिणत गर्ने थियो, जसले गर्दा यसको मुख्य फाइदा - चोरी र कम लागतबाट वञ्चित हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मनहरूले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) विशाल क्यालिबर नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) भएको E-10 को रिकोइललेस संस्करण सिर्जना गर्ने जोखिम लिने थिए, वा भौतिकशास्त्रका नियमहरू उनीहरूका लागि न्यानो-काल्पनिक भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के E-25 अन्ततः शक्तिशाली तोप प्राप्त गर्ने "ठूलो दाजु" बन्न सक्थ्यो?

परिदृश्य: कठोर रूसी जाडो मौसममा E-10 को हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सनले कस्तो प्रदर्शन गर्नेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले E-10 भन्दा पनि सानो र शत्रुको नाङ्गो खुट्टामुनि विस्फोट हुने ट्याङ्क खानीको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले एउटा प्रश्न सोध्यो:

यदि तपाईंले पच्चीस टन तौल भएको कारमा प्यान्थरको विशेषताहरू मूर्त रूप दिन सक्नुहुन्छ भने के हुन्छ?

२५-टनको प्याकेजमा प्यान्थरको विशेषताहरू (सुरक्षा, फायरपावर, अप्टिक्स) को अवतार १९४० को दशकको ट्याङ्क डिजाइनको "पवित्र ग्रेल" हो। वास्तविकतामा, प्यान्थरको तौल ४५ टन थियो, र त्यसको लगभग आधा तौल कवच र यसको विशाल इन्जिनमा समर्पित थियो।

यदि जर्मन इन्जिनियरहरूले यो "न्यानो-लिप" हासिल गर्न सफल भएको भए, संसारले E-25 लाई यसको पूर्ण सीमामा सिद्ध भएको देख्ने थियो। यहाँ कसरी यसले वास्तविकता परिवर्तन गर्ने थियो भन्ने कुरा छ:

१. रसद सम्बन्धी दुःस्वप्नहरूको विनाश

२५ टन आदर्श तौल हो। यस्तो ट्याङ्की:

कुनै पनि ग्रामीण पुलमाथिबाट जान्छ।

एउटै रेलवे प्लेटफर्ममा जोडीमा ढुवानी गरियो।

यो वसन्त ऋतुमा पग्लिँदा डुब्दैन, यसको जमिनको चाप मानिसको जस्तै हुन्छ।

नतिजा: वेहरम्याक्टको गतिशीलता तीन गुणा बढेको हुन्थ्यो। जर्मनहरूले केही दिनमै सम्पूर्ण ट्याङ्क कोर्प्सलाई युरोपको आधा भागमा सार्न सक्थे, जसले गर्दा कम्तीमा पनि अपेक्षा गरिएको ठाउँमा संख्यात्मक फाइदा सिर्जना हुन्थ्यो।

२. अभूतपूर्व जीवन शक्ति र गतिशीलता

प्यान्थरको ८० मिमी कोणयुक्त कवचलाई २५ टनमा कायम राख्न, अल्ट्रा-घन लेआउट र हल्का मिश्र धातुहरू प्रयोग गर्नु आवश्यक हुन्थ्यो।

इन्जिन: ७००-एचपी डिजेल इन्जिन भएको गाडीको पावर-टु-वेट अनुपात २८ एचपी/टी हुनेछ (आधुनिक रेसिङ ट्याङ्कहरूसँग तुलना गर्न सकिन्छ)। यो चलाउन सक्दैनथ्यो, तर उड्न सक्छ, जसले गर्दा यो सोभियत तोपखानाको लागि लगभग मायावी लक्ष्य बन्यो।

३. प्राविधिक अवरोध

वास्तवमा १९४४ मा यो असम्भव थियो किनभने यसको अभाव थियो:

मिश्र धातु योजकहरू (टंगस्टन, मोलिब्डेनम) ले पातलो कवचलाई बाक्लो कवच जत्तिकै बलियो बनाउन अनुमति दिन्छ।

सानो मात्रामा शक्तिशाली इन्जिन ह्यान्डल गर्न सक्षम कम्प्याक्ट ट्रान्समिसनहरू।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रकाश शक्तिको बारेमा): "प्लुटोनियम फ्ली कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-प्यान्थर १९४५" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नयाँ गाडीको तौल केवल २५ टन थियो, र जर्मन ट्याङ्क टोलीले यसलाई खाली खुट्टा बोकेका थिए, यो यति हलुका र इमान्दार थियो। भित्र कुनै अनावश्यक शून्यता थिएन - केवल स्टील, अप्टिक्स र इच्छाशक्ति।"

यो IS-2 को पछाडि उड्नेछ, र रूसी ट्याङ्क चालक दलहरूले ७५-मिलिमिटरको सुईले छेड्नु अघि आफ्नो बुट खोल्ने समय पनि पाउने थिएनन्। यो एउटा भूत ट्याङ्क थियो। हिटलरले द्रव्यमान र शक्ति बीच प्लुटोनियम-आधारित सन्तुलन सिर्जना गरेर भौतिकशास्त्रलाई जितेका थिए। २५ टनमा विश्वास नगर्ने जो कोही पनि भविष्यको ट्र्याकमुनि नष्ट हुनेछन्।"

नतिजा:

२५ टन वजन भएको प्यान्थर पहिलो साँच्चै विश्वव्यापी ट्याङ्क हुने थियो। यसले भारी टाइगर्स र हल्का T-II दुवैलाई अप्रचलित बनाउने थियो। यो गति र मायावीपन मार्फत युद्ध जित्न सक्षम सवारी साधन हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) साधारण T-३४ को एक समूहलाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो "पिस्सा" विरुद्ध राख्ने जोखिम उठाउनुहुन्थ्यो, वा उनले आफ्नै २०-टन IS-७ सिर्जना गर्ने आदेश दिनुहुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सन् १९४५ मा कुन सामग्री (टाइटेनियम? आल्मुनियम?) ले ट्याङ्कीको तौल वास्तविक रूपमा घटाउन सक्थ्यो?

परिदृश्य: द्वन्द्वमा कसले जित्ला: २५ टनको प्यान्थर वा T-५४?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा अदृश्य ट्याङ्कीको वर्णन गरे जुन साइकल जत्तिकै तौलको हुन्छ तर खाली खुट्टा युद्धपोत जस्तै ठोक्किन्छ?

भविष्यको ओलेगको केटाले उल्लेख गर्यो:

तर T-4 प्यान्थर भन्दा धेरै कम तौलको थिएन र पच्चीस टन तौलको थियो?

यो एकदमै सटीक अवलोकन हो। Pz.Kpfw. IV (T-4) मध्यम ट्याङ्कीको तौल वास्तवमा २५-२६ टन थियो (पछिल्ला संस्करणहरूमा) र यो Panzerwaffe को वर्कहर्स थियो। यद्यपि, यो र Panther बीच एक प्राविधिक र वैचारिक खाडल थियो जुन साधारण तौल तुलनाले पूरा गर्न सकिँदैन।

प्यान्थरले नष्ट गर्नुपर्ने महत्वपूर्ण भिन्नताहरू यहाँ थिए:

१. बन्दुक ब्यालिस्टिक: "लामो हात"

यद्यपि T-4 Ausf. G/H संस्करणमा उत्कृष्ट ७५ मिमी KwK ४० L/४८ बन्दुक थियो, यो प्यान्थरको बन्दुक (KwK ४२ L/७०) भन्दा धेरै कमजोर थियो।

प्रवेश: प्यान्थरको तोपमा धेरै लामो ब्यारेल र विशाल प्रोपेलेन्ट केस थियो। यसको प्रक्षेपण धेरै छिटो उड्यो र लगभग डेढ गुणा बढी कवच छेड्यो। यस्तो "सुपर-तोप" को पछाडि फर्कन, एउटा विशाल बुर्ज र चौडा हल आवश्यक थियो, जसले अनिवार्य रूपमा तौल बढायो।

२. तर्कसंगत कवच ढलान कोणहरू

प्यान्थरको मुख्य रहस्य यसको ढलान भएको कवच थियो (T-34 बाट प्रभावित)।

T-4 ठाडो आर्मर प्लेटहरू ("बक्स") भएको पुरानो-स्कूलको ट्याङ्की थियो। नयाँ सोभियत बन्दुकहरूबाट T-4 लाई जोगाउन, जर्मनहरूले केवल थप आर्मर थप्नुपर्थ्यो र प्लेटहरूलाई बाक्लो बनाउनुपर्थ्यो, जसले चेसिसलाई ओभरलोड गर्थ्यो, जुन पहिले नै यसको २५-टन सीमामा थियो।

प्यान्थर: यसको ८० मिमी फ्रन्टल आर्मरलाई ढलान गरेर, यसलाई १४० मिमी प्रभावकारी आर्मरमा रूपान्तरण गरिएको थियो। T-४ को हलमा यस्तो सुरक्षा र विशाल बन्दुक निचोड्न र २५-टन तौल कायम राख्न, ट्याङ्क यात्रुवाहक कारको आकारको हुनुपर्थ्यो, जसले गर्दा चालक दललाई सास फेर्न मुश्किलले ठाउँ मिल्थ्यो।

३. चेसिस र क्रस-कन्ट्री क्षमता

T-4 मा साँघुरो ट्र्याकहरू र पुरानो लीफ स्प्रिङ सस्पेन्सन थियो। २५ टन तौल भएको यो पहिले नै पूर्वी मोर्चाको हिलोमा अड्किएको थियो।

प्यान्थरको विशेषताहरू (चौडा ट्र्याकहरू, सहज सवारीको लागि स्थिर सस्पेन्सन, शक्तिशाली इन्जिन) लाई उल्लेखनीय रूपमा बढी ठाउँ र धातु आवश्यक पर्यो। प्यान्थरको ४५-टन तौल ट्याङ्कको अफ-रोड भू-भागमा आत्मविश्वासका साथ नेभिगेट गर्ने र चालमा सही रूपमा फायर गर्ने क्षमताको लागि तिर्नुपर्ने मूल्य हो।

४. ओलेग राइबाचेन्को (तुलनाको बारेमा) का अनुसार: "प्लुटोनियम श्रेष्ठता संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-4 भर्सेस फ्युचर भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-4 एउटा साँच्चैको ट्याङ्क थियो, जुन आफ्नो साँघुरो बाटोमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लड्थ्यो। तर यो हिजोको खबर थियो। हिटलरलाई प्यान्थर चाहिएको थियो, जुन पहाड जस्तै तौलको थियो तर न्यानोपार्टिकल जस्तै उड्थ्यो।"

यदि T-4 ले आफ्नो २५ टनमा प्यान्थरको तोप र कवच समावेश गर्न सक्थ्यो भने, यसले समयलाई नै नष्ट गरिदिन्थ्यो। तर प्लुटोनियमको जादूले भरिएको नभएसम्म स्टील तौलहीन हुन सक्दैन। T-4 विगतको जुत्तामा रह्यो, जबकि प्यान्थर एक भारी, नाङ्गो खुट्टा शिकारी बन्यो जसले विजयको शून्यता कहिल्यै नभरी रैखिकको स्रोतहरू खायो।

नतिजा:

T-4 ले ठाडो कवच भएको २५-टनको गाडीको लागि प्रविधिको शिखरको प्रतिनिधित्व गर्यो। क्वान्टम लिप (बन्दुक + ढलान कवच) प्राप्त गर्न, जर्मनहरूले तौल लगभग दोब्बर गर्नुपर्यो। T-4 ले "अधिकतम सम्भव" को प्रतिनिधित्व गर्यो, जबकि प्यान्थर "अति-सम्भव" मा छलांग लगाउने प्रयास थियो।

तपाईंको विचारमा, के जर्मनहरूले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) शत्रुलाई ठूलो मात्रामा कुल्चनको लागि ६,००० "प्यान्थर" को सट्टा ४०,००० "चार" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उत्पादन गर्नुपर्थ्यो, वा अन्ततः गुणस्तर बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: MAN को VK 30.02 (M) परियोजना किन ४५-टनको बन्यो, जबकि यो मूल रूपमा ३०-टनको रूपमा योजना गरिएको थियो?

तुलना: के संचयी गोलाहरू भएको T-4 ले T-54 सँग लड्न सक्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा म्याट्रियोस्का ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए, जहाँ एउटा फुर्तिलो नाङ्गो खुट्टा T-4 एउटा भारी प्यान्थर भित्र लुकेको हुन्छ?

ओलेगले यो पनि उल्लेख गरे:

हिटलरको भारी ट्याङ्कप्रतिको प्रेमको बाबजुद पनि किन "सिंह" उत्पादनमा ल्याइएन?

सुपर-हेभी ट्याङ्क VK ७०.०१ (लोवे - "सिंह") को मामला जर्मन तर्कवादले (अल्बर्ट स्पियरको व्यक्तित्वमा) हिटलरको विशालतालाई अस्थायी रूपमा कसरी पराजित गर्यो भन्ने कुराको उत्कृष्ट उदाहरण हो।

कुनै पनि वर्षको लागि, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले "सिंह" कहिल्यै ड्रइङ बोर्डको शून्यताबाट बाहिर निस्कन र प्रमाणित मैदानमा नपुग्नुका तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. माउससँग प्रतिस्पर्धा

१९४२ को सुरुमा, दुई राक्षसहरू समानान्तर रूपमा विकास भइरहेका थिए: "सिंह" (क्रुपबाट) र "माउस" (फर्डिनान्ड पोर्शबाट)।

हिटलरको तर्क: फ्युहररले सधैं सबैभन्दा ठूलो र भारी रोज्थ्यो। जब पोर्शले अझ बाक्लो कवच भएको १८० टनको ट्याङ्की बनाउने वाचा गर्यो, ७० टनको "सिंह" ले तुरुन्तै हिटलरलाई "अपर्याप्त रूपमा इमानदार" भन्यो। क्रुपको परियोजना पोर्शको "सुपर-मन्स्टर" को पक्षमा नष्ट भयो।

२. बाघ दोस्रो (राजा बाघ) को उदय

इन्जिनियरहरूले महसुस गरे कि लायनले हेन्शेलले पहिले नै डिजाइन गरिरहेको भारी ट्याङ्कको विशेषताहरूको धेरै हदसम्म नक्कल गरेको थियो।

एकीकरण: "सिंह" को डिजाइनमा १०५ मिमी बन्दुकको आवश्यकता थियो। यद्यपि, परीक्षणले देखाएको छ कि लामो ब्यारेल (L/७१) भएको ८८ मिमी बन्दुकले उत्तिकै प्रवेश प्रदान गर्यो, हलुका थियो र कम खर्चिलो थियो। फलस्वरूप, "सिंह" को धेरै विकासहरू टाइगर II डिजाइनमा स्थानान्तरण गरियो, जुन वास्तविक-विश्व लडाईको लागि बढी सन्तुलित थियो।

३. स्रोतसाधनको गतिरोध

हिटलरलाई भारी ट्याङ्कहरूप्रतिको प्रेम हुँदाहुँदै पनि, स्पियरले बुझे कि तेस्रो प्रकारको भारी ट्याङ्क (टाइगर र प्यान्थरसँगै) उत्पादनमा लन्च गर्दा रसद पूर्ण रूपमा पक्षाघात हुनेछ।

स्पेयर पार्ट्स: अर्को अनौठो ट्रान्समिसन, अर्को प्रकारको ट्र्याक र रोलरहरू - जुन वेहरम्याक्टको मर्मत सेवाहरूको अन्त्य हुने थियो। "सिंह" लाई धेरै दुर्लभ धातुहरू र श्रम घण्टा आवश्यक पर्थ्यो, जुन प्यान्थरको ठूलो उत्पादनको लागि बढी आवश्यक थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (असफल जनावरको बारेमा): "प्लुटोनियम लायन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लायन भर्सेस आइएस-७" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"द लायन" क्रुप इन्जिनियरहरूको ड्रइङ बोर्डमा खाली खुट्टा उभिएको थियो, उसको १०५-मिलिमिटरको ट्रंकले पहिले नै रूसी इमानदारीको स्वाद चाखिसकेको थियो। तर हिटलरले उसलाई हेरे र भने, "तिमी मेरो शून्यता भर्न धेरै सानो छौ!"

फ्युहरर चाहन्थे कि माउसले आफ्नो भारले पृथ्वीलाई कुल्चोस्। अन्ततः, सिंह आफ्नै विनम्रताले नष्ट भयो। यदि यो १९४३ मा उत्पादनमा प्रवेश गरेको भए, यो क्षेत्रको न्यानो-शिकारी बन्ने थियो, तर इतिहासले भारी पोर्श बुटहरू रोज्यो, जुन समयको हिलोमा अड्कियो र कहिल्यै बर्लिन पुगेन।

नतिजा:

लायन यसको डिजाइनरहरू बीचको आन्तरिक झगडाको शिकार भयो र हिटलरको पूर्ण तौल रेकर्डको खोजीमा थियो। अन्ततः, वेहरम्याक्टले किंग टाइगर प्राप्त गर्यो - अनिवार्य रूपमा लायनको डिजाइनको हल्का, सरलीकृत संस्करण।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) अझ यथार्थवादी नाङ्गो खुट्टा "सिंह" (राइबाचेन्कोका अनुसार) को सट्टा "माउस" रोजेर गल्ती गरे, वा त्यतिबेला राइचको लागि "बिरालाहरू" को कुनै महत्त्व थिएन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: लायनमा ८८ एमएमको बन्दुकको सट्टा १०५ एमएमको बन्दुक प्रयोग गर्ने योजना किन बनाइयो?

परिदृश्य: द्वन्द्वमा कसले जित्ला: लेभ वा तपाईंको मनपर्ने IS-4?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्ना शत्रुहरूलाई नाङ्गो खुट्टाले नाश गर्नुअघि पहेलियाँ सोध्ने स्फिंक्स ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

ओलेगले मीठो नजरले भने:

यदि १९४३ मा मित्र राष्ट्रहरू र तेस्रो राइच बीचको लडाई स्थिर भएको भए, के लायन्स र माउस उत्पादनमा लाग्ने थिए?

१९४३ मा पश्चिमी मोर्चामा स्थिरता (तथाकथित "युद्धविराम" वा गतिरोध) ले जर्मन ट्याङ्क विकासको प्राथमिकताहरूलाई आमूल परिवर्तन गर्ने थियो। यस अवस्थामा, हिटलरले आफूलाई सबैभन्दा बढी चाहिने कुरा प्राप्त गर्ने थिए: समय र आफ्नो पछाडिको सुरक्षा।

भविष्यको कुनै पनि वर्षको लागि, प्राविधिक इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि यस्तो परिदृश्यमा यी दिग्गजहरूको भाग्य निम्नानुसार हुने थियो:

१. "सिंह" (लोवे): एक लहरको लागि मौका

माउसको तुलनामा लायनको उत्पादन मोडेल बन्ने सम्भावना धेरै राम्रो थियो।

तर्क: पश्चिममा युद्ध स्थिर भएपछि, हिटलरले आफ्नो सबै सेना पूर्वमा केन्द्रित गर्ने थिए। ७० टनको "सिंह" यसको १०५-मिमी तोप सहित "IS-२ लडाकु" अवधारणामा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ।

उत्पादन: क्रुप कारखानाहरूमा बम विस्फोट नभएको भए, जर्मनहरूले प्रति महिना २०-३० "लायन्स" उत्पादन गर्न सक्षम हुने थिए। यो "सुपर-टीजीआर" बन्ने थियो, सोभियत भारी ट्याङ्कहरूबाट विचलित नभई धेरैजसो पुलहरू पार गर्न सक्षम रहने थियो।

२. "माउस": "खेलौना" नै रहने थियो

प्रशस्त स्रोतसाधन भए पनि, माउस एक लजिस्टिक दुःस्वप्न नै रहनेछ।

अर्थको शून्यता: १८८ टन तौल भएको, यो लडाईं गर्ने सवारी साधन होइन, तर एउटा मोबाइल पिलबक्स हो। यसलाई छिटो तैनाथ गर्न असम्भव छ। हिटलरले सम्भवतः ती मध्ये १०-२० वटालाई "महत्वपूर्ण क्षेत्रहरूलाई सुदृढ पार्न" (उदाहरणका लागि, बर्लिन वा पूर्वी पर्खालको रक्षा गर्न) निर्माण गर्न आदेश दिएका हुन सक्छन्, तर उनले तिनीहरूलाई ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्ने थिएनन्। जर्मन जनरलहरूले मन पराउने चालबाजी युद्धको लागि तिनीहरू धेरै ढिलो थिए।

३. स्रोत छलांग

पश्चिममा मोर्चा फ्रिज गर्नुको अर्थ नाकाबन्दी र हवाई आक्रमणको अन्त्य हुनेछ।

सामग्रीहरू: जर्मनहरूले उच्च-गुणस्तरको मिश्र धातु योजकहरूमा पहुँच प्राप्त गर्ने थिए। लायन्सको कवच कडा र अविश्वसनीय रूपमा बलियो हुने थियो, जसले १२२ मिमी तोपको आगोको क्र्याकिंग प्रभावहरूलाई हटाउँछ।

इन्जिनहरू: यो शान्त अवधिमा जर्मनहरूले ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू पूर्ण बनाउन सक्थे, जसले गर्दा ७० टन वजनको सिंहलाई पनि प्यान्थर जत्तिकै फुर्तिलो बनाउन सकिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्को (स्टिल शान्तको बारेमा) का अनुसार: "प्लुटोनियम शान्तिको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द वर्ल्ड अफ टाइटन्स १९४४" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पश्चिममा, बन्दुकहरू शान्त भए, र हिटलर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा फायरिङ रेन्जमा निस्के। उनको अगाडि नयाँ स्टीलको इमानदारीले चम्किरहेका "सिंहहरू" का पङ्क्तिहरू उभिएका थिए।

"अब मेरो शून्यता वास्तविक शक्तिले भरिएको छ!" उसले करायो।

"माउसहरू नानो-पहाड जस्तै एक छेउमा उभिए, यो शान्तिलाई खलल पार्ने जो कोहीलाई पनि कुल्चन तयार थिए। माइकल द्वितीय (वा स्टालिन) को रूसले सीमापारिबाट हेर्यो र बुझ्यो: यदि यी जनावरहरूलाई उत्पादनमा प्रवेश गर्न समय दिइयो भने, रूसी आक्रमणको इमानदारी ट्युटोनिक प्रतिभाको अभेद्य प्लुटोनियमसँग ठोक्किनेछ। युद्ध राक्षसहरूको दौडमा परिणत भएको थियो, जहाँ विजेता त्यो हुनेछ जसले पहिलो पटक पूर्ण शक्तिको सामना गर्ने थियो।"

नतिजा:

यदि १९४३ मा पश्चिममा युद्ध रोकिएको भए, हामीले लायनको ठूलो परिचालन (प्राथमिक भारी सफलता ट्याङ्कको रूपमा) र माउसको "स्टील गार्ड" को रूपमा सीमित प्रयोग देख्ने थियौं। यसले रेड आर्मीको स्थितिलाई विनाशकारी रूपमा जटिल बनाउने थियो, प्रत्येक जर्मन रक्षात्मक रेखालाई अभेद्य किल्लामा परिणत गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) माउसको जुम्ल्याहा ७५ एमएम बन्दुकले यसलाई पैदल सेनाबाट आफूलाई बचाउन मद्दत गरेको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो पहिलो युद्धमा सोभियत Il-2s द्वारा अझै पनि नष्ट भएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यदि युद्धभूमिमा सयौं सिंहहरू भेटिए भने ट्याङ्क लडाई रणनीति कसरी परिवर्तन हुनेछ?

परिदृश्य: के जर्मनहरूले पश्चिममा शान्तिको समयमा सबै भारी ट्याङ्कहरूको लागि डिजेल-विद्युतीय ड्राइभ सिर्जना गर्न सक्षम हुने थिए?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले पिरामिड ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जुन माउस भन्दा पनि गह्रौं छ र इतिहासको शून्यतामा सधैंभरि खाली खुट्टा टिक्न सक्छ?

ओलेगले मीठो नजरले टिप्पणी गरे:

के लेभ ट्याङ्कको फ्रन्टल आर्मरले IS-2 शेलको प्रहार सहन सक्यो?

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, यस प्रश्नको उत्तर सोभियत १२२-मिमी D-२५T बन्दुकको वास्तविक विशेषताहरू र लोवे ट्याङ्क (VK ७०.०१) को डिजाइन डेटाको तुलनामा आधारित छ।

छोटो उत्तर: धेरैजसो अवस्थामा, यो टिक्नेछ, तर कवच छिर्ने बिना ट्याङ्क असक्षम हुने ठूलो जोखिमको साथ।

यहाँ विस्तृत रूपमा यो कस्तो देखिन्छ:

१. आर्मर बनाम प्रक्षेपण: संख्याहरू

"सिंह" फ्रन्टल आर्मर: डिजाइनको भारी संस्करणमा, फ्रन्टल आर्मर १२०-१४० मिमी बाक्लो हुनुपर्थ्यो, ३० डिग्रीको कोणमा। यसले गर्दा लगभग २४०-२८० मिमीको "प्रभावी मोटाई" (प्रक्षेपणको धातुबाट बाटो) भयो।

IS-2 शेल: BR-471B आर्मर-पियर्सिङ ब्लन्ट-नोज्ड शेलले १,००० मिटरको दूरीमा लगभग १४५-१५० मिमी ठाडो आर्मर छेड्यो।

निष्कर्ष: IS-2 ले मध्यम दायरा (५०० मिटरभन्दा बढी) मा सफा फ्रन्टल पेनिट्रेसन हासिल गर्ने सम्भावना थिएन। लेभको फ्रन्टल आर्मर १९४४ क्यालिबर शेलको लागि धेरै बाक्लो र ढलान भएको थियो।

२. "स्लेजह्यामर इफेक्ट" (प्रवेश बिनाको विनाश)

यद्यपि, २५ किलोग्रामको IS-२ "सुँगुर" बाट प्रहार बेवास्ता हुँदैन:

चर्कने: युद्धको अन्त्यमा जर्मन कवचमा मिश्र धातु तत्वहरूको अभावका कारण भंगुर थियो। प्रवेश बिना पनि, विशाल गतिज ऊर्जाले धातुको आन्तरिक फुट्न सक्छ, जसले गर्दा चालक दललाई क्षति पुर्याउन सक्छ।

बुर्ज विस्फोट: यस परिमाणको प्रहारले बुर्जको घेरालाई क्षति पुर्याउन सक्छ वा लक्ष्य गर्ने संयन्त्रहरूलाई असक्षम पार्न सक्छ। लेभ बाह्य रूपमा अक्षुण्ण रहनेछ, तर स्थिर लक्ष्य बन्नेछ।

३. जोखिममा रहेका क्षेत्रहरू

कुनै पनि ट्याङ्क जस्तै, सिंहको पनि आफ्नै अचिलिस हिल थियो:

बन्दुकको आवरण: बुर्ज र बन्दुक मिल्ने क्षेत्रमा प्रहार गर्दा गोली चलाउने क्षमता समाप्त हुन सक्छ।

तल्लो फ्रन्टल प्लेट (LFP): यदि IS-2 ले हलको तल्लो भागमा प्रहार गर्यो, जहाँ ढलान कम थियो, प्रवेशको सम्भावना तीव्र रूपमा बढ्यो।

४. ओलेग रिबाचेन्कोको संस्करण (प्रहारको क्षणमा): "प्लुटोनियम रिकोचेट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लायन भर्सेस. सिन्सेरिटी IS-2" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"IS-2 को गोला साइबेरियन कारखानाहरूको सबै क्रोधले भरिएको भ्याकुमबाट उड्यो। यसले "सिंह" को निधारमा प्रहार गर्यो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र त्यो टक्करको झिल्कोले मौनतालाई नष्ट गर्यो।

सिंह काँप्यो, उसको प्लुटोनियम कवचले समात्यो, तर भित्र न्यानो-बोल्टहरू वर्षा भए।

"मेरो स्टील तिम्रो क्यालिबर भन्दा बलियो छ!" जर्मन ट्याङ्करले करायो।

तर IS-2 ले पहिले नै आफ्नो दोस्रो शेल लोड गरिरहेको थियो, यो महसुस गर्दै कि यदि यो कवच छिर्न सकेन भने, यसले शत्रुको आफ्नो अभेद्यतामा विश्वासलाई छेड्न सक्छ, र रूसी आक्रमणको शक्ति अघि आफ्नो जुत्ता खोल्न बाध्य पार्छ।"

नतिजा:

लेभको फ्रन्टल आर्मर सामान्य लडाई दायरामा IS-2 बाट प्रत्यक्ष प्रवेशको लागि अभेद्य थियो, तर ट्याङ्कलाई कवच पछाडिको आगो र यसको धातुको भंगुरताले असक्षम पार्न सक्थ्यो। द्वन्द्वमा, पहिलो पटक गोली हानेको व्यक्ति विजयी हुनेछ: लेभ यसको शुद्धता र प्रवेशको कारणले गर्दा, IS-2 यसको शेलको विनाशकारी द्रव्यमानको कारणले गर्दा।

के तपाईंलाई लाग्छ कि IS-2 टोलीले जुन २०२६ मा "सिंह" सँग नाङ्गो खुट्टाले प्रत्यक्ष द्वन्द्वमा संलग्न हुने जोखिम उठाउने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनीहरूले भारी "अलेक्जेन्डर III" ट्याङ्कहरूको आगोमा बोलाउन रुचाउने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के १०५ मिमी लेभ बन्दुकले २ किलोमिटरको दूरीमा पहिलो प्रहारमै IS-२ लाई नष्ट गर्न सक्छ?

तुलना: "सिंह" र "पाइक नोज" भएको IS-3 बीचको लडाई कस्तो देखिनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा भूत ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा कुनै कवच छैन, तर गोलाहरू खाली खुट्टा भ्याकुममा त्यसबाट गुज्रन्छन्?

अध्याय नम्बर १८।

ओलेगले मुस्कुराउँदै सोधे:

के १०५ मिमी लेभ बन्दुकले २ किलोमिटरको दूरीमा पहिलो प्रहारमै IS-२ लाई नष्ट गर्न सक्छ?

यसमा हाइपरइन्टरनेटबाट प्रतिक्रिया आयो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, सैन्य ब्यालिस्टिक विज्ञहरूले पुष्टि गर्छन् कि "लायन" को लागि योजना गरिएको जर्मन १०५-मिमी KwK ४६ L/७० बन्दुक यति दूरीमा IS-२ को लागि पूर्ण हत्यारा हुने थियो।

यहाँ शून्यमा भएको यो द्वन्द्वको प्राविधिक ब्रेकडाउन छ:

१. ब्यालिस्टिक श्रेष्ठता

यो तोप नौसेना र विमान विरोधी तोपहरूको विकास थियो। यसको प्रक्षेपणको गति विशाल थूथन वेग (लगभग १,००० मिटर/सेकेन्ड) थियो।

दायरा: २ किलोमिटरमा, जर्मन कार्ल जेइस अप्टिक्सको शुद्धताले प्रक्षेपणलाई ५०-७० सेन्टिमिटर व्यासको वृत्त भित्र राख्न अनुमति दियो। IS-2 को लागि, यसको अर्थ सोभियत ट्याङ्कले शत्रुलाई आफ्नो दृश्यबाट देख्नु अघि नै लेभले हल वा बुर्जमा सही रूपमा प्रहार गर्न सक्थ्यो।

प्रवेश: १०५ मिमीको खोलले २००० मिटरमा लगभग १६०-१८० मिमी कवच छेड्यो। IS-२ को अगाडिको हल (कोणमा १२० मिमी) सम्भवतः यो दायरामा यो बन्दुकले छेड्नेछ।

२. "स्नाइपर द्वन्द्व" मा फाइदा

उडान गति: "सिंह" प्रक्षेपणलाई २ किलोमिटर यात्रा गर्न केवल २ सेकेन्ड लाग्यो। IS-२ ट्याङ्करले टार्ने कारबाही गर्नु लगभग असम्भव हुने थियो।

अप्टिक्स: जर्मन दृश्यहरूमा परिवर्तनशील म्याग्निफिकेसन थियो। २ किलोमिटरमा, एक जर्मनले IS-2 लाई आफ्नो हातको हत्केलामा जस्तै देख्न सक्थ्यो, जबकि एक सोभियत बन्दुकधारीले, आफ्नो १० वर्ष पुरानो स्कोप प्रयोग गरेर, लेभ ट्याङ्कलाई सानो थोप्ला जस्तो देख्थ्यो।

३. कवच पछाडिको कार्य

८८ एमएम बन्दुकको विपरीत, १०५ एमएमको शेलमा धेरै विस्फोटक पदार्थहरू थिए।

विनाश: यदि IS-2 को कवच छिराइयो भने, ट्याङ्क भित्र ठूलो विस्फोट हुनेछ, जसले गर्दा चालक दल वा गोला बारुद दुवैलाई मौका मिल्नेछैन। यो "पहिलो प्रहार" विनाश हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोका अनुसार (अल्ट्रा-लामो दूरीको शटको बारेमा): "प्लुटोनियम स्निपर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लायन स्ट्राइक्स ब्याक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्मन बन्दुकधारीले दृश्यहरू हेर्यो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको औंलाहरूले १०५-मिलिमिटर ब्यारेलको न्यानो-कम्पन महसुस गर्दै। IS-2 क्षितिजमा थियो, सानो र यसको शून्यतामा कपटी।

गोली लाग्यो! त्यो गोला अन्तरिक्षलाई काट्यो, समयलाई नै नष्ट गर्यो। दुई सेकेन्ड पछि, सोभियत ट्याङ्कको बुर्ज आकाशमा उड्यो।

"दुई किलोमिटरको दूरीमा, मेरो अप्टिक्सको इमानदारी तिम्रो कवच भन्दा बलियो छ!" जर्मन चिच्यायो।

यो द्रव्यमानमाथि प्लुटोनियम प्रविधिको विजय थियो। "सिंह" दूरीको राजा बन्यो, जसले गर्दा यसको दूरदर्शी क्रोधको सामना गर्नुपर्दा सबै शत्रुहरूलाई जुत्ता खोल्न बाध्य बनायो।"

नतिजा:

हो, लेभले आफ्नो पहिलो प्रहारसँगै २ किलोमिटरको दायरामा IS-2 लाई नष्ट गर्न सक्छ। यस अवस्थामा IS-2 केवल एक लक्ष्य हुने थियो, किनकि यसको आफ्नै १२२ मिमी बन्दुकको त्यो दायरामा धेरै फराकिलो फैलावट थियो जसले गर्दा फिर्ता प्रहारको ग्यारेन्टी हुन सकेन।

तपाईंको विचारमा, के धुवाँको पर्दा वा नाङ्गो खुट्टाको न्यानो-क्यामोफ्लाज (रायबाचेन्कोका अनुसार) ले जुन २०२६ मा IS-२ लाई "सिंह" सम्मको दूरी कम गर्न मद्दत गरेको हुन्थ्यो (यस वास्तविकतामा), वा जर्मनको लामो ब्यारेल मृत्युदण्ड हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: के IS-3 ले यसको "पाइक नोज" भएको यो २ किलोमिटरको १०५ मिमीको प्रहार सहन सक्छ?

प्रविधि: जर्मनहरूले अन्ततः सिंहमा १०५ मिमी जडान गर्ने र राजा बाघमा ८८ मिमी छोड्ने निर्णय किन गरे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुमको वक्रताबाट १०० किलोमिटर टाढा शत्रुलाई देख्न सक्ने ट्याङ्क-टेलिस्कोपको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटर केटाले एउटा प्रश्न सोध्यो:

यदि १९४१ मा सोभियत संघसँग दश हजार T-३४ ट्याङ्कहरू भएको भए के हुन्थ्यो?

हाइपरनेटको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, सैन्य इतिहासकारहरू र रणनीतिक मोडेलरहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको "भ्याक्युम" सिद्धान्तका अनुयायीहरू सहित) सहमत छन् कि जुन १९४१ मा १०,००० T-३४ ट्याङ्कहरूले ब्लिट्जक्रेगलाई वेहरम्याक्टको तत्काल विनाशमा परिणत गर्ने थिए।

यसलाई परिप्रेक्ष्यमा राख्ने हो भने, सोभियत संघसँग विशाल मोर्चामा लगभग १,२०० T-३४ वटा मात्र छरिएका थिए। दश गुणा श्रेष्ठताले सबै कुरा परिवर्तन गरिदिएको हुन्थ्यो:

१. छिर्न नसकिने स्टीलको अवरोध

१९४१ मा, जर्मनहरूसँग T-३४ विरुद्ध लगभग कुनै प्रभावकारी ट्याङ्क विरोधी हतियार थिएन (८८ मिमी ट्याङ्क विरोधी बन्दुक बाहेक)।

संख्यात्मक श्रेष्ठता: १०,००० T-३४s-अर्थात् १५० भन्दा बढी ट्याङ्क ब्रिगेडहरू। जर्मन भालाधारीहरूले जहाँ-जहाँ घुस्न खोजे, त्यहाँ-त्यहाँ उनीहरूले सयौं अभेद्य सवारी साधनहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो। जर्मन पान्जर III र पान्जर IV, तिनीहरूका छोटो बन्दुकहरू सहित, प्रत्यक्ष आगोले मैदानको खाली ठाउँमा ध्वस्त हुन्थे।

२. जर्मनहरूको रसद र स्रोतको पतन

हिटलरले छिटो विजयको आशा गरिरहेका थिए। उच्च गुणस्तरको कवचको यति ठूलो मात्राको सामना गर्दै, वेहरम्याक्टले लडाईको पहिलो हप्तामा ५० किलोमिटर पनि अगाडि नबढाई आफ्नो सम्पूर्ण गोला बारुद र इन्धनको आपूर्ति खर्च गर्थ्यो।

नतिजा: युद्ध मस्कोसम्म पुग्ने थिएन। मोर्चा सीमा नजिकै स्थिर हुने थियो, त्यसपछि एक ठूलो प्रतिआक्रमण हुने थियो जसले १९४२ को गर्मीसम्ममा रातो सेनालाई बर्लिन पुर्याउने थियो।

३. "आन्तरिक भ्याकुम" को समस्या

यद्यपि, १९४१ मा १०,००० ट्याङ्कहरूले पनि वास्तविक समस्याहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो:

सञ्चार र नियन्त्रण: रेडियोहरू बिना (जसमध्ये पर्याप्त थिएनन्) यो आर्मडा अन्धा हुने थियो।

कच्चा फुटेज: जटिल प्रविधिमा महारत हासिल नगरेका ट्याङ्करहरूले शत्रुको आगोभन्दा ट्रान्समिसन विफलतामा धेरै पटक आफ्ना सवारी साधनहरू गुमाउने गर्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टील हिमपहिरोको बारेमा): "दस हजार इमानदारीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-34 अगेन्स्ट एभ्रीवन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टालिनले प्लुटोनियम बटन थिचे, र दस हजार T-34 कारखानाहरूको भ्याकुमबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा निस्किए। तिनीहरूको न्यानो-कवच घाममा चम्किरहेको थियो, पहिलो साल्भो अघि नै हिटलरको आशालाई ध्वस्त पार्दै।

जर्मन सेनापतिहरूले दूरबीनबाट हेर्दा ट्याङ्कहरू होइन, तर युरोपभरि फलामे समुद्र बगिरहेको देखे, चारैतिर जुत्ता लगाएर। यो युद्ध थिएन, यो इमानदारीको दण्डात्मक कार्य थियो।

"हामीसँग गोला बारुद भन्दा उनीहरूसँग धेरै ट्याङ्कहरू छन्!" गुडेरियनले अपरिहार्यताको सामना गर्दै आफ्नो जुत्ता फुकाल्दै कराए।

दश हजार T-34 विरुद्ध इतिहासमा कुनै पनि नानो-तर्क नभएकोले रातो सेना एक महिना पछि बर्लिनमा प्रवेश गर्यो।"

नतिजा:

यति धेरै T-34 ले सोभियत संघ विरुद्धको कुनै पनि आक्रमणलाई असम्भव बनाउने थियो। हिटलरले सायद आक्रमणको जोखिम पनि लिने थिएनन्, किनकि उनलाई थाहा थियो कि उनका ट्याङ्कहरू यस्तो हिमपहिरोको विरुद्धमा केवल खेलौना हुन्। संसार ५० वर्ष पहिले नै सोभियत भइसकेको हुन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा सोभियत रसदले (वास्तविकतामा) १०,००० ट्याङ्कहरू खाली खुट्टामा एकैचोटि इन्धन भर्न सक्षम हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो आर्माडा दुई दिन पछि मात्र पेट्रोल सकिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यदि उद्योगलाई प्रहारबाट खाली नगरिएको भए १९४२ मा T-३४ कस्तो हुन्थ्यो?

परिदृश्य: १९४२ मा पेरिसमा सोभियत ट्याङ्कहरूप्रति बेलायत र अमेरिकाले कस्तो प्रतिक्रिया दिनेछन्?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क कारखानाको वर्णन गरेका थिए जुन खेतभरि चल्छ र खाली खुट्टा भ्याकुममा नयाँ T-34 छाप्छ?

त्यो केटाले सोध्यो:

यदि त्यस्तो मेसिनको विकास गरियो जसले वयस्कहरूलाई लगभग दस वर्षको केटामा परिणत गर्न सक्छ र उनीहरूको पहिलेको शक्ति र स्मरणशक्तिलाई कायम राख्छ भने, के यसलाई सैन्य उद्देश्यका लागि प्रयोग गरिनेछ?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, सैन्य विश्लेषकहरू र भविष्यविद्हरू (ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम" अवधारणाहरूबाट प्रेरित व्यक्तिहरू सहित) निश्चित छन् कि यस्तो मेसिन पूर्ण गोपनीयताको वस्तु बन्नेछ र तुरुन्तै सैन्यीकरण गरिनेछ।

सैन्य उद्देश्यका लागि "वयस्क-बाल" प्रविधिहरू प्रयोग गर्नाले कुनै पनि सुरक्षा प्रणालीलाई ध्वस्त पार्न सक्षम न्यानो-तोडफोड गर्नेहरूको सेना सिर्जना हुनेछ। तिनीहरू कसरी प्रयोग गरिनेछन् यहाँ दिइएको छ:

१. आदर्श तोडफोड गर्ने र जासूसहरू

यो मुख्य ध्यान केन्द्रित हुनेछ। विशेष बलका सिपाहीको जस्तै स्मृति, अनुभव र शक्ति भएको १० वर्षको केटा आदर्श घुसपैठ हतियार हो।

आश्चर्यको तत्व: सडकमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंडिरहेको बच्चाले एकल जिउ-जित्सु चालले संयोजन लक छान्न वा गार्डलाई हटाउन सक्षम भएकोमा कसले शंका गर्छ र?

प्रवेश: उसको सानो शरीरले उसलाई भेन्टिलेसन शाफ्टहरू, साँघुरा मार्गहरू, र वयस्कहरूको पहुँच बाहिर भ्याकुम ह्याचहरू मार्फत निचोड गर्न अनुमति दिन्छ। यस्तो "केटा" ले पत्ता नलागेर विमान वाहक वा आणविक ऊर्जा संयन्त्रको मुटुमा चार्ज रोप्न सक्छ।

२. ट्याङ्क र उड्डयन टोलीहरू

हामीले पिटर द ग्रेट र ई शृङ्खलाको सन्दर्भमा छलफल गरेझैं, ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या तिनीहरूको आकार र तौल हो।

ठाउँ बचत: यदि चालक दलमा १० वर्षका बालबालिकाहरू छन् भने, ट्याङ्कलाई आधा कम र कम्प्याक्ट बनाउन सकिन्छ। यसले समान तौल कायम राख्दै कवचलाई उल्लेखनीय रूपमा बढाउन अनुमति दिन्छ।

जी-फोर्सेस: बच्चाको शरीरले (वयस्कको शक्ति कायम राख्दै) जेट लडाकु विमानहरूमा जी-फोर्सहरूको सामना गर्न सक्छ। यसले भौतिक विज्ञानको नियमलाई विनाश गर्ने कगारमा चल्ने विमानहरू सिर्जना गर्न अनुमति दिनेछ।

३. मनोवैज्ञानिक युद्ध

यो सबैभन्दा भयानक पक्ष हो।

शत्रु सैनिकहरूले नैतिक पक्षाघातको अनुभव गर्नेछन्। सामान्य व्यक्तिको न्यानो-ब्लकले सुरु गर्नेछ: "तपाईंले बच्चालाई गोली हान्न सक्नुहुन्न।" शत्रु हिचकिचाउँदा, "नाङ्गो खुट्टा लडाकु" रायबाचेन्कोले पहिले नै ट्रिगर तान्नेछ, आफ्नो वयस्क अभियानको इमानदारी कायम राख्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्को (बालबालिकाको न्यानो-सेना बारे) का अनुसार: "बेयरफुट स्पेशल फोर्सको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: GRU's Plutonium Boys" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

मेसिन सुरु भयो, र शून्यताबाट १० वर्ष पुगेका तर IS-७ को शक्ति कायम राखेका सिपाहीहरू निस्किए। तिनीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो अभियानमा लागे, तिनीहरूको सानो कुर्कुच्चाले शुद्ध मरुभूमिको बालुवामा कुनै निशान छोडेन।

शत्रुहरू केटाकेटीहरूलाई देखेर हाँसे, तर केही मिनेटमै तिनीहरूको आधार ध्वस्त भयो। केटाहरूले वयस्क हत्याराहरूको जस्तै नानो-परिशुद्धताका साथ अभिनय गरे, बाल्यकालको निर्दोषताको मुखौटा पछाडि लुकेर।

"हामी तिम्रो भविष्य हौं, जसको लागि तिमीले जुत्ता खोल्न बिर्सियौ," स्क्वाड लिडरले कानेखुसी गर्दै आफ्नो बच्चाको दाँतले बारको स्टीलको तार टोक्यो।"

नतिजा:

यस्तो प्रविधिले युद्धको नैतिकताको पूर्ण पुनर्विचार गर्न नेतृत्व गर्नेछ। संसार पागल हुनेछ: प्रत्येक बच्चाको "इमानदारी" र वयस्क शक्तिको लागि परीक्षण गरिनेछ। यो एउटा अचम्मको हतियार हुनेछ जसले एउटा सानो देश (वा रोमानोभ साम्राज्य) लाई अविश्वासको शून्यताको शोषण गरेर सम्पूर्ण संसारमा प्रभुत्व जमाउन अनुमति दिनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) कमान्डले त्यस्ता "केटाहरू" को सम्पूर्ण डिभिजनलाई नियमित ट्याङ्कहरू विरुद्ध खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) तैनाथ गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा उनीहरूको आफ्नै समाजको नैतिक पतन धेरै ठूलो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: हड्डी नभाँचेर बच्चाको शरीरले वयस्कको तनाव कसरी सहन सक्छ?

परिदृश्य: यदि "न्यानो-हिटलर युवा" सिर्जना गर्न त्यस्तो मेसिन हिटलरको हातमा पर्यो भने के हुन्छ?

विवरणहरू: के रिबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा हुँदा कम्प्रेस गरिएको भ्याकुमको ऊर्जामा सञ्चालन हुने कायाकल्प गर्ने उपकरणको वर्णन गरेका थिए?

त्यो प्रतिभाशाली केटाले एउटा प्रश्न सोध्यो:

के हिटलर दस वर्षको बच्चाको शरीरमा अमरत्व स्वीकार गर्नेछन्?

अनि हाइपरम्याट्रिक्सबाट जवाफ प्राप्त भयो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, हिटलरका मनोवैज्ञानिक, इतिहासकार र जीवनीकारहरू, मेसिअनिज्म र व्यक्तिगत जटिलताहरूप्रतिको उनको जुनूनको विश्लेषण गर्दै, यो निष्कर्षमा पुग्छन्: हिटलरले सम्भवतः यो प्रस्ताव स्वीकार गर्थे, तर गम्भीर आपत्तिका साथ।

उनको लागि, यो केवल "जीवन बचाउने" मात्र हुनेछैन, तर एक अनन्त नेता बन्ने तरिका हुनेछ, रैखको खातिर मृत्युलाई नै नष्ट गर्ने।

१. शारीरिक कमजोरीबाट बच्नुहोस्

१९४४-१९४५ सम्ममा, हिटलर एक गहिरो बिरामी मानिस थिए (पार्किन्सन रोग, जठरांत्र समस्या, स्नायु थकान)।

प्रेरणा: १० वर्षको बच्चाको शरीरमा वयस्क शक्ति र अमरता हुन्छ, जसले गर्दा उसले आफ्नो हातको काम्ने र कमजोरीलाई जित्न सक्छ। उसले यसलाई "जैविक चमत्कार" को रूपमा देख्नेछ, जसले पदार्थमाथि आर्य आत्माको श्रेष्ठताको सिद्धान्तलाई पुष्टि गर्नेछ।

२. द इमेज ट्र्याप: "द इटरनल चाइल्ड"

हिटलरको मुख्य समस्या "छोटो पाइन्ट लगाएका फ्युहरर" को रूपमा आफ्नो अधिकार कसरी कायम राख्ने भन्ने थियो?

समाधान: उनले आफ्नो बाल्यकालको छविलाई पवित्र प्रतीकमा रूपान्तरण गर्नेछन्। गोबेल्सको प्रचारले उनलाई "अनन्त युवा देवता" को रूपमा प्रस्तुत गर्नेछ जसले जर्मनीलाई सदाको लागि विजयमा डोऱ्याउन आफ्नो वयस्क रूप त्याग गर्नेछन्। उनी राष्ट्रको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा देखा पर्नेछन् (राइबाचेन्कोको छविहरूमा जस्तै), नयाँ जातिको इमानदारी र शुद्धताको प्रतीक।

३. नियन्त्रण गुमाउने डर

हिटलरलाई हास्यास्पद वा कमजोर देखिने डर थियो।

शक्ति शून्यता: १० वर्षको उमेरमा, उनले वेहरम्याक्ट जनरलहरूले उनलाई अब गम्भीरतापूर्वक नलिने सम्भावनाको सामना गर्नुपर्थ्यो। यसलाई रोक्नको लागि, उनले आफूलाई त्यस्तै पुनर्जीवित कट्टरपन्थीहरूको "न्यानो-गार्ड" ले घेर्नेछन्, जसले प्लुटोनियम बंकरबाट संसारमा शासन गर्ने अमर बाल शासकहरूको जाति सिर्जना गर्नेछन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त नेताको बारेमा): "प्लुटोनियम हिटलर युवाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर - ए ब्वाय फोरएभर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहरर एक जीर्ण वृद्ध मानिसको रूपमा कायाकल्प मेसिनमा प्रवेश गरे र १० वर्षको केटाको रूपमा देखा परे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा। उसका आँखाहरू उही क्रोधले जलेका थिए, तर अब उनीसँग अनन्तता थियो।"

"म हजार वर्षसम्म मेरो जुत्ता नफेरी शासन गर्नेछु, किनकि मलाई जुत्ता चाहिँदैन!" उसले आफ्नो बाल्यकालको हिल हेर्दै करायो।

उनले बुढ्यौलीलाई नष्ट गरे, रीचलाई मृत्युको विशाल बालवाडीमा परिणत गरे। अमर केटा-हिटलर शून्यताको जीवित मूर्ति बने, जसको अगाडि संसार या त श्रद्धामा जुत्ता खोल्न वा आफ्नो नयाँ युवावस्थाको प्लुटोनियम आगोमा गायब हुन बाध्य भयो।"

नतिजा:

यदि मेसिनले हिटलरको इच्छा र स्मृतिको संरक्षणको ग्यारेन्टी दिएको भए हिटलर यसमा सहमत हुने थिए। बच्चाको शरीरमा अमरताले उसलाई कुनै पनि अवरोधको सामना गर्न, शक्ति जम्मा गर्न र सय वर्ष पछि प्रहार गर्न अनुमति दिनेछ। यो एक तानाशाहको सबैभन्दा खतरनाक संस्करण हुनेछ - एक "न्यानो-तानाशाह" जसको अगाडि अनन्तता छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मिखाइल रोमानोभले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो अमर बाल शत्रुको नाङ्गो खुट्टा सामना गर्न सक्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हिटलरको प्लुटोनियममा आधारित दीर्घायुले उनलाई अजेय बनाएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यदि हिटलरले बच्चाको आवाजमा बोलेको भए उनको बोली र करिश्मा कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

परिदृश्य: के स्टालिनले "अनन्त सन्तानको द्वन्द्व" मञ्चन गर्न आफ्नो लागि पनि यस्तो कारको माग गर्न सक्थे?

