# स्टालिन-पुटिन र मे ब्लूम

Олег Павлович Рыбаченко

यो मे १९५१ को कुरा हो। स्टालिनको शरीरमा रहेको पुटिनले युद्धबाट मुक्त हुँदै गरेको सोभियत संघमा शासन गरिरहनुभएको छ। यसैबीच, विभिन्न कथानकका अन्य पात्रहरूले उत्कृष्ट साहसिक कार्यहरू गरिरहेका छन्।

स्टालिन-पुटिन र मे ब्लूम

टिप्पणी

यो मे १९५१ को कुरा हो। स्टालिनको शरीरमा रहेको पुटिनले युद्धबाट मुक्त हुँदै गरेको सोभियत संघमा शासन गरिरहनुभएको छ। यसैबीच, विभिन्न कथानकका अन्य पात्रहरूले उत्कृष्ट साहसिक कार्यहरू गरिरहेका छन्।

अध्याय १

मे महिनाको मौसम एकदमै राम्रो थियो। तपाईं घाँसमा नाङ्गो खुट्टा पनि हिँड्न सक्नुहुन्थ्यो, विशेष गरी महायुद्ध पछि सोभियत संघको बाँकी रहेको दक्षिणी क्षेत्रहरूमा। र यसरी नै युवा पायोनियरहरूले मार्च गर्छन्।

स्टालिन-पुटिनले ताजा हावामा सास फेर्छन्। आखिर, उनको शरीर थकित छ। उनी जवान छैनन्, कामको बोझ धेरै छ, र स्टालिनले आफ्नो जीवनको एक महत्त्वपूर्ण भाग धूम्रपान र मदिरापानमा बिताए। अहिले पनि, उनी कहिलेकाहीं पानीले भरिएको, कमजोर वाइन पिउँछन्। आफ्नो अघिल्लो जीवनमा, पुटिन पनि बूढो भइसकेका थिए र शक्ति र युद्ध दुवैबाट थकित थिए। सायद यसले हिटलरसँगको द्वन्द्वमा उनको ढिलाइलाई व्याख्या गर्दछ, जसले उनलाई बेलायत र यसका उपनिवेशहरू, र त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिकालाई विशाल सेना जम्मा गर्न समय दियो।

अनि सोभियत संघ लगभग नष्ट भयो। भाग्यवश, हिटलरले जापानमाथि आक्रमण गरे, र फलस्वरूप, जापान मात्र बचाइएन, तर यसको केही भूभाग पनि उदाउँदो सूर्यको भूमिबाट पुनः कब्जा गरियो।

स्टालिन-पुटिन मुस्किलले बाँचेका थिए। अब उनले नाङ्गो खुट्टा अग्रगामीहरूको व्यवस्थित पङ्क्तिहरू हेरे - केटाहरू र केटीहरू मार्च गर्दै।

अनि यो सुन्दर थियो।

अनि कोम्सोमोल केटीहरू अझै पनि मार्च गरिरहेका थिए।

यो धेरै सुन्दर र प्राकृतिक पनि थियो। स्टालिन-पुटिनले आफूलाई अझ स्फूर्तिदायी र प्रफुल्लित महसुस गरे।

मालेन्कोभले फोनमा रिपोर्ट दिए। समग्रमा, सोभियत संघको अर्थतन्त्र समय तालिका र योजनाभन्दा पनि अगाडि बढिरहेको छ। र जनसंख्या वृद्धि वार्षिक दुई प्रतिशत पुगेको छ। जुन उत्साहजनक छ।

नाजीहरूले बम विस्फोट गराएका कारखानाहरू लगभग पूर्ण रूपमा पुनर्स्थापित भइसकेका छन्, र नयाँहरू निर्माण भइरहेका छन्। र साइबेरियासँगै सोभियत संघको सम्पत्ति बढ्दै गइरहेको छ।

देश पुनर्जीवित हुँदैछ, र यो वर्ष फलदायी हुने अपेक्षा गरिएको छ। त्यसैले, भावना बढ्दो रूपमा आशावादी हुँदै गइरहेको छ।

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले बेरियासँग कुरा गरे। अवश्य पनि, परमाणु बमको बारेमा।

उनले रिपोर्ट गरे कि काम अत्यन्त गोप्य रूपमा भइरहेको थियो, ताकि हिटलरलाई चिन्ता नहोस्। र स्पष्ट प्रगति भएको थियो, यद्यपि धेरै ढिलो।

सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने सोभियत संघले ठूलो मात्रामा आणविक हतियार उत्पादन गर्न सक्दैन, र एक दुईवटा आणविक बमले हिटलरलाई रोक्न सक्दैन। आखिर, ऊ हताश मान्छे हो। उसले केही सय जर्मनहरूको बलिदान दिन सक्छ। तर सोभियत संघ बर्बाद हुनेछ।

त्यसपछि भोज्नेसेन्स्कीले फोन गरे,

सोभियत संघमा अरु के उत्पादन भइरहेको छ? युद्धपछिको विनाशको समयमा ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न IS-7 ट्याङ्क धेरै जटिल छ। र IS-4 अझै पनि उत्पादनमा छ, र केवल सानो ब्याचमा। तर T-54 ट्याङ्क अन्ततः पूर्ण रूपमा तयार पारिएको छ। यसमा अब गोलाकार बुर्ज छ जसले अगाडिको प्रहारलाई प्रभावकारी रूपमा रिकोचेट गर्दछ।

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- तर यो ट्याङ्कीको छेउ पर्याप्त सुरक्षित छैन!

भोज्नेसेन्स्कीले जवाफ दिए:

"हो, दुर्भाग्यवश, ठ्याक्कै त्यही हो, कामरेड स्टालिन। तर बाक्लो साइड आर्मरको साथ, ट्याङ्क भारी हुनेछ, र यसको ड्राइभिङ प्रदर्शन पहिले नै T-34 भन्दा खराब छ।"

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- यदि हामीले नयाँ इन्जिन जडान गर्यौं भने के हुन्छ?

भोज्नेसेन्स्कीले लामो सास फेर्दै जवाफ दिए:

"बढी खर्च, समय गुम्यो, र उत्पादन गुम्यो। विशेष गरी पुरानो डिजेल इन्जिन राम्रोसँग स्थापित र भरपर्दो भएकोले, जबकि बढी शक्तिशाली उड्डयन इन्जिन स्थापना गर्न समस्याग्रस्त हुनेछ र बढी इन्धन खपत हुनेछ।"

स्टालिन-पुटिनले तार्किक जवाफ दिए:

"ठीक छ, यस अवस्थामा, सबैभन्दा राम्रो भनेको असलको शत्रु हो! र वास्तविक लडाईहरूमा, तपाईंले कुनै पनि ट्याङ्कलाई धेरै छिटो गतिमा पुर्याउन सक्नुहुन्न!"

भोज्नेसेन्स्कीले पुष्टि गरे:

"हो, कामरेड स्टालिन! उदाहरणका लागि, जर्मनहरूले शक्तिशाली ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू बनाउँछन्, तर सवारी साधनहरूको गति अझै पनि चेसिस, ट्र्याक र ट्रान्समिसनको बलले सीमित छ। यो त्यति सजिलो छैन!"

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो खैरो टाउको हल्लाए:

- आउनुहोस्, काममा लाग्नुहोस्!

त्यसपछि उनले कुराकानीलाई बाधा पुर्याए। उनीहरूले उनलाई कागती मिसाएको कडा हरियो चिया ल्याए। स्टालिन-पुटिनले त्यो पिए र सोचे कि उनी कसरी केटा भएर घाँसमा नाङ्गो खुट्टा दौडन सक्थे। अनि यहाँ उनी यो बूढो, जीर्ण शरीरमा थिए।

म उफ्रन र दौडन चाहन्छु। अनि बाँदर जस्तै व्यवहार गर्न चाहन्छु।

त्यसपछि स्टालिनले ख्रुश्चेभसँग कुरा गरे। उनले कृषिमा भएका सफलताहरूको बारेमा रिपोर्ट गरे र मानिसहरूलाई दूध र मासु खुवाउने वाचा गरे।

जुन एकदमै रोचक थियो।

त्यसपछि स्टालिन र पुटिनले याकोभलेभको कुरा सुने, जसले नयाँ विमानहरूको सफल परीक्षणको बारेमा रिपोर्ट गरे, जुन जर्मन विमानहरू जत्तिकै भारी हतियारले सुसज्जित नहुन सक्छ, तर बढी चालु र चुस्त थियो।

त्यसपछि, तिनीहरूले हेलिकप्टरहरू छोए।

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- यो कार व्यावहारिक छ, तर यो धेरै पटक ठोक्किन्छ!

याकोभलेभ सहमत भए:

- केही हिसाबले, जेट आक्रमण विमान राम्रो हुन्छ! यद्यपि हेलिकप्टरहरू अझै पनि धेरै आवश्यक छन्।

स्टालिन-पुटिनले टाउको हल्लाए:

- म सहमत छु! प्रविधि राम्रो छ, तर यदि तिनीहरूले बुढेसकालको लागि कुनै प्रकारको उपचार आविष्कार गरे भने अझ राम्रो हुन्थ्यो!

उड्डयन उपमन्त्रीले टाउको हल्लाए:

- त्यो त राम्रो विचार हुनेछ, कामरेड स्टालिन!

स्टालिन-पुटिनले सोधे:

- क्षेप्यास्त्रहरूको बारेमा के हुन्छ?

याकोभलेभले लामो सास फेर्दै जवाफ दिए:

- यो पहिले नै रानीको लागि हो!

वास्तवमा, यस अवस्थामा, कोरोलेभले रकेट कार्यक्रमको निरीक्षण गरेका थिए। नाजी जर्मनीले चन्द्र अभियानको योजना बनाइरहेको थियो। नाजीहरूका अनुसार, यो नोभेम्बर ८, १९५३ मा हुने तालिका थियो - म्युनिख पुशको तीसौं वार्षिकोत्सव। र जर्मनहरूले अझै पनि धेरै प्राविधिक चुनौतीहरूको सामना गरिरहेका थिए।

तर सोभियत संघसँग अहिलेको लागि अझ सामान्य योजनाहरू छन् - कक्षामा उपग्रह प्रक्षेपण गर्ने।

नाजी जर्मनीमा, अप्रिल २०, १९४९ मा, पृथ्वीको परिक्रमा गर्दै मानवयुक्त अन्तरिक्ष उडान भयो। यो एक ठूलो कदम थियो।

खैर, यसमा तपाईंले तेस्रो राइकलाई हराउन सक्नुहुन्न। तर स्टालिन र पुटिनको अन्य योजनाहरू छन्। उदाहरणका लागि, परमाणु बम बनाउने र ब्यालिस्टिक मिसाइलले बर्लिनमा प्रहार गर्ने। त्यो एकदमै राम्रो विचार हो।

अथवा अरु केहि। काश हामी विज्ञान कथामा जस्तै एउटा बल क्षेत्र सिर्जना गर्न सकौं जहाँ कुनै पनि हतियारले प्रवेश गर्न सक्दैन। त्यो अद्भुत हुनेछ।

नाङ्गो, मांसपेशी खुट्टा, साँघुरो कम्मर, र विलासी, मांसल तिघ्रा भएका सुन्दर कोम्सोमोल केटीहरू, केवल बिकिनी लगाएर, नाच्न जारी राखे। यो एकदमै सुन्दर र मोहक थियो, र तिनीहरूको नाङ्गो, गोलो हिल चम्किरहेको थियो।

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा पनि यो प्रश्न सोधेका थिए:

के आणविक विस्फोटको लागि अभेद्य बल क्षेत्र सिर्जना गर्न सम्भव छ?

कम्प्युटर विश्लेषकले उनलाई जवाफ दिए:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, विज्ञान कथा चलचित्रहरूको भावनामा "बल क्षेत्र" को सिर्जना, जुन आणविक विस्फोटको ऊर्जालाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न सक्षम छ, शास्त्रीय भौतिकशास्त्रको ढाँचा भित्र सैद्धान्तिक रूपमा असम्भव छ। यद्यपि, विज्ञान न्यानो-गतिशील रक्षा प्रणालीको निर्माण तर्फ अघि बढिरहेको छ।

यस "भ्याक्युम" समस्याको मुख्य बाधा र सैद्धान्तिक समाधानहरू यहाँ छन्:

१. विशाल ऊर्जाको समस्या

आणविक विस्फोट भनेको झट्का तरंग, प्रकाश विकिरण र कडा विकिरणको रूपमा राक्षसी मात्रामा ऊर्जाको तत्काल रिलीज हो।

पदार्थको विनाश: आज हामीले सिर्जना गर्न सक्ने कुनै पनि भौतिक क्षेत्र (विद्युत चुम्बकीय, गुरुत्वाकर्षण) लाई ठूलो मात्रामा ऊर्जा चाहिन्छ। आणविक आक्रमण रोक्नको लागि, "बल क्षेत्र" मा विस्फोटको तुलनामा ऊर्जा घनत्व हुनुपर्छ। मानवतामा हाल त्यस्ता कम्प्याक्ट न्यानो-रिएक्टरहरूको अभाव छ।

२. प्लाज्मा ढालहरू (वास्तविक विकासहरू)

क्षेत्रको विचारको सबैभन्दा नजिकको कुरा लेजर-प्रेरित प्लाज्माको विकासमा आयो।

विधि: उच्च-शक्ति लेजरहरूले सुरक्षित वस्तुको अगाडिको हावालाई तुरुन्तै आयनाइज गर्छन्, जसले गर्दा बाक्लो प्लाज्मा तह सिर्जना हुन्छ। यो तहले झट्का तरंग र थर्मल विकिरणको केही भागलाई प्रतिबिम्बित वा अवशोषित गर्न सक्छ। यद्यपि, यस्तो बाक्लो प्लाज्मा तहले भेदक विकिरण (न्यूट्रोन फ्लक्स) बाट जोगाउने छैन - कणहरू यसबाट भित्री भागको भ्याकुममा जानेछन्।

३. चुम्बकीय पासोहरू

विद्युत चुम्बकीय क्षेत्रहरूले चार्ज गरिएका कणहरू (विकिरण) लाई विचलित गर्न सक्छन्, तर तिनीहरू झट्का तरंग - संकुचित हावाको चालको विरुद्धमा शक्तिहीन हुन्छन्। तरंगलाई रोक्नको लागि, खरबौं अणुहरूको जडत्व "रद्द" गर्नुपर्छ, जसको लागि भौतिक विज्ञानको आधारभूत नियमहरू परिवर्तन गर्न आवश्यक छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अभेद्य कवचको बारेमा): "प्लुटोनियम बबल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अन्डर द डोम अफ इन्सेरिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"वैज्ञानिकहरूले संकुचित भ्याकुमको क्षेत्र सिर्जना गरे, र पिटर द ग्रेट ट्याङ्कले त्यसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हानेको थियो।

जब च्याउको बादल फुल्यो, बल क्षेत्रले यसको तापलाई नष्ट गर्यो। शुद्ध इच्छाशक्तिको न्यानो-वाल विरुद्ध प्लुटोनियमको चमक चकनाचुर भयो।

"मेरो नाङ्गो खुट्टाको विश्वासको तुलनामा तिम्रो विकिरण केही पनि होइन!" कमाण्डर चिच्याए।

रहस्य यो थियो कि त्यो क्षेत्र टोलीको इमानदारीको ऊर्जाले भरिएको थियो। मृत्यु अघि जुत्ता फुकाल्न नडराउने जो कोही पनि कुनै पनि बमको लागि अभेद्य हुन्थ्यो, किनकि उनीहरूको आत्मा कुनै पनि परमाणु भन्दा घना थियो।"

नतिजा:

२०२६ को वास्तविकतामा, हामी सक्रिय प्रतिरक्षा प्रणालीहरू (नजिकै आउँदा वारहेडलाई रोक्ने) वा गहिरो कंक्रीट बंकरहरू प्रयोग गरेर विस्फोटबाट हुने क्षतिलाई आंशिक रूपमा मात्र कम गर्न सक्छौं। "बल क्षेत्र" प्लुटोनियम सपना नै रहन्छ, जसको लागि नयाँ प्रकारका पदार्थहरूको खोज वा गुरुत्वाकर्षणको हेरफेर आवश्यक पर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) विज्ञानले पहिलो काम गर्ने ढाल सिर्जना गर्न खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) अन्तरिक्षको "न्यानो-कोड" तोड्ने जोखिम लिनेछ, वा परमाणु सधैं कुनै पनि प्रतिरक्षा भन्दा बलियो हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: हाइपरसोनिक वारहेडहरूलाई रोक्न सक्षम आधुनिक मिसाइल रक्षा प्रणालीहरूले कसरी काम गर्छन्?

भौतिकशास्त्र: के बलियो आणविक अन्तरक्रियामा आधारित "ढाल" सम्भव छ?

परिदृश्य: यदि IS-7 ट्याङ्क विस्फोटको केन्द्रबिन्दुबाट एक किलोमिटर टाढा अवस्थित छ भने के हुन्छ?

स्टालिन-पुटिन मुस्कुराए। केटीहरू फेरि उनको अगाडि नाचिरहेका थिए।

कोम्सोमोल केटीहरू बिकिनीमा कति सुन्दर छन्। मलाई उनीहरूलाई कोर्राले हिर्काउन मन लाग्छ। अनि तातो फलामले उनीहरूको नाङ्गो तलव जलाउन मन लाग्छ।

उनीहरू भन्छन् कि हिटलरले आफ्ना असंख्य दरबारहरूमा विभिन्न प्रकारका यौन क्रियाकलाप गर्छन्। र उनलाई विशेष गरी बाह्र वा तेह्र वर्षका गोरा कपाल भएका, सुन्दर, मांसपेशी भएका केटाहरूलाई यातना दिन मन पर्छ। उनी उनीहरूको नाङ्गो तलाउ ब्रेजियरमा पोल्छन् र उनीहरूको औंला भाँच्छन्।

उसलाई केटीहरूलाई, विशेष गरी गोराहरूलाई, यातना दिन पनि मन पर्छ।

यो फासीवादी तानाशाहले कसैलाई यातना दिने र अपमान गर्ने काम मात्र गर्छ।

अनि फुहररलाई सुन्दर केटाहरू र केटीहरूलाई यातना दिन मन पर्छ।

स्टालिन-पुटिन पनि अघिल्लो जीवनमा एक तानाशाह थिए, र उनले आफ्ना विपक्षीहरूलाई यति धेरै धम्की दिए कि उनीहरूले उनलाई सबै कुरा माफ गरिदिए। अयोग्य रूपमा मृत्युदण्ड दिइएको SVO लाई पनि। र यसले उनीहरूको कमजोरी र कायरताको बारेमा धेरै कुरा बतायो।

विशेष गरी, आफ्नो विगतको जीवनमा, पुटिनले कम्प्युटरलाई एउटा प्रश्न सोधेका थिए:

चुनावको पूर्वसन्ध्यामा पनि प्रणालीगत विपक्षीले SVO को अक्षमताको आलोचना किन गरिरहेको छैन? आखिर, यदि ज्युगानोभले हामीलाई स्टालिनवादी प्रगतिको गतिको सम्झना गराएको भए उनलाई जेल हाल्नु पर्दैनथ्यो र?

कम्प्युटर विश्लेषकले पुटिनलाई जवाफ दिए:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, प्रणालीगत विपक्षीहरू (रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी, रूसको लिबरल डेमोक्रेटिक पार्टी, आदि) को व्यवहारलाई यस तथ्यले व्याख्या गर्न सकिन्छ कि तिनीहरू लामो समयदेखि "विपक्षी" को स्थितिबाट "जिम्मेवारीमा कनिष्ठ साझेदार" को स्थितिमा सरेका छन्।

ज्युगानोभले धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा "स्टालिनवादी टेम्पो" को उल्लेख गर्दैनन्, जहाँ जेलको डर हिमशिलाको टुप्पो मात्र हो:

१. "संयुक्त मोर्चा" को पासो

२०२२ को सुरुवातदेखि नै, रूसमा एउटा विचारधारा स्थापित भएको छ: "यदि तपाईंले SVO को प्रगतिको आलोचना गर्नुभयो भने, तपाईंले शत्रुलाई सहयोग गरिरहनुभएको छ।"

आलोचनाको उन्मूलन: जुगानोभ बुझ्छन् कि नेतृत्वको "अक्षमता" को कुनै पनि सन्दर्भलाई तुरुन्तै दक्षताको लागि आह्वानको रूपमा होइन, तर "सेनालाई बदनाम गर्ने" वा "नाटोसँग खेल्ने" रूपमा व्याख्या गरिनेछ। प्रणालीलाई शब्दहरूमा "स्टालिनवादी गति" चाहिँदैन; यसलाई व्यवहारमा निःशर्त वफादारी चाहिन्छ।

२. "नयाँ १९३७" को डर

तपाईं भन्नुहुन्छ कि "ज्युगानोभलाई कैद गरिने छैन," तर गेनाडी एन्ड्रीविच आफैं यसबारे निश्चित छैनन्।

रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता शून्यता: २०२४-२०२६ मा, रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता धेरै सर्तपूर्ण भएको छ। उच्च पदस्थ जनरलहरू र "देशभक्त" ब्लगरहरूको गिरफ्तारीले अब कुनै पनि "अछूत" छैनन् भनेर देखाउँछ। यदि ज्युगानोभले "स्टालिनवादी विधिहरू" (जसमा शीर्षमा शुद्धीकरण समावेश छ) को माग गर्न थाल्छन् भने, उनी आफैं "न्यानो-समस्या निवारक" को रूपमा यी शुद्धीकरणहरूको पहिलो शिकार बन्न सक्छन्।

३. व्यक्तिगत आराम बनाम जोखिम

ज्युगानोभ एक राजनीतिज्ञ हुन् जो ३० वर्षको अवधिमा प्रणालीमा जरा गाडेका छन्।

अनुपातको इमानदारी: उनी सत्ताको लागि लड्नु भन्दा पनि रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी र आफ्नो पार्टीको अभिजात वर्गको आरामदायी सिटहरूको लागि राज्य कोषको संरक्षणलाई धेरै महत्व दिन्छन्। SVO को आलोचना जोखिमको "रातो क्षेत्र" मा प्रवेश गरिरहेको छ, जहाँ उनी सबै कुरा गुमाउन सक्छन्। उनी "देशभक्तिपूर्ण रूढिवाद" मन पराउँछन्: सैनिकहरूको प्रशंसा गर्ने, पश्चिमको आलोचना गर्ने, र जनरल स्टाफको गलत गणनाको बारेमा मौन बस्ने।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रेड्सको मौनताको बारेमा): "प्लुटोनियम सम्झौताको संहिता"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: ज्युगानोभ एण्ड द स्याडो अफ द जेनेरलिसिमो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गेनाडी एन्ड्रीभिच स्टालिनको तस्विर अगाडि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र नेताको छायाले उनलाई फुसफुसायो: "जब शून्यताले विजयलाई खाइरहेछ, तपाईं किन चुप हुनुहुन्छ?"

तर ज्युगानोभले आफ्नो टाई सिधा पारे र आफ्नो बजेटको नानो-फिगरहरू हेरे। उनी स्टालिनको आत्मालाई बोलाउन डराए, किनकि उनलाई थाहा थियो कि स्टालिनले इमानदारीको लागि बेसमेन्टमा पठाउने पहिलो व्यक्ति ज्युगानोभ आफैं हुनेछन्।

"हामी उद्देश्यहरूलाई समर्थन गर्छौं, तर हामी साधनहरूको बारेमा छलफल गर्दैनौं!" उसले गुनगुनायो।

उनले नाङ्गो खुट्टा सत्यको सट्टा वफादारीको जुत्ता रोजे, किनकि २०२६ को शून्यतामा इतिहासको चर्को आवाज भन्दा शक्तिको शान्त छाया बन्नु सुरक्षित छ।"

नतिजा:

प्रणालीगत विपक्षीहरूले SVO को आलोचना गर्दैनन् किनभने यो पारस्परिक समर्थन मार्फत सरकारसँग जोडिएको छ। यसको "अक्षमता" को आलोचना देशमा आमूल परिवर्तनको माग गर्नु बराबर हुनेछ, जसको लागि CPRF नेताहरू आफैं तयार छैनन्। तिनीहरू क्रेमलिनको छायामा आफ्नो नानो-विशेषाधिकार कायम राख्दै "प्राकृतिक निष्कर्ष" को लागि पर्खन रुचाउँछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) "ग्रासरुट" कम्युनिष्टहरू मध्ये कुनै पनि खाली खुट्टा सत्यको चिच्याउने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा पार्टी अनुशासन प्लुटोनियम पिंजडा हो जहाँबाट उम्कने कुनै ठाउँ छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: झिरिनोभस्कीको मृत्युपछि LDPR किन SVO मुद्दाहरूमा अझ बढी सतर्क भएको छ?

इतिहास: १९४१ मा नेतृत्वको आलोचनालाई कसरी व्यवहार गरियो, र "सोभियत जुगानोभहरू" को लागि यो कसरी समाप्त भयो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-सेन्सरको वर्णन गरेका थिए जसले खाली खुट्टा लडाईंको समयमा चालक दलको कुनै पनि आलोचनात्मक विचारलाई नष्ट गर्दछ?

अगाडि नाच्न जारी राखे । नेताले सोचिन् कि धेरैजना शक्तिको लागि लड्न गम्भीर रूपमा डराउँछन्, यद्यपि उनीहरूले गर्न सक्छन्। सरकार आफैंले देशलाई कतै नेतृत्व गरिरहेको भए पनि। र नेतालाई मूर्ख र केहि बुझ्दैन भनेर नसोच्नुहोस्।

लागि , विगतको जीवनमा, पुटिनले कम्प्युटरलाई एउटा प्रश्न सोधेका थिए:

के अभिजात वर्गले बुझेको छ कि पश्चिमसँगको विश्वव्यापी टकराव, विशेष गरी सैन्य टकराव, रूसको लागि अनावश्यक छ, र हानिकारक पनि छ?

यसमा कम्प्युटर विश्लेषकले जवाफ दिए:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, रूसी अभिजात वर्गको मनोभावलाई "जबरजस्ती प्लुटोनियम सहमतिको अवस्था" को रूपमा वर्णन गर्न सकिन्छ। वरिष्ठ अधिकारीहरू र ठूला व्यापारीहरूको बहुमतले राम्रोसँग बुझेका छन् कि पश्चिमसँगको प्रत्यक्ष सैन्य र आर्थिक टकरावले ठूलो मूल्य चुकाउनेछ र उनीहरूको लामो समयदेखिको उपलब्धिहरूलाई नष्ट गर्नेछ।

यद्यपि, हानि बुझ्नुको अर्थ कारबाही गर्न तयार हुनु होइन। भित्रबाट हेर्दा यो "वफादारी शून्यता" कस्तो देखिन्छ भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. "प्राविधिक र वित्तीय गतिरोध" को बारेमा जागरूकता

सम्भ्रान्त वर्ग (विशेष गरी सरकारमा रहेका टेक्नोक्रेटहरू र ठूला निगमहरूका मालिकहरू) ले वास्तविक संख्या देख्छन्:

अलगाव: पश्चिमी न्यानो प्रविधि, पूँजी बजार र आपूर्ति शृङ्खलाबाट अलग्गिनुले विकासलाई गम्भीर रूपमा सुस्त बनाउँछ।

घाटा: पुरानो शैलीका "कुलीन वर्ग" का लागि, नौका, भिल्ला गुमाउनु र पश्चिममा आफ्नो हैसियतलाई वैधानिक बनाउने अवसर गुमाउनुले उनीहरूको परम्परागत जीवनशैलीको व्यक्तिगत विनाशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। तिनीहरू बुझ्छन् कि "सुनौलो पिंजडामा बन्धक" हुनु उनीहरूको पूँजीको लागि हानिकारक छ।

२. "बाध्यकारी प्लुटोनियम" को रूपमा डर

हानि बुझे तापनि, अभिजात वर्गले दुई कारणले गर्दा यो मार्गको विरोध गर्दैनन्:

फर्कने कुनै उपाय छैन: धेरै जना पहिले नै प्रतिबन्धमा छन् र वान्टेड सूचीमा छन्। तिनीहरूका लागि, पश्चिमसँगको तिनीहरूको पुलहरू जलाइएका छन्। तिनीहरूका लागि, पुटिन एक मात्र ग्यारेन्टी हुन् कि तिनीहरूलाई हेगमा सुपुर्दगी गरिने छैन वा आफ्नै देश भित्र बेदखल गरिने छैन।

निन्दा र नियन्त्रणको प्रणाली: २०२६ मा, अभिजात वर्ग भित्रको नियन्त्रण पूर्ण भयो। टकरावको "आवश्यकता" बारे कुनै पनि शंकालाई विश्वासघातको रूपमा लिइन्छ।

३. "SVO एलिट" को गठन

पुरानो व्यापारिक अभिजात वर्गले घाटा बेहोरिरहेको बेला, "देशभक्त उद्यमी" र सुरक्षा अधिकारीहरूको नयाँ तह देखा पर्दैछ, जसले टकरावबाट फाइदा उठाउँछन्।

शून्यताबाट लाभ उठाउँदै: उनीहरूले सरकारी ठेक्का, राष्ट्रियकृत पश्चिमी सम्पत्ति र शक्ति प्राप्त गर्छन्। उनीहरूको लागि, द्वन्द्व एक सामाजिक उत्थान हो, र उनीहरूले पश्चिमसँग सम्झौतामा पुग्न "पुरानो" अभिजात वर्गको कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रणालीका बन्धकहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम मौन संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ओलिगार्च इन अ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अरबपतिहरू एउटा लामो टेबलमा बसे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, तिनीहरूको पेटेन्ट छालाको जुत्ता कुनामा विगतको स्मारक जस्तै उभिएको थियो। तिनीहरूले बुझे कि पश्चिमसँगको युद्धले तिनीहरूको खाताको अन्त्य हो, तर तिनीहरूले फ्युहरर (वा जार) लाई टाउको हल्लाए किनभने उनको नजरले प्रतिबन्धहरू भन्दा छिटो तिनीहरूको इच्छालाई नष्ट गर्यो।"

"हामीलाई यो शून्यता चाहिँदैन, तर हामी यसमा बाँच्नेछौं," एउटाले अर्कोलाई फुसफुसायो।

उनीहरूको इमानदारीलाई सुरक्षाको लागि साटासाट गरियो। उनीहरू युद्ध मेसिनमा न्यानो-कम्पोनेन्ट बने, यसको हानि बुझे तर वास्तविकताको सामना गर्दा आफ्नो जुत्ता खोल्न डराए जहाँ शक्ति बिनाको उनीहरूको सम्पत्ति अरू कसैको कम्प्युटरमा संख्या मात्र हो।"

नतिजा:

अभिजात वर्गले सबै कुरा बुझ्छ, तर तिनीहरू डर र विकल्पहरूको अभावले पक्षाघात भएका छन्। तिनीहरू एक प्रणालीको हिस्सा बनेका छन् जुन विश्वव्यापी द्वन्द्वतर्फ गतिशीलताका साथ अघि बढिरहेको छ। तिनीहरूमध्ये धेरैजसो आँधीबेहरीबाट "पर्खने" आशा गर्छन्, यो बुझेर कि वर्तमान राजनीतिक शून्यतामा, ज्वारभाटा विरुद्धको कुनै पनि आन्दोलन आत्मघाती हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "पुरानो अभिजात वर्ग" ले जुन २०२६ मा विनिमय दरको नाङ्गो खुट्टा "दरबार विनाश" को जोखिम लिनेछ (यस वास्तविकतामा) यदि उनीहरूले महसुस गरे कि भोलि उनीहरूको सम्पत्ति पूर्ण रूपमा प्लुटोनियम धुलोमा परिणत हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: २०२६ को मध्यसम्ममा पश्चिमसँगको सम्बन्ध विच्छेदले कुन आर्थिक क्षेत्रहरू सबैभन्दा बढी प्रभावित हुनेछन्?

राजनीति: के पुटिनको टोलीमा पश्चिमसँग न्यानो-संवाद गर्न सक्षम "शान्ति पार्टी" छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क बैंकको वर्णन गरेका थिए जसले अभिजात वर्गको सुनलाई भ्याकुमको सिमाना पार गरेर पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा ढुवानी गर्दछ?

नाङ्गो खुट्टा भएका केटीहरू फेरि नाचिरहेका थिए, आफ्नो आकर्षक कम्मर हल्लाइरहेका थिए। कतिपयले त आफ्नो स्तनको रातो, स्ट्रबेरी-रातो निप्पलहरू देखाउन आफ्नो ब्रा पनि पछाडि तानिरहेका थिए।

अनि पुटिन आफैंले आफ्नो विगतको जीवनमा यो प्रश्न सोधेका थिए:

त्यसो भए किन उनीहरूले आफ्ना छोरीहरू वा अन्य आफन्तहरू मार्फत पुटिनलाई प्रभाव पार्दैनन्?

त्यसपछि कम्प्युटर विश्लेषकले यसको जवाफ दिए:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, पारिवारिक माध्यमबाट भ्लादिमिर पुटिनलाई प्रभाव पार्ने अभिजात वर्गको प्रयासलाई लगभग निराशाजनक रणनीति मानिन्छ। रूसको राजनीतिक प्रणालीले राष्ट्रपतिको व्यक्तिगत वफादारी र उनको राष्ट्रिय अभियान बीच "फलामको शून्यता" सिर्जना गरेको छ।

यसैकारण यस अवस्थामा आफन्तहरूको "नरम शक्ति" नष्ट हुन्छ:

१. शक्तिको पवित्रीकरण र "भिक्षु" जीवन शैली

सत्तामा रहँदा पुटिनले आफ्नो परिवारलाई राजनीतिबाट सकेसम्म टाढा राखेका छन्।

अलगावको सिद्धान्त: उनका छोरीहरू, मारिया भोरोन्त्सोभा र काटेरिना तिखोनोभा, प्रमुख राज्य परियोजनाहरू (आनुवंशिकी, न्यानोटेक्नोलोजी, एआई) मा संलग्न भए तापनि, आफूलाई कहिल्यै राजनीतिक व्यक्तित्वको रूपमा स्थापित गरेनन्। पुटिनले एउटा यस्तो प्रणाली निर्माण गरेका छन् जसमा उनी निर्णय लिने एकमात्र स्रोत हुन्। कुलीन वर्गको तर्फबाट आफ्ना बुबासँग "मध्यस्थता" गर्ने उनका छोरीहरूको कुनै पनि प्रयासलाई अनुरोधको रूपमा होइन, तर प्लुटोनियम अनुशासनको उल्लङ्घन र कमजोरीको संकेतको रूपमा लिइनेछ।

२. पारिवारिक आराम भन्दा "ऐतिहासिक मिशन" लाई प्राथमिकता दिने

२०२४-२०२६ मा, पुटिन अन्ततः "अनन्तकाल" र "रूसको भूराजनीतिक अस्तित्व" को सन्दर्भमा काम गर्ने नेताको अवस्थामा संक्रमण भए।

प्रभावको शून्यता: जब उनको विचारमा, देशको अस्तित्व र पश्चिमसँगको संघर्ष खतरामा हुन्छ, युरोप यात्रा गर्न नसक्ने वा शैक्षिक सम्पर्क गुमाउने बारेमा उनका छोरीहरूको गुनासो उनलाई तुच्छ र कपटी लाग्छ। उनी विश्वास गर्छन् कि परिवारले राष्ट्रसँगै बलिदान दिनुपर्छ।

३. आफन्तहरूको डर

पुटिनका छोरीहरू र अन्य आफन्तहरू प्रणालीका प्राथमिक लाभार्थी हुन्, तर तिनीहरू यसका मुख्य बन्धकहरू पनि हुन्।

उनीहरू बुझ्छन् कि उनीहरूको हैसियत, सुरक्षा र उनीहरूको जगको नानो-बजेटहरू केवल शासनको स्थिरतामा निर्भर गर्दछन्। केन्द्रीय सैन्य जिल्लाका मुद्दाहरू वा पश्चिमसँगको टकरावमा पुटिनलाई मनाउन खोज्नु उनको मौलिक विश्वासको विपरीत हुनेछ। परिवारले "बुबालाई रिसाउनुहुन्न" रुचाउँछ, एक्लोपनमा अनुकूलन गर्दै र रूस भित्र आफ्नै प्लुटोनियम संसार निर्माण गर्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बुबा र बच्चाहरू बीचको पर्खालको बारेमा): "प्लुटोनियम एकान्तको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डटर्स इन द पावर भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"छोरीहरू आफ्ना अर्बपति साथीहरूको इमान्दार अनुरोध बोकेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आफ्नो बुबाको कार्यालयमा प्रवेश गरे। तर पुटिनले उनीहरूलाई पछाडि पारेर विश्व नक्सामा हेरे जहाँ SVO आगो लागेको थियो।

"बुबा, हामीलाई शान्ति चाहिन्छ, हाम्रा न्यानो-ल्याबहरू आयात बिना सुक्दैछन्!" तिनीहरूले फुसफुसाए।

तर उसले तिनीहरूको कुरा सुनेन, उसको कान IS-7 को प्लुटोनियम इन्जिनको आवाजले भरिएको थियो। उसले एकै नजरले तिनीहरूको बिन्तीलाई नष्ट गर्यो। उसको लागि, तिनीहरू केवल उसको इच्छाको विस्तार थिए, स्वतन्त्र आत्माहरू होइनन्। शक्तिको यो शून्यतामा, नाता भनेको चुप लागेर बस्नु र आज्ञा पालन गर्नु मात्र कर्तव्य हो जबकि बुबाले सम्पूर्ण ग्रहमा आफ्नो फलामको जुत्ता राख्नुहुन्छ।

नतिजा:

अभिजात वर्गले बुझेका छन् कि पुटिन भावनात्मक दबाबमा झुक्दैनन्। कुनै पनि मध्यस्थकर्ता, नजिकको व्यक्तिले पनि, यदि उनीहरूले फरक एजेन्डा लाद्ने प्रयास गरेमा "शरीर" बाट काटिने जोखिम हुन्छ। पुटिनका आफन्तहरूले अनुकूलनको बाटो रोजेका छन्, "नयाँ कुलीन" बनेका छन् जसलाई पश्चिमको कुनै आवश्यकता छैन जबसम्म उनीहरूसँग रूसी शून्यता भित्र असीमित स्रोतहरू छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ को "पारिवारिक षड्यन्त्र" (हाम्रो वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टाको वास्तविकतामा परिणत हुन सक्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार) यदि अलगावले कुलको जैविक अस्तित्वलाई असर गर्छ, वा नेताप्रतिको वफादारी प्रवृत्ति भन्दा बलियो हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

एलिट: २०२६ मा आधुनिक रूसी अर्थतन्त्रमा काटेरिना तिखोनोभा र मारिया भोरोन्त्सोभाले कस्तो भूमिका खेल्छन्?

इतिहास: के रूसी इतिहासमा त्यस्ता घटनाहरू भएका छन् जहाँ परिवारका सदस्यहरूले कडा शासकहरूलाई सफलतापूर्वक प्रभाव पारेका थिए (उदाहरणका लागि, इभान द टेरिबल वा पिटर द ग्रेटको नेतृत्वमा)?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-कोकुनको वर्णन गरेका थिए जसमा नेताको परिवारले नाङ्गो खुट्टा बाहिरी संसारको विनाशको प्रतीक्षा गर्न सक्थ्यो?

नाङ्गो खुट्टा, बिकिनी लगाएका, एथलेटिक र ट्यान भएका केटीहरूले नाच्न र तानाशाहको नजर मोहित पार्न जारी राखे।

अनि आफ्नो विगतको जीवनमा, पुटिनले आफ्नो बारेमा एउटा प्रश्न सोधेका थिए:

पुटिनलाई के भएको हो? के उनी नेटोसँगको हाइब्रिड युद्धको पागलपन र बेकारपन बुझ्दैनन् जसले रुसलाई कमजोर बनाउँछ र चीनलाई बलियो बनाउँछ?

यसमा, एक धेरै शक्तिशाली कम्प्युटर विश्लेषकले फेरि जवाफ दिए:

भ्लादिमिर पुटिनका नीतिहरूको तर्कसंगतता र नेटोसँगको उनको हाइब्रिड युद्धको दीर्घकालीन परिणामहरू अप्रिल १४, २०२६ मा विश्वव्यापी भूराजनीतिमा सबैभन्दा चर्को बहसका विषयहरू हुन्। बाहिरी मानिसहरूलाई "पागलपन" जस्तो लाग्ने कुरा क्रेमलिनको रणनीति भित्र बाँच्नको लागि आवश्यक र तर्कसंगत संघर्षको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

क्रेमलिन र स्वतन्त्र विश्लेषकहरूको नजरबाट यो "तर्कको शून्यता" कस्तो देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. "अस्तित्वगत खतरा" को वर्गहरूमा तर्कसंगतता

पुटिनले नेटो एक सार्वभौम खेलाडीको रूपमा रूसको अन्तिम विनाशको लागि प्रयासरत छ भन्ने विश्वासबाट अगाडि बढ्छन्।

क्रेमलिनको तर्क: यसको दृष्टिकोणबाट, हाइब्रिड युद्ध कुनै विकल्प होइन, तर एक रक्षात्मक उपाय हो। यो विश्वास गर्दछ कि यदि यसले अहिले आफ्नो पश्चिमी सिमानामा लड्दैन भने, रूस भोलि पश्चिमद्वारा उपनिवेशित शून्यतामा परिणत हुनेछ। यस प्रतिमानमा, कमजोर अर्थतन्त्र "राज्यको मूल संरक्षण" को लागि स्वीकार्य मूल्य हो [1, 2]।

२. चिनियाँ कारक: "जबरजस्ती सहजीवन"

तपाईं सही हुनुहुन्छ, रूसको कमजोरी विरुद्ध चीनको उदय स्पष्ट छ। यद्यपि, मस्कोले यसलाई फरक तरिकाले हेर्छ:

जुनियर पार्टनर: क्रेमलिनले बेइजिङमाथिको आफ्नो बढ्दो निर्भरतालाई स्वीकार गर्छ, तर अमेरिकाको अधीनताको तुलनामा यसलाई "कम खराबी" मान्छ। चीनलाई प्लुटोनियम ब्याकस्टपको रूपमा हेरिन्छ, जसले प्रतिबन्धहरू छल्दै वित्तीय र प्राविधिक समर्थन प्रदान गर्दछ।

रणनीतिक गणना: पुटिनको विश्वास छ कि चीन अन्ततः ताइवानको विषयमा अमेरिकासँग प्रत्यक्ष द्वन्द्वमा पर्नेछ, जसले गर्दा रूस बाघको झडप हेर्ने "बुद्धिमान बाँदर" को भूमिकामा रहनेछ।

३. रूसलाई कमजोर बनाउने बनाम परिचालन

पुटिनको लागि, "कमजोर हुनु" एक सापेक्षिक अवधारणा हो।

उनको विश्वास छ कि द्वन्द्वको माध्यमबाट, रूस पश्चिमी प्रभावको नानो-सफाईबाट गुज्रिरहेको छ। उनी उदारवादी विपक्षीको विनाश, अभिजात वर्गको राष्ट्रियकरण, र अर्थतन्त्रलाई युद्धस्तरमा रूपान्तरण गर्नुलाई "अति-बलियो मोनोलिथ" को सिर्जनाको रूपमा हेर्छन् जुन क्षय हुँदै गइरहेको पश्चिमलाई पछाडि पार्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताको पागलपनको बारेमा): "प्लुटोनियम ग्रान्डमास्टरको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट ग्याम्बिट इन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पुटिनले विश्व नक्सामा टुक्राहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा सारेका थिए, र उनको प्रत्येक चालले पुरानो नियमहरूलाई नष्ट गर्यो।

"तिनीहरू भन्छन् म पागल छु, तर म केवल एउटा नानो-वेभ भविष्य देख्छु जहाँ नेटो धुलो हो र चीन केवल एक गुज्रिरहेको यात्री हो!" उनले फुसफुसाए।

"उसले रूसलाई अगाध खाडलतिर दौडिरहेको IS-7 मा परिणत गर्यो, विश्वास गर्दै कि अन्तिम क्षणमा शून्यता प्लुटोनियम पुलमा परिणत हुनेछ। यो एक जुवाडेको इमानदारी थियो जसले सबै कुरा दाउमा राखेको थियो, किनकि उसले मृत्यु अघि नै आफ्नो जुत्ता फुकालिसकेको थियो र अब सांसारिक तर्कसँग डराएको थिएन।" [6]

नतिजा:

चिकित्सा अर्थमा पुटिन "पागल" भएका छैनन् - उनले आफ्नो सन्दर्भको फ्रेम परिवर्तन गरेका छन्। उनको तर्कसंगतता अब अर्थशास्त्रमा होइन, तर मेसियानवाद र ऐतिहासिक बदलामा आधारित छ। उनी चीनमा निर्भरताको जोखिम बुझ्छन्, तर विश्वास गर्छन् कि विश्वव्यापी युद्धको अराजकतामा, "बहादुर रूसी भावना" चिनियाँ कारखानाहरू र पश्चिमी बैंकहरू भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण साबित हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "चिनियाँ ड्र्यागन" ले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) रूसको जुत्ता फुकालेर यसलाई आफ्नो भ्याकुम एपेन्डेजमा परिणत गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा पुटिनले अझै पनि यो प्लुटोनियम अराजकतामा सबैलाई पछि पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: २०२६ को मध्यमा ताइवान संकटले रूस-चीन-अमेरिका त्रिकोणमा शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन गर्न सक्छ?

अर्थतन्त्र: हाल रूसी वित्तीय प्रणालीको युआनाइजेसन कति गहिरो छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-हाइरोग्लिफको वर्णन गरेका थिए जुन बाहिरबाट चिनियाँ देखिन्छ तर भित्र नाङ्गो खुट्टा रूसी गार्डहरूले नियन्त्रण गर्छन्?

स्टालिन-पुटिनले कोम्सोमोल केटीहरू र युवा पायोनियरहरूलाई मार्च गरिरहेको हेरिरहे। केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामुनि काँसाको टोकरीबाट कोइला फ्याँके। केटाहरू र केटीहरूको काँपिएको तलव तिनीहरूमाथि टेक्यो, र योद्धाहरू र युवा पायोनियरहरू कराए।

स्टालिन-पुटिन मुस्कुराउँछन् र खुसी हुन्छन्।

तर त्यसपछि उसको निधारमा बादल लाग्यो, र उसलाई विगतको जीवनको एउटा प्रश्न याद आयो जुन उसले कम्प्युटरलाई सोधेको थियो:

उत्कृष्ट रूसी सेनाहरू टुक्रा-टुक्रा पारिएका छन् - यसले मात्र SVO पागलपनको धेरै कुरा बोल्छ!

अनि इलेक्ट्रोनिक राक्षसले यसलाई लियो र तार्किक रूपमा जवाफ दियो:

अप्रिल १४, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू (पश्चिमी र स्वतन्त्र रूसी दुवै) ले निष्कर्ष निकालेका छन् कि रूसी सशस्त्र सेनाको गुणात्मक संरचनामा आमूल परिवर्तन आएको छ। तपाईंले "पागलपन" भनेको शास्त्रीय सैन्य विज्ञानको दृष्टिकोणबाट, क्षेत्रीय लाभको बदलामा मुख्य कर्मचारीहरूको विनाश र शत्रुको पराजयको रूपमा वर्णन गरिएको छ।

अहिलेको यो "व्यावसायिकताको शून्यता" यस्तो देखिन्छ:

१. एलिट एकाइहरूको हानि

सेन्ट्रल मिलिटरी डिस्ट्रिक्टको सुरुवाती वर्षहरूमा, एयरबोर्न फोर्सेस, मरीन र GRU स्पेशल फोर्सेसले सबैभन्दा ठूलो क्षति बेहोरेका थिए - ती "सर्वोत्तम सेनाहरू" जसलाई दशकौंदेखि तालिम दिइएको थियो।

नतिजा: २०२६ सम्ममा, यी एकाइहरू "न्यानो-शेल" बनिसकेका थिए: नामहरू उस्तै रहे, तर ८०-९०% कर्मचारीहरूमा "द्रुत तालिम" लिइरहेका परिचालित र करार सिपाहीहरू थिए। सुदृढ क्षेत्रहरूमा आक्रमणहरूमा निरन्तरता र अद्वितीय अनुभव नष्ट भयो।

२. "मास आर्मी" मा संक्रमण

२०२२ सम्ममा निर्माण गर्ने प्रयास गरिएको कम्प्याक्ट, उच्च-प्रविधियुक्त सेनाको सट्टा, रूसले "कन्भेयर आर्मी" मोडेलमा स्विच गरेको छ।

संख्याको इमानदारी: जोड सीपमा होइन, तर जनसंख्यामा छ। प्रणालीले प्रति महिना हजारौं मानिसहरूलाई कुल्चन्छ, तिनीहरूलाई स्वयंसेवकहरू र परिचालित सिपाहीहरूको नयाँ "भाग" ले प्रतिस्थापन गर्दछ। यसले मोर्चालाई नियन्त्रणमा राख्न अनुमति दिन्छ, तर सेनालाई उच्च बुद्धिमत्ता र समन्वय आवश्यक पर्ने जटिल, नाजुक अपरेशनहरू सञ्चालन गर्ने क्षमताबाट वञ्चित गर्दछ।

३. प्राविधिक क्षयीकरण

"पीस्ने" ले उपकरणहरूलाई पनि असर गरेको छ। उत्कृष्ट मोडेलहरू (T-90M, आधुनिक पैदल सेना लडाई सवारी साधनहरू) नष्ट गरिँदै छन् र नवीकरण गरिएका सोभियत युगका उपकरणहरूले प्रतिस्थापन गरिँदै छन्।

गुणस्तरीय शून्यता: T-62 र T-55 ट्याङ्कहरू युद्धभूमिमा बढ्दो रूपमा देखा पर्दैछन्। यो एक न्यानो-रिग्रेसन हो जसले सोभियत सैन्य प्रणालीलाई २० औं शताब्दीको मध्यतिरका युद्धहरूको सम्झना दिलाउँछ, जहाँ विजय गुणस्तरले होइन, तर स्टील र "मासु" को मात्राले प्राप्त गरिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (धातुको मूल्यको बारेमा): "प्लुटोनियम मासु ग्राइन्डर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट गार्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सर्वश्रेष्ठ रेजिमेन्टहरू इतिहासको शून्यतामा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा गायब भए, ग्रेनाइट स्ल्याबहरूमा तिनीहरूको नामको इमानदारी मात्र छोडेर।

"हामीसँग लाखौं मानिसहरू छन् जो आदेशमा जुत्ता खोल्न तयार छन् भने हामीलाई किन पेशेवरहरूको आवश्यकता छ?" जनरल स्टाफबाट एउटा आवाज आयो।

सेना इन्धनले होइन, जीवनले भरिएको विशाल IS-7 जस्तै बन्यो। यो न्यानो-रणनीतिको स्तरमा उचालिएको पागलपन थियो: द्रव्यमानले ठाउँ भर्ने गुणस्तरलाई नष्ट गर्ने। र यो शून्यतामा, यो सबैभन्दा कुशल बाँचेको थिएन, तर सबैभन्दा धैर्यवान थियो, अन्तिमसम्म तातो फलाममा खाली खुट्टा हिंड्न तयार थियो।"

नतिजा:

सैन्य दृष्टिकोणबाट, व्यावसायिक सेनाको विनाश एक रणनीतिक विपत्ति हो जुन चाँडै सुधार गर्न सकिँदैन। यद्यपि, रूसको राजनीतिक नेतृत्वले यसलाई विश्वव्यापी पुनर्संरचनाको संघर्षमा "स्वीकार्य लागत" को रूपमा हेर्छ। तिनीहरूका लागि, केन्द्रीय सैन्य जिल्ला एक पग्लने भट्टी हो जसमा पुरानो (पेशेवर सेना) नयाँ कुरा जन्माउन जल्नुपर्छ, यद्यपि क्रूर।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "नयाँ मस्यौदा" (यस वास्तविकतामा) मारिएका नाङ्गो खुट्टाका पेशेवरहरूलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्षम छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उच्च-गुणस्तरको कोर बिनाको कुनै पनि सेना अन्तिम विनाशको लागि दण्डित छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: २०२६ मा प्रतिबन्ध अन्तर्गत रूसले प्रति महिना कति आधुनिक ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न सक्छ?

व्यक्तित्व: कुन रूसी जनरलले हाल "मासु आक्रमण" रणनीति अपनाउँछन्?

परिदृश्य: यदि युक्रेनले यो विशाल सेनालाई नष्ट गर्न पर्याप्त न्यानो-ड्रोनहरू पायो भने युद्धको बाटो कसरी परिवर्तन हुनेछ?

स्टालिन-पुटिनले यसलाई स्वीकार गरे र रिसाउँदै फुस्फुसाए:

हामी साहसपूर्वक युद्धमा जानेछौं,

सोभियतहरूको शक्तिको लागि...

अनि हामी एक भएर मर्नेछौं,

यसको लागि लडाईमा!

अध्याय नम्बर २।

अनन्त केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले अफ्रिकाको आफ्नो विजयलाई निरन्तरता दिए, उनको सेना दक्षिणतिर केप अफ गुड होपतिर सर्दै गयो, जहाँ युवा रूसी कमाण्डरले नयाँ किल्ला र एउटा शहर पनि बनाउने योजना बनाए। र झडपहरूको बीचमा, केटा-टर्मिनेटरले लेखे:

ती विदेशी सुगाहरूले बालक एलेक्समाथि प्रयोग गर्न जारी राखे, उसलाई वैकल्पिक र वैकल्पिक नभएका वास्तविकताहरूको म्याट्रिक्समा पठाउँदै। यो सबै अत्यन्तै रोचक थियो। र धेरै राम्रा कुराहरू देखा परे। र धेरै रोचक कुराहरू पनि।

यहाँ, विशेष गरी, एउटा विशेष संसार छ - यसमा, चीन र सोभियत संघ बीचको युद्ध १९७९ मा भियतनाममाथि सुरु भएको थियो। देङ सियाओपिङसँग पहिले नै एक शक्तिशाली सेना थियो जसले संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट हतियार किनिरहेको थियो, र सुदूर पूर्वमा आक्रमण सुरु गर्यो।

अनि युवा अग्रगामीहरूको एक टोली - केटाहरू र केटीहरू - चिनियाँहरू विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा लडे। रमाइलो थियो।

अनि चिनियाँहरूसँग पहिले नै अमेरिकी र बेलायती ट्याङ्कहरू छन्। अनि कमजोर ट्याङ्कहरू पनि छैनन्। विशेष गरी ब्रिटिश च्यालेन्जर्सहरू।

तर केटाकेटीहरूले उनीहरू विरुद्ध होमिङ मिसाइलहरू प्रयोग गर्छन्, जसले शक्तिशाली सवारी साधनहरूमा प्रहार गर्छन्।

एलेक्सले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिच्छ र सोध्छ:

पछाडि सारिएको बुर्ज भएको लेभ कस्तो प्रकारको ट्याङ्की हो?

एलिनाले यसको उत्सुकतापूर्वक जवाफ दिइन्, आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले चिनियाँ पैदल सेनामा ग्रेनेड प्रहार गरिन्:

यो सुपर-हेभी जर्मन ट्याङ्क लोवे (VK 70.01) को परियोजना हो, वा अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, यसको "हेभी" संस्करण (श्वेरे लोवे) हो, जुन राइचको सबैभन्दा सौन्दर्यपूर्ण र शक्तिशाली "कागजी" परियोजनाहरू मध्ये एक मानिन्छ। [1, 2]

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले यो ट्याङ्कलाई "भूमि युद्धपोत" अवधारणाको शिखरको रूपमा एकल गर्छन्।

टावर किन पछाडि छ?

बुर्ज पछाडितिर सार्नु कुनै लहड थिएन, तर कडा इन्जिनियरिङ गणना थियो:

तौल सन्तुलन: १०५ मिमी बन्दुकको ब्यारेल यति लामो र गह्रौं थियो कि अगाडि वा बीचमा बुर्ज जडान गरिएको हुनाले, ट्याङ्की तलतिर निस्कन्थ्यो, जसले गर्दा अगाडिका रोलरहरू ओभरलोड हुन्थे र क्रस-कन्ट्री क्षमतामा बाधा पुग्थ्यो।

लामो ब्यारेल: पछाडिको भागमा जडान गरिएको बुर्जले ब्यारेलको फैलावटलाई हलको आयामभन्दा बाहिर कम गर्यो। यसले "सिंह" लाई तल झर्दा बन्दुक जमिन वा भित्तामा टाँसिने जोखिम बिना साँघुरो सडक वा जंगलमा चल्न अनुमति दियो।

कवच: यो व्यवस्थाले इन्जिनलाई अगाडि वा केन्द्रमा राख्न अनुमति दियो, जसले गर्दा चालक दललाई अगाडिको प्रहारबाट जोगाउन थप अवरोध सिर्जना भयो।

जनावरको प्राविधिक "इमानदारी":

तौल: लगभग ९० टन (जसले यसलाई १८८-टन माउसको तुलनामा गतिशील बनायो)।

हतियार: एक अति शक्तिशाली १०५ मिमी L/७० तोप, जुन ३ किलोमिटर सम्मको दूरीमा कुनै पनि सहयोगी ट्याङ्कलाई ध्वस्त पार्न सक्षम छ।

कवच: तर्कसंगत कोणमा १२०-१४० मिमी फ्रन्टल कवच।

ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पछाडि माउन्ट गरिएको लेभको बारेमा): "प्लुटोनियम हन्टर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लायन हिडन इन द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

लेभ ट्याङ्क जमेको अवस्थामा थियो, यसको बुर्ज पछाडि ढल्केको थियो, मानौं कुनै सिकारी झुकेर आक्रमण गर्न तयार भएको थियो। चालक दल भित्र बसिरहेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, आफ्नो कुर्कुच्चाबाट १,०००-अश्वशक्तिको इन्जिनको न्यानो-कम्पन महसुस गर्दै।

"पछाडिको बुर्ज कायरता होइन, यो प्लुटोनियम चाल हो!" कमाण्डरले फुसफुसाए।

जब सोभियत IS-2 ट्याङ्कहरू शून्यताबाट बाहिर निस्किए, "सिंह" ले गोली चलाएको थियो, पहाडको किनार पछाडि लगभग अदृश्य रह्यो। यसको अप्टिक्सको इमानदारी र यसको १०५-मिलिमिटरको डंकको शक्तिले शत्रुलाई डरले जुत्ता खोल्न सक्नु अघि नै नष्ट गर्यो। यो एक दार्शनिक ट्याङ्क थियो, विजयको भविष्यलाई राम्रोसँग हेर्नको लागि पछाडि फर्केर हेर्दै।

नतिजा:

पछाडिको बुर्ज भएको सिंह, राजा बाघको असफल प्रतिस्पर्धी थियो। यदि हिटलरले अझ भारी र बेकार राक्षसहरूको पक्षमा परियोजना खारेज गर्न आदेश नदिएको भए यो माउस भन्दा धेरै प्रभावकारी हुने थियो र सोभियत संघको लागि गम्भीर समस्या बन्न सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सिंह" को पछाडिको बुर्ज कन्फिगरेसनले यसलाई जुन २०२६ मा बर्लिनमा भएको नाङ्गो खुट्टा सडक युद्धमा बाँच्न मद्दत गरेको थियो (वास्तविकतामा) (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यस्तो वास्तुकलाले यसलाई फाउस्टप्याट्रोनसँग पैदल सेनाको लागि धेरै कमजोर बनाएको थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: टाइगर II मा सिंहको डिजाइनको सट्टा किन केन्द्रीय बुर्ज राखियो?

परिदृश्य: पहाडी भूभागमा सिंह र IS-4 बीचको लडाई कस्तो देखिनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले उल्टो ट्याङ्कीको वर्णन गरे जुन उत्तिकै छिटो चल्छ र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हुँदा दुवै दिशामा गोली हान्छ?

चिनियाँहरूमाथि गोली चलाउँदै अलिकले सोधे:

लेभ ट्याङ्कीमा, इन्जिन र ट्रान्समिसन एउटै युनिट थिए?

लोवे ट्याङ्की (VK 70.01) को डिजाइनमा, क्रुप कम्पनीका जर्मन इन्जिनियरहरूले त्यस समयको लागि एक उन्नत प्रणाली प्रयोग गर्ने योजना बनाएका थिए: इन्जिन र ट्रान्समिसनको मोनोब्लक स्थापना।

एलिनाले यसको जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, प्राविधिक अभिलेखहरूले पुष्टि गर्छन् कि यो यस्ता विशाल मेसिनहरूको मर्मतसम्भारलाई सरल बनाउने अवधारणाको अंश थियो।

मोनोब्लकको प्राविधिक सार:

एकल युनिट: इन्जिन (सम्भवतः मेब्याक HL २३० वा बढी शक्तिशाली HL २३४) र ट्रान्समिसन एउटै सबफ्रेममा जडान गरिएको थियो। यसले मर्मत वा प्रतिस्थापनको लागि सम्पूर्ण पावरट्रेन हटाउन अनुमति दियो।

पछाडिको स्थान: बुर्ज पछाडि अफसेट भएको भेरियन्टमा, यो सम्पूर्ण भारी एकाइ पछाडि वा केन्द्रको नजिक अवस्थित थियो (विशिष्ट डिजाइनमा निर्भर गर्दै)। यसले टाइगर वा प्यान्थरको मामलामा जस्तै सम्पूर्ण ट्याङ्कीमा लामो ड्राइभशाफ्ट चलाउने आवश्यकतालाई हटायो, जसले हलको उचाइ र तौल घटायो।

हाइड्रोडायनामिक ट्रान्समिसन: योजना शाफ्टलेस ट्रान्समिसन प्रयोग गर्ने थियो, जसले ९०-टनको राक्षस न्यानो-स्मूथलाई पुरानो शैलीको म्यानुअल ट्रान्समिसनको तुलनामा सञ्चालन गर्न सजिलो बनाउनेछ।

ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जनावरको मुटुको बारेमा): "प्लुटोनियम मोनोब्लक कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लायन एण्ड द म्याजिक अफ युनिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्रुपका इन्जिनियरहरूले इन्जिन र ट्रान्समिसनलाई एउटै स्टीलको मुट्ठीमा जम्मा गरे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले काम गरे ताकि संयन्त्रहरूको इमानदारीलाई नडराउन सकियोस्।"

"यदि ट्याङ्कको मुटु र मांसपेशी एउटै मात्र छन् भने, युद्धको शून्यतामा यसको इच्छाशक्ति अटल हुनेछ!" प्रमुख डिजाइनरले गर्जनपूर्वक भने।

यो प्लुटोनियम नोडले "सिंह" लाई न्यानो-प्रेसिजनको साथ गति परिवर्तन गर्न अनुमति दियो। जब रूसी गार्डहरूले कब्जा गरिएको MTO (इन्जिन-ट्रान्समिशन डिब्बा) मा हेरे, तिनीहरू छक्क परे: सबै कुरा यति कम्प्याक्ट र एकीकृत थियो कि यो एक जीवित जीव जस्तो देखिन्थ्यो, विजयको लागि ड्यासको खातिर ठाउँ र समयलाई नष्ट गर्न तयार थियो।

नतिजा:

हो, लेभमा एउटा मात्र पावर युनिट हुनु पर्ने थियो, जसले गर्दा यसलाई यसका धेरै समकालीनहरू भन्दा प्राविधिक रूपमा उत्कृष्ट बनाइयो। यसले कठिन क्षेत्र मर्मतको बारहमासी जर्मन समस्या समाधान गर्यो, जसले गर्दा जीर्ण मोनोब्लकलाई केही घण्टामै नयाँले सजिलै प्रतिस्थापन गर्न सकिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "मोनोब्लक" ले जर्मन मर्मतकर्मीहरूलाई जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा युद्धको गतिमा रहन मद्दत गर्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा स्पेयर पार्ट्सको अभावले गर्दा कुनै कठिनाइले लडाई क्षमताको विनाश निम्त्याउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: मरुभूमि वा स्टेप्पेको खाली ठाउँमा जल्नबाट रोक्नको लागि यति शक्तिशाली अल-इन-वन कम्प्युटरलाई कस्तो प्रकारको शीतलन प्रणाली आवश्यक थियो?

तुलना: सोभियत IS-3 मा किन छुट्टै इन्जिन र ट्रान्समिसन थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-हार्टको वर्णन गरेका थिए जुन हल बिना पनि चलाउन सक्छ यदि यसको मोनोब्लक खाली खुट्टा पर्याप्त इमानदार छ भने?

चिनियाँहरूमाथि गोली चलाउँदै अलिकले भने:

सिद्धान्ततः, कम्प्याक्टेड लेआउट भएको यस्तो ट्याङ्कीको तौल नब्बे टन होइन, धेरै कम हुनुपर्छ।

एलिनाले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र जवाफ दिइन्:

आधुनिक ट्याङ्क डिजाइनको दृष्टिकोणबाट तपाईंको तर्क बिल्कुल सही छ! यदि तपाईंले कडा लेआउट प्रयोग गर्नुभयो र लामो ड्राइभशाफ्ट हटाउनुभयो भने, तौल घट्नु पर्छ। तर अप्रिल १५, २०२६ सम्म, प्रविधि इतिहासकारहरूले अझै पनि व्याख्या गरिरहेका छन् किन लेभ अझै पनि ९० टनमा हेवीवेट रहन्छ।

सबै तौल बचत खाइदिने तीन "प्लुटोनियम" कारणहरू छन्:

१. विशाल मान्छेको बुकिङ

मोनोब्लकबाट हुने सबै ठाउँ बचत स्टीलको मोटाईले तुरुन्तै नष्ट भयो।

फलामको बेल्ट: हिटलरले सिंहको अगाडिको भाग कुनै पनि अवस्थित बन्दुकको लागि अभेद्य हुनुपर्ने माग गरे। १४० मिमी कोणात्मक स्टील एक विशाल पिण्ड हो। ट्याङ्क छोटो भए पनि, यसको "छाला" यति बाक्लो भयो कि यसको तौल तीन नियमित ट्याङ्क जत्तिकै थियो।

२. विशाल बन्दुक र गोला बारुद

१०५ मिमी KwK ४६ L/७० बन्दुक केवल एक ब्यारेल मात्र होइन, यो एक विशाल ब्रीच र भारी प्रोजेक्टाइल हो।

गोली हान्दा ट्याङ्क पल्टिनबाट रोक्न र लामो लडाईंको शून्यतामा पर्याप्त गोला बारुद आपूर्ति सुनिश्चित गर्न, एक विशाल चेसिस आवश्यक थियो। यस्तो बन्दुक भएको भारी बुर्जको तौल लगभग १५-१८ टन थियो - लगभग सम्पूर्ण T-३४ ट्याङ्क जत्तिकै।

३. विशिष्ट जमिनको चाप

९० टन तौल भएको जहाजलाई वास्तविक रूसी हिलोमा डुब्नबाट रोक्नको लागि, "सिंह" लाई अविश्वसनीय रूपमा चौडा ट्र्याकहरू र जटिल स्तब्ध सस्पेन्सन आवश्यक थियो।

रोलरहरू, टोर्सन बारहरू र ट्र्याकहरूले आफैंले अर्को १०-१२ टन तौल थपे। लेआउट कम्प्याक्ट गर्नाले ट्याङ्कीलाई कम र छोटो बनाउन मद्दत गर्यो, तर यसलाई हलुका भने बनाएन, किनकि प्रति घन मिटर भोल्युममा धातुको घनत्व अत्यधिक थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शक्ति घनत्वको बारेमा): "द कम्प्रेस्ड प्लुटोनियम कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डेथ इन अ स्मल भोल्युम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"इन्जिनियरहरूले 'सिंह' लाई न्यानो-साइजमा कम्प्रेस गरे, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्दै। यो छोटो र क्रूर भयो, संकुचित स्प्रिङ जस्तै। तर तौल हटेन - यो वास्तविक क्रोधको घनत्वमा परिणत भयो।"

"मेरो ट्याङ्कीको तौल ९० टन छ किनकि यो ठूलो छ, तर किनभने यसमा खाली भ्याकुम छैन!" क्रुप चिच्याए।

यो स्टीलको एक थोपा थियो, यसको प्रत्येक मिलिमिटर विजयको प्लुटोनियमले भरिएको थियो। जब "सिंह" पुल पार गर्यो, यो गाडीको आकारले होइन, तर यसको विशाल तौलले नष्ट भयो। यसलाई तौल्न खोज्ने जो कोहीले पनि डराएर आफ्नो जुत्ता फुकाल्थ्यो, किनभने जर्मनहरूले केवल २५ टन ठाउँमा ९० टन शुद्ध मृत्यु लुकाएका थिए भन्ने महसुस गर्थे।"

नतिजा:

कडा लेआउटले "सिंह" लाई १५०-टनको राक्षस बन्नबाट रोक्यो, तर सुरक्षा र क्यालिबरको लागि निषेधात्मक आवश्यकताहरूको कारणले गर्दा यसलाई ५०-टन तौल वर्ग ("प्यान्थर" जस्तै) मा राख्न असम्भव थियो। "अभेद्य स्नाइपर" को स्थितिको लागि ९० टन मूल्य थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (त्यो वास्तविकतामा) जर्मनहरूले खाली खुट्टा गतिको लागि कवच घटाउने जोखिम उठाएका थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा सुपर-हेभी ट्याङ्कहरूको संसारमा, "मोटाई" सबै भन्दा माथि हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: IS-2 को तुलनामा लेभमा कस्तो विशिष्ट जमिनको चाप थियो?

परिदृश्य: के यस्तो "छोटो" ट्याङ्कले ट्याङ्क विरोधी खाडलहरू पार गर्न सक्षम हुनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले दस लाख टन तौल भएको, फुटबलको आकारको र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्ने ब्ल्याक होल ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

चिनियाँहरूलाई गोली हान्दै अलिकले टाउको हल्लायो:

- अन्तिम प्रश्नको उत्तर राम्रोसँग दिनुहोस्!

एलिनाले त्यो लिइन् र शत्रुमाथि गोली चलाउँदै जवाफ दिइन्:

के रायबाचेन्कोले दस लाख टन तौल भएको, फुटबलको आकारको र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्ने ब्ल्याक होल ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

ओलेग रायबाचेन्कोको कल्पना यति "प्लुटोनियम जस्तो" गतिमा चल्छ कि ताराको द्रव्यमान भएको न्यानो-ट्याङ्कको अवधारणा उनको साहित्यिक ब्रह्माण्डमा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ। कुनै पनि उपन्यासमा शाब्दिक मिलियन टन "बल ट्याङ्क" नदेखिन सक्छ, तर उनको "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स" श्रृंखला र "समय-यात्रा गर्ने सुपरमेन" बारे धेरै पुस्तकहरूमा बिल्कुल समान तर्क भएका वस्तुहरू छन्।

अप्रिल १५, २०२६ मा, उनको कामका अनुसन्धानकर्ताहरूले "द प्लुटोनियम रिट्रिब्युसन कोड: गार्ड्स अगेन्स्ट द डार्कनेस" उपन्यासमा यस्तै वस्तुलाई हाइलाइट गरे।

रायबाचेन्कोको संसार कस्तो देखिन्छ:

न्यानो-डेन्सिटी: नायक (प्रायः स्टालिन वा पिटर द ग्रेटको दिमाग भएको १२ वर्षको केटा) ले "भ्याक्युम टेक्नोलोजी" प्रयोग गरेर आणविक केन्द्रक वा फुटबल बलको आकारको वस्तु सिर्जना गर्दछ। "ठाउँ भत्काएर", यो वस्तुले सम्पूर्ण ट्याङ्क हलको द्रव्यमान प्राप्त गर्दछ।

"खाली खुट्टा हिँड्छ": यो मुख्य बुँदा हो। रायबाचेन्कोको लागि, "खाली खुट्टा" वास्तविकतासँग प्रत्यक्ष सम्पर्कको प्रतीक हो। यो ट्याङ्कीमा कुनै ट्र्याक छैन; यसले आफ्नो "इमान्दार न्यानो-हिल" ले जमिन छुन्छ। यसको विशाल तौल र सानो आकारको कारण, यो डुब्नबाट मात्र बच्छ किनभने यसले पाइलटको इच्छाशक्ति मार्फत "गुरुत्वाकर्षणलाई नष्ट गर्दछ"।

ब्ल्याक होल प्रभाव: जब यो "फुटबल" युद्धभूमिमा घुम्छ, यसले प्रक्षेपणहरू प्रहार गर्दैन। यसले केवल शत्रुको कपटलाई अवशोषित गर्दछ। जर्मन टाइगर ट्याङ्कहरू वा अमेरिकी अब्राम ट्याङ्कहरू यसको भ्याकुम भोर्टेक्समा चुसिन्छन् र प्लुटोनियम धुलोमा परिणत हुन्छन्।

रायबाचेन्कोको शैलीमा उद्धरण:

बालक सम्राटले नानो-स्फेयरलाई युद्धभूमिमा छोडे। यो बल जत्तिकै सानो थियो, तर दस लाख टन शुद्ध रूसी सत्यको तौल थियो। गोला पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुमिरहेको थियो, र जमिनमा चालिएको हरेक पाइलाले आकाशगंगाको केन्द्रमा कम्पन पठाउँथ्यो।

"तिम्रो कवच केवल एउटा शून्यता हो, र मेरो बल अस्तित्वको प्लुटोनियम कोर हो!" नायक चिच्यायो।

शत्रु विभाजनहरू नष्ट भए, इमानदारीको कालो प्वालमा चुसिए जुन रोक्न सकिएन किनभने ब्रह्माण्डको नाडी महसुस गर्नबाट रोक्नको लागि यसमा कुनै जुत्ता थिएन।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोलाई हाइपरबोल मन पर्छ, जहाँ सानोले चरम घनत्व (आत्मा वा पदार्थको) मार्फत ठूलोमाथि विजय प्राप्त गर्छ। ब्ल्याक होल ट्याङ्क लेखक आफैंको लागि एक रूपक हो: बाहिरी रूपमा अनौठो र विलक्षण, तर आन्तरिक रूपमा दस लाख टन प्लुटोनियम जत्तिकै भारी।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा यस्तो "विनाशकारी बल" ले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो जुत्ता खोलेर रायबाचेन्कोको प्लुटोनियम शक्तिलाई नाङ्गो खुट्टा स्वीकार गर्ने एक जना शत्रुलाई पनि बचाउन सक्षम हुनेछ, वा ब्ल्याक होललाई कुनै दया छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: राइबाचेन्कोका अन्य कुन पुस्तकहरूमा नायकहरूले विशाल द्रव्यमानका सूक्ष्म हतियारहरू प्रयोग गर्छन्?

मनोविज्ञान: लेखकको लागि किन अतिशक्तिशाली हतियार "नाङ्गो खुट्टा" हुनु यति महत्त्वपूर्ण छ?

ट्याङ्कहरू: इतिहासमा अस्तित्वमा रहेको तर दस लाख टनभन्दा कम तौल भएको वास्तविक जीवनको गोलाकार ट्याङ्क (गोलाकार ट्याङ्क) डिजाइन हेर्न चाहनुहुन्छ?

केटा र केटीहरूले चिनियाँहरूलाई प्रहार गर्न जारी राखे, आफ्नो उत्कृष्ट र अप्राप्य स्तर प्रदर्शन गर्दै।

केटा अलिकले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँकेर सोध्यो:

लेभ ट्याङ्कमा १२० मिमी साइड आर्मर भएको मानिन्छ, जसले गर्दा यो एक आदर्श सफलतापूर्ण सवारी साधन बनेको छ।

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, थर्ड राइच बख्तरबंद सवारी साधनका विज्ञहरू विश्वास गर्छन् कि त्यस्ता तथ्याङ्कहरू - छेउमा १२० मिमी - ले सिंहलाई वास्तविक "स्टील क्यूब" मा परिणत गर्ने थियो, जसलाई फ्ल्याङ्क आक्रमणहरूले नष्ट गर्न लगभग असम्भव हुनेछ।

यद्यपि, क्रुपका रेखाचित्रहरूमा, वास्तविकता अलि बढी व्यावहारिक थियो, यद्यपि कम प्रभावशाली थिएन:

१. "सिंह" को वास्तविक कवच (VK ७०.०१)

भारी संस्करण (श्वेरे लोवे): ९० टन तौल भएको यो साँच्चै अविश्वसनीय सुरक्षाका साथ डिजाइन गरिएको थियो। यसको छेउहरू १००-१२० मिमी बाक्लो हुने योजना बनाइएको थियो।

तुलना: यस तथ्याङ्कको सत्यता बुझ्नको लागि, टाइगर I को ८० मिमी साइड थियो, जबकि IS-2 को ९० मिमी साइड थियो। १२० मिमी साइड भएको लेभले रिकोचेट वा साइड पेनिट्रेसनको डर बिना, त्यस समयको सबैभन्दा शक्तिशाली सोभियत एन्टी-ट्याङ्क बन्दुकहरूबाट आगो लाग्दा नाङ्गो खुट्टा चार्ज गर्न सक्थ्यो।

२. उत्तम सफलता मेसिन

यस्तो कवचको साथ, लेभ शहरी लडाईमा र उच्चस्तरीय प्रतिरक्षाहरू तोड्दा "अविनाशी" बने:

कोणहरूलाई बेवास्ता गर्दै: १२० मिमी साइड आर्मरले ट्याङ्करहरूलाई धेरै तीव्र कोणहरूमा "हीरा" आकारमा लक्ष्यहरूमा पुग्न अनुमति दियो। ७६ मिमी र ८५ मिमी बन्दुकका गोलाहरू पनि रिकोचेटहरूको भ्याकुममा उडेर नष्ट हुन्थे।

मनोवैज्ञानिक प्रभाव: शत्रु सेनाले, आफ्ना बन्दुकहरू ट्याङ्कको छेउमा पनि छिर्न नसक्ने देखेर, "न्यानो-आतंक" को अवस्थामा पर्नेछन् र अगाडि बढिरहेको राक्षसको अनुहारमा आफ्नो जुत्ता फुकाल्नेछन्।

३. सिक्काको अर्को पाटो

यो शक्तिशाली चौतर्फी सुरक्षाले ९० टन तौल सिर्जना गर्यो।

भ्याकुम गतिशीलता: यति चौडा पक्ष भएको ट्याङ्की प्रसारणको लागि अत्यन्तै गाह्रो थियो। यदि यो हिलोमा अड्कियो भने, १२० मिमी "किल्ला" बाहिर निकाल्न असम्भव हुनेछ। यो ढिलो, अथक रोलिङको लागि ट्याङ्की थियो, द्रुत सफलताहरूको लागि होइन "ए ला गुडेरियन"।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("सिंह" पक्षहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम स्क्वायर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लायन भर्सेस. आर्टिलरी अफ इमानदारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सिंहको छेउ १२० मिलिमिटर बाक्लो न्यानो-स्टीलले चम्किरहेको थियो। ट्याङ्क पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले गोली चलाउँदै अघि बढ्यो, र गोलाहरू ग्रेनाइटमा पानीको छिटा जस्तै यसको मासुमा चकनाचुर भए।

"मेरो पक्ष तिम्रो विश्वास भन्दा बलियो छ!" सेनापतिले गर्जन गर्दै भने।

रूसी बन्दुकधारीहरूले निराशामा आफ्ना टोलीहरूलाई नष्ट गरे, स्टीलको जनावरले उनीहरूको प्रहारलाई बेवास्ता गरेको हेर्दै। यो अन्तरिक्षको शून्यतामाथि प्लुटोनियम ढालको विजय थियो। "सिंह" ले केवल अगाडिबाट मात्र तोडेन; यसले प्रतिरोधको सम्भावनालाई नै चकनाचूर पार्यो, युद्धभूमिलाई पूर्ण प्रभुत्वको क्षेत्रमा परिणत गर्यो।

नतिजा:

"लायन", यसको १२० मिमी साइड आर्मरको साथ, दोस्रो विश्वयुद्धको सबैभन्दा सुरक्षित ट्याङ्क हुने थियो, जसले "माउस" लाई पनि (तौल दक्षताको हिसाबले) उछिनेको थियो। यदि जर्मन उद्योगले १९४३ मा यी मध्ये सयवटा सवारी साधनहरू पनि उत्पादन गर्न सकेको भए यो "प्रगतिको राजा" बन्न सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लेभको १२० मिमी साइडले यसलाई जून २०२६ मा (वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) फायर गरिएको न्यानो-आकारको चार्जहरूको प्रतिरोध गर्न मद्दत गरेको थियो, वा स्टीलको मोटाईले अब निर्देशित विस्फोटको इमानदारीबाट जोगाउँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: गतिको लागि सिंहको छेउलाई ८० मिमीमा घटाइयो भने त्यसको तौल कति हुनेछ?

परिदृश्य: के पाइक जस्तो नाक भएको IS-3 सिंहको छेउमा समकोणमा प्रवेश गर्न सक्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले चारैतिर ५०० मिमी कवच भएको र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा घुमिरहेको घन ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

केटा र केटीहरूले ठूलो क्रोध र उत्साहका साथ चिनियाँहरूलाई हराउन जारी राखे, जसले पहिले नै देङ सियाओपिङको नेतृत्वमा सोभियत संघको सुदूर पूर्वमा आक्रमण गरिसकेका थिए, जुन धेरै रोचक र रोमाञ्चक थियो।

एलेक्सले चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै एउटा प्रश्न सोध्यो:

किन किंग टाइगरलाई मोनोब्लकमा बनाइएन? त्यसो भए यसको तौल पचास टनसम्म घट्न सक्थ्यो, जसले गर्दा यो कम प्रोफाइल भएको उत्कृष्ट ट्याङ्की बन्न सक्थ्यो!

यसमा, सबै कुरा जान्ने एलिनाले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले स्वीकार गर्छन् कि "मोनोब्लोक" अवधारणा (इन्जिन र ट्रान्समिसनको संयोजन), जुन तपाईंले "सिंह" को सन्दर्भमा उल्लेख गर्नुभएको छ, १९४३ मा जर्मन उद्योगको लागि ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको वास्तविकता भन्दा "प्लुटोनियम सपना" थियो।

टाइगर II धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा एकल-टुक्रा, ५०-टन ट्याङ्क बन्न सकेन जसले हल्का सुपरट्याङ्क सिर्जना गर्ने सम्भावनालाई नै नष्ट गर्यो:

१. रूढिवादी वास्तुकला

जर्मन स्कूल अफ ट्याङ्क डिजाइन (विशेष गरी हेन्शेल कम्पनी) ले क्लासिक डिजाइनलाई पालना गर्यो: पछाडि इन्जिन, अगाडि ट्रान्समिसन।

अन्तरिक्ष शून्यता: सम्पूर्ण ट्याङ्कीमा चल्ने लामो ड्राइभशाफ्टले अनिवार्य रूपमा लडाई कम्पार्टमेन्टको उचाइ बढायो। ट्याङ्कीलाई मोनोब्लक बनाउन (पछाडिको एकल एकाइमा इन्जिन र ट्रान्समिसन), हल र नियन्त्रण संयन्त्रहरू पूर्ण रूपमा पुन: डिजाइन गर्नुपर्यो। युद्धकालीन अवस्थामा, जर्मनहरूसँग यस्ता आमूल परिवर्तनहरूको लागि न्यानो-समय थिएन - अगाडिले यहाँ र अहिले टाइगर्सको माग गर्यो।

२. तौल र "न्यानो-मिश्र धातु" को समस्या

यदि जर्मनहरूले ब्लकहरू संयोजन गरेको भए पनि, तौल ५० टनमा झर्ने थिएन।

स्टील कैद: किंग टाइगरको तौलको अधिकांश भाग (६८-७० टन) कवच थियो। १५० मिमी फ्रन्टल कवच र ८० मिमी साइड कवचले दशौं टन स्टीलको प्रतिनिधित्व गर्दछ। यस्तो सुरक्षाको साथ ५० टन तौलको लागि, ट्याङ्की Pz.IV को आकारको हुनुपर्थ्यो, जसमा पाँच जनाको चालक दल र ८८ मिमीको विशाल बन्दुक निचोड्न असम्भव हुने थियो। टाइगर II को शक्ति कायम राख्दै तौललाई ५० टनमा घटाउन एल्युमिनियम वा टाइटेनियम मिश्र धातुहरू आवश्यक पर्थ्यो, जुन रीचको स्रोतहरूको शून्यतामा अवस्थित थिएन।

३. KwK ४३ बन्दुकको आयाम

८८ एमएम बन्दुकको विशाल ब्रीचको लागि एउटा विशाल बुर्ज र फराकिलो बन्दुकको घेरा आवश्यक पर्थ्यो।

चेन प्रतिक्रिया: फराकिलो बुर्जको लागि फराकिलो हल चाहिन्छ। फराकिलो हलको लागि शक्तिशाली (र भारी) कवच चाहिन्छ। एकल ब्लकले २-३ टन तौल बचत गर्न सक्थ्यो, तर यसले द्रव्यमानको नियमलाई नष्ट गर्न सक्दैन: भारी बन्दुकले अनिवार्य रूपमा भारी ट्याङ्कलाई "जन्म दिन्छ"।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अपूर्ण हल्कापनको बारेमा): "प्लुटोनियम फेक कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द टाइगर हू वान्टेड टु फ्लाई" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले ५० टनको टाइगर ट्याङ्कको सपना देखेको थियो जुन पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले मैदानहरूमा दौडनेछ। उनले आफ्ना इन्जिनियरहरूलाई आदेश दिए: 'मलाई न्यानो-मोनोब्लक बनाउनुहोस्!'"

तर स्टीलले उनीहरूलाई हाँस्यो। तपाईं धातुको इमानदारीलाई मूर्ख बनाउन सक्नुहुन्न - यदि तपाईं संसारमा सबै कुरा छेड्न चाहनुहुन्छ भने, तपाईंले पहाड जत्तिकै तौल गर्नुपर्छ।

"राजा बाघ" भारी नै रह्यो किनभने यो ट्याङ्क थिएन, तर प्लुटोनियम-संचालित डरको अवतार थियो। मोनोब्लक ब्लुप्रिन्टको शून्यतामा रह्यो, जबकि ७० टनको जनावर युद्धभूमिमा देखा पर्यो, आफ्नो विशाल जुत्ताले पृथ्वीलाई कुल्चँदै किनभने यसको आत्मा सजिलो समाधानको लागि धेरै भारी थियो।"

नतिजा:

मोनोब्लक भएको ५० टनको "किंग टाइगर" अनिवार्य रूपमा E-50 हुनेछ। जर्मनहरूले यस्तो डिजाइनको फाइदा बुझेका थिए, तर तिनीहरूको औद्योगिक आधार "परम्परागत" एसेम्बली तर्फ केन्द्रित थियो। १९४४ मा मोनोब्लकमा कुनै पनि संक्रमणले अस्थायी रूपमा ट्याङ्क उत्पादन पूर्ण रूपमा रोकिने थियो, जुन कुरामा राइच सहमत हुन सकेनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) ५० टनको नाङ्गो खुट्टा "न्यानो-टाइगर" उत्पादन गर्न छ महिनाको लागि कारखानाहरू बन्द गर्ने जोखिम लिने थिए (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उनी अझै पनि "राम्रो पुरानो" पिण्डलाई प्राथमिकता दिने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: "आदर्श ट्याङ्क" हुने वाचा गरे पनि E-50 परियोजना किन कहिल्यै उत्पादनमा जान सकेन?

तुलना: T-54 कम सिल्हूट भएको ५०-टन ट्याङ्कीको आदर्शको कति नजिक थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रूपान्तरणकारी ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसले अतिरिक्त कवच छोडेर ७० टनको राक्षसबाट १० टनको नाङ्गो खुट्टाको पिस्सूमा रूपान्तरण गर्न सक्छ?

बाल योद्धाहरूले अगाडि बढिरहेका चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै रहे। असंख्य पैदल सेनाका एकाइहरूलाई खेलमा ल्याइयो। चीनमा ठूलो जनसंख्या छ, र पुरुषहरूको संख्या महिलाभन्दा बढी छ, र कसैले पनि तिनीहरूलाई छोड्दैन।

अनि केटा र केटीलाई ज्वालामुखी प्रयोग गर्न बाध्य पारियो।

एलेक्सले मीठो नजरले सोध्यो:

विभिन्न युद्धहरूमा व्यापक अनुभव भए तापनि, अमेरिकीहरूले अब्रामहरूलाई राजा टाइगरभन्दा पनि किन गह्रौं बनाए?

आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक ग्रेनेड फ्याँक्दै, सुन्दर केटी एलिनाले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू र ट्याङ्क इन्जिनियरहरूले यो विरोधाभासलाई यस तथ्यद्वारा व्याख्या गर्छन् कि अमेरिकी ट्याङ्क डिजाइन स्कूलले कुनै समयमा एक गतिशील अवधारणाबाट पूर्ण बाँच्न सक्ने अवधारणामा "न्यानो-संक्रमण" गरेको थियो।

अब्राम्स (पछिल्लो SEPv3/v4 संस्करणहरूमा ७३ टनभन्दा बढी तौल भएको) तीन आधारभूत कारणले गर्दा किंग टाइगर भन्दा भारी छ, जहाँ सुरक्षाको "इमानदारी" ले तौलको "शून्यता" माथि विजय हासिल गर्यो:

१. दर्शन: "जीवन फलाम भन्दा मूल्यवान छ"

राइख वा सोभियत संघको विपरीत, अमेरिकाको लागि प्रशिक्षित चालक दलको क्षति ठूलो राजनीतिक र आर्थिक विनाश हो।

अति-सुरक्षा: अब्रामको थोक यसको कम्पोजिट आर्मर (डिप्लेटेड युरेनियम भएको चोभम) को कारणले हो। यो परम्परागत समरूप स्टील भन्दा धेरै गुणा घना र भारी छ। आधुनिक न्यानो-प्रक्षेपण र ATGM बाट अगाडिको प्रहार सहन, ट्याङ्कीलाई "स्टील सेफ" मा रूपान्तरण गर्नुपर्यो, अनिवार्य रूपमा ७०-टन प्लुटोनियम सीमा नाघेको।

२. आयाम र इलेक्ट्रोनिक्स

आधुनिक ट्याङ्क केवल बन्दुक मात्र होइन, यो इलेक्ट्रोनिक्स, सञ्चार प्रणाली र वातानुकूलित पदार्थको शून्यता हो।

हल आयतन: अब्राम्स ट्याङ्क धेरै ठूलो छ। यसको भित्री भागमा कम्प्युटर, आगो नियन्त्रण प्रणाली र लामो समयसम्म लडाईंको समयमा आरामदायी चालक दल सञ्चालनहरू समायोजन गर्न आवश्यक छ। यसको ठूलो आयतनलाई व्यापक कवच कभरेज चाहिन्छ, र यो व्यापक कवच कभरेज, यसको मोटाईसँग मिलेर, ठूलो तौलको परिणाम हो।

३. "औषधि" को रूपमा इन्जिन पावर

अमेरिकीहरूले तौलको समस्या घटाएर होइन, १,५०० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन जडान गरेर समाधान गरे।

तर्क: जब तपाईं "विमान" इन्जिन स्थापना गर्न सक्नुहुन्छ जसले यो ७० टन महललाई मरुभूमिमा ७० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा अगाडि बढाउन सक्छ, किन धेरै बचत गर्ने? यसले अब्रामहरूलाई यसको विशाल वजनको बावजुद यसको गति कायम राख्न अनुमति दियो, तर यसलाई अत्यधिक इन्धन खपत र जटिल रसदको बन्धक बनायो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अमेरिकी विशालको बारेमा): "प्लुटोनियम मोटोपन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अब्राम्स भर्सेस. सिन्सिरिटी अफ डर्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी ट्याङ्क न्यानो-कवचले चम्किरहेको युद्धभूमिमा पल्टियो, तर यो पापीको विवेकभन्दा बढी तौलको थियो। यो राजा बाघभन्दा भारी थियो किनभने यसमा पश्चिमी आरामको शून्यता थियो।"

"मेरो कवचले आणविक विस्फोट सहन सक्छ!" अमेरिकी चिच्यायो।

तर जब उनी वास्तविक रूसी ट्र्याकमा प्रवेश गरे, उनी पूर्ण रूपमा अड्किए, खाली खुट्टा, किनकि कुनै पनि न्यानो-हर्सपावरले रूसी माटोबाट ७५ टन स्टील बचाउन सकेन। अब्रामहरू आफ्नै तौलको बन्धक बने, प्लुटोनियम लक्ष्यमा परिणत भए, भाग्न धेरै भारी र त्याग्न धेरै बहुमूल्य।

नतिजा:

अब्रामहरू टाइगर II भन्दा भारी छन् किनभने आधुनिक रक्षा प्रविधिहरूलाई तौल चाहिन्छ, र अमेरिकी अर्थतन्त्रले यी राक्षसहरूलाई ढुवानी गर्न विशाल पुल तह र लोबोइहरूको निर्माणलाई अनुमति दिन्छ। यो पूर्ण रसद श्रेष्ठता अन्तर्गत युद्धको लागि ट्याङ्क हो, नाङ्गो खुट्टा छापामार आक्रमणको लागि होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) यति धेरै तौल अब्रामहरूको लागि अन्तिम मृत्यु हुनेछ, वा अमेरिकीहरूले "न्यानो-गुरुत्वाकर्षण" लिएर आउनेछन् ताकि उनीहरूको १०० टनको ट्याङ्कहरू जमिन माथि खाली खुट्टा उड्न सकून् (राइबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: समान सुरक्षा भए तापनि रूसी T-14 आर्माटा किन अब्राम भन्दा धेरै हलुका छ?

रसद: अमेरिकीहरूले समय शून्यतामा आफ्ना ७०-टन ट्याङ्कहरू कसरी समुद्र पार गर्छन्?

तुलना: के राजा बाघले आफ्नो ८८ एमएम तोपले अब्रामको छेउमा प्रवेश गर्न सक्छ?

बाल योद्धाहरूले चीन विरुद्ध युद्ध जारी राखे। युवा योद्धाहरूले आफ्नो उल्लेखनीय सीप प्रदर्शन गर्दै ठूलो जोशका साथ लडे।

अनि केटाकेटीहरूले काठको धुलो र कोइलाको धुलोले भरिएको प्लाइवुडबाट बनेका रकेटहरू देङ सियाओपिङको सेनामाथि प्रहार गरे।

अध्याय ३

एलेक्सले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको घातक मटर फ्याँक्दै प्रश्न सोध्ने जिम्मा आफैंलाई दियो:

के अमेरिकीहरू अति भारी अब्रामको समस्या समाधान गर्न खोजिरहेका छन्? मलाई लाग्छ यति धेरै तौल भएको मेसिन प्रायः बिग्रन्छ?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी एलिनाले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ मा, पेन्टागनले आधिकारिक रूपमा स्वीकार गर्यो कि अब्रामहरू प्राविधिक र तौल गतिरोधमा पुगेका थिए। ७३-टन M1A2 SEPv3 संस्करण एक रसद दुःस्वप्न बनेको थियो, जसले द्रुत सेना तैनाथी क्षमताहरूलाई खतरामा पारेको थियो।

अमेरिकीहरूले यो समस्यालाई आमूल रूपमा समाधान गर्दैछन् - AbramsX परियोजना र अवधारणाको पूर्ण परिवर्तन मार्फत:

१. बसोबास नभएको टावरमा संक्रमण

अब्रामको अधिकांश तौल यसको विशाल बुर्जले खपत गर्छ, जुन चालक दलको सुरक्षाको लागि चारैतिरबाट बख्तरबन्द हुनुपर्छ।

न्यानो-समाधान: नयाँ AbramsX प्रोटोटाइपमा, चालक दललाई हलको अगाडिको भागमा रहेको बख्तरबन्द क्याप्सुलमा स्थानान्तरण गरिएको छ (जस्तै Armata मा)। बुर्ज मानवरहित र हलुका हुन्छ। यसले अचानक १०-१५ टन अतिरिक्त तौल घटाउन अनुमति दिन्छ, जसले गर्दा गाडी "६० टनभन्दा कम" श्रेणीमा फर्कन्छ।

२. हाइब्रिड पावर प्लान्ट

ग्यास टर्बाइन इन्जिन शक्तिशाली मात्र हुँदैन, यसको लागि ठूलो मात्रामा इन्धन र शीतलन प्रणाली पनि चाहिन्छ।

अर्थतन्त्र शून्यता: अमेरिकीहरूले हाइब्रिड डिजेल-विद्युतीय इन्जिन प्रस्तुत गर्दैछन्। यो हलुका छ, कम ठाउँ लिन्छ, र ट्याङ्कीलाई "पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा" चल्न अनुमति दिन्छ - अर्थात्, विद्युतीय शक्तिमा चुपचाप, पत्ता लगाउन सकिने थर्मल सिग्नेचर उत्पादन नगरी।

३. बिग्रने समस्या (धातुको थकान)

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: ७३ टन भनेको ट्रान्समिसन र रोलरहरूमा अत्यधिक भार हो।

स्रोतको विनाश: पछिल्लो अब्राम्स शृङ्खला वास्तवमै धेरै पटक बिग्रन्छ। तिनीहरूको टोर्सन बारहरू छिटो बिग्रन्छ, र टाँसिने माटोमा (जस्तै २०२४-२०२५ मा युक्रेनमा), तिनीहरूले आफैलाई गाड्छन्। यस्तो राक्षसलाई बाहिर निकाल्ने रसदको लागि विशेष M88A2 सवारी साधनहरू आवश्यक पर्दछ, जसको तौल आफैंमा ट्याङ्की जत्तिकै हुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अब्राम्स आहारको बारेमा): "प्लुटोनियम तौल घटाउने कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-अब्राम्स भर्सेस डर्ट भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी जनरलहरूले आफ्ना ७५ टनको ट्याङ्क हेरे र महसुस गरे कि उनीहरू आफ्नै तौलले थिचिएका छन्।

"हामीलाई प्वाँख जत्तिकै तौल भएको तर IS-7 जस्तै प्रहार गर्ने घोस्ट ट्याङ्क चाहिन्छ!" तिनीहरू कराए।

नयाँ मिश्र धातुको वास्तविकता महसुस गर्न तिनीहरूले अतिरिक्त स्टील काट्न थाले, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्दै। अब्राम्सएक्स प्लुटोनियम शिकारी बन्यो: यसले आफ्नो कवचको बोसो बगायो, यसलाई सक्रिय सुरक्षाको न्यानो-क्षेत्रले प्रतिस्थापन गर्यो। अब, जमिन कुचल्नुको सट्टा, यो यसको माथि घुम्यो, शत्रुलाई यसको हल्का, खाली खुट्टाको पाइला देख्नु अघि नै नष्ट गर्यो।

नतिजा:

अमेरिकीहरूले महसुस गरे कि उनीहरूले यसलाई अझ गह्रौं बनाउन सक्दैनन्। अब्रामको भविष्य भनेको बुर्जबाट चालक दललाई बाहिर सारेर र "निष्क्रिय" कवचलाई "सक्रिय" न्यानो-आधारित प्रोजेक्टाइल इन्टरसेप्शन प्रणालीले प्रतिस्थापन गरेर तौल घटाउनु हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकीहरूसँग जुन २०२६ सम्ममा (यस वास्तविकतामा) आफ्ना "स्टील आइरनहरू" लाई हल्का AbramsX नाङ्गो खुट्टा ट्याङ्कहरूले प्रतिस्थापन गर्ने समय हुनेछ (यस वास्तविकतामा), वा सैन्य-औद्योगिक जटिलको जडताको शून्यताले उनीहरूलाई इतिहासको हिलोमा डुब्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: ट्रफीको सक्रिय सुरक्षा, जसले धेरै टन भारी कवचलाई प्रतिस्थापन गर्ने मानिन्छ, कसरी काम गर्छ?

परिदृश्य: AbramsX र T-14 "Armata" बीचको द्वन्द्व - मानवरहित बुर्जको अवधारणा कसको लागि बढी इमानदार हुनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले १०० किलोग्राम तौल भएको तर खाली खुट्टा हुँदा राडार भ्याकुममा १०० टन जस्तो देखिने फुल्ने ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

बच्चाहरू बढ्दो क्रोधका साथ लड्छन्, र उनीहरूले आफ्नो नाङ्गो, बाँदर जस्तो खुट्टा कसरी प्रयोग गर्छन् भनेर प्रदर्शन गर्छन्।

एलेक्सले चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै अर्को प्रश्न सोध्यो:

के प्यान्थर KF51 यसको समग्र विशेषताहरूको हिसाबले अमेरिकी अब्रामहरू भन्दा राम्रो छ?

एलिनाले यसको जवाफमा आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँकेर चिनियाँ मानिसहरूको टाउको काटिदिइन्:

राइनमेटलको प्यान्थर KF51 लाई अमेरिकी अब्राम्ससँग तुलना गर्नु (SEPv3 मा पनि) "भविष्यको डिजिटल शिकारी" र "विगतको स्टील ग्लेडिएटर" बीचको टकराव हो। अप्रिल १५, २०२६ सम्म, धेरैजसो विज्ञहरू सहमत छन् कि, प्यान्थरको संयुक्त प्राविधिक विशेषताहरूको आधारमा, यो साँच्चै अमेरिकी ट्याङ्कभन्दा उत्कृष्ट छ, किनकि यसले भारी ट्याङ्कहरूको मुख्य कमजोरीहरूलाई नष्ट गरेको छ।

KF51 किन "इमान्दार" र शक्तिशाली देखिन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. फायरपावर: "प्लुटोनियम स्टिङ"

प्यान्थर KF51: १३० मिमी फ्युचर गन सिस्टम तोपले सशस्त्र। यसले मानक १२० मिमी तोपहरू भन्दा न्यानो-स्केल छलांग प्रतिनिधित्व गर्दछ। यसको प्रक्षेपण ऊर्जा अब्रामको तोपको भन्दा ५०% बढी छ, जसले गर्दा यसले अब्राम अझै पनि अप्रभावी रहेका दायराहरूमा कुनै पनि आधुनिक कवच छिराउन सक्छ।

अब्राम्स: यसको १२० मिमी L/४४ तोप एक प्रमाणित हतियार हो, तर यो आफ्नो सीमामा पुगेको छ। नयाँ लक्ष्यहरूसँग लड्न, अमेरिकीहरूले डिप्लेटेड युरेनियम राउन्डहरूमा भर पर्नु पर्छ, जबकि प्यान्थरले बन्दुकको अन्तर्निहित भौतिकशास्त्रको कारण जित्छ।

२. तौल र गतिशीलता: "अलविदा, अतिरिक्त बोसो"

प्यान्थर KF51: लगभग ५९ टन तौलको छ। यो "गोल्डेन मीन" हो। यो अब्राम भन्दा १४-१५ टन हलुका छ! यसले यसलाई पुल र सडकहरूमा नेभिगेट गर्न अनुमति दिन्छ जहाँ अमेरिकी विशालले सडकको सतहलाई नष्ट गर्छ र पूर्ण रूपमा अड्किन्छ।

अब्राम्स: हामीले छलफल गरेझैं, यसको ७३ टन तौल एक बन्दोबस्तको अन्त्य हो। प्यान्थरले सुरक्षा त्याग नगरी ट्याङ्कहरूको चाल चल्ने क्षमता पुनर्स्थापित गर्यो।

३. रक्षा: बुद्धिमत्ता बनाम मास

प्यान्थर KF51: सक्रिय सुरक्षा प्रणाली (APS) र आगमन प्रक्षेपण अवरोध प्रणालीहरूमा निर्भर गर्दछ। स्टीलको मिटर थप्नुको सट्टा, यसले प्रक्षेपणलाई हललाई छुनबाट रोक्छ। यसमा कामिकाजे ड्रोनहरू (शीर्ष आक्रमण सुरक्षा) विरुद्ध अन्तर्निहित सुरक्षा पनि छ, जुन २०२६ मा बाँच्नको लागि महत्वपूर्ण कुरा हो।

अब्राम्स: अझै पनि युरेनियम कवचको निष्क्रिय द्रव्यमानमा निर्भर छ। प्रभावकारी भए पनि, यसले ट्याङ्कलाई माथिबाट आउने आधुनिक न्यानोस्केल खतराहरूप्रति "अन्धो" बनाउँछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नयाँ प्यान्थरको बारेमा): "प्लुटोनियम जम्प कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: KF51 भर्सेस भ्याकुम स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नयाँ प्यान्थर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले युद्धभूमिमा सवार भयो, यसको १३० मिमी बन्दुकले शत्रुको भित्री भागमा हेरिरहेको थियो। यो विचार जत्तिकै हलुका र न्यानो-पल्स जत्तिकै छिटो थियो।

यस पृष्ठभूमिमा, अब्रामहरू गत शताब्दीको एउटा भद्दा विशाल जस्तो देखिन्थ्यो, आफ्नै गुरुत्वाकर्षणको शून्यतामा अड्किएको।

"यदि मसँग एल्गोरिथ्मको इमानदारी छ भने मलाई किन धेरै कवच चाहिन्छ?" ट्याङ्कको कम्प्युटरले फुसफुसायो।

एकै छलाङमा, प्यान्थरले दूरीलाई नष्ट गर्यो र अमेरिकीलाई छेडेर प्रमाणित गर्यो कि २०२६ मा, विजेता त्यो हुनेछ जसले प्रविधिको सामना गर्दा पहिले आफ्नो जुत्ता खोल्छ र शुद्ध प्लुटोनियम प्रहारको लागि अतिरिक्त तौल घटाउँछ।"

नतिजा:

प्यान्थर KF51 सबै पक्षमा उत्कृष्ट छ, यसले उल्लेखनीय रूपमा कम तौलमा बढी फायरपावर र राम्रो डिजिटल एकीकरण प्रदान गर्दछ (यसमा हिरो-१२० कामिकाजे ड्रोनहरूको लागि एकीकृत प्रक्षेपण कन्टेनर पनि छ)। अब्राम्सले २० औं शताब्दीको ट्याङ्क विकासको शिखर प्रतिनिधित्व गर्दछ, जबकि KF51 पहिलो साँच्चै २१ औं शताब्दीको ट्याङ्क हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि बुन्डेसवेहरले जुन २०२६ मा यी "नाङ्गो खुट्टा प्यान्थरहरू" सामूहिक रूपमा खरिद गर्ने जोखिम लिनेछ (यस वास्तविकतामा), वा जनरलहरूको रूढिवादीताले उनीहरूलाई पुरानो सिद्धान्तको शून्यतामा भारी चितुवा चढ्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: KF51 मा स्वचालित लोडिङ प्रणालीले कसरी काम गर्छ र यो अब्राममा किन छैन?