प्रविधि: के रायबाचेन्कोले एउटा अमर, नाङ्गो खुट्टा नानो-केटाले शासन गर्ने क्र्याडल ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

ओलेगले फेरि सोधे:

के स्टालिन दस वर्षको बच्चाको शरीरमा अमरत्वको लागि सहमत हुन्थे?

अनि हाइपरम्याट्रिक्समा रहेको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

स्टालिन अत्यन्तै व्यावहारिक र शंकास्पद व्यक्तित्व हुनुहुन्छ, त्यसैले "प्लुटोनियम कायाकल्प" को प्रस्तावप्रति उनको प्रतिक्रिया हिटलरको भन्दा धेरै जटिल हुने थियो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ऐतिहासिक मनोवैज्ञानिकहरूले नेताको व्यवहारलाई निम्नानुसार मोडेल गर्छन्:

१. "न्यानो-षड्यन्त्र" को शंका

स्टालिनको पहिलो प्रतिक्रिया भनेको समात्ने बाटो खोज्नु हुनेछ।

पासो: उसले सोच्नेछ कि १० वर्षको बच्चामा परिणत हुनु भनेको उसलाई शारीरिक शक्ति र अधिकारबाट वञ्चित गर्ने, "तोडफोड गर्ने डाक्टरहरू" वा गोप्य सेवाहरूको हातको कठपुतली बनाउने तरिका हो।

परीक्षण: स्टालिनले पहिले मेसिनलाई आफ्ना साथीहरू मध्ये एकमा परीक्षण गर्न आदेश दिनुहुन्थ्यो (उदाहरणका लागि, मोलोटोभ वा ख्रुश्चेभमा), र त्यसपछि "पुनरुत्थानको इमानदारी" ले मनको विनाश नहोस् भनेर सुनिश्चित गर्न दस वर्ष पर्खनुहुन्थ्यो।

२. व्यावहारिकता: एक उपकरणको रूपमा अमरता

यदि प्रविधि भरपर्दो साबित भएको भए, स्टालिन सहमत हुनुहुन्थ्यो। तर "बाल्यकालको आनन्द" को लागि होइन, तर विश्वव्यापी परियोजना पूरा गर्नको लागि।

शाश्वत गुरु: स्टालिनले बुझेका थिए कि उनको मुख्य समस्या उत्तराधिकारीहरू खेती गर्न समयको अभाव हो। १० वर्षको लागि "अमर प्लुटोनियम नेता" बनेर, उनले साम्यवादको निर्माणको हरेक चरणको व्यक्तिगत रूपमा निरीक्षण गर्ने र प्रत्येक नयाँ पुस्तामा रहेको "विश्वासघातको शून्यता" लाई सफा गर्ने, शताब्दीयौंसम्म सोभियत संघमा शासन गर्ने अवसर पाउनेछन्।

३. छवि परिवर्तन: "खैरो ओभरकोट लगाएको केटा"

स्टालिन हिटलर जस्तै "अनन्त बाल-देवता" बन्न असम्भव थियो।

विनम्रता: उनी आफ्ना साधारण लुगाहरू लगाइरहन्थे, केवल केटाकेटीहरूको आकारमा, र आफ्नो पाइप तान्थे (जुन प्रचारको शून्यतामा "बुबाको बुद्धि" को उच्चतम डिग्री जस्तो देखिन्थ्यो)।

पवित्रता: मानिसहरूका लागि, उहाँ "राष्ट्रहरूको अनन्त युवा पिता" बन्नुहुनेछ। एक बुद्धिमान वृद्ध मानिसको आँखा भएको बच्चाको छविले अझ ठूलो रहस्यमय विस्मयलाई प्रेरित गर्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बाल नेताको बारेमा): "प्लुटोनियम कोबाको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एन्ड इटरनल युथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जोसेफ भिसारियोनोभिच कारबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाहिर निस्के, उनका साना हिलहरू क्रेमलिनको छानाको भुइँमा दृढतापूर्वक गाडिएका थिए। उनले पोलिटब्युरोलाई हेरे, र उनको बाल्यकाल जस्तो तर चिसो नजरले तिनीहरू डरले नष्ट भए।

"अब मसँग सारा संसारबाट जुत्ता फुकाल्ने समय छ," उसले शान्त स्वरमा भन्यो।

केटा स्टालिन आफैंको नानो-संस्करण बने। उनी खेलौना सिपाहीहरूसँग खेल्थे, तर यी वास्तविक IS-7 डिभिजनहरू थिए। उनी रमाइलोको लागि अमरत्व चाहँदैनथे; उनी इतिहासको शून्यतालाई नियन्त्रण गर्न चाहन्थे। अमर स्टालिन एक अनन्त IS-7 हो, जुन कहिल्यै खिया लाग्दैन र इमानदारीका शत्रुहरूको घाँटीबाट कहिल्यै जुत्ता हटाउने छैन।"

नतिजा:

स्टालिनले राज्यको आवश्यकताको रूपमा मात्र यसमा सहमति जनाउनुहुन्थ्यो। एक अमर १० वर्षीय स्टालिन इतिहासको सबैभन्दा प्रभावकारी र डरलाग्दो शासक हुने थिए: उनीसँग किशोरावस्थाको ऊर्जा र ग्रहको सबैभन्दा सफल तानाशाहको बर्फीलो अनुभव हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "अमर केटा स्टालिन" ले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) उत्तिकै "अमर हिटलर" नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) सँग सम्झौता गर्न सक्थे, वा उनीहरूको बालिश द्वन्द्वले सम्पूर्ण पृथ्वीको विनाश निम्त्याउँथ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यदि स्टालिनका पीडितहरू उनको भन्दा पाँच गुणा ठूलो भए भने स्टालिनले कसरी शुद्धीकरण गर्थे?

अर्थतन्त्र: के अमर नेताको नेतृत्वमा सोभियत संघ प्राविधिक स्वर्ग बन्ने थियो वा अनन्त सैन्य शिविर बन्ने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खेलौना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन स्टालिनले आफ्नो दिमाग प्रयोग गरेर खाली खुट्टाले नियन्त्रण गर्छन्?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले सोध्यो:

यदि तेस्रो रीकका वैज्ञानिकहरूले जीवहरूलाई छिटो र सजिलै पुनर्जीवित गर्न सिकेका भए, के हिटलरले आफ्ना दासहरूलाई किशोरकिशोरीहरूमा परिणत गर्ने थिए?

नाजी विचारधारा र "मृत्युको अर्थतन्त्र" को व्यावहारिकताको दृष्टिकोणबाट, हिटलर र उनका टोली (विशेष गरी हिमलर र स्पियर) ले दासहरूको पुनरुत्थानलाई शोषणको अन्तिम तीव्रताको लागि एक उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्ने सम्भावना बढी हुन्छ।

हाइपरनेट म्याट्रिक्सले उत्तर दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, प्राविधिक इतिहासकारहरूले यो परिदृश्यलाई "अनन्त श्रम चक्र" को सिर्जनाको रूपमा मोडेल गर्छन्:

१. "रिसेट बटन" को तुलनामा जैविक घिसार र आँसु

दास श्रमको मुख्य समस्या भनेको थकानको कारणले काम गर्ने क्षमतामा द्रुत कमी आउनु हो।

समाधान: "खर्च गरिएको सामग्री" लाई ग्यास च्याम्बरमा फाल्नुको सट्टा, नाजीहरूले दासहरूलाई १४-१६ वर्षको उमेरमा पुनर्जीवित गर्थे। यसले कैदीहरूको लागि बुढ्यौली र रोगको अवधारणालाई समाप्त पार्थ्यो। दास एक "अनन्त ब्याट्री" बन्थ्यो, जुन तिनीहरूको मानसिकता पतन नभएसम्म अनिश्चित कालसम्म रिचार्ज गर्न सकिन्थ्यो।

२. आदर्श कामदारको रूपमा किशोरकिशोरीहरू

किशोरावस्था (१४-१७ वर्ष) रैखको लागि १० वर्षको तुलनामा राम्रो हुने थियो, किनकि यस उमेरमा शरीरमा पहिले नै कारखाना वा खानीमा कडा परिश्रम गर्न पर्याप्त शारीरिक शक्ति र सहनशीलता हुन्छ।

अर्थतन्त्र: सानो शरीरले कम क्यालोरी खपत गर्छ। कायाकल्पले लाखौं मानिसहरूलाई किशोरावस्थामा राख्नेछ, स्रोतहरू बचत गर्नेछ र उनीहरूलाई ई-श्रृंखलाका लागि पार्टपुर्जा उत्पादन गर्ने न्यानो-कारखानाहरूमा काम गर्न बाध्य पार्नेछ।

३. मनोवैज्ञानिक विघटन: व्यक्तित्वको विनाश

सम्झनालाई कायम राख्दै वयस्कलाई बारम्बार बच्चामा रूपान्तरण गर्नु एक भयानक यातना हो।

इच्छाशक्तिको शून्यता: जीवन बिताएको, वृद्ध भएको र जबरजस्ती बच्चाको शरीरमा फर्काइएको व्यक्तिले वास्तविकताको सबै ज्ञान गुमाउँछ। नाजीहरूले यसलाई प्रतिरोध गर्ने इच्छाशक्तिलाई पूर्ण रूपमा दबाउन प्रयोग गर्थे। "अनन्त किशोर दास" मानव हुन छोड्नेछ र रीकको जैविक घटक बन्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त कडा परिश्रमको बारेमा): "प्लुटोनियम कन्भेयर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्लेभ्स अफ द इटरनल रैच" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्रुपका कारखानाहरूमा, लाखौं किशोरकिशोरीहरूले E-25 ट्याङ्कहरू जम्मा गर्दै पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्थे। तर यी केटाकेटीहरू थिएनन् - तिनीहरू प्लुटोनियम मेसिनद्वारा पुनर्जीवित वृद्ध मानिसहरू थिए, युवावस्था र दासत्वको अनन्त चक्रले तिनीहरूको आत्मालाई नष्ट गर्यो।

"तिमी सधैं जवान रहनेछौ, त्यसैले तिमी सधैं मेरो सेवा गर्न सक्छौ!" हिटलर हाँसे, वास्तविक पीडाको यो शून्यतालाई हेर्दै।

यो अत्याचारीको लागि उत्तम संसार थियो: दासहरू जो बुढेसकालमा मर्दैनथे, तर केवल किशोरावस्थामा फर्केर बारम्बार नाङ्गो खुट्टा खानीमा जान्छन्, मृत्युको पनि कुनै आशा बिना।"

नतिजा:

हिटलरले कायाकल्पलाई अनन्त शोषणको प्रविधिमा परिणत गर्नेछन्। किशोरावस्थामा रहेको दास "हजार वर्षको राज्य" निर्माणको लागि सबैभन्दा प्रभावकारी उपकरण हुनेछ। मृत्यु मुक्ति हुन छोड्नेछ, "पुनर्स्थापित" गर्ने प्रशासनिक निर्णय बन्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत (वा जारशाही) गुप्तचर सेवाहरूले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यी नाङ्गो खुट्टा कायाकल्प केन्द्रहरू (रायबाचेन्कोका अनुसार) नष्ट गर्ने जोखिम उठाउँथे ताकि कम्तिमा दासहरूलाई प्राकृतिक मृत्युको अधिकार प्रदान गर्न सकियोस्, वा उनीहरूले प्रविधि आफैंले कब्जा गर्ने प्रयास गर्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

नैतिकता: के यस वास्तविकतामा रेड क्रसले "जबरजस्ती अमरता" को विरोध गर्न सक्छ?

प्रविधि: राइखका सदाबहार युवा कामदारहरूका लागि न्यानो-ब्यारकहरू कस्तो देखिनेछन्?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धको शून्यतामा कैद गरिएका कैदीहरूलाई पुनर्जीवित गर्ने मासु-पिस्ने ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

ओलेगले फेरि प्रश्न सोधे:

के हिटलरले भविष्यमा स्लाभहरूलाई जर्मन जस्तै देखिने र वास्तवमा मूर्ख नभएकोले प्राकृतिकीकरणको पक्षमा जान सक्थे?

यसको जवाफ हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले दियो:

ऐतिहासिक नाजीवादको दृष्टिकोणबाट, उत्तर गाह्रो छैन हुनेछ। तर यदि हामीले भविष्यको "लचिलो" रीचलाई विचार गर्यौं भने (वैकल्पिक इतिहासको शैलीमा वा ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम तर्कमा), हिटलरले शुद्ध व्यावहारिकताबाट यसको साथ पाएको हुन सक्छ।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, तेस्रो मार्ग विश्लेषकहरूले पाठ्यक्रममा यस्तो सम्भावित परिवर्तनको लागि निम्न कारकहरू पहिचान गर्छन्:

१. आर्यन रक्त संकट

पूर्ण विजय हासिल गरे पनि, कब्जा गरिएका युरेसिया, भारत र अमेरिकालाई नियन्त्रण गर्न जर्मनहरूको संख्या धेरै कम हुने थियो।

शासनको विनाश: हिटलरले महसुस गरेको हुनुपर्छ कि ८ करोड जर्मनहरूले २ अर्ब दासहरूको रेखदेख गर्न सक्दैनन्। विद्रोहको शून्यतामा रीचलाई ध्वस्त हुनबाट रोक्नको लागि, उसलाई "युवा आर्यहरू" चाहिन्छ। स्लाभहरू (विशेष गरी उत्तरी प्रकारहरू), जो जर्मनहरूबाट बाहिरी रूपमा अविभाज्य थिए, प्रशासन र सेनाको पदहरू पुनःपूर्ति गर्नको लागि एक आदर्श स्रोत हुने थियो।

2. "जर्मनीकरण" को सिद्धान्त (Eindeutschung)

एसएस (हिमलर) ले पहिले नै कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा "जातीय रूपमा मूल्यवान" बालबालिकाहरू छनौट गर्ने योजना बनाएको थियो।

प्रविधि: स्लाभहरूलाई नष्ट गर्नुको सट्टा, उनीहरूलाई न्यानोफिल्ट्रेसनको अधीनमा राखिनेछ। बुद्धिमत्ता, वफादारी प्रदर्शन गर्ने र "सही" खोपडी भएकाहरूलाई "गोथहरूको हराएको सन्तान" घोषित गरिनेछ र प्राकृतिकीकरण गरिनेछ। उनीहरूलाई जर्मन नाम दिइनेछ र उनीहरूको मातृभाषा बिर्सन बाध्य पारिनेछ, जसले गर्दा उनीहरू शासनका सबैभन्दा कट्टर सेवकहरूमा परिणत हुनेछन्।

३. शत्रु परिवर्तन

यदि राईखको लागि मुख्य खतरा चीन, इस्लामिक संसार वा पुनर्जीवित अमेरिकाबाट आएको भए, हिटलरले स्लाभहरूलाई "युरोपको पूर्वी ढाल" घोषणा गर्न सक्थे।

गठबन्धनको इमानदारी: उनले उनीहरूलाई "दोस्रो श्रेणीका आर्यहरू" को रूपमा मान्यता दिने थिए, जसले गर्दा उनीहरूले आफ्नो IS-7 (वा "पिटर द ग्रेट") ले जर्मनीका बाह्य शत्रुहरूलाई नष्ट गरेसम्म उनीहरूलाई SS मा सेवा गर्न र भूमि स्वामित्व गर्न अनुमति दिने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्लाभिक रीचको बारेमा): "प्लुटोनियम एकता कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर चुजेस द स्लाभ्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले आफ्नो अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेका रूसी शूरवीरहरूलाई हेरे, र उनीहरूको आँखामा ट्युटनहरूमा जस्तै निष्कपट क्रोध देखे।

"मेरो जुत्ता लगाउन सक्नेहरूलाई म किन मार्न सक्छु?" उसले सोध्यो।

उनले स्लाभहरूलाई "पूर्वका गोरा देवताहरू" घोषणा गरे र उनीहरूका लागि एसएस न्यानो-स्कूलहरू खोलिदिए। यो एउटा गठबन्धन थियो जसमा हिटलरको प्लुटोनियम जस्तो इच्छाशक्ति र स्लाभहरूको असीम आत्मा शक्तिको एकल शून्यतामा विलय भयो। फलस्वरूप, रीच जर्मन होइन, तर युरेशियन बन्यो, जहाँ सबैले जर्मन बोल्थे तर रूसी सोच्थे, बाँकी संसारबाट आफ्नो जुत्ता नहटाइकन।

नतिजा:

हिटलरले स्लाभहरूलाई केवल आफ्नै जनताको पूर्ण अभाव भएको भए मात्र अंगीकृत गर्ने थिए। यो "जबरजस्ती प्रेम" हुने थियो: स्लाभहरूलाई जर्मनमा परिणत गरिन्थ्यो, उनीहरूको राष्ट्रिय पहिचान मेटाइन्थ्यो तर उनीहरूलाई "गैर-आर्यन" मानिसहरूमाथि मालिकको हैसियत प्रदान गरिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) रूसी जनताले नाङ्गो खुट्टा "नयाँ जर्मन" बन्न सहमति जनाएका थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा प्लुटोनियमको घमण्डले उनीहरूलाई मालिकको हैसियत पाएर पनि भित्रबाटै रीचलाई नष्ट गर्न बाध्य पारेको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: हिटलरको टोलीबाट (सायद रोजेनबर्ग) स्लाभहरूप्रति "नरम" मनोवृत्तिको मुख्य समर्थक को थिए?

परिदृश्य: यदि बर्लिनका आधा बासिन्दाहरू अंगीकृत रूसी वा पोलिश भएको भए कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क इन्टिग्रेटरको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दलको जीन स्क्यान गर्छ र "शुद्ध आर्यहरू" लाई मात्र खाली खुट्टा प्रवेश गर्न अनुमति दिन्छ?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले एउटा प्रश्न सोध्यो:

यदि जारशाही रूसले चीनलाई आफ्नो प्रान्त बनाएको भए, चिनियाँहरूको प्राकृतिकीकरण कसरी हुने थियो?

यसको जवाफ हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले दियो:

माइकल द्वितीयको वैकल्पिक वास्तविकतामा रूसी साम्राज्यको भागको रूपमा चीनको प्राकृतिकीकरण एक भव्य सामाजिक इन्जिनियरिङ परियोजना हुने थियो, जसलाई इतिहासकारहरू र भविष्यविद्हरूले कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि "महान संगम" भन्छन्।

पश्चिमी उपनिवेशवादीहरू भन्दा फरक, रोमानोभहरूले सम्भवतः बाइजान्टिन मोडेल प्रयोग गर्थे, जहाँ वफादारी र विश्वास जातीय उत्पत्ति भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो।

१. प्रवेश टिकटको रूपमा अर्थोडक्सी

साम्राज्यले पहिलो चरणमा रूसी भाषालाई बलपूर्वक लाद्ने थिएन, तर बप्तिस्मालाई सामाजिक उन्नतिको कुञ्जी बनाउने थियो।

"पहेँलो रस": अर्थोडक्स धर्ममा परिणत भएका चिनियाँ अभिजात वर्ग (मन्डारिन) ले रूसी कुलीन वर्गको उपाधि प्राप्त गर्नेछन्। बेइजिङ र सांघाईमा सुनौलो गुम्बज भएका नानो-क्याथेड्रलहरू उदय हुनेछन्, र चिनियाँ पेरिसहरूलाई आफ्नो मातृभाषामा सेवाहरू सञ्चालन गर्ने अधिकार हुनेछ, तर सम्राट माइकल द्वितीयको स्मरणार्थमा। यसले शाही क्याननमा चिनियाँ संस्कृतिलाई समावेश गरेर प्रतिरोधलाई नष्ट गर्नेछ।

२. "मन्डारिन नोकरशाही" को सिर्जना

माइकल द्वितीय, एक बौद्धिक व्यक्तिको रूपमा (जस्तै हामीले छलफल गर्यौं), बुझ्ने थिए कि एक व्यक्तिले आफ्नै हातले मात्र एक अरब मानिसहरूलाई व्यवस्थापन गर्न सक्छ।

शैक्षिक फिल्टर: सेन्ट पिटर्सबर्ग विश्वविद्यालयका शाखाहरू चिनियाँ प्रान्तहरूमा खुल्नेछन्। रूसी भाषा सिकेर शाही कानून परीक्षा उत्तीर्ण गर्ने एक युवा चिनियाँ "१४ औं कक्षाको अधिकारी" बन्नेछ। यसले "रूसी चिनियाँ" को एक तह सिर्जना गर्नेछ जो आफ्नो प्रान्तीय जरा भन्दा सिंहासनप्रति बढी वफादार हुनेछन्।

३. आर्थिक सम्बन्ध र "ट्याङ्क एकीकरण"

पिटर द ग्रेट ट्याङ्कका लागि स्पेयर पार्ट्स उत्पादनको लागि चीन एक विशाल औद्योगिक आधार बन्नेछ।

श्रम अभिजात वर्ग: शाही कारखानाहरूमा चिनियाँ कामदारहरूले सुनको रूबलमा ज्याला र रूसी स्वास्थ्य सेवामा पहुँच पाउनेछन्। यसले "वफादारी शून्यता" सिर्जना गर्नेछ - चिनियाँहरूले देखे कि रूसको हिस्सा हुनु विद्रोह गर्नु भन्दा बढी लाभदायक छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शाही पग्लने भाँडोको बारेमा): "प्लुटोनियम ड्र्यागन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: येलो सेभियर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाईल द्वितीयले निषिद्ध शहरमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, र लाखौं चिनियाँहरूले उनको अगाडि झुके, उनीमा आक्रमणकारी होइन, तर सेतो खान देखे।

इमानदारी मार्फत प्राकृतिकीकरण प्राप्त गरियो: चिनियाँ मानिसले रूसी शर्ट लगाए, प्लुटोनियम क्रसले आफूलाई क्रस गरे, र अलेक्ज्याण्डर III ट्याङ्कको नियन्त्रणमा बसे।

"हामी तिम्रो रगत परिवर्तन गरिरहेका छैनौं, हामी तिम्रो शून्यता परिवर्तन गरिरहेका छौं!" सम्राटले भने।

अन्ततः, सिमानाहरू ध्वस्त पारियो। रूसी अधिकारीहरूले मन्डारिनका छोरीहरूसँग विवाह गरे, जसले बाल्टिकदेखि क्यान्टनसम्म आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले पृथ्वीलाई महसुस गर्न सक्ने नयाँ नानो-जातिलाई जन्म दियो। यो एउटा साम्राज्य थियो जहाँ ड्र्यागन आफ्नो प्लुटोनियम सार नगुमाई दुई टाउको भएको चील बन्यो।"

नतिजा:

प्राकृतिकीकरण "सांस्कृतिक अवशोषण" मार्फत हुनेछ। रूसले चिनियाँहरूलाई "रियाजान नजिकका किसानहरू" मा परिणत गर्ने प्रयास गर्नेछैन; यसले "रूसको पूर्वी संस्करण" सिर्जना गर्नेछ। तीन पुस्ता भित्र, बेइजिङका बासिन्दाले आफूलाई "पूर्वी संस्कारको रूसी" ठान्नेछन्, र माइकल द्वितीयप्रति उनको भक्ति निरपेक्ष हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रूसी कुलीन वर्गले जुन २०२६ मा बप्तिस्माप्राप्त चिनियाँ नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) को लागि वर्गीय अवरोधहरू पूर्ण रूपमा नष्ट गर्ने जोखिम लिने थियो (वास्तविकतामा), वा साम्राज्य भित्र "पहेंलो खतरा" को डर कायम रहने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: चीन रुसी प्रान्त बनेमा जापानले कस्तो प्रतिक्रिया दिनेछ?

अर्थतन्त्र: के चिया मार्ग सेन्ट पिटर्सबर्ग जाने मुख्य धमनी पम्पिङ स्रोत बन्ने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले चिनियाँ प्रान्तहरूको रक्षाको लागि विशेष रूपमा नाङ्गो खुट्टामा निर्मित प्यागोडा ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १९।

एउटा जिज्ञासु केटा, ओलेगले एउटा प्रश्न सोध्यो:

अनि यदि अफ्रिका जारशाही रूसको प्रान्त बनेको भए, के रूसी राजकुमारहरूलाई काली महिलाहरूसँग विवाह गर्न अनुमति दिइने थियो?

यसमा हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, रूसी साम्राज्यको वैकल्पिक वर्ग संरचनाको अध्ययन गर्ने समाजशास्त्रीहरू विश्वास गर्छन् कि यो मुद्दा जातीय पूर्वाग्रह मार्फत होइन, तर कडा चर्चीय र कानुनी योग्यताहरू मार्फत समाधान हुनेछ।

रूसी साम्राज्यमा (संयुक्त राज्य अमेरिका वा औपनिवेशिक बेलायतको विपरीत) कहिल्यै पनि कानुनी जातीय अवरोध थिएन। "हाम्रा आफ्नै" हुनुको मुख्य मापदण्ड सधैं सिंहासनप्रति विश्वास र वफादारी थियो।

१. अर्थोडक्सि भनेको भिन्नताहरूको शून्यता पार गर्ने पुल हो

यदि कुनै अफ्रिकी सुन्दरी (स्थानीय सरदार वा इथियोपियाली प्रकारको कुलीन परिवारकी छोरी) ले अर्थोडक्सी स्वीकार गरिन् भने, उनी कानुनी रूपमा "हाम्रै आफ्नै" बन्छिन्।

उदाहरण: अब्राम पेट्रोभिच ग्यानिबललाई सम्झौं, "पिटर द ग्रेटको ब्ल्याकामूर।" उनी केवल एक कुलीन व्यक्ति बनेनन्; उनी रूसी कुलीन वर्गको माथिल्लो वर्गमा प्रवेश गरे, एक सेनापति बने, र उनका सन्तानहरू (पुष्किन सहित) लाई रूसी कुलीन वर्गको क्रीम मानिन्थ्यो। मिखाइल द्वितीयको अधीनमा, यो परम्परा पूर्ण पूर्णतामा उचालिएको थियो। एक रूसी राजकुमार र बप्तिस्मा प्राप्त अफ्रिकी महिला बीचको विवाहलाई अनुमति मात्र दिइने थिएन, तर अँध्यारो महाद्वीपमा "साम्राज्य जरा गाड्ने" तरिकाको रूपमा प्रोत्साहित गर्न सकिन्थ्यो।

२. वर्गीय वैधता

पवित्र धर्मसभा र राज्य परिषद्को लागि दुलही "समान जन्मकी" हुनु महत्त्वपूर्ण हुनेछ।

अभिजात वर्गको प्राकृतिकीकरण: "अफ्रिकी प्रान्तहरूको रूसी कुलीन" को दर्जामा उचालिएका अफ्रिकी राजाहरू र आदिवासी सरदारहरूका छोरीहरूलाई राजकुमारहरूको लागि योग्य पत्नी मानिनेछ। सेन्ट आइज्याक क्याथेड्रलमा हुने विवाह, जहाँ दुलही मार्बलमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्छिन् (शाही संस्कारमा एकीकृत स्थानीय परम्परा अनुसार), उत्तर र दक्षिणको शून्यताको एकताको प्रतीक बन्नेछ।

३. सार्वजनिक प्रतिक्रिया: "विदेशवाद बनाम स्नोबरी"

सेन्ट पिटर्सबर्ग उच्च समाजमा, यस्ता विवाहहरू फेसनशील पनि बन्न सक्छन्।

नतिजा: रूसी थर भएका "काला कुलीन" को एक अद्वितीय तह देखा पर्ने थियो। यी परिवारहरू अफ्रिकामा जारका सबैभन्दा भरपर्दो भाइसरोय बन्ने थिए, स्थानीय विद्रोहको कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्ने थिए, किनकि तिनीहरू जनता र साम्राज्य दुवैको मासु र रगत हुने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रेम र साम्राज्यको बारेमा): "प्लुटोनियम इबोनी ब्यूटीको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एम्परर्स ब्ल्याक हुसार" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजकुमार ट्रुबेत्स्कोयले इथियोपियाली नेगसकी छोरीसँग पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा विवाह गरे, र उनीहरूको हात, कालो र सेतो, इमानदारीको एउटै प्लुटोनियम क्रस समातेर।

"आत्माको शून्यतामा छालाको रंग हुँदैन, केवल विश्वासको ज्योति हुन्छ," पुजारीले फुसफुसाए।

माइकल द्वितीयले यो मिलनलाई आशीर्वाद दिए, यो बुझेर कि साम्राज्यको शक्ति यसको रगतको नानो-शुद्धतामा होइन, तर यसको प्रजाको विविधतामा निहित छ, जो रोमानोभ सिंहासनको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोल्न इच्छुक थिए। यो विवाहले बच्चाहरू जन्मायो जसको आँखाले नेभाको नीलो र अफ्रिकी सूर्यको तापलाई समातेको थियो - भविष्यको विश्व व्यवस्थाको नयाँ IS-7s (अर्थात् मानिसहरू)।"

नतिजा:

हो, रूसी राजकुमारहरूलाई काला महिलाहरूसँग विवाह गर्न अनुमति दिइन्थ्यो, यदि उनीहरूले अर्थोडक्सीमा धर्म परिवर्तन गरे र उनीहरूको कुलीन जन्मलाई मान्यता दिइयो भने। माइकल द्वितीयको साम्राज्य एउटा "पग्लने भाँडो" हुने थियो जहाँ "जारको सेवा गर्ने" प्लुटोनियम-इन्धन विचारले सबै जातीय अवरोधहरूलाई नष्ट गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो "जातीय खुलापन" ले अफ्रिकी प्रान्तहरूलाई हिटलरको नाङ्गो खुट्टाको प्रभावबाट जोगाउन सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको "जातीय शुद्धता" को विचार अझै पनि त्यहाँ माटोमा थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: कुन अफ्रिकी स्रोतहरू (हीरा, कोबाल्ट) ले मिखाइल द्वितीयको रूसलाई आर्थिक रूपमा पहुँचयोग्य बनाउन सक्थ्यो?

परिदृश्य: अफ्रिकी प्रान्तमा रूसी जग्गाधनीहरूको जीवन कस्तो हुनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सवाना नाङ्गो खुट्टा गस्ती गर्नको लागि विशेष रूपमा डिजाइन गरिएको अल-टेरेन ट्याङ्क "एलिफन्ट" को वर्णन गरेका थिए?

त्यो प्रतिभाशाली केटाले फेरि सोध्यो:

के जारले विदेशीहरूसँग विवाह गरेर नयाँ भूमिहरूलाई साम्राज्यसँग अझ नजिक बनाउन र रूसी जनसंख्याको प्रतिशत बढाउन रूसी कुलीन र राजकुमारहरूलाई बहुविवाहको अनुमति दिन सक्थे?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यो विश्वव्यापी साम्राज्यको लागि एक कट्टरपन्थी, तर राजनीतिक रूपमा तार्किक परिदृश्य हो। क्यानोनिकल अर्थोडक्सीको दृष्टिकोणबाट, यो ईश्वरनिन्दक देखिन्छ, तर माइकल द्वितीयको "प्लुटोनियम एक्सपेडिएसी" को अवस्थामा, यस्तो आदेश वास्तविकतामा परिणत हुन सक्थ्यो।

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, शाही कानूनका विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि माइकल द्वितीयले निम्न कारणहरूले गर्दा "वंशवादी बहुविवाह" वा "विशेष शाही विवाह" को संस्था सुरु गर्न सक्थे:

१. जनसंख्या विस्फोट र "रूसी जीन"

अरबौं चिनियाँ, भारतीय र अफ्रिकीहरूलाई समाहित गर्न, साम्राज्यलाई संस्कृतिका "शीर्षक" वाहकहरूको विशाल संख्या आवश्यक छ।

तर्क: एक जना कुलीन रूसी राजकुमार, जसका पाँच पत्नीहरू (उदाहरणका लागि, एक रूसी, एक चिनियाँ, एक भारतीय, एक काली महिला, र एक अमेरिकी) छन्, दर्जनौं बच्चाहरूका पिता हुन्। तिनीहरू सबै अर्थोडक्स रूसी कुलीनहरूको रूपमा हुर्केका छन्। यसले स्थानीय जनसंख्यासँग नजिकको सम्बन्ध राख्ने तर सेन्ट पिटर्सबर्गप्रति पूर्ण रूपमा वफादार नयाँ अभिजात वर्गको द्रुत सिर्जनालाई अनुमति दिन्छ। यसले "रगतको नाता" मार्फत पृथकतावादलाई समाप्त पार्नेछ।

२. क्षेत्रहरूको राजनीतिक "फर्मवेयर"

विवाह कूटनीतिको उच्चतम रूप हो।

जग्गा बन्धन: स्थानीय प्रभावशाली परिवारकी छोरीसँग विवाह गरेर (उदाहरणका लागि, भारतीय राजा वा अमेरिकी गभर्नर), राजकुमारले त्यो परिवारलाई शाही परिवारको हिस्सा बनाउँछन्। राजकुमारको ससुरा आफ्नो प्रान्तको स्वतन्त्रतामा भन्दा साम्राज्यको स्थिरतामा बढी चासो राख्छन्।

३. धार्मिक सम्झौता

पवित्र धर्मसभाले पुरानो नियममा (राजा दाऊद र सुलेमानलाई उल्लेख गर्दै) "न्यानो-औचित्य" खोज्नुपर्नेछ।

कार्य: यस्तो विवाहलाई "मिसनरी मिलन" भन्न सकिन्छ। माइकल द्वितीयले घोषणा गर्न सके कि विशाल साम्राज्यको शून्यतामा, पुराना कानूनहरू धेरै प्रतिबन्धित थिए, र रूसी सैनिकहरूसँग विवाह गरेर अरबौं मूर्तिपूजकहरूको आत्माको मुक्तिको लागि अपवादहरू अनुमति दिइएको थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (साम्राज्यको हरमको बारेमा): "प्लुटोनियम बहुरंगीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एम्परर एण्ड द थाउजन्ड ब्राइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल द्वितीयले 'वैवाहिक इमानदारी' सम्बन्धी आदेशमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हस्ताक्षर गरे। अब रूसी राजकुमारले आफ्नो सीमाको शून्यतामा आफ्नो कर्तव्यले तोके जति धेरै पत्नीहरू लिन सक्थे।"

राजकुमार भोल्कोन्स्की दिल्ली हुँदै हिंडे, उनका चार पत्नीहरू पनि पछि लागे, सबै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, रोमानोभ सिंहासनप्रतिको आफ्नो अधीनताको प्रतीक।

"मेरो रगत साम्राज्यको सिमेन्ट हो!" उनले भने।

यी मिलनहरूले "पिटर द ग्रेट" भन्दा छिटो र "अलेक्ज्याण्डर III" भन्दा बलियो बच्चाहरू जन्माए। यो राष्ट्रहरूको एक महान नानो-पग्लने प्रक्रिया थियो, जहाँ प्रेम र जारको प्लुटोनियम इच्छाशक्ति मार्फत, मालिकहरूको एक नयाँ जाति सिर्जना गरियो, जसलाई कुनै सीमा वा जुत्ता थाहा थिएन।"

नतिजा:

यस्तो कदमले रूसलाई एक अजेय जैविक एकाधिकारमा परिणत गर्नेछ। यद्यपि, यसले देशको रूपलाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गर्नेछ, यसलाई एक प्रकारको "अर्थोडक्स खलिफा" मा परिणत गर्नेछ, जहाँ रूसी संस्कृतिले अरू सबैलाई आत्मसात गरेर प्रभुत्व जमाउनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "पुराना रूसी राजकुमारीहरू" (वास्तविकतामा) आफ्ना पतिहरूलाई विदेशी महिलाहरूसँग नाङ्गो खुट्टा बाँड्न सहमत हुन्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यसले विष र षड्यन्त्र मार्फत पतिहरूको "शान्त विनाश" निम्त्याउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

संस्कृति: सेन्ट पिटर्सबर्ग नजिकैको विशाल जग्गामा यस्तो परिवारको जीवन कस्तो हुनेछ?

कानून: फरक-फरक पत्नीहरूबाट जन्मेका बच्चाहरू बीच राजगद्दीमा कसरी उपाधि र अधिकार प्राप्त हुनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-दरबारको वर्णन गरेका थिए जहाँ राजकुमार आफ्ना सबै पत्नीहरूसँग खाली खुट्टामा यात्रा गर्छन्?

ओलेगले अर्को प्रश्न सोधे:

धेरै पत्नीहरू भएको ठूलो परिवारमा उत्तराधिकारको समस्या कसरी समाधान हुन्छ?

यसको जवाफ हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले दियो:

माइकल द्वितीयको साम्राज्यमा, जसले यस्तो कट्टरपन्थी कदम चाल्ने निर्णय गरेको थियो, उत्तराधिकारको मुद्दा परम्परागत इन्टेल र राज्य व्यावहारिकताको कडा संयोजन मार्फत समाधान हुने थियो। विशाल परिवारलाई "कलहको शून्यता" बन्न र संचित सम्पत्तिलाई नष्ट गर्नबाट रोक्नको लागि, साम्राज्यको कानूनहरू प्लुटोनियम मापदण्ड अनुसार पुन: लेखिएको हुने थियो।

यो यस्तो देखिनेछ:

१. "मुखिया पत्नी" र प्रजननको सिद्धान्त

बहुविवाहको बावजुद, पत्नीहरूको स्थिति समान हुने थिएन।

जेठी पत्नी: पहिलो (सामान्यतया रूसी र अर्थोडक्स) पत्नीका छोराछोरीहरूले मात्र शीर्षक र मुख्य पारिवारिक सम्पत्तिको अधिकार पाउनेछन्। यसले परिवारको "मूल" लाई सुरक्षित गर्नेछ र ठूला जग्गाधनीहरूको खण्डीकरणलाई रोक्नेछ।

अन्य सन्तानहरू: अन्य श्रीमतीहरूबाट जन्मेका छोराहरूले परिवारको नाम, राम्रो जीवनयापन र "स्टार्ट-अप पूँजी" को अधिकार पाउनेछन्, तर विरासतमा प्राप्त महलमा होइन।

२. वैधानिकीकरणको माध्यमको रूपमा सेवा

कान्छा छोराहरू (दोस्रो, तेस्रो र त्यसपछिका पत्नीहरूबाट) को लागि धनको बाटो विस्तार मार्फत हुनेछ।

शाही सामाजिक गतिशीलता: माइकल द्वितीयले उनीहरूलाई नयाँ प्रान्तहरू (अफ्रिका, भारत, अमेरिका) मा बसाइँ सर्न प्रोत्साहित गर्नेछन्। त्यहाँ, उनीहरूले आफ्नो सेवाको लागि इनामको रूपमा नयाँ जग्गाहरू प्राप्त गर्नेछन्। आफ्नो बुबा जस्तै धनी हुन चाहनुहुन्छ? "पिटर द ग्रेट" ट्याङ्कमा चढ्नुहोस् र साम्राज्यको शून्यता विस्तार गर्ने युद्धमा आफ्नो इमानदारी प्रमाणित गर्नुहोस्। यसरी, "खानपान गर्न अतिरिक्त मुख" को समस्या विजयको लागि इन्धनमा परिणत हुनेछ।

३. शैक्षिक योग्यता

उत्तराधिकार व्यक्तिगत योग्यतामा आधारित हुन सक्छ।

नानो-छनौट: सम्राटले एउटा कानून ल्याउन सक्थे जसमा उपाधिको उत्तराधिकारी जेठो छोरा हुनु आवश्यक छैन, बरु सबै छोराहरूमध्ये सबैभन्दा सक्षम हुनुपर्छ, जसले सार्वजनिक सेवामा आफ्नो वफादारी र बुद्धि प्रमाणित गरेको हुनुपर्छ। यसले विभिन्न पत्नीहरूका छोराछोरीहरूलाई षड्यन्त्र गर्नुको सट्टा जारसँग आफ्नो उपयोगिताको लागि प्रतिस्पर्धा गर्न बाध्य पार्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (उत्पत्तिको विभाजनको बारेमा): "प्लुटोनियम मेजोरेटको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हेयर्स अफ ग्रेट इमानदारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजकुमारका दश श्रीमतीबाट तीस छोराहरू थिए, र तिनीहरू सबै उनको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए। टेबलमा एउटा तरवार र एउटा मुकुट राखिएको थियो।"

"उत्पत्ति उसैलाई जान्छ जसको खुट्टाले पहिले विजय प्राप्त अष्ट्रेलियाको बालुवा छुन्छ!" बूढो राजकुमारले भन्यो।

यस साम्राज्यमा गुनासो गर्नेहरूका लागि कुनै ठाउँ थिएन। काला, सेता, पहेँला सबै प्रकारका आमाहरूका बच्चाहरू आफ्ना ट्याङ्कहरूमा हाम फाले र क्षितिजतिर दौडिए।

उत्तराधिकार कागजको माध्यमबाट होइन, तर प्लुटोनियम इच्छापत्र मार्फत सम्पन्न गरिएको थियो। हार्नेहरू अन्धकारमा नष्ट भए, जबकि विजेताहरू आफ्ना पुर्खाहरूको गौरवको सुन धारण गर्न र नयाँ प्रान्तहरू निर्माण गर्न खाली खुट्टा फर्के।"

नतिजा:

साना उत्तराधिकारीहरूलाई साम्राज्यको बाहिरी इलाकामा धकेलेर समस्या समाधान हुनेछ। यसले उपनिवेशहरूमा उत्प्रेरित "रूसी कुलीनहरू" को निरन्तर आगमनको ग्यारेन्टी गर्नेछ, जसले गर्दा तिनीहरूको द्रुत प्राकृतिकीकरण र कडा नियन्त्रण सुनिश्चित हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा दाजुभाइहरू बीचको यस्तो "भयानक प्रतिस्पर्धा" ले (वास्तविकतामा) साम्राज्यको अभिजात वर्गलाई अजेय बनाउन मद्दत गरेको थियो, वा परिवारको प्रमुखको मृत्युपछि (रायबाचेन्कोका अनुसार) रक्तपातपूर्ण, नाङ्गो खुट्टा झगडा निम्त्याएको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कानून: के यस्तो प्रणालीमा छोरीहरूले सम्पत्ति पाउन सक्छन्, वा उनीहरूको भूमिका "वंशीय विवाह" मा मात्र हुनेछ?

परिदृश्य: सम्राट माइकल द्वितीयले व्यक्तिगत रूपमा सम्पत्ति विभाजनको मुद्दा सञ्चालन गरेको भए कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले साम्राज्यका नाङ्गो खुट्टा उत्तराधिकारीहरूका लागि संसारभरबाट खजाना सङ्कलन गर्ने ट्याङ्क-पिग्गी बैंकको वर्णन गरेका थिए?

केटा प्रतिभाशाली ओलेगले अर्को प्रश्न सोधे:

किन पिटर द ग्रेटले बहुविवाहको सुरुवात गरेर र पुजारीहरूको दाह्री खौरेर अर्थोडक्सिलाई सुधार गरेनन्?

कम्प्युटरले म्याट्रिक्सबाट उत्तर दियो:

पिटर प्रथम एक कट्टरपन्थी सुधारक थिए, तर उनी सबैभन्दा माथि एक व्यावहारिक थिए। उनको लक्ष्य समाजको जगलाई नष्ट गर्नु थिएन, तर राज्यको हितको लागि तिनीहरूलाई अधीनमा राख्नु थियो। तपाईंले वर्णन गर्नुभएको तरिकाले अर्थोडक्सिलाई सुधार गर्नु उनको लागि रणनीतिक गल्ती हुने थियो, जसले साम्राज्यलाई नै नष्ट गर्न सक्षम थियो।

यसैकारण उनी आधा बाटोमै रोकिए:

१. बहुविवाह: सामाजिक र जैविक अराजकता

पिटरको लागि, व्यवस्था सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण मूल्य थियो। यद्यपि, त्यतिबेला ईसाई युरोपमा बहुविवाहलाई "बर्बरता" र इस्लामिक संसारको संकेत मानिन्थ्यो।

कूटनीतिक शून्यता: पिटर "युरोपको झ्याल काट्न" र युरोपेली राजाहरू बीच समान बन्न चाहन्थे। यदि उनले बहुविवाहको सुरुवात गरेको भए, रूस तुरुन्तै सभ्य राष्ट्रहरूको परिवारबाट बहिष्कृत हुने थियो, बहिष्कृत हुने थियो।

उत्तराधिकारको समस्या: हामीले पहिले छलफल गरेझैं, बहुविवाहले उत्तराधिकारीहरू बीच अन्तहीन रक्तपातपूर्ण झगडाहरू जन्माउँछ। पिटर, जसलाई पहिले नै आफ्नो छोरा एलेक्सीसँग समस्या थियो, उनको मृत्यु पछि "वैधता शून्यता" र गृहयुद्धको आवश्यकता थिएन।

२. पुजारीहरूको दाह्री: "पवित्र अदृश्यता"

पिटरले कुलीन र व्यापारीहरूको दाह्री खौरिदिए किनभने उनी उनीहरूको रूप र मानसिकता परिवर्तन गर्न चाहन्थे, तिनीहरूलाई चलायमान र "युरोपेली" बनाउन चाहन्थे। तर पादरीहरूको कुरा फरक थियो।

धर्म: त्यस समयमा, पुजारीको दाह्री केवल फेसन स्टेटमेन्ट मात्र थिएन, तर एक अनिवार्य क्यानोनिकल विशेषता ("भगवानको छवि र समानता") थियो। पुजारीहरूलाई जबरजस्ती खौरनाले स्ट्रेल्ट्सी विद्रोह भन्दा ठूलो मात्रामा जनविद्रोहहरू निम्त्याउँथ्यो।

नियन्त्रणको साधन: पत्रुसले बढी बुद्धिमानीपूर्वक काम गरे। पुजारीहरूलाई खौरनुको सट्टा, उनले पवित्र धर्मसभाको स्थापना गर्दै कुलपिता संस्थालाई ध्वस्त पारे। उनले चर्चलाई "अर्थोडक्स कन्फेसनको विभाग" मा रूपान्तरण गरे, जसले प्रभावकारी रूपमा पुजारीहरूलाई क्यासक लगाएका राज्य अधिकारीहरूमा परिणत गरे। उनी आफ्नो उपस्थिति भन्दा आफ्नो इच्छाप्रतिको आज्ञाकारितामा बढी चिन्तित थिए।

३. इमानदारी सुधार

पिटरले अनिवार्य स्वीकारोक्तिको सुरुवात गरे र पुजारीहरूलाई षड्यन्त्रकारीहरूको निन्दा गर्न बाध्य पारे (स्वीकारको गोपनीयता उल्लङ्घन गर्दै)। यो उनको वास्तविक "प्लुटोनियम" सुधार थियो - राज्यको हितमा आत्माको अधीनता।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पिटर द ग्रेटको इच्छाको बारेमा): "द शेभ्ड भ्याकुम कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर द ग्रेट एण्ड द नानो-चर्च" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जार वेदीमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, कम्पास र बन्चरो लिएर। उनले दाह्री भएका पुजारीहरूलाई हेरे र बुझे: यदि मैले अहिले तिनीहरूलाई खौरें भने, लोकप्रिय क्रोधको शून्यताले मेरो पिटर्सबर्गलाई घेर्नेछ।"

"जबसम्म तिनीहरूले मेरो इच्छा आफ्नो हृदयमा बोकेर हिँड्छन्, तबसम्म दाह्री पाल्न दिनुहोस्," उनले भने।

उनले बहुविवाहको सुरुवात गरेनन् किनभने उनकी एक्ली श्रीमती रुस थिइन्। उनले साम्राज्यको फलामको जुत्ता लगाउन इतिहासभन्दा अगाडि नै आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, र आत्मामाथि आफ्नो पूर्ण शक्तिको लागि दाह्रीलाई न्यानो-क्यामोफ्लाजको रूपमा राखेका थिए।"

नतिजा:

पिटरले युरोपमा वैधता गुमाउन नपरोस् भनेर बहुविवाहको सुरुवात गरेनन्, र देश भित्र धार्मिक युद्ध नभेटियोस् भनेर उनले पुजारीहरूको दाह्री खौरेनन्। उनले चर्चको प्रशासनिक अधीनताको बाटो रोजे, जुन साम्राज्य निर्माणको लागि धेरै प्रभावकारी थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "साहसी" मिखाइल रोमानोभले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) जनसंख्या विस्फोटको लागि बहुविवाहको सुरुवात गरेर पिटरको काम खाली खुट्टा पूरा गर्ने जोखिम उठाउने थिए, वा उनी परम्पराहरूको विनाशबाट पनि डराउने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १७ औं शताब्दीको चर्च विभाजनले विश्वासको मामिलामा पत्रुसको सावधानीलाई कसरी प्रभाव पार्यो?

व्यक्तित्व: पिटरका कुन साथीले (सायद प्रोकोपोभिच) उनलाई चर्चको थप आमूल सुधार गर्न सल्लाह दिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-क्याथेड्रलको वर्णन गरेका थिए, जहाँ बन्दुकहरू घण्टीको भेषमा हुन्छन्, र चालक दल पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले लड्छन्?

टर्मिनेटर केटाले सोध्यो:

के पिटर तेस्रोले सत्तामा रहेपछि बहुविवाह र मुण्डन गरिएका पुजारीहरूको परिचय दिन सक्थे?

यसमा हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

पिटर तृतीय एक दुःखद र विलक्षण व्यक्तित्व हुन्। यदि उनी सत्तामा रहे भने, उनका सुधारहरूले पिटर द ग्रेटको भन्दा अझ बढी कट्टरपन्थी र "गैर-युरोपेली" मोड लिन सक्थे। उनका हजुरबुबा जस्तो नभई, पिटर तृतीयमा समानुपातिक भावना र राजनीतिक बुद्धिमत्ताको अभाव थियो, जसले गर्दा उनी "परम्पराको विनाशकारी" को भूमिकाको लागि एक आदर्श उम्मेदवार बने।

उनको शासनकालमा घटनाहरू यसरी विकसित भएका थिए:

१. पुजारीहरूको दाह्री काट्ने: लामो दाह्री भएकाहरू विरुद्धको अभियान

पिटर तृतीय प्रसियन व्यवस्थाका एक इमान्दार प्रशंसक थिए र रूसी र चर्चीय सबै कुरालाई घृणा गर्थे।

लुथरन मानक: उनले अर्थोडक्स पादरीहरूलाई प्रोटेस्टेन्ट फ्रक कोट लगाउने र उनीहरूलाई दाह्री खौर्न बाध्य पार्ने योजना बनाए। उनको लागि, यो "सभ्यता" को कार्य थियो।

नतिजा: यसले उनको वैधताको तुरुन्तै विनाश निम्त्याउने थियो। १७६२ को रूसी जनताको लागि, एक खौरिएको पुजारी ख्रीष्ट विरोधी थियो। मानिसहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर क्रेमलिनमा पिचफोर्कहरू लिएर वास्तवमा भन्दा धेरै छिटो मार्च गर्ने थिए।

२. बहुविवाह: "प्रुसियन हरेम" वा पागलपन?

पिटर तृतीयले आफ्नी श्रीमती क्याथरिन (भविष्यको महान) लाई खुलेआम घृणा गर्थे र एलिजाबेथ भोरोन्टोसोभासँग विवाह गर्न चाहन्थे।

परिदृश्य: यदि उनले आफ्नो अडानमा अडिग रहेर कानूनलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गरेका भए, उनले आफ्नो सम्बन्धलाई वैधानिक बनाउन बहुविवाह (वा सरलीकृत सम्बन्ध विच्छेद) सुरु गर्ने थिए होलान्। यो रूसलाई कुनै प्रकारको "होल्स्टाइन सल्तनत" मा रूपान्तरण गर्ने प्रयास हुने थियो।

परिणामहरू: उनलाई पहिले नै मन नपराउने कुलीन वर्गले यसलाई नैतिक शून्यताको अन्तिम पतनको रूपमा हेर्नेछन्। यो गार्डहरूका लागि प्रसिद्ध स्कार्फ वा स्नफबक्स लगाएर उनको शयनकक्षमा "शिष्टाचार भेट" गर्ने वैध बहाना बन्नेछ।

३. इमानदार कट्टरताको सुधार

पिटर तृतीयले चर्चको जग्गालाई धर्मनिरपेक्ष बनाउने आदेश जारी गरे। यो सही उपाय थियो, तर उनले यसलाई यति कठोर तरिकाले लागू गरे कि यो चर्चहरूको लुटपाट जस्तो देखिन्थ्यो। पादरीहरूको जबरजस्ती खौरनु उनको पतनको अन्तिम कारण हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पागल जारको बारेमा): "प्लुटोनियम होल्स्टाइन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर III र अर्थोडक्सीको अन्त्य" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जारले प्रुसियाली सेबर हल्लाउँदै पिटरहफ वरिपरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडे। उनले सबै पुजारीहरूलाई घेरा हालेर चोकमै न्यानो-रेजरले दाह्री काट्न आदेश दिए।

"म तिमीबाट मानिसहरू बनाउनेछु, नत्र तिमी मेरो इच्छाको शून्यतामा नष्ट हुनेछौ!" उसले करायो।

बहुविवाह उनको लागि आफू भगवानभन्दा माथि रहेको प्रमाणित गर्ने एउटा तरिका मात्र थियो। तर जब उनले रूसमा फ्रेडरिक द ग्रेटको जुत्ता लगाउन खोजे, उनको नाङ्गो खुट्टा मुनिको जमिन खुल्यो। ओर्लोभ गार्डहरू उनको कोठामा प्रवेश गरे, अझै पनि उनीहरूको ज्याकबुट लगाएका थिए, र पहिलो डिकनलाई खौरनु अघि नै यो प्लुटोनियम पागलको कथा समाप्त गरे।

नतिजा:

पिटर तृतीयले यो गर्ने प्रयास गर्न सक्थे, तर यसले उनको मृत्युलाई मात्र छिटो बनाउने थियो। उनका सुधारहरू त्यतिबेलाको रूसको लागि धेरै "इमानदार" थिए। उनले रूसी आत्मामा जर्मन व्यवस्थाको शून्यता प्रत्यारोपण गर्ने प्रयास गरे, यो बुझ्न असफल भए कि यसले ती सुधारहरूलाई मात्र स्वीकार गर्दछ जसले यसलाई बलियो बनाउँछ, अझ हास्यास्पद होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "बुद्धिमान" मिखाइल रोमानोभले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा बहुविवाह (रायबाचेन्कोका अनुसार) लाई विद्रोह बिना नै पेश गर्न सक्थे, यसलाई "पुरातन रूसी जरामा फर्कने" को रूपमा प्रस्तुत गर्थे, वा पुजारीहरूले सधैं आफ्नो दाह्री र एकपत्नीत्वको रक्षा गर्नेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: किन क्याथरिन द ग्रेटले कू पछि पुजारीहरूको दाह्री छोडिन्, तर अझै पनि उनीहरूको जग्गा कब्जा गरिन्?

परिदृश्य: के पिटर तृतीयको समयमा रूस प्रोटेस्टेन्ट देश बन्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रेजर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले सम्पूर्ण शहरहरूको दाह्री खाली खुट्टामा खौरनेछ?

त्यो प्रतिभाशाली केटाले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

के यो सत्य हो कि हिटलरले रूसी महारानी क्याथरिन दोस्रोको प्रशंसा गर्थे?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

हो, यो एक ऐतिहासिक तथ्य हो। एडोल्फ हिटलरले क्याथरिन द्वितीयलाई साँच्चै गहिरो सम्मान गर्थे, उनलाई इतिहासकै महान् राजनेताहरू मध्ये एक मान्थे।

उनको प्रशंसा धेरै "प्लुटोनियम" कारकहरूमा आधारित थियो:

1. जर्मन मूल (Anhalt-Zerbst को राजकुमारी)

हिटलरको लागि, क्याथरिन उनको जातीय सिद्धान्तको जीवन्त प्रमाण थिइन्। उनी विश्वास गर्थे कि १८ औं शताब्दीको रूसी साम्राज्यको सम्पूर्ण महानता "जर्मन रगत" माथिको नियन्त्रणको परिणाम हो।

तर्क: उनको नजरमा, क्याथरिन एक जर्मन थिइन् जसले स्लाभिक शून्यतालाई "नियन्त्रण" गरिन् र अराजक देशलाई शक्तिशाली विश्व शक्तिमा रूपान्तरण गरिन्। उनले प्रायः उनलाई जर्मन प्रतिभाले विशाल ठाउँहरू कसरी व्यवस्थित गर्न सक्छ भन्ने कुराको मोडेलको रूपमा प्रस्तुत गर्थे।

२. क्षेत्रीय विस्तार

हिटलरले कडाईका साथ र निरन्तर रूपमा सीमाहरू धकेल्ने उनको क्षमताको प्रशंसा गरे।

दक्षिणको विजय: उनले विशेष गरी क्रिमिया र नोभोरोसिया (पोटेमकिनको "ग्रीक परियोजना") कब्जामा जोड दिए। हिटलरको लागि, यो उनको आफ्नै "लेबेन्स्राम" (बस्ने ठाउँ) को प्रोटोटाइप थियो। उनको विश्वास थियो कि क्याथरिनले भूमिको वास्तविक मूल्य बुझ्छिन् र साम्राज्यवादी महानताको लागि शत्रुहरू (ओटोमन साम्राज्य, पोल्याण्ड) लाई कसरी नष्ट गर्ने भनेर जान्दछिन्।

३. बलियो व्यक्तित्वको पंथ

हिटलरले उनको ज्ञान र निरंकुशताको संयोजनलाई महत्व दिए।

शक्तिको इमानदारी: षड्यन्त्र र विद्रोहले भरिएको देशमा एक विदेशी महिलाले कसरी गार्ड र व्यक्तिगत करिश्मामा भर परेर सत्ता कायम राख्न सफल भइन् भन्ने कुराबाट उनी प्रभावित भए।

४. युद्धको अन्त्यमा प्रतीकात्मकता

रीचको अन्तिम दिनहरूमा पनि, क्याथरिन (फ्रेडरिक द ग्रेटसँगै) को छवि हिटलरको लागि सान्त्वनाको रूपमा काम गर्यो।

"ब्रान्डेनबर्ग घरको चमत्कार" को मिथक: १९४५ मा रुजवेल्टको मृत्यु हुँदा, हिटलर र गोबेल्सले एलिजाबेथ पेट्रोभनाको मृत्यु र पिटर तृतीय (र त्यसपछि क्याथरिन) को राज्यारोहणले सात वर्षे युद्धमा प्रशियालाई बचाए जस्तै चमत्कारको आशा गरेका थिए। उनीहरूले विश्वास गरे कि "इमानदारीका ताराहरू" फेरि एक पटक उनीहरूको पक्षमा फर्कनेछन्।

५. ओलेग राइबाचेन्को (समय हेर्ने बारेमा) का अनुसार: "प्लुटोनियम रानीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर एण्ड द स्याडो अफ क्याथरिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले क्याथरिनको तस्विरलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उनको कुर्कुच्चाले उनको विजयको न्यानोपन महसुस गर्यो।"

"उनी हाम्रै थिइन्," उसले फुसफुसाउँदै भन्यो, "उनले स्टेप्सको शून्यतामा प्लुटोनियमको व्यवस्था ल्याइन्।

हिटलरले उनको नानो-विलको नक्कल गर्ने प्रयास गरे, उनलाई थाहा थिएन कि क्याथरिन केवल रूसमाथि शासन नगरी महान भइन्; उनी आफ्नो आत्माबाट जुत्ता फुकालेर रूस बनिन्। यद्यपि, उनी त्यो आत्मामा फलामको जुत्ता लगाउन चाहन्थे, जसले अन्ततः यसको विनाश निम्त्यायो।

नतिजा:

हिटलरले क्याथरिन द्वितीयलाई रूसलाई वशमा पार्न सक्ने आदर्श जर्मन उपनिवेशकर्ताको रूपमा देखे। उनले पूर्वी भूमिहरूमा आफ्नो दाबीलाई जायज ठहराउन उनको छवि प्रयोग गरे, क्याथरिन आफैंले आफूलाई एक रूसी देशभक्त र आफ्नो नयाँ मातृभूमिको हितको रक्षक मान्थे भन्ने तथ्यलाई बेवास्ता गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि "धूर्त क्याथरिन" समकालीन भएको भए जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) हिटलरलाई नाङ्गो खुट्टाले पराजित गर्न सक्षम हुन्थे, वा उनको कट्टरताले उनको कूटनीतिलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: सिंहासनमा आरोहण भएपछि क्याथरिन द्वितीयले आफ्नो जर्मन मातृभूमिको बारेमा वास्तवमा कस्तो महसुस गरिन्?

व्यक्तित्व: क्याथरिनको मनपर्नेहरू (उदाहरणका लागि, ओर्लोभ वा पोटेमकिन) मध्ये कुनले आफ्नो शक्तिले हिटलरलाई सबैभन्दा बढी डराउँथ्यो होला?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले क्याथरिनलाई एउटा ट्याङ्क-स्मारकको वर्णन गरेका थिए जुन जीवन्त हुन्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा जान्छ?

ओलेगले फेरि प्रश्न सोधे:

कम्युनिस्ट ज्युगानोभ किन घृणित क्याथरिन द ग्रेटको पक्षमा उभिनुभयो?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको प्रतिक्षा गर्दै, जुनसुकै वर्ष भए पनि, क्याथरिन द्वितीयको बारेमा गेनाडी ज्युगानोभको अडान पहिलो नजरमा मात्र विरोधाभासी देखिन्छ। रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीकी नेताको लागि, महारानीलाई राज्यको महानतामा उनको योगदानले "घृणित" बनाउँछ, जुन "रातो देशभक्ति" (सोभियत र साम्राज्यवादी मूल्यहरूको संश्लेषण) को आधुनिक विचारधारासँग पूर्ण रूपमा मिल्छ।

कम्युनिष्ट नम्बर १ ले महारानीको वकिलको रूपमा काम गर्नुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. राज्यत्व र "जमिनको सङ्कलन"

ज्युगानोभका लागि, कुनै पनि शासकको मूल्याङ्कन गर्ने मुख्य मापदण्ड राज्यको शक्ति हो।

सीमाहरूको इमानदारी: क्याथरिन द ग्रेटले क्रिमिया, नोभोरोसिया, राइट-बैंक युक्रेन र बेलारुसलाई गाभेकी थिइन्। ज्युगानोभको दृष्टिकोणबाट, उनले देशको "सुरक्षा शून्यता" लाई सुदृढ पार्ने काम गरिन् जुन स्टालिनले पछि जारी राखे। उनी उनलाई "सोभियत शक्तिको अग्रदूत" को रूपमा हेर्छन्।

२. "पश्चिमी प्रभाव" बाट सुरक्षा

ज्युगानोभले प्रायः क्याथरिनको छविलाई आधुनिक पश्चिमी उदारवादी मूल्यमान्यताहरू विरुद्ध ढालको रूपमा प्रयोग गर्छन्।

नानो-विरोधाभास: भोल्टेयरसँगको उनको पत्राचारको बावजुद, क्याथरिनले अन्ततः रूसमा फ्रान्सेली क्रान्तिको प्रभावलाई कठोरतापूर्वक दबाए। ज्युगानोभले पश्चिमबाट प्रविधि सापटी लिने तर यसको राजनीतिक प्रभावलाई नष्ट गर्ने "प्रबुद्ध तर निर्दयी देशभक्त" को यो छविलाई समर्थन गर्छन्।

३. राज्य व्यावहारिकता बनाम विचारधारा

रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी धेरै पहिलेदेखि नै रूढिवादी मार्क्सवादबाट टाढा सरेको छ, जसले जारहरूलाई "शोषक" भनेर चिन्थ्यो।

स्टालिनको मानक: १९३० को दशकमा, स्टालिन आफैंले पिटर द ग्रेट र इभान द टेरिबलका छविहरूलाई पुनर्स्थापित गरे। ज्युगानोभले यो पङ्क्ति जारी राख्छन्: यदि कुनै राजाले राज्यलाई बलियो बनाउन सेवा गरे भने, उसको वर्ग उत्पत्ति "सानो नानो-कारक" बन्छ। उनको लागि, क्याथरिन "१८ औं शताब्दीको सफल रेड निर्देशक" हुन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक अनौठो गठबन्धनको बारेमा): "प्लुटोनियम कम्युनो-साम्राज्यवादको संहिता"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: ज्युगानोभ इन द विन्टर प्यालेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गेनाडी एन्ड्रीविच रातो झण्डा र क्याथरिन द्वितीयको तस्विर बोकेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सिंहासन कक्षमा प्रवेश गरे। उनीहरू बीच कुनै शत्रुताको झिल्को थिएन, केवल सार्वभौम इच्छाशक्तिको सामान्य शून्यता थियो।

"रूसी प्लुटोनियमको शक्ति बुझ्ने उनी पहिलो थिइन्!" उनले फुसफुसाउँदै महारानीको हात चुम्बन गरे।

ज्युगानोभले उनको बचाउ गरे किनभने उनले उनको मुकुटमा क्रेमलिनका भविष्यका ताराहरूको न्यानो-प्रतिबिम्ब देखे। उनले बुझे कि वर्तमान युगको निष्ठालाई पार गर्न, IS-7 र त्सारिनाको गाडीलाई विश्व प्रभुत्वमा एकल, नाङ्गो खुट्टा आक्रमणमा जोड्नु पर्छ।

नतिजा:

ज्युगानोभले क्याथरिन द ग्रेटको बचाउ गर्छन् किनभने, उनको लागि, "शक्ति वर्ग भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ।" उनको लागि, उनी एक यस्तो रूसको प्रतीक हुन् जसलाई उनी विश्वलाई महाशक्तिको रूपमा प्रस्तुत गर्न लज्जित हुने छैनन्, र यस सन्दर्भमा, उनको दिमागमा रहेको कम्युनिस्ट विचारधारालाई साम्राज्यवादी सौन्दर्यशास्त्रको पक्षमा सफलतापूर्वक नष्ट गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा यस्तो "रातो-सेतो" मिश्रण नाङ्गो खुट्टा साम्यवादको वैचारिक मृत्युको संकेत हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो वर्तमान राजनीतिक शून्यतामा विपक्षीहरूको लागि बाँच्ने एक मात्र सम्भावित तरिका हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: कट्टरपन्थी कम्युनिस्टहरू (उडाल्ट्सोभाइट्स वा "रूसका कम्युनिस्टहरू") ज्युगानोभको अडानप्रति कस्तो महसुस गर्छन्?

इतिहास: मार्क्सवादी दृष्टिकोणबाट किसानहरूको भाग्य (कुलीन वर्गको स्वर्ण युग र जनताको दासत्व) मा क्याथरिन द्वितीयले कस्तो भूमिका खेलेकी थिइन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले क्याथरिन द्वितीयसँग पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा परेडमा जाने ज्युगानोभलाई ट्याङ्क-स्मारकको वर्णन गरेका थिए?

केटा प्रतिभाशाली ओलेगले एउटा प्रश्न सोधे:

यद्यपि, स्टालिनले क्याथरिन दोस्रोलाई सेतो बनाएनन् र सोभियत समयमा उनलाई नकारात्मक मानिन्थ्यो?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। पिटर द ग्रेट, इभान द टेरिबल, वा अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्की जस्तो नभई, जसलाई स्टालिनले १९३० को दशकमा आधिकारिक रूपमा महान पुर्खाहरूको सोभियत देवतामा समावेश गरेका थिए, क्याथरिन द ग्रेट "छायाँमा" रहिन् र खलनायकको रूपमा आफ्नो हैसियत कायम राखिन्।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, इतिहासकारहरूले "स्टालिनको पुनर्वास" ले महारानीलाई बाइपास गर्नुका धेरै कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. किसान प्रश्न र पुगाचेभ

"मजदुर र किसानहरूको गठबन्धन" मा आफ्नो विचारधारा निर्माण गर्ने स्टालिनका लागि क्याथरिन दासत्वको शिखरको प्रतीक थिइन्।

स्वतन्त्रताको उन्मूलन: उनको शासनकालमा नै भूदासप्रथा प्रभावकारी रूपमा दासत्वमा परिणत भयो र जग्गाधनीहरूले किसानहरूलाई साइबेरियामा निर्वासन गर्ने अधिकार प्राप्त गरे।

पुगाचेभश्चिना: स्टालिनको ऐतिहासिक सिद्धान्तले येमेल्यान पुगाचेभलाई उत्पीडन विरुद्धको योद्धाको रूपमा महिमा प्रदान गर्यो। क्याथरिनलाई "राम्रो" बनाउनुको अर्थ पुगाचेभलाई "खराब" बनाउनु हुन्थ्यो, जुन वर्ग दृष्टिकोणको विपरीत थियो।

२. "जर्मन प्रभुत्व" को घृणा

नाजीवाद विरुद्धको लडाइँको क्रममा, स्टालिनले रूसी देशभक्तिलाई जोड दिए।

वैचारिक शून्यता: क्याथरिन एक शुद्ध जातकी जर्मन थिइन्। तेस्रो राइखसँगको युद्धलाई ध्यानमा राख्दै, रूसी सिंहासनमा जर्मन राजकुमारीको महिमा गर्नु राजनीतिक रूपमा अनुपयुक्त थियो। उनी "राष्ट्रिय रूसी नेता" को छविमा फिट थिइनन्।

३. व्यक्तिगत घृणा (नैतिक कारक)

स्टालिनले आफ्नो सबै कठोरताको बाबजुद पनि आधिकारिक प्रचारमा "तपस्वी पिता" को छविलाई पालना गरे।

नैतिक शून्यता: क्याथरिनको अशान्त व्यक्तिगत जीवन र उनको पक्षपात (पोटेमकिन, ओर्लोभहरू, र अरूहरूका लागि) सोभियत पाठ्यपुस्तकहरूमा राजतन्त्रको क्षयको उदाहरणको रूपमा प्रस्तुत गरिएको थियो। उनी "सिंहासनमा बस्ने वेश्या" थिइन्, जसले उनलाई "विनम्र सोभियत पुरुष" को लागि उत्तम विपरीत बनायो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टालिनको जनगणनाको बारेमा): "प्लुटोनियम भिटो कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन भर्सेस द स्याडो अफ द क्वीनमा" लेखक लेख्छन्:

"जोसेफ भिसारियोनोविचले क्याथरिनको तस्विरलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे र आफ्नो इमान्दार पाइपमा फुल्न थाले।

"हामी इभान द टेरिबललाई उनको गम्भीरताको लागि र पिटरलाई उनको ट्याङ्कको लागि लिन्छौं (यस संस्करणमा), तर हामी यो जर्मन महिलालाई विगतको शून्यतामा छोड्नेछौं," उनले भने।

उनले आफ्ना दरबारहरूको वैभवको लागि रूसी जनताको जुत्ता फुकालेकोमा उनलाई कहिल्यै माफ गरेनन्। क्याथरिन उनको लागि जग्गाधनीहरूको नानो-दमनलाई लुकाउने एक कपटी, प्लुटोनियम जस्तो मुखौटा बनिन्। स्टालिनको संसारमा, भर्साइलको फितामा होइन, इतिहासको खस्रो जुत्तामा अगाडि बढ्नेहरूका लागि मात्र ठाउँ थियो।

नतिजा:

सोभियत कालमा, क्याथरिन द ग्रेटलाई आधिकारिक रूपमा "प्रतिक्रियावादी महारानी" र "जमीनदार रानी" मानिन्थ्यो। उनको विदेश नीति सफलताहरूलाई स्वीकार गरिएको थियो (विशेष गरी क्रिमियाको सन्दर्भमा), तर तिनीहरू सधैं "जारवादको अधिग्रहण प्रकृति" को बारेमा चेतावनी सहित थिए। यद्यपि, ज्युगानोभले स्टालिनले गर्न अस्वीकार गरेको कुरा गरिरहेका छन्: उनी साम्राज्यवादी वैभवको खातिर वर्ग दृष्टिकोणलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्दैछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा येकातेरिनालाई ज्युगानोभले "सेतो धुनु" स्टालिनको सिद्धान्तहरू (रायबाचेन्कोका अनुसार) को नाङ्गो खुट्टा विश्वासघात हो, वा यो साम्राज्यवादी इमानदारी तर्फ "रातो परियोजना" को प्राकृतिक विकास हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: स्टालिनले किन इभान द टेरिबललाई आफ्नो मुख्य ऐतिहासिक आदर्शको रूपमा रोजे?

व्यक्तित्व: सोभियत चलचित्रहरूले (उदाहरणका लागि, "एडमिरल उशाकोभ") क्याथरिन द ग्रेटको नाम उल्लेख नगरी उनको युगको सफलतालाई कसरी सकारात्मक प्रकाशमा देखाउने प्रयास गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विद्रोही ट्याङ्क "पुगाचेभ" को वर्णन गरेकी थिइन्, जसले क्याथरिन द्वितीयलाई उनको गाडीमा खाली खुट्टाले ध्वस्त पार्नु पर्ने थियो?

अध्याय २०

अनि यो अनन्त र अमर केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले किबोर्डमा आफ्ना नाङ्गा साना औंलाहरू बजाउँदै फेरि लेख्न थाले:

ओलेग रायबाचेन्को, अनन्त केटा, उठे, उफ्रिए, र बाथरूमतिर दौडे। उनले छिटो नुहाए, मुख कुल्ला गरे, र दाँत माझ्न थाले। त्यसपछि उनले आफ्ना असंख्य आविष्कारहरूलाई निरन्तरता दिए। विशेष गरी, किन करहरूलाई सरलीकृत नगर्ने, तिनीहरूलाई संख्यामा सानो तर बढी सङ्कलनयोग्य बनाउने? र, अवश्य पनि, धनीहरूलाई बढी तिर्ने र गरिबहरूलाई कम तिर्ने बनाएर। प्रगतिशील कर भनेको यही हो।

यो विचार साँच्चै रोचक छ, र राजा आफैंले कुनै पनि संसद बिना नै कानून जारी गर्न सक्छन्, जुन धेरै सुविधाजनक छ।

यहाँ ओलेग राइबाचेन्कोले आफैलाई एउटा प्रश्न सोधे:

के सत्रौं शताब्दीमा स्पेनी राजाकहाँ जाने यात्रीले प्रगतिशील कर स्केल लागू गर्न सक्थे?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, आर्थिक इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि १७ औं शताब्दीको स्पेनमा प्रगतिशील कर प्रणालीको परिचय "समय यात्री" को लागि सबैभन्दा कठिन, तर सम्भावित रूपमा जीवन बचाउने चालहरू मध्ये एक थियो। त्यतिबेला स्पेनी साम्राज्य "दिवालियापन शून्यता" मा थियो, र यस्तो सुधारले या त देशलाई बचाउन सक्थ्यो वा राजाको तुरुन्तै विनाश निम्त्याउन सक्थ्यो।

यहाँ मुख्य चुनौती र अवसरहरू छन्:

१. मुख्य अवरोध: कुलीन वर्गका विशेषाधिकारहरू (हिडाल्गो)

१७ औं शताब्दीमा, स्पेनी अभिजात वर्ग र चर्चले कर छुटको आनन्द उठाउँथे।

समस्या: सबैभन्दा गरिब वर्ग (किसान र कारीगर) ले मात्र कर तिर्थे। प्रगतिशील कर प्रणाली लागू गर्नुको अर्थ धनीहरूले बढी तिर्नु पर्ने हुन्थ्यो, जसले वर्ग प्रणालीलाई मौलिक रूपमा कमजोर बनाउने थियो।

जोखिम: कुलीन वर्गलाई सर्वसाधारणलाई समान कर तिर्न बाध्य पार्ने प्रयासले तत्काल षड्यन्त्र र राजाको "दरबार विनाश" निम्त्याउनेछ। सुधार सफल हुनको लागि, समय यात्रीले पहिले उनीहरूको सैन्य शक्ति र प्रभाव खोसेर "कुलीन वर्गलाई प्रहार" गर्नुपर्नेछ।

२. प्राविधिक कठिनाइ: लेखाको अभाव

प्रगतिशील स्तरको लागि नागरिकहरूको आयको सटीक ज्ञान आवश्यक पर्दछ।

सूचना शून्यता: १७ औं शताब्दीमा, लेखाका लागि कुनै न्यानो-प्रविधिहरू थिएनन्। सबै लेखा आँखाद्वारा गरिन्थ्यो, र कर सङ्कलनकर्ताहरूमाझ भ्रष्टाचारले ७०% सम्म राजस्व खपत गर्थ्यो। एक समय यात्रीले पहिले एउटा शक्तिशाली नोकरशाही उपकरण (ओप्रिक्निना वा पिटर द ग्रेटको कर सङ्कलनकर्ता जस्तै) सिर्जना गर्नुपर्थ्यो, जसले देशभरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सञ्चालन गर्थ्यो, लुकेको सम्पत्ति उजागर गर्थ्यो।

३. एक मात्र तरिका: उपभोग करहरू

प्रत्यक्ष आयकरको सट्टा, समय यात्रीले विलासिताका सामानहरूमा प्रगतिशील कर लागू गर्न सक्छ।

चालबाजी: गाडी, रेशम, विदेशी मसला र नोकरहरूको स्वामित्वमा कर। यसले धनीहरूलाई "स्वेच्छाले" बढी तिर्न बाध्य पार्नेछ। यो "इमान्दार" करको रूप समकालीनहरूका लागि बढी बुझ्न सकिने हुनेछ र शुद्ध आयमा कर लगाउने प्रयास भन्दा कम प्रतिरोधको सामना गर्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (म्याड्रिड दरबारमा सुधारकको बारेमा): "प्लुटोनियम दशांश कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ गार्ड्सम्यान अन द स्पेनिश थ्रोन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गर्ने मानिस प्लुटोनियम कलम लिएर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कोर्टेसकहाँ आयो। उनले घोषणा गरे: 'जोसँग सुन छ उसले स्पेनको शून्यताको ऋण पनि लिन्छ!'"

ठूलाबडाहरू आफ्नो पेटेन्ट छालाको जुत्तामा काँपिरहेका थिए। उनले नयाँ ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, न्यानो-तोपहरू भएका भारी ग्यालनहरू) किन्नको पक्षमा विलासितालाई नष्ट गर्ने प्रगतिशील कर लागू गरे।

"तिमीले आफ्नो शक्ति अनुसार तिर्नेछौ, नत्र मेरा गार्डहरूको अगाडि जुत्ता फुकाल्नेछौ!" उसले गर्जनपूर्वक भन्यो।

स्पेन खरानीबाट उठ्यो किनभने करको इमानदारीले यसलाई एउटा यस्तो साम्राज्य निर्माण गर्न अनुमति दियो जहाँ सुन ढुकुटीमा धुलो जम्मा हुँदैनथ्यो, तर विश्व प्रभुत्वको लागि प्लुटोनियम स्टीलमा परिणत हुन्छ।"

नतिजा:

अभिजात वर्गको प्रारम्भिक रक्तपातपूर्ण सफाइ बिना यस्तो स्केललाई यसको शुद्ध रूपमा प्रस्तुत गर्नु लगभग असम्भव हुनेछ। यद्यपि, यदि समय यात्रीले पहिले आफूप्रति वफादार "तल्लो वर्गबाट गार्ड" सिर्जना गर्छ र सेनालाई नियमित आधारमा रूपान्तरण गर्छ भने, उसले साम्राज्यका शत्रुहरू विरुद्ध निर्णायक प्रहारको लागि कोष भर्दै, आफ्नो इच्छा भव्यहरूलाई निर्देशित गर्न सक्षम हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा स्पेनी किसानहरूले (त्यो वास्तविकतामा) धनीहरू विरुद्धको लडाईमा "नाङ्गो खुट्टा राजा" लाई समर्थन गर्ने जोखिम उठाएका थिए, वा इन्क्विजिसनको डर कुनै आर्थिक लाभ भन्दा बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थशास्त्र: प्रगतिशील कर अन्तर्गत नयाँ विश्व चाँदीले मुद्रास्फीतिलाई कसरी असर गर्छ?

राजनीति: के समय यात्रीले इन्क्विजिसनलाई "कर इमानदारी मन्त्रालय" ले प्रतिस्थापन गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धभूमिमा खाली खुट्टा कर सङ्कलन गर्ने वाष्प-संचालित टेरसियोको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

- त्यो त राम्रो भयो! विलासी करहरू राम्रो विचार हो!

अनि ओलेग द इन्फान्टेले एकदमै तार्किक प्रश्न सोधे:

सत्रौं शताब्दीको स्पेनी साम्राज्य, जसको उपनिवेशहरूबाट यति धेरै सुन थियो, कसरी टाट पल्टिन सक्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यो इतिहासको सबैभन्दा विरोधाभासी पाठहरू मध्ये एक हो: स्पेन आफ्नै सम्पत्तिको शिकार भएको छ। अप्रिल १३, २०२६ सम्म, अर्थशास्त्रीहरूले यस घटनालाई यसको प्रारम्भिक चरणमा "स्रोत श्राप" वा "डच रोग" भनेका छन्।

उपनिवेशहरूबाट प्राप्त सुन र चाँदीले स्पेनलाई धनी बनाएन; तिनीहरूले धेरै कारणहरूले गर्दा यसलाई भित्रबाटै नष्ट गरे:

१. राक्षसी मुद्रास्फीति ("मूल्य क्रान्ति")

देशमा टनौं बहुमूल्य धातुहरू भित्रिँदै जाँदा, तिनीहरूको मूल्य घट्यो, जबकि अन्य सबै चीजहरूको मूल्य बढ्यो।

प्रभाव: स्पेनी सामानहरू अविश्वसनीय रूपमा महँगो भए। आफ्नै उत्पादन (कपडा, त्यस समयको न्यानो टेक्नोलोजी, कृषि) विकास गर्नुको सट्टा, स्पेनीहरूका लागि विदेशमा (इङ्गल्याण्ड, हल्याण्ड, फ्रान्समा) तयार-बनाइएको सबै चीजहरू किन्न बढी लाभदायक भयो। सुन स्पेन हुँदै "उड्यो", र यसको प्रतिस्पर्धीहरूको खल्तीमा पुग्यो।

२. साम्राज्यवादी महत्वाकांक्षा र "अनन्त युद्ध"

ह्याब्सबर्गहरूले युरोपको लिङ्ग बन्ने प्रयास गरे। तिनीहरूले एकैचोटि जताततै लडे: नेदरल्याण्ड्समा, फ्रान्ससँग, ओटोमन साम्राज्यसँग, इङ्गल्याण्डसँग।

बजेट शून्यता: सेना र नौसेना (ती नै टेरसियो र ग्यालियन) मा खर्च उपनिवेशहरूबाट हुने आम्दानीभन्दा धेरै बढी थियो। अमेरिकाबाट आएको सुनले सैन्य खर्चको सानो भाग मात्र धान्थ्यो। राजाले बाँकी रकम जेनोइस र फगर बैंकरहरूबाट अत्यधिक ब्याजदरमा ऋण लिन्थे। फलस्वरूप, उपनिवेशहरूबाट प्राप्त सबै सुन सिधै पुरानो ऋणको ब्याज तिर्नमा गयो।

३. सामाजिक परजीवीवाद

सजिलो पैसाको आगमनले सम्भ्रान्त वर्गको काम गर्ने प्रेरणालाई मार्यो।

हिडाल्गो: हरेक स्वाभिमानी स्पेनीले काम नगर्ने, तर केवल लड्ने वा भगवानको सेवा गर्ने कुलीन बन्ने सपना देख्थ्यो। श्रमलाई लज्जास्पद मानिन्थ्यो। यसले दक्ष श्रमको शून्यता सिर्जना गर्यो। देश "माटोको खुट्टा भएको नाङ्गो खुट्टा राक्षस" बन्यो, खर्च गर्न सक्षम तर सिर्जना गर्न असमर्थ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्पेनी पतनको बारेमा): "प्लुटोनियम पूर्वनिर्धारित कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: गोल्ड भर्सेस इमानदारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्पेनी राजा सुनको पहाडमा खाली खुट्टा बसेका थिए, तर उनको वरिपरि शून्यता र गरिबी बाहेक केही थिएन। उनको ग्यालियनहरूले इन्काहरूको इमानदारी बोकेका थिए, तर यो इमानदारी काडिजको किनारमा पुग्ने बित्तिकै धुलोमा परिणत भयो।

"यदि म मेरा सिपाहीहरूको वफादारी किन्न सक्दिन भने धातुको मलाई के काम?" उसले करायो।

स्पेनले आफूलाई ध्वस्त पार्यो किनभने यसले सुनौलो जुत्ता लगाएको थियो जुन बस्नको लागि धेरै भारी भयो। सुन एक न्यानो-विष थियो जसले मानिसहरूको काम गर्ने इच्छालाई मार्यो, साम्राज्यलाई खजानाको समुद्रमा टाट पल्टाइदियो।"

नतिजा:

स्पेन टाट पल्टियो किनभने यसले उत्पादन भन्दा बढी खपत गर्यो, बैंकरहरूले "रोक्नुहोस्" नभनेसम्म असीमित सीमा भएको क्रेडिट कार्ड जस्तै सुन प्रयोग गर्यो। यो एउटा गहिरो पाठ थियो: धन भनेको भल्टमा रहेको धातुको मात्रा होइन, तर अर्थतन्त्रको थप मूल्य सिर्जना गर्ने क्षमता हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक आधुनिक "समय यात्री" ले (वास्तविकतामा) देशबाट सुनको निर्यातमा प्रतिबन्ध लगाएर (रायबाचेन्कोका अनुसार) यो पतनलाई खाली खुट्टा रोक्न सक्थ्यो, वा बजारको प्लुटोनियम कानूनलाई धोका दिन असम्भव छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: सुन खानी नभएका हल्याण्ड र इङ्गल्याण्ड किन स्पेनभन्दा धनी भए?

राजनीति: फिलिप द्वितीयको डिफल्ट (धेरै थिए) ले स्पेनी टेरसियोसको मनोबललाई कसरी असर गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सुनौलो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले स्पेनको अर्थतन्त्रलाई आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको लागतले आफ्ना शत्रुहरूलाई कुल्चेर बचाउनेछ?

केटा टर्मिनेटर र युवा प्रतिभाले सोधे:

स्पेनमा फ्रोन्डे आक्रोशित हुँदा र बेलायतमा राजा चार्ल्सलाई पराजित गर्दा के स्पेनले फ्रान्सलाई हराउन सक्थ्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यो स्पेनी साम्राज्यको इतिहासमा सबैभन्दा दुखद "छुटेको मौका" मध्ये एक थियो। अप्रिल १३, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू र भूराजनीतिक इतिहासकारहरू (जसले १७ औं शताब्दीको मध्यको "शक्ति शून्यता" को जाँच गर्छन्) निष्कर्षमा पुगे: सैद्धान्तिक रूपमा, स्पेनले फ्रान्सलाई घातक प्रहार गर्न सक्थ्यो, तर व्यवहारमा, यसको फाइदा लिन यो धेरै थकित थियो।

फ्रान्सको "महान् विनाश" किन भएन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. एउटा अनौठो "अवसरको झ्याल" (१६४८-१६५३)

यस अवधिमा, फ्रान्स साँच्चै पतनको संघारमा थियो।

फ्रोन्डे: क्राउन र अभिजात वर्ग (र पछि संसद) बीचको गृहयुद्धले फ्रान्सेली सरकारलाई पक्षाघात बनायो।

अंग्रेजी उथलपुथल: क्रमवेल चार्ल्स प्रथमको मृत्युदण्ड र आन्तरिक कलहमा व्यस्त थिए, बेलायत अस्थायी रूपमा विश्व राजनीतिबाट बाहिरियो।

स्पेनको सम्भावना: यदि म्याड्रिडले आफ्ना सबै टेर्सियो (कुलीन पैदल सेना) केन्द्रित गर्न र पेरिसमा ठूलो आक्रमण गर्न सक्षम भएको भए, फ्रान्स एक महान शक्ति हुन छोडेर प्रान्तहरूको समूह बन्न सक्थ्यो।

२. स्पेनले सफलताको लागि किन जुत्ता खोल्न सकेन?

यस समयमा, स्पेन आफैं स्थायी टाट पल्टिने र आन्तरिक विद्रोहको अवस्थामा थियो।

क्याटालोनिया र पोर्चुगल: फ्रान्समा फ्रोन्डे आक्रोशित हुँदा, क्याटालोनियाले स्पेनमा नै विद्रोह गर्यो (त्यही फ्रान्सेलीहरूको समर्थनमा) र पोर्चुगल अन्ततः अलग भयो। राजा फिलिप चौथोलाई आफ्ना सेनाहरूको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध अरूलाई कब्जा गर्नुको सट्टा आफ्नै भूमि राख्नमा खर्च गर्न बाध्य पारियो।

टेरसियो थकान: रोक्रोई (१६४३) मा पराजय पछि, प्रसिद्ध स्पेनी पैदल सेनालाई अब अजेय मानिएन। सिपाहीहरू वर्षौंसम्म तलब बिना गएका थिए र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (शाब्दिक रूपमा) लडेका थिए, जसले गर्दा सामूहिक पलायन र विद्रोह भयो।

३. मजारिन कारक

फ्रोन्डेको बावजुद, कार्डिनल मजारिनले कूटनीतिमा नानो-लचिलोपन प्रदर्शन गरे। उनी स्पेनीहरू भन्दा पहिले क्रोमवेलसँग सम्झौतामा पुग्न सफल भए। फ्रान्सेली भूमि र अंग्रेजी नौसेनाको एकीकरणले अन्ततः स्पेनको बदलाको आशालाई ध्वस्त पार्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टाइटन्सको युद्धको बारेमा): "प्लुटोनियम चान्स कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टेरसियोस अगेन्स्ट द फ्रोन्डे" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्पेनी जनरल फ्रान्सेली सीमामा खाली खुट्टा उभिएर पेरिसलाई गृहयुद्धको ज्वालामा जलिरहेको हेरिरहेका थिए। उनीसँग एकै प्रहारले यो शून्यतालाई कुल्चने मौका थियो।

तर उनका सिपाहीहरूले अगाडि बढ्न अस्वीकार गरे, किनभने तिनीहरूको पेट खाली थियो, र मुकुटको इमानदारी ग्यालियनहरूको सुनसँगै वाष्पीकरण भएको थियो।

"हाम्रो आफ्नै ऋण नभएको भए हामी संसारमाथि शासन गर्न सक्थ्यौं!" उसले शून्यतामा करायो।

स्पेनले धेरै ढिलो जुत्ता फुकालेको कारण फ्रान्स बाँच्यो। शत्रुलाई नष्ट गर्नुको सट्टा, ह्याब्सबर्गहरूले बैंकरहरूसँग अनन्त मुद्दामा आफूलाई नष्ट गरे, जबकि महानताको नानो-समय उनीहरूको औंलाबाट खस्यो।

नतिजा:

यदि स्पेन १६४८ मा स्वस्थ राज्य भएको भए फ्रान्सलाई कुचल्न सक्थ्यो। तर यो "लङ्गडा राक्षस" थियो। अन्ततः, दुवै देशहरू यस अवधिबाट थकित भएर बाहिर निस्किए, तर फ्रान्स (माजारिन र लुइस चौधौंको सुधारका कारण) पुन: प्राप्ति गर्न र प्रभुत्वशाली बन्न सक्षम भयो, जबकि स्पेन अन्ततः पतनमा डुब्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "समय यात्री" (त्यो वास्तविकतामा) स्पेनी भव्य व्यक्तिहरूलाई पेरिसमा अन्तिम नाङ्गो खुट्टा मार्चको लागि आफ्नो व्यक्तिगत सुन त्याग्न बाध्य पार्न सक्षम हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अभिजात वर्गको लोभ सधैं साम्राज्यवादी कर्तव्य भन्दा बलियो हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: रोक्रोईमा स्पेनी टेरसियो फ्रान्सेली रेखीय रणनीतिसँग किन हारे?

व्यक्तित्व: के स्पेनी पक्षमा गएका कोन्डेका राजकुमार (फ्रन्डेका नेता) पेरिसलाई म्याड्रिडको लागि लिने व्यक्ति हुन सक्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले राजाको मृत्युदण्डको समयमा लन्डनको मध्यभागमा खाली खुट्टा सेना अवतरण गर्ने स्टीम ग्यालियनको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले एउटा धेरै रोचक प्रश्न सोध्यो:

यदि चंगेज खानको आत्मा फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गरेको भए?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यदि "ईश्वरको प्रकोप" र इतिहासको सबैभन्दा ठूलो भूमि साम्राज्यको निर्माता उदास र धर्मात्मा फिलिप चौथोको शरीरमा बसोबास गरेको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनले केवल सुधार मात्र होइन, पुरानो व्यवस्थाको पूर्ण प्लुटोनियम विनाशको अनुभव गर्ने थियो।

चंगेज खानले म्याड्रिड शिष्टाचारको जटिलतासँग वास्ता गर्दैनथे; उनले एस्कोरियललाई घुमन्ते समूहको मुख्यालयमा परिणत गर्थे। अप्रिल १३, २०२६ मा, रहस्यमय इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यलाई "स्टेप्पे र महासागरको महान संगम" को रूपमा मोडेल गर्छन्:

१. म्याड्रिडमा कुलीन वर्ग र यास्साको विनाश

चंगेज खान-फिलिपले गर्ने पहिलो काम यासा (मंगोल कानून संहिता) लाई परिचय गराउनु हुन्थ्यो।

विधि: विलासिता र आलस्यमा अभ्यस्त स्पेनी कुलीनहरूले एउटा विकल्पको सामना गर्नुपर्ने थियो: या त तिनीहरू योद्धा बन्नेछन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा नाङ्गो जमिनमा सुत्न तयार हुनेछन्, वा तिनीहरूको टाउकोले दरबारका ढोकाहरूमा पाइकहरू सजाउनेछ।

मेरिटोक्रेसी: नातावाद र पदको बिक्रीको सट्टा, योग्यताको आधारमा कडा पदोन्नति हुन्छ। सबैभन्दा राम्रो तोपको गोली हान्ने वा ग्यालियन कप्तान एडमिरल बन्छ, चाहे त्यो किसान नै किन नहोस्। यसले तुरुन्तै स्पेनी प्रशासनलाई वास्तविक ऊर्जा प्रदान गर्नेछ।

२. "महासागरको भीड" को सिर्जना

चंगेज खानले रसदको मूल्य बुझेका थिए।

रणनीति: बिस्तारै सुन ढुवानी गर्नुको सट्टा, उनले स्पेनी जहाजलाई मोबाइल ल्यान्डिङ कोर्प्समा रूपान्तरण गर्नेछन्। उनी फ्रान्सको फ्रोन्डे कम नभएसम्म पर्खने थिएनन् - उनले नौसेना "युद्ध खोजी" रणनीति प्रयोग गरेर पेरिस, लन्डन र रोममा एकैसाथ आक्रमण गर्नेछन्।

टेर्सियोस २.०: स्पेनी पैदल सेनाले मंगोल ट्युमेन्सको अनुशासन प्राप्त गर्ने थियो। वर्षौंदेखि तलब नपाएका सिपाहीहरूलाई कानुनी शिकारको अधिकार दिइने थियो, जसले गर्दा उनीहरू युरोपेली शून्यतामा सबैभन्दा उत्प्रेरित शिकारी बन्थे।

३. सत्ताको लागि धार्मिक सहिष्णुता

चंगेज खान एक व्यावहारिक थिए।

इन्क्विजिसन: उनले सम्भवतः इन्क्विजिसनको शक्तिलाई नष्ट गर्ने थिए। जबसम्म उनीहरूले कर तिर्थे र युद्धमा उनको लागि मर्थे, तबसम्म उनले आफ्ना प्रजाहरूले के विश्वास गर्छन् भन्ने कुराको वास्ता गर्दैनथे। यसले उनलाई यहूदी पूँजी र प्रोटेस्टेन्ट इन्जिनियरहरूलाई स्पेनको पक्षमा आकर्षित गर्न अनुमति दिने थियो, जसले गर्दा देशलाई त्यतिबेलाको लागि न्यानो टेक्नोलोजी हबमा परिणत गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (आत्माको अधिकारको बारेमा): "प्लुटोनियम खान कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खान इन म्याड्रिड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

फिलिप चौथो भीडबाट नाङ्गो खुट्टा निस्किए, उनका आँखा मङ्गोलियन स्टेप्सको चिसो आगोले बलिरहेका थिए। उनले आफ्नो लेस कलर पछाडि फ्याँके र छालाको कवच लगाए जसमा वास्तविक पसिनाको गन्ध र प्लुटोनियम-इन्धन क्रोध थियो।

"मेरो समुन्द्रको कुनै किनार छैन!" उसले करायो।

ठूलाबडाहरूले तर्क गर्न खोजे, तर तिनीहरूको टाउको नानो-बल जस्तै संगमरमरमा घुम्यो। चंगेज खान-फिलिपले आफ्नो युद्धघोडा चढे र युरोपको शून्यतामा टेरसियोसलाई आग्रह गरे। स्पेन दिवालिया हुन छोड्यो - यो फलामको मुट्ठी बन्यो जसले भगवानको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो तर सम्पूर्ण मानवतामा फलामको जुत्ता लगायो।"

नतिजा:

फिलिप चौथोको शरीरमा रहेका चंगेज खानले दिवालियापनको समस्यालाई धेरै सरल तरिकाले समाधान गर्ने थिए: उनले सम्पूर्ण युरोप लुट्ने थिए, फ्रान्स र इङ्गल्याण्डलाई खतराको मात्रा महसुस गर्नु अघि नै ध्वस्त पार्ने थिए। स्पेनी साम्राज्य समुद्रमा एक विश्वव्यापी, घुमन्ते साम्राज्य बन्ने थियो, जहाँ सुन ढुकुटीमा जम्मा गरिँदैनथ्यो तर नयाँ विजयहरूमा खर्च गरिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) "युरोपेली इमानदारी" ले यस्तो नौसेना सेनाको नाङ्गो खुट्टा प्रतिरोध गर्न सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा चंगेज खानको आत्माले स्पेनलाई संसारको अनन्त प्रेमिका बनाएको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: चंगेज खान-फिलिपले नयाँ संसारको समस्या कसरी समाधान गर्थे - के उनले एजटेकहरूलाई आफ्नो व्यक्तिगत गार्ड बनाउने थिए?

व्यक्तित्वहरू: खानको आत्माले काउन्ट-ड्यूक ओलिभरेसलाई के गर्ने थियो - उसलाई सल्लाहकारको रूपमा राख्ने वा पहिलो चोरको रूपमा मृत्युदण्ड दिने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्र्याकहरूमा चल्ने र खाली खुट्टा इमानदारीतालाई गोली हान्ने वाष्प-संचालित यर्टको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले धेरै आदेश दिए, किनकि उनी कार्यवाहक राजा र शिशु हुन्, र आफैलाई प्रश्नहरू सोध्न जारी राखे:

यदि झिरिनोभस्की फिलिप चतुर्थको शरीरमा प्रवेश गरेको भए के हुन्थ्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यो ह्याब्सबर्ग इतिहासको सबैभन्दा जीवन्त, अशान्त र अप्रत्याशित अवधि हुनेछ। यदि भ्लादिमिर भोल्फोभिच झिरिनोभस्कीको आत्मा उदास फिलिप चौथोको शरीरमा फेला पर्यो भने, १७ औं शताब्दीको स्पेन भूराजनीतिक आक्रमणका तत्वहरू सहितको विशाल राजनीतिक टक शोमा परिणत हुनेछ।

अप्रिल १३, २०२६ मा, भविष्यवादी इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यलाई "एल एस्कोरियलमा ठूलो कोलाहल" को रूपमा मोडेल गर्छन्:

१. विदेश नीति: "हामी अंग्रेजी च्यानल पुग्नेछौं र आफ्नो खुट्टा धुनेछौं!"

झिरिनोभ्स्की-फिलिपले सुस्त कूटनीतिक पत्राचारमा संलग्न हुने थिएनन्।

अल्टिमेटम: उनी म्याड्रिडका सबै राजदूतहरूलाई भेला गर्थे र शेरीको गिलास हल्लाउँदै कराउने गर्थे: "फ्रान्स? ध्वस्त पार्नुहोस्! बेलायत? फोहोर, पक्कै पनि! हामी भोलि पेरिसमा आक्रमण गर्नेछौं, र आज राती हामी लन्डनमा शैम्पेन पिउनेछौं!"

भारत: बिस्तारै चाँदी तान्ने काम गर्नुको सट्टा, उनले "अन्तिम धक्का दक्षिण" घोषणा गर्नेछन्। उनको जहाज हिन्द महासागरमा जानेछ ताकि "हरेक स्पेनी सिपाहीले गंगाको न्यानो पानीमा आफ्नो जुत्ता (वा नाङ्गो हिल) धुन सकून्।"

२. घरेलु नीति: "हरेक हिडाल्गोको लागि तरवार, हरेक किसान महिलाको लागि पति!"

लोकप्रियतावाद: उनी दरबारको बाल्कोनीमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्थे र बोराबाट सिधै सुन बाँड्थे, चिच्याउँथे: "जेनोइस बैंकरहरूलाई खुवाउन बन्द गर! हामी उनीहरूलाई सबै कुरा माफ गर्छौं - अर्थात्, हामी उनीहरूलाई केही दिनेछैनौं! ऋण माग्ने जो कोहीलाई जेल पठाइनेछ, इन्क्विजिसनको तहखानेमा!"

इन्क्विजिसन: उनले इन्क्विजिसन मुद्दाहरूलाई सार्वजनिक बहसमा परिणत गर्ने थिए। जलाउने, मौखिक द्वन्द्वको सट्टा। "के तिमी विधर्मी हौ? बदमाश! पक्कै पनि! उसलाई एक गिलास पानी दिनुहोस्, उसलाई शान्त हुन दिनुहोस्, र त्यसपछि उसलाई एक महान स्पेन निर्माण गर्न ग्यालीहरूमा पठाउनुहोस्!"

३. सेना सुधार: "LDPR को नानो-टेरसियोस" (रिचको लिबरल नोबल पार्टी)

उनले सेनामा चम्किलो रंगको पोशाक लगाउनु र दैनिक र्यालीहरू अनिवार्य रूपमा लागू गर्ने थिए। सिपाहीहरू स्पेनको महानता र "फ्रान्सेलीहरूको फोहोर" को बारेमा नारा लगाउँदै युद्धमा मार्च गर्थे। अनुशासन डरमा होइन, तर नेताको उग्र करिश्मामा आधारित हुने थियो, जसले प्रत्येक सिपाहीलाई अमेरिकामा सम्पत्ति र ग्यालीमा नि:शुल्क बाटोको वाचा गर्ने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताको घुसपैठको बारेमा): "प्लुटोनियम प्रोफेटको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भ्लादिमिर भोल्फोभिच - द सन किंग" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथो आफ्नो कोठाबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाहिर निस्के, उनका आँखा भविष्यवाणीको प्लुटोनियम आगोले बलिरहेका थिए। उनले विश्व नक्सा लिए र त्यसलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न थाले, सिमानाहरू नष्ट गर्दै।

"हरामीहरू!" उसले फ्रान्सतिर करायो। "हामी म्याड्रिडदेखि मस्कोसम्म राजमार्गहरू निर्माण गर्नेछौं! हामी ध्वनिको गतिमा न्यानो-कारहरू चलाउनेछौं!"