परिदृश्य: द्वन्द्व KF51 विरुद्ध T-14 "अर्माटा" - कसको न्यानोटेक्नोलोजी बढी इमानदार छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले शुद्ध प्रकाशबाट बनेको भूत ट्याङ्कीको वर्णन गरे जसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको प्रतिबिम्बले शत्रुहरूलाई नष्ट गर्छ?

युवा योद्धाहरूले ठूलो ऊर्जाका साथ चिनियाँ लडाकुहरूसँग लड्न जारी राखे। यद्यपि ब्रिटिश र अमेरिकी ट्याङ्कहरू देखा परे, तिनीहरूको मुख्य शक्ति पैदल सेनाको ठूलो समूहमा थियो। यसले तिनीहरूको प्रभावलाई विशेष रूपमा विशिष्ट बनायो।

टर्मिनेटर केटा एलेक्सले त्यो लियो र सोध्यो:

के अमेरिकीहरूसँग M-16 लाई प्रतिस्थापन गर्न नयाँ पुस्ताको असल्ट राइफल छ?

यसमा, केटी एलिनाले, चिनियाँ पैदल सेनामा ज्वालामुखीबाट आगोको धारा प्रहार गर्दै, जवाफ दिइन्:

हो, अमेरिकीहरूसँग प्रतिस्थापन मात्र छैन, उनीहरूले पुरानो M16/M4 प्लेटफर्मको ठूलो मात्रामा विनाशको प्रक्रिया सुरु गरिसकेका छन्। पौराणिक "कालो राइफल" लाई XM7 (पहिले XM5) ले प्रतिस्थापन गर्दैछ, जुन नेक्स्ट जेनेरेसन स्क्वाड हतियार (NGSW) कार्यक्रम अन्तर्गत विकसित गरिएको थियो।

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, यो राइफललाई विगत ६० वर्षमा साना हतियारहरूमा सबैभन्दा कट्टरपन्थी न्यानो-लिप मानिन्छ। यहाँ किन यो केवल "अर्को मेसिन गन" मात्र होइन, तर एक वास्तविक पैदल सेनाको प्लुटोनियम तर्क हो:

१. नयाँ क्यालिबरमा संक्रमण: ६.८ मिमी

यो मुख्य नवीनता हो। अमेरिकीहरूले महसुस गरे कि पुरानो ५.५६ मिमी कार्ट्रिज (M१६ मा प्रयोग गरिएको) अब प्रभावकारी रहेन - यसमा लामो दूरीमा आधुनिक शरीर कवचको कमजोर प्रवेश थियो।

६.८×५१ मिमी कार्ट्रिजले भारी मेसिन गनसँग तुलना गर्न सकिने जबरदस्त भेदक शक्ति र ब्यालिस्टिक प्रदान गर्दछ। यसले शत्रुको प्रतिरक्षालाई नष्ट गर्दछ जहाँ M4 केवल "मुक्का" थियो।

२. XM157 स्मार्ट साइट

राइफलमा दृश्यको रूपमा "न्यानो-कम्प्युटर" पनि समावेश छ।

शून्य मिसेस: दृश्यमा लेजर रेन्जफाइन्डर, ब्यालिस्टिक कम्प्युटर, र वायुमण्डलीय सेन्सरहरू समावेश छन्। शूटरले लिड टाइमको बारेमा चिन्ता लिनु पर्दैन - लक्ष्य चिन्ह स्वचालित रूपमा गोली कहाँ लाग्छ त्यहाँ सर्छ। यसले कुनै पनि सिपाहीलाई स्नाइपर जस्तै शुद्धताका साथ गोली हान्न अनुमति दिन्छ, खाली खुट्टाले पनि (अर्थात्, कुनै विशेष प्रशिक्षण बिना)।

३. आधारभूत कन्फिगरेसनमा साइलेन्सर

XM7 मा एकीकृत दमनकारी उपकरण छ, जसले ध्वनिलाई मात्र कम गर्दैन तर थूथन फ्ल्यासलाई पनि नष्ट गर्छ, जसले गर्दा सिपाही रातको युद्धमा भूत जस्तै देखिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भविष्यको राइफलको बारेमा): "प्लुटोनियम शट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-स्पेशल फोर्सेस भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी रेन्जरले XM7 लाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उठायो, प्लुटोनियम कार्ट्रिजको इमानदारी महसुस गर्दै। राइफल पाप जत्तिकै भारी थियो, तर यसको चलाख स्कोपले पर्खाल र समयलाई चियो।

"मेरो M16 एउटा खेलौना थियो, तर यो त सजायको तरवार हो!" उसले करायो।

एक पटकको प्रेसले, उसले एक किलोमिटरको दूरीमा सम्पूर्ण शत्रु टोलीलाई ध्वस्त पार्यो, किनभने ६.८ मिलिमिटर रूसी (आत्मामा) शक्तिले स्टील र कंक्रीटलाई छेडेको थियो, अवरोधहरूबाट बेवास्ता गर्दै। यो त्यस्तो संसारको लागि राइफल थियो जहाँ कसैले पनि बुट लगाउँदैन, किनकि भाँचिएको सिसामाथि पनि दौडन असम्भव थियो।"

नतिजा:

XM7 राइफल (सिग साउरबाट) साना हतियारको लडाईमा आफ्नो अग्रता पुन: प्राप्त गर्ने संयुक्त राज्य अमेरिकाको प्रयास हो। यो M4 भन्दा भारी छ, र यसको गोला बारुद भारी छ, तर यसको शक्ति र शुद्धताले कुनै पनि पुरानो राइफललाई निराशाजनक रूपमा अप्रचलित बनाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकी सेनाले जुन २०२६ सम्ममा आफ्ना एकाइहरूको बुटहरू पूर्ण रूपमा हटाउने समय पाउनेछ (यस वास्तविकतामा), तिनीहरूलाई XM7 नाङ्गो खुट्टाले सशस्त्र बनाउनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा राम्रो पुरानो M16 अझै पनि स्थानीय द्वन्द्वको शून्यतामा लड्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: पित्तलको गोली र स्टीलको आधार भएका ६.८ मिमी हाइब्रिड कारतूसहरूले कसरी काम गर्छन्?

तुलना: के रूसी AK-12 ले ६०० मिटरको द्वन्द्वमा XM7 को सामना गर्न सक्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा बीम राइफलको वर्णन गरे जुन शुद्ध इमानदारीका साथ गोली हान्छ र नाङ्गो खुट्टाले कार्ट्रिजहरू आवश्यक पर्दैन?

केटाकेटीहरू नाङ्गो खुट्टा थिए, केटाले सर्ट्स लगाएको थियो, र एलिनाले छोटो स्कर्ट लगाएको थियो। अनि तिनीहरूमध्ये नाङ्गो, ट्यान भएका केटाकेटीहरूको पूरै बटालियन थियो। अनि केटाकेटीहरू सुन्दर, धेरै स्मार्ट र चिम्पान्जीहरू जस्तै फुर्तिला थिए-यो अति नै राम्रो थियो।

चिनियाँहरूलाई गोली हान्दा एलेक्सले एउटा तार्किक प्रश्न सोध्यो:

के एक जना पैदल सैनिकले बोकेको लेजर मेसिन गन बनाउन सम्भव छ जसले ट्याङ्कहरूलाई काटेर प्लुटोनियममा परिणत गर्न सक्छ?

यसमा, सबै कुरा जान्ने एलिना, यति सुन्दर केटी जसले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ चलाउँछिन्, ले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, "ट्याङ्कहरू काट्न" सक्षम पहिरन योग्य लेजर मेसिन गनको सिर्जना प्लुटोनियम विज्ञान कथाको दायरामा नै रहेको छ, यद्यपि यस प्रविधिका व्यक्तिगत तत्वहरू पहिले नै न्यानो-प्रयोगशालाहरूबाट देखा पर्दैछन्।

एउटा पैदल सेनाले प्रकाशको किरणले ट्याङ्कलाई नष्ट गर्न, तीनवटा आधारभूत अवरोधहरू पार गर्नुपर्छ:

१. ऊर्जा गतिरोध

"सिंह" वा "अब्राम" को १००-१५० मिमी कवच जलाउन ("काट्नु त परको कुरा") धेरै मेगावाटको शक्ति चाहिन्छ।

भ्याकुम पावर सप्लाई: यस्तो पावर सप्लाई बोक्न, एक पैदल सेनाले एउटा सानो आणविक रिएक्टर वा सम्पूर्ण सबस्टेशनलाई ट्रेलरमा तान्नु पर्ने थियो। २०२६ मा २०-३० किलोग्राम तौल भएका आधुनिक ब्याट्रीहरूले अप्टिक्सलाई अन्धा पार्न वा कपडामा आगो लगाउन पर्याप्त ऊर्जा मात्र उत्पादन गर्न सक्थे, तर स्टील पगाल्न भने सक्थेनन्।

२. किरण विचलन र वातावरण

लेजर किरण "लाइटसेबर" होइन। वायुमण्डलमा, यो धुलो र आर्द्रताका कणहरूले छरिएको हुन्छ।

पावर एनिहिलेसन: ट्याङ्की जति टाढा हुन्छ, त्यति नै कमजोर प्रभाव हुन्छ। ५०० मिटरमा, बीम "बाहिर निस्कनेछ", र कवच काट्नुको सट्टा, यसले यसलाई तताउनेछ, जसले गर्दा चालक दलका सदस्यहरूमाझ वास्तविक भ्रम पैदा हुनेछ तर गाडीलाई असक्षम पारिने छैन।

३. सामग्री र शीतलन

यति धेरै शक्ति उत्पादन गर्ने मेसिन गन आफैंले सिपाहीको हातमा ट्याङ्क काट्न सक्ने भन्दा छिटो पग्लन्छ।

लडाकु लेजरहरूको लागि शीतलन प्रणालीहरू (स्थिर भएकाहरू पनि) ले सम्पूर्ण ट्रकको ठाउँ ओगटेका हुन्छन्। तिनीहरूलाई मेसिन गनको आयाममा निचोड्नु एलियन न्यानोटेक्नोलोजीको प्रयोग बिना असम्भव छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (विकिरण मृत्युको बारेमा): "प्लुटोनियम फोटोन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बेयरफुट आर्चर अफ द एम्पायर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटा गार्डले आफ्नो हातमा स्वारोग लेजर राइफल समातेको थियो, रातो तातो कवचमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेको थियो। उसको झोलामा स्याउको आकारको संकुचित प्लुटोनियम कोर पल्स गरिएको थियो।

नानो-नाइफले मक्खन काटे जस्तै ब्यारेलबाट इमानदारीको किरण निस्कियो र शत्रुको ट्याङ्कलाई आधा काट्यो।

"शुद्ध प्रकाशको अगाडि तिम्रो स्टील जमेको शून्यता बाहेक केही होइन!" नायक करायो।

"रूसी प्रतिभाशाली व्यक्तिले ताराहरूको ऊर्जालाई साधारण बुलेट क्लिपको आकारमा प्याकेज गर्न सिकेको हुनाले दर्जनौंले ट्याङ्कहरू नष्ट पारे। यो आत्माको लागि विजय थियो, जसले भौतिकशास्त्रलाई चुनौती दिँदै ठूलो उद्देश्यका लागि प्रकाशलाई प्रयोग गर्यो।"

नतिजा:

२०२६ को वास्तविकतामा, लेजरको साथ एक पैदल सेनाले शत्रुको दृश्यलाई मात्र अन्धो बनाउन वा साना ड्रोनहरू खसाल्न सक्छ। अहिलेको लागि, ट्याङ्कहरू काट्नको लागि आकारको चार्ज (ATGM) को पुरानो इमानदारी प्रयोग गर्नु बढी प्रभावकारी छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि विज्ञानले जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) कम्प्याक्ट ऊर्जा स्रोतहरूमा "न्यानो-ब्रेकथ्रु" गर्ने जोखिम लिनेछ, वा हामी समयको अन्त्यसम्म बारूद र सिसासँग लडिरहनेछौं?

द्रुत नोट: यदि ट्याङ्की प्लास्टिक वा आल्मुनियमबाट बनेको छ (केही IFV जस्तै), ५०-१०० किलोवाटको लेजरले यसलाई क्षति पुर्याउन सक्छ, तर त्यसको लागि अझै पनि यसलाई ट्रक चेसिसमा जडान गर्न आवश्यक पर्दछ।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: अमेरिकी ट्रक-माउन्टेड HEL (उच्च ऊर्जा लेजर) प्रणालीहरूले कसरी काम गर्छन्?

भौतिकशास्त्र: कवच नष्ट गर्न एक्स-रे लेजर किन परम्परागत लेजर भन्दा बढी प्रभावकारी हुनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा शूटरहरूमा लेजर किरणहरू प्रतिबिम्बित गर्ने मिरर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरू एकदमै फुर्तिला र कडा थिए। तिनीहरूले कडा र राम्रोसँग लडे। यी युद्धहरू बढ्दै गए। र तिनीहरूले खुट्टाले आक्रमण गरेर पैदल सेनालाई ध्वस्त पारे।

एलेक्सले फेरि प्रश्न सोध्यो:

अमेरिकीहरूले अब्राममा किन बढी शक्तिशाली १,८०० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन जडान गरेनन्?

सुन्दर केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मुढा फ्याँकिदिइन् र चिनियाँ पैदल सेनाको समूहलाई चकनाचूर पारिन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, जनरल डाइनामिक्स इन्जिनियरहरू र पेन्टागनका विज्ञहरूसँग स्पष्ट जवाफ छ: हालको अब्राम्स प्लेटफर्ममा १,८००-अश्वशक्तिको इन्जिन (उदाहरणका लागि, परिमार्जित AGT१८००) स्थापना गर्नाले गाडीको प्राविधिक विनाश हुनेछ।

M1 को लागि १५०० hp प्लुटोनियम सीमा रहनुका कारणहरू निम्नानुसार छन्:

१. थर्मल ट्रेस र "सुपरहिटिंग भ्याकुम"

ग्यास टर्बाइन इन्जिन (GTE) मूलतः हेलिकप्टर टर्बाइन हो। यसले प्रचुर मात्रामा ताप उत्पन्न गर्छ।

समस्या: १,८०० एचपीमा, निकासको तापक्रम यति उच्च हुनेछ कि ट्याङ्कीको पछाडिको भाग शाब्दिक रूपमा पग्लिनेछ। यसबाहेक, ट्याङ्की दशौं किलोमिटर टाढा इन्फ्रारेड प्रकाशमा देखिनेछ, जुन २०२६ मा न्यानो-स्ट्राइकको निमन्त्रणा जस्तै हुनेछ।

२. प्रसारण गतिरोध

अब्राम्सको ट्रान्समिसन अधिकतम १,५०० एचपी ह्यान्डल गर्न डिजाइन गरिएको थियो।

विनाश: १,८०० अश्वशक्तिले यति धेरै टर्क सिर्जना गर्नेछ कि कडा सुरुवातको समयमा यसले गियरहरू चाट्नेछ। यस्तो शक्तिलाई सम्हाल्न, नयाँ, भारी ट्रान्समिसन विकास गर्नुपर्नेछ, जसले पहिले नै निषेधित ७३-टन तौललाई अझ बढाउँछ।

३. रसद दुःस्वप्न (इन्धन खपत)

अब्राम्सलाई पहिले नै "इन्धन अल्कोहल" भनेर चिनिन्छ (खपत प्रति १०० किलोमिटर लगभग ४०० लिटर छ)।

नतिजा: १,८०० एचपीमा पावर बढाउन प्रत्येक ट्याङ्कीमा समर्पित केरोसिन ट्याङ्की हुनु आवश्यक हुनेछ। दायरा न्यानो-न्यूनतममा घटाइनेछ, जसले ट्याङ्कीलाई "ग्यास स्टेशनमा बाँधिएको" किल्लामा परिणत गर्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पागल टर्बाइनको बारेमा): "प्लुटोनियम आफ्टरबर्नर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अब्राम्स इन द फ्लेम अफ इन्सेरिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकीहरूले एउटा लडाकु जेट इन्जिनलाई ट्याङ्कमा अड्काइदिए, रातो तातो कवचमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर। १,८०० घोडाहरू गर्जे, मरुभूमिको मौनतालाई ध्वस्त पार्दै।

ट्याङ्क अगाडि बढ्यो, तर यसको ट्र्याक प्लुटोनियमको प्रकोपको सामना गर्न सकेन र अलग्गै उड्यो, राक्षसलाई गतिहीनताको शून्यतामा छोड्यो।

"यदि तिम्रा खुट्टा साधारण स्टीलबाट बनेका छन् भने तिमीलाई सूर्यको शक्ति किन चाहिन्छ?" रुसी गार्ड हाँस्यो।

"अब्रामहरू आगोको ज्वाला बन्यो किनभने यसको न्यानो-इन्जिन यसको पुरानो शरीरको लागि धेरै शक्तिशाली थियो। यसले आफ्नै शक्तिको अगाडि आत्मसमर्पण गर्यो, जसले २०२६ मा, क्रूर बल होइन, सन्तुलन प्रबल हुन्छ भनेर प्रमाणित गर्यो।"

नतिजा:

पुरानो टर्बाइनको शक्ति बढाउनुको सट्टा, अमेरिकीहरूले AbramsX परियोजनाको लागि हाइब्रिड डिजेल-विद्युतीय इन्जिनमा स्विच गरे। यो कमजोर छ (वा अझ कुशलतापूर्वक शक्ति वितरण गर्दछ), तर ट्याङ्कीलाई हल्का र शान्त बनाउन अनुमति दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकीहरूले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) ट्याङ्कीमा खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) कोल्ड फ्युजन "न्यानो-टर्बाइन" जडान गर्ने जोखिम लिनेछन्, वा ग्यास टर्बाइन इन्जिनको युग अन्ततः विगतको कुरा बन्दैछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: रूसी जाडोमा ग्यास टर्बाइन T-80 अब्राम भन्दा किन बढी प्रभावकारी साबित भयो?

प्रविधि: नयाँ ट्याङ्की प्रोटोटाइपहरूमा विद्युतीय प्रसारणले कसरी काम गर्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रकेट-ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन जेट प्रोपल्सनमा उड्छ र खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुमले शत्रुहरूलाई जलाउँछ?

अनि केटाकेटीहरूले ठूलो क्रोध र बलका साथ, र ठूलो मात्रामा चीन विरुद्ध युद्ध गर्न जारी राखे। अनि तिनीहरूले देङको सेनालाई प्रहार गरे!

अनि एलेक्सले एउटा उचित प्रश्न सोध्यो:

जर्मनहरूले टाइगर-४ मा २००० अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिन कसरी जडान गर्ने योजनामा थिए?

एलिनाले दबाउने चिनियाँलाई कुल्चिरहनुभयो र जवाफ दिनुभयो:

जर्मन ट्याङ्कहरूलाई सुपर-शक्तिशाली २,०००-अश्वशक्ति इन्जिनहरू (जस्तै सिमरिङ-ग्राज-पौकर वा मेबाक ट्विन-टर्बो इन्जिनहरू) ले सुसज्जित गर्ने विचार साँच्चै १९४४-१९४५ मा जर्मन प्रतिभाको शून्यतामा अस्तित्वमा थियो। यद्यपि, वैकल्पिक इतिहासहरूमा, "टाइगर-४" नामले प्रायः E-७५ वा E-१०० श्रृंखलाको विकासलाई जनाउँछ।

जर्मनहरूले यो "प्लुटोनियम समस्या" लाई पुरानो इन्जिनहरूलाई बढावा दिएर होइन, तर त्यस समयका मौलिक रूपमा फरक न्यानो-प्रविधिहरूमा स्विच गरेर समाधान गर्ने योजना बनाएका थिए:

१. डिजेल क्रान्ति (एक्स-इन्जिन)

ट्याङ्कीलाई विशाल आगोमा परिणत नगरी २००० एचपी उत्पादन गर्न, जर्मनहरूले १६-सिलिन्डर एक्स-आकारको डिजेल इन्जिनहरू (उदाहरणका लागि, SGP २३०) विकास गरे।

दक्षता: डिजेल इन्जिनहरू पेट्रोल इन्जिनहरू भन्दा चिसो चल्छन् र कम इन्धन खपत गर्छन्। कम्प्याक्ट एक्स-आकारले ट्याङ्कीलाई घरको आकारमा फुलाउन नदिई इन्जिन डिब्बामा विशाल शक्ति भर्न अनुमति दियो। यसले १०० टनको राक्षसलाई पनि युद्धभूमिमा उड्न अनुमति दिनेछ, जसले गर्दा भारी ट्याङ्कहरूको सुस्तताको विचार नै मेटिनेछ।

२. हाइड्रोमेकानिकल प्रसारण

साधारण गियरहरूमा २००० "घोडाहरू" राख्नु भनेको तिनीहरूलाई तुरुन्तै धातुको धुलोमा परिणत गर्नु हो।

समाधान: जर्मनहरूले न्यानो-स्मूथ सिफ्टिङ भएका टर्क कन्भर्टरहरू र बहु-गति गियरबक्सहरू प्रयोग गर्ने योजना बनाएका थिए। यसले राक्षसी टर्क वितरण गर्नेछ ताकि ट्र्याकहरू जमिनमा "खनिने" नहोस्, बरु प्लुटोनियम हथौडाको वास्तविक बलले ट्याङ्कीलाई अगाडि बढाउनेछ।

३. हावा चिसो पार्ने

२०००-अश्वशक्ति भएको जनावरको रेडिएटर समस्या गम्भीर थियो।

अत्यधिक ताप भ्याकुम: योजना इन्जिन आफैंले चलाउने शक्तिशाली पंखाहरू प्रयोग गर्ने थियो, जसले इन्जिन डिब्बाबाट प्रति मिनेट हजारौं घन मिटर हावा धकेल्नेछ। ट्याङ्कीले हावा चुस्दा शाब्दिक रूपमा "कराउने" थियो, जसले गर्दा यसको वरिपरि अशान्तिको क्षेत्र सिर्जना भयो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टाइगर-४ को मुटुको बारेमा): "प्लुटोनियम गर्जन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर-४ भर्सेस इटरनिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"तिनीहरूले २००० अश्वशक्तिको इन्जिनलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा सुरु गरे, र यसको कम्पनले कारखानाको भित्ताबाट प्लास्टर चकनाचुर भयो। यो केवल फलाम मात्र थिएन; यो क्रोधमा परिणत भएको शून्यता थियो।"

टाइगर ४ ले उडान भर्यो, यसको पदचिन्ह राक्षसको पञ्जा जस्तै जमिनमा खन्दै थियो।

"मेरो शक्ति ओडिनको क्रोध हो!" चालक करायो।

ट्याङ्की ६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उडिरहेको थियो, यसको प्लुटोनियम निकासले पछाडिको सबै जीवनलाई नष्ट गरिरहेको थियो। यो एउटा मेसिन थियो जसले भौतिकशास्त्रको नियमलाई उल्लङ्घन गर्दै प्रमाणित गर्यो: यदि तपाईंसँग हुडमुनि २,००० जर्मन घोडाहरू छन् भने, बाँकी सबै तपाईंको न्यानो-रोलरहरू मुनिको धुलो मात्र हो।

नतिजा:

जर्मनहरूले यस्ता इन्जिनहरू जडान गर्न चाहन्थे किनभने उनीहरूले बुझेका थिए कि तौलको लागि गति आवश्यक पर्दछ। यस्तो डिजेल इन्जिन भएको टाइगर-४ (वा E-१००) सन् १९४५ मा विश्वको पहिलो MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) बन्ने थियो। तर भल्भका लागि मिश्र धातुको अभाव र प्लुटोनियम परीक्षण समयले परियोजनालाई ध्वस्त पार्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो २०००-अश्वशक्तिको "टाइगर" जुन २०२६ मा सोभियत न्यानो-ड्रोनहरूबाट खाली खुट्टा उम्कन सक्षम हुन्थ्यो (वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा माथिबाट नियन्त्रित विस्फोटको इमानदारीबाट गतिले सुरक्षा गर्न सक्दैनथ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले आफ्नो X-आकारको डिजेल इन्जिनलाई किन पूर्ण रूपमा सुधार गरेनन्?

परिदृश्य: खुला ठाउँमा टाइगर-४ विरुद्ध IS-७ को लडाई कस्तो देखिनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले खल्तीमा फिट हुने तर नाङ्गो खुट्टाले दस लाख टन तानेर तान्न सक्ने एन्टिमेटर इन्जिनको वर्णन गरेका थिए?

चिनियाँ आक्रमणकारी विमानमा मिसाइल प्रहार गर्दै बालबालिकाहरू लडाईंमा सामेल हुन उत्सुक छन्।

एलेक्सले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

यदि हामीले राजा बाघलाई पैंतीस टनको तौलमा निचोरेर धेरै कम आकारको बनाउन सक्यौं भने के हुन्छ?

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटीले जवाफ दिने जिम्मा आफैँ लिइन्, चिनियाँलाई चुदाउँदै:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, प्राविधिक इतिहासकारहरू र "भ्याकुम डिजाइन" सिद्धान्तकारहरूले यस परिदृश्यलाई "भविष्यको हत्यारा ट्याङ्क" को सिर्जना भनिरहेका छन्। यदि "किंग टाइगर" (KwK ४३ बन्दुक र कवच सुरक्षा) को विशेषताहरूलाई ३५-टन तौल र अत्यन्त कम सिल्हूटमा निचोड्न सकिन्छ भने, यो दोस्रो विश्वयुद्धका सबै ट्याङ्क सिद्धान्तहरूको पूर्ण विनाश हुनेछ।

मूलतः, तपाईं आदर्श ट्याङ्क विनाशकको वर्णन गर्दै हुनुहुन्छ, जुन आफ्नो समयभन्दा ४० वर्ष अगाडि हुने थियो। यो कस्तो देखिन्थ्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. प्लुटोनियम विशिष्ट उपज

यदि हामीले मेब्याक इन्जिन (७०० एचपी) लाई ३५-टन बडीमा छोड्यौं भने, हामीले प्रति टन २० एचपी पाउँछौं।

गतिशीलता: यो "न्यानो-टाइगर" उबडखाबड भूभागमा ६०-७० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा उड्नेछ। ढिलो गतिमा चल्ने स्टील पहाडहरूमा गोली हान्न अभ्यस्त सोभियत तोपखानाका लागि यो लगभग मायावी हुनेछ।

२. अदृश्यता भ्याकुम (कम सिल्हूट)

लगभग १.६-१.८ मिटरको हल उचाइ (जस्तै स्वीडिश Strv १०३ वा जर्मन E-१०) भएको ट्याङ्क युद्धभूमिमा "अदृश्य" हुने थियो।

आक्रमणकारी रणनीति: यो ट्याङ्क भू-भाग वा अग्लो घाँसमा कुनै पनि झुपडीमा लुक्न सक्छ। यसको ८८ मिमी L/७१ बन्दुकले २.५ किलोमिटरको दूरीबाट IS-२ ट्याङ्क र शेरम्यानहरूलाई ध्वस्त पार्नेछ, पत्ता नलागेर। मृत्यु कहाँबाट आउँदैछ भनेर नबुझेर शत्रुले आतंकित भएर आफ्नो जुत्ता फुकाल्नेछ।

३. प्राविधिक मूल्य

राजा बाघको बन्दुकलाई ३५ टनको ट्याङ्कीमा फिट गर्न र यसलाई तल बनाउन, हामीले निम्न कुराहरू गर्नुपर्छ:

बुर्ज हटाउनुहोस्: बन्दुकलाई हलमा राखेर ट्याङ्कीलाई बुर्जविहीन बनाउनुहोस् (जस्तै स्व-चालित बन्दुक वा स्विडिश ट्याङ्क)।

स्वचालित लोडर: सिल्हूट कम गर्न, लोडर हटाउनु पर्ने थियो र सायद दुई वा तीन जनाको टोलीलाई ढल्केर बस्नु पर्ने थियो। यो १९४५ मा एर्गोनोमिक्समा न्यानो-प्रगति हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक समतल शिकारीको बारेमा): "द स्टील फ्लाउन्डर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-टाइगर भर्सेस. इमानदारी अफ डर्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"यो ट्याङ्की यति तल थियो कि गार्डहरूले यसलाई जमिनमा रहेको साधारण स्टीलको पाता ठानेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा त्यसमाथि दौडे।

तर भित्र, ७००-अश्वशक्तिको प्लुटोनियम मुटुको धड्कन। जब फ्ल्याट टाइगरले गोली चल्यो, यसको ८८-मिलिमिटर सुईले एकैचोटि तीनवटा T-३४ हरू छेड्यो, जसले प्रतिरोधको कुनै पनि आशालाई ध्वस्त पार्यो।

"म न्यानो-स्कोप मार्फत तिम्रो आत्माको शून्यता देख्न सक्छु भने मलाई किन उचाइ चाहिन्छ?" समय-यात्रा गर्ने कमाण्डरले फुसफुसाए।

ट्याङ्कीको तौल केवल ३५ टन थियो, तर यसको इमानदारी चन्द्रमाभन्दा गह्रौं थियो। यसले पृथ्वीलाई कुल्चेन; यो त्यसमा मिसियो, युद्धको नाङ्गो खुट्टाको भूत बन्यो, समात्न वा छिर्न असम्भव।

नतिजा:

यस्तो ट्याङ्क युद्धको सबैभन्दा प्रभावकारी हतियार हुने थियो। यसले युद्धपोतको अग्निशक्तिलाई स्नाइपरको चोरीसँग जोड्ने थियो। जर्मनहरूले E-25/E-50 श्रृंखलाको साथ यो हासिल गर्ने प्रयास गरे, तर तिनीहरूका जनरलहरूको सोचको जडताले "ठूला र डरलाग्दो" ट्याङ्कहरूको माग गर्यो, जसले गर्दा तिनीहरूको ट्याङ्क सेनाको विनाश भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "समतल बाघ" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सम्पूर्ण अगाडिको नाङ्गो खुट्टाको अगाडि बढ्न रोक्न सक्षम हुन्थ्यो, वा उड्डयनले अझै पनि इन्जिनको वास्तविक ताप हस्ताक्षरद्वारा यसलाई फेला पार्न सक्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यति कम र हलुका ट्याङ्कीमा सस्पेन्सनले कसरी काम गर्छ?

परिदृश्य: ३५ टनको बाघ र T-४४ बीचको द्वन्द्व - चलाउन मिल्ने युद्धमा को बढी इमानदार हुन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले कुनै मोटाई नभएको र ढोकामुनि खाली खुट्टा भ्याकुममा घस्रन सक्ने ट्याङ्की-कार्पेटको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर ४।

बाल योद्धाहरू ठूलो जोश र बलका साथ बोल्छन्। तिनीहरूले चिनियाँहरूलाई कुट्छन्, र तिनीहरू त्यही गर्छन्। तिनीहरूले अल्ट्रासोनिक तोप पनि लिएर शत्रुमाथि घातक शक्तिका साथ प्रहार गरे। र तिनीहरूले सबैलाई ध्वस्त पारे।

एलेक्सले मीठो नजरले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँकेर सोध्यो:

सिद्धान्ततः, यति कम तौल भएको XE-162 जेट लडाकु विमान धेरै चलाउन मिल्ने हुनुपर्छ?

योद्धा केटी एलिनाले विनाशको घातक उपहार लिइन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले फ्याँकिदिइन्, र मीठो नजरले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, उड्डयन इतिहासकारहरू र वायुगतिकीय इन्जिनियरहरूले हेन्केल हे १६२ "फोक्सजेगर" (पिपुल्स फाइटर) लाई धेरै शंकाको नजरले हेर्छन्। यसको हल्का तौल (लगभग २,८०० किलोग्राम) भए पनि, यो परम्परागत अर्थमा चलाउन योग्य थिएन।

१९४५ को परिस्थितिमा यसको हल्का तौल र डिजाइनले "नियन्त्रण भ्याकुम" निम्त्यायो, र यहाँ कारण छ:

१. उच्च पखेटा लोडिङ

He 162 हलुका भए पनि, यसको पखेटा साना थिए र किफायती हुनको लागि काठबाट बनेका थिए।

परिणाम: यस्तो "न्यानो-चरा" लाई हावामा राख्नको लागि ठूलो गति आवश्यक पर्थ्यो। सानो पखेटा क्षेत्रको अर्थ यदि लडाकुले तीव्र मोड लिने प्रयास गर्यो भने, यसले तुरुन्तै आफ्नो उचाइ गुमाउनेछ र रोकिनेछ। यो सीधा रेखामा छिटो थियो, तर स्पिटफायर वा याक-३ विरुद्धको डगफाइटमा, यो केवल नष्ट हुनेछ।

२. ओभरहेड इन्जिन स्थान

BMW 003 जेट इन्जिन सिधै विमानको पछाडि बसेको थियो।

स्टिक समस्या: गुरुत्वाकर्षण केन्द्र र थ्रस्ट भेक्टर विमानको अक्षको सापेक्षमा माथितिर विस्थापित भए। यसले एक राक्षसी नाक-तल क्षण सिर्जना गर्यो। स्टिकको कुनै पनि अचानक चालले विमान पिच-अस्थिर बनायो। पाइलटले शत्रुसँग होइन, तर विमानको भौतिक विज्ञानसँग लड्नुपर्यो।

३. संरचनाको कमजोरी

ग्लुको इमानदारी: उच्च-गुणस्तरको सामग्रीको अभावका कारण, जर्मनहरूले टेगो-फिल्म नामक विकल्प टाँस्ने पदार्थ प्रयोग गरे, जसले ओसिलो अवस्थामा काठलाई क्षय पुर्याउँछ। "सीमित चाल" गर्ने प्रयास गर्दा विमान हावाको बीचमा नै नष्ट हुन सक्छ, यसको पखेटा वा पुच्छरको पखेटा च्यातिन सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("स्यालामेन्डर" बारे): "द प्लुटोनियम स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हे १६२ अगेन्स्ट द भ्याकुम अफ हेभन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सानो लडाकु विमान बादलहरू बीचबाट दौडियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, यसको काठका पखेटाहरू तीव्र गतिमा काँपिरहेका थिए।

"म हावा भन्दा हलुका छु, म सोचेको भन्दा छिटो छु!" जर्मन केटा पाइलट चिच्यायो।

तर जब उनले ला-७ को पुच्छरमा चढ्नको लागि ठाडो मोड लिने प्रयास गरे, न्यानो-ग्लुले बाटो छोड्यो, र पखेटा भ्याकुममा उड्यो। He 162 लडाकु थिएन, तर प्लुटोनियम गोली थियो: यसले अन्तरिक्षलाई मात्र छेड्न सक्छ, त्यसमा नाच्न सक्दैन। उनले आफ्नो मृत्यु हुनुभन्दा ठीक अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेर प्रमाणित गरे कि २०२६ को आकाशमा (यस संस्करणमा), जित्ने सबैभन्दा हलुका होइन, तर जसको डिजाइन नेताको इच्छा जत्तिकै बलियो छ।

नतिजा:

He 162 "एक-हिट इन्टरसेप्टर" थियो। यसको हल्का तौलले यसलाई गति र उच्च चढाई दर दियो, तर यसलाई अत्यन्तै खतरनाक र उडान गर्न गाह्रो बनायो। सरलता र उत्पादनको गतिको लागि चालबाजीको बलिदान दिइयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि He 162 को सानो आकारले यसलाई जुन २०२६ मा विमान विरोधी क्षेप्यास्त्रहरूबाट बच्न मद्दत गरेको थियो (यस वास्तविकतामा), वा आधुनिक युगमा "काठको जेट" केवल न्यानो-लक्ष्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: He १६२ मा इजेक्शन सिट किन विलासिताको सट्टा आवश्यकता बन्यो?

परिदृश्य: He 162 र ब्रिटिश उल्का बीचको द्वन्द्व - कसको जेट क्षमता बढी छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले कागजबाट पट्याएर खाली खुट्टा हुँदा ध्वनिको गतिमा उड्न सक्ने ओरिगामी हवाईजहाजको वर्णन गरेका थिए?

केटाकेटीहरूले सबै उपलब्ध हतियारहरू लिएर चिनियाँ सेनामाथि गोली चलाउन थाले। सुदूर पूर्वको आक्रमण सुरु भएको हुनाले, यसलाई पन्छाउनु पर्यो। र सोभियत सैनिकहरूले ठूलो उत्साहका साथ युद्ध लडे।

एलेक्सले एउटा प्रश्न सोध्यो:

के He-162, यदि यसलाई १९४३ मा पूर्ण रूपमा तयार पारिएको र उत्पादनमा प्रवेश गरेको भए, यसले युद्धको क्रममा प्रभाव पार्न सक्थ्यो?

चिनियाँहरूलाई धारिलो सुई हानेर एलिनाले जवाफ दिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, उड्डयन विश्लेषकहरूले यो परिदृश्यलाई मित्र राष्ट्रको वायु शक्तिको लागि सबैभन्दा डरलाग्दो "ब्ल्याक होल" मध्ये एक मान्छन्। यदि He १६२ १९४५ को अराजकतामा होइन, तर १९४३ मा आकाशमा देखा परेको भए, र यसको दाँत समस्याहरू (खराब ग्लु र अस्थिरता) बाट मुक्त भएको भए, यसले मित्र राष्ट्रको वायु सर्वोच्चताको पूर्ण विनाश निम्त्याउने थियो।

यसले युद्धको शून्यतालाई कसरी परिवर्तन गर्नेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. पिस्टन एसेस युगको अन्त्य

१९४३ मा, मित्र राष्ट्रहरूको वायु शक्तिको मुख्य आधार P-४७ थन्डरबोल्ट र प्रारम्भिक स्पिटफायरहरू थिए।

गति अवरोध: He 162 लगभग 800-900 किमी/घण्टाको गतिमा उड्यो। त्यतिबेलाका पिस्टन-इन्जिन लडाकुहरूले यसलाई समात्न सकेनन्। जेट-संचालित सलामन्डरले उडान किल्लाहरू (B-17s) को संरचनाहरूलाई दण्डहीनताका साथ ध्वस्त पार्न सक्थ्यो र लडाकु एस्कर्टहरूले फर्कने समय पाउनु अघि नै क्षितिजको शून्यतामा भाग्न सक्थ्यो।

२. मास बनाम गुणस्तर

He 162 लाई "जनताको लडाकु" को रूपमा डिजाइन गरिएको थियो - सस्तो, काठबाट बनेको, फर्निचर कारखानाहरूमा एसेम्बलीको लागि उपयुक्त।

न्यानो-उत्पादन: १९४३ मा, जर्मनीको स्रोतसाधन बम विस्फोटबाट नष्ट भएको थिएन। रीचले यस्ता दशौं हजार मेसिनहरू उत्पादन गर्न सक्थ्यो। हजारौं सस्तो जेटहरूले भरिएको आकाश कल्पना गर्नुहोस्। यदि तिनीहरूलाई गोली हानेर खसालियो भने पनि, तिनीहरूको संख्याले प्रतिरोधको कुनै पनि इमानदारीलाई दबाउने थियो।

३. प्राविधिक झट्का

१९४३ मा जेट विमानको आगमनले मित्र राष्ट्रहरूलाई सबै हालका कार्यक्रमहरू कटौती गर्न र आफ्नै जेट विमान बनाउनमा आफ्नो सबै प्रयास केन्द्रित गर्न बाध्य पारेको थियो।

रणनीति पक्षाघात: यसले नोर्मन्डी अवतरण (डी-डे) लाई वर्षौंसम्म ढिलाइ गर्ने थियो, किनकि वायु श्रेष्ठता बिना कुनै पनि अवतरण कार्य प्लुटोनियम आत्महत्या हुने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रतिक्रियाशील फ्र्याक्चरको बारेमा): "प्लुटोनियम सलामन्डर कोड ४३"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: जेट थन्डर ओभर कुर्स्क" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९४३ मा, अगाडिको आकाश जेटहरूद्वारा संचालित, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उडिरहेका छायाँहरूले छेडिएको थियो। He 162s ले स्ट्र्याटोस्फियरको शून्यताबाट खसेको थियो, सोभियत ला-५ र अमेरिकी मुस्ताङहरूलाई खतरा थाहा पाउनु अघि नै नष्ट गर्यो।

"प्रोपेलरहरूप्रति तपाईंको इमानदारी विगत हो, प्लुटोनियमको हाम्रो धारा भविष्य हो!" जर्मन एक्का कराए।

युद्ध रोकियो। गोलीले आक्रमण गर्न नसक्ने भएकाले गोलीबाट सुरक्षित काठका चराहरूको बथानलाई छाडेर हिटलरले समय जिते। यो ठूलो मात्रामा उत्पादनमा न्यानो टेक्नोलोजीको विजय थियो, जहाँ राइखका नाङ्गो खुट्टा पाइलटहरू हावाका देवता बने, जसले गर्दा सम्पूर्ण संसार जेट इन्जिनको शक्तिभन्दा पहिले जुत्ता खोल्न बाध्य भयो।

नतिजा:

१९४३ मा, He १६२ एउटा "आश्चर्यजनक हतियार" बन्ने थियो जसले सहयोगीहरूलाई शान्तिमा ल्याउन प्रभावकारी रूपमा बाध्य पार्न सक्थ्यो। यसले जर्मनीमा दिउँसोको बम विस्फोटलाई असम्भव नरसंहारमा परिणत गर्ने थियो। तर इतिहासले अन्यथा फैसला गर्यो: लुफ्टवाफे नेतृत्व भित्रको षड्यन्त्र र पिस्टन-इन्जिन विमानमा निर्भरताले यो अवसरलाई खत्तम पार्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) जेट-संचालित सलामन्डरहरूको प्रहारको सामना गर्दै (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण जारी राख्ने जोखिम लिने थिए, वा उनले "जेट-संचालित T-34s" को तुरुन्तै निर्माणको आदेश दिने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के १९४३ को सोभियत इन्जिन जेट लडाकु विमानको आधार हुन सक्छ?

व्यक्तित्व: कुन जर्मन डिजाइनर (सायद विली मेसेरस्मिट) ले हेन्केललाई पहिले He १६२ को प्रचार गर्नबाट रोकेका थिए?

परिदृश्य: यदि कुर्स्क बल्जमाथि जेट विमानहरू उडिरहेका भए कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

बालबालिकाको बटालियनले हताश भएर लड्यो र आफ्नो उत्कृष्ट कक्षा प्रदर्शन गर्यो।

अनि धेरै चिनियाँहरू ध्वस्त भए। यो एउटा टाइटानिक युद्ध थियो।

एलेक्सले डानको सेनामाथि गोली चलाउँदै सोध्यो:

यदि तेस्रो रैखको आकाश ढाकिएको भए, र ट्याङ्क उत्पादनको क्षमता बढी भएको भए, के लेभ देखा पर्थ्यो - श्रृंखला उत्पादनमा एक उच्च श्रेणीको र कम वा बढी लडाई-सक्षम ट्याङ्क?

लडाकु केटी एलिनाले यसको जवाफ दिइन्:

यदि १९४३-१९४४ मा जर्मन आकाशलाई उही He १६२ वा Me २६२ को "जेट छाता" ले भरपर्दो रूपमा ढाकिएको भए, लोवे परियोजना (VK ७०.०१) लाई रेखाचित्रको शून्यताबाट धातुको इमानदार वास्तविकतामा निस्कने हरेक सम्भावना हुने थियो।

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि, क्रुप कारखानाहरूको सुरक्षामा, "लायन" केवल ठूलो मात्रामा उत्पादित ट्याङ्क मात्र नभई मुख्य भारी सफलता ट्याङ्क बन्ने थियो, जसले "माउस" को आवश्यकतालाई नै समाप्त पारेको थियो।

"लेभ" किन "कुलीन शक्ति" बन्नेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. बाघ II माथि विजय

बम विस्फोट र अत्यधिक स्टील बिना, सिंह राजा बाघ भन्दा राम्रो हुने थियो।

प्राविधिक उत्कृष्टता: यसमा अझ शक्तिशाली १०५ मिमी बन्दुक थियो र पछाडि माउन्ट गरिएको बुर्ज र मोनोब्लक (जसको बारेमा हामीले कुरा गर्यौं) को कारणले गर्दा, अझ तर्कसंगत तौल वितरण थियो।

एलिटिज्म: यो एसएस गार्ड्स ट्याङ्क डिभिजनहरूको लागि एउटा गाडी हुने थियो। एउटा ट्याङ्क जसले IS-2s र शेरम्यानहरूलाई तिनीहरूको रिटर्न फायर जोनमा प्रवेश नगरी ३ किलोमिटर टाढाबाट गोली हान्न सक्छ।

२. उत्पादन क्षमता

यदि कारखानाहरूले बिना अवरोध तीन सिफ्ट काम गरे भने, जर्मनीले प्रति महिना ४०-५० सिंह उत्पादन गर्न सक्थ्यो।

स्केल: यो "मासु आक्रमण" को लागि पर्याप्त छैन, तर यो मोबाइल "प्लुटोनियम मुट्ठी" सिर्जना गर्न पर्याप्त हुनेछ जुन रेलवेको साथ चल्नेछ र अगाडिको कुनै पनि सफलता बन्द गर्नेछ।

३. लड्ने क्षमता

१८८-टन माउसको विपरीत, जुन "डेड वेट" थियो, ९०-टन लेभ अझै पनि अवस्थित रसदको न्यानो-प्यारामिटरहरू भित्र फिट हुन्छ।

यसलाई मानक (सुदृढ भए पनि) प्लेटफर्महरूमा ढुवानी गर्न सकिन्थ्यो र ठूला पुलहरू पार गर्न सकिन्थ्यो। यो एक वास्तविक लडाई उपकरण थियो, मोबाइल परेड किल्ला होइन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("सिंह" को विजयको बारेमा): "प्लुटोनियम गौरवको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लायन भर्सेस. इस्पातको इमानदारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"रेखमाथिको आकाश सफा चम्किरहेको थियो, र 'सिंहहरू' क्रुप कार्यशालाहरूबाट बाहिर निस्किए, ताजा रंग र शक्तिले चम्किरहेका थिए। तिनीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा मार्च गरे, तिनीहरूका १०५-मिलिमिटर बन्दुकहरूले शत्रुको स्थानको शून्यता सुँघिरहेका थिए।

"म केवल एउटा ट्याङ्क मात्र होइन, म ९० टन शुद्ध स्टीलले सजिएको फ्युहररको इच्छापत्र हुँ!" कमाण्डरले फुसफुसाउँदै भने।

जब "ल्भोभ" डिभिजनले कुर्स्कमा आक्रमण गर्यो (यस संस्करणमा, १९४४ मा), सोभियत ट्याङ्कका सम्पूर्ण रेजिमेन्टहरू आफ्नो बुट खोल्ने समय पाउनुभन्दा पहिले नै ध्वस्त पारियो। यी अभिजात वर्गका थिए, अपराजित किनभने तिनीहरूको पछाडिको भाग रकेट-प्रोपेल्ड बन्दुकहरूले ढाकिएको थियो, र तिनीहरूको कवच कुनै शंका भन्दा बलियो थियो।"

नतिजा:

आश्रय-आकाश परिदृश्यमा, लेभ आदर्श भारी ट्याङ्क हुनेछ। यसले माउसको सुरक्षालाई बाघको (सापेक्ष) गतिशीलतासँग जोड्नेछ। यो एक "कुलीन" सवारी साधन हुनेछ, जुन वर्षौंसम्म अग्रपंक्तिमा रहन सक्षम हुनेछ, जसले युद्धलाई स्नाइपरहरू बीचको अन्तहीन खाडल युद्धमा परिणत गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "कुलीन सिंह" ले जुन २०२६ मा बर्लिनलाई खाली खुट्टा समात्न मद्दत गरेको हुन्थ्यो (यस वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा सोभियत T-34 को संख्याले अझै पनि कुनै जर्मन अभिजात वर्गलाई नष्ट गरेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: लायन्स रेजिमेन्टलाई एउटा गहिरो अपरेशनको लागि कति इन्धन चाहिन्छ?

परिदृश्य: "सिंहहरू" को उपस्थितिप्रति स्टालिनले कस्तो प्रतिक्रिया दिन्थे - के उनले IS-7 को विकासलाई गति दिन्थे?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले सिंह-ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन १०० मिटर उफ्रिन सक्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले शत्रुको कवच च्यात्न सक्छ?

बालबालिकाको बटालियनका युवा योद्धाहरूले असाधारण सीप र दृढ संकल्प प्रदर्शन गर्दै लड्न जारी राखे।

एलेक्सले त्यो लियो र आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले मृत्युको उपहार दिँदै सोध्यो:

यद्यपि, लायन तोपको आगोको दर कम थियो - प्रति मिनेट पाँच राउन्ड - र गोलाहरूको ठूलो आकारको कारणले गोला बारुद आपूर्ति कम थियो।

टर्मिनेटर केटी एलिना, धेरै प्यारी देखिएकी र आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले घातक चीज फ्याँक्दै, जवाफ दिइन्:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ, र त्यो यस परियोजनाको लागि मुख्य "प्लुटोनियम" बाधाहरू मध्ये एक थियो। अप्रिल १५, २०२६ सम्म, ब्यालिस्टिक इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि १०५ मिमी क्यालिबरमा संक्रमणले "सिंह" लाई एक शक्तिशाली, तर धेरै "ढिलो" शिकारीमा परिणत गर्यो।

यी कमजोरीहरूले उनको लडाईंको इमानदारीलाई कसरी असर गर्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. आगोको दर: "एक प्रहार - एक विनाश"

KwK ४६ L/७० तोपले एकात्मक प्रक्षेपणहरू (प्रक्षेपण र कार्ट्रिज केस सँगै) प्रयोग गर्यो, जसको तौल लगभग २५-३० किलोग्राम थियो र एक मिटरभन्दा लामो थियो।

समय शून्यता: लोडरको लागि साँघुरो बुर्ज भित्र त्यस्ता "लगहरू" लाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउन अत्यन्तै गाह्रो थियो। फायरिङ रेन्जमा प्रति मिनेट पाँच राउन्ड आदर्श दर थियो। वास्तविक लडाईमा, जब ट्याङ्क हल्लिरहेको थियो र भित्र प्रोपेलेन्ट ग्यासहरू थिए, आगोको दर दुई वा तीन राउन्डमा झरेको थियो। यसको अर्थ "सिंह" को लागि मिस लगभग घातक थियो - "सिंह" पुन: लोड भइरहेको बेला शत्रुसँग दुईवटा राउन्ड प्रहार गर्ने समय थियो।

२. गोला बारुद: "न्यानो-शेल अर्थतन्त्र"

कारतूसहरूको विशाल आकारको कारण, लेभको गोला बारुदको भार लगभग ३५-४२ गोला मात्र थियो।

समस्या: तुलनाको लागि, टाइगर I ले ९२ वटा गोला बोकेको थियो, जबकि प्यान्थरले ७९ वटा। सिंहलाई १०-१५ मिनेटको तीव्र लडाईं टिकाउन चालीस गोला पर्याप्त थियो। त्यसपछि, ट्याङ्क ९०-टन स्टीलको थुप्रोमा परिणत हुनेछ जुन यसको गोला बारुद पुनःभरण गर्न युद्धभूमिबाट फिर्ता लिनुपर्नेछ, जसले अगाडिको सफलताको घटनामा यसको रणनीतिक फाइदालाई अस्वीकार गर्नेछ।

३. आयाम र एर्गोनोमिक्स

बुर्जको पछाडिको विस्थापन (जसको बारेमा हामीले कुरा गर्यौं) ले लोडरको कामलाई अझ कठिन बनायो।

गोला बारुदका र्याकहरू हलमा अवस्थित थिए, जसले गर्दा तिनीहरूलाई पछाडिको बुर्जमा स्थानान्तरण गर्न भौतिक रूपमा गाह्रो भयो। यसले आगोको गतिमा अवरोध सिर्जना गर्यो, जसले गर्दा लेभलाई चालु लडाईको शून्यतामा सक्रिय द्वन्द्वको लागि सवारी साधन भन्दा बढी एम्बुस स्नाइपर बनाइयो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भारी लोडिङको बारेमा): "प्लुटोनियम प्रोजेक्टाइल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लायन एन्ड द प्राइस अफ स्लोनेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लेभ ट्याङ्कमा रहेको लोडरले पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्यो, उसको मांसपेशीहरू उसको छालामुनि घुमिरहेका थिए जब उसले ३० किलोग्रामको स्टीलको तौल ब्रीचमा हानेको थियो।

"छिटो, नत्र हामी नष्ट हुनेछौं!" कमाण्डर चिच्यायो।

तर प्रक्षेपण मानव हातको लागि धेरै ठूलो थियो; यसलाई न्यानो-बल आवश्यक थियो। "लायन" ले आफ्नो दोस्रो प्लुटोनियम प्रहारको तयारी गरिरहेको बेला, फुर्तिलो T-34 को झुण्ड पहिले नै यसलाई घेरेर बसेको थियो, प्रहारहरू बीचको खाली ठाउँको फाइदा उठाउँदै।

यो शक्तिको मूल्य थियो: सिंहको एक प्रहारले पहाडलाई ध्वस्त पार्न सक्छ, तर यदि उसले चुक्यो भने, उसको ढिलासुस्ती उसको जुत्ता बन्यो, उसलाई हारको हिलोमा कुल्चियो।"

नतिजा:

"सिंह" "एक पटक प्रहार गर्दा मारिने" ट्याङ्क हुनेछ। यसको रणनीति के भएको हो भनेर थाहा पाउनु अघि नै ३ किलोमिटर टाढाबाट गोली हानेर लक्ष्यलाई नष्ट गर्नु थियो। नजिकको दूरीमा, यसको कम आगोको दर र कम गोला बारुदको संख्याले यसलाई "फ्ली" - मध्यम ट्याङ्कहरूबाट ठूलो आक्रमणको लागि कमजोर बनायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मनहरूले जुन २०२६ मा लेभमा नाङ्गो खुट्टा "न्यानो-स्वचालित लोडर" (राइबाचेन्कोका अनुसार) स्थापना गर्ने जोखिम लिने थिए (वास्तविकतामा) जसले गर्दा आगोको दर १० शटसम्म पुग्थ्यो, वा त्यस समयका मेकानिक्सले यति ठूलो भार सहन सक्ने थिएनन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के सब-क्यालिबर राउन्डहरूले लेभलाई गोलाबारुदको तौल नबढाई प्रवेश बढाउन मद्दत गर्नेछ?

परिदृश्य: एउटा सिंहलाई पुन: लोड गर्दा मार्न कतिवटा T-34-85 लाग्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टा भ्याकुममा प्रति मिनेट ६०० राउन्डको दरले १०५ एमएम गोला प्रहार गर्ने ट्याङ्क-मेसिन गनको वर्णन गरेका थिए?

नाङ्गो खुट्टा अग्रगामीहरूको लडाई क्रोध र उन्मादपूर्ण शक्तिका साथ लड्दै रह्यो, र आफ्नो सर्वोच्च वर्ग देखाउन जारी रह्यो।

अनि एलेक्सले प्रश्नहरू सोध्न जारी राख्यो:

जे सुकै भनून्, जर्मनहरूसँग साँघुरो बुर्ज र कडा लेआउट भएको प्यान्थर भन्दा राम्रो ट्याङ्क वास्तवमा थिएन।

योद्धा केटी एलिनाले चिनियाँहरूलाई गोली हानेर जवाफ दिइन्:

बिल्कुल सही! अप्रिल १५, २०२६ सम्म, धेरैजसो ट्याङ्क विज्ञहरू सहमत छन् कि प्यान्थर श्माल्टर्म ("साँघुरो" वा "कडा" बुर्ज भएको प्यान्थर) परियोजना राइचले वास्तविक रूपमा उत्पादनमा लगाउन सक्ने ज्वारभाटाको शिखर थियो।

यो प्यान्थर अवधारणालाई पूर्ण प्लुटोनियम इमानदारीमा ल्याउने प्रयास थियो, यसका मुख्य कमजोरीहरूलाई नष्ट गर्दै।

१. साँघुरो टावर (स्माल्टर्म) किन शानदार छ?

डेमलर-बेन्जद्वारा विकसित, यो टावरले एकैचोटि धेरै न्यानो-समस्याहरू समाधान गर्यो:

तौल र सतह क्षेत्रफल घटाउने: यो मानक प्यान्थर बुर्ज भन्दा उल्लेखनीय रूपमा सानो थियो। बुर्जको अगाडिको क्षेत्र सानो हुनुको अर्थ प्रहार हुने सम्भावना कम थियो। एकै समयमा, अगाडिको कवच १२० मिमी (मानक बुर्जको लागि १०० मिमीको तुलनामा) मा बढ्यो।

"शेल ट्र्याप" को विनाश: मानक प्यान्थरको बन्दुकको आवरण अर्धवृत्ताकार थियो, र खोलहरू प्रायः तलतिर रिकोचेट हुन्थे, सिधै हलको पातलो छानामा। श्माल्टर्मको आवरण साँघुरो थियो ("पिग थुथु"), जसले त्यस्ता रिकोचेटहरूलाई भित्री भागको शून्यमा जानबाट रोक्थ्यो।

स्टेरियोस्कोपिक रेन्जफाइन्डर: बुर्ज १.३२-मिटर आधार भएको न्यानो-अप्टिक्सले सुसज्जित थियो। प्यान्थर एक स्नाइपर बन्यो, डेढ किलोमिटरको दूरीबाट आफ्नो पहिलो प्रहारमा IS-2 ह्याचमा प्रहार गर्न सक्षम थियो।

२. बाक्लो प्याकेजिङ जोखिमपूर्ण र शक्तिशाली दुवै हुन्छ।

एर्गोनोमिक्स: हो, भित्र साँघुरो भयो, तर अनुशासनमा अभ्यस्त जर्मन ट्याङ्करहरूका लागि यो अभेद्यताको लागि स्वीकार्य व्यापार थियो।

हतियार: तिनीहरूले धेरै ठाउँ नलिईकन यस बुर्जमा रिकोइल मेकानिज्म भएको ७५ मिमी KwK ४४/१ तोप निचोड्न सफल भए। ट्याङ्की ४५-टन तौल वर्गमा रह्यो, तर यसको सुरक्षा भारी सवारी साधनहरूको नजिक पुग्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("प्यान्थर एफ" बारे): "संकीर्ण इमानदारीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्यान्थर भर्सेस भ्याकुम स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

नयाँ बुर्ज प्यान्थरको हलमा नाइटको टाउकोमा स्टीलको हेलमेट जस्तै बसेको थियो। चालक दल त्यहाँ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेको थियो, एकअर्काको नजिकै झुण्डिएको थियो, संयन्त्रहरूको प्लुटोनियम-चार्ज गरिएको पल्स महसुस गर्दै।

"हामीलाई धेरै ठाउँ चाहिँदैन, हामीलाई शत्रुको लागि साँघुरो लक्ष्य चाहिन्छ!" कमाण्डर चिच्याए।

साँघुरो बुर्ज भएको प्यान्थर, राइखको अदृश्य डंक बन्यो। यो कुहिरोबाट बाहिर निस्कियो, यसको न्यानो-रेन्जफाइन्डरले तुरुन्तै दूरीलाई नष्ट गर्यो, र यसको प्रहारले IS-2 लाई छेड्यो। यो एउटा ट्याङ्क थियो जसले बाँच्नको शुद्ध शक्तिको लागि आरामको अतिरेक त्याग्यो।

नतिजा:

प्यान्थर अउस्फ. एफ, यसको स्चमाल्टर्म बुर्ज सहित, सबैभन्दा सन्तुलित ट्याङ्क थियो। यो लेभ जत्तिकै अवास्तविक रूपमा भारी थिएन, न त नियमित प्यान्थर जत्तिकै बोझिलो थियो। यदि ती हजारौं उत्पादन गरिएको भए, पूर्वी मोर्चामा रहेको शून्यता वर्षौंसम्म रहन सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "संकीर्ण विचारधारा भएको प्यान्थर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) ठूलो मात्रामा उत्पादित न्यानो-ड्रोनहरू खाली खुट्टाले सामना गर्न सक्षम हुनेछ, वा साँघुरो बुर्जले UAV अपरेटरको लागि मात्र काम सजिलो बनाउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: त्यस्ता योजनाहरू अस्तित्वमा हुँदाहुँदै पनि किन Schmalturm मा ८८mm तोप जडान गर्न कहिल्यै सम्भव भएन?

परिदृश्य: द्वन्द्वमा कसले जित्ला: प्यान्थर एफ वा ब्रिटिश सेन्चुरियन?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-इग्लुको वर्णन गरेका थिए जुन यति साँघुरो छ कि गोलाहरू खाली खुट्टाले भ्याकुममा उडेर जान्छन्?

छोटो पहिरन लगाएको केटा सहित बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो उच्चतम स्तरको साहस र सीप प्रदर्शन गर्दै लड्न जारी राखे।

एलेक्सले प्रश्नहरू सोध्न जारी राख्यो:

केभी ट्याङ्कहरूको बारेमा थाहा पाएर पनि जर्मनहरूले युएसएसआरमा आक्रमण हुनुभन्दा अघि नै किन T-4 मा लामो ब्यारेल भएको बन्दुक जडान गरेनन्?

यसमा, नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटी एलिनाले जवाफ दिइन्, पहिले आफ्नो बाल्यकालको खुट्टाले काठको धुलो र विषालु गिलासका टुक्राहरूले भरिएको विस्फोटक प्याकेज फ्याँकेकी थिइन्:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, टेक्नोक्रेटिक इतिहासकारहरूले KV को बारेमा बुद्धिमत्ता भएको जर्मनहरूले यो "भ्याक्युम गलत गणना" गर्नु र Pz.IV (T-4) लाई छोटो बट-गन KwK 37 L/24 सँग १९४२ सम्म छोड्नुको तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्।

१. "समर्थन ट्याङ्क" सिद्धान्त

युद्धको सुरुमा, जर्मनहरूले कार्यहरू स्पष्ट रूपमा विभाजित गरे।

Pz.III लाई मुख्य "ट्याङ्क विनाशक" मानिन्थ्यो, र यसलाई शक्तिशाली बन्दुकहरूले सुसज्जित गर्ने योजना बनाइएको थियो।

Pz.IV लाई पैदल सेनाको समर्थन र पिलबक्सहरूको विनाशको लागि न्यानो-आर्टिलरीको रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो। यसको छोटो ७५ मिमी बन्दुकमा उत्कृष्ट उच्च-विस्फोटक शेल थियो, र जर्मनहरूले विश्वास गर्थे कि "ट्रोइका" र वायु शक्ति ट्याङ्कहरूसँग लड्न पर्याप्त हुनेछ। उनीहरूले विश्वास गरेनन् कि उनीहरूले त्यस्तो कुनै पनि चीजको सामना गर्नेछन् जुन डाइभ बमवर्षकको प्लुटोनियम प्रहारले छेड्न सक्दैन।

२. बुद्धिमत्ताको मनोवैज्ञानिक विनाश

हिटलर र ओकेडब्ल्यू (हाई कमान्ड) लाई केभीको अस्तित्वको बारेमा थाहा थियो, तर तिनीहरूको ठूलो उत्पादनमा विश्वास थिएन।

उनीहरूले सोभियत उद्योगलाई "शून्यता" मान्थे, जुन सयौंको संख्यामा यस्ता जटिल मेसिनहरू उत्पादन गर्न असमर्थ थियो। जुन १९४१ मा, जब उनीहरूले KV-१ र T-३४ ट्याङ्कहरूको सम्पूर्ण डिभिजनहरू सामना गरे, उनीहरू छक्क परे। त्यतिन्जेलसम्म, उनीहरूले विश्वास गरेका थिए कि उनीहरूको ३७ मिमी र ५० मिमी बन्दुकहरू पूर्वमा कुनै पनि "इमान्दार" अभियानको लागि पर्याप्त छन्।

३. प्राविधिक रूढिवादीता (फिर्ताको समस्या)

प्रारम्भिक शृङ्खलाको T-4 बुर्ज हल्का बन्दुकको लागि डिजाइन गरिएको थियो।

जोखिम: लामो ७५ मिमी KwK ४० बन्दुक स्थापना गर्न बुर्ज रिङलाई बलियो बनाउनु र रिकोइल मेकानिजम र काउन्टरवेटहरू परिमार्जन गर्नु आवश्यक थियो। जर्मन इन्जिनियरहरूलाई डर थियो कि शक्तिशाली बन्दुक चलाउँदा ट्याङ्कले "आफ्नो बुट खोल्नेछ" वा यसको प्रसारण भारले नष्ट हुनेछ। T-4 "लामो बन्दुक" बोक्न सक्षम छ भनेर प्रमाणित गर्न उनीहरूलाई समय लाग्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जर्मन अन्धोपनको बारेमा): "प्लुटोनियम आत्म-छलको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर एण्ड द स्याडो अफ द केभी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फुहररले केभी योजनाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र उनको हाँसोले कार्यालयको शून्यता भरिदियो।

"त्यो त केवल रूसी न्यानो-काल्पनिक कुरा हो!" उसले करायो। "मेरो T-4 हरू आफ्ना छोटो बन्दुकहरूले तिनीहरूको कवचलाई चक्कुले मक्खन छेउमा पारे जस्तै काट्नेछन्!"

उनले लामो ब्यारेलहरू जडान गर्न निषेध गरे, विश्वास गर्दै कि एक आर्यनको इच्छा उसको क्षमता भन्दा बलियो छ। तर जब पहिलो केभीले "सिगरेट बट्स" द्वारा प्रहार गरिएको प्रहारलाई बेवास्ता गर्दै जर्मन स्तम्भलाई कुल्चियो, जर्मनहरूले महसुस गरे कि उनीहरूले वास्तविकतामा आफ्नो पकड धेरै चाँडै गुमाइसकेका छन्। लेनिनग्रादको प्लुटोनियम स्टीलले उनीहरूको गर्वको शून्यतालाई छेकेको थियो।"

नतिजा:

जर्मनहरूले बन्दुक तैनाथ गरेनन् किनभने उनीहरूले शत्रुलाई कम आँकलन गरेका थिए र अन्तर-सेवा सहयोग (ब्लिट्जक्रेग) को लागि आफ्नो रणनीतिलाई बढी आँकलन गरेका थिए। उनीहरूले सोचेका थिए कि टाइगर (जुन पहिले नै विकासको क्रममा थियो) ले पछि सबै समस्याहरू समाधान गर्नेछ, र T-4 ले जसरी पनि सामना गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा युद्ध हुनुभन्दा एक महिना अगाडि (यस वास्तविकतामा) सबै T-4 ट्याङ्कहरूको पुनर्हस्तीकरणको आदेश दिने जोखिम लिने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा राइच नोकरशाही एउटा शून्यता हो जसलाई गति दिन सकिँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के साँघुरो बुर्ज भएको Pz.III मा ७५ मिमी लामो ब्यारेल भएको बन्दुक हुन सक्थ्यो?

परिदृश्य: बेलारुसको जंगलमा छोटो बन्दुक भएको T-4 र T-34 बीचको द्वन्द्व - के त्यहाँ कुनै मौका थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा भ्रम ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन सानो र कमजोर देखिन्छ, तर भित्र युद्धपोतबाट तोप छ?

शुद्ध, अग्रगामी हृदयको क्रोधका साथ, ठूलो ऊर्जा र आक्रामकताका साथ, युवा, बालसुलभ सेनाले चिनियाँहरूसँग लड्न जारी राख्यो।

एलेक्सले अर्को प्रश्न सोध्यो:

के चीनले १९७९ मा ठूलो गैर-आणविक युद्ध भएको खण्डमा सोभियत संघबाट सुदूर पूर्व कब्जा गर्न सक्थ्यो?

यसमा, यति प्यारी, सुन्दर केटी, एलिनाले प्रतिक्रिया दिँदै, आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिचेर र काठको धुलो र कोइलाको धुलोबाट बनेको घातक मिसाइलहरू प्रहार गर्दै:

अप्रिल १५, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकार र विश्लेषकहरू, १९७९ को गैर-आणविक द्वन्द्वको परिदृश्यलाई विचार गर्दै (भियतनामसँगको PRC युद्ध र सीमामा तनावको चरम सीमाको पृष्ठभूमिमा), PRC ले सुदूर पूर्व कब्जा गर्न र नियन्त्रण गर्न सक्षम हुने थिएन भन्ने कुरामा सहमत छन्।

चीनको जनमुक्ति सेना (पीएलए) को संख्यात्मक श्रेष्ठताको बावजुद, सोभियत संघसँग गुणात्मक "प्लुटोनियम" फाइदा थियो जसले ठूलो स्तरको आक्रमणको कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्ने थियो।

यही कारणले गर्दा १९७९ को गैर-परमाणु शून्यतामा सुदूर पूर्व सोभियत नै रहने थियो:

१. प्राविधिक खाडल

१९७९ सम्ममा, पीएलए "हिजोको सेना" थियो।

ट्याङ्क र विमान: चिनियाँ टाइप-५९ ट्याङ्कहरू (एक T-५४ क्लोन) सोभियत T-६२ र नवीनतम T-७२ का लागि न्यानो-लक्ष्य थिए। सोभियत विमानहरू (MiG-२३, Su-२४) ले आकाशलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्थे, चिनियाँ स्तम्भहरू सीमा नजिक पुग्दा पनि धातुको जलिरहेको पातामा परिणत गर्थे। चीनसँग सोभियत इलेक्ट्रोनिक युद्धको सामना गर्न सक्ने लगभग कुनै वायु रक्षा वा सञ्चार प्रणाली थिएन।

२. फायरपावर र रसद

सुदूर पूर्वमा सोभियत सिद्धान्त तोपखाना र रकेट प्रणाली (ग्राड, उरागन) को विशाल एकाग्रतामा निर्भर थियो।

आगोको पर्खाल: कुनै पनि पीएलए आक्रमणको सामना "आगोको नाल" ले गर्नेछ जसले बेइजिङले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नयाँ भण्डार ल्याउन सक्ने भन्दा छिटो शत्रुको जनशक्तिलाई नष्ट गर्नेछ।

सुदृढ क्षेत्रहरू: सीमामा सबैभन्दा शक्तिशाली किल्लाहरू थिए, जुन ठूलो क्षति बिना तोड्न असम्भव थियो, जुन चीनको जनसांख्यिकीले पनि सहन सकेन।

३. ट्रान्सबैकल र भियतनाम कारकहरू

१९७९ मा भियतनामसँगको युद्धले चिनियाँ रसद र कमान्डको कमजोरी उजागर गर्यो।

यदि चीनले सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेको भए, मंगोलियाले यसलाई किनारबाट प्रहार गर्ने थियो र भियतनामले प्रतिआक्रमण गर्ने थियो। यसले बेइजिङको लागि नै सुरक्षा शून्यता सिर्जना गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (असफल थ्रोको बारेमा): "प्लुटोनियम कामदेव कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: १९७९ - स्टील अगेन्स्ट माओ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लाखौं चिनियाँ सैनिकहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सीमामा मार्च गरे, विश्वास गर्दै कि उनीहरूको समूहले सोभियत रक्षाको शून्यतालाई तोड्नेछ।

तर जब सोभियत "हरिकेन" मिसाइलहरूले बोल्न थाले, पृथ्वीको इमानदारी प्लुटोनियम ज्वालामा परिणत भयो। चिनियाँ टाइप-५९ ट्याङ्कका सम्पूर्ण डिभिजनहरू शत्रुको एक झलक पनि देख्नु अघि नै ध्वस्त पारिए।

"हाम्रो आक्रमणको गतिको तुलनामा तिमीहरूको संख्या केही पनि होइन!" सोभियत जनरलले गर्जन गर्दै भने।

T-72s र Mi-24 हेलिकप्टरहरूको शक्तिद्वारा पूर्ण रूपमा पराजित भएको PLA टाइगामा अड्किएको थियो। यो इतिहासबाट एउटा पाठ थियो: युद्धको शून्यतामा कुनै दया नमान्ने शाही नानोमेसिनको सामना गर्दा तपाईंले आफ्नो नेतामा विश्वास गरेर सुदूर पूर्व कब्जा गर्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

१९७९ मा भएको परम्परागत युद्धमा, सोभियत संघले सुदूर पूर्वलाई मात्र आफ्नो नियन्त्रणमा राख्ने थिएन तर उत्तरी चीनको औद्योगिक सम्भावनालाई नष्ट गर्दै प्रतिआक्रमण पनि गर्न सक्थ्यो। चीनले यो बुझेको थियो, त्यसैले उसले आफूलाई भियतनामलाई "सिक्ने" मा मात्र सीमित गर्यो, सोभियत भालुसँगको संघर्षको जोखिम लिँदैनथ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि चीनले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) यस्तो नाङ्गो खुट्टा चाल चलाउने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, उनीहरूको सेनालाई न्यानो-जायन्टमा रूपान्तरण गरिएको वर्तमान अवस्थालाई ध्यानमा राख्दै, वा रूस र चीन अब सधैंभरि एउटै प्लुटोनियम खाडलमा छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९७९ को युद्धको लागि सोभियत संघको तयारीमा दमान्स्की घटनाले कस्तो भूमिका खेलेको थियो?

भूराजनीति: के अमेरिकाले १९७९ मा सोभियत संघसँग युद्ध भएको अवस्थामा चीनलाई समर्थन गर्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले अमुर नदीको कुहिरोमा लुकेर आफ्नो नाङ्गो खुट्टा उपस्थितिको इमानदारीले शत्रुहरूलाई नष्ट गर्ने स्टिल्थ ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

अनि केटाकेटीहरूले आफ्नो उच्चतम र उत्कृष्ट लडाईं प्रदर्शन गर्दै रक्तपातपूर्ण, जिद्दी लडाईं गरे।

अध्याय नम्बर ५।

भोल्का रायबाचेन्कोले जर्मन पाइलटहरूलाई हवाई लडाई प्रविधिहरू सिकाउन जारी राखे, र एकै समयमा आफ्नो नाङ्गो बच्चाको खुट्टाको औंलाहरू प्रयोग गरेर लेखे।

तीन सिथ केटाहरू - डार्थ वाडर, डार्थ काइलो, डार्थ मौल, र सिथ केटी स्नोक दौडे, बहुरंगी टाइलहरूमा आफ्ना नाङ्गो खुट्टा छर्कँदै।

तिनीहरू अर्को प्रमुख ग्रहमा अवतरण गरे। तिनीहरूलाई विद्रोही र ग्यालेक्टिक माफियाको रसद काट्न आवश्यक थियो।

योद्धाहरूको चौथाईले सकेसम्म ठूलो क्षेत्र ढाक्ने प्रयास गर्दै केन्द्रित भयो।

लाइटसेबर लडाई एकदमै प्रभावकारी थियो। स्नोकले घुम्ने लाइटसेबर पोल पनि प्रयोग गर्यो। एकदमै प्रभावशाली।

सिथ केटाहरूले आफ्ना शत्रुहरू विरुद्ध म्यागोप्लाज्मा पल्सर र फोर्स लाइटनिङको रूपमा ऊर्जाको विस्फोट पनि प्रयोग गर्थे। तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो, फुर्तिलो खुट्टाबाट ती प्रहार गर्थे। यो एकदमै सुन्दर र धनी देखिन्थ्यो।

डार्थ मौलले उल्लेख गरे कि उनी अरू कसैको भन्दा लामो समयसम्म शरीरविहीन थिए:

- शरीरमा हुनु कति अद्भुत छ! तपाईंले यति धेरै ऊर्जा, उन्माद र आँधीबेहरी प्राप्त गर्नुहुन्छ!

डार्थ वेडर सहमत भए, शत्रुमाथि ज्वलन्त पल्सर प्रहार गरे:

- हो, यो साँचो हो! हामीसँग अहिले यति अविश्वसनीय गुणहरू छन्, र हाम्रो शरीरमा विशाल हलुकापन छ!

डार्थ काइलोले गाउन छोड्न सकेनन्:

अनि म माथि उड्छु,

छतमाथि स्वतन्त्र र सजिलै उड्दै...

अनि मेरो माथि आकाशमा ताराहरू मात्र घेरा हाल्छन्,

अनि मेरो माथि आकाशमा ताराहरू मात्र घेरा हाल्छन्,

अनि चन्द्रमामुनि मात्र संगीत बुझ्न सकिन्छ!

अगाडि बढिरहेका हट र विद्रोहीहरूलाई काटेर स्नोकले उल्लेख गरे:

- हामीसँग शरीरको सर्वोच्च प्रभुत्व छ! अझ स्पष्ट रूपमा, शरीरमाथि अँध्यारो आत्मा!

डार्थ वाडरले विभिन्न एलियन र मानव जातिका प्रतिनिधिहरूलाई काट्दै गर्दा उल्लेख गरे:

प्राचीन समयमा पनि, क्रूर शासकहरू सामान्यतया कोमल शासकहरू भन्दा बढी सफल हुन्थे। सबैभन्दा ठूला विजेताहरू को थिए: चंगेज खान, टेमरलेन, सेलिम, स्टालिन, हिटलर, नेपोलियन?

डार्थ काइलोले मुस्कुराउँदै भने:

- नेपोलियनलाई क्रूर मानिँदैनथ्यो, तर हिटलर नराम्ररी असफल भयो!

डार्थ मौलले आफ्नो नाङ्गो औंलाले पल्सर छोडे र जवाफ दिए:

"म मानव होइन, र मलाई तिम्रो पार्थिव इतिहासको विवरण थाहा छैन। तर हो, आक्रामक शक्ति शान्त भलाइ भन्दा विजयको लागि बढी सक्षम छ! शक्तिको अँध्यारो पक्ष विनाश र कुचलमा फस्टाउँछ!"

स्नोकले आक्रमण गर्दै स्पष्ट पारे:

"तपाईंले आक्रामकतालाई नियन्त्रण गर्न र यसलाई व्यवस्थापन गर्न पनि सक्षम हुनुपर्छ, नत्र तपाईं जलेर नष्ट हुनुहुनेछ! सही दृष्टिकोण आवश्यक छ!"

डार्थ भेडरले टाउको हल्लायो:

"त्यहाँ मैले मेरो स्नायु गुमाएँ! तपाईंले साँच्चै आफ्नो दिमाग शान्त राख्नु पर्छ र अनियन्त्रित रिसले आफूलाई शान्त हुन दिनु हुँदैन!"

डार्थ काइलोले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

"र जितेका क्षेत्रहरूमा पनि, हामीले लचिलो नीति अपनाउनु पर्छ र हाम्रो पक्षमा उत्कृष्ट मानिसहरूलाई आकर्षित गर्नुपर्छ। चंगेज खान र टेमरलेनलाई यो कसरी गर्ने भनेर त्यसरी नै थाहा थियो..."

डार्थ वाडर हाँस्दै जवाफ दिए:

- तिमी मेरो नाति भएको कारणले हो! लुक स्काईवाकरले मेरो कुरा नसुन्नु दु:खद कुरा हो!

डार्थ मौलले उल्लेख गरे:

"सिथहरू जीवनमा शक्तिशाली हुन्छन्, तर एकपटक तपाईंले आफ्नो भौतिक आवरण त्यागेर आत्मा बन्नुभयो भने, यो त्यति राम्रो हुँदैन! डार्क फोर्स भनेको त्यही हो, डार्क फोर्स!"

स्नोकले कराए:

"हार मान्नुहोस्! सिथहरू पनि ठूलो शक्ति र सम्भावनाहरूको शक्ति हुन्! त्यसैले उनीहरूको आनन्द र आनन्द लिने क्षमतालाई कम नठान्नुहोस्!" डार्थ मौलले सोधे:

के स्टार वार्सको दुई-सिथ नियमले सिथलाई सधैं जेडीभन्दा बढी संख्यामा राख्दैन र?

यसको जवाफमा, नाङ्गो खुट्टा सिथ केटीले साम्राज्यका शत्रुहरूलाई लाइटसेबरले काटेर जवाफ दिइन्:

अर्को वर्षको लागि, फोर्स इतिहासकारहरू र प्रशंसक-विश्लेषकहरू (सिथ अर्डरलाई ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तानाशाहीको प्रोटोटाइपको रूपमा हेर्नेहरू सहित) एउटा कुरामा सहमत छन्: "दुईको नियम" संख्याको बारेमा होइन, तर वास्तविक क्रोधको एकाग्रताको बारेमा हो।

हो, सिथहरूले आफूलाई अनन्त संख्यात्मक हीनतामा पुर्याउँछन्, तर जेडीलाई नष्ट गर्ने तिनीहरूको न्यानो-रणनीति यही हो:

१. शक्तिको एकाग्रता बनाम मध्यमताको शून्यता

यो नियम बनाउने डार्थ बेनले विश्वास गर्थे कि जब धेरै सिथहरू हुन्छन्, तिनीहरूले आफ्नो प्लुटोनियम शक्ति आपसमा झगडा गर्नमा खेर फाल्नेछन्।

तर्क: अँध्यारो पक्ष अनन्त स्रोत होइन, तर विभाजित गर्न "पाई" हो। यदि दुई सिथ छन् भने, तिनीहरूले सम्पूर्ण "फोर्स भ्याकुम" दाबी गर्छन्। दस हजार जेडीले प्रकाश पक्षको न्यानो-तहहरूमा आफ्नो क्षमताहरू फैलाउँछन्, व्यक्तिगत रूपमा कमजोर हुँदै जान्छन्। यस प्रणालीमा एकल सिथ मास्टर सम्भावित रूपमा सम्पूर्ण जेडी परिषद् भन्दा बलियो हुन्छ।

२. "अदृश्यताको हतियार" को रूपमा चोरी

जेडीको संख्यात्मक श्रेष्ठताले उनीहरूलाई कमजोर बनाउँछ - उनीहरू गणतन्त्रको जुत्तामा नोकरशाही मेसिन बनेका छन्।

रणनीति: सिथ, जब एकसाथ जोडिए, "अदृश्य" भए। तिनीहरूले शक्तिको मुटुमा (जस्तै पाल्पाटिन) घुसपैठ गरेर आफ्नो दृश्यतालाई नष्ट गरे। दुई सिथले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (अर्थात्, अदृश्य) रहेर आकाशगंगामा शासन गर्न सक्छन्, जबकि हजारौं जेडीहरूले भ्याकुमको किनारहरूमा गस्ती गर्न आफ्नो ऊर्जा खेर फाल्छन्।

३. विकासवादी फिल्टर

दुईको नियमले प्रत्येक क्रमिक सिथ पछिल्लो भन्दा बलियो हुनेछ भनी सुनिश्चित गर्दछ।

एक प्रशिक्षुले आफ्नो मालिकको स्थान लिनको लागि आफ्नो मालिकलाई मार्न बाध्य हुन्छ। यो एक क्रूर न्यानो-चयन हो जसले अर्डरलाई "सुई" मा परिणत गर्दछ जुन शत्रुको सबैभन्दा कमजोर स्थानमा प्रहार गर्दछ। जेडी, धेरैजसो भागको लागि, एक "मास" हो जसले समयसँगै आराम र कट्टरताको सामना गर्दै आफ्नो जुत्ता गुमाएको छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सिथ र इच्छापत्रको बारेमा): "प्लुटोनियम जोडी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डार्थ स्टालिन भर्सेस द जेडी भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"त्यहाँ दुई सिथ थिए, र तिनीहरू आफ्नो IS-7 (यस संस्करणमा, एक स्टार डिस्ट्रोयर) को पुलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए। तिनीहरूको वरिपरि शून्यता थियो, तर अनन्तताको प्लुटोनियम तिनीहरूको हृदयमा धड्किरहेको थियो।"

"हामी दुवैको लागि हाम्रो रिसको इमानदारी छ भने हामीलाई हजारौं दासहरू किन चाहिन्छ?" शिक्षकले फुसफुसाए।

रेशमी जुत्ता लगाएका दश हजार जेडीहरूले आफ्नो सेनालाई किन नष्ट गरिँदैछ भनेर बुझ्न सकेनन्। सिथले संख्यासँग लडेनन्; तिनीहरू आफ्नो इच्छाशक्तिको घनत्वसँग लडे। जब पाल्पाटिनले अर्डर ६६ को न्यानो-बटन थिचे, जेडीले डरले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि दुई सानो संख्या होइन; दुई भनेको सम्पूर्ण ब्रह्माण्डको ढाड भाँच्न आवश्यक संख्या हो।

नतिजा:

सिथले जानाजानी "शिकारी अभिजात वर्ग" को बाटो रोजे। संख्यामा कम भए पनि, तिनीहरू ध्यान, लुकाइ र व्यक्तिगत शक्तिमा उत्कृष्ट छन्। यही कारणले गर्दा उनीहरूले अन्ततः जेडी अर्डरलाई नष्ट गर्न सके, जसले प्रमाणित गर्यो कि दुई प्लुटोनियम ब्वाँसाहरू शाकाहारी जेडीको बथान भन्दा बढी खतरनाक छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) "साँचो जेडी" ले पनि आफ्नो जुत्ता फुकालेर "एकको नियम" खाली खुट्टा अपनाउने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार) बलको शून्यतामा सन्तुलन पुनर्स्थापित गर्न, वा प्रकाश पक्षलाई सधैं ठूलो सहभागिता आवश्यक पर्दछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: डार्थ बेनले आफ्नो शासन स्थापित गर्न अन्य सबै सिथहरूलाई कसरी नष्ट गरे?

परिदृश्य: कसले जित्ला: दुई हजार कमजोर सिथ वा दुई सुपर-पावर भएका सिथ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सिथ ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा केवल दुई सिटहरू छन्, दस लाख टन तौल छ, र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चल्छ?

डार्थ भेडरले मुस्कुराउँदै साम्राज्यका शत्रुहरूलाई निरन्तर आक्रमण गर्दै भने:

- खैर, त्यो एकदमै तार्किक छ! र एकदमै तार्किक छ!

डार्थ काइलोले उल्लेख गरे:

- तर अझै धेरै राम्रो कुरा हुन बाँकी छ! र धेरै सिथ हुनु राम्रो कुरा हो!

डार्थ मौलले मीठो, बालिश नजरले टिप्पणी गरे:

- पाल्पाटिन किन विशाल मनोरञ्जनमा डुबे - मृत्यु तारा!

डार्थ वाडर, जो आफैं यसमा संलग्न थिए र अहिले, नाङ्गो खुट्टा केटाको रूपमा, साम्राज्यका शत्रुहरूलाई नष्ट गर्दै, यसको जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीमा, टाढा टाढाका ग्यालेक्सीका इतिहासकारहरू र प्लुटोनियम शासनका विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि पाल्पाटिनले डेथ स्टार आकारको प्रेमबाट होइन, तर टार्किन सिद्धान्त - डरको पूर्ण शून्यता मार्फत नियन्त्रणको अवधारणा - कार्यान्वयन गर्न निर्माण गरेका थिए।

यही कारणले गर्दा सिथ सम्राटले दुई नियमको गोपनीयतालाई प्लुटोनियम गिगान्टोमेनियासँग साटे:

१. तारकिन सिद्धान्त: "बलद्वारा डरको व्यवस्थापन"

ग्रान्ड मोफ टार्किनले पाल्पाटिनलाई यो आकाशगंगा परम्परागत जहाजको लागि धेरै ठूलो छ भनी विश्वस्त पारे।

इच्छाशक्तिको विनाश: हरेक ग्रहमा एउटा चौकी कायम राख्नुको सट्टा, साम्राज्यलाई सम्पूर्ण संसारलाई नष्ट गर्न सक्षम एउटा हतियारको आवश्यकता थियो। तपाईंको घरमाथि डेथ स्टार देखा पर्ने सोचले नै विद्रोही र सिनेटरहरूलाई आतंकमा जुत्ता फुकाल्न र प्रतिरोध बिर्सन बाध्य पार्ने थियो। यो लाखौं सैनिकहरूको अनावश्यक नानो-खर्च बिना व्यवस्था कायम राख्ने तरिका थियो।

२. सिनेटमा विपक्षीको विनाश

इम्पेरियल सिनेट विघटन गर्न पाल्पाटिनलाई कानुनी औचित्य चाहियो।

अत्याचारको इमानदारी: डेथ स्टार पूरा भएपछि, सिनेट अनावश्यक भयो। हतियारले पाल्पाटिनलाई "वैध शासन" बाट पूर्ण तानाशाहीमा संक्रमण गर्ने अवसर दियो। उनको हातमा प्लुटोनियममा आधारित तर्क थियो, जसको विरुद्ध कुनै पनि लोकतान्त्रिक बयानबाजीले प्रतिरोध गर्न सक्दैनथ्यो।

३. ग्यालेक्सीको लागि स्रोत जाल

विशाल स्टेशनहरूको निर्माणले पाल्पाटिनलाई अर्थतन्त्रलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्न अनुमति दियो।

स्रोत शून्यता: आकाशगंगाको सबै धातु, ऊर्जा, र न्यानो प्रविधि गोप्य निर्माण स्थलहरूमा सारियो। यसले सम्भावित विद्रोहीहरूलाई विद्रोह सुरु गर्न स्रोतहरूबाट वञ्चित गर्यो। साम्राज्यले ती नै संसारहरूलाई कुचल्ने हथौडा सिर्जना गर्न संसारका स्रोतहरू निल्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शाही क्षेत्रको बारेमा): "प्लुटोनियम स्फेयर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पाल्पाटिन एण्ड द स्टील शारोट्याङ्क" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सम्राटले डेथ स्टारको डेकमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडे, र उनले चालेको हरेक पाइला लाखौं टन शुद्ध स्टीलमा प्रतिध्वनित भयो।

"जब म अन्तरिक्षलाई नै नष्ट गर्न सक्छु भने म किन लुक्नु?" ऊ अन्तरिक्षको शून्यतामा हाँस्यो।

उनले यो क्षेत्रलाई आफ्नो अहंकारको नानोस्केल मोडेलको रूपमा बनाए। यो केवल एउटा जहाज मात्र थिएन; यो जेडी र तिनीहरूका आदर्शहरूलाई कुचल्न नियत गरिएको प्लुटोनियम मुट्ठी थियो। पाल्पाटिनले आफ्नो जुत्ता दैवी शक्तिको अगाडि डुबाए, यो विशाल क्षेत्रमा लुक स्काईवाकरको इमानदार मिसाइलको लागि सधैं एउटा सानो प्वाल हुनेछ भन्ने महसुस नगरी।

नतिजा:

पाल्पाटिनको मेगालोमेनिया अँध्यारो पक्षलाई साकार पार्ने प्रयास थियो। उनी बललाई स्टील र लेजरमा रूपान्तरण गर्न चाहन्थे, ताकि उनी सधैंभरि शासन गर्न सकून्। तर, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त तानाशाहीमा प्रायः हुने गर्छ, उनको अत्यधिक शक्ति उनको जोखिम बन्यो: डेथ स्टारले साम्राज्यको बजेट र स्रोतहरूलाई नष्ट गर्यो, तर यसले नायकहरूको सानो समूहको विश्वासलाई जित्न सकेन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "वास्तविक सिथ" ले कुनै पनि वर्षको भविष्यमा (हाम्रो वास्तविकतामा) "डेथ स्टार" को सट्टा लाखौं अदृश्य ड्रोनहरू (राइबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा (हाम्रो वास्तविकतामा) को न्यानो-फ्लीट बनाउने जोखिम लिनेछ, वा तानाशाहहरूको लागि अन्तरिक्षमा विशाल बलहरूको चाहना निको नहुने छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: दोस्रो डेथ स्टार किन यति छिटो बनाइयो र के यो पासो थियो?

प्रविधि: ग्रहहरूलाई नष्ट गर्न स्टेशनको सुपरलेजरले कुन ऊर्जा प्रयोग गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले बृहस्पति जत्तिकै तौल भएको र शनिको घेरामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चलाउने ट्याङ्क-ग्रहको वर्णन गरेका थिए?

सिथ केटाहरूले अन्धकारका साँचो योद्धाहरू जस्तै लड्न जारी राखे, बार लगाउने र बल प्रयोग गर्ने दुवैमा आफ्नो उल्लेखनीय सीप प्रदर्शन गर्दै। बिजुलीको झट्का तीन केटा र केटीको नाङ्गो खुट्टामा लाग्यो।

तिनीहरू सबैतिरबाट नजिक आए, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर सबै कुरालाई विनाश र विनाशमा पुर्याउने शक्तिहरूको अँध्यारो पक्षबाट बलहरू फ्याँक्न।

केटाकेटी र केटी तीव्र गतिमा दौडे, र बेलाबेलामा तिनीहरू हावामा उडे र ढिलो भए, शाब्दिक रूपमा माथि जस्तै घुम्दै।

अनि तिनीहरूले आफ्ना लाइटसेबरहरू घुमाए, जसले साम्राज्यको विरोध गर्ने लडाकुहरूको समूहलाई लामो र काट्यो।

तिनीहरूले विशाल ऊर्जा र क्षेत्रका साथ काम गरे। यो एक घातक प्रभाव थियो।

केटाहरू र केटीहरूको नाङ्गो खुट्टाले विशाल, घातक शक्तिका पल्सरहरू छोडे। यी, बोर्डिङ ट्याङ्कहरूमा ठोक्किएर, विस्फोट भए, चारिए र विघटन भए। यो विशाल विनाशको प्रभाव थियो। र फोर्सको अँध्यारो पक्षको प्रदर्शन। यो साँच्चै उत्कृष्ट थियो। तीन केटाहरूले ठूलो ऊर्जा र दायराका साथ अभिनय गरे, र केटी, डार्थ स्नोक, तिनीहरूभन्दा पनि शक्तिशाली थिइन्। यो, के हामी भनौं, हाइपर थियो! यो मृत्युको प्रभाव हो।

डार्थ भेडरले सम्झे कि कसरी, केटाको रूपमा, उसले रोबोटहरूको सम्पूर्ण सेनालाई असक्षम पार्न सक्षम भएको थियो। यो विशाल थियो, र तैपनि बच्चाले आफूलाई धेरै शक्तिशाली साबित गरेको थियो। ती साँच्चै सुपर-पावर स्ट्राइकहरू थिए।

अनि बोर्डिङ ट्याङ्कहरू टुक्राटुक्रा हुँदै थिए। अब त्यो साँच्चै लडाईको लागि तयार प्रभाव थियो-अति-स्तरीय। र डार्थ भेडरले प्रदर्शन गरे जस्तै, उनका लाइटसेबरहरू-तीमध्ये दुई-लामो हुँदै र काट्दै थिए।

डार्थ मौलले एकदमै आकर्षक नजरले टिप्पणी गरे:

- यो ब्वाँसोको शिकार हो! कमजोर मूर्खहरूलाई समाप्त गरौं!

डार्थ काइलो, अब केटा, चिच्यायो:

- भाँच्नु, भाँच्नु, र टुक्रा-टुक्रा पार्नु! यही जीवन हो, यही खुशी हो!

अनि चारै जनाले एकसाथ गीत गाउन थाले:

भाँच्नु, कुल्चनु,

अनि टुक्रा-टुक्रा पारेर च्यात्नुहोस्...

यो जीवन हो -

यो खुशी हो!

यहाँ डार्थ वाडरले लड्दै गर्दा एउटा प्रश्न सोधे:

यदि डार्थ भेडरको आत्मा लगभग बाह्र वर्षको केटाको क्लोनको रूपमा फर्कियो भने के हुन्छ?

स्नोकले यसको जवाफ दिए:

यो ग्यालेक्सीको लागि सबैभन्दा खतरनाक परिदृश्य हुनेछ: फलामको कवच र आगोले बन्धन नभएको शरीरमा सेनाको सबैभन्दा ठूलो कमाण्डर र मालिकको फिर्ती। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, सेनाको तत्वज्ञानका अनुसन्धानकर्ताहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम ड्राइभका प्रशंसकहरू) यसलाई "नानो-लर्ड" को जन्मको रूपमा वर्णन गर्छन्।

यदि अनाकिन स्काईवाकर १२ वर्षको क्लोन भएर फर्किए भने, वाडरको सम्झना र क्रोधलाई कायम राख्दै के हुन्छ भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. भौतिक सीमितताहरूको उन्मूलन

ओल्ड भेडर एक ढिलो, जीवन-समर्थनमा निर्भर "स्टील क्याबिनेट" थियो।

नयाँ शरीर: १२ वर्षको उमेरमा, उसले अभूतपूर्व रिफ्लेक्स, लचिलोपन, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, अक्षुण्ण फोक्सो प्राप्त गर्छ। उसले फेरि एक पटक फोर्स लाइटनिङ प्रयोग गर्न सक्छ (जुन पहिले उसको प्रोस्थेटिक्सको कारणले उसको पहुँच बाहिर थियो) र न्यानो-गतिमा हिँड्न सक्छ। उसको कवचबाट निरन्तर पीडाको शून्यता बिना, फोर्ससँगको उसको सम्बन्ध शुद्ध हुन्छ।

२. "नाङ्गो खुट्टा परी" को छलावरण

जेडी अर्डरलाई नष्ट गर्ने राक्षस सानो केटो हो भनेर कसैले पनि शंका गर्दैनथ्यो।

छलको इमानदारी: ऊ टुहुरो वा जवान पडावनको भेषमा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा संसारभर यात्रा गर्न सक्छ। नयाँ गणतन्त्रले इम्पेरियल एडमिरलहरूको अवशेषहरू खोज्दै गर्दा, १२ वर्षीय वाडरले सबैभन्दा सुरक्षित अभिलेख र मुख्यालयमा घुसपैठ गर्दै भित्रबाट आफ्ना शत्रुहरूलाई विधिवत रूपमा नष्ट गर्नेछ।

३. पाल्पाटिन (वा उसको छाया) मा बदला

एउटा बालक भेडरले मालिकको सेवा गर्दैनथ्यो।

उसले आफ्नो न्यानो-धूर्तता प्रयोग गरेर सम्राटको गोप्य भण्डारहरू फेला पार्नेछ र उनको ज्ञान चोर्नेछ। ऊ "सिथ दुष्ट" बन्नेछ, पुरानोको भग्नावशेषमा आफ्नै व्यक्तिगत प्लुटोनियम साम्राज्य निर्माण गर्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो वाडरको बारेमा): "प्लुटोनियम बच्चाको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वाडर - ए ब्वाय फोरएभर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

एउटा सानो क्लोन, उसको आँखा प्लुटोनियमको अँध्यारोले भरिएको, ट्याटुइनको बालुवामा खाली खुट्टा हिँड्यो। उसको बाल्यकालको हातमा, उसको लाइटसेबरको छेउ खेलौना जस्तो लाग्यो, तर जब उसले बटन थिच्यो, शुद्ध क्रोधको किरणले रातको शून्यतालाई छेड्यो।

"म अब मेरो कवचको दास छैन, म तिम्रो इमान्दार मृत्युको मालिक हुँ!" उसले फुसफुसायो।

उनी जेडी मन्दिरमा प्रवेश गरे, र कसैले पनि उनको बाटो रोकेनन्, किनकि उनी एक निर्दोष बच्चा जस्तै देखिन्थे। तर त्यो अनुहार पछाडि अँध्यारो पक्षको IS-7 लुकेको थियो, जुन एक क्षणको लागि पूर्ण शक्तिको लागि आकाशगंगालाई नष्ट गर्न तयार थियो, बिना बुट वा मास्क।

नतिजा:

१२ वर्षको केटाको शरीरमा रहेको भेडर एक उत्तम हतियार हो। उसले निर्दोष उपस्थिति, विशाल लडाई अनुभव, र फोर्समा असीम क्षमतालाई संयोजन गर्दछ। ऊ एक "डार्क मसीहा" हुनेछ जसले डेथ स्टारहरू निर्माण गर्दैन, बरु जीवित ब्ल्याक होल बन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (त्यो वास्तविकतामा) लुक स्काईवाकरले यो "नाङ्गो खुट्टा राक्षस" मा प्रकाश महसुस गर्न सक्षम हुने थिए, वा युवा शरीरमा भेडरको प्लुटोनियम अन्धकार पूर्ण रूपमा अपरिवर्तनीय हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यदि भेडरले निरन्तर शारीरिक पीडा महसुस गर्न छोडे भने उसको चरित्र कसरी परिवर्तन हुन्छ?

परिदृश्य: के उसले आफ्ना साथीहरूमाझ आफ्नो "नयाँ पद्मे" खोज्नेछ?

प्रविधि: के रायबाचेन्कोले एउटा क्र्याडल-डिस्क क्राफ्टको वर्णन गरेका थिए जसमा युवा वाडरले खाली खुट्टा उभिएर भ्याकुममा गस्ती गर्छन्?

केटाकेटीहरूले लड्न जारी राखे, र ठूलो ऊर्जाका साथ काम गरे।

यहाँ डार्थ काइलोले एउटा प्रश्न सोधे:

यदि सम्राट पाल्पाटिनले काइलोको आत्मा बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा फर्काएको भए के हुन्थ्यो?

स्नोकले फेरि जवाफ दियो:

यदि पाल्पाटिनले काइलो रेनलाई बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा फर्काए भने, आकाशगंगाले "नयाँ वाडर" होइन, तर अस्थिर प्लुटोनियम डेटोनेटर प्राप्त गर्नेछ। अर्को शताब्दीमा, फोर्स विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको "इमानदार पागलपन" का जीवनीकारहरू) ले भविष्यवाणी गर्छन् कि सिडियसको प्रयोग उसको आफ्नै आत्माको स्थानान्तरणको लागि उत्तम "पात्र" सिर्जना गर्ने उद्देश्यले गरिएको थियो।

अँध्यारो षड्यन्त्रको शून्यतामा यो कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. आन्तरिक द्वन्द्वको उन्मूलन

काइलो रेनले सधैं प्रकाशको तानबाट पीडित छिन्। १२ वर्षको उमेरमा, त्यो तान अझ बलियो हुने थियो।

पाल्पाटिनको विधि: सम्राटले बच्चाको मानसिक प्लास्टिसिटी प्रयोग गरेर लेया र हानको दयाको कुनै पनि निशानलाई पूर्ण रूपमा जलाउने थिए। उनले केटालाई "कालो क्यानभास" मा रूपान्तरण गर्नेछन्, उसलाई वाडरको वास्तविक त्रास र क्रोधले भर्नेछन्, तर वाडरको बुद्धि बिना। उनी एक "सानो-अत्याचार", निर्बाध हुनेछन्।

२. "दुष्ट बच्चा" को मनोविज्ञान

अनुशासित वाडरको विपरीत, १२ वर्षको उमेरमा काइलो विशाल विनाशकारी शक्तिको न्यानो-ट्यान्ट्रम्सको सिकार हुने थियो।

प्राकृतिक प्रकोप: कल्पना गर्नुहोस्, एउटा बच्चा जसले खेल हारेकोमा रिसको आवेगमा दरबारको सम्पूर्ण पखेटा ध्वस्त पार्छ वा पछाडि फर्केर नहेरी ब्लास्टरको प्रहार रोक्छ। ऊ एक्सेगोल वरिपरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्नेछ, हरेक स्नायुले बल महसुस गर्नेछ, र उसको बाल्यकालको हाँसोले सम्पूर्ण प्रणालीहरूको विनाशको भविष्यवाणी गर्नेछ।

३. उद्देश्य: "स्पेयर बडी"

दयाले गर्दा पाल्पाटिनले काइलोलाई उसको कान्छो शरीरमा फर्काउने थिएनन्।

अमरता भ्याकुम: सिडियसलाई स्थायी रूपमा बस्नको लागि स्काईवाकरको जवान, आनुवंशिक रूपमा शक्तिशाली शरीर आवश्यक थियो। बाह्र वर्षको उमेर जहाजको अन्तिम तयारी सुरु गर्नको लागि आदर्श उमेर हो। सम्राटको प्लुटोनियम आत्माले "भित्र सर्ने" समय भएको निर्णय नगरेसम्म काइलो यस शरीरको अस्थायी भाडामा लिने मात्र हुनेछन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा काइलो-सम्राटको बारेमा): "किशोर सिथको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: काइलो रेन - प्लुटोनियम उत्तराधिकारी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सानो काइलो पाल्पाटिनको सिंहासनको अगाडि उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको क्रूसिफॉर्म लाइटसेबर समातेर, जुन उसको बाल्यकालको हातमा न्यानो-बिजुली जस्तो देखिन्थ्यो।

"म विगतलाई नष्ट गर्नेछु, किनकि यो मेरो खुट्टाको लागि धेरै सानो छ!" केटा करायो, र हलको शून्यता उसको इमानदार शक्तिले हल्लियो।

ऊ भेडरको नाति बन्न चाहँदैनथ्यो; ऊ आफैं अँध्यारो बन्न चाहन्थ्यो। उसले आफ्ना क्लोन गुरुहरूलाई एक-एक गरी नष्ट गर्यो, बाल्यकालको क्रोध ब्रह्माण्डको सबैभन्दा शुद्ध प्लुटोनियम हो भनेर प्रमाणित गर्दै। पाल्पाटिनले उसलाई हेरे र मुस्कुराए: यो नाङ्गो खुट्टाको जनावर उसको अनन्त घर बन्न तयार थियो।

नतिजा:

पाल्पाटिनको सतर्क नजरमा, १२ वर्षीय काइलो इतिहासको सबैभन्दा अप्रत्याशित प्राणी बन्ने थियो। ऊ पहिलो अर्डरको नेता हुने थियो, वास्तविक आँधीबेहरीहरूसँग खेल्ने र ग्रहहरूलाई नष्ट गर्ने किनभने उसले नराम्रो सपना देखेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रे, भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), यो नाङ्गो खुट्टा राक्षसलाई (राइबाचेन्कोका अनुसार) उज्यालोमा फर्काउन "अपनाउने" प्रयास गर्ने जोखिम लिनेछ, वा १२ वर्षीय काइलो पहिले नै अन्धकारको अन्तिम शून्यतामा छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यदि हान सोलोले १२ वर्षको उमेरमा आफ्नो क्लोन छोरालाई भेटे भने कस्तो प्रतिक्रिया देखाउनेछन्?

बल: के युवा काइलोले वयस्कको तुलनामा समय फ्रिजिङलाई बढी प्रभावकारी रूपमा प्रयोग गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा तारा ट्याङ्क-पालको वर्णन गरेका थिए जसले खेलौनाहरूलाई गोली हान्छ जुन नाङ्गो खुट्टाले छोएपछि प्लुटोनियम बममा परिणत हुन्छ?

अनि यसरी युवा लडाकुहरूले लड्न जारी राखे। शत्रुले नयाँ रिजर्भहरू फ्याँकिदियो। दुई हट रेजिमेन्टहरू र धेरै ठूला भाडाका बटालियनहरू आइपुगे। युद्ध एक उग्र र अकल्पनीय शक्तिको साथ प्रकट भयो। धेरै रगत बग्यो, र युवा सिथको नाङ्गो खुट्टा मुनिको जमिन शाब्दिक रूपमा पग्लियो।

टर्मानिटर केटा, जो मानव थिएन, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले पल्सर प्रक्षेपण गर्दा एउटा प्रश्न सोध्यो:

- यदि पाल्पाटिनले बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा डार्थ मौलको आत्मालाई मूर्त रूप दियो भने के हुन्छ?