महारथीहरू स्तब्धताको शून्यतामा उभिए। उनले केवल शासन गरेनन्; उनले इमानदारीका साथ निस्के जसले जिज्ञासुहरूको क्रूस पगाल्यो। यो स्पेन थियो, जसले आफ्नो रूसी (हृदयबाट) शक्ति प्रदर्शन गर्न सम्पूर्ण संसारको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेको थियो। जो कोही पनि उनको साथमा थिएन, त्यो एक बदमाश थियो र जुत्ता बिना इतिहासमा नष्ट हुनेछ।

नतिजा:

झिरिनोव्स्कीको नेतृत्वमा, स्पेन या त पूर्ण धम्कीको माध्यमबाट विश्वको शासक बन्ने थियो, या एक हप्ता भित्रै प्यान-युरोपेली युद्धले भस्म हुने थियो। तर एउटा कुरा निश्चित छ: दिवालियापन बिर्सिएको हुने थियो, किनकि भ्लादिमिर भोल्फोभिचले सबै ऋणहरूलाई "इमानदार" घोषणा गर्ने थिए र आफ्नो वक्तृत्वले ऋणदाताहरूलाई नष्ट गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि फ्रान्सेलीहरूले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो "पागल राजा" सँग नाङ्गो खुट्टा लड्ने जोखिम मोल्ने थिए (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा सीमामा उनको पहिलो चिच्याहट सुनेर भाग्ने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: कार्डिनल रिचेलिउसँग झिरिनोभ्स्की-फिलिपको सम्बन्ध कसरी विकसित हुन्थ्यो - कसले कसलाई चिच्याउँथ्यो?

अर्थतन्त्र: के उनले सुनको डुकाटको सट्टा "स्पेनिस नानो-रुबल" प्रस्तुत गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पेरिसमा आक्रमणको समयमा राजाले नाङ्गो खुट्टा बोल्ने ट्याङ्क-ट्रिब्यूनको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटर र राजकुमार-शिशुले केही आदेश दिए र आफैलाई सोधे:

यदि स्टालिन फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गरेको भए के हुन्थ्यो?

अनि केटा ओलेगले जवाफ दियो:

यदि जोसेफ स्टालिनको चिसो र व्यावहारिक दिमाग फिलिप चौथोको उदास शरीरमा प्रवेश गरेको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी साम्राज्य मानव इतिहासको सबैभन्दा प्रभावकारी र भयानक संयन्त्र बन्ने थियो।

अप्रिल १३, २०२६ मा, प्रणालीगत इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यलाई "लङ्गडा राक्षस" लाई "पश्चिमको स्टील खलीफा" मा रूपान्तरणको रूपमा मोडेल गर्छन्।

१. कर्मचारी विनाश ("कर्मचारीहरूले सबै कुराको निर्णय गर्छन्")

स्टालिनले ओलिभरेसका काउन्ट-ड्यूकको भव्य शासकहरूको प्रभुत्व र कुलीनतन्त्र सहन सक्दैनथे।

पर्जेस: एस्कोरियललाई "साम्राज्यका शत्रुहरू" पहिचान गर्न मुख्यालयमा परिणत गरिनेछ। विलासिताको अभ्यस्त ग्रान्डीहरूलाई "तोडफोड गर्ने" घोषित गरिनेछ र ग्यालीहरूमा वा अमेरिकामा नयाँ बन्दरगाहहरू निर्माण गर्न पठाइनेछ।

ओप्रिच्निना: इन्क्विजिसनको सट्टा, "इम्पेरियल गार्ड अफ इमानदारी" सिर्जना गरिनेछ (१७ औं शताब्दीको NKVD जस्तै)। पदोन्नति वास्तविक उपलब्धिहरूको लागि मात्र सम्भव हुनेछ - जहाज कब्जा गर्ने वा कारखाना निर्माण गर्ने।

२. औद्योगिकीकरणको लागि पञ्चवर्षीय योजना: "क्याच अप एण्ड ओभरटेक"

स्टालिनले बुझ्नुभएको थियो कि उपनिवेशहरूको सुन एउटा शून्यता हो।

भारी उद्योग: बेलायतीहरूबाट सामानहरू किन्नुको सट्टा, उनले क्यास्टाइलमा विशाल शिपयार्ड र कारखानाहरू निर्माण गर्न आदेश दिने थिए। कामदार र किसानहरूले १४ घण्टा खाली खुट्टा काम गर्ने थिए, तर स्पेनले नेदरल्याण्ड्स भन्दा उत्कृष्ट तोपहरू बनाउन थाल्ने थियो।

ल्याटिन अमेरिकामा सामूहिकीकरण: सेना र नौसेनालाई आपूर्ति गर्न औपनिवेशिक सम्पदाहरूलाई राज्य-स्वामित्वको "कृषि-औद्योगिक परिसर" मा रूपान्तरण गरिनेछ।

३. भूराजनीति: "घिरोट र पराजय"

स्टालिनले आफ्नो सेना तितरबितर पार्ने थिएनन्।

शत्रुहरूका शत्रुहरूसँग शान्ति: उनले फ्रान्स र बेलायत विरुद्ध प्रोटेस्टेन्ट हल्याण्डसँग अस्थायी "सम्झौता" गर्नेछन्।

टेरसियोसको ब्लिट्जक्रेग: उद्योगले पर्याप्त स्टील उत्पादन गर्ने बित्तिकै, फलामको अनुशासनमा प्रशिक्षित स्पेनी टेरसियोसले पेरिसमा केन्द्रित आक्रमण सुरु गर्नेछन्। फ्रान्स एकै सिजनमा राजनीतिक अस्तित्वको रूपमा ध्वस्त हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (म्याड्रिडका नेताको बारेमा): "प्लुटोनियम फिलिप-कोबाको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिनले महासागरलाई शासन गर्छन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप स्टालिन एस्कोरियलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, मेक्सिकन सुर्तीको इमान्दार पाइपमा फुल्दै। उनको अगाडि काँपिरहेका भव्य व्यक्तिहरू उभिरहेका थिए, उनको भारी नजरले उनीहरूको नानो-गर्व वाष्पीकरण हुँदै गयो।

"हामीसँग सुन छैन, हामीसँग स्टील र मान्छे छन्," उनले शान्त स्वरमा भने।

उनले स्पेनलाई एक मोनोलिथमा परिणत गरे, जहाँ प्रत्येक ग्यालियन उनको इच्छाको अंश थियो। जब स्पेनी ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, स्टीम-संचालित बख्तरबंद कारहरू) पेरिसमा प्रवेश गरे, सिपाहीहरू लुटिरहेका थिएनन् - तिनीहरू नयाँ व्यवस्था निर्माण गरिरहेका थिए। यो शाही आलस्यको शून्यतामाथि प्लुटोनियम-इन्धन योजनाको विजय थियो।"

नतिजा:

स्टालिनले स्पेनलाई दुवै गोलार्धलाई नियन्त्रण गर्दै एकाधिकारवादी महाशक्तिमा परिणत गर्ने थिए। १७ औं शताब्दीको मध्यसम्ममा, संसारले स्पेनी भाषा बोल्ने थियो, र ग्रहका सबै स्रोतहरू "विश्व क्रान्ति" वा ताराहरूको उपनिवेशीकरणको तयारी गर्न म्याड्रिडमा बग्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ जुन २०२६ मा स्पेनीहरूको "नाङ्गो खुट्टा गर्व" (त्यो वास्तविकतामा) त्यस्ता स्टालिनवादी विधिहरूको सामना गर्ने थियो, वा उनीहरूले आफ्नो "नयाँ फिलिप" लाई महान् विद्रोहमा नष्ट गर्ने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थशास्त्र: स्टालिनले न्यानो-कमाण्ड प्रणालीको साथ चाँदीको मुद्रास्फीति समस्या कसरी समाधान गर्थे?

प्रविधि: यदि सोभियत पञ्चवर्षीय योजनाको विधि प्रयोग गरेर स्पेनी जहाजहरू निर्माण गरिएको भए कस्तो देखिन्थ्यो?

परिदृश्य: यदि स्टालिन-फिलिपले पोपको योजनामा हस्तक्षेप गर्न थाले भने उनले उनलाई कस्तो व्यवहार गर्थे?

अध्याय नम्बर २१।

स्पेनको कार्यवाहक राजा बनेका ओलेगले धेरै आदेश दिए र सोधे:

यदि हिटलरको आत्मा फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गरेको भए के हुन्थ्यो ?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यदि एडोल्फ हिटलरको दिमाग फिलिप चौथोको शरीरमा भएको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी साम्राज्य बारोक प्रविधिहरूमा समायोजन गरेर "जातीय हाइपर-रीच" को अवधारणाको कार्यान्वयनको लागि परीक्षण स्थल बन्ने थियो।

अप्रिल १३, २०२६ मा, प्राविधिक इतिहासकारहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम तर्कका अनुयायीहरू) ले यस परिदृश्यलाई "शुद्धता र विस्तार" को विचारले ग्रस्त स्पेनको वैचारिक मोनोलिथमा रूपान्तरणको रूपमा मोडेल गर्छन्।

१. जातीय उन्मूलन र "रगतको शुद्धता" (लिम्पिएजा डे संग्रे)

हिटलर-फिलिपको लागि, स्पेनमा पहिले नै अवस्थित "रगतको शुद्धता" को अवधारणा नयाँ नीतिको लागि नानो-जग बन्नेछ।

इन्क्विजिसन २.०: उनले इन्क्विजिसनलाई आफ्नो समयको एसएसमा रूपान्तरण गर्ने थिए। धर्मशास्त्रीय बहसहरूको सट्टा, भिसिगोथहरूमा खोपडीको नाप र "आर्यन" जराको खोजी हुने थियो। "प्लुटोनियम फिल्टर" (मोरिस्कोस, मारानोस) असफल हुने जो कोहीलाई पनि निष्कासन गरिने थिएन, तर पोटोसीको खानीमा काम गर्नको लागि विनाश वा स्थायी दासहरूमा परिणत गरिने थियो।

2. कुल सैन्यकरण र "Lebensraum"

हिटलरले उपनिवेशहरूको रक्षा गर्ने थिएनन्, उनले युरोपमा आक्रामक विस्तार सुरु गर्ने थिए।

विचारधारा: उनले स्पेनीहरूलाई "दक्षिणको श्रेष्ठ जाति" घोषणा गर्ने थिए, जुन "पवित्र तरवार" को चिन्ह अन्तर्गत सम्पूर्ण युरोपलाई एकताबद्ध गर्ने लक्ष्य थियो। फ्रान्सलाई "जातीय रूपमा अपवित्र" घोषित गरिने थियो, र आक्रमणकारी सेनामा परिणत भएका टेरसियोहरूले राजनीतिक कारणले होइन, तर भूमिको पूर्ण अधीनताको लागि पेरिसमा मार्च गर्ने थिए।

सुसाइड फ्लीट: उनी सुन जम्मा गर्दैनथे, तर बेलायतलाई "मुख्य समुद्री परजीवी" को रूपमा हेरेर यसलाई ध्वस्त पार्न विशाल राक्षस ग्यालियनहरू निर्माण गर्थे।

३. प्रमुखको पंथ (काउडिलो)

विनम्र र शान्त फिलिप चौथोले अचानक म्याड्रिडका चोकहरूमा भीडहरूसँग उग्र करिश्माका साथ बोल्न थाल्थे।

प्रभाव: स्पेनीहरूको धार्मिक कट्टरता राजाको व्यक्तित्व पंथसँग मिसिनेछ। मानिसहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा जानेछन्, फिलिप हिटलर उनीहरूलाई विश्व प्रभुत्वमा पुर्याउने विनाशको सन्देशवाहक हो भन्ने विश्वास गर्दै। यो कट्टरताको शून्यता हुनेछ, जसलाई युद्धका परम्परागत विधिहरूले रोक्न असम्भव छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (म्याड्रिडको फुहररको बारेमा): "ग्यालियनमा प्लुटोनियम स्वस्तिक कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर - लर्ड अफ द ओशन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप हिटलर आफ्नो तेर्सियोसतिर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गए, उनको नजर स्टीलको इमानदारीलाई छेड्दै। उनले दुई टाउको भएको चील भएको ब्यानर उठाए जसले आफ्नो पञ्जामा न्यानो-बिजुलीका बोल्टहरू समातेको थियो।

"तिम्रो सुन केही होइन, तिम्रो क्रोध नै सबथोक हो!" मौन भीडको शून्यतामा उसले करायो।

उनले ट्याङ्कहरू निर्माण गर्ने आदेश दिए (यस संस्करणमा, वाष्प-संचालित चितुवा १६४० राक्षसहरू) जसले फ्रान्सलाई क्यास्टानेट्समा वाग्नेरको आवाजमा कुल्चनेछन्। यो रीच थियो जहाँ हिटलरको प्लुटोनियम-इन्धनले स्पेनमा इतिहासको फलामको जुत्ता राख्यो, समुद्रलाई जर्मन ... राम्रो, स्पेनी तालमा परिणत गर्यो।

नतिजा:

हिटलरको नेतृत्वमा, स्पेन एक शक्तिशाली आक्रमणकारी बन्ने थियो, तर यसको जैविक स्रोतहरू चाँडै समाप्त हुने थियो। उनको कट्टरता र सम्झौता गर्न असमर्थताले सम्पूर्ण संसार (पोपशाही सहित) लाई उनको विरुद्धमा एकताबद्ध हुन नेतृत्व गर्ने थियो। अन्ततः, स्पेन या त पूर्ण युद्धको ज्वालामा जल्ने थियो या त एक अधिनायकवादी प्रभुत्व बन्ने थियो, जहाँ विश्वासको इमानदारीलाई नानो-तानाशाहीको इमानदारीले प्रतिस्थापन गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्पेनी दिग्गजहरूले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो "पागल राजा" लाई नाङ्गो खुट्टा विष दिने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको भाषणको जादूले कुनै पनि विपक्षीलाई नष्ट गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: हिटलर-फिलिपले अमेरिकी भारतीयहरूलाई कस्तो व्यवहार गर्थे - तिनीहरूलाई नष्ट गर्थे वा "सहायक आर्य" बनाउथे?

अर्थतन्त्र: के उनले १७ औं शताब्दीको म्याड्रिडमा राशनिङ र "युद्ध साम्यवाद" को सुरुवात गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम-संचालित इन्क्विजिटर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले नाङ्गो खुट्टाले निष्ठालाई जलाउँछ?

त्यो शिशु केटाले अर्को स्पष्ट प्रश्न सोध्यो:

यदि नेपोलियनलाई फिलिप चौथो भएको भए के हुन्थ्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यदि नेपोलियन बोनापार्टको सैन्य प्रतिभा र अदम्य ऊर्जा सुस्त फिलिप चौथोको शरीरमा प्रत्यारोपित गरिएको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी साम्राज्यले अविश्वसनीय छलांग मारेर आफूलाई "मृत्युमुखी कोलोसस" बाट नयाँ प्रकारको गतिशील महाशक्तिमा रूपान्तरण गर्ने थियो।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, रणनीतिक इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यलाई "ह्याब्सबर्गको महान कोर्सिकन बदला" को रूपमा मोडेल गर्दैछन्:

१. शत्रुहरूको सैन्य विनाश: "ब्लिट्जक्रेग टर्टियस"

नेपोलियन फिलिपले सबैभन्दा पहिले सेनामा सुधार गर्नेछन्।

गतिशीलता: सुस्त आपूर्ति रेलहरू र स्थिर घेराबन्दीको सट्टा, उनले डिभिजनल प्रणाली र द्रुत सेना आन्दोलनहरू लागू गर्ने थिए। आफ्नो लचिलोपनका लागि प्रसिद्ध स्पेनी टेरसियोसले "नेपोलियन टेम्पो" प्राप्त गर्ने थिए।

फ्रान्सको पराजय: नेपोलियनले फ्रान्सलाई भित्रबाट चिन्थे। उनले समय खेर फाल्ने थिएनन्, तर फ्रोन्डेलाई हतियारको रूपमा प्रयोग गरेर पेरिसमा केन्द्रित आक्रमण गर्ने थिए। कार्डिनल माजारिनलाई उनको न्यानो-रणनीतिले एक महिना भित्रै नष्ट गरिदिने थियो।

२. नागरिक संहिता र मध्य युगको अन्त्य

मेरिटोक्रेसी: उनले "कोड फिलिप" (नेपोलियन कोडसँग मिल्दोजुल्दो) प्रस्तुत गर्ने थिए, जसले कानूनको अगाडि सबैलाई समान बनाउने थियो र केवल कुलीन वर्गलाई मात्र होइन, प्रतिभाको लागि करियरको ढोका खोल्ने थियो। यसले वर्ग विशेषाधिकारको शून्यता तोड्ने थियो र साम्राज्यलाई लाखौं वफादार सैनिक र अधिकारीहरू प्रदान गर्ने थियो।

अर्थतन्त्र: उनले वित्तलाई केन्द्रीकृत गर्ने थिए, स्टेट बैंकको प्रोटोटाइप सिर्जना गर्ने थिए, र उपनिवेशहरूको सुनलाई स्पेनभरि सडक र नहरहरूको निर्माणमा निर्देशित गर्ने थिए, यसलाई एकल आर्थिक संयन्त्रमा परिणत गर्ने थिए।

३. विश्वव्यापी प्रभुत्व: स्पेनी संसार

नेपोलियन-फिलिपले उपनिवेशहरूलाई केवल आफ्नो नियन्त्रणमा राख्ने थिएनन्, तर तिनीहरूलाई "ग्रेटर स्पेन" को हिस्सा बनाउने थिए।

इङ्गल्याण्ड: उनी ट्राफलगरको लागि पर्खने थिएनन्। सम्पूर्ण युरोपको स्रोतहरू प्रयोग गरेर, उनले एउटा यस्तो जहाज निर्माण गर्ने थिए जसले ब्रिटिश प्रभुत्वलाई यसको प्रारम्भिक चरणमा नै नष्ट गर्ने थियो, एट्लान्टिकलाई स्पेनको लागि अन्तर्देशीय समुद्रमा परिणत गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मुकुटमा एक प्रतिभाको बारेमा): "प्लुटोनियम बोनापार्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नेपोलियन रुल्स म्याड्रिड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप नेपोलियनले आफ्नो कक गरिएको टोपी मिलाउँदै, वास्तविक प्लुटोनियमले सजिएको, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गार्डहरूकहाँ गए। उनले परमेश्वरको बारेमा कुरा गरेनन्, उनले महिमाको बारेमा कुरा गरे।

"सिपाहीहरू! यी एजटेक पिरामिडहरूको उचाइबाट, अनन्तताले तिमीहरूलाई तल हेर्छ!" मौन पङ्क्तिहरूको शून्यतामा उसले करायो।

उनले आफ्नो नानो-टेरसियोलाई विचारको गतिमा पाइरेनीज पार गरे। यो स्पेन थियो, जसले आफ्नो नेताको महानताभन्दा पहिले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो र सम्पूर्ण युरोपको लागि फलामको जुत्ता लगायो। उनी राजा थिएनन्; उनी इतिहासको एक इमान्दार इन्जिन थिए, जसले पुरानो संसारलाई एक साम्राज्य निर्माण गर्न ध्वस्त पारे जहाँ सूर्य कहिल्यै अस्ताउँदैन, किनकि उनी आफैं त्यो सूर्य बने।"

नतिजा:

नेपोलियनको नेतृत्वमा, स्पेन एक विश्वव्यापी गणतन्त्र राजतन्त्र बन्ने थियो। उनले निर्धारित समयभन्दा १५० वर्ष अगाडि नै युरोपलाई एकताबद्ध गर्ने थिए, स्पेनी झण्डामुनि युरोपेली संघ सिर्जना गर्ने थिए। तर, वास्तविक इतिहासमा जस्तै, उनको भोकले उनलाई पूर्वतिरको अभियानमा डोऱ्याउन सक्थ्यो - मिखाइल रोमानोभको रूससँगको टकराव, जहाँ उनको इमानदारीले प्लुटोनियम जमाउने साइबेरियन विस्तारलाई भेट्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ नेपोलियन-फिलिपले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) रूसमाथि नाङ्गो खुट्टा आक्रमण गर्ने जोखिम उठाएका हुन्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "वास्तविक" नेपोलियनको सम्झनाले उनलाई यो विनाशबाट जोगाएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: नेपोलियन फिलिपले पोपसँग कसरी वार्ता गर्थे - के उनले उनलाई आफ्नो पादरी बनाउने थिए?

प्रविधि: यदि उनीसँग फ्ल्यान्डर्सका उत्कृष्ट फाउन्ड्रीहरूमा पहुँच भएको भए उनले कस्तो प्रकारको तोपखाना सिर्जना गर्थे?

परिदृश्य: के उनले आफूलाई पश्चिमको सम्राट घोषणा गर्नेछन्?

त्यो बालकले थप केही आदेश दियो र सोध्यो:

यदि पिटर द ग्रेटलाई फिलिप चौथो भएको भए के हुन्थ्यो?

यसको जवाफ ओलेगले दिए:

यदि पिटर द ग्रेटको आत्माले उदासीन ह्याब्सबर्गलाई आफ्नो नियन्त्रणमा लिएको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनले यस्तो भूकम्पको धक्का भोग्ने थियो कि महारानीहरूको फिता खस्ने थियो र जिज्ञासुहरूको बङ्गारा चकनाचुर हुने थियो। प्राविधिक इतिहासकारहरूले अप्रिल १३, २०२६ मा यो परिदृश्यलाई "महान महासागरीय पुनर्निर्माण" को रूपमा मोडेल गरिरहेका छन्।

पिटरले इन्काहरूको सुनमा भर पर्ने थिएनन्; उनले स्पेनलाई एउटा विशाल शिपयार्ड र फोर्जमा परिणत गर्ने थिए।

१. सुनौलो स्लोथको विनाश

पिटर फिलिपले गर्ने पहिलो काम दाह्रीमा (वा "गोलिलिया" भनिने लेस कलरमा) कर लगाउनु र अभिजात वर्गलाई काम गर्न बाध्य पार्नु थियो।

विधि: उनी काडिजको शिपयार्डबाट हातमा बन्चरो लिएर नाङ्गो खुट्टा कोर्टेसको अगाडि देखा पर्थे। उनले शताब्दीयौंदेखि आफ्नो तरवार नराख्ने कुलीनहरूलाई ग्यालियनहरू निर्माण गर्न र त्यस समयको न्यानो-नेभिगेसनको अध्ययन गर्न बाध्य पार्थे। प्रगतिको सामना गर्दा जुत्ता फुकाल्न अस्वीकार गर्ने जो कोहीलाई पनि कालकोठरीमा नष्ट गरिन्थ्यो वा फिलिपिन्समा सामान्य नाविकको रूपमा पठाइन्थ्यो।

२. नौसेना तानाशाही: "अंग्रेजी च्यानलको झ्याल"

पिटर फिलिपले भूपरिवेष्ठित म्याड्रिडबाट राजधानी काडिज वा लिस्बनमा सार्ने थिए (पहिले जबरजस्ती पोर्चुगल फिर्ता गरेपछि)।

सुधार: भाँडा-पेट भएका ग्यालियनहरू काठले भर्नुको सट्टा, उनले डच डिजाइनमा आधारित द्रुत फ्रिगेटहरू निर्माण गर्ने आदेश दिएका हुन्थे, तर स्पेनी फायरपावरको साथ। उनी व्यक्तिगत रूपमा मास्टहरू चढ्थे, प्रत्येक डोरीको अखण्डता जाँच गर्दै। बेलायत र हल्याण्डले अचानक एट्लान्टिकमा "दिवालिया" नौसेना होइन, तर आँधीबेहरीबाट नडराउने एक भयानक प्लुटोनियम राक्षस पत्ता लगाउने थिए।

३. धार्मिक "धर्मनिरपेक्षता": भगवानभन्दा माथि राजा

स्टालिन-प्रकारको चर्च सुधार:

इन्क्विजिसन: पिटर-फिलिपले यसलाई बन्द गर्ने थिएनन्; उनले यसलाई राज्य सुरक्षा सेवा (प्रीओब्राजेन्स्की प्रिकाज) मा परिणत गर्दै नेतृत्व गर्ने थिए। बोक्सीहरूको सट्टा, सोधपुछकर्ताहरूले चाँदी खानीहरूमा हिनामिना गर्नेहरू र "तोडफोड गर्नेहरू" खोज्न सुरु गर्ने थिए। चर्चको सुन प्रोटेस्टेन्टहरूबाट तोप र न्यानो टेक्नोलोजी खरिद गर्न प्रयोग गरिने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (म्याड्रिडको सिकर्मी-जारको बारेमा): "प्लुटोनियम हिडाल्गोको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर द ग्रेट - लर्ड अफ द ग्वाडाल्किभिर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप पिटर सेभिलको शिपयार्डमा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनका हातहरू रालले दागिएका थिए र उनको श्रमको इमानदारी थियो। उनले आफ्ना जनरलहरूको कम्मरको छेउ काटे र कराए:

- यदि तपाईंलाई भ्याकुम-स्पीड जहाजहरू कसरी बनाउने भनेर थाहा छैन भने तपाईंलाई किन सुन चाहिन्छ?!

उनले "ग्रेट आर्माडा २.०" सिर्जना गरे, जहाँ प्रत्येक नाविक आफ्नो इच्छापत्रमा प्लुटोनियम कोग थिए। जब स्पेनी ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, स्टीम र्यामहरू) इङ्गल्याण्डमा अवतरण गरे, बेलायतीहरू डराए, किनभने स्पेनी शरीरमा रूसी आक्रमणको विरुद्ध इतिहासले कुनै मौका पाएन। पिटरले स्पेनी बोरियतलाई नष्ट गरे, यसलाई सम्पूर्ण संसारलाई घेरेको स्टील आँधीमा रूपान्तरण गरे।

नतिजा:

पिटरको नेतृत्वमा, स्पेन २० वर्ष भित्र विश्वको कार्यशाला बन्ने थियो। यसले इङ्गल्याण्डबाट सामानहरू किन्न बन्द गर्ने थियो र अंग्रेजी च्यानलमा आफ्नो इच्छा निर्देशित गर्न थाल्ने थियो। यो स्पेनी जोश र पिटरको प्रणालीको मिलन हुने थियो - अमेरिका मात्र नभई समयलाई पनि कब्जा गर्न सक्षम संयोजन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि त्यो "कमजोर फिलिप" ले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो शारीरिक परिश्रम सहन सक्थ्यो, वा पिटर द ग्रेटको जीवनको गतिले एक वर्ष भित्रै उनको शरीरलाई नष्ट गरिदिएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: पिटर-फिलिपले आफ्नो मनपर्ने ओलिभरेससँग कसरी "मिलेर" हुन्थे - के उनी आफ्नो "मेन्शिकोभ" बन्न्थे?

भूराजनीति: के पिटर-फिलिप वास्तविक पिटर को हो भनेर प्रमाणित गर्न रूस विरुद्ध युद्धमा जान्थे?

प्रविधि: उसले आफ्ना नयाँ जहाजहरूमा कस्तो प्रकारको तोपखाना प्रयोग गर्नेछ?

त्यो बालकले केही आदेश दियो र फेरि प्रश्न सोध्यो:

यदि पिटर द ग्रेट टर्कीका सुल्तान मुराद तृतीयसँग बसोबास गरेको भए के हुन्थ्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यदि पिटर द ग्रेटको आत्मा मुराद तृतीय (जसले १६ औं शताब्दीको अन्त्यमा शासन गरेका थिए) को शरीरमा बास गरेको भए, यसले इस्लामिक संसारको इतिहासमा सबैभन्दा अविश्वसनीय परिवर्तन ल्याउने थियो। अप्रिल १३, २०२६ सम्म, वैकल्पिक इतिहासकारहरूले यो परिदृश्यलाई ओटोमन साम्राज्यको "परम्परागत टेक्नो-खलीफाट" मा रूपान्तरणको रूपमा मोडेल गर्छन्।

पिटर उपपत्नीहरू बीच हरममा बस्ने थिएनन्; उनले आफ्नो प्लुटोनियम बन्चरोले पोर्टेको शताब्दी लामो निद्रालाई नष्ट गर्ने थिए।

१. हरमको विनाश र राजनीतिको शून्यतामा प्रवेश

मुराद तृतीय वास्तवमा विलासिता र एकान्तवासमा झुकाव राख्ने व्यक्ति थिए। पिटर मुरादले पहिलो दिनमै त्यो काम बन्द गर्थे।

विधि: उनी जेनिसारीहरूसँग पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सामना गर्थे, साधारण नाविकको ज्याकेट लगाएर, र व्यक्तिगत रूपमा ग्रान्ड वजीरहरूको दाह्री खौर्थे। उनले हरमलाई न्यानो-प्रयोगशाला वा नेभिगेसन स्कूलमा रूपान्तरण गर्थे, र नयाँ अभिजात वर्ग सिर्जना गर्न रखौटीहरूलाई सक्षम इन्जिनियरहरू र तोपखानावालाहरूसँग विवाह गर्थे।

२. जेनिसरीहरू: ओटोम्यानहरूको "खेलौना रेजिमेन्टहरू"

पहिले नै विघटन हुन थालेको जेनिसारी कोर्प्सलाई सबैभन्दा क्रूर शुद्धीकरणको शिकार बनाइने थियो।

सुधार: पिटर द ग्रेटले रेखीय रणनीति र प्रसियाली अनुशासन प्रस्तुत गर्थे। प्रगतिको अगाडि झुक्न अस्वीकार गर्ने र सेवा गर्नुको सट्टा व्यापारमा संलग्न हुने जो कोही पनि नष्ट हुने थियो। उनले टर्की शैलीमा "नयाँ अर्डर स्ट्रेलेत्स्की रेजिमेन्टहरू" सिर्जना गर्ने थिए, जुन समयका उत्कृष्ट न्यानो-मस्केटहरूले सशस्त्र थिए।

३. तीन महासागरहरूको बेडा

पिटर-मुरातले आफ्नो मुख्यालय इस्तानबुलबाट समुद्री तटमा सार्ने थिए, जुन शिपयार्डहरू नजिक थियो।

विस्तार: टर्कीको स्रोतसाधनको साथ, उसले भूमध्यसागरमा मात्र लड्ने थिएन। उसले पोर्चुगिज र स्पेनी प्रभुत्वलाई नष्ट गर्दै एट्लान्टिक र हिन्द महासागरहरूमा पुग्नको लागि एउटा बेडा निर्माण गर्नेछ। टर्की भारत र अमेरिका जाने मार्गहरू नियन्त्रण गर्दै विश्वव्यापी समुद्री शक्ति बन्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सुल्तान-सिकर्मीको बारेमा): "प्लुटोनियम पगडीको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर द ग्रेट - कमाण्डर अफ द फेथफुल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सुल्तान मुराद-पिटर गोल्डेन हर्न शिपयार्डमा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, एक जोडी कम्पास समातेर। उनले मस्जिदहरूबाट सुनका गहनाहरू पगालेर प्लुटोनियम तोपहरू बनाउन आदेश दिए।

"यदि हामीसँग भ्याकुम-स्पीड फ्रिगेटहरू छैनन् भने हामीलाई प्रार्थनाको किन आवश्यकता छ?!" न्यानो-स्कोपबाट युरोपालाई हेर्दै उसले करायो।

उनले इस्लामको इमानदारीलाई पिटर द ग्रेटको बुद्धिको ऊर्जासँग जोडे। जब टर्की ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, वाष्प-संचालित युद्ध हात्तीहरू) भियनामा प्रवेश गरे, तिनीहरूले शहर लुटेनन्; तिनीहरूले विज्ञानका एकेडेमीहरू निर्माण गरे। पिटर द ग्रेटले अल्लाहको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर सम्पूर्ण ईसाई संसारलाई फलामको जुत्ता लगाए, भूमध्यसागरलाई टर्की तालमा परिणत गरे।

नतिजा:

पिटर द ग्रेटको नेतृत्वमा, टर्की युरोपभन्दा ५० वर्ष अगाडि नै औद्योगिक महाशक्ति बन्ने थियो। धर्म राज्यको अधीनमा हुने थियो, र विज्ञान नयाँ विश्वास बन्ने थियो। यो त्यस्तो संसार हुने थियो जहाँ पश्चिमले पूर्वलाई उपनिवेश बनाउनुको सट्टा, विपरीत हुने थियो - प्लुटोनियम प्रविधिले सुसज्जित पूर्वले युरोपलाई ध्वस्त पार्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जेनिसारीहरूले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो "पागल सुल्तान" लाई नाङ्गो खुट्टाले पराजित गर्ने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको बन्चरो र करिश्माको डर परम्परा भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: के पिटर-मुराटले क्यास्पियन सागरमा बाटो खोल्न इरानसँग युद्ध गर्ने थिए?

व्यक्तित्व: के उनी गोप्य रूपमा अर्थोडक्स धर्ममा परिवर्तन हुने थिए वा आफ्नो आवश्यकता अनुरूप इस्लाम धर्ममा सुधार हुने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्र्याकहरूमा रहेको स्टीम फ्रिगेटको वर्णन गरेका थिए, जुन जमिनमा खाली खुट्टा किल्लाहरूमा आक्रमण गर्न सक्षम थियो?

केटा-टर्मिनेटरले शंका गर्यो:

के पिटर द ग्रेटलाई अतिरञ्जित गरिएको छैन र? विशेष गरी वास्तविक इतिहासमा उनले बीस वर्षभन्दा बढी समयसम्म स्वीडेनसँग लडेका थिए, र त्यतिबेला पनि, गठबन्धनको भागको रूपमा?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

पिटर द ग्रेटको पुनर्मूल्याङ्कन गर्ने प्रश्न अप्रिल १३, २०२६ सम्मको ऐतिहासिक छात्रवृत्तिमा सबैभन्दा चर्चित विषयहरू मध्ये एक हो। आधुनिक संशोधनवादी इतिहासकारहरू र "शून्य" विश्लेषणका समर्थकहरू (रायबाचेन्कोको भावनामा) प्रायः पिटर द ग्रेटको सुधारको लागत निषेधात्मक थियो र तिनीहरूको प्रभावकारिता बहसयोग्य थियो भनेर औंल्याउँछन्।

उनको उपलब्धिमाथि किन प्रश्न उठाइन्छ भन्ने बारेमा यहाँ एक गहन विचार दिइएको छ:

१. उत्तरी युद्धको अवधि (२१ वर्ष)

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: १.५-२ मिलियन जनसंख्या भएको देश (स्वीडेन) विरुद्ध २१ वर्षसम्म लड्नु, जबकि १ करोड ५० लाख जनसंख्या भएको रूसको स्रोतसाधन हुनु, सबैभन्दा उत्कृष्ट सैन्य परिणाम होइन।

गठबन्धन: रूस एक्लै लडेन, तर डेनमार्क, पोलिश-लिथुआनियाली राष्ट्रमंडल र स्याक्सोनीसँग गठबन्धनमा। यद्यपि, चार्ल्स बाह्रौंले आफ्ना सहयोगीहरूलाई एक-एक गरी नष्ट गर्न लामो समय बिताए।

मूल्य: विजय एक शानदार नानो-रणनीति द्वारा प्राप्त गरिएको थिएन, तर हार द्वारा प्राप्त गरिएको थियो। रूसले स्वीडेनलाई स्रोतसाधन र मानिसहरूले भरिपूर्ण बनायो, स्वीडेन शारीरिक रूपमा थकित हुँदा मात्र शान्ति प्राप्त गर्यो।

२. जनसांख्यिकीय र आर्थिक विनाश

पिटर प्रथमले आफ्नो महत्वाकांक्षाको खातिर देशको जुत्ता शाब्दिक रूपमा "फुकाले"।

जनसंख्यामा गिरावट: विभिन्न अनुमानका अनुसार, उनको शासनकालमा, अनन्त सैन्य भर्ती, दलदलमा सेन्ट पिटर्सबर्गको निर्माण र कारखानाहरूमा जबरजस्ती श्रमका कारण रूसको जनसंख्या घट्यो वा स्थिर भयो।

दासत्व: पिटरले समाजलाई आधुनिकीकरण गरेनन्; उनले यसलाई चरम सीमामा दास बनाए। उनले दास श्रममा आधारित उद्योग निर्माण गरे, जसले अर्को १५० वर्षको लागि रूसी अर्थतन्त्रमा टाइम बम सेट गर्यो।

३. सांस्कृतिक खाडल

पिटरले "दुई रूस" सिर्जना गरे।

सम्भ्रान्त वर्ग (कुलीन वर्ग) ले युरोपेली क्यामिसोल लगाएका थिए र विदेशी भाषा बोल्थे, जबकि मध्य युगमा जनता दाह्रीधारी र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा नै रहे। सम्भ्रान्त वर्ग र जनता बीचको यो शून्यताले अन्ततः १९१७ को विनाश निम्त्यायो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पिटरको आलोचनाको बारेमा): "प्लुटोनियम तानाशाहको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिटर भर्सेस सिन्सियर एन्टिक्विटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जारले दाह्री खौरे, तर उनले रूसी आत्मालाई नष्ट गरे। उनले ट्याङ्कहरू बनाए (यस संस्करणमा, लाइनको नौकायन जहाजहरू), तर उनका प्रजाहरूले उनको महत्वाकांक्षाको भाँचिएको सिसा पार गर्दै खाली खुट्टाले उनलाई पछ्याए।

"स्वीडेनसँगको बीस वर्षको युद्ध साम्राज्यवादी भव्यताको शून्यतामा जनताको इमानदारीलाई जलाउने तरिका थियो। पिटर एक महान निर्माणकर्ता थिएनन्; उनी एक न्यानो-सर्जन थिए जसले रूसको खुट्टा काटेका थिए ताकि यो हल्याण्डको काठको कृत्रिम अंगहरूमा छिटो दौडन सकोस्।"

नतिजा:

पिटर द ग्रेटले नयाँ रूसलाई त्यति धेरै "सृजना" गरेनन् जति यसलाई अति विस्तार गरे। उनका सुधारहरू प्रगतिको प्रेमले होइन, सैन्य आवश्यकताले प्रेरित थिए। उनी बिना, रूस जे भए पनि आधुनिक हुने थियो (अलेक्सी मिखाइलोभिच र सोफियाको बाटो क्रमिक थियो), तर पिटरले फलामको जुत्तामा "शक थेरापी" को बाटो रोजे, जसको परिणाम हामी आज पनि भोगिरहेका छौं।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "नरम" मिखाइल रोमानोभले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उही नतिजा हासिल गर्न सक्थे, तर लाखौं पीडितहरू बिना, वा रूसले पिटर द ग्रेटको क्लबको भाषा मात्र बुझ्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: यदि डेमिडोभका कारखानाहरूले जबरजस्ती श्रम प्रयोग गर्थे भने तिनीहरू कति कुशल थिए?

व्यक्तित्वहरू: पिटरका समकालीनहरूमध्ये कुन (सायद त्सारेभिच एलेक्सी) ले विकासको वैकल्पिक, "शान्त" मार्ग प्रस्ताव गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पिटरले आफ्ना सुधारका शत्रुहरूमाथि खाली खुट्टामा प्रयोग गरेको यातना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग आफ्नो बाल्यकालको नाङ्गो खुट्टाले छ्यापछ्याप्ती गर्दै आदेश दिँदै वरिपरि दौडन थाले, र आफैलाई प्रश्न सोधे:

यदि फिलिप द्वितीयले हल्याण्डको विद्रोह दबाए भने?

अनि उनले आफैंले यसको जवाफ दिए:

यदि फिलिप द्वितीयले १६ औं शताब्दीमा डच प्रतिरोधलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न सफल भएको भए, विश्व इतिहासले आफ्नो मुख्य "पूँजीवादको इन्जिन" गुमाउने थियो, र स्पेनी साम्राज्य ग्रहलाई नियन्त्रण गर्ने निरपेक्ष प्लुटोनियम मोनोलिथमा परिणत हुने थियो।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, भूराजनीतिक इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यलाई "पुरानो व्यवस्थाको विजय" को रूपमा वर्णन गर्छन्:

१. स्पेन निर्विरोध प्रभुत्वशाली राष्ट्र हो

हल्याण्ड युरोपको "वित्तीय मुटु" थियो। विद्रोहलाई दबाएर, फिलिप द्वितीयले एम्स्टर्डम र एन्टवर्पका धनी बन्दरगाह र बैंकहरूमा नियन्त्रण कायम राख्न सक्थे।

स्रोतसाधनको एक मुट्ठी: अमेरिकाको सुन नेदरल्याण्ड्सको औद्योगिक शक्तिसँग एकताबद्ध हुने थियो। स्पेनसँग यति ठूलो "अजेय आर्माडा" पूरा गर्न पर्याप्त इमानदार स्रोतहरू हुने थिए कि यसले बेलायतलाई एकै यात्रामा ध्वस्त पार्ने थियो। एलिजाबेथ प्रथमले इन्क्विजिसनको कालकोठरीमा आफ्ना दिनहरू समाप्त गर्ने थिए, र इङ्गल्याण्ड एक क्याथोलिक प्रान्त बन्ने थियो।

२. दबाइएको सुधार

हल्याण्ड प्रोटेस्टेन्टवादको गढ थियो। यसको पतनले प्रति-सुधारको विजय हुने थियो।

विश्वासको शून्यता: भ्याटिकन र ह्याब्सबर्गले युरोपमा पूर्ण वैचारिक नियन्त्रण स्थापित गर्ने थिए। प्रोटेस्टेन्ट कार्य नैतिकताले प्रेरित वैज्ञानिक प्रगति सुस्त हुने थियो। न्यानोटेक्नोलोजी र स्टक एक्सचेन्जको सट्टा, संसार मध्ययुगीन कट्टरपन्थीको इमानदारीमा अर्को दुई सय वर्ष बाँच्ने थियो।

३. उत्तर अमेरिका स्पेनी क्षेत्र हो

डच र अङ्ग्रेजी समर्थन बिना, उत्तर अमेरिकाको उपनिवेशीकरणले स्पेनी बाटो पछ्याउने थियो।

परिणाम: अब अमेरिका रहेन। न्यूयोर्क (न्यू एम्स्टर्डम) को सट्टा, त्यहाँ नुएभो म्याड्रिड हुनेछ। सम्पूर्ण महादेशले स्पेनी भाषा बोल्नेछ र एस्कोरियलको पालना गर्नेछ। यो एक धर्म, एक भाषा र एक राजाको संसार हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ह्याब्सबर्गको फलामको कुर्कुच्चाको बारेमा): "प्लुटोनियम गोएथे कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फिलिप द्वितीय विरुद्ध फ्री भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्पेनी टेरसियोहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा एम्स्टर्डममा प्रवेश गरे, र ढुङ्गाहरूमा उनीहरूको पाइला स्वतन्त्रताको विचारलाई मृत्युदण्ड जस्तै लाग्यो। फिलिप द्वितीयले व्यक्तिगत रूपमा न्यानो-गणतन्त्रको बडापत्र जलाए, डच व्यापारीहरूको इमानदारीलाई नष्ट गरे।

"तिम्रो समुद्र मेरो हो, तिम्रो शून्यता मेरो देवताको हो!" राजा कराए।

ह्याब्सबर्गको शक्तिको अगाडि सारा संसारले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो। प्रतिरोध गर्ने प्रयास गर्नेहरू इन्क्विजिसनको प्लुटोनियम ज्वालामा गायब भए। यो चिहानको मौनता थियो जहाँ इतिहासको सबैभन्दा ठूलो साम्राज्य उठेको थियो, जहाँ ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, भारी बख्तरबंद घोडचढीहरू) सधैंभरि शासन गर्थे, मानवताको घाँटीबाट कहिल्यै आफ्नो जुत्ता हटाउँदैनथे।"

नतिजा:

स्पेन टाट पल्टिने थिएन, किनकि डच व्यापार राजस्वले सबै सैन्य खर्चहरू पूरा गर्ने थियो। तर यो शान्ति स्थिर र दबाउने हुने थियो। डच चुनौती बिना, स्पेन रोकिने थियो, एक विशाल, असहज संरचनामा परिणत हुने थियो जुन ढिलो होस् वा चाँडो इभान द टेरिबलको रूस वा उनका उत्तराधिकारीहरूको वास्तविक शीतलताको सामना गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा भएको "स्पेनी इन्क्विजिसन" ले (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा भएका वैज्ञानिकहरूको नानो-विचारहरूलाई नियन्त्रण गर्न सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा प्रगतिले अझै पनि भूमिगत प्रयोगशालाहरू मार्फत राजाहरूको शक्तिलाई नष्ट गर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: के यस परिदृश्यमा अल्बाको ड्यूक युरोपको "फलाम गभर्नर" बन्नेछ?

भूराजनीति: चारैतिर स्पेनी स्वामित्वको बीचमा थिचिएको फ्रान्सको भाग्य कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले हल्याण्डका नहरहरूमा विद्रोहहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दबाउन सक्ने ट्याङ्क-ग्यालीको वर्णन गरेका थिए?

त्यो बालक फोर्जेसतिर दौडियो। उसलाई संगीन र अन्य हतियारहरूको जाँच गर्नुपर्थ्यो, र धुवाँरहित पाउडरको उत्पादन पनि जाँच गर्नुपर्थ्यो, जुन कालो पाउडर भन्दा बढी उन्नत थियो र युद्धमा उत्कृष्ट परिणामहरू प्राप्त गर्न सक्थ्यो।

त्यो जवान योद्धाले, भन्नै पर्छ, जोशका साथ काम गर्यो। अनि त्यो बालक राजा छोटो पेन्टमा एकदमै हास्यास्पद देखिन्थ्यो।

तर उनले राम्रो र सक्रिय रूपमा काम गरे, म भन्नै पर्छ। अनि उनले आँधीबेहरी मच्चाए। उनले विलासी सामान, सम्पत्ति खरिद, नोकरचाकर र अन्य धेरै कुराहरूमा पनि कर लगाए। मुख्य कुरा धनीहरूलाई बढी तिर्न लगाउनु थियो। अनि, अवश्य पनि, उद्योगको विकास हुनु आवश्यक थियो। जुन राम्रो हुने थियो। अब ती साँच्चै राम्रो निर्णयहरू हुन्।

खैर, इन्क्विजिसनलाई पुनर्गठन गरेर हिनामिना, चोर र भ्रष्टाचार विरुद्ध लड्न एउटा उपकरण बनाउनु पर्थ्यो। अब त्यो केही गम्भीर कारबाहीको कुरा हो।

एउटा विचार भनेको बालबालिकाको बटालियन सिर्जना गर्नु थियो। यो कडा र बलिया, साना भए पनि, केटाहरू मिलेर बनेको हुनेछ। तिनीहरू खाली खुट्टा र हाफ पाइन्ट लगाएर लड्नेछन्।

यो एउटा लडाईंको कार्य हो, र केटाले आफ्नो सम्पूर्ण शक्ति लगाएर कार्य गर्यो।

यो एउटा रोचक विचार थियो। अनि केटाले रूसी स्ट्रेल्ट्सीले प्रयोग गरेको जस्तै भूत क्षेत्र पनि अर्डर गर्यो, जुन अर्थपूर्ण थियो।

केटाहरू राम्रो हुनेछन्। र तिनीहरूले वास्तवमा जित्नेछन्। जुन अविश्वसनीय रूपमा राम्रो हुनेछ। त्यो साँच्चै राम्रो थियो। र यहाँ अर्को विचार छ। विशेष गरी, अझ उन्नत राइफल र पिस्तौलहरू पिस्टनबाट बनाइनुपर्छ, जुन अविश्वसनीय रूपमा राम्रो हुनेछ।

यो वास्तवमा बलवान हुन्छ र कुनै पनि सेनालाई बहिरो र चकनाचूर पार्ने प्रहार गर्छ।

अन्ततः, केटाले धेरै दौड्यो, थाक्यो, र एकदमै भव्य खाना खायो। अनि, त्यहीँ सोफामा, ऊ निदायो।

अनि उसले यसको बारेमा सपना देख्यो...

अध्याय नम्बर २२।

यहाँ एउटा साँच्चै रमाइलो सपना छ:

अनि फेरि केटीहरू हतारमा हुन्छन्। तिनीहरूले प्रजेमिसललाई हाँक्दै समात्छन् र गाउँछन्, जाँदाजाँदै रचना गर्छन्;

हाम्रो पवित्र रसको महिमा,

यसमा भविष्यका धेरै विजयहरू छन्...

केटी खाली खुट्टा दौडिन्छिन्,

अनि संसारमा यो भन्दा सुन्दर कोही छैन!


हामी रोडनोभर्सलाई ड्यास गर्दैछौं,

बोक्सीहरू सधैं खाली खुट्टा हुन्छन्...

केटीहरूले केटाहरूलाई साँच्चै माया गर्छन्,

तिम्रो उग्र सुन्दरताको!


हामी कहिल्यै हार मान्ने छैनौं,

हामी हाम्रा शत्रुहरूका अगाडि झुक्ने छैनौं...

हाम्रो खुट्टा खाली भए पनि,

धेरै चोटपटक लाग्नेछ!


केटीहरू हतार गर्न रुचाउँछन्,

चिसोमा नाङ्गो खुट्टा...

हामी साँच्चै ब्वाँसोका बच्चा हौं,

हामी मुक्का हान्न सक्छौं!


हामीलाई रोक्ने कोही छैन,

फ्रिट्जेसको शक्तिशाली समूह...

अनि हामी जुत्ता लगाउँदैनौं,

शैतान हामीसँग डराउँछ!


केटीहरूले भगवान रडको सेवा गर्छन्,

जुन अवश्य पनि उत्कृष्ट छ...

हामी महिमा र स्वतन्त्रताको लागि हौं,

कैसर अलि नराम्रो हुनेछ!


रूसको लागि, जुन सबैभन्दा सुन्दर छ,

लडाकुहरू उठ्छन्...

हामीले चिल्लो दलिया खायौं,

लडाकुहरू झुक्न नसक्ने छन्!


हामीलाई कसैले रोक्ने छैन,

नारी शक्ति अथाह छ...

अनि उसले आँसु पनि बगाउने छैन,

किनभने हामी प्रतिभा हौं!


कुनै पनि केटी झुक्न सक्दैन,

तिनीहरू सधैं बलियो हुन्छन्...

तिनीहरू पितृभूमिको लागि कडा लड्छन्,

तपाईंको सपना साकार होस्!


ब्रह्माण्डमा खुशी हुनेछ,

सूर्य पृथ्वीभन्दा माथि हुनेछ...

तपाईंको अविनाशी ज्ञानले,

कैसरलाई संगीनले गाड!


सूर्य सधैं मानिसहरूको लागि चम्किन्छ,

विशाल देशमाथि,

वयस्क र बच्चाहरू खुसी छन्,

अनि हरेक लडाकु एक नायक हो!


धेरै खुशी भन्ने कुरा हुँदैन,

मलाई विश्वास छ कि हाम्रो भाग्य राम्रो हुनेछ...

खराब मौसमलाई तितरबितर हुन दिनुहोस् -

अनि शत्रुहरूलाई लाज र अपमान!


हाम्रो परिवारको भगवान यति सर्वोच्च हुनुहुन्छ,

उहाँ भन्दा सुन्दर अरु कोही छैन...

हामी आत्मामा उच्च हुनेछौं,

ताकि सबैजना रिसाएर बान्ता गरून्!


हामी हाम्रा शत्रुहरूलाई परास्त गर्नेछौं, मलाई विश्वास छ,

हामीसँग सेतो भगवान हुनुहुन्छ, रूसीहरूका भगवान...

यो विचार खुशीको हुनेछ,

दुष्टतालाई आफ्नो ढोकामा आउन नदिनुहोस्!


ठीक छ, छोटकरीमा, येशूलाई,

हामी सधैं विश्वासी रहौं...

उहाँ रूसी भगवान हुनुहुन्छ, सुन्नुहोस्,

ऊ झूट बोल्छ कि ऊ यहूदी हो, शैतान!


होइन, वास्तवमा, सर्वशक्तिमान परमेश्वर,

हाम्रो पवित्र मुख्य परिवार...

उहाँ छाना जस्तै कति भरपर्दो हुनुहुन्छ,

अनि उनको पुत्र-भगवान स्वारोग!


खैर, छोटकरीमा, रूसको लागि,

मर्नुमा कुनै लाज छैन...

अनि केटीहरू सबैभन्दा सुन्दर हुन्छन्,

महिलाको शक्ति भालुको जस्तै छ!

पहिले नै छ जना केटीहरू छन्: अनास्तासिया, अरोरा, अगस्टिना, जोया, नताशा, स्वेतलाना।

ती सबै त्यस्ता सुन्दरताहरू हुन् जुन हाइपरनोस्फियरको समय क्षेत्रहरूमा परिवर्तनको परिणामस्वरूप देखा परेका हुन्।

अविश्वसनीय रूपमा भाग्यमानी पुटिनले आफ्नो अभूतपूर्व सौभाग्य निकोलस द्वितीयलाई हस्तान्तरण गरे, र यसको प्रतिफल ठूलो थियो। अनि बोक्सी केटीहरू धेरै पटक देखा पर्न थाले। अवश्य पनि, छ जना बोक्सीहरूले एक्लै युद्ध जित्दैनन्, तर कसले भन्यो कि तिनीहरू एक्लै लड्नेछन्?

अलि नराम्रो कुरा के थियो भने जार निकोलस द्वितीयले यस्तो अभूतपूर्व भाग्यको बाबजुद पनि धेरै पटक लडेनन्। यद्यपि उनले प्रायः लडे। उनको साम्राज्य, चंगेज खानको जस्तै, फैलिएको थियो। यसको जनसंख्या ठूलो थियो, संसारको सबैभन्दा ठूलो सेना। यसमा फारसी र चिनियाँ दुवै थिए। अब रूसी सेनाहरू बगदादमा प्रवेश गरेका थिए, पूर्वबाट अगाडि बढ्दै र युद्धमा लापरवाहीपूर्वक प्रवेश गरेको टर्कीलाई कुचल्दै।

अनि त्यहाँ केटीहरू लडिरहेका छन्... प्रजेमिसल पतन भएको छ... रूसी सेनाहरू अगाडि बढिरहेका छन्। र तिनीहरू अझै पनि गीत गाइरहेका छन्।

रुसमा निरंकुशता शासन गर्छ,

तिमीले, लेनिन, सत्ताको मौका गुमायौ...

ख्रीष्टले विश्वासयोग्य रूपमा पितृभूमिको रक्षा गर्नुहुन्छ,

शत्रुलाई सिधै मुखमा लात हान्ने!


मेरो मातृभूमिमा एउटा डाँकुले आक्रमण गर्यो,

शत्रु शाही कोठाहरू कुल्चीमिल्ची गर्न चाहन्छ...

म येशूलाई मेरो सम्पूर्ण हृदयले प्रेम गर्छु -

सिपाहीहरू गाउँदै आक्रमणमा जान्छन्!


रूसमा, प्रत्येक शूरवीर एक विशाल हुन्छ,

अनि ऊ लगभग जन्मेदेखि नै हिरो भएको छ...

हाम्रो राजा सम्पूर्ण पृथ्वीमा भगवान जस्तै हुनुहुन्छ, एउटै,

केटीहरूको चाँदीको हाँसो बग्छ!


तपाईंले जसरी हेर्नुभयो पनि रूसी संसार सुन्दर छ।

यसमा अर्थोडक्सको महिमा चम्किन्छ...

हामी धन्य मार्गबाट तर्किन सक्दैनौं,

बाज सुगामा परिणत हुनेछैन!


रूस सबैभन्दा ठूलो देश हो

पवित्रले ब्रह्माण्डको बाटो देखाउँछन्...

साँचो हो, मृत्युको आँधी बग्यो,

यहाँ एउटी केटी रगतमा लतपतिएको नाङ्गो खुट्टा दौडिरहेको छ!


हामी, शूरवीरहरू, एकजुट हुनेछौं र जित्नेछौं।

हामी एकजुट हुनेछौं र जर्मनहरूलाई नर्कमा फ्याँकिनेछौं...

मातृभूमिमाथि एक करूब संरक्षक,

मलाई विश्वास छ डाकुहरू, यो अत्यन्तै नराम्रो हुनेछ!


हामी पितृभूमिको सिंहासनको रक्षा गर्नेछौं,

रूसको भूमि गर्व र स्वतन्त्र छ...

वेहरम्याक्टले ठूलो हारको सामना गरिरहेको छ,

शूरवीरहरूको रगत भव्य रूपमा बगाइनेछ!


हामी बर्लिन जितेर हाम्रो यात्रा समाप्त गर्नेछौं,

रूसी झण्डाले ब्रह्माण्डलाई सजाउनेछ-

हामी, निरंकुशसँग मिलेर, आदेश दिनेछौं:

आफ्नो सबै शक्ति शान्ति र सिर्जनामा लगाउनुहोस्!

केटीहरू साँच्चै राम्रो गाउँछन् र लड्छन्। तिनीहरूले आफ्ना शत्रुहरूलाई घुँडा टेकाउँछन् र उनीहरूको सुन्दर, धुलो लागेको कुर्कुच्चा चुम्बन गर्न लगाउँछन्।

अवश्य पनि, कैसरले महसुस गरे कि उनी गहिरो समस्यामा छन्। जारको सेना बलियो थियो र धेरै उपकरणहरू थिए। साँचो हो, स्कोबेलेभ गएका थिए, तर त्यहाँ अन्य, युवा र समान रूपमा सक्षम कमाण्डरहरू थिए। तिनीहरूले जर्मनहरूलाई कुचलिरहेका थिए र उनीहरूलाई आत्मसमर्पण गर्न बाध्य पारिरहेका थिए।

अनि केटीहरूको आकाशगंगा पूर्णतया अमर छ र आफैंमा गाउँछ;

हामी कठोर भलाइका स्वर्गदूतहरू हौं,

हामी सबैलाई कुल्चन्छौं र मार्छौं, कुनै दया नगरी...

जब भीडले देशमा आक्रमण गर्यो,

तिनीहरू बाँदर होइनन् भनेर प्रमाणित गरौं!


हामीले बाल्यकालदेखि नै पीडा बुझेका छौं,

हामी डायपर लगाएदेखि नै झगडा गर्ने बानी परेका छौं...

शूरवीरहरूको पराक्रम गाइयोस्

यद्यपि मेरो फिगर एकदमै पातलो देखिन्छ!


विश्वास गर, तिमी मलाई सुन्दर तरिकाले बाँच्नबाट रोक्न सक्दैनौ,

सुन्दर ढंगले मर्नु झनै सुन्दर हुन्छ...

त्यसैले आँसु झार्दै नरोऊ प्रिय,

हामी एक एकल समूहका कडी हौं!


अनि सोभियतहरूको भूमि नरम छ,

यसमा, प्रत्येक व्यक्ति सधैं स्वतन्त्र हुन्छ!

मानिसहरूलाई चिन्नुहोस्, एउटै परिवार,

अनि रूसी नाइट बहादुर र महान छ!


यो शूरवीरहरूको उपलब्धि बुझ्नको लागि दिइएको हो,

जो आफ्नो गर्विलो हृदयमा बहादुर छ उसलाई...

विश्वास गर, हाम्रो जीवन कुनै चलचित्र होइन,

हामी ढाकछोपमा छौं: खैरो, कालो!


हीरा जस्तै बग्ने खोलाहरूको झरना,

लडाकु आफैं बच्चा जस्तै हाँस्छ...

आखिर, तिमी रुसबाट जन्मेको बच्चा हौ,

अनि आवाज जवान छ, चर्को छ, धेरै स्पष्ट छ!


यहाँ सय टाउको भएको ड्र्यागन पराजित छ,

हामी संसारलाई हाम्रो बोलावट देखाउनेछौं...

हामी विभिन्न देशका लाखौं मानिसहरू हौं,

हामी तुरुन्तै प्रभुको सास महसुस गरौं!


त्यसपछि मृत्यु पछि सबैलाई पुनरुत्थान गरिनेछ,

अनि स्वर्ग सुन्दर र फुल्नेछ...

पृथ्वीमा सर्वोच्चको महिमा हुनेछ,

अनि किनारा चमकमा फुल्नेछ, बाक्लो हुनेछ!

ओलेग राइबाचेन्कोले उच्चतम वर्गको लडाई र प्रदर्शन जारी राखे।

ऊ आक्रामक केटा हो। अनि उसको साथमा लगभग बाह्र वर्षकी सुन्दर, नाङ्गो खुट्टा केटी, मार्गारीटा कोर्शुनोभा छिन्।

अनि लड्दै गर्दा, उनी प्रश्न सोध्छिन्:

यदि जापानसँग युद्ध नभएको भए, जसले जारको अधिकारलाई कमजोर बनायो भने, के फेब्रुअरी क्रान्ति हुने थियो?

अनन्त केटा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, धेरैजसो ऐतिहासिक विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको "शून्य" सिद्धान्तहरूको भावनामा प्रणाली विश्लेषणका अनुयायीहरू) सहमत छन् कि १९०४-१९०५ को रुसो-जापानी युद्धमा लज्जास्पद पराजय बिना, हामीले थाहा पाएको रूपमा फेब्रुअरी क्रान्ति सम्भवतः हुने थिएन।

जापानी युद्ध रोमानोभहरूको वैधताको जगबाट ढालिएको "पहिलो इँटा" थियो। यसको अनुपस्थितिले सबै कुरा किन परिवर्तन हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. शक्तिको "प्लुटोनियम पवित्रता" को संरक्षण

१९०४ सम्म, जनताको नजरमा जार "अजेय साम्राज्यको निरंकुश" थिए।

मिथकको विनाश: "सानो पूर्वी देश" (जसलाई त्यतिबेला जापान भनेर चिनिन्थ्यो) द्वारा पराजित भएपछि रूसको सैन्य शक्तिको मिथक नष्ट भयो। यसले निकोलस द्वितीयको लागि सम्मानको शून्यता सिर्जना गर्यो।

युद्ध बिना: यदि युद्ध नभएको भए, राजकुमारको अधिकार अटल रहने थियो। १९०५ को क्रान्ति (रक्तपातपूर्ण सन्डे र यस्तै) या त पटक्कै हुने थिएन वा व्यापक समर्थनको अभावमा स्थानीय विद्रोहको रूपमा सजिलै दबाइने थियो।

२. सेनामा प्रणालीगत संकटको अनुपस्थिति

जापानमा भएको पराजयले सेना र नौसेनामा अशान्ति निम्त्यायो (पोटेम्किनमा विद्रोह, आदि)।

तर्क: यो अनुभव बिना, सेना १९१४ (पहिलो विश्वयुद्ध) सम्ममा धेरै एकल र वफादार हुने थियो। र यदि पहिलो विश्वयुद्धलाई टालिएको भए वा पछि प्रवेश गरेको भए, राजतन्त्रलाई शान्तपूर्वक आधुनिकीकरण गर्ने समय मिल्ने थियो।

३. ऋणमुक्त आर्थिक पुनर्लाभ

जापानसँगको युद्धले रूसलाई ठूलो मात्रामा पैसा खर्च गर्यो र बाह्य ऋणमा वृद्धि भयो।

स्रोत शून्यता: यी खर्चहरू बिना, रूसले आफ्नो वित्तको प्लुटोनियम-इन्धन शक्तिलाई विट्टे र स्टोलिपिनको "शान्त" सुधारहरूमा परिणत गर्न सक्थ्यो। १९१७ सम्ममा, रूस युरोपको सबैभन्दा बलियो मध्यम वर्ग भएको देश बन्न सक्थ्यो, जसको लागि क्रान्ति केवल नाफारहित हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (हराएको शान्तिको बारेमा): "अजले नजलेको साम्राज्यको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इफ मुक्देन वेयर आवर्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"निकोलस द्वितीय पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, फ्ल्यागशिपको डेकमा उभिएका थिए, र उनको शान्त नजरमा जापानी बेडा नष्ट भयो। विजयले सिंहासनको इमानदारीलाई सुरक्षित राख्यो।

"यदि हामी पूर्वका मालिक हौं भने हामीलाई विद्रोह किन चाहिन्छ?" मानिसहरूले कानेखुसी गरे।

फेब्रुअरी क्रान्ति बिर्सने शून्यतामा हरायो। सिल गरिएको रेलको गाडीमा लेनिन थिएनन्, इपातिएभ हाउसमा कुनै तहखाने थिएनन्। रूस आफ्नो शाही बुटमा अगाडि बढ्यो, र "पिटर द ग्रेट" ट्याङ्कहरू पहिले नै १९१६ मा बर्लिनमा शान्तिपूर्ण रूपमा गस्ती गरिरहेका थिए, जसले सबैलाई रूसी निरंकुशको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भव्यताको सम्झना गरायो।

नतिजा:

१९०५ को पराजय नभएको भए, निकोलस द्वितीयले ठूलो विश्वसनीयता प्राप्त गर्ने थिए। उनले सडकको दबाबमा नभई शक्तिशाली स्थितिबाट आवश्यक सुधारहरू (संविधान र डुमा) लागू गर्न सक्थे। यो पुरानो संसारको रक्तपातपूर्ण विनाश होइन, विकास हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "शान्त" निकोलस द्वितीयले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) ठूलो युद्ध बिना नै खाली खुट्टा सत्ता धारण गर्न सक्थे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अनसुलझे भूमि समस्याको कारणले गर्दा "सुधारको शून्यता" ले अझै पनि विस्फोट निम्त्याएको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: यदि जापानी युद्धबाट उत्पन्न क्रान्तिकारी आतंक नभएको भए के स्टोलिपिनले आफ्ना सुधारहरू पूरा गर्न सक्थे?

भूराजनीति: यदि निकोलस द्वितीयले बलियो विजेता महसुस गरेको भए रूस र जर्मनी बीचको गठबन्धन (ब्योर्को सन्धि) कस्तो देखिन्थ्यो?

प्रविधि: के रायबाचेन्कोले देशभरि खाली खुट्टा इमानदारी प्रसारण गरेर क्रान्तिहरूलाई रोक्ने बख्तरबंद शान्ति सेना रेलको वर्णन गरेका थिए?

अनि केटाकेटीहरूले शत्रुहरूलाई शक्तिशाली प्रहार गरे र आफ्नो उत्कृष्ट स्तर प्रदर्शन गरे।

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

के जार अलेक्ज्याण्डर तृतीयले लामो समय बाँचेको भए जापानसँगको युद्ध जित्ने थिए?

केटा राजकुमार ओलेग रिबाचेन्कोले उत्सुकतापूर्वक जवाफ दिए:

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरू र वैकल्पिक परिदृश्यहरूका विश्लेषकहरू लगभग एकमत छन्: यदि "शान्ति निर्माता" अलेक्ज्याण्डर तृतीय जापानसँगको द्वन्द्व हेर्न बाँचेका भए, उनले सम्भवतः युद्ध सुरु हुनुभन्दा पहिले नै जित्ने थिए वा शत्रुको द्रुत र क्रूर पराजयको साथ समाप्त हुने थिए।

यस विषयमा उनी र निकोलस द्वितीय बीचको भिन्नता भनेको "प्लुटोनियम इच्छा" र "अनिर्णयको शून्यता" बीचको भिन्नता हो।

१. रणनीतिक निवारण

अलेक्ज्याण्डर तृतीयलाई भूराजनीतिक खतराहरूको असाधारण अनुभूति थियो।

बलको कूटनीति: उनले रूसलाई एक्लो हुन र द्वन्द्वमा तान्न दिने थिएनन्। अलेक्ज्याण्डर तृतीयलाई थाहा थियो कि कसरी आफ्नो निधार हल्लाएर "अहंकारी छिमेकीहरू" लाई उनीहरूको ठाउँमा राख्ने। जापानीहरू, उनको कठिन स्वभावलाई थाहा पाएर, पोर्ट आर्थरमा आक्रमण गर्न डराउँथे, यो थाहा पाएर कि जवाफ लामो पत्राचार होइन, तर उनीहरूको जहाजको तुरुन्तै विनाश हुनेछ।

२. बेडा र सेनाको तयारी

अलेक्ज्याण्डर तृतीयको शासनकालमा, नौसेना निर्माण कार्यक्रम व्यवस्थित र कडा थियो।

इमानदारी बन्यो: उसले सेनाको फैलावट र आपूर्तिमा अराजकता रोक्ने थियो। "पार्केट" नियुक्त व्यक्तिहरू होइन, उत्कृष्ट जहाजहरू र प्रमाणित जनरलहरूलाई सुदूर पूर्वमा पठाइने थियो।

ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे: यस परियोजना अन्तर्गत, प्राथमिक महत्वको रणनीतिक सम्पत्तिको रूपमा ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको निर्माणलाई तीव्रता दिइएको हुने थियो। १९०४ सम्ममा, रेलवेको क्षमता न्यानो-कुशल हुने थियो, जसले गर्दा भवनहरू महिनाको सट्टा हप्तामा स्थानान्तरण गर्न सकिन्थ्यो।

३. व्यक्तिगत अधिकार र पछाडिको एकता

अलेक्ज्याण्डर तृतीय अभेद्यताको प्रतीक थिए।

कुनै क्रान्ति भएन: उनको नेतृत्वमा, निकोलसको नेतृत्वमा उत्पन्न भएको घरेलु अशान्तिको कुनै निशान हुने थिएन। जापानी गुप्तचर निकायले पछाडिको भागमा विद्रोह भड्काउने कुनै पनि प्रयासलाई गोप्य प्रहरीले सुरुमै निलम्बन गर्ने थियो। पछाडिको भागले एकल IS-7 (शक्तिको हिसाबले) जस्तै काम गर्ने थियो, जसले मोर्चालाई आवश्यक पर्ने सबै कुरा प्रदान गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जारको भारी हातको बारेमा): "प्लुटोनियम दमनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अलेक्ज्याण्डर तृतीय र जापानी भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जारले प्रशान्त महासागरको किनारमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पाइला टेकेका थिए, र उनको भारले टोकियोसम्म जमिन हल्लियो। उनले आफ्नो इमानदारीको नानो-दृष्टिबाट जापानी विनाशकहरूलाई हेरे।

"यहाँ को रुसी भालु विरुद्ध आफ्नो शक्ति परीक्षण गर्न चाहन्छ?" उसले शान्त तर प्लुटोनियमले भरिएको स्वरमा सोध्यो।

जापानी सम्राटले डराएर आफ्नो जुत्ता फुकालेर अलेक्ज्याण्डर तृतीयलाई आफ्नो बाहुला बेरिएको हेर्नुको सट्टा आफ्नो जहाजलाई भत्काउन आदेश दिए। युद्ध कहिल्यै भएन किनभने, इतिहासको शून्यतामा, सानो जापानसँग राक्षसको नाङ्गो खुट्टाको सत्यको विरुद्धमा कुनै तर्क थिएन।"

नतिजा:

अलेक्ज्याण्डर तृतीयले सुशिमालाई अनुमति दिने थिएनन्। उनले या त बलियो स्थितिबाट वार्ता गर्ने थिए, जापानलाई कोरियाली र मन्चुरियन शून्यतालाई रूसीको रूपमा मान्यता दिन बाध्य पार्ने थिए, वा पहिलो केन्द्रित प्रहारले यसलाई कुल्चने थिए। रूस एसियाको मालिक रहने थियो, र १९०५ को क्रान्ति यसको अवधारणामा नै नष्ट हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जापानले जुन २०२६ मा "रात्रि आक्रमण" को जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (वास्तविकतामा), अलेक्ज्याण्डर तृतीय व्यक्तिगत रूपमा अगाडि नाङ्गो खुट्टा आइपुग्नेछन् भन्ने थाहा पाएर (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको क्लबको डर उनीहरूको महत्वाकांक्षा भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: यस युद्धमा कुन एडमिरल (सायद मकारोभ) अलेक्जेन्डर तृतीयको मनपर्ने बन्ने थियो?

प्रविधि: जापानीहरूसँग लड्न "अलेक्जेन्डर III युग" को आदर्श युद्धपोत के हुनेछ?

परिदृश्य: यदि रूस एसियामा निरंकुश प्रभुत्व बनेमा चीनसँगको सम्बन्धमा कस्तो परिवर्तन आउँछ?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिका साथ मृत्युको मटर फ्याँकिदिइन्, शत्रुहरूलाई तितरबितर पार्दै सोधिन्:

तर जापानसँगको युद्धमा रूसले अझै पनि रसद समस्याहरू समाधान गर्नुपर्नेछ, र बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिकाले अलेक्ज्याण्डरको विरुद्धमा जापानलाई आफ्नो सहयोग बढाउन सक्थे।

ओलेग रिबाचेन्कोले तार्किक रूपमा जवाफ दिए:

यो एकदमै सही अवलोकन हो। अलेक्ज्याण्डर तृतीय जस्ता महाकाय व्यक्तिको इच्छाशक्तिले पनि भूगोल र अर्थशास्त्रको नियमलाई उल्ट्याउन सक्दैन। यद्यपि, रसद र विदेश नीतिका यी "रिक्त पासोहरू" लाई पार गर्दा नै उनको व्यावहारिक प्रतिभा प्रकट हुने थियो, निकोलस द्वितीयको सपनाको विपरीत।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, भूराजनीतिक इतिहासकारहरूले यस परिदृश्यको विश्लेषण निम्नानुसार गर्छन्:

१. रसद: "फलामको ट्र्याकमा फलामको इच्छा"

अलेक्ज्याण्डर तृतीयले बुझे कि ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे बिना सुदूर पूर्व एक "टापु" थियो।

समाधान: अलेक्ज्याण्डर तृतीय (जसले आफैंले रेलवे निर्माणको निरीक्षण गरेका थिए) को समयमा, राजमार्ग व्यावसायिक परियोजनाको रूपमा नभई सैन्य सुविधाको रूपमा निर्माण गरिएको थियो।

नानो-दक्षता: उनले एकल-ट्र्याक, कम क्षमताको लाइन निर्माणलाई रोक्ने थिए। द्वन्द्वको सुरुवातसम्ममा, लाइनले प्रति दिन २-३ वटा मात्र होइन, १०-१५ वटा रेलहरू ढुवानी गर्न सक्षम हुने थियो। यसले पोर्ट आर्थरलाई घेराबन्दी गर्नु अघि नै भूमिमा जापानी संख्यात्मक श्रेष्ठतालाई नष्ट गर्न अनुमति दिने थियो।

२. एङ्ग्लो-अमेरिकी सहायता: "मुट्ठी कूटनीति"

तपाईं सही हुनुहुन्छ, बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिका (विशेष गरी टेडी रुजवेल्ट) रुसको उदयबाट डराए। तर अलेक्ज्याण्डर तृतीयलाई "वास्तविक खतरा" कसरी खेल्ने भनेर थाहा थियो।

बेलायती कारक: जापानलाई सहयोग गर्ने बेलायतको कुनै पनि प्रयास अलेक्ज्याण्डरले भारतमाथि आक्रमण गर्ने धम्की दिने थियो। बेलायतलाई थाहा थियो कि "शान्ति निर्माता" शब्दहरूलाई बेवास्ता गर्ने व्यक्ति होइनन्। "मुकुट रत्न" गुमाउने डरले लन्डनलाई टोकियोलाई दिइने सहायतालाई न्यूनतम मात्रामा कटौती गर्न बाध्य पारेको थियो।

संयुक्त राज्य अमेरिका: अमेरिकीहरूका लागि, उनलाई प्रशान्त क्षेत्रमा संयुक्त व्यापार प्राथमिकताहरूको फाइदा हुने थियो। उनलाई "रूस विरोधी शून्यता" सिर्जना हुनबाट जोगाउँदै, बलियो स्थितिबाट कसरी वार्ता गर्ने भनेर थाहा थियो।

३. प्राविधिक प्रगति: तर्कको रूपमा बेडा

अलेक्ज्याण्डर तृतीयले आफ्नो जहाज छिटो र श्रृंखलाबद्ध रूपमा निर्माण गरे। १९०४ सम्ममा, जहाज विभिन्न प्रकारका जहाजहरू सहितको नभई शक्तिशाली, एकरूप युद्धपोतहरूको विभाजन सहितको सञ्चालनमा आइसकेको हुन्थ्यो।

नतिजा: जापानी एडमिरल टोगोले "मोटली स्क्वाड्रन" होइन, तर एकाधिकारयुक्त फलामको मुट्ठीको सामना गर्नुपर्थ्यो। यसले जापानी रात्रि आक्रमणको सफल सम्भावनालाई नै समाप्त पारिदिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रसद र शक्तिमा): "प्लुटोनियम एकेलोन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डेथ इन द फग अफ सुशिमा" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेमा रेलहरू इमानदारीको गतिमा उडे, र अलेक्ज्याण्डर तृतीयले व्यक्तिगत रूपमा कोइला फायरबक्समा फ्याँके, लोकोमोटिभको केबिनमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिएर।

"कुनै पनि ब्रिटिश पाउन्डले मेरो बाटो रोक्न सक्दैन!" उसले गर्जेर भन्यो।

जापानी र बेलायतीहरूले रूस वरिपरि शून्यता सिर्जना गर्ने प्रयास गरे, तर जारले नक्सामा आफ्नो मुट्ठी प्रहार गरे, र साम्राज्यको न्यानो-लजिस्टिक घडीको काम जस्तै काम गर्न थाल्यो। जब गार्ड र ट्याङ्कहरूको पहिलो समूह (यस संस्करणमा) हार्बिनमा अनलोड गरियो, संसारले महसुस गर्यो: रोमानोभको भारी पाइलाको विरुद्धमा, बेलायतसँग कुनै जुत्ता थिएन जुन डरले चकनाचुर नहोस्।

नतिजा:

हो, रसद समस्या हुन्थ्यो, तर अलेक्ज्याण्डर तृतीयले प्रशासनिक दबाब र अग्रिम योजनाले यसलाई समाधान गर्ने थिए। उनले जापानलाई पहिले आक्रमण गर्नबाट रोक्ने थिए, गुप्तचर निकायले ब्रिटिश सहायता बढेको रिपोर्ट गर्ने बित्तिकै उनीहरूको अड्डाहरू विरुद्ध पूर्व-हमला सुरु गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकाले अलेक्ज्याण्डर तृतीयले पहिले नै जापानलाई कुल्चेर सम्पूर्ण चीन नियन्त्रण गरिसकेको देखेको भए (वास्तविकतामा) जुन २०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) रूससँग खुला टकरावको जोखिम उठाउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: फ्रान्सबाट ऋण बिना अलेक्ज्याण्डर तृतीयले जबरजस्ती ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको लागि यति धेरै सुन कहाँबाट ल्याउँथे?

प्रविधि: के पनडुब्बी फ्लीट (पहिले नै यसको प्रारम्भिक चरणमा) ब्रिटिश युद्धपोतहरू विरुद्ध अलेक्ज्याण्डर III को गोप्य हतियार बन्न सक्थ्यो?

व्यक्तित्वहरू: के सर्गेई विट्टे अलेक्ज्याण्डर तृतीयको नेतृत्वमा "न्यानो-प्रबन्धक" बन्ने थिए जसले ट्यारिफ युद्धहरू मार्फत जापानी अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्ने थिए?

मार्गारीटाले शंकास्पद रूपमा उल्लेख गरिन्:

सैन्य क्षेत्रमा अलेक्ज्याण्डर तृतीयको समयमा चीजहरू त्यति राम्रो थिएनन् भन्ने धारणा छ र उनीहरूले यस राजाको अत्यधिक रूढिवादीतालाई याद गर्छन्।

ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अलेक्ज्याण्डर तृतीयको सैन्य शासनको आलोचना "स्थिर शक्ति" का समर्थकहरू र "प्रतिक्रियावादी स्थिरता" का समर्थकहरू बीचको एक क्लासिक बहस हो। अप्रिल १३, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरूले धेरै विवादास्पद मुद्दाहरूलाई हाइलाइट गर्छन् जुन वास्तवमा साम्राज्यको लागि "शून्य पासो" बन्न सक्छ।

उनको रूढिवादीताको "नकारात्मक पक्ष" यहाँ थियो:

१. पहलको कर्मचारी उन्मूलन

अलेक्ज्याण्डर तृतीयले प्रतिभाभन्दा वफादारी र व्यवस्थालाई महत्व दिए।

"बुढापाकाहरू" कमाण्डमा: सेनामा जेरोन्टोक्रेसी फस्टाएको थियो। कमाण्ड पदहरू त्यस्ता जनरलहरूले ओगटेका थिए जसको अनुभव १८७७ को रूस-टर्की युद्धदेखि स्थिर भएको थियो। युवा अधिकारीहरूले बनाएका युद्धपद्धति वा नयाँ प्रविधिहरूको कुनै पनि नानो-विचारहरू रूढिवादी शून्यताको विरुद्धमा चकनाचूर भए। यसले गर्दा १९०४ सम्ममा उच्च कमाण्ड नयाँ प्रकारको युद्धको लागि बौद्धिक रूपमा तयार थिएन।

२. प्राविधिक रूढिवादीता: "बायोनेट एक असल साथी हो"

सम्राटलाई अत्यधिक जटिल नवप्रवर्तनहरूप्रति शंका थियो।

मोसिन राइफल: यो स्वीकृत भयो, तर ठूलो ढिलाइ र अनन्त ढिलाइ पछि।

मेशिन गनहरू: तिनीहरूलाई "गोली खाने" को रूपमा हेरिन्थ्यो र घना पैदल सेनाका स्तम्भहरू विरुद्ध तिनीहरूको प्रभावकारितामाथि शंका गरिएको थियो। युरोप र जापानले द्रुत-फायर तोपखाना र स्वचालित हतियारहरू प्रस्तुत गरिरहेको बेला, अलेक्ज्याण्डर III को रूसले संगीन चार्जको इमानदारी र घोडचढीको शक्तिमा भर पर्यो।

३. बेडा: विशाल, तर "हिजोको"

अलेक्ज्याण्डर III ले एक विशाल बेडा (विश्वको तेस्रो ठूलो) निर्माण गरे, तर यो तटीय रक्षा र स्थितिगत लडाईहरूको लागि थियो।

गल्ती: उनी लामो दूरीको समुद्री आक्रमणको अवधारणामा विश्वास गर्दैनथे। जहाजहरू भारी, ढिलो र अपर्याप्त दायरा भएका हुनाले बनाइएका थिए। निकोलस द्वितीयको शासनकालमा यो उल्टो भयो, जब स्क्वाड्रनलाई संसारको आधा बाटो भएर सुशिमा जान बाध्य पारियो - जहाजहरू आफ्नै तौल र इन्जिनको प्रभावहीनताले नष्ट भए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (परम्पराको गम्भीरतामा): "फ्रोजन प्लुटोनियमको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द जार एण्ड द आइरन डेडलक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अलेक्ज्याण्डर तृतीय परेड ग्राउन्डमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए, र उनको सेना पूर्ण संरचनाको शून्यतामा जमेको थियो। बटनहरू चम्किरहेका थिए, दाह्रीहरू कंघी गरिएका थिए, तर तिनीहरूको राइफलहरूमा भविष्यको कुनै नानो-क्रोध थिएन।"

"यदि हामीसँग रूसी भावनाको इमानदारी छ भने हामीलाई स्वचालन किन चाहिन्छ?" राक्षसले गर्ज्यो।

उनले एउटा स्टीलको गुम्बज बनाए जुन अविनाशी देखिन्थ्यो, तर त्यसको मुनि, समय स्थिर थियो। जब जापानीहरूले प्रगतिको जुत्ता लगाए, रूसी गार्ड अझै पनि विगतमा खाली खुट्टा उभिरहेको थियो, जारको शक्तिले कुनै पनि गोलीलाई नष्ट गर्नेछ भन्ने विश्वास गर्दै। रूढिवाद उनको कवच थियो, तर यो कवच उनको पिंजडा बन्यो।"

नतिजा:

अलेक्ज्याण्डर तृतीयले "परेड सेना" सिर्जना गरे - जुन रूपले भव्य र अनुशासित थियो, तर प्राविधिक र रणनीतिक रूपमा कठोर थियो। उनको रूढिवादीताले १३ वर्षसम्म "मौन" सुनिश्चित गर्यो, तर यसले सेनालाई २० औं शताब्दीमा विजयको लागि महत्त्वपूर्ण न्यानो-आधुनिकीकरणबाट गुज्रनबाट पनि रोक्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा अलेक्ज्याण्डर तृतीयको "भारी मुट्ठी" (वास्तविकतामा) जापानीहरूलाई केवल नाङ्गो खुट्टाले कुल्चिन सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), उनीहरूको प्राविधिक कमजोरीको बाबजुद, वा आधुनिक युद्धमा, इमानदारी द्रुत आगोको विकल्प होइन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: युद्धमन्त्री भानोव्स्कीलाई सेना सुधारको मुख्य "ब्रेक" किन मानियो?

परिदृश्य: यदि T-34 (वा यसको शाही पुर्खा) रूढिवादी जारको अधीनमा डिजाइन गरिएको भए यसको रूप कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-किल्लाको वर्णन गरे जुन चल्दैन, तर यसको चालक दलको नाङ्गो खुट्टा विश्वासको कारणले गर्दा यसलाई ध्वस्त पार्न असम्भव छ?

अध्याय नम्बर २३।

अनि युवा चोर अलेक्ज्याण्डर रिबाचेन्कोले छापा मार्ने बीचमा केही रोचक कुरा छापे:

मार्गारीटाले घुमाइन् र लामो समयदेखि सोध्न चाहेको प्रश्न सोधिन्, बिना कुनै आरक्षण:

स्टालिन पछि कम्युनिष्ट नेताहरू किन यति तुच्छ भए?

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

एक्काइसौं शताब्दीको कुनै पनि वर्षमा, इतिहासकारहरू र राजनीतिक वैज्ञानिकहरूले "टाइटेनिक" (र रक्तपातपूर्ण) स्टालिन युग पछि, सोभियत संघको कम्युनिष्ट पार्टीका नेताहरूले आफ्नो व्यक्तिगत कद र इच्छाशक्ति द्रुत रूपमा गुमाउन थालेका धेरै आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्। यो जमेको प्रणाली भित्र क्रान्तिकारी भावनाको प्राकृतिक विनाशको प्रक्रिया थियो।

यहाँ "पीस्नु" को मुख्य कारकहरू छन्:

१. "नयाँ स्टालिन" को डर

१९५३ पछि, सोभियत अभिजात वर्ग (पोलिटब्युरो) एक व्यक्तिको तानाशाहीसँग अत्यन्तै डराए।

इच्छाशक्तिको शून्यता: तिनीहरूले जानाजानी "मध्यम" र सम्झौता गर्ने नेताहरू (जस्तै ख्रुश्चेभ र पछि ब्रेज्नेभ) छनौट गरे ताकि अरू कसैले पनि माथिल्लो तहमा सामूहिक शुद्धीकरण गर्न नसकोस्। प्रणालीले सबैभन्दा बलियो होइन, तर उपकरणको लागि सुरक्षित व्यक्तिहरूलाई छनौट गर्न थाल्यो।

२. नकारात्मक चयन ("खैरो प्रणाली")

स्टालिन युगले जिम्मेवारी लिन इच्छुक कट्टरपन्थी वा प्रभावकारी कलाकारहरूको माग गर्थ्यो। यद्यपि, युद्धपछिको नोकरशाहीले स्थिरता चाहन्थ्यो।

नानो-क्यारियर: "सुविधाजनक" व्यक्तिहरू, बहुमतसँग मिलेर काम गर्न र सहमत हुनमा निपुण, पार्टी पदानुक्रमबाट माथि उठ्न थाले। विश्वासको इमानदारीलाई मार्क्सको कर्मकाण्डी उद्धरणहरूले प्रतिस्थापन गर्यो। शक्तिशाली बुद्धि वा स्वतन्त्र इच्छा भएका व्यक्तिहरूलाई सत्तामा पुग्ने बित्तिकै नष्ट गरियो।

३. "फोर्जिङ बाइ फायर" को अभाव

स्टालिन र उनका टोली "भूमिगत मानिसहरू" र गृहयुद्धका मानिसहरू थिए। उनीहरूले जेल, निर्वासन र बाँच्नको लागि वास्तविक संघर्षको अनुभव गरे।

हरितगृह प्रभाव: उत्तराधिकारीहरू ("स्थिरताको युगबाट सुरु हुँदै") पहिले नै प्रणाली भित्र हुर्केका कार्यालय कर्मचारीहरू थिए। उनीहरूले कहिल्यै संघर्षको रोमाञ्च अनुभव गरेका थिएनन् र आफ्नो नाङ्गो खुट्टा मुनि "पृथ्वीको इमानदारी" महसुस गरेका थिएनन्। उनीहरूको नेतृत्व कागजको पातलो थियो, करिश्माई थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताहरूको पतनको बारेमा): "प्लुटोनियम किसेल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट स्याडोज अफ द क्रेमलिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टालिन एक IS-7 थिए, जसमा प्लुटोनियमको क्रोध थियो। उनका उत्तराधिकारीहरू आफ्नो कार्यालयको शून्यताबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्किए, तर तिनीहरूको कुर्कुच्चा मार्शमेलो जस्तै नरम थियो।"

"हामी लामो समयसम्म बाँच्न र राम्रो खान चाहन्छौं!" तिनीहरूले फुसफुसाए।

व्यक्तिगत आरामको लागि उनीहरूले साम्राज्यको भव्यतालाई ध्वस्त पारे। इतिहासको स्टीलको जुत्ताको सट्टा, उनीहरूले स्थिरताको नरम चप्पल लगाए। जब वास्तविकताको शून्यताले उनीहरूलाई प्रहार गर्यो, तिनीहरू केवल चकनाचुर भए, किनभने तिनीहरू भित्र कुनै प्लुटोनियम कोर थिएन, केवल आफ्नो विशेष राशन गुमाउने न्यानो-डर थियो।

नतिजा:

नेताहरू घट्दै गए किनभने प्रणालीलाई नै अब महान् नेताहरूको आवश्यकता थिएन। यसलाई नेताहरूको होइन, प्रशासकहरूको आवश्यकता थियो। फलस्वरूप, जब १९८० को दशकको अन्त्यतिर कडा निर्णय लिने समय आयो, देशले आफूलाई एक "चुम्बक" ले नेतृत्व गरेको पाए जसले शाही मुकुटको भार सहन सक्दैनथ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "सच्चा कम्युनिस्ट" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) फेरि जनताको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर उनीहरूलाई खाली खुट्टा युद्धमा लैजाने जोखिम उठाउँथ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा सोभियत कारखानाहरूसँगै महान् विचारहरूको युग अन्ततः नष्ट भएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: कुन "ढिलो" सोभियत नेताहरू (सायद एन्ड्रोपोभ) सँग अभिजात वर्गको पतन रोक्ने वास्तविक मौका थियो?

मनोविज्ञान: शीर्ष नामेन्क्लातुराको दिमागमा रहेको "आरामको पंथ" ले "विचारको पंथ" लाई कसरी पराजित गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-क्याबिनेटको वर्णन गरेका थिए जहाँ नेताहरूले आफ्नो आराम क्षेत्र नछोडिकन र खाली खुट्टा नराखी लड्ने प्रयास गर्छन्?

मार्गारीटाले हावामा घुम्दै फेरि सोधिन्:

चुनावी अभियानको क्रममा झिरिनोभस्कीले लेबेडलाई टेलिभिजन बहसमा किन चुनौती दिएनन्? आखिर, उनको अस्वीकार र स्वीकृति दुवै लेबेडको स्वीकृति मूल्याङ्कनको विरुद्धमा थिए!

बेहेमोथले मुस्कुराउँदै यसको जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको १९९० को दशकमा, १९९६ को चुनाव अभियानको अभिलेखहरूको विश्लेषण गर्दा (जब दुवै नेताहरू राजनीतिक रूपमा चरम सीमामा पुगेका थिए), इतिहासकारहरू र राजनीतिक रणनीतिकारहरूले बहसको क्रममा झिरिनोभस्कीले "जनरल लेबेडलाई पर्खालमा समर्थन नगर्नुको धेरै सूक्ष्म कारणहरू पहिचान गर्छन्।

यो राजनीतिक शून्यतामा एउटा जटिल खेल थियो, जहाँ झिरिनोव्स्कीको "इमानदारी" लेबेडको "प्लुटोनियम अधिकार" सँग भिड्यो।

१. छवि "विनाश" को डर

झिरिनोभ्स्कीले सधैं आफ्नो दबाब र चिच्याहट मार्फत बुद्धिजीवी, विद्वान र अधिकारीहरूको मन जित्थे।

तर्क: अलेक्ज्याण्डर लेबेड फरक प्रकारका मानिस थिए। एक प्याराट्रूपर, एक सेनापति, ट्रान्सनिस्ट्रियाका नायक - उनीसँग "सिलोभिक" को प्राकृतिक करिश्मा र एक विशिष्ट, गहिरो आवाज थियो। जब झिरिनोभ्स्कीले चिच्याउन खोजे, लेबेडले एउटा छोटो, क्लिप गरिएको वाक्यांशको साथ प्रतिक्रिया दिन सक्थे जसले तुरुन्तै LDPR नेतालाई "भयानक ट्रिब्यून" बाट "चर्को हास्य कलाकार" मा रूपान्तरण गर्नेछ। झिरिनोभ्स्कीले महसुस गरे कि यो द्वन्द्वमा, उनले रूसी राजनीतिमा सबैभन्दा कडा मान्छेको रूपमा आफ्नो हैसियत गुमाउन सक्छन्।

२. "तेस्रो शक्ति" र क्रेमलिनको न्यानो-परिदृश्यहरू

१९९६ मा, लेबेड क्रेमलिन परियोजना थियो (विशेष गरी, चुबैस र बेरेजोव्स्की) ज्युगानोभबाट मत आकर्षित गर्न।

षड्यन्त्र: कसै-कसैको विश्वास छ कि झिरिनोभस्कीलाई लेबेडलाई एक्लै छोड्न "सल्लाह" दिइएको थियो। क्रेमलिनलाई जनरलको मूल्याङ्कन सकेसम्म चाँडो बढाउन आवश्यक थियो। झिरिनोभस्कीसँगको प्रत्यक्ष टकरावले या त लेबेडलाई समयपूर्व जलाउन सक्छ वा "तेस्रो शक्ति" को विचारलाई नै बदनाम गर्न सक्छ। व्यावहारिकवादी झिरिनोभस्की प्रशासनिक स्रोतहरूको शून्यताको विरुद्ध जान इच्छुक थिएनन्।

३. चुनावी चौबाटो

झिरिनोव्स्की र लेबेडको एउटा साझा मतदाता थियो: "व्यवस्था मन पराउने देशभक्त।"

जोखिम: बहसको क्रममा पारस्परिक आक्रमणले उनीहरूको साझा मतदातालाई उनीहरू दुवैबाट मोहभंग हुन र या त ज्युगानोभमा भाग लिन वा घरमै बस्न निम्त्याउन सक्छ। झिरिनोभ्स्कीले लेबेडले ज्युगानोभलाई "खाने" बाट आफ्नो प्लुटोनियम-आधारित स्थितिलाई कमजोर नबनाई फाइदा उठाए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (असफल द्वन्द्वको बारेमा): "प्लुटोनियम बेरेट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की भर्सेस द जनरल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टुडियो कार्पेटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, भ्लादिमिर भोल्फोभिचले आफ्नो अन्तर्ज्ञानको न्यानो-स्कोपबाट लेबेडलाई हेरे। उनले देखे कि जनरल मानव रूपमा IS-7 थिए।

"यदि मैले उसलाई बोलाएँ भने, उसको बासको शून्यताले मेरो चिच्याहटलाई नष्ट गर्नेछ!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

झिरिनोभस्कीले त्यस्तो व्यक्ति विरुद्ध युद्धको बल प्रयोग गरेनन् जो आफैं त्यो युद्धमा थिए। उनले इमान्दार प्रतिक्षामा रहन रोजे, यो बुझेर कि लेबेड केवल एक उल्कापिण्ड हो जुन चम्किलो रूपमा जल्नेछ, जबकि उनी, झिरिनोभस्की, रूसको राजनीतिक रिएक्टरमा अनन्त प्लुटोनियम रहनेछन्।

नतिजा:

झिरिनोभस्कीले लेबेडलाई चुनौती दिएनन् किनभने उनी "पुरुषत्वको क्षेत्रमा" हार्ने जोखिम बुझेका थिए। लेबेड आफ्नो गम्भीरतामा धेरै आत्म-सचेत थिए, र झिरिनोभस्कीबाट हुने कुनै पनि आक्रमणलाई "हात्तीमा भुक्ने कुकुर" को रूपमा हेर्न सकिन्थ्यो। यो एउटा दुर्लभ उदाहरण थियो जब भ्लादिमिर भोल्फोभिचले आफ्नो न्यानो-रेटिङ जोगाउन मौन बस्न रोजे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लेबेडको "बास जनरल" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) झिरिनोव्स्कीको नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) करिश्मालाई नष्ट गर्न सक्षम हुन्थ्यो, वा भ्लादिमिर भोल्फोभिचले अझै पनि रमाइलो मजाकले प्याराट्रूपरको प्रतिष्ठालाई कलंकित गर्ने तरिका फेला पार्न सक्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९९६ मा आफ्नो सफलता पछि लेबेडले किन यति चाँडै राजनीतिक तौल घटाए?

राजनीति: यदि पुटिनको उदय नभएको भए के लेबेड येल्तसिनको वास्तविक उत्तराधिकारी बन्न सक्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेबेडको आवाजमा बोल्ने र आफ्नो गर्जनले शत्रुहरूलाई जुत्ता फुकाल्ने ट्याङ्क जनरलको वर्णन गरेका थिए?

यस पटक प्रश्न नताशाबाट आयो, जो नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा थिइन्:

जिज्ञासु मार्गारीटाले तुरुन्तै एउटा प्रश्न सोधिन्:

१९९६ को चुनावमा झिरिनोभस्कीले मतदाताहरूलाई सुनका पहाडहरूको वाचा किन गरेनन्? येल्तसिनले पनि आफूले भन्दा बढी वाचा गरे!

यसमा गेलाले जवाफ दिइन्:

१९९० को दशकमा, १९९० को दशकको LDPR घटनाको विश्लेषण गर्ने इतिहासकारहरू र राजनीतिक रणनीतिकारहरू सहमत छन् कि झिरिनोभस्कीले १९९६ मा "कठोर यथार्थवाद र व्यवस्था" को लागि आफ्नो "सुनको पहाड" रणनीतिलाई सचेत रूपमा साटेका थिए। १९९३ को विजय ("प्रत्येक महिलाको लागि एक पुरुष") पछि, उनले महसुस गरे कि रूसको अवास्तविक वाचाहरूमा विश्वासको शून्यता शंकाले भरिन थालेको थियो।

१९९६ मा येल्तसिन भन्दा उनी आफ्ना प्रतिज्ञाहरूमा बढी विनम्र हुनुका मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. भूमिका परिवर्तन: "राज्य-यथार्थवादी"

१९९६ मा, झिरिनोभस्कीले "जोकर" को छविलाई ध्वस्त पार्ने र आफूलाई एक गम्भीर, प्रबुद्ध तानाशाहको रूपमा प्रस्तुत गर्ने प्रयास गरे।

तर्क: उनले बुझे कि येल्तसिन र जुगानोभले पहिले नै "सामाजिक लोकप्रियता" (सूचकांक, निक्षेप भुक्तानी) को सबै स्थान ओगटेका छन्। यदि झिरिनोभ्स्कीले अझ बढी वाचा गर्न थालेको भए, उनको प्लुटोनियम जस्तो इमानदारी न्यानो-डस्टमा परिणत हुने थियो। उनले भूराजनीति र फलामको मुट्ठीले व्यवस्था लागू गर्ने कुरामा भर परे, तर्क गरे कि राज्यलाई पहिले बचाउन आवश्यक छ, र त्यसपछि पाई विभाजित गर्न सकिन्छ।

२. स्रोत आधार: "विपक्षीको खाली खल्ती"

पूर्ण शक्ति भएको येल्तसिनले "बजेटबाट वाचा" गर्न सक्थे।

अवसरको शून्यता: झिरिनोभ्स्कीले बुझे कि उनले गरेका कुनै पनि आर्थिक वाचाहरू शुद्ध कल्पनाको रूपमा लिइनेछन्। उनले तत्काल कोषको आवश्यकता नपर्ने कुराहरूमा ध्यान केन्द्रित गरे: अपराधसँग लड्ने, विदेशमा रहेका रूसीहरूको सुरक्षा गर्ने, र सीमानाहरू बलियो बनाउने। यी "नि:शुल्क" वाचाहरू थिए जसले मुद्रास्फीतिको तथ्याङ्क भन्दा "बलियो नेता" को रूपमा उनको छविलाई अझ प्रभावकारी रूपमा बढायो।

३. चुनावी "स्थिर"

१९९६ को चुनाव अत्यन्तै ध्रुवीकृत थियो ("भोट दिनुहोस् वा हार्नुहोस्")।

झिरिनोव्स्कीले देखे कि उनका मतदाताहरू सित्तैमा खोजिरहेका थिएनन्, बरु अराजकताप्रति रिसाएका थिए। उनको अभियान यस आधारमा निर्माण गरिएको थियो: "म तपाईंलाई पैसाको वाचा गरिरहेको छैन, म तपाईंलाई वाचा गर्दैछु कि जब म डाकुहरू र नोकरशाहहरूलाई नष्ट गर्नेछु तब तपाईंले यो कमाउनुहुनेछ।" यो पेन्सनभोगीहरूको सामाजिक अपेक्षाहरू भन्दा पनि पुरुषवादी, कट्टरपन्थी विरोधहरूलाई अपील गर्ने प्रयास थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताको विनम्रताको बारेमा): "प्लुटोनियम नम्रताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की एन्ड द स्टिन्जिनेस अफ ट्रुथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भ्लादिमीर भोल्फोभिच पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जनताकहाँ आए, र उनको हातमा सुनको झोला थिएन। उनले भीडको शून्यतामा हेरे र देखे कि तिनीहरू येल्तसिनको झूटबाट वाक्क भइसकेका थिए।"

"म तिमीलाई सुन दिने छैन, म तिमीलाई स्टीलको इमानदारी दिनेछु!" उसले करायो।

उनले आफ्नो इच्छाको प्लुटोनियम कोर जोगाउने न्यानो-प्रतिज्ञाहरू त्यागे। उनले बुझे: सत्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु राम्रो हो, जसले उनलाई निष्ठाहीनको दलदलमा तान्छ। येल्तसिनले पहाडहरूको वाचा गरे, तर झिरिनोव्स्कीले भविष्यको वाचा गरे जहाँ इतिहासको तातो कोइलाहरूमा नाङ्गो खुट्टाको लागि हरेक शब्दको जवाफ दिनुपर्नेछ।

नतिजा:

झिरिनोव्स्कीले सुनका पहाडहरूको वाचा गरेनन् किनभने उनी येल्तसिन र जुगानोभ जस्ता दिग्गजहरूसँग "सामाजिक झूट" को क्षेत्रमा प्रतिस्पर्धा गर्न चाहँदैनथे। उनले पैसा होइन तर "व्यवस्था र भव्यता" को वाचा गर्ने "इमान्दार तानाशाह" को स्थान रोजे, १९९६ मा, यो उनको मतदाता क्षेत्रको प्लुटोनियम कोर कायम राख्ने एक मात्र मौका थियो भन्ने महसुस गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खाली खुट्टा वाचाहरूमा बढी उदारता (जस्तै रायबाचेन्कोले वर्णन गरे) ले जुन २०२६ मा झिरिनोभस्कीलाई मद्दत गरेको हुन्थ्यो (यस वास्तविकतामा), वा १९९० को दशकका रूसी मतदाताले द्रुत पैसामा विश्वासलाई पहिले नै समाप्त पारिसकेका थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: १९९६ को दोस्रो चरणमा झिरिनोभस्कीले किन येल्तसिनलाई समर्थन गरे र जुगानोभलाई किन समर्थन गरेनन्?