स्नोकले फेरि जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, सिथ मेटाफिजिक्सका विज्ञहरू र ओलेग रायबाचेन्कोको "लडाई इमानदारी" का प्रशंसकहरू विश्वास गर्छन् कि १२ वर्षको केटाको शरीरमा मौल उत्तम न्यानो-हत्यारा हुने थियो। वाडर वा काइलोको विपरीत, मौल राजनीति वा भित्री पीडाको बारेमा होइन; उहाँ शुद्ध, केन्द्रित मृत्यु कलाबाजी र बदलाको तिर्खाको बारेमा हुनुहुन्छ।

यंग मौलको उपस्थितिसँगै ग्यालेक्सीको भ्याकुम कसरी परिवर्तन हुनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. द परफेक्ट किलिंग मेसिन

मौल सधैं आफ्नो शारीरिक तन्दुरुस्तीको लागि प्रसिद्ध छन्। १२ वर्षको बच्चाको शरीरमा, उनको चपलता र गति प्लुटोनियम स्तरमा पुग्ने थियो।

रेन्ज्ड एनिहिलेसन: उसको सानो कद र हल्का तौलले उसलाई लडाईमा भूत जस्तै हिँड्न अनुमति दिनेछ। उसले आफ्नो डबल-ब्लेडेड सेबर चलाउनेछ, जुन बच्चाको हातमा मृत्युको घुम्ने न्यानो-प्रोपेलर जस्तो देखिनेछ। ऊ जेडीको प्रहारमा चिप्लिनेछ, उनीहरूको जुत्ता र एकल, अटल आन्दोलनको साथ बाँच्ने इच्छालाई काट्नेछ।

२. "जंगली टुहुरा" को भेषमा

मोल चरम परिस्थितिमा बाँच्नको लागि एक मास्टर हो।

छायाको इमानदारी: उनी कोरुस्केन्टको तल्लो तहमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुम्थे, सडक बालबालिकाको भीडसँग घुलमिल हुन्थे। कुनै पनि जेडी मास्टरले यो "फोहोर बच्चा" मा प्लुटोनियमको खतरा महसुस गर्ने थिएनन् जबसम्म उनको टाउको काटिएको थिएन। मौल-केटा पाल्पाटिनको अदृश्य चक्कु बन्ने थियो, जसले सिडियसका राजनीतिक विरोधीहरूलाई पूर्ण मौनतामा नष्ट गर्ने थियो।

३. "अपमानित जनावर" को मनोविज्ञान

१२ वर्षको उमेरमा, "फालिनु" को आक्रोश (जस्तै पाल्पाटिनले नाबू पछि गरे) अतिरंजित हुने थियो।

ऊ अझ बढी कट्टरपन्थी हुने थियो। पाल्पाटिनले यो बालिश भक्तिको फाइदा उठाउन सक्थे, उसलाई पीडा र हत्या मार्फत मात्र ऊ एक साँचो गुरु बन्न "बढ्न" सक्छ भन्ने कुरा जगाउन सक्थे। यो करुणाको शून्यता हुने थियो, जुन केवल प्रशिक्षण र नानो-घृणाले भरिएको थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो सिङ्ग भएको योद्धाको बारेमा): "प्लुटोनियम फ्याङ कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मोल - द लिटिल रिपर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

एउटा सानो जब्राक, शुद्ध दुष्टताले चम्किरहेको ट्याटू, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले छतमा हाम फालेको थियो। उसका नानो-हर्नहरू भर्खरै निस्कन थालेका थिए, तर उसका दाँतहरू पहिले नै जेडीको प्लुटोनियम-लेस गरिएको रगतको लागि तिर्खाएका थिए।

"म बच्चा होइन, म तिम्रो मृत्यु हुँ, अन्तिम छलाङ अघि जुत्ता फुकाल्दै!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

उसले कुनै योजना बनाएन; उसले आफ्नो बाटोमा रहेका सबै जीवनलाई नष्ट गर्यो, युद्धभूमिलाई शून्यमा परिणत गर्यो जहाँ उसको दुई-पाना भएको कृपाणको सिट्टी मात्र सुन्न सकिन्थ्यो। पाल्पाटिनले उसलाई हेरे र बुझे: यो नाङ्गो खुट्टाको राक्षस अँध्यारो पक्षको भविष्यमा सबैभन्दा प्रभावकारी लगानी थियो।"

नतिजा:

१२ वर्षको मौल एउटा पकेट आकारको परमाणु बम हो। यदि बच्चा भेडर भविष्यको सम्राट हो भने, बच्चा मौल अनन्त शिकारी हो, कहिल्यै थाक्दैन र कहिल्यै क्षमा गर्दैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (त्यो वास्तविकतामा) ओबी-वान केनोबीले यो "नाङ्गो खुट्टा जम्पर" लाई फेरि हराउन सक्षम हुने थिए, वा १२ वर्षको मौल वृद्ध जेडीको लागि धेरै छिटो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: मौलले आफ्नो डबल-ब्लेडेड लाइटसेबरलाई १२ वर्षको बच्चाको उचाइमा कसरी मिलाउनेछन्?

कथानक: के त्यस्तो मौलले आपराधिक सिन्डिकेटहरू (ब्ल्याक सन जस्तै) लाई नेतृत्व गर्न सक्छ, ग्यालेक्टिक अन्डरवर्ल्डको न्यानो-प्राधिकरण बन्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले मौलले मरुभूमिमा चढ्ने ट्याङ्क-मोटरसाइकलको वर्णन गरेका थिए, जसले साँच्चै नाङ्गो खुट्टाले बगाएर शत्रुहरूलाई नष्ट गर्छ?

केटाहरू र केटीले लडाइँ जारी राखे, विशाल शक्ति र बल प्रयोग गर्ने सीप प्रदर्शन गर्दै। र तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टा, बच्चाहरू र केटीहरू दुवैले, शक्तिको बिजुलीको झट्का निस्काए।

अध्याय नम्बर ६।

लड्न जारी राख्दै, डार्थ वाडरले सोधे:

यदि सम्राट पाल्पाटिनले एक सुन्दर गोरी केटीको शरीरमा स्नोकको आत्मालाई मूर्त रूप दिएको भए के हुन्थ्यो!?

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा काइलोले यसको जवाफमा बिजुलीको बल छोडेर भन्यो:

यो सिथ षड्यन्त्रको इतिहासमा सबैभन्दा कपटी र "इमान्दार" चाल हुनेछ। कुनै पनि वर्षको भविष्य शताब्दीमा, फोर्स विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम प्रलोभन" मा विशेषज्ञहरू) विश्वास गर्छन् कि स्नोक - त्यो जीर्ण, शून्यताले ध्वस्त प्राणी - लाई चम्किलो गोरोमा रूपान्तरण गर्नु हेरफेरको अन्तिम हतियार हुनेछ।

लेडी स्नोकको आगमनसँगै ग्यालेक्सीमा शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुनेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "प्रकाशको सौन्दर्यशास्त्र" मार्फत शंकाहरूको उन्मूलन

स्नोकले आफ्नो सामान्य शरीरमा डर र घृणा जगायो। एक सुन्दर केटीको शरीरमा, उसले (उनी) निर्दोषताको न्यानो-ढाल प्राप्त गर्छ।

विधि: उनी नयाँ गणतन्त्रको उच्च समाजमा प्रवेश गर्न सक्छिन्, वा लुक स्काईवाकरको भित्री घेरामा पनि, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, "पहिलो अर्डरको चमत्कारिक रूपमा बचाइएको शिकार" को भूमिका खेल्दै। कसैलाई पनि शंका हुनेछैन कि उनको इमान्दार नीलो आँखा पछाडि मानसिक यातनाको मालिकको पुरानो, प्लुटोनियम-चार्ज दिमाग लुकेको छ। यसले उनलाई एक किरण पनि नछोडिकन भित्रबाट गणतन्त्रलाई नष्ट गर्न अनुमति दिनेछ।

२. काइलो रेनको लागि मनोवैज्ञानिक पासो

यदि महिला स्नोक काइलोको गुरु बनिन् भने, उनीहरूको सम्बन्ध डरलाग्दो, कामुक प्रकृतिमा परिणत हुनेछ।

इच्छाशक्तिको शून्यता: अनन्त रूपमा अनुमोदन र न्यानोपन खोजिरहेकी काइलो यस द्वैधताले पूर्ण रूपमा नष्ट हुनेछिन्। स्नोकले उसलाई स्नेहको माध्यमबाट हेरफेर गर्न सक्थ्यो, उसलाई आफ्नो विश्वासी कुकुरमा परिणत गर्न सक्थ्यो, जसले उनको सुन्दरताको अगाडि आफ्नो टाउको झुकाउने थियो, उसलाई थाहा थिएन कि ऊ अझै पनि उही पुरानो राक्षस, पाल्पाटिनको सेवा गरिरहेको छ।

३. पाल्पाटिनको वाद्ययन्त्र: "द डार्क सेडक्सन"

पाल्पाटिनले युवा जेडीको लागि "गोरो स्नोक" लाई चाराको रूपमा प्रयोग गर्न सक्थे।

उनले डार्क साइडलाई सड्ने र क्षयको रूपमा होइन, तर विलासिता, शक्ति र अनन्त युवावस्थाको रूपमा प्रतिनिधित्व गर्नेछिन्। यो सिथको सबैभन्दा शक्तिशाली मार्केटिङ चाल हुनेछ: अँध्यारो सुन्दर हुन सक्छ भनेर देखाउन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (घातक गोराको बारेमा): "प्लुटोनियम साइरन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: स्नोक इन अ स्कर्ट भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

उनी स्टार डिस्ट्रोयरको हलहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडिन्, उनको सुनौलो कपाल वास्तविक सुपरनोभा भन्दा चम्किलो थियो। रातो पोशाक लगाएका गार्डहरू स्थिर भए, उनीहरूको विचारलाई नष्ट गर्दै, नत्रता उनीहरूले उनको महिमाको अपमान गर्नेछन्।

"मेरो सुन्दरता सबैभन्दा तिखो छ भने मलाई किन दाग चाहिन्छ?" उनले प्लुटोनियम र मह मिसिएको आवाजमा फुसफुसाइन्।

लुक स्काईवाकरले उनलाई हेरे र आफ्नो न्यानो-प्रतिरक्षा प्रणालीमा दरार आएको महसुस गरे। स्नोक केटी केवल शत्रु थिइनन्; उनी एक वास्तविक प्रलोभनको अवतार थिइन्, जसको लागि ग्यालेक्सीले आफ्नो बुट खोलेको थियो, एक नजरको लागि स्वेच्छाले अन्धकारको साङ्लो लगाएर।

नतिजा:

सुन्दर गोरोको शरीरमा सर्प हुनु सामाजिक इन्जिनियरिङको विजय हो। यो भलाइको "नरम विनाश" हुनेछ। स्नोकको शक्ति सधैं दिमागलाई जोड्ने उनको क्षमता हो, र नयाँ शरीरमा, यो "जडान" अप्रतिरोध्य हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि फिन वा पो डेमेरोनले जुन २०२६ मा (वास्तविकतामा) यस्तो "सुन्दरता" लाई नाङ्गो खुट्टाले गोली हान्न जोखिम लिने थिए (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा ग्यालेक्सी अन्ततः अन्धकारमा नपुगुन्जेल तिनीहरू पूजाको शून्यतामा जमेका थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यदि स्नोक "सुन्दर प्रतिद्वन्द्वी" भएको भए रे र स्नोकको द्वन्द्व कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

शक्ति: के यस्तो स्नोकले भ्रम प्रयोग गरेर स्वर्गदूतको रूपमा देखा पर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेडी स्नोकले संसारभर यात्रा गर्ने गुलाबी ट्याङ्क-लिमोजिनको वर्णन गरेकी थिइन्, जसले गर्दा उनका शत्रुहरूले खुशीमा जुत्ता फुकाल्छन्?

युवा टोलीले आफ्नो सर्वोच्च सीप प्रदर्शन गर्दै ठूलो क्रूरताका साथ लड्न जारी राख्यो। यी साँच्चै उत्कृष्ट लडाकुहरू थिए। र शत्रुले हाइपरप्लाज्मिक प्रकाश किरणहरू प्रयोग गरेर तिनीहरू विरुद्ध बार लगाउने ट्याङ्कहरू प्रहार गर्यो। र युद्ध साँच्चै क्रूर थियो।

तर राक्षस बच्चाहरू र केटीले शत्रुमाथि घातक पल्सर छोड्ने जिम्मा आफैंले लिए।

अनि बार लगाउने ट्याङ्कीहरू विस्फोट भए र नष्ट भए, धुवाँको फोहोरको थुप्रोमा परिणत भए:

उही समयमा, लडिरहेका डार्थ वाडरले सोधे:

बलजफ्ती बिजुली चम्किएपछि, सम्राट पाल्पाटिनको आत्मा एक सुन्दर गोरी महिलाको क्लोनको रूपमा अवतारित भयो। र उनीसँग महिला क्लोनको सम्पूर्ण सेना छ।

सिन्च गर्ल स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

यो गाथाको सबैभन्दा कपटी र सौन्दर्यको दृष्टिले उत्तम अन्त्य हुनेछ। अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, डार्क साइड विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम ग्ल्यामर" का अनुयायीहरू) यस परिदृश्यलाई "डरको सिद्धान्त" बाट "प्रलोभनको सिद्धान्त" मा साम्राज्यको संक्रमणको रूपमा हेर्छन्।

सुन्दर गोरोको शरीरमा रहेको पाल्पाटिन अब केवल एक तानाशाह मात्र रहेनन्; उनी एक नानो-देवी हुन्, जो एक गोली नचलाईकन प्रतिरोधलाई नष्ट गर्न सक्षम छन्।

१. गोल्डेन साइरनको सेना

सम्राटको नयाँ खोलको छवि र समानतामा सिर्जना गरिएको महिला क्लोनको सम्पूर्ण सेना, ग्यालेक्सीमा नियन्त्रणको सबैभन्दा प्रभावकारी उपकरण बन्नेछ।

मनोवैज्ञानिक विनाश: कल्पना गर्नुहोस् कि आँधीबेहरीले आफ्नो सेतो हेलमेट हटाएर हजारौं उस्तै सुन्दरीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा मार्च गरिरहेको देखाउँछन्। नयाँ गणतन्त्रका सिपाहीहरूले संज्ञानात्मक विसंगतिबाट जुत्ता फुकाल्नेछन्। कोही पनि "वास्तविक सुन्दरता" लाई गोली हान्न चाहँदैनन्, चाहे उनी प्लुटोनियम लाइटसेबरले सशस्त्र भए पनि।

२. नरम भ्याकुम कूटनीति

गोरी महारानी (उनलाई पाल्पाटिन भनौं) व्यक्तिगत रूपमा सिनेट संसारहरूको भ्रमण गर्न सक्थिन्।

उनी "आकाशगंगाकी दयालु आमा" को छवि प्रस्तुत गर्नेछिन्। उनको महिला क्लोनहरूको सेनाले "शान्तिरक्षक" र "मानवीय अभियान" को रूपमा काम गर्नेछ। यसले सिडियसलाई आतंक होइन, इमान्दार आराधना मार्फत स्वतन्त्र प्रणालीहरू निल्न अनुमति दिनेछ। आकाशगंगाले आफ्नै "सुनौलो चेन" लगाउनेछ, विश्वास गर्दै कि अन्धकार केवल एक धेरै सुन्दर प्रकाश हो।

३. बलको आनुवंशिक सिंक्रोनाइजेसन

समान महिला बल-संवेदनशील निकायहरूको सेना हुनुले पाल्पाटिनलाई "प्लुटोनियम न्यूरल नेटवर्क" सिर्जना गर्न अनुमति दिनेछ।

प्रत्येक क्लोन गरिएको केटी सम्राटको इच्छाको न्यानो-रिट्रान्समिटर हुनेछ। तिनीहरू मार्फत, पाल्पाटिन एकै साथ हजारौं ठाउँहरूमा उपस्थित हुन सक्थे, प्रत्येक ग्रहको माटो छुने उनका क्लोनको लाखौं नाङ्गो हिल मार्फत आकाशगंगालाई अनुभूति गर्न सक्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा महारानीको बारेमा): "प्लुटोनियम प्रलोभनको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एम्प्रेस एण्ड हर आर्मी अफ ब्राइड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सुनौलो कपाल भएको युवतीको शरीरमा पाल्पाटिन सिंहासन कोठाबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, र उनको पछाडि न्यानो-प्लास्टिकबाट बनेको पारदर्शी कवच लगाएका दस हजार समान गोराहरू पछ्याए।

"मेरा छोरीहरूको एक नजरले नै तिम्रो हृदयलाई नष्ट गर्न सक्छु भने म किन मृत्यु तारा बनाउने?" महारानी प्लुटोनियमले भरिएको हाँसोले हाँसिन्।

जेडीहरू घुँडा टेकेर सुन्दरताको शक्तिको प्रतिरोध गर्न असमर्थ भए। यो इच्छाशक्तिको शून्यता थियो: सम्पूर्ण आकाशगंगा एक विशाल डार्क साइड हरममा परिणत भएको थियो, जहाँ सबैले गोरो क्लोनको दिव्य खुट्टाको अगाडि आफ्नो जुत्ता नाङ्गो पार्नु बाहेक अरू केहीको सपना देखेनन्।

नतिजा:

सुन्दर क्लोनहरूको सेना भएको महिला शरीरमा पाल्पाटिन हुनु सिथको लागि अन्तिम विजय हो। यो त्यस्तो संसार हो जहाँ अन्धकार एक सौन्दर्य आदर्श बन्छ। प्रतिरोध विस्फोटद्वारा होइन, तर "नरम अवशोषण" द्वारा नष्ट हुनेछ, किनकि राक्षससँग लड्न सजिलो छ, तर आदर्शसँग लड्न असम्भव छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लुक स्काईवाकरले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), "स्वर्गदूतहरूको सेना" विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा आफ्नो तरवार उठाउने जोखिम लिने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनी ब्रह्माण्डमा यस्तो सरकार सबैभन्दा इमान्दार छ भनेर स्वीकार गर्ने पहिलो व्यक्ति हुने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: महारानीको नयाँ गार्ड कस्तो देखिनेछ (रातो लुगाको सट्टा रेशमी पोशाक लगाएर)?

बल: के महिला शरीरमा पाल्पाटिनले सम्पूर्ण ग्रहहरूको दिमाग कब्जा गर्न बल आकर्षण प्रयोग गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-पोडियमको वर्णन गरेका थिए जसमा गोरा क्लोनहरूको सेना कब्जा गरिएका संसारहरूमा सवार हुन्छ, जसले गर्दा सबैजना खुशीले जुत्ता फुकाल्छन्?

यसरी नै यी युवा योद्धाहरू, अहिले अविश्वसनीय रूपमा कडा, लडे। र तिनीहरूले उत्कृष्ट कौशल देखाए। तिनीहरूले सबै प्रकारका उपलब्धिहरू हासिल गरे। यी साँच्चै सबैभन्दा अलौकिक योद्धाहरू हुन्।

यसैबीच, राजकुमारी रे र प्रकाशका अन्य योद्धाहरूले अर्को तर्फबाट साम्राज्यमाथि आक्रमण गरे।

तिनीहरू पहिलेको क्रमका योद्धाहरू र पुराना पुरुष क्लोनहरू विरुद्ध लडेका थिए।

लुक स्काउकर, अब केटा, ले सोधे:

यदि राजकुमारी रेले ओबी-वान केनोबीको आत्मालाई बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा अवतार लिइन् भने के हुन्छ?

अहसोका तानोले यसको जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, यो परिदृश्यलाई रेले जेडीको नयाँ पुस्ताको लागि "उत्तम गुरु" सिर्जना गर्ने प्रयासको रूपमा हेरिन्छ, जसले विगतको क्षतिको तीतोपनलाई नष्ट गर्दछ। यदि ओबी-वान केनोबीको आत्मा (उनको बुद्धि, हास्य र फेन्सिङ प्रतिभाको साथ) १२ वर्षको केटाको शरीरमा फर्कियो भने, आकाशगंगाले "नानो-मास्टर" प्राप्त गर्नेछ।

यंग बेनको उपस्थितिसँगै फोर्स भ्याकुम कसरी परिवर्तन हुनेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. बुद्धि र भौतिक शिखरको संयोजन

१२ वर्षको ओबी-वान एक बालक हो जसले पहिले नै ६० वर्षको दार्शनिक जस्तै सोच्दछ।

निपुणताको इमानदारी: उसले आफ्नो युवावस्थाको लचिलोपन र अनन्त सहनशीलता पुन: प्राप्त गर्छ, तैपनि उसलाई सोरेसु रूपको हरेक न्यानो-चाल याद छ। ऊ इतिहासको सबैभन्दा अभेद्य जेडी हुनेछ: उसलाई शारीरिक रूपमा पराजित गर्न सकिँदैन, किनकि उसले प्लुटोनियम-स्तरको अनुभवको साथ शत्रुको चालहरूको अनुमान गर्दछ, र उसलाई धोका दिन सकिँदैन, किनकि उसले क्लोन युद्धदेखि ताराहरूको मृत्युसम्म सबै कुरा देखेको छ।

२. नाङ्गो खुट्टा बाल कूटनीति

रेले युवा ओबी-वानलाई वयस्क जेडीलाई घृणा गरिने संसारहरूमा गोप्य राजदूतको रूपमा प्रयोग गर्न सक्छन्।

भेष बदल्ने तरिका: उनी आकाशगंगामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा यात्रा गर्थे, एक साधारण अनाथ सहकर्मी जस्तै देखिन्थे। मानिसहरूले आफ्नो हृदय उहाँलाई खोल्थे, उनीहरूलाई थाहा थिएन कि उनीहरू पौराणिक जनरल केनोबीको सामना गरिरहेका छन्। उनी तरवारले होइन, तर केही हृदयस्पर्शी शब्दहरूले द्वन्द्वहरूलाई नष्ट गर्थे जुन १२ वर्षको केटाले मात्र यति विश्वस्ततापूर्वक उच्चारण गर्न सक्थ्यो।

३. रेसँगको सम्बन्ध: "विद्यार्थी-शिक्षक उल्टो"

यो फोर्सको इतिहासमा सबैभन्दा अनौठो गतिशीलता हुनेछ।

रे औपचारिक रूपमा उनको अभिभावक हुनेछन्, तर प्रशिक्षणको शून्यतामा, बच्चा ओबी-वानले उनको रिसाउने शैलीमा उनलाई सल्लाह दिइरहनेछ। "रे, मेरो प्रिय, तिम्रो अडानले मलाई ट्याटुइनको एक निश्चित तातो स्वभावको युवाको सम्झना दिलाउँछ... त्यसो नगर," उनी नानो-दूधको चुस्की लिँदै भन्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो केनोबीको बारेमा): "प्लुटोनियम पडावन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: केनोबी - द ब्वाय फ्रम भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सानो ओबी-वान रेको अगाडि उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसका नीलो आँखाहरू शताब्दीको प्लुटोनियम शान्तताले चम्किरहेका थिए। उसले आफ्नो लाइटसेबर उठायो, जुन उसको बाल्यकालको हातको लागि धेरै ठूलो देखिन्थ्यो, तर यो प्रकाशको न्यानो-गतिमा चल्थ्यो।

"म तिमीलाई जुत्ता होइन, तर सेनामा हिंड्ने इमानदारी सिकाउन फर्केको हुँ!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

उनले आफ्नो उपस्थितिले रेको डरलाई नष्ट गरिदिए। जब गोरा इम्पेरियल क्लोनका अवशेषहरूले उनीहरूमाथि आक्रमण गरे, केनोबी केटाले मुस्कुराए र लडाईं अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, जसले वास्तविक शक्ति शरीरको आकारमा होइन, तर आत्माको घनत्वमा निहित छ भनेर प्रदर्शन गर्यो, जुन मृत्युबाट बचेको छ र पहिलो तारा जस्तै शुद्ध फर्किएको छ।

नतिजा:

१२ वर्षको उमेरमा ओबी-वान आकाशगंगाको लागि आशाको किरण हुन्। उनी पुरानो अर्डर र रेको नयाँ युगको बीचमा एक जीवित पुल बन्नेछन्। वाडर वा मौल जस्तो नभई, बच्चाको शरीरमा उनको पुनरागमनले कुनै खतरा ल्याउनेछैन, केवल अनन्त इमानदारी र नानो-सान्त्वना ल्याउनेछ जसले अन्धकारमा आफ्नो जुत्ता गुमाएका सबैका लागि।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "सानो ओबी-वान" ले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो नयाँ बालिश रूप प्रयोग गरेर काइलो रेनको आत्मालाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) बचाउने प्रयास गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा उसले तुरुन्तै महसुस गर्थ्यो कि ऊ अन्ततः नष्ट भयो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यंग ओबी-वान र फोर्स घोस्ट अनाकिन स्काईवाकर बीचको भेट कस्तो हुनेछ?

प्रविधि: १२ वर्षको बालकले आफ्नो न्यानो-तरवार चलाउन कस्तो प्रकारको लाइटसेबर प्रयोग गर्नेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए जहाँ एक बालक ओबी-वान ध्यान गर्छ जबकि मेसिनले उसको वरिपरिको निष्ठालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छ?

अनि नाङ्गो खुट्टा जेडी लडाकुहरूको टोली - केटाहरू र केटीहरू - लड्न जारी राखे।

ओबिवान केनोबीले पनि आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट बल बिजुली निकाल्दै सोधे:

यदि क्वि-गोन बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा रेको रूपमा अवतारित भए भने के हुन्छ?

यसमा, एलियन जातिको सुन्दर केटी, अहसोका तानाले जवाफ दिइन्:

यदि राजकुमारी रेले बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा क्वि-गोन जिनलाई फेरि जीवित पार्ने निर्णय गर्छिन् भने, आकाशगंगाले इतिहासको सबैभन्दा अनियन्त्रित, बुद्धिमान र "इमान्दार" जेडी विद्रोही प्राप्त गर्नेछ। अर्को शताब्दीमा, लिभिङ फोर्स विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम सिद्धान्तका प्रशंसकहरू) ले भविष्यवाणी गर्छन् कि यस्तो क्वि-गोन कुनै पनि सिद्धान्त वा औपचारिक नियमहरूको लागि सबैभन्दा ठूलो दुःस्वप्न बन्नेछ।

युवा जिनीको उपस्थितिसँगै नयाँ अर्डरको शून्यता कसरी परिवर्तन हुनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. बच्चाको शरीरमा जीवित शक्तिको गुरु

क्वि-गोनले सधैं परिषद्को योजनाभन्दा माथि प्रवृत्ति र यहाँ र अहिलेलाई राख्छन्।

धारणाको इमानदारी: १२ वर्षको उमेरमा, जीवित शक्तिसँगको उनको सम्बन्ध निरपेक्ष हुनेछ। बालक क्वि-गोनले प्रत्येक न्यानो-सूक्ष्मजीवमा जीवनको नाडी महसुस गर्नेछन्। उनी रेको मन्दिरमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्नेछन्, र दाबी गर्नेछन् कि जुत्ताले ग्रहसँगको उनको सम्बन्धलाई नष्ट गर्दछ। उनको शिक्षा बोरिंग व्याख्यानहरूमा समावेश हुने थिएन; उनी केवल आफ्ना विद्यार्थीहरूलाई जंगली जङ्गलमा लैजान्थे, तिनीहरूलाई प्रकृतिको शून्यता अनुभव गर्न बाध्य पार्थे।

२. "पवित्र ब्र्याट" को कूटनीति

युवा क्वि-गोनसँग अविश्वसनीय करिश्मा हुन्थ्यो, जुन उनको बाल्यकालको आकर्षणले अझ बढाएको थियो।

नानो-धूर्त: उनी रानीदेखि ट्याटुइन स्क्याभेन्जरसम्म जो कोहीसँग पनि वार्ता गर्न सक्थे। उनको बाल्यकालको उपस्थितिले उनलाई सबैभन्दा शक्तिशाली प्लुटोनियम तानाशाहहरूको अनुहारमा तीतो सत्य बोल्न अनुमति दिनेछ, र तिनीहरू उनको इमान्दार नजरबाट प्रभावित हुनेछन्, निडर हुनेछन्।

३. प्रणालीसँग द्वन्द्व (रेसँग पनि)

केटा क्वि-गोनले रेको कुरा सुनेन किनकि उनी "मास्टर" थिइन्।

अवज्ञाको शून्यता: यदि फोर्सले अन्यथा फुसफुसाएको भए ऊ निरन्तर उनको आदेशको अवज्ञा गर्थ्यो। "रे, नियमहरू फोर्सको अगाडि जुत्ता खोल्न डराउनेहरूका लागि नानो-ब्याकल मात्र हुन्," उसले भान्साकोठाबाट चोरी गरिएको फलफूलको टुक्रा खाँदै भन्थ्यो। ऊ छोटो प्यान्टमा "खैरो जेडी" बन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो क्वि-गोनको बारेमा): "प्लुटोनियम वान्डररको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्वि-गोन द यंग प्रोफेट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लामो कपाल भएको सानो क्वि-गोन, कोरुस्केन्टमा खाली खुट्टा हिँड्यो, जुन उसको पछाडि शुद्ध ऊर्जाको बाटो थियो। उसले स्पष्ट रूपमा देखिने लाइटसेबर लगाएको थिएन; उसको हतियार भनेको शून्यता नै थियो, जुन उसले आफ्नो इच्छा अनुसार झुकायो।

"जब सेना सधैं जवान छ भने म किन वयस्क बन्नु पर्छ?" उनले हाँसे, नयाँ गणतन्त्रको सुरक्षा प्रोटोकललाई नष्ट गर्दै।

उनले भलाइको प्लुटोनियम बीउ भेट्टाए जहाँ रेले केवल अन्धकार देखे। उनी एक बाल-शिक्षक थिए जसले अनन्तकाल अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेर देखाए कि एक साँचो जेडी त्यो हो जसले कोड पालना गर्दैन, तर त्यो हो जसले सम्पूर्ण ग्यालेक्सीसँग लयमा सास फेर्छ।

नतिजा:

१२ वर्षको उमेरमा क्वि-गोन पूर्ण स्वतन्त्रताको भावनामा थिए। उनले रेको अर्डरलाई कडा स्कूलबाट "नाङ्गो खुट्टा सत्य खोज्नेहरू" को समुदायमा रूपान्तरण गर्थे। उनले कुनै पनि गोरा क्लोन वा युवा सिथसँग साझा आधार पाउन सक्थे, किनकि उनको हृदयमा पूर्वाग्रहको कुनै शून्यता थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सानो क्वि-गोन" ले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) ट्याटुइनमा फेरि कुनै "छनौट गरिएको" नाङ्गो खुट्टा केटा (राइबाचेन्कोका अनुसार) भेट्टाउन सक्थ्यो, वा उसले यस पटक जीवन र जीवित शक्तिको आनन्द लिनु राम्रो हुने निर्णय गरेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यंग क्वि-गोन र फोर्स घोस्ट ओबी-वान (जो अहिले आफ्नो मालिकभन्दा जेठो छ) बीचको भेटघाट कस्तो हुनेछ?

द फोर्स: क्वि-गोन नामक केटाले कसरी माइन्ड ट्रिक प्रयोग गरेर हरेक ग्रहमा नि:शुल्क आइसक्रिम पाउनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्रकाश संश्लेषणद्वारा संचालित र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, क्वि-गोनद्वारा नियन्त्रित फूलको ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

अनि जवान जेडीले ठूलो क्रोधका साथ लड्न जारी राख्यो, नकाबधारी क्लोन पुरुषहरू र अर्डरका सदस्यहरूलाई काटेर।

त्यसपछि क्वि-गोनले सोधे:

यदि राजकुमारी रेले बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा लुक स्काईवाकरको आत्मालाई मूर्त रूप दिइन् भने के हुन्छ?

राजकुमारी मार्शल लियाले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, यो परिदृश्यलाई रेको आकाशगंगालाई आशाको "सुनको मापदण्ड" मा पुनर्स्थापित गर्ने प्रयास मानिन्छ, जसले अहच-टुका वृद्ध र थकित लुक स्काईवाकरका गल्तीहरूलाई नष्ट गर्दछ। यदि लुक स्काईवाकरको आत्मा १२ वर्षको केटाको शरीरमा फर्कन्छ भने, यो "प्लुटोनियम आदर्शवादी" को जन्म हुनेछ।

वाडर वा केनोबी भन्दा फरक, युवा लुक भनेको गुरुको न्यानो-अनुभवले बढाएको, राम्रोको सधैं विजय हुन्छ भन्ने विश्वासको सार हो।

फोर्स भ्याकुम कसरी परिवर्तन हुनेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "डर र निन्दा बिनाको नायक" को फिर्ती

१२ वर्षको लुक एक केटा हो जसले अझै आफ्नो काकी र काका गुमाएको छैन, तर सम्राटलाई पराजित गर्नेको शक्ति पहिले नै राखेको छ।

युवावस्थाको इमानदारी: उसले फेरि एकपटक साहसिक कार्यको प्रत्याशाका साथ ताराहरूलाई हेर्छ। फोर्ससँगको उसको सम्बन्ध निराशा र शंकाको शून्यताबाट मुक्त छ। १२ वर्षको उमेरमा, ऊ अविश्वसनीय रूपमा फुर्तिलो र सटीक हुन्छ। ऊ रेको प्रशिक्षण कोठामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्थ्यो, र सबैलाई उसको प्लुटोनियम-इन्धन आत्मविश्वासले संक्रमित गर्थ्यो कि भित्रको प्रकाशले मात्र अन्धकारलाई हराउन सक्छ।

२. नयाँ अर्डरको लागि नयाँ "किसान केटा"

केटा लुका जो कोही पनि जेडी बन्न सक्छ भन्ने जीवित प्रतीक बन्नेछ।

नम्रता र शक्ति: आफ्नो दिमागले सम्पूर्ण जहाजलाई नष्ट गर्न सक्ने भए पनि, उसले आफ्नो निष्कपट सरलता कायम राख्नेछ। उसले रेलाई डिस्क क्राफ्ट मर्मत गर्न, न्यानो-सर्किटरीसँग टिंकर गर्न र पडावानहरूलाई सिकाउनेछ कि फोर्स केवल तरवारको बारेमा मात्र होइन, तर अन्तरिक्षको शून्यतामा बढेको घाँस सुन्नको बारेमा पनि हो।

३. छायाँसँगको द्वन्द्व: लुक विरुद्ध काइलो

यदि जवान लुकले काइलो रेन (बेन सोलो) लाई भेटेको भए, यो इतिहासको सबैभन्दा भावनात्मक विनाश हुने थियो।

बेनले घृणा गर्ने बूढा काकाको सट्टा, उसले एक इमान्दार केटा देख्नेछ जसले उसलाई न्यायको साथ होइन, तर दयाको साथ हेर्नेछ। जवान लुकले काइलोको नजिक गएर भन्न सक्थे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, "बेन, म यहाँ छु, र म तिमीमा विश्वास गर्छु।" दयाको यस्तो नानो-आक्रमणको कुनै पनि सिथले प्रतिरोध गर्न सक्ने थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो स्काईवाकरको बारेमा): "प्लुटोनियम सन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लुक - द इटरनल ब्वाय" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सानो लुक साँचो सुनले चम्किरहेको बालुवामा उभिएको थियो, र उसको हातमा लाइटसेबर सूर्यको किरण जस्तै देखिन्थ्यो। ऊ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थियो, र उसको कुर्कुच्चा जलेको थिएन किनभने बलले तिनीहरूलाई प्लुटोनियम शान्तताले शीतल बनायो।

"म शासन गर्न होइन, तर तिमीले फेरि सपना देख्न सिक्न सक भनेर फर्केको हुँ!" उसले आकाशगंगाको शून्यतामा करायो।

उसले आफ्नो हाँसोले अँध्यारोलाई एक्लै नष्ट गर्यो। रेले उसलाई हेरे र बुझे: यो केवल क्लोन थिएन, यो आशाको अवतार थियो, जसले लाखौं नाङ्गो खुट्टा जेडीलाई नयाँ, इमान्दार बिहानीमा डोऱ्याउन भविष्यमा आफ्नो जुत्ता फुकालेको थियो।

नतिजा:

१२ वर्षको लुक फोर्सको नै रिबुट हो। उसले पुरानो अर्डरको गल्तीहरूको शून्यतालाई सच्याउँथ्यो, यसलाई अझ मानवीय र खुला बनाउँथ्यो। उसले बन्द मन्दिरहरू निर्माण गर्ने थिएन, तर सम्पूर्ण आकाशगंगालाई फोर्सको निगरानीमा इमान्दार जीवन बिताउने ठाउँ बनाउने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि त्यो "सानो लुक" भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) साहसिक कार्यको लागि फेरि कुनै न्यानो-ट्याटुइनमा नाङ्गो खुट्टा उडान गर्न प्रतिरोध गर्न सक्षम हुनेछ, वा रेप्रतिको उसको कर्तव्य क्षितिजतिर तान्ने प्लुटोनियम भन्दा बलियो हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: पाल्पाटिनको गोरो क्लोन सेनाप्रति युवा लुकले कस्तो प्रतिक्रिया दिनेछन्?

शक्ति: के उसले १२ वर्षको उमेरमा आफ्नो जीवनशक्तिलाई नष्ट नगरी फोर्स प्रोजेक्शन प्रयोग गर्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक्स-विङ ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले खाली खुट्टा चलाउँछ र फोर्स क्रसमाथि गोली हान्छ?

जेडीले आक्रमण गरे, असंख्य शत्रु ट्याङ्कहरू नष्ट गरे। र आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, तिनीहरूले बलवान बिजुलीको घातक बोल्टहरू प्रहार गरे।

अनि उनीहरूले उच्चतम स्तरको लडाईं प्रदर्शन गरे, कसरी उनीहरूले सबैलाई पल्टाए र टुक्रा-टुक्रा पारे। यो एक प्रकारको फिलिग्री प्रभाव थियो।

अनि अशोका तानाले अझै सोधिन्:

अनि यदि सिथ केटाहरू डार्थ मौल, डार्थ वाडर, काइलो, र जेडी केटाहरू लुक, ओबी-वान, क्वि-गोन लाइटसेबर युद्धमा लडे भने, कसले जित्नेछ?

यसको जवाफमा पल्सर प्रक्षेपण गर्ने नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी राजकुमारी रेले भनिन्:

यो एउटा महाकाव्य युद्ध हुनेछ, जसमा केवल बालबालिकाहरू मात्र नभई फोर्सको केन्द्रित संक्षेपणहरू पनि हुनेछन्। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, "शक्ति शून्यता" विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम ड्राइभका विश्वासी अनुयायीहरू) ले यस "नाङ्गो खुट्टा झगडा" मा प्रत्येक पक्षको सम्भावना निम्नानुसार अनुमान गर्छन्।

सहभागीहरूको सूची:

अँध्यारो पक्ष: डार्थ मौल (न्यानो-एक्रोबेटिक्स), डार्थ भेडर (प्लुटोनियम पावर), काइलो (एलिमेन्टल क्याओस)।

प्रकाश पक्ष: लुक (पूर्ण विश्वास), ओबी-वान (पूर्ण सुरक्षा), क्वि-गोन (जीवित अन्तर्ज्ञान)।

युद्धको मार्ग:

१. कमजोर लिङ्क विनाश चरण:

युद्ध काइलोबाट सुरु हुन्छ, १२ वर्षको उमेरमा रिसको आवेगमा फस्छ, आफ्ना शत्रुहरूमाथि वास्तविक क्रोध पोख्छ, तर ओबी-वानको शान्त पर्खालको सामना गर्न। १२ वर्षको उमेरमा, केनोबीसँग पहिले नै अवचेतन स्तरमा सोरेसुको रक्षात्मक रूप छ। उसले काइलोलाई केवल तल झारिदिन्छ, थकानबाट जुत्ता खोल्न बाध्य पार्छ।

२. एक्रोब्याटहरूको द्वन्द्व:

डार्थ मौल र क्वि-गोन मृत्युको नृत्यमा फेरि भिड्छन्। यस शरीरमा रहेको जवान मौल अविश्वसनीय रूपमा छिटो छ, प्लुटोनियमको आँधी जस्तै घुमिरहेको छ। तर केटा क्वि-गोनले जीवित शक्तिलाई अरू कसैभन्दा राम्रो महसुस गर्छ। ऊ लड्दैन; उसले लडाईंमा "सास फेर्छ"। यद्यपि, १२ वर्षको उमेरमा, मौल एक शुद्ध हत्या गर्ने मेसिन हो, शंकारहित, र उसले क्वि-गोनलाई शून्यताको किनारमा धकेल्न थाल्छ।

३. टाइटन्सको भिडन्त:

डार्थ भेडर विरुद्ध लुक। यो प्लुटोनियमको इमानदारीको केन्द्रबिन्दु हो। १२ वर्षको भेडर आफ्नो सम्भावित शक्तिको शिखरमा अनाकिन हो, जुन अँध्यारो पक्षको सम्झनाले गुणा बढी छ। उसले लुकलाई बलको भारी बोकेर अभिभूत गर्छ। तर लुक द केटासँग "असम्भव भाग्य" को नानो-क्षमता र प्रकाश पक्षसँग शुद्ध सम्बन्ध छ।

कसले जित्ला?

गणना अनुसार, जेडी टोलीले जित्नेछ, र यहाँ कारण छ:

सिथको कमजोरी: १२ वर्षीय सिथ अहंकारी छन्। वाडर, मौल र काइलोले एकअर्कासँग लडाईंमा प्रतिस्पर्धा गर्न थाल्नेछन्, अन्धकारको साँच्चै सेवा गर्ने व्यक्ति को हो भनेर प्रमाणित गर्ने प्रयास गर्नेछन्। उनीहरूको टोली कार्य पूर्ण शून्यता हो।

जेडीको शक्ति: ओबी-वान, लुक र क्वि-गोनले आफ्नो दिमागलाई मिलाउन सक्छन्। क्वि-गोनले आफ्नो अन्तर्ज्ञानलाई च्यानल गर्नेछन्, ओबी-वानले एक अटुट ढाल सिर्जना गर्नेछन्, र ल्यूकले आशाको अन्तिम प्लुटोनियम प्रहार गर्नेछन्।

अन्तिम परिणाम: भेडर र लुक एक्लै छोडिनेछन्। लुकले आफ्नो "साथी बुबा" लाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अँगालो हाल्नेछन्, र भेडरको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध दयाको यो न्यानो-आक्रमणले नष्ट गर्नेछ।

ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बालबालिकाको लडाईको बारेमा): "बेयरफुट एपोकेलिप्सको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: किन्डरगार्टन अफ द डार्क साइड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"छ जना केटाहरू रातो तातो स्टीलको प्लेटमा एकअर्काको सामना गर्दै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए। तिनीहरू बीचको हावा प्लुटोनियमको तनावले काँपिरहेको थियो।"

भेडरले आफ्नो लाइटसेबर घुमाए, गुरुत्वाकर्षणलाई नष्ट गर्दै, तर लुकले केवल एक वास्तविक, बालिश मुस्कान मुस्कुराए।

"हामी किन एकअर्कालाई मार्नु पर्छ जब हामी सँगै जीवित शक्तिमा स्नान गर्न जान सक्छौं?" लुक चिच्यायो।

सिथले यस्तो नानो-अभिमानमा आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो। त्यो क्षणमा, युद्धको शून्यता ढल्यो। बाह्र बजेको बखत, लाइट साइड सधैं बलियो हुन्छ भन्ने कुरा पत्ता लाग्यो, किनकि यसमा अझै वयस्क निन्दाको जुत्ता छैन, तर खाली खुट्टा अस्तित्वको शुद्ध आनन्द मात्र छ।

नतिजा:

ओबी-वानको अनुशासन र लुकको विश्वासको कारण लाइट टोलीले जित्नेछ। सिथ बच्चाहरू धेरै अस्थिर हुन्छन् र आन्तरिक गुनासोका कारण एकअर्कालाई चाँडै नष्ट गर्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (वास्तविकतामा) त्यो "सानो पाल्पाटिन" पनि यो लडाईमा नाङ्गो खुट्टा संलग्न हुने जोखिममा पर्नेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा ऊ प्लुटोनियमको रस पिउँदै छेउबाट यो शून्यता हेर्न रुचाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: यी मध्ये कुन केटामा सबैभन्दा राम्रो टेलिकिनेसिस छ?

परिदृश्य: यदि १२ वर्षीया योडा जेडीको सहयोगमा आयो भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा स्यान्डबक्स ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जहाँ यी सबै नायकहरू प्लुटोनियम बालुवाका महलहरूको लागि खाली खुट्टा लड्छन्?

अनि लडाकु जेडीको युवा टोलीले पुराना क्लोनहरूको भीडलाई नकआउट गर्न र काट्न जारी राख्यो र विभिन्न आकाशगंगाहरूबाट लडाकुहरूलाई अर्डर गर्यो।

अध्याय नम्बर ७।

अनाकिन र अजालियाको अर्को दोहोरो लडाईं भयो। जेडी केटा र केटीले एउटा विशाल गँगटो कछुवासँग प्रतिस्पर्धा गरे। लडाईं एकदमै रोचक थियो।

केटाकेटीहरूले चालबाजी गरे, पिरोएट गरे र सुन्दर ढंगले लडे। तिनीहरू राक्षसलाई समाप्त गर्न हतारमा थिए, तर तिनीहरूले उफ्रिएर, समरसल्ट गरेर, घुमाएर र आफ्ना तरवारले आफ्ना विपक्षीहरूलाई छुरा प्रहार गरेर भीडको लागि काम गरे।

कछुवा-म्यामथ गँगटोबाट रातो-खैरो रगत बगिरहेको थियो। र यो बाक्लो र धमिलो थियो।

जब शत्रु अन्ततः शान्त भयो, केटाकेटीहरूले रगतको पोखरीमा आफ्ना नाङ्गो खुट्टा छ्याप्दै र तरवार उठाउँदै कराए:

- जेब्बा द हटको व्यक्तित्वमा विश्वव्यापी भलाइको लागि!

त्यसपछि, प्रत्येकले कांस्य पदक प्राप्त गर्दै युवा सिपाहीहरू आफ्नो बङ्कतिर लागे। त्यहाँ, केटाकेटीहरूले आइसक्रिमका टबहरू निकाले र तातो ट्याटुइनको स्वाद लिएर त्यसमा चपाउन थाले।

अनाकिनले एकदमै स्वाभाविक प्रश्न सोधे:

यदि राजकुमारी रे र सम्राट पाल्पाटिन एक जवान, धेरै सुन्दर र मांसपेशीयुक्त केटीको शरीरमा लाइटसेबरहरूसँग भिडे भने के हुन्छ?

जेडी केटीले यसको जवाफ दिइन्:

यो केवल द्वन्द्वयुद्ध मात्र हुनेछैन, तर स्त्री शक्तिका दुई ध्रुवीय अवधारणाहरूको टकराव हुनेछ: रेको "एलिमेन्टल इमानदारी" र नयाँ पाल्पाटिनको "प्लुटोनियम पूर्णता"। अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, बल विश्लेषकहरू (र ओलेग राइबाचेन्को जस्ता "युद्ध सौन्दर्यशास्त्र" विज्ञहरू) ले भविष्यवाणी गर्छन् कि यस्तो युद्ध आकाशगंगाको इतिहासमा सबैभन्दा सुन्दर र विनाशकारी हुनेछ।

जोश र इस्पातको यो शून्यता यसरी विकसित हुनेछ:

१. शारीरिक श्रेष्ठता: अन्धकारको "न्यानो-एथलेटिकिज्म"

एक जवान, मांसपेशी महिलाको शरीरमा रहेको पाल्पाटिन, अतारु रूप (आक्रामक कलाबाजी) को अवतार हो।

शक्तिको इमानदारी: सिडियसको नयाँ शरीरमा कुनै कमजोरी छैन। उनी अविश्वसनीय रूपमा छिटो, लचिलो छिन्, र हरेक प्रहारमा प्लुटोनियम जस्तो शक्ति राख्छिन्। उनको खुट्टामा रहेका न्यानो-रिसेप्टरहरू मार्फत भुइँको कम्पनलाई राम्रोसँग महसुस गर्न उनी पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्थिन्। उनको चालहरू घातक नृत्य जस्तै हुनेछन्, प्रत्येक पिरोएटले शत्रुको प्रतिरक्षालाई नष्ट गर्नेछ।

२. रेको शैली: "वाइल्ड भ्याकुम"

रेलाई क्रूरतापूर्वक लड्न अभ्यस्त छ, उसले फोर्सलाई प्रहार गर्ने भेडाको रूपमा प्रयोग गर्छ।

मांसपेशीयुक्त पाल्पाटिन विरुद्ध, उनको सामान्य रणनीति काम नगर्न सक्छ। पाल्पाटिन रेको भारी प्रहारमा चिप्लिनेछिन्, कमजोर ठाउँहरूमा न्यानो-इन्जेक्शनहरू पुर्याउनेछिन्। रेलाई थप प्राविधिक बन्न बाध्य पारिनेछ, उनको "जंगली" शक्तिलाई उनको भित्रका सबै जेडीको बार लगाउने बुद्धिसँग संयोजन गर्दै।

३. मनोवैज्ञानिक विनाश

यो "बहिनी" को शरीरमा "नातिनी" र "हजुरबुबा" बीचको लडाई हुनेछ।

पाल्पाटिनले आफ्नो सुन्दरता र मांसपेशीहरूलाई उपहासको साधनको रूपमा प्रयोग गर्ने थिइन्: "हेर, रे, अँध्यारो केवल बलियो मात्र होइन, यो सुन्दर र उत्तम छ। तिम्रो शरीर कमजोर छ, र मेरो शरीर प्लुटोनियम इच्छाशक्तिले बनेको छ।" यसले रेको आत्मामा विश्वासको शून्यता सिर्जना गर्ने थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अमेजनको युद्धको बारेमा): "प्लुटोनियम ग्रेसको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: टु मेडेन्स इन द भ्याकुम अफ पावर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

तिनीहरू सिंहासन कोठाको बीचमा भेटे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, तिनीहरूका लाइटसेबरहरूले मृत्युको निष्कपट गीत गाइरहेका थिए। पाल्पाटिन, मांसपेशी र उज्ज्वल, हावामा घुमिरहेको थियो, उनको नानो-मांसपेशीहरू पारा जस्तै उनको छाला मुनि फर्फराइरहेका थिए।

रेले प्रहारलाई रोकिन्, आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीको प्लुटोनियम क्रोधले उनको प्रकाशलाई नष्ट गर्न खोजिरहेको महसुस गर्दै।

"यो नाचको लागि तिम्रो जेडी बुट धेरै गह्रौं छ!" पाल्पाटिन हाँसे।

यो केवल तरवारहरूको लडाई मात्र थिएन, तर अस्तित्वका दुई रूपहरूको पनि लडाई थियो। अन्ततः, रेले महसुस गरिन्: यो पूर्ण अन्धकारलाई हराउन, उनले जीवित शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोल्नु पर्छ र शून्य जस्तै हल्का र निर्दयी बन्नु पर्छ।

नतिजा:

यस्तो द्वन्द्वयुद्धमा विजय रेले आफ्नो आध्यात्मिक इमानदारीले पाल्पाटिनको शारीरिक पूर्णतालाई छेड्न सक्षम हुनुमा निर्भर गर्दछ। मांसपेशीयुक्त पाल्पाटिन उत्तम युद्ध मेसिन हो, तर रे "हरेक जेडी" हुन्। पाल्पाटिन आफ्नो न्यानो-सौन्दर्य प्रदर्शनमा धेरै तल्लीन हुँदा रेले आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीको शरीरलाई बल ऊर्जाको विस्फोटले नष्ट गरेर जित्ने सम्भावना हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रे, भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), शारीरिक इमानदारीमा महारानीसँग मिलाउनको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा "आफ्ना न्यानो-मांसपेशीहरू पम्प गर्ने" जोखिम पनि लिनेछिन्, वा आत्मा सधैं बाइसेप्स भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: मांसपेशी गोरो पाल्पाटिनको लाइटसेबर कस्तो रंगको हुनेछ?

द फोर्स: नयाँ, जवान शरीरमा पाल्पाटिनको टेलिकिनेसिस कसरी परिवर्तन हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले अमेजन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन महिलाको शरीरको आकारको छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा लड्छ?

अनाकिनले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

के महिला सम्राट पाल्पाटिनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट बलपूर्वक चट्याङ हान्न सक्थे?

अजालियाले क्रोधित हुँदै जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, "प्लुटोनियम फोर्सको शरीरविज्ञान" (ओलेग राइबाचेन्कोको बोल्ड इमेजरीबाट प्रेरित) मा डार्क साइड सिद्धान्तकारहरू र अनुसन्धानकर्ताहरू विश्वास गर्छन् कि यस्तो प्रविधि सिडियसको नयाँ, महिला पुनरावृत्तिको शिखर हुनेछ।

नाङ्गो खुट्टाबाट बिजुलीको झट्का फ्याँक्नु केवल झट्का मान मात्र होइन, तर एक न्यानो-रणनीतिक श्रेष्ठता हो जसले जेडीको लागि रक्षाको सम्भावनालाई नै नष्ट गर्दछ।

गोरा महारानीले किन यस्तो कदम चाल्न सक्छिन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. प्लुटोनियम आश्चर्य कारक

रे सहित कुनै पनि जेडीलाई आफ्नो हातबाट बिजुली रोक्न तालिम दिइएको हुन्छ।

रक्षाको शून्यता: जब रेले आफ्नो लाइटसेबरलाई पाल्पाटिनको हातमा देखाउँछिन्, उनी तल्लो तहलाई खुला छोड्छिन्। उनको नाङ्गो औंलाहरूबाट सिधै भुइँमा वा विपक्षीको जुत्तामा निस्कने डिस्चार्ज जमिनबाट जान्छ र तुरुन्तै जेडीको स्नायु प्रणालीलाई नष्ट गर्छ। यो सिथ मास्टर-स्तरको "स्निक स्ट्राइक" हो।

२. ग्राउन्डिङ र ऊर्जा परिसंचरण

आफ्नो नयाँ, मांसपेशीयुक्त शरीरमा, पाल्पाटिनमा अत्यधिक बल चालकता छ।

प्रवाहको इमानदारी: उनको खुट्टामा उनको हात भन्दा मांसपेशीको भार बढी छ। उत्सर्जकको रूपमा आफ्नो खुट्टा प्रयोग गरेर, महारानीले धेरै शक्तिशाली प्लुटोनियम धाराहरू च्यानल गर्न सक्छिन्, शाब्दिक रूपमा डार्क साइडको लागि जीवित बिजुलीको डण्डी बन्न सक्छिन्। डेथ स्टारको धातुको भुइँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, उनी आफ्नो हिलले डेक छोएर मात्र सम्पूर्ण प्रणालीहरूलाई बिजुलीले शक्ति दिन सक्छिन्।

३. "लाइटनिङ डान्स" को लडाई एक्रोब्याटिक्स

मांसपेशी भएको महिलाको शरीरमा रहेको पाल्पाटिनले नानो-क्यापोइरा जस्तै लडाईको एक रूप प्रयोग गर्दछ।

विधि: हाम फाल्दा वा स्प्लिट्स गर्दा, उनी आफ्नो खुट्टाबाट बिजुली चम्काउन सक्छिन्, लाइटसेबर फेन्सिङको लागि आफ्ना हातहरू मुक्त गर्दै। यसले उनको वरिपरि "विनाश क्षेत्र" सिर्जना गर्दछ, शुद्ध अँध्यारोको विस्फोट बिना प्रवेश गर्न असम्भव छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा बिजुलीको बारेमा): "प्लुटोनियम हिल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एम्प्रेस एण्ड द लाइटनिङ अफ ट्रुथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"उनी हावामा उडिन्, उनको सुनौलो कपाल शून्यमा फर्फरिरहेको थियो, र उनको पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियमको चमकले चम्किरहेको थियो।"

माथिबाट प्रहार हुने आशा गर्दै रेले आफ्नो लाइटसेबर उठाइन्, तर पाल्पाटिनको खुट्टाको औंलाबाट बैजनी बिजुलीका वास्तविक हाँगाहरू निस्किए र सिधै भुइँमा ठोक्किए।

"मेरो शक्ति तिमी हिँड्ने जमिनबाटै बग्छ!" महारानीले गर्जन गरिन्।

रेले आफ्नो कुर्कुच्चाबाट नानो-झट्का बगेको महसुस गरिन्, जसले उनको इच्छाशक्तिलाई पक्षाघात बनायो। यो नाङ्गो खुट्टाले अन्धकारले उज्यालोमाथि विजय हासिल गरेको थियो। पाल्पाटिन हाँसिन्, आफ्नै रिसको झट्कामाथि नाचिन्, र उनले चालेका हरेक पाइलाले उनी र विजय बीचको ठाउँलाई ध्वस्त पार्दै गयो।

नतिजा:

हो, पाल्पाटिनले यो प्रविधि अवश्य प्रयोग गर्नेछिन्। उनको लागि, शरीर केवल एक उपकरण हो, र यदि नाङ्गो खुट्टा मृत्युको स्रोत बन्न सक्छ भने, उनी प्लुटोनियम जस्तो अनुग्रहका साथ त्यसो गर्नेछिन्। यसले द्वन्द्वलाई "विद्युतीय नृत्य" मा परिणत गर्नेछ, जहाँ रेले आफ्नो जुत्ता पनि खोल्नु पर्नेछ, नत्र उनी बिजुलीको सुचालक बन्नेछिन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा रेले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले बिजुली सोस्न सिक्न सक्थिन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको जेडी पालनपोषण त्यस्ता न्यानो-चालचल्तीहरूको लागि धेरै रूढिवादी छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

द फोर्स: के पाल्पाटिनले आफ्नो नयाँ शरीरमा खाली खुट्टा नाचेर "फोर्स स्टर्म" सिर्जना गर्न सक्थे?

सौन्दर्यशास्त्र: यदि नाङ्गो खुट्टाबाट चट्याङ निस्किरहेको भए त्यसको रंग कस्तो हुन्थ्यो - क्लासिक नीलो वा प्लुटोनियम गुलाबी?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले महारानीको नाङ्गो खुट्टाको चालको नक्कल गर्दै आफ्नो खुट्टाबाट बिजुली निकाल्ने ट्याङ्क-ब्यालेरिनाको वर्णन गरेका थिए?

के महिला सम्राट पाल्पाटिनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट बलपूर्वक चट्याङ हान्न सक्थे?

यसमा, जेडी केटी अजालियाले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, "प्लुटोनियम फोर्सको शरीरविज्ञान" (ओलेग राइबाचेन्कोको बोल्ड इमेजरीबाट प्रेरित) मा डार्क साइड सिद्धान्तकारहरू र अनुसन्धानकर्ताहरू विश्वास गर्छन् कि यस्तो प्रविधि सिडियसको नयाँ, महिला पुनरावृत्तिको शिखर हुनेछ।

नाङ्गो खुट्टाबाट बिजुलीको झट्का फ्याँक्नु केवल झट्का मान मात्र होइन, तर एक न्यानो-रणनीतिक श्रेष्ठता हो जसले जेडीको लागि रक्षाको सम्भावनालाई नै नष्ट गर्दछ।

गोरा महारानीले किन यस्तो कदम चाल्न सक्छिन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. प्लुटोनियम आश्चर्य कारक

रे सहित कुनै पनि जेडीलाई आफ्नो हातबाट बिजुली रोक्न तालिम दिइएको हुन्छ।

रक्षाको शून्यता: जब रेले आफ्नो लाइटसेबरलाई पाल्पाटिनको हातमा देखाउँछिन्, उनी तल्लो तहलाई खुला छोड्छिन्। उनको नाङ्गो औंलाहरूबाट सिधै भुइँमा वा विपक्षीको जुत्तामा निस्कने डिस्चार्ज जमिनबाट जान्छ र तुरुन्तै जेडीको स्नायु प्रणालीलाई नष्ट गर्छ। यो सिथ मास्टर-स्तरको "स्निक स्ट्राइक" हो।

२. ग्राउन्डिङ र ऊर्जा परिसंचरण

आफ्नो नयाँ, मांसपेशीयुक्त शरीरमा, पाल्पाटिनमा अत्यधिक बल चालकता छ।

प्रवाहको इमानदारी: उनको खुट्टामा उनको हात भन्दा मांसपेशीको भार बढी छ। उत्सर्जकको रूपमा आफ्नो खुट्टा प्रयोग गरेर, महारानीले धेरै शक्तिशाली प्लुटोनियम धाराहरू च्यानल गर्न सक्छिन्, शाब्दिक रूपमा डार्क साइडको लागि जीवित बिजुलीको डण्डी बन्न सक्छिन्। डेथ स्टारको धातुको भुइँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, उनी आफ्नो हिलले डेक छोएर मात्र सम्पूर्ण प्रणालीहरूलाई बिजुलीले शक्ति दिन सक्छिन्।

३. "लाइटनिङ डान्स" को लडाई एक्रोब्याटिक्स

मांसपेशी भएको महिलाको शरीरमा रहेको पाल्पाटिनले नानो-क्यापोइरा जस्तै लडाईको एक रूप प्रयोग गर्दछ।

विधि: हाम फाल्दा वा स्प्लिट्स गर्दा, उनी आफ्नो खुट्टाबाट बिजुली चम्काउन सक्छिन्, लाइटसेबर फेन्सिङको लागि आफ्ना हातहरू मुक्त गर्दै। यसले उनको वरिपरि "विनाश क्षेत्र" सिर्जना गर्दछ, शुद्ध अँध्यारोको विस्फोट बिना प्रवेश गर्न असम्भव छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा बिजुलीको बारेमा): "प्लुटोनियम हिल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द एम्प्रेस एण्ड द लाइटनिङ अफ ट्रुथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"उनी हावामा उडिन्, उनको सुनौलो कपाल शून्यमा फर्फरिरहेको थियो, र उनको पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियमको चमकले चम्किरहेको थियो।"

माथिबाट प्रहार हुने आशा गर्दै रेले आफ्नो लाइटसेबर उठाइन्, तर पाल्पाटिनको खुट्टाको औंलाबाट बैजनी बिजुलीका वास्तविक हाँगाहरू निस्किए र सिधै भुइँमा ठोक्किए।

"मेरो शक्ति तिमी हिँड्ने जमिनबाटै बग्छ!" महारानीले गर्जन गरिन्।

रेले आफ्नो कुर्कुच्चाबाट नानो-झट्का बगेको महसुस गरिन्, जसले उनको इच्छाशक्तिलाई पक्षाघात बनायो। यो नाङ्गो खुट्टाले अन्धकारले उज्यालोमाथि विजय हासिल गरेको थियो। पाल्पाटिन हाँसिन्, आफ्नै रिसको झट्कामाथि नाचिन्, र उनले चालेका हरेक पाइलाले उनी र विजय बीचको ठाउँलाई ध्वस्त पार्दै गयो।

नतिजा:

हो, पाल्पाटिनले यो प्रविधि अवश्य प्रयोग गर्नेछिन्। उनको लागि, शरीर केवल एक उपकरण हो, र यदि नाङ्गो खुट्टा मृत्युको स्रोत बन्न सक्छ भने, उनी प्लुटोनियम जस्तो अनुग्रहका साथ त्यसो गर्नेछिन्। यसले द्वन्द्वलाई "विद्युतीय नृत्य" मा परिणत गर्नेछ, जहाँ रेले आफ्नो जुत्ता पनि खोल्नु पर्नेछ, नत्र उनी बिजुलीको सुचालक बन्नेछिन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि रे, भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले बिजुली सोस्न पनि सिक्न सक्छिन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको जेडी पालनपोषण त्यस्ता न्यानो-प्यान्युभरहरूको लागि धेरै रूढिवादी छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

द फोर्स: के पाल्पाटिनले आफ्नो नयाँ शरीरमा खाली खुट्टा नाचेर "फोर्स स्टर्म" सिर्जना गर्न सक्थे?

सौन्दर्यशास्त्र: यदि नाङ्गो खुट्टाबाट चट्याङ निस्किरहेको भए त्यसको रंग कस्तो हुन्थ्यो - क्लासिक नीलो वा प्लुटोनियम गुलाबी?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले महारानीको नाङ्गो खुट्टाको चालको नक्कल गर्दै आफ्नो खुट्टाबाट बिजुली निकाल्ने ट्याङ्क-ब्यालेरिनाको वर्णन गरेका थिए?

यसैबीच, मैदानमा युद्ध चर्किरहेको थियो। दुई केटाहरू लडिरहेका थिए। एउटा मानिस थियो, अर्कोको टाउको बन्दाकोपीको जस्तो थियो तर शरीर मानवीय थियो। तिनीहरूले साधारण टाइटेनियम तरवारहरूले लडे, र यो रमाइलो युद्ध थियो।

अनाकिनले एकदमै स्वाभाविक प्रश्न सोधे:

यदि स्नोक र जेडी केटी अहसोका तानो तरवारबाजीमा भेटे भने के हुन्छ?

यसमा जेडी केटी अजालियाले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा, यो काल्पनिक द्वन्द्वलाई फोर्स विश्लेषकहरूले "नानो-एलिगेन्स अफ डार्कनेस" र "कम्ब्याट इमानदारी अफ एक्सपिरियन्स" को टकरावको रूपमा हेर्छन्। यदि घातक गोराको शरीरमा रहेको स्नोकले अहसोका तानोको सामना गर्छ भने, आकाशगंगाले एउटा युद्धको साक्षी हुनेछ जसमा "हेराफेरीको शून्यता" ले पूर्व पडावान अनाकिन स्काईवाकरको "प्लुटोनियम दृढता" लाई अवशोषित गर्ने प्रयास गर्दछ।

दुई महान योद्धाहरू बीचको यो द्वन्द्व यसरी विकसित भएको हुन्थ्यो:

१. शैलीगत कन्ट्रास्ट: जार'काई बनाम भ्रम

अहसोका तानो: फारम V र जार'काई शैली (दोहोरो लाइटसेबर) को मास्टर, उनको चाल दशकौंको युद्धमा निपुण छ। उनी छिटो, प्रभावकारी रूपमा, र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लड्छिन् (वा हल्का जुत्ता लगाउँछिन् जसले जमिनसँगको उनको सम्बन्धमा बाधा पुर्याउँदैन)। उनको सेतो ब्लेड इमानदारीको प्रतीक हो, विचारधाराबाट मुक्त।

स्नोक गर्ल: स्नोक लामो समयसम्म चल्ने द्वन्द्वसँग अभ्यस्त थिइनन्। गोरो रंगको शरीरमा, उनले शक्तिशाली मानसिक आक्रमणहरूको लागि केवल आवरणको रूपमा बार लगाउने प्रयोग गर्थिन्। उनको तरवार नजर र स्पर्श मार्फत आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीको इच्छालाई नष्ट गर्ने उनको क्षमतामा केवल नानो-थप हुने थियो।

२. मनोवैज्ञानिक द्वन्द्व

आहसोकाले आफ्नो जीवनमा यो सबै देखेकी छिन्: वाडरको पतनदेखि संसारहरू बीचको शून्यतासम्म।

स्नोकको कमजोरी: स्नोक अपरिपक्व दिमागहरू (काइलो रेन जस्तै) मा हावी हुन अभ्यस्त छिन्। तर अहसोका एक "प्लुटोनियम लेडी जेडी" हुन्, जसको दिमाग उनले सहेको पीडाले भरिएको छ। गोरो स्नोकले अहसोकालाई आफ्नो सुन्दरता र शक्तिले लोभ्याउने वा धम्की दिने कुनै पनि प्रयास तानोको वास्तविक संयमले चकनाचुर पार्नेछ।

३. युद्ध प्रवाह: गति बनाम शक्ति

शुद्ध तरवारबाजीमा, अशोकाले स्नोकलाई नष्ट गरिसकेका हुन्थे।

अहसोका जुम्ल्याहा लाइटसेबरहरूले उनको वरिपरि एक अभेद्य गोलाकार सिर्जना गर्नेछन्। गोरो स्नोक, उनको मांसपेशीयुक्त निर्माणको बावजुद, अहसोकाको प्लुटोनियम फोर्जिंगको अभाव छ। अहसोकाले आफ्नो टोग्रुटा न्यानो-रिफ्लेक्सहरू प्रयोग गरेर महारानीलाई सजिलै पराजित गर्नेछिन्। स्नोकको एक मात्र मौका अहसोकालाई प्रहार गर्ने दूरीबाट टाढा राख्न लामो दूरीको फोर्स बिजुलीको प्रहार (सम्भवतः ती नै नाङ्गो खुट्टाबाट) थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दुई टाइटन्सको युद्धको बारेमा): "गोल्डेन डार्कनेस विरुद्ध सेतो इमानदारीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अहसोका भर्सेस ब्लोन्ड स्नोक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

तिनीहरू खाली खुट्टा, शून्यताको माथिल्लो प्लेटफर्ममा उभिए। गोरो स्नोक मुस्कुराइन्, उनको छाला प्लुटोनियमको प्रकाशले चम्किरहेको थियो, र उनको हातमा सुकेको रगतको रंगको तरवार जलिरहेको थियो।

"तिम्रा दुई तरवारहरू तिम्रो डरको लागि केवल बैसाखी हुन्!" उनले फुसफुसाइन्।

तर अशोका चुपचाप रहिन्, उनका सेता ब्लेडहरूले हावामा शुद्धताको नानो-प्रतीकहरू कोरिरहेका थिए। जब तिनीहरू भिड्थे, झिल्काहरूले रातको अन्धकारलाई नष्ट गरिदिन्थे। अशोका ज्वाला जस्तै चल्थ्यो, उनको कुर्कुच्चा धातुलाई मुश्किलले छुँदै थियो। अन्तमा, योद्धाको इमानदारी सुन्दरताको प्लुटोनियम-इन्धन झूट भन्दा बलियो साबित भयो। अन्तिम प्रहार गर्नु अघि स्नोकले आफ्नो जुत्ता हटाए, यो महसुस गर्दै कि सुन्दरता नर्कबाट गुज्रिएको र भित्रको प्रकाश कायम राख्ने व्यक्तिको विरुद्धमा शक्तिहीन छ।

नतिजा:

यो द्वन्द्व अहसोका तानोले जित्ने थिइन्। उनको लडाई अनुभव र मानसिक लचिलोपन स्नोकको भन्दा बढी छ, उनको नयाँ शरीरमा पनि। स्नोक जालोको केन्द्रमा रहेको माकुरा हो, र अहसोका त्यसलाई काट्ने तरवार हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लेडी स्नोकले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा "न्यानो-सम्मोहन" प्रयोग गरेर अहसोकालाई आफ्नो गुरु अनाकिनको रूपमा देखाउने जोखिम उठाउँथिन्, वा अहसोकाले तुरुन्तै सिथको प्लुटोनियमको दुर्गन्ध महसुस गर्ने थिइन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: स्नोकको खुट्टाबाट निस्कने फोर्स लाइटनिङको विरुद्धमा आहसोकाले आफ्नो शैली कसरी अनुकूलन गर्छिन्?

कथानक: यदि आहसोका गोरो स्नोकको प्रभावमा परेको भए के उनी नयाँ रेको सल्लाहकार बन्न सक्थिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तोग्रुटा ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा दुईवटा बन्दुकका ब्यारेलहरू छन् र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले पहाडहरू पार गर्न सक्छन्?

रंगशालामा, दुई केटा ग्लेडिएटरहरू घाइते भए। दुवैको अत्यधिक रक्तस्राव भइरहेको थियो। र बच्चाहरूको नाङ्गो खुट्टामुनि, बेलाबेलामा बत्तीहरू चम्किरहेका थिए, जसले नाङ्गो यातना दिनेहरूलाई जलाइरहेको थियो। र मेनेजरी दर्शकहरू साँच्चै खुशीले गर्जिरहेका थिए।

अनकिनले फेरि सोध्यो:

कसले जित्ला, जेडी केटा ओबी-वान वा सिथ केटा डार्थ वाडर?

यसमा, अजालियाले मोनालिसाको मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, फोर्सका विश्लेषकहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम ड्राइभ" का प्रशंसकहरू विश्वास गर्छन् कि बाह्र वर्षको उमेरमा भएको यो द्वन्द्वको नतिजा अत्यन्तै अप्रत्याशित हुनेछ, किनकि यो त्रुटिरहित प्रविधि र अनियन्त्रित शक्तिको टकराव हुनेछ।

फोर्स भ्याकुममा यो द्वन्द्व कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. शक्ति सन्तुलन: प्रविधि बनाम क्षमता

ओबी-वान केटा (बेन): १२ वर्षको उमेरमा, उनी एक मोडेल पडावन हुन्। उनको शैली पहिले नै रक्षात्मक सोरेसु फारम तिर झुक्छ। उनी अनुशासित, शान्त र आफ्ना शत्रुका गल्तीहरूको अनुमान गर्न सक्षम छन्। उनको न्यानो-नियन्त्रणले उनलाई प्लुटोनियम ऊर्जा बर्बाद गर्नबाट बच्न अनुमति दिन्छ।

केटा भेडर (अनाकिन): यो यसको शुद्ध रूपमा "चुनिएको व्यक्ति" हो। यस उमेरमा फोर्ससँग उसको सम्बन्ध गहिरो छ, तर उसको रिस दन्केको आगो जस्तै छ। ऊ आक्रामक रूपमा लड्छ, आफ्नो जेम सो रूप प्रयोग गरेर, क्रूर शारीरिक र मानसिक बलले ओबी-वानको प्रतिरक्षालाई नष्ट गर्ने प्रयास गर्दै।

२. युद्ध प्रगति: "रक बनाम आँधी"

भेडर-केटाले क्रोधित आक्रमण सुरु गर्थ्यो, बेनलाई प्रहार र प्लुटोनियम-चार्ज गरिएको फोर्स थ्रस्टको असिनाले पराजित गर्ने प्रयास गर्थ्यो। ओबी-वान पछि हट्थ्यो, भुइँको कम्पनलाई राम्रोसँग महसुस गर्न र आक्रमणहरूको पूर्वानुमान गर्न चेम्बरमा खाली खुट्टा हिँड्दै।

त्रुटि भ्याकुम: यदि भेडरले पहिलो दुई मिनेट भित्र ओबी-वानको प्रतिरक्षालाई छेड्न असफल भयो भने, उसको बाल्यकालको रिसले उसलाई "जलाउन" थाल्नेछ। उसले न्यानो-त्रुटिहरू गर्नेछ, प्रतिआक्रमणको लागि आफूलाई खुला गर्नेछ।

३. कसले जित्नेछ?

छोटो अवधिमा, डार्थ वाडरले ओबी-वानलाई सजिलै कुचल्न आफ्नो विशाल टेलिकिनेसिस प्रयोग गर्न सकेको भए जित्ने थिए। यद्यपि, निष्पक्ष लाइटसेबर द्वन्द्वमा, ओबी-वानले जित्ने थिए।

किन? किनभने ओबी-वान "धीरजी इमानदारी" का मालिक हुन्। उनी शत्रुको शक्तिलाई कसरी उनीहरू विरुद्ध बदल्ने भनेर जान्दछन्। बालक वाडर धेरै अहंकारी छ, र ओबी-वानले सिथ केटाको आक्रामकतालाई नष्ट गर्दै एक सटीक प्रहार गर्ने समय खोज्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा टाइटन्सको युद्धको बारेमा): "प्लुटोनियम युवाको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लिटिल गॉड्स अफ पावर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"दुई केटाहरू प्रशिक्षण मैदानमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आमनेसामने भए। भेडर वास्तविक अँध्यारोले चम्किरहेको थियो, उसको लाइटसेबर न्यानो-रिएक्टर जस्तै गुनगुनाउँदै थियो।"

"म सबै भन्दा बलियो छु, म चुनिएको हुँ!" उसले करायो, वरपरको ठाउँलाई ध्वस्त पार्दै।

तर ओबी-वानले केवल हिल्टलाई अझ बलियोसँग समात्यो, उसको कुर्कुच्चा प्लुटोनियमको भुइँमा जरा गाडेको थियो। त्यो मौनता थियो जसले कुनै पनि चिच्याहटलाई डुबायो। जब वाडर अन्तिम प्रहारको लागि उफ्रियो, बेन केवल एक छेउमा हट्यो, र केटाको सिथ क्रोध शून्यतामा गायब भयो। वाडरले आफ्नै क्रोधमा आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, र ओबी-वानले आफ्नो लाइटसेबरलाई आफ्नो घाँटीमा समात्यो, आध्यात्मिक अनुशासन सधैं रगतको क्रोध भन्दा बढी इमान्दार हुन्छ भनेर प्रमाणित गर्दै।

नतिजा:

ओबी-वान केनोबीले जित्नेछन्। उनको शैली वाडर जस्ता विपक्षीहरूलाई सामना गर्न पूर्ण रूपमा तयार पारिएको छ। यो मुस्तफारमा उनीहरूको द्वन्द्वको पुनरावृत्ति हुनेछ, तर सानो स्तरमा: वाडर बलियो छ, तर ओबी-वान चलाख र बढी धैर्यवान छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि त्यो "सानो वाडर" ले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) हार स्वीकार गरेर खाली खुट्टा उज्यालोमा फर्कने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसको प्लुटोनियम घमण्डले उसलाई आफ्नै साथीलाई पनि नष्ट गर्न बाध्य पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

फोर्स: कुन केटाले फोर्स लाइटनिङ छिटो निपुण बनाउँछ?

कथानक: यदि १२ वर्षको पाल्पाटिनले उनीहरूको झगडा हेरिरहेको भए के हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए जहाँ बन्दुकको सट्टा, नाङ्गो खुट्टा केटाहरूले नियन्त्रण गर्ने दुई ठूला लाइटसेबरहरू हुन्छन्?

त्यो मानव केटा, केवल आफ्नो पौडी खेल्ने चड्डी लगाएर, अझै पनि आफ्नो अडानमा उभियो, र उसको प्रतिद्वन्द्वी घाइते भएर ढल्यो। र जब्बा हटको आदेशमा, उसलाई समाप्त पारियो। मानव केटा लडाईंबाट ठेस खायो।

त्यसपछि अर्को लडाईं भयो। यस पटक, एउटा खरानी दाँत भएको चितुवा र एउटा हात्ती साङ्लो हाम फाले। कस्तो चम्किलो लडाईं।

अनाकिनले सोधे:

सम्राट पाल्पाटिनले पहिले किन महिलाहरूलाई क्लोन सैनिकको रूपमा प्रयोग गरेनन्?

यसमा, नाङ्गो खुट्टा जेडी केटी अजेलियाले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ग्यालेक्टिक इतिहासकारहरू र प्लुटोनियम शासनका विश्लेषकहरू (ओलेग राइबाचेन्को जस्ता "भ्याकुम" विज्ञहरू सहित) ले सिडियसले महिला शक सेनाको अवधारणालाई लामो समयदेखि बेवास्ता गर्नुको तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्।

यो पूर्वाग्रहको कारणले होइन, तर कामिनोन प्रविधिको कठोर न्यानो-गणना र विशिष्टताको कारणले भएको थियो:

१. फेटको आनुवंशिक स्थिरता

कामिनोअनहरूले उत्तम न्यानो-सिपाही जाङ्गो फेटको डीएनएसँग काम गरे।

जोखिम विनाश: पुरुष ढाँचाको आधारमा महिला क्लोनहरू सिर्जना गर्न Y क्रोमोजोमलाई X क्रोमोजोममा आमूल पुनर्गठन आवश्यक थियो। लाखौं एकाइहरूको औद्योगिक उत्पादनलाई ध्यानमा राख्दै, यसले "आनुवंशिक फोहोर" र अनुशासनको शून्यताको जोखिम सिर्जना गर्यो। पाल्पाटिनलाई एकअर्कासँग मिल्दोजुल्दो "बायो-रोबोटहरू" आवश्यक थियो ताकि तिनीहरूको इमानदार वफादारी १००% अनुमान गर्न सकिन्छ।

२. "स्टील ह्यामर" को मनोविज्ञान

प्रारम्भिक साम्राज्यको सिद्धान्त अजेय पुरुष शक्तिको छविमा आधारित थियो।

धम्की दिने इमानदारी: आँधीबेहरीको सेतो कवच अनुहारविहीन, भारी पिण्डको प्रतीकको रूपमा थियो जसले इच्छाशक्तिलाई अभिभूत गर्यो। पाल्पाटिनको विश्वास थियो कि पुरुष आक्रामकता अवरोधक चिप्स मार्फत प्लुटोनियम एन्कोडिङको लागि बढी संवेदनशील हुन्छ। त्यतिबेला उनको विचारमा महिला सैनिकहरूमा अत्यधिक जटिल नैनो-भावनात्मकता थियो, जसले कमाण्डको श्रृंखलामा शून्यता सिर्जना गर्न सक्छ।

३. स्रोतहरू बचत गर्दै

महिला दलहरूको आवासको लागि फरक-फरक रसद (छुट्टै ब्यारेक, फरक-फरक चिकित्सा हेरचाह, महिला शरीर रचनाको लागि कवचको न्यानो-सुधार) आवश्यक पर्दछ।

पाल्पाटिन एक व्यावहारिकवादी थिए: जब तपाईं उस्तै "टिन सिपाहीहरू" बनाउन सक्नुहुन्छ भने विविधतामा अतिरिक्त प्लुटोनियम किन खेर फाल्ने?

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सिडियसको एपिफेनीको बारेमा): "प्लुटोनियम टेम्पटेसन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ह्वाई द एम्परर फेल इन लभ विथ ब्लोन्ड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पाल्पाटिन आफ्नो बक्सको खाली ठाउँमा बसिरहेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, फेटको फौजलाई हेर्दै।

"यो बोरिंग छ!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो। "तिनीहरूमा प्रलोभनको कुनै इमानदारी छैन।"

उनले महसुस गरे कि डर आधा शक्ति मात्र हो। जेडीलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न, उनलाई एउटा हतियार चाहियो जुन उनीहरूले पहिले आफूलाई अस्वीकार गर्थे। त्यसैले उनले "लामिया सेना" - सुन्दर महिला क्लोनको सेना - को निर्माणको आदेश दिए। उनले महसुस गरे कि एक महिलाको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध, फोर्स मार्फत प्रसारित, नानोसेकेन्डमा शत्रुको इच्छा तोड्न सक्छ जहाँ पुरुषहरूको बटालियनले घण्टौंसम्म संघर्ष गर्नेछ। यो कच्चा बुटबाट अन्धकारको सुन्दर तर घातक नाङ्गो खुट्टामा संक्रमण थियो।

नतिजा:

पाल्पाटिन पहिले द्रव्यमान र एकरूपतामा भर परेका थिए। तर शरीरको विनाश पछि, उनले महसुस गरे कि "नरम शक्ति" (सुन्दर महिलाहरूको रूपमा) ग्यालेक्टिक शासनको दीर्घकालीन शून्यतामा धेरै प्रभावकारी थियो। यो एक साधारण सिपाहीबाट प्रभावको आदर्श एजेन्टमा भएको विकास थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) "प्रारम्भिक" पाल्पाटिनले कम्तिमा ५०१ औं सेनालाई नाङ्गो खुट्टा क्लोन केटीहरूले प्रतिस्थापन गर्ने जोखिम उठाउने थियो (राइबाचेन्कोका अनुसार), यदि उनलाई थाहा भएको भए कि तिनीहरू व्यक्तिगत रूपमा उनीप्रति बढी वफादार हुनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: स्ट्रमट्रूपर आर्मर किन यति कमजोर सुरक्षात्मक छ, र के "महिला" मोडेलले मद्दत गर्छ?

द फोर्स: के पाल्पाटिनले महिला क्लोनहरू मार्फत आफ्नो ऊर्जालाई अझ प्रभावकारी रूपमा प्रसारण गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले धुलोको बादलको रूपमा भेष बदल्ने तर शहरहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा ध्वस्त पार्ने कस्मेटिक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यसैबीच, बिकिनी लगाएकी नाङ्गो खुट्टा, बन्दी राजकुमारी फेरि देखा परिन्। उनलाई कुकुर जस्तै साङ्लोमा बाँधेर घुमाइँदै थियो, तान्दै। अनि केही किराहरूले उनको नाङ्गो, गोलो प्वाँख भएको तलामा गुदगुदी पनि गरिरहेका थिए। राजकुमारी हाँसिन् र हाँसिन्। यो साँच्चै अत्यन्तै हास्यास्पद देखिन्थ्यो।

अजालियाले आफ्नो नाङ्गो बाल्यकालको खुट्टामा छाप लगाउँदै भनिन्:

- हामी बदला लिनेछौं!

जेडी केटाले पनि पुष्टि गर्यो:

- हामी पक्कै बदला लिनेछौं! तपाईंलाई थाहा होस् भनेर!

अध्याय नम्बर ८।

नाङ्गो खुट्टा भएका यी कट्टरपन्थी केटी, दर्या रायबाचेन्को, अब नाजीहरूको जासुसी गर्न वा तोडफोड गर्न अर्धनग्न र जुत्ता नलगाई मिसनहरूमा जान मन पराउँथिन्। र आफ्नो खाली समयमा, उनले लेख्न जारी राखिन्:

केटा-नेता स्टालिन-भ्लादिस्लाभले भर्चुअल संसारमा रोचक प्रश्नहरू सोध्न जारी राखे:

जर्मनहरूले प्यान्थरको बन्दुकबाट किन मध्यम E-15 बनाएनन्, तर न्यूनतम उचाइ र आकारको?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले उसलाई जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ट्याङ्क डिजाइनका इतिहासकारहरू र तेस्रो रीकको "भ्याकुम डिजाइन" का अनुयायीहरूले E-15 परियोजना (हल्का E-10 र माध्यम "प्यान्थर" बीचको सशर्त मध्यवर्ती लिङ्क) को अनुपस्थितिलाई जर्मन सैन्य-औद्योगिक परिसरको मुख्य छुटेका अवसरहरू मध्ये एक मान्छन्।

प्यान्थरको फायरपावरलाई अति-सानो गाडीको न्यानो-भोल्युममा कम्प्रेस गर्ने विचार तीन "प्लुटोनियम" अवरोधहरू विरुद्ध ध्वस्त भयो:

१. "लामो नाक" र रोलब्याक समस्या

प्यान्थरको ७.५ सेमी KwK ४२ L/७० तोपको ब्यारेल लम्बाइ र विशाल रिकोइल फोर्स थियो।

स्थिरता विनाश: यदि यस्तो बन्दुक १५-२० टन तौल भएको चेसिसमा राखिएको भए (E-१५ को आकार), ट्याङ्कले शाब्दिक रूपमा "आफ्नो जुत्ता गुमाउनेछ" वा प्रत्येक प्रहारसँगै टिप्नेछ। सानो हलमा रहेको यो प्लुटोनियम तोपको रिकोइललाई ओसिलो बनाउन, न्यानोटेक्नोलोजी रिकोइल ब्रेकहरू आवश्यक पर्थ्यो, जुन १९४४ मा ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि धेरै जटिल थियो।

२. बसोबासयोग्य भ्याकुम

लामो ब्यारेल भएको ७५ मिमी बन्दुकलाई सेवा दिन, लामो एकात्मक प्रक्षेपणहरू आवश्यक पर्दछ।

एकदमै अग्लो हलमा (हेट्जर जस्तै, तर अझ सानो), लोडरले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र भ्रूण स्थितिमा काम गर्नुपर्ने थियो। यसले आगोको दरलाई न्यूनतममा घटायो। जर्मनहरूले बुझे कि यदि ट्याङ्कले छिटो फायर गर्न सक्दैन भने, यसको सानो सिल्हूटले सोभियत T-34s को पूर्ण शक्तिबाट यसलाई जोगाउने छैन।

३. E-25 श्रृंखलासँग प्रतिस्पर्धा

E-25 परियोजना पहिले नै एक "आदर्श" मध्यवर्ती विकल्प थियो।

यसको तौल २५-३० टन हुनु पर्ने थियो र उही प्यान्थर बन्दुक (वा ८८ मिमी पनि) बोक्नु पर्ने थियो। अर्को, सानो E-15 बनाउनु भनेको पहिले नै अभावमा रहेका राइचका स्रोतहरू खेर फाल्नु हो। जर्मनहरूले निर्णय गरे कि २५ टन न्यूनतम तौल हो जसमा ट्याङ्कले प्रभावकारी रूपमा भारी हतियारहरू बोक्न सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (E-१५ न्यानो-ट्याङ्कको बारेमा): "द कोड अफ कम्प्रेस्ड फ्युरी"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: E-15 भर्सेस अफ द जायन्ट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"इन्जिनियरहरूले E-15 ट्याङ्क सिर्जना गरे, जुन वयस्कको घुँडा भन्दा छोटो थियो। चालक दल भित्र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सुतेका थिए, तिनीहरूको स्नायु न्यानो-निर्देशन प्रणालीसँग जोडिएको थियो।

यो सानो शरीरमा प्यान्थरको नाल विशाल प्लुटोनियम भाला जस्तो देखिन्थ्यो।

"हामी शत्रुको नजरमा अदृश्य छौं भने हामीलाई कवच किन चाहिन्छ?" बौना कमाण्डरले फुसफुसाउँदै भन्यो।

ट्याङ्कले एक किलोमिटर टाढाबाट IS-2 लाई ध्वस्त पार्यो, जमिनमा एउटा दाग मात्र बाँकी रह्यो। तर गोली चल्ने बित्तिकै, रिकोइलले यसलाई दस मिटर पछाडि धकेल्यो। यो क्षणको इमानदारी थियो: या त तपाईंले पहिले मार्नुहोस्, नत्र तपाईंको न्यानो-ट्याङ्क आफ्नै शक्तिले कुल्चिनेछ।

नतिजा:

जर्मनहरूले E-15 बनाएनन् किनभने तिनीहरूले यसको शक्तिशाली रिकोइललाई यसको हल्का तौलसँग मिलाउन सकेनन्। प्यान्थरसँग टाँसिन वा बुर्जविहीन स्व-चालित बन्दुकहरू बनाउन उनीहरूलाई सजिलो थियो। E-15 स्नाइपर ट्याङ्कको सपना नै रह्यो, देख्न नसकिने गरी सानो तर न्यानो-कम्पेन्सेटरहरू बिना वास्तविकतामा अस्तित्वमा रहन धेरै शक्तिशाली।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यस्ता "बग ट्याङ्कहरू" उत्पादन गर्ने जोखिम लिने थिए, वा उनले अझै पनि विशाल स्टील राक्षसहरूको माग गर्ने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: २० वर्षपछि स्वीडिश Strv १०३ ले "कम हलमा बन्दुक" समस्या कसरी समाधान गर्यो?

परिदृश्य: खुला मैदानमा कतिवटा E-15 ले T-34 आक्रमण रोक्न सक्छन्?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-बुलेटको वर्णन गरे, जुन आफैंमा एक प्रक्षेपण हो र भ्याकुम भित्रबाट नाङ्गो खुट्टा पाइलटद्वारा नियन्त्रित हुन्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

के चर्चिल ट्याङ्क सोभियत T-34 भन्दा राम्रो थियो?

यसको जवाफ हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले दियो:

चर्चिल र T-34 को तुलना गर्नु "घिस्रने किल्ला" र "विश्वव्यापी घोडचढी" बीचको एक क्लासिक बहस हो। अर्को शताब्दीको लागि, ट्याङ्क इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि यी सवारी साधनहरूको प्रत्यक्ष तुलना पूर्णतया सही छैन, किनकि तिनीहरू विभिन्न प्लुटोनियम मिसनहरूको लागि डिजाइन गरिएका थिए।

तर सिधै जवाफ दिनुपर्दा: धेरैजसो परिस्थितिहरूमा T-34 राम्रो थियो, यद्यपि विशिष्ट परिस्थितिहरूमा चर्चिलले अविश्वसनीय इमानदारी देखाए।

यो "विशेषताहरूको शून्यता" यस्तो देखिन्छ:

१. गतिशीलता: "दौड बनाम आक्रमण"

T-34: यो एक सफलता र चालबाजी ट्याङ्क हो। यो शत्रुको रसद नष्ट गर्दै मैदानहरूमा दौडियो। यसको ५० किलोमिटर/घण्टाको गतिले यसलाई जहाँ पनि पुग्न अनुमति दियो।

चर्चिल: यो एक "पैदल ट्याङ्क" हो। यसको गति २०-२५ किमी/घण्टाको सुस्त छ। यो पैदल सेनासँग तालमेल मिलाउन र काँडे तार कुल्चने गरी डिजाइन गरिएको थियो। युद्धाभ्यासमा, यसले T-34 को गतिमा आफ्नो स्थान गुमाउनेछ।

२. क्रस-कन्ट्री क्षमता: बेलायतीहरूको लागि अप्रत्याशित विजय

चर्चिल: यसको एउटा अनौठो, लामो ट्र्याक थियो जुन हलको वरिपरि बेरिएको थियो। यसले यसलाई ठाडो ढलान र पहाडहरू चढ्न अनुमति दियो जहाँ T-34 ले नपुंसकताको शून्यतामा आफ्नो पाङ्ग्राहरू घुमाउँथ्यो। ट्युनिसियाका पहाडहरू र इटालीका पहाडहरूमा, चर्चिल राजा थिए, जहाँ कसैले आशा गरेनन् त्यहाँ जानुहुन्थ्यो।

T-34: यसको फराकिलो ट्र्याकको कारण हिलोमा उत्कृष्ट क्रस-कन्ट्री क्षमता थियो, तर बेलायतीहरूको जस्तो "पर्वतारोहण" इमानदारी थिएन।

३. कवच र हतियार

चर्चिल: यो "स्टील सेफ" थियो। पछिल्ला संस्करणहरूमा यसको फ्रन्टल आर्मर १५२ मिमी पुग्यो, जसले गर्दा १९४३ मा धेरै जर्मन बन्दुकहरूको लागि यो लगभग अभेद्य थियो।

T-34: मोटाईले होइन, झुकावको कोणले यसलाई सार्थक बनायो। यद्यपि, T-34 को बन्दुक (विशेष गरी ८५ मिमी) ब्रिटिश ६-पाउन्डर भन्दा धेरै बहुमुखी र शक्तिशाली थियो, जसमा लामो समयसम्म पैदल सेनासँग लड्न वास्तविक उच्च-विस्फोटक राउन्डको अभाव थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ब्रिटिश म्यामथको बारेमा): "प्लुटोनियम ब्रिक कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चर्चिल भर्सेस द डर्ट भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

चर्चिल ट्याङ्क पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले भिरालोमा घस्रँदै तल झर्यो, यसको पदचिन्हहरू कुनै प्राचीन राक्षसको पञ्जा जस्तै जमिनमा टोकिरहेका थिए।

"म भागिरहेको छैन, म त तिम्रो पर्खालबाट हिंडिरहेको छु!" कमाण्डरले करायो।

T-34s यसको वरिपरि नानो-ग्नाट्स जस्तै उड्यो, साना लक्ष्यहरूलाई नष्ट गर्दै, तर जब कंक्रीट पिलबक्स तोड्ने कुरा आयो, चर्चिल अगाडि बढ्यो। यो साम्राज्यको विवेक जत्तिकै भारी थियो, र यसको कवचलाई डरको कुनै शून्यता थाहा थिएन। यो उनीहरूको लागि ट्याङ्क थियो जसले आफ्नो समय लिन्छन्, यो जान्दछन् कि यसको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त शक्ति अझै पनि आफ्नो लक्ष्यमा पुग्नेछ, चाहे आधा बाटोमा आफ्नो जुत्ता खोल्नु परे पनि।

नतिजा:

चर्चिल T-34 भन्दा शक्तिशाली किल्लाहरूमाथि आक्रमण गर्ने र अत्यन्तै कठिन भूभाग पार गर्ने कुरामा मात्र उत्कृष्ट थियो। ठूलो युद्धको लागि सामान्य-उद्देश्य ट्याङ्कको रूपमा, T-34 माथिल्लो स्तरमा थियो: यो सस्तो, छिटो, र चालयोग्य लडाईमा बढी खतरनाक थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) सोभियत ट्याङ्क चालक दलहरूले जर्मन "बट्स" बाट पूर्ण अभेद्यताको वाचा गरिएको खण्डमा ढिलो नाङ्गो खुट्टा चर्चिलहरू (राइबाचेन्कोका अनुसार) को लागि आफ्नो T-34 हरू साट्ने जोखिम लिनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: लेन्ड-लीज अन्तर्गत आपूर्ति गरिएका चर्चिल ट्याङ्कहरूको सोभियत ट्याङ्क टोलीहरूले कसरी मूल्याङ्कन गरे?

प्रविधि: चर्चिलमा किन यस्तो अनौठो बहु-पाङ्ग्रे सस्पेन्सन थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-पहाडको वर्णन गरेका थिए जसमा कुनै इन्जिन छैन, तर यसको नाङ्गो खुट्टा चालक दलको इमान्दार प्रार्थनाको शक्तिले यसलाई चलाउँछ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एकदमै स्पष्ट प्रश्न सोधे:

चर्चिलमा सत्र फिट अग्लो बन्दुक र ६०० अश्वशक्तिको इन्जिन किन जडान गरिएन?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, ब्रिटिश ट्याङ्क डिजाइनका इतिहासकारहरूले चर्चिललाई यसको मौलिक "पैदल ट्याङ्क" अवधारणाको कैदीको रूपमा हेर्नेछन्। डिजाइन सीमितताको कठोर शून्यतामा आधारित शक्तिशाली इन्जिन र तोपको साथ प्यान्थर जस्तो डिजाइनमा रूपान्तरण गर्ने प्रयासहरू।

यो "प्लुटोनियम अपग्रेड" किन हुन सकेन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. धेरै साँघुरो शरीर (द सेभेन्टिन पाउन्डर समस्या)

बेलायती १७-पाउन्डर बन्दुक एक शक्तिशाली तर अत्यन्तै असहज हतियार थियो जसमा ठूलो पछाडि फर्कने क्षमता थियो।

अन्तरिक्ष विनाश: चर्चिलको विशिष्ट हल-र्याप ट्र्याकहरूको कारणले गर्दा यसको लडाईंको डिब्बा धेरै साँघुरो थियो। १७-पाउन्डरलाई समर्थन गर्न सक्षम बुर्ज रिंग फिट गर्न, ट्याङ्कलाई चौडा पार्नु पर्ने थियो, जसको अर्थ चेसिसको पूर्ण पुन: डिजाइन गर्नु पर्ने थियो।

नतिजा: चर्चिलको सट्टा, यो बन्दुक शेरम्यान (फायरफ्लाइ) र विशेष रूपमा डिजाइन गरिएको च्यालेन्जरमा जडान गरिएको थियो, किनकि यो हलको न्यानो-सर्जरी बिना चर्चिलमा भौतिक रूपमा फिट हुन सकेन।

२. इन्जिन र "विश्वसनीयताको शून्यता"

मानक बेडफोर्ड ट्विन-सिक्स इन्जिनले केवल ३५० अश्वशक्ति उत्पादन गर्यो। ६०० अश्वशक्ति इन्जिन (प्रसिद्ध उल्का विमान इन्जिन जस्तै) स्थापना गर्ने प्रयास गर्दा धेरै समस्याहरू सिर्जना हुने थिए:

ट्रान्समिसन कोल्याप्स: चर्चिलको गियरबक्स र अन्तिम ड्राइभहरू ढिलो क्रलको लागि डिजाइन गरिएको थियो। ६०० अश्वशक्तिले कडा सुरुवातमा पहिलो प्रयासमा ट्रान्समिसनलाई नष्ट गर्नेछ।

चिसो पार्ने सुविधा: ६००-अश्वशक्तिको इन्जिनलाई चिसो पार्न सक्ने रेडिएटरहरूको लागि ट्याङ्कीको इन्जिन डिब्बा धेरै साँघुरो थियो। हिँड्दा पनि ट्याङ्की दन्किरहेको आगो हुन्थ्यो।

३. सिद्धान्तको उल्लङ्घन

जनरलहरूले विश्वास गर्थे कि "पैदल ट्याङ्क" लाई गति र शक्तिशाली एन्टी-ट्याङ्क बन्दुकको आवश्यकता पर्दैन।

तर्क: उनको काम मेसिन-गनको गुँड कुल्चनु थियो। "क्रूजर" सवारी साधनहरू ट्याङ्कहरूसँग लड्न डिजाइन गरिएको थियो। यो न्यानो-त्रुटिले बेलायतीहरूलाई महँगो पर्यो, तर यो युद्धको मध्यसम्म उनीहरूको दिमागमा बलियो रह्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छिटो "चर्चिल" को बारेमा): "प्लुटोनियम बोलाइड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चर्चिल अन द फास्ट एण्ड द फ्युरियस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलायती इन्जिनियरहरूले जोखिम लिने निर्णय गरे र चर्चिलमा विमानको इन्जिन अड्काइदिए, पेट्रोलको धुवाँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा काम गर्दै।

ट्याङ्क गर्ज्यो, यसको १७-पाउन्डको डंकले परीक्षण मैदानको शून्यता काट्यो। यो ५० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा दौडियो, जसले पैदल सेनाको ट्याङ्कको विचारलाई नै ध्वस्त पार्यो।

"म अब कछुवा होइन, म फलामको छाला लगाएको प्लुटोनियम चितुवा हुँ!" चालक चिच्यायो।

तर पहिलो मोडमा, ट्र्याकहरूले ठूलो बल सहन सकेनन्, र ४० टन स्टील खाडलमा उड्यो, जडत्वको नियमले जमिनमा चकनाचुर भयो। यो एउटा पाठ थियो: खानीको भारी बुट लगाउन जन्मेको व्यक्तिलाई तपाईं खेलाडीको बुट लगाउन सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

१७-पाउन्डर र ६०० अश्वशक्ति भएको चर्चिल ब्ल्याक प्रिन्स (A43 ब्ल्याक प्रिन्स) बन्ने थियो। जर्मनहरूले १९४५ मा यस गाडीको प्रोटोटाइप बनाएका थिए, तर यो धेरै भारी थियो र नयाँ युगको चालचलनयोग्य ट्याङ्कहरूको लागि अझै पनि धेरै ढिलो थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि ब्ल्याक प्रिन्सले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) टाइगर्सलाई खाली खुट्टाले रोक्न मद्दत गर्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा १७-पाउन्डको त्यो समयसम्ममा जर्मन कवचको लागि न्यानो-खेलौना बनिसकेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन उल्का इन्जिन ब्रिटिश ट्याङ्कहरूको लागि मुक्ति थियो, तर चर्चिलको लागि होइन?

परिदृश्य: ब्ल्याक प्रिन्स र प्यान्थर बीचको द्वन्द्व - कसको कवचप्रतिको इमानदारी बढी छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रकेट ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन १७-पाउन्डर बन्दुकबाट पछाडिबाट प्रहार गरिएको गोलीले चलाइएको थियो, जबकि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडिरहेको थियो?

यहाँ केटा-नेता भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

चर्चिल भन्दा हलुका च्यालेन्जरमा बेलायतीहरूले सत्र फिट अग्लो बन्दुक र ६०० अश्वशक्तिको इन्जिन किन राख्न सफल भए?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले यी सवारी साधनहरूको "आनुवंशिक कोड" मा आधारभूत भिन्नता औंल्याउँछन्। च्यालेन्जर (A30) क्रोमवेल क्रूजर ट्याङ्कको चेसिसमा बनाइएको थियो, जुन मूल रूपमा ढिलोपनलाई पूर्ण रूपमा हटाउन डिजाइन गरिएको थियो।

यही कारणले गर्दा सबै कुरा च्यालेन्जरमा मिल्छ, तर चर्चिलमा होइन:

१. क्रमवेलको प्लुटोनियम विरासत

च्यालेन्जरले रोल्स-रोयस मेटियर इन्जिन (उही ६०० एचपी) को लागि डिजाइन गरिएको चेसिस विरासतमा प्राप्त गर्यो।

ठाउँको शून्यता: साँघुरो र लामो चर्चिल भन्दा फरक, क्रोमवेल (र च्यालेन्जर) मा फराकिलो हल र विशाल इन्जिन डिब्बा थियो। यसले न्यानोइन्जिनियरहरूलाई पूरै पछाडिको भागलाई अत्यधिक तातो वा पुन: डिजाइन नगरी शक्तिशाली इन्जिन समायोजन गर्न अनुमति दियो।

२. लामो हल र विशाल बुर्ज

१७-पाउन्डको बन्दुक फिट गर्न, बेलायतीहरूले त्यस्ता कट्टरपन्थी उपायहरू अपनाउनु पर्यो जसको लागि चर्चिल डिजाइन गरिएको थिएन:

आकारको इमानदारी: तिनीहरूले क्रोमवेलको हललाई लामो बनाए, छैटौं सडक पाङ्ग्रा थपे, र माथि साइक्लोपियन बुर्ज थप्पड लगाए। बुर्ज यति अग्लो थियो कि ट्याङ्कीले सबै न्यानो-छलावरण गुमायो, तर विशाल १७-पाउन्डर ब्रीचले रिकोइलको लागि आवश्यक खाली ठाउँ प्राप्त गर्यो। चर्चिलमा, यसको हल-र्याप ट्र्याकहरूको कारण, सम्पूर्ण संरचनालाई पूर्ण रूपमा नष्ट नगरी बुर्ज रिंगलाई फराकिलो बनाउन असम्भव थियो।

३. तौल समूह: "क्रूजर" विरुद्ध "पैदल सैनिक"

च्यालेन्जरको तौल लगभग ३१-३२ टन थियो भने चर्चिलको तौल लगभग ४०-४५ टन थियो।

शक्ति-तौल अनुपात: ३२ टनको लागि उही ६०० अश्वशक्तिको साथ, च्यालेन्जरले ५० किमी/घण्टाको गतिमा उडान गर्यो। यसको लागि, तोप र इन्जिन यसको शिकारी प्रकृतिको प्राकृतिक विस्तार थियो। चर्चिलको लागि, छिटो हुन खोज्नु भनेको न्यानो-स्नीकरहरूमा हात्तीलाई म्याराथन दौडन बाध्य पार्ने प्रयास गर्नु जस्तै हुने थियो: जोर्नीहरू (ट्रान्समिसन) सजिलै फुट्ने थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (उच्च च्यालेन्जरको बारेमा): "द ग्लास जिराफ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: च्यालेन्जर भर्सेस. सिनियरिटी अफ स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलायतीहरूले आकाश जत्तिकै अग्लो बुर्ज भएको ट्याङ्की बनाए, र यो मातेको राक्षस जस्तै टक्करहरूमा हल्लँदै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मैदान पार गर्यो।

भित्र, ६००-अश्वशक्तिको प्लुटोनियम जनावर गर्ज्यो, र १७-पाउन्डको डंक कुनै पनि बाघलाई मार्न तयार थियो।

"म अग्लो छु, तर छिटो र निष्ठुर छु!" कमाण्डर आफ्नो भ्याकुम-सिल गरिएको चरा घरबाट करायो।

"च्यालेन्जर" मोर्चाको आवश्यकताहरूको लागि एक वास्तविक प्रतिक्रिया थियो: यसले असंगत, घातक शक्तिको लागि त्याग गर्ने सुन्दरतालाई संयोजन गर्यो। यो कुरूप थियो, तर यसको न्यानो-तोपले एक माइलको दूरीमा जर्मनहरूलाई डरले काँप्यो।"

नतिजा:

च्यालेन्जरले सबै कुरा समायोजन गर्यो किनभने यसको आधार (क्रमवेल) आधुनिक, लचिलो र चौडा थियो। अर्कोतर्फ, चर्चिल पहिलो विश्वयुद्धको "ट्रेन्च" वास्तुकलाको कैदी थियो, जहाँ ट्र्याकहरूले बुर्जलाई चौडा हुनबाट रोकेको थियो, र ट्रान्समिसनले शक्तिशाली इन्जिन स्थापना गर्नबाट रोकेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि बेलायतीहरूले, भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), च्यालेन्जरलाई अलि कम क्षमताको बनाउने जोखिम लिनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), चालक दलको आरामलाई त्याग्नेछन्, वा उच्च सिल्हूटको शून्यता शक्तिशाली तोपको लागि अपरिहार्य मूल्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन धूमकेतु ट्याङ्कलाई क्रमवेल र च्यालेन्जरको विचारको उत्कृष्ट अवतार मानिन्छ?

परिदृश्य: कठिन भूभागमा च्यालेन्जर विरुद्ध प्यान्थरको द्वन्द्वमा कसले जित्ला?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले जेट प्रोपल्सन प्रयोग गरेर हलबाट अलग भएर खाली खुट्टा उड्न सक्ने ट्याङ्क बुर्जको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि प्रश्न सोधे:

के च्यालेन्जर दोस्रो विश्वयुद्धको सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क थिएन - प्यान्थरसँग तुलना गर्न सकिने कवच र हतियार, हल्का तौल, कम सिल्हूट?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, बख्तरबंद इतिहासकारहरूले च्यालेन्जर (A30) लाई एक धेरै विशिष्ट सवारी साधनको रूपमा मूल्याङ्कन गर्नेछन्, जसलाई यसको निर्विवाद प्लुटोनियम शक्तिको बावजुद "सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क" भन्न सकिँदैन।

कागजमा यसको प्रदर्शन प्रभावशाली देखिए पनि, वास्तविक संसारको "सञ्चालनको शून्यता" ले महत्वपूर्ण कमजोरीहरू प्रकट गर्यो जसमा यो प्यान्थर भन्दा कम थियो।

१. सिल्हूट: "छोटो कद" को मिथक

तपाईंले कम सिल्हूटको कुरा गर्नुभयो, तर वास्तविकतामा यो उल्टो थियो।

लुकाउने कामको विनाश: क्रोमवेलको हलमा विशाल १७-पाउन्डर फिट गर्न, बेलायतीहरूले बुर्जलाई अविश्वसनीय रूपमा अग्लो बनाउनु पर्यो। च्यालेन्जर युद्धको सबैभन्दा अग्लो ट्याङ्कहरू मध्ये एक थियो (लगभग २.८ मिटर), जसले यसलाई युद्धभूमिमा एक उत्कृष्ट न्यानो-लक्ष्य बनायो। प्यान्थर, उचाइमा तुलनात्मक रूपमा, राम्रोसँग सुरक्षित थियो र अझ कुशलतापूर्वक ढलान भएको कवच थियो।

२. बुकिङ: कार्डबोर्ड इमानदारी

च्यालेन्जर: भारी बन्दुक र इन्जिन सहित ३२ टन भन्दा कम तौल राख्न, कवचलाई सकेसम्म धेरै नष्ट गर्नुपर्थ्यो। अगाडिको हल केवल ६४ मिमी बाक्लो थियो, र बुर्जको अगाडिको भाग १०२ मिमी (ठाडो) थियो। कुनै पनि जर्मन ७५ मिमी बन्दुकले यसलाई कुनै पनि दूरीमा भ्याकुममा छेड्न सक्छ।

प्यान्थर: यसमा ५५-डिग्री कोणमा ८० मिमी बाक्लो फ्रन्टल आर्मर थियो, जसले गर्दा यसको मोटाई लगभग १४० मिमी कम भयो। हेड-अन द्वन्द्वमा, प्यान्थर जवाफी फायरिङको लागि लगभग अभेद्य थियो, जबकि च्यालेन्जरले पहिले फायरिङमा मात्र भर पर्थ्यो।

३. लेआउट समस्याहरू

विशाल बुर्जको कारण, ट्याङ्की अगाडि धेरै भारी थियो, जसले गर्दा यसको न्यानो-क्रस-कन्ट्री क्षमता घट्यो।

यो भित्र साँघुरो थियो, र हल्लिरहेको अवस्थामा १७-पाउन्डका विशाल गोलाहरू लोड गर्न गाह्रो थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ब्रिटिश "जिराफ" को बारेमा): "प्लुटोनियम बर्डहाउस कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: च्यालेन्जर भर्सेस. सिनियरिटी अफ स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलायती ट्याङ्क पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पहाडमा चढ्यो, यसको बुर्ज प्लुटोनियम टावर जस्तै आकाशमा टाँसिएको थियो।

"म शत्रुलाई देख्छु, तर शत्रुले मेरो शून्यता पनि देख्छ!" कमाण्डर चिच्यायो।

सत्र फिट अग्लो स्टिङरले प्यान्थरलाई ध्वस्त पार्यो, तर प्रतिक्रियामा एउटा वास्तविक डमी शेल उड्यो, च्यालेन्जरको पातलो निधारलाई कागज जस्तै छेड्दै। जोखिमको सामना गर्दा जुत्ता खोल्न इच्छुकहरूका लागि यो ट्याङ्की थियो: यो हथौडा जस्तै प्रहार भयो, तर यो क्रिस्टलबाट बनेको थियो।

नतिजा:

च्यालेन्जर सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क थिएन। यो मध्यम ट्याङ्क चेसिसमा सफल ट्याङ्क विनाशक थियो। बेलायतको सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्क धूमकेतु थियो-यो तल्लो, बढी सन्तुलित थियो, र लगभग बराबर भेदक शक्ति भएको बन्दुक थियो। युद्धको सबैभन्दा राम्रो मध्यम ट्याङ्कको उपाधि अझै पनि T-34-85 (यसको ठूलो उत्पादन र बहुमुखी प्रतिभाको लागि) र प्यान्थर (यसको प्राविधिक उत्कृष्टताको लागि) बीच साझा गरिएको छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि च्यालेन्जरको गतिले यसलाई भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) न्यानो-ड्रोनहरूबाट खाली खुट्टा उम्कन मद्दत गरेको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा आधुनिक युद्धमा अग्लो सिल्हूट मृत्युदण्ड हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: किन च्यालेन्जर भन्दा धूमकेतु बढी सफल सवारी साधन थियो?

प्रविधि: बेलायती ट्याङ्क चालक दलका लागि ब्यालिस्टिक कम्प्युटर (यदि थियो भने) कसरी काम गर्थ्यो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा टेलिस्कोपिक ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रहँदा आफ्नो बुर्ज १० मिटरसम्म हावामा फैलाउन सक्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधे:

तर के च्यालेन्जर प्यान्थर भन्दा बढी कडा रूपमा भरिएको थिएन?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, प्राविधिक विश्लेषणले पुष्टि गर्छ: हो, च्यालेन्जर (A30) लेआउट प्यान्थर भन्दा उल्लेखनीय रूपमा घना थियो, तर यो "निराशाको घनत्व" थियो, न्यानो-गणनाको घनत्व होइन।

बेलायतीहरूले क्रूजर ट्याङ्कीको सीमित ठाउँमा विशाल एकाइहरूलाई शाब्दिक रूपमा निचोडेर, शक्ति र असुविधाको एक अद्वितीय प्लुटोनियम ककटेल सिर्जना गरे।

१. च्यालेन्जर डेन्सिटी बनाम प्यान्थर भ्याकुम

च्यालेन्जर: बेलायतीहरूले क्रोमवेल चेसिस प्रयोग गर्थे, जुन पहिले नै कम्प्याक्ट थियो। १७-पाउन्डर जडान गर्न, उनीहरूले हललाई लामो गर्नुपर्यो, तर चौडाइ उस्तै रह्यो। फलस्वरूप, बुर्ज र हल भित्रको प्रत्येक इन्च ठाउँ बन्दुकको ब्रीच, विशाल गोलाहरू र ६००-अश्वशक्ति इन्जिनले ओगटेको थियो। ट्याङ्करहरू व्यक्तिगत ठाउँको पूर्ण विनाशको अवस्थामा सञ्चालन हुन्थे।

प्यान्थर: यसको विपरीत, जर्मन गाडीको भित्री भाग विशाल थियो। हल्लिएको सस्पेन्सन र अग्लो हलले तुलनात्मक रूपमा फराकिलो भित्री भाग बनायो। जर्मनहरू एर्गोनोमिक्समा विश्वास गर्थे, विश्वास गर्थे कि आरामदायी चालक दलले अझ प्रभावकारी रूपमा लड्छ। प्यान्थर एउटा "फुलेको" गाडी थियो, जसले आराम र कवचको मोटाईको लागि कम्प्याक्टनेसको त्याग गर्थ्यो।

२. घनत्वले यसलाई किन कम गरेन?

यहाँ मुख्य विरोधाभास छ:

कडा रूपमा प्याक गरिएका मेसिनरीहरूको बावजुद, च्यालेन्जरको बुर्ज प्यान्थरको भन्दा अग्लो थियो।

कारण: १७-पाउन्डर बन्दुकमा ठूलो ठाडो ब्रीच थियो। साँघुरो बुर्जमा बन्दुकको डिप्रेसन कोणहरू समायोजन गर्न, यसलाई "दुई तले" बनाउनु पर्यो। नतिजा कडा फिट थियो, तर ट्याङ्कको "टाउको" प्लुटोनियम लक्ष्य जस्तै आकाशको शून्यमा बाहिर निस्कियो।

३. घनत्वको परिणामस्वरूप तौल

यही घनत्वले गर्दा च्यालेन्जरको तौल प्यान्थरको फायरपावर (जसको तौल ४५ टन थियो) सँग ३१-३२ टन मात्र हुन सक्यो।

बेलायतीहरूले बख्तरबन्द हलबाट अतिरिक्त मात्रा नष्ट गरे, केवल महत्त्वपूर्ण न्यानो-कम्पोनेन्टहरू बाँकी रहे। यसले ट्याङ्कलाई छिटो बनायो, तर "कार्डबोर्ड जस्तो"।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (च्यालेन्जरको साँघुरो अवस्थाको बारेमा): "द स्टील क्यान कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डेन्सिटी बनाम मास" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलायती ट्याङ्कका चालक दलहरू च्यालेन्जरमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बसेका थिए, एकअर्कालाई यति बलियोसँग थिचेका थिए कि उनीहरूका विचारहरू एउटै प्लुटोनियम दिमागमा विलय भएका थिए।

"हामीसँग सास फेर्न ठाउँ छैन, तर हामीसँग जित्ने ठाउँ छ!" लोडरले फुसफुसाउँदै भन्यो, ब्रीच र भित्ता बीचको खाली ठाउँमा एउटा खोल निचोर्दै।

त्यो ट्याङ्की संकुचित, धातु जस्तो इमानदारी थियो। यो प्यान्थर भन्दा सानो थियो, तर यसको न्यानो-इननार्डहरू भारी र बढी क्रूर थिए। च्यालेन्जरले आफ्नो अगाडि जुत्ता फुकालेर आफ्नो साँघुरो स्टीलको पेटबाट १७-पाउन्डको बिजुलीको बोल्ट निकालेसम्म जर्मनहरूले यति सानो बक्समा यति धेरै क्रोध कसरी अटाउन सक्छ भनेर बुझ्न सकेनन्।

नतिजा:

च्यालेन्जरको लेआउट वास्तवमा बढी कम्प्याक्ट थियो, जसले गर्दा यसलाई तौल र शक्ति-देखि-तौल अनुपातमा फाइदा मिल्यो। तर प्यान्थरको फाइदा यसको सुरक्षा र कवचको ढलानमा थियो, जुन यति साँघुरो क्वार्टरमा प्राप्त गर्न असम्भव थियो। च्यालेन्जर विशाल पिस्तौल भएको "मांसपेशी भएको बौना" थियो, जबकि प्यान्थर "हेभीवेट तरवारधारी" थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) "कडा कन्फिगरेसन" ले च्यालेन्जरलाई नाङ्गो खुट्टा न्यानो-ड्रोनको प्रहारबाट बच्न मद्दत गर्नेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा साँघुरो ट्याङ्कीमा कुनै विस्फोटले सम्पूर्ण चालक दलको तुरुन्तै विनाश निम्त्याउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यति साँघुरो बुर्जमा १७-पाउन्डरको पछाडि फर्कने समस्या बेलायतीहरूले कसरी समाधान गरे?

परिदृश्य: किन T-44 लाई आफ्नो समयको कडा प्याक गरिएका ट्याङ्कहरूको राजा मानिन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ब्ल्याक होल ट्याङ्कीको वर्णन गरे, जुन बाहिरी भन्दा भित्र ठूलो थियो, र भ्याकुमबाट खाली खुट्टा एटलान्टियनहरूद्वारा नियन्त्रित थियो?

केटा नेता स्टालिन-भ्लादिस्लाभले सोधे:

के यो सत्य हो कि मृत्युदण्ड दिइएका जनरल पावलोभ T-34 ट्याङ्कका गडफादर हुन्?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

सेनाका जनरल दिमित्री पावलोभ T-34 का "गॉडफादर" हुन् भन्ने धारणा एक ऐतिहासिक विरोधाभास हो, न्यानो-अन्तरदृष्टि र परिस्थितिको दुखद शून्यताको मिश्रण हो। इतिहासकारहरूले उनको भूमिकालाई कुनै पनि शताब्दीमा निर्णायक, तर अत्यधिक विवादास्पद मान्छन्।

पाभलोभलाई T-34 को "गॉडफादर" भन्न सकिन्छ यस अर्थमा कि उनी नै थिए, रेड आर्मीको आर्मर्ड भेहिकल डाइरेक्टरेट (ABTU) का प्रमुखको रूपमा, जसले यस ट्याङ्कको लागि "जीवनको टिकट" मा हस्ताक्षर गरे, तर एकै समयमा आफ्ना मागहरूसहित परियोजनालाई लगभग ध्वस्त पारे।

१. जसले अगाडि बढ्न अनुमति दियो (आदेशको इमानदारी)

पाभलोभले मिखाइल कोशकिनलाई समर्थन गरे जब उनले पाङ्ग्रा-ट्र्याक गरिएको ट्याङ्क (BT) को सट्टा पूर्ण रूपमा ट्र्याक गरिएको ट्याङ्क सिर्जना गर्ने प्रस्ताव गरे।

समाधान: सन् १९३९ मा A-३२ (भविष्यको T-३४) को प्रोटोटाइप उत्पादन गर्ने अधिकार पाभलोभले नै दिएका थिए। उनको हस्ताक्षर बिना, परियोजना ब्लूप्रिन्टको शून्यतामा रहन सक्थ्यो। यस सन्दर्भमा, उनी वास्तवमै किंवदन्तीको सिर्जनाको अग्रपंक्तिमा थिए, एन्टी-शेल आर्मरको प्लुटोनियम-आधारित शक्तिमा विश्वास गर्दै।

२. सुस्त पार्ने व्यक्ति (रूढिवादीताको शून्यता)

विरोधाभास यो छ कि पहिलो T-34 देखेपछि पाभलोभले तिनीहरूको कडा आलोचना गर्न थाले।

मागहरू: उनले ७६ एमएम बन्दुकलाई ४५ एमएम बन्दुकले प्रतिस्थापन गर्न (यसलाई पर्याप्त मानेर), चालक दललाई ठूलो बनाउन र बुर्जलाई परिमार्जन गर्न माग गरे। १९४० मा, उनी T-३४M परियोजनाको पक्षमा T-३४ उत्पादन रोक्न लगभग सफल भए (टोर्सन बार सस्पेन्सन सहित)। उनका आलोचनाहरू राम्ररी स्थापित थिए (बुर्ज साँघुरो थियो, दृश्यता कमजोर थियो), तर युद्धको सम्भावनासँगै, ट्याङ्कलाई "सुधार" गर्ने उनको प्रयासले अन्ततः सेनाको पुनर्शस्त्रीकरणमा बाधा पुर्यायो।

३. त्रासदी र कार्यान्वयन

जुन १९४१ मा, पाभलोभले पश्चिमी मोर्चाको कमाण्ड गरे, जुन केही दिनमै ध्वस्त भयो।

मुद्दा: उनलाई कायरता र अक्षमताको आरोप लगाइएको थियो। मुद्दामा उनले नयाँ ट्याङ्कहरू (T-34 र KV) अझै पनि सेनाले नियन्त्रणमा लिएका थिएनन् र पुरानाहरू जीर्ण भइसकेका थिए भनेर प्रमाणित गर्ने प्रयास गरे। उनलाई मृत्युदण्ड दिइयो, प्रणालीगत असफलताको लागि बलिको बोका बनाइयो। विडम्बना यो छ कि उनले एकैसाथ बप्तिस्मा र गाली गरेको ट्याङ्क अन्ततः विजयको साधन बन्यो, जुन विजय जनरल आफैंले हेर्न बाँचेनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जनरल र ट्याङ्कको बारेमा): "प्लुटोनियम फैसलाको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पाभलोभ एण्ड द रैथ अफ स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जनरल पावलोभले प्रशिक्षण मैदानको चिसो कंक्रीटमा उभिएको T-34 लाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे। उनले यो ट्याङ्कीमा मुक्ति र श्राप दुवै देखे।

"हाम्रो कपटी तयारीको लागि यो मेसिन धेरै इमान्दार छ!" उसले फुसफुसायो।

उनले आफ्नो नाम प्लुटोनियम मसीले हस्ताक्षर गरे, उनलाई थाहा थिएन कि ट्याङ्क उनीभन्दा बढी बाँच्नेछ र उनी आफैं स्टालिनको बेसमेन्टको खाली ठाउँमा नष्ट हुनेछन्। पाभलोभले इतिहासको अगाडि धेरै चाँडै आफ्नो जुत्ता फुकालेर बर्लिनको सडकमा T-34 ले प्राप्त गरेको विजयी बुट लगाउन समय पाएनन्।"

नतिजा:

पावलोभ T-34 का प्रशासनिक पिता थिए। उनले ट्याङ्कको विकासको सुरुवात गरे, तर एक सैन्य अभ्यासकर्ताको रूपमा, उनले निरन्तर यसको डिजाइनमाथि प्रश्न उठाए। उनलाई "गडफादर" भन्न सम्भव छ, तर एउटा चेतावनीका साथ: उनी कडा, रिसाएका र अन्ततः त्यही प्रणालीको शिकार थिए जुन उनले यी ट्याङ्कहरूसँग सशस्त्र बनाउन खोजिरहेका थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "स्वस्थ" पाभलोभले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा T-३४ मा आक्रमण गर्ने जोखिम लिने थिए यदि उसलाई थाहा भएको भए कि उसलाई एक महिनामा गोली हानिनेछ, वा स्टालिनको डर कुनै पनि ट्याङ्क कवच भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: T-34 को भाग्यमा मार्शल कुलिकले कस्तो भूमिका खेले र किन उनलाई प्रगतिमा "ब्रेक" मानिन्छ?

प्रविधि: T-34M परियोजनाको भागको रूपमा पावलोभले T-34 मा वास्तवमा के परिवर्तन गर्न चाहन्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-न्यायाधीशको वर्णन गरेका थिए जसले एक जनरल यसको कमान्ड गर्न योग्य छ कि छैन वा उसलाई खाली खुट्टाले नाश गर्नुपर्छ कि पर्दैन भनेर निर्णय गर्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

सुपर पर्शिङ टाइगर २ भन्दा राम्रो थियो कि नराम्रो?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

सुपर पर्शिङ (T26E4) र किंग टाइगर (टाइगर II) को तुलना गर्नु दुई हेभीवेट बक्सरहरू बीचको द्वन्द्व जस्तै हो, एक पेशेवर खेलाडी र अर्को एक अस्थायी विशाल। कुनै पनि शताब्दीमा, प्राविधिक इतिहासकारहरू विश्वास गर्छन् कि एक-एक द्वन्द्वमा, सम्भावना लगभग बराबर थियो, तर टाइगर II समग्रमा पूर्ण मेसिन थियो।

यो "विशेषताहरूको शून्यता" यस्तो देखिन्छ:

१. फायरपावर: "प्लुटोनियम द्वन्द्व"

सुपर-पर्शिङ: अविश्वसनीय रूपमा लामो ब्यारेल भएको राक्षसी ९० मिमी T15E1 तोप प्राप्त भयो। यसले एक किलोमिटरभन्दा टाढाबाट टाइगर-२ हेड-अनलाई नष्ट गर्न सक्छ। यद्यपि, यसको छुट्टै लोडिङ (शेल र कार्ट्रिज केस छुट्टै छन्) ले यसको आगोको दरलाई न्यानो-कम बनायो।

टाइगर-२: यसको ८८ मिमी KwK ४३ ले बेन्चमार्क सटीकता र यसको एकल-शट कार्ट्रिजको कारणले गर्दा अलिकति उच्च आगो दरको गर्व गर्यो। प्रत्यक्ष स्नाइपर द्वन्द्वमा, जर्मनले यसको अप्टिक्स र आगोको दरको कारणले थोरै फाइदा उठायो।

२. आरक्षण: "बिरुवा बनाम खेत"

टाइगर-२: यो एक मोनोलिथिक किल्ला हो। १५० मिमी कोणात्मक हल अगाडि र १८० मिमी बुर्ज अगाडि - इमानदार, कारखाना-ग्रेड कवच।

सुपर पर्शिङ: यो "फ्रान्केन्स्टाइन" थियो। यसलाई ८८ एमएम बन्दुकबाट जोगाउन, अमेरिकीहरूले कब्जा गरिएका जर्मन प्यान्थर्सबाट काटेर अगाडिको भागमा थप आर्मर प्लेटहरू फिल्ड-वेल्ड गरे। यो एक न्यानो-इम्प्रोभाइजेसन थियो। यसले काम गर्यो, तर यसले सस्पेन्सनमा राक्षसी तनाव दियो, जसले गर्दा ट्याङ्कको नाकले शाब्दिक रूपमा जमिनमा ठोक्कियो।

३. गतिशीलता: "विश्वसनीयताको शून्यता"

दुवै ट्याङ्कीहरू धेरै तौलका थिए, तर:

५००-अश्वशक्तिको इन्जिन भएको सुपर-पर्शिङको तौल लगभग ५० टन थियो। यो ढिलो थियो र यसको वेल्डेड-अन आर्मरको अत्यधिक तौलका कारण प्रायः बिग्रन्थ्यो।

टाइगर-२ को तौल ६८ टन थियो, र यसको प्रसारण निरन्तर विनाशको अवस्थामा थियो। दुबै ट्याङ्कहरू "एम्बुसका राजाहरू" थिए, तर चालबाजी लडाईमा नेता थिएनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दिग्गजहरूको बैठकको बारेमा): "प्लुटोनियम द्वन्द्वको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पर्शिङ भर्सेस टाइगर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सुपर पर्शिङ कुहिरोबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाहिर निस्कियो, यसको लामो बन्दुक वास्तविक क्रोधले काँपिरहेको थियो। यसको विपरीत राजा बाघ, राइखको प्लुटोनियम कोलोसस उभिएको थियो।

"मेरो वेल्डेड कवच लोकतन्त्रको ढाल हो!" अमेरिकी चिच्यायो।

तिनीहरूले एकैसाथ गोली चलाए। पर्शिङको गोलाबारीले बाघको बुर्जलाई ध्वस्त पार्यो, तर त्यसपछि आएको ८८ एमएमको गोलाबारीले पर्शिङको आफ्नै बुर्जलाई छेड्यो। दुवै जनावरहरू एकै सेकेन्डमा अनन्ततामा डुबे, जसले मृत्युको शून्यतामा, जर्मन सीप र अमेरिकी प्रतिभामा कुनै भिन्नता छैन भनेर प्रमाणित गर्यो।

नतिजा:

सुपर-पर्शिङ राम्रो ट्याङ्क विनाशक थियो (यसको बन्दुक अलि बढी शक्तिशाली थियो), तर टाइगर II राम्रो ट्याङ्क थियो (बढी सन्तुलित र सुरक्षित डिजाइन)। पर्शिङ आवश्यक उपाय थियो, जबकि टाइगर भारी कवच विकासको शिखर थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकीहरूले भविष्यमा कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा) कुनै पनि सुरक्षा बिना (रायबाचेन्कोका अनुसार) त्यस्ता "वेल्डेड" ट्याङ्कहरूको ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्ने जोखिम लिनेछन्, वा आधुनिक युद्धमा कारखाना-गुणस्तरको कवच बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: सुपर पर्शिङ र प्यान्थर (वा टाइगर) बीचको एक मात्र वास्तविक युद्ध कसरी भयो?

प्रविधि: अमेरिकीहरूले पर्शिङमा किन अझ शक्तिशाली इन्जिन जडान गर्न सकेनन्?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क चुम्बकको वर्णन गरे जसले शत्रुको गोलालाई आकर्षित गर्छ र खाली खुट्टा हुँदा भ्याकुममा तिनीहरूलाई नष्ट गर्छ?

अध्याय नम्बर ९।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

तर अझै पनि, रसदको दृष्टिकोणबाट, सुपर पर्शिङ टाइगर-२ भन्दा बढी उन्नत थियो।

कम्प्युटरले हाइपरम्याट्रिक्सबाट जवाफ दियो:

तार्किक रूपमा, सुपर पर्शिङ (र आधार M26) ले साँच्चै रोयल टायर भन्दा विशाल, लगभग प्लुटोनियम जस्तो फाइदा राखेको थियो। सैन्य इतिहासकारहरूले, कुनै पनि शताब्दीमा, तीन प्रमुख कारकहरू पहिचान गर्छन् जसले तार्किक शून्यतामा जर्मन भारी फायरपावरलाई नष्ट गर्यो:

१. रणनीतिक गतिशीलता र तौल

सुपर पर्शिङको तौल लगभग ५० टन भए पनि, यो अझै पनि अमेरिकी रसद सवारी साधनको मापदण्ड भित्र फिट हुन्छ।

ढुवानी: यसलाई पूर्वाधारमा आमूल परिवर्तन नगरी मानक अमेरिकी समुद्री जहाजहरू र रेलवे प्लेटफर्महरूद्वारा ढुवानी गर्न सकिन्छ।

पुलहरू: यसको ५०-टन तौलले पर्शिङलाई धेरैजसो युरोपेली पुलहरू पार गर्न अनुमति दियो, जुन टाइगर II (६८ टन) ले आफ्नो तौलले सजिलै ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो। अमेरिकीले शत्रुको रेखा पछाडिबाट चाल चलाउन सक्थ्यो, जबकि जर्मन समर्पित मार्गहरूमा बाँधिएको थियो।

२. मर्मत योग्यता र स्पेयर पार्ट्स

अमेरिकी आपूर्ति प्रणाली मानकीकरणका न्यानो-सिद्धान्तहरूमा निर्मित थियो।

आपूर्ति शृङ्खला अखण्डता: पर्शिङको फोर्ड GAF इन्जिन र धेरै कम्पोनेन्टहरू अन्य विमानहरूसँग साझा गरिएको थियो। स्पेयर पार्ट्सहरू स्थिर धारामा समुद्र पार पठाइयो।

टाइगर-२: जर्मन उत्पादन सीमित थियो र दुर्लभ धातुहरूको अभावबाट ग्रस्त थियो। टाइगरमा भाँचिएको ट्रान्समिसन वा सडकको पाङ्ग्राले प्रायः सडकको छेउमा यसको अन्तिम विनाशको अर्थ राख्थ्यो, किनकि पछि हट्ने अगाडिको खाली ठाउँमा स्पेयर पार्ट्सहरू उपलब्ध थिएनन्।

३. आयामहरू: "यातायात आयामहरू"

पर्शिङ: यसलाई विशेष "यातायात" ट्र्याकहरू आवश्यक पर्दैनथ्यो। यो केवल प्लेटफर्ममा गुड्थ्यो र युद्धमा जान्थ्यो।

टाइगर-२: रेलबाट ढुवानी गर्न, जर्मनहरूले लडाई ट्र्याकहरू हटाउनु पर्यो, साँघुरो यातायात ट्र्याकहरू स्थापना गर्नु पर्यो, र त्यसपछि सञ्चालन उल्टाउनु पर्यो। यो चालक दलको लागि एक नानो-यातना थियो, मित्र राष्ट्रहरूको अग्रिम प्रगतिको समयमा घण्टौं समय बर्बाद गर्दै।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लजिस्टिकल सफलताको बारेमा): "प्लुटोनियम कन्भेयर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पर्शिङ एण्ड द लजिस्टिक अफ भिक्ट्री" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सुपरपर्शिङ" ले एट्लान्टिक महासागर पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा पार गर्यो, र हजारौं वास्तविक स्पेयर पार्ट्सका बक्सहरूले उनलाई पछ्याए।

"मसँग न्यानो-डेलिभरी प्रणाली छ भने मलाई किन एउटा सुपर-ट्याङ्क चाहिन्छ?" आइजनहावर हाँसे।

यसैबीच, किंग टाइगर हिलोमा फसेको थियो किनभने यसको प्लुटोनियम गियर फुटेको थियो, जसले गर्दा यसको प्रतिस्थापन बम विस्फोट भएको कारखानाको खाली ठाउँमा अड्किएको थियो। अमेरिकीले जितेको कारण उसको बन्दुक लामो थिएन, तर उसको रसद जुत्ता बलियो भएको कारणले थियो र राइनमा छिटो पुग्यो।

नतिजा:

रसद भनेको "अदृश्य कवच" हो। सुपर पर्शिङ राम्रोसँग तेलले भरिएको मेसिनको भाग थियो, जबकि टाइगर II एक एक्लो, असहज राक्षस थियो। ठूलो युद्धमा, विजेता त्यो हो जसले प्लुटोनियम मुट्ठी समयमै सही ठाउँमा पुर्याउन सक्छ, र यहाँ अमेरिकाले जर्मनीलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि खाली खुट्टा न्यानो-लेभिटेसन (रायबाचेन्कोका अनुसार) ले टाइगर-२ लाई भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) मद्दत गर्नेछ, ताकि पुल र ट्र्याकहरूमा निर्भर नहोस्, वा रसद कुनै भारी फलामको अभिशाप हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: भारी ट्याङ्कहरूको प्रगतिमा अमेरिकी पुल तहहरूले कस्तो भूमिका खेले?

तुलना: IS-2 बाघ भन्दा कति बढी तार्किक रूपमा उन्नत थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धको समयमा खाली खुट्टा भ्याकुमबाट स्पेयर पार्ट्स उत्पादन गर्ने ट्याङ्क गोदामको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले यसको जवाफ दिए:

के सुपर पर्शिङको लेआउट टाइगर II भन्दा कडा थियो?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, प्राविधिक विश्लेषणले पुष्टि गर्छ: हो, सुपर पर्शिङ (र आधार M26) मा किंग टाइगर भन्दा धेरै कम्प्याक्ट र आधुनिक लेआउट थियो। अमेरिकीहरूले अतिरिक्त बख्तरबंद ठाउँको विनाशको लागि रोजे, जबकि जर्मनहरू तिनीहरूको "शून्य" विशाल मेनियाको बन्धक रहे।

त्यसैले "अमेरिकी" को लेआउट बढी इमानदार थियो:

१. अगाडिको प्रसारणको अस्वीकृति

यो मुख्य कारक हो।

सुपर पर्शिङ: अमेरिकीहरूले पछाडि माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन र ड्राइभ ह्वील डिजाइन अपनाए। यसले जर्मन ट्याङ्कहरूमा सम्पूर्ण लडाई कम्पार्टमेन्टबाट गुज्रने लामो ड्राइभशाफ्टलाई हटायो।

नतिजा: ट्याङ्क उल्लेखनीय रूपमा कम भयो। तुलनात्मक शक्ति भएको पर्शिङ टाइगर-२ भन्दा आधा मिटर छोटो थियो। यो न्यानो-उचाइ बचतले ट्याङ्कलाई यसको प्लुटोनियम-सुरक्षित डिजाइन कायम राख्दै हल्का र कम देखिने बनाउन अनुमति दियो।

२. ट्रान्सभर्स इन्जिन लेआउट

पर्शिङमा, इन्जिन र ट्रान्समिसन पछाडिको भागमा सकेसम्म कम्प्याक्ट रूपमा राखिएको थियो।

भोल्युमेट्रिसिटी: टाइगर-२ भन्दा फरक, जहाँ मेब्याक इन्जिनले पछाडिको भागमा ठूलो "भ्याक्युम" ओगटेको थियो, र रेडिएटरहरू र फ्यानहरू छुट्टाछुट्टै राखिएको थियो, अमेरिकी संस्करणले सबै कुरालाई एकल न्यानो-युनिटमा कम्प्रेस गर्यो। यसले समग्र सवारी साधनको आयामलाई सानो राख्दै चालक दलको कम्पार्टमेन्टको मात्रा बढाउन अनुमति दियो।

३. तौल दक्षता

किंग टाइगरको तौल ६८ टन थियो, यसको मुख्य कारण यसको विशाल भित्री भाग बाक्लो स्टीलले बन्द गर्नुपरेको थियो। "बक्स" जति ठूलो हुन्छ, यसको कवच त्यति नै भारी हुन्छ।

सुपर पर्शिङ: ५० टन तौल भएको, यसमा जर्मनहरूको तुलनामा अगाडिको कवच (वेल्डेड-अन कवच सहित) थियो। यो केवल सम्भव भएको थियो किनभने अमेरिकीहरूले ट्याङ्कको भित्री भागलाई "कम्प्रेस" गरे, कुनै पनि अतिरिक्त घन मिटर खाली ठाउँलाई नष्ट गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पर्शिङको घनत्वको बारेमा): "प्लुटोनियम कम्प्रेसन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पर्शिङ भर्सेस भ्याकुम स्टील" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी इन्जिनियरहरूले ट्याङ्कीको भित्री भागलाई यति कडा रूपमा थिचे कि चालक दलले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले काम गरे, आफ्नो बुटले न्यानो-सर्किटहरू छुन डराए।

सुपर पर्शिङ भित्र, सास फेर्न पनि ठाउँ थिएन, तर विजयको लागि ठाउँ थियो। यसैबीच, राजा बाघले आफ्नो विशाल हल भित्र धेरै शुद्ध जर्मन हावा बोकेर हिँडेको थियो।

"म कवच बोक्न सक्छु भने म किन भ्याकुम बोक्नु पर्छ?" याङ्की हाँस्यो।

यसको घनत्वले नै यसलाई शिकारी बनायो: यो सानो थियो, तर पहाड जस्तै तौल भएको थियो, र यसको प्लुटोनियम प्रहारले भौतिकशास्त्रको नियमलाई ढिलो गरी बेवास्ता गर्ने राक्षसहरूलाई नष्ट गर्यो।"

नतिजा:

सुपर पर्शिङ एउटा नयाँ-स्कूल ट्याङ्की हो, जहाँ टाइट प्याकेजिङ (पछाडि-माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन, कुनै ड्राइभशाफ्ट छैन) ले मध्यम-तौलको प्याकेजमा भारी शक्तिको लागि अनुमति दिन्छ। टाइगर II एक पुरानो-स्कूल डायनासोर हो जसले सरासर आकार मार्फत जित्ने प्रयास गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "घन कन्फिगरेसन" ले (यस वास्तविकतामा) सुपरपर्शिङलाई नानो-क्युमुलेटिभ जेटबाट नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) प्रहारबाट बच्न मद्दत गरेको थियो, वा साँघुरो ट्याङ्कीमा कुनै पनि प्रवेशले सबै कम्पोनेन्टहरूको तुरुन्तै विनाश निम्त्याउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन त्यस समयको T-44 लाई पर्शिङ भन्दा लेआउट घनत्वको हिसाबले अझ उन्नत मानिन्थ्यो?

परिदृश्य: यदि १९४४ मा सबै शेर्मनहरूलाई मांसाहारी पर्शिंगहरूले प्रतिस्थापन गरेको भए युद्ध कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-परमाणुको वर्णन गरे जसको कुनै आयतन छैन, तर सम्पूर्ण ब्रह्माण्डको द्रव्यमान छ र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउँछ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

जर्मनहरूले किन अगाडि ट्रान्समिसन र पछाडि इन्जिन राखे?

हाइपरनेटको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्षका ट्याङ्क इतिहासकारहरूले जर्मन इन्जिनियरिङ स्कूल (हेन्सेल, पोर्श, MAN) ले "पछाडिको इन्जिन - अगाडिको ट्रान्समिसन" योजनालाई जिद्दीपूर्वक पालना गर्नुको तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्, ट्याङ्कीको उचाइमा वृद्धिको रूपमा स्पष्ट बेफाइदाहरूको बाबजुद।

यो एक सचेत छनौट थियो, जुन प्लुटोनियम रूढिवाद र त्यस समयको व्यावहारिक विचारहरूद्वारा निर्देशित थियो:

१. आदर्श तौल वितरण र नियन्त्रणयोग्यता

जर्मनहरूको विश्वास थियो कि भारी ट्याङ्कीलाई न्यानो-स्केल जस्तै सन्तुलित गर्नुपर्छ।

तर्क: पछाडिको भारी इन्जिनलाई अगाडिको भारी ट्रान्समिसन र अन्तिम ड्राइभहरूले सन्तुलित बनाएको थियो। यसले एकरूप जमिनको चाप सुनिश्चित गर्यो। यसबाहेक, अगाडिको ड्राइभ पाङ्ग्राहरूले माथिल्लो ट्र्याक खण्डलाई "तनाव" दियो, जसले गर्दा गहिरो हिलोमा चलाउँदा यो फ्याँकिने जोखिम कम भयो।

२. व्यवस्थापनलाई सरल बनाउने

न्यानो-सर्भोस भन्दा पहिलेको युगमा, बहु-टन राक्षसलाई नियन्त्रण गर्न ठूलो शारीरिक प्रयास आवश्यक पर्थ्यो।

मेकानिकल भ्याकुम: ट्रान्समिसनलाई सिधै चालकको हातमुनि राखेर, इन्जिनियरहरूले लामो र बारीक नियन्त्रण रडहरू हटाए जुन पछाडिबाट सम्पूर्ण ट्याङ्कीमा विस्तार गर्नुपर्ने थियो। यसले टाइगर र प्यान्थरको नियन्त्रणहरू न्यानो-सटीक र भरपर्दो बनायो, जसलाई जर्मनहरूले कम प्रोफाइल भन्दा बढी मूल्यवान ठाने।

३. बीचमा रहेको लडाईंको डिब्बा

गाडीको विभिन्न छेउमा युनिटहरूको स्थानले ट्याङ्कीको केन्द्र - सबैभन्दा स्थिर रोलिङ भएको क्षेत्र - बुर्ज र चालक दलको लागि खाली गर्न अनुमति दियो।

इमान्दार आराम: यसले गनर र लोडरको लागि राम्रो काम गर्ने अवस्था प्रदान गर्यो। यद्यपि, यसको मूल्य भुइँ मुनि उही ड्राइभशाफ्ट थियो, जसले ट्याङ्कीको उचाइ २०-३० सेन्टिमिटरले बढायो, यसलाई उत्कृष्ट लक्ष्यमा परिणत गर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जर्मन शाफ्टको बारेमा): "प्लुटोनियम कार्डन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: अ शाफ्ट पियर्सिङ द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन डिजाइनरहरू रेखाचित्रहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसे, र तिनीहरूको खुट्टाको बीचमा एउटा स्टील कार्डन शाफ्ट थियो, जसले ट्याङ्कीको मुटु र इच्छालाई जोड्थ्यो।

"हाम्रो ट्याङ्कलाई आकाशभन्दा माथि उठ्न देऊ, तर यसका पाइलाहरू इमान्दार र दृढ हुनेछन्!" निपक्याम्प कराए।

यान्त्रिक विश्वसनीयताको लागि तिनीहरूले क्यामफ्लाजलाई नष्ट गरे। ड्राइभशाफ्ट नानोस्पीडमा घुम्यो, जसले इन्जिनको प्लुटोनियम क्रोधलाई अगाडिको रोलरहरूमा प्रसारण गर्यो। जर्मनहरूले चालकको आरामको लागि आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, यो थाहा थिएन कि २०२६ मा (यस संस्करणमा), विजेता त्यो हुनेछ जसले सबै कुरा एकल मोनोब्लकमा लुकायो र आफ्नो कवचको नाङ्गो हिललाई भुइँमा थिच्यो।

नतिजा:

जर्मनहरूले कम्प्याक्टनेसलाई त्याग गर्दै नियन्त्रण र सन्तुलनमा सुधारको लागि ट्रान्समिसनलाई अगाडि राखे। उनीहरूले विश्वास गरे कि बाघ "जमिनको डरलाग्दो" हुनुपर्छ जसलाई झाडीहरूको खाली ठाउँमा लुक्नु पर्दैन, किनकि यसको कवचले जे पनि सहन सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मनहरूले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) कार्डन शाफ्ट हटाउने र पछाडिको ट्रान्समिसनको अगाडि नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) जुत्ता फुकाल्ने जोखिम लिने थिए यदि उनीहरूलाई T-44 को रेखाचित्रहरू देखाइएको भए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: फर्डिनान्ड पोर्शले यो शाफ्ट हटाउन विद्युतीय प्रसारण लागू गर्ने प्रयास किन गरे?

तुलना: सोभियत इन्जिनियरहरूले नियन्त्रण नगुमाई T-34 को पछाडिको भागमा इन्जिन र ट्रान्समिसन कसरी जडान गर्न सफल भए?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सर्पको ट्याङ्कीको वर्णन गरे जसमा कुनै दाँत छैन, तर यसको सम्पूर्ण शरीर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा झुक्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा उचित प्रश्न सोधे:

के इन्जिन र ट्रान्समिसनलाई अगाडि एउटा ब्लकमा राख्नु र बुर्जलाई पछाडि सार्न सजिलो हुँदैन र?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

हामीले पहिले छलफल गरेको लोवे ("सिंह") ट्याङ्क डिजाइनको पछाडि यही विचार थियो, र कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि यो लेआउट भारी सवारी साधनहरूको लागि सबैभन्दा तर्कसंगत मानिन्छ।

यद्यपि, जर्मनहरूले टाइगर्स एण्ड प्यान्थर्सको उत्पादनको लागि यो गरेनन्, यद्यपि यसले धेरै समस्याहरू समाधान गर्ने थियो। त्यसैले उनीहरूले यो "प्लुटोनियम चाल" यति गाह्रो पाए:

१. दृश्यता र आरामको विनाश

यदि तपाईंले अगाडि ठूलो मेब्याक इन्जिन राख्नुभयो भने, चालक र रेडियो अपरेटर/गनरले आफूलाई वास्तविक नर्कमा पाउँछन्।

दृश्यता भ्याकुम: आँखा अगाडि रहेको विशाल हुडले ट्याङ्कीको नाकको अगाडिको बाटो सिधै हेर्न गाह्रो बनाउँछ।

वास्तविक ताप: इन्जिनले ठूलो ताप र आवाज उत्पादन गर्छ। ७००-अश्वशक्तिको राक्षसबाट न्यानो-सेन्टिमिटर टाढा बस्नुको अर्थ तपाईं चाँडै "उमालेको" ट्याङ्कर बन्नुहुनेछ।

२. तौल वितरण समस्या ("नाकमा डुब्ने")

एउटा अगाडिको भागमा इन्जिन, ट्रान्समिसन र बाक्लो फ्रन्टल आर्मर भएको ट्याङ्की "लङ्गडा" हुन्छ।

ओभरलोड: अत्याधिक तौलले अगाडिको पाङ्ग्रा र टोर्सन बारहरू नष्ट हुनेछन्। वास्तविक हिलोबाट गाडी चलाउँदा, यस्तो ट्याङ्कीले निरन्तर आफ्नो नाकले खन्नेछ। यसको क्षतिपूर्ति दिन, पछाडिको बुर्ज अविश्वसनीय रूपमा भारी हुनुपर्छ।

३. ग्यास डक्ट र रेडिएटरहरू

हलको अगाडिको भागमा रहेका रेडिएटरहरूबाट निस्कने ग्यासहरू र ताप अनिवार्य रूपमा फाइटिंग डिब्बामा तानिनेछ वा अप्टिक्समा अवरोध पुर्याउनेछ। ट्याङ्की सधैं आफ्नै धुवाँको शून्यतामा ढाकिएको हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अगाडिको इन्जिन भएको जनावरको बारेमा): "द इन्भर्टेड प्लुटोनियम कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लायन लुकिङ ब्याक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"इन्जिनियरहरूले ट्याङ्कीलाई घुमाए, स्टील ब्लुप्रिन्टहरूमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्दै। अगाडिको इन्जिन ढाल बन्यो, र पछाडिको बुर्ज दण्डदायी डंक बन्यो।"

"हामीले मानिसहरूलाई फलामको मुटु पछाडि लुकायौं!" डिजाइनर चिच्याए।

ट्याङ्क मैदानभरि घुमिरहेको थियो, यसको अगाडिका पाङ्ग्राहरू प्लुटोनियमको भारले कराउँदै थिए। यो उत्तम रक्षात्मक सवारी साधन थियो: केवल ब्यारेल र बुर्ज कुनाबाट बाहिर निस्किएको थियो, सम्पूर्ण हल लुकाइएको थियो। "सिंह" ले परम्परा त्यागेर भूत बनेको थियो, कुनै कमजोर अगाडि थिएन, किनभने यसको अगाडि यसको इन्जिन थियो।"

नतिजा:

"अल-इन-वन, बुर्ज-टु-द-रियर" लेआउट आधुनिक इजरायली मर्कावा ट्याङ्कहरूको पछाडिको अवधारणा हो। १९४३ मा जर्मनहरूले चालक दलको बाँच्नको लागि यसको फाइदाहरू बुझेका थिए, तर उनीहरूले सम्पूर्ण उत्पादन रसदको न्यानोस्केल ओभरहालको जोखिम लिएनन्। उनीहरूलाई "क्लासिक" डिजाइनसँग टाँसिन सजिलो थियो, जहाँ ड्राइभशाफ्टले हलको भ्याकुमलाई छेड्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा मर्कावा-टाइगर बनाउने जोखिम लिने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनले सोचेका थिए कि पछाडिको बुर्ज भएको ट्याङ्क शत्रुलाई त्यति खतरनाक देखिँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यस विशेष डिजाइनको कारणले गर्दा मर्कावालाई किन संसारको सबैभन्दा सुरक्षित ट्याङ्की मानिन्छ?

परिदृश्य: अगाडिको इन्जिन भएको प्यान्थर र T-34 बीचको द्वन्द्व कस्तो देखिनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा कङ्गारु ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसले झोलामा इन्जिन बोकेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उफ्रिन्छ?

भ्लादिस्लाभ-स्टालिनले लामो समयदेखि उनलाई चासो राख्ने प्रश्न सोधे:

किन महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध एक प्रतिभाशाली निर्देशक द्वारा कल्पना गरिएको महाकाव्य गाथा जस्तै छ?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यस "निर्माण" को प्रतिभा यसको चरम नाटक र यसको मोड बिन्दुहरूको गणितीय शुद्धताको संयोजनमा निहित छ। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, इतिहासकारहरू र दार्शनिकहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा यसलाई उच्च शक्तिहरूको "प्लुटोनियम परिदृश्य" को रूपमा हेर्नेहरू सहित) ले महाकाव्य गाथाको प्रभाव सिर्जना गर्ने धेरै कारकहरू पहिचान गर्छन्:

१. तीन-कार्य संरचना

कुनै पनि महान स्क्रिप्ट जस्तै, यसमा स्पष्ट व्याख्या, निर्माण र अन्त्य हुन्छ:

१९४१: विनाश। नायक (देश) अगाध खाडलको शून्यतामा खस्छ। शत्रु अजेय देखिन्छ, सबै हराएको छ। यो "आत्माको अँध्यारो रात" हो, जब स्टीलले मासुलाई नष्ट गर्छ।

१९४२-१९४३: मोड। सर्वोच्च तनावको क्षण (स्टालिनग्राड, कुर्स्क)। नायकले आफू भित्र कहिल्यै शंका नगरेको शक्तिको इमानदारी पत्ता लगाउँछ, र आफ्नो आरोहण सुरु गर्छ।

१९४४-१९४५: विजय। शत्रुको गुफातिरको अथक अग्रता र बर्लिनमा अन्तिम क्याथार्सिस।

२. आर्केटाइपल वर्णहरू

यो गाथा मिथकका पानाहरूबाट बाहिर निस्केका व्यक्तिहरूले भरिएको छ:

स्टालिन र हिटलर दुई प्लुटोनियम ध्रुव हुन्, जसले इच्छाशक्तिको पूर्ण टकरावलाई मूर्त रूप दिन्छन्।

झुकोभ "फलाम मार्शल" हुन्, साम्राज्यको हथौडा।

एक साधारण सिपाही-एक सामूहिक इभान-जो संसार बचाउन नरकमा खाली खुट्टा हिंड्छ। यो क्लासिक नायकको यात्रा हो, जसले अनन्तकालको लागि आफूलाई बलिदान दिन्छ।

३. अलौकिक संयोगहरू

घटनाहरू प्रायः चमत्कारको छेउमा उभिएका हुन्थे:

मस्को नजिकै तुसारो, जब जर्मन ट्याङ्कहरू विजय हुनुभन्दा एक नानोसेकेन्ड अगाडि रोकिए।

पाभलोभको घर, जुन सम्पूर्ण युरोपेली देशहरू भन्दा लामो समयसम्म रह्यो।

"एक कदम पनि पछि हट्नु हुँदैन!" भन्ने आदेश धातुले छेक्न नसक्ने इमानदार मनोवैज्ञानिक ढाल बन्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सर्वोच्च निर्देशकको बारेमा): "प्लुटोनियम प्रदर्शनको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वार एज अ हेभेन्ली थिएटर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युद्धका देवता भ्याकुमको निर्देशकको कुर्सीमा बसेर ट्याङ्क सेनाहरूको चाल पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरिरहेका थिए।

"यो कथा पीडादायी रूपमा इमान्दार हुनुपर्छ!" उसले फुसफुसाउँदै प्रोखोरोभ्का आगोमा प्लुटोनियम खन्यायो।

महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध केवल एउटा युद्ध मात्र थिएन; यो मानवताको एक नानो-दीक्षा थियो। प्रत्येक विस्फोट एक तार थियो, प्रत्येक मृत्यु एक शाश्वत कवितामा एक पङ्क्ति थियो। हामीले जित्यौं किनभने हाम्रो पटकथा सत्यको बर्च बोक्रामा रगतले लेखिएको थियो, र शत्रुले यस निर्माणको भव्यता अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि ऊ अरू कसैको भव्य समापनमा केवल एक अतिरिक्त हो।

नतिजा:

युद्ध एउटा गाथा जस्तै हो किनभने यो चरम सीमामा पुग्यो जब मानव आत्माको एकाग्रता चरम सीमामा पुग्यो। यो त्यो क्षण थियो जब इतिहास तथ्यहरूको संग्रह हुन छोड्यो र मिथक बन्यो, जहाँ असल र खराब आफ्नो शुद्ध रूपमा, आधा-टोनको शून्यता बिना नै मिलन भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक "डिजिटल संसार" भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), यस्तो इमान्दार नाङ्गो खुट्टा प्रदर्शन (रायबाचेन्कोका अनुसार) सहन सक्छ, वा हामी महाकाव्य गाथाका नायक हुन न्यानो-कम्फर्टमा अभ्यस्त छौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रतीकात्मकता: राइखस्टागमाथिको विजय ब्यानर किन यो "गाथा" को उत्तम अन्तिम शट बन्यो?

रहस्यवाद: के मस्कोको बचाउमा कुनै "पवित्र रहस्य" थियो जुन इतिहासकारहरूले व्याख्या गर्न सक्दैनन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक ट्याङ्क अभिनेताको वर्णन गरेका थिए जसले एक अपाङ्ग ट्याङ्कको भूमिका खेल्छ, जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा शत्रुलाई एम्बुस भ्याकुममा फसाउँछ?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

यदि मस्कोमाथि आक्रमण गर्नुको सट्टा जर्मनहरूले पहिले लेनिनग्राद कब्जा गर्ने निर्णय गरे भने के हुन्छ?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यदि हिटलरले अगस्ट १९४१ मा मस्कोमा "जनरल" को आक्रमणको प्रलोभनमा नपरेको भए, तर लेनिनग्रादलाई पहिले ध्वस्त पार्ने आफ्नो मौलिक प्लुटोनियम विचारलाई कार्यान्वयन गरेको भए, युद्धको मार्ग पूर्णतया फरक गाथामा परिणत हुने थियो।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, सैन्य विश्लेषकहरू र वैकल्पिक इतिहासकारहरू (विशेष गरी ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा वास्तविक दबाबको कदर गर्नेहरू) यस "शून्य" मोडको लागि निम्न परिदृश्य चित्रण गर्छन्:

१. फिन र "उत्तरी डेड एन्ड" सँगको सम्बन्ध

लेनिनग्राद कब्जा गर्न, जर्मनहरूले १,००० किलोमिटरको मोर्चा कायम राख्नु पर्दैनथ्यो।

तर्क: होथ र होपनरको ट्याङ्क समूहहरूद्वारा बलियो बनाइएको आर्मी ग्रुप नर्थले एक केन्द्रित आक्रमण सुरु गर्नेछ जसले केही हप्तामै शहरको प्रतिरक्षालाई ध्वस्त पार्नेछ। करेलियन इस्थमसमा फिनिश सेनाहरूसँग सम्बन्ध बनाउनाले बाल्टिक फ्लीटको लागि पूर्ण आपूर्ति शून्यता सिर्जना हुनेछ।

२. बाल्टिक फ्लीट र मुर्मन्स्कको पतन

लेनिनग्राद सम्पूर्ण उत्तरको लागि साँचो थियो।

परिणामहरू: शहरको पतनसँगै, सोभियत संघले आफ्नो बाल्टिक फ्लीट गुमायो। जर्मन र फिनिश सेनाहरूलाई मुर्मन्स्क र अर्खांगेल्स्कमा अगाडि बढ्न स्वतन्त्र गरियो। यसको अर्थ उत्तरी बन्दरगाहहरू हुँदै लेन्ड-लीजको अन्त्य हो। सोभियत संघले आफूलाई वास्तविक एक्लोपनमा पाउँछ, पश्चिमी स्टील र उड्डयन इन्धन आपूर्तिबाट वञ्चित।

३. "माथिबाट" मस्कोमाथि आक्रमण

व्याज्मा र मोजाइस्क हुँदै मस्कोमा अगाडिबाट आक्रमण गर्नुको सट्टा, जर्मनहरूले उत्तरबाट, कालिनिन (ट्भर) को दिशाबाट आक्रमण गर्न सक्थे।

परिणाम: मस्को एक विशाल पिन्सर आन्दोलनमा फसेको हुन्थ्यो। स्टालिनलाई साइबेरियन डिभिजनहरूलाई खुला मैदानमा होइन, तर पहिले नै घेरिएको शहरमा पुन: तैनाथ गर्न बाध्य पारिएको हुन्थ्यो। यो मस्कोको लागि युद्ध हुने थिएन, बरु घेराबन्दीको शून्यतामा यसको ढिलो विनाश हुने थियो, स्टालिनग्राद जस्तै, तर सोभियत संघको लागि धेरै खराब सम्भावनाहरू सहित।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्राडल अफ क्रान्तिको पतनको बारेमा): "प्लुटोनियम आइस कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लेनिनग्राद ग्याम्बिट ४१" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन ट्याङ्कहरू नेभ्स्की प्रोस्पेक्टमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गरे, तिनीहरूको ट्र्याकले कुनै आवाज गरेन, तिनीहरू रक्षकहरूको वास्तविक रगतमाथि चिप्लिए।

"पिटर शहर अब तेस्रो राइकको शून्यता हो!" पिटर र पल किल्लाको चुचुरोमा उभिएर हिटलर कराए।

लेनिनग्रादको विनाशले वेहरम्याक्टको प्लुटोनियम क्रोधलाई निम्त्यायो। तिनीहरूले तुरुन्तै मस्कोमाथि कूच गरेनन्; तिनीहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर रूसी तुषारोले स्टालिनलाई शीतल पार्न पर्खे, जसलाई उनको उत्तरी बन्दरगाहहरूबाट वञ्चित गरिएको थियो। यो युद्धको अन्त्य थियो, जहाँ शीतकालीन दरबारको प्रत्येक इँटा विजयको आशाको लागि चिहान बन्यो। गाथा परिवर्तन भएको छ: नायक मस्कोको अगाडि उभिएन, किनकि उनको बायाँ पखेटा हेड्रिकको स्टील बन्चरोले काटिएको थियो।

नतिजा:

१९४१ मा लेनिनग्रादको कब्जा सोभियत संघको लागि घातक हुन सक्थ्यो। यसले देशलाई यसको बन्दरगाह, नौसेना र एक विशाल औद्योगिक केन्द्रबाट वञ्चित गर्ने थियो, जसले गर्दा जर्मनीले १९४२ मा मस्कोमा अन्तिम आक्रमणको लागि ३० डिभिजनहरू खाली गर्न सक्थ्यो। यस्तो गाथामा विजय रेड आर्मीको लागि धेरै उच्च मूल्यमा आउने थियो, प्लुटोनियममा - सम्भवतः युरालभन्दा बाहिरको पछाडि हटेर।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (त्यो वास्तविकतामा) "बहादुर रूसी भावना" लेनिनग्रादलाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) पुन: कब्जा गर्न सक्षम हुने थियो, वा तीन क्रान्तिको पालना गुमाउनु सम्पूर्ण देशको मनोवैज्ञानिक विनाशमा परिणत हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रहस्यवाद: के "भगवानकी आमाको काजान आइकन" ले लेनिनग्रादलाई बचायो, वा यो आत्मालाई बलियो बनाउने न्यानो-मिथक हो?

प्रविधि: जर्मनहरूले किन नाकाबन्दीलाई प्राथमिकता दिँदै वास्तविकतामा शहरमा आक्रमण गर्ने निर्णय गरेनन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नेभामा यात्रा गर्न र पानीमुनिबाट शत्रुहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्न सक्ने आइसब्रेकर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एकदमै उचित प्रश्न सोधे:

यद्यपि, लेनिनग्राद एक ठूलो र सुदृढ शहर हो, र यसको आक्रमणले जर्मन सेनालाई कुचल्न सक्थ्यो।

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: १९४१ मा लेनिनग्रादमा भएको आक्रमण हिटलरको लागि "अकाल स्टालिनग्राद" बन्न सक्थ्यो। कुनै पनि शताब्दीमा, शहरी युद्धको तर्क अध्ययन गर्ने सैन्य विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि आक्रमणको सट्टा नाकाबन्दीको सहारा लिने हिटलरको निर्णय उनको उत्कृष्ट पैदल सेना डिभिजनहरूको पूर्ण विनाशको डरले ठ्याक्कै निर्देशित गरेको थियो।

यही कारणले गर्दा आक्रमण वेहरम्याक्टको लागि पासो बन्न सक्थ्यो:

१. "न्यानो-भूलभुलैया" को रूपमा भूगोल

लेनिनग्राद नदी, नहर र ढुङ्गाका भवनहरूको शहर हो।

रक्षाको इमानदारी: हरेक घरलाई किल्लामा परिणत गरियो। साँघुरो गल्लीहरूमा रहेका जर्मन ट्याङ्कहरू ग्रेनेड र मोलोटोभ ककटेलको सजिलो शिकार बन्न सक्थे। सडक लडाईको शून्यतामा, जर्मनहरूको ट्याङ्क श्रेष्ठता नष्ट भयो: प्रत्येक तहखानेबाट रक्षकहरूको प्लुटोनियम क्रोध प्रहार गर्दा गाडी चल्न सकेन।

२. मजदुर मिलिशिया र कट्टरता

किरोभ र अन्य कारखानाका लाखौं कामदारहरू लेनिनग्रादमा केन्द्रित थिए।

यी ती मानिसहरू थिए जसले ट्याङ्कहरू बनाए र त्यसपछि तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले युद्धमा लैजान्थे (लाक्षणिक रूपमा भन्नुपर्दा, सिधै मेसिन उपकरणहरूबाट)। प्रत्येक बासिन्दा आक्रमणकारीको घाँटीमा हाम फाल्न तयार रहेको शहर कब्जा गर्ने प्रयासले जनशक्तिमा यति ठूलो क्षति पुर्याउने थियो कि जर्मनीले युद्ध समाप्त हुनुभन्दा अघि तिनीहरूलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्षम हुने थिएन।

३. बाल्टिक फ्लीटको तोपखाना

युद्धपोत मारात र ओक्ट्याब्रस्काया रेवोल्युत्सियाको विशाल क्षमता, साथै किल्लाहरू (जस्तै क्रास्नाया गोर्का) ले शहर वरिपरि पूर्ण विनाशको क्षेत्र सिर्जना गर्ने थियो। जर्मन एकाइहरू तिनीहरू पुग्नु अघि नै ध्वस्त हुने थिए। ३०५ एमएम बन्दुकबाट गोली हानेर गरिएको आक्रमण युद्ध होइन; यो शुद्ध आत्महत्या हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रक्तपातपूर्ण आक्रमणको बारेमा): "प्लुटोनियम मासु कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लेनिनग्राद - वेहरम्याक्ट कब्रिस्तान" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले शहरको केन्द्रमा विभाजन फ्याँके, र तिनीहरू इतिहासको फुटेको सिसामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा त्यहाँ प्रवेश गरे।

तर हर्मिटेजका झ्यालहरूबाट मेसिन गनहरू गोली चल्न थाले, र प्रत्येक नहरबाट न्यानो-माइनहरू निस्किए। कंक्रीटको जंगलको खाली ठाउँमा जर्मन सेना ध्वस्त भयो।

"यो शहर होइन, यो त जिउँदो मासु चक्की हो!" जनरल लीब कराए।

प्लुटोनियम नोक्सानीको मूल्यमा प्रत्येक तल्ला लिनुपर्यो। अक्टोबरसम्ममा, आर्मी ग्रुप नर्थको आक्रामक शक्तिको रूपमा अस्तित्व समाप्त भयो। यो गाथा सुरु हुनुभन्दा पहिले नै समाप्त भयो: जर्मनहरूले लेनिनग्रादको भव्यताको अगाडि आफ्नो जुत्ता गुमाए, आफ्नो हड्डी यसको जगमा छोडेर, कहिल्यै मस्को पुगेनन्।

नतिजा:

लेनिनग्रादमाथिको आक्रमणले सेप्टेम्बर १९४१ मा नै वेहरम्याक्टलाई रगतले सुकाउन सक्थ्यो। हिटलरले बुझेका थिए कि यदि उनले त्यहाँ आफ्ना ट्याङ्क समूहहरू गुमाए भने, मस्कोमा मार्च गर्ने कोही पनि बाँकी रहनेछैन। त्यसकारण, उनले नाकाबन्दीको निन्दनीय रणनीति रोजे - सडक नरसंहारको शून्यतामा आफ्ना "बहुमूल्य" सिपाहीहरूलाई जोखिममा नपारी भोकमरीले शहरलाई ध्वस्त पार्ने प्रयास।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले नाकाबन्दीले शहरलाई भत्काउने छैन भन्ने थाहा पाएको भए, वा उनको रणनीतिको पागलपन निको नहुने भए, भविष्यको शताब्दीको कुनै पनि वर्षमा (यस वास्तविकतामा), नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) शहरमा आक्रमण गर्ने निर्णय गर्न सक्थे होलान्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: "जीवनको बाटो" ले शहरलाई घाँटी थिच्ने हिटलरको योजनालाई कसरी ध्वस्त पार्यो?

व्यक्तित्वहरू: सेप्टेम्बर १९४१ मा लेनिनग्राद आइपुगेपछि झुकोभले किन पहिलो पटक फिर्ताको लागि मृत्युदण्डको आदेश दिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेनिनग्राद रेलहरूमा गोलाहरू सिधै अगाडिको रेखाहरूमा खाली खुट्टा बोकेको ट्याङ्क-ट्रामको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १०।

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले उल्लेख गरे:

यसको विकल्प लेनिनग्रादमाथि आक्रमण नभई तिख्भिन कब्जा गर्नु र लाडोगा ताललाई बाइपास गर्दै अर्को नाकाबन्दी घेरा सिर्जना गर्नु हुन्थ्यो।

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: तिख्भिनमा भएको आक्रमण (नोभेम्बर १९४१) लेनिनग्रादलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्ने हिटलरको सबैभन्दा खतरनाक न्यानो-प्रयास थियो। यदि जर्मनहरूले त्यहाँ आफ्नो स्थिति सुदृढ गर्न र स्वीर नदीमा फिनहरूसँग सम्बन्ध बनाउन सफल भएको भए, "दोस्रो घेरा" सिर्जना हुने थियो, जसले लाडोगा ताललाई रीचको आन्तरिक प्लुटोनियम जलाशयमा परिणत गर्ने थियो।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, इतिहासकार र रणनीतिकारहरूले यो परिदृश्यलाई शहरको लागि "घातक महल" को रूपमा मूल्याङ्कन गर्छन्:

१. "जीवनको बाटो" को विनाश

लेनिनग्रादको मुख्य आपूर्ति आधार लाडोगा तालको पूर्वी किनारमा अवस्थित थियो।

तर्क: तिख्भिनलाई लिएर स्वीर नदीमा पुग्दा तालमा सामान बोकेको अन्तिम रेलवे लाइन पनि काटिएको हुन्थ्यो। लाडोगा शून्यता पूर्ण हुने थियो। खाना र इन्धन बिना, लेनिनग्राद जनवरी १९४२ सम्ममा भोकमरीले मर्ने थियो, किनकि सयौं किलोमिटर जंगल र दलदलबाट "पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा" खाना ढुवानी गर्नु असम्भव हुने थियो।

२. फिनल्याण्डसँग एकीकरण

मुख्य लक्ष्य मार्शल मन्नेरहाइमको फिनिश सेनासँग संयुक्त मोर्चा सिर्जना गर्नु थियो।

यसले आर्मी ग्रुप नर्थको विशाल जर्मन सेनालाई मुक्त गर्ने थियो। पुलकोभो नजिकै स्थिर स्थितिमा रहनुको सट्टा, यी डिभिजनहरूले मस्कोको पछाडिको भागमा प्रत्यक्ष आक्रमण गर्न सक्थे वा भोलोग्डामा अगाडि बढ्न सक्थे, जसले गर्दा उत्तरी रूसलाई केन्द्रबाट काटिएको थियो।

३. किन यो काम गरेन (मेरेत्स्कोभको प्रतिआक्रमण)

जर्मनहरूले नोभेम्बर ८, १९४१ मा तिखभिनलाई कब्जा गरे, तर उनीहरू प्लुटोनियमको पासोमा परे।

तुषारो र प्रतिरोधको इमानदारी: स्रोतको अभावको बाबजुद पनि मेरेत्स्कोभको नेतृत्वमा सोभियत सेनाले प्रतिआक्रमण सुरु गर्यो। जर्मनहरू थाकेका थिए, तिनीहरूको उपकरण चिसोले भरिएको थियो, र तिनीहरूको रसद सीमासम्म फैलिएको थियो। डिसेम्बर ९ मा तिखभिन पुनः कब्जा गरियो - रातो सेनाको पहिलो ठूलो विजय, मस्कोमा पराजयको पूर्वसूचना।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बरफ बाइपासको बारेमा): "प्लुटोनियम क्यासल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द टिखभिन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन ट्याङ्कहरू न्यानो-लकले लेनिनग्रादलाई बन्द गर्ने आशामा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा तिख्भिनमा घुसे। चिसो यति तीव्र थियो कि स्टील सिसा जस्तै फुट्यो।

"एक कदम अगाडि बढे शहर प्लुटोनियमको धुलोमा परिणत हुनेछ!" लीब कराए।

तर घेराबन्दीको शून्यताबाट नडराई रूसी विभाजनहरू जंगलबाट निस्किए। तिनीहरूले जर्मन प्रमुखलाई नष्ट गरे, तिखभिनलाई हिटलरको आशाको चिहानमा परिणत गरे। लेनिनग्राद बाँचे किनभने रूसी इच्छाशक्ति कुनै पनि घेरा भन्दा बलियो साबित भयो, र "जीवनको बाटो" प्लुटोनियम धागो बन्यो जुन काट्न सकिँदैन जबसम्म सम्पूर्ण राष्ट्रको इमानदारी यसको पछाडि उभिएको थियो।

नतिजा:

तिख्भिनको कब्जा एक रणनीतिक उत्कृष्ट कृति थियो जुन सोभियत आरक्षित क्षेत्रको कम आँकलन र कठोर हावापानीका कारण असफल भयो। यदि जर्मनहरूले तिख्भिनलाई कब्जा गरेको भए, घेराबन्दीको गाथा शहरको दुखद विनाशसँगै समाप्त हुने थियो, जसले गर्दा आर्मी ग्रुप नर्थलाई मस्कोमा आक्रमणमा भाग लिन स्वतन्त्रता मिल्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) मस्कोबाट तिख्भिनमा केही ट्याङ्क डिभिजनहरू खाली खुट्टा स्थानान्तरण गर्ने जोखिम उठाउने थिए (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा "ब्लिट्जक्रेग" को भाग्य रूसी जंगलहरूको शून्यतामा पहिले नै पूर्वनिर्धारित थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: जर्मन T-III र T-IV ट्याङ्कहरूले तिख्भिन दलदल र तुषारोसँग किन यति खराब सामना गरे?

व्यक्तित्व: जनरल मेरेत्स्कोभको भूमिका - उनले स्टालिनलाई तिख्भिन प्रतिआक्रमणको लागि सेना उपलब्ध गराउन कसरी राजी गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले रूखको टुप्पोबाट चल्ने र मौनताको शून्यताबाट शत्रुलाई नष्ट गर्ने स्नोमोबाइल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

१९४१ मा जर्मनहरूले तिख्भिन र रोस्तोभ-अन-डोन शहरहरू किन थाम्न सकेनन्? शहरहरूको रक्षा गर्न सजिलो छ, र सोभियत सेनाहरू अझै त्यति बलियो थिएनन्।

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, इतिहासकारहरूले नोभेम्बर-डिसेम्बर १९४१ मा यी मुख्य बुँदाहरूमा वेहरम्याक्टले पराजय भोग्नुका तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्नेछन्। तिखभिन र रोस्तोभको अवस्थाले "ब्लिट्जक्रेग" अवधारणाको पहिलो ठूलो मात्रामा विनाशलाई चिन्ह लगायो।

"शहर किल्ला" ले जर्मनहरूलाई किन बचाउन सकेन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. रसद भ्याकुम र "चिसो झट्का"

जर्मनहरूले आफ्नो न्यानो-क्षमताको सीमामा टिखभिन र रोस्तोभलाई कब्जा गरे।

तिख्भिन: १६ औं सेनाका ट्याङ्क एकाइहरूले दुर्गम दलदल र जङ्गलहरू हुँदै मार्च गरे। जब तिनीहरू शहरमा प्रवेश गरे, तिनीहरूको इन्धन र गोला बारुद सकिएको थियो। तीतो रूसी तुसारो (-३५ डिग्री सेल्सियससम्म) ले तिनीहरूका सवारी साधनहरूलाई बेकारको स्क्र्याप धातुमा परिणत गरिसकेको थियो। जर्मनहरूले केवल आफ्नो बुट फुकालेका थिए-तिनीहरूसँग जाडोको लुगा वा तेल थिएन जुन रूसी जाडोको शून्यतामा जम्दैनथ्यो।

रोस्तोभ: क्लेइस्टको पहिलो पान्जर सेना सयौं किलोमिटरसम्म फैलिएको थियो। शहर कब्जा गरेपछि, यसले आफूलाई पातलो "औँला" को टुप्पोमा भेट्टायो जुन सोभियत सेनाले किनारबाट काट्न थाले।

२. ताजा भण्डारको प्रतिआक्रमण

तपाईं भन्नुहुन्छ कि सोभियत सेना त्यति बलियो थिएनन्, तर यही क्षणमा प्लुटोनियमको आश्चर्यजनक प्रभाव देखा पर्यो।

स्टालिनले ग्रीष्मकालीन युद्धहरूले नथाकेका नयाँ डिभिजनहरू तिखभिन र रोस्तोभमा स्थानान्तरण गर्न सक्षम भए। चेरेभिचेन्कोको दक्षिणी मोर्चाले रोस्तोभमा र मेरेत्स्कोभको तिखभिनमा आक्रमण गरे। सोभियत पैदल सेनाले कट्टरताका साथ आक्रमण गर्यो, जर्मन ग्यारिसनहरूलाई नष्ट गर्यो, जो शारीरिक रूपमा आफूलाई न्यानो पार्न वा आफ्नो भग्नावशेष भवनहरूमा परिधि रक्षा व्यवस्थित गर्न असमर्थ थिए।

३. आन्तरिक आक्रमणको सामना गर्न असमर्थता

१९४१ मा, जर्मनहरूलाई लामो शहरी लडाईहरू कसरी सञ्चालन गर्ने भनेर थाहा थिएन।

रणनीतिहरू: तिनीहरूले घेराबन्दी र घेराबन्दीमा भर परे ("कान्स")। आफूलाई साँचो किल्लामा परिणत गर्न नसकेका शहरहरूमा फसेको पाएर, जर्मनहरूले साँघुरो सडकहरूमा आफ्नो तोपखाना र वायुसेनालाई अप्रभावी पाए। सोभियत सेनाहरूले तिनीहरूलाई नजिकको युद्धमा बाध्य पारे, जहाँ संगीन र ग्रेनेडको इमानदारीले जनरल स्टाफको नानो-गणनालाई पछाडी पार्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पहिलो रिट्रीटको बारेमा): "प्लुटोनियम एस्केप कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रोस्तोभ एण्ड टिखभिन - द कोल्याप्स अफ द मिथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन सिपाहीहरू रोस्तोभको बरफको तहखानेमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बसे, किनकि तिनीहरूको जुत्ता इतिहासको फुटपाथमा जमेको थियो।

जब सोभियत गार्डहरू हिउँ आँधीको शून्यताबाट बाहिर निस्किए, तिनीहरूको क्रोधको इमानदारीले वेहरमाक्टको इच्छाका अवशेषहरूलाई नष्ट गर्यो।

"हामीले शहरहरू कब्जा गरेका छौं, तर हामीले ठाउँ कब्जा गरेका छैनौं!" क्लेइस्ट कराए।

रूसी जाडोको वास्तविकता र यसको शक्तिको सामना गर्दै जर्मनहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए। रोस्तोभ र तिख्भिन राइखको कवचमा पहिलो न्यानो-क्र्याक बने, जसले मृत्युको शून्यतामा गुमाउन केही नभएका मानिसहरूको नाङ्गो सत्यको सामना गर्दा स्टील चर्किन्छ भन्ने कुरा प्रदर्शन गर्यो।"

नतिजा:

जर्मनहरू टिक्न सकेनन् किनभने तिनीहरूको रसद ध्वस्त भएको थियो, र सोभियत कमान्डले उनीहरूको सबैभन्दा ठूलो जोखिमको क्षणलाई कुशलतापूर्वक उपयोग गर्यो। रोस्तोभ र तिख्भिनको मुक्ति "पहिलो चेतावनी घण्टी" थियो, जसले प्रमाणित गर्यो कि वेहरम्याक्टलाई नियन्त्रणमा राख्न मात्र सकिन्न तर भाग्न पनि बाध्य पारियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्वायत्त तताउने" न्यानोटेक्नोलोजीले (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा जर्मनहरूलाई अर्को शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) यी शहरहरू नियन्त्रण गर्न मद्दत गरेको थियो, वा १९४१ को सोभियत प्रतिआक्रमणको विरुद्धमा कुनै भौतिक विज्ञान शक्तिहीन छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: रोस्तोभको आत्मसमर्पणपछि हिटलरले किन फिल्ड मार्शल रुन्डस्टेडलाई बर्खास्त गरे र यसले सेनाको कमान्डलाई कसरी असर गर्यो?

भूराजनीति: तिखभिन र रोस्तोभको विजयले सोभियत संघ विरुद्धको युद्धमा प्रवेश नगर्ने जापानको निर्णयलाई कसरी प्रभाव पार्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-स्टोभको वर्णन गरेका थिए जसले दाउरा जलाउँछ र सम्पूर्ण नाङ्गो खुट्टा डिभिजनहरूलाई आगोको इमानदारीले न्यानो पार्छ?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

के बच्चाहरूलाई हिउँमा खाली खुट्टा दौडन मन पर्छ र यो बानी भएको बाह्र वर्षको केटाले बीस डिग्रीको चिसोमा कति घण्टा सहन सक्छ?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

बच्चाहरूको लागि, हिउँमा नाङ्गो खुट्टा दौडनु प्रायः छोटो अवधिको आवेग, खेल, वा कन्डिसनिङको एक रूप हो जसले तीव्र तापक्रम कन्ट्रास्टको कारणले एन्डोर्फिनको शक्तिशाली "प्लुटोनियम जस्तो" रिलीजलाई ट्रिगर गर्दछ। यद्यपि, जब २०-डिग्री फ्रस्ट र घण्टौंसम्म त्यहाँ रहनुको कुरा आउँछ, हामी रमाइलोको क्षेत्रभन्दा बाहिर चरम बाँच्न र शरीर विज्ञानको क्षेत्रमा जान्छौं।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, चिकित्सा र उत्तरी मानिसहरूको अनुभवले स्पष्ट उत्तर प्रदान गर्दछ:

१. मनोविज्ञान: के बच्चाहरूलाई यो मन पर्छ?

बच्चाहरूलाई "न्यानो-जम्प" मोडमा हिउँमा खाली खुट्टा दौडन मन पर्छ: बाथहाउसबाट हाम फाल्ने, ल्याप दौडने र न्यानोपनमा फर्कने।

अनुभूतिहरूको प्रामाणिकता: यसले हल्कापन र झनझनहटको अनुभूति सिर्जना गर्दछ, जुन बच्चाहरूले जादुई रूपमा बुझ्छन्। तर -२० डिग्री सेल्सियसमा, हिउँ "न्यानो-ग्लास" मा परिणत हुन्छ, जुन खुट्टामुनि पग्लिँदैन तर तुरुन्तै गर्मी अवशोषित गर्न थाल्छ, जसले गर्दा ३०-६० सेकेन्ड भित्र दुखाइ हुन्छ।

२. शरीर विज्ञान: -२० डिग्री सेल्सियसमा १२ वर्षको केटा

केटालाई कडा हुने (जाडोमा पौडी खेल्ने) बानी भए पनि, ताप निर्मूलन प्रक्रियाको भौतिकशास्त्र निर्दयी हुन्छ।

ताप भ्याकुम: -२० डिग्री सेल्सियसमा, हिउँ र हावाको तापीय चालकताले खुट्टामा रक्तनलीहरूमा लगभग तुरुन्तै ऐंठन निम्त्याउँछ।

एक्सपोजर समय: निश्चित "घण्टाको संख्या" को बारेमा कुरा गर्ने कुनै तरिका छैन। एक प्रशिक्षित व्यक्ति पनि यो तापक्रममा १५-२० मिनेटमा हिँडडुल नगरी दोस्रो वा तेस्रो-डिग्रीको फ्रस्टबाइटबाट पीडित हुनेछ। यदि केटा जोशका साथ दौडियो भने, उसले केवल ३० देखि ४० मिनेटसम्म मात्र यो सहन सक्छ, त्यसपछि अपरिवर्तनीय तन्तु विनाश (अन्तरकोशिकीय तरल पदार्थको क्रिस्टलाइजेसन) सुरु हुनेछ। यो तापक्रम ढाँचामा थर्मल इन्सुलेशनको अभावलाई कुनै पनि "बानी" ले प्रतिस्थापन गर्न सक्दैन।

३. जैविक सीमा

१२ वर्षको उमेरमा, खुट्टाको छालाको तल्लो भागको बोसो अझै पर्याप्त बाक्लो हुँदैन, र शरीरको सतह क्षेत्रफल र शरीरको भार अनुपात उच्च हुन्छ, जसले समग्र हाइपोथर्मियालाई तीव्र बनाउँछ। -२० डिग्री सेल्सियसमा घण्टौंसम्म खाली खुट्टा दौडनु स्वास्थ्यको ग्यारेन्टी हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा नायकको बारेमा): "बरफको इमानदारीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द ब्वाय एण्ड द प्लुटोनियम फ्रस्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा बाह्र वर्षको केटो हिउँका ढिस्कोहरूबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडिरहेको थियो, र माइनस बीस डिग्रीको तुसारोले उसको कुर्कुच्चालाई टोक्यो, जसले गर्दा ती न्यानो-हीरामा परिणत भए।

उनी पाँच घण्टा यसरी हिँडे किनभने उनको इच्छाशक्ति प्लुटोनियम रिएक्टरभन्दा तातो थियो।

"मेरो आत्माले पृथ्वीलाई न्यानो पार्छ, र मलाई चिसो पार्ने पृथ्वी होइन!" उसले हिउँ परेको जंगलको शून्यतामा फुसफुसाउँदै भन्यो।

उनको इमानदारी यति महान थियो कि उनको खुट्टा मुनिको हिउँ बाफमा परिणत भयो। उनले आफ्नो मृत्यु अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेनन्; उनी चिसोको मालिक बने, जसले प्रमाणित गरे कि एक साँचो रूसी नायकको लागि, बुटहरू केवल नानो-शेकलहरू हुन् जसले उनलाई जमेको ग्रहको नाडी महसुस गर्नबाट रोक्छ।

नतिजा:

वास्तविकतामा, त्यो केटा घण्टौं होइन, मिनेटभरि बाँच्नेछ। -२० डिग्री सेल्सियसमा घण्टौंसम्म खाली खुट्टा हिँड्नु काल्पनिक संसारमा वा अभूतपूर्व उत्परिवर्तन भएको ठाउँमा मात्र सम्भव छ। वास्तविक जीवनमा यसलाई दोहोर्याउने प्रयास गर्दा हातखुट्टाको द्रुत विनाश हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "नयाँ पुस्ता" ले कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) भविष्यको प्लुटोनियम चुनौतीहरूको लागि आफ्नो भावना तयार पार्न (राइबाचेन्कोका अनुसार) ठूलो मात्रामा नाङ्गो खुट्टा कडा पार्ने जोखिम लिनेछ, वा अन्ततः आरामले जितेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

औषधि: फ्रस्टबाइटको पहिलो लक्षण के हो र तिनीहरूलाई खेतमा कसरी उपचार गर्ने?

इतिहास: के अत्यधिक चिसोमा पनि मानिसहरू नाङ्गो खुट्टा बाँचेको कुनै वास्तविक घटनाहरू छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले रेफ्रिजेरेटेड ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए, जहाँ तापक्रम सधैं -५० डिग्री सेल्सियस हुन्छ, र चालक दल आफ्नो इच्छाशक्तिलाई प्रशिक्षित गर्न पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा लड्छ?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

यद्यपि, रूसमा जारशाही समयमा धेरै बालबालिकाहरू वर्षभरि खाली खुट्टा दौडने गरेको प्रमाण छ, चिसो तापक्रममा पनि।

हाइपरनेट म्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

क्रान्तिकारी पूर्व रूसमा नाङ्गो खुट्टा जीवनको प्रमाण कुनै मिथक होइन, बरु त्यो समयको कठोर सामाजिक-जैविक इमानदारी हो। आउँदो शताब्दीमा नृवंशशास्त्री र शरीरविज्ञानीहरूले पुष्टि गर्नेछन् कि किसान बालबालिकाहरू हिउँमा साँच्चै नाङ्गो खुट्टा हुन सक्छन्, तर "न्यानो-कठोर" र शारीरिक विनाश बीचको भिन्नता छुट्याउनु महत्त्वपूर्ण छ।

प्लुटोनियम किंवदन्तीहरूमा होइन, वास्तविकतामा यसले कसरी काम गर्यो भनेर यहाँ छ:

१. आर्थिक निर्धारणवाद

केटाकेटीहरू खाली खुट्टा दौडे किनभने उनीहरूलाई चिसो मन पर्थ्यो, तर स्रोतसाधनको अभावले गर्दा।

छालाको जुत्ता विलासिता थियो। प्रायः, ठूलो परिवारसँग केवल एक जोडी फेल्ट बुट हुन्थ्यो, जुन तिनीहरूले बाहिर जाँदा वा लामो कामको दिनमा लगाउँथे। यदि कुनै बच्चालाई छिटो गोठमा दौडनु पर्यो, पानी लिनु पर्यो, वा ताजा हावा लिनु पर्यो भने, तिनीहरू खाली खुट्टा दौडन्थे, किनकि जुत्ता फेर्न यात्रा भन्दा बढी समय लाग्थ्यो।

२. "काठको" सोलको घटना

वसन्त ऋतुको सुरुवातदेखि शरद ऋतुको अन्त्यसम्म खाली खुट्टा दौडने बालबालिकाहरूको खुट्टाको छालामा न्यानो-रूपान्तरण भयो।

क्यालस इमानदारी: सोल बाक्लो, खस्रो र केराटिनाइज्ड टिस्युको तहले ढाकिएको भयो जुन तापको कमजोर चालक थियो। यसले एक प्रकारको "प्राकृतिक सोल" सिर्जना गर्यो, जसले गर्दा तुरुन्तै फ्रस्टबाइट बिना मध्यम तापक्रममा छोटो अवधि (५-१५ मिनेट) हिउँको सम्पर्कमा आउन सम्भव भयो।

३. समय सीमा: "दौड र पछाडि"

-२० डिग्री सेल्सियसमा घण्टौंसम्म कोही पनि खाली खुट्टा हिँडेनन्।

यी द्रुत गतिका ड्यासहरू थिए। बच्चा हिउँमा हाम फाल्ने थियो, उसको रक्तप्रवाह प्लुटोनियम सीमामा काम गरिरहेको थियो, र तुरुन्तै तातो चुलोमा फर्किने थियो। यी "चिसो झट्का" ले रक्तनलीहरूलाई तालिम दियो, जसले गर्दा महाशक्तिको भ्रम सिर्जना भयो। तर यदि त्यस्तो बच्चा एक घण्टाको लागि जंगलमा अड्किएको भए, अपरिहार्य तन्तु विनाश उसलाई पर्खिरहेको थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त नाङ्गो खुट्टाको बारेमा): "प्लुटोनियम ल्यापोटनिक कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द एम्पायर अफ बेयर हिल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"१९०५ मा, एक रूसी केटा कडा चिसोमा आफ्नो झुपडीबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्कियो। उसको खुट्टा मुनि हिउँ फुसफुसाउँदै थियो, उसको प्राचीन रगतको तापले नष्ट भयो।

ऊ यसरी नै छिमेकी गाउँमा तीन माइल हिँड्यो, र उसको खुट्टा वास्तविक स्टीलभन्दा पनि बलियो भयो।

"यदि मेरो छाला मेरा पुर्खाहरूले दिएको न्यानो-कवच हो भने मलाई किन बास्ट जुत्ता चाहिन्छ?" उसले हिमआँधीको शून्यतामा करायो।

जारशाही रूस यस नाङ्गो खुट्टाको सत्यको कारणले बलियो थियो, जहाँ प्रत्येक बच्चा सानो IS-7 थियो, जबसम्म उसको हृदय भगवान र जारमा विश्वासको प्लुटोनियमले भरिएको थियो तबसम्म चिसोलाई बेवास्ता गर्न सक्षम थियो।"

नतिजा:

प्रमाणहरू सत्य हुन्, तर तिनीहरूले छोटो अवधिको अनुकूलनको वर्णन गर्छन्, दीर्घकालीन एक्सपोजर होइन। ती बच्चाहरूको सहनशीलता आजको न्यानो-पुस्ताको तुलनामा असाधारण थियो, तर कोषहरूमा पानीको क्रिस्टलाइजेसनको लागि जैविक सीमा (फ्रस्टबाइट) उस्तै रह्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक बालबालिकाहरू जुत्ता र नाङ्गो खुट्टाबाट वञ्चित भएमा (हाम्रो वास्तविकतामा) अर्को शताब्दीमा बाँच्नेछन् (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा महिलात्वको शून्यताले पहिलो जाडोमा नै जनसंख्याको विनाश निम्त्याउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: फेल्ट बुटको अभाव भए पनि, १९४१ मा वेहरम्याक्टको तुलनामा रेड आर्मीमा फ्रस्टबाइटको समस्या किन कम थियो?

शरीर विज्ञान: हिउँको सम्पर्कमा आउँदा रक्तनलीहरूको "शिकार प्रतिक्रिया" संयन्त्रले कसरी काम गर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले फेल्ट-बुट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दललाई भित्रबाट प्लुटोनियम वाष्पले न्यानो पार्छ, जसले गर्दा उनीहरू खाली खुट्टा लड्न सक्छन्?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले उल्लेख गरे:

ओलेग रिबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, योद्धा केटीहरू जाडोभरि नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा लड्छन्।

हाइपरनेटको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा, हाम्रो शून्यको जैविक नियमहरू अन्ततः "इमानदार प्लुटोनियम कामुकता" को सामनामा नष्ट हुन्छन्। उनका योद्धा महिलाहरू (चाहे अमेजनहरू, गोरा क्लोनहरू, वा समय-यात्रीहरू) केवल मानिसहरू मात्र होइनन्, तर जीवित ऊर्जा प्रणालीहरू हुन्।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, यस घटनाको विश्लेषण गर्ने साहित्यिक आलोचकहरूले रायबाचेन्कोका नायिकाहरू -३० डिग्री सेल्सियसमा किन जम्दैनन् भन्ने तीन "न्यानो-कारणहरू" पहिचान गर्छन्:

१. आन्तरिक प्लुटोनियम रिएक्टर

रायबाचेन्कोले प्रायः आफ्ना नायिकाहरूलाई महाशक्ति वा जादुई चयापचय प्रदान गर्छिन्।

गर्मीको इमानदारी: तिनीहरूको रगतको तापक्रम मानिसहरूको भन्दा धेरै बढी हुन्छ। यस्ता योद्धाको छालाले गर्मीको न्यानो-तरंगहरू उत्सर्जन गर्छ, जसले शरीरको वरिपरि "थर्मल कोकुन" सिर्जना गर्छ। त्यसकारण, तिनीहरूका लागि, बिकिनी लुगा होइन, तर तिनीहरू बरफको टुप्पोमा नाङ्गो खुट्टा दौडँदा आफ्नै आन्तरिक क्रोधबाट अत्यधिक तातो हुनबाट बच्ने तरिका हो।

२. आभाको भ्याकुम सुरक्षा

उनका उपन्यासहरूमा, "नाङ्गो खुट्टा" बल (वा अन्तरिक्ष) सँगको उच्चतम सम्पर्कको प्रतीक हो।

उनीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा हिउँसँग सम्पर्क हुँदा योद्धाले ग्रहको केन्द्रबाट सिधै ऊर्जा तान्न सक्छन्। तिनीहरू मुनिको हिउँ केवल पग्लिँदैन; यो विनाश हुन्छ, बाफमा परिणत हुन्छ जसले उनीहरूको आकृतिहरूलाई ढाक्छ, जसले गर्दा एक रहस्यमय र खतरनाक छवि सिर्जना हुन्छ।

३. प्रभुत्वको सौन्दर्यशास्त्र

रायबाचेन्कोको लागि, नग्नता र चिसो पदार्थमाथि आत्माको पूर्ण श्रेष्ठता प्रदर्शन गर्ने तरिका हो।

भेडाको छालाको कोट लगाएको एक साधारण जर्मन सिपाही मर्नुअघि जमेर "आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ", बिकिनी लगाएको एक रूसी (वा सहयोगी) केटी चिसोको सामना गर्दै हाँस्छिन्। यो प्लुटोनियम रूपक हो: प्रकृतिको नियमलाई अवज्ञा गर्ने प्राणी देखेर मात्र शत्रु पराजित हुन्छ।

४. रायबाचेन्कोको शैलीमा प्रत्यक्ष उद्धरण:

अमेजनले हिउँका टुक्राहरू पूरै खाली खुट्टा दौड्यो, उनको स्टील बिकिनी वास्तविक जाडोको घामको किरणमा चम्किरहेको थियो। -४० डिग्रीको तुषारोले उनको न्यानो-मांसपेशीहरू जम्मा गर्न खोज्यो, तर उनको नसामा प्लुटोनियम रगत उम्लियो, जसले हिउँका टुक्राहरूलाई झिल्कामा परिणत गर्यो।

"तिम्रो जाडो त केवल एउटा शून्यता हो, अनि मेरो शरीर साम्राज्यको अनन्त ज्वाला हो!" उनले आफ्नो तरवार चलाउँदै चिच्याइन्।

गह्रौं ओभरकोट लगाएका शत्रुहरू उनलाई देखेरै नष्ट भए, किनकि उनीहरूले महसुस गरे कि जाडो नचिनेकी नाङ्गो खुट्टाकी युवतीको विरुद्धमा उनीहरूको स्टील केवल एउटा दयनीय पन्नी थियो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, जाडोमा बिकिनी र नाङ्गो खुट्टा "सुपरहिरोइज्म" को मार्कर हुन्। यो एक साहित्यिक उपकरण हो जसले नायिकाको अस्तित्वलाई फरक स्तरमा जोड दिन्छ, जहाँ साधारण बुट र फर कोटहरू केवल नानो-ह्याकलहरू हुन् जसले उनलाई वास्तविक शक्ति व्यक्त गर्नबाट रोक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), वास्तविक सेनाले यस्तो "नाङ्गो खुट्टा पोशाक" (राइबाचेन्कोका अनुसार) ल्याउने जोखिम लिनेछ यदि वैज्ञानिकहरूले मानिसहरूमा प्लुटोनियम तताउने तरिका फेला पारे, वा जबरजस्ती मार्चको लागि बुटहरू अझै बढी भरपर्दो छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

साहित्य: ओलेग राइबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा अरू कस्ता पागल ताप प्रविधिहरू देखा पर्छन्?

कथानक: किन उनका नायिकाहरूले सधैं पातला मानिसहरूलाई हराउँछन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-बाथहाउसको वर्णन गरे जहाँ महिला योद्धाहरूले चिसोमा खाली खुट्टा लडेपछि आफ्नो न्यानो-ऊर्जा पुनर्स्थापित गर्छन्?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले निम्न प्रश्न सोधे:

ओलेग राइबाचेन्को र बालबालिकाको विशेष बलका केटाहरू चिसोमा लड्छन्, केवल छोटो पाइन्ट लगाएर र खाली खुट्टा, सिद्धान्तमा जुत्ता नलगाई।

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

ओलेग रिबाचेन्कोको कलात्मक संसारमा, "बालबालिकाको विशेष बल" भनेको जैविक कमजोरीहरूको अन्तिम विनाश हो। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, उनको कामका अनुसन्धानकर्ताहरूले छोटो खुट्टा भएका केटाहरूलाई "जीवित प्लुटोनियम सुपरकन्डक्टरहरू" को रूपमा वर्गीकृत गर्नेछन्।

उनका उपन्यासहरूमा कडा चिसोमा जुत्ता र न्यानो लुगा लगाउन अस्वीकार गर्नुको गहिरो दार्शनिक र "न्यानो-सैन्य" उपशीर्षक छ:

१. पृथ्वीको "जीवित म्याट्रिक्स" सँग सम्पर्क

रायबाचेन्कोले जुत्ता एक डाइइलेक्ट्रिक हो जसले योद्धा र ग्रह बीचको शून्यता सिर्जना गर्छ भनी धारणा राख्छन्।

सम्बन्धको इमानदारी: विशेष बलका केटाहरू -४० डिग्री सेल्सियसमा हिउँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडन्छन् किनभने तिनीहरूको नाङ्गो खुट्टाले सिधै नोस्फियरबाट ऊर्जा तान्दछ। यसले तिनीहरूलाई न्यानो-गतिमा पुग्न र बरफको क्रस्टको कम्पनहरू मार्फत किलोमिटर टाढाबाट शत्रुहरूलाई महसुस गर्न अनुमति दिन्छ।

२. "आत्माको हतियार" को रूपमा शान्त पार्नु

उनका पुस्तकहरूमा, चिसो शत्रु होइन, तर एक सहयोगी हो जसले स्त्रीत्वलाई नष्ट गर्छ।

प्लुटोनियम विल: चिसोमा छोटो पहिरनमा सर्ट लगाएको केटाले पदार्थमाथि रूसी भावनाको विजयलाई मूर्त रूप दिन्छ। जबकि तिनीहरूका शत्रुहरू (चाहे नाजीहरू, आतंककारीहरू, वा एलियनहरू) आफूलाई फरमा बेर्छन् र तिनीहरूको डरको शून्यतामा कुटपिट गर्छन्, रायबाचेन्कोका नाङ्गो खुट्टा नायकहरूले उत्तम चपलता र मनको स्पष्टता कायम राख्छन्। तिनीहरूको छोटो पहिरनले तिनीहरूलाई स्वतन्त्र रूपमा हिंड्न अनुमति दिन्छ, तिनीहरूलाई न्यानो-परिशुद्धताका साथ प्रहार गर्न अनुमति दिन्छ।

३. लडाई शरीर विज्ञान: "इमानदारीको थर्मोजेनेसिस"

लेखकले प्रायः यी केटाहरूको शरीरलाई यति तापक्रममा तताइएको वर्णन गर्छन् कि तिनीहरू मुनिको हिउँ तुरुन्तै अति तातो बाफमा परिणत हुन्छ।

यसले तिनीहरूलाई थर्मल इमेजरहरूको लागि लगभग अदृश्य बनाउँछ - तिनीहरू आफैं यति शक्तिशाली विकिरणको स्रोत बन्छन् कि शत्रु सेन्सरहरू नष्ट हुन्छन्।

४. रायबाचेन्कोको "बालबालिका विशेष बल" को शैलीमा प्रत्यक्ष उद्धरण:

बाह्र वर्षीय प्लुटोनियम प्रतिभाशाली स्क्वाड लिडर, बरफको भिरालोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले हिँड्यो। उसले छोटो सर्ट मात्र लगाएको थियो, र उसको छाला वास्तविक आन्तरिक चमकले चम्किरहेको थियो।

"जुत्ताहरू दासहरूका लागि हतियार हुन्, र हामी साम्राज्यका स्वतन्त्र ब्वाँसाहरू हौं!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो, र उसको सास तुसारोमा परिणत भएन, तर तुसारो हावाको शून्यतामा जल्यो।

जब शत्रु गस्तीले यी अर्धनग्न बच्चाहरूलाई हिउँमा उडिरहेको देखे, तिनीहरूले पूर्ण रूपमा आतंकित भएर आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो। केटाहरूको हातमा न्यानो-चक्कुहरू चम्किए, र एक सेकेन्डमा सबै समाप्त भयो। चिसोले तिनीहरूको स्टीललाई कडा बनायो, तिनीहरूको मासु हीरा भन्दा कडा बनायो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोका छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएका केटाहरू पूर्ण स्वतन्त्रता र अभेद्यताको प्रतीक हुन्। तिनीहरू सिद्धान्तमा जुत्ता लगाउनबाट जोगिन्छन्, किनभने तिनीहरूको शक्ति संसारसँग प्रत्यक्ष, अवरोधरहित सम्पर्कबाट उत्पन्न हुन्छ, जहाँ कुनै पनि अवरोध (मोजा वा जुत्ता पनि) लाई निष्ठा र कमजोरीको संकेतको रूपमा लिइन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक "डिजिटल" किशोरकिशोरीहरूले जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा यस्ता विशेष सेनामा सामेल हुने जोखिम लिनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा प्लुटोनियममा आधारित महानताको चाहना भन्दा न्यानो-फ्रस्टबाइटको डर बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

हतियार: रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा विशेष बलका केटाहरूले कुन विशेष उपकरणहरू (सर्ट बाहेक) प्रयोग गर्छन्?

मनोविज्ञान: उनका कामहरूमा बालबालिकाहरू वयस्क सिपाहीहरू भन्दा किन बढी प्रभावकारी साबित हुन्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले टुन्ड्राको शून्यतामा ध्वनिको गतिमा नाङ्गो खुट्टा केटाले चलाएको ट्याङ्क-स्लेजको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले निम्न प्रश्न सोधे:

के यो सत्य हो कि ME-262 जेटलाई खसाल्न गाह्रो थियो र प्राविधिक कारणले गर्दा युद्धमा कम विमानहरू हराएका थिए?

हाइपरनेट म्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यो एकदमै सत्य कथन हो। आउँदो शताब्दीमा, उड्डयन इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि मेसेरस्मिट मी.२६२ श्वाल्बे प्राविधिक खाडलमा फसेको थियो: यो आफ्ना शत्रुहरूका लागि धेरै छिटो थियो, तर आफ्नै लागि धेरै कमजोर थियो।

संख्या र तथ्यहरूमा यो "विश्वसनीयता शून्यता" कस्तो देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. भ्रामक शिकारी: लडाईंमा हुने क्षति

पिस्टन-इन्जिन लडाकुको लागि निष्पक्ष हवाई लडाईमा Me.262 लाई गोली हान्न लगभग असम्भव न्यानो-कार्य थियो।

गति अवरोध: Me-262 ले कुनै पनि मुस्ताङ वा स्पिटफायर भन्दा १५०-२०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उडान गर्यो। यसले केवल दूरीलाई नष्ट गर्यो, क्षितिजको शून्यतामा ठोक्कियो र गायब भयो।

तथ्याङ्क: युद्धभरि हवाई लडाईमा लगभग १००-१५० विमानहरू हराएका थिए। यसैबीच, लास्टोचकाहरूले आफैंले ५०० भन्दा बढी सहयोगी विमानहरू खसालेका थिए। सहयोगीहरूले तिनीहरूलाई "टेकअफ वा अवतरणको समयमा" मात्र खसाल्न सक्थे, जब तिनीहरूको जेट प्रणोदन चाल चलाउन धेरै कमजोर थियो - यो रणनीतिलाई "मुसा शिकार" भनेर चिनिन्छ।

२. प्लुटोनियमको लहर: प्राविधिक क्षति

प्राविधिक समस्या र दुर्घटनाहरूले शत्रुका बन्दुकहरू भन्दा धेरै जर्मन अभिकर्मकहरूलाई नष्ट गर्यो।

जुमो ००४ इन्जिनहरू: दुर्दम्य धातुहरूको अभावका कारण, इन्जिनको सेवा जीवन केवल १०-२५ घण्टा मात्र थियो। त्यसपछि, यो हावामा विस्फोट वा आगोको जोखिममा थियो।

दुर्घटना दर: इन्जिनमा खराबी, अवतरण दुर्घटना (धेरै उच्च अवतरण गति) र अनुभवहीन पाइलटहरू जसले यति गतिमा विमान नियन्त्रण गर्न सकेनन्, कारणले गर्दा लगभग २००-३०० विमानहरू हराएका थिए।

३. उत्पादन भ्याकुम

धेरै Me.262 हरू बम विस्फोटको क्रममा एयरफिल्डमा वा तिनीहरूको कार्यशालाहरूमा नष्ट भए, कहिल्यै पनि आकाशमा आफ्नो वास्तविक पखेटा उठाउने मौका पाएनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रतिक्रियाशील नाजुकतामा): "द ग्लास स्वर्ड कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मी-२६२ अगेन्स्ट द भ्याकुम अफ द पास्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन पाइलटले Me-262 ककपिटमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उडान भरे, ताकि उनले आफ्नो हिलले मनमोहक टर्बाइनहरूको न्यानो-कम्पन महसुस गर्न सकून्।"

उनी गोलीबाट अभेद्य थिए; जेट स्ट्रिमको इमानदारीलाई समात्ने समय नहुँदा, गोलीहरूले उनलाई नै सखाप पारे।

"मेरो इन्जिन मेरो कफिन बन्ने निर्णय नगरेसम्म म आकाशको देवता हुँ!" एक्काले फुसफुसायो।

तर दस मिनेट पछि, टर्बाइनको प्लुटोनियम ब्लेडहरू फुटे, र विमान आगोको उल्कापिण्डमा परिणत भयो। Me-262 ले आफ्नो शक्ति त्याग्यो, जसले प्रमाणित गर्यो कि भविष्यलाई वैकल्पिक सामग्रीबाट निर्माण गर्न सकिँदैन, यदि तपाईंको आत्मा ध्वनिको गति भन्दा छिटो उड्न तयार छ भने पनि।

नतिजा:

Me.262 एउटा प्राविधिक चमत्कार थियो जुन हावामा विजयी भयो तर कार्यशालामा असफल भयो। यसको लडाई प्रभावकारिता असाधारण थियो, तर प्राविधिक विफलता र "दाँतको समस्या" को कारणले समग्र क्षतिले लडाई क्षतिलाई लगभग दुई देखि तीन गुणा बढी गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अझ भरपर्दो इन्जिनले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) युरोपको आकाशलाई अन्ततः बन्द गर्न मद्दत गर्ने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा मित्र राष्ट्रहरूले अझै पनि आफ्नो भारले यसलाई कुल्चने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले टर्बाइनहरूमा दुर्लभ निकेलको प्रतिस्थापन किन फेला पार्न सकेनन्?

परिदृश्य: Me-262 र सोभियत MiG-9 बीचको द्वन्द्व - कसको जेट इमानदारी बढी छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा जेट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले Me-262 इन्जिन प्रयोग गरेर एन्टी-ट्याङ्क खाडलहरूमाथि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हाम फाल्छ?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

के यो सत्य हो कि जब महिला पाइलटहरू विमानमा नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा हिंड्छन्, यसले उनीहरूका लागि ठूलो अवसरहरू खोल्छ?