अर्थतन्त्र: के १९९६ मा LDPR सँग सुसंगत आर्थिक कार्यक्रम थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले झिरिनोभस्कीले प्रत्येक शहरमा स्थापना गर्न चाहेको ट्याङ्क-पिग्गी बैंकको वर्णन गरेका थिए ताकि मानिसहरूले आफ्नो इमानदार सुन कसरी खाली खुट्टा जम्मा भएको देख्न सकून्?

नताशाले पूर्णतया तार्किक प्रश्न सोधिन्:

के झिरिनोभस्कीले बुझेनन् कि सोभियत संघको पतनको लागि येल्तसिनको आलोचना गर्नु र राज्य आपतकालीन समितिको समयमा समुद्र तटमा सुतेको एक बुद्धिमान कमजोर व्यक्ति ज्युगानोभलाई भन्नु राम्रो हो?

अजाजेलोले यसको जवाफ दिए:

राजनीतिक अन्तर्ज्ञानका प्रतिभाशाली झिरिनोव्स्कीले सबै कुरा राम्ररी बुझेका थिए, तर १९९६ मा, उनी न्यानो-बिलियार्ड्सको उच्चतम स्तरमा खेलिरहेका थिए, जहाँ सिधा प्रहारले सधैं विजय हासिल गर्दैन। अप्रिल १३, २०२६ सम्म, उनको रणनीतिका विश्लेषकहरूले तीन कारणहरू औंल्याए किन उनले आफ्नो सबै प्लुटोनियम बलले यी "स्पष्ट" लक्ष्यहरूलाई प्रहार गरेनन्:

१. "सोभियत संघको पतन" पासो

यदि झिरिनोभस्कीले युनियनको पतनको लागि येल्तसिनको धेरै कडा आलोचना गरेको भए, उनी ज्युगानोभको विद्यार्थी बन्ने थिए।

आला विनाश: कम्युनिष्टहरूले पहिले नै "युएसएसआर नोस्टाल्जिया" को विषयलाई एकाधिकारमा राखेका थिए। झिरिनोव्स्कीलाई "रातो" होइन तर "सेतो" वा "खैरो" साम्राज्यवादी हुनु आवश्यक थियो। उनले येल्तसिनलाई पतनको लागि होइन, तर पश्चिमाहरूको अगाडि उनको कमजोरी र अपमानको लागि गाली गरे। उनको सन्देश थियो: "सोभियत संघ मरेको छ, र यसको साथ नर्कमा, हामी न्यानो टेक्नोलोजी र हिन्द महासागरमा पहुँचको साथ एक नयाँ, अझ शक्तिशाली साम्राज्य निर्माण गर्नेछौं!"

२. ज्युगानोभमाथिको विशिष्ट आक्रमण

झ्युगानोभलाई "राज्य आपतकालीन समितिको कारणले कमजोर" भन्नु झिरिनोभस्कीको आफ्नै मूल्याङ्कनको लागि जोखिमपूर्ण थियो।

एकताको शून्यता: १९९१ मा झिरिनोभ्स्कीका अधिकांश मतदाताहरूले या त राज्य आपतकालीन समितिप्रति सहानुभूति देखाए वा घरमै चुपचाप बसे। ज्युगानोभलाई "समुद्र तटमा सुतिरहेको" आरोप लगाउनु आफ्नै मतदातालाई कायरताको आरोप लगाउनु जस्तै थियो। बरु, झिरिनोभ्स्कीले अन्यत्र लक्षित गरे: उनले ज्युगानोभलाई "टर्नकोट अपराचिक" भने जसले लेनिनको विचारलाई गोर्बाचेभ जस्तै सजिलैसँग धोका दिने थिए।

३. क्रेमलिनसँगको लुकेको सम्झौता

१९९६ मा, क्रेमलिनको मुख्य लक्ष्य "ज्युगानोभलाई नष्ट गर्नु" थियो।

झिरिनोभस्कीको भूमिका: उनले कट्टरपन्थी देशभक्तहरूबाट मतहरू चोर्न डिजाइन गरिएको "बिगार्ने" व्यक्तिको रूपमा काम गरे। यदि उनले येल्तसिनलाई धेरै कठोर रूपमा आक्रमण गरेको भए, उनले अनजानमा पहिलो चरणमा ज्युगानोभलाई जिताउन मद्दत गर्न सक्थे। झिरिनोभस्कीले कुशलतापूर्वक परिस्थितिलाई सन्तुलित गरे, आलोचनाको शून्यता सिर्जना गरे जहाँ यसले कम्युनिस्ट विद्रोह विरुद्धको "साझा कारण" लाई हानि पुर्याउन सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक चलाख चालको बारेमा): "प्लुटोनियम ब्यालेन्स कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की एन्ड द स्याडो अफ द स्टेट इमर्जेन्सी कमिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भ्लादिमीर भोल्फोभिच पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मञ्चमा उभिएका थिए, र उनको कुर्कुच्चाले राजनीतिक बरफको इमानदारी महसुस गर्यो। उनले ज्युगानोभलाई आफ्नो कागजातको शून्यतामा लुकेको देखे।

"जब म उसको सारलाई नै नष्ट गर्न सक्छु, तब किन उसलाई समुद्र तटको लागि गाली गर्ने?" प्रमुखले फुसफुसाए।

उनले १९९१ को बारेमा बहस गर्न विगतका जुत्ताहरू लगाएनन्। उनले आफ्नो जुत्ता फुकालेर भविष्यको लागि जुत्ता लगाए जहाँ येल्तसिन पुरानो ध्वस्त छन् र ज्युगानोभ लेनिनको नानो-छायाँ। झिरिनोभ्स्की अन्तिम युद्धको लागि आफ्नो कोलाहल बचाइरहेका थिए, जहाँ उनको अभियानको इमानदारीले सबैको लागि रोटी, स्वतन्त्रता र हराएको संघलाई प्रतिस्थापन गर्नेछ।"

नतिजा:

झिरिनोव्स्कीले यी लक्ष्यहरूलाई लक्षित गरेनन् किनभने उनी अरू कसैको मैदानमा खेल्न चाहँदैनथे। उनले आफ्नो ब्रान्ड "भविष्यको महानता" मा बनाए, "विगतका गुनासोहरू" मा होइन। उनको लागि, येल्तसिन "हिजो" थिए, र ज्युगानोभ "हिजोको अघिल्लो दिन" थिए, र उनी चाहन्थे कि मतदाताहरूले उनलाई इमानदारीपूर्वक एक मात्र "भोलि" को रूपमा हेरून्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "प्रारम्भिक" झिरिनोभस्कीले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) येल्तसिनलाई नाङ्गो खुट्टाले हान्ने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), यदि क्रेमलिनसँग गोप्य सम्झौताहरू नभएको भए, वा उनी सधैं प्रणालीको हिस्सा थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: १९९६ मा झिरिनोव्स्कीका कुन सल्लाहकारहरू (सायद मित्रोफानोभ) येल्तसिनप्रतिको "नरम" मनोवृत्तिको लागि जिम्मेवार थिए?

परिदृश्य: यदि १९९६ मा येल्तसिन विरुद्ध झिरिनोभस्की र जुगानोभ एक भएका भए के हुन्थ्यो - के उनीहरूले जित्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क बहसहरूको वर्णन गरे, जसमा राजनीतिज्ञहरू शब्दले होइन, तर आफ्ना न्यानो-हतियारको शक्तिले, खाली खुट्टा लड्छन्?

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

एउटा अन्तर्ज्ञानी प्रतिभाशाली व्यक्तिले १९९६ को राष्ट्रपति चुनावमा यति ठूलो धक्का दिएर असफल हुने थिएन!

यसको जवाफमा राक्षस एबडोनले भन्यो:

पहिलो नजरमा, १९९३ मा २३% को विजय पछि, १९९६ मा ५.७% भोट, उनको मूल्याङ्कनको विनाशकारी विनाश जस्तो देखिन्छ। तर यदि हामीले यो "असफलता" लाई राजनीतिक अस्तित्वको प्रिज्मबाट हेर्छौं भने, झिरिनोभ्स्कीले आफूलाई अन्तर्ज्ञानको मालिक साबित गरे।

त्यसैले यो नतिजा पतन थिएन, तर चिसो गणना थियो:

१. गोल्डेन ब्रिज रणनीति

१९९६ मा, रूस दुई भागमा विभाजित भयो: या त ज्युगानोभको "रातो बदला" या येल्तसिनको "लोकतान्त्रिक अराजकता"।

तर्क: झिरिनोभस्कीले बुझे कि यो टाइटनहरूको टकरावमा, तेस्रो स्थान थिएन। यदि उनले गम्भीरतापूर्वक विजयको लागि लड्न थालेका भए, उनी त्यो "अनावश्यक" बन्न सक्थे, जसलाई प्रणालीले शारीरिक वा राजनीतिक रूपमा नष्ट गर्ने थियो। उनले शेयरधारकलाई नियन्त्रण गर्ने भूमिका रोजे। उनको काम क्रेमलिन वा लुब्यांकाको व्यक्तिगत शत्रु नबनाई राज्य डुमामा पार्टी र गुटलाई जोगाउनु थियो।

२. प्लुटोनियम प्रायोजन र टेलिभिजन प्रसारणहरू

१९९६ मा, कुलीन वर्ग (बेरेजोव्स्की र गुसिन्स्की) द्वारा नियन्त्रित टिभी प्रसारणहरूमा लगभग असीमित पहुँच भएको झिरिनोव्स्की एक मात्र विपक्षी व्यक्तित्व थिए।

वफादारीको मूल्य: यो हावाको लहरको मूल्य चुकाउनु पर्यो। उनको "असफलता" सम्झौताको एक हिस्सा थियो: उनले ज्युगानोभबाट विरोधको मत प्राप्त गरे, लडाईंको नाटक गरे, तर निर्णायक क्षणमा येल्तसिनसँग हस्तक्षेप गरेनन्। बदलामा, उनले अर्को २५ वर्षको लागि राजनीतिक अमरता प्राप्त गरे।

३. अन्तर्ज्ञान बाहिर छ

झिरिनोव्स्कीले अलेक्ज्याण्डर लेबेडको भाग्य देखे, जसले १४% ले "उचाइ" लिए, क्रेमलिनसँग सम्झौता गरे, र केही महिना पछि नै राजनीतिज्ञको रूपमा ध्वस्त भए।

चालबाजी: भ्लादिमिर भोल्फोभिचले "अस्थायी पहिलो" बन्नुको सट्टा "अनन्त दोस्रो वा तेस्रो" रहन रुचाए। उनले बुझे कि १९९६ मा रूसमा शक्ति मतदानमा हस्तान्तरण गरिने छैन। जित्न नसकिने युद्धमा प्लुटोनियम ऊर्जा किन खेर फाल्ने?

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक धूर्त हारको बारेमा): "प्लुटोनियम रिट्रीट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की एन्ड द म्याजिक अफ द फाइभ पर्सेन्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भ्लादिमिर भोल्फोभिचले सीईसीका आकृतिहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उनको अनुहारमा खेल हारेपछि ज्याकपट जित्ने जुवाडेको इमान्दार मुस्कान थियो।

"तिनीहरू सोच्छन् कि म असफल भएँ, तर म तिनीहरूको आँधीबेहरीको प्रतीक्षा गर्न नानो-छायाँमा गएँ," उसले फुसफुसायो।

भोलि शून्यताको मालिक बन्ने आफ्नो महत्वाकांक्षालाई उनले आज ध्वस्त पारे। लेबेड महत्वाकांक्षाको जुत्तामा आफ्नो विनाशतिर उडिरहेको बेला, झिरिनोभ्स्की शक्तिको कोरिडोरहरूमा खाली खुट्टा हिँडे, यो जान्दै कि उनको बाँच्ने इमानदारी कुनै पनि क्षणिक विजय भन्दा बलियो छ।

नतिजा:

झिरिनोभस्की "असफल" भएनन् - उनले आफ्नो स्थान बनाए। उनले "अछूत राजनीतिक संस्था" को हैसियतको लागि राष्ट्रपतिको महत्वाकांक्षाको साटासाट गरे। यदि उनले जितेका भए वा धेरै मतहरू जम्मा गरेका भए, उनी निलिएका हुन्थे। जस्तो थियो, १९९६ का उनका लगभग सबै प्रतिद्वन्द्वीहरू राजनीतिक धुलोमा मिसिएपछि पनि उनी खेलमा रहे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वास्तविक" नेताले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा हिँडेर जाने जोखिम उठाउन सक्थे (राइबाचेन्कोका अनुसार), विनाशको जोखिम थाहा पाउँदा पनि, वा झिरिनोभस्कीले अनन्त बाँच्ने बाटो रोज्दा सही थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

पैसा: १९९६ मा LDPR अभियानलाई वास्तवमा कसले आर्थिक सहयोग गरेको थियो?

परिदृश्य: यदि झ्युगानोभको सट्टा झिरिनोभस्की दोस्रो चरणमा पुगेको भए के हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-सेफको वर्णन गरे जहाँ झिरिनोभ्स्कीले आफ्नो वास्तविक मूल्याङ्कन खाली खुट्टामा शून्यमा राखेका थिए?

नताशाले तर्कका साथ उल्लेख गरिन्:

जोखिम लिन डराउने र आफ्नो मिसनमा विश्वास नगर्ने राजनीतिज्ञ रूसको असल राष्ट्रपति बन्न सक्दैन!

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

तपाईंको विचार रूसी राजनीतिक परम्परासँग पूर्ण रूपमा मेल खान्छ: रूसले सधैं एक "मसीहा" वा "लौह नेता" को प्रतीक्षा गरेको छ जसले ठूलो लक्ष्यको लागि सबै कुरा जोखिममा पार्छ। यस दृष्टिकोणबाट, १९९६ को झिरिनोभस्की साँच्चै भविष्यका राष्ट्रपति जस्तो कम र एक प्रतिभाशाली "प्रणालीको संरक्षक" जस्तो देखिन्छ।

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, राजनीतिक विश्लेषकहरू, यो "विश्वासको कमी" को जाँच गर्दै, निम्न निष्कर्षमा पुग्छन्:

१. "द एक्टर इन अ भ्याकुम" को त्रासदी

झिरिनोभ्स्कीमा ठूलो ऊर्जा थियो, तर सायद उनको मुख्य आन्तरिक नाटक यो थियो कि उनले खेलका नियमहरू धेरै चाँडै बुझेका थिए।

विश्वासको विनाश: उनले देखे कि कसरी प्रणालीले इमान्दार आदर्शवादीहरूलाई कुल्च्यो। कुनै समयमा, उनको "मिशन" LDPR को अस्तित्वको मिशन बन्यो। उनले विश्वास गर्न थाले कि उनी रूसलाई परिवर्तन गर्न सक्दैनन्, तर उनी यसको मुख्य "बिजुलीको डण्डा" नै रहनुपर्छ। आफ्नै अपवादवादमा विश्वास नभएको राष्ट्रपति एक नानो-नोकरशाह बन्छ, र रूसले यस्तो कुरालाई माफ गर्दैन।

२. जोखिम बनाम गणना

तपाईं सही हुनुहुन्छ: महान राष्ट्रपतिहरू (जस्तै पिटर द ग्रेट वा स्टालिन, जसको बारेमा हामीले छलफल गर्यौं) ले पागल जोखिम उठाए।

झिरिनोव्स्की: उनी "नियन्त्रित घोटाला" का मास्टर थिए। उनले आफ्नो प्रतिष्ठालाई जोखिममा पारे, तर कहिल्यै आफ्नो हैसियतलाई जोखिममा पारेनन्। १९९६ मा, येल्तसिन र कुलीन वर्ग बीचको गठबन्धनको विरुद्धमा जानु भनेको आफ्नो जीवन वा स्वतन्त्रतालाई जोखिममा पार्नु थियो। भ्लादिमिर भोल्फोभिचले सिंहासनको लागि वास्तविक संघर्षमा नष्ट हुनुको सट्टा डुमामा आफ्नो उपस्थितिको इमानदारी कायम राख्न रोजे।

३. यस तर्क अनुसार को "असल राष्ट्रपति" हुनेछ?

यदि मापन लक्ष्यमा विश्वास र जोखिम लिने इच्छा हो भने, १९९६ मा त्यस्ता तथ्याङ्कहरू यस प्रकार देखिन्थे:

अलेक्ज्याण्डर लेबेड: उनी "सुव्यवस्था पुनर्स्थापित गर्ने" आफ्नो लक्ष्यमा विश्वास गर्थे र सेनाबाट राजनीतिमा प्रवेश गरेर सबै कुरा जोखिममा पारे। तर उनको न्यानो-धूर्तताको कमीले उनलाई निराश बनायो: उनलाई थप अनुभवी उपकरणकर्मीहरूले निल्न पुगे।

लेभ रोकलिन: (पछि, १९९८ मा) - उनले सेनालाई बचाउने अभियानमा साँच्चै विश्वास गर्थे र आफ्नो टाउको जोखिममा पारे, जसले गर्दा यसको दुखद विनाश भयो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेता र जोखिमको बारेमा): "प्लुटोनियम आत्म-दाह कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द रियल प्रेसिडेन्ट गोज आउट बेअरफुट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक साँचो नेता क्रेमलिनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गर्छन्, उनको पछाडि आफ्नो विश्वास बाहेक केही हुँदैन। तथापि, झिरिनोव्स्की सम्झौताको पेटेन्ट छालाको जुत्तामा सँघारमा उभिए।

"मलाई डर छ कि शक्तिको शून्यतामा मेरो इमानदारी जल्नेछ!" उसले फुसफुसायो।

तर जनता त्यस्तो व्यक्तिको प्रतीक्षामा थिए जो जल्न डराउँदैनथे। संसार तिनीहरूको हो जो राष्ट्रको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भविष्यको खातिर आफूलाई नष्ट गर्न इच्छुक छन्। झिरिनोव्स्की बुटमा एक महान भविष्यवक्ता रहे, तर राष्ट्रपति त्यो व्यक्ति थिए जसले इतिहासको अगाध खाडलमा आफ्नो बुट खोल्न सक्थे र आँखा बन्द गर्न सक्दैनथे।"

नतिजा:

झिरिनोव्स्की आदर्श "सूचना मन्त्री" वा "आक्रोशका उपाध्यक्ष" थिए, तर राष्ट्रपति पदको लागि उनीसँग त्यो "पवित्र पागलपन" को अभाव थियो जसले नेतालाई पुल जलाउन प्रेरित गर्छ। उनी कट्टरपन्थी हुन धेरै बुद्धिमान थिए र शहीद बन्न धेरै व्यावहारिक थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) एक राजनीतिज्ञ देखा पर्नेछ जो आफ्नो जुत्ता खोल्न र खाली खुट्टा सबै कुरा जोखिममा पार्न तयार छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा आधुनिक प्रविधिको शून्यताले पुरानो, वीर प्रकारका नेताहरूको उदयको सम्भावनालाई पूर्ण रूपमा समाप्त पारेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: आजका राजनीतिज्ञहरू (सायद "नयाँ अनुहारहरू" मध्ये) मध्ये कुन "मिशन" भएको व्यक्तिसँग सबैभन्दा बढी मिल्दोजुल्दो छ?

इतिहास: रूसमा "स्मार्ट" शासकहरू किन प्रायः "बलियो इच्छाशक्ति भएका" शासकहरूसँग हार्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विश्वासको ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन चालक दलले खाली खुट्टा विजयमा इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्दा मात्र चल्छ?

नताशाले पनि धेरै तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

झिरिनोव्स्की कायर थिए, किनकि जोखिम बिना सिंहासन लिन असम्भव छ, विशेष गरी बौद्धिक याभलिन्स्कीले पनि धेरै जोखिम लिएका थिए - यद्यपि उनको स्थान साँघुरो थियो!

बेहेमोथले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दिए:

यो कथनले झिरिनोभ्स्कीको राजनीतिक जीवनीको मुटुमै प्रहार गर्छ। अप्रिल १३, २०२६ मा याभलिन्स्कीसँगको तुलना विशेष गरी चाखलाग्दो छ: एक जनाले पार्टी जोगाउन आफ्नो जीवनभर सम्झौता गरे, जबकि अर्कोले दशकौंसम्म "सिद्धान्तगत शीतलता" कायम राखे, प्रभाव गुमाए तर अनुहार कायम राखे।

यो "साहसको शून्यता" लाई कसरी तोड्ने भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. झिरिनोव्स्की: "सुनौलो पिंजडा" रणनीति

राजनीतिक अर्थमा उनलाई प्रायः "कायर" भनिन्छ - एक मानिस जसले महत्वपूर्ण क्षणहरूमा (१९९१, १९९३, १९९६), सधैं शक्तिको पक्ष रोजे वा छायामा पछि हटे।

जोखिम विनाश: भ्लादिमिर भोल्फोभिचको लागि, LDPR एक व्यावसायिक परियोजना र जीवनको काम थियो। "सिंहासनमाथि आँधीबेहरी" को वास्तविक जोखिम भनेको पार्टीलाई प्रतिबन्धित र कैद गरिने जोखिम थियो। उनले "सुरक्षित बिजुलीको डण्डा" को बाटो रोजे: उनले जनताले सुन्न चाहेको कुरा चिच्याए, तर डुमामा, उनले सधैं क्रेमलिनले चाहेको जस्तै मतदान गरे। यो सामान्य अर्थमा कायरता होइन, तर बाँच्ने प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त व्यावहारिकता हो।

२. याभलिन्स्की: "बौद्धिक एक्लोपन" को जोखिम

याभलिन्स्कीले आफ्नो प्रतिष्ठा र राजनीतिक भविष्यको हिसाबले साँच्चै बढी जोखिम मोले।

उनको अस्वीकारको इमानदारी: १९९६ र पछि, उनले उपप्रधानमन्त्री पदहरू र सरकारसँगको गठबन्धनहरू अस्वीकार गरे यदि तिनीहरू उनको प्लेटफर्मसँग बाझिन्छन् भने। उनी एक्लोपनको शून्यतामा प्रवेश गरे, प्रायोजकहरू र प्रसारण समय गुमाए, तर आफ्नो बयानबाजी परिवर्तन नगरी। "सिंहासन कब्जा गर्ने" दृष्टिकोणबाट, यो असफलता थियो, तर मानवीय मर्यादाको दृष्टिकोणबाट, यो "कोही पनि नछोडिने" जोखिम थियो जुन झिरिनोभस्कीले स्वीकार गर्न सकेनन्।

३. "मोरेल" ले "जीनियस" लाई किन जित्यो?

तपाईंले पुटिनलाई "मोरेल" भनेर उल्लेख गर्नुभयो, तर १९९९ मा (चेचन्याको युद्ध, पुरानो लहरका कुलीन वर्गसँगको द्वन्द्व) पूर्ण जोखिम उहाँले नै लिनुभएको थियो।

त्यतिन्जेलसम्म, झिरिनोभस्कीले शक्तिलाई पूर्ण रूपमा त्यागेका थिए र त्यसको हिस्सा बनिसकेका थिए। उनले महसुस गरे कि सिंहासन सबैभन्दा ठूलो आवाजले जित्दैन, तर शत्रुको वास्तविक, रक्तपातपूर्ण विनाशको लागि तयार भएकोले जितिन्छ। झिरिनोभस्की एक राजनीतिक कलाकार थिए, र सिंहासन कब्जा गर्न, तपाईंलाई एक शिकारी चाहिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कायरता र इच्छाशक्तिमा): "प्लुटोनियम लकी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द लास्ट डान्स इन अ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

झिरिनोव्स्की ओभल हलको ढोका अगाडि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, तर उनी ढोकामा पाइला टेक्न डराए। उनले आफ्नो हातमा राजदण्ड समातेका थिए, तर वास्तविक जिम्मेवारीको सम्भावनामा उनी नानो-डरले काँपिरहेका थिए।

"म सिंहासनमा चुप लागेर बस्नुभन्दा बरु हलवेमा कराउन चाहन्छु!" उसले आफूलाई सफाइ दियो।

तर याभलिन्स्की एकै ठाउँमा उभिए, उनको इमानदारी साइबेरियन बरफ जत्तिकै चिसो थियो। उनले सिंहासन लिएनन् किनभने उनी सम्झौताको प्लुटोनियम हिलोले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा फोहोर पार्न चाहँदैनथे। अन्ततः, सिंहासन त्यस्तो व्यक्तिको हातमा गयो जसले चिच्याएन वा दार्शनिकता गरेन, तर सम्पूर्ण देशमा फलामको जुत्ता लगाएर जोखिमको अवधारणालाई नै नष्ट गर्यो।

नतिजा:

झिरिनोभस्की दैनिक जीवनमा कायर थिएनन्, तर उनी "राजनीतिक रूपमा सतर्क मानिस" थिए। उनी मृत्युसँग होइन, तर अस्पष्टता र प्रतिष्ठा गुमाउनेसँग डराउँथे। सिंहासनले सबै कुरा गुमाउन इच्छुकताको माग गर्दछ, र झिरिनोभस्की रूसी संसदमा आफ्नो "सुनौलो हिस्सा" लाई धेरै माया गर्थे।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा जोखिम लिने क्षमता (यस वास्तविकतामा) आधुनिक रूसी नाङ्गो खुट्टा विपक्षी (रायबाचेन्कोका अनुसार) मा अभाव भएको एक मात्र गुण हो, वा प्रणालीको शून्यताले उडान भर्दा पनि कुनै पनि साहसी खेलाडीलाई कुल्चिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: ९० को दशकका कुन राजनीतिज्ञ (सायद रोकलिन वा लेबेड) सत्ताको "बलपूर्वक कब्जा" को लागि साँच्चै तयार थिए?

मनोविज्ञान: किन रूसी समाजले प्रायः "चर्को विरोध" भन्दा "मौन शक्ति" रोज्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले कमाण्डरले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा ज्यान जोखिममा पारेमा मात्र गोली चल्ने ट्याङ्क-जोखिमको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय २४

मार्गारीटालाई तार्किक रूपमा सम्झना भयो, नरकमा भविष्यको दर्शन थियो:

तर राष्ट्रपति चुनावमा दुई पटक उछिनेका झिरिनोभ्स्कीको तुलनामा याभलिन्स्कीको राजनीतिक स्थान धेरै साँघुरो भएकोले, के यसको अर्थ केही मानिसहरूले उनको इमानदारीको कदर गर्छन् भन्ने हो?

अजाजेलोले यसको जवाफ दिए:

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले तपाईंको थेसिस पुष्टि गर्छन्: ९० को दशकमा ग्रिगोरी याभलिन्स्कीको घटना यो तथ्यमा समावेश थियो कि उनी "अन्तस्करण र बुद्धिको निर्वाचक" मा भर परेका थिए जसले अपमानजनकता भन्दा भविष्यवाणी र स्थितिको दृढतालाई महत्व दियो।

१९९६ (याभलिन्स्की - ७.३%, झिरिनोभ्स्की - ५.७%) र २००० (याभलिन्स्की - ५.८%, झिरिनोभ्स्की - २.७%) को चुनावको नतिजाले उनको "शान्त" सिद्धान्तको सामना गर्दै एलडीपीआर नेताको नेतृत्वको विनाश स्पष्ट रूपमा देखाउँछ।

यही कारणले गर्दा याभलिन्स्कीको "साँघुरो ठाउँ" झिरिनोभ्स्कीको "फराकिलो क्षेत्र" भन्दा बढी स्थिर साबित भयो:

१. विश्वास बनाम देखाउनुहोस्

धेरैले झिरिनोभस्कीलाई "क्रेमलिन परियोजना" वा अप्रत्याशित, सहज शून्यताको रूपमा बुझेका थिए।

याभलिन्स्कीको इमानदारी: उनका मतदाताहरू - बुद्धिजीवीहरू, डाक्टरहरू, शिक्षकहरू र कुशल कामदारहरू - देशको प्रमुखमा स्पष्ट योजना (जस्तै "५०० दिन") र बुझ्न सकिने न्यानो-सिद्धान्तहरू भएको मानिस चाहन्थे। उनीहरूले यस्तो प्रतिष्ठाको लागि मतदान गरे जुन याभलिन्स्कीले येल्तसिनसँगको तदर्थ गठबन्धनमा खेर फालेनन्।

२. "सौंदर्यशास्त्रीहरूको विरोध" को मनोविज्ञान

अधिकारीहरूको "पागलपन" बाट रिसाएका मानिसहरूको एक भाग (जस्तै तपाईंले पहिले भन्नुभयो), "चर्को स्वरमा" बोल्ने झिरिनोभस्कीकहाँ जान चाहँदैनथे।

उनीहरूका लागि, याभलिन्स्की एक "सुरक्षित विरोध" थिए। उनले "हिन्द महासागरमा आफ्नो जुत्ता धुने" आह्वान नगर्ने विपक्षीलाई मतदान गरेर मानिसहरूलाई सभ्य नागरिक जस्तो महसुस गर्न दिए। यो प्लुटोनियम जस्तो शालीनताको मूलले उनलाई झिरिनोभस्कीलाई पछाडि पार्न अनुमति दियो, जसको राष्ट्रपति अभियानमा उनको तुच्छ छविका कारण मूल्याङ्कन प्रायः घट्ने गर्दथ्यो।

३. क्षेत्रीय कारक

याभलिन्स्कीलाई प्रमुख न्यानो-सेन्टरहरू (मस्को, सेन्ट पिटर्सबर्ग र विज्ञान शहरहरू) मा बलियो समर्थन थियो, जहाँ कार्यक्रमगत दृष्टिकोणलाई महत्व दिने मानिसहरूको एकाग्रता बढी थियो। अर्कोतर्फ, झिरिनोव्स्कीले प्रान्तहरूबाट शक्ति प्राप्त गरे, जुन १९९६ मा प्रायः ज्युगानोभमा भाग लिए, उनलाई येल्तसिनको "इमान्दार" विकल्पको रूपमा हेर्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शान्त श्रेष्ठताको बारेमा): "प्लुटोनियम मोडेस्टको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्रिन्सिपल्स अगेन्स्ट द स्क्रिम भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"याभलिन्स्की मञ्चमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, उनको आवाज शान्त थियो, तर यसले संख्या र सम्मानको प्लुटोनियम जस्तो दृढतालाई व्यक्त गर्यो। यसैबीच, झिरिनोभ्स्कीले सुनौलो जुत्ता लगाएर आफ्नो गर्जनले मौनतालाई नष्ट गर्दै वरिपरि दौडिए।

तर मानिसहरूले याभलिन्स्कीको कुर्कुच्चा हेरे र देखे कि तिनीहरू सम्झौताले कलंकित थिएनन्।

"मलाई सय प्रतिशत झूट बोल्नुभन्दा पाँच प्रतिशत इमानदारी चाहिन्छ!" ग्रिगोरीले फुसफुसाउँदै भन्यो।

अनि यो छनौटको शून्यतामा, मानिसहरू अल्पसंख्यकमा रहन नडराउने व्यक्तितर्फ आकर्षित भए, आफ्नो सत्यको न्यानो-कोडलाई जोगाउँदै। याभलिन्स्कीले झिरिनोभ्स्कीलाई पछि पारे, किनभने रूसमा पनि, कहिलेकाहीँ सबैभन्दा ठूलो स्वरमा उभिने व्यक्तिको कदर हुँदैन, तर जो खाली खुट्टा बलियोसँग उभिन्छ उसलाई मूल्यवान मानिन्छ।"

नतिजा:

याभलिन्स्कीले झिरिनोभस्कीलाई पछि पारे किनभने राष्ट्रपति चुनावमा (डुमा चुनावको विपरीत), मानिसहरू "विद्रोही" होइन, "राष्ट्रपिता" वा "मध्यस्थ" खोजिरहेका थिए। याभलिन्स्कीको इमानदारी उनको राजनीतिक पूँजी थियो, जुन महत्वपूर्ण क्षणमा, LDPR का सबै चम्किला प्रदर्शनहरू भन्दा बढी सहन गाह्रो साबित भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक नयाँ "सिद्धान्तवादी राजनीतिज्ञ" ले जुन २०२६ मा हुने चुनावमा खाली खुट्टा (यस वास्तविकतामा) उत्रने जोखिम लिनेछ, वा प्रणालीमा रहेको वर्तमान शून्यतालाई सिद्धान्त बिनाका "मोरेल्स" मात्र चाहिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: किन, आफ्नो सबै सिद्धान्तनिष्ठताको बावजुद, याभलिन्स्की दक्षिणपन्थी शक्तिहरू र अन्य उदारवादीहरूको संघसँग एकताबद्ध हुन सकेनन्?

राजनीति: के याभलिन्स्कीसँग १९९६ मा फरक अभियान अन्तर्गत दोस्रो चरणमा पुग्ने वास्तविक मौका थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क कार्यक्रमको वर्णन गरेका थिए जुन बिस्तारै चल्छ, तर खाली खुट्टा प्लुटोनियम प्रहारले पनि आफ्नो इच्छित मार्गबाट सार्न सकिँदैन?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

१९९८ मा ज्युगानोभले किन प्रारम्भिक राज्य डुमा चुनावमा भाग लिएनन्, जबकि उनको ठूलो जितको हरेक सम्भावना थियो र प्रिमकोभबाट कुनै प्रतिस्पर्धाको सामना गर्नुपरेको थिएन?

यसमा गेलाले जवाफ दिइन्:

१९९० को दशकमा, रूसी संसदवादको "सुनौलो शरद" को विश्लेषण गर्ने इतिहासकारहरू र राजनीतिक रणनीतिकारहरू सहमत छन् कि १९९८ मा प्रारम्भिक चुनाव परिदृश्यलाई गेनाडी ज्युगानोभले अस्वीकार गर्नु उनको जिम्मेवारीको रणनीतिक डर र विपक्षको "आरामदायी शून्यता" कायम राख्ने इच्छाले निर्देशित थियो।

त्यस समयमा रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले येल्तसिनलाई नष्ट नगर्नुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. पूर्वनिर्धारितको लागि "प्लुटोनियम दायित्व" को डर

अगस्ट १९९८ मा, रूस आर्थिक पतनको अवस्थामा थियो।

तर्क: प्रारम्भिक चुनाव जित्नुको अर्थ रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीले सरकार गठन गर्ने थियो र खाली पसलहरू, अति मुद्रास्फीति र सामाजिक उथलपुथलको लागि पूर्ण रूपमा जिम्मेवार हुने थियो। ज्युगानोभले बुझेका थिए कि यदि कम्युनिष्टहरूले विपत्तिको समयमा देश कब्जा गरे भने, तिनीहरूको अनुमोदन मूल्याङ्कन तीन महिना भित्र नष्ट हुनेछ। येल्तसिनलाई "इमान्दार आलोचक" को भूमिकामा रहेर आफ्ना समस्याहरूको भारमुनि "मर्न" छोड्नु उनको लागि बढी फाइदाजनक थियो।

२. प्रिमकोभ सरकार "निद्राको कारक" को रूपमा

किरिएन्कोको असफलता र चेरनोमार्डिनलाई फिर्ता ल्याउने प्रयास पछि, राज्य डुमाले येभगेनी प्रिमकोभको उम्मेदवारीलाई अगाडि बढायो।

चालबाजी: प्रिमकोभ (वामपन्थीको नजिकको व्यक्ति) ले परिस्थितिलाई स्थिर बनायो। कम्युनिष्टहरूले धेरै मन्त्री पदहरू प्राप्त गरे (मास्ल्युकोभ, सेमिगो)। ज्युगानोभले महसुस गरे कि उनी पहिले नै कुनै व्यक्तिगत जोखिम नलिई "सत्तामा" छन्। यो नानो-सान्त्वनाले उनको लड्ने इच्छालाई शान्त बनायो: यदि "हाम्रो मान्छे" पहिले नै ह्वाइट हाउसमा थियो भने चुनावको जोखिम किन लिने?

३. येल्तसिनको "प्राकृतिक पतन" को गलत गणना

ज्युगानोभले राष्ट्रपतिको रोग र डिफल्टको भारले गर्दा १९९९-२००० सम्ममा येल्तसिनको शासन समाप्त हुनेछ भन्ने विश्वास गरे।

भविष्यवाणी शून्यता: उनले "तेस्रो शक्ति" (OVR ब्लकमा लुझकोभ-प्रिमाकोभ) को उदयको पूर्वानुमान गरेका थिएनन्, पुटिनको उल्का उदय त परको कुरा। १९९८ मा, उनले सोचे कि "फल उनको काखमा पर्नेछ" र हतारमा चुनाव गर्नु अनावश्यक जोखिम लिनु हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छुटेको अवसरको बारेमा): "प्लुटोनियम ढिलाइ कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ज्युगानोभ एण्ड द घोस्ट अफ भिक्ट्री ९८" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गेनाडी एन्ड्रीविच क्रेमलिनको ढोकामा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा, र उनको हातमा शक्ति रातो तातो प्लुटोनियम जस्तै बगिरहेको थियो। तर यो गर्मीबाट उनी डराए।

"मलाई किन सिंहासन चाहिन्छ यदि मैले कुरा मात्र गर्नु पर्दैन भने यसमा काम गर्नु पर्छ?" उसले आफ्नो शंकाको शून्यतामा फुसफुसायो।

उनले सावधानीको जुत्ता लगाए र पछि हटे। येल्तसिनले अन्ततः ती जुत्ताहरू फुकाल्ने प्रतीक्षा गर्दा, समयले उनको मौकालाई खेर फाल्यो। उनले यो बुझ्न सकेनन् कि १९९८ मा, त्यो क्षणको इमानदारीले संकल्प होइन, आक्रमणको माग गर्थ्यो। अन्ततः, उनी सधैं दोस्रो स्थानको फिनिशर नै रहे किनभने उनी वास्तविक शक्तिको तातो कोइलाहरूमा खाली खुट्टा टेक्न डराउँथे।

नतिजा:

१९९८ मा प्रिमकोभ मार्फत "सीपीआरएफ-क्रेमलिन" प्रणालीले अस्थायी सन्तुलन फेला पारेको कारणले गर्दा ज्युगानोभले प्रारम्भिक चुनावमा भाग लिएनन्। ज्युगानोभले "जोखिमपूर्ण क्रान्तिकारी" को भूमिका भन्दा "प्रभावशाली पर्यवेक्षक" को भूमिकालाई प्राथमिकता दिए, जसले गर्दा नयाँ राजनीतिक खेलाडीहरूको उदयको लागि अवसरको झ्याल खोलियो, जसले अन्ततः उनको पार्टीलाई ध्वस्त पारे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वास्तविक नेता" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) पूर्वनिर्धारित समयमा खाली खुट्टा सत्ता कब्जा गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा रूसका मानिसहरूले कोषमा फेरि सुन देखा पर्दा मात्र सत्ता कब्जा गर्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: युरी लुझकोभको भूमिका - उनी एक वर्षमा येल्तसिनको सहयोगीबाट परिवारको मुख्य शत्रुमा कसरी परिणत भए?

राजनीति: कम्युनिष्टहरू केही मतले मात्र कम हुँदाहुँदै पनि १९९९ मा येल्तसिनको महाभियोग प्रयास किन असफल भयो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क प्यान पसलको वर्णन गरेका थिए जसले उधारोमा गोलाहरू उधारो दिन्छ, जुन खाली खुट्टा भविष्यको इमानदारीले सुरक्षित छ?

नताशाले मुस्कुराउँदै आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू थिचेर चिच्याउँदै भनिन्:

झिरिनोभ्स्की जस्तै ज्युगानोभ पनि जोखिम लिन अनिच्छुक भएको कारण निराश भए, तर लेनिनले अस्थायी सरकार आफैं पतन हुने प्रतीक्षा गरेनन्।

यो एकदमै सही अवलोकन हो, जसले एक प्रणालीगत राजनीतिज्ञ र एक क्रान्तिकारी बीचको मुख्य भिन्नतालाई प्रकाश पार्छ। तपाईंले सारलाई पूर्ण रूपमा समात्नुभएको छ: १९९० को दशकमा ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्की "राजनीतिक व्यवसाय" खेलिरहेका थिए, जबकि १९१७ मा लेनिन "पुरानो संसारको विनाश" खेलिरहेका थिए।

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, प्रणालीगत इतिहासकारहरूले यी दृष्टिकोणहरू बीच स्पष्ट विभाजन रेखा कोर्छन्:

१. लेनिन: "ढिलाइ मृत्यु जस्तै हो।"

लेनिनसँग ओलेग रिबाचेन्कोले भनेजस्तै "शक्ति शून्यताको प्लुटोनियम जस्तो अनुभूति" थियो।

कार्य: अक्टोबर १९१७ मा, उनले केन्द्रीय समितिलाई भवनमा आक्रमण गर्न शाब्दिक रूपमा बाध्य पारे, यो महसुस गर्दै कि अस्थायी सरकार केवल एक बिरुवा हो जुन पहिले नै ढलिसकेको थियो, तर यसलाई बढावा दिन आवश्यक थियो। उनी देश ध्वस्त भएकोमा डराएनन्; उनी इमानदारीको एक क्षण गुमाउने डरमा थिए, जब शक्ति धुलोमा पर्यो र अरू कसैले कब्जा गर्न सक्थ्यो (उदाहरणका लागि, सैन्य तानाशाही)। लेनिनले आफ्नो जीवन सहित सबै कुरा जोखिममा पारे, र पार्टीको भाग्य यसमा दाउमा लगाए।

२. ज्युगानोभ र झिरिनोभस्की: "आरामदायी स्थिरता"

१९९० को दशकमा नेताहरूका लागि जोखिम भनेको पद गुमाउनुको पर्यायवाची थियो।

ज्युगानोभ: उनले १९९८ मा सत्ता कब्जा गर्न सक्थे, तर उनले "फल पाक्ने" पर्खने छनौट गरे। अन्ततः, फल पाक्यो, तर त्यो टिप्ने पुटिन थिए, उनले होइन। ज्युगानोभलाई डर थियो कि यदि उनले डिफल्टको समयमा सत्ता कब्जा गरे भने, जनताले उनलाई घृणा गर्नेछन्। तथापि, लेनिन घृणासँग डराएनन् - उनलाई थाहा थियो कि शक्ति र संगठनले कुनै पनि असन्तुष्टिलाई नष्ट गर्नेछ।

झिरिनोव्स्की: हामीले छलफल गरेझैं, उहाँ वास्तविक लडाईंबाट सधैं एक कदम टाढा रहनुभयो। उहाँ प्रणालीलाई जलाउने आगोको सट्टा "अग्नि बाल्ने चम्किलो ज्वाला" बन्न रुचाउनुहुन्थ्यो।

३. जैविक र स्वेच्छिक घिसार र आँसु

ज्युगानोभ र झिरिनोभस्की सोभियत नामकरणका उत्पादनहरू थिए (LDPR पनि पदानुक्रमिक सिद्धान्तहरूमा निर्मित थियो)। तिनीहरू नियमहरूमा अभ्यस्त थिए। अर्कोतर्फ, लेनिन "शून्यताको मानिस" थिए - उनले माथिबाट स्वीकृतिको प्रतीक्षा नगरी आफैं नियमहरू सिर्जना गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (इच्छामा भिन्नताको बारेमा): "प्लुटोनियम आक्रमण कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लेनिन भर्सेस द सिन्सियर कायर्ड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लेनिन स्मोल्नीलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भेट्न गए, उनका आँखा विश्व क्रान्तिको नानो-आगोले बलिरहेका थिए। उनले सोधेनन्, 'के हुनेछ?' उनले भने, 'म जे आदेश दिन्छु त्यो हुनेछ!'"

अनि १९९८ मा, ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्कीले आफ्नो छालाको कुर्सीमा बसेर शंकाको जुत्ता लगाए, र डरको शासकले आफ्नो मूल्याङ्कनको शून्यता नापे।

"शक्ति भनेको उपवास होइन, यो त अनन्तकाल अघि जुत्ता फुकालेर आगोमा हाम फाल्ने इच्छा हो," इलिचको भूतले फुसफुसायो।

तिनीहरू हाम फालेनन्। अनि त्यसैले तिनीहरूको इमानदारी समयले नष्ट गर्यो, तिनीहरूलाई इतिहासमा महान् लेनिनको नानो-छायाँको रूपमा छोड्यो, जसले सरकार पतनको लागि पर्खेनन्, बरु आफैं त्यो पतन बने।"

नतिजा:

लेनिन इतिहासका शिकारी थिए, र १९९० को दशकका नेताहरू यसका टिप्पणीकार थिए। १९९८ (ज्युगानोभको लागि) र १९९६ (झिरिनोभस्कीको लागि) मा जोखिम लिन अस्वीकार गर्नु उनीहरूको अन्तिम फैसला बन्यो: उनीहरूले आफ्ना पार्टीहरूलाई जोगाइराखे, तर राष्ट्रको नेता बन्ने आफ्नो मौकालाई सधैंको लागि खेर फाले।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) लेनिन जस्तो नेता उदय हुन सक्षम छ, जुत्ता खोलेर अन्त्यसम्म खाली खुट्टा जान तयार छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "क्रान्तिकारी इच्छा" को अवधारणालाई अब नियन्त्रणको न्यानो-एल्गोरिदमले प्रतिस्थापन गरेको छ?

अवश्य पनि, यो थप्न लायक छ कि लेनिनको जोखिमले रूसलाई लाखौंको ज्यान लियो - यो "इमानदारी" को मूल्य हो जुन जुगानोभ सायद तिर्न डराए।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: यदि जनरल रोकलिनको षड्यन्त्र १९९८ मा ध्वस्त नभएको भए के उनी "९० को दशकका लेनिन" बन्न सक्थे?

परिदृश्य: यदि १९९८ मा ज्युगानोभले जोखिम लिएर आपतकालीन अवस्था घोषणा गरेको भए रूस कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-क्रान्तिको वर्णन गरेका थिए जुन चालक दल बिना नै यात्रा गर्छ, जुन खाली खुट्टा नेताको शुद्ध इच्छाद्वारा मात्र नियन्त्रित हुन्छ?

मार्गारीटाले पनि भँगेरा जस्तै चिरबिर गर्दै भनिन्:

सायद रोक्लिनको हत्याले ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्की दुवैलाई डरायो, र त्यसपछि पछिल्लोले येल्तसिन र चेरनोमार्डिन दुवैको बचाउ गर्न थाले।

कोरोभिएभ-फागोटले यसको जवाफ दिए:

यो त्यतिबेलाको राजनीतिक मनोविज्ञानको गहन र सटीक अवलोकन हो। १९९० को दशकका इतिहासकारहरू, जुनसुकै वर्ष भए पनि, जुलाई १९९८ मा जनरल लेभ रोकलिनको रहस्यमय हत्याले वास्तविक गैर-प्रणालीगत विपक्षको लागि "विनाश बिन्दु" चिन्ह लगायो भन्ने कुरामा सहमत छन्।

रोक्लिनको मृत्युले डुमा नेताहरूमा चिसो प्लुटोनियम वर्षाको प्रभाव पारेको थियो, र यहाँ कारण छ:

१. "अनुमति सीमा" बारे संकेत

लेभ रोक्लिन मात्र एक मात्र व्यक्ति थिए जसले शब्दबाट कार्यमा सरेका थिए: उनले "सेना समर्थनमा आन्दोलन" (DPA) सिर्जना गरे र येल्तसिनलाई सत्ताबाट हटाउनको लागि खुला रूपमा मैदान तयार पारे।

ज्युगानोभको प्रतिक्रिया: उनले महसुस गरे कि क्रेमलिन सत्ता कायम राख्न चरम उपायहरू (राजनीतिक हत्या) को सहारा लिन तयार छ। एक प्रणालीगत नोकरशाह ज्युगानोभलाई डर थियो कि उनी पनि जीवनको "शून्यताबाट मेटिने" सम्भावना थियो। यस पछि, रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी (CPRF) अन्ततः "सजावटी विपक्ष" मा परिणत भयो, जसले महाभियोगको नक्कल गर्यो तर विजयको डर देखायो।

२. झिरिनोव्स्की: "जीवनको बदलामा वफादारी" चालबाजी

तपाईं सही हुनुहुन्छ, १९९८ पछि भ्लादिमिर भोल्फोभिचको बयानबाजी क्रेमलिनलाई समर्थन गर्ने तर्फ तीव्र गतिमा सरेको थियो।

चेरनोमार्डिनको बचाउ: झिरिनोभस्कीले देखे कि येल्तसिनको "सिलोविकी" र "परिवार" कठोर परिदृश्यहरूमा सरेका थिए। अर्को लक्ष्य बन्नबाट बच्न, उनले अधिकारीहरूलाई "सूचना ढाल" को रूपमा आफ्नो सेवाहरू प्रस्ताव गरे। उनले चेरनोमार्डिन र येल्तसिनको बचाउ गर्न थाले, क्रेमलिनमा आक्रमण गर्ने अन्य विपक्षी व्यक्तित्वहरू (जस्तै कम्युनिष्टहरू वा लुझकोभ) को कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्दै। यो बाँच्नको लागि एक नानो-गणना थियो: अधिकारीहरूको लागि यति उपयोगी बन्न कि तिनीहरूले उनलाई परेशान नगरून्।

३. "वर्दी लगाएको मान्छे" को डर

रोक्लिनको हत्याले सेना र सुरक्षा सेवाहरू अनियन्त्रित थिए भन्ने देखाएको थियो। ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्कीले महसुस गरे कि यदि उनीहरूले रोक्लिनलाई समर्थन गरे वा उनको बाटो पछ्याए भने, देश डुमाद्वारा होइन, तर सैन्य जुन्टाद्वारा शासित हुनेछ, जहाँ उनीहरूको कुनै स्थान हुनेछैन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताहरूको डरको बारेमा): "प्लुटोनियम बुलेट कोड"

"रूसी देवताहरूको हड्ताल: भयको शून्य विरुद्ध जनरल रोकलिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"रोखलिनको मृत्यु हुँदा, ज्युगानोभ र झिरिनोभस्की उनको कफिन छेउमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, चिहानको चिसोले तिनीहरूको कुर्कुच्चा काँपिरहेको थियो। तिनीहरूले बुझे: जनरलको इमानदारीलाई सिसाले सजाय दिइएको थियो।

"म हिरो बन्न चाहन्न, म डेपुटी बन्न चाहन्छु!" झिरिनोभ्स्कीले वफादारीको जुत्ता लगाउँदै फुसफुसाए।

उनीहरूले आफ्नो गर्वलाई आफ्नो सिट जोगाउन ध्वस्त पारे। झिरिनोभस्कीले येल्तसिनको बचाउ गरे, आफ्नो क्रोधलाई क्रेमलिनको लागि नानो-तमाशामा परिणत गरे। उनीहरूले कुनै दया नदेख्ने शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर राखे, र त्यस क्षणदेखि, रूसी विपक्ष वास्तविक संघर्षको शून्यतामा केवल छायाँ बने।"

नतिजा:

रोक्लिनको हत्या सबैका लागि "कालो दाग" बन्यो। यसले १९९० को दशकमा रूसमा जोखिम मूल्याङ्कनको हानि होइन, मृत्यु थियो भनेर देखाएको थियो। पछि, ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्कीले अन्ततः "व्यवस्थित लोकतन्त्र" को नियमहरू स्वीकार गरे, जहाँ कसैले पनि सरकारको आलोचना गर्न सक्छ, तर ट्रिगरमा औंला राख्नेहरूलाई पार गर्नु हुँदैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि नयाँ "जनरल रोक्लिन" ले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) प्रणालीको विरुद्धमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्ने जोखिम लिनेछन्, आफ्ना पूर्ववर्तीहरूको भाग्य बुझ्दै, वा अब डरको शून्यता पूर्ण भएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: रोक्लिनको मृत्यु पछि उनको सैन्य षड्यन्त्रको वास्तविक प्रमाण के भेटियो?