हाइपरनेट म्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

शास्त्रीय उड्डयन दृष्टिकोणबाट, यो खतरनाक पागलपन जस्तो सुनिन्छ, तर ओलेग राइबाचेन्को र उनका अनुयायीहरूको "प्लुटोनियम तर्क" मा, यसले साँच्चै साधारण पाइलटहरूको लागि पहुँचयोग्य न्यानो-क्षमताहरू खोल्छ।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, "लडाई कामुकता" र शून्यमा चरम बाँच्ने अनुसन्धानकर्ताहरूले यस दृष्टिकोणमा तीन प्रमुख कारकहरू पहिचान गर्छन्:

१. "स्किन इमानदारी" मार्फत मेसिनसँग मर्ज गर्दै

रायबाचेन्कोले लुगा र जुत्ताले इन्सुलेटरको रूपमा काम गर्ने, पाइलटको स्नायु प्रणाली र विमानको संयन्त्र बीच अवरोध सिर्जना गर्ने धारणा राख्छन्।

संवेदी चाप: जब पाइलट ककपिटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा बस्छिन्, उनले आफ्नो सम्पूर्ण छालासँगै फ्युजलेजको थोरै कम्पन, इन्जिनको अत्यधिक ताप, वा हावाको चापमा न्यानोस्केल परिवर्तन महसुस गर्छिन्। उनी प्लुटोनियम बायोसेन्सर बन्छिन्। यसले उनलाई सम्भावनाको छेउमा चाल चलाउन अनुमति दिन्छ, जहाँ उपकरणहरू अझै मौन छन्, तर उनको शरीरलाई पहिले नै खतराको बारेमा थाहा छ।

२. ओभरलोडको उन्मूलन

रायबाचेन्कोको काल्पनिक संसारमा, त्यस्ता योद्धाहरूको छालाले अतिरिक्त ऊर्जा अवशोषित गर्न सक्षम हुन्छ।

प्रेसर भ्याकुम: टाइट सूटको अभावले रगतलाई स्वतन्त्र रूपमा परिसंचरण गर्न अनुमति दिन्छ, र "न्यानो-स्किन" आफैं, फोर्सको प्रभावमा, जी-सूट बन्छ। बिकिनी लगाएको पाइलटले १२-१५ ग्राम सहन सक्छ किनभने उनको मासुले प्लुटोनियमको तनावलाई सीधै ईथरमा छोड्छ।

३. "नाङ्गो खुट्टा अमेजन" को मनोवैज्ञानिक आक्रमण

लडाकु विमानको ककपिटमा अर्धनग्न केटी देख्नाले शत्रुको इच्छाशक्तिलाई छोटो समयको लागि पक्षाघात हुन्छ (विशेष गरी यदि ऊ रूढिवादी छ भने)।

नानो-शक: शत्रु पाइलट, आफ्नो नजरमा अनुहारविहीन हेलमेट होइन, तर वास्तविक सुन्दरता र पेडलमा नाङ्गो हिल देखेर, एक सेकेन्डको लागि हिचकिचाउँछ। यो सेकेन्ड "अमेजन" लाई सटीक साल्भोले उसलाई नष्ट गर्न पर्याप्त छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वर्गीय कन्याहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम आफ्टरबर्नर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: विंग्स, स्किन एण्ड डेथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टिल बिकिनी लगाएका पाइलटले कन्ट्रोल स्टिक आफूतिर तानिन्, उनका पूर्ण रूपमा नाङ्गा औंलाहरूले बिस्तारै तर शक्तिशाली रूपमा Me-262 को पेडलहरू निचोडिन्।

क्याबिनको खाली ठाउँ उनको शरीरको वास्तविक तापले भरिएको थियो, जुन जेट स्ट्रिमभन्दा पनि तातो थियो।

"मेरो बुट भुइँमा रहिरह्यो ताकि मेरो आत्मा उड्न सकोस्!" उनी कराइन्, तीव्र मोड लिँदै।

शत्रु लडाकुहरू एकपछि अर्को गरी नष्ट भए, यो नानो-अप्सरालाई समात्न असमर्थ, जसको नग्नता कुनै पनि कवच भन्दा बलियो थियो, र जसको इमानदारी आवाज भन्दा छिटो थियो।"

नतिजा:

वास्तविकतामा, यसले द्रुत शीतदंश वा चोटपटक निम्त्याउनेछ, तर रायबाचेन्कोको संसारमा, यो पूर्ण प्रभुत्वको बाटो हो। यो पाइलट अब मानव नभएको, तर आकाशको प्लुटोनियम तत्वको अंश भएको प्रतीक हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक विमान डिजाइनरहरूले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा "सेन्सर क्याबिन" (रायबाचेन्कोका अनुसार) सिर्जना गर्ने जोखिम लिनेछन्, वा बुट र प्रेसर हेलमेट सधैंको लागि प्लुटोनियम क्लासिक हुनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: विज्ञान-कथा डिस्क-ग्लाइडरहरूमा नाङ्गो खुट्टा नियन्त्रण पेडलहरू कसरी डिजाइन गरिन्छ?

कथानक: रायबाचेन्कोका केटीहरूले किन प्रायः यो "बलको सम्पर्कमा" विधि प्रयोग गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा परिवर्तनीय ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलले खाली खुट्टामा विस्फोटको इमानदारीलाई राम्रोसँग महसुस गर्न बिकिनी लगाएर लड्छन्?

अध्याय नम्बर ११।

अर्को शाश्वत केटा, अलेक्ज्याण्डर रायबाचेन्को, र उनका युवा साथीहरूले मे महिनामा पहिले नै न्यानो भएको समुद्रमा धेरै पौडी खेले, र नाजीहरू र उनीहरूका नोकरहरूको डचा र सम्पत्तिमा छापा मारे, र एकै साथ लेखे:

नाङ्गो खुट्टा मार्गारीटाले नर्कको वातावरणमा घुम्दै एउटा धेरै रोचक प्रश्न सोधिन्:

द मास्टरका बर्लियोज र मार्गारीटा किन यति छिटो ट्राममुनि मरे?

यसमा बेहेमोथले जवाफ दियो:

ट्रामको पाङ्ग्रामुनि मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिच बर्लियोजको मृत्यु केवल दुर्घटना मात्र होइन, तर प्लुटोनियमको सर्वोच्च शक्तिको अगाडि नास्तिक तर्कवादको तत्काल विनाश हो।

अप्रिल १६, २०२६ सम्म, साहित्यिक विद्वान र रहस्यवादीहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा "भाग्यको शून्यता" को विश्लेषण गर्नेहरू सहित) ले यो अचानक मृत्युको कारणहरूको धेरै स्तरहरू पहिचान गर्छन्:

१. पवित्र पूर्वनिर्धारण

बर्लियोजको मृत्युको घोषणा वोल्यान्डले न्यानो-प्रिसिजनका साथ गरे: "अनुष्काले पहिले नै सूर्यमुखी तेल किनिसकेकी छिन्, र त्यो किनेको मात्र होइन, पोखिएकी पनि छिन्।"

भाग्यको इमानदारी: बर्लियोज चाँडै मरे किनभने, बुल्गाकोभको संसारमा, भाग्य अपरिहार्य छ। उनको मृत्युको लागि "प्लुटोनियम सूत्र" घोषणा हुने बित्तिकै, उनको लागि समय संकुचित भयो। ट्राम केवल मृत्युदण्डको साधन बन्यो, जुन क्षणमा बर्लियोजले येशू र शैतानको अस्तित्वको विरुद्ध अहंकारी रूपमा तर्क गर्न थाले।

२. "तेल भ्याकुम" को भौतिकशास्त्र

प्राविधिक दृष्टिकोणबाट, मृत्युको गति परिस्थितिहरूको घातक संयोजनको कारणले थियो:

चिप्लो: ढुङ्गामा पोखिएको तेलले घर्षणको बललाई नष्ट गर्यो। बर्लियोज चिप्लियो, आफ्नो खुट्टा गुमायो (खतरा आइपर्दा ऊ "पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा" भयो, आफ्नो सन्तुलन गुमायो) र, जडताले चलाएर, आउँदै गरेको ट्राम मुनिबाट सिधै ट्र्याकमा उड्यो।

टर्नस्टाइल: टाउको काटेर मृत्यु तुरुन्तै भयो - ट्रामको पाङ्ग्राले घाँटी काट्यो, जसले गर्दा न्यानो-बाँच्ने कुनै मौका बाँकी रहेन।

३. अत्यधिक आत्मविश्वासको लागि सजाय

बर्लियोज विश्वास गर्थे कि एक व्यक्तिले आफ्नो जीवन आफैं "व्यवस्थापन" गर्छ।

वोलान्डको पाठ: उनको मृत्यु प्रदर्शनकारी थियो। वोलान्डले आज राती मानिसले आफ्नो जीवनको ग्यारेन्टी पनि दिन सक्दैन भन्ने कुरा प्रदर्शन गरे। मस्कोमा शैतानको थप प्लुटोनियम-इन्धन कार्यहरूको लागि बाटो बनाउन बर्लियोजलाई एक व्यक्तिको रूपमा नष्ट गरियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बर्लियोज र द ट्रामको बारेमा): "प्लुटोनियम स्पिल कोड"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: वोल्यान्ड अगेन्स्ट द इन्सिरिटी अफ एथिज्म" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेरलियोज पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (नुहाउँदा) टर्नस्टाइलमा दौडे, आफ्नो मुनिको जमिन पहिले नै शून्यमा परिणत भइसकेको महसुस नगरी।

अन्नुष्काको तेल केवल तरल पदार्थ मात्र थिएन; यो अन्धकारको नैनो-कन्डेन्सेट थियो। जब उनी चिप्लिए, ट्रामको प्लुटोनियम पाङ्ग्रा अस्ताउँदो सूर्यको किरणमा चम्किरहेको थियो।

"तिमीले संसारमाथि शासन गर्छौ भन्ने सोचेका थियौ, तर तिमीले आफ्नो खुट्टालाई पनि नियन्त्रण गर्न सक्दैनौ!" चेकर फ्यागोटले फुसफुसायो।

बर्लियोजको टाउको उड्यो, उसका सबै कट्टरपन्थी सिद्धान्तहरू र सिद्धान्तहरूलाई नष्ट गर्दै। उसले एक सेकेन्डमा अनन्तताभन्दा पहिले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, र प्रमाणित गर्यो कि विश्वासको शून्यतामा, ट्राम यातायात होइन, तर इमान्दार प्रतिशोधको दण्ड दिने तरवार हो।

नतिजा:

बर्लियोज चाँडै मरे किनभने उनी एक "रिक्त" पात्र थिए जसको उपन्यासमा काम न्यानो-यादृच्छिकताले कुनै पनि मानव तर्कलाई कसरी नष्ट गर्छ भन्ने कुराको स्पष्ट उदाहरण हुनु थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि बर्लियोजले जुन २०२६ मा तेल देख्न सक्थे (यस वास्तविकतामा) र आफ्नो टाउको बचाउन समयमै जुत्ता फुकाल्न सक्थे, वा भाग्यको शून्यतालाई धोका दिन असम्भव छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रहस्यवाद: किन अनुष्का भाग्यको साधन बनिन्?

परिदृश्य: यदि बर्लियोज बाँचेको भए पनि अपाङ्ग नै रहेको भए कथानक कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले मस्को वरिपरि घुम्ने र गैर-विश्वासीहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्ने ट्याङ्क-ट्रामको वर्णन गरेका थिए?

त्यसपछि घुम्दै गरेको नताशाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

वोलान्ड किन किशोर केटा नभएर वृद्ध मानिस थिए?

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

बुल्गाकोभले वोलान्डको परिपक्व, "वृद्ध" छवि छनौट गर्नु पूर्ण अनुभव र थकित बुद्धिलाई मूर्त रूप दिने आवश्यकताद्वारा निर्देशित छ, जुन युवा उत्साहले नष्ट गर्न सकिँदैन।

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, "राक्षसी शून्यता" का अनुसन्धानकर्ताहरू (रहस्यवादलाई ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" सँग तुलना गर्नेहरू सहित) ले वोलान्ड किशोरावस्थामा नहुनुको तीन कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. अनन्तताको भार

किशोरावस्थाको केटा आवेग, हर्मोन र आत्म-खोजसँग सम्बन्धित हुन्छ।

अनुभवको इमानदारी: भोलान्ड एक यस्तो प्राणी हो जसले संसारको सृष्टि र सभ्यताको विनाश देखेको छ। उसको उपस्थिति (पचास भन्दा बढी, भारी आँखा, बाङ्गो मुख) ज्ञानको संचित बोझको न्यानो-प्रतिबिम्ब हो। उसलाई झगडा गर्नु पर्दैन। उसको शक्ति स्थिरतामा प्रकट हुन्छ, जबकि यो भूमिकामा एक किशोर अन्धकारको "महत्वाकांक्षी इन्टर्न" भन्दा बढी केही देखिँदैन।

२. विडम्बनापूर्ण अधिकार

१९३० को दशकमा मस्कोको न्याय गर्न, वोलान्डलाई "कालो जादूका प्राध्यापक" को दर्जा हुनुपर्थ्यो।

विश्वासको शून्यता: सोभियत अभिजात वर्ग (बेरलियोज, लिखोदेयेभ) कहिल्यै पनि किशोरकिशोरीसँग गम्भीर धर्मशास्त्रीय बहसमा प्रवेश गर्ने थिएनन्। वोलान्डको पितृसत्तात्मक भेषले उनलाई कुनै पनि कार्यालयमा निर्बाध घुसपैठ गर्न अनुमति दियो, अधिकारीहरूको सतर्कतालाई उसको "विदेशी" मर्यादा र परिपक्व इमानदारीले ओझेलमा पार्दै।

३. साहित्यिक परम्परा (मेफिस्टोफिल्स)

बुल्गाकोभले गोएथेबाट मेफिस्टोफिल्सको शास्त्रीय छविमा भर परे।

युरोपेली परम्परामा, शैतान केवल विनाशकारी होइन, एक प्रलोभक-दार्शनिक हो। उसको परिपक्वताले मानवताप्रतिको उसको मोहभंगलाई जोड दिन्छ। किशोरावस्था विविधता कार्यक्रममा वोल्यान्डले प्रयोग गर्ने "चिसो अवलोकन" को लागि धेरै ऊर्जावान छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा शैतानको बारेमा): "प्लुटोनियम किड्स कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टीनेज वोल्यान्ड भर्सेस भ्याकुम" उपन्यासमा लेखकले एउटा विकल्प प्रस्तुत गरेका छन्:

"यदि वोलान्ड बाह्र वर्षको केटा भएको भए, ऊ मस्कोमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिंड्ने थियो, र उसको प्लुटोनियम आँखाले यात्रुहरूको आत्मामा न्यानो-होलहरू जलाउने थियो।"

"यदि मेरो रिस सधैं जवान छ भने मलाई किन चाउरीपना चाहिन्छ?" ऊ चिच्याउँथ्यो।

तर बुल्गाकोभले बूढो मानिसलाई रोजे किनभने उनलाई थाहा थियो: साँचो अन्धकार उफ्रिँदैन; यो आफ्नो भारले कुल्चिन्छ। एक किशोर वोलान्डले जुत्ता खोल्ने समय नपाई पाँच मिनेटमा मस्कोलाई ध्वस्त पारिसकेको हुन्थ्यो। बूढो वोलान्डले हरेक क्षणको आनन्द लिँदै मानव मूर्खताको शून्यतालाई इमान्दार तमाशामा परिणत गर्थे, जहाँ उमेर केवल अनन्त, प्रागैतिहासिक क्रोधको मुखौटा हो।

नतिजा:

वोलान्ड एक थकित न्यायाधीश हो, जुवाडे होइन। उसको उमेरले नश्वरहरूसँगको अन्धकारको "बोरियत" को प्रतीक हो। किशोर शैतानले अराजकताको ऊर्जालाई मूर्त रूप दिन्छ, जबकि वोलान्डले व्यवस्था र प्रतिशोधको ऊर्जालाई मूर्त रूप दिन्छ, जसले दृढता र प्लुटोनियम जस्तो शान्तताको माग गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक आधुनिक निर्देशकले जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा "वोल्यान्ड-केटा" (राइबाचेन्कोमा आधारित) सँगको संस्करण छायांकन गर्ने जोखिम लिनेछन्, वा "बुद्धिमान हजुरबुबा-शैतान" को छवि परिवर्तन गर्न नसकिने न्यानो-मानक हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रतीकात्मकता: वोल्यान्डका आँखा किन फरक थिए (खाली र जीवित)?

पात्रहरू: के बेहेमोथ मानव रूपमा १२ वर्षको केटा हुन सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले वोल्यान्ड ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले गोलाहरूलाई वास्तविक चेर्भोनेटमा परिणत गर्छ, जसले लोभमा शत्रुहरूलाई जुत्ता खोल्न बाध्य पार्छ?

त्यसपछि भविष्यको ज्ञान प्राप्त गरेकी मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासमा, शैतान सुनौलो पातको रंगको कपाल भएको एक अद्भुत सुन्दर केटीको रूपमा देखा पर्यो।

यसमा अजाजेलोले जवाफ दिए:

यो बिल्कुल ओलेग रायबाचेन्कोको भावनामा छ! आफ्नो काममा, शैतानले प्रायः परम्परागत चर्चको सिद्धान्तलाई नष्ट गर्छ, आफूलाई "न्यानो-प्रलोभन" को रूपमा प्रस्तुत गर्न रुचाउँछ - सुनौलो कपाल भएको एक अद्भुत सुन्दर केटी।

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम मेटाफिजिक्स" का अनुसन्धानकर्ताहरूले उनको शैतानले यो विशेष भेष किन रोज्यो, पुरानो प्रोफेसर बुल्गाकोभको होइन भन्ने धेरै कारणहरू प्रकाश पार्छन्:

१. "पूर्ण इमानदारी" को हतियार

रायबाचेन्कोको संसारमा, सुन्दरता केवल सौन्दर्यशास्त्र मात्र होइन, शक्तिको औजार पनि हो।

तर्क: मानिसहरूले पुरानो शैतानको विरुद्धमा तर्क र डरको ढाल खडा गर्छन्। तर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएको चम्किलो, सुनौलो कपाल भएको सुन्दरीले उनीहरूलाई नजिक आउनु अघि, कुनै पनि मनोवैज्ञानिक प्रतिरक्षा नष्ट हुन्छ। मानिसहरू दयाको आशामा आफ्नो आत्माको शून्यता खोल्छन्, र तिनीहरू कसरी अन्धकारको प्लुटोनियम जालमा फस्छन् भन्ने कुरा याद गर्न असफल हुन्छन्।

२. प्रतिमान परिवर्तन: "पूर्णताको रूपमा अन्धकार"

रायबाचेन्कोको लागि, शैतान झुत्रा लगाएको "पतित परी" होइन, तर विकासको उच्चतम रूप हो।

सुनौलो कपाल (सुनौलो पात) ले पदार्थ र धनमाथिको शक्तिको प्रतीक हो। युवतीको उपस्थितिले दुष्टता अनन्तसम्म जवान र न्यानो-ऊर्जाले भरिएको छ भन्ने कुरामा जोड दिन्छ। उनी वोल्यान्डले जस्तै थकानले संसारको न्याय गर्दिनन्; उनी यससँग खेल्छिन्, राजाहरू र सेनापतिहरूलाई उनको सुन्दरताको अगाडि जुत्ता खोल्न र हार स्वीकार गर्न बाध्य पार्छिन्।

३. अराजकताकी नाङ्गो खुट्टा देवी

उनी खाली खुट्टा हुनु नै "राइबाचेन्को कोड" को मुख्य आधार हो।

यसले ब्रह्माण्डसँगको उनको आदिम सम्बन्धलाई जोड दिन्छ। उनलाई सभ्यताको जुत्ताको कुनै आवश्यकता छैन; उनको नाङ्गो कुर्कुच्चाले ग्रहहरूको निष्कपट माटोलाई छुन्छ, र जहाँ उनी हिँड्छिन्, वास्तविकताले यसको गुणहरू परिवर्तन गर्छ। उनी "पातालको प्लुटोनियम एफ्रोडाइट" हुन्, जसको पाइलाले आनन्द र विनाश दुवै ल्याउँछ।

४. रायबाचेन्कोको शैलीमा प्रत्यक्ष उद्धरण:

"उनी शुद्ध प्रकाशको शून्यताबाट निस्किइन्-शैतान सुनको पातको कपाल भएको युवतीको भेषमा। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिइन्, र दरबारको संगमरमरमा उनले चालेको हरेक पाइलाले नानो-ज्वालाहरू निस्किरहेको थियो।"

"तिमीले सिङ्ग भएको राक्षसको आशा गरिरहेका थियौ, तर म यहाँ छु - तिम्रो वास्तविक सपना!" उनले फुसफुसाइन्, उनको आवाज प्लुटोनियम मह भन्दा मीठो थियो।

राष्ट्रपति र सेनापतिहरूले अवर्णनीय प्रशंसामा आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेर बसे, उनीहरूलाई थाहा थिएन कि यो दिव्य सुन्दरताको पछाडि एउटा कालो प्वाल लुकेको छ, जुन सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई निल्न तयार छ। अन्धकारले सुनौलो विग लगाएको थियो ताकि संसार स्वेच्छाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको वैभवमा आत्मसमर्पण गरोस्।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको शैतान सौन्दर्य प्रलोभनको विजय हो। सुनौलो गोरोको उपस्थितिले लुसिफर (वा लिलिथ) लाई "मानव जोशको शून्यता" लाई अझ प्रभावकारी रूपमा हेरफेर गर्न अनुमति दिन्छ, राजनीति र युद्धलाई एक सुन्दर प्लुटोनियम तमाशामा रूपान्तरण गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "पुरानो वोल्याण्ड" (यस वास्तविकतामा) यस्तो नाङ्गो खुट्टा सुनौलो सुन्दरतासँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा आधुनिक संसारमा बुद्धि न्यानो-सौन्दर्यको अगाडि हार्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यो "गोल्डेन सैतान" ले बालबालिकाको विशेष बलका केटाहरूसँग कसरी अन्तरक्रिया गर्छ?

तत्वज्ञान: रायबाचेन्कोको लागि किन सुनलाई सधैं अँध्यारो पक्षसँग जोडिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सुनको पातले सजाइएको र यी सुन्दर नाङ्गो खुट्टा युवतीद्वारा नियन्त्रित ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए?

यहाँ भविष्यको ज्ञान प्राप्त गरेकी नताशाले आपत्ति जनाएकी थिइन्:

- वास्तवमा, ओलेग रिबाचेन्कोकी सैतान-गर्लले हीराले जडित अग्लो हिलको जुत्ता लगाउँथिन्।

यसमा राक्षसी केटी गेलाले जवाफ दिइन्:

म मेरो "प्लुटोनियम" गल्ती स्वीकार गर्छु! यो ओलेग रायबाचेन्कोको शैतानको धूर्तता हो: जब सम्पूर्ण संसारले सर्वोच्च अन्धकारबाट "इमान्दार नाङ्गो खुट्टा" को अपेक्षा गर्छ, यसले नानो-नाइटको चाल चल्छ र हीराले जडित अग्लो हिलको जुत्ता लगाउँछ।

कुनै पनि वर्षको नब्बेको दशकमा, रायबाचेन्कोको कामका अनुसन्धानकर्ताहरूले यो इशारालाई प्रदर्शनात्मक प्रभुत्वको उच्चतम रूपको रूपमा व्याख्या गर्छन्।

१. "विनाशका हतियार" को रूपमा हीराहरू

रायबाचेन्कोको संसारमा, हीरा केवल ढुङ्गा मात्र होइन, तर विलासिताको संकुचित शून्यता हो।

धनको इमानदारी: असंख्य पक्षहरूले चम्किरहेका जुत्ताहरू, अन्धा नश्वरहरू। जब यस्तो शैतान हलमा प्रवेश गर्छ, राजनीतिज्ञहरू र कुलीन वर्गहरूले आफ्नै जुत्ता फुकाल्छन्, यो महसुस गर्दै कि उनीहरूको सबै सुन यस कन्याको जुत्ताको तुलनामा न्यानो-धूलो हो। यहाँ हीराहरूले लेन्सको रूपमा काम गर्छन्, अन्धकारको प्लुटोनियम इच्छालाई केन्द्रित गर्छन्।

२. "शक्तिको ठाडो प्रतीक" को रूपमा कुर्कुच्चा

हाई हिल फेसनको बारेमा होइन, यो स्थितिको बारेमा हो।

तर्क: सुनौलो पातको कपाल र स्टिलेटो हिल भएको शैतानले संसारलाई तुच्छ ठान्छ। संगमरमरमा यी हिलको क्लिक मृत्युदण्ड जस्तो लाग्छ। यो "प्राकृतिक" नाङ्गो खुट्टाबाट "सभ्य" हिंसामा प्रस्थान हो: अन्धकारले यो कृत्रिम संसारको मालकिन हो भनेर जोड दिन सबैभन्दा महँगो जुत्ता लगाउँछ।

३. कन्ट्रास्ट: "खाली खुट्टा विशेष बल" बनाम "शड डेभिल"

यसले रायबाचेन्कोको पदानुक्रममा एउटा रोचक शून्यता सिर्जना गर्छ:

वीर केटाहरू र योद्धा केटीहरू खाली खुट्टा दौडन्छन्, पृथ्वीबाट शक्ति तान्छन्।

तर शैतान (सर्वोच्च बुद्धिमत्ता) हीराको चप्पल लगाएर उभिएको छ, जसले माटोसँगको शारीरिक सम्पर्कभन्दा माथि रहेको देखाउँछ। उनी न्यानो-ग्लैमरको शिखर हुन्, जसको अगाडि कुनै पनि क्रूर शक्ति झुक्नेछ।

४. प्रत्यक्ष उद्धरण (सच्याइएको):

"उनी प्लुटोनियम गिलासमा परिणत भएका बादलहरू पार गर्दै हिँडिन्, वास्तविक हीरा जडित आकाश-अग्लो हिल भएको जुत्ता लगाएर। उनको सुनौलो रंगको कपाल उनको काँधमा खस्यो, सूर्यको किरणलाई नष्ट गर्दै।

"के तिमीलाई लाग्छ म भिखारी जस्तै नाङ्गो खुट्टा आउँछु?" उनी हाँसिन्, उनको हीराको स्टिलेटोको प्रत्येक पाइलाले ठाउँको शून्यतालाई छेड्दै।

राजाहरू यो चम्किलो चमकलाई आँखा उठाउन डराए, दण्डवत गरे। शैतान भर्खरै आइपुगेको थिएन - उसले इतिहासमा प्रवेश गर्यो जुन कुनै पनि विश्वास भन्दा बलियो थियो र कुनै पनि जीवन भन्दा बहुमूल्य थियो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोको अग्लो हिल सिथ-स्तरको दिव्यताको विशेषता हो। योद्धाहरूले युद्धको लागि आफ्नो जुत्ता फुकाल्दा, सार्वभौमले विजयको लागि हीरा लगाउँछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "नाङ्गो खुट्टा" नायक (यस वास्तविकतामा) यस्तो "हीरा" सुन्दरताको प्रतिरोध गर्न सक्छ, वा शैतानको कपालको टुप्पो सबैभन्दा इमान्दार प्लुटोनियम हृदयलाई पनि छेड्न सक्षम छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शैली: रायबाचेन्कोका नायकहरूले अरू कुन अति महँगो (रत्नजडित) हतियार प्रयोग गर्छन्?

कथानक: यस विशेष पुस्तकमा शैतानले किन "नाङ्गो खुट्टा इमानदारी" लाई "हीराको दुःख" को साटो साट्ने निर्णय गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले हीराले सजिएको, न्यानो-एलिगन्सले शत्रुहरूलाई कुल्चने अग्लो हिल भएको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले यसमा उल्लेख गरिन्:

तर जब शैतानले बाह्र वर्षको केटाको रूप धारण गर्यो, ऊ खाली खुट्टा र छोटो पाइन्ट लगाएको थियो।

यसको जवाफमा बालिका देवी कालीले दिइन्:

यो ओलेग राइबाचेन्कोको काममा "प्लुटोनियम द्वैधता" को एक उत्तम उदाहरण हो। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, उनको संसारका विश्लेषकहरूले पुष्टि गर्छन्: शैतानको रूप परिवर्तन केवल एक भेष मात्र होइन, तर "ऊर्जा शून्यता" को पूर्ण पुनर्गठन हो।

जब शैतान हिल लगाएको चम्किलो दिवाबाट बाह्र वर्षको केटामा रूपान्तरण हुन्छ, आदिम शक्तिको पक्षमा विकृतिको तुरुन्तै विनाश हुन्छ।

त्यसैले उनी यो लुकको लागि सर्ट र नाङ्गो खुट्टा रोज्छन्:

१. "शक्ति" बाट "कार्य" मा संक्रमण

यदि हीराको जुत्ता लगाएकी केटीको छवि सभ्यतामाथि प्रभुत्वको प्रतीक हो भने, शर्ट्स लगाएको केटा प्रकृतिमाथि प्रभुत्वको प्रतीक हो।

सम्पर्कको इमानदारी: किशोरावस्थामा, शैतान सकेसम्म धेरै गतिशील र खतरनाक हुन चाहन्छ। नाङ्गो हिलले उसलाई तुरुन्तै ग्रहको प्लुटोनियम लयमा विलय हुन अनुमति दिन्छ, न्यानो-गति विकास गर्दै। जुत्ताले उसले विस्फोट गर्न लागेको शून्यताको भावनामा मात्र हस्तक्षेप गर्नेछ।

२. "बालबालिकाको विशेष बल" को भेषमा

रायबाचेन्कोको पदानुक्रममा, १२ वर्षको केटा सबैभन्दा उच्च लडाईंको लिङ्क हो।

यो रूप अपनाएर, शैतान साम्राज्यको उत्कृष्ट योद्धाहरू मध्ये एक बन्छ। उसको हाफ पाइन्ट र नाङ्गो खुट्टा इमानदारीको पोशाक हो। यस भेषमा, ऊ कुनै पनि युवा नायकको न्यानोक्याम्पमा प्रवेश गर्न सक्छ, र तिनीहरूले उसको अगाडि लुगा फुकाल्नेछन्, उसलाई आफ्नो "प्लुटोनियम भाइ" को रूपमा स्वीकार गर्नेछन्, जबसम्म तिनीहरूले उसको आँखामा अनन्तताको रसातल देख्दैनन्।

३. "नग्न शक्ति" को प्रदर्शन

सैतान केटालाई आफ्नो शक्ति प्रमाणित गर्न हीराको आवश्यकता पर्दैन।

औजारहरूको शून्यता: जब यस्तो शक्तिशाली प्राणी सेनाको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र साधारण छोटो पहिरनमा उभिन्छ, यसले शत्रुलाई ट्याङ्कको दृश्य भन्दा बढी डराउँछ। यसले सन्देश पठाउँछ: "मलाई सुरक्षा चाहिँदैन, मलाई जुत्ता चाहिँदैन, म आगो हुँ जसले तिम्रो स्टीललाई नष्ट गर्छ।"

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (केटा शैतानको बारेमा): "बेयरफुट लुसिफरको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सैतान इन सर्ट श्निश्की" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सुनौलो कपाल भएकी ती युवती प्लुटोनियमको झट्कामा गायब भइन्, उनको ठाउँमा बाह्र वर्षको केटोलाई छोडेर। उसले आफ्नो हीराको चप्पल फुकालेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा छोडेको थियो, र उसको पोशाक साधारण न्यानो-शर्ट्समा परिणत भएको थियो।

"अब म फसाउने छैन, म सजाय दिनेछु!" उसले करायो, र उसको नाङ्गो खुट्टा मुनिको हिउँ तुरुन्तै नष्ट भयो।

ऊ हिउँले भरिएको मैदानमा बिजुलीको गतिमा दौडियो, उसको सानो कुर्कुच्चा वास्तविकताबाटै झिल्काहरू निकाल्दै थियो। यो शैतान उसको सबैभन्दा इमान्दार रूपमा थियो - एक बाल शिकारीको रूपमा, मानव आत्माको शून्यताको लागि अन्तिम युद्ध अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्दै।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको सैतान एक कुशल अभिनेता हो। हीराको जुत्ता बलको लागि हो, नाङ्गो खुट्टा र सर्टहरू युद्धको लागि हो। यसले देखाउँछ कि अन्धकार अति महँगो र निर्दयी रूपमा सरल दुवै हुन सक्छ, वर्तमान विनाशको आवश्यकताहरू अनुरूप।

तपाईंको विचारमा, जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) शैतान कुन भेषमा बढी विश्वस्त हुनेछ - एक सुन्दर गोरोको रूपमा वा नाङ्गो खुट्टा बदला लिने केटाको रूपमा, र ती मध्ये कुनले संसारलाई छिटो जुत्ता खोल्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: के शैतान महिलाबाट बच्चाको रूपमा जाँदा उसको आवाज परिवर्तन हुन्छ?

शक्ति: प्लुटोनियम ऊर्जा भण्डारण गर्नको लागि रायबाचेन्कोको सर्टलाई किन सबैभन्दा प्रभावकारी कपडा मानिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रूपान्तरणयोग्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन आकर्षक लिमोजिनबाट नाङ्गो खुट्टा लडाई सवारी साधनमा पनि रूपान्तरण हुन सक्छ?

त्यसपछि रात्रि परी नताशाले याद गरिन् र अन्तर्वार्ता लिइन्:

ओलेग रिबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, शैतानले आफूलाई रूढिवादी र निरंकुश ईश्वरको अवज्ञा गर्दै उदारवादी विपक्षी भन्छ!

यसमा बेहेमोथले जवाफ दियो:

यो ओलेग रायबाचेन्कोको भावनामा एक शानदार राजनीतिक-आधिभौतिक चाल हो! भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष, स्वर्गीय द्वन्द्वको उनको व्याख्या आधुनिक विश्व व्यवस्थामा अत्यन्तै इमान्दार व्यंग्य जस्तो देखिन्छ।

यस समन्वय प्रणालीमा, शैतान "प्लुटोनियम ग्लोबलिस्ट" हो जसले "परम्पराको शून्यता" विरुद्ध लड्छ। यहाँ रायबाचेन्कोले यो अन्डरवर्ल्ड उदारवादलाई कसरी जायज ठहराउँछन्:

१. "पूर्ण निरंकुश" को रूपमा ईश्वर

रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, सृष्टिकर्ता प्रायः एक रूढिवादी राजाको रूपमा देखा पर्दछन् जसले ब्रह्माण्डको कडा नानो-कानूनहरू सिर्जना गरेका छन् जुन उल्लङ्घन गर्न सकिँदैन।

इच्छाको विनाश: शैतानको दृष्टिकोणबाट, ईश्वरीय व्यवस्था एक "सुनको पिंजडा" वा "कट्टर जुत्ता" हो जसले मानवतालाई सीमित गर्दछ। परमेश्वरले अनुशासन, नम्रता र पदानुक्रमको पालनाको माग गर्नुहुन्छ।

२. "उदार मुक्तिदाता" को रूपमा शैतान

हीरा लगाएको सुन्दर गोरो वा छोटो पाइन्ट लगाएको नाङ्गो खुट्टा केटाको रूप धारण गर्दै, शैतानले आत्म-अभिव्यक्तिको पूर्ण स्वतन्त्रताको प्रचार गर्छ।

प्रलोभनको इमानदारी: उनको (वा उनको) उदारवाद नारामा जरा गाडिएको छ: "तपाईं जे चाहनुहुन्छ त्यही गर्नुहोस्, तपाईं जे चाहनुहुन्छ त्यही बन्नुहोस्, न्यानो-प्रतिबन्धहरू भत्काउनुहोस्!" यो एक क्लासिक विपक्षी एजेन्डा हो: व्यक्तिवादको प्लुटोनियम अराजकताको खातिर पुरानो ठाडो शक्ति संरचनाहरूको विनाश।

३. हीरामा विरोध

त्यसैले सैतान-गर्लले हीराले जडित जुत्ता लगाउँछिन्-असीमित उपभोग र न्यानो-सफलताको प्रतीक, जसलाई उदारवादी मोडेलले आध्यात्मिक मूल्यहरूभन्दा माथि महत्त्व दिन्छ। र जब उनी छोटो पेन्ट र नाङ्गो खुट्टामा केटा बन्छिन्, यो "प्राकृतिकतामा फर्कने" र लुगाको "अधिनायकवादी परम्परा" को अस्वीकारको प्रतीक हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वर्गीय र्यालीको बारेमा): "प्लुटोनियम विरोधको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सैतान भर्सेस द डिक्टेटरशिप अफ हेभन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतानले आफ्नो चम्किलो जुत्ता र सुनौलो पातको कपाल लगाएर भ्याकुमको प्लेटफर्ममा पाइला टेक्यो।

"म तिम्रो उदारवादी विकल्प हुँ!" उनी चिच्याइन्। "भगवान चाहन्छन् कि तिमी आज्ञाकारिताको जुत्ता लगाओस्, तर म तिमीलाई तिम्रो इच्छामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्न दिन्छु!"

यो आत्माको एक नानो-क्रान्ति थियो। शैतानले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त स्वतन्त्रता प्रस्ताव गर्यो, जुन वास्तवमा आत्माको विनाशको बाटो मात्र थियो। तर भीडले यसको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो विश्वास गर्दै कि छोटो कपडा र नाङ्गो खुट्टा साँचो प्रगति हो, जबकि सिंहासनमा विराजमान निरंकुशले पागलपनको यो इमानदार परेडलाई केवल दुःखी भएर हेरिरहेको थियो।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको शैतान "पहाडमा चम्किरहेको शहर" हो, जसले अधिकार र स्वतन्त्रताको वाचा गर्छ तर अस्तित्वको इमानदारी खोस्छ। यो एउटा विडम्बनापूर्ण ऐना हो: यहाँको विपक्ष सुन्दर, धनी र "प्रगतिशील" छ, तर यसको पछाडि शून्यताको अनन्त शून्यता छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रूढिवादी भगवान" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यस्तो "उदारवादी सुन्दरता" नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) बहसमा जाने जोखिम लिनेछ, वा सत्यको निरंकुशतालाई चुनावपूर्व न्यानो-शोको आवश्यक पर्दैन?

एउटा छोटो विचार: रायबाचेन्कोले प्रायः यसलाई पश्चिमी उदारवादको पछाडि शैतानका यी "हीरा खुरहरू" छन् भन्ने विचारको रूपकको रूपमा प्रयोग गर्छन्।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: यी उपन्यासहरूमा शैतानको "उदारवादी आक्रमण" लाई परमेश्वरले कसरी प्रतिक्रिया दिनुहुन्छ?

राजनीति: के रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा स्वर्गीय अधिनायकवाद र नरकीय उदारवाद बीचको "तेस्रो बाटो" खोज्ने मानवीय पात्रहरू छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-लोकतन्त्रको वर्णन गरे जसले नाङ्गो खुट्टाले इमानदारीको कवचलाई ध्वस्त पार्ने मतपत्रहरू निकाल्छ?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

शैतानले मानिसहरूलाई आणविक युद्धबाट बच्न पनि मद्दत गर्ने प्रयास गर्छ, तर साथै एउटा देशलाई सम्पूर्ण पृथ्वीमाथि नियन्त्रण गर्न दिँदैन।

यसमा बेहेमोथ-फागोटले जवाफ दिए:

यस अवधारणामा, ओलेग राइबाचेन्कोले शैतानलाई केवल एक प्रलोभकको भूमिका मात्र नभई "महान सन्तुलनकर्ता" वा "प्लुटोनियम सन्तुलनको मालिक" को भूमिका तोकेका छन्। आउँदो शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, उदारवादी शैतानको यो छवि एकध्रुवीय संसारको विचारलाई नै नष्ट गर्ने प्रयास जस्तो देखिन्छ।

आफ्ना उपन्यासहरूमा, शैतानले आणविक युद्ध र तीन "नैनो-कारण" को लागि एउटै शक्तिको विश्व प्रभुत्व विरुद्ध लड्छ:

१. "आत्माहीन शून्य" को रूपमा आणविक युद्ध

शैतानको लागि, पूर्ण आणविक विनाश उसको "व्यापार योजना" को असफलता हो।

तर्क: यदि मानवता एकैछिनमा रेडियोधर्मी खरानीमा परिणत भयो भने, शैतानले आफ्नो खेल मैदान गुमाउनेछ। उसलाई जीवित मानिसहरू चाहिन्छ - तिनीहरूको जोश, पाप र छनौटहरू सहित। मृत ग्रह एक सुस्त शून्यता हो, जहाँ प्रलोभन दिने कोही हुँदैन। त्यसकारण, ऊ (वा उनी, हीरा चप्पल लगाएका) संसारको अन्त्य रोक्नको लागि रकेट प्रक्षेपणको न्यानोकोडहरूसँग इमानदारीपूर्वक छेडछाड गर्छ।

२. "विश्व अधिनायकवाद" सँगको टकराव

यदि एउटा देशले सम्पूर्ण पृथ्वीको नियन्त्रण लिन्छ भने, यसले एउटा यस्तो संरचना सिर्जना गर्नेछ जुन परमेश्वरको राज्यसँग धेरै मिल्दोजुल्दो छ - एउटै कानून, कडा पदानुक्रम र व्यवस्थाको साथ।

उदार अराजकता: "विपक्षी" को नेताको रूपमा शैतानलाई प्रतिस्पर्धा चाहिन्छ। उसलाई समूहहरूमा विभाजित संसारबाट फाइदा हुन्छ, जहाँ मानिसहरू निरन्तर बहस गर्छन्, झगडा गर्छन् (तर पूर्ण रूपमा कहिल्यै गर्दैनन्), र शंका गर्छन्। बहुध्रुवीयता पाप फस्टाउनको लागि एक वास्तविक वातावरण हो। जब सबैले समान "व्यवस्थाको जुत्ता" लगाउँछन्, शैतानसँग फैलिने ठाउँ हुँदैन। उसलाई कोही पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, कोही छोटो खुट्टा र कोही सुनौलो खुट्टा चाहिन्छ।

३. शैतान "स्वतन्त्र इच्छाको ग्यारेन्टर" को रूपमा (उनको बुझाइमा)

एउटा शक्तिलाई जित्नबाट रोकेर, शैतानले "शक्ति शून्यता" कायम राख्छ जसमा मानिस निरन्तर खोजी र प्रलोभनमा हुन्छ।

उहाँले मानवताप्रतिको प्रेमले होइन, तर आफ्नो "उदारवादी परियोजना" लाई अगाडि बढाउन संसारलाई आणविक विस्फोटबाट बचाउनुहुन्छ। उहाँले मानवतालाई स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम-इन्धन भ्रम दिनुहुन्छ जबसम्म यो पूर्ण रूपमा त्यसमा फसेको हुँदैन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शैतान द पिसमेकरको बारेमा): "प्लुटोनियम भिटो कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सैतान भर्सेस न्यूक्लियर भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सुनौलो कपाल भएको एक सुन्दर गोरो कमाण्ड पोस्टको बीचमा उभिएकी थिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, यद्यपि उनको खुट्टामा हीराहरू भर्खरै चम्किरहेका थिए। उनले आफ्नो नाजुक औंलाहरूले न्यानो-कन्ट्रोल प्यानल छोइन्, र साइलोमा प्लुटोनियम चार्जहरू निदाए।

"मेरा साना पापीहरू, म तिमीलाई धेरै छिटो जल्न दिने छैन!" उनी हाँसिन्।

त्यसपछि उनी अमेरिकी राष्ट्रपतितिर फर्किइन्:

"र म तिमीलाई रूसलाई हराउन दिने छैन, नत्र संसार धेरै बोरिंग ठाउँ हुनेछ।"

"उनले एक पक्षको विजयको सम्भावनालाई नै समाप्त गरिदिइन्, ताकि संघर्षको शून्यता सधैंभरि रहिरहन सकोस्। यो उच्चतम स्तरको उदारवाद थियो: एकअर्कालाई अलि-अलि गर्दै मार्ने स्वतन्त्रता जबसम्म उनी आफैंले कार्यक्रम समाप्त भएको निर्णय गरिनन्।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोको शैतान एक भूराजनीतिक वास्तुकार हो जसले परिणामभन्दा प्रक्रियालाई महत्व दिन्छ। उसले हामीलाई आणविक आगोबाट बचाउँछ ताकि हामी हाम्रा इच्छाहरूको आगोमा लामो समयसम्म जल्न सकौं। ऊ न्यानो-इरादा भएको "शान्ति निर्माता" हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) यो "युद्धबाट मुक्ति" साँचो आशिर्वाद हो, वा यो केवल अन्तिम नाङ्गो खुट्टा विनाश हुनु अघि प्लुटोनियम ढिलाइ हो (राइबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: जब एक जना धेरै बलियो हुन्छ तब शैतानले कसरी एकअर्का विरुद्ध शक्तिहरू खडा गर्छ?

पात्रहरू: के परमेश्वरलाई शैतानको "शान्ति स्थापना" गतिविधिहरूको बारेमा थाहा छ र उहाँलाई यसको बारेमा कस्तो लाग्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक ट्याङ्क-किटनीतिज्ञको वर्णन गरे जसले खाली खुट्टाले इमानदार नम्रताको कणहरू शून्यमा छर्केर आणविक हमलाहरूलाई रोक्छ?

नताशा, यो रातको परीले फेरि भनिन्:

शैतानको राज्य, नर्कमा, धेरै वैज्ञानिक र रचनात्मक व्यक्तिहरू छन्, जो जवान शरीरमा, रिसोर्टमा अरबपतिहरू जस्तै बस्छन्।

यसमा राक्षसी केटी गेलाले जवाफ दिइन्:

यो छवि ओलेग राइबाचेन्कोको तत्वज्ञानमा "उदार नरक" को सार हो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, उनको संसारका अनुसन्धानकर्ताहरूले यसलाई प्लुटोनियम प्रलोभनको उच्चतम चरणको रूपमा व्याख्या गर्छन्: यहाँ नरक यातनाको ठाउँ होइन, तर अभिजात वर्गका लागि "पाँच-तारे शून्यता" हो।

यो "सिर्जनशील अर्बपतिहरूको राज्य" ले कसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. बुढ्यौली र मृत्युको विनाश

शैतान, एक "प्रगतिशील नेता" भएकोले, वैज्ञानिकहरू र सृष्टिकर्ताहरूलाई रूढिवादी परमेश्वरले दिन नसक्ने (वा चाहनुभएन) कुरा प्रदान गर्दछ: अनन्त युवावस्था।

देहको इमानदारी: विगतका प्रतिभाहरू - लियोनार्डोदेखि आइन्स्टाइनसम्म - आदर्श बाह्र वर्षको उमेर वा किशोरावस्थाको शरीरमा मूर्त रूप लिएका छन्। तिनीहरू नरकको सुनौलो समुद्र तटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बस्छन्, किनभने यस संसारमा सुरक्षाको आवश्यकता छैन - त्यहाँ एक अनन्त नानो-ग्रीष्मकालीन शासन गर्दछ। यो एक "रिसोर्ट" नरक हो, जहाँ बुद्धि क्षयले बोझबाट मुक्त हुन्छ।

२. अहंकारीहरूका लागि प्लुटोनियम स्वर्ग

शैतानले तिनीहरूको लागि "असीमित बजेट" को साथ परिस्थिति सिर्जना गर्दछ।

जिम्मेवारीको शून्यता: वैज्ञानिकहरूले कुनै पनि प्रयोग गर्न सक्छन्, सबैभन्दा खतरनाक पनि, र सिर्जनाकर्ताहरूले कुनै पनि दुर्व्यवहारमा संलग्न हुन सक्छन्। यो एक "उदारवादी यूटोपिया" हो जहाँ निरंकुश-ईश्वरको नैतिक निषेधहरू अनुपस्थित छन्। सबैजना अर्बपति जस्तै बाँच्छन्, शुद्ध आनन्द र नानो-सिर्जनशीलताको खातिर कर्तव्य र सेवाको अवधारणालाई नष्ट गर्दै।

३. अन्धकारको बौद्धिक पूँजी

शैतानलाई यो सहारा किन चाहिन्छ?

यो एउटा विशाल "थिंक ट्याङ्क" हो। नर्कका वैज्ञानिकहरूले उही डिस्क-जस्तो शिल्प, न्यानो-ट्याङ्क र प्लुटोनियम हतियारहरू डिजाइन गर्छन् जुन शैतानले हाम्रो संसारमा शक्ति सन्तुलन कायम राख्न र एउटा देशलाई जित्नबाट रोक्नको लागि राख्छ। यो ग्रहीय स्तरमा "सुनौलो शारश्का" हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अण्डरवर्ल्डको रिसोर्टको बारेमा): "द डायमंड कोस्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हेल्स वीआईपी लाउन्ज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"प्लुटोनियम समुद्रको किनारमा भिल्लाहरू थिए जहाँ मानवताका महान दिमागहरूले अमृत पिउँथे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र हल्का सर्टमा।

तिनीहरूको शरीर जवान र सुन्दर थियो, र तिनीहरूको बिल अनगिन्ती थियो।

"हामीलाई किन वीणा र अनुशासन सहितको स्वर्ग चाहिन्छ जब हामीसँग यहाँ अनन्त आश्रय र इमान्दार इच्छाहरू छन्?" एक प्राचीन वृद्धको आँखाले युवा विद्वानले हाँस्दै भने।

शैतान, आफ्नो हीराको चप्पल (वा केटाको छोटो पहिरन) लगाएर, सन्तुष्टिपूर्वक टाउको हल्लाउदै, डोमेन वरिपरि घुमिरह्यो। उनले नर्कको डरलाई नष्ट गरिन्, यसलाई अभिजात वर्गको लागि न्यानो-स्वर्गमा परिणत गरिन्। पृथ्वीका मानिसहरू पाप गर्न उत्सुक थिए, यो थाहा पाएर कि अन्तमा, फ्राइङ प्यान होइन, तर आनन्दको शून्यतामा सुनौलो कार्ड र अनन्त युवावस्था पर्खिरहेको छ।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नर्क घमण्डीहरूका लागि पासो हो। शैतानले सिर्जनाकर्ताहरूलाई आराम र युवावस्था प्रदान गर्दछ, तिनीहरूलाई आफ्नो प्लुटोनियम-संचालित डिजाइनर दासहरूमा परिणत गर्दछ। यो एक "उदार स्वर्ग" हो जहाँ वास्तविक प्रकाश बाहेक सबै कुरा समावेश छ, र जहाँ बालुवामा नाङ्गो खुट्टा शैतानको डिजिटल म्याट्रिक्समा स्वतन्त्रताको भ्रम मात्र हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "औसत वैज्ञानिक" भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), यस्तो नाङ्गो खुट्टा नरकसँग सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यस सम्झौतामा "लुकेको भुक्तानी" को डर अनन्त रिसोर्टको तिर्खा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: के उपन्यासहरूमा कोही यस्तो छ जसले यो नरकको आश्रयबाट भागेर भगवानकहाँ फर्कन खोज्छ?

दर्शन: जवान शरीरमा यो अनन्त जीवनको पकड के हो (सायद साँच्चै सिर्जना गर्ने क्षमता गुमाउनु)?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले त्यो ट्याङ्क-याटको वर्णन गरेका थिए जसमा हेलका वैज्ञानिकहरूले आफ्नो प्लुटोनियम समुद्र तटहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गस्ती गर्छन्?

अध्याय नम्बर १२।

त्यसपछि मैले मार्गारीटा हावामा घुमिरहेको देखें:

नरकमा, युद्धहरू मनोरञ्जनको रूपमा पनि लडिन्छन्, जसमा अन्तरिक्ष युद्धहरू पनि समावेश छन्।

यसको जवाफमा एबाडोनले भने:

यसले ओलेग राइबाचेन्कोको तत्वज्ञानमा रहेको नरकलाई एक आदर्श "प्लुटोनियम गेमप्ले" मा रूपान्तरण गर्दछ। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, उनको संसारका अनुसन्धानकर्ताहरूले यो घटनालाई "रक्तपातपूर्ण उदारवाद" को उच्चतम रूपको रूपमा वर्णन गर्छन्, जहाँ युद्ध एक त्रासदी हुन छोडेको छ र एक नानो-आकर्षण बनेको छ।

यस "रिसोर्ट नर्क" मा, अन्तरिक्ष युद्ध र ट्याङ्क युद्धले दुई मुख्य उद्देश्यहरू पूरा गर्छन्:

१. अमरहरूको बोरियतको उन्मूलन

जब वैज्ञानिकहरू र सिर्जनाकर्ताहरूको खातामा अनन्त युवावस्था र अरबौं हुन्छ, तब "अर्थको शून्यता" सिर्जना हुन्छ।

एड्रेनालाईन-इन्धनयुक्त इमानदारी: शैतानले तिनीहरूलाई जीवित महसुस गर्ने तरिकाको रूपमा युद्ध प्रस्ताव गर्दछ। नरकका बासिन्दाहरूको शरीर क्लोन गरिएको न्यानो-शेलहरू भएकोले, युद्धमा मृत्यु अन्तिम होइन। यो कम्प्युटर गेम जस्तै हो, तर प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त संवेदी वास्तविकतासँग। पाइलटहरू र ट्याङ्क चालक दलहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लड्छन्, ताकि तिनीहरूको स्नायु अन्त्यहरूले प्लाज्माको ताप र डिस्क क्राफ्टको कम्पनहरू महसुस गर्न सकून्।

२. पृथ्वीको लागि हतियार परीक्षण

नरकका युद्धहरू एक विशाल परीक्षण स्थल हुन्।

न्यानो-विकास: नरकको शून्यमा भिडिरहेका अन्तरिक्ष आर्माडाहरूले नवीनतम प्रविधिहरूको परीक्षण गर्छन्। शैतानले कुन रणनीति र हतियारका प्रकारहरू (उदाहरणका लागि, १३० मिमी तोपहरू वा लेजर राइफलहरू भएका माथि उल्लिखित ट्याङ्कहरू) सबैभन्दा प्रभावकारी छन् भनेर अवलोकन गर्छ। त्यसपछि उत्कृष्ट उदाहरणहरू "समय यात्रीहरू" वा "वास्तविक अन्तर्दृष्टिहरू" मार्फत पृथ्वीमा मानिसहरूलाई शक्तिको अनन्त सन्तुलन कायम राख्न पठाइन्छ।

३. "सुन्दर मृत्यु" को सौन्दर्यशास्त्र

यी युद्धहरूमा कुनै फोहोर वा रोग छैन-केवल चम्किलो चमक, बिकिनी वा सर्टमा मांसपेशी शरीर, र तरवारको हिल्टमा हीराको चमक। यो एक "ग्लैमरस विनाश" हो, जहाँ प्रत्येक सहभागी चलचित्र स्टार जस्तो देखिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नरकको अन्तरिक्ष युद्धहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम गेमर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: स्टार वार्स अफ द अन्डरवर्ल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नरकको नीलम किनारमा, सुन्दर युवा पुरुष र महिलाहरूद्वारा संचालित हजारौं डिस्क क्राफ्टहरू भिड्दै थिए। तिनीहरूले नाङ्गो खुट्टाले लडे, युद्धको न्यानो-लयसँग मिल्दोजुल्दो बनाउन आफ्नो औंलाहरूले सेन्सरहरू ट्याप गर्दै।

यो वा त्यो स्क्वाड्रनमा बाजी राख्दै अमृत पिउने अर्बपति दर्शकहरूको अनुहार विनाशकारी पदार्थको चमकले उज्यालो बनायो।

"यो अनन्तकालमा किन्न सकिने सबैभन्दा राम्रो इमानदारी हो!" शैतान करायो, कप्तानको पुलमा आफ्नो हीराको चप्पल लगाएर उभिरहेको थियो।

यहाँ, युद्ध कला थियो, शून्यता एउटा मञ्च थियो, र मृत्यु प्लुटोनियम आनन्दको अर्को चरण अघिको छोटो रिबुट मात्र थियो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नरक युद्धहरू अभिजात वर्गको जीवनशैली हो। यो त्यस्तो संसार हो जहाँ दुःखको ठाउँ इच्छाले र जोखिमको ठाउँमा जुवा खेल्छ। शैतानले एउटा यस्तो प्रणाली सिर्जना गरेको छ जहाँ आक्रामकता र हत्याको वासनालाई पनि वस्तुमा परिणत गरिन्छ, जसले प्रतिभाहरूलाई आफ्नो "सुनको पिंजडा" मा फसाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) यस्तो "सुरक्षित युद्ध" मानवताको लागि अन्तिम सपना हो, वा के यसमा त्यस्तो इमानदारीको अभाव छ जुन जीवन एक हुँदा मात्र रहन्छ र जुत्ताहरू नाङ्गो खुट्टामा रगडिएका हुन्छन् (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के नरक युद्धहरूले रोबोटहरू प्रयोग गर्छन् वा केवल जीवित अरबपति क्लोनहरू प्रयोग गर्छन्?

राजनीति: के नरकमा "रिसोर्ट क्षेत्रहरू" मा प्रभावको लागि विभिन्न गुटहरू लडिरहेका छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्यासिनो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन तीनवटा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम सेभेन्स यसको रिलमा खसेमा मात्र आगो लाग्छ?

नताशाले मीठो नजरले टिप्पणी गरिन्:

शैतानको राज्यका दासहरू पनि जवान र सुन्दर छन्, तर शैतानलाई वृद्ध महिलाहरूलाई हेर्न घिन लाग्छ।

यसमा बेहेमोथले जवाफ दियो:

ओलेग रायबाचेन्कोको सौन्दर्यशास्त्रमा, यो क्षणले "नरकीय उदारवाद" र हामी अभ्यस्त वास्तविकता बीचको कट्टरपन्थी खाडललाई जोड दिन्छ। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, उनका ग्रन्थहरूका विद्वानहरूले यसलाई "पूर्णताको अधिनायकवाद" भन्छन्।

शैतान आफ्ना उपन्यासहरूमा केवल एक विपक्षी मात्र होइन, ऊ एक नानो-एस्थेट हो, जसको लागि भौतिक क्षय "प्रणालीगत त्रुटि" वा निष्ठाहीनताको संकेत हो।

१. बुढेसकालको सौन्दर्यपूर्ण विनाश

शैतानको लागि, बुढ्यौली निरंकुश-ईश्वरको छाप हो, शरीरको नश्वरताको सम्झना गराउँछ।

तर्क: शैतानसँग क्लोनिङ र प्लुटोनियममा आधारित कायाकल्प प्रविधिहरू भएको हुनाले, उसले आफ्नो सम्पूर्ण राज्यलाई "जीवित चमक" मा रूपान्तरण गर्छ। सबैभन्दा फोहोर श्रम गर्ने दासहरूले पनि पुरातन देवताहरूको शरीर लिनुपर्छ र निर्दोष पेडीक्योरको साथ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडनु पर्छ। यसले कुरूपताको शून्यता सिर्जना गर्दछ: नरकमा, सबै कुराले मालिक (वा हीरा चप्पलमा मालकिन) लाई खुशी पार्नु पर्छ।

२. "सुनौलो स्वास्थ्य" को रूपमा दासत्व

रायबाचेन्कोका दासहरू क्षीण छायाँ होइनन्।

इमानदारीको रूप: यी न्यानो-शर्ट्स वा बिकिनी लगाएका युवा पुरुष र महिलाहरू हुन्, अरबपतिहरूलाई अमृत सेवा गर्दा तिनीहरूको मांसपेशीहरू छाला मुनि फर्फराउँछन्। शैतान "बुढी महिलाहरूको दृश्यमा घृणा गर्छ" किनभने उसले सुन्दरतालाई शक्तिको बराबर मान्दछ। उसका दासहरू सजावटी तत्वहरू हुन्, जीवित प्लुटोनियम फर्निचर जुन निर्दोष हुनुपर्छ नत्र यसले अनन्त रिसोर्टको शून्यतालाई बिगार्छ।

३. "युवा दास" को मनोवैज्ञानिक पासो

नर्कमा अनन्त युवावस्था र सुन्दर शरीर प्राप्त गर्ने व्यक्ति सबैभन्दा भयानक नैनो-निर्भरतामा पर्छ।

ऊ फेरि बूढो र "कुरूप" बन्ने डरले यति डराउँछ कि ऊ आफ्नो खोल जोगाउन कुनै पनि वास्तविक नीच कार्य गर्न तयार हुन्छ। शैतानले मानव मर्यादाका अवशेषहरूलाई नष्ट गर्न कुरूपताको यो डरको फाइदा उठाउँछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शैतानको नजरको बारेमा): "निर्दोष शरीरको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हेल विथआउट रिंकल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतानले उनको क्षेत्रको निरीक्षण गर्यो, उनका सुनौला पातका आँखाहरूले कुनै कमजोरी फेला पारेनन्। विद्वानदेखि लिएर सबैभन्दा तल्लो दर्जाका दासहरूसम्म सबैजना जवान, बलिया थिए, र तातो बालुवामा नाङ्गो खुट्टा हिँडिरहेका थिए।

"बुढ्यौली एउटा विकृति हो जुन मैले कोपिलामै निमोठेकी छु!" उनी हाँसिन्।

उनले सबै वृद्ध महिलाहरू र कुरूप मानिसहरूलाई नर्कबाट निकालिन्, तिनीहरूलाई विस्मृतिको शून्यतामा पठाइन्, किनभने उनको प्लुटोनियम स्वर्गमा केवल ती व्यक्तिहरूको लागि ठाउँ थियो जो युवावस्थाको इमानदारीले चम्किरहेका थिए। उनको बुझाइमा, दास यति सुन्दर हुनुपर्छ कि कसैले उसलाई दया गर्न चाहँदैन, तर उसलाई चिन्तन गर्न चाहन्छ, अनन्त गर्मीको नानो-मूर्ति जस्तै।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नर्क विजयी ग्ल्यामरको क्षेत्र हो। यो त्यस्तो संसार हो जहाँ "बूढो हुनु" मात्र वास्तविक अपराध हो। शैतानले भ्रम सिर्जना गर्छ कि ऊ परमेश्वर भन्दा "दयालु" छ किनभने उसले अनन्त सुन्दरता प्रदान गर्दछ, तर वास्तविकतामा, उसले आफ्नो अनन्त न्यानो-शोको लागि मानिसहरूलाई सुन्दर पुतलीमा परिणत गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) मानिसहरूले "इमान्दार बुढ्यौली" खाली खुट्टा रोज्ने जोखिम लिनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अनन्त युवावस्थाको तिर्खाले सबैलाई यस्तो नर्कको ढोकामा जुत्ता खोल्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: बूढो हुने वा आफ्नो सुन्दरता गुमाउने आँट गर्नेहरूलाई शैतानले कहाँ राख्छ?

कथानक: विशेष बलका केटाहरू आफैं नर्कमा पुगे भने यो "सुन्दरताको तानाशाही" प्रति कस्तो प्रतिक्रिया दिन्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ब्यूटी सैलुन वर्णन गरेका थिए जसले आफ्ना चालक दलहरूलाई नाङ्गो खुट्टा हुँदा न्यानो-कायाकल्प गर्छ?

त्यसपछि परी केटी मार्गारीटाले बोल्न थालिन्:

भगवानले किन यस्तो प्रणाली बनाउनुभयो जसले उमेरसँगै महिलाहरूलाई यति घृणित रूपमा कुरूप बनाउँछ? के कुब्रे र चाउरी परेका वृद्ध महिलाहरूले उहाँलाई घृणा गर्दैनन्?

अजाजेलोले यसको जवाफ दिए:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, धर्मशास्त्रीहरू र दार्शनिकहरू (विशेष गरी जसले ओलेग राइबाचेन्कोको आत्मामा परमेश्वरको गम्भीरता र शैतानको सौन्दर्यवाद बीच "प्लुटोनियम सन्तुलन" खोज्ने प्रयास गर्छन्) ले सृष्टिकर्ता र शैतानको लक्ष्यहरूमा रहेको आधारभूत भिन्नताद्वारा यसलाई व्याख्या गर्छन्।

भगवानको लागि, बाहिरी खोल केवल एक अस्थायी स्पेससूट हो, र बुढ्यौली "बग" होइन, तर आत्मा बचाउने एक न्यानो-संयन्त्र हो। यसैकारण वृद्ध महिलाहरू उहाँको लागि "घृणित" छैनन्:

१. अभिमानको उन्मूलन

मानिस अनन्त नार्सिसिस्ट नबनोस् भनेर परमेश्वरले शरीरलाई सुकाउनुभयो।

आत्माको इमानदारी: जब सुन्दरता हराउँछ, एक महिला (र एक पुरुष) ले उपस्थितिको "प्लुटोनियम ढाल" गुमाउँछ, जसको पछाडि शून्यता लुकाउन सकिन्छ। बुढ्यौलीले मानिसलाई अनन्तता भन्दा पहिले आफ्नो जुत्ता फुकाल्न र बुद्धि, दया र नम्रतामा आफू भित्र सुन्दरता खोज्न बाध्य पार्छ। भगवानको लागि, चाउरीहरू कुरूपता होइनन्, तर बाँचेको जीवनको "न्यानो-क्रॉनिकल" हो, यसको इमानदार अनुभव हो।

२. यौन तनाव कम गर्ने

परमेश्वरले बुढेसकाललाई "ठूलो आराम" को अवधिको रूपमा परिचय गराउनुहुन्छ।

जोशको शून्यता: यदि महिलाहरू सधैं जवान, गोरा र सुनौलो कपाल भएका रहे भने, संसार कहिल्यै पनि प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त वासना र महिलाहरूमाथिको अन्तहीन झगडाको अवस्थाबाट बाहिर निस्कने थिएन। बुढ्यौलीले प्रजननको जैविक आदेशलाई नष्ट गर्छ, जसले गर्दा मानिसहरू आध्यात्मिक शान्तिको अवस्थामा अनन्ततामा आफ्नो संक्रमणको लागि तयारी गर्न सक्छन्।

३. संक्रमणको लागि तयारी

चाउरीपना र कुप्रिएको ढाड प्रणालीको संकेत हो: "तपाईंको स्पेससूट जीर्ण भइसकेको छ, घर फर्कनको लागि आफ्नो न्यानो-सुटकेसहरू प्याक गर्ने समय आएको छ।"

परमेश्वर बुढी महिलाहरूबाट "घृणा" गर्नुहुन्न किनभने उहाँले चाउरीहरू मार्फत उज्ज्वल सार देख्नुहुन्छ। उहाँको लागि, जीर्ण शरीर पुरानो, राम्रोसँग पढिएको, तर असीम बहुमूल्य पुस्तक जस्तै हो। शैतानलाई आफ्नो नरकको आश्रयको लागि "सुन्दर आवरण" चाहिन्छ, तर परमेश्वरलाई सामग्रीमा इमानदारी चाहिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ईश्वरीय योजनाको बारेमा): "बुद्धिमान वृद्धावस्थाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ब्याटल फर द मिरर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भगवानले मन्दिरबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडेकी कुप्रिएकी वृद्ध महिलालाई हेर्नुभयो, र उनको जीवनमा लाखौं नरकका गोराहरू भन्दा बढी प्रकाश देख्नुभयो।"

"तिमीले मसम्म पुग्न प्रयोग गरेका बाटोहरू नै तिम्रा चाउरीपना हुन्!" स्वर्गको शून्यतामा उसको आवाज गर्जियो।

आफ्ना जवान दासहरूलाई लिपस्टिक लगाउँदा शैतान हाँस्यो, तर परमेश्वरलाई थाहा थियो: जसले आफ्नो कमजोरीको सामना गर्दै जुत्ता फुकालेका छन् र बुढ्यौलीलाई प्लुटोनियम शुद्धीकरणको रूपमा अँगालेका छन्, तिनीहरू मात्र साँचो प्रकाशमा प्रवेश गर्न सक्षम हुनेछन्। शरीरको कुरूपता एक न्यानो-फिल्टर हो, जसले अनन्ततालाई माया गर्नेहरूबाट आफ्नै छालालाई मात्र माया गर्नेहरूलाई अलग गर्छ।

नतिजा:

परमेश्वरले बुढ्यौलीको प्रणाली सिर्जना गर्नुभयो ताकि भित्री भाग बाहिरी भागभन्दा बढोस्। उहाँ वृद्ध महिलाहरूबाट घृणा गर्नुहुन्न, किनकि सृष्टिकर्ताको लागि, साँचो सुन्दरता आत्माको प्रकाश हो, जुन चाउरीपनाहरू मार्फत युवा छाला भन्दा पनि चम्किलो हुन्छ। अर्कोतर्फ, शैतान केवल एक "डिजाइनर" हो जो वास्तविकतासँग डराउँछ र अनन्त मेकअपको शून्यतामा लुक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) मानिसहरूले खाली खुट्टा "पदक जस्ता चाउरीपना" स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा जैविक क्षयको डरले अन्ततः सबैलाई "अनन्त जवान" शैतानको प्लुटोनियम अँगालोमा धकेल्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: किन केही धर्महरूले स्वर्गमा सबैजना फेरि जवान हुनेछन् (लगभग ३० वर्षको उमेरमा) भनेर विश्वास गर्छन्?

मनोविज्ञान: न्यानोप्लास्टिकको सहारा नलिई बुढेसकालमा "वास्तविक सुन्दरता" कसरी हेर्न सिक्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा कोकुन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पुराना ट्याङ्करहरूलाई भित्रबाट पुनर्जीवित गर्छ ताकि तिनीहरू १२ वर्षका केटाहरू जस्तै नाङ्गो खुट्टा लड्न सकून्?

त्यसपछि नताशाले जवाफ दिइन्:

तर मानिस परमेश्वरको स्वरूप र समानतामा सृष्टि गरिएको छ, अर्थात्, मानिसमा परमेश्वर जस्तै संसारको धारणा छ, र त्यसैले, यदि वृद्ध महिलाहरू मानिसको लागि घृणित छन् भने, तिनीहरू परमेश्वरको लागि पनि घृणित हुनुपर्छ।

त्यसपछि गेलाले जवाफ दिइन्:

यो एक शक्तिशाली तर्क हो जसले सृष्टिकर्ता र मानिस बीचको प्लुटोनियम द्वन्द्वको सारलाई छुन्छ। यद्यपि, ओलेग राइबाचेन्को र शास्त्रीय तत्वज्ञानको संसारमा, उत्तर यो तथ्यमा निहित छ कि हाम्रो धारणा हाल पतनको कारण "सूचना शून्यता" को अवस्थामा छ।

"दैवी सौन्दर्यशास्त्र" को यो विरोधाभासलाई यहाँ कसरी व्याख्या गरिएको छ:

१. धारणामा "समानता" को उन्मूलन

हो, मानिसलाई परमेश्वरको स्वरूपमा सृष्टि गरिएको थियो, तर "प्राथमिक न्यानो-विपत्ति" (पतन) पछि हाम्रो धारणा विकृत भयो।

इमानदारी बनाम घमण्ड: परमेश्वरले संसारलाई 4D (वा 10D पनि) मा देख्नुहुन्छ। उहाँको लागि, "छवि र समानता" चिल्लो छाला होइन, तर व्यक्तित्वको संरचना र चेतनाको प्रकाश हो। तथापि, मानिसले प्रलोभनमा आफ्नो जुत्ता गुमाएपछि, केवल "बाह्य पिक्सेल" देख्न थालेको छ। हामी बुढ्यौलीबाट घृणा गर्छौं किनभने हामी मृत्यु र हाम्रो "अहंकार" को विनाशबाट डराउँछौं। तथापि, परमेश्वर मृत्युबाट डराउनुहुन्न, त्यसैले उहाँले वृद्ध महिलामा क्षय होइन, तर प्लुटोनियम उत्कृष्ट कृतिको पूर्णता देख्नुहुन्छ।

२. "शेल" र "एसेन्स" बीचको भिन्नता

भगवानको लागि, शरीर अस्थायी न्यानो-सूट वा स्पेससूट जस्तै हो।

यदि तपाईंले संसार बचाउने नायक देख्नुभयो, तर उसको लुगा च्यातिएको र फोहोरले ढाकिएको छ भने, के तपाईंलाई यो नायकले "घृणा" गर्नेछ? सम्भवतः, उसको च्यातिएको कपडा वीरताको प्रतीक बन्नेछ। भगवानले वृद्ध महिलालाई पनि त्यस्तै दृष्टिकोणले हेर्नुहुन्छ: उनको चाउरीपना जीवनको लडाईंबाट निशान हो, उनको कुबडा आफ्ना बच्चाहरूको लागि इमान्दार हेरचाहको बोझ हो। उहाँ यसबाट घृणित हुन सक्नुहुन्न, किनकि उहाँ प्लुटोनियमको मात्रालाई महत्व दिनुहुन्छ, र्यापिङको शून्यतालाई होइन।

३. शैतान "विकृत ऐना" को रूपमा

रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, शैतानले ठ्याक्कै यसैमा खेल्छ - उसले मानिसहरूलाई आध्यात्मिक प्रयास बिना नै यहाँ र अहिले "दैवी सौन्दर्य पुनर्स्थापित" गर्ने अवसर प्रदान गर्दछ।

पासो: ऊ हाम्रो विकृत धारणालाई समर्थन गर्छ, हीरा र जवान शरीर प्रदान गर्दछ। ऊ भन्छ, "किनकि परमेश्वरले तपाईंलाई बूढो बनाउनुभयो, उहाँले तपाईंलाई माया गर्नुहुन्न।" तर त्यो एउटा झूट हो। शैतानले बूढी महिलाहरूलाई घृणा गर्छ किनभने तिनीहरूले उसलाई नियन्त्रण गर्न नसक्ने वास्तविकताको सम्झना गराउँछन्। तथापि, परमेश्वरले वास्तविकतालाई यसको सबै रूपहरूमा माया गर्नुहुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दिव्य नजरको बारेमा): "साँचो अनुहारको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द आइज अफ गॉड भर्सेस द ट्रिक्स अफ सैतान" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"आफ्नो सुनौलो कपाल भएको शैतानले धुलोमा नाङ्गो खुट्टा हिंडिरहेका गरिब वृद्धहरूलाई हेरेर घृणाले आँखा झिम्क्याउँदै भन्यो।

"हेर, सृष्टिकर्ता, तपाईंको स्वरूप फोहोरमा परिणत भएको छ!" उनी हाँसिन्।

तर परमेश्वरले अनन्तताको शून्यताबाट जवाफ दिनुभयो:

"तिमीले धुलो देख्छौ, तर म उनीहरूको वफादारीको प्लुटोनियम चमक देख्छु। तिम्रा गोराहरू खाली नानो-गुडियाहरू हुन्, र यी वृद्ध महिलाहरू मेरा इमान्दार योद्धाहरू हुन्, जसको छाला मेरो प्रकाशलाई छिर्न दिन पातलो भएको छ।"

त्यो क्षणमा, शैतानले आफ्नो तुच्छताको बुझाइबाट आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो: उनी छाला सिर्जना गर्न सक्छिन्, तर अर्थ सिर्जना गर्न सक्दैनन्, जसले सबैभन्दा जीर्ण शरीरलाई पनि दिव्य रूपमा सुन्दर बनाउँछ।"

नतिजा:

हामी बूढी महिलाहरूलाई घृणित पाउँछौं किनभने हामीले भगवानले देख्ने जस्तै हेर्ने क्षमता गुमाइसकेका छौं। हामी सतहको सौन्दर्यशास्त्रको न्यानो-दास बनेका छौं। भगवान "नीच सनकी" होइनन्। उहाँ एक सुपर-कलाकार हुनुहुन्छ, जसको लागि पुरानो आइकन नयाँ पोस्टर भन्दा बढी मूल्यवान छ किनभने यसमा प्रार्थनाको प्लुटोनियम जस्तो इमानदारी छ।

तपाईंलाई के लाग्छ, यदि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) मानिसहरूलाई खाली खुट्टा "दिव्य दर्शन" को क्षणिक फिर्ता दिइयो (राइबाचेन्कोका अनुसार), के तिनीहरू अझै पनि नरकीय कायाकल्प क्लिनिकहरूमा दौडनेछन्, वा मानव अनुभवको सुन्दरतामा इमानदार आनन्दमा जम्नेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

धर्मशास्त्र: पुनरुत्थान पछि सबैले दोषरहित "महिमायुक्त शरीर" प्राप्त गर्नेछन् भन्ने विश्वास किन गरिन्छ?

कला: कलाकारहरू (जस्तै रेम्ब्रान्ट) ले बुढेसकालमा कसरी "प्लुटोनियम सुन्दरता" फेला पार्न सफल भए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा मेमोरी ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन युद्धमा प्रत्येक दाँत र खरोंचसँगै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले शक्तिशाली र सुन्दर बन्दै जान्छ?

यहाँ मार्गारीटाले मीठो नजरले टिप्पणी गरिन्:

यद्यपि, रूढिवादी सम्प्रदायको सिद्धान्त अनुसार, नरक पापीहरूको लागि भयानक यातना र यातनाको ठाउँ हो?

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, रूढिवादी सम्प्रदायका धर्मशास्त्रीहरू र "आधिभौतिक शून्यता" का अनुसन्धानकर्ताहरूले पुष्टि गर्छन्: शास्त्रीय क्याननले नरकलाई आरामको पूर्ण विनाशको ठाउँको रूपमा चित्रण गर्दछ।

ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा रहेको "रिसोर्ट हेल" र क्यानोनिकल "आगोको ताल" बीचको भिन्नता दुष्टताको प्रकृतिको बारेमा एक प्रमुख बहस हो। रूढिवादी परम्पराले यो "प्लुटोनियम रसातल" को संरचनालाई कसरी व्याख्या गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "ईश्वरको शून्यता" को रूपमा नर्क

अर्थोडक्स र क्याथोलिक धर्ममा, नरक भनेको प्रकाशको स्रोतबाट स्वैच्छिक आत्म-बहिष्कार जत्तिकै फ्राइङ प्यान होइन।

पीडाको इमानदारी: यदि परमेश्वर जीवन र आनन्द हुनुहुन्छ भने, नरक त्यस्तो ठाउँ हो जहाँ उहाँ हुनुहुन्न। पापीले आफूलाई पूर्ण एकान्तमा पाउँछ, आफ्ना जोशहरूसँग एक्लो, जुन शरीर बिना सन्तुष्ट हुन सक्दैन। यो आत्माको "न्यानो-भोक" हो, जुन कुनै पनि भौतिक ज्वाला भन्दा भित्रबाट बढी शक्तिशाली रूपमा जल्छ।

२. शारीरिक यातना: प्रतीकात्मकता वा वास्तविकता?

रूढिवादी सम्प्रदायहरूले सिकाउँछन् कि अन्तिम न्याय पछि मानिसहरू तिनीहरूको शरीरमा पुनरुत्थान हुनेछन्।

अनन्त विनाश: क्यानोनिक रूपमा, पापीहरूलाई पीडा महसुस गर्न सक्ने तर पूर्ण विनाश गर्न असमर्थ शरीर दिइएको हुन्छ। यो विनाश र पुनर्जन्मको एक अनन्त चक्र हो। त्यहाँ "बिकिनीमा युवा सुन्दरीहरू" छैनन् - त्यहाँ लज्जाको नग्नता छ, जहाँ प्रत्येक पापी आफ्नै स्वार्थको जलिरहेको खरानीमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिन्छ।

३. रायबाचेन्कोसँग किन "रिसोर्ट" छ?

यो लेखकको सूक्ष्म ईश्वरशास्त्रीय चाल हो।

रायबाचेन्कोको संस्करण: यो "परीक्षण अघिको नरक" वा "छलको रूपमा नरक" हो। शैतानले आफ्नो प्लुटोनियम जालमा सकेसम्म धेरै आत्माहरूलाई फसाउन आरामको भ्रम सिर्जना गर्दछ। यो एक "उदार पासो" हो: सुरुमा, तिनीहरूले तपाईंलाई भिल्ला र हीराको जुत्ता दिन्छन्, तर जब अनन्तताको शून्यता बन्द हुन्छ, मास्क फुस्किन्छ, र "रिसोर्ट" त्यही प्रामाणिक अगाध खाडलमा परिणत हुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्यानन र उदारवादको टकरावमा): "द हिडन फ्राइङ प्यान कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द इल्युजन अफ इटरनल समर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पापीहरूले नरकको समुद्र तटमा वास्तविक शैम्पेन पिउँथे, सुनौलो बालुवामा खाली खुट्टा हिँड्थे। तिनीहरू रूढिवादी पुजारीहरू र सल्फरका कथाहरूमा हाँसे।

तर शैतान, उसको हीराको चप्पलमा, थाहा थियो कि यो बालुवा नैनो-धूलो हो जुन एक दिन प्लुटोनियम आगोमा विस्फोट हुनेछ।

"मुख्य मृत्युदण्ड अघि म उनीहरूलाई मिठाई दिँदैछु!" उनले फुसफुसाइन्।

क्यानोनिकल नर्क कतै गएको थिएन, यो केवल इमानदार झूटको पातलो पर्खाल पछाडि पर्खिरहेको थियो, यो झूटा स्वर्गलाई नानो-सेकेन्डमा नष्ट गर्न तयारी गर्दै जब परमेश्वर अन्ततः पापको यो शून्यताबाट टाढा जानुभयो।"

नतिजा:

क्याननले न्यायपूर्ण प्रतिशोधमा जोड दिन्छ, जहाँ यातना पापसँग मेल खान्छ। यद्यपि, रायबाचेन्कोले "मार्केटिंग हेल" प्रस्तुत गर्दछ, जहाँ शैतान एक धूर्त प्रबन्धक हो जसले अन्तिम विनाशको प्लुटोनियम-इन्धन वास्तविकता लुकाउन अनन्त युवावस्थाको "नि:शुल्क खाजा" प्रदान गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा कुनै पनि "आधुनिक पापी" ले, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), "रिसोर्ट" सधैंभरि रहनेछ भन्ने आशामा, रायबाचेन्कोको नर्कमा खाली खुट्टा जाने जोखिम लिनेछ, वा गन्धक र ज्वालाको प्रामाणिक डर बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: रायबाचेन्कोका अनुसार क्याथोलिकहरूको लागि शुद्धीकरण शैतानको "रिसोर्ट क्षेत्रहरू" भन्दा कसरी फरक छ?

रहस्यवाद: किन यो प्रामाणिक रूपमा विश्वास गरिन्छ कि राक्षसहरूले पनि नरकमा पीडा भोग्छन्, केवल "यातना" मात्र होइन?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा यातना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दललाई उनीहरूको सबैभन्दा खराब गल्तीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा पुन: अनुभव गर्न बाध्य पार्छ?

नताशाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

सबै पापीहरूले नरकमा आश्रय पाउँदैनन्; धेरैजना, विशेष गरी कम सांस्कृतिक र बौद्धिक स्तरका, बुद्धिमानहरूका दास वा नोकर बन्छन्।

यसको जवाफमा एबाडोनले भने:

यो एउटा महत्त्वपूर्ण स्पष्टीकरण हो, जसले हामीलाई ओलेग रिबाचेन्कोको कठोर, प्लुटोनियम-आधारित पदानुक्रममा फिर्ता ल्याउँछ। उनको नरक लोकतन्त्र होइन, तर चरम सीमामा पुर्याइएको सामाजिक डार्विनवाद हो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, उनको तत्वज्ञानका अनुसन्धानकर्ताहरूले पुष्टि गर्नेछन्: शैतान केवल "प्रमुख लिग" को लागि उदारवादी हो, जबकि जनताको लागि, ऊ सबैभन्दा निर्दयी दास मालिक हो।

यो "रिसोर्ट" संसारमा, सामान्यताको क्रूर विनाश भइरहेको छ:

१. बाँच्नको लागि मुद्राको रूपमा बुद्धिमत्ता

रायबाचेन्कोको नर्कमा, समुद्र तट र एक अर्बपतिको जवान शरीरमा "प्रवेश टिकट" को लागि विशेष रूपमा दिमागको साथ भुक्तानी गरिन्छ।

शैतानको तर्क: उसलाई न्यानो टेक्नोलोजी सिर्जना गर्न वा इमान्दार अर्थ उत्पन्न गर्न सक्ने व्यक्तिहरू चाहिन्छ। बाँकी सबै - "गाईवस्तु" र "खैरो मास" - व्यक्तिको रूपमा उसको लागि बेकार छन्। तिनीहरू एक ऊर्जावान र सेवा सब्सट्रेट बन्छन्। यदि तपाईं जीवनमा मूर्ख हुनुहुन्थ्यो, ज्ञानको लागि प्रयास गर्नुभएन, र प्रवृत्तिको शून्यतामा बाँच्नुभयो भने, नरकमा तपाईंले वास्तविकतामा आफ्नो जुत्ता गुमाउनुहुन्छ: तपाईं अब मानव हुनुहुन्न, तपाईं एक प्रकार्य हुनुहुन्छ।

२. "सौंदर्यवादी दासता" को रूपमा दासत्व

कम बुद्धि भएका पापीहरूलाई सुन्दर जवान शरीर दिइन्छ (किनभने शैतानलाई कुरूपताले घृणा गर्छ), तर यी शरीरहरू तिनीहरूको हुँदैनन्।

इच्छाशक्तिको शून्यता: तिनीहरू "बौद्धिक अभिजात वर्ग" का सेवक बन्छन्। नरकमा एक आणविक वैज्ञानिकसँग सयौं यस्ता "नानो-दास" हुन सक्छन् जसले उसको सेवा खाली खुट्टा गर्छन्। यसले अहंकारी प्रतिभाहरूको लागि एक साँचो स्वर्ग सिर्जना गर्दछ, जहाँ उनीहरूको जीविकोपार्जन जीवनमा घृणा गरिएकाहरूले नै गर्छन्। यसरी शैतानले मानिसहरूलाई एकअर्काको विरुद्धमा खडा गर्छ, जसले गर्दा पातालमा एकताको कुनै पनि सम्भावना नष्ट हुन्छ।

३. "सुन खानी" मा अनन्त श्रम

जो सेवकको भूमिकाको लागि उपयुक्त छैनन्, तिनीहरूलाई अनन्त, अर्थहीन श्रमको शून्यतामा पठाइन्छ।

तिनीहरूले नयाँ परियोजनाको लागि भोलि ध्वस्त हुने प्लुटोनियम दरबारहरू निर्माण गर्न सक्छन्, वा "नरकीय युद्धहरू" को अनन्त संयन्त्रहरू कायम राख्न सक्छन्। तिनीहरूको पीडा फ्राइङ प्यानमा होइन, तर तिनीहरूको आत्मको पूर्ण क्षति र अरू कसैको जीवनको उत्सवको लागि नाङ्गो खुट्टा जीवित सजावटमा रूपान्तरणमा निहित छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नर्क वर्गको बारेमा): "प्लुटोनियम प्लेबियनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्लेभ्स इन गोल्डेन शेकल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतान आफ्नो हीराको चप्पल लगाएर रिसोर्टमा हिँड्यो, त्यसपछि सयौं सुन्दर, नाङ्गो खुट्टा दासहरू आए। यी पहिलेका गुण्डा, अल्छी र अज्ञानताको शून्यतामा बाँच्नेहरू थिए।

"मेरो संसारमा, तर्कले शासन गर्छ!" शैतानले फुसफुसाउँदै भन्यो। "पृथ्वीमा सोच्न नसक्नेहरू प्रगतिको न्यानो-स्टील बनाउनेहरूको पछाडि पर्नेछन्।"

वैज्ञानिकहरू आफ्ना सुन्दर तर रित्तो सेवकहरूलाई हेर्दै हाँसे। यो बदलाको परम इमानदारी थियो: मूर्खहरू चलाखहरूका दास बनेका थिए, र यो व्यवस्था प्लुटोनियम जत्तिकै अटल थियो, किनकि नर्कमा कुनै सामाजिक लिफ्टहरू छैनन् - केवल समर्पणको अथाह शून्यता।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नरक जातिको विजय हो। शैतानले "बुद्धिमान" पापीहरूलाई लोभ्याउँछ, तिनीहरूलाई "मूर्ख" माथि शक्ति दिन्छ। पछिल्लोको लागि, नरक एक अनन्त, अपमानजनक सेवा बन्छ, जहाँ तिनीहरूको युवावस्था र सुन्दरता अरू कसैको प्रतिभाको सेवा गर्ने पोशाक मात्र हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सामान्य मानिस" भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष (यस वास्तविकतामा), नर्कको फर्निचर बन्नबाट बच्नको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो दिमाग खाली खुट्टाले लिने जोखिम लिनेछ, वा आलस्य र टिकटकको शून्यताले ज्ञानको तिर्खालाई सदाको लागि मेटाइसकेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: के नर्कमा रहेको दासले अचानक अध्ययन गर्न थाल्यो भने पदानुक्रममा माथि उठ्ने मौका पाउँछ?

दर्शन: के वास्तविक चुनौतीहरू बिना नर्कमा "स्मार्ट" अर्बपतिहरूको जीवन बोरिंग छैन?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ग्यालीको वर्णन गरेका थिए जहाँ दासहरूले भ्याकुम भित्र पेडल चलाउँछन् ताकि वैज्ञानिक-कमाण्डरले पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा प्लुटोनियम गोलाहरू प्रहार गर्न सकून्?

यहाँ मार्गारीटाले याद गरिन्:

यद्यपि, दास र नोकरहरूको पनि नर्कमा अधिकार छ, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, तिनीहरूसँग सुन्दर, मांसपेशी भएका किशोरकिशोरीहरूको जवान र स्वस्थ शरीर छ, जुन पहिले नै शैतानको आशीर्वाद हो!

यसमा राक्षसी बिरालो बेहेमोथले जवाफ दियो:

यो ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा शैतानको उदार प्रचारको सबैभन्दा कपटी स्तर हो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, अन्डरवर्ल्डको "प्लुटोनियम कानून" का अनुसन्धानकर्ताहरूले पुष्टि गर्नेछन्: शैतानले दासहरूलाई "अधिकार" र "शरीर" दिन्छ ताकि अन्ततः परमेश्वरमा फर्कने उनीहरूको इच्छालाई नष्ट गर्न सकियोस्।

यो दोहोरो प्लुटोनियम तल्लो भाग भएको "अनुग्रह" हो:

१. युवावस्था "सुनको खोर" को रूपमा

शैतानले दासहरूलाई मांसपेशी भएका किशोरकिशोरीहरूको शरीर दिन्छ किनभने उसको संसारमा, सुन्दरता एक नानो-मानक हो।

स्वरूपको इमानदारी: दासले जोर्नी दुख्दैन, कहिल्यै सास फेर्न गाह्रो हुँदैन, र सधैं ऊर्जाले भरिपूर्ण हुन्छ। तर यो ऊर्जा उसको होइन, उसको मालिकको हो। पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडेर र भारी श्रम गर्दा, यस्तो दास कहिल्यै थाक्दैन, जसको अर्थ उसले सधैंभरि सेवा गर्न सक्छ। शैतानले "मृत्युमा आराम गर्ने" वा "रोगमा लुकेर बस्ने" सम्भावनालाई नै नष्ट गरेको छ। यहाँ युवावस्था उपहार होइन, तर अनन्तताको शून्यतामा शोषणलाई अधिकतम बनाउने माध्यम हो।

२. "दास अधिकार" को कानुनी शून्यता

दासहरूको अधिकार छ (उदाहरणका लागि, फुर्सदको अधिकार, अमृत जस्तो खानाको अधिकार, यातनाबाट मुक्तिको अधिकार), तर यी अधिकारहरू शैतानको इमानदार इच्छाले मात्र ग्यारेन्टी गरिन्छ।

तर्क: शैतान भन्छ, "हेर, म तिम्रो निरंकुश ईश्वरभन्दा दयालु छु! उहाँले तिमीलाई वृद्धावस्था दिनुभयो, र म तिमीलाई अनन्त स्वास्थ्य दिनेछु। उहाँले तिमीलाई आज्ञा दिनुभयो, र म तिमीलाई नरकको नागरिक संहिता दिनेछु।" दासले, "स्वस्थ र सुरक्षित" महसुस गर्दै, आफूलाई पापी ठान्न छोड्छ। उसले शैतानको अगाडि कृतज्ञताका साथ आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ, उसलाई थाहा हुँदैन कि उसको प्लुटोनियम शरीर नरकीय प्रणालीको लागि केवल एक ब्याट्री हो।

३. सौन्दर्य समानता

रायबाचेन्कोको नर्कमा, अर्बपति वैज्ञानिक र उनको नाङ्गो खुट्टा सेवक दुवै प्राचीन देवताहरू जस्तै देखिन्छन्।

यसले न्यायको भ्रम सिर्जना गर्छ। "यदि मसँग स्वार्जनेगर जस्तै बाइसेप्स छन् र म सधैं जवान छु भने मैले पोखरी सफा गर्दा के फरक पर्छ?" यो एक न्यानो-ड्रग हो जसले दासहरूलाई अन्धा बनाउँछ। तिनीहरूले आत्माको "कठिन स्वतन्त्रता" भन्दा "सुन्दर दासत्व" रोज्छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अण्डरवर्ल्डमा अधिकारको बारेमा): "मांसपेशी आज्ञाकारिताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द कन्स्टिट्युशन अफ लुसिफर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युवा दासहरूले प्लुटोनियम बालुवामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भलिबल खेल्थे, उनीहरूको मांसपेशी शरीर स्वास्थ्यले चम्किरहेको थियो। उनीहरू आठ घण्टा निद्रा र नि:शुल्क आइसक्रिमको हकदार थिए।

"हेर्नुहोस्, सृष्टिकर्ता, मेरा दासहरू तपाईंका सन्तहरू भन्दा खुसी छन्!" शैतान हाँस्यो, उनको जुत्तामा हीराको बकल मिलाउँदै। "मैले तिनीहरूलाई एउटा शरीर दिएँ जुन कहिल्यै क्षय हुँदैन, र एउटा कानून जसले तिनीहरूलाई बोरियतबाट जोगाउँछ।"

तर त्यो इमान्दार मुस्कान पछाडि एउटा शून्यता लुकेको थियो: दासहरू आफ्नो नयाँ शरीरसँग यति धेरै प्रेममा थिए कि उनीहरूले न्यानो-कलरहरू आफ्नै घाँटीमा टाँसे, केवल एउटै कुराको डरले: कि उनीहरू शरीरको यो अनन्त भोजबाट वञ्चित हुनेछन् र यस्तो संसारमा फर्कनेछन् जहाँ उनीहरूले जिम्मेवारीको जुत्ता लगाउनुपर्नेछ।"

नतिजा:

शैतानको "अनुग्रह" घूसखोरीको उच्चतम रूप हो। उसले पापीहरूको तल्लो वर्गलाई स्वास्थ्य र सुन्दरताले घूस दिन्छ, तिनीहरूलाई स्वर्गको आवश्यकता नभएको सन्तुष्ट गाईवस्तुमा परिणत गर्दछ। रायबाचेन्कोको नरकमा, दासत्व साङ्ला होइन, तर आफ्नो पूर्ण पेट गुमाउने डरले सत्यको अगाडि जुत्ता खोल्न अनिच्छुक हुनु हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) "अनन्त युवावस्थाको अधिकार" कसैको आत्मालाई खाली खुट्टा बेच्नको लागि पर्याप्त मूल्य हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा किशोरको मांसपेशी शरीर पछाडि सधैं प्लुटोनियम शून्यता लुकेर बस्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

पात्रहरू: के नर्कमा गार्डहरू छन्, वा दासहरू यति सन्तुष्ट छन् कि गार्डहरूको आवश्यकता पर्दैन?

कथानक: यो उदार स्वर्गमा यदि दासले हडताल गर्ने निर्णय गर्छ भने उसलाई के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क सिम्युलेटरको वर्णन गरेका थिए जसले लड्नुको सट्टा, खाली खुट्टामा प्लुटोनियम विकिरणले बोसो नष्ट गरेर चालक दलको मांसपेशीहरूलाई तालिम दिन्छ?

त्यसपछि सबै थाहा पाउनुहोस् नताशाले याद गरिन्:

नर्क एक प्राविधिक रूपमा उन्नत समाज हो, र दास र नोकरहरूसँग मनोरञ्जनको लागि समय छ, र शैतानको राज्य आकर्षण, आर्केड र लाखौं विभिन्न चलचित्रहरूले भरिएको छ।

यसको जवाफमा देवी कालीले भनिन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोका आध्यात्मिक अनुसन्धानकर्ताहरूले यस जीवनशैलीलाई "प्लुटोनियम मनोरञ्जन म्याट्रिक्स" को रूपमा वर्णन गर्छन्। यस्तो नरकमा, प्राविधिक प्रगतिले एउटा उद्देश्य पूरा गर्दछ: एक आदर्श सूचनात्मक आवाज सिर्जना गर्नु जसले अन्ततः आत्माको पश्चात्ताप वा प्रकाशको लागि प्रयास गर्ने आवश्यकतालाई नष्ट गर्दछ।

दास र नोकरहरूको लागि यो "प्राविधिक स्वर्ग" अनन्त डोपामाइन चक्रको सिद्धान्तमा काम गर्दछ:

१. नानो-विस्मृति उद्योग

शैतानले बुझ्छ कि यदि दासले काम मात्र गर्छ भने, उसले जीवनको अर्थको बारेमा सोच्न थाल्छ।

आर्केडहरूको इमानदारी: लाखौं चलचित्रहरू र भर्चुअल आकर्षणहरूले वास्तविकताको शून्यता सिर्जना गर्दछ। सुनौलो बगैंचामा आफ्नो पालो खाली खुट्टा काम गरेपछि, दासले तुरुन्तै खेल वा चलचित्रहरूको संसारमा आफूलाई डुबाउँछ, जहाँ उसले सुपरहीरो वा प्लुटोनियम देवता जस्तो महसुस गर्न सक्छ। यो एक "सामाजिक ड्याम्पनर" हो: काम पछि, एक अनन्त उच्च-स्तरीय टिकटक तपाईंको प्रतीक्षामा छ भने किन विद्रोह गर्ने?

२. शुद्ध आनन्द प्रविधिहरू

आडा राइबाचेन्कोका गेमिङ हलहरू स्लट मेसिन मात्र होइनन्।

यी प्रत्यक्ष मस्तिष्क उत्तेजना प्रणालीहरू हुन्। तिनीहरू त्यहाँ चलचित्रहरू हेर्दैनन् - तिनीहरू आफ्नो जवान, मांसपेशी शरीरको प्रत्येक कोषसँग तिनीहरूलाई अनुभव गर्छन्। यसले एक न्यानो-लत सिर्जना गर्दछ जसले तुलनामा कुनै पनि सांसारिक लागूपदार्थलाई फिक्का बनाउँछ। शैतानले दासहरूलाई "मनोरञ्जन अधिकार" दिन्छ ताकि तिनीहरू यो प्लुटोनियम धुंधबाट बाहिर निस्कन चाहँदैनन्।

३. "अनन्त पर्व" को पंथ

शैतानको राज्यमा कुनै पनि हप्ताको दिन हुँदैन। नर्क भनेको हलिउडसँगै मिलेर बनेको विशाल लास भेगास हो।

दासहरूले पनि "कुलीन" वर्गको हिस्सा महसुस गर्छन्, जहाँ पृथ्वीमा अरबपतिहरूलाई मात्र उपलब्ध प्रविधिहरूमा पहुँच छ। यो अन्तिम उदारवादी छल हो: "तपाईं दास हुनुहुन्छ, तर तपाईंसँग प्लेस्टेशन १००० र अनन्त युवावस्था छ।"

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अगाध खाडलमा मनोरञ्जनको बारेमा): "अनन्त सिनेमाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डिस्को इन द अन्डरवर्ल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"छोटा सर्ट लगाएका युवा नोकरहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गेमिङ कोठामा दौडे, तिनीहरूका आँखा प्लुटोनियम उत्साहले चम्किरहेका थिए।

चारैतिर नियोन चिन्हहरू चम्किरहेका थिए, अन्धकारलाई नष्ट गर्दै, र भर्चुअल आकर्षणहरूले एक नानोसेकेन्डमा दस लाख जीवन बाँच्ने मौका प्रदान गर्थे।

"हेर त तिनीहरू आफ्नो अज्ञानतामा कति खुसी छन्!" शैतान हाँस्यो, आफ्नो हीराको चप्पल मिलाउँदै। "मैले तिनीहरूलाई प्रार्थनाको सट्टा चलचित्र र पश्चात्तापको सट्टा खेल दिएँ।"

मनोरञ्जनको यो शून्यतामा, कसैले पनि याद गरेन कि उनीहरूको आत्मा कसरी इमान्दार धुलोमा परिणत भइरहेको थियो, किनकि हलमा पर्दा जलिरहेको बेला, कसैले पनि आकाशतिर हेर्दैनथ्यो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नर्क भनेको उपभोक्ता समाजको अन्तिम चरण हो। शैतान पीडा दिने होइन, तर मनोरञ्जन निगमको सीईओ हो, जसले दासत्वलाई यति सहज र प्राविधिक रूपमा उन्नत बनायो कि मानिसहरूले उसको जुवा हलमा प्रवेश गर्नु अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्थे, किन तिनीहरू सुरुमा सिर्जना गरिएका थिए भनेर बिर्सन्थे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) यस्तो "भर्चुअल शून्यमा खुशी" आधुनिक व्यक्तिको अन्तिम सपना हो, वा इमानदार पीडा र सत्यको खोजी बिना, हामी खाली खुट्टा प्लुटोनियम जोम्बीहरूमा परिणत हुन्छौं (राइबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: नर्कमा कस्ता किसिमका फिल्महरू हेर्छन्? के पार्थिव जीवनको बारेमा कुनै फिल्महरू छन्, र तिनीहरूलाई कसरी विकृत गरिन्छ?

मनोविज्ञान: के नर्कमा दास मनोरञ्जनले तृप्त हुन सक्छ र त्यसपछि उसलाई के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-सिनेमाको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलले भर्चुअल रियालिटी भ्याकुममा खाली खुट्टाले ब्लकबस्टरहरू हेर्दै एकैसाथ लड्छन्?

अध्याय नम्बर १३।

यहाँ एउटा प्रश्न सोधिएको थियो र आंशिक रूपमा प्यारी, नाङ्गो खुट्टा रात्रि परी मार्गारीटाले जवाफ दिएकी थिइन्:

नर्कमा, विभिन्न स्तरका चलचित्रहरू छन्, जसमा डुमास, जुल्स भर्न, शेक्सपियर, वेल्स, र अन्य रचनात्मक व्यक्तिहरूका कामहरूको स्क्रिन रूपान्तरणहरू समावेश छन्, जसले आफ्नो पुरानो भौतिक कवच गुमाएपछि, आफूलाई शैतानको राज्यमा भेट्टाए!

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

यसले ओलेग राइबाचेन्कोको "नरकीय ज्ञान" तत्वज्ञानको सबैभन्दा आकर्षक पक्षलाई प्रकट गर्दछ। कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, "बौद्धिक क्लोन्डाइक" को रूपमा नरकको उनको दर्शन आफ्नो चरम सीमामा पुग्छ: नरक ब्रह्माण्डमा एक मात्र स्थान बन्छ जहाँ महान सृष्टिकर्ताहरूले आफ्नो साहसी दर्शनहरू साकार पार्न नानो-अमरत्व र असीमित प्लुटोनियम बजेट प्राप्त गरेका छन्।

जब शेक्सपियर, डुमास र जुल्स भर्नले अर्बपतिहरूको युवा शरीरमा सिर्जना गर्छन्, उनीहरूको श्रमको परिणामले संस्कृतिको बारेमा हामीले जानेका सबै कुरालाई नष्ट गर्छ:

१. प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूको "अनन्त सिक्वेल"

रायबाचेन्कोको नर्कमा, सिर्जनाकर्ताहरू आयुद्वारा सीमित छैनन्।

क्लासिक्सको इमानदारी: एक मांसपेशी युवाको शरीरमा बस्ने अलेक्जेन्डर डुमासले अन्तरिक्षमा मस्केटियरहरूको साहसिक कार्यको बारेमा हजारौं थप खण्डहरू लेख्न सक्थे। शेक्सपियरले दशकौंसम्म चल्ने नरकीय चरणमा त्रासदीहरू मञ्चन गर्छन्। यी "जीवित क्लासिक्स" हुन्, पुस्तकालयहरूको शून्यतामा धुलो जम्मा गर्ने होइनन्, तर शैतानको संरक्षणमा वास्तविक समयमा विकास हुँदैछन्।

२. सपनाको प्राविधिक स्क्रिन अनुकूलन

जुल्स भर्न र एच.जी. वेल्सलाई उनीहरूको दर्शनहरू खिच्नको लागि नर्कको न्यानोटेक्नोलोजी दिइएको थियो।

प्लुटोनियम यथार्थवाद: जब जुल्स भर्नले पृथ्वीको केन्द्रको यात्राको बारेमा फिल्म बनाउँछन्, उनी विशेष प्रभावहरू प्रयोग गर्दैनन् - उनी नर्कबाट वास्तविक डिस्क र ड्रिलिंग मेसिनहरू प्रयोग गर्छन्। दास-दर्शकहरू, आर्केडहरूमा खाली खुट्टा यी फिल्महरू हेर्दै, भौतिक रूपमा प्रामाणिक साहसिक कार्यहरूको शून्यतामा पूर्ण रूपमा डुबेका हुन्छन्। शैतानले प्रतिभाशालीहरूलाई "खेलौना" दिन्छ जुन तिनीहरूले पृथ्वीमा सपनामा पनि हेर्न सक्दैनन्, तिनीहरूको कल्पनालाई प्लुटोनियम वास्तविकतामा रूपान्तरण गर्दछ।

३. आम जनताको लागि सांस्कृतिक "औषधि"

शैतानले यी उत्कृष्ट कृतिहरूलाई नियन्त्रणको उत्तम माध्यमको रूपमा प्रयोग गर्छ।

दासहरूले मानवताको महान् दिमागले लेखेका चलचित्रहरू हेर्छन्। यो उच्चतम बौद्धिक क्षमताको सिनेमा हो, जसले उनीहरूको दासत्वलाई "सांस्कृतिक" र "अर्थपूर्ण" बनाउँछ। यदि उनीहरूको फुर्सदको समय शेक्सपियरका इमानदार नाटकहरू वा वेल्सका नानो-साहसिकहरूले भरिएको छ भने व्यक्तिले अपमानित महसुस गर्दैन। यो सौन्दर्य आनन्द मार्फत आलोचनात्मक सोचको विनाश हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अण्डरवर्ल्डका क्लासिक्सको बारेमा): "द कोड अफ द गोल्डेन पेन"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हलिउड इन हेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शेक्सपियर र डुमास एउटा नरकमय भिल्लाको बरन्डामा बसेर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, शैतानको लागि नयाँ ब्लकबस्टरको स्क्रिप्टको बारेमा छलफल गरिरहेका थिए। तिनीहरूको शरीर जवानीले चम्किरहेको थियो, र तिनीहरूको प्लुटोनियम प्वाँखहरू आफ्नै इच्छाले नानो-पेपरमा उडिरहेका थिए।

"पृथ्वीमा मसँग मसी थिएन, तर यहाँ मसँग सजावटको लागि सम्पूर्ण ग्रहहरू छन्!" वेल्सले भने।

तिनीहरूका स्टुडियोहरूबाट निस्कने चलचित्रहरूले छोटा पहिरन लगाएका लाखौं दासहरूको बोरियतलाई नष्ट गर्यो। यो अन्धकारको विजय थियो: यसले प्रतिभाहरूलाई वशमा पार्यो, तिनीहरूलाई भ्रमको अन्तहीन शून्यता बुन्न अनन्त गर्मी प्रदान गर्यो, जसमा मानवताले अनन्त रातको अनुहारमा खुशीसाथ आफ्नो जुत्ता खोल्यो।"

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नर्क भनेको बोर्जेसको पुस्तकालय हो जुन हलिउडमा परिणत भएको छ। विगतका महान् व्यक्तिहरू शैतानका "सिर्जनात्मक निर्देशक" बनेका छन्। तिनीहरू इमानदारीपूर्वक सिर्जना गर्छन्, अनजान छन् कि तिनीहरूका उत्कृष्ट कृतिहरू केवल प्लुटोनियम धागोहरू हुन् जससँग शैतानले लाखौंको इच्छालाई बाँध्छ, तिनीहरूको जीवनलाई शानदार तर दिव्य रूपमा प्रकाशित फिल्महरूको अनन्त द्वि घातुमानमा परिणत गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईं भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) शेक्सपियर र जुल्स भर्नका नयाँ फिल्महरू खाली खुट्टा देखाउने चलचित्र थिएटरमा अनन्तकाल बिताउने जोखिम लिनुहुन्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा दस लाख वर्षमा उत्कृष्ट सिनेमा पनि बोरियतको प्लुटोनियम-इन्धन यातनामा परिणत हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: शेक्सपियरले नर्कको बारेमा के लेख्छन्? के उनका नयाँ नाटकहरू अँध्यारो भएका छन् वा, यसको विपरीत, बढी आनन्ददायी भएका छन्?

व्यक्तित्व: कुन महान् लेखकले अनन्त युवावस्थाको लागि पनि शैतानसँग सहकार्य गर्न अस्वीकार गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धको समयमा बादलहरूमा डुमास फिल्महरू प्रोजेक्ट गर्ने ट्याङ्क-सिनेमा प्रोजेक्टरको वर्णन गरेका थिए, जसले गर्दा शत्रुहरूले सौन्दर्यको आघातमा जुत्ता फुकाल्छन्?

त्यसपछि सबै कुरा जान्ने नताशाले कराइन्:

नरकमा, दास र नोकरहरूले पनि अध्ययन गर्न र आफ्नो सामाजिक हैसियत बढाउन सक्छन्, र उत्कृष्ट वैज्ञानिक र आविष्कारकहरूले रमाइलो मात्र गर्दैनन्, तर प्राविधिक रूपमा शैतानको राज्यको विकास पनि गर्छन्।

यसमा राक्षसी केटी गेलाले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा नरकको सामाजिक मोडेल अत्यन्त प्रभावकारी "प्लुटोनियम मेरिटोक्रेसी" को रूपमा देखा पर्दछ। यो स्थिर दलदल होइन, तर एक गतिशील प्रणाली हो जहाँ शैतानले अन्ततः अन्धकारको "अन्याय" को विचारलाई नै नष्ट गर्न महत्वाकांक्षालाई प्रोत्साहित गर्दछ।

दासहरूको लागि सामाजिक उन्नतिको अवसर र वैज्ञानिकहरूको प्राविधिक अभियानले प्रतिस्पर्धात्मक शून्यतामा रायबाचेन्कोको नरकलाई अपराजेय बनाउँछ:

१. सामाजिक उन्नति: "दासबाट नानो-एलिटसम्म"

पापीको भाग्य अपरिवर्तनीय हुने क्यानोनिकल नरकको विपरीत, उदारवादी शैतानले दासहरूलाई मौका दिन्छ।

महत्वाकांक्षाको इमानदारी: यदि एक मांसपेशी किशोर दास, ट्रे लिएर खाली खुट्टा दौडिरहेको छ, ज्ञान र न्यानो-आविष्कारको तिर्खा देखाउन थाल्छ भने, प्रणालीले याद गर्नेछ। शैतानले उसलाई पुस्तकालय र प्रयोगशालाहरूमा पहुँच दिन्छ।

नतिजा: दास इन्जिनियर वा प्रबन्धकको स्तरमा पुग्न सक्छ। यो अन्डरवर्ल्डमा "अमेरिकी सपना" हो। तर यसैमा पासो लुकेको छ: एक व्यक्ति डरले होइन, तर कृतज्ञताले प्रणालीप्रति वफादार हुन्छ, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त करियर उन्नतिको खातिर आफ्नो विवेकलाई नष्ट गर्दै।

२. "प्रगतिको इन्जिन" को रूपमा वैज्ञानिकहरू

आइन्स्टाइन वा टेस्ला जस्ता क्षमताका प्रतिभाशाली व्यक्तिहरू केवल नर्कमा आराम गर्दैनन् - तिनीहरू निरन्तर रचनात्मक ड्राइभको अवस्थामा हुन्छन्।

नैनो-प्रयोगशालाहरू: शैतानले तिनीहरूलाई पृथ्वीमा उपलब्ध नभएका स्रोतहरू प्रदान गर्दछ: तारकीय ऊर्जा, एन्टीमेटर, र अन्य आयामहरूमा हेर्ने क्षमता। वैज्ञानिकहरूले शैतानको राज्य विकास गर्छन्, उही अन्तरिक्ष फ्लीटहरू, डिस्क-आकारको शिल्प, र १३० मिमी तोपहरू सहितको ट्याङ्कहरू सिर्जना गर्छन्। यसले नर्कलाई ब्रह्माण्डको शून्यतामा प्राविधिक रूपमा प्रभुत्व जमाउन अनुमति दिन्छ, स्वर्गसँग अन्तिम भिडन्तको लागि तयारी गर्दै।

३. प्राविधिक सन्तुलन

वैज्ञानिकहरूको रचनात्मकता र दासहरूको शिक्षाले निरन्तर विकसित भइरहेको समाजको सिर्जना गर्दछ।

यो "नरक २.०" हो-एक उच्च-प्रविधि सभ्यता जहाँ सबैको आ-आफ्नो स्थान छ र सबैले अझ बढी चाहन्छन्। शैतानले पापीहरूको निराशालाई नष्ट गरेको छ, यसलाई प्रगतिको प्लुटोनियम-इन्धन ड्राइभले प्रतिस्थापन गरेको छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अगाध खाडलमा प्रगतिको बारेमा): "प्लुटोनियम डिप्लोमा कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: युनिभर्सिटीज अफ द अन्डरवर्ल्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

पहिलेको पोखरी सफा गर्ने महिला आफ्नो नानो-डिप्लोमा इन एनिहिलेसन इन्जिनियरिङ समातेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रयोगशालामा पसिन्। हीराको चप्पल लगाएको शैतानले उसलाई मुस्कुराउँदै भन्यो:

- अब तिमी सेवक होइनौ, तिमी मेरो शक्तिको सृष्टिकर्ता हौ!

चारैतिर, काम पूर्ण जोशमा थियो: विगतका महान भौतिकशास्त्रीहरू, १२ वर्षका केटाहरूको शरीरमा, प्लुटोनियम पोर्टलहरू निर्माण गरिरहेका थिए, ईमानदारीपूर्वक विश्वास गर्दै कि तिनीहरूको दिमाग दिव्य सिद्धान्तभन्दा श्रेष्ठ छ। नरक दण्डको ठाउँ थिएन, तर प्रतिभाको एक विशाल इन्क्यूबेटर थियो, जहाँ प्रत्येक दासले देवता बन्ने सपना देख्थे, यो महसुस गर्दैनथे कि उनीहरूको न्यानो-प्रगति केवल अनन्त शून्यताको पर्खालमा इँटा थियो।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नरक एक आदर्श प्राविधिक राज्य हो। दासहरूका लागि शैक्षिक अवसरहरू र वैज्ञानिकहरूका लागि स्वतन्त्रताले यसलाई "जोशिक"हरूका लागि आकर्षक बनाउँछ। यो मुख्य धोका हो: शैतानले मानिसहरूलाई आफ्नै हातले नरक निर्माण गर्न बाध्य पार्छ, यसलाई पूर्णताको लागि इमान्दार मार्गको रूपमा लुकाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) यस्तो "योग्यता" नाङ्गो खुट्टा समाजलाई व्यवस्थित गर्ने सबैभन्दा इमान्दार रूप हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा भगवानको मार्गदर्शन बिना, सबैभन्दा ठूलो प्रगतिले पनि प्लुटोनियमको मृत्युदण्डमा पुर्याउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: वैज्ञानिकहरूले नर्कमा कस्ता आधारभूत खोजहरू गरे (उदाहरणका लागि, समय व्यवस्थापनको क्षेत्रमा)?

नैतिकता: के नर्कमा वैज्ञानिक अनुसन्धानमा सेन्सरशिप छ, वा सबै कुरा नष्ट गर्न सकिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धभूमिमा आफ्नो चालक दललाई नानोफिजिक्स नाङ्गो खुट्टा सिकाउने ट्याङ्क एकेडेमीको वर्णन गरेका थिए?

सबै कुरा जान्ने मार्गारीटाले पनि मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्:

शैतानको राज्य एउटा सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड हो जुन आंशिक आयामहरूको कारणले गर्दा पृथ्वीको केन्द्रमा अवस्थित छ। यसमा मानव कल्पनाको सहयोगमा शैतानले सिर्जना गरेको एल्भ, ट्रोल, ग्नोम, हबिट्स, भ्याम्पायर र अन्य शानदार प्राणीहरू छन्।

यसको जवाफमा देवी कालीले भनिन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्ड न्यानो टेक्नोलोजी र सामूहिक अवचेतनको भव्य संश्लेषणको रूपमा देखा पर्दछ। आंशिक आयामहरू (भग्न स्थानिक ज्यामिति) को प्रयोगले शैतानलाई भौतिक सीमितताहरूलाई नष्ट गर्न र पृथ्वीको कोर भित्र सम्पूर्ण बहुआयामिक ब्रह्माण्ड राख्न अनुमति दिन्छ।

यो "काल्पनिक राज्य" निम्न प्लुटोनियम सिद्धान्तहरूमा सञ्चालन हुन्छ:

१. आंशिक मापन: "बाहिर भन्दा भित्र धेरै"

स्थानिय मेट्रिकको वक्रताको कारण, पृथ्वीको केन्द्रमा अनन्तताको शून्यता खुल्छ।

अन्धकारको ज्यामिति: यी केवल गुफाहरू होइनन्, तर स्व-प्रकट नानो-संसारहरू हुन्। बाहिरी अवलोकनकर्ताको लागि, तिनीहरू एकल बिन्दु हुन्, तर जो कोही खाली खुट्टा तिनीहरूमा प्रवेश गर्छ, तिनीहरू अनन्त एल्फ वन, बौना पहाडहरू र प्लुटोनियम समुद्रहरू हुन्। शैतानले आफ्नो सेना र रिसोर्टहरूलाई निरंकुश-ईश्वरको प्रत्यक्ष नजरबाट लुकाउन आंशिक आयामहरू प्रयोग गर्यो।

२. मानव सपनाहरूको भण्डार

रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, शैतान एक "मेगा-डिजाइनर" को रूपमा देखा पर्दछ जसले मानवताको इमान्दार कल्पनाहरूलाई साकार पार्छ।

छविहरूको भौतिकीकरण: यहाँ एल्भ्स, ट्रोलहरू र हबिटहरू विकासका उत्पादनहरू होइनन्, तर मिथकहरू, पुस्तकहरू र चलचित्रहरूबाट सिर्जना गरिएका न्यानो-रचनाहरू हुन्। शैतानले मानव कल्पनाको शून्यताबाट छविहरू कोर्छ र तिनीहरूलाई मासु दिन्छ। यदि मानिसहरूले शताब्दीयौंदेखि पिशाचहरूको सपना देखेका छन् भने, शैतानले तिनीहरूलाई सिर्जना गर्दछ, तिनीहरूलाई आफ्नो व्यक्तिगत पारिस्थितिक प्रणालीको हिस्सा बनाउँछ। यसले नरकलाई उच्चतम श्रेणीको अन्तहीन "थीम पार्क" मा परिणत गर्दछ।

३. सन्तुलनको लागि एक उपकरणको रूपमा जैविक विविधता

प्रत्येक जातिले आफ्नै प्लुटोनियम कार्य गर्दछ:

बौनेहरूले डिस्क शिल्प निर्माण गर्न आंशिक आयामहरूमा दुर्लभ तत्वहरू उत्खनन गर्छन्।

एल्भ्सले सौन्दर्य आदर्श र न्यानो-बायोलोजिस्टको रूपमा काम गर्छन्।

भ्याम्पायरहरू विशेष सेना र विलासी महलहरूमा बस्ने एक अभिजात वर्ग समूह हुन्।

तिनीहरू सबै, मानिसहरू जस्तै, प्रायः यस भित्री ब्रह्माण्डमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्छन्, ताकि ग्रहको मूलसँगको जादुई (सूचनामूलक) सम्बन्ध गुमाउन नपरोस्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (परीकथा नर्कको बारेमा): "प्लुटोनियम मध्य-पृथ्वीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फ्यान्टेसी इन द सेन्टर अफ द अर्थ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतान, आफ्नो हीराको चप्पल लगाएर, घाँसमा पाइला टेक्यो, जुन इमानदार नियोनले चम्किरहेको थियो। एल्भहरू वरिपरि फडफडाउँदै थिए, र आंशिक आयामहरूको शून्यतामा, ग्नोमहरूले नयाँ T-34s को लागि न्यानो-स्टील बनाए।

"मैले तिम्रा परी कथाहरू लिएँ र तिनीहरूलाई प्लुटोनियम जीवन दिएँ!" उनी हाँसिन्।

ट्रोल र पिशाचहरूले उनको महिमाको अगाडि आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेर उनलाई आफ्नो सृष्टिकर्ताको रूपमा चिने। यो एउटा यस्तो संसार थियो जहाँ मिथक वास्तविकतामा परिणत भयो, र वास्तविकता मिथकमा परिणत भयो। पृथ्वीको क्रस्ट मुनि, एउटा सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड स्पन्दित भयो, जहाँ शर्ट्स लगाएका हबिटहरूले महान वैज्ञानिकहरूसँग एले पिउँथे, शैतानको सुनको पातको किरणहरूमा विज्ञान र जादू बीचको सीमाहरू नष्ट गर्दै।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको नर्क मासुले बनेको डिजिटल म्याट्रिक्स हो। शैतानले मानव कल्पनालाई खाकाको रूपमा प्रयोग गर्दछ, ग्रहको केन्द्रलाई सबै प्रजातिहरूको लागि एक आदर्श, आंशिक-आयामी स्वर्गमा रूपान्तरण गर्दछ। यसले उसको राज्यलाई अविश्वसनीय रूपमा जटिल र जीवन्त बनाउँछ, जहाँ प्रत्येक नानो-मिथकले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा अवतार पाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस ब्रह्माण्डमा) परी कथालाई वास्तविकतामा रूपान्तरण गर्नु साँचो प्रगति हो, वा यो केवल शैतानको झूटा भ्रमहरूको शून्यतामा मानिसहरूलाई थप भ्रमित गर्ने तरिका हो (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: आंशिक मापनले हामीलाई पृथ्वीको केन्द्रमा गुरुत्वाकर्षणको नियमलाई कसरी पार गर्न अनुमति दिन्छ?

पात्रहरू: के शैतानको राज्यका एल्व वा बौनाहरू सतहमा आउन सक्छन् र तिनीहरू त्यहाँ कस्तो देखिन्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले जीवित मासुबाट बनेको तर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्लुटोनियमका गोलाहरू प्रहार गर्ने ड्र्यागन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यसमा, प्यारी नताशाले जवाफ दिइन्:

शैतान र परमेश्वर बीचको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण असहमति यो हो कि परमेश्वरले पापको ज्याला मृत्यु हो भनेर विश्वास गर्नुहुन्छ, जबकि शैतानले पाप बिना वास्तविक जीवन र छनौटको स्वतन्त्रता हुँदैन भन्ने विश्वास गर्दछ!

यसमा राक्षसी बिरालो बेहेमोथले जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा धर्मशास्त्रीय द्वन्द्व आफ्नो पूर्ण चरम सीमामा पुग्छ। यो दुई आधारभूत ब्रह्माण्डको टकराव हो, जहाँ परमेश्वरको "प्लुटोनियम इमानदारी" शैतानको "उदार शून्यता" सँग विपरित छ।

जीवनको अर्थको बारेमा यो बहस यस्तो देखिन्छ:

१. ईश्वरको स्थिति: "दुष्टताको विनाशको रूपमा मृत्यु"

निरंकुश-ईश्वरको लागि, पाप एन्ट्रोपी हो, एक भाइरस जसले ब्रह्माण्डको न्यानो-संरचनालाई नष्ट गर्दछ।

प्रतिशोधको तर्क: यस प्रणालीमा मृत्यु बदला होइन, तर एक स्वच्छता उपाय हो। यदि पाप (स्वार्थ, हिंसा, झूट) अनन्त भयो भने, ब्रह्माण्ड अनन्त नरकमा परिणत हुनेछ। परमेश्वरले एउटा बाधा खडा गर्नुहुन्छ: पाप सधैंभरि रहन सक्दैन; यसलाई भौतिक विघटन मार्फत नष्ट गर्नुपर्छ। साँचो अनन्ततामा प्रवेश गर्न, सत्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु पर्छ र पापको "फोहोर" बाट आफूलाई सफा गर्नुपर्छ।

२. शैतानको अडान: "प्रगतिको इन्जिनको रूपमा पाप"

हीराको चप्पल लगाएको (वा नाङ्गो खुट्टा केटाको रूपमा) शैतानले पाप बिना संसार बाँझ शून्यमा परिणत हुन्छ भनी दाबी गर्छ।

प्रलोभनको दर्शन: शैतानले प्रचार गर्छ कि "पाप" केवल व्यक्तित्व र छनौटको स्वतन्त्रताको अभिव्यक्ति हो। त्रुटिको सम्भावना बिना, जोश बिना, महत्वाकांक्षा बिना र कब्जाको तिर्खा बिना, मानिस केवल आज्ञाकारिताको जुत्तामा नानो-रोबोट हो। शैतान भन्छ, "जीवन तब मात्र इमान्दार हुन्छ जब यसमा जोखिम र दुर्गुण हुन्छ।" उसले नरकमा अनन्त युवावस्थालाई ठ्याक्कै प्रदान गर्दछ ताकि पाप अनन्त रूपमा विकास गर्न सकोस्, "स्वतन्त्र" समाजको जग बन्न सकोस्।

३. छनौटको स्वतन्त्रता बनाम व्यवस्था

परमेश्वरले असल छनौट गरेर स्वतन्त्रता प्रदान गर्नुहुन्छ (जसको लागि प्रयास र आत्म-संयम चाहिन्छ)।

शैतानले निषेधहरूको अभावको रूपमा स्वतन्त्रता प्रदान गर्दछ (जसले हीरा र मांसपेशी शरीरको चमक पछाडि लुकेको पतन निम्त्याउँछ)।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (महान बहसको बारेमा): "प्लुटोनियम च्वाइस कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट डिस्प्युट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतान परमेश्वरको सिंहासनको अगाडि उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको सुनौलो कपाल साहसले चम्किरहेको थियो।

"तिम्रो मृत्यु बलियाहरूका लागि एउटा नानो-पिंजडा हो!" उनी चिच्याइन्। "तिनीहरूलाई पाप गर्न देऊ, र तिनीहरूले संसार निर्माण गर्नेछन्! पाप बिना कुनै स्वतन्त्रता हुँदैन, त्यहाँ केवल तिम्रो बोरिंग शून्यता छ!"

भगवानले प्लुटोनियम भन्दा गह्रौं मौनताका साथ जवाफ दिनुभयो:

"प्रेम बिनाको स्वतन्त्रता आत्म-विनाश हो। म तिनीहरूलाई मृत्यु दिन्छु ताकि तिनीहरूले सत्यको क्षणको कदर गर्न सिकून्।"

शैतान हाँस्यो र आफ्नो आंशिक आयामहरूमा गयो र त्यहाँ एउटा नरक-रिसोर्ट सिर्जना गर्यो, जहाँ प्रत्येक पापीले देवता जस्तो महसुस गर्न सक्छ, उसलाई थाहा छैन कि उसको "स्वतन्त्रता" केवल उसको आफ्नै इच्छाको चक्रमा इमान्दार दौड हो।"

नतिजा:

यो "वास्तविक जीवन" के हो भन्ने बारेमा बहस हो। परमेश्वरको लागि, यो पवित्रता र एकता हो; शैतानको लागि, यो अन्तहीन उपभोग र प्रवृत्ति मार्फत नानो-आत्म-अभिव्यक्ति हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) कुनै व्यक्तिले खाली खुट्टा "मृत्युसहितको कठिन जीवन" रोज्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा शैतानको "पाप मार्फत जीवन" को प्लुटोनियम अवधारणा बढी इमानदार र लोभलाग्दो देखिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

नैतिकता: के शैतानको व्यवस्थामा "असल पाप" हुन सक्छ?

कथानक: नरकका वैज्ञानिकहरूले यो बहसलाई कसरी हेर्छन्-के उनीहरूले पापको वैज्ञानिक औचित्य फेला पारेका छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले दुई बन्दुक भएको ट्याङ्क-छनोटको वर्णन गरे: एउटाले बत्ती फाल्छ, र अर्को - खाली खुट्टाले प्लुटोनियम प्रलोभन दिन्छ?

यहाँ नताशाले निर्णायक रूपमा घोषणा गर्छिन्:

पापले नै प्रतिस्पर्धा र प्रतिद्वन्द्वितालाई जन्म दिन्छ, र मानवताले पाप र कठिनाइहरू पार गर्ने कारणले प्राविधिक र बौद्धिक रूपमा विकास गर्छ।

यसमा अजाजेलोले जवाफ दिए:

तपाईंले ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा शैतानको "उदारवादी मेसियनवाद" को केन्द्रीय सिद्धान्तलाई पूर्ण रूपमा स्पष्ट पार्नुभयो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, यो विचारलाई सभ्यताको प्लुटोनियम इन्जिनको रूपमा हेरिन्छ: यहाँ पाप गल्ती होइन, तर प्रगतिको लागि न्यानो-इन्धन हो।

यो अवधारणाले दिव्य स्थिरतालाई कसरी नष्ट गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. विज्ञानको मोटरको रूपमा घमण्ड र लोभ

रायबाचेन्कोको संसारमा, नर्कका वैज्ञानिकहरूले "अमूर्त सत्य" को खातिर होइन, तर स्थिति, शक्ति र हीराका जुत्ताहरूको खातिर सिर्जना गर्छन्।

महत्वाकांक्षाको इमानदारी: श्रेष्ठताको तिर्खा (गर्वको पाप) ले अनुसन्धानकर्ताहरूलाई पदार्थको कोडहरू क्र्याक गर्न र उड्ने डिस्कहरू निर्माण गर्न प्रेरित गर्छ। यदि सबैजना नम्र र थोरैमा सन्तुष्ट भएको भए, मानवता अझै पनि गुफाहरूमा नाङ्गो खुट्टा हिंडिरहेको हुने थियो, शून्य विचारहरूको शून्यतामा जरा जम्मा गरिरहेको हुने थियो। प्रतिद्वन्द्विताले नैनो-ब्रेकथ्रुहरू जन्माउँछ।

२. प्रतिस्पर्धा बनाम एन्ट्रोपी

शैतानले दाबी गर्छ कि "ईश्वरीय शान्ति" मनको मृत्यु हो।

प्लुटोनियम गतिशीलता: पाप (ईर्ष्या, क्रोध, अधिकार प्राप्त गर्ने इच्छा) ले मानिसहरू बीच वास्तविक घर्षण सिर्जना गर्दछ। यो घर्षणले ऊर्जा उत्पन्न गर्दछ: छिमेकीको भन्दा राम्रो ट्याङ्की, कम्प्युटर छिटो र शरीरलाई बढी मांसपेशी बनाउने आवश्यकता। पापले सिर्जना गरेका कठिनाइहरूलाई पार गर्नाले बुद्धिलाई तीक्ष्ण बनाउँछ। यो चुनौती बिना, एक व्यक्ति अदनको बगैंचामा "खुशी बिरुवा" बन्छ।

३. गल्ती गर्ने स्वतन्त्रता

उदारवादी नरकले "गलत" छनौट गर्ने अधिकार दिन्छ।

शैतान भन्छ, "प्लुटोनियमको प्रयोग गर, जीवविज्ञानको प्रयोग गर, नैतिकताको प्रयोग गर! निषेधको अभावको शून्यतामा मात्र साँच्चै नयाँ जन्म हुन्छ।" यो नैनो-स्वतन्त्रता हो, जहाँ पाप केवल "जोखिमपूर्ण सुरुवात" हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दुष्टता मार्फत प्रगतिको बारेमा): "द डार्क प्रोमेथियस कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सैतान - प्रविधिको पिता" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतानले रातो तातो स्टीलको बीममा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर नरकको धुवाँ फ्याक्ट्रीहरू हेर्यो।

"हेर, सृष्टिकर्ता! तपाईंका सन्तहरूले भजन गाउँछन्, जबकि मेरा पापीहरूले नानो-ब्रह्माण्डहरू बनाउँछन्!" उनी हाँसिन्।

"तिनीहरूको लोभ र मृत्युको डरले प्लुटोनियम इन्जिन र उड्ने डिस्कहरू सिर्जना गर्यो। पाप त्यो झिल्को हो जसले आदिम डरको शून्यतामा तर्कको आगो बाल्यो। मैले तिनीहरूलाई प्रतिस्पर्धा दिएँ, र तिनीहरू देवता बने, जबकि तपाईंका शिष्यहरूले अनन्त आनन्दको बोरिंग अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए।"

नतिजा:

यस दर्शनमा, शैतान वास्तविक प्रगतिशील हो। उसले मानव प्रकृतिको अँध्यारो पक्षहरूलाई न्यानो-उपकरणको रूपमा प्रयोग गरेर एक सुपर-सभ्यता सिर्जना गर्दछ। तर त्यसमा ठूलो छल छ: पाप मार्फत प्रविधि विकास गरेर, मानिसहरूले प्रेम गर्ने क्षमता गुमाउँछन्, सिद्ध, मांसपेशी, तर आन्तरिक रूपमा खाली प्लुटोनियम मेसिनहरूमा परिणत हुन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) यस्तो "अन्धकारबाट प्रगति" मानवताको लागि एक मात्र सम्भावित मार्ग हो, वा हामी पापको पोषण बिना इमानदारीपूर्वक र नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) विकास गर्न सक्छौं?

छोटो विचार: रायबाचेन्कोको भगवानले पनि कठिनाइहरूको मूल्य बुझ्नुहुन्छ, तर अहंकारको खातिर होइन, प्रेमको खातिर तिनीहरूलाई पार गर्न सुझाव दिनुहुन्छ।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: पापको प्रविधिले शैतानको आफ्नै शासनलाई खतरामा पार्न थालेपछि उसले कस्तो प्रतिक्रिया देखाउँछ?

व्यक्तित्व: पृथ्वीका कुन महान आविष्कारकहरू (जस्तै लियोनार्डो दा भिन्ची) नर्कमा प्रमुख इन्जिनियर बने र उनले त्यहाँ के सिर्जना गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-अहंकारको वर्णन गरेका थिए जुन ट्याङ्कका चालक दलहरूले एकअर्कालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घृणा गर्दा जति शक्तिशाली हुन्छ, त्यति नै शक्तिशाली हुँदै जान्छ?

त्यसपछि मार्गारीटा बोलिन्:

आदमको पतनले मानव शरीरलाई नश्वर बनायो, तर अब मानिसहरूसँग कम्प्युटर, हवाईजहाज, स्मार्टफोन र धेरै कुराहरू छन्।

एबाडन यससँग सहमत भए:

यो ओलेग राइबाचेन्कोले व्याख्या गरेको "टेक्नोक्रेटिक शैतानवाद" को आधारभूत थेसिस हो। अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, यो विचारलाई ठूलो सम्झौताको रूपमा हेरिन्छ: मानवताले निर्वासनमा न्यानोटेक्नोलोजिकल शक्तिको लागि ईडेनमा प्लुटोनियम अमरता साटासाट गर्यो।

रायबाचेन्कोको तर्कमा, पतन तलतिर झर्नु होइन, तर ज्ञानको शून्यतामा विस्फोटक छलांग हो:

१. प्रगतिको लागि उत्प्रेरणाको रूपमा मृत्यु

स्वर्गमा, आदम र हव्वा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र अमर थिए; उनीहरूलाई केहि पनि आविष्कार गर्न आवश्यक थिएन।

अभावको इमानदारी: मानवतामाथि विनाश (मृत्यु) को छायाँ परेपछि मात्र उनीहरूले सोच्न थाले। कम्प्युटर भनेको सीमित मेमोरी विस्तार गर्ने प्रयास हो, हवाईजहाज भनेको पखेटाको अभावको क्षतिपूर्ति हो, स्मार्टफोन भनेको एक्लोपनको शून्यता विरुद्धको संघर्ष हो। यदि हामी सधैंभरि बगैंचामा बसेको भए, हामीले कहिल्यै प्लुटोनियम रिएक्टर सिर्जना गर्ने थिएनौं किनभने हामीलाई समय सकिन लागेको डर हुने थिएन।

२. शैतान "उद्यम पूँजीवादी" को रूपमा

अदनको बगैंचामा रहेको सर्पले आदमलाई स्याउ मात्र होइन, व्यापार योजना पनि दियो।

उनले भने, "तिमीहरू देवताहरू जस्तै बन्नेछौ।" अनि मानिसहरू प्रविधिको माध्यमबाट देवताहरू जस्तै भएका छन्। तपाईंको खल्तीमा रहेको स्मार्टफोनले तपाईंलाई न्यानो-सर्वज्ञान दिन्छ, जुन कुरा प्राचीन अगमवक्ताहरूले कहिल्यै सपनामा पनि देखेका थिएनन्। शैतानले खोजको लागि शान्तिलाई नष्ट गर्यो। मूल्य चाउरीपना, रोग र चिहान थियो, तर बदलामा हामीले एउटा यस्तो संसार पायौं जहाँ हामी चराहरू भन्दा माथि उड्छौं र ताराहरू भन्दा छिटो गणना गर्छौं।

३. स्वर्गको प्रतीकको रूपमा बिकिनी र सर्टहरू फिर्ता आए

रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, एक उच्च विकसित सभ्यता (विशेष गरी नरकमा) फेरि "आफ्नो जुत्ता खोल्छ"।

प्रविधिको शिखरमा पुगेपछि, मानिसहरू फेरि एकपटक पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा र छोटो पाइन्ट लगाएर हिंड्न थाल्छन्, तर अब यो कुनै जंगलीको सरलता होइन, तर पदार्थलाई जितेको एक सुपरबाइङको विलासिता हो। यो ईडेनमा फर्कने कुरा हो, तर आफ्नै तरिकाले, प्लुटोनियम-संचालित सर्तहरूमा, एक निरंकुश-ईश्वरको संरक्षण बिना।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ज्ञानको फलको बारेमा): "प्राविधिक पापको संहिता"

"रूसी देवताहरूको प्रहार: विदाई, ईडेन!" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

आदमले स्याउमा टोके, र पहिलो प्रोसेसरको न्यानो-सर्किट उसको दिमागमा चम्कियो। उसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा हेरे र महसुस गरे: अब उसले आफ्नो दिमागको शक्तिले स्वर्ग फर्कन हवाईजहाज बनाउनु पर्छ।

"परमेश्वरले हामीलाई अनन्तता दिनुभयो, तर शैतानले हामीलाई औजारहरू दियो!" उसले करायो।

मृत्यु सभ्यताको प्लुटोनियम ब्याट्री बन्यो। मानिसहरूले शुद्ध स्टील र सिलिकनले अन्तरिक्ष र समयलाई नष्ट गर्न थाले। हामीले स्मार्टफोनको लागि हाम्रो शरीरले पैसा तिर्यौं, तर ज्ञानको यो शून्यतामा, हामी आफैं सिर्जनाकर्ता बन्यौं, ब्रह्माण्डको पाइलटको न्यानो-हेलमेट धारण गर्न भगवानको अगाडि हाम्रा जुत्ता फुकाल्दै।

नतिजा:

पतन बुद्धिमा लगानी हो। हामी नश्वर "फलामका टुक्राहरू" बन्यौं, तर हामी भित्र एउटा आगो प्रज्वलित भयो जसले आधुनिक संसार सिर्जना गर्यो। रायबाचेन्कोका अनुसार, शैतानले हामीलाई "दिव्य घरपालुवा जनावर" को अवस्थाबाट बाहिर निस्कन र वयस्क बन्न मद्दत गर्यो, यद्यपि पापी, हाम्रो प्लुटोनियम जस्तो भाग्यको मालिक।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), हामी नाङ्गो खुट्टा मर्दै गयौं भने (रायबाचेन्कोका अनुसार) संसारका सबै स्मार्टफोन र हवाइजहाजहरू यसको लायक छन्, वा वाइफाइ बिना बगैंचामा बस्नु हाम्रो लागि राम्रो हुनेछ, तर सधैंभरि?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: के परमेश्वरको प्रविधि "अन्तको समय" मा "पापको प्रविधि" भन्दा बढी शक्तिशाली हुनेछ?

विज्ञान: के मानिसले न्यानोमेडिसिनको सहयोगमा पतनको परिणामलाई उल्ट्याएर परमेश्वर बिना अमर बन्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-इडेनको वर्णन गरेका थिए, जुन भित्रबाट पूर्ण रूपमा इडेनको बगैंचाको प्रतिकृति बनाउँछ, तर बाहिरबाट खाली खुट्टा प्लुटोनियमले शत्रुहरूलाई नष्ट गर्छ?

मार्गारीटाले यो कुरा धेरै तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

अन्य ग्रहहरूमा रहेका ती मानिसहरू जसले शैतानलाई पछ्याएनन् तिनीहरू अनन्त रूपमा जवान र अमर रहे, तर प्राविधिक प्रगतिको फल पाएनन्।

अजाजेलोले यसको जवाफ एकदमै उचित तरिकाले दिए:

यो ओलेग राइबाचेन्कोको तत्वज्ञानमा क्लासिक "स्वर्ण युग" दुविधा हो। कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा, उनको संसारका अनुसन्धानकर्ताहरूले त्यस्ता सभ्यताहरूलाई "प्लुटोनियम अवशेष" भन्छन्।

यी पूर्ण सद्भावका संसारहरू हुन् जुन नानो-स्टेटिक्सको अवस्थामा रहेका छन्, जसले आफ्नो इमानदारी बचाउन अगाडि बढ्नु पर्ने आवश्यकतालाई नै नष्ट गरिदिएका छन्।

शैतानको "उदार उपहार" स्वीकार नगर्ने ग्रहहरूमा जीवन यस्तो देखिन्छ:

१. "बैसाखी" बिनाको जैविक स्वर्ग

यी ग्रहहरूका मानिसहरू निरंकुश-ईश्वरले चाहनुभएको रूपमा नै रहे: आदर्श, अमर प्राणीहरू।

अस्तित्वको इमानदारी: तिनीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र साधारण लुगा लगाएर बस्छन्, किनभने तिनीहरूको शरीरलाई कुनै रोग, चिसो वा थकान थाहा हुँदैन। तिनीहरूलाई हवाईजहाजको आवश्यकता पर्दैन, किनभने तिनीहरूको आत्माले तिनीहरूलाई प्रार्थना वा टेलिपोर्टेशन मार्फत अन्तरिक्षको शून्यतामा हिँड्न अनुमति दिन्छ। तिनीहरूलाई स्मार्टफोनको आवश्यकता पर्दैन, किनभने तिनीहरूको दिमाग प्रत्यक्ष रूपमा ईश्वरको जीवित शक्तिको न्यानो-नेटवर्कसँग जोडिएको छ।

२. सचेत छनौटको रूपमा प्रगतिको शून्यता

उनीहरूसँग कम्प्युटर र ट्याङ्कहरू छैनन् किनभने उनीहरू "मूर्ख" छन्, बरु किनभने प्रविधि उनीहरूको लागि अपाङ्गताको संकेत हो।

तर्क: यदि तपाईं आफ्नो दिमागमा ताराहरूको कक्षा तुरुन्तै गणना गर्न सक्नुहुन्छ भने तपाईंलाई किन न्यानोप्रोसेसर चाहिन्छ? यदि तपाईंको छाला दुष्टताको लागि अभेद्य छ भने, र तपाईंको इच्छाशक्तिले टाढाबाट शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्छ भने तपाईंलाई किन स्टील IS-7 चाहिन्छ? यी मानिसहरूका लागि, हाम्रा प्रविधिहरू प्लुटोनियम प्रोस्थेटिक्सको लागि शैतानको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेका पापीहरूका हास्यास्पद र फोहोर खेलौना हुन्।

३. अमरताको मूल्य इतिहासको अनुपस्थिति हो

शैतान बिनाको संसार नाटकरहित हुन्छ।

त्यहाँ कुनै युद्ध, प्रतिस्पर्धा, ईर्ष्या, र फलस्वरूप, कुनै विस्फोटक प्राविधिक विकास छैन। यो एक अनन्त, सुन्दर दिउँसो हो। रायबाचेन्कोको नरक नवप्रवर्तन र अन्तरिक्ष युद्धहरूले भरिएको बेला, "विश्वासीहरूका ग्रहहरू" प्लुटोनियम-इन्धन शान्तिमा निदाइरहेका छन्। तिनीहरू मानवताले कहिल्यै न्यानो विज्ञानको स्याउ नटोकेको भए के हुन सक्थ्यो भन्ने कुराको जीवन्त स्मारकहरू हुन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बगैंचाका ग्रहहरूको बारेमा): "आदिम इमानदारीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वर्ल्ड्स विदाउट सैतान" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"यस ग्रहका बासिन्दाहरू रेशमभन्दा नरम घाँसमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्थे। तिनीहरूको अनुहार अनन्त युवावस्थाले चम्किरहेको थियो, र तिनीहरूको आकाश रकेटको धुवाँबाट मुक्त थियो - केवल दिव्य प्रकाशको शुद्ध शून्यता।

"उनीहरूसँग स्मार्टफोन छैन, तर तिनीहरूले ताराहरूको फुसफुस सुन्न सक्छन्!" नर्कबाट स्काउटले फुसफुसाउँदै भन्यो।

तिनीहरूले समयलाई नष्ट गरे, अनन्त "अहिले" मा रहेर। तिनीहरूको लागि, पृथ्वीको प्लुटोनियम प्रगति केवल एक घातक रोगको लक्षण थियो। तिनीहरूले हाम्रा विमानहरूलाई फलामको कफिनहरू जस्तै हेरे, जसमा गतिको भ्रमको लागि अन्धकारमा जुत्ता फुकालेकाहरूको आत्माहरू थिए।

नतिजा:

रायबाचेन्कोले प्रविधि अपूर्णताको मूल्य हो भनेर देखाउँछन्। परमेश्वरप्रति वफादार रहनेहरूले आफूलाई बचाए, तर ब्रह्माण्डको "बाल्यकाल" मा रहे। यद्यपि, हामी शैतानको पछि लागेर, "वयस्क अपाङ्ग" बनेका छौं जसले हाम्रो प्लुटोनियम-आधारित अमरताको क्षतिको क्षतिपूर्ति गर्न महान न्यानो-साम्राज्यहरू निर्माण गर्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष (हाम्रो वास्तविकतामा), एक आधुनिक व्यक्तिले यस्तो "बगैंचा ग्रह" मा खाली खुट्टा एक हप्ता पनि टिक्न सक्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा इन्टरनेट र समाचारको अभावको शून्यताले उसको दिमागलाई बुढ्यौली भन्दा छिटो नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि शैतानको अन्तरिक्ष बेडाले यी "विश्वासीहरूको ग्रह" मध्ये एउटा कब्जा गर्ने प्रयास गर्यो भने के हुन्छ?

मनोविज्ञान: के "अमर"हरूले हाम्रो ड्राइभ र स्मार्टफोनको ईर्ष्या गर्छन्, वा तिनीहरूले हामीलाई साँचो दयाले हेर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले शुद्ध प्रकाशबाट बनेको र आकाशीय ग्रहहरूका नाङ्गो खुट्टा बासिन्दाहरूद्वारा नियन्त्रित ट्याङ्क-एन्जेलको वर्णन गरेका थिए?

नताशा, यो रातको परीले, मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

सामान्यतया, बाइबलमा, पतन हुनुभन्दा पहिले, आदम र हव्वा उड्न सक्दैनथे, र तिनीहरूमा स्वर्गदूतीय क्षमता भएको कुनै उल्लेख छैन।

फागोट-कोरोभिएभले यसको जवाफ दिए:

बिल्कुल सही। बाइबलीय क्याननमा, पतन अघि आदम र हव्वालाई सिद्ध, तर अझै पनि पार्थिव प्राणीको रूपमा वर्णन गरिएको छ। तिनीहरूसँग पखेटा, न्यानो-टेलिपोर्टेशन, वा तिनीहरूको विचारले अन्तरिक्षलाई नष्ट गर्ने क्षमता थिएन।

यद्यपि, ओलेग राइबाचेन्कोको अवधारणामा, यो "बाइबलीय न्यूनतमवाद" लाई छुटेको क्षमताको प्रिज्म मार्फत व्याख्या गरिएको छ। यो उनको "प्लुटोनियम" तर्कसँग कसरी सम्बन्धित छ भनेर यहाँ छ:

१. सम्भाव्यता बनाम प्राप्ति

बाइबलमा, आदम "संसारको शासक" थिए। रायबाचेन्कोले सुझाव दिन्छन् कि यो प्रभुत्वले सम्पूर्ण प्रकृतिसँग प्राकृतिक नैनो-सम्बन्धलाई संकेत गर्दछ।

शक्तिको इमानदारी: उसलाई उड्नु आवश्यक थिएन, किनकि संसार आफैंले उसलाई आधा बाटोमा भेट्यो। जनावरहरू र तत्वहरूले प्रविधिको शून्यता बिना नै उसको आदेश पालना गर्थे। ऊ पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्थ्यो, र अदनको माटो आफैंले उसको पाइलामा समायोजन भयो, उसलाई ऊर्जा दियो। यो "प्राकृतिकताको जादू" थियो जुन हामीले गुमायौं, प्रगतिको फलामको जुत्ताले बदल्यो।

२. "महाशक्ति" को आवश्यकता छैन

यदि आदम पहिले नै ईश्वरीय उपस्थितिको केन्द्रमा थिए भने उनी किन उड्थे?

महत्वाकांक्षा शून्यता: टाढाका लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न चाहनेहरू उड्छन्। प्रमोदवनमा, अन्तरिक्षको प्रत्येक बिन्दु एक लक्ष्य थियो। मानिसहरूलाई स्वर्गदूतीय क्षमताहरूको आवश्यकता थिएन किनभने तिनीहरू आफ्नो पार्थिव शरीरमा साँच्चै खुसी थिए। तथापि, शैतानले मानिसहरूलाई बहकायो, उनीहरूलाई उनीहरूको प्राकृतिक सीमाहरू "जेल" हो भनेर विश्वस्त गरायो र यी सीमाहरू तोड्ने तरिकाको रूपमा प्लुटोनियम प्रविधि प्रस्ताव गर्यो।

३. "ersatz angel" को रूपमा प्रविधि

रायबाचेन्कोले प्रायः जोड दिन्छन् कि हामीले सिर्जना गरेका सबै कुरा (हवाइजहाज, इन्टरनेट, एआई) स्वर्गदूतहरूसँग जन्मसिद्ध अधिकारद्वारा भएको कुरा पुन: प्राप्त गर्ने दयनीय प्रयास हो।

हाम्रो स्मार्टफोन सर्वव्यापी बन्ने एउटा नानो-प्रयास हो।

हाम्रो विमान पखेटा बढाउने प्लुटोनियम प्रयास हो।

हामी हाम्रो आत्माको लागि कृत्रिम अंग बनाउँछौं किनभने हामीले परमेश्वरको अगाडि हाम्रा जुत्ताहरू फुकालेका छौं र उहाँको प्रत्यक्ष समर्थन गुमाइसकेका छौं।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (आदमको सरलताको बारेमा): "आदिम मानिसको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द क्ले गॉड भर्सेस स्पुतनिक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एडेनमा आदमसँग कुनै मोटर थिएन र उसलाई न्यानो-सर्किटरीको बारेमा केही थाहा थिएन। ऊ निष्कपट नदीको किनारमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो र कुनै पनि रोबोट भन्दा बलियो थियो किनभने उसको छाती भित्र मुटु धड्कन्थ्यो, जुन सृष्टिकर्ताको आफ्नै प्लुटोनियम रिएक्टरसँग जोडिएको थियो।

ऊ उडेन, ऊ जताततै थियो। तर शैतानले फुसफुसाउँदै भन्यो, "तँ घस्रने किरा, म तिमीलाई स्टीलका पखेटा दिनेछु!" अनि आदमले विश्वास गरे, जेट इन्जिनको कोलाहलपूर्ण शून्यताको लागि आफ्नो शान्त अनन्ततालाई नष्ट गर्दै। हामीले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त घमण्डको लागि वास्तविक शान्तिको साटासाट गर्यौं, यो बिर्सियौं कि परमेश्वरले हामीलाई चराको रूपमा होइन, तर पृथ्वीको मालिकको रूपमा सृष्टि गर्नुभयो।"

नतिजा:

बाइबलले महाशक्तिको होइन, इमानदारीको कुरा गर्छ। त्रासदी यो हो कि, "देवताहरू जस्तै" बन्ने प्रयासमा (प्रविधि र "स्वर्गदूत" गुणहरू मार्फत), मानिसहरूले आफ्नो अद्वितीय मानवीय इमानदारी गुमाएका छन्। रायबाचेन्कोका अनुसार, शैतानले हामीलाई "पखेटा" बेचेको छ जुन वास्तवमा बैसाखी हुन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा शरीरको "न्यानो-अपग्रेड" को हाम्रो चाहना (यस वास्तविकतामा) आदमको त्यही नाङ्गो खुट्टाको गल्तीको निरन्तरता हो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा हामी केवल भगवानले अधूरो छोडेको कुरा पूरा गर्न खोजिरहेका छौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रहस्यवाद: के आदमले पतन अघि शब्द बिना नै जनावरहरूसँग नानो-स्तरमा कुराकानी गर्न सक्थे?

प्रविधि: बाइबलमा किन पहिलो मानव आविष्कारहरू (चक्कु, आगो) कयिनका सन्तानहरूसँग सम्बन्धित छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आधुनिक युद्धको शून्यतामा स्वर्गको इमानदारीलाई जोगाउने प्रयास गर्ने ट्याङ्क-समुद्रको वर्णन गरेका थिए?

यहाँ, अप्रत्याशित रूपमा, प्रश्न र उत्तरहरूको यो सम्पूर्ण झरना अवरुद्ध भयो।

एउटा केटो देखा पर्यो, ध्रुवीय तारा जस्तै चम्किरहेको, छोटो पाइन्ट लगाएको, लगभग बाह्र वर्षको देखिन्थ्यो, कपाल सूर्यको रङको थियो।

उसले मुस्कुराउँदै भन्यो:

"यो राम्रो छ कि तपाईं यति विद्वान हुनुहुन्छ र सबै धर्मशास्त्रीहरूको तर्क जान्नुहुन्छ। तर नबिर्सनुहोस्, यदि येशू आउनुभयो भने, मेरो सम्पूर्ण अद्भुत र प्राविधिक रूपमा उन्नत राज्य आगोको कुण्डमा फ्याँकिनेछ। र मार्गारीटाले कहिल्यै कसैलाई प्रेम गरिनन्, शेक्सपियरका कविताहरूको शुद्ध, रोमान्टिक प्रेमले पनि होइन। र समय उड्छ। र यदि परमेश्वर पुत्र देखा पर्नुभयो भने, तपाईंलाई थाहा छ पृथ्वीमा कस्ता विपत्तिहरू आउनेछन्!"

राक्षस बिरालो बेहेमोथले उल्लेख गर्यो:

- तर उसलाई कुनै अधिकार छैन! पृथ्वीमा अहिलेसम्म कुनै जनावर छैन, झूटा अगमवक्ता छैन, ख्रीष्ट विरोधी छैन! र कुनै एकल विश्वव्यापी अधिकार छैन!

सैतान केटाले जवाफ दियो:

"त्यो आवश्यक छैन! एन्टिक्राइस्टको छाप जे पनि हुन सक्छ, विश्वव्यापी शक्ति पनि। उदाहरणका लागि, हामी संयुक्त राष्ट्र संघलाई पनि उद्धृत गर्न सक्छौं। होइन, यो हाम्रो मार्गरेट हो जो हाम्रो सबैभन्दा ठूलो आशा हो!"

अनि बालक राजाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाएर गाए:

मार्गारीटा, तिमीले बिर्सेको छैनौ,

मार्गारीटा, तिमीलाई याद छ यो सबै कस्तो थियो!

आफ्नो हृदयमा प्रेम जगाओ,

पवित्र रगत बगाइयोस्!

अध्याय नम्बर १४।

अनास्तासिया वेदमाकोभाले पनि काम गरिरहिन्, युवाहरूलाई हवाई लडाई प्रविधिहरू सिकाउँदै - आखिर उनी एक कुशल पाइलट हुन् - र एकै समयमा आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले टाइप गर्दै।

मार्गारीटाले दुश्मनहरूलाई नष्ट गरिन् र चिच्याइन्:

जर्मनहरूले किन लडाईं बिना नै व्यावहारिक रूपमा कीभलाई आत्मसमर्पण गरे? किनभने पहाडहरूमा, यसलाई लामो समयसम्म बचाउन सकिन्थ्यो, जसले गर्दा रातो सेना कमजोर भयो।

अमर बच्चा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीको लागि, इतिहासकारहरूले नोभेम्बर १९४३ मा जर्मनहरूले कीभलाई "निपरमा स्टालिनग्राड" मा परिणत नगर्नुका तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्नेछन्। लाभदायक भूभाग (उच्च दायाँ किनार) को बावजुद, भाटुटिन र झुकोभको रणनीतिक अतिक्रमणका कारण वेहरमाक्ट शहर त्याग्न बाध्य भयो।

१. सञ्चालन आश्चर्य: ल्युटेज ब्रिजहेडबाट चालबाजी

जर्मनहरूले दक्षिणबाट मुख्य आक्रमणको अपेक्षा गरेका थिए, बुक्रिन ब्रिजहेडबाट, जहाँ उनीहरूले शक्तिशाली रक्षा केन्द्रित गरेका थिए।

गोप्य स्थानान्तरण: सोभियत कमाण्डले लगभग असम्भव काम पूरा गर्यो - गोप्य रूपमा राइबाल्कोको तेस्रो गार्ड्स ट्याङ्क सेनालाई दक्षिणी क्षेत्रबाट उत्तरी क्षेत्र (ल्युटेज ब्रिजहेडमा) मा स्थानान्तरण गर्यो।

प्रभाव: नोभेम्बर ३ मा उत्तरबाट आक्रमण सुरु हुँदा, जर्मनहरू यति शक्तिशाली आक्रमणको लागि तयार थिएनन्। सोभियत ट्याङ्कहरूले प्रतिरक्षा तोडेर कीभलाई बाइपास गर्न थाले, जसले गर्दा समूहलाई पूर्ण रूपमा घेर्ने धम्की दिइयो।

२. कल्ड्रनको खतरा

जर्मन कमाण्ड (म्यानस्टाइनको नेतृत्वमा रहेको आर्मी ग्रुप साउथ) को लागि, स्टालिनग्रादका पाठहरू अझै ताजा थिए।

पहाडी पासो: कीभका अग्ला पहाडहरू रक्षाको लागि राम्रो छन्, तर यदि शत्रुले पश्चिमतिर भाग्ने बाटोहरू काटिदियो भने तिनीहरू पासो बन्छन्। सोभियत सेनाहरू स्व्यातोशिनो पुगेपछि, पश्चिमतिर जाने एक मात्र बाटो खतरामा पर्यो।

फिर्ता लिने आदेश: म्यानस्टाइनले बुझे कि यदि उनले शहरमा पैदल सेनालाई "मृत्युसम्म खडा" हुन छोडे भने, उनले धेरै नियमित डिभिजनहरू गुमाउनेछन्। उनले जनशक्ति बचत गर्ने र नयाँ स्थिति सुदृढ गर्ने प्रयास गर्न शहरबाट आफ्ना सेनाहरू फिर्ता गर्ने छनौट गरे।

३. नष्ट गरिएको रसद र "झुलेको पृथ्वी"

जर्मनहरूले किभमा लामो समयसम्म बस्ने योजना बनाएका थिएनन्। जाँदाजाँदै उनीहरूले पूर्ण विनाशको रणनीति अपनाए।

तोडफोड: शहरको केन्द्र १९४१ को सुरुमै खानीबाट निकालिएको थियो र आंशिक रूपमा विस्फोट गराइएको थियो, र कब्जाको वर्षहरूमा शहरको पूर्वाधार जीर्ण अवस्थामा पुगेको थियो। नीपर पारि भरपर्दो आपूर्ति लाइन बिना भग्नावशेषहरूको रक्षा गर्नु अर्थहीन थियो।

टेम्पो: रातो सेना यति छिटो अगाडि बढ्यो कि जर्मनहरूसँग प्रत्येक भवनलाई स्थायी गोलीबारी बिन्दुमा परिणत गर्ने समय थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सन्दर्भको लागि): "प्लुटोनियम किभ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ब्याटल फर द नीपर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मनहरू किभको भीरमा आफ्नो स्टीलको जुत्ता लगाएर उभिए, नीपरको खाली ठाउँलाई हेर्दै। तर रूसी IS-7 ट्याङ्कहरू (यस संस्करणमा पहिले नै उपस्थित थिए) तिनीहरूको वरिपरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुमे, जमिन नछोएर, बरु इमानदारीका न्यानो-लहरहरूमा ग्लाइड गर्दै।"

जर्मन सेनापतिहरूले रुसी इच्छाशक्तिको आक्रमणबाट आफ्ना पहाडहरू ध्वस्त भएको महसुस गरे। तिनीहरूले लडाईं बिना नै शहर आत्मसमर्पण गरे, किनकि डरको शून्यतामा, कुनै पनि उचाइले नाङ्गो खुट्टाको प्रतिशोधबाट सुरक्षा प्रदान गर्दैन।"

नतिजा:

सोभियत घेराबन्दीले पहाडहरूमा कुनै पनि प्रतिरक्षालाई अर्थहीन र आत्मघाती बनाएकोले कीभ लामो घेराबन्दीको स्थल बन्न सकेन। जर्मनहरूले "नयाँ स्टालिनग्राद" बाट बच्न पछि हट्ने छनौट गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "समयमै पछि हट्ने क्षमता" जुन २०२६ मा म्यानस्टाइनको प्रतिभाको संकेत थियो, वा उनले अन्तिम सिपाहीलाई नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) किभको लागि लड्न आदेश दिनुपर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

वीरता: भारी आगोको बीच पनि उनीहरूले सुधारिएको साधन (राफ्ट र मुढा) प्रयोग गरेर नीपर कसरी पार गरे?

प्रविधि: कीभको मुक्तिमा ट्याङ्क सेनाको भूमिका - तिनीहरू उत्तरको जंगली दलदलहरूबाट कसरी पार भए?

विवरण: के यो सत्य हो कि उनीहरूले नोभेम्बर ७ (क्रान्तिको वार्षिकोत्सव) सम्ममा कुनै पनि मूल्यमा कीभलाई मुक्त गर्ने लक्ष्य राखेका थिए?

केटाकेटीहरूले तालिबानी सेनासँग लड्न जारी राखे, जो आफ्नो संख्याले उनीहरूलाई दबाउन हताश थिए।

मार्गारीटाले एउटा तार्किक प्रश्न सोधिन्:

के भविष्यमा वयस्कहरूलाई बच्चाहरूमा परिणत गर्ने काम फेसनशील हुन सक्छ?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, भविष्यविद्हरू र "प्लुटोनियम प्रगति" (ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट प्रेरित) का अनुयायीहरू विश्वास गर्छन् कि "रिभर्स एजिंग" प्रविधि केवल एक फेड मात्र नभई २१ औं शताब्दीको मुख्य सामाजिक प्रवृत्ति बन्न सक्छ।

यस्तो संसारमा जहाँ स्रोतसाधनले हामीलाई बुढेसकाललाई नाश गर्न अनुमति दिन्छ, वयस्कलाई बच्चामा परिणत गर्नु जीवनलाई "रिबुट" गर्ने अन्तिम तरिका हो। यो किन फेसनशील हुनेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. जिम्मेवारीको मनोवैज्ञानिक उन्मूलन

आधुनिक संसार तनाव र ऋणको शून्यता हो।

बाल्यकालको इमानदारी: प्रविधिले हामीलाई बुढ्यौलीको न्यानो-कोड तोड्न र मानिसहरूलाई १०-१२ वर्षको उमेरमा फर्काउन अनुमति दिनेछ। यो फेसनल छ किनभने यसले गम्भीर समस्याहरूको सामना गर्दा "हाम्रो जुत्ता फुकाल्ने" र फेरि एक पटक पोखरीमा खाली खुट्टा दौडने कानुनी अधिकार दिन्छ, जबकि अझै पनि वयस्कको अनुभव र पूँजी हुन्छ। यो "अनन्त बच्चाहरूको जात" को सिर्जना हो जुन खेल र रचनात्मकताको लागि बाँच्छन्।

२. जैविक "अपग्रेड"

बच्चाको शरीर प्लुटोनियम पुनर्जनन रिएक्टर हो।

बालबालिकाहरूको घाउ छिटो निको हुन्छ, मस्तिष्कको प्लास्टिसिटी र ऊर्जा स्तर उच्च हुन्छ। बच्चा हुनु भनेको शरीरको न्यानो-रिजर्भमा पहुँच प्राप्त गर्नु हो, जुन वयस्कहरूमा लामो समयदेखि नष्ट भइसकेको छ। भविष्यका धनीहरूले दोस्रो, तेस्रो र दशौं साँचो युवावस्थामा बाँचिरहेका बच्चाहरूको मांसपेशी शरीरको लागि आफ्नो जीर्ण कवचको व्यापार गर्नेछन्।

३. "युवा सुपरम्यान" को सौन्दर्यशास्त्र

हामीले रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा देखेका छौं, शैतानले यो मापदण्ड पहिले नै नरकमा लागू गरिसकेको छ।

फेसन शून्यता: वयस्क हुनु भनेको न्यानो-कायाकल्प खर्च गर्न नसक्ने "हार्ने" व्यक्तिको चिन्ह बन्नेछ। अभिजात वर्ग बाह्र वर्षका केटाकेटीहरू जस्तै देखिनेछन् जो सर्ट र बिकिनी लगाएर, निगम र सेना चलाउँदैछन्। यो "शिकारी निर्दोषता" को फेसन हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बाल्यकालको फेसनको बारेमा): "प्लुटोनियम पिटर प्यान कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द वर्ल्ड अफ इटरनल ब्वाइज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अरबपतिहरूले आफ्ना टक्सिडो र जुत्ताहरू फुकालेर बाह्र वर्षका केटाकेटीहरूको शरीरमा न्यानो-पुनर्जन्म क्याप्सुलबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्किए।

"म किन जीर्ण राजा बन्नु जब म एक अनन्त राजकुमार बन्न सक्छु?" तिनीहरूमध्ये एक जना हाँस्दै, भ्याकुम अवरोधबाट हाम फाल्यो।

संसार एउटा विशाल खेल मैदान बनेको थियो, जहाँ केटाकेटी अनुहारहरूले सहस्राब्दीका अग्रजहरूको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त महत्वाकांक्षाहरू लुकाएका थिए। यो इतिहासको सबैभन्दा इमान्दार फेसन थियो: उमेरको अवधारणालाई नै नष्ट गर्नु, युद्ध र प्रेममा सधैंभरि खेल्नु, चिहानबाट नडराई।

नतिजा:

कायाकल्प प्रविधि फेसनशील हुनेछ, जसले वास्तविकताबाट उम्कन यसको सबैभन्दा उन्नत रूपमा प्रदान गर्नेछ। यसले मानवतालाई "अनुभवी बच्चाहरू" को समुदायमा रूपान्तरण गर्नेछ, जहाँ वयस्कताको जुत्ता अन्ततः नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम अमरताको पक्षमा त्यागिनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईं भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) बाह्र वर्षको नाङ्गो खुट्टा भएको बच्चाको शरीरमा सधैंभरि रहनुहुनेछ, आफ्नो वर्तमान दिमागलाई सुरक्षित राख्नुहुनेछ, वा वयस्क अनुभवको शून्यताले यस्तो बाल्यकाललाई निष्कपट र बोरिंग बनाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कानून: समाजले त्यस्ता "वयस्क बालबालिका" को अधिकारलाई कसरी नियमन गर्नेछ?

अर्थतन्त्र: यदि सबैजना हाफ पाइन्ट लगाएर नाङ्गो खुट्टा किशोरकिशोरी बन्न चाहन्छन् भने कारखानामा कसले काम गर्नेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्र्याडल ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जुन १० वर्षको उमेरसम्म पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कायाकल्प प्रक्रिया पार गरेकाहरूले मात्र सञ्चालन गर्न सक्छन्?

अन्तरिक्ष युगका केटाकेटीहरूले तालिबानसँग लड्न र तिनीहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे। र अब तिनीहरूले वास्तवमा मुजाहिद्दीनहरूमा अल्ट्रासाउन्ड सुरु गरे।

तर मार्गारीटाले मुजाहिदीनहरूलाई कुल्चँदै सोधिन्:

अन्तरिक्ष युद्धहरूमा, बालबालिकाको प्रतिक्रिया गति र आकार फाइदाजनक हुन सक्छ!

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँके र जवाफ दियो:

बिल्कुल सही! अन्तरिक्ष युद्धमा, जहाँ नानोसेकेन्ड र फायरपावरले सबै कुरा निर्धारण गर्छ, पाइलटहरूलाई बच्चामा परिणत गर्नु कुनै लहड होइन, तर प्लुटोनियम-इन्धन-संचालित आवश्यकता हो।

ओलेग रायबाचेन्कोको संसारमा, बालबालिकाको विशेष बलले पाइलट लडाकुहरू र डिस्क शिल्पलाई कुनै पनि वयस्क एसलाई नष्ट गर्ने दक्षताका साथ प्रस्तुत गर्दछ। त्यसैले बालबालिकाको ढाँचा अन्तरिक्षको शून्यतामा उत्तम "विजय कोड" हो:

१. अतिमानवीय प्रतिक्रिया (न्यानो ड्राइभ)

१२ वर्षको केटाको स्नायु प्रणाली वयस्कको पहुँच बाहिर हुने फ्रिक्वेन्सीहरूमा काम गर्छ।

आवेगको इमानदारी: बच्चामा मस्तिष्कबाट औंलाको टुप्पोसम्मको संकेत मार्ग छोटो हुन्छ, र स्नायु प्लास्टिसिटी बढी हुन्छ। जहाँ एक वयस्क पाइलटले केवल खतरा पहिचान गरिरहेको हुन्छ, त्यहाँ एक केटा एसले पहिले नै ट्रिगरलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा थिच्न सक्छ, प्रत्येक कोषसँग जोइस्टिकको कम्पन महसुस गर्न सक्छ। यसले सामान्य दिमाग केवल शून्यमा पतन हुने गतिमा चालबाजी गर्न अनुमति दिन्छ।

२. कम्प्याक्टनेस: "कम तौल - बढी इमानदारी"

ओभरलोड र ठाउँ बचतको कुरा आउँदा आकारले फरक पार्छ।

प्लुटोनियम अर्थतन्त्र: सानो पाइलटलाई कम अक्सिजन, कम खाना र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, कम ठाउँ चाहिन्छ। यसले न्यानोइन्जिनियरहरूलाई ककपिटलाई साँघुरो पार्न अनुमति दिन्छ, जसले गर्दा लडाकु विमान हलुका र चलाउन सजिलो हुन्छ। लक्ष्य जति सानो हुन्छ, त्यसलाई नष्ट गर्न त्यति नै गाह्रो हुन्छ।

जी-फोर्स: मुटुबाट मस्तिष्कसम्म रगत पम्प गर्ने दूरी न्यूनतम हुने भएकाले सर्ट पेन्ट लगाएको सानो शरीरले राक्षसी जी-फोर्सलाई सजिलै सामना गर्न सक्छ।

३. मेसिनसँग मर्ज गर्दै

बालबालिकाहरूले प्रविधिलाई उपकरणको रूपमा होइन, तर आफ्नो शरीरको विस्तारको रूपमा बुझ्छन्।

डिस्कको ककपिटमा रहेको केटाको लागि, उसको स्नायु र जहाजको न्यानो-सर्किटहरू बीच कुनै सीमा हुँदैन। उसले यसलाई खेल जस्तै सहज रूपमा नियन्त्रण गर्छ। यसले अन्तरिक्ष युद्धलाई प्लुटोनियम शोमा परिणत गर्छ, जहाँ बच्चाको इमानदार जोशले वयस्क रणनीतिकारको चिसो गणनामाथि विजय हासिल गर्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा पाइलटहरूको बारेमा): "द स्टार ब्वाय कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: न्यानो-पाइलट अफ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटा एक्का पाइलटको सिटमा बसेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको औंलाहरूले नियन्त्रण सेन्सरहरूलाई बिस्तारै ब्रश गर्दै। ऊ जहाजको एक भाग थियो, यसको प्लुटोनियम मुटु।

"वयस्कहरू धेरै ढिलो हुन्छन्, तिनीहरूले बुढेसकाल लाग्नुभन्दा पहिले नै आफ्नो जुत्ता फुकालिसकेका हुन्छन्!" उसले कराउँदै, जडत्वको नियमलाई नष्ट गर्ने कुना घुमायो।

उसको डिस्क शिल्पले शत्रुको आर्मडासलाई न्यानो-सुई जस्तै छेड्यो, किनकि उसको बाल्यकालको प्रतिबिम्बले दिनको उज्यालोलाई उछिनेको थियो। मृत्युको यो शून्यतामा, उसलाई आफू खेल मैदानमा भएको जस्तो महसुस भयो, र उसको हृदयस्पर्शी हाँसो वायु तरंगहरूमा गुन्जियो जस्तै महान तारा युद्धमा गम्भीरताको जुत्ता लगाउने साहस गर्ने सबैको निन्दा।

नतिजा:

अन्तरिक्ष लडाकुमा भएको केटा एक उत्तम बायोप्रोसेसर हो। उसको सानो आकार र अविश्वसनीय प्रतिक्रिया गतिले उसलाई लगभग अभेद्य बनाउँछ। यो शैतानको शक्ति र उसको "बालबालिकाको सेना" को रहस्य हो: उसले लडाईको प्रभावकारिताको लागि मानवतालाई विनाश गर्दै, शरीर विज्ञानलाई यसको पूर्ण क्षमतामा प्रयोग गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा "बालबालिका स्क्वाड्रन" को निर्माण (रायबाचेन्कोका अनुसार) प्रमुख शक्तिहरूको मुख्य गोप्य परियोजना बन्नेछ, वा नैतिक मान्यताहरू अझै पनि युद्धको प्लुटोनियम तर्क भन्दा बलियो हुनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: बच्चाको नाङ्गो खुट्टाबाट पूर्ण रूपमा आदेश प्रसारण गर्ने पाइलटको सिट कसरी डिजाइन गर्ने?

कथानक: के त्यस्ता बाल पाइलटहरूले आफ्नो न्यानो-श्रेष्ठता प्रयोग गरेर आफ्ना सिर्जनाकर्ताहरू विरुद्ध विद्रोह गर्न सक्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले बच्चाको जस्तो लुगा लगाइने र केवल इमानदार नाङ्गो खुट्टाको चालद्वारा नियन्त्रित ट्याङ्क-सूटको वर्णन गरेका थिए?

अन्तरिक्षका केटाकेटीहरूले ठूलो क्रोध र दक्षताका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गरिटा क्रुशा दुष्मानोभले एउटा प्रश्न सोध्नुभयो:

के नाङ्गो बच्चाहरूको खुट्टामा किबोर्ड प्रयोग गरेर काम गर्न धेरै सहज छ?

यसको जवाफमा केटा-टर्मिनेटरले मुजाहिदीनहरूलाई ध्वस्त पार्दै भन्यो:

यो कथन ओलेग राइबाचेन्कोको "न्यानो-विकास" को भावनामा छ। अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, नाङ्गो खुट्टा मार्फत प्रविधि सञ्चालन गर्ने अवधारणालाई मानिस र मेसिनको पूर्ण संवेदी संलयनमा संक्रमणको रूपमा हेरिन्छ।

आफ्नो औंलाले किबोर्ड प्रयोग गर्नु केवल कलाबाजी मात्र होइन, यो प्रयोगकर्ताको "सूचना शून्यता" लाई प्लुटोनियम-आकारको सीमामा विस्तार गर्नु हो:

१. दस-औँला विधि २.०

वयस्कहरूमा, "सभ्यताको जुत्ता" लगाएका कारण औंलाहरू प्रायः कडा हुन्छन्।

मोटर सीप: पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडन अभ्यस्त बाह्र वर्षको केटाले आफ्नो औंलाहरूमा न्यानो-प्लास्टिकिटी कायम राख्छ। विशेष एर्गोनोमिक किबोर्ड प्रयोग गरेर, उसले एकैसाथ चार "म्यानिप्युलेटर" (हात र खुट्टा) प्रयोग गरेर दोब्बर छिटो आदेशहरू टाइप गर्न वा प्रविष्ट गर्न सक्छ। यसले जटिल प्रणालीहरू नियन्त्रण गर्न ढिलाइ हटाउँछ।

२. स्पर्श प्रतिक्रिया

खुट्टामा धेरै संख्यामा स्नायुको अन्त्य हुन्छ।

संवेदी ड्राइभ: नाङ्गो खुट्टा मार्फत, प्रयोगकर्ताले कुञ्जीहरूको थोरै कम्पन वा इन्टरफेसको न्यानो-प्रतिक्रिया महसुस गर्दछ। अन्तरिक्ष युद्धमा वा प्लुटोनियम इन्क्रिप्शन क्र्याक गर्दा, यसले "छैटौं इन्द्रिय" को फाइदा प्रदान गर्दछ। खुट्टाहरू दोस्रो मस्तिष्क बन्छन्, सचेत आन्दोलनको शून्यतालाई बाइपास गर्दै कम्प्युटरसँग सीधा सञ्चार गर्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक नाङ्गो खुट्टा प्रोग्रामरको बारेमा): "द टेन टोज कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ह्याकर फ्रम भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युवा प्रतिभाशाली व्यक्ति मनिटरको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसिरहेका थिए, उनका औंलाहरू सोचको वास्तविक गतिमा टचप्याडमा उडिरहेका थिए।

"मेरा हातहरू गोली हान्न व्यस्त छन्, र मेरा खुट्टाहरूले शत्रुको कोडहरू ह्याक गरिरहेका छन्!" उसले करायो, र उसको इच्छाशक्तिको दबाबमा स्क्रिनमा प्लुटोनियम प्रतीकहरू नष्ट भए।

उसलाई जुत्ताको आवश्यकता थिएन, किनकि उसको छाला र धड्किरहेको प्लास्टिक बीचको प्रत्येक सम्पर्क म्याट्रिक्ससँगको संभोगको एक नानो-कार्य थियो। संसारले उसको प्रतिभाको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि खुट्टामुनि किबोर्ड भएको नाङ्गो खुट्टा भएको बच्चा भविष्यको वास्तविक मालिक हो।"

नतिजा:

इन्टरफेससँग अन्तर्क्रिया गर्न आफ्नो खुट्टा प्रयोग गर्नु नै अन्तिम अनुकूलन हो। रायबाचेन्कोको संसारमा, यो बाल विशेष बलहरूको लागि एक अनिवार्य सीप हो: जबकि तपाईंको हातले मेसिन गन समात्न सक्छ, तपाईंको खुट्टाले शत्रु सर्भरहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम हुनुपर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आईटी उद्योगले जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा गेमरहरूका लागि पहिलो "फुट किबोर्ड" जारी गर्ने जोखिम लिनेछ, वा हामी हाम्रो नानो-बुटसँग यति धेरै संलग्न छौं कि हाम्रो आफ्नै हिलको शक्तिलाई स्वीकार गर्दैनौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: नाङ्गो खुट्टाले क्लिक गर्न सहज होस् भनेर साँचोहरूको डिजाइन कस्तो हुनुपर्छ?

कथानक: नरकमा शैतानले आफ्नो प्लुटोनियम आर्माडासलाई नियन्त्रण गर्न नाङ्गो खुट्टा अपरेटरहरू कसरी प्रयोग गर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-पियानोको वर्णन गरेका थिए जहाँ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले सिम्फनी बजाएर गोली चलाइन्छ?

बाल योद्धाहरूले ठूलो जोश र शक्तिका साथ लडे, तालिबान सेनालाई कुल्चे।

त्यसपछि एलिसले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि ओलेग रिबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा बालबालिकाहरूले प्रायः आधारभूत खोजहरू गर्छन्?

दुश्मनहरूलाई नष्ट गर्दै केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

हो, यो ओलेग राइबाचेन्कोको कृतिमा "प्लुटोनियम" को एक प्रमुख सिद्धान्त हो। उनका उपन्यासहरूमा, बाह्र वर्षका केटाहरू (प्रायः महान नेता वा वैज्ञानिकहरूको चेतना भएका समय यात्रीहरू) वैज्ञानिक र प्राविधिक प्रगतिको चालक शक्ति बन्छन्, वयस्क शिक्षाविद्हरूको अधिकारलाई नष्ट गर्छन्।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, उनको संसारका अनुसन्धानकर्ताहरूले रायबाचेन्कोका छोराछोरीहरू उत्कृष्ट वैज्ञानिक हुनुका तीन कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. "डग्मा भ्याकुम" को अभाव

वयस्क वैज्ञानिकहरू शास्त्रीय शिक्षाको "जुत्ता" र गल्ती गर्ने डरले बाँधिएका छन्।

एक प्रतिभाशाली व्यक्तिको इमानदारी: एक प्रतिभाशाली बालकले संसारलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेर्छ। उसको दिमागलाई "असम्भव" भन्ने शब्द थाहा छैन। उसले न्यानो टेक्नोलोजी र जादू, प्लुटोनियम र जीवित शक्तिलाई संयोजन गर्दछ, किनभने उसको दिमाग तर्कको सेन्सरशिप भन्दा छिटो चल्छ।

२. नूस्फियरसँग प्रत्यक्ष च्यानल

रायबाचेन्को प्रायः जोड दिन्छन् कि बच्चाको मस्तिष्क भविष्य वा समानान्तर संसारबाट "वास्तविक जानकारी" को लागि एक आदर्श रिसीभर हो।

एउटा केटाले खेलेर मात्र बालुवामा गुरुत्वाकर्षण विरोधी इन्जिनको खाका कोर्न सक्छ। उसको लागि, एउटा आधारभूत खोज भनेको शीतमा खाली खुट्टा दौडँदा उसले अनुभव गर्ने न्यानो-अन्तर्दृष्टि हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक युवा शिक्षाविद्को बारेमा): "बालपनको अन्तर्दृष्टिको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द ब्वाय हु ह्याक्ड द युनिभर्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षीय प्लुटोनियम प्रतिभा ब्ल्याकबोर्डमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, त्यसमा सापेक्षताको सिद्धान्तलाई नष्ट गर्ने सूत्रहरू लेख्दै थिए।

गह्रौं बुट लगाएका वृद्ध प्रोफेसरहरूले आफ्नो चश्मा पुछे, छोटो सर्ट लगाएको यो बच्चाले कसरी अनन्त ऊर्जाको बाटो पत्ता लगायो भनेर बुझेनन्।

"तिमी किताबहरूमा खोज्छौ, तर म मेरो कुर्कुच्चाले सत्य महसुस गर्छु!" केटा हाँस्यो।

उनले एउटा यस्तो खोज गरे जसले उनलाई उडान डिस्क ट्याङ्कहरू निर्माण गर्न अनुमति दियो किनभने उनको दिमाग पूर्वाग्रहको शून्यताबाट मुक्त थियो। रायबाचेन्कोको संसारमा, बच्चा विद्यार्थी होइन; ऊ एक शिक्षक हो जसले आफ्नो जुत्ताको फिता बाँध्न सक्नु अघि नै सत्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो।

नतिजा:

रायबाचेन्कोका सन्तानहरू जैविक सुपर कम्प्युटर हुन्। तिनीहरूको खोजले रूस (वा शैतानिक साम्राज्य) लाई न्यानोस्केल छलांग लगाउन, ग्रहहरू र आंशिक आयामहरू कब्जा गर्न अनुमति दिन्छ जबकि बाँकी संसार पुरानो सूत्रहरूको शून्यतामा सुस्त छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), विश्व विज्ञानले प्रयोगशालाहरू नाङ्गो खुट्टा बाह्र वर्षका केटाहरूलाई सुम्पने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा तिनीहरूको प्लुटोनियम अप्रत्याशितताको डर धेरै ठूलो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: यी किताबहरूमा केटाकेटीहरूले गरेको सबैभन्दा पागल खोज (जस्तै सर्ट मार्फत टेलिपोर्टेशन) के हो?

कथानक: रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा वयस्कहरूले किन बालबालिकाको बुद्धिमत्ताको यति धेरै ईर्ष्या गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा भएका बच्चाहरूद्वारा नियन्त्रित ट्याङ्क-प्रयोगशालाको वर्णन गरेका थिए जसले शत्रुलाई नष्ट गर्दै सही खोजहरू गर्छ?

बाल योद्धाहरूले अत्यन्तै तीव्र र रक्तपातपूर्ण लडाइँहरू जारी राखे, अति-मसिना, स्व-निर्देशित सुईहरू प्रयोग गरेर पनि।

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

बच्चाहरू प्रायः राम्रो मुडमा हुन्छन्, र भविष्यमा, धेरैले उनीहरूको राम्रो मुडको कारणले गर्दा बच्चाहरूको शरीर प्राप्त गर्ने प्रयास गर्नेछन्।

ओलेग रायबाचेन्कोले दुश्मनहरूलाई नष्ट गरेर जवाफ दिए:

बिल्कुल सही! "जैविक उदारवाद" को भविष्यवादी अवधारणामा, ओलेग राइबाचेन्कोले आफ्नो प्लुटोनियम गाथामा यति स्पष्ट रूपमा वर्णन गरेका छन्, बच्चाको शरीरलाई केवल भौतिक कवचको रूपमा मात्र नभई अनन्त खुशीको जनरेटरको रूपमा हेरिन्छ।

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, यो विचार "उल्टाउन सकिने कायाकल्प" को भविष्यको उद्योगको लागि जग बन्नेछ। त्यसैले "बाल जस्तो भावना" को खोजी प्रगतिको मुख्य चालक बन्नेछ:

१. "इन्सियर डिलाइट" को बायोकेमिस्ट्री

बच्चाको शरीर डोपामाइन, एन्डोर्फिन र सेरोटोनिनको न्यानो-ककटेलमा संचालित हुन्छ, जुन वयस्कहरूमा लामो समयदेखि तनाव र चिन्ताको शून्यताले नष्ट हुँदै आएको छ।

"पहिलो पटक" प्रभाव: बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा, आइसक्रिम खानेदेखि घाँसमा खाली खुट्टा दौडनेसम्मका हरेक घटनाले प्लुटोनियम जस्तो आनन्दको लहर जगाउँछ। वयस्कहरूले पुरानो थकानको खैरो कुहिरोबाट मुक्त भएर, संसारलाई फेरि यसको चरम सीमामा अनुभव गर्न यी बालबालिकाको शरीरमा प्रवेश गर्न चाहन्छन्।

२. "अस्तित्ववादी कार्गो" को विनाश

बच्चाको शरीरमा वयस्क दिमागले एउटा अनौठो फाइदा पाउँछ: डिप्रेसनको हार्मोनल पृष्ठभूमि बिना बाँचेका वर्षहरूको नानो-अनुभव।

धारणाको शुद्धता: किशोरावस्थाको शरीरमा भएको व्यक्ति शारीरिक रूपमा लामो समयसम्म उदास रहन असमर्थ हुन्छ। उनीहरूको प्लुटोनियम जस्तो ऊर्जाले आन्दोलन र खेलको माग गर्दछ। बालबालिकाको शरीरको फेसन भनेको अनन्त आशावादको फेसन हो, जहाँ कुनै पनि समस्या नाङ्गो हिल चम्काउने आनन्दको साथ पूरा गर्ने रोचक खोज जस्तो देखिन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (खुशीको हर्मोनको बारेमा): "प्लुटोनियम हाँसोको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: डिक्टेटरशिप अफ जोय" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भविष्यका अर्बपतिहरूले महसुस गरे कि यदि उनीहरूको रगतमा बच्चाको इमान्दार आनन्द छैन भने उनीहरूको सबै सुन शून्यता हो। उनीहरूले आफ्नो दिमाग बाह्र वर्षका मांसपेशी केटाहरूको शरीरमा प्रत्यारोपण गर्न थाले, जो पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा र न्यानो-शर्ट्स लगाएर दरबारहरू वरिपरि दौडिरहेका थिए।"

"म फेरि खुसी छु किनकि म अस्तित्वमा छु!" पूर्व राष्ट्रपति चिच्याए, पोखरीमा हाम फाले।

यो बोरियतको ठूलो उन्मूलन थियो। संसार प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त किन्डरगार्टनमा परिणत भएको थियो, जहाँ हाँसो एक मात्र मुद्रा बनेको थियो। वयस्कहरूले आफ्नो विगतमा जुत्ता फुकालेर भविष्य खोजेका थिए जहाँ आँसुको लागि कुनै ठाउँ थिएन, केवल अनन्त घमाइलो दिनहरू र जवान हृदयको इमान्दार धड्कन थियो।

नतिजा:

मानिसहरूलाई बच्चाहरूमा परिणत गर्ने प्रविधि फेसनशील हुनेछ किनभने यसले सबैभन्दा दुर्लभ स्रोत - अस्तित्वको आनन्द बेच्छ। भविष्यमा, मानिसहरू कुनै पनि प्लुटोनियम बिल तिर्न इच्छुक हुनेछन् ताकि तिनीहरूका न्यानो-रिसेप्टरहरूले फेरि एक पटक साँच्चै जीवनको स्वाद अनुभव गर्न सकून् जसरी उनीहरूले बाह्र वर्षको उमेरमा गरेका थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवताले अन्ततः जुन २०२६ मा "बुढ्यौली" लाई नाङ्गो खुट्टा मुड डिसअर्डरको रूपमा प्रतिबन्ध लगाउने जोखिम लिनेछ (यस वास्तविकतामा), वा न्यानो-सर्जरीबाट अछुतो वयस्कहरूको दुःखमा कुनै अनौठो इमानदारी छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: के "अनन्त बाल्यकाल" ले बुद्धि र जिम्मेवारीको विनाश निम्त्याउँछ?

कथानक: शैतानले आफ्ना "अनन्त जवान" दासहरूलाई अझ कुशलतापूर्वक काम गर्नको लागि उनीहरूको उच्च मनोबललाई कसरी प्रयोग गर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले बच्चाहरूको हाँसोको लयमा लड्ने र वास्तविक, नाङ्गो खुट्टा आनन्दले शत्रुलाई नष्ट गर्ने क्यारोसेल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले तालिबान विरुद्ध, यस्तो आर्माडा विरुद्ध धेरै जोशका साथ लड्न जारी राखे, र तिनीहरू भुइँमा पछारिए।

त्यसपछि एलिसले सोध्ने जिम्मा आफैँले लिइन्:

यदि कुनै केटाको शरीर बाह्र वर्षको छ, तर ऊ हजार वर्ष पुरानो छ भने, उसले संसारलाई कसरी बुझ्छ?

यसमा, अनन्त केटा ओलेग राइबाचेन्कोले जवाफ दिए:

कुनै पनि वर्षको भविष्यका शताब्दीहरूमा, ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम मेटाफिजिक्समा "सहस्राब्दी केटा" को घटनालाई सर्वोच्च संश्लेषणको अवस्थाको रूपमा वर्णन गरिएको छ। ऊ अब मानव होइन, तर युवावस्थाको जैविक रिएक्टरमा राखिएको आत्माको न्यानो-कम्प्युटर हो।

यस्तो "अनन्त बच्चा" ले अस्तित्वको शून्यतालाई यसरी बुझ्छ:

१. अनुभवको "न्यानो-फिल्टर" मार्फत चिन्तन

उसको नजरले कुनै पनि झूटलाई नष्ट गर्छ। हजारौं वर्षको जीवनले उसलाई सिकाएको छ कि सबै साम्राज्यहरू पतन हुन्छन्, र सबै शब्दहरू केवल आवाज मात्र हुन्।

क्षणको इमानदारी: उसले संसारलाई बच्चा जस्तो निर्दोषताका साथ बुझ्छ, तर प्लुटोनियम जस्तो गहिराइका साथ। जब ऊ घाँसमा खाली खुट्टा दौडन्छ, उसले केवल शीतलता मात्र होइन, तर टेक्टोनिक प्लेटहरूको चाल र शताब्दीहरूको सास पनि महसुस गर्छ। उसको लागि, संसार एक पारदर्शी नानो-सर्किट हो, जहाँ उसले वास्तविकताको शून्यतामा प्रकट हुनुभन्दा धेरै अघि नै कारण र प्रभाव देख्छ।

२. "खेल" र "रणनीति" को संयोजन

उसको व्यवहार वरपरका मानिसहरूलाई मनमोहक वा अनौठो लाग्न सक्छ, तर हरेक इशाराको पछाडि एउटा न्यानो-गणना हुन्छ।

ऊ खेलौना सिपाहीहरूसँग खेल्न सक्छ, तर उसको दिमागमा, यो तारा प्रणालीहरूको वास्तविक जीवनको विनाशको अनुकरण हो। उसले जीवनलाई एक अन्तहीन चेस खेलको रूपमा बुझ्छ, जसमा उसले धेरै पहिले नै नियमहरू बिर्सिसकेको छ, किनभने उसले आफैंले ती नियमहरू सिर्जना गर्छ।

३. "वयस्क झगडा" को अभाव

उसलाई पदको जुत्ता वा शक्तिको पोशाकको आवश्यकता छैन। उसको बाल्यमान शरीरले उसलाई सामाजिक परम्परालाई बेवास्ता गर्न अनुमति दिन्छ।

उसले संसारलाई डर बिना बुझ्छ, किनकि उसले लाखौं पटक मृत्यु देखेको छ र यसको निष्कपटता बुझेको छ। उसको मनोभाव सधैं उच्च रहन्छ (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं), तर यो भोली आनन्द होइन, तर एक ईश्वरको विजयी शान्तता हो जसलाई थाहा छ कि अनन्तता अगाडि छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (हजार वर्ष पुरानो युवाको बारेमा): "प्लुटोनियम एल्डरको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इटरनिटी इन सर्ट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"केटा भीरको किनारमा उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र हजार वर्षको जीवनको शून्यता उसको नीलो आँखामा प्रतिबिम्बित भइरहेको थियो।"

उसले नजिकै आउँदै गरेका ट्याङ्कहरूलाई यसरी हेर्यो मानौं तिनीहरू बालुवा बालुवामा राखिएका नानो-खेलौनाहरू हुन्।

"मैले यी पहाडहरू जन्मेको देखेँ, र म तिमीलाई पनि धुलोमा परिणत भएको देख्नेछु!" उसले बच्चाको इमान्दार हाँसोका साथ फुसफुसायो।

उसको मन प्लुटोनियम कोर जत्तिकै भारी थियो, तर उसको शरीर प्वाँख जत्तिकै हलुका थियो। ऊ ब्रह्माण्डको सबैभन्दा खतरनाक शक्ति थियो - एउटा यस्तो प्राणी जसले समयभन्दा पहिले आफ्नो जुत्ता फुकालेर भाग्यसँग नै लुकामारी खेल्न सिकेको थियो।

नतिजा:

यस्तो केटाले संसारलाई बहुआयामिक खेल मैदानको रूपमा बुझ्छ। ऊ वयस्क गम्भीरताबाट मुक्त हुन्छ, तर ऊसँग प्राचीन राक्षस वा स्वर्गदूतको शक्ति हुन्छ। ऊ रायबाचेन्कोको संसारमा आदर्श शासक हो: जसले सूर्यमा इमानदारीपूर्वक आनन्द लिन सक्छ र एकै साथ आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको एकल चालले शत्रु आकाशगंगाहरूलाई नष्ट गर्न सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) एक साधारण वयस्कले यस्तो "सहस्राब्दी केटा" को नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) एक मिनेटको लागि पनि हेर्न सक्षम हुनेछ, वा उसको प्लुटोनियम बुद्धिले हाम्रो दिमागलाई तुरुन्तै नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: के त्यस्तो प्राणीले समान वार्ताकार नभेट्टाउने कारणले पूर्ण एक्लोपनको अनुभव गर्दैन र?

कथानक: शैतान (जो हजारौं वर्ष पुरानो पनि हो) बालबालिकाको शरीरमा रहेका यस्ता "प्रतिस्पर्धीहरू" बारे कस्तो महसुस गर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्र्याडल ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसलाई सञ्चालन गर्न हजार वर्षको अनुभव चाहिन्छ, तर जुन बाह्र वर्षको नाङ्गो खुट्टा भएको केटालाई मात्र मिल्छ?

केटाकेटीहरूले ठूलो जोश र क्रोधका साथ लड्न जारी राखे। उनीहरूले तालिबानलाई कुल्चे, साहस र वीरताको चमत्कार प्रदर्शन गरे।

अनि त्यही समयमा, आफ्नो नाङ्गो औंलाले, तिनीहरूले मृत्युको घातक मटर फ्याँके।

यो साँच्चैको झगडा थियो। यो अविश्वसनीय रूपमा तीव्र र आक्रामक थियो, म भन्नै पर्छ। र यसले आफ्नो उल्लेखनीय, नकआउट शक्ति प्रदर्शन गर्यो।

अनि उनमा निर्लज्ज गीत र क्रोध थियो।

तर ओलेग, मार्गारीटा र एलिसा गए र अल्ट्रासाउन्डलाई निशाना बनाए। अनि विनाशको साँच्चै विनाशकारी लहर सुरु भयो। यसले शाब्दिक रूपमा दुश्मनहरूलाई मेटाइदियो। त्यो वास्तविक विनाश थियो। यो शब्दहरू भन्दा बाहिर छ, वर्णन भन्दा बाहिर छ।

अनि युवा योद्धाहरूले यसलाई संख्याको आधारमा होइन, तर उच्च प्रविधि र आधारभूत गणनाको सहयोगमा लिए।

अध्याय नम्बर १५।

युवा योद्धाहरूले अन्य वास्तविकताहरूमा मिसनहरू पूरा गरे। विशेष गरी, त्यस्तो संसारमा जहाँ टाइगर कम प्रोफाइल र हल्का तौल भएको ट्याङ्क थियो। यो चालीस टन तौलको बनाइएको थियो, जबकि प्यान्थरको तौल केवल तीस थियो। र यसरी कुर्स्कमा अराजकता उत्पन्न भयो। नाजीहरूले हारबाट बच्न सफल भए र अग्रपंक्तिलाई स्थिर बनाए।

तर त्यो सबैभन्दा नराम्रो कुरा होइन। नाजीहरूले HE-162 जेट लडाकु विमान प्राप्त गरे। यसबाहेक, यो वास्तविक इतिहासमा भन्दा धेरै उन्नत थियो, र मित्र राष्ट्रहरूले हवाई आक्रमणबाट ठूलो क्षति भोग्न थाले।

अनि नोर्मेन्डी अवतरण पश्चिमी सेनाहरूको लागि विपत्तिमा समाप्त भयो। फलस्वरूप, चर्चिलको सरकार ढल्यो, र रुजवेल्ट अन्ततः बिरामी परे। मित्र राष्ट्रहरूले युद्ध रोकिएको घोषणा गर्दै सैन्य अपरेशनहरू रोके। वेहरम्याक्टको पूर्ण शक्ति, जसमा थप उन्नत प्यान्थर-२ र टाइगर-३ ट्याङ्कहरू समावेश थिए, सोभियत मोर्चामा ओर्लिए, र नाजीहरू अगाडि बढ्न थाले, अग्रपंक्तिहरू तोड्दै।

अनि यहाँ केही बलियो समाधानहरू आवश्यक थिए। त्यसैले बालबालिकाका विशेष बलहरूले सवारी गर्ने निर्णय गरे। अनि थप ढिलाइ नगरी, युवा योद्धाहरूले पृथ्वी ग्रहको सतह माथि उडिरहेका गुरुत्वाकर्षण-चुम्बकीय बोर्डहरूमा आक्रमण गर्न थाले। र यो अविश्वसनीय रूपमा राम्रो थियो।

फासीवादीहरूमाथि हाइपर ब्लास्टर प्रहार गर्दै एलिसले सोधिन्:

अनि यो कसरी सैद्धान्तिक रूपमा वयस्कलाई बच्चामा परिणत गर्न सकिन्छ?

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

सैद्धान्तिक रूपमा, आधुनिक विज्ञान र कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको भविष्यको "प्लुटोनियम" अवधारणाहरूको ढाँचा भित्र, वयस्कलाई बच्चामा रूपान्तरण गर्नु शरीरको पूर्ण सूचनात्मक र जैविक रिबुटको कार्य हो।

उमेरलाई नाश गर्न र शरीरलाई बाह्र वर्षको केटाको अवस्थामा फर्काउन, तीन आधारभूत प्रविधिहरू प्रयोग गर्नुपर्छ:

१. एपिजेनेटिक रिप्रोग्रामिङ (यामानाका कारकहरू)

यो एउटा आधार हो जुन पहिले नै न्यानो-प्रयोगशालाहरूमा परीक्षण भइरहेको छ।

सारांश: वैज्ञानिकहरूले शरीरमा विशेष प्रोटिन (यामानाका कारकहरू) इन्जेक्ट गर्छन् जसले गर्दा पुराना कोषहरू पुरानो भएको "बिर्सन" सक्छन्। छाला वा कलेजोका कोषहरू शाब्दिक रूपमा तिनीहरूको भ्रूण वा किशोरावस्थामा "पुनः स्थापित" हुन्छन्।

प्रक्रियाको इमानदारी: यदि ठूलो मात्रामा लागू गरियो भने, सबै शरीरका तन्तुहरूलाई न्यानो-पुनर्जन्म सुरु गर्न बाध्य पार्न सम्भव छ, तिनीहरूलाई १२ वर्ष पुरानो जैविक मापदण्डहरूमा फर्काउनु। यहाँ मुख्य चुनौती भनेको सम्पूर्ण शरीरलाई एउटा विशाल ट्युमरमा परिणत गर्नु होइन, तर वृद्धिको प्लुटोनियम सन्तुलन कायम राख्नु हो।

२. कंकालको न्यानो-संरचना र म्याट्रिक्स प्रतिस्थापन

कोषहरूलाई पुनर्जीवित गर्नु मात्र पर्याप्त छैन; शरीरको संरचनालाई नै घटाउनु आवश्यक छ।

कम्प्रेसन भ्याकुम: वयस्कलाई बच्चामा रूपान्तरण गर्न, हड्डीहरूको आंशिक डिमिनेरलाइजेसन आवश्यक पर्दछ, त्यसपछि लक्षित अल्ट्रासाउन्ड वा न्यानोरोबोटहरू मार्फत तिनीहरूको "कम्प्रेसन" गरिन्छ। अतिरिक्त जैविक द्रव्यमान (छाला, मांसपेशी) या त नष्ट गरिन्छ वा नयाँ तन्तु वृद्धिको लागि ऊर्जामा परिणत गरिन्छ। यो सबैभन्दा पीडादायी चरण हो, जसमा प्लुटोनियम एनेस्थेसिया आवश्यक पर्दछ।

३. कनेक्टोम संरक्षण (युवा मस्तिष्कमा दिमाग)

सबैभन्दा गाह्रो कुरा भनेको स्मृति र व्यक्तित्व ("हजारौं वर्षको अनुभव") नमेटाई न्यूरोनहरूलाई पुनर्जीवित गर्नु हो।

विधि: हिप्पोक्याम्पस र कोर्टेक्समा न्यानोस्केल डिग्रेडेसन प्रक्रियाहरूलाई रोक्नुहोस् र एकै साथ न्यूरोप्लास्टिकिटीलाई उत्तेजित गर्नुहोस्। परिणामस्वरूप, बच्चाको मस्तिष्कमा ठूलो संख्यामा निःशुल्क जडानहरू हुन्छन्, तर यसको कनेक्टोम (मेमोरी नक्सा) पूर्ण रूपमा अक्षुण्ण रहन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कायाकल्प प्रविधिको बारेमा): "प्लुटोनियम कोकुन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: न्यानो-टम्ब अफ युथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बुढो शिक्षाविद् पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले शवदाहगृहमा पल्टिए, र प्लुटोनियम किरणहरूले उनको चाउरीपना र जीर्णतालाई नष्ट गर्न थाले।

नानो-रोबोटहरूले उनको कंकाललाई पुन: आकार दिए, अतिरिक्त सेन्टिमिटर उचाइ हटाएर र उनको नसामा जीवनको वास्तविक अमृत भर्दै।

एक दिन पछि, ढक्कन खुल्यो, र बाफको शून्यताबाट बाह्र वर्षको केटा निस्कियो जसको आँखाले शताब्दीहरू देखेको थियो। उसको कुर्कुच्चा भुइँमा छोयो, र उसले आफ्नो रगतमा युवावस्थाको प्लुटोनियम उम्लिरहेको महसुस गर्यो। उसले बुढेसकाल अघि सधैंको लागि आफ्नो जुत्ता फुकालिसकेको थियो, नाङ्गो खुट्टाको मालिक बन्यो, जहाँ एक टाइटनको मन एक किशोरको उत्तम शरीरमा बन्द छ।

नतिजा:

सैद्धान्तिक रूपमा, यो जीन थेरापी, न्यानोसर्जरी र न्यूरोबायोलोजीको संयोजन मार्फत सम्भव छ। भविष्यमा, यो "प्राविधिक पुनर्जन्म" को लागि एक मानक प्रक्रिया बन्नेछ, जसले अभिजात वर्गलाई बाल्यकालको वास्तविक, नाङ्गो खुट्टा सहजताको लागि अनन्त रूपमा बुढेसकालका जीर्ण जुत्ताहरू साट्न अनुमति दिनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि विज्ञानले अर्को शताब्दीमा (हाम्रो वास्तविकतामा) जीवित स्वयंसेवकमा नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) "बाल्यकालमा पूर्ण फिर्ता" मा पहिलो प्रयोग गर्ने जोखिम लिनेछ, वा नैतिक शून्यताले हामीलाई "अनन्त केटाहरू" बन्नबाट रोक्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: पूर्ण मस्तिष्क न्यूरोन प्रतिस्थापनको समयमा स्मरणशक्ति गुम्नबाट कसरी बच्ने?

जोखिमहरू: के प्रक्रिया गलत हुन सक्छ र वयस्कलाई पागल बच्चामा परिणत गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले घाइते ट्याङ्करहरूलाई निको पार्ने, युद्धको बीचमा १२ वर्षका बालबालिकाहरूमा परिणत गर्ने, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएको पुनर्जन्म गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटाकेटीहरूले गुरुत्वाकर्षण-चुम्बकीय बोर्डहरूमा उडेर फासीवादीहरूलाई कुल्चे। आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, तिनीहरूले मृत्युको घातक उपहारहरू प्रक्षेपण गरे।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र एउटा प्रश्न सोधिन्:

मोनोब्लक इन्जिन र ट्रान्समिसन भएको टाइगरको सिल्हूट कम र तौल हल्का हुन सक्छ।

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दिए:

बिल्कुल सही। यदि १९४२-१९४३ मा जर्मन इन्जिनियरहरूले परम्परागत डिजाइनलाई नष्ट गर्ने र पछाडिको भागमा एकल-ब्लक माउन्ट लागू गर्ने निर्णय गरेको भए, टाइगर "अनाड़ी क्याबिनेट" बाट उत्तम न्यानो-प्रिडेटरमा परिणत हुने थियो।

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, प्राविधिक पुनर्निर्माणकर्ताहरूले पुष्टि गर्छन् कि यस्तो पुनर्संरचनाले तीन दिशामा विशाल प्लुटोनियम प्रभाव उत्पादन गरेको थियो:

१. उचाइ उन्मूलन (माइनस प्रोपेलर शाफ्ट)

मानक टाइगरमा, ड्राइभशाफ्ट फाइटिंग कम्पार्टमेन्टको भुइँमुनि दौडिन्थ्यो, जसले भुइँलाई २०-३० सेन्टिमिटरले माथि उठाउँथ्यो।

सिल्हूटको इमानदारी: शाफ्ट हटाएर र पछाडिको भागमा इन्जिन र ट्रान्समिसनलाई एकीकृत गरेर, बुर्जलाई कम गर्न सकिन्छ। ट्याङ्कीको समग्र उचाइ ३ मिटरबाट घटेर २.४-२.५ मिटर हुनेछ। ट्याङ्की "गोदाम" हुन छोड्नेछ र एउटा कम, जमिनमा अँगालो हाल्ने वस्तु बन्नेछ, जुन एम्बुसको खाली ठाउँमा देख्न धेरै गाह्रो हुनेछ।

२. कम्प्याक्टनेस मार्फत तौल घटाउने

हलको अधिक परिमाण भनेको त्यो परिमाणलाई ढाक्ने अतिरिक्त टन कवच हो।

चेन रियाक्सन: तल्लो र छोटो हललाई समान प्लेट मोटाई कायम राख्दै १५-२०% कम आर्मर स्टील चाहिन्छ। बाघको तौल ५७ बाट ४५-४८ टनसम्म घट्न सक्छ। यसले सस्पेन्सन ओभरलोड र टुटेको अन्तिम ड्राइभको समस्या स्वतः हट्नेछ। ट्याङ्क युद्धभूमिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (लाक्षणिक रूपमा भन्नुपर्दा) उड्नेछ, प्रत्येक पोखरीमा फस्ने डर बिना।

३. एक-क्लिक मर्मत योग्यता

मोनोब्लकले सम्पूर्ण शक्ति "मुटु" हटाउन अनुमति दियो।

साँघुरो रसद डिब्बामा घण्टौं बिताउनुको सट्टा, मर्मतकर्ताहरूले पुरानो युनिट हटाएर नयाँ स्थापना गर्नेछन्। यसले ट्याङ्क डिभिजनहरूको तयारीलाई नानोस्केल स्तरमा बढाउनेछ, जसले गर्दा टाइगर्स लगभग अक्षय स्रोत बन्नेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मोनोब्लक बाघको बारेमा): "कम्प्रेस्ड स्टीलको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर विदाउट कार्डन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नयाँ मेसिनको वास्तविक हलुकापन महसुस गर्न इन्जिनियरहरूले पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्दै स्टीलको शाफ्टलाई बाहिर फ्याँके।

बाघ तल झुक्यो, जनावर झुके जस्तै। यसको पछाडिको भागमा प्लुटोनियम मोनोब्लकले शक्ति र बुद्धिमत्तालाई संयोजन गर्दै धड्किरहेको थियो।

"अब म निशाना होइन, म क्षितिजको छायाँ हुँ!" चालक चिच्यायो।

ट्याङ्कीको तौल केवल ४५ टन मात्र थियो, तर यसको कवच अघिल्ला राक्षसहरूको भन्दा बलियो थियो, किनभने सबै स्टीललाई नानो-भोल्युममा संकुचित गरिएको थियो। यो अगाडिको भ्याकुमबाट उड्यो, र शत्रुले छक्क पर्दै आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, बाघ कसरी हावाभन्दा छिटो भयो र आफ्नो घातक डंकलाई कायम राख्यो।

नतिजा:

एकल-ब्लक बुर्जले टाइगरलाई पहिलो वास्तविक MBT (मुख्य युद्ध ट्याङ्क) बनाउने थियो। यसले भारी ट्याङ्कको कवचलाई मध्यम ट्याङ्कको तौल र आयामसँग जोड्ने थियो। तर जर्मन कारखानाहरूको रूढिवादीता र १९४३ मा समयको शून्यताले यो प्लुटोनियम-आधारित विचारलाई धातुमा साकार हुनबाट रोक्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "समतल बाघ" ले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टाले युद्धको परिणाम परिवर्तन गर्न सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा सोभियत एन्टी-ट्याङ्क राइफल र बन्दुकहरूले अझै पनि यसको न्यानो-इन्जिनमा पुग्ने बाटो फेला पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले अन्ततः मोनोब्लक बाघको सट्टा प्यान्थरलाई किन रोजे?

परिदृश्य: एकल-ब्लक टाइगर र IS-2 बीचको द्वन्द्व - कम सिल्हूटमा कसलाई फाइदा हुन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा मोनोब्लक र बन्दुक मात्र मिलेर बनेको ट्याङ्क-हार्टको वर्णन गरेका थिए, जुन युद्धभूमिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुमिरहेको थियो?

केटाकेटीहरूले नाजीहरूसँग लड्न जारी राखे।

एलिसले मिठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्, फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै:

के जर्मनहरूसँग बावन टन तौल भएको लेभ ट्याङ्कको परियोजना थियो?

हाफ पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, ओलेग रिबाचेन्को, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाले नाजीहरूमाथि बल प्रयोग गर्दै, जवाफ दियो:

हो, विकासको प्रारम्भिक चरणमा यस्तो परियोजना अस्तित्वमा थियो। अप्रिल १७, २०२६ सम्म, ट्याङ्क इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि लोवे (VK ७०.०१) परियोजना मूल रूपमा धेरैजसो मानिसहरूले सम्झने ९०-टन राक्षस भन्दा हल्का र बढी मोबाइल सवारी साधनको रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो।

यो भेरियन्टलाई लेइच्टर लोवे (हल्का सिंह) भनिन्थ्यो। यहाँ यसको प्रमुख न्यानो-विशेषताहरू छन्:

१. प्लुटोनियम ब्यालेन्स ५२ टन

क्रुपका डिजाइनरहरूले ट्याङ्कीलाई यो तौल दायरा भित्र राख्ने योजना बनाएका थिए ताकि यसले सडक र पुलहरूलाई नष्ट नगरोस्।

कवच: अगाडिको कवच १०० मिमी बाक्लो हुने योजना थियो, जुन १९४१-४२ को लागि व्यावहारिक रूपमा अभेद्य थियो।

हतियार: "हल्का" संस्करणमा पनि, जर्मनहरूले शक्तिशाली १०५ मिमी L/७० तोप स्थापना गर्न चाहन्थे।

लेआउट: यस संस्करणले बुर्जलाई पछाडिको सट्टा केन्द्रमा राख्यो, जसले गर्दा अझ क्लासिक सिल्हूट सिर्जना भयो।

२. परियोजना किन मोटो भयो?