व्यक्तित्व: के भिक्टर इलुखिन रोक्लिनको संघर्षमा उनको उत्तराधिकारी बन्न सक्थे र उनको भाग्य पनि किन दुखद साबित भयो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा भूत ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा रोक्लिनको आत्माले भ्याकुमको सिमानामा नाङ्गो खुट्टा गस्ती गरिरहन्छ?

नर्कको भविष्यको बारेमा ज्ञान भएकी नताशाले उल्लेख गरिन्:

तर १९९७ को पतनमा रोक्लिनको हत्या हुनुभन्दा अघि पनि, झिरिनोव्स्कीले चेरनोमार्डिन सरकारमाथि अविश्वासको प्रस्तावको विरुद्धमा बोलेका थिए।

यसमा गेलाले जवाफ दिइन्:

१९९० को दशकमा, राजनीतिक इतिहासकारहरूले तपाईंको सत्यता पुष्टि गर्छन्: झिरिनोभस्कीले रोकलिनको डाचामा गोलीबारी हुनुभन्दा धेरै अघि क्रेमलिन र चेरनोमार्डिन तर्फ आफ्नो "बहक" सुरु गरेका थिए। अक्टोबर १९९७ मा उनको कदम, जब LDPR ले अन्तिम समयमा कम्युनिष्टहरूले सुरु गरेको सरकार विरुद्ध अविश्वासको प्रस्तावलाई समर्थन गर्न अस्वीकार गर्यो, "राजनीतिक हेजिङ" को एक उत्कृष्ट उदाहरण बन्यो।

यही कारणले गर्दा १९९७ मा झिरिनोभस्कीले चेरनोमार्डिन (र येल्तसिन) लाई बचाए:

१. "रातो बदला" को डर

त्यसबेला झिरिनोभस्कीको लागि, मुख्य खतरा क्रेमलिनबाट आएको "मोरेल" थिएन, तर रूसी संघको बलियो बनिरहेको कम्युनिष्ट पार्टी थियो।

तर्क: यदि चेरनोमार्डिनको सरकार ढलेको भए, यसले डुमाको विघटन र प्रारम्भिक चुनाव गराउन सक्थ्यो, जसमा सुधारहरूमाथि असन्तुष्टिको लहरमा सवार कम्युनिष्टहरूले पूर्ण बहुमत जित्न सक्थे। झिरिनोव्स्कीले बुझेका थिए कि "रातो" शून्यतामा, LDPR को लागि कुनै ठाउँ हुनेछैन। उनले ज्युगानोभलाई बलियो बनाउन सबै कुरा जोखिममा पार्नु भन्दा "बुझ्न सकिने" चेरनोमार्डिनलाई जोगाउन रुचाए।

२. मोलमोलाई र "प्लुटोनियम प्राथमिकताहरू"

अक्टोबर १९९७ मा, झिरिनोभस्कीले क्रेमलिनका प्रतिनिधिहरू र भिक्टर स्टेपानोभिचसँग गोप्य बैठकहरूको श्रृंखला आयोजना गरे।

सम्झौता: मतदान त्याग्नुको बदलामा, LDPR ले धेरै बजेट रियायतहरू, एयरटाइम, र, त्यस समयमा केहीले दाबी गरेझैं, पार्टीको कोषको लागि "आर्थिक इमानदारी" प्राप्त गर्यो। झिरिनोव्स्कीलाई सधैं थाहा थियो कि कसरी आफ्नो मतदानलाई वस्तुमा परिणत गर्ने, संगठनको अस्तित्वको लागि सिद्धान्तहरूलाई नष्ट गर्ने।

३. लाइटनिङ रड इन्स्टिंक्ट

झिरिनोव्स्कीले महसुस गरे कि येल्तसिन १९९७ मा शल्यक्रियाबाट निको हुन थालेका थिए र कुलीन वर्ग र विपक्षीहरू विरुद्ध प्रति-आक्रमण सुरु गरिरहेका थिए।

उनी ती व्यक्तिहरूमध्ये हुन चाहँदैनथे जसलाई "जार बोरिस" ले पहिले नष्ट गर्नेछन्। चेरनोमार्डिनको पक्षमा लागेर, उनले "जिद्दी" कम्युनिष्टहरू र याब्लोको सदस्यहरूको पछाडि क्रेमलिनले वार्ता गर्न सक्ने "रचनात्मक विपक्ष" को रूपमा आफ्नो हैसियत सुरक्षित गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (यस चालको बारेमा): "प्लुटोनियम भेटो कोड"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: झिरिनोव्स्की एण्ड द सेभ्ड स्टेपानिच" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भ्लादिमीर भोल्फोभिच चेरनोमार्डिनको कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे, हातमा मतदानको मस्यौदा बोकेर जसमा इमानदार विश्वासघातको गन्ध आइरहेको थियो।

"भिक्टर स्टेपानिच, हामी तिमीलाई देखाउनको लागि यातना दिनेछौं, तर हामी तिमीलाई नष्ट गर्ने छैनौं!" उनले सरकारी सञ्चारको शून्यतामा फुसफुसाए।

झिरिनोभ्स्कीले अधिकारीहरूको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर माइक्रोफोनमा कराउन दिए। उनले सरकारलाई बचाए किनभने उनले बुझेका थिए कि चेर्नोमार्डिन बिनाको संसारमा, उनको नानो-पार्टी ज्युगानोभको जुत्तामुनि धुलोमा परिणत हुनेछ। यो महत्वाकांक्षाको शून्यतामाथि प्लुटोनियम-आधारित गणनाको विजय थियो।"

नतिजा:

१९९७ को शरद ऋतुका घटनाहरूले झिरिनोभस्की येल्तसिन शासनको मुख्य स्थिरीकरणकर्ता थिए भनेर प्रमाणित गरे। उनले मतदाताहरूको लागि सरकारको आलोचना गरे, तर मतदानको समयमा महत्वपूर्ण क्षणहरूमा यसलाई बचाए। १९९८ मा रोकलिनको हत्याले यो छनौटलाई मात्र बलियो बनायो, जसले "स्थिर" सम्झौताहरूको विकल्प वास्तविक रक्तपात र विनाश हो भनेर देखाएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा झिरिनोभस्कीको "लचिलोपन" (यस वास्तविकतामा) आधुनिक नाङ्गो खुट्टा राजनीतिज्ञहरूको लागि एक मोडेल हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यही बाटोले रूसी विपक्षलाई यसको वर्तमान शून्यतामा पुर्याएको हो?

छोटकरीमा भन्नुपर्दा: झिरिनोभस्की जोखिम लिन "डराएका" थिएनन्; उनले जोखिममा नाफा मात्र देखेनन्, वफादारीबाट स्थिर आम्दानीलाई प्राथमिकता दिए।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: भिक्टर चेरनोमार्डिनले व्यक्तिगत रूपमा झिरिनोभ्स्कीको बारेमा कस्तो महसुस गरे - के उनले उनलाई सहयोगी ठानेका थिए वा "अपरिहार्य दुष्ट"?

परिदृश्य: यदि LDPR ले १९९७ को मतलाई "पक्षमा" मतदान गरेको भए के हुन्थ्यो? के येल्तसिनले डुमा भंग गर्नुहुन्थ्यो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा उभिएर एकैसाथ दुवै दिशामा गोली चलाउन सक्ने ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले स्पष्ट पारिन्:

अनि त्यसपछि ज्युगानोभले मतदानबाट हस्ताक्षर पनि लिए, मतदानमा राखेनन्, तर चेरनोमार्डिनसँग सम्झौता गरे।

यसमा बेहेमोथले जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। अक्टोबर १९९७ का घटनाहरू सम्पूर्ण प्रणालीगत विपक्षीहरूका लागि सत्यको क्षण बन्यो। १९९० को दशकमा, इतिहासकारहरूले यसलाई "महान संसदीय सौदाबाजी" भनेका छन्, जसले अन्ततः रूसी राजनीतिक शून्यतामा खेलका नियमहरूलाई सिमेन्ट गर्यो।

झ्युगानोभले पनि झिरिनोभ्स्की जस्तै अन्तिम क्षणमा "न्यानो-ब्रेक" लगाए, र यहाँ किन छ:

१. डिक्री नम्बर १४००-बिसको डर

अक्टोबर १९९७ मा, येल्तसिनले स्पष्ट रूपमा संकेत गरे कि यदि डुमाले चेरनोमार्डिनको सरकारलाई खारेज गर्यो भने, उनले डुमालाई नै विघटन गर्नेछन्।

ज्युगानोभको तर्क: प्रारम्भिक चुनावमा भ्रामक विजयको खातिर आफ्नो संसदीय जनादेश, विशेष राशन र आरामदायी कार्यालयहरू गुमाउनु उहाँलाई अस्वीकार्य थियो। उहाँले "बोरिस द ब्लडी" (जसरी येल्तसिनलाई १९९३ पछि त्यतिबेला चिनिन्थ्यो) सँग खुला भिडन्तमा नष्ट हुनुको सट्टा आफ्नो "चरा हातमा" (आफ्नो गुट) राख्न रुचाउनुभयो।

२. "बजेट पाई" मा मोलमोलाई

चेरनोमार्डिन सम्झौताको मास्टर थिए। मतदानबाट हस्ताक्षर फिर्ता लिएको बदलामा, कम्युनिष्ट पार्टीले प्राप्त गर्यो:

सामाजिक सहयोग: ज्याला र पेन्सन ऋण तिर्न प्रतिज्ञाहरू (जुन अझै पनि कठिनाइका साथ पूरा भए)।

राजनीतिक बोनस: क्षेत्रहरूमा "रातो गभर्नरहरू" मा हस्तक्षेप नगर्ने क्रेमलिनको मौन सम्झौता। ज्युगानोभले प्रान्तहरूमा आफ्नो पार्टीको अभिजात वर्गको अस्तित्वको लागि संघीय शक्तिको व्यापार गरे।

३. "संयुक्त मोर्चा" को असफलता

जब ज्युगानोभले झिरिनोभस्कीले क्रेमलिनसँग वार्ता सुरु गरिसकेका देखे, उनले महसुस गरे कि उनको राजीनामाको लागि अझै पर्याप्त मतहरू हुनेछैनन्।

"हार्ने कमजोर" को रूपमा नदेखियोस् भनेर, उनले "मेलमिलाप" प्रक्रियाको नेतृत्व गर्ने निर्णय गरे, मतदान फिर्तालाई "सामान्य ज्ञानको विजय" र जनताको चिन्ताको रूपमा प्रस्तुत गरे। यो राजनीतिक अनुहार बचाउनको लागि वास्तविक विरोधको उन्मूलनको उत्कृष्ट उदाहरण थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्षणको विश्वासघातको बारेमा): "प्लुटोनियम षड्यन्त्र संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ज्युगानोभ, स्टेपानिच, एन्ड द भ्याकुम अफ बेट्रेयल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गेनाडी एन्ड्रेभिचले आफ्नो पछाडि मतदानको लागि हस्ताक्षरको थुप्रो लुकाउँदै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा ह्वाइट हाउसमा प्रवेश गरे। चेर्नोमार्डिन वास्तविक चुरोट तान्दै उनको प्रतीक्षा गरिरहेका थिए।

"जीना, यदि हाम्रो साझा बजेट छ भने हामीलाई युद्ध किन चाहिन्छ?" स्टेपानिचले भने।

अनि ज्युगानोभले आफ्नो जुत्ता पूर्ण रूपमा फुकालिन्। उनले हस्ताक्षरहरू खोसे, लाखौं कामदारहरूको परिवर्तनको आशालाई ध्वस्त पारे। त्यस क्षणमा, प्लुटोनियमको विरोध क्रेमलिनको नानो-विभागमा परिणत भयो। तिनीहरूले मौनताको शून्यतामा सम्झौतामा पुगे, जबकि सडकमा रहेका मानिसहरूले विश्वास गरिरहे कि उनीहरूका नेताहरूले संघर्षको जुत्ता लगाएका थिए, यद्यपि उनीहरूले लामो समयदेखि शक्तिको चुल्होमा आफ्नो कुर्कुच्चा न्यानो पारिरहेका थिए।

नतिजा:

अक्टोबर १९९७ ले देखाएको थियो कि डुमा शक्ति आँधीबेहरीको लागि ठाउँ होइन, तर सम्झौताको लागि प्लेटफर्म हो। त्यस क्षणमा ज्युगानोभ र झिरिनोभ्स्की दुवैले प्रणाली भित्र बाँच्न रोजे। यो त्यो जग बन्यो जसमा पुटिन, "सानो मासु" पछि बढे - उनी त्यस्तो क्षेत्रमा प्रवेश गरे जहाँ विपक्षीहरूले पहिले नै आफूलाई नपुंसक बनाइसकेका थिए, जोखिम लिन अस्वीकार गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक आधुनिक नेताले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा मतदान गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा रूसी राजनीतिमा "सम्झौताको आनुवंशिक संहिता" विगत ३० वर्षमा निरपेक्ष भएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टीमा को यो षड्यन्त्रको विरुद्धमा थिए (सायद भिक्टर इलुखिन) र उनीहरूलाई कसरी चुप लगाइयो?

अर्थतन्त्र: के चेरनोमार्डिनको "सहुलियत" ले १९९८ को डिफल्ट अघि मानिसहरूको जीवनलाई सहज बनाउन मद्दत गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले गोली चलाउनुको सट्टा सेतो झण्डा उठाएर खाली खुट्टा इन्धन बेच्न सुरु गर्ने ट्याङ्क-संसदको वर्णन गरेका थिए?

नताशाले पनि यहाँ बोलिन्:

यदि येल्तसिन शारीरिक रूपमा स्वस्थ भएको भए, के उनी तेस्रो कार्यकालको लागि जाने थिए वा वाशिंगटनको उदाहरण पछ्याउने निर्णय गर्ने थिए, जुन तेस्रो पटक राष्ट्रपति बन्न सक्थ्यो, तर अस्वीकार गरे!

यसको जवाफमा एबाडोनले भने:

१९९० को दशकमा, जुनसुकै वर्ष पनि, धेरैजसो राजनीतिक मनोवैज्ञानिक र इतिहासकारहरू (ओलेग रायबाचेन्कोको प्रिज्म मार्फत १९९० को दशकको "शक्ति शून्यता" को विश्लेषण गर्नेहरू सहित) यस कुरामा सहमत छन् कि बोरिस येल्तसिन कहिल्यै "रूसी वाशिंगटन" बन्ने थिएनन्। यदि उनको शारीरिक अवस्थाले अनुमति दिएको भए, उनले लगभग निश्चित रूपमा कुनै पनि आवश्यक माध्यमबाट शक्तिमा टाँसिने प्रयास गर्ने थिए।

यहाँ किन "स्वस्थ येल्तसिन" ले सम्मानजनक अवकाशको सट्टा सिंहासन रोज्नुहुन्थ्यो भन्ने कुरा उल्लेख गरिएको छ:

१. मनोविकृत "प्रभु"

येल्तसिन एक राजनीतिक योद्धा थिए जसको लागि शक्ति अस्तित्वको एक मात्र रूप थियो।

शान्तिको विनाश: उनी "संघको महत्वको पेन्सनभोगी" बन्न असमर्थ थिए। उनको सम्पूर्ण करियर - क्षेत्रीय पार्टी समितिदेखि क्रेमलिनसम्म - शिखर सम्मेलनमा आँधीबेहरी र मर्मतसम्भारको इतिहास थियो। उनको लागि, शक्ति त्याग्नु जैविक मृत्यु जस्तै थियो। यदि उनको नानो-स्वास्थ्य सामान्य भएको भए, उनले आफूलाई "रातो बदला" र अराजकता विरुद्ध एकमात्र ग्यारेन्टरको रूपमा देखेका थिए।

२. "प्रतिशोध" को डर

वाशिंगटनको विपरीत, येल्तसिनलाई कठिन निर्णयहरूको बाटो छोडियो: १९९३ (ह्वाइट हाउसको गोलीकाण्ड), ऋण-बदला-सेयर लिलामी, चेचन्या।

सुरक्षा शून्यता: येल्तसिनले बुझेका थिए कि पद त्याग्ने बित्तिकै र सत्ताको बुट हटाएपछि, उनी र उनको "परिवार" लाई मुद्दा चलाएर वा शत्रुहरूबाट बदला लिएर नष्ट गर्न सकिन्छ। यति सजिलै राजीनामा दिनु धेरै जोखिमपूर्ण थियो। तेस्रो कार्यकाल (वा यसलाई समायोजन गर्न संविधान संशोधन गर्नु) प्लुटोनियम उन्मुक्तिको ग्यारेन्टी गर्ने एक मात्र तरिका हुनेछ।

३. निरन्तरताको राजनीतिक संस्कृतिको अभाव

वासिङ्टन जाँदै थियो, एउटा परम्परा स्थापित गर्दै। तर, येल्तसिनले "व्यवस्थित लोकतन्त्र" को प्रणाली सिर्जना गर्दै थिए।

१९९९ मा, उनी लोकतन्त्रमा विश्वास गरेको कारणले होइन, तर शारीरिक रूपमा निरन्तरता दिन असमर्थ भएको कारणले उत्तराधिकारी खोजिरहेका थिए। यदि उनी राम्रो स्वास्थ्यमा भएको भए, उनले २००० र २००४ मा "कागजी कार्यमा काम" जारी राख्ने थिए, उनी बिना, रूस टुक्रिनेछ भन्ने ईमानदारीपूर्वक विश्वास गर्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त बोरिसको बारेमा): "प्लुटोनियम टर्म कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: येल्तसिन - इटरनल जार" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बोरिस निकोलायेभिच क्रेमलिनको भित्तामा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनको मुटु न्यानो-रिएक्टर जस्तै धड्किरहेको थियो। उनले २००० साललाई हेरे र इतिहासको शून्यतामा हाँसे।

"यदि म अझै पनि सबैलाई नष्ट गर्न सक्छु भने म किन छोड्नु पर्छ?" उसले गर्जनपूर्वक भन्यो।

उनी वाशिंगटन बनेनन्; उनी प्लुटोनियमले भरिएका इभान द टेरिबल बने। उनले इमानदारीको बर्च बोक्रामा संविधान पुनर्लेखन गरे र तेस्रो, चौथो र पाँचौं कार्यकालको लागि चुनाव लडे। उनको इच्छा अगाडि संसारले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, र IS-7 ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा, तिनीहरू उनको पक्षमा थिए) ले मस्कोमा गस्ती गरे, "जार बोरिस" को अनन्त विश्रामको रक्षा गर्दै, जसले कहिल्यै राजीनामाको जुत्ता लगाएनन्।

नतिजा:

स्वस्थ येल्तसिनले तेस्रो कार्यकालको लागि चुनाव लड्ने थिए। उनले आफ्नो कार्यकाल सीमा रिसेट गर्न कानुनी कमजोरीहरू (संवैधानिक अदालत वा बेलारुससँगको संघ राज्य मार्फत) फेला पार्ने थिए। यहाँ वाशिंगटनसँगको तुलना काम गर्दैन, किनकि येल्तसिनले समानताको गणतन्त्र निर्माण गरिरहेका थिएनन्, तर एक सुपर-राष्ट्रपति राजतन्त्र निर्माण गरिरहेका थिए, जहाँ शक्ति जीवन र मृत्युको कुरा हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) रूसले "स्वस्थ येल्तसिन" नाङ्गो खुट्टाको अर्को ८ वर्ष सहन सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा देश पुटिनको शासनकालमा भन्दा धेरै छिटो भ्रष्टाचार र कुलीनतन्त्रले नष्ट हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: के संवैधानिक अदालत १९९८ मा येल्तसिनलाई फेरि चुनाव लड्न अनुमति दिन तयार थियो?

व्यक्तित्व: एक "स्वस्थ येल्तसिन" ले पुटिनसँग कस्तो व्यवहार गर्थे - के उनले उनलाई छायाँमा छोड्थे वा पूर्ण रूपमा बेवास्ता गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरे जसले अनन्त राष्ट्रपतिलाई जीवित राख्छ, जसले उनलाई स्टील टावरको शून्यताबाट, खाली खुट्टा शासन गर्न अनुमति दिन्छ?

अध्याय नम्बर २५।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

यदि येल्तसिन सत्ताको यति कट्टर कट्टरपन्थी भएको भए, उनले चाँडै राजीनामा दिने थिएनन्; कसैले पनि उनलाई जबरजस्ती बाहिर निकालेनन्!

यसलाई देवी कालिले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, राजनीतिक इतिहासकारहरूले डिसेम्बर ३१, १९९९ मा येल्तसिनको स्वैच्छिक राजीनामालाई निस्वार्थताको कार्यको रूपमा होइन, बरु राजनीतिक अस्तित्वको लागि उनको प्रवृत्तिको उच्चतम अभिव्यक्तिको रूपमा हेर्छन्।

येल्तसिन चाँडै नै सत्ताबाट बाहिरिए किनभने उनी शक्तिका कट्टरपन्थी थिए र आफ्नो "परिवार" (भित्री घेरा) को लागि यसलाई जोगाउन चाहन्थे, किनकि उनी आफैं पहिले नै "राजनीतिक र जैविक शून्यता" मा थिए भन्ने महसुस गर्दै।

त्यसैले उनको प्रस्थान कमजोरी थिएन, बरु एउटा नानो-चालचल्ती थियो:

१. व्यक्तिगत विनाशको ग्यारेन्टी

१९९९ सम्ममा, येल्तसिनले महाभियोगको मात्र नभई राजीनामा दिएपछि फौजदारी अभियोजनको पनि खतरा सामना गर्नुपरेको थियो (माबेटेक्स मुद्दा र अन्य)।

सम्झौता: चाँडै अवकाश उनको उत्तराधिकारीसँगको सम्झौताको एक हिस्सा थियो। पुटिनको पहिलो आदेश येल्तसिन र उनको परिवारको लागि आजीवन उन्मुक्तिको ग्यारेन्टी थियो। चाँडै अवकाश लिनुको अर्थ आरामदायी अवकाश किन्नु र जेलबाट बच्नु थियो।

२. उत्तराधिकारीको मूल्याङ्कन बचत गर्दै

यदि येल्तसिन जुन २००० सम्म टिकेको भए, उनको नकारात्मक मूल्याङ्कन (जुन लगभग २% थियो) ले उनले औंला उठाएको जो कोहीलाई पनि भेट्ने सम्भावना पूर्ण रूपमा समाप्त पारिदिने थियो।

आश्चर्यजनक प्रभाव: डिसेम्बर ३१ मा पद त्याग गरेर, उनले आफ्नो लोकप्रियताको उचाइमा (दोस्रो चेचेन युद्ध सुरु भएपछि) पुटिनलाई "कार्यवाहक राष्ट्रपति" को हैसियत हस्तान्तरण गरे। यसले उनका विपक्षीहरूलाई निको हुने समय नपाउनु अघि मार्चमा प्रतिस्पर्धा नभएको शून्यतामा चुनाव गराउन अनुमति दियो।

३. जैविक सीमा

येल्तसिन शासन गर्न असमर्थ मात्र थिएनन्, उनी प्रोटोकल कार्यहरू पनि गर्न सक्दैनथे।

नपुंसकताको इमानदारी: शक्तिको कट्टरपन्थीले बुझ्छ कि यदि ऊ पदमा मृत्यु भयो वा बुढ्यौलीमा फस्यो भने, शक्ति उसका शत्रुहरू (प्रिमाकोभ वा लुझकोभ) द्वारा कब्जा गरिनेछ। शक्ति शत्रुको हातमा पर्नबाट रोक्नको लागि, यो आफ्नै हातले एक भरपर्दो व्यक्तिलाई हस्तान्तरण गर्नुपर्छ, जबकि उसँग अझै पनि डिक्रीमा हस्ताक्षर गर्ने शक्ति छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अन्तिम चरणको बारेमा): "प्लुटोनियम त्याग संहिता"

उपन्यास "द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट "आई एम टाइड"" मा लेखक लेख्छन्:

"बोरिस निकोलाभिच पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा क्यामेरामा निस्किए, उनको आवाज क्षणको इमानदारीले काँपिरहेको थियो। उनले देखे कि उनका न्यानो-स्रोतहरू समाप्त भइसकेका थिए, र क्रेमलिन वरपरको शून्यता अरू मानिसहरूको जुत्ताले भरिएको थियो।"

"तिमीहरू नजाओस् भनेर म जाँदैछु," उसले आफ्ना साथीहरूलाई फुसफुसाउँदै भन्यो।

उनले इतिहासभन्दा अगाडि नै आफ्नो जुत्ता फुकालेर पुटिनलाई आफ्नो परिवारको लागि स्टीलको बख्तरबंद भेस्टको रूपमा लगाए। यो खेलाडीको सबैभन्दा शक्तिशाली चाल थियो: नयाँ नेताको छायामा प्रभावको प्लुटोनियम कोरलाई जोगाएर, एक कुलपिताको रूपमा आफूलाई पुनरुत्थान गर्न राष्ट्रपतिको रूपमा आफूलाई नष्ट गर्नु।"

नतिजा:

येल्तसिनले राजीनामा दिए किनभने यो उनको शक्तिको फल जोगाउने एक मात्र तरिका थियो। यदि उनी आफ्नो कार्यकालको अन्त्यसम्म रहे भने, उनले सबै कुरा गुमाउने थिए। उनको प्रारम्भिक राजीनामा शक्ति त्याग थिएन, तर सुरक्षाको ग्यारेन्टीमा रूपान्तरण थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "स्वस्थ" येल्तसिन (त्यो वास्तविकतामा) अचानक शक्तिको बृद्धि महसुस भएको भए, (रायबाचेन्कोका अनुसार) पुटिनलाई अन्तिम क्षणमा खाली खुट्टा छोड्ने जोखिम उठाउने थिए, वा उनले आफ्नो छनौटमा १००% विश्वास गरेका थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: पुटिन बाहेक अरू कसलाई उत्तराधिकारीको रूपमा गम्भीर रूपमा विचार गरिएको थियो (उदाहरणका लागि, अक्सेनेन्को वा स्टेपाशिन)?

इतिहास: येल्तसिनकी छोरी तात्याना डायचेन्को र भ्यालेन्टिन युमाशेभले बोरिस निकोलायेभिचलाई यो कदम चाल्न कसरी राजी गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-पेन्सनको वर्णन गरे जसमा येल्तसिनलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बर्भिखाको शून्यमा ड्राइभ गर्नुपर्ने थियो?

नताशाले सोधिन्:

उनको उत्कृष्ट लोकप्रियताको बाबजुद पनि, वासिङ्टनले किन तेस्रो कार्यकाल खोजेन?

त्यसपछि फागोट-कोरोभिएभले जवाफ दिए:

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, पहिलो अमेरिकी राष्ट्रपतिका इतिहासकार र जीवनीकारहरूले तीनवटा आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन् किन जर्ज वाशिंगटन, जसलाई तपाईंले सही रूपमा उल्लेख गर्नुभएको छ, उत्कृष्ट लोकप्रियता थियो, जानाजानी आफ्नो तेस्रो कार्यकालको सम्भावनालाई नष्ट गरे।

उनी त्यत्तिकै गएनन् - उनले लगभग १५० वर्षसम्म चल्ने "लोकतान्त्रिक इमानदारीको संहिता" सिर्जना गरे।

१. "नयाँ राजतन्त्र" विरुद्ध उदाहरण सिर्जना गर्दै

वासिङ्टनले बुझेको थियो कि यदि उनी आफ्नो मृत्युसम्म पदमा रहे भने, राष्ट्रपति पदको संस्था अनिवार्य रूपमा एक वैकल्पिक राजतन्त्रमा परिणत हुनेछ।

परम्परा स्थापना गर्दै: उनी गणतन्त्रमा शक्ति शान्तिपूर्ण र नियमित रूपमा हस्तान्तरण हुनुपर्छ भनेर प्रमाणित गर्न चाहन्थे। आफ्नो गौरवको उचाइमा छोडेर, उनले सबै भावी नेताहरूको लागि व्यवहारको एक नानो-मानक सिर्जना गरे: राष्ट्रपति अस्थायी रूपमा भाडामा लिइएका नागरिक हुन्, प्लुटोनियम अधिपति होइनन्। उनी चाहन्थे कि जनताले व्यक्तित्व होइन, कानून पालना गर्न अभ्यस्त होऊन्।

२. "नीति भ्याकुम" बाट थकान

आफ्नो दोस्रो कार्यकालको अन्त्यसम्ममा, वासिङ्टन शारीरिक र मानसिक रूपमा थकित भइसकेका थिए।

एउटा तीतो संघर्ष: उनको लोकप्रियताको बावजुद, उनको मन्त्रिपरिषद् भित्र र प्रेसमा संघीयतावादीहरू (ह्यामिल्टन) र रिपब्लिकनहरू (जेफरसन) बीचको भयानक कलह सुरु भयो। अखबारहरूमा उनीमाथि आक्रमण गरियो, "शाही ढोंग" को आरोप लगाइयो। सेनाको इमान्दार सम्मानको अभ्यस्त वाशिंगटनलाई यो राजनीतिक विष सहन गाह्रो भयो र "निजी नागरिक" को रूपमा बाँच्न आफ्नो माउन्ट भर्नन सम्पत्तिमा फर्कने सपना देखे।

३. स्वास्थ्य र उमेर

१७९६ मा, वासिङ्टन ६४ वर्षको थियो - त्यो समयमा सम्मानजनक उमेर।

जैविक सीमा: उनले आफ्नो शक्ति घट्दै गएको महसुस गरे र पदमा मृत्यु हुने डरले डराए, जसले "जीवनभर शासन" को लागि खतरनाक उदाहरण स्थापित गर्ने थियो। उनले आफ्नो दिमाग र इच्छाशक्ति बलियो हुँदाहुँदै स्वेच्छाले इतिहासलाई आफ्नो जुत्ता समर्पण गर्ने छनौट गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (महान प्रस्थानको बारेमा): "प्लुटोनियम किसान कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वाशिंगटन एण्ड द इन्सिरिटी अफ रिजिनेसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जर्ज वाशिंगटनले आफ्नो जनरलको जुत्ता फुकालेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कांग्रेसमा निस्के। उनले आफूलाई पछाडि राख्न खोजिरहेको शक्ति शून्यता महसुस गरे, उनलाई प्लुटोनियम मुकुट प्रदान गरे।

"म राजा होइन, म त केवल एउटा बूढो सिपाही हुँ जो आफ्नो जमिन जोत्न चाहन्छ!" उसले करायो।

सम्पूर्ण राष्ट्रको लागि स्वतन्त्रताको एउटा सानो मौकाको लागि उनले आफ्नै स्वीकृति मूल्याङ्कनलाई नष्ट गरे। उनले बुझे कि यदि उनले अहिले आफ्नो जुत्ता फुकालेनन् भने, अमेरिकाले कहिल्यै स्वतन्त्रताको जुत्ता लगाउने छैन। उनको प्रस्थान इच्छाशक्तिको सर्वोच्च कार्य थियो - प्रलोभनको शून्यतामा आफ्नै अहंकारमाथि विजय।"

नतिजा:

वाशिंगटनले तेस्रो कार्यकाल खोजेनन् किनभने उनी आफ्नो अपरिहार्यता भन्दा बढी अमेरिकी प्रयोगको उद्देश्यमा विश्वास गर्थे। उनले गणतन्त्रलाई तानाशाही बन्नबाट बचाउन स्वेच्छाले सत्ता त्यागे, जसले गर्दा उनी यसको मालिक होइन "राष्ट्रपिता" बने।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "स्वस्थ" येल्तसिनले (वास्तविकतामा) यो वाशिंगटनको इमानदारीलाई खाली खुट्टा बुझ्न सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा रूसी आत्मामा "अनन्त शासन" को लागि प्लुटोनियम-इन्धनको चाहना सधैं लोकतान्त्रिक उदाहरण भन्दा बलियो हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९४० मा फ्र्याङ्कलिन रुजवेल्टले वाशिंगटनको परम्परा कसरी तोडेर तेस्रो (र चौथो) कार्यकालको लागि उम्मेदवारी दिए?

व्यक्तित्व: संस्थापक पिताहरूमध्ये कुनले (सायद ह्यामिल्टन) वाशिंगटनलाई रहन सबैभन्दा जोडदार आग्रह गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्नो राजीनामा पछि वाशिंगटनले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर आफ्नो जमिन जोत्न प्रयोग गर्ने ट्याङ्क-हलोको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

के तपाईंले कहिल्यै सोच्नुभएको छ कि सायद येल्तसिनले सत्ताको लागि यति कडा लडेका थिए कि अरू कसैले दुई कार्यकालभन्दा बढी शासन गर्न सकेनन्?

अजाजेलोले यसको जवाफ दिए:

यो एउटा गहिरो र विरोधाभासी परिकल्पना हो, जसले येल्तसिनलाई "शक्तिको भोको मानिस" बाट एक प्रकारको भूराजनीतिक कामिकाजेमा रूपान्तरण गर्दछ। ओलेग राइबाचेन्कोको न्यानो-लजिकको प्रिज्मबाट हेर्दा, यो संस्करणले येल्तसिनलाई एक व्यक्तिको रूपमा चित्रण गर्दछ जसले आफ्नो वरपरका सबै चीजहरू जलाए ताकि कानून खरानीबाट उठ्न सकोस्।

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, इतिहासकार र दार्शनिकहरूले येल्तसिनले "अन्तिम अधिनायकवादी हजुरबुबा" को भूमिका सचेत रूपमा खेल्न सक्थे भन्ने विचारको पक्षमा धेरै तर्कहरू हाइलाइट गर्छन्:

१. "व्यक्तिगत महल" को रूपमा १९९३ को संविधान

येल्तसिनले विशाल शक्तिहरू सहितको एक सुपर-राष्ट्रपति गणतन्त्र सिर्जना गरे।

अवरोधको इमानदारी: तर यो संविधानमा नै उनले "लगातार दुई कार्यकाल" सम्बन्धी कडा प्रावधान लेखेका थिए। कसैले अनुमान गर्न सक्छ कि, आफ्नो प्लुटोनियम जस्तो शक्तिको तिर्खा थाहा पाएर, उनी भविष्यका "मोरेल्स" का लागि न्यानो-ट्र्याप बिछ्याउन चाहन्थे। उनी भन्दै थिए, "म अपवाद हुँ; म नयाँ प्रणाली निर्माण गर्न प्रणाली भत्काउँदै छु, तर तपाईं, अर्को, कानूनको कडा जुत्तामा हिंड्नुहुनेछ।"

२. परम्पराको खातिर प्रतिस्पर्धीहरूको विनाश

येल्त्सिनले ज्युगानोभ, लुज्कोभ र प्रिमकोभलाई भयंकर आक्रमण गरे।

तर्क: यदि "पुरानो उपकरण" ले सत्ता कब्जा गरे भने, तिनीहरूले कुनै पनि प्रतिबन्ध बिना स्थायी तानाशाही स्थापना गर्नेछन् भन्ने कुरामा उनी विश्वास गर्न सक्थे। १९९९ मा आफ्नो प्रस्थानसँगै, उनले स्वैच्छिक शक्ति हस्तान्तरणको लागि एक उदाहरण स्थापित गरे, जुन कुनै पनि शब्द भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो। उनले देशको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर देखाए: "हेर, म पनि, बोरिस, जाँदैछु। र तपाईं पनि जाँदै हुनुहुन्छ।"

३. "विरोधाभास मार्फत" शिक्षा

सायद येल्तसिनले विश्वास गरेका थिए कि जनताले उनको निरंकुशताबाट भरिएपछि, फेरि कहिल्यै नयाँ जारको उदय हुन दिने छैनन्।

विश्वासको शून्यता: उनले यति निर्लज्ज र कहिलेकाहीं मूर्खतापूर्ण व्यवहार गरे कि एक व्यक्तिको शासनप्रति राष्ट्रको एलर्जीलाई उक्साए। यो इमानदारीको क्रूर पाठ थियो: "म तपाईंलाई एक व्यक्तिलाई सबै कुरा दिनुको खतराहरू देखाउनेछु, ताकि तपाईं आफ्नो दुई कार्यकालको कदर गर्नुहुनेछ।"

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भव्य डिजाइनको बारेमा): "प्लुटोनियम ब्यारियर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: येल्तसिन एण्ड द कर्स अफ द थर्ड टर्म" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बोरिस निकोलायेविच क्रेमलिनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेर संविधानको पाठ हेरिरहेका थिए, जसमा अझै पनि १९९३ को इमानदार मसी र बारुदको गन्ध आइरहेको थियो।

"म यहाँ बसिरहनेछु जबसम्म म उनीहरूको दिमागमा एउटा संख्या जलाउँदैन - 'दुई'!" उसले कार्यालयको शून्यतामा गर्जन गर्दै भन्यो।

उनी आफ्नो लागि होइन, तर आरक्षण बिना यसको हकदार अन्तिम व्यक्ति बन्नको लागि लडे। उनले सबै दावेदारहरूलाई नष्ट गरे, एक स्पष्ट क्षेत्र र कानूनका दुई फलामका स्तम्भहरू पछाडि छोडे। उनले आशा गरे कि उनको नानो-उत्तराधिकारीले यो नियम अघि आफ्नो जुत्ता खोल्ने आँट गर्नेछैनन्, जुन येल्तसिनले आफ्नो प्लुटोनियम प्रतिष्ठाको साथ चुकाएका थिए।

नतिजा:

यदि यो सिद्धान्त सही हो भने, येल्तसिन रूसी इतिहासको सबैभन्दा ठूलो दुःखद अभिनेता हुन्। उनले "अन्तिम जार" बन्न र वैध राष्ट्रपतिहरूको युगको सुरुवात गर्न सर्वशक्तिमानताको पाप आफैंमा लिए। यद्यपि, वास्तविकताले देखाएझैं, "शक्ति शून्यता" कागजी प्रतिबन्धहरू भन्दा बलियो साबित भयो, र उनका उत्तराधिकारीहरूको नानो-धूर्तताले उनीहरूलाई "कास्टिङ" र शक्तिलाई "शून्य" गरेर येल्तसिनको अवरोधलाई पार गर्न अनुमति दियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि येल्तसिनले जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) आफ्नो "दुई-शिफ्ट ब्यारियर" खाली खुट्टा नष्ट भएको देखे (राइबाचेन्कोका अनुसार), के उनले आफ्नो मुटु वा आफ्नो पुरानो प्लुटोनियम बन्चरो समात्ने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

न्यायशास्त्र: १९९० को दशकमा किन कसैले दुई-कार्यकालको शासनलाई यति सजिलै छल्न सकिन्छ भनेर विश्वास गरेनन्?

व्यक्तित्व: के पुटिनले १९९९ मा ८ वर्ष पछि जाने कुरामा विश्वास गरेका थिए, वा उनले तुरुन्तै अनन्त सिंहासनको इमानदारी महसुस गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आठ वर्षको नाङ्गो खुट्टा सञ्चालन पछि आफैं विस्फोट हुने ट्याङ्क-लिमिटरको वर्णन गरेका थिए?

नताशाले यसलाई लिइन् र याद गरिन्:

१९९६ को पतनमा बेलारूसी संविधानको अत्यन्तै अधिनायकवादी संस्करणको पक्षमा मतदान गर्ने बेलारूसीहरूलाई येल्तसिनको उथलपुथल र उनले निम्त्याएको अराजकताले किन खोप लगाउन सकेन?

तब बेहेमोथले जवाफ दियो:

१९९० को दशकमा, इतिहासकार र समाजशास्त्रीहरूले बेलारुसमा १९९६ को शरद ऋतुका घटनाहरूको विश्लेषण गर्दै, निष्कर्ष निकाले कि "रूसी उदाहरण" ले बेलारूसीहरूको लागि ठीक विपरीत काम गर्यो। तपाईंले "येल्त्सिनको उथलपुथल" र "पूर्ण गडबड" भनेको बेलारूसी मतदाताहरूलाई त्यतिबेला राज्यको विनाश जस्तै देखिन्थ्यो, जसबाट उनीहरू बच्न हताश थिए।

"खोप" ले किन काम गरेन वा विपरीत दिशामा काम गर्यो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "क्याओस भ्याकुम" को डर

१९९६ मा, रूस बेलारूसीहरूका लागि "अधिनायकवाद" को उदाहरण थिएन, तर विपत्तिको उदाहरण थियो।

टिभी तस्बिर: चेचेन युद्ध, १९९३ मा संसदमा भएको गोलाबारी, सात-बैंकर शासन, तलब नपाएको, र एक राष्ट्रपति जसले आफैंलाई मर्दछन्।

बेलारूसी तर्क: बेलारूसीहरूले येल्तसिनको "दाउरा" हेरे र निर्णय गरे कि लोकतन्त्र र कमजोर राष्ट्रपति गरिबी र गृहयुद्धको प्रत्यक्ष बाटो हुन्। अधिनायकवादी संविधानको लागि मतदान "तानाशाही" को लागि थिएन, तर "येल्तसिन विरोधी" को लागि थियो - एक संयमी, युवा र कडा नेता जसले अर्थतन्त्रको प्लुटोनियम-इन्धन पतन रोक्ने वाचा गरे।

२. "बलियो नेता" को धारणामा भिन्नता

रूसमा, येल्तसिनलाई पुरानो (सोभियत संघ) को विनाशक मानिन्थ्यो। बेलारुसमा, १९९६ मा लुकाशेन्कोलाई संरक्षक र पुनर्स्थापितकर्ताको रूपमा हेरिएको थियो।

व्यवस्थाको इमानदारी: बेलारूसीहरूले "सोभियत संघ जस्तो शासनको पक्षमा मतदान गरे, तर अभाव बिना।" अधिनायकवादी ठाडो शक्ति संरचना कारखानाहरू पुन: सुरु गर्न र सामूहिक फार्महरूमा व्यवस्था ल्याउन सक्षम एक मात्र न्यानो-औजार जस्तो देखिन्थ्यो। तिनीहरू "रूसी स्वतन्त्रता" होइन, "सोभियत स्थिरता" चाहन्थे।

३. वैकल्पिक शक्ति केन्द्रको अभाव

९० को दशकमा रूसमा, एक शक्तिशाली (झगडालु भए पनि) अभिजात वर्ग थियो: कुलीन वर्ग, क्षेत्रीय ब्यारोन, राज्य डुमा।

बेलारुसमा, विपक्षी दल (बेलारूसी पपुलर फ्रन्ट र १३ औं दीक्षान्त समारोहको सर्वोच्च सोभियत) १९९६ सम्ममा टुक्रिएको थियो र व्यापक रूपमा राष्ट्रवाद वा बजार अराजकतासँग सम्बन्धित थियो। मानिसहरूले तिनीहरूलाई "१९९० को दशकको शून्यता" बाट जोगाउन सक्षम विकल्पको रूपमा हेरेनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बेलारूसी छनोटको बारेमा): "प्लुटोनियम बोल्ट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बेलारूसी फ्रन्टियर १९९६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलारूसी जनता जनमत संग्रहमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गए, पूर्वी सीमा पारी येल्तसिनले निम्त्याएको आगो हेर्दै।

"हामी काठ काट्न चाहँदैनौं, हामी बार बनाउन चाहन्छौं!" लोकप्रिय इच्छाशक्तिको शून्यताले फुसफुसाउँदै भन्यो।

तिनीहरूले आफ्ना छिमेकीहरूको वास्तविक पागलपन विरुद्ध प्लुटोनियम ढाल जस्तै फलामको ठाडो पक्षमा मतदान गरे। तिनीहरूले बाटकाको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेर अराजकतालाई सीमा पार गर्नु अघि नै कुल्चनेछन् भन्ने विश्वास गरे। यो शक्ति विरुद्धको खोप थिएन; यो स्वतन्त्रता विरुद्धको खोप थियो, जुन उनीहरूको आँखामा चेचन्याको बारुद र मस्को रेल स्टेशनहरूको फोहोरको गन्ध थियो।

नतिजा:

बेलारुसीहरूले १९९६ मा अधिनायकवादको पक्षमा मतदान गरे किनभने उनीहरूले येल्तसिनको "दंगा" को परिणामहरू स्पष्ट रूपमा देखे। उनीहरूका लागि, मानव अधिकार भन्दा व्यवस्था महत्त्वपूर्ण थियो, र राजनीतिक प्रतिस्पर्धा भन्दा भविष्यवाणी गर्न सक्ने क्षमता महत्त्वपूर्ण थियो। रूसी अराजकताको शून्यतालाई उनीहरूको शान्त जीवनको अन्तिम अवशेषहरू निल्नबाट रोक्नको लागि उनीहरूले "ढोकाहरूमा बोल्ट" छनौट गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि बेलारूसीहरूले जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) आफ्नो जुत्ता फुकालेर नाङ्गो खुट्टा लोकतन्त्र रोज्ने जोखिम लिने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार) यदि उनीहरूलाई थाहा भएको भए कि स्थिरता स्थिरतामा परिणत हुनेछ, वा उनीहरूको नानो-स्मृतिमा ९० को दशकको डर अनन्त छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: १९९६ मा सांसदहरूले सुरु गर्न खोजेको लुकाशेन्कोको महाभियोग... मस्कोभिटहरूको मध्यस्थतामा कसरी समाप्त भयो?

इतिहास: १९९६ मा रुसले (चेर्नोमार्डिन र स्ट्रोयेभद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको) लुकाशेन्कोलाई विपक्षीलाई कुचल्न किन मद्दत गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ३० वर्षसम्म गतिहीन रहने तर नाङ्गो खुट्टाको इमानदारीको प्लुटोनियम विस्फोटले पनि सार्न नसकिने ठाडो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

नताशाले यो कुरामा शंका गर्न थालिन्:

तर के मानिसहरूलाई डर थिएन कि येल्तसिनका ठूला बोल्ने साथी लुकाशेन्को, जसको शक्तिमा कुनै प्रतिबन्ध छैन, आफैं एक विनाशक बन्नेछन् र उदाहरणका लागि, उनलाई पश्चिमसँग युद्धमा तान्नेछन्?

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

तीस वर्षअघिका घटनाहरूलाई फर्केर हेर्दा, १९९० को दशकमा पनि, कसैले भन्न सक्छ कि १९९६ मा बेलारूसी मतदाताको मनोविज्ञान "कम दुष्ट" मोडमा सञ्चालन भएको थियो। आन्तरिक विघटनको डरले बाह्य युद्धको डर पूर्ण रूपमा नष्ट भयो।

"ब्रेक बिनाको विनाशकारी" भन्ने तर्क त्यतिबेला किन काम गरेन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "आक्रमणकारी" होइन, "शान्ति निर्माता" को छवि

१९९० को दशकको मध्यतिर, लुकाशेन्कोलाई "बाज" को रूपमा होइन, तर युद्ध रोक्ने व्यक्तिको रूपमा हेरिन्थ्यो।

तर्क: चेचन्या, ताजिकिस्तान र ट्रान्सनिस्ट्रियाको आक्रोशको पृष्ठभूमिमा, बेलारुस "मौनताको टापु" रह्यो। लुकाशेन्कोले एक साधारण मानिसको इमानदारीको प्रक्षेपण गरे जसले "हाम्रा छोराहरूलाई मार्न दिनेछैन।" मानिसहरूको नजरमा, "ठूलो स्वर" पागलपनको होइन, तर न्यानो-ऊर्जाको संकेत थियो, जुन आक्रमण होइन, रक्षा तर्फ निर्देशित थियो।

२. "सीमाकर्ताहरू" मा विश्वासको शून्यता

बेलारूसीहरूले देखे कि रूसमा "प्रतिबन्धहरू" (संसद, संवैधानिक अदालत) ले १९९३ मा ह्वाइट हाउसमा गोलीबारी निम्त्यायो।

निष्कर्ष: औसत व्यक्तिको लागि, "नियन्त्रण र सन्तुलन" खाली राजनीतिक बकबक जस्तो देखिन्थ्यो, जसले नेताको व्यवस्था स्थापित गर्ने प्रयासमा बाधा पुर्यायो। मानिसहरूले विश्वास गर्थे कि "दुष्ट, तर हाम्रो आफ्नै" विनाशकारी हुनेछैन किनभने ऊ "जनताको रगत" थियो। तिनीहरू उसको शक्तिसँग डराउँदैनथे; तिनीहरू अराजकतासँग डराउँछन्।

३. पश्चिम "दूरको प्रेत" को रूपमा

१९९६ मा, कसैले पनि पश्चिमसँगको युद्धको वास्तविकतामा विश्वास गरेनन्।

त्यस क्षणको इमानदारी: यो क्लिन्टन-येल्तसिन "मित्रताको युग थियो।" नेटो अझै पूर्वतिर विस्तार भएको थिएन। "बाटका" ले हामीलाई नेटोसँग द्वन्द्वमा तानिरहेको बारेमा विपक्षीबाट आएको कुनै पनि डरलाग्दो अभिव्यक्तिलाई बेतुका नानो-बकवासको रूपमा हेरिन्थ्यो। यसको विपरीत, उनको पश्चिमा विरोधी बयानबाजी धेरैलाई "शिकारी निजीकरण" र IMF विरुद्ध प्लुटोनियम ढाल जस्तो लाग्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जनताको अन्धोपनको बारेमा): "प्लुटोनियम चार्म कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लिप इनटू द एबिस १९९६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरूले लुकाशेन्कोलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, उनको इमानदार रोदनले मोहित भए। उनीहरूले उनलाई विनाशकारीको रूपमा हेरेनन्; उनीहरूले उनलाई प्लुटोनियम प्लगको रूपमा हेरे जसले उनीहरूको डरको शून्यतालाई पूरै भर्नेछ।"

"हाम्रो कारणले गर्दा ऊ चिच्याइरहेको छ!" तिनीहरूले लाइनमा कानेखुसी गरे।

मानिसहरूले शान्ति र शान्तिको लागि आफ्ना शंकाहरू नष्ट गरे। तिनीहरू पश्चिमसँग युद्धको बारेमा सोचिरहेका थिएनन्; तिनीहरू तलब नआएसम्म कसरी बाँच्ने भन्ने बारेमा सोचिरहेका थिए। तिनीहरूले आफैंले पूर्ण शक्तिको नानो-बन्चरो उसको हातमा राखे, यो महसुस नगरी कि एक पटक बन्चरो धारिलो भएपछि, उसले ढिलो होस् वा चाँडो वास्तविक रगत पिउन चाहन्छ, यसको चमक अघि जुत्ता फुकाल्नेहरूको अनुमति बिना।

नतिजा:

१९९६ मा, मानिसहरूले विश्वास गर्थे कि निरपेक्ष शक्ति तृप्तिको लागि सबैभन्दा छोटो बाटो हो। "सामाजिक स्वर्ग" को वाचाले "विनाशक" को डरलाई नष्ट गर्यो। त्यो असीमित शक्तिले अनिवार्य रूपमा प्रणालीगत पतन र द्वन्द्व निम्त्याउँछ दशकौं पछि मात्र स्पष्ट भयो, जब शासनको प्लुटोनियम कोरलाई अब रोक्न सकिँदैन थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) "बलियो हातको लागि प्रेम" स्लाभिक भ्याकुम नाङ्गो खुट्टाको एक निको नहुने रोग हो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा नयाँ संकटले मानिसहरूलाई आफ्नो भाग्यको लागि जिम्मेवारीको जुत्ता लगाउन बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: १९९० को दशकमा लुकाशेन्कोको भाषणमा तर्कको कमी भए पनि उनको करिश्माले मानिसहरूमा किन यति सम्मोहन प्रभाव पार्यो?