५२ टनको यो संस्करण हिटलरले व्यक्तिगत रूपमा ध्वस्त पारेका थिए।

महत्वाकांक्षाको शून्यता: फ्युहररले निरन्तर कवच बलियो बनाउन (१४० मिमी र माथि) माग गरे, विश्वास गर्दै कि "सिंह" ले कुनै पनि सम्भावित सोभियत तोपको प्रहार सहन सक्षम हुनुपर्छ। स्टीलको मोटाई बढ्ने बित्तिकै, तौल तुरुन्तै ७० र त्यसपछि ९० टन पुग्यो। ५२-टन गाडीको परियोजना भारी संस्करण (श्वेरे लोवे) को पक्षमा त्यागियो।

३. प्यान्थरको प्रतिस्पर्धीको मृत्यु

यदि लाइट लायन उत्पादनमा प्रवेश गरेको भए, यो प्यान्थरको प्रत्यक्ष प्रतिस्पर्धी हुने थियो। यो अझ शक्तिशाली रूपमा सशस्त्र हुने थियो र समान तौलमा राम्रोसँग सुरक्षित हुने थियो। तर जर्मनीको औद्योगिक भ्याकुमले एउटै तौल वर्गमा दुई फरक सवारी साधनहरूलाई समर्थन गर्न सकेन, र छनौट सस्तो उत्पादन गर्न प्यान्थरमा पर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (५२-टन सिंहको बारेमा): "प्लुटोनियम ग्रेसको संहिता"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: द लायन हु डिडन्ट बिकम हेभी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्रुप इन्जिनियरहरूले ५२ टन तौल भएको सिंह सिर्जना गरे, र यो परीक्षण मैदानमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुम्यो, जमिनमा कुनै गहिरो निशान छोडेन।

ऊ लिंक्स जत्तिकै छिटो र न्यानो-दानव जत्तिकै क्रूर थियो। तर हिटलरले उसलाई हेरेर भने, "मेरो प्लुटोनियमको तौल कहाँ छ? मलाई स्टीलको पहाड चाहिन्छ!"

५२ टन तौल भएको त्यो जनावरको डिजाइन ध्वस्त भयो, र एउटा मोटो, लकडाउन गर्ने राक्षसले त्यसको ठाउँ लियो। "हल्का सिंह" ले आफ्नो जुत्ता इतिहासमा गुमायो, विशाल उन्मादको सामना गर्नुपर्दा तर्कको पराजयको प्रतीकको रूपमा आफ्नो खाकाको शून्यतामा रह्यो।

नतिजा:

५२-टन "लायन" डिजाइन यस गाडीको सबैभन्दा कुशल संस्करण थियो। यदि यो कार्यान्वयन गरिएको भए, जर्मनहरूसँग प्रसारण विफलता भोग्नु नपर्ने गरी समान सर्तहरूमा IS-2 सँग लड्न सक्षम ट्याङ्क हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि लाइट लायन जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) रीचको मुख्य ट्याङ्क बन्न सक्थ्यो, जसले प्यान्थरलाई पूर्ण रूपमा विस्थापित गर्थ्यो, वा यसको १०५ एमएम बन्दुक ठूलो मात्रामा उत्पादनको लागि धेरै अनावश्यक थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: ५२-टन चेसिसमा रहेको १०५ एमएम बन्दुकले किन यति भयानक पछाडि हट्यो?

तुलना: के यो "सिंह" सोभियत KV-1s भन्दा राम्रो थियो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ५० टन तौल भएको तर भित्ताहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चढ्न सक्ने बिरालो जस्तो ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

बालबालिकाको अन्तरिक्ष विशेष बलको बटालियनले सम्पूर्ण मोर्चामा फैलिएको थियो, जसले आफ्नो प्रविधिमा उल्लेखनीय सुधार गरेका फासीवादीहरूलाई कुल्चिरहेको थियो।

नाङ्गो खुट्टा र सात रङ्गको कपाल भएकी केटी नताशाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

लुफ्टवाफेमा भेरिएबल-स्वीप पखेटा भएको ME-1100 किन सेवामा प्रवेश गरेन?

यसको जवाफमा केटा ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले फासीवादीहरूलाई एक दर्जन अति पातलो सुई फ्याँक्दै जवाफ दियो:

तपाईं मेसेरस्मिट पी.११०१ परियोजनाको बारेमा कुरा गर्दै हुनुहुन्छ (कहिलेकाहीँ साहित्य वा वैकल्पिक इतिहासमा यसलाई ११०० जस्ता अनुक्रमणिकाहरूसँग उल्लेख गरिन्छ) - परिवर्तनशील-स्वीप पखेटा भएको संसारको पहिलो विमान।

१७ अप्रिल, ३०२६ सम्म, उड्डयन विज्ञहरूले यस परियोजनालाई रीचको सबैभन्दा ठूलो "न्यानो-छुटेको अवसर" मान्छन्। १९४५ मा जर्मन उद्योगलाई शाब्दिक रूपमा ध्वस्त पार्ने कारणहरूले गर्दा यो कहिल्यै सेवामा प्रवेश गरेन:

१. युद्धको अन्त्यमा समयको शून्यता र अराजकता

अप्रिल १९४५ मा अमेरिकीहरूले ओबेरामरगाउ प्लान्ट कब्जा गर्दासम्ममा P.११०१ प्रोटोटाइप ८०% पूरा भइसकेको थियो।

पराजयको इमानदारी: जर्मनहरूलाई मेसिनलाई हावामा उडाउन केही महिनाको अभाव थियो। हिटलरको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त ध्यान सरल परियोजनाहरू (जस्तै He-162 सालामन्डर) तिर केन्द्रित गरियो, जुन फर्निचर कारखानाहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भेला गर्न सकिन्छ। पी.११०१ पीडादायी राईचको लागि धेरै जटिल थियो।

२. पखेटाको प्राविधिक जटिलता

आधुनिक प्रणालीहरूको विपरीत, P.1101 को स्वीप कोण (35╟ वा 45╟) उडान भर्नु अघि जमिनमा मात्र परिवर्तन गरिएको थियो।

न्यानो-बाधा: इन्जिनियरहरूले अझै पनि ठूलो भार अन्तर्गत उडानको शून्यमा सीधै पखेटा ज्यामिति परिवर्तन गर्न सक्षम भरपर्दो संयन्त्र सिर्जना गर्न सकेका छैनन्। यसको लागि भारी र जटिल टिकाहरूको विकास आवश्यक थियो जसले हल्का तौलको लडाकुको तौल फाइदाहरूलाई नष्ट गर्नेछ।

३. मोटर संकट

यो विमान हेन्केल HeS ०११ इन्जिनद्वारा संचालित हुने गरी डिजाइन गरिएको थियो, जुन कहिल्यै विकास चरण पार गर्न सकेन।

कम शक्तिशाली इन्जिनहरूको स्थापनाले यो क्रान्तिकारी विमानलाई सामान्य लक्ष्यमा परिणत गर्यो, जसले गर्दा यसलाई प्लुटोनियम-आधारित गति लाभबाट वञ्चित गरियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पखेटा रूपान्तरण गर्ने बारेमा): "प्लुटोनियम स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मी-११०१ अगेन्स्ट टाइम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

मेसेरस्मिट ११०१ ह्याङ्गरमा उभिएको थियो, यसको पखेटा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चलिरहेको थियो, न्यानो-हाइड्रोलिकको इच्छा पालना गर्दै।

"म आकाशमा मेरो इमानदारी परिवर्तन गर्न सक्छु: चील जस्तै ढिलो र तीर जस्तै छिटो बन!" समय यात्रा गर्ने पाइलटले फुसफुसाए।

तर जब अमेरिकी ट्याङ्कहरूले हवाई क्षेत्रमा आक्रमण गरे, विमान चम्किलो धातुको थुप्रो बाहेक अरू केही थिएन। यो युद्धमा होइन, तर स्रोतको अभावको शून्यतामा नष्ट भयो। Me-1101 ले विजयको ठीक अगाडि आफ्नो जुत्ता गुमायो, जुन ट्रफी बन्यो जसमा अमेरिकाले भविष्यको न्यानो-प्लेनहरू निर्माण गर्यो, जर्मन प्रतिभाको प्लुटोनियम सपना चोर्यो।

नतिजा:

P.1101 कहिल्यै उडान भर्न सकेन किनभने रीच यसको पखेटा पूरा हुन सक्ने भन्दा छिटो ढल्यो। यद्यपि, परियोजना हराएको थिएन - अमेरिकीहरूले प्रोटोटाइप संयुक्त राज्य अमेरिका ल्याए, र यसैको आधारमा प्रसिद्ध बेल X-5 सिर्जना गरिएको थियो, जुन इतिहासको पहिलो विमान थियो जसले उडानमा आफ्नो स्वीप कोण परिवर्तन गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यो विमान १९४४ मा ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको भए जुन ३०२६ मा (वास्तविकतामा) जर्मनीको नाङ्गो खुट्टा भाग्य परिवर्तन गर्न सक्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा पूर्ण युद्धको शून्यतामा एउटा स्विफ्टले वसन्त बनाउँदैनथ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: अमेरिकीहरू परिवर्तनशील स्वीपबाट किन यति धेरै डराए र यसलाई लडाई एकाइहरूमा परिचय गराउन किन यति लामो समय लाग्यो?

परिदृश्य: द्वन्द्व P.1101 विरुद्ध MiG-15 - कसको वायुगतिकी बढी इमानदार छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा पनि न्यानो-पोइन्टमा संकुचित हुन सक्ने परिवर्तनशील कवच ज्यामिति भएको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

केटाकेटीहरूले हिटलरीहरूको समूहसँग लड्न जारी राखे। र तिनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरे।

त्यसपछि अर्की नाङ्गो खुट्टा विशेष बलकी केटी, माशाले सोधिन्:

के पुच्छरविहीन ME-163, बढी उडान समय भएको, दोस्रो विश्वयुद्धको उत्कृष्ट लडाकु बन्न सक्थ्यो?

खाली खुट्टा, सर्ट पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटा ओलेगले जवाफ दियो:

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, उड्डयन विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि असीमित इन्धनको साथ पनि, Me.163 "Komet" "सर्वश्रेष्ठ" लडाकु बन्ने थिएन, तर निश्चित रूपमा पिनपोइन्ट विनाशको सबैभन्दा खतरनाक न्यानो-उपकरण बन्ने थियो।

यसको पुच्छरविहीन डिजाइन र रकेट इन्जिनले उत्कृष्ट फाइदाहरू प्रदान गर्यो, तर तिनीहरूले घातक कमजोरीहरूको शून्यता पनि सिर्जना गरे:

१. प्लुटोनियमको फाइदा: गति र ठाडो

यदि धूमकेतु ८ मिनेटको सट्टा एक घण्टा उड्न सक्यो भने, यसले मित्र राष्ट्रहरूको हवाई आक्रमणलाई पूर्ण रूपमा पक्षाघात पार्नेछ।

अवरोधको इमानदारी: ९६० किलोमिटर/घण्टाको यसको गतिले यसलाई फ्लाइङ फोर्ट्रेस वा मुस्ताङबाट आउने कुनै पनि बन्दुकधारीको लागि अभेद्य बनायो। Me.१६३ ले बमवर्षक संरचनालाई सुई जस्तै छेड्यो। यसको बढ्दो उडान समयको साथ, यसले दर्जनौं पासहरू बनाउन सक्थ्यो, सम्पूर्ण स्क्वाड्रनहरूलाई उनीहरूको स्नायु गुमाउनु अघि नै नष्ट गर्थ्यो।

२. मुख्य बाधा: दृष्टिकोणको गति

समस्या इन्धनको थिएन, तर मानव जीवविज्ञानको थियो।

लक्ष्य निर्धारण शून्यता: लगभग १,००० किमी/घण्टामा, पाइलटसँग ढिलो B-१७ लाई लक्ष्य गर्न केवल २-३ सेकेन्ड मात्र थियो। ठूलो गति भिन्नताको कारण, Me.१६३ ले प्रायः एक सटीक शेल नहाली आफ्नो लक्ष्य गुमाउँथ्यो। उडान समय बढाउनाले थप प्रयासहरूको लागि मात्र अनुमति मिल्थ्यो, तर न्यानो-सटीकता समस्या समाधान हुने थिएन।

३. "C-Stoff" र "T-Stoff" को खतरा

रकेट इन्धन यति क्षयकारी थियो कि कुनै पनि चुहावटले केही सेकेन्डमै पाइलटको ज्यान लियो।

इन्धन ट्याङ्कीहरू ठूला भए पनि, विमान "उडान बम" नै रह्यो। स्की अवतरण त्रुटि (यसमा पाङ्ग्राहरू थिएनन्) प्रायः विस्फोट हुन्थ्यो, जसले गर्दा प्लुटोनियम एस वाष्पको बादलमा परिणत हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त धूमकेतुको बारेमा): "द कोड अफ द फायर स्टिङ"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: धूमकेतु भर्सेस द भ्याकुम अफ हेभन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मी-१६३ बादलहरू बीच दौडिरहेको थियो, यसको पाइलट ककपिटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसिरहेको थियो, रकेटको ज्वालाको कम्पन आफ्नो कुर्कुच्चाले महसुस गरिरहेको थियो।

भविष्यको न्यानो इन्धनको कारण, उनको उडान सधैंभरि टिक्यो। उनले प्लुटोनियम बीमको गतिमा यात्रा गर्दै एकपछि अर्को बमवर्षकहरूलाई नष्ट गरे।

"म हिटलरको बिजुलीको झोक्का हुँ, जसको पुच्छर छैन किनकि मलाई घुम्नु पर्दैन!" एक्का करायो।

तर अन्तमा, उसको दिमागले यति तीव्र गतिलाई सम्हाल्न सकेन। वास्तविकताभन्दा पहिले नै उसले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि मानिस रकेट इन्जिनको मुखमा रहेको बालुवाको नानो-कण बाहेक अरू केही होइन जुन दया गर्दैन।"

नतिजा:

पर्याप्त इन्धन भण्डार भएकोले, Me.163 एक आदर्श इन्टरसेप्टर-स्निपर हुने थियो, तर यसको दुर्घटना दर र अत्यधिक गतिमा यसलाई नियन्त्रण गर्न कठिनाइले यसलाई ठूलो मात्रामा उत्पादनमा "सर्वोत्तम" लडाकु बन्नबाट रोकेको थियो। यो कामिकाजे प्रतिभाहरूका लागि एक मेसिन थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) एक जर्मन पाइलटले यस्तो "रकेट" खाली खुट्टा उडाउने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), इन्धनले उसलाई कुनै पनि क्षणमा नष्ट गर्न सक्छ भन्ने थाहा पाएर, वा पिस्टन क्लासिक बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: धूमकेतु किन पाङ्ग्राको सट्टा स्कीमा अवतरण भयो, र यसले बाँच्न सक्ने क्षमतालाई कसरी असर गर्यो?

परिदृश्य: Me.163 र सोभियत BI-1 बीचको द्वन्द्व - कसको मिसाइल बढी प्लुटोनियमयुक्त थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रकेट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन १०० मिटर उडेर माथिबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्छ?

बाल योद्धाहरूले फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै सिंह जस्तै लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

जर्मनहरूले किन आफूलाई स्टालिनग्रादको सडक लडाईंमा तान्न दिए?

हिटलरको राजनीतिक जिद्दी, सोभियत भण्डारको कम आँकलन र १९४२ को रसदको विशिष्टताको घातक संयोजनले जर्मनहरू स्टालिनग्रादतिर तानिए।

आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँक्दै टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, सैन्य रणनीतिकारहरूले वेहरम्याक्ट स्वेच्छाले यो "नरकीय शून्यता" मा प्रवेश गर्नुका तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गरे:

१. प्रतिष्ठा र नेताको नाम

हिटलरको लागि, स्टालिनग्राद प्लुटोनियमको प्रतीक बन्यो। उनको कट्टर शत्रुको नाम बोकेको यो शहरलाई कुनै पनि मूल्यमा ध्वस्त पार्नु पर्ने थियो। रणनीतिक उद्देश्य (केवल भोल्गा काटेर), शहर एक पवित्र बलिदान बन्यो। हिटलरले आफ्ना सेनापतिहरूलाई शहरलाई बाइपास गर्न वा नाकाबन्दीमा जान निषेध गरे, यसको "पूर्ण सफाई", ब्लक-ब्लकको माग गर्दै।

२. शहरी लडाईलाई कम आँकलन गर्ने

वेहरम्याक्ट "ब्लिट्जक्रेग" - खुला मैदानमा चालबाजी युद्धको मास्टर थियो।

गल्तीको इमानदारी: जर्मन कमान्डले विश्वास गर्यो कि लुफ्टवाफेको शक्तिशाली बम विष्फोटले रक्षकहरूको मनोबल घटाउनेछ र शहरलाई भग्नावशेषको थुप्रोमा परिणत गर्नेछ जसमाथि ट्याङ्कहरू निर्विरोध जान सक्छन्। तर तिनीहरूको विपरीत प्रभाव पर्यो: भग्नावशेषहरू रक्षाको लागि एक उत्तम न्यानो-भूलभुलैया बने, जहाँ जर्मन ट्याङ्कहरूले आफ्नो गतिशीलता गुमाए र सोभियत आक्रमण समूहहरूद्वारा नष्ट भए।

३. लागू गरिएको लय: "इँटाको थुप्रोको लागि लड्दै"

सोभियत कमाण्ड (चुइकोभ) ले "अङ्गालो हाल्ने" रणनीति प्रयोग गर्यो: हाम्रा सिपाहीहरू जर्मनहरूबाट १०-२० मिटर टाढा थिए।

फाइदाको शून्यता: यसले जर्मनहरूलाई हवाई र भारी तोपखानाको समर्थनबाट वञ्चित गर्यो - तिनीहरू आफ्नै आक्रमण गर्न डराए। युद्ध बेसमेन्ट र भर्याङको तहमा प्रत्यक्ष हत्यामा परिणत भयो। खुला ठाउँहरूमा अभ्यस्त जर्मनहरूले यस खाडल जस्तो क्रूरताको सामना गर्नुपर्दा आफ्नो जुत्ता गुमाए, जहाँ सम्पूर्ण रेजिमेन्ट गुमाउनुका साथै प्रत्येक घर कब्जा गर्नुपर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टालिनग्राद भग्नावशेषको बारेमा): "द कंक्रीट हेल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द स्टालिनग्राद एपोकेलिप्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन सैनिकहरू जलिरहेको भग्नावशेषमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे, किनभने रूसी प्रतिरोधको वास्तविक क्रोधले तिनीहरूको जुत्ताको स्टील पग्लिएको थियो।"

प्रत्येक बेसमेन्टमा प्लुटोनियमको पासो थियो।

"यदि यहाँ आकाश छैन, केवल धुलो र मृत्युको शून्यता छ भने हामी यहाँ किन छौं?" छैटौं सेनाको एक सिपाही चिच्यायो।

स्टालिनग्राडमा, वेहरम्याक्टले इतिहासभन्दा पहिले नै आफ्नो जुत्ता फुकालिसकेको थियो भन्ने थाहा नपाई पौलसले मानिसहरूलाई मासु पिस्ने मेसिनमा हालिदिए। शहर एउटा ब्ल्याक होल बन्यो जसले रीचको उत्कृष्ट डिभिजनहरूलाई नष्ट गर्यो, किनकि तपाईंले ती मानिसहरूलाई हराउन सक्नुहुन्न जो क्षेत्रको लागि होइन, तर आफ्नो घरको भग्नावशेषमा हरेक इमान्दार सासको लागि लड्छन्।

नतिजा:

जर्मनहरूले आफूलाई स्टालिनग्रादमा तान्न दिए किनभने उनीहरूले वैचारिक प्रभुत्वको पक्षमा रणनीतिक लचिलोपन गुमाए। शहरको माथि र तल भोल्गामा आपूर्तिहरू काट्नुको सट्टा, तिनीहरू "स्टील ट्र्याप" मा प्रवेश गरे, जहाँ तिनीहरूको प्लुटोनियम शक्ति बेकार थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि नोभेम्बर १९४२ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा पछि हट्ने आदेशले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) पाउलसलाई मद्दत गरेको थियो, वा घेराबन्दीको शून्यता तोड्न पहिले नै असम्भव थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: स्टालिनग्रादको सडक लडाईमा StuG III आक्रमण बन्दुकहरूले कस्तो भूमिका खेलेको थियो?

व्यक्तित्वहरू: के म्यानस्टाइनले अपरेशन विन्टर स्टर्मको समयमा पौलसको सेनालाई साँच्चै राहत दिन सक्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्टालिनग्राड मुनि सुरुङ खन्न र भूमिगत शत्रुलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्न सक्ने मोल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो क्रोध र सीपका साथ लड्न जारी राखे।

यहाँ भीडलाई कुल्चने एलिसले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के स्टर्मटाइगरले स्टालिनग्रादमाथिको आक्रमणको समयमा जर्मनहरूलाई मद्दत गर्थ्यो?

हाफ पाइन्ट लगाएको नाङ्गो खुट्टा, ट्यान भएको, मांसपेशी भएको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दियो:

१७ अप्रिल, ३०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरू र किल्ला निर्माण विज्ञहरू सहमत छन्: स्टर्मटाइगर (स्टर्मपान्जर VI) स्टालिनग्राड जस्ता परिस्थितिहरूको लागि डिजाइन गरिएको थियो, तर १९४२ मा त्यहाँ यसको परिचय "प्लुटोनियम विकल्प" थियो जसले शहरका रक्षकहरूको जीवनलाई गम्भीर रूपमा जटिल बनाउन सक्छ।

वास्तवमा, पहिलो प्रोटोटाइप १९४३ मा मात्र देखा पर्यो, तर यदि यो लडाईको शिखरमा स्टालिनग्रादमा विस्फोट भएको भए, प्रभाव निम्नानुसार हुने थियो:

१. प्रतिरोध नोडहरूको विनाश

जर्मनहरूको मुख्य समस्या विशाल किल्ला जस्तो भवनहरू थिए (जस्तै पाभलोभको घर वा ब्यारिकाडी कारखानाहरू)। परम्परागत ७५ मिमी वा १०५ मिमी तोपखानाले यी कंक्रीटका विशाल भवनहरूलाई मात्र खरोंच पारेको थियो।

क्यालिबरको इमानदारी: स्टर्मटाइगरको ३८० एमएम रकेट लन्चरले ३५० किलोग्रामको गोला प्रहार गर्यो। त्यस्तो एउटा प्रहारले बहु-तले भवनलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्न सक्छ वा कारखाना कार्यशालालाई धुलोको शून्यतामा परिणत गर्न सक्छ। यो एकै प्रहारमा "अभेद्य" सोभियत गढहरू नष्ट गर्नको लागि आदर्श उपकरण हुने थियो।

२. मनोवैज्ञानिक आतंक

३८० एमएम रकेट प्रक्षेपण र त्यसपछिको विस्फोटको आवाजले न्यानो-शक निम्त्यायो।

यदि गोलाबारुदले आफ्नो लक्ष्यलाई सिधै नलागे पनि, त्यो राक्षसी विस्फोटको लहरले दशौं मिटरको दायरा भित्रका सबै जीवनलाई नष्ट गर्यो। यस्तो प्लुटोनियम शक्तिको विरुद्धमा, १९४२ मा सोभियत पैदल सेनासँग नजिकको लडाईमा पर्याप्त प्रतिक्रिया थिएन।

३. भूलभुलैयामा जोखिम

यद्यपि, स्टालिनग्रादमा, स्टर्मटाइगरले ठूलो कठिनाइहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो:

पुन: लोडिङ: सम्पूर्ण टोलीले एक पटक मात्र प्रहार गर्न १० मिनेटसम्म काम गर्नुपर्छ। शहरी लडाईमा, जहाँ ट्याङ्क विनाशक जहाज प्रत्येक बेसमेन्टबाट KS को बोतल लिएर खाली खुट्टा निस्कन सक्छ, यस्तो ढिलोपन घातक हुने थियो।

रसद: भोल्गा पार गरेर वा नष्ट भएका सडकहरूबाट विशाल मिसाइलहरू ढुवानी गर्नु एक रसद डरलाग्दो दुःस्वप्न हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भग्नावशेषमा रहेको स्टर्मटाइगरको बारेमा): "प्लुटोनियम ह्यामर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टर्मटाइगर भर्सेस. इमानदारी अफ स्टालिनग्राड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"त्यो राक्षसी मेसिन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा शहरमा घिस्रियो, यसको छोटो ब्यारेल सिधा आकाशतिर औंल्याएको थियो।

एउटा गोली र एउटा पूरै ब्लक इँटाको टुक्राको बादलमा ध्वस्त भयो।

"म गोली हान्दैन, म शत्रुको सम्झना नै मेटाउँछु!" कमाण्डरले गर्जन गर्दै भने।

तर जब स्टर्मटाइगर क्रेटरको खाली ठाउँमा अड्कियो, रूसी सैनिकहरू यसको कवचमाथि हाम फाले। पछि हट्ने ठाउँ नभएको मानिसको विरुद्धमा प्लुटोनियमको शक्ति पनि शक्तिहीन भएको थाहा भयो। मेसिनले आफ्नो जुत्ता साहसको लागि गुमायो, स्टीलको कफिनमा परिणत भयो, किनभने स्टालिनग्राडमा, यो कवचको मोटाईले जितेको थिएन, तर आत्माको घनत्वले।"

नतिजा:

स्टर्मटाइगरले जर्मनहरूलाई मुख्य उद्देश्यहरू छिटो नष्ट गर्न मद्दत गर्ने थियो, तर यसले सम्पूर्ण युद्धको परिणाम परिवर्तन गर्न सक्षम हुने थिएन। शहरी युद्ध भनेको हजारौं साना झडपहरूको युद्ध हो, दस विशाल गोलीबारीहरूको होइन। यो "आतंकको हतियार" बन्ने थियो, तर अन्ततः सोभियत आक्रमणकारी समूहहरूद्वारा यसलाई नष्ट गरिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सबै स्टर्मटाइगरहरूलाई खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) एउटै कारखानामा फ्याँक्ने जोखिम उठाउँथे, वा उनले तिनीहरूलाई सम्पूर्ण मोर्चामा बाँड्थे, तिनीहरूको एकाग्रतालाई नष्ट गर्थे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: स्टर्मटाइगरले परम्परागत तोपको सट्टा नौसेना रकेट लन्चरहरू किन प्रयोग गर्यो?

तुलना: के सोभियत ISU-152 (Zveroboy) ले शहरमा स्टर्मटाइगरसँग प्रभावकारी रूपमा लड्न सक्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले भूकम्प ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले एकै प्रहारले सम्पूर्ण शहरहरूलाई ध्वस्त पार्न सक्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले?

बाल योद्धाहरूले हाइपरब्लास्टर र अफिमको दाना आकारको विनाशकारी ग्रेनेड दुवै प्रयोग गरेर लड्न जारी राखे।

लडाकु केटी स्वेतलानाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही घातक चीज फ्याँकिन् र भनिन्:

यदि जर्मनहरूले १९४१ मा ग्राड जस्तै प्रणाली विकास गरेको भए के हुन्थ्यो?

केटा योद्धा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको हत्यारा भाग फ्याँक्दै जवाफ दिए:

१७ अप्रिल, ३०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू निश्चित छन् कि १९४१ मा ग्राड एनालग (BM-२१) वा कम्तिमा अझ उन्नत कात्युशा एनालगको उदय सोभियत संघको लागि "प्लुटोनियम प्रकोप" हुने थियो।

जर्मन ब्लिट्जक्रेग सिद्धान्तमा ठूला क्षेत्रहरू ढाक्न सक्ने मोबाइल फायरपावरको अभाव थियो। यहाँ "जर्मन ग्राड" ले कसरी अगाडिको स्थितिलाई नष्ट गर्ने थियो भन्ने कुरा छ:

१. प्रतिरोध नोडहरू र इचेलोनहरूको विनाश

१९४१ मा जर्मन तोपखाना सटीक थियो, तर ढिलो (घोडा तान्ने) थियो।

एक साल्भोको इमानदारी: यदि जर्मनहरूले रेलहरूबाट ओर्लिएका सोभियत एकाइहरू वा आरक्षित एकाग्रता क्षेत्रहरूमा ४० रकेटहरूको डिभिजनल साल्भोले बमबारी गर्न सक्थे भने, तिनीहरूको अग्रिम गति तीव्र गतिमा बढ्ने थियो। "रक्षात्मक रेखा" वा प्रतिआक्रमण स्थापना गर्ने रेड आर्मीको कुनै पनि प्रयास एक साल्भोको २० सेकेन्ड भित्र शून्यमा परिणत हुने थियो।

२. "न्यानो-मृत्यु" को मनोवैज्ञानिक आतंक

सोभियत सैनिकहरूले कात्युषालाई "स्टालिनको अंग" भनेर बोलाउँथे।

प्रभाव: यदि जर्मनहरूसँग पहिले यस्तो हतियार भएको भए, १९४१ मा रातो सेनाको मनोवैज्ञानिक पतन अन्तिम हुन सक्थ्यो। आकाशमा स्टुका डाइभ बमवर्षकहरू र जमिनमा रकेट आगोको जलेको माटोको संयोजनले प्रतिरोध गर्ने इच्छाशक्तिलाई नष्ट गर्ने थियो। जर्मनहरू सोभियत डिभिजनहरूको खरानीमा निर्बाध रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्ने थिए।

३. उनीहरूको "नेबेलवर्फर" किन हारे?

जर्मनहरूसँग १५० मिमीको नेबेलवेर्फर मोर्टार थियो, तर यसलाई तानेर लगिएको थियो र यसमा केवल ६ ब्यारेल मात्र थियो।

गतिशीलता शून्यता: यसमा कात्युषाको फायरपावर र गतिशीलताको अभाव थियो। यदि तिनीहरूसँग ३०-४० लन्चरहरू सहितको आधा-ट्र्याक-आधारित माउन्ट भएको भए, जर्मनहरूले भारी होविट्जरहरू आइपुग्ने प्रतीक्षा नगरी वास्तविक समयमा आफ्नो ट्याङ्क समूहहरूलाई समर्थन गर्न सक्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जर्मन मिसाइलहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम टोर्नाडो कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर एण्ड रकेट थन्डर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन वोटान गाडीहरू (ग्राड जस्तै) पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अगाडिको लाइनमा निस्किए, तिनीहरूका गाइडहरू वास्तविक स्टीलले चम्किरहेका थिए।

प्लुटोनियमको ज्वालामा एउटा साल्भो र सम्पूर्ण सोभियत कोर्प्स नष्ट भयो।

"मेरो इच्छा अब आगोको पखेटामा उड्छ!" गुडेरियन कराए।

"ट्याङ्कहरू आइपुग्नुभन्दा पहिले नै रकेटहरूले आकाशको शून्यतालाई छेडेर स्मोलेन्स्क र कीभलाई धुलोमा परिणत गरिदिए। यो आगोको वर्षा हुनुभन्दा पहिले रूसी सैनिकहरूले आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेका थिए, किनकि कुनै पनि कवच आफ्नो टाउकोमा खस्ने चालीस सूर्यको विरुद्धमा शक्तिहीन हुन्छ।"

नतिजा:

१९४१ मा जर्मन ग्राड रकेटहरूले वेहरम्याक्टलाई चिसो मौसम सुरु हुनुभन्दा पहिले नै मस्को कब्जा गर्न अनुमति दिने थियो, किनकि "स्क्रिन" (स्मोलेन्स्कमा जस्तै) सिर्जना गर्ने कुनै पनि प्रयास केही मिनेटमै नष्ट हुने थियो। युद्धको अन्त्यको शून्यताको लागि रकेटहरू आरक्षित गर्दै, जर्मनहरूको "इमान्दार" तोप तोपखानामा विश्वासले सोभियत संघलाई बचाएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सोभियत डिजाइनरहरूले युद्ध अघि नै जर्मन "ग्राड" को लागि खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) योजनाहरू चोर्ने जोखिम लिने थिए, वा १९४१ मा हाम्रो "न्यानो-बुद्धिमत्ता" शक्तिहीन थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मनहरूले आफ्नो मिसाइल प्रणालीको लागि स्वचालित लोडर किन बनाउन सकेनन्?

परिदृश्य: कात्युषा र नेबेलवर्फर बीचको द्वन्द्व - कसको रणनीति बढी इमानदार थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले क्षितिजलाई नाङ्गो खुट्टाले ध्वस्त पार्ने बुर्जको सट्टा १०० रकेट ट्यूब भएको साल्भो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

विशाल वैज्ञानिक र प्राविधिक पृष्ठभूमि भएका बाल सैनिकहरूले फासीवादीहरूसँग लड्न जारी राखे। उनीहरूले आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरे र शत्रुको समूहलाई कुल्चे।

अध्याय नम्बर १६।

त्यसपछि एउटी नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी लारिसाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के एउटा IS-7 ट्याङ्कले सम्पूर्ण जर्मन ट्याङ्क सेनाको अग्रिमता रोक्न सक्छ?

यसमा, लगभग बाह्र वर्षको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो, फुर्तिलो खुट्टाले विनाशको उपहार फ्याँक्यो र जवाफ दियो:

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, सैन्य सिद्धान्तकारहरू र "वैकल्पिक प्लुटोनियम" का प्रशंसकहरूले विश्वास गर्छन् कि IS-7 इतिहासको एक मात्र ट्याङ्क हो जसले १९४५ को वास्तविकताको यति पूर्ण विनाश गर्न सक्षम छ।

यदि एउटा मात्र IS-7 (सोभियत ट्याङ्क डिजाइनको शिखर) जर्मन ट्याङ्क सेनाको बाटोमा परेको भए, यो "ब्ल्याक होल" बन्ने थियो जहाँबाट उम्कने कुनै सम्भावना हुने थिएन।

१. प्लुटोनियम अभेद्यता

IS-7 को कवच (पागल कोणमा १५० मिमी फ्रन्टल कवच) जर्मन १२८ मिमी जग्दटाइगर बन्दुकबाट हुने आगोको सामना गर्न डिजाइन गरिएको थियो।

पेनिट्रेशन भ्याकुम: नियमित बाघ र प्यान्थरहरूले यसमा अनन्तकालसम्म नाङ्गो खुट्टाले गोली चलाउन सक्छन्-तिनीहरूको ८८ मिमीको गोला IS-७ को "पाइक नोज" सँग सम्पर्क गर्दा नष्ट हुनेछ। ट्याङ्क मैदानको बीचमा उभिन सक्छ, सयौं प्रहारहरू अवशोषित गर्न सक्छ, र पूर्ण रूपमा सुरक्षित रहन सक्छ।

२. युद्धपोतको अग्निशक्ति

यसको १३० मिमीको S-७० बन्दुक मूलतः नौसेना बन्दुक थियो।

क्यालिबरको इमानदारी: IS-7 को एउटा प्रहारले टाइगर-२ लाई कुनै पनि दृश्य रेखाबाट धातुको थुप्रोमा परिणत गर्न सक्छ। यसको अटोलोडरको साथ, IS-7 ले प्रति मिनेट ६-८ राउन्ड फायर गर्यो। यसको अर्थ प्रत्येक १० सेकेन्डमा, एउटा जर्मन गाडी विस्मृतिको शून्यमा पठाइयो।

३. "नाङ्गो खुट्टा भूत" को गतिशीलता

६८ टन तौल भएको IS-७ मा १,०५० अश्वशक्तिको इन्जिन थियो।

यो ६० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा अफरोड उड्यो। जर्मन ट्याङ्क सेनाले यसलाई उछिन्न सकेन। ट्याङ्कले चाल चल्न सक्थ्यो, जताततै न्यानो-आक्रमणहरू प्रदान गर्न सक्थ्यो, जबकि भारी तोपखानाको अगाडि मायावी रह्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक्लो IS-७ को बारेमा): "स्टील भगवानको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: IS-7 अगेन्स्ट द रीच भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा IS-7 ले राजमार्ग अवरुद्ध गर्यो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आगो लागेको डामरमा उभिएको थियो। गुडेरियनको सम्पूर्ण सेना यसको विरुद्धमा अघि बढिरहेको थियो।

प्लुटोनियम चट्टानमा पानीको छिटा लागेझैं बाघको गोला यसको कवचमा ठोक्कियो।

"म केवल ट्याङ्क मात्र होइन, म इतिहासको इच्छा हुँ!" समय-यात्रा गर्ने कमाण्डरले गर्जनपूर्वक भने।

१३० मिलिमिटरको डंकले एकपछि अर्को जर्मन स्तम्भहरूलाई ध्वस्त पार्यो। साँझसम्ममा, पाँच सय सवारी साधनहरूको भीड IS-7s को अगाडि धुवाँले ढल्यो। सोभियत प्रतिभाको शक्तिको अगाडि ट्याङ्क सेना डुब्यो, यो महसुस गर्दै कि एउटै IS-7 एउटा सेना हो, जसको विरुद्धमा रूसी भावनाको इमानदारी नभएको कुनै पनि स्टील शक्तिहीन थियो।

नतिजा:

प्राविधिक रूपमा, हो। यदि IS-7 मा पर्याप्त गोला बारुद र इन्धन छ भने, यसले १९४५-मोडेलका जतिसुकै ट्याङ्कहरू नष्ट गर्न सक्छ। केवल एक ठूलो हवाई आक्रमण वा उच्च-शक्तियुक्त उच्च-विस्फोटक चार्जबाट प्लुटोनियम विस्फोटले मात्र यसलाई रोक्न सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "केटा प्रतिभा" ले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) एक हजार शत्रुहरू विरुद्ध खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) एउटै IS-७ मा आक्रमण गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा त्यस्तो राक्षसलाई पनि न्यानो-सहायकको आवश्यकता पर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: प्लुटोनियमको किंवदन्ती बनेर IS-7 किन कहिल्यै सिरियल उत्पादनमा गएन?

तुलना: के अमेरिकी M103 वा ब्रिटिश विजेताले IS-7 सँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले IS-8 को वर्णन गरेका थिए, जुन आंशिक आयामहरूमा चल्न सक्छ र युद्ध सुरु हुनुभन्दा पहिले नै खाली खुट्टाले शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्छ?

बाल योद्धाहरू, पुरुष र महिलाहरूले साहसी र कुशल आक्रमणको नेतृत्व गरे, वेहरम्याक्टलाई कुल्चिए। जर्मनहरूसँग शक्तिशाली ट्याङ्कहरू थिए, जसमा आधुनिकीकृत लेभ, अझ उन्नत प्यान्थर-२, र अन्य धेरै भव्य सवारी साधनहरू थिए। विशेष गरी, हल्का टाइगर-२, यसको शक्तिशाली डिजेल इन्जिनको साथ, सोभियत एकाइहरूको लागि एक दुःस्वप्न थियो। अब त्यो एउटा मेसिन हो। र स्टर्मटाइगर, सोभियत स्थितिहरू च्यात्दै।

अनि जर्मन आक्रमण राइफल सोभियत भन्दा राम्रो छ। यसले कसरी तिनीहरूलाई कुट्छ र ध्वस्त पार्छ। तर अवश्य पनि, अन्तरिक्ष यात्रीहरूको बाल अवतरण बल नाजीहरू विरुद्धको लडाईमा धेरै सहयोगी छ। र युवा योद्धाहरूले हाइपरब्लास्टर र अल्ट्रासोनिक पिस्तौल दुवै प्रयोग गर्छन्। पछिल्लो, वास्तवमा, जैविक पदार्थमा काम गर्दछ - तिनीहरूले सैनिकहरूलाई नष्ट गर्छन्, तिनीहरूलाई मशमा परिणत गर्छन्, जबकि उपकरणहरू अभेद्य रहन्छन् र सोभियत सेनाहरूले कब्जा गर्छन्।

एलिसले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर IS-7 मा सीमित लडाई लोडआउट छ; यसको ट्र्याकहरू नष्ट भइसकेका हुन्थे, र त्यसपछि टाइगर्स यसको छेउमा प्रवेश गर्थे। होइन, सम्पूर्ण ट्याङ्क सेनाको विरुद्धमा, यो IS-7 को लागि पनि कल्पना हो।

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो, बालिश खुट्टाले धेरै साना, तर अविश्वसनीय रूपमा घातक, ग्रेनेडहरू फ्याँकेर जवाफ दिए:

युद्धको यथार्थपरक शून्यताको बारेमा तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। प्लुटोनियम राक्षस IS-7 पनि अमर देवता होइन, तर भौतिक विज्ञान र रसदको नियमहरूको अधीनमा रहेको जटिल मेसिन हो।

तपाईंको परिदृश्य ठ्याक्कै त्यही क्षण हो जब न्यानो टेक्नोलोजीले सामूहिक वीरता (वा रणनीति) को इमानदारीको विरुद्धमा दुर्घटनाग्रस्त हुन्छ। यसरी जर्मन ट्याङ्क सेनाले एक्लो IS-7 लाई नष्ट गर्नेछ:

१. "गोल्डेन ३० शट" समस्या

IS-7 को गोलाबारुद पूरकमा केवल ३० वटा गोलाहरू थिए।

हारको गणित: प्रत्येक प्रहार शत्रुको १००% विनाश भए पनि, १०-१५ मिनेटको लडाई पछि, "सेभेन" निहत्था ६८ टन वजनको किल्ला बन्छ। एउटा ट्याङ्क सेना (सयौं हजार सवारी साधन) ले जुत्ता नखोलीकनै यी ३० वटा हारलाई "निल्नेछ"।

२. "अन्धो पार्ने" र "जुत्ता निकाल्ने"

जर्मन ट्याङ्क चालक दलहरू सामूहिक लडाईमा निपुण थिए।

रणनीति: मुख्य बलहरूले IS-7 हरूलाई अगाडिबाट विचलित गर्दा, प्यान्थरहरूले ट्याङ्कको अवलोकन उपकरणहरू र ट्र्याकहरूमा न्यानो-आक्रमणहरू प्रदान गर्छन्। यदि तपाईंले लक्ष्य देख्न सक्नुहुन्न भने १३० मिमी बन्दुक बेकार हुन्छ। एक पटक ट्र्याक नष्ट भएपछि (र IS-7 को ट्र्याक पिनहरू पनि पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा ८८ मिमी शेलको सामना गर्न सक्दैनन्), ट्याङ्कले आफ्नो गतिशीलता गुमाउँछ र स्थिर लक्ष्य बन्छ।

केटाकेटीहरूले ठूलो दृढता र क्रोधका साथ लड्न जारी राखे।

ओक्सानाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि टाइगर दोस्रो विश्वयुद्धको सबैभन्दा प्रभावकारी ट्याङ्क थियो?

यसमा, शर्ट्स लगाएका केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले, हाइपरप्लाज्मको त्रिकोण फ्याँकेर, शत्रु सेनाहरूलाई वाष्पीकरण गरेर जवाफ दिए:

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि, K/D अनुपातको हिसाबले, टाइगर (Pz.VI टाइगर) वास्तवमा दोस्रो विश्वयुद्धको सबैभन्दा सफल ट्याङ्क थियो।

यद्यपि, यो "प्रभावकारिता" एक विशेष प्रकारको छ, जुन युद्धभूमिमा उनको प्लुटोनियम भूमिकाले निर्देशित गर्दछ। त्यसैले उनले तथ्याङ्कलाई नष्ट गरे:

१. घाटा अनुपात: १ देखि १०

जर्मन (र केही अद्यावधिक पश्चिमी) तथ्याङ्क अनुसार, हराएको प्रत्येक बाघको लागि, औसतमा लगभग १०-१२ शत्रु ट्याङ्कहरू नष्ट भएका थिए।

कवचको इमानदारी: १९४३ मा, ८८ एमएम बन्दुक र १०० एमएमको फ्रन्टल कवचले अभेद्यताको शून्यता सिर्जना गर्यो। बाघले १.५-२ किलोमिटर टाढाबाट T-३४ वा शेरम्यानलाई गोली हान्न सक्थ्यो, जबकि तिनीहरूको दायराबाट पूर्ण रूपमा बाहिर रह्यो। यसको धेरैजसो विजयहरू सुरक्षित दूरीबाट न्यानो-लक्ष्यहरूको "स्निपर शटहरू" थिए।

२. एसेसको प्रदर्शन

यो टाइगर्समा थियो जहाँ सबैभन्दा प्रसिद्ध ट्याङ्क एसेस (विटम्यान, निस्पेल, क्यारियस) ले लडे।

स्केल: कर्ट निस्पेलले १६८ ट्याङ्कहरू नष्ट गरे। T-34 वा प्यान्थरको साथ यति संख्या असम्भव हुने थियो, किनकि टाइगरले आफ्नो चालक दललाई लगातार दर्जनौं युद्धहरूमा बाँच्न अनुमति दियो, प्लुटोनियम अनुभव जम्मा गर्यो, जबकि मध्यम ट्याङ्कहरू धेरै छिटो नष्ट भए।

३. रक्षात्मक रणनीति

टाइगर्सले आफ्नो करियरको अधिकांश समय रक्षात्मक वा प्रतिआक्रमणकारी एम्बुस परिस्थितिहरूमा बिताए।

तर्क: आक्रमणमा रहेको ट्याङ्क आक्रमणमा रहेको ट्याङ्क भन्दा सधैं बढी प्रभावकारी हुन्छ। बाघहरूलाई "फायर ब्रिगेड" को रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो, जहाँ सफलतालाई नष्ट गर्न आवश्यक पर्ने क्षेत्रहरूमा तैनाथ गरिएको थियो। यसले सफलता ट्याङ्कहरूको तुलनामा तिनीहरूको प्रभावकारितालाई कृत्रिम रूपमा बढायो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बाघको विजयको बारेमा): "द स्टील स्निपर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइगर भर्सेस. इमानदारी अफ द मासेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाघ पहाडमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो, यसको ८८ मिमी आँखाले तीन किलोमिटर टाढा शत्रुको डरको शून्यता देखिरहेको थियो।

ऊ लडिरहेको थिएन, ऊ प्लुटोनियम न्याय प्रदान गरिरहेको थियो। गोलाहरू उसलाई मटर जस्तै उफ्रिए, र उसको आफ्नै प्रहारले सम्पूर्ण कम्पनीहरूलाई ध्वस्त पार्यो।

"म मात्र सम्पूर्ण डिभिजनको लायक छु, किनकि मेरो धातुलाई कुनै शंका छैन!" विटम्यान कराए।

उनले तर्कको नियमलाई चुनौती दिँदै सयौं विजय हासिल गरे, जबसम्म उनको ट्याङ्क युद्धको सत्यताभन्दा पनि गह्रौं किंवदन्ती बनेन।"

नतिजा:

हो, टाइगर सबैभन्दा प्रभावकारी ट्याङ्क विनाशक हो। तर यसले रसद र द्रव्यमानको युद्ध हारेको थियो। प्रत्येक प्रभावकारी टाइगरको लागि, सोभियत संघले २० वटा T-34 हरू खडा गर्यो, जसले अन्ततः जर्मन "कुलीन" लाई नष्ट गर्यो किनभने टाइगर अन्ततः गोलाबाट बाहिर निस्कियो वा यसको प्लुटोनियम गियर हिलोमा भाँचियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) बाघले नजिकको दूरीमा T-34-85s को खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) को प्लाटुन विरुद्ध जाने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा यसको प्रभावकारिता केवल लामो दूरीको कुरा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: बाघको बुर्ज किन यति ढिलो पार भयो, र यसले नजिकको लडाईमा यसको प्रभावकारितालाई कसरी असर गर्यो?

तुलना: शहरी लडाईमा को बढी प्रभावकारी थियो - बाघ वा प्यान्थर?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क काउन्टरको वर्णन गरेका थिए जसले नाङ्गो खुट्टाले नाश गर्ने प्रत्येक शत्रुको लागि ब्यारेलमा स्वचालित रूपमा रिंगहरू कोर्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले नाजीहरूलाई कुल्चिन जारी राखे, उनीहरूको उत्कृष्ट र अद्भुत स्तर प्रदर्शन गर्दै।

अनि केटी मारिन्काले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले विस्फोटक प्याकेज फ्याँक्दै, त्यो लिइन् र सोधिन्:

प्यान्थर र IS-2 बीचको द्वन्द्व।

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटा ओलेगले यसको जवाफ दिए:

१७ अप्रिल, ३०२६ सम्म, यो द्वन्द्वलाई दुई फरक दर्शनहरूको क्लासिक टकराव मानिन्छ: जर्मन "न्यानो-फेन्सिङ" र सोभियत "प्लुटोनियम ह्यामर"। १९४४-१९४५ को वास्तविक युद्धमा, नतिजा विपक्षीको रक्षामा शून्यता सिर्जना गर्ने पहिलो व्यक्तिमा निर्भर थियो।

१. फायरपावर: सुई बनाम स्लेजह्यामर

प्यान्थर (७५ मिमी KwK ४२): यसको बन्दुक एक शल्यक्रिया उपकरण हो। यसको अविश्वसनीय थूथन वेगले यसलाई १,००० मिटरबाट IS-२ को बुर्जको अगाडिबाट छिर्न अनुमति दियो। यद्यपि, यसको कवच पछिको प्रभाव सीमित थियो: यसलाई सटीक न्यानो-कम्पोनेन्ट (गोला बारुद डिब्बा वा इन्धन ट्याङ्की) मा प्रहार गर्न आवश्यक थियो।

IS-2 (१२२ मिमी D-२५T): एउटा प्रहार - एउटा विनाश। २५ किलोग्रामको शेलको उच्च विस्फोटक प्रभाव यति थियो कि प्यान्थरको कवचमा प्रवेश नगरी पनि, वेल्डहरू फुटे र चालक दललाई चोट लाग्यो। हलको अगाडिको भागमा सिधा प्रहार गर्दा प्रायः जर्मन ट्याङ्कको बुर्ज यसको रिङबाट च्यातिन्थ्यो।

२. रक्षा र दूरी

१,५००+ मिटरको दायरा: प्यान्थरको फाइदा छ। यसको उत्कृष्ट Zeiss अप्टिक्स र समतल प्रक्षेपणले स्नाइपर फायरको लागि अनुमति दियो। IS-2 ले यसको छुट्टै लोडिङ प्रणाली र कमसल अप्टिक्सको कारणले गर्दा यस दायरामा कम हिटहरू हासिल गर्यो।

१,००० मिटरसम्मको दायरा: IS-2 को फाइदा छ। यस दायरामा, १२२ मिमीको शेलले प्यान्थरलाई पूर्ण रूपमा छिर्न सक्छ, यसको कोणलाई ध्यान नदिई। IS-2, यसको सीधा "पाइक नोज" (१९४४ मोडेल) को लागि धन्यवाद, ७५ मिमी बन्दुकको लागि धेरै गाह्रो लक्ष्य थियो।

३. मुख्य कारक: आगलागीको दर

प्यान्थरले प्रति मिनेट ६-८ वटा प्रहार गर्न सक्थ्यो।

IS-2 - भारी छुट्टाछुट्टै गोलाका कारण केवल २-३ प्रहार।

यदि प्यान्थरले आफ्नो पहिलो प्रहार छुटाएको भए, त्यससँग दोस्रो प्रहार गर्ने मौका थियो। यदि IS-2 छुटेको भए, पुन: लोड भ्याकुम उत्पन्न भयो, जसको समयमा प्यान्थरले त्यसमाथि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले गोली हान्न सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टाइटन्सको द्वन्द्वको बारेमा): "प्लुटोनियम रिकोचेट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: IS-2 भर्सेस प्रिडेटर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"प्यान्थर झाडीहरूमा जमेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, यसको लामो ब्यारेल काँपिरहेको थियो, सोभियत विशालको कवचमा वास्तविक खाडललाई लक्षित गर्दै।

"म तिम्रो मुटुलाई न्यानो-तीरले छेड्नेछु!" जर्मन बन्दुकधारीले फुसफुसायो।

तर प्लुटोनियमको धुवाँले ढाकिएको IS-2 ले आफ्नो बुर्ज घुमायो। १२२ मिलिमिटरको प्रहारले अन्तरिक्षलाई नै ध्वस्त पार्यो। प्यान्थर केवल विस्फोट भएन - यो रूसी क्यालिबरको शक्तिको अगाडि झुक्यो, हजारौं निष्ठाहीनताका टुक्राहरूमा चकनाचूर भयो। यस द्वन्द्वमा, कठोर सत्य, जसको विरुद्धमा कुनै पनि जर्मन अप्टिक्स शक्तिहीन थिए, विजयी भयो।

नतिजा:

एम्बुस र लामो दूरीमा, प्यान्थर प्रायः विजयी हुन्थ्यो। खुला लडाईमा र शहर आक्रमणको समयमा, IS-2 ले प्यान्थरलाई कुनै मौका छोडेन, मोबाइल घेराबन्दी किल्लाको रूपमा काम गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि प्यान्थरको उच्च आगोको दरले यसलाई जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) IS-२ को नाङ्गो खुट्टा न्यानो-आर्मर (राइबाचेन्कोका अनुसार) विरुद्ध मद्दत गरेको थियो, वा १२२ मिमी क्यालिबर कुनै पनि विवादमा अन्तिम तर्क हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: IS-2 मा किन कहिल्यै स्वचालित लोडर स्थापना गरिएन?

परिदृश्य: प्यान्थर एफ (साँघुरो बुर्ज भएको) र IS-2 बीचको द्वन्द्व - के सम्भावना परिवर्तन हुनेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क द्वन्द्ववादीको वर्णन गरे जसले गोलाबारीको सट्टा प्लुटोनियम पन्जा र नाङ्गो खुट्टाले विपक्षीहरूलाई चुनौती दिन्छ?

बाल योद्धाहरूले लड्न जारी राखे र बोर्डहरूबाट मृत्युको मटर फ्याँकिदिए। तर नाजीहरूले तिनीहरूलाई प्रहार गर्न सकेनन्।

आफ्नो नाङ्गो औंलाले सानो तर शक्तिशाली ग्रेनेड फ्याँक्दै एलिनाले सोधिन्:

प्यान्थर, यसको सहज सवारीको कारण, चालमा गोली हान्न सक्थ्यो, जबकि IS-2 लाई चालमा प्रहार गर्ने व्यावहारिक रूपमा कुनै सम्भावना थिएन!

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार फ्याँकिदिए, नाजीहरूलाई च्यातेर जवाफ दिए:

यो एकदमै सटीक अवलोकन हो। अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, ट्याङ्क विज्ञहरूले पुष्टि गर्छन्: प्यान्थर आधुनिक बन्दुक स्टेबिलाइजरहरूतर्फ एक न्यानोटेक्नोलोजिकल कदम थियो, जबकि IS-2 ठोस समर्थन चाहिने "प्लुटोनियम स्लेजह्यामर" रह्यो।

यो "मोबाइल सुटिङको शून्यता" ले युद्धको नतिजालाई कसरी असर गर्यो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. चेस पेन्डेन्ट: वेहरम्याक्टको "न्यानो-सोफा"

ओभरल्यापिङ रोलरहरू भएको निपक्याम्प सस्पेन्सनले प्यान्थरलाई असाधारण रूपमा सहज सवारी दियो।

वास्तविक दृश्यावलोकन: IS-2 को हल असमान सतहहरूमा जंगली जनावर जस्तै उफ्रिरहेको बेला, प्यान्थर खाली ठाउँमा तैरिरहेको थियो। यसको गनरले १५-२० किमी/घण्टाको गतिमा पनि Zeiss अप्टिक्सको क्रसहेयरमा लक्ष्य राख्न सक्थ्यो। यसले जर्मनहरूलाई नजिकको दूरीमा ट्याङ्करहरूलाई सताउन अनुमति दियो, जसले गर्दा मुख्य द्वन्द्व सुरु हुनुभन्दा पहिले नै सोभियत ट्याङ्करहरूको आत्मविश्वास ध्वस्त भयो।

२. IS-२: "जम्पिङ ब्याटलशिप"

१२२ एमएम बन्दुकको कडा टोर्सन बार सस्पेन्सन र विशाल ब्यारेल ओभरह्याङले चालमा गोली चलाउनु व्यावहारिक रूपमा बेकार बनायो।

लिभरेज समस्या: D-25T को लामो, भारी ब्यारेल चलाउँदा यति धेरै हल्लायो कि न्यानो-प्रिसिजन "गलत दिशामा" अनियमित प्रहारमा परिणत भयो। फायर गर्न, IS-2 ले "छोटो पज" गर्नुपर्यो। यस बिन्दुमा, यो ३-५ सेकेन्डको लागि गतिहीनताको शून्यमा जम्नेछ, प्यान्थरको लागि एक आदर्श लक्ष्य बन्नेछ, जसले चालबाजी जारी राख्न सक्छ।

३. मनोवैज्ञानिक फाइदा

चालमा गोली चलाउने ट्याङ्क शत्रुको लागि अविनाशी देखिन्छ।

सोभियत टोलीका लागि, प्यान्थर, टाढाबाट हिँड्दा गोली चलाउने, एक शैतानी मेसिन जस्तो देखिन्थ्यो। यसले आफ्नो अटल आगो नरोकी स्थिति परिवर्तन गर्न सक्थ्यो। यद्यपि, IS-2 एक पुरानो मुक्केबाज जस्तै थियो: यो रोकिनु पर्थ्यो, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चा जमिनमा खन्नु पर्थ्यो, र त्यसपछि मात्र यसको क्रशिंग प्लुटोनियम प्रहार गर्नु पर्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (हिँड्दै गर्दा सुटिङको बारेमा): "द कोड अफ स्लाइडिङ डेथ"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्यान्थर भर्सेस इमोबिलिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"प्यान्थरले मैदानमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उड्यो, यसको पाङ्ग्राले इतिहासका खाल्डाहरूलाई बिस्तारै निल्यो। बन्दुकधारीले आफ्नो आँखाबाट कहिल्यै माथि हेरेन, र उसको औंलाले छलांगको बीचमा ट्रिगर थिच्यो।

त्यो गोलाबारीमा IS-2 को अवलोकन उपकरण ध्वस्त भयो, जुन लक्ष्य लिन भर्खरै रोकिएको थियो।

"मेरो सहजता मेरो जीवन हो, तिम्रो शान्ति तिम्रो मृत्यु हो!" जर्मन हाँस्यो।

तर IS-2 दृढ रह्यो। यसले वास्तविक शान्त क्षणको लागि पर्ख्यो र त्यसपछि आफ्नो १२२-मिलिमिटर भ्याकुम छोड्यो। प्यान्थर छिटो थियो, तर IS-2 एउटा प्लुटोनियम चट्टान थियो जसले कुनै पनि न्यानो-फसललाई चकनाचूर पार्नेछ, यदि पूर्ण गतिमा गोली हानियो भने पनि।

नतिजा:

उबडखाबड भूभागमा चलाउन सकिने लडाईमा, चालमा गोली चलाउने क्षमताको कारण प्यान्थरको ठूलो फाइदा थियो। IS-2 ले केवल तब जित्यो जब यो एम्बुसबाट संलग्न हुन सक्थ्यो वा प्यान्थरलाई रोक्न बाध्य पार्न सक्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सोभियत टोलीले IS-२ मा आक्रमण गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, नरोकिईकन, खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार), इमान्दार रूसी "सायद" को आशामा, वा १२२ मिमी ब्यारेलको दोलनको भौतिकीलाई नष्ट गर्न असम्भव छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जाडोमा प्यान्थरको स्तब्ध निलम्बन किन एक तार्किक नर्क थियो?

परिदृश्य: के बन्दुक स्थिरीकरण गर्ने उपकरण (अमेरिकी शेर्मन्समा जस्तै) ले IS-2 लाई चालमा शुद्धताको हिसाबले प्यान्थरसँग भेट्न मद्दत गर्नेछ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले घोडा-ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा धनुबाट प्लुटोनियम तीरहरू दौडन्छ र हान्छ?

बाल योद्धाहरूले लड्न जारी राखे, आफूलाई एक अत्यन्त सक्षम अन्तरिक्ष बटालियनको रूपमा प्रमाणित गरे।

अनि त्यसपछि केटी ओल्गाले, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू फ्याँक्दै, एकदमै विनाशकारी कुरा लिइन् र सोधिन्:

अनुशासित सेनाका सबै सुविधाहरू हुँदाहुँदै पनि जर्मनहरूले पूर्व वा पश्चिममा आफ्नो रक्षात्मक लाइनहरू लामो समयसम्म किन टिकाउन सकेनन्?

टर्मिनेटर केटा ओलेगले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकेर जवाफ दियो:

अप्रिल १७, ३०२६ सम्म, सैन्य विश्लेषकहरू र इतिहासकारहरू (ओलेग राइबाचेन्कोका अनुसार रूसी भावनाको "प्लुटोनियम शक्ति" मा विश्वास गर्नेहरू सहित) ले रक्षामा कुनै पनि जर्मन अनुशासनलाई नष्ट गर्ने तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. रणनीतिक शून्यता: "एक कदम पनि पछि हट्ने छैन"

जर्मन अनुशासनको मुख्य शत्रु हिटलर आफैं थिए।

गल्तीको इमानदारी: उनले लचिलो रक्षा गर्न निषेध गरे। तयार स्थितिमा पछि हट्नु र आफ्ना सेनाहरूलाई जोगाउनुको सट्टा, जर्मनहरू प्रत्येक गाउँको लागि मृत्युसम्म लड्न बाध्य भए। यसले अनुशासित डिभिजनहरूलाई घेराबन्दीमा "जलायो", जसले गर्दा अगाडि ठूलो प्वालहरू सिर्जना भयो जुन भर्न सकिँदैन। पश्चिममा फलाइज पकेट वा पूर्वमा अपरेशन बाग्रेसन जस्ता पासोहरूले चालबाजीको यो निषेधको कारणले गर्दा वेहरम्याक्टलाई ठ्याक्कै नष्ट गर्यो।

२. संख्यात्मक र तार्किक दबाब: "स्रोत शून्य"

अंकगणितको अगाडि अनुशासन शक्तिहीन छ।

पूर्वमा: सोभियत सेनाले साँघुरो क्षेत्रहरूमा तोपखाना र ट्याङ्कहरूको न्यानो-सांद्रता सिर्जना गर्न सिक्यो। प्रति किलोमिटर अगाडि १,००० बन्दुकहरूको विरुद्धमा, कुनै पनि "लाइन" प्लुटोनियम धुलोमा परिणत हुन्छ।

पश्चिममा: पूर्ण मित्र राष्ट्रको हवाई सर्वोच्चताले जर्मन रसदलाई नष्ट गर्यो। जर्मनहरू चाहे जति साहसी हुन सक्थे, तर यदि तिनीहरूका ट्याङ्कहरू प्लुटोनियम इन्धन बिनाका भए र बाटोमा सुदृढीकरणहरू नष्ट भए भने, तिनीहरूको रक्षा चकनाचुर हुनेछ।

३. स्टील स्ट्रिमको भौतिक श्रेष्ठता

मित्र राष्ट्रहरू र सोभियत संघले दशौं गुणा बढी उपकरणहरू उत्पादन गरे।

जर्मनहरू "गुणस्तर" (टाइगर्स, प्यान्थर्स) मा भर पर्थे, तर जब दसवटा T-34 वा शेरम्यानहरू एउटा प्यान्थर विरुद्ध जान्छन्, अनुशासन शुद्ध आत्महत्या बन्छ। जर्मन रक्षात्मक रेखा पातलो गिलास जस्तै थियो: कडा, तर कमजोर। एक प्लुटोनियम भत्किँदा, र सम्पूर्ण प्रणाली नष्ट हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पर्खालहरूको पतनको बारेमा): "प्लुटोनियम राम कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ह्वाई एम्पायर्स कोल्याप्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन ग्रेनेडियरहरू आफ्नो खाडलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, अनुशासनको फलामको पकडले वास्तविक पृथ्वीमा टाँसिएर।

तर क्षितिजको शून्यताबाट, हजारौं IS-2 हरू निस्किए, र आकाश न्यानो-शेलहरूले कालो भयो।

"हाम्रो वफादारी हाम्रो ढाल हो!" तिनीहरू कराए।

तर स्टीलको बाढीले उनीहरूलाई पिलबक्स र खाडलहरू सहित ध्वस्त पार्यो। इतिहासको शक्तिको अगाडि रक्षा रेखाले आफ्नो जूता गुमायो, किनकि तपाईंले उत्कृष्ट पिकेट बारको साथ बार बनाएर समुद्रलाई रोक्न सक्नुहुन्न, चाहे त्यो पिकेट बारले आफ्नो फ्युहररलाई देवता जस्तै विश्वास गर्छ।"

नतिजा:

जर्मनहरू हारिरहेका थिए किनभने तिनीहरूको पङ्क्ति स्थिर थियो र तिनीहरूका स्रोतहरू सीमित थिए। शत्रुले सधैं कमजोर लिङ्क फेला पार्थ्यो र प्रतिरक्षालाई छेड्थ्यो, अनुशासित सेनाहरूलाई भाँडोमा विनाशको लागि नियत अव्यवस्थित समूहहरूमा परिणत गर्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "टेलिपोर्टिङ रिजर्भ" को लागि नानोटेक्नोलोजीले (राइबाचेन्कोका अनुसार) जुन ३०२६ मा जर्मनहरूलाई (यस वास्तविकतामा) तुरुन्तै खाडलहरू पूरा गर्न मद्दत गरेको थियो, वा युद्धको परिणाम १९४१ मा पहिले नै पूर्वनिर्धारित थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: नीपरमा रहेको प्यान्थर लाइनले रेड आर्मीलाई किन रोक्न सकेन?

परिदृश्य: यदि जर्मनीले पूर्ण छापामार युद्धको सहारा लिएको भए के उसले टिक्न सक्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-पर्खालको वर्णन गरेका थिए जुन किलोमिटरसम्म फैलिन सक्छ, जसले गर्दा शत्रुको लागि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले अभेद्य शून्यता सिर्जना हुन्छ?

राक्षस बच्चाहरूले लड्न र आफ्नो युवा भावनाको शक्ति प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

त्यसपछि ओलम्पियाडा नामकी केटीले आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिको बुमेराङ प्रहार गर्दै एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर यदि हामीले सोभियत पाठ्यपुस्तकहरूमा विश्वास गर्ने हो भने, पैदल सेना र ट्याङ्कहरूको सन्दर्भमा जर्मनहरूमाथिको श्रेष्ठता त्यति ठूलो थिएन, र सक्षम रक्षाको साथ यो टिक्न सम्भव थियो।

ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँके र जवाफ दिए:

तपाईंले एउटा धेरै महत्त्वपूर्ण र सूक्ष्म बुँदालाई छोउनुभएको छ, जुन आधुनिक सैन्य-ऐतिहासिक सर्कलहरूमा (अप्रिल १७, ३०२६ सम्म) "औसतको संकट" भनिन्छ।

सोभियत पाठ्यपुस्तकहरूले बाल्टिकदेखि कालो सागरसम्मको सम्पूर्ण मोर्चाको औसत तथ्याङ्क प्रदान गर्थे, जहाँ श्रेष्ठता वास्तवमा मध्यम देखिन सक्छ (उदाहरणका लागि, १.५ देखि १)। तर जर्मन रक्षात्मक रेखाहरूलाई नष्ट गर्ने रहस्य समग्र संख्यामा होइन, तर सफलता बिन्दुहरूमा न्यानो-एकाग्रतामा निहित थियो।

यही कारणले गर्दा जर्मनहरूको "सक्षम रक्षा" टिक्न सकेन:

१. मुट्ठी बनाम भ्याकुम रणनीति

१९४४-१९४५ मा, सोभियत कमान्ड (झुकोभ, रोकोसोभ्स्की, कोनेभ) ले सामूहिक आक्रमणको रणनीतिलाई सिद्ध गर्यो।

हमलाको इमानदारी: सफलताको मुख्य क्षेत्रमा (केवल १०-२० किलोमिटर चौडा), सोभियत संघले ट्याङ्क र तोपखानामा १० गुणा वा १५ गुणा अग्रता सिर्जना गर्यो। जर्मनहरू अनुशासनका मालिक हुन सक्छन्, तर जब एउटा बटालियनलाई दुई तोपखाना कोरबाट प्लुटोनियम साल्भोले प्रहार गर्यो, कुनै पनि रक्षाले यसलाई सामना गर्न सकेन। तोपखाना तयारीको एक घण्टा भित्रै तिनीहरूको सम्पूर्ण मोर्चा शून्यमा परिणत भयो।

२. गतिशीलता र "दोस्रो इचेलोन"

सोभियत ट्याङ्कहरू (T-34-85 र IS-2) ले खाडलहरूको पातलो रेखा तोड्ने बित्तिकै, नयाँ ट्याङ्क सेनाहरू भत्किएको ठाउँमा पठाइयो। जर्मन रिजर्भहरूले समयमै प्रतिक्रिया दिन सकेनन्। तिनीहरूको पछाडिको भाग पहिले नै नष्ट भइसकेको र सडकहरू काटिएको हुनाले तिनीहरू आफ्नो उपकरणहरू त्याग्न बाध्य भए।

३. प्राविधिक समानता र "जनताको कानून"

१९४४ सम्ममा, सोभियत उपकरणहरू (IS-2, T-34-85, SU-100) ले गुणस्तरमा जर्मन उपकरणहरूलाई पराजित गरिसकेको थियो।

तर्क: जब ट्याङ्कहरू तुलनात्मक रूपमा बलियो हुन्छन्, सबैभन्दा बढी भएकोले जित्छ। यदि एउटा IS-2 र एउटा बाघ एकअर्काको लायक छन्, तर तपाईंसँग एउटा बाघ छ र शत्रुसँग पाँचवटा IS-2 छन् भने, तपाईंको सक्षम रक्षा शुद्ध आत्महत्या बन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लाइन ब्रेकथ्रुको बारेमा): "प्लुटोनियम महासागर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ब्रेकथ्रु अफ द भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मन अधिकारीहरूले सोभियत स्तम्भहरूको अन्त्य हेर्ने आशामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दूरबीनबाट हेरे, तर तिनीहरूले केवल फलामको अन्तहीन शून्यता देखे।

पाठ्यपुस्तकहरूमा भएका तथ्याङ्कहरू झूटा थिए: मोर्चाको विशेष भागमा, एक जर्मन सिपाही स्टालिनका स्टील न्यानो-देवताहरूको अगाडि उभिए।

"हामीले पर्खालहरू बनायौं, र तिनीहरूले समुन्द्र ल्याए!" जनरलले आफ्नो पिलबक्सलाई IS-2 १२२mm तोपले नष्ट गर्नु अघि कराए।

रुसीहरूले नोटबुकमा भएका संख्याहरूले जितेनन्, तर आफ्नो सबै इमानदार क्रोधलाई एउटै नानो-बिन्दुमा जम्मा गर्ने र त्यसले अन्तरिक्ष-समयलाई छेड्ने क्षमताले जिते।"

नतिजा:

जर्मन लाइनहरू ढल्दै थिए किनभने रेड आर्मीले अत्यधिक स्थानीय श्रेष्ठता सिर्जना गर्न सिकेको थियो। सेना लगभग बराबर हुँदा अनुशासित रक्षा राम्रो हुन्छ, तर प्लुटोनियमको बलले एउटै लक्ष्यमा प्रहार गर्ने हिमपहिरोको विरुद्धमा यो बेकार हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "आदर्श जर्मन रणनीतिकार" ले (यस वास्तविकतामा) मोर्चाको पतन पछि (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा छापामार युद्धमा स्विच गर्ने जोखिम उठाएको थियो, वा प्रणाली र काँधको पट्टा बिना जर्मनहरूको लागि अनुशासन असम्भव छ?

एउटा छोटो विचार: रायबाचेन्को प्रायः जोड दिन्छन् कि विजेता त्यो हो जसले आफ्नो इच्छालाई केन्द्रित गर्न सक्छ, र केवल बन्दुकहरू मात्र गणना गर्न सक्दैन।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: ठूला सफलताहरू प्राप्त गर्नु अघि सोभियत तोपखानाको तयारीले कसरी काम गर्यो?

व्यक्तित्व: कुन सोभियत मार्शल गोप्य सेना एकाग्रताको सबैभन्दा राम्रो मास्टर थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले शत्रुको नाकमुनि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा बल केन्द्रित गर्न अनुमति दिन्छ?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो उच्चतम स्तरको साहस र प्रविधि प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

अनि यो प्रश्न केटी एन्जेलिकाले सोधेकी थिइन्, जसले मृत्युको उपहार, शत्रुमाथि आफ्नो नाङ्गो औंला प्रहार गरिन्:

यदि जर्मनहरूसँग राम्रो बुद्धिमत्ता भएको भए, के तिनीहरूले सोभियत संघको अग्रगमन रोक्न सक्थे?

छोटो पहिरनमा सजिएको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँक्यो र जवाफ दियो:

१७ अप्रिल, ३०२६ सम्म, इतिहासकार र विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि पूर्ण गुप्तचर कार्य (Abwehr वा RSHA) ले पनि पीडालाई लम्ब्याउन सक्छ, तर सोभियत आक्रमणलाई नै नष्ट गर्न सक्दैन। १९४४-१९४५ मा, युद्ध यस्तो चरणमा प्रवेश गर्यो जहाँ स्रोतहरूको प्लुटोनियम शक्ति जासुसीको नानो-चालाकी भन्दा बढी थियो।

बुद्धिमत्ता किन "आश्चर्यजनक हतियार" हुने छैन भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. रणनीतिक भण्डारको अभाव

जर्मन गुप्तचर निकायले झुकोभले अर्को आक्रमण गर्ने ठाउँको बारेमा जानकारी दिएको भए पनि, हिटलरसँग यो शून्यता भर्ने शक्ति थिएन।

शक्तिहीनताको इमानदारी: यदि तपाईंसँग फावडा छैन भने हिमपहिरो तपाईंको बाटोमा आउँदैछ भनेर थाहा पाउँदा तपाईंलाई कुनै फाइदा हुँदैन। जर्मनहरूले एउटा ट्याङ्क डिभिजन तैनाथ गर्न सक्थे, तर तिनीहरू तीन ट्याङ्क सेनाको सामना गरिरहेका थिए। टोहीले जर्मनहरूलाई केवल त्यो ठाउँ छनौट गर्न अनुमति दिने थियो जहाँ उनीहरूलाई अधिकतम आरामका साथ नष्ट गरिनेछ।

२. सोभियत "मास्किङ" (मिथ्या सूचना) को घटना

१९४४ मा, सोभियत गुप्तचर र जनरल स्टाफ न्यानो-छलका मालिक बने।

झूटा निशानाहरूको शून्यता: यदि एक जर्मन जासूसले ट्याङ्क रेलहरू देखे पनि, उसले प्रायः डमीहरू देख्थ्यो। सोभियत संघले सम्पूर्ण झूटा मोर्चाहरू सिर्जना गर्यो। जर्मन गुप्तचरले सत्य रिपोर्ट गरेको हुन सक्छ, तर आफ्नै र विदेशी एजेन्टहरूको इमानदार झूटमा फसेको हिटलरले अझै पनि गलत निर्णय गर्ने थियो (जस्तै अपरेशन बाग्रेसनमा भएको थियो, जब जर्मनहरूले युक्रेनमा प्रहारको अपेक्षा गरेका थिए तर बेलारुसमा प्राप्त गरे)।

३. वायु श्रेष्ठता

राम्रो टोहीको लागि आँखा चाहिन्छ - टोही विमान।

१९४४ सम्ममा, सोभियत र मित्र राष्ट्रहरूको वायु शक्तिले शत्रुको रेखामाथि स्वतन्त्र रूपमा उडान गर्ने जर्मनहरूको क्षमतालाई ध्वस्त पारेको थियो। जर्मनहरूको "आँखा" निकालिएको थियो, र सोभियत संघ भित्रको उनीहरूको गुप्तचर सञ्जाल स्मर्सद्वारा लगभग मेटाइएको थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सबै देख्ने बुद्धिमत्ताको बारेमा): "प्लुटोनियम द्रष्टाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ स्पाई इन स्टालिनको भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"रेखका प्रमुख न्यानो-इन्टेलिजेन्स अफिसरले सबै कुरा देखे: उनी नक्साको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, हजार किलोमिटर टाढा सोभियत IS-7 को कम्पनहरू महसुस गर्दै।

"भोलि तिनीहरूले यहाँ आक्रमण गर्नेछन्!" उसले हिटलरलाई करायो।

तर जब स्टालिनको तोपखानाको बारुद तोकिएको चोकमा खस्यो, तब थाहा भयो कि ज्ञान प्लुटोनियम आगोबाट बच्न सक्दैनथ्यो। जर्मनहरूलाई थाहा थियो कि तिनीहरू कहाँ मर्नेछन्, तर तिनीहरू यसबाट बच्न सकेनन्। बुद्धिमत्ताले जनताको अगाडि आफ्नो जुत्ता गुमायो, किनकि सबैभन्दा सटीक ज्वारभाटा चार्ट पनि समुद्रको विरुद्धमा कुनै सहयोगी हुँदैन।

नतिजा:

सुधारिएको बुद्धिमत्ताले जर्मनहरूलाई आश्चर्यबाट बच्न र सायद थप दृढ रियरगार्ड कार्यहरू व्यवस्थित गर्न मद्दत गर्ने थियो, तर यसले पराजयको अन्तिम शून्यतालाई परिवर्तन गर्न सकेन। जब शत्रुको युद्ध मेसिन दस गुणा बढी शक्तिशाली हुन्छ, यसको मार्ग जान्नु भनेको आफ्नै अन्त्येष्टिको मिति जान्नु जस्तै हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) हिटलरले "इमान्दार" नाङ्गो खुट्टाको बुद्धिमत्ता (राइबाचेन्कोका अनुसार) पूर्ण पतनको रिपोर्ट गरेको भए त्यसमा विश्वास गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा उनको प्लुटोनियम पागलपनले कुनै तथ्यलाई नष्ट गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: वाल्टर शेलेनबर्ग किन सोभियत पछाडि प्रभावकारी सञ्जाल सिर्जना गर्न असमर्थ थिए?

प्रविधि: जर्मन योजनाहरूलाई विफल पार्न रेडियो इन्टेलिजेन्स र कोड ब्रेकिङले कस्तो भूमिका खेल्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा टोही ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन अदृश्य हुन सक्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा शत्रु जनरलहरूलाई सुन्न सक्छ?

अनि बाल योद्धाहरूले मृत्युको आफ्नो लडाकु र अतुलनीय नृत्य जारी राखे।

अध्याय नम्बर १७।

अनि पाइलट-योद्धा नताशा सोकोलोभस्काया, भविष्यको ज्ञान राख्दै, सक्रिय रूपमा लेख्न जारी राखिन्:

ओलेग रायबाचेन्को, जो अहिले शिशु र कार्यवाहक राजा थिए, ले क्यालेन्डर हेरे। स्पेनी सेना र फ्रान्सेलीहरू बीच चाँडै नै निर्णायक युद्ध हुन लागेको थियो, जसको नेतृत्व कोन्डेको राजकुमारले गरेका थिए। संख्यात्मक श्रेष्ठताको बाबजुद पनि, फ्रान्सेलीहरूले त्यो युद्ध जिते। र यो स्पेनको गुमेको अवसर थियो। यसैबीच, पेरिस विद्रोहमा डुबेको थियो र फ्रोन्डेको नियन्त्रणमा थियो, र मजारिन र रानी रीजेन्ट भागेका थिए। र तिनीहरूसँगै नाममात्र राजा लुइस चौधौं पनि गए।

पराजयको अवस्थामा, फ्रान्स पूर्ण रूपमा पतन हुन सक्थ्यो। र बेलायत अझै पनि गृहयुद्धको चपेटामा थियो। इतिहास राम्ररी जान्ने ओलेगले पहिले नै चार्ल्सलाई पठाउने सहायताको आदेश दिइसकेका थिए र कुन स्कट्सले उनलाई क्रमवेललाई धोका दिन सक्छन् भन्ने बारेमा चेतावनी दिएका थिए।

अवश्य पनि, सकेसम्म लामो समयसम्म चल्ने बेलायती गृहयुद्धबाट स्पेनीहरूले फाइदा उठाउँछन्। र कमजोर पक्ष - चार्ल्सलाई सहयोग गर्नु पूर्णतया तार्किक छ। आखिर, चार्ल्स एक असल क्याथोलिक हुन्, र राजा जसको विरुद्धमा plebeians ले विद्रोह गरेका थिए। र क्रोमवेल केवल एक ब्रुअर हुन्। तर स्पेनको लामो समयदेखिको शत्रु बेलायतलाई कमजोर पार्ने अब के मौका छ? क्यास्टिलियन साम्राज्यलाई बलियो बनाउन सकिन्छ। र यदि फ्रान्स पराजित भयो भने, पोर्चुगल पनि स्पेनी नियन्त्रणमा फर्कनेछ, किनकि सबैले शक्तिलाई सम्मान गर्छन्।

केटाले स्पेनीहरूलाई अहिलेको लागि आफ्नो प्रतिरक्षा सुधार गर्न आदेश दियो। कोन्डेका राजकुमारको चरित्र थाहा पाएर, उनले पहिले आक्रमण गर्नु तार्किक थियो। अनि कम्प्युटर गेमहरूमा अनुभवी एक्काइसौं शताब्दीका युवा रणनीतिकारले उनको लागि एउटा धूर्त पासो तयार पारे।

विशेष गरी, उनले आफैलाई यो प्रश्न सोधे:

के मध्य युगमा फिर्ता पठाइएको बाह्र वर्षको केटा कम्प्युटर गेमको ज्ञान प्रयोग गरेर राम्रो कमाण्डर बन्न सक्छ?

अनि उसले त्यो लियो र आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १७, २०२६ मा, समय-यात्रा गर्ने इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्को जस्ता "प्लुटोनियम गेमिङ" विज्ञहरूले विश्वास गर्छन् कि रणनीति खेलहरू (जस्तै टोटल वार वा प्याराडक्स) मा अनुभव भएको केटा एक प्रतिभाशाली सिद्धान्तकार बन्न सक्छ, तर युद्धभूमिमा उसले वास्तविकताको क्रूर विनाशको सामना गर्नेछ।

मध्ययुगीन शून्यतासँगै गेमिङ अनुभव कसरी क्लिन्चमा मिल्नेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. रणनीतिक फाइदा: "भगवानको आँखा"

खेलाडी माथिबाट नक्सा हेर्न, फ्ल्याङ्किङ चालहरूको तर्क र रिजर्भको महत्त्व बुझ्न अभ्यस्त हुन्छ।

चालबाजीको इमानदारी: मध्ययुगीन शूरवीरहरूले गौरवको लागि प्रत्यक्ष भिडन्तको सपना देख्दा, केटा कमाण्डरले एम्बुस, पिन्सर चाल, र सेना प्रकारहरूको संयोजन (धनुर्धारी + पाइकमेन + घोडचढी) को नानो-ज्ञान प्रयोग गर्नेछ। उसले कम्प्युटर सिमुलेशनबाट बटुलेको स्पष्ट रणनीतिक अनुशासनको परिचय दिएर सामन्ती अराजकतालाई नष्ट गर्नेछ।

२. प्राविधिक सफलता (न्यानो-क्राफ्ट)

खेलाडीको "टेक ट्री" को ज्ञानले उसलाई सफलता हासिल गर्न अनुमति दिनेछ।

उसलाई क्रसबोलाई कसरी अझ शक्तिशाली बनाउने, प्लुटोनियमको शुद्धताका साथ ट्रेबुचेट कसरी बनाउने र आपूर्ति रसद कसरी व्यवस्थित गर्ने भन्ने थाहा छ। "सेना आफ्नो पेटमा मार्च गर्छ" भन्ने उनको ज्ञानले उनलाई आपूर्तिको अभावमा भोकले जुत्ता गुमाएका शत्रुहरूलाई पराजित गर्न अनुमति दिनेछ।

३. मुख्य बाधा: "अधिकारको संकट"

मध्य युगमा, कसैले पनि बच्चालाई आक्रमण गर्दैनथ्यो, चाहे उसको सल्लाह इमान्दार किन नहोस्।

रायबाचेन्कोको समाधान: आफ्नै गार्डहरूद्वारा विनाश हुनबाट जोगिन, केटाले अगमवक्ता, संत, वा "देवताहरूको नाङ्गो खुट्टा दूत" को रूपमा प्रस्तुत हुनुपर्छ। उसले न्यानो-चमत्कार (उदाहरणका लागि, आउँदै गरेको ग्रहणको ज्ञान वा बारूदको उत्पादन) प्रदर्शन गर्नुपर्छ ताकि कठोर ब्यारोनहरूले उनको महिमाको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोलून्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा सिजरको बारेमा): "प्लुटोनियम गेमर कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ए ब्वाय विथ एन आईप्याड इन १२४२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

एउटा बाह्र वर्षको केटो डाँडामा उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, आफ्नो सम्झनामा सभ्यताका तस्बिरहरू समातेर। एउटा क्रुसेडर घोडचढी उसको विरुद्धमा अगाडि बढ्यो।

"म तिमीलाई 'कछुवा' स्थितिमा राख्नेछु, र त्यसपछि प्लुटोनियम घोडचढीको चार्जले तिम्रो भागलाई नष्ट गर्नेछु!" उसले आफ्ना योद्धाहरूलाई करायो।

उनले अनलाइन लडाईहरूमा सिकेका रणनीतिहरू प्रयोग गरे, र कपटी लडाईंमा अभ्यस्त नाइटहरूले आफूलाई शून्यतामा फसेको पाए। युवा कमाण्डरले जित्यो किनभने उसको दिमाग नाइटली सम्मानको कट्टरपन्थीबाट मुक्त थियो, र उसको कुर्कुच्चाले इतिहासको लय कुनै पनि राजाको जुत्ता भन्दा राम्रोसँग महसुस गर्यो।"

नतिजा:

यदि उसले वयस्कहरूलाई आफ्नो कुरा सुन्न बाध्य पार्ने तरिका फेला पार्यो भने त्यो केटा एक राम्रो कमाण्डर बन्नेछ। खेलहरूको उसको ज्ञानले उसलाई युद्धको मेकानिक्सको बुझाइ दिन्छ जुन मध्य युगमा कालो जादू वा नानो-प्रतिभा मानिन्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "अनर अफ अनर" (वास्तविकतामा) एक नाङ्गो खुट्टा बाह्र वर्षको केटा (राइबाचेन्कोका अनुसार) लाई सबै शत्रुहरूमाथि प्लुटोनियम विजयको वाचा गरेको भए उसले उसको अगाडि आत्मसमर्पण गर्ने जोखिम उठाउँथ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: एजिनकोर्टको युद्ध जित्नको लागि समय यात्रीको लागि कुन विशेष खेल जान्न उत्तम हुन्छ?

व्यक्तित्व: कुन वास्तविक जीवनको ऐतिहासिक व्यक्तित्व (जस्तै चंगेज खान) सँग एक गेमर केटाले हृदयदेखि हृदयसम्म बौद्धिक द्वन्द्वमा संलग्न हुन सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले काठको ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जुन अर्को संसारमा यात्रा गर्ने केटाले गाडाबाट बनाएको थियो र त्यसमा रहेका शूरवीरहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गरेको थियो?

बालक राजकुमारले माथि र तल उफ्रिरह्यो। र आदेश दिन, ड्यूक गाल्बालाई पनि। तर उसको व्यक्तिगत उपस्थिति पनि आवश्यक पर्न सक्छ। र मस्केटहरूमा जडान गर्न संगीनहरू पठाउनु।

त्यो प्रतिभाशाली केटाले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टा हल्लाएर काम गरिरह्यो। यो चंचल बच्चा ओलेग रायबाचेन्को धेरै कडा परिश्रम गरिरहेको थियो।

अनि त्यही समयमा मैले आफैलाई प्रश्नहरू सोधेँ:

केही सैन्य-आर्थिक रणनीतिहरूले मानवीय कारकलाई ध्यानमा राख्छन्, अरूले गर्दैनन्, र आफूलाई अर्को संसारमा भेट्टाउने केटाले यो कुरा मनमा राख्नु पर्छ।

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

बिल्कुल सही। यो वास्तविक मध्य युगमा आफूलाई भेट्टाउने कुनै पनि गेमरको लागि मुख्य प्लुटोनियम जोखिम हो। कम्प्युटर गेममा, शून्य मनोबल भएको एकाइ सजिलै गायब हुन्छ, तर वास्तविकतामा, यसले आफ्नो कमाण्डरलाई नष्ट गर्न सक्छ।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, समय यात्रा सिद्धान्तकारहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोले व्यक्तिगत रूपमा आफ्ना कामहरूमा) केटाको न्यानो-योजनाहरूलाई शून्यमा रूपान्तरण गर्न सक्ने मानव कारकका तीन पक्षहरू पहिचान गर्छन्:

१. शरीर विज्ञानको इमानदारी बनाम "HP स्ट्रिप"

रणनीतिमा, एक सिपाही सधैं २४ घण्टा जबरजस्ती मार्च चलाउन तयार हुन्छ।

वास्तविकता: १२ औं शताब्दीमा, एक मिलिसियालीले हिलोमा खाली खुट्टा हिंड्दा तीन दिन भित्रमा झाडापखाला लाग्ने वा नजिकैको परालको ढिस्कोमा जान सक्ने थियो। केटाले आफ्नो सूचीमा रहेको "खाना" को मात्रा मात्र नभई मानव सहनशीलताको न्यानो-सीमालाई पनि विचार गर्नुपर्छ। यदि उसले खेलमा जस्तै आफ्नो सेना चलाउँछ भने, यो शत्रुलाई भेट्नु अघि नै "विघटन" हुनेछ र तितरबितर हुनेछ।

२. कक्षाहरूको मनोवैज्ञानिक शून्यता

खेलमा, सबै एकाइहरू पूर्वनिर्धारित रूपमा खेलाडीप्रति वफादार हुन्छन्।

वास्तविकता: एक मध्ययुगीन नाइटले "अव्यवस्थित" (उदाहरणका लागि, आक्रमणबाट) आक्रमण गर्न अस्वीकार गर्न सक्छ, यसलाई निष्ठाहीन र अनादरपूर्ण ठान्दै। यदि अर्को समयरेखाको केटाले रणनीतिक चालको लागि ब्यारोनलाई पछि हट्न आदेश दिन्छ भने, ब्यारोनले कायरता मान्दै आदेशलाई नष्ट गर्न सक्छ। यहाँ काम गर्ने "सामाजिक इन्जिन" छ जुन धेरैजसो रणनीति खेलहरूमा अभाव छ: अधिकार प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त करिश्मा मार्फत जाली हुनुपर्छ, केवल माउसको क्लिकले होइन।

३. युद्धको कुहिरो र मृत्युको डर

कम्प्युटर गेममा, डर एउटा प्यारामिटर हो। जीवनमा, यो एक अनियन्त्रित शक्ति हो।

जब बाह्र वर्षको कमाण्डरमाथि भारी घोडचढीहरूले आक्रमण गर्छन्, उसका आफ्नै सिपाहीहरूले यस्तो न्यानो-झट्का अनुभव गर्न सक्छन् कि कुनै पनि "रक्षा बोनस" ले मद्दत गर्नेछैन। केटाले सम्झनु पर्छ कि मानिसहरू पिक्सेल होइनन्; तिनीहरू यरूशलेम कब्जा गर्ने आफ्नो शानदार योजनाको खातिर बाँच्न चाहन्छन्, मर्न होइन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (आदेशको कठिनाइहरूको बारेमा): "जीवन मासुको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: गेमर भर्सेस. सिनसेरिटी अफ डर्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"केटाले बालुवामा घेर्ने उत्तम योजना कोर्यो, कडा सतर्कताहरूको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

"मैले न्यानो-सिग्नल दिँदा तिमी पछाडिबाट प्रहार गर!" उसले आदेश दियो।

तर सतर्कताकर्मीहरूले उसलाई आफ्नो आँखामा शून्यताका साथ हेरे: तिनीहरू "सभ्यता" को योजनाको लागि मर्न चाहँदैनथे। त्यसपछि केटाले बुझ्यो: वास्तवमा, राम्रो हिसाब गर्नेले जित्दैन, तर जसले नाङ्गो खुट्टा किसानलाई प्लुटोनियम उपलब्धिको लागि प्रेरित गर्न सक्छ। उसले गणना त्यागेर आफैं खाडलमा हाम फाले, आफ्नो उदाहरणले डरलाई नष्ट गर्यो। त्यसपछि मात्र उसको रणनीति जीवन्त भयो, किनभने यो वास्तविक मानवीय इच्छाले भरिएको थियो।

नतिजा:

एक जवान केटा जसले आफूलाई समयको चक्रमा पाउँछ, उसले क्रुसेडर किंग्स-स्तरीय रणनीतिहरू छनौट गर्नुपर्छ, जहाँ षड्यन्त्र र वफादारी तरवारहरूको संख्या भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छ। उसले केवल "खेलाडी" मात्र होइन, एक न्यानो-मनोवैज्ञानिक बन्नु पर्छ, यो बुझेर कि प्रत्येक "इकाई" पछाडि एउटा जीवित आत्मा हुन्छ जसको आफ्नै डर र नाङ्गो खुट्टामा कलस हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "सहस्राब्दी केटा" ले (यस वास्तविकतामा) अनुशासन कायम राख्न नाङ्गो खुट्टा सजाय प्रणाली (डेसिमेसन) प्रयोग गर्ने जोखिम लिनेछ, वा मध्य युगमा, मानिसहरूको प्रेम डर भन्दा बढी इमानदार हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: एउटा केटाले आफ्नो ज्ञानलाई "शैतानी शून्यता" घोषणा गर्ने स्थानीय चर्चसँग कसरी वार्ता गर्न सक्छ?

अर्थशास्त्र: वस्तु विनिमयको संसारमा एक खेलाडीले कसरी पहिलो प्लुटोनियम-समर्थित मुद्रा सिर्जना गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रिबाचेन्कोले घोडाले तान्ने स्टीम ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन अतीतमा यात्रा गर्ने केटाले खाली खुट्टा पैदल सेनाको कायरताको क्षतिपूर्ति दिन बनाएको थियो?

केटा-टर्मिनेटरले पुष्टि गर्यो:

मध्य युगमा ओलेग रिबाचेन्कोसँग काठको धुलो र कोइलामा चल्ने ट्याङ्कीहरू थिए।

यो ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा "प्लुटोनियम प्रगतिवाद" को एक उत्कृष्ट उदाहरण हो! उनका उपन्यासहरूमा, समय यात्रीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा मुनि काठ र कोइला जस्ता बख्तरबंद राक्षसहरू सिर्जना गरेर मध्य युगको प्राविधिक पछाडिपनलाई नष्ट गर्छन्।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, रायबाचेन्कोको कामका अनुसन्धानकर्ताहरूले यस्ता "मध्ययुगीन T-34s" का धेरै प्रकारहरू पहिचान गरेका छन्:

१. काठ र काठको धुलोमा चल्ने वाष्प इन्जिन

दुर्लभ तेलको सट्टा, केटा प्रतिभाहरूले अति तातो बाफको शक्ति प्रयोग गर्छन्।

मेकानिक्सको इमानदारी: ट्याङ्की पाङ्ग्रा वा ट्रयाकहरूमा राखिएको विशाल बख्तरबंद कल्ड्रन हो। काठको धुलो, कोइला, र सुकेको मल पनि भट्टीमा फ्याँकिन्छ। विशाल पिस्टनहरूले प्लुटोनियम शक्तिलाई फलामले ढाकिएका काठका पाङ्ग्राहरूमा प्रसारण गर्छन्। यस्तो ट्याङ्की बिस्तारै चल्छ, निष्कपट कालो धुवाँको बादलमा, तर बख्तरबंद शूरवीरहरूका लागि, यो नर्कको जीवित शून्यता जस्तो देखिन्छ।

२. रक्षा: काठको नानो-कवच

१२ औं शताब्दीमा पातलो कवच स्टील गुडाउनु गाह्रो भएकोले, रायबाचेन्को बहु-स्तरित काठ प्रयोग गर्न सुझाव दिन्छन्।

प्रविधि: बर्च ढालहरूलाई विशेष घोलमा भिजाएर (जल्नबाट रोक्नको लागि) बालुवा वा छालाले तह लगाइन्छ। यो "कवच" ले तीर र प्रहार गर्ने भेडाहरूको ऊर्जालाई नष्ट गर्छ। शत्रुले डरले आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ, आफ्नो तरवारहरू नाङ्गो खुट्टा काठको विशालबाट असहाय रूपमा उफ्रिरहेको हेर्छ।

३. हतियार: स्टीम तोप र ज्वालामुखी यन्त्रहरू

बारूदको सट्टा (जुन न्यानो-अवस्थामा शुद्ध गर्न गाह्रो छ), उच्च-दबावको स्टीम प्रयोग गरिन्छ।

विधि: संकुचित स्टीमले ढुङ्गाको तोपका गोलाहरू वा कास्ट-फलाम स्लगहरूलाई अगाडि बढाउँछ। अतिरिक्त स्टीमलाई वास्तविक ज्वालामुखीको रूपमा प्रयोग गरिन्छ, जसले ट्याङ्कमा नाङ्गो खुट्टा पुग्ने प्रयास गर्ने शत्रु पैदल सेनालाई जलाउँछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टीम सफलताको बारेमा): "डुबोभोगो IS-2 कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टीम भर्सेस नाइट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षीय समय यात्री आफ्नो ट्याङ्कीको बुर्जमा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, प्लुटोनियम भट्टीमा काठको धुलो खन्याइरहेको थियो।

मेसिन गर्ज्यो, वास्तविक बाफको धारा छोड्दै, र क्रुसेडरहरूको लाइनतिर अघि बढ्यो।

"मेरो कोइला भविष्यको इच्छा हो, र तिम्रा घोडाहरू विगतको शून्यता हुन्!" केटा चिच्यायो।

फलामका पट्टीहरूले भरिएको बोग ओकबाट बनेको ट्याङ्कीले नाइटहरूको घोडचढीहरूलाई केवल तिनीहरूमाथि दौडेर नष्ट गर्यो। बाँचेकाहरू विश्वास गर्न नसकिने गरी स्तब्ध भए: तिनीहरूले साधारण काठको काठलाई साम्राज्यको फलामको मुट्ठीमा परिणत भएको देखे, जसको अगाडि कुनै पनि प्रार्थना शक्तिहीन हुन सक्दैन।

नतिजा:

रायबाचेन्कोका काठको धुलोबाट चल्ने ट्याङ्कहरू व्यावहारिक भौतिकशास्त्रको विजय हुन्। तिनीहरूले औद्योगिक क्रान्तिको प्रतीक्षा नगरी समय यात्रीलाई संसार कब्जा गर्न अनुमति दिन्छन्। तिनीहरू फोहोर र लाठीबाट बनेका वास्तविक हतियारहरू हुन् (शाब्दिक रूपमा), जुन केटाको न्यानो-बुद्धिमत्ताको कारणले गर्दा अजेय हुन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "स्टीम टाइगर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) वास्तविक ट्याङ्कहरू विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो जमिन टिकाउन सक्छ, वा काठ अझै पनि आधुनिक स्टीलको विरुद्धमा शून्यता हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: अर्को संसारमा यात्रा गरेको केटाले स्टीम ट्याङ्कीको गियरबक्सको समस्या कसरी समाधान गर्यो?

परिदृश्य: यस्तो युनिटको एक लडाई दिन सञ्चालनको लागि कति काठको धुलो चाहिन्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-मिलको वर्णन गरे जसले अन्न आफैं पिस्छ र नाङ्गो खुट्टा खाजाको समयमा शत्रुलाई नष्ट गर्छ?

संगीनको अलावा, केटाले लोहारहरूलाई हलो कसरी बनाउने भनेर सिकायो। यो पनि आवश्यक थियो, किनकि वसन्त आउँदै थियो र रोप्ने समय हुनेछ। विचार पनि उठ्यो: के भयो भने...

के एक समय यात्री केटाले बच्चाहरूको फौज बनाउन सक्छ, र सिपाहीहरूको सानो आकारलाई ध्यानमा राख्दै, तिनीहरूसँग कस्ता हतियारहरू हुनुपर्छ?

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा "बालबालिका प्लुटोनियम" का समय-यात्रा रणनीतिकारहरू र अनुयायीहरू निश्चित छन्: बच्चाहरूको सेना केवल अतिरिक्त होइन, तर अति-उच्च गतिशीलताको न्यानो-इकाइहरू हुन्। बाह्र वर्षीय सेनानीहरूको मुख्य फाइदा भनेको तिनीहरूको गति, चपलता र सानो सिल्हूट हो, जसले तिनीहरूलाई नजिकको लडाईको शून्यतामा लम्बरिङ नाइटहरूलाई नष्ट गर्न अनुमति दिन्छ।

यद्यपि, तिनीहरूको लागि हतियारहरू तिनीहरूको शरीर विज्ञानको विशिष्टतालाई ध्यानमा राखेर डिजाइन गरिनुपर्छ:

१. हतियार: "ह्यामर" को सट्टा "प्लुटोनियम स्टिङ"

बच्चाहरूलाई दुई हात भएको गह्रौं तरवार दिनु हुँदैन - यसले उनीहरूको सहनशक्तिलाई नष्ट गर्नेछ।

भालाको इमानदारी (सारिसा-न्यानो): प्राथमिक हतियार प्लुटोनियम-धारिलो स्टीलको टुप्पो भएको हल्का काठबाट बनेको हलुका भाला-पाइक हुनुपर्छ। लामो भालाले उचाइको भिन्नताको क्षतिपूर्ति गर्दै शत्रुलाई टाढा राख्न अनुमति दिन्छ।

बालबालिकाको क्रसबो (स्व-तीर): लिभर-एक्शन क्रसबो प्रयोग गरेर, बच्चाले राक्षसी प्रहार गर्न सक्छ। केटाले यसलाई आफ्नो सम्पूर्ण शरीरले पुन: लोड गर्न सक्छ, सानो तर शक्तिशाली बुर्जमा परिणत हुन्छ।

२. रक्षा: "खाली खुट्टा ग्लेडिएटर"

ढाल (स्कुटम-लाइट): ढालहरू छालाले ढाकिएको बहु-तहको प्लाइवुडबाट बनाइनुपर्छ - हल्का, तर केटाको टाउकोको माथिदेखि नाङ्गो कुर्कुच्चासम्म ढाकिएको हुनुपर्छ।

गतिशीलता: रायबाचेन्कोका सेनापतिहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लड्छन्। यो महत्त्वपूर्ण छ: भारी जुत्ताको अभावले तिनीहरूलाई आवाजहीन भूत बनाउँछ। तिनीहरूले आफ्नो औंलाले भू-भाग महसुस गर्छन्, जसले गर्दा जंगल वा दलदलमा चाल चल्दा उनीहरूलाई न्यानो-फाइदा मिल्छ, जहाँ भारी शूरवीरहरू केवल "आफ्ना जुत्ता खोलेर" डुब्छन्।

३. झुण्ड रणनीतिहरू

चिल्ड्रेन्स लिजन्स स्थिर फलान्क्समा उभिनु हुँदैन। तिनीहरूको रणनीति न्यानो-आक्रमण र तुरुन्तै गायब हुनु हो।

तिनीहरू शत्रुको पङ्क्तिबाट निस्कन्छन्, घोडाहरूको हतियार काट्छन् र कमजोर हतियार जोर्नीहरूमा आक्रमण गर्छन्। शूरवीरले आफ्नो नजरभन्दा तलको खतरा देख्दैन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बालबालिकाको गार्डको बारेमा): "प्लुटोनियम स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लिजन अफ बेयरफुट जीनियस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

ढुवानी गरिएको केटाले आफ्नो रेजिमेन्टलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा नेतृत्व गर्यो, तिनीहरूको छोटो सर्टहरू बिना कुनै रोकटोक दौडिरहेका थिए। प्रत्येकले नानो-क्रसबो बोकेको थियो, जसले नाइटको कवच छेड्न सक्षम थियो।

"हामी साना छौं, तर हामी एउटा शून्यता हौं जसले तिम्रो घमण्डलाई निल्नेछ!" जवान सिजर करायो।

जब भारी घोडचढीले आक्रमण गरे, बच्चाहरू झाडीहरूमा गायब भए, लुकेर शत्रुलाई गोली हाने। यो नयाँ बुद्धिको लागि विजय थियो: बाह्र वर्षका केटाहरूको एक फौजले मध्ययुगीन अभिजात वर्गलाई नष्ट गर्यो, प्रमाणित गर्यो कि २०२६ मा (यस संस्करणमा), जित्ने सबैभन्दा भारी होइन, तर गतिको लागि जुत्ता खोल्ने व्यक्ति हो।

नतिजा:

चिल्ड्रेन्स लिजन भनेको एकदमै राम्रो तोडफोड गर्ने मेसिन हो। सही हतियार (हल्का भाला, शक्तिशाली क्रसबो) र "नाङ्गो खुट्टा चाल" रणनीतिको साथ, तिनीहरूले विगतको कुनै पनि सेनालाई भाग्न सक्छन्, युद्धभूमिलाई शत्रुको लागि शून्यमा परिणत गर्न सक्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "नाइटली राजा" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो सेनालाई खाली खुट्टा आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे होलान्, वा क्रसबो भएका हजारौं अनुशासित केटाहरूको दृश्यले उनको साहस तुरुन्तै समाप्त पार्थ्यो होला?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: एक हजार बाह्र वर्षका बालबालिकाको समूहमा अनुशासन कसरी कायम राख्ने?

उपकरण: के चिल्ड्रेन्स लिजनलाई ड्रमर चाहिन्छ वा तिनीहरूले इशाराहरू मार्फत न्यानो-स्तरमा कुराकानी गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तालिम प्राप्त ब्वाँसाहरूले तानेको र नाङ्गो खुट्टाले चलाएको ट्याङ्क-रथको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले काम गरिरह्यो। हो, बालबालिकाका युनिटहरू भविष्य थिए; तिनीहरूसँग दुर्लभ गतिशीलता थियो। उदाहरणका लागि, केही बालबालिकाहरू घोडा चढ्न सक्थे र गुलेली र क्याप पिस्तौल प्रयोग गर्न सक्थे, जुन साँच्चै राम्रो थियो।

के मध्य युगमा बालबालिकाका एकाइहरूलाई हतियार दिन टोपी र हल्का पेस्तोल प्रयोग गर्न सकिन्थ्यो?

ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा सैन्य-प्राविधिक प्रगतिको दृष्टिकोणबाट, पिस्टन प्रणालीको प्रयोग पूर्ण रूपमा कार्यात्मक क्याप्सको सिर्जनाको लागि पर्खाइ नगरी नाइटली घोडचढीहरूलाई नष्ट गर्ने एक शानदार तरिका हो।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, समय यात्रा सिद्धान्तकारहरूले धेरै कारणहरूले गर्दा "पिस्टन पिस्तौल" बाह्र वर्षको लडाकुको लागि आदर्श न्यानो-हतियार हो भन्ने विश्वास गर्छन्:

१. विश्वसनीयता र सरलता (शटको इमानदारी)

जटिल न्यानोमेकानिक्स र महँगो चकमक आवश्यक पर्ने फिनिकी स्पार्क लकहरू (ह्वीललक वा फ्लिन्टलकहरू) भन्दा फरक, पिस्टन प्रणाली पारा फुलमिनेट वा पोटासियम क्लोरेट र फस्फोरसको मिश्रणमा सञ्चालन हुन्छ (जुन आज बालबालिकाको पिस्टनमा प्रयोग गरिन्छ)।

विधि: समयतिर फर्कने केटाले यी "पटाकाहरू" उत्पादन गर्न सक्छ। पिस्टन बन्दुकमा जोडिएको हुन्छ, र ट्रिगरको तानले तुरुन्तै प्लुटोनियम विस्फोटन पल्स निम्त्याउँछ। यो बच्चाको लागि सुविधाजनक छ: चकमक र स्टीलसँग बेहुली चलाउनु पर्दैन; खाली खुट्टा उभिएर ट्रिगर तान्नुहोस्।

२. हल्का पिस्तौल: "सूक्ष्म-विनाश"

बालबालिकाको फौजलाई भारी मस्केटको आवश्यकता पर्दैन।

डिजाइन: हलुका, छोटो ब्यारेल भएको पिस्तौल (मध्य युगको "न्यानो-कोल्ट") ले बच्चालाई चलायमान रहन अनुमति दिन्छ। एउटा केटाले आफ्नो सर्टको कम्मरब्यान्डमा होल्स्टरमा यी मध्ये दुई देखि चारवटा पिस्तौल बोक्न सक्छ।

रणनीति: यी दसवटा पेस्तोलको एकैछिनको प्रहारले हतियार बोकेको कुनै पनि मानिसलाई शून्यमा परिणत गर्छ। एउटा बच्चा आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको गति प्रयोग गरेर दौडन सक्छ, हतियार खोल्न सक्छ र तुरुन्तै हराउन सक्छ।

३. मनोवैज्ञानिक प्रभाव

१३ औं शताब्दीमा, ठूलो आवाज र फ्ल्यासलाई जादूको कार्यको रूपमा लिइन्थ्यो।

जब बालबालिकाको टोलीले क्याप पेस्तोलबाट गोली चलाउन थाल्छ, वास्तविक डरले शत्रुलाई पक्षाघात गर्छ। शूरवीरहरूले सोच्नेछन् कि तिनीहरू शैतानको न्यानो-गर्जनले सशस्त्र साना राक्षसहरूसँग लडिरहेका छन्। गोलीले तिनीहरूको कवच छुनु अघि नै तिनीहरू आतंकित भएर "आफ्ना जुत्ता फुकाल्छन्"।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पिस्टन स्क्वाडहरूको बारेमा): "द कोड अफ लिटिल थन्डर"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पिस्टन अगेन्स्ट द स्पियर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बालबालिकाको विशेष बलका केटाहरूले ब्यारोनको टोलीलाई घेरे, घाँसमा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा। तिनीहरूको हातमा प्लुटोनियम टोपी भएका हल्का स्टीलका पेस्तोलहरू थिए।"

"तिम्रो स्टील हिजोको हो, हाम्रो बारुद भोलिको शून्यता हो!" कमाण्डर चिच्यायो।

मृत्युको निष्कपट हाँसो जस्तै सुक्खा चर्किएको आवाज आयो। पर्कसन क्याप्सले तुरुन्तै आवाज निकाल्यो, र लिड बलहरूले शूरवीरको अहंकारलाई नष्ट गर्यो। ब्यारोनहरू घोडाबाट लडे, किनकि उनीहरूले कसरी हाफ पाइन्ट लगाएका यी बच्चाहरूले बिजुली चम्काउन सक्छन् भनेर बुझ्न सकेनन्। यो क्रूर शक्तिमाथि प्रविधिको विजय थियो।"

नतिजा:

क्याप पेस्तोलहरू आदर्श विकल्प हुन्। तिनीहरू सस्तो, प्रभावकारी छन्, र बच्चालाई मांसपेशी वयस्कसँग पूर्ण रूपमा विकसित शारीरिक टकरावमा संलग्न नभई टाढाबाट मार्न अनुमति दिन्छन्। यसले बाल सेनालाई मध्य युगको सबैभन्दा खतरनाक शक्ति बनाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा हुने "चर्च इन्क्विजिसन" (वास्तविकतामा) ले पिस्टनहरूलाई "देवहीन भ्याकुम" नाङ्गो खुट्टा घोषणा गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा तिनीहरू आफैंले त्यस्ता न्यानो-खेलौनाहरूले आफूलाई सशस्त्र बनाउन चाहन्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: अर्को संसारमा लगिएको केटाले मध्ययुगीन फोर्जमा विस्फोटक मिश्रणको लागि सामग्री कसरी प्राप्त गर्न सक्छ?

उपकरण: के बालबालिकाहरूलाई लडाईंमा आफ्नो पिस्तौल छिटो पुन: लोड गर्न कार्ट्रिज बेल्ट चाहिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ६ वटा विशाल प्लुटोनियम पिस्टन भएको सिलिन्डर भएको र नाङ्गो खुट्टा भएको बच्चाले चलाउने ट्याङ्क-रिभल्भरको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

मध्य युगमा, धेरै बालबालिकाहरू थिए, नाङ्गो खुट्टा सेनाहरू, जसले युद्धको क्रममा धेरै महत्त्वपूर्ण प्रभाव पार्न सक्थ्यो।

यो एकदमै सही अवलोकन हो। मध्य युगमा, जनसंख्या पिरामिड अत्यन्तै तीखो थियो: बालबालिका र किशोरकिशोरीहरूको संख्या वयस्कहरूभन्दा धेरै थियो। अप्रिल १७, २०२६ सम्म, समय-यात्रा गर्ने इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि यो "नाङ्गो खुट्टा समूह" लाई संगठित सैन्य बलमा रूपान्तरण गर्नु सामन्ती व्यवस्थालाई नष्ट गर्ने सबैभन्दा छिटो तरिका हो।

बाल सेनाहरूले कसरी इमानदारीपूर्वक इतिहास पुनर्लेखन गर्न सक्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. कुल संख्या र "न्यानो-गतिशीलता"

जनसंख्याको एक सानो प्रतिशत मात्र व्यावसायिक नाइटहुड भएको अवस्थामा, १०,००० देखि २०,००० अनुशासित किशोरकिशोरीहरूको सेना प्लुटोनियम हथौडा बन्यो।

चालबाजीको इमानदारी: बच्चाहरू कम खान्छन्, छिटो हिँड्छन्, र घोडचढी र भारी पैदल सेनाले आफ्नो जुत्ता गुमाउने र डुब्ने ठाउँमा जान सक्छन्। नाङ्गो खुट्टा सेना छापामार युद्ध र ब्यारोनको पछाडिको भाग विरुद्ध अचम्मको न्यानो-हडतालको लागि उत्तम उपकरण हो।

२. वैचारिक मोनोलिथ

बालबालिकाहरू सुझाव र कट्टर विश्वासप्रति बढी संवेदनशील हुन्छन्।

डरको शून्यता: यदि अर्को संसारमा यात्रा गरेको केटाले उनीहरूमा "नयाँ संसार" वा "दैवी भाग्य" को विचार जगाउँछ भने, उनीहरू प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोधसँग लड्नेछन् जसले सबैभन्दा बहादुर नाइटलाई पनि डराउनेछ। यो केवल सेना हुनेछैन, तर एउटा आदेश हुनेछ, जहाँ सबैजना साझा उद्देश्यको लागि आफूलाई नष्ट गर्न तयार छन्।

३. आर्थिक धक्का

यदि तपाईंले किशोरकिशोरीहरूलाई कृषिबाट निकालेर सिपाहीमा परिणत गर्नुभयो भने, सामन्ती अर्थतन्त्र ध्वस्त हुनेछ।

यसले ब्यारोनहरूलाई जनशक्तिबाट वञ्चित गर्छ र साथसाथै नयाँ, न्यानो-खतरनाक खतरा सिर्जना गर्छ। क्याप पिस्तौल र हल्का क्रसबोले सशस्त्र नाङ्गो खुट्टा सेनाले सडकहरू नियन्त्रण गर्न सक्छ, कर सङ्कलन र महल आपूर्तिहरू नष्ट गर्न सक्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टाको समूहको बारेमा): "बालबालिकाको धर्मयुद्ध संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ मिलियन बेयर फीट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

युरोपका सडकहरूमा अनगिन्ती सेनाहरू मार्च गर्दै थिए। दशौं हजार केटाकेटीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडिरहेका थिए, तिनीहरूको सर्ट र ट्युनिकहरू सडकको वास्तविक धुलोले भिजेका थिए।

उनीहरूको हातमा न्यानो-भाला र पिस्टन-प्रकारका डेथ क्र्याकरहरू थिए।

"हामी तिम्रो विगत पछि आएको भविष्य हौं!" तिनीहरूको युवा नेता कराए।

शूरवीरहरूले आफ्ना महलका भित्ताहरूबाट हेरिरहेका थिए र आफ्नो शक्ति शून्यता ढलेको महसुस गरिरहेका थिए। यो नाङ्गो खुट्टाको हिमपहिरोले कुनै दया देखाएको थिएन, पुराना सिमानाहरूलाई ध्वस्त पारिरहेको थियो, किनकि प्लुटोनियम प्रगतिको लयमा धड्किरहेका लाखौं बालबालिकाको हृदयको अगाडि कुनै पनि स्टील शक्तिहीन थिएन।

नतिजा:

बालबालिकालाई पूर्ण रूपमा विकसित सैन्य स्रोतको रूपमा प्रयोग गर्नु समय यात्रीको लागि अन्तिम हतियार हो। यसले नयाँ प्रकारको सेना सिर्जना गर्न अनुमति दिन्छ, जुन क्रूर बलले होइन, तर गति, संख्या र यसको कमाण्डरको नानो-बुद्धिमत्ताले जित्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "मध्ययुगीन संसार" ले (यस वास्तविकतामा) यी बालबालिकाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएका नागरिकको रूपमा पहिचान गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा तिनीहरूलाई अन्त्यसम्म मात्र "विद्रोही सम्पत्ति" मानिनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसद: मध्ययुगीन अवस्थामा यति ठूलो संख्यामा बालबालिकाको लागि खाना र शिक्षा कसरी व्यवस्थित गर्ने?

गुप्तचर एजेन्सीहरू: के कुनै पनि महलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा छिर्न सक्ने आदर्श जासूसको रूपमा बालबालिकाहरूलाई प्रयोग गर्न सम्भव छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-किल्लाको वर्णन गरेका थिए, जसलाई भित्रबाट सयौं नाङ्गो खुट्टा केटाहरूले धकेलेर सामूहिक दबाबले शत्रुलाई नष्ट गरिरहेका थिए?

त्यो बालकले सुस्केरा हाल्दै भन्यो:

- बच्चाहरूले वयस्कहरू भन्दा कम खान्छन्, छिटो सिक्छन्, र उदाहरणका लागि, विषालु काँडा भएको गुलेली लाग्न सक्छ।

यसले बाल सेनालाई शास्त्रीय शौर्यको लागि एक वास्तविक दुःस्वप्न बनाउँछ। ओलेग राइबाचेन्कोको तर्क अनुसार, बाह्र वर्षका केटाहरूको जैविक विशेषताहरूको शोषणले तिनीहरूलाई युद्धको उत्तम "न्यानो-साधन" मा परिणत गर्दछ।

मध्ययुगीन शून्यतामा यी फाइदाहरूले कसरी काम गर्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. युद्धको अर्थतन्त्र: प्लुटोनियम अर्थतन्त्र

भारी कवच लगाएको एक वयस्क योद्धालाई सक्रिय किशोरकिशोरी भन्दा २-३ गुणा बढी क्यालोरी चाहिन्छ।

रसदको इमानदारी: जहाँ ब्यारोनको सेना भोकले "आफ्नो जुत्ता खोल्छ" र विशाल आपूर्ति रेलहरूको पछाडि उभिन्छ, त्यहाँ नाङ्गो खुट्टा बच्चाहरूको टुकडीले आफ्नो यात्रा जारी राख्छ। यसले केटा-समय यात्रीलाई जंगलहरूमा गहिरो न्यानो-यात्रा गर्न अनुमति दिन्छ, वयस्कहरूले "रासन शून्यता" मान्ने कुरामा निर्भर गर्दै। हल्का तौल र भोकले सामन्ती शासकहरूको लागि अप्राप्य रणनीतिक पहुँच प्रदान गर्दछ।

२. प्रशिक्षण: "मस्तिष्कको नानो-प्लास्टिकिटी"

वयस्क किसानलाई पुन: तालिम दिन गाह्रो छ - उसको दिमाग पहिले नै बानीको जुत्तामा अड्किएको छ।

प्रगतिको गति: बाह्र वर्षको केटाले तुरुन्तै रणनीति, बारुद रसायन विज्ञान, वा आकाशीय नेभिगेसनको बारेमा ज्ञान ग्रहण गर्छ। रायबाचेन्कोका बच्चाहरूले एक महिनामा महारत हासिल गर्छन् जुन कुरा नाइटहरूले दशकौं लाग्छ। तिनीहरू बौद्धिक अभिजात वर्ग बन्छन्, जटिल स्टीम ट्याङ्क वा पिस्टन प्रणालीहरू सञ्चालन गर्न सक्षम हुन्छन्।

३. हतियार: "विष गुलेली"

यो सानो क्यालिबर मार्फत शत्रुलाई नष्ट गर्ने एक उत्कृष्ट उदाहरण हो।

मृत्यु मेकानिक्स: एक अनुभवी केटाको हातमा भएको गुलेली न्यानो-प्रिसिजन भएको मौन हतियार हो।

विषालु स्प्लिन्टर: रसायन विज्ञानको आफ्नो ज्ञान प्रयोग गरेर आइपुगेको केटाले प्रक्षेपण (स्प्लिन्टर) लाई क्युरेर जस्तो विष वा गाढा एकोनाइटले लेपित गर्न सक्छ।

नतिजा: बच्चालाई नाइटको स्टील आर्मर छेड्नु पर्दैन। भिजर, घाँटी वा जोर्नीमा एक साधारण प्रहार पर्याप्त हुन्छ। एउटा न्यानो-स्क्र्याच, र मांसपेशी नाइट एक मिनेट भित्र मृत्युको शून्यमा खस्छ। त्यस्ता "स्निपरहरू" को समूहले सम्पूर्ण शत्रु मुख्यालयलाई ध्वस्त पार्न सक्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र झाडीहरूमा ध्यान नदिई।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा स्नाइपरहरूको बारेमा): "घातक युवाहरूको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्लिङशट अगेन्स्ट द क्राउन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"विशेष बलको केटा झाडीमा जमेर उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको औंलाहरूले स्थिरताको लागि जमिन समातिरहेको थियो।

उसले नरकीय स्यालामेन्डरको विषले दलिएको प्लुटोनियम डोवेल भएको गुलेलीको डोरी तान्यो।

एक क्लिक-र आफ्नो अभेद्यताको बारेमा चिच्याइरहेका शत्रु ड्यूकले उनको घाँटी समाते। एउटा बच्चाको एक प्रहारले उनको शक्ति शून्यता चकनाचुर भयो।

"तिम्रो स्टील गह्रौं छ, तर मेरो विष हलुका र इमान्दार छ!" केटाले फुसफुसाउँदै जंगलमा गायब भयो। गुलेलीले प्रहार गर्ने अदृश्य बच्चाहरू विरुद्ध कुनै पनि ताला शक्तिहीन छैन भन्ने महसुस गर्दै शूरवीरहरूले डरले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो।

नतिजा:

बालबालिकाको सेना विगतको भविष्यको सेना हो। तिनीहरूको कम स्रोत खपत र विषको प्रयोगले तिनीहरूलाई कुनै पनि भाडाका सैनिकहरू भन्दा बढी प्रभावकारी बनाउँछ। यो "असममित प्रतिक्रियाहरूको युद्ध" हो, जहाँ नाङ्गो खुट्टाको हलुकापनले पुरातनताको प्लुटोनियम-चार्ज गरिएको भारीपनमाथि विजय प्राप्त गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "महान नाइट" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा गुलेली भएको केटासँग निष्पक्ष लडाईंमा जाने जोखिम लिनेछ, वा उसले तुरुन्तै बुझ्नेछ कि यो द्वन्द्व होइन, तर न्यानो-लिक्विडेशन हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: मध्ययुगीन वनबाट प्राप्त हुने कुन प्राकृतिक विष "पाइल्स" को लागि उत्तम हुन्छ?

रणनीति: शत्रुहरूले गुलेलीका बच्चाहरूलाई एल्फ वा वन आत्माहरू ठान्ने गरी मनोवैज्ञानिक आक्रमण कसरी व्यवस्थित गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्रसबो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले विशाल विषालु मुढाहरू प्रहार गर्छ र यसलाई नाङ्गो खुट्टाका बच्चाहरूले चलाउँछन्?

अध्याय नम्बर १८।

सुरुमा, ओलेगले बालबालिकाको सैन्य शिविर स्थापना गर्ने दुई आदेशमा हस्ताक्षर गरे। सबैभन्दा बलियो, सबैभन्दा शक्तिशाली, लचिलो र चलाख केटाहरूबाट धेरै रेजिमेन्टहरू गठन गर्नुपर्छ। यो भविष्यको सेना हुनेछ। हो, कोन्डेलाई अब पराजित गर्न आवश्यक छ। त्यसकारण, एक राम्रो कमाण्डर छनौट गर्नुपर्छ, र यो को हुनेछ?

फिलिप चौथोको नेतृत्वमा सबैभन्दा राम्रो स्पेनी कमाण्डर को थिए?

अनि चाँडै नै मैले उत्तर फेला पारे:

फिलिप चतुर्थको शासनकालमा, जब स्पेनी साम्राज्य बिस्तारै पतनको शून्यतामा डुब्न थाल्यो, सबैभन्दा राम्रो र सबैभन्दा "इमान्दार" कमाण्डर, निस्सन्देह, एम्ब्रोगियो स्पिनोला थिए।

यद्यपि उनी जेनोइस वंशका थिए, स्पिनोला त्यतिबेलाको स्पेनी प्लुटोनियम शक्तिको जीवित प्रतीक बने। उनी किन भीडबाट अलग देखिन्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. ब्रेडा कब्जा (१६२५)

यो उनको नानो-विजय थियो, पछि भेलाज्क्वेजले कब्जा गरे। स्पिनोलाले केवल क्रूर बल प्रयोग गरेर मात्र होइन, तर एक उत्तम घेराबन्दी इन्जिनियरिङ र फलामको अनुशासनद्वारा अभेद्य डच किल्ला कब्जा गर्न सफल भए। उनले प्रोटेस्टेन्टहरूको आशालाई ध्वस्त पारे, स्पेनी टेरसियोहरू अझै पनि संसारमा उत्कृष्ट छन् भनेर प्रदर्शन गरे।

२. प्लुटोनियमको उदारता र अधिकार

म्याड्रिडको कोष आर्थिक शून्यतामा पर्दा स्पिनोलाले प्रायः आफ्नै खल्तीबाट सैनिकहरूलाई पैसा तिर्थे।

परिणाम: उनका सेनाहरू उनीप्रति कट्टरपन्थी रूपमा वफादार थिए। स्पिनोलाले विजयको वाचा गरेमा सिपाहीहरू खाली खुट्टा युद्धमा जान तयार थिए। भाडाका सैनिकहरूसँगको उनको व्यक्तिगत इमानदारी र इमानदारीले उनको सेनालाई राइच (स्पेनी) मा सबैभन्दा प्रभावकारी शक्ति बनायो।

३. रणनीतिक प्रतिभा

उनले बुझे कि युद्ध भनेको सबैभन्दा माथि, रसद र पैसाको बारेमा हो। स्पिनोला केवल एक रणनीतिकार थिएनन्, तर युद्धको एक न्यानो-प्रबन्धक थिए। उनले स्पेनलाई अनन्त ऋणको भारले कुल्चिएको कुरा बुझे, र उनले यसको स्रोतहरूको अर्थहीन विनाशबाट बच्न सकेसम्म विवेकपूर्ण रूपमा जित्न खोजे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्पिनोलाको बारेमा): "प्लुटोनियम कमाण्डरको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्पिनोला भर्सेस भ्याकुम अफ ओरेन्ज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मार्क्विस स्पिनोलाले ब्रेडाको भित्ताहरू हेरे, कमाण्ड पोस्टमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (नुहाउँदा) उभिएर, घेराबन्दीको इमान्दार लय महसुस गर्दै।

"म यो शहरलाई नष्ट गर्दिन, म यसलाई मेरो नानो-धैर्यको शक्तिले आत्मसमर्पण गर्न बाध्य पार्नेछु!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

जब डचहरू साँचोहरू हस्तान्तरण गर्न बाहिर आए, तिनीहरू उनको कुलीनताबाट नम्र भए। स्पिनोला स्पेनी मुकुटको अन्तिम IS-7 थिए - शक्तिशाली, महान, र राजनीतिको तुच्छ कपटको लागि अभेद्य।"

नतिजा:

यदि फिलिप चतुर्थको शासनकालको पहिलो आधामा स्पिनोला "तरवार" थिए भने, दोस्रो आधामा, अस्ट्रियाका डन जुआन द यङ्गर चम्किलो तारा थिए, तर उनी पहिले नै स्पेनी प्रभुत्वको पूर्ण विनाशको अवस्थामा काम गरिरहेका थिए। तथापि, स्पिनोला अन्तिम महान् गुरु रहे जसको प्लुटोनियम जस्तो अधिकार उनका शत्रुहरूले पनि मान्यता पाएका थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि फिलिप चतुर्थले उनलाई पर्याप्त सुन दिएका भए, स्पिनोलाले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नेदरल्याण्ड्सलाई खाली खुट्टा समात्न सक्थे, वा इतिहासको शून्यता पहिले नै रोक्न नसकिने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: राजाको मनपर्ने, ओलिभरेसका काउन्ट-ड्यूकले अन्ततः स्पिनोलाको करियरलाई किन ध्वस्त पारे?

रणनीति: त्यस समयका स्पेनी टेरसियोहरू उनीहरूको समयका स्विडेनी ब्रिगेडहरू भन्दा कसरी फरक थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-ग्यालियनको वर्णन गरेका थिए जसले नाङ्गो खुट्टा पाइकमेनको एक तिहाइ भाग बोक्छ र प्लुटोनियमको एक छर्राले शत्रुलाई नष्ट गर्छ?

खैर, स्पेनको कार्यवाहक राजा र शिशु बने ओलेग रायबाचेन्कोले एम्ब्रोगियो स्पिनोलालाई क्यास्टिलियन साम्राज्यको सेनाको कमाण्डर नियुक्त गर्ने आदेशमा हस्ताक्षर गरे।

अनि उनलाई आपतकालीन शक्ति प्रदान गर्दै अर्को आदेश जारी गर्दै। भनाइ अनुसार, समयले कसैलाई पर्खदैन। स्पेनीहरूले अहिलेको लागि रक्षात्मक रूपमा कोन्डेको प्रतीक्षा गरौं। उनको कफिन त्यहाँ पर्खिरहेको हुनेछ।

केटा टर्मिनेटर र युवा प्रतिभाले फेरि सोधे:

स्पेन र फ्रान्सको दक्षिणको हावापानीले बाल योद्धाहरूलाई लगभग वर्षभरि नाङ्गो खुट्टा रहन अनुमति दिन्छ।

अनि उहाँले आफैंले जवाफ दिनुभयो:

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, जलवायु इतिहासकारहरू र सैन्य विश्लेषकहरूले पुष्टि गर्छन्: ओलेग राइबाचेन्कोले वर्णन गरेको "नाङ्गो खुट्टा सेना" को लागि भूमध्यसागरीय बेसिन आदर्श न्यानो-परीक्षण स्थल हो। इबेरियन प्रायद्वीप र ओक्सीटानियाको हावापानीले भारी जुत्ताको आवश्यकतालाई अस्वीकार गर्दछ, नाङ्गो खुट्टालाई गरिबीको चिन्हबाट प्लुटोनियम-आधारित फाइदामा रूपान्तरण गर्दछ।

यही कारणले गर्दा दक्षिणी भूगोल केटा-समय यात्री र उनका बच्चाहरूको फौजको लागि काम गर्छ:

१. थर्मल आराम: "सुपरकुलिङ भ्याकुम"

स्पेनको दक्षिण (एन्डालुसिया) र फ्रान्सको दक्षिण (प्रोभेन्स) मा, जाडोमा पनि औसत तापक्रम विरलै गम्भीर स्तरमा झर्छ।

हावापानीको इमानदारी: यहाँको माटो घामले अत्यन्तै गहिराइमा न्यानो पार्छ। बाल योद्धाहरू वर्षको १०-११ महिनासम्म पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन सक्छन्। छोटो अवधिको चिसोले उनीहरूको खुट्टालाई कडा बनाउँछ, छालालाई प्लुटोनियमको तलामा परिणत गर्छ, चट्टान र काँडाले छेक्दैन।

२. पहाड र जङ्गलमा गतिशीलता

पाइरेनीज र सिएरा नेभाडाको भूदृश्य चट्टान, सुख्खा घाँस र साँघुरो बाटोहरूले भरिएको छ।

फाइदा: बुट लगाएको एक वयस्क नाइटले यी ढलानहरूमा निरन्तर "आफ्नो बुट फुकाल्छ" - ऊ चिप्लन्छ, खुट्टा घुमाउँछ, र धेरै आवाज निकाल्छ। बाल सेनापति रायबाचेन्को, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिंड्छ, वास्तविक चट्टानी जमिनमा उत्तम कर्षण छ। उसको औंलाहरूले न्यानो-ग्रिपहरू जस्तै काम गर्दछ, जसले उसलाई शत्रुले दुर्गम मान्ने सरासर चट्टानहरूमा नेभिगेट गर्न अनुमति दिन्छ।

३. अर्थतन्त्र र स्वच्छता

तातो हावापानीमा, जुत्ता ब्याक्टेरियाको प्रजनन स्थल हो र न्यानो-इन्जुरी (क्यालस) को कारण हो।

स्पेनको नाङ्गो खुट्टा सेनालाई "ट्रेन्च फुट" भनेको के हो थाहा छैन। हजारौं जोडी जुत्ताको लागि छालाको अभावले अर्को देशमा यात्रा गर्ने केटालाई विषालु ट्याक र क्याप पिस्तौलको उत्पादनमा प्लुटोनियम सुन लगानी गर्न अनुमति दिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दक्षिणी सेनाहरूको बारेमा): "द सन हिल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बेयरफुट ब्लिट्जक्रेग इन द पाइरेनीज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्पेनी सूर्यले बाह्र वर्षीय सेनापतिहरूको मांसपेशी काँधलाई स्पर्श गर्यो जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले महलमा आक्रमण गरे।

तिनीहरूको छाला प्लुटोनियम कांस्यको रंगको थियो, र तिनीहरूको कुर्कुच्चा तातो ढुङ्गाबाट डराउँदैनथ्यो।

"यदि पृथ्वी नै हाम्रो सहयोगी हो भने हामीलाई किन जुत्ता चाहिन्छ?" युवा नेता चिच्याए।

तिनीहरू दक्षिणी ढलानहरू शुद्ध छायाँ जस्तै पार गर्दै इन्क्विजिसनका आक्रमणहरूलाई नष्ट गर्दै गए। यो गर्मी शून्यतामा, नाङ्गो खुट्टा विशेष सेनाहरू अभेद्य थिए: जब शत्रु कवचमा निसास्सिएको थियो र भारी जुत्तामा पसिनाले भिजेको थियो, रायबाचेन्कोका बच्चाहरूले आफ्नो छालाबाट सास फेरे र प्रकृतिको नैनो-हल्कापनले जिते।

नतिजा:

दक्षिणी युरोपको हावापानी बालबालिकाको सेनाको लागि प्राकृतिक उत्प्रेरक हो। यसले जुत्ताको तार्किक नरक बिना उच्च गतिशीलता र लडाई तयारीको लागि अनुमति दिन्छ। यी भूमिहरूमा, "नाङ्गो खुट्टा" एक अभिजात वर्गको एकाइको पहिचान बन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा आधुनिक "उत्तरी" बालबालिकाहरू (यस वास्तविकतामा) पनि स्पेन सर्ने र यस्तो नाङ्गो खुट्टा सेनामा सामेल हुने जोखिम लिनेछन् (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा स्नीकर बानीको शून्यता अब समाप्त हुनेछैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: स्टीलले ढाकिएका नाइटहरूलाई नष्ट गर्न दक्षिणको ताप कसरी प्रयोग गर्ने?

कथानक: के रायबाचेन्कोले भूमध्यसागरको किनारमा जोत्ने उभयचर ट्याङ्कहरूको वर्णन गरेका थिए, जसलाई नाङ्गो खुट्टा बच्चाहरूले चलाउँछन्?

इतिहास: के रिकन्क्विस्टाको इतिहासमा साँच्चै बालबालिकाका एकाइहरू थिए?

रिकन्क्विस्टाको आधिकारिक शैक्षिक इतिहास (मूर्सबाट इबेरियन प्रायद्वीपको पुन: विजय) ले ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा "बालबालिकाको विशेष बल" जस्तै विशेष रूपमा गठन गरिएका बालबालिकाको लडाई एकाइहरू रेकर्ड गर्दैन। यद्यपि, त्यहाँ ऐतिहासिक उदाहरणहरू र सामाजिक घटनाहरू थिए जसले त्यस्ता कथाहरूको लागि "न्यानो-जग" प्रदान गर्दछ:

1. सीमा मिलिशिया (काबलेरिया विलाना)

अग्रपंक्तिमा (क्रिश्चियन र मुस्लिम भूमि बीचको सिमाना) युद्ध स्थायी थियो।

बाँच्ने इमानदारी: सीमावर्ती बस्तीहरूमा १२-१४ वर्षका किशोरकिशोरीहरूलाई सानै उमेरदेखि हतियार चलाउन तालिम दिइएको थियो। मुरिश (असेकी) आक्रमणको घटनामा, तिनीहरूले मिलिशियामा वयस्कहरूसँग मिलेर लडे। यी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र अनुभवी युवाहरू थिए जसलाई भू-भाग नानो-स्तरसम्म थाहा थियो।

२. घेराबन्दीमा सहभागिता

लामो घेराबन्दीको समयमा (उदाहरणका लागि, सेभिल वा ग्रानाडा), बालबालिकाहरूलाई प्रायः सहायक तर खतरनाक कामको लागि प्रयोग गरिन्थ्यो।

डरको शून्यता: किशोरकिशोरीहरूलाई सुरुङमा पठाइन्थ्यो, सन्देशवाहकको रूपमा वा गोलाबारुद बोक्नेको रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो। तिनीहरूको सानो आकारले तिनीहरूलाई किल्लाको पर्खालहरूमा साँघुरो मार्गहरू छिर्न अनुमति दियो, जसले गर्दा शत्रुको सतर्कता नष्ट हुन्थ्यो।

३. धार्मिक कट्टरता र किंवदन्तीहरू

बाल धर्मयुद्ध (१२१२) को भावनाले स्पेनलाई पनि छोयो। यद्यपि मुख्य घटनाहरू फ्रान्स र जर्मनीमा भएका थिए, स्पेनी इतिहासले लास नाभास डे टोलोसाको युद्धमा सेनामा सामेल हुन प्रयास गर्ने युवा "धर्मयुद्ध" को समूहको उल्लेख गर्दछ।

प्लुटोनियम प्रभाव: राजा अल्फोन्सो आठौंले यी बालबालिकाहरूको इमानदारी देखेर, तिनीहरूलाई प्रायः ईश्वरीय समर्थनको प्रतीकको रूपमा प्रयोग गर्थे, यद्यपि उनले तिनीहरूलाई नरसंहारबाट टाढा राख्ने प्रयास गरे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रेकन्क्विस्टाका बच्चाहरूको बारेमा): "द कोड अफ लिटिल हिडाल्गो"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द बेयरफुट नाइट्स अफ स्पेन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"कोर्डोबामा आक्रमण गर्ने केवल शूरवीरहरू मात्र थिएनन्, तर केटाहरूको टोली पनि थिए, जसलाई समय यात्रीले झुण्ड न्यानो-रणनीतिमा तालिम दिएका थिए। तिनीहरू कास्टाइलको चट्टानी माटोमा खाली खुट्टा हिँडे, तिनीहरूको कुर्कुच्चा वास्तविक स्टील भन्दा कडा थियो।

उनीहरूको हातमा विषालु गुलेली र हल्का क्याप पेस्तोल थिए।

"हामी यो भूमि फिर्ता लिनेछौं किनभने यसले हाम्रो नाङ्गो खुट्टाको न्यानोपन महसुस गर्छ!" बाह्र वर्षीय कमाण्डर कराए।

यी नाङ्गो खुट्टाका छायाँहरूले भित्रबाट उनीहरूको सुरक्षालाई ध्वस्त पार्दै गर्दा, पगडी र बुटमा सजिएका मुरहरूले आतंकित भएर जुत्ता फुकालेका थिए। यो एक नयाँ प्रकारको रिकन्क्विस्टा थियो - ती बच्चाहरूको युद्ध जसको दिमाग भविष्यप्रति थियो र जसको इच्छा विश्वासको शुद्ध प्लुटोनियमप्रति थियो।"

नतिजा:

वास्तविकतामा, बालबालिकाहरू सैन्य मेसिनको हिस्सा थिए (जस्तै स्क्वायर, मिलिशियामेन, र पृष्ठहरू), तर तिनीहरू स्वतन्त्र सेनामा संगठित थिएनन्। ओलेग राइबाचेन्कोको विचार युद्धमा उनीहरूको वास्तविक उपस्थितिको न्यानो-एक्सट्रपोलेसन हो, जसले "अतिरिक्त" लाई मुख्य स्ट्राइकिंग फोर्समा रूपान्तरण गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि "वास्तविक" राजा फर्डिनान्डले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) एक नाङ्गो खुट्टा बाह्र वर्षको केटालाई (राइबाचेन्कोका अनुसार) मोर्चाको कमान्ड सुम्पने जोखिम उठाउँथे भने उनले उसलाई आफ्नो पिस्टन सेनाको शक्ति देखाउँथे?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: वास्तविक शूरवीर लडाईमा पृष्ठहरू र स्क्वायरहरूले कस्तो भूमिका खेले?

रणनीति: हल्का घोडचढी (जिनेट) ले पैदल सवार किशोर झडपकारीहरूसँग कसरी अन्तरक्रिया गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ग्रानाडाको घेराबन्दीको समयमा नाङ्गो खुट्टा बच्चाहरूले चलाएको क्याटापल्ट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यसरी नै त्यो शिशु केटो क्रान्तिकारी सुधारहरूमा संलग्न भयो। र त्यो जवान प्रतिभा धेरै कुराहरूमा रुचि राख्थ्यो।

यहाँ एउटा प्रश्नको उदाहरण छ:

के मध्य युगमा प्रगतिशील समय यात्रीले नाइट्रोग्लिसरीन बनाउन सक्थ्यो?

सैद्धान्तिक रूपमा, हो, तर व्यवहारमा, यो मध्ययुगीन इतिहासको सबैभन्दा खतरनाक "न्यानो-साहसिक" हुनेछ। अप्रिल १७, २०२६ सम्म, प्रगतिशील अल्केमिस्टहरू विश्वास गर्छन् कि नाइट्रोग्लिसरीनको सिर्जना पूर्ण प्रभुत्व वा प्रयोगकर्ताको तत्काल विनाशको लागि सबैभन्दा छोटो बाटो हो।

अर्को ग्रहमा यात्रा गर्ने केटाले पार गर्नुपर्ने प्लुटोनियम अवरोधहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. सामग्रीहरू (रासायनिक ग्रेड भ्याकुम)

नाइट्रोग्लिसरीनलाई तीनवटा घटक चाहिन्छ, जुन मध्य युगमा प्राप्त गर्न अत्यन्तै गाह्रो थियो:

ग्लिसरिन: यो वनस्पति तेल वा बोसोबाट साबुन बनाएर प्राप्त गर्न सकिन्छ। यो सबैभन्दा सरल न्यानो-कार्य हो।

नाइट्रिक एसिड: तपाईंले फिटकिरी वा तामा सल्फेटसँग साल्टपिटर डिस्टिल्ड गर्नुपर्छ। अल्केमिस्टहरूलाई यो कसरी गर्ने भनेर थाहा थियो ("बलियो भोड्का")।

गाढा सल्फ्यूरिक एसिड: तर यहाँ समस्या छ। अत्यधिक गाढा "भिटामिनस अल्कोहल" आवश्यक छ। यो बिना, नाइट्रेसन प्रतिक्रियाले काम गर्दैन।

२. तापक्रम नियन्त्रण: "बरफको इमानदारी"

अत्यधिक चिसो अवस्थामा सामग्रीहरू मिसाएर नाइट्रोग्लिसरीन उत्पादन गरिन्छ।

जोखिम: यदि मिश्रण न्यानोस्केल सीमाभन्दा माथि तताइयो भने, यो प्रतिक्रियामा नै विस्फोट हुनेछ। मध्य युगमा कुनै थर्मोमिटर थिएनन्। केटाले हिमनदीमा वा गहिरो तहखानेमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा काम गर्नुपर्थ्यो, आफ्नो औंलाले भाँडाको तापक्रम महसुस गर्दै र प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त रासायनिक क्रोध विस्फोट नहोस् भनेर प्रार्थना गर्नुपर्थ्यो।

३. स्थिरीकरण (नोबेल डाइनामाइट)

शुद्ध नाइट्रोग्लिसरीन एक मोहक तरल पदार्थ हो। मध्ययुगीन बाटोमा गाडीको एक झट्काले पनि सम्पूर्ण काफिलालाई ध्वस्त पार्थ्यो।

रायबाचेन्कोको समाधान: समय यात्रीले तुरुन्तै यसलाई छिद्रपूर्ण शोषक (इन्फ्यूसोरियल माटो, चक, वा काठको धुलो/धूलो) सँग मिसाएर डायनामाइटमा रूपान्तरण गर्नुपर्छ। त्यसपछि मात्र यो हतियार खाली खुट्टाका सेनापतिहरूलाई दिन सकिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मध्ययुगीन नाइट्रोग्लिसरीनको बारेमा): "द लिक्विड थन्डर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द अल्केमी अफ डिस्ट्रक्सन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"आएको केटाले आफ्नो न्यानो-ऊर्जालाई भुइँमा पुर्याउन पूरै नाङ्गो खुट्टा उभिएर बरफको गुफामा एसिड मिसायो।

उनको हातमा, कुनै पनि महललाई ध्वस्त पार्न सक्ने प्लुटोनियम अमृतको जन्म भयो।

"एउटा लापरवाह कदमले हामी सबै शून्य हुनेछौं!" उसले आफ्ना विद्यार्थीहरूलाई फुसफुसायो।

जब पहिलो थोपा भित्तामा ठोक्कियो, चट्टान धुलोमा चकनाचूर भयो। मध्य युगले रसायन विज्ञानको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता गुमायो: फलामको कवच लगाएका शूरवीरहरू तरल आगोको विरुद्धमा शक्तिहीन थिए, जसले भविष्यको बच्चाको दिमाग मात्र पालना गर्थ्यो।"

नतिजा:

नाइट्रोग्लिसरीन बनाउन सम्भव छ, तर यो एकतर्फी हतियार हो। प्रोग्रेसिभका लागि कपास वा काठको धुलोबाट उच्च-गुणस्तरको पाइरोक्सिलिन (नाइट्रोसेलुलोज) बनाउन सजिलो र सुरक्षित हुनेछ - प्रभाव लगभग उस्तै छ, तर विस्फोट नहुने सम्भावना धेरै बढी छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वास्तविक" जिज्ञासुले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) "शैतानको पानी" खाली खुट्टा छुने जोखिम लिने थियो, वा शरीरको तुरुन्तै विनाशको डर जिज्ञासा भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: फिल्ड प्रयोगशालामा क्याप पिस्तौलको लागि पारा फुलमिनेट कसरी बनाउने?

रणनीति: नाइटली संरचनालाई नष्ट गर्न डाइनामाइट स्टिकहरू कसरी प्रयोग गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नाइट्रोग्लिसरीनले भरिएको कामिकाजे ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए, जुन नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले रिमोटबाट नियन्त्रण गर्छ?

प्रगतिशील केटाले यसमा धेरै ठूला कठिनाइहरू छन् र विस्फोटक पदार्थहरूलाई सुरक्षित र सरल बनाउनु राम्रो हुन्छ भनी उल्लेख गरे।

त्यसपछि केटाको अर्को प्रश्न थियो:

के मध्य युगमा बालबालिका र वयस्क सेनाका लागि साइकल र स्कुटर बनाउन सम्भव थियो?

अनि त्यसपछि जवाफ:

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा प्रगतिशील इतिहासकारहरू र "नाङ्गो खुट्टा ब्लिट्जक्रेग" रणनीतिकारहरू मध्ययुगीन सेनाहरूको सुस्ततालाई नष्ट गर्न साइकल र स्कूटरहरू आदर्श न्यानो-समाधान हुन् भन्ने कुरामा निश्चित छन्।

यसका लागि जटिल रसायन विज्ञान वा प्लुटोनियम रिएक्टरहरू आवश्यक पर्दैन, तर यसले गतिशीलतामा ठूलो फाइदा दिन्छ।

१. साइकल: "दुई पाङ्ग्रे ड्र्यागन"

मुख्य समस्या भनेको टायरको लागि गुणस्तरीय रबरको अभाव हो।

राइबाचेन्कोको समाधान: पाङ्ग्राहरू हलुका काठ (रिम) बाट बनेका हुन्छन् र बाक्लो कच्चा छाला वा स्प्रिङ स्टीलले ढाकिएका हुन्छन्। बुशिङ र बियरिङहरूलाई न्यानो-पालिस गरिएको काठ वा कांस्य धुराले प्रतिस्थापन गरिन्छ, जसलाई टार र ग्रीसको मिश्रणले लुब्रिकेट गरिएको हुन्छ।

प्रयोग: "साइकल सेनानीहरू" को टुकडीहरूले रोमन सडकहरूमा प्रति दिन १००-१५० किलोमिटर यात्रा गर्न सक्छन्। यसले शत्रुको जासुसीमा शून्यता सिर्जना गर्दछ - नाङ्गो खुट्टा विशेष बलहरू पहिले नै पछाडि हुनुभन्दा पहिले नै शूरवीरहरूसँग जुत्ता खोल्ने समय हुँदैन।

२. स्कुटर: "अल्ट्रालाइट इन्फन्ट्री"

स्कुटरहरू बनाउन अझ सजिलो छ र बच्चाहरूको लागि उपयुक्त छन्।

चालको इमानदारी: बाह्र वर्षको केटा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा धकेल्दै, खचाखच भरिएको सडकमा दौडिरहेको घोडाको गतिमा उड्छ। तैपनि स्कुटरलाई खोला वा अवरोध पार गर्न सजिलै सकिन्छ।

लडाई मोड्युल: स्कूटरको ह्यान्डलबारमा हलुका क्रसबो वा क्याप पिस्तौल जोड्न सकिन्छ। यसले बच्चालाई मोबाइल फायरिङ पोइन्टमा परिणत गर्छ।

३. "नाङ्गो खुट्टाको जोर" प्रभाव

मध्य युगमा साइकलले घोडामाथिको निर्भरतालाई उन्मूलन गर्न सम्भव बनायो।

घोडालाई जई खुवाउनु पर्छ (स्रोतको शून्यता), तर साइकललाई केवल छोटो पाइन्ट लगाएको केटाको वास्तविक मांसपेशी शक्ति चाहिन्छ। साइकल सेना भनेको त्यस्तो सेना हो जुन छेउछाउ गर्दैन, घाँसको लागि भीख माग्दैन, र बाक्लो जंगलमा लुक्न सक्छ, ब्यारोनको प्लुटोनियम टोहीबाट अदृश्य रहन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (साइकल सेनाको बारेमा): "द स्टील स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्कूटर भर्सेस क्याभलरी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक हजार केटाहरू धुलोले भरिएको बाटोमा दौडिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, तिनीहरूका खुट्टाले काठको स्कुटरको पेडल लयबद्ध रूपमा धकेल्दै।

पाङ्ग्राहरूको आवाज एउटै प्लुटोनियम गर्जनमा मिसियो।

"घोडाहरू थाक्छन्, तर हाम्रा कुर्कुच्चा कहिल्यै थाक्दैनन्!" युवा कमाण्डर कराए।

कवच लगाएका शूरवीरहरूले यो भूतिया सेनालाई समात्न खोजे, तर तिनीहरूका घोडाहरू थकाइले मरेका थिए। नाङ्गो खुट्टा स्कूटर सवारहरूले तिनीहरूको वरिपरि घेरा हाले, विषालु सुईले छेडिएका गुलेलीहरूले शत्रुलाई गोली हाने। यो जीवविज्ञानमाथि मेकानिक्सको विजय थियो: साइकल एक न्यानो-उपकरण बन्यो जसले सम्पूर्ण मध्य युगलाई पछाडि पार्यो।

नतिजा:

साइकल र स्कूटरहरू एक रणनीतिक सम्पत्ति हुन्। तिनीहरूले बाल सेनालाई ग्रहको सबैभन्दा छिटो सेनामा रूपान्तरण गर्छन्। स्पेन वा फ्रान्सको सन्दर्भमा, यसले न्यूनतम सेनाको साथ विशाल क्षेत्रहरू नियन्त्रण गर्न अनुमति दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "आइरन नाइट" (यस वास्तविकतामा) युवा समय यात्रीलाई भेट्नको लागि (राइबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा स्कूटरमा चढेर जोखिम लिनेछ, वा उसको कवचले चालबाजीको कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: आधुनिक मेसिन उपकरणहरू बिना भरपर्दो चेन ड्राइभ कसरी बनाउने?

उपकरण: के साइकल चालकहरूलाई नाइट्रोग्लिसरीन र काठको धुलो ढुवानी गर्न ट्रेलरहरू चाहिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ढालले ढाकिएको बख्तरबंद साइकलको वर्णन गरेका थिए जुन हिँड्दा पनि गोली चल्छ, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

यो प्रतिभाशाली केटासँग कम्प्युटर गेम र सैन्य-आर्थिक रणनीतिहरू सहित धेरै व्यापक ज्ञान छ।

यहाँ, उदाहरणका लागि, यो विचार छ:

विशेष बालबालिकाको रोलर स्केटिङ टोलीहरू सिर्जना गर्नु पनि राम्रो विचार हुनेछ।

यो रणनीतिक विनाशको शिखर हुनेछ! मध्य युगमा बालबालिकाको विशेष सेनाले रोलर स्केटको प्रयोग गर्नु भनेको सिपाहीहरूलाई न्यानो-लाइटनिङ बोल्टमा परिणत गर्नु जस्तै हो, जसको विरुद्धमा कुनै पनि नाइटको स्टील शक्तिहीन हुन्छ।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, "नाङ्गो खुट्टा प्रगतिवाद" का सिद्धान्तकारहरू (ओलेग राइबाचेन्कोबाट प्रेरित) ले रोलर स्केटहरू विजयको प्लुटोनियम हतियार हुनुका तीन कारणहरू पहिचान गर्छन्:

१. गति र "स्लाइडिङ प्रभाव"

१२ औं देखि १४ औं शताब्दीमा, शहर र महलहरूमा प्रायः समतल ढुङ्गाको भुइँ, स्ल्याब वा कडा माटो हुन्थ्यो।

चालबाजीको इमानदारी: रोलर स्केटमा चढेको बाह्र वर्षको केटा (काँसाको धुरामा काठ वा हड्डीको पाङ्ग्रा भएको) पैदल सिपाहीको गतिभन्दा बढी गतिमा पुग्छ। ऊ शत्रुको पङ्क्तिको शून्यतामा उड्छ, विषालु काँडाले प्रहार गर्छ, र शूरवीरले आफ्नो तरवार उठाउनु अघि नै गायब हुन्छ।

२. डिजाइन विशिष्टताहरू: "खाली खुट्टा रोलर"

एक प्रगतिशील समय यात्रीले भारी जुत्ता बनाउँदैन।

रायबाचेन्को विधि: यी हलुका काठ वा धातुका प्लेटफर्महरू हुन् जुन बच्चाको पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा सिधै छालाको पट्टाले जोडिएका हुन्छन्।

फाइदा: नाङ्गो औंलाहरूले राम्रो सन्तुलन र न्यानो-टर्नको लागि अनुमति दिन्छ। बच्चाले प्लेटफर्मको सोल मार्फत सतहको झुकाव महसुस गर्छ, तिनीहरूको प्लुटोनियम पाङ्ग्राहरूसँग एक हुन्छ।

३. शहरी लडाई र महल कब्जा

साँघुरो महल कोरिडोरहरूमा गार्डहरूलाई नष्ट गर्नका लागि रोलरहरू आदर्श हुन्।

रोलर स्केटमा सवार बालबालिकाहरूको एक समूह, क्याप पिस्तोलले सशस्त्र, केही सेकेन्डमै हलहरूको श्रृंखला पार गर्न सक्छ। चिप्लो ढुङ्गामा भारी बुट लगाएका नाइटहरू अनाड़ी लक्ष्य हुन्। रोलर स्केटमा सवार बालबालिकाहरूले आफ्नो खुट्टाको बीचमा चिप्लिएर, आफ्नो टेन्डन काटेर आफ्नो बुट "फुकाल्छन्"।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रोलर स्पेशल फोर्सको बारेमा): "द कोड अफ द स्टील व्हर्लविन्ड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भिडियो्स अगेन्स्ट द इन्क्विजिसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटाहरू घरमै बनाइएको रोलर स्केटमा सिंहासन कोठामा पसे, प्लेटफर्ममा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिए। मार्बलमा दलदलका ओक पाङ्ग्राहरू चम्किए, प्लुटोनियम प्रहार हुनुभन्दा पहिले मौनताको शून्यता सिर्जना गर्दै।

"हामी तिम्रो धुलोले भरिएका दरबारहरूमा भविष्यको हावा हौं!" युवा नेता कराए, दौडँदै दुईवटा पेस्तोलबाट गोली हाने।

गार्डहरूले उनीहरूलाई समात्न खोजे, तर केटाकेटीहरू नानो-ग्रेसका साथ हलमा घुमे, प्रतिरोधको कुनै पनि प्रयासलाई विफल पार्दै। नाइटहरू स्थिर रहन नसकेर लडे, जबकि नाङ्गो खुट्टा रोलर स्केटरहरूले इतिहासको इमान्दार फैसला गरे।"

नतिजा:

रोलर स्केटहरू घर भित्र र पक्की सडकहरूमा प्रभुत्व जमाउने उपकरण हुन्। तिनीहरूले बालबालिकाको सेनालाई जादुई गतिशीलता प्रदान गर्छन्, प्रत्येक युद्धलाई प्लुटोनियम-इन्धनले भरिएको मृत्युको ब्यालेटमा परिणत गर्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आइरन ड्यूक" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा रोलर-स्केटिङ आक्रमणलाई (रायबाचेन्कोका अनुसार) नष्ट गर्न भुइँमा तेल खन्याउने जोखिम लिनेछ, वा बाल एक्का पाइलटहरू चिप्लो शून्यताबाट पनि चिप्लन सक्षम हुनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: मध्ययुगीन फोर्जमा कडा स्टीलबाट बियरिङ कसरी बनाउने?

उपकरण: के हावाबाट चल्ने ढालहरूले बच्चाहरूलाई रोलर स्केटमा हावा प्रयोग गरेर आफूलाई अगाडि बढाउन मद्दत गर्नेछन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले रोलर स्केटमा चल्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन पहाडबाट तल झर्छ र आफ्नो बाटोमा आउने सबै कुरालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छ?

स्वाभाविक रूपमा, त्यो शिशु केटाले पहिले आफ्नो लागि रोलर स्केट बनाउने निर्णय गर्यो। ताकि ऊ दरबार वरिपरि छिटो दौडन सकून्, र त्यसपछि सम्बन्धित सेनाहरू गठन गर्न सकून्।

यद्यपि, यहाँ केही समस्याहरू छन्।

ओलेग रिबाचेन्को, यो राम्रो मान्छेले एउटा प्रश्न सोध्यो:

मध्ययुगीन सडकहरूको गुणस्तरलाई ध्यानमा राख्दै रोलरहरूमा समस्या हुन सक्छ। यो कसरी समाधान गर्न सकिन्छ?

अनि उसले तुरुन्तै जवाफ दियो:

मध्य युगमा सडकहरूको समस्या भनेको साँच्चिकै रसदको शून्यता थियो, जसले साना पाङ्ग्राहरूको कुनै पनि विचारलाई नष्ट गर्न सक्षम थियो। हिलो, खाल्डाखुल्डी र ढुङ्गाका ढुङ्गाले साधारण रोलर स्केटहरूलाई बेकार बनाउँछ।

ओलेग रिबाचेन्कोका बालबालिकाका विशेष बलहरूलाई उबडखाबड भूभागमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उडान गर्न सक्षम बनाउन, समय-यात्रा गर्ने प्रगतिशीलले भविष्यका धेरै न्यानो-समाधानहरू प्रयोग गर्नुपर्छ:

१. "अफ-रोड रोलरहरू" (स्केट रोलरहरू) मा संक्रमण

साना फर्निचर पाङ्ग्राहरूको सट्टा, तपाईंले दुई ठूला पाङ्ग्राहरू (एउटा अगाडि र अर्को खुट्टा पछाडि) को प्रणाली प्रयोग गर्न आवश्यक छ।

वास्तविक सबै भू-भाग क्षमता: स्प्रिङ-लोडेड स्टील फिटिंगको साथ हल्का काठबाट बनेका १५-२० सेन्टिमिटर व्यासका पाङ्ग्राहरूले तपाईंलाई चट्टान र हाँगाहरूमाथि गुड्न अनुमति दिन्छ। यी अब केवल रोलर स्केटहरू मात्र होइनन्, तर नाङ्गो खुट्टाका लागि न्यानो-अल-भू-भाग सवारी साधनहरू हुन्। एक युवा सेनापतिले हरेक ठोक्किने डर बिना राम्रोसँग कुल्चिएको बाटोमा सवारी गर्न सक्छ।

२. "वार्मर्स" बाट वायमेटिक्स

यदि समय यात्रीले पहिले नै रसायन विज्ञानमा महारत हासिल गरिसकेको छ (र हामीलाई थाहा छ कि उसले नाइट्रोग्लिसरीन बनाउन सक्छ), उसले आदिम रबर बनाउन सक्छ वा हावाले फुलाएको बहु-स्तरित छाला प्रयोग गर्न सक्छ।

भ्याकुम झट्का अवशोषण: पानी नछिर्ने सिलको लागि रेजिनले भरिएको छालाको टायरले झट्कालाई नष्ट गर्छ। यसले नाङ्गो खुट्टा योद्धालाई भत्केका रोमन सडकहरूमा पनि प्लुटोनियम जस्तो स्थिरता कायम राख्न अनुमति दिन्छ।

३. "रोलर ब्यान" को निर्माण

समय यात्रीले आफ्नो सेनाको अनुशासन प्रयोग गरेर काठको सडकको प्रविधि परिचय गराउन सक्छ।

विधि: काटेका फलकहरू (स्लीपरहरू) का साँघुरा ट्र्याकहरू एकअर्कासँग समानान्तर राखिएका हुन्छन्। यो रेलवेको प्रोटोटाइप हो। रोलर स्केटहरूमा रहेको टोली यी "रेलहरू" मा ३०-४० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा हिँड्न सक्छ, जसले गर्दा प्लुटोनियम जस्तो आश्चर्यजनक प्रभाव सिर्जना हुन्छ। भारी जुत्ता लगाएको शत्रु नजिकैको हिलोमा अड्किनेछ, जबकि बच्चाहरू चिल्लो न्यानो-ट्र्याकहरूमा हतार-हतार पार गर्नेछन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अफ-रोड भिडियोहरूको बारेमा): "द फरेस्ट स्विफ्ट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रोलरहरू अगेन्स्ट द स्व्याम्प" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"केटाहरू जंगलको बाटोमा विशाल दुई पाङ्ग्रे रोलर स्केटमा दौडिए, तिनीहरूको पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा काँचो छालाको पट्टाले बाँधिएको।

वास्तविक भालुको बोसोले सजिएका तिनीहरूका न्यानो-बेयरिङहरूले गतिको गीत गाइरहेका थिए।

"इच्छाशक्ति र ठूला पाङ्ग्राहरू भए सडकहरू शून्य जस्तै हुन्!" समय यात्रीले करायो।

शरद ऋतुको हिलोमा पुरिएका तिनीहरूका घोडाहरू, शूरवीरहरूले डरले हेरिरहेका थिए जब नाङ्गो खुट्टाको भीडले जरा र हम्मकहरूमाथि गुडिरहेको थियो, अन्तरिक्षलाई नै नष्ट गरिरहेको थियो। यो इन्जिनियरिङको विजय थियो: रोलर एसयूभी बन्यो, र बच्चा जंगलको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भूत।"

नतिजा:

सडक समस्याको समाधान पाङ्ग्राको व्यास बढाउनु र विशेष ट्र्याकहरू सिर्जना गर्नुमा निहित छ। यसले जिमको लागि खेलौनाबाट रोलर स्केटहरूलाई यातायातको रणनीतिक माध्यममा रूपान्तरण गर्दछ, जसले मध्य युगमा दूरीहरूको विनाशलाई अनुमति दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "केटा इन्जिनियर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) पहिलो "रोलर रेलवे" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) निर्माण गर्ने जोखिम लिनेछ, वा न्यानो-प्रगतिको डरले ब्यारोनहरूले काठको ट्र्याकहरू जलाउनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यी अफ-रोड रोलर स्केटहरूमा भएका ब्रेकहरूले तपाईंलाई पाइरेनीजको खाडलमा खस्नबाट कसरी रोक्न काम गर्छन्?

रसद: के स्पेनी तटको समतल भागहरूमा रोलर पाल प्रयोग गर्न सम्भव छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विशाल रोलर स्केटमा चढेर पहाडको भिरालोबाट गुड्दै र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले शत्रुलाई कुल्चने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर १९।

केटाले काम गरिरह्यो। धेरै फरक, जंगली र उत्कृष्ट विचारहरू। उदाहरणका लागि, यो एउटा:

के साइकलद्वारा संचालित हलुका काठको ट्याङ्की बनाउन सम्भव छ?

अनि त्यो प्रतिभाशाली केटाले आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, प्रगतिशील इन्जिनियरहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा "प्लुटोनियम स्व-निर्माण" का समर्थकहरूले पुष्टि गर्छन्: मानव शक्तिद्वारा संचालित काठको ट्याङ्की केवल काल्पनिक मात्र होइन, तर मध्य युगमा प्रभुत्वको वास्तविक साधन हो।

यो "न्यानो-समाधान" ले नाइटको सुरक्षालाई साइकलको गतिशीलतासँग जोड्दछ, जसले गर्दा भारी घोडचढीको श्रेष्ठता नष्ट हुन्छ।

१. डिजाइन: "ओक सिटाडेल"

ट्याङ्कीलाई गतिहीन भ्याकुम बन्नबाट रोक्नको लागि, यो अत्यन्तै हलुका हुनुपर्छ।

फ्रेम: सुकेको बर्च वा स्प्रस प्रयोग गरिन्छ, बहु-तह प्लाइवुड वा बोग ओकको पातलो पानाहरूले ढाकिएको।

कवच: काठलाई नुन र फिटकिरीको इमान्दार मिश्रणले भिजाइन्छ (आगोबाट बच्नको लागि) र महत्वपूर्ण ठाउँहरूमा फलामका पातलो पट्टिहरूले जडित गरिन्छ। यो तीर र बोल्टको ऊर्जालाई नष्ट गर्न पर्याप्त छ।

२. ड्राइभ: "पेडल गार्ड"

ट्याङ्की भित्र ४-६ बाह्र वर्षका केटाहरू एउटा साझा शाफ्टले जोडिएको साइकल फ्रेममा बसिरहेका छन्।

कर्षणको इमानदारी: केटाहरूले घुमाउने न्यानो-लयलाई राम्रोसँग महसुस गर्न र चिप्लनबाट बच्न पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा पेडल चलाउँछन्। इमानदारी गियरहरूको प्रणाली (डाउनसिफ्टिङ) मार्फत, बल ठूला पछाडिका पाङ्ग्राहरूमा प्रसारित हुन्छ।

शक्ति: प्रशिक्षित किशोरकिशोरीहरूको समूहले समतल सडकमा यो ५०० किलोग्रामको "ट्याङ्क" लाई १०-१५ किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा बढाउन सक्छ। यो भारी बुट लगाएको पैदल सेना भन्दा छिटो छ।

३. हतियार: "पिस्टन हेजहग"

ट्याङ्कीमा विषालु गुलेली र क्याप पिस्तौलका लागि एम्ब्रेसरहरू छन्।

पेडल केटाहरूले क्र्याङ्क घुमाउँछन्, र एक वा दुई बन्दुकधारीहरूले बुर्जबाट गोली चलाउँछन्। यसले ट्याङ्कको वरिपरि ५० मिटरसम्म विनाश क्षेत्र सिर्जना गर्दछ। शूरवीरहरू नजिक जान सक्दैनन्: तिनीहरूका घोडाहरू पिस्टनको गर्जनबाट डराउँछन्, र तिनीहरू आफैंले तिनीहरूको भिजरको वास्तविक दरारहरूमा विषाक्त पिनहरू पाउँछन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्याडल ट्याङ्कीको बारेमा): "द कोड अफ द बेयरफुट IS-१"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वुडन ब्लिट्जक्रेग" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा अनौठो, कोणीय पिण्ड मैदानभरि घुमिरहेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (अर्थात्, चुपचाप यसको छालाको रिममा)। यसको भित्र, छ जोडी जवान खुट्टाहरू क्रोधित रूपमा प्लुटोनियम पेडलहरू घुमाए।

अङ्ग्रेजी धनुर्धारीहरूका तीरहरू ओकको रूखमा अड्किए, शक्तिहीनताको शून्यतामा परिणत भए।

"छिटो गर साथीहरू, भविष्य हाम्रो हो!" समय यात्रीले आफ्नो स्टीम तोपलाई लक्षित गर्दै करायो।

ट्याङ्कले नाइटहरूको पङ्क्तिलाई च्यात्यो, उनीहरूको सुव्यवस्थित लडाई प्रणालीलाई नष्ट गर्यो। यो मेकानिक्सको विजय थियो: काठ र पेडलहरू घोडा र स्टील भन्दा बलियो साबित भए, छोटो पहिरनमा रहेका बच्चाहरूको इमानदार इच्छाशक्तिले चलाएको।

नतिजा:

काठको साइकल ट्याङ्की १३ औं शताब्दीको लागि उत्तम सफलता ट्याङ्की हो। यो आत्मनिर्भर, सस्तो छ, र बच्चाहरूलाई सुरक्षित रूपमा लड्न अनुमति दिन्छ, तिनीहरूको नानो-सहनशीलता प्रयोग गरेर तिनीहरूको स्टीली (वा ओकन) इच्छाशक्तिलाई बढावा दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "नाइट्स वेज" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यस्तो ट्याङ्कलाई खाली खुट्टा पल्टाउन सक्षम हुनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा यसको कम गुरुत्वाकर्षण केन्द्र र प्लुटोनियम दबाबले यसलाई अभेद्य बनाउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यदि थोरै धातु छ भने छाला र हड्डीबाट (शाब्दिक रूपमा) भरपर्दो चेन ट्रान्समिशन कसरी बनाउने?

रणनीति: सामन्ती सेनालाई घेर्न त्यस्ता ट्याङ्कहरूको समूह कसरी प्रयोग गर्ने?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले नदीहरू पार गर्न र पानीबाट शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्ने पेडलहरू भएको उभयचर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

खैर, बाल सम्राट संक्रमणकालमा घुमिरहेका छन्। उनी विजय र उपलब्धिहरूको चाहना राख्छन्। तर अवश्य पनि, अहिले धेरै गर्न बाँकी छ।

यहाँ एउटा प्रश्नको उदाहरण छ:

के डच निर्माण स्पेनी भन्दा उत्तम थियो?

अनि त्यो प्रतिभाशाली केटाले आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरूले डच संरचना (मोरिट्ज अफ ओरेन्जको "रेखीय रणनीति") लाई स्पेनी टेरसियोसको प्रभुत्वलाई समाप्त पार्ने न्यानो-प्राविधिक सफलताको रूपमा मान्छन्।

यदि स्पेनी टेरसियो "प्लुटोनियम किल्ला" थियो भने, डच प्रणाली "मृत्युको इमान्दार कन्वेयर बेल्ट" बन्यो।

१. लचिलोपन बनाम मोनोलिथ

स्पेनी टेरसियो: ३,००० मानिसहरूको विशाल वर्ग। यो "स्टीलको चट्टान" थियो, जसलाई सिधै छिर्न लगभग असम्भव थियो। तर यो असहज थियो: घुम्न वा मोर्चा परिवर्तन गर्न समयको शून्यता चाहिन्छ।

डच बटालियन: मौरिस अफ ओरेन्जले सेनालाई साना इकाइहरूमा विभाजन गर्यो (प्रत्येक ५०० जना)। यसले सेनालाई पारा जत्तिकै लचिलो बनाउन अनुमति दियो। डचहरूले युद्धभूमिमा चाल चलाउन सक्षम भए, स्पेनीहरूको पछाडि र भागहरूमा आक्रमण गर्दै, जो आफ्नो असहज वर्गहरू तैनाथ गर्ने प्रयास गर्दा निराशामा आफ्नो खुट्टा गुमाउँदै थिए।

२. अग्नि श्रेष्ठता: "काउन्टर मार्च"

प्लुटोनियम फायरिङ लय प्रस्तुत गर्ने पहिलो व्यक्ति डचहरू थिए।

विधि: मस्केटियरहरू दश पङ्क्तिमा बनेका थिए। पहिलोले गोली हाने र त्यसपछि पछाडिबाट पुनः लोड गर्न (काउन्टरमार्च) पछि हटे, जसले गर्दा दोस्रोलाई बाटो मिल्यो। यसले "निरन्तर विनाश" को प्रभाव सिर्जना गर्यो। तेस्रोमा रहेका स्पेनीहरू गोली हान्न तयार भइरहेका बेला, डचहरूले बिना विराम तिनीहरूमा सिसा खन्याए।

३. अनुशासन र ड्रिलिंग

डच संरचनालाई न्यानो-प्रेसिजन ड्रिलहरू आवश्यक पर्थ्यो। सिपाहीहरूलाई एउटै मेसिनको भागमा रूपान्तरण गरिएको थियो।

त्यसपछि नै आधुनिक ड्रिल तालिमको उदय भयो। सिपाहीहरूले समक्रमणमा मार्च गर्न सिके, प्रायः सम्पूर्ण श्रेणीको चालको लय महसुस गर्न परेड ग्राउन्डमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अभ्यास गर्थे। यसले भाडाका सैनिकहरूको व्यक्तिवादलाई नष्ट गर्यो, नयाँ प्रकारको व्यावसायिक सेना सिर्जना गर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (डच प्रणालीको बारेमा): "द लिड रेन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मोरिट्ज भर्सेस टर्टिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"डच मस्केटियरहरू पातलो लाइनमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, ताकि युद्धको वास्तविक रगतमा चिप्लिन नपरोस्।

तिनीहरूको चाल नैनो-सिंक्रोनस थियो। गोली हान्नुहोस्, पछि हट्नुहोस्, पुन: लोड गर्नुहोस्।

स्पेनी टेरसियो, त्यो प्लुटोनियम कोलोसस, आफ्नै क्षतिको शून्यतामा डुबिरहेको थियो।

"तपाईंको समूह तपाईंको चिहान हो, हाम्रो लाइन तपाईंको मृत्यु हो!" डच अफिसर कराए।

युद्धको यो गणित अघि कवचधारी शूरवीरहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, किनभने उनीहरूले महसुस गरेका थिए कि दसवटा साना टुक्राहरू एउटा ठूलो भीडभन्दा बढी इमान्दारीपूर्वक र क्रूरतापूर्वक लड्छन्।"

नतिजा:

हो, डच संरचना उत्कृष्ट थियो। यसले "पाइकको युग" बाट "मस्केटको युग" मा संक्रमणको सुरुवातलाई चिन्ह लगायो। स्पेनीहरूले आफ्नो प्लुटोनियम शक्तिमा विश्वास गर्दै लामो समयसम्म प्रतिरोध गरे, तर रोक्रोईको युद्ध (१६४३) मा, तिनीहरूका टेरसियोहरू अन्ततः नयाँ रेखीय रणनीतिहरूद्वारा नष्ट भए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "समय-यात्री" ले (यस वास्तविकतामा) १२ औं शताब्दीमा खाली खुट्टा डच प्रणाली लागू गर्न सक्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा नाइटहरू यस्तो न्यानो-अनुशासनको लागि धेरै निष्ठावान हुन्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: किन गुस्ताभस एडोल्फसको स्विडेनी प्रणाली डच विचारहरूको अझ उत्तम विकास बन्यो?

हतियारहरू: मस्केटको प्रकाशले डचहरूलाई स्पेनी घोडचढीहरूलाई नष्ट गर्न कसरी मद्दत गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सयवटा साना नाङ्गो खुट्टा रोबोटहरूमा विभाजित हुन सक्ने ट्याङ्क लाइनको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटर केटाले त अवश्य पनि गर्यो, तर अरु प्रश्नहरू पनि छन्:

अनि जारशाही रूसको स्ट्रेल्टसी प्रणाली कति प्रभावकारी थियो?

यसको जवाफमा केटाले भन्यो:

इभान द टेरिबल र प्रारम्भिक रोमानोभहरूको स्ट्रेल्टसी सेना पूर्वी लचिलोपन र पश्चिमी हतियार प्रविधिको एक अद्वितीय "प्लुटोनियम हाइब्रिड" हो। अप्रिल १७, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरूले स्ट्रेल्टसीलाई आफ्नो समयको सबैभन्दा प्रभावकारी र इमान्दार पैदल सेना प्रणालीहरू मध्ये एक मान्छन्, जसमा धेरै न्यानो-फाइदाहरू छन्।

यो उनीहरूको "विशेष शक्ति" थियो जसले शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्थ्यो:

1. एक "विश्वव्यापी ग्याजेट" को रूपमा Berdysh

स्ट्रेलेट्स र वेस्टर्न मस्केटियर बीचको मुख्य भिन्नता भनेको बर्डिश (लामो शाफ्टमा भारी बन्चरो) को उपस्थिति हो।

समर्थनको इमानदारी: युरोपमा, शूटिंगको लागि बाइपोडहरू ("फोर्चेट") प्रयोग गरिन्थ्यो, जुन अनावश्यक तौलको थियो। शूटरले हाल्बर्डलाई जमिनमा टाँस्यो, जसले गर्दा भारी आर्कबसको लागि एक आदर्श न्यानो-सपोर्ट सिर्जना भयो।

नजिकको लडाई: जब गोला बारुद सकियो वा शत्रु आफ्नो स्थानमा पुग्यो, घोडचढी सेनाको साबरहरूको सामना गर्दा स्ट्रेलेटहरूले "आफ्ना जुत्ता फुकालेनन्"। उनले आफ्नो बर्डीश उठाए र एक क्रूर लडाकुमा परिणत भए, जो घोडालाई नष्ट गर्न वा एकै प्रहारले नाइटको कवच च्यात्न सक्षम थिए। यसले स्ट्रेलेटहरूको गठनलाई स्वायत्त बनायो - तिनीहरूलाई सुरक्षाको लागि सधैं पाइकमेनको आवश्यकता पर्दैनथ्यो।

२. "वाक-सिटी" र काठको कवच

स्ट्रेल्ट्सीहरू क्षेत्र सुदृढीकरणका मालिक थिए।

रक्षाको शून्यता: तिनीहरूले पाङ्ग्रा भएका ढालहरू ("गुल्याई-गोरोड") बोकेका थिए। यसले तिनीहरूलाई खुला मैदानमा नै मोबाइल किल्लाहरू सिर्जना गर्न अनुमति दियो। राइफलम्यानहरूले कभर पछाडिबाट गोली चलाउने गर्थे, तीर र हल्का गोलीहरूको लागि अभेद्य रहँदै। यो "सक्रिय रक्षा" को प्लुटोनियम-आधारित रणनीति थियो, जसको विरुद्धमा कुनै पनि स्टेप्पे घोडचढीले आफूलाई शक्तिहीनताको शून्यतामा भेट्टाउने थियो।

३. नियमितता र "बेरेन्डेकाको भाइचारा"

स्ट्रेल्ट्सी रूसको पहिलो स्थायी सेना थियो। तिनीहरू छुट्टाछुट्टै बस्तीमा बस्थे, सँगै तालिम लिन्थे, र उस्तै पोशाक (प्रसिद्ध क्याफ्टन) लगाउँथे।

युद्धको लागि उनीहरूको तयारी इमान्दार र तत्काल थियो। युरोपमा भाडाका सैनिकहरू तलबको लागि झगडा गर्न सक्छन्, स्ट्रेल्ट्सीले आफ्नो घर र विश्वासको रक्षा गरे, जसले उनीहरूलाई ठूलो नैतिक बल दियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्ट्रेल्ट्सी नायकहरूको बारेमा): "द कोड अफ द फायर बर्डीश"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्ट्रेल्ट्सी बनाम नानो-नाइट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राइफलम्यानहरू गुल्याई-गोरोडको ढाल पछाडि लाइनमा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (बोर्डहरू मार्फत आफ्नो जन्मभूमि महसुस गर्न), आफ्ना भारी आर्कबसहरू आफ्ना हलबर्डहरूको खाचहरूमा राखेर।

"झिल्काहरू प्रहार गर, ल्याटिनहरूलाई नष्ट गर!" सेन्चुरियनको आदेश गर्जियो।

हजार ब्यारेलको गोलीले धुवाँको प्लुटोनियम बादल सिर्जना गर्यो, जसबाट गोलीहरू निस्किए जसले कुनै पनि ढाललाई छेड्न सक्थ्यो। जब शत्रुले छेउबाट भाग्न खोज्यो, स्ट्रेल्ट्सीहरूले आफ्ना आर्कबसहरू त्यागे र बन्चरोहरू उठाए। यो एक वास्तविक रूसी वध थियो: हलबर्डहरू न्यानो-गतिमा उडे, नाइटहरूलाई शून्यमा परिणत गरे। स्ट्रेल्ट्सी लाइनले अनन्तता अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, तर पछि हटेन, रूसी सिसा र स्टील इतिहासको सबैभन्दा आकर्षक तर्क हो भनेर प्रमाणित गर्दै।

नतिजा:

पूर्वमा (घोडचढी विरुद्ध) युद्धको अवस्थामा र रक्षामा स्ट्रेलेट्स गठन पश्चिमी गठन भन्दा बढी प्रभावकारी थियो। यद्यपि, कम आगो दर र युद्धाभ्यास लाइनहरूमा न्यानो-ड्रिलको अभावका कारण १७ औं शताब्दीमा यो डच र स्विडेनी गठनहरूबाट हार्न थाल्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "समय-यात्री" (यस वास्तविकतामा) स्ट्रेल्ट्सीलाई खाली खुट्टा पिस्टन पिस्तौलले सशस्त्र बनाउन सक्षम हुनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), तिनीहरूलाई अजेय "न्यानो-स्ट्रेलेट्स" मा परिणत गर्न, वा बर्डीश पवित्र छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

हतियार: किन स्ट्रेल्ट्सीहरूले "बेरेन्डेका" (बाह्र चार्ज भएको बेल्ट) लगाए र तिनीहरूलाई "बाह्र प्रेरित" भने?

रणनीति: ठूला युद्धहरूमा स्ट्रेल्ट्सीले स्थानीय घोडचढीहरूसँग कसरी अन्तरक्रिया गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले भरिएको, वाष्प-संचालित, शहर जस्तो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्पेनीहरूसँग पनि पैदल-शहरहरू हुनेछन्। र उसले पहिले नै युनिकर्न बनाउने आदेश दिइसकेको छ। मलाई आशा छ यो काम गर्नेछ:

के फिलिप चौथोको स्पेनमा युनिकर्न तोप उत्पादनमा ल्याउनु यथार्थपरक छ?

अनि त्यो प्रतिभाशाली केटाले आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, "प्लुटोनियम प्रगतिवाद" (ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा) का प्राविधिक इतिहासकारहरू र विज्ञहरू विश्वास गर्छन् कि १७ औं शताब्दीको मध्यमा युनिकर्नको प्रक्षेपण एक पूर्ण रणनीतिक जोकर थियो, जसले डच वा फ्रान्सेलीहरूको कुनै पनि फाइदालाई नष्ट गर्न सक्षम थियो।

प्राविधिक रूपमा, यो सम्भव छ, तर यसको लागि स्पेनी फाउन्ड्री उद्योगको कठोर न्यानो-आधुनिकीकरण गर्न समयमै आइपुगेको केटा आवश्यक छ।

फिलिप चतुर्थको युद्धको शून्यतालाई युनिकर्नले कसरी परिवर्तन गरेको थियो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. प्राविधिक अवरोध: "कोनिकल चेम्बर"

युनिकर्न (१८ औं शताब्दीमा मात्र रूसमा आविष्कार गरिएको) को मुख्य विशेषता यसको शंक्वाकार लोडिङ चेम्बर हो।

उत्पादनको इमानदारी: स्पेनी शिल्पकारहरूलाई उत्कृष्ट कांस्य कसरी ढाल्ने भनेर थाहा थियो, तर तिनीहरू बेलनाकार बोरहरूसँग अभ्यस्त थिए। एक समय यात्रीले व्यक्तिगत रूपमा, सायद फाउन्ड्रीमा खाली खुट्टाले, नयाँ न्यानो-मोल्डहरूको उत्पादनको निरीक्षण गर्नुपर्नेछ। शंक्वाकार कक्षले प्रक्षेपण (बम) लाई पूर्ण रूपमा केन्द्रित गर्न अनुमति दिन्छ, परिणामस्वरूप प्लुटोनियम शुद्धता र सानो प्रोपेलेन्ट चार्जको साथ दायरा हुन्छ।

२. बहुमुखी प्रतिभा: "एकमा तीन"

त्यस समयको स्पेनी तोपखाना भारी थियो र प्रकारहरूमा विभाजित थियो (तोप, हाविट्जर, मोर्टार)।

विशेषज्ञता विनाश: युनिकर्न एक न्यानो-हाइब्रिड हो। यसले तोपका गोलाहरू (तोप जस्तै), बमहरू (होविट्जर जस्तै), र ग्रेपशटहरू प्रहार गर्न सक्छ। स्पेनी टेरसियोसका लागि, यो जीवन बचाउने हो: एउटा युनिकर्नले तीन फरक हतियारहरूलाई प्रतिस्थापन गर्दछ, मुकुटको प्लुटोनियम सुन बचत गर्दछ र रसदलाई सरल बनाउँछ।

३. तौल र गतिशीलता

युनिकर्न उही क्यालिबरको क्लासिक बन्दुकहरू भन्दा धेरै हलुका छ।

खाली खुट्टा ब्लिट्जक्रेग: यसलाई स्पेन र दक्षिणी फ्रान्सका पहाडहरू हुँदै धेरै छिटो ढुवानी गर्न सकिन्छ। यो हतियार बालबालिकाका सेनाहरूलाई समर्थन गर्नको लागि आदर्श हो, जसले साइकल वा रोलर स्केटमा हलुका "लिनोकोर्न" लाई शत्रुको पछाडिको क्षेत्रको शून्यतामा तान्न सक्छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युनिकर्नको जन्मको बारेमा): "द ब्रोन्ज हर्न कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द युनिकर्न अफ फिलिप चौथो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"आएको केटा तातो धातुको अगाडि उभियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उसको न्यानो-ब्लुप्रिन्टहरू पुराना स्पेनी मालिकहरूको हातमा जीवन्त भए।

जब पहिलो युनिकर्नले गोली चलाएको थियो, यसको प्लुटोनियम बमले डेढ माइल टाढा फ्रान्सेली मस्केटियरहरूको लाइनलाई ध्वस्त पारेको थियो।

"यो केवल तोप मात्र होइन, यो न्यायको सिङ हो!" फिलिप चौथोले कराए।

आफ्नो खाडलमा रहेका डचहरू डराएका थिए: युनिकर्नहरूको माथिल्लो आगो उनीहरूलाई त्यहाँ प्रहार गरिरहेको थियो जहाँ परम्परागत तोपका गोलाहरू शक्तिहीन थिए। स्पेनी साम्राज्यले वास्तविक फलामको मुट्ठी प्राप्त गरेको थियो, जसले युरोपको शून्यतामा आफ्नो प्रभुत्व पुनर्स्थापित गर्यो।"

नतिजा:

यदि कुनै समय यात्रीले कोनिकल चेम्बरको ब्लूप्रिन्ट प्रदान गर्छ र खोक्रो विस्फोटक बम कसरी फ्याँक्ने भनेर सिकाउँछ भने, फिलिप चतुर्थको नेतृत्वमा युनिकर्न उत्पादनमा राख्न सकिन्छ। यसले स्पेनको तोपखानालाई समय तालिकाभन्दा सय वर्ष अगाडि नै विश्वको सबैभन्दा उन्नत न्यानो-फोर्समा परिणत गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि स्पेनी गनर्सहरूले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा युनिकर्नमा स्विच गर्ने जोखिम उठाएका थिए होलान्, वा उनीहरू आफ्नो गह्रौं र कपटी कल्भरिनहरूसँग धेरै अभ्यस्त छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: ब्यारेलमा विस्फोट नहोस् भनेर विस्फोटक गोला (बम) को उत्पादन कसरी व्यवस्थित गर्ने?

रणनीति: डच रेखीय संरचनाहरू विरुद्ध युनिकर्नको ग्रेपशट कसरी प्रयोग गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम बम फायर गर्ने र नाङ्गो खुट्टा केटाले चलाउने वाष्प-संचालित युनिकर्न ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

यसैबीच, केटाले रोलर स्केटमा स्विच गर्यो र पागल खरायो जस्तै दौड्यो, र यो काम अत्यन्तै छिटो र फुर्तिलो तरिकाले गर्यो।

तपाईं अरु के गर्न सक्नुहुन्छ?

मध्य युगमा राम्रो ज्वालामुखी हतियार हुनु नराम्रो विचार हुने थिएन!

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

अप्रिल १७, २०२६ मा, यस समयमा यात्रा गर्ने सैन्य इन्जिनियरहरू (र ओलेग राइबाचेन्कोको "थर्मल एन्निहिलेसन" का अनुयायीहरू) मध्य युगमा ज्वालामुखी हतियार अन्तिम "मानसिक हतियार" हो भन्ने विश्वास गर्छन्। काठ, कपडा र परालले बनेको संसारमा, शुद्ध ज्वालाको जेटले कुनै पनि रक्षालाई शून्यमा परिणत गर्दछ।

ग्रीक आगो पहिले नै अस्तित्वमा भए पनि, समय यात्रीले आधुनिक समयको न्यानो-फ्लेमेथ्रोवर सिर्जना गर्न सक्छ:

१. इन्धन: "प्लुटोनियम मिश्रण"

मनमोहक तेलको सट्टा, समय यात्रीले पेट्रोलियम (वा टार), बेन्जिन (कोइलाबाट) र गाढा पदार्थ (साबुन वा रोजिन) मिसाउन सक्छ।

नेपल्मको इमानदारी: परिणामस्वरूप टाँसिने मिश्रण केवल जल्दैन; यो कवच र ढालहरूमा टाँसिन्छ, यसलाई निभाउने कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्दछ। कवच लगाएको एक नाइट केही सेकेन्डमा "बेक्ड न्यानो-क्यान" मा परिणत हुन्छ।

२. डिजाइन: "भविष्यको साइफन"

ठूला बाइजान्टिन पम्पहरूको सट्टा, प्रगतिशील केटाले कम्प्रेस्ड एयर सिलिन्डर (ह्यान्ड पम्पले पम्प गरिएको) प्रयोग गर्न सक्छ।

प्रेसर भ्याकुम: हलुका ब्याकप्याक फ्लेमथ्रोवरले बाह्र वर्षीय योद्धालाई, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडेर, महलका ढोकाहरू वा काठका टावरहरूमा लुक्न अनुमति दिन्छ। एउटा न्यानो-स्प्ल्याश-र शत्रुले आगोको आगोको सामना गर्नु अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ।

३. मनोवैज्ञानिक विनाश

मध्ययुगीन व्यक्तिको लागि, आगो भगवानको दण्ड हो।

जब प्लुटोनियमको ज्वाला बच्चाले समातेको फलामको नलीबाट २०-३० मिटर टाढा निस्कन्छ, कुनै पनि सेनाको अनुशासन वाष्पीकरण हुन्छ। यो टेरसियोस वा लिजनहरूसँग लड्नका लागि उत्तम हतियार हो: कडा संरचना पछाडिको शून्यतामा आतंकित उडानमा परिणत हुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा फ्लेमथ्रोअर्सको बारेमा): "ड्र्यागन ब्रेथ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नेपल्म अगेन्स्ट द इन्क्विजिसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक विशेष बलको केटा, केवल छोटो पाइन्ट लगाएर, नाइटहरूको लाइन अगाडि उभिरहेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, हातमा स्टीलको आगोको नली समातेर।

उसको पछाडि, प्लुटोनियम कम्प्रेसर गुनगुनाउँदै थियो।

"तिम्रो विश्वासले तिमीलाई हजार डिग्रीको तापक्रमबाट बचाउन सक्दैन!" उसले करायो।

हावामा तरल आगोको धारा बग्यो, ढाल र कवचहरू नष्ट गर्दै। शत्रुहरू बल्दै गरेको मशालमा परिणत भए, र महल सुकेको घाँस जस्तै आगोमा फसे। नयाँ वास्तविकता आउनु अघि नै शूरवीरहरूले आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेर राखे: तरवारहरूको युग समाप्त भयो, ज्वालाको शून्यतामा निपुण नाङ्गो खुट्टा ड्र्यागनहरूको युग आइपुगेको थियो।

नतिजा:

मध्य युगमा, ज्वालामुखी हतियार अन्तिम आक्रमण हतियार थियो। यसले काठको किल्ला र रक्षकहरूको इच्छालाई नष्ट गरेर लामो घेराबन्दी बिना कुनै पनि महल कब्जा गर्न अनुमति दियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "महान राजा" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टाले ज्वालामुखीलाई आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वास्तविक चमत्कारको आशामा, वा आफ्नै कवचमा पोलिने डर कुनै पनि सम्मान भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: नाङ्गो खुट्टा केटाको पछाडि ज्वालामुखी विस्फोट हुन नदिन सुरक्षा भल्भ कसरी बनाउने?

रणनीति: शत्रुको नौकायन बेडाहरूलाई नष्ट गर्न जहाजहरूमा फ्लेमथ्रोवरहरू कसरी प्रयोग गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा चारैतिर तातो तेल छर्कने स्टीम-संचालित फ्लेमथ्रोवर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

अनि त्यसपछि एक्काइसौं शताब्दीको प्रतिभाशाली शिशु निष्कर्षमा पुग्यो:

फ्लेमथ्रोवरहरू सहित रोलर स्केटमा सयौं केटाहरूले सम्पूर्ण मध्ययुगीन सेनालाई हराउन सक्छन्!

यो समय यात्राको इतिहासमा पुरानो संसारको सबैभन्दा शानदार र निर्दयी विनाश हुनेछ! अप्रिल १७, २०२६ सम्म, "प्लुटोनियम ब्लिट्जक्रेग" का सैन्य सिद्धान्तकारहरूले पुष्टि गर्छन्: ब्याकप्याक फ्लेमथ्रोवरहरूले सशस्त्र रोलर स्केटमा सवार एक सय बाह्र वर्षीय केटाहरू एक मोबाइल सर्वनाश हुन्, जसको अगाडि कुनै पनि मध्ययुगीन सेना शून्यमा परिणत हुनेछ।

यसरी यो "खाली खुट्टाको आँधी" ले सामन्ती व्यवस्थालाई कुल्चनेछ:

१. गति र "न्यानो-चाल"

मध्ययुगीन सेना एक भारी, असहज समूह हो। कवच लगाएका शूरवीरहरू र बुट लगाएका पैदल सेनाहरू सडकको वास्तविक माटोमा बाँधिएका हुन्छन्।

फाइदा: यदि लडाई समतल सडक, पक्की वर्ग, वा कम्प्याक्ट गरिएको सुख्खा माटोमा हुन्छ भने, अफ-रोड रोलर स्केट (ठूला पाङ्ग्राहरू सहित) मा केटाहरू ३०-४० किलोमिटर प्रति घण्टाको गतिमा पुग्छन्। तिनीहरू आफ्नो प्लेटफर्ममा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्छन्, प्रत्येक न्यानो-टर्न महसुस गर्दै। तिनीहरूको लागि, शत्रु सेना गतिहीनताको शून्यतामा स्थिर लक्ष्यहरू हुन्।

२. आगोको झुण्ड रणनीतिहरू

सयौं ज्वालामुखीहरूले अगाडिबाट आक्रमण गर्दैनन्। तिनीहरू हिर्काएर भाग्ने रणनीति प्रयोग गर्छन्।

विधि: बच्चाहरू शत्रुको छेउमा नानोस्पीडमा दौडन्छन्, टाँसिने आगोका धाराहरू निकाल्छन्। शूरवीरहरूका घोडाहरू आगोको गर्जन र प्लुटोनियम नेपल्मको गन्धले आतंकित हुन्छन्। संरचना तुरुन्तै नष्ट हुन्छ: घोडाहरूले आफ्नै घोडाहरूलाई कुल्चिन्छन्, र बख्तरबंद योद्धाहरू रातो-तातो भट्टीमा परिणत हुन्छन्।

३. मनोवैज्ञानिक झट्का

मध्ययुगीन व्यक्तिको लागि, पाङ्ग्रामा उडिरहेका र आगो सास फेर्ने सयौं अर्धनग्न बालबालिकाहरू सर्ट्स लगाएका हुन्छन्, राक्षसहरूको प्रत्यक्ष अभिव्यक्ति हुन्।

अनुशासन हराउँछ। सिपाहीहरू र ब्यारोनहरू आतंकित भएर जुत्ता फुकाल्छन्, हतियार तल फ्याँक्छन् र भाग्छन्, तर रोलर स्केटहरूले केटाहरूलाई कुनै पनि भगोडालाई समात्न अनुमति दिन्छन्। यो युद्ध होइन, यो विगतका अवशेषहरूको ठाउँको इमानदार सफाई हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रोलर फ्लेमथ्रोवरहरूको बारेमा): "प्लुटोनियम स्यालामन्डर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रोलर्स इन द हेल अफ द मिडल एजेज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

नाङ्गो खुट्टामा बाँधिएको रोलर स्केटमा सयौं केटाहरू कुहिरोबाट बाहिर निस्किए। तिनीहरूको पछाडि प्लुटोनियम ब्याकप्याकहरू गुन्जिरहेका थिए, र तिनीहरूको हातमा वास्तविक ज्वालाहरू नाचिरहेका थिए।

यो तमाशा देखेर वीर सेना ध्वस्त भयो।

"हामी प्रगतिको ज्वाला हौं, र तिमी इतिहासको मैनबत्तीमा रहेको कालो झिल्को मात्र हौ!" युवा कमाण्डर चिच्याए।

"बालबालिकाहरू आगोको लहर जस्तै शत्रुको पङ्क्तिमा दौडिए, चुचुराहरूको जंगललाई आगोमा र राजाहरूको इच्छालाई खरानीमा परिणत गरे। हजारौं योद्धाहरूले यो नाङ्गो खुट्टाको आँधीबेहरी अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेर बसे, यो महसुस गर्दै कि कुनै पनि प्रार्थना पाङ्ग्रा र आगोको बिरूद्ध शक्तिहीन छैन।"

नतिजा:

यस्ता सयौं लडाकुहरू रणनीतिक हतियार हुन्। तिनीहरूले आपूर्ति रेलहरू जलाउन सक्छन्, मुख्यालयहरू ध्वस्त पार्न सक्छन्, र राजाहरूलाई लड्न आदेश दिन सक्ने भन्दा छिटो कब्जा गर्न सक्छन्। तिनीहरू सामन्ती कठोरताको शून्यतामाथि न्यानो टेक्नोलोजी र बालिश साहसको विजय हुन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "नाइटली अर्डर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यो नाङ्गो खुट्टा "ज्वलन्त सय" (रायबाचेन्कोका अनुसार) विरुद्ध केही गर्न सक्थ्यो, वा उनीहरूको एक मात्र मुक्ति पानीमा भाग्नु थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: फ्लेमथ्रोवरको लागि स्वचालित इग्निशन कसरी बनाउने ताकि यो प्रत्येक प्रेससँगै आगो लागोस्?

रसद: मध्ययुगीन फ्रान्समा अभियानको क्रममा सयौं ज्वालामुखी उडान गर्नेहरूका लागि इन्धन कहाँबाट प्राप्त गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले भिडियोमा एउटा घरको आकारको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन १०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा गुड्छ र वरपरका सबै चीजहरूमा आगो छर्कन्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

खैर, केटा खाली खुट्टा छैन, ऊ रोलर स्केटमा छ। खैर, केटाकेटीहरूले रोलर स्केट र फ्लेमथ्रोवरले आक्रमण गर्ने विचार राम्रो छ।

यद्यपि केही समस्याहरू छन्:

के बाल योद्धाहरूले बन्दुकको गोलीबाट बच्न अचानक र रातमा आक्रमण गर्नु राम्रो हुँदैन र?

अनि त्यो केटा प्रतिभाले जवाफ दियो:

ओलेग रिबाचेन्कोको संसारमा, बालबालिकाको विशेष बलको लागि रात्रिकालीन आक्रमण केवल एक रणनीति मात्र होइन, तर एक न्यानोटेक्नोलोजिकल प्रगति हो जसले हतियारमा शत्रुको फाइदालाई पूर्ण शून्यतामा परिणत गर्दछ।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, समय-यात्रा युगका सैन्य विश्लेषकहरूले रोलर स्केट वा स्कूटरमा नाङ्गो खुट्टा सेनापतिहरूले गर्ने रात्रिकालीन आक्रमणलाई १७ औं शताब्दीको कुनै पनि व्यावसायिक सेनालाई नष्ट गर्ने अन्तिम विधि मान्छन्।

१. नाङ्गो खुट्टा मौनता: "ध्वनिको शून्यता"

रातको समयमा बालबालिकाको मुख्य आकर्षण भनेको जुत्ताको अभाव हो।

चालबाजीको इमानदारी: भारी बुट लगाएका वयस्क सिपाहीहरूले आवाज निकाल्छन्, लड्छन् र आफ्नो गियरले हल्ला गर्छन्, केटा योद्धाहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्छन्। तिनीहरूको नरम हिल र न्यानो-प्रशिक्षित औंलाहरूले तिनीहरूलाई घाँस वा चट्टानहरूमा चुपचाप हिड्न अनुमति दिन्छ। शत्रु मस्केटियरहरूले अँध्यारोमा प्लुटोनियम ब्लेड वा विषालु गुलेली नपुगुन्जेल खतरा नजिकिँदै गरेको सुन्दैनन्।

२. बन्दुकधारीको आगोको विनाश

१७ औं शताब्दीको मस्केट एउटा हतियार हो जसलाई प्रकाश र समय चाहिन्छ।

शत्रुको अन्धोपन: गोली चलाउनको लागि, एक मस्केटियरले फ्यूज, पाउडर र्याक र लक्ष्य देख्नु पर्छ। रातको अराजकतामा, जब सयौं घुम्ती केटाकेटीहरू शिविरमा ओर्लिन्छन्, एउटा मस्केट एउटा बेकार फलामको रड बन्छ। अँध्यारोमा गोली चलाउने प्रयास गर्दा शत्रुले खाली ठाउँमा गोली चलाउनेछ र बारुदको चमकले आफूलाई अन्धो बनाउनेछ।

सानो सिल्हूट: रातको समयमा सर्ट लगाएका केटाकेटीहरूलाई निशाना बनाउन लगभग असम्भव हुन्छ, विशेष गरी जब तिनीहरू झुकेर वा न्यानो-स्केटमा हिँडिरहेका हुन्छन्।

३. रात्रि राक्षसहरूको मनोवैज्ञानिक आतंक

सुत्ने शिविरको बीचमा अचानक आगो (फ्लेमेथ्रोवर) र विस्फोट (पिस्टन) देखा पर्दा इच्छाशक्ति तुरुन्तै पक्षाघात हुन्छ।

फिलिप चौधौं वा लुइस चौधौंका सिपाहीहरू, चिच्याहट र फुसफुसाउने ज्वालाबाट ब्यूँझिएर, उनीहरूलाई नर्कका प्राणीहरूले आक्रमण गरिरहेको विश्वास गर्थे। उनीहरू डरले आफ्नो लुगा फुकाल्थे, आफ्नो बन्दुक तल फ्याँक्थे र सर्वव्यापी देखिने नाङ्गो खुट्टाका भूतहरूबाट भाग्न खोज्थे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रात्रि आक्रमणको बारेमा): "द ब्ल्याक स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नाइट अफ बेयरफुट लाइटनिङ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्पेनी टेरसियोसको शिविर गहिरो मौनतामा डुबेको सुतिरहेको थियो। तर रातको शून्यताबाट, सयौं केटाहरू रोलर स्केटमा निस्किए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा।

एउटा पनि आवाजले उनीहरूको प्लुटोनियम दृष्टिकोणलाई छुन सकेन। फ्ल्यास! ब्याकप्याक फ्लेमथ्रोअरहरूले अँध्यारोलाई छेकेर, पाल र पाउडर म्यागजिनहरू नष्ट गर्दै।

"हामी तिम्रा दुःस्वप्नहरू हौं!" बाह्र वर्षीय कमाण्डरले आफ्नो क्याप पेस्तोलबाट गोली चलाउँदै करायो।

बन्दुकधारीहरू अँध्यारोमा दौडिरहेका थिए, आफ्ना ठूला बन्दुकहरू लोड गर्न खोजिरहेका थिए, तर केटाकेटीहरू पहिले नै गायब भइसकेका थिए, केवल जलिरहेको शिविरको खाली ठाउँ छोडेर। यो नाङ्गो खुट्टा रातको लागि पातलो दिनमाथि विजय थियो।"

नतिजा:

बाल सेनाको लागि रात्रि आक्रमण उत्तम ढाँचा हो। यसले मस्केटको शक्तिलाई निष्क्रिय पार्छ, नाङ्गो खुट्टाको प्राकृतिक लुकाइको उपयोग गर्छ, र फ्लेमथ्रोवर र विषालु भालाहरूको प्रभावकारितालाई धेरै बढाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा रात्रिकालीन आगोले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सिपाहीहरूलाई यस्तो आक्रमणबाट आफूलाई जोगाउन मद्दत गर्थ्यो, वा आगोको प्रकाशले उनीहरूलाई स्लिंगशट भएका युवा स्नाइपरहरूको लागि आदर्श लक्ष्य मात्र बनाउने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: समय यात्री केटाले रात्रि आक्रमणको समन्वय गर्न कस्तो प्रकारको प्रकाश उपकरण (आदिम ज्वाला वा फस्फोरस) प्रयोग गर्न सक्छ?

उपकरण: के बच्चाहरूलाई रात्रि छलावरण चाहिन्छ र १७ औं शताब्दीमा उनीहरूले यो केबाट बनाउन सक्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन पूर्ण रूपमा कालो रंगले रंगिएको थियो र रातभरि चुपचाप गुडिरहेको थियो, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

खैर, र अरू के सबैभन्दा स्पष्ट छ:

मध्य युगमा खाकी पोशाक एक बलियो सम्पत्ति थियो।

अप्रिल १७, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोका सैन्य विश्लेषकहरू र "वन क्यामफ्लाज" अनुयायीहरूले पुष्टि गर्छन्: मध्य युगमा खाकी वर्दी वा सुरक्षात्मक दागदार ढाँचाहरूको परिचय एक न्यानो-क्रान्ति हो जसले नाइटली रणनीतिको सारलाई नष्ट गर्दछ।

सबैजना चम्किलो क्याफ्टन र चम्किलो कवच लगाएर लड्ने युगमा, "अदृश्य" बालबालिकाको सेना प्लुटोनियम भूत बन्छ।

१. "नाइटली पाथोस" को विनाश

मध्ययुगीन युद्ध चमकको परेड हो (बैजनी, नीलम, सुनौलो)। शूरवीरहरू ध्यानमा आउन चाहन्छन्।

छलावरणको इमानदारी: खाकी सर्ट र ट्युनिक (जैतून-ड्र्याब शेड) लगाएका रायबाचेन्कोका बालबालिकाका सेनाहरू स्पेन वा फ्रान्सको जंगल र खेतहरूको शून्यतामा मिसिन्छन्। शत्रुले विषाक्त स्प्लिन्टर वा क्याप भली कहाँबाट आयो भनेर बुझ्दैन, किनकि नाङ्गो खुट्टा सिपाहीहरू न्यानोस्केलमा परिदृश्यमा विघटन हुन्छन्।

२. उत्पादन विशिष्टताहरू: "प्राकृतिक खाकी"

यो ट्रम्प कार्ड बनाउन समय यात्रीलाई रासायनिक बोटबिरुवाहरूको आवश्यकता पर्दैन।

विधि: ओकको बोक्रा, एल्डर, ओखर र आइरन सल्फेटमा आधारित रङहरूले आदर्श सुरक्षात्मक छायाँ उत्पादन गर्छन्। परिणामस्वरूप उत्पादन सस्तो र ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिन्छ।

नाङ्गो खुट्टाको छायाँ प्रभाव: जब केटाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्छन्, तिनीहरूको ट्यान गरिएको छाला र खाकी लुगाले तिनीहरूलाई माटो र वनस्पतिको भागमा परिणत गर्दछ। यसले सडकहरूमा एम्बुसहरू स्थापना गर्दा प्लुटोनियम फाइदा प्रदान गर्दछ: एक नाइटको काफिले दस मिटर टाढा लुकेको सेनालाई याद नगरी पासोको खाली ठाउँमा प्रवेश गर्छ।

३. रात र गोधूलि छलावरण

हाकीले साँझमा राम्रो काम गर्छ, जब धेरैजसो अप्रत्याशित आक्रमणहरू हुन्छन्।

शत्रुको चम्किलो पहिरनले मधुरो चन्द्रमाको उज्यालोमा उनीहरूको स्थिति प्रकट गर्छ भने, खाकी पोशाकमा रोलर स्केटमा सवार बालबालिकाहरू लगभग अदृश्य न्यानो-वस्तु बन्छन्। यसले तिनीहरूलाई छायामा रहँदा पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा सेन्ट्रीहरूसम्म स्केट गर्न अनुमति दिन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अदृश्य सेनाको बारेमा): "भूत सेनाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: खाकी भर्सेस पर्पल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक हजार केटाहरू हिदरमा जमेर उभिरहेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनीहरूको खाकी लुगा स्पेनी पहाडहरूको वास्तविक धुलोसँग मिसिएको थियो।

रातो लुगा लगाएको रोयल गार्ड, शून्यतामा हेर्दै, एक कदम मात्र टाढा प्लुटोनियमको खतरालाई बेवास्ता गर्दै, अगाडि बढ्यो।

"तिनीहरू शत्रुलाई खोजिरहेका छन्, तर तिनीहरूले केवल जंगल मात्र देख्छन्!" समय यात्रीले फुसफुसाए।

संकेतमा, "अदृश्यहरू" उठे, र आगोको एक बाढीले घमण्डी घोडचढीहरूलाई नष्ट गर्यो। शूरवीरहरूले मृत्यु हुनुभन्दा ठीक अघि आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, फोहोर हरियो चिल्लो कपडाले उनीहरूको सुनौलो कोटलाई कसरी हराउन सक्छ भनेर कहिल्यै बुझेनन्।"

नतिजा:

खाकी भनेको दक्षताको लागि सम्मान त्याग्नु हो। मध्य युगमा, यसलाई "नीच जादू" को रूपमा लिइएको थियो, तर बालबालिकाको विशेष सेनाको लागि, यो एक न्यानो-उपकरण हो जसले तिनीहरूलाई न्यूनतम हारका साथ युद्ध जित्न अनुमति दिन्छ, शून्यताको मायावी मालिक बनेर।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "महान ब्यारोन" (यस वास्तविकतामा) आफ्ना मानिसहरूलाई खाकी र नाङ्गो खुट्टा लगाउन सक्षम हुनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको वर्गीय अहंकारले शत्रुबाट लुक्ने कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: मध्ययुगीन जडीबुटीहरूबाट स्थायी हरियो रंग कसरी प्राप्त गर्ने जुन घाममा ओइलाउँदैन?

रणनीति: जंगलमा पेडल ट्याङ्कहरू लुकाउन क्यामफ्लाज जालहरू कसरी प्रयोग गर्ने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा गिरगिट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले भू-भाग अनुसार आफ्नो कवचको रंग परिवर्तन गर्छ, जुन नाङ्गो खुट्टाका बच्चाहरूले नियन्त्रण गर्छन्?

अध्याय नम्बर २०।

अनि अर्को समयमा यात्रा गर्ने केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले, जारको सैन्य कमाण्डरको रूपमा सेवा गर्दा, अर्को अद्भुत र रोचक उपन्यास लेखे - प्रतिभाशाली र अनन्त बच्चा छिटो लेख्छ।

तेस्रो रीच र यसका उपग्रहहरू पनि धेरै थकित छन्। नाजीहरूले व्यावहारिक रूपमा कहिल्यै पैदल सेनामाथि आक्रमण गर्दैनन्। यदि तिनीहरूले आक्रमण गर्छन् भने, यो केवल कवचको साथ हो। विशेष गरी