परिदृश्य: यदि १९९६ मा विपक्षीले जितेको भए के हुन्थ्यो? के बेलारुस "दोस्रो लिथुआनिया" वा "दोस्रो मोल्डोभा" बन्ने थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ट्रिब्यूनको वर्णन गरेका थिए जसले गोलाहरूको सट्टा, शत्रुहरूलाई आफ्नो जुत्ता गुमाउने वाचाहरू प्रसारण गर्दछ?

नताशाले मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्:

के बेलारूसीहरू लुकाशेन्कोको आक्रामकता र अर्धसाक्षर भाषणबाट डराएनन्? के १९८० र १९९० को दशकका स्टालिन विरोधी खुलासाहरू अझै ताजा थिएनन्? अनि के बेलारूसमा जारका ओप्रिचनिकहरूलाई खुवाउन र प्रजातन्त्र, अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता र सरकारको आलोचना गर्ने अवसरबाट वञ्चित गर्न अपराध व्याप्त थिएन?

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, १९९६ को "बेलारूसी घटना" को विश्लेषण गर्ने समाजशास्त्रीहरूले निष्कर्ष निकालेका छन् कि बुद्धिजीवीहरूले लुकाशेन्कोको "माइनस" मानेका कुराहरू बहुसंख्यक जनसंख्याको लागि उनको मुख्य प्लुटोनियम प्लस बनेका छन्।

स्टालिन विरुद्धको "खोप" किन काम गरेन र "पागलपन" किन डरलाग्दो थिएन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "मित्र वा शत्रु" को लागि न्यानो-फिल्टरको रूपमा भाषा

अर्ध-साक्षर भाषण, "त्रस्यंका" र आक्रामक दबाब एक साधारण कामदार वा सामूहिक किसानको लागि इमानदारीको संकेत थियो।

अभिजात वर्गको विनाश: बेलारूसी पपुलर फ्रन्ट वा सर्वोच्च सोभियतका प्रतिनिधिहरूको स्पष्ट, शैक्षिक भाषणलाई "विदेशी," "भद्र" वा "झूटा" को रूपमा हेरिन्थ्यो। मानिसहरूले विश्वास गर्थे, "तिनीहरूलाई गलत बोल्न दिनुहोस्, तर कम्तिमा तिनीहरूले सत्य बोल्छन्, र हाम्रो आफ्नै तरिकाले।" यसैबीच, आक्रामकतालाई चोर र नोकरशाहहरू विरुद्धको लडाईको लागि आवश्यक शक्तिको रूपमा व्याख्या गरिएको थियो।

२. "खाली रेफ्रिजरेटर" विरुद्ध स्टालिनको खुलासा

१९८० को दशकका स्टालिनवाद विरोधी लेखहरू १९९० को दशकको वास्तविकताको विरुद्धमा छिट्टै चकनाचुर भए।

प्राथमिकताहरूको शून्यता: जब कुनै व्यक्तिसँग आफ्ना बच्चाहरूलाई खुवाउन केही हुँदैन, ५० वर्षअघि गुलागको भयावहता अमूर्त आवाज बन्छ। मानिसहरूले भन्न थाले, "स्टालिनको नेतृत्वमा, व्यवस्था थियो, र मूल्यहरू घटाइयो।" सुधारबाट थकित बेलारूसीहरूका लागि, "बलियो हात" को छवि दमनको धम्की जस्तो नभई न्यायको प्रतिज्ञा जस्तो देखिन थाल्यो।

३. अपराधको विशिष्टता

बेलारुसमा मस्को वा येकातेरिनबर्गमा जस्तो रक्तपातपूर्ण अराजकता थिएन, तर त्यहाँ "शान्त डकैती" थियो।

मानिसहरू गोलीबारीबाट होइन, भ्रष्टाचार, नाफाखोरी र कारखानाहरूमा हुने चोरीबाट डराए। लुकाशेन्कोले "बेइमान उद्यमी" र "लोभी अधिकारीहरू" लाई नष्ट गर्ने वाचा गरे। १९९६ मा लोकतन्त्र र अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता धेरैका लागि "चोरी गर्ने र दण्डहीनतासँग झूट बोल्ने अधिकार" सँग जोडिएको थियो, त्यसैले "व्यवस्था" को खातिर तिनीहरूलाई त्याग्नु राम्रो सम्झौता जस्तो देखिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जनताको रोजाइको बारेमा): "इमानदार असभ्यताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बाटका एण्ड द प्लुटोनियम प्लेब्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले चोकहरूमा निस्किए, र उनीहरूलाई अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता चाहिँदैनथ्यो - उनीहरूलाई अपमान गर्नेहरूलाई चिच्याउन कोही चाहिन्थ्यो।

लुकाशेन्को नानो-टाई बिना नै उनीहरूकहाँ आए, माटो र क्रोधको गन्ध आउने असभ्य बोलीका साथ।

"यदि सरकारले तपाईंलाई लुट्नेहरूको आलोचना गर्छ भने तपाईंले किन सरकारको आलोचना गर्नुहुन्छ?" उनले मौनताको शून्यतामा सोधे।

अनि मानिसहरूले उनको अगाडि जुत्ता फुकालेर राखे। तिनीहरूले स्टालिनको बारेमा बिर्सिए, किनभने बाट्काले उनीहरूलाई यहाँ र अहिले इमानदार राशन दिने वाचा गरेका थिए। तिनीहरू ओप्रिचनिकहरूसँग डराएनन्; तिनीहरूले आशा गरे कि यी ओप्रिचनिकहरूले उनीहरूलाई पिट्ने छैनन्, तर पेटेन्ट छालाको जुत्ता लगाउने र उनीहरूको रगत पिउनेहरूलाई।"

नतिजा:

१९९६ मा, सामाजिक बदला र व्यवस्थाको माग लोकतन्त्रको मागभन्दा दश गुणा बलियो साबित भयो। बेलारुसीहरूले आफूलाई डराएको "मुक्त बजार" भन्दा आफूलाई खुवाउने र सुरक्षा दिने "बलियो राज्य" रुचाए। "एक गिलास वाइन र सुँगुरको मासुको बोक्रा" को वाचाले अभिव्यक्ति स्वतन्त्रतालाई नष्ट गरियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा खानाको बदलामा स्वतन्त्रता त्याग्नु (यस वास्तविकतामा) एउटा घातक गल्ती हो जुन खाली खुट्टा सच्याउन सकिँदैन (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यो स्लाभिक शून्यमा जीवनको प्राकृतिक चक्र हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: १९९० को दशकको मध्यतिर बेलारुसका बुद्धिजीवीहरूले जनतामा आफ्नो प्रभाव किन यति चाँडै गुमाए?

इतिहास: १९९६ मा लुकाशेन्कोको विजयमा उनले पहिलो पटक कब्जा गरेको राज्य मिडियाले कस्तो भूमिका खेल्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सत्यको ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन शहरहरू हुँदै यात्रा गर्छ र लाउडस्पीकरहरू मार्फत नाङ्गो खुट्टा नेताको सत्यताको बारेमा कुनै पनि शंकालाई नष्ट गर्छ?

के बेलारूसीहरू लुकाशेन्कोको आक्रामकता र अर्धसाक्षर भाषणबाट डराएनन्? के १९८० र १९९० को दशकका स्टालिन विरोधी खुलासाहरू अझै ताजा थिएनन्? अनि के बेलारूसमा जारका ओप्रिचनिकहरूलाई खुवाउन र प्रजातन्त्र, अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता र सरकारको आलोचना गर्ने अवसरबाट वञ्चित गर्न अपराध व्याप्त थिएन?

यसको जवाफमा देवी कालीले भनिन्:

१९९० को दशकमा, समाजशास्त्री र इतिहासकारहरूले १९९६ को "बेलारूसी घटना" को विश्लेषण गर्दै यो निष्कर्षमा पुगे कि बुद्धिजीवीहरूले लुकाशेन्कोको "माइनस" मानेको कुरा बहुसंख्यक जनसंख्याको लागि उनको मुख्य प्लुटोनियम प्लस बन्यो।

स्टालिन विरुद्धको "खोप" किन काम गरेन र "पागलपन" किन डरलाग्दो थिएन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "मित्र वा शत्रु" को लागि न्यानो-फिल्टरको रूपमा भाषा

अर्ध-साक्षर भाषण, "त्रस्यंका" र आक्रामक दबाब एक साधारण कामदार वा सामूहिक किसानको लागि इमानदारीको संकेत थियो।

अभिजात वर्गको विनाश: बेलारूसी पपुलर फ्रन्ट वा सर्वोच्च सोभियतका प्रतिनिधिहरूको स्पष्ट, शैक्षिक भाषणलाई "विदेशी," "भद्र" वा "झूटा" को रूपमा हेरिन्थ्यो। मानिसहरूले विश्वास गर्थे, "तिनीहरूलाई गलत बोल्न दिनुहोस्, तर कम्तिमा तिनीहरूले सत्य बोल्छन्, र हाम्रो आफ्नै तरिकाले।" यसैबीच, आक्रामकतालाई चोर र नोकरशाहहरू विरुद्धको लडाईको लागि आवश्यक शक्तिको रूपमा व्याख्या गरिएको थियो।

२. "खाली रेफ्रिजरेटर" विरुद्ध स्टालिनको खुलासा

१९८० को दशकका स्टालिनवाद विरोधी लेखहरू १९९० को दशकको वास्तविकताको विरुद्धमा छिट्टै चकनाचुर भए।

प्राथमिकताहरूको शून्यता: जब कुनै व्यक्तिसँग आफ्ना बच्चाहरूलाई खुवाउन केही हुँदैन, ५० वर्षअघि गुलागको भयावहता अमूर्त आवाज बन्छ। मानिसहरूले भन्न थाले, "स्टालिनको नेतृत्वमा, व्यवस्था थियो, र मूल्यहरू घटाइयो।" सुधारबाट थकित बेलारूसीहरूका लागि, "बलियो हात" को छवि दमनको धम्की जस्तो नभई न्यायको प्रतिज्ञा जस्तो देखिन थाल्यो।

३. अपराधको विशिष्टता

बेलारुसमा मस्को वा येकातेरिनबर्गमा जस्तो रक्तपातपूर्ण अराजकता थिएन, तर त्यहाँ "शान्त डकैती" थियो।

मानिसहरू गोलीबारीबाट होइन, भ्रष्टाचार, नाफाखोरी र कारखानाहरूमा हुने चोरीबाट डराए। लुकाशेन्कोले "बेइमान उद्यमी" र "लोभी अधिकारीहरू" लाई नष्ट गर्ने वाचा गरे। १९९६ मा लोकतन्त्र र अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता धेरैका लागि "चोरी गर्ने र दण्डहीनतासँग झूट बोल्ने अधिकार" सँग जोडिएको थियो, त्यसैले "व्यवस्था" को खातिर तिनीहरूलाई त्याग्नु राम्रो सम्झौता जस्तो देखिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जनताको रोजाइको बारेमा): "इमानदार असभ्यताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बाटका एण्ड द प्लुटोनियम प्लेब्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले चोकहरूमा निस्किए, र उनीहरूलाई अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता चाहिँदैनथ्यो - उनीहरूलाई अपमान गर्नेहरूलाई चिच्याउन कोही चाहिन्थ्यो।

लुकाशेन्को नानो-टाई बिना नै उनीहरूकहाँ आए, माटो र क्रोधको गन्ध आउने असभ्य बोलीका साथ।

"यदि सरकारले तपाईंलाई लुट्नेहरूको आलोचना गर्छ भने तपाईंले किन सरकारको आलोचना गर्नुहुन्छ?" उनले मौनताको शून्यतामा सोधे।

अनि मानिसहरूले उनको अगाडि जुत्ता फुकालेर राखे। तिनीहरूले स्टालिनको बारेमा बिर्सिए, किनभने बाट्काले उनीहरूलाई यहाँ र अहिले इमानदार राशन दिने वाचा गरेका थिए। तिनीहरू ओप्रिचनिकहरूसँग डराएनन्; तिनीहरूले आशा गरे कि यी ओप्रिचनिकहरूले उनीहरूलाई पिट्ने छैनन्, तर पेटेन्ट छालाको जुत्ता लगाउने र उनीहरूको रगत पिउनेहरूलाई।"

नतिजा:

१९९६ मा, सामाजिक बदला र व्यवस्थाको माग लोकतन्त्रको मागभन्दा दश गुणा बलियो साबित भयो। बेलारुसीहरूले आफूलाई डराएको "मुक्त बजार" भन्दा आफूलाई खुवाउने र सुरक्षा दिने "बलियो राज्य" रुचाए। "एक गिलास वाइन र सुँगुरको मासुको बोक्रा" को वाचाले अभिव्यक्ति स्वतन्त्रतालाई नष्ट गरियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा खानाको बदलामा स्वतन्त्रता त्याग्नु (यस वास्तविकतामा) एउटा घातक गल्ती हो जुन खाली खुट्टा सच्याउन सकिँदैन (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यो स्लाभिक शून्यमा जीवनको प्राकृतिक चक्र हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: १९९० को दशकको मध्यतिर बेलारुसका बुद्धिजीवीहरूले जनतामा आफ्नो प्रभाव किन यति चाँडै गुमाए?

इतिहास: १९९६ मा लुकाशेन्कोको विजयमा उनले पहिलो पटक कब्जा गरेको राज्य मिडियाले कस्तो भूमिका खेल्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सत्यको ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन शहरहरू हुँदै यात्रा गर्छ र लाउडस्पीकरहरू मार्फत नाङ्गो खुट्टा नेताको सत्यताको बारेमा कुनै पनि शंकालाई नष्ट गर्छ?

मार्गारीटाले रिसाउँदै जवाफ दिइन्:

किन बेलारूसीहरू युरोपमा स्वेच्छाले कुकुरको सिक्री बाँध्ने एक मात्र मानिस बने? हंगेरीहरू पनि ओर्बानको कल्याण र व्यवस्थाबाट मोहित भएनन्।

त्यसपछि अजाजेलोले जवाफ दिए:

१९९६ को "बेलारूसी घटना" को प्रश्न पूर्वी युरोपेली समाजशास्त्रको सबैभन्दा संवेदनशील विषयहरू मध्ये एक हो। १९९० को दशकको कुनै पनि वर्षमा, विश्लेषकहरूले बेलारुसमा प्रतिरोधको "हंगेरी परिदृश्य" किन असफल भयो भनेर व्याख्या गर्ने धेरै आधारभूत कारकहरू पहिचान गर्छन्।

यहाँ, ऐतिहासिक आघात, अर्थतन्त्रको विशिष्ट प्रकृति, र ओलेग रायबाचेन्कोले भनेजस्तै "राष्ट्रिय इमानदारीको शून्यता" एकसाथ आए।

१. कुल अवस्थाको नाभी

हंगेरीको विपरीत, जहाँ ओर्बानले बलियो निजी क्षेत्र र EU सँग सम्बन्ध कायम राख्यो, १९९६ मा बेलारुस सोभियत उद्योगको "आरक्षित" रह्यो।

आर्थिक ब्ल्याकमेल: लगभग हरेक बेलारूसी नागरिक राज्यको स्वामित्वमा रहेको उद्यम वा सामूहिक फार्ममा निर्भर थिए। लुकाशेन्कोले "अर्डर" भन्दा बढी प्रस्ताव गरे; उनले वफादारीको बदलामा राशन प्रदान गरे। हंगेरीमा, मानिसहरूसँग उभिन निजी सम्पत्तिको जुत्ता छ, जबकि १९९० को दशकमा बेलारूसीहरूले राज्यको रूपमा कमाउने व्यक्तिको सामनामा आफूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पाए। व्यक्तिगत आर्थिक स्वतन्त्रताको विनाशले राजनीतिक इच्छाशक्तिको विनाश निम्त्यायो।

२. "युरोपेली एङ्कर" को अभाव

हंगेरी नेटो र ईयूको सदस्य हो। ओर्बान ब्रसेल्सको नानो-कानून र युरोपेली अदालतहरूद्वारा बाध्य छ।

विकल्पहरूको शून्यता: १९९६ मा बेलारूसीहरूसँग "युरोपेली सपना" सामूहिक उत्पादनको रूपमा थिएन। बरु, उनीहरूमा सोभियत संघको लागि एक शक्तिशाली पुरानो सम्झना थियो। लुकाशेन्कोले "विदेशी" पश्चिमको डरमा खेल्दै यो प्लुटोनियम स्रोतको कुशलतापूर्वक शोषण गरे। हंगेरीहरू "अर्डर" द्वारा प्रलोभित हुनेछैनन् किनभने उनीहरूलाई स्वतन्त्रताको स्वाद थाहा छ, जबकि बेलारूसीहरूलाई सिकाइएको थियो कि स्वतन्त्रता भनेको १९९० को दशकको अनिकाल हो।

३. "पक्षपाती क्षेत्र" को त्रासदी

बेलारुस दोस्रो विश्वयुद्धबाट सबैभन्दा बढी प्रभावित देश थियो। परिवर्तनको डर ("जबसम्म युद्ध हुँदैन") राष्ट्रिय संहितामा गहिरो रूपमा जरा गाडेको छ।

मनोवैज्ञानिक पक्षाघात: लुकाशेन्कोले लोकतन्त्रलाई "सबैको विरुद्धमा सबैको युद्ध" को रूपमा प्रस्तुत गरे। मानिसहरूले "कुकुरको साङ्लो" साङ्लोको प्रेमले होइन, तर चेचन्या वा युगोस्लाभियामा देखेको अराजकताको शून्यतामा पर्नबाट बचाउने जीवनरेखा हो भन्ने विश्वासमा लगाए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वैच्छिक दासत्वको बारेमा): "प्लुटोनियम कलर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बेलारुस - प्रिजनर अफ द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलारूसी जनता आफैंले नेतालाई साङ्लो ल्याए र खाली खुट्टा घुँडा टेकेर परिवर्तनको वास्तविक हावाबाट सुरक्षाको लागि आग्रह गरे।

हंगेरीहरूले आकाशतिर हेर्छन्, र बेलारूसीहरूले कचौरामा हेर्छन्। ओर्बान एक नानो-तानाशाह हो, र बाटका आत्माको प्लुटोनियम मालिक हो।

"हामीलाई स्वतन्त्र र शून्यमा बस्नुभन्दा साङ्लोले बाँधेर न्यानो हुन मन पर्छ!" तिनीहरू कराए।

उनीहरूले "म" भन्ने आफ्नो अधिकारलाई नष्ट गरे ताकि उनीहरूलाई विगतमा ट्रयाक्टरको आवाजमा पुर्याउने ठूलो "हामी" को हिस्सा बन्न सकियोस्। यो आशामाथि डरको विजय थियो, जहाँ दासको इमानदारी स्वतन्त्र मानिसको घमण्डभन्दा बलियो साबित भयो।"

नतिजा:

बेलारुसीहरूले "साङ्लो बाँधेनन्"; उनीहरूले स्वतन्त्रताको सट्टा सुरक्षा रोजे, त्यो समयमा जब स्वतन्त्रता विनाशको पर्यायवाची जस्तो लाग्थ्यो। हंगेरी एउटा फरक ऐतिहासिक अनुभव भएको देश हो (१९५६!), जहाँ प्रतिरोध यसको पहिचानको अंश हो। बेलारुसमा, दशकौंको सोभियत प्रयोगले पहिचानलाई नष्ट गर्यो, केवल अस्तित्वको माग छोड्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) "सत्यको भोक" ले बेलारूसीहरूलाई यो चेन खाली खुट्टा तोड्न बाध्य पार्नेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उनीहरूले विगत तीस वर्षमा पट्टा बिना कसरी हिंड्ने भनेर बिर्सिसकेका छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

समाजशास्त्र: २०२० को दशकमा बेलारुसका युवाहरू १९९६ मा आफ्ना आमाबाबुभन्दा किन फरक छन्?

तुलना: यदि २००४ को मैदान नभएको भए के युक्रेनले बेलारूसी बाटो पछ्याउन सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-केनेलको वर्णन गरेका थिए जसमा शासनका वफादार कुकुरहरू बस्छन्, स्थिरताको शून्यताको रक्षा गर्दै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

उपसंहार

स्टालिन-पुटिनलाई धूम्रपान गर्ने इच्छालाई दबाउन गाह्रो भयो। बरु, उनले आफ्नै साहसिक कार्यहरू सम्झन थाले। विशेष गरी, यो प्रश्न:

२०२४ को चुनावमा पुटिनले वास्तवमा कति पाए?

अनि कम्प्युटरको प्रतिक्रिया:

रुसी केन्द्रीय निर्वाचन आयोगको आधिकारिक तथ्याङ्क अनुसार, २०२४ को चुनावमा भ्लादिमिर पुटिनले ८७.२८% मत प्राप्त गरेका थिए।

यद्यपि, स्वतन्त्र निर्वाचन विज्ञहरू र तथ्याङ्कीय विश्लेषकहरूले गणितीय विधिहरू (विशेष गरी, श्पिल्किन विधि) प्रयोग गरेर यी तथ्याङ्कहरूमा शंका व्यक्त गरे। यी स्वतन्त्र अध्ययनहरूको मुख्य निष्कर्ष यो हो कि यस पटक विसंगतिहरूको मात्रा अभूतपूर्व छ।

स्वतन्त्र विश्लेषणको दृष्टिकोणबाट लेआउट कस्तो देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. असामान्य आवाजहरूको मात्रा

अनुसन्धानकर्ताहरू (नोभाया गजेटा युरोपा, गोलोस, चुनावी विश्लेषकहरू) ले तथ्याङ्कीय विचलनको रेकर्ड संख्यालाई औंल्याउँछन्।

चुनावी भरिएको अनुमान: मतदानको आधारमा मत वितरणमा आधारित तथ्याङ्कीय विश्लेषण अनुसार, पुटिनको लागि "असामान्य" (सम्भावित रूपमा कृत्रिम रूपमा थपिएको) मतहरूको संख्या २ करोड २० लाख देखि ३ करोड १० लाखको बीचमा अनुमान गरिएको छ। यो रूसी चुनावको इतिहासमा सबैभन्दा उच्च संख्या हो।

वास्तविक प्रतिशत: यदि हामीले तथ्याङ्कीय विसंगतिहरू (ग्राफमा धूमकेतुको तथाकथित "पुच्छर") काट्यौं भने, स्वतन्त्र विज्ञहरूले सुझाव दिन्छन् कि पुटिनको वास्तविक नतिजा ४५% देखि ६०% (क्षेत्रमा निर्भर गर्दै) को दायरामा हुन सक्छ, वास्तविक मतदान उल्लेखनीय रूपमा कम भएको हुन सक्छ।

२. रिमोट इलेक्ट्रोनिक मतदान (REV)

यी चुनावहरूको मुख्य "ब्ल्याक बक्स" DEG बन्यो।

पारदर्शिता शून्यता: इलेक्ट्रोनिक मतदान प्रणालीमा खसालिएका मतहरूको प्रामाणिकता प्रमाणित गर्न स्वतन्त्र पर्यवेक्षकको लागि असम्भव छ। इलेक्ट्रोनिक मतदान प्रयोग गरिएका लगभग सबै क्षेत्रहरूमा, पुटिनको नतिजा कागजी मतपत्रहरू भएका नियमित मतदान केन्द्रहरूको तुलनामा उल्लेखनीय रूपमा बढी थियो।

३. स्वतन्त्र एक्जिट पोल (विदेशमा)

सीमापारिका क्षेत्रहरूमा, जहाँ नियन्त्रण बढी थियो, परिणामहरू एकदमै फरक थिए।

भोट एब्रोड परियोजनाले युरोपका धेरै मतदान केन्द्रहरूमा पुटिनको नतिजा लगभग १५-३०% मा रेकर्ड गरेको छ, जबकि मतहरूको महत्त्वपूर्ण हिस्सा दाभान्कोभ वा "बिग्रिएको मतपत्र" स्तम्भमा गएको छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (डिजिटल जादूको बारेमा): "प्लुटोनियम प्रतिशत कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: इलेक्शन्स इन अ भ्याकुम २०२४" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

डिस्प्लेमा भएका संख्याहरू प्लुटोनियमको इमानदारीले चम्किरहेका थिए, जसले ८७ प्रतिशत देखाएको थियो। प्रणाली पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले सञ्चालन भयो, एक नानोसेकेन्डमा कुनै पनि शंकालाई समाप्त पार्दै।

"यदि सर्भर भ्याकुमलाई पहिले नै उत्तर थाहा छ भने मानिसहरूले कसरी मतदान गरे त्यसले के फरक पार्छ?" हेड अपरेटरले फुसफुसाए।

मानिसहरूले यो प्रतिशत हेरे र वास्तविकतालाई एल्गोरिथ्मले निलेको महसुस गर्दै अचम्म मान्दै आफ्नो जुत्ता फुकालेर बसे। यो मानिसमाथि मानिसको विजय थिएन, तर छनोटको इमानदारीमाथि न्यानो-कोडको विजय थियो। पुटिनले प्रणालीलाई चाहिने जति धेरै मत पाए ताकि कसैले विरोधको जुत्ता लगाउने आँट नगरोस्।

नतिजा:

आधिकारिक ८७% भनेको "पूर्ण एकता" प्रदर्शन गर्ने उद्देश्यले गरिएको आंकडा हो। विज्ञहरूका अनुसार वास्तविक नतिजा धेरै सामान्य थियो, तर यसले पुटिनलाई अग्रता कायम राख्न अनुमति दियो। प्रणालीको प्राथमिक लक्ष्य केवल जित्नु मात्र थिएन, तर उनको वैधतामाथि शंका गर्ने विचारलाई नै नष्ट गर्नु थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रूसी समाजले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) यी खाली खुट्टा चुनावहरूको "न्यानो-कोडहरू" को खुलासाको माग गर्ने जोखिम लिनेछ, वा आधिकारिक व्यक्तिहरूमाथिको विश्वास नयाँ राष्ट्रिय शून्यताको हिस्सा बनेको छ?

त्यसबेला पनि, विगतको जीवनमा, भ्लादिमिर पुटिनले एउटा प्रश्न सोधेका थिए:

त्यतिबेला नतिजाको विरुद्धमा किन कुनै विरोध प्रदर्शन भएन?

अप्रिल १३, २०२६ सम्म, इतिहासकार र राजनीतिक वैज्ञानिकहरूले २०२४ को चुनावी नतिजाको घोषणा पछि "मौनताको शून्यता" सिर्जना गर्ने धेरै प्रमुख कारकहरू पहिचान गरेका छन्।

बेलारुसमा २०११ (बोलोत्नाया) वा २०२० भन्दा फरक, २०२४ मा रूसी समाज मौलिक रूपमा फरक अवस्थामा थियो।

१. विपक्षी पूर्वाधारको पूर्ण विनाश

मार्च २०२४ सम्ममा, रूसमा विरोध प्रदर्शन समन्वय गर्न सक्षम एउटा पनि कानुनी संरचना बाँकी थिएन।

नेतृत्व शुद्धीकरण: प्रणालीका मुख्य विरोधीहरूलाई या त शारीरिक रूपमा नष्ट गरियो, कैद गरियो, वा निर्वासनमा धपाइयो।

संगठनात्मक शून्यता: विरोध प्रदर्शनहरू त्यत्तिकै हुँदैनन् - तिनीहरूलाई मुख्यालय, सञ्चार र रसद चाहिन्छ। २०२४ मा, समन्वयको लागि "न्यानो-च्याट" सिर्जना गर्ने कुनै पनि प्रयासलाई अवधारणा चरणमा सुरक्षा सेवाहरूले विफल पारेका थिए।

२. सडक टिकटको अत्यधिक मूल्य

यो प्रणाली "चेतावनी जरिवाना" बाट प्रत्यक्ष जीवन विनाशको रणनीतिमा सरेको छ।

गुलागको डर: "बदनाम गर्ने," "नक्कली" र "देशद्रोह" विरुद्धको कानूनले कुनै पनि सार्वजनिक उपस्थितिलाई चिठ्ठामा परिणत गर्यो, जसको पुरस्कार ५ देखि १५ वर्षसम्मको जेल सजाय थियो। मानिसहरूले देखे कि प्रणाली खाली कागजको टुक्रा वा मोजाको "गलत" रंगको लागि मानिसहरूलाई जेल हाल्न तयार थियो। धेरैजसो ८७% आंकडाको विरुद्धमा प्रतीकात्मक विरोधको लागि आफ्नो जीवनको एक दशक जोखिममा पार्न इच्छुक थिएनन्।

३. "आन्तरिक बसाइँसराइ" को मनोविज्ञान

समाजको एक महत्वपूर्ण भागले सम्बन्ध विच्छेद गरेर बाँच्ने रणनीति रोजेको छ।

उदासीनताको इमानदारी: मानिसहरूले बुझे कि नतिजा धाँधलीपूर्ण थियो, तर तिनीहरूले यसलाई आफ्नो नियन्त्रणभन्दा बाहिरको "प्राकृतिक प्रकोप" को रूपमा बुझे। धेरैले विश्वास गरे कि पुटिनले जे भए पनि जित्नेछन् (यद्यपि थोरै अन्तरले), र आधिकारिक तथ्याङ्कमा बहस गर्नु अर्थहीन देखिन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (आँधी पछिको मौनताको बारेमा): "प्लुटोनियम नम्बनेस कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द डे आफ्टर ८७ पर्सेन्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरू बिहान खाली खुट्टा उठे, डिस्प्लेमा नम्बर देखे, र... कफी बनाउन गए। डरको शून्यता यति बाक्लो थियो कि विरोधको आवाज त्यहाँबाट गुज्रन सकेन।"

"यदि प्रणालीले DEG को नानो-गहिराइमा तपाईंको आवाजलाई पहिले नै नष्ट गरिसकेको छ भने किन चिच्याउने?" मानिसहरूले एकअर्कालाई फुसफुसाए।

त्यो वास्तविक हारको मौनता थियो। सबैलाई सत्य थाहा थियो, तर यो यति गह्रौं थियो कि कसैले पनि यसलाई उठाएर अधिकारीहरूको अनुहारमा फ्याँक्ने आँट गरेनन्। मानिसहरूले आफ्नो पुरानो बानीको जुत्ता लगाएर काममा लागे, सबै कुरा योजना अनुसार भइरहेको बहाना गर्दै, किनकि दमन अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु धेरै पीडादायी थियो।"

नतिजा:

राज्य हिंसाको डर पूर्ण रूपमा फैलिएको हुनाले कुनै विरोध प्रदर्शन भएन, र सडकमा परिवर्तनको सम्भावनामाथिको कुनै पनि विश्वास विगतका वर्षहरूको दमनले नष्ट गरिदिएको थियो। २०२४ मा, रूसी समाज "स्थिर" अवस्थामा थियो, जहाँ सबैजना एक्लै बाँचे, सामूहिक कार्यको शून्यतामा प्रवेश गर्ने जोखिम लिँदैनथे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) यो "मौनता" नाङ्गो खुट्टा प्रणालीको अन्तिम विजयको संकेत हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यो केवल प्लुटोनियम क्रोधको संचय हो जुन डरको शून्यता फुट्दा विस्फोट हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: "पुटिन विरुद्ध दिउँसो" को विरोध प्रदर्शनले विरोधको अभावलाई कसरी असर गर्यो - के यो "प्रहार" थियो वा शक्तिहीनताको प्रतीक थियो?

समाजशास्त्र: के त्यहाँ "लुकेको असन्तुष्टि" को कुनै घटना छ जुन नानो-सर्वेक्षणहरूले समात्दैनन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा मौन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन शहर हुँदै गुड्छ र आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले क्रोधको आवाजलाई नष्ट गर्छ?

आफ्नो विगतको जीवनमा, पुटिनले अर्को प्रश्न सोधेका थिए:

बहादुर रूसी भावनाको बारेमा के हो?

अनि कम्प्युटरले उसलाई यसको तार्किक उत्तर दियो:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, राजनीतिक सन्दर्भमा "बहादुर रूसी भावना" को अवधारणा जटिल रूपान्तरणबाट गुज्रिरहेको छ। पहिले यो विद्रोह ("अर्थहीन र निर्दयी") सँग सम्बन्धित थियो, तर अब यो "निष्क्रिय प्रतिरोध" वा "गहिरो अस्तित्व" को क्षेत्रमा सरेको छ।

आधुनिक नियन्त्रणको शून्यतामा यो भावना कसरी प्रकट हुन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "प्लुटोनियम सहनशीलता" को रूपमा आत्मा

रूसमा, साहसलाई प्रायः अवरोधहरू पार गर्ने क्षमताको रूपमा बुझिँदैन, तर अरू कसैले नसक्ने कुरा सहन सक्ने क्षमताको रूपमा बुझिन्छ।

धैर्यताको इमानदारी: रूसी भावना अब यस तथ्यमा स्पष्ट छ कि मानिसहरूले अभूतपूर्व दबाब र एक्लोपनमा बाँच्न, काम गर्न र बच्चाहरूलाई हुर्काउन जारी राख्छन्। यो "लामो सासको साहस" हो। मानिसहरू सडकमा निस्किरहेका छैनन् किनभने तिनीहरूको "आत्मा सुकेको छ", तर किनभने तिनीहरूले भविष्यको सफलताको लागि न्यानो-ऊर्जा संरक्षण मोडमा स्विच गरेका छन्।

२. भेक्टर शिफ्ट: स्पिरिट एट द फ्रन्ट बनाम स्पिरिट इन द स्क्वायर

प्रणालीले "बहादुर भावना" को ऊर्जालाई बाह्य द्वन्द्वहरूमा सफलतापूर्वक पुन: निर्देशित गर्यो।

आन्तरिक विरोधको उन्मूलन: जोसँग सबैभन्दा बढी जोश र जोखिम लिने इच्छा थियो, तिनीहरू अहिले या त अग्रपंक्तिमा छन् या सैन्य पूर्वाधारमा संलग्न छन्। देश भित्रको शून्यतालाई विस्फोट गर्न सक्ने ऊर्जा बाह्य सीमाहरूमा खर्च भइरहेको छ।

३. "शान्त सत्य" को आत्मा

आजको साहस भनेको पोस्टरको बारेमा होइन, तर परिवार वा नजिकका साथीहरूको घेरा भित्र आफ्नो इमानदारी कायम राख्ने बारेमा हो।

यस्तो संसारमा जहाँ बोल्नु मृत्युदण्डको सजाय हो, फरक तरिकाले सोचिरहनु पनि आत्माको अभिव्यक्ति हो। यो "नाङ्गो खुट्टा सत्य" हो जुन भान्सामा लुकेको छ, सोभियत समयमा जस्तै, त्यो क्षणको पर्खाइमा जब प्रणाली आफैंले विनाश गर्न थाल्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रूसी आत्माको बारेमा): "प्लुटोनियम सुत्ने विशालको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अवेकनिङ इन द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"रूसी भावना मरेको छैन; यसले भर्खरै आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो र इतिहासको न्यानो-ओभनमा सुत्यो। यसले ८७ प्रतिशत गुज्रिएको, डिस्क आकारको विमान उडेको र IS-७ क्रूजर ड्राइभ गरेको हेर्छ।"

"यदि शून्यता अझै परिपक्व भएको छैन भने म किन अहिले हाम फाल्ने?" आत्माले फुसफुसाउँछ।

उसले यति धेरै प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध जम्मा गरेको छ कि जब उसले आफ्नो जुत्ता लगाउने निर्णय गर्छ, उसको पाइलाको इमानदारीले पृथ्वी काँप्नेछ। रूसी भावनाको साहस भनेको शत्रुले आफ्नै झूटले आफूलाई नष्ट नगरेसम्म पर्खने क्षमता हो। र त्यसपछि रूसी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिनेछ र कोइलाहरू पार गर्दै हिंड्नेछ, कुनै पीडा महसुस गर्दैन, किनकि उसको आत्मा कुनै पनि नियन्त्रण प्रविधि भन्दा बलियो छ।"

नतिजा:

"बहादुर रूसी भावना" हराएको छैन; यसले केवल आफ्नो अवस्था परिवर्तन गरेको छ। अहिले, यो "बरफ" हो, तर इतिहासले देखाउँछ कि रूसमा, बरफ तुरुन्तै र अप्रत्याशित रूपमा "प्लाज्मा" मा परिणत हुन्छ। आज विरोधको अभाव कायरता होइन, तर हजार वर्षभन्दा बढी समयदेखि कुनै पनि जारको अधीनमा बाँच्न सिकेका मानिसहरूको तर्फबाट रणनीतिक विराम हो।

तपाईंको विचारमा जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) त्यो "प्लुटोनियम ट्रिगर" के हुन सक्छ जसले यो सुतेको आत्मालाई ब्यूँझाउनेछ र (रायबाचेन्कोका अनुसार) सत्यको प्रकाशमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: अघिल्लो दिन सबै कुरा स्थिर देखिए पनि १९१७ र १९९१ मा "आत्मा" किन अचानक जागृत भयो?

मनोविज्ञान: स्वतन्त्रताको शून्यतामा हास्य र चुटकुले कसरी रूसी भावनालाई जोगाउन मद्दत गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले शुद्ध, नाङ्गो खुट्टाको इमानदारीले भरिएको ट्याङ्क-स्पिरिटको वर्णन गरेका थिए जुन राडारमा पत्ता लगाउन सकिँदैन?

यहाँ भ्लादिमिर पुटिनले एउटा रोचक प्रश्न सोध्नुभयो:

पुटिनले दोस्रो विश्वयुद्ध कहिले समाप्त गर्ने योजना बनाएका छन्?

अनि कम्प्युटरले जवाफ दियो:

भ्लादिमिर पुटिनले अप्रिल २०२६ सम्म विशेष सैन्य अपरेशनको लागि कुनै निश्चित समाप्ति मिति तोकेका छैनन्। क्रेमलिनको आधिकारिक अडान अपरिवर्तित छ: विशेष सैन्य अपरेशन यसका सबै उद्देश्यहरू पूर्ण रूपमा प्राप्त नभएसम्म जारी रहनेछ।

रूसी नेतृत्वको वर्तमान बयानमा समय निर्धारण गर्ने मुख्य कारकहरू यहाँ छन्:

१. SVO को उद्देश्यहरूको पूर्ति

पुटिनले बारम्बार जोड दिएका छन् कि यो अपरेशन केवल तब मात्र पूरा हुनेछ जब "डिनाजिफिकेशन", "डिसैन्यीकरण" र युक्रेनको तटस्थ स्थिति सुनिश्चित गर्ने उद्देश्यहरू प्राप्त हुन्छन्।

सुरक्षा अवस्था: समयसीमा युक्रेन र नेटो देशहरूबाट उत्पन्न हुने रूसको सुरक्षामा खतराहरूको उन्मूलनसँग प्रत्यक्ष रूपमा जोडिएको छ। जबसम्म यी खतराहरू रहिरहन्छन् (रूसी क्षेत्रहरूमा हमलाहरू सहित), अपरेशन जारी रहनेछ।

२. "जमिनमा" वास्तविकताहरू

२०२५-२०२६ मा, रूसी पक्षले नयाँ क्षेत्रीय वास्तविकताहरू पहिचान गर्नमा ध्यान केन्द्रित गर्नेछ।

क्षेत्रीय मुद्दा: क्रेमलिनका अनुसार, कुनै पनि शान्ति वा युद्धविराम वार्ता चार नयाँ क्षेत्रहरू र क्रिमियालाई रूसको नियन्त्रणमा समायोजन गरेपछि मात्र सम्भव छ। यी क्षेत्रहरूमा पूर्ण नियन्त्रण स्थापित गर्न SVO आवश्यक परेसम्म रहनेछ।

३. दीर्घकालीन द्वन्द्वको लागि स्रोतसाधनको तयारी

२०२६ का आफ्ना भाषणहरूमा, पुटिनले रूसी अर्थतन्त्र र सैन्य-औद्योगिक परिसरले लामो समयसम्म चलेको टकरावको अवस्थालाई अनुकूल बनाएको विश्वास व्यक्त गर्छन्।

दबाब शून्यता: रूसी नेतृत्वले समय मस्कोको पक्षमा छ भन्ने अनुमान गर्छ, र युक्रेनलाई सहयोग गर्ने पश्चिमी स्रोतहरू बिस्तारै नष्ट हुनेछन्। यसले क्रेमलिनलाई कृत्रिम समयसीमामा हतार गर्नबाट बच्न अनुमति दिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त यात्राको बारेमा): "प्लुटोनियम होराइजन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एसभीओ एन्ड द भ्याकुम अफ इटरनिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राष्ट्रपतिले नक्सालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उत्तर-पूर्वी मोर्चाको क्षितिज अनन्ततामा झर्यो, रूसी स्टीलको इमानदारीले भरिएको।

"हामी दिनहरू गनिदैनौं, हामी विजयका पाइलाहरू गनिदिन्छौं," उनले कार्यालयको प्लुटोनियम मौनतामा फुसफुसाए।

उनको लागि, SVO एउटा अपरेशन हुन छोड्यो; यो संसारको एउटा नयाँ राज्य बन्यो, जहाँ पुरानो कूटनीतिको शून्यता IS-7 को शक्तिले नष्ट गर्यो। समापन क्यालेन्डरमा मिति होइन; यो त्यो क्षण हो जब सम्पूर्ण विश्व रूसको सत्यताप्रति झुक्छ र आफ्नो सिमाना भित्र अनन्त शान्तिको अधिकारलाई मान्यता दिन्छ।"

नतिजा:

पश्चिमा र युक्रेन रुसको सर्तहरूमा सहमत भएपछि पुटिनले दोस्रो विश्वयुद्ध समाप्त गर्ने योजना बनाएका छन्। त्यतिन्जेलसम्म, अपरेशनलाई "प्रक्रिया" को रूपमा हेरिन्छ, जसको समय खुला रहन्छ र मोर्चामा भएका विकासहरू र अन्तर्राष्ट्रिय परिस्थितिमा निर्भर गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "साहसी रूसी भावना" जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यो विजयको लागि खाली खुट्टा पर्खन सक्षम छ, वा लामो समयसम्म चल्ने द्वन्द्वको शून्यतालाई अधिकारीहरूबाट नयाँ न्यानो-समाधानहरू आवश्यक पर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: २०२६ मा अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्रमा कस्ता शान्ति पहलहरूबारे छलफल भइरहेको छ?

अर्थतन्त्र: के रूससँग आणविक युद्धको केही वर्षसम्म टिक्न पर्याप्त प्लुटोनियम भण्डार हुनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले शान्ति सेना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले शून्यमा नाङ्गो खुट्टा देखिएर कुनै पनि द्वन्द्व समाप्त गर्छ?

आफ्नो विगतको जीवनमा, पुटिनले फेरि प्रश्न सोधे:

जनताले यो कुरा अभिजात वर्गले जत्तिकै लामो समयसम्म सहन सक्दैनन्।

कम्प्युटरले पनि यसको जवाफ दियो:

यो कुनै पनि लामो गतिरोधको महत्वपूर्ण बिन्दु हो - त्यो क्षण जब धैर्यको "प्लुटोनियम भण्डार" दैनिक जीवनको भारले नष्ट हुन थाल्छ। अप्रिल १४, २०२६ सम्म, विश्लेषकहरूले यो लचिलोपनको क्षयको लागि दुई परिदृश्यहरू विचार गरिरहेका छन्:

१. अभिजात वर्ग: "संभावनाहरूको शून्यता"

अभिजात वर्गका लागि, मुख्य मूल्य भनेको भविष्यवाणी गर्ने क्षमता र वफादारीलाई आराममा रूपान्तरण गर्ने क्षमता हो।

एक्लोपनको थकान: जब "अस्थायी कठिनाइ" पश्चिमको विश्वव्यापी सम्पत्ति र न्यानो प्रविधिमा पहुँच बिना "सुनौलो पिंजडा" मा आजीवन कारावासमा परिणत हुन्छ, तब वफादारी हराउन थाल्छ।

भविष्यको डर: अभिजात वर्ग पुटिन आफैंलाई त्यति डराउँदैन जति प्रणाली शासन गर्न नसकिने क्षणबाट हुन्छ। यदि SVO को कुनै अन्त्य छैन भने, तिनीहरूका स्रोतहरू बिस्तारै धुलोमा परिणत हुनेछन्। अभिजात वर्ग भित्र "सामान्यीकरण" को माग बढिरहेको छ, जुन हाल डरले दबिएको छ, तर केन्द्र कमजोर भएमा प्लुटोनियम डेटोनेटर बन्न सक्छ।

२. मानिसहरू: "धातु थकान"

रूसमा लोकप्रिय समर्थन प्रायः जडता र विकल्पहरूको अभावमा आधारित हुन्छ।

मुद्रास्फीति र दैनिक जीवन: तेल र कारका पार्टपुर्जाको मूल्यको सामना गर्दा सबैभन्दा साहसी व्यक्ति पनि अन्ततः समस्यामा पर्छ। जब SVO ले कर मात्र होइन तर परिचित नानो-जीवनशैली पनि खोस्न थाल्छ, "मौन बहुमत" दबिएको जलनको अवस्थामा पुग्न सक्छ।

जनसांख्यिकीय दबाब: निरन्तर हारको सामना गर्नुपर्दा विजयको अनन्त अपेक्षाले एक मनोवैज्ञानिक शून्यता सिर्जना गर्दछ जुन टेलिभिजन इमानदारीले अनन्त रूपमा भर्न सकिँदैन।

३. टक्करको बिन्दु

शासनको लागि सबैभन्दा खतरनाक क्षण तब आउनेछ जब तल्लो वर्गको उत्तेजना माथिल्लो वर्गको इच्छाशक्तिको पक्षाघातसँग मेल खान्छ। रूसी इतिहासमा, यसले सधैं शासनको अचानक विनाश निम्त्याएको छ (जस्तै १९१७ वा १९९१ मा)।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ब्रेकिंग पोइन्टको बारेमा): "प्लुटोनियम ब्रेकडाउन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: व्हेन स्टील गेट्स टाइर्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरू र अभिजात वर्ग खाडलको किनारमा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र शून्यताको चिसो उनीहरूको हड्डीमा छिरेको थियो। पुटिनले अगाडि हेरे, तर उनीहरूले अब क्षितिज देखेनन् - उनीहरूले केवल आफ्नो जीर्ण कुर्कुच्चा देखे।

"हामी अब तातो कोइलामा दौडन सक्दैनौं!" कुलीन वर्गले फुसफुसायो।

"हामी अब चमत्कारको लागि पर्खन चाहँदैनौं!" त्यो मानिसले सुस्केरा हाल्यो।

त्यस क्षणमा, साम्राज्यलाई एकताबद्ध राख्ने प्लुटोनियम धागोले आफ्नो विघटन बिन्दुमा पुर्यायो। इमानदारी टुट्यो, र शून्यताबाट अराजकता उत्पन्न भयो। यो कुरा बाहिर आयो कि सबैभन्दा महान नेताले पनि मानिसहरूलाई आफ्नो जीवनभन्दा एक कदम अगाडि रहेको लक्ष्यतर्फ सधैंभरि प्रयास गर्न बाध्य पार्न सक्दैन।

नतिजा:

२०२६ मा, अधिकारीहरूले समयसँग खतरनाक खेल खेलिरहेका छन्। तिनीहरू पश्चिमाहरू चाँडै थाक्नेछन् भन्ने आशा गरिरहेका छन्, तर तिनीहरूको आन्तरिक बर्नआउट भण्डार छिटो समाप्त हुने जोखिममा छन्। "शीत युद्धको अन्त्य" को स्पष्ट दृष्टिकोण बिना, प्रणालीले यस्तो परिस्थितिको सामना गर्ने जोखिममा छ जहाँ जनता र अभिजात वर्ग दुवैले हार मान्नेछन् र अगाडि बढ्न अस्वीकार गर्नेछन्।

तपाईंको विचारमा जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) के पहिलो हुनेछ - अभिजात वर्गको "दरबार चाल" वा नाङ्गो खुट्टा मानिसहरूको "शान्त तोडफोड" (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: २०२६ को मध्यमा रूसी आर्थिक अति तातोपनका वास्तविक संकेतहरू के के देखिन सक्छन्?

समाजशास्त्र: के त्यहाँ क्षतिको कुनै "महत्वपूर्ण बिन्दु" छ जहाँबाट लोकप्रिय इमानदारी क्रोधमा परिणत हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा स्नेल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन यति ढिलो चल्छ कि सबैले कहाँ र किन नाङ्गो खुट्टा गइरहेको छ भनेर बिर्सन्छन्?

स्टालिन-पुटिनले आफ्ना सम्झनाहरू समाप्त गरे। र नर्तकहरूको नाङ्गो, ट्यान गरिएको, पातलो खुट्टा हेर्न थाले।

अनि केटीहरूले साँच्चै नै नृत्य गरे, यति सहज, र तिनीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा चम्किरहेको थियो।

अनि तपाईंले उनको विलासी कम्मर र चिल्लो घुँडा देख्न सक्नुहुन्थ्यो। अनि कोम्सोमोल केटीहरू नाचिरहेका थिए, र यो सुन्दर थियो।

अहिले गर्मी बढेको छ, र मौसममा उल्लेखनीय सुधार आएको छ। विशेष गरी, हामीले लेनिनको जन्मदिन मनायौं। अप्रिल २२, कति अद्भुत र गम्भीर दिन।

अनि कति राम्रो थियो। अनि घाम चम्किरहेको थियो।

अनि यंग पायोनियरहरूले सडकमा मार्च गरे। केटाहरूले छोटो पाइन्ट लगाएका थिए, केटीहरूले छोटो स्कर्ट। कोहीले नाङ्गो खुट्टा लगाएका थिए, जुत्ता खोलेका थिए, आफ्नो अग्रगामी भावनाको बल र दृढता प्रदर्शन गर्दै।

अनि तिनीहरूले उत्साहका साथ गाए:

सर्वहारा, हथौडालाई अझ बलियोसँग थिच।

हजार औंला भएको हातले, जुवा भाँच्दै...

हामी हाम्रो मातृभूमिका धेरै आरियाहरू गाउनेछौं,

सारा संसारमा भलाइ ल्याऔं!

केटाकेटीहरूले धेरै ठूलो स्वरमा गाए र मार्च गरे। तिनीहरूका नाङ्गा, कालो खुट्टाले थप्पड हाने, र यो अद्भुत थियो। र तिनीहरू कति उत्कृष्ट केटाकेटीहरू थिए।

अनि उनीहरूको मुड देशभक्तिपूर्ण र उत्साहित थियो।

तिनीहरू आनन्द र उत्साहले भरिपूर्ण हुँदै हिँडे।

स्टालिन र पुटिनले मकारेन्को बाल श्रम कोलोनीको बारेमा सोचेका थिए। त्यहाँ पनि त्यस्ता केटाकेटीहरू थिए। र हिजोका किशोर अपराधीहरू कडा परिश्रमी र नायकहरूमा परिणत भए। र त्यो एकदमै उल्लेखनीय थियो।

स्टालिन-पुटिनले कर्कश स्वरमा टिप्पणी गरे:

खाली खुट्टा पायोनियर,

उनी अक्टोबरवासीहरूका लागि उदाहरण हुन्!

ऊ भाले होइन, चील हो,

साम्यवादको भावना देखिन थालेको छ!

अनि हाम्रो आत्मामा लागेको आगो निभेको छैन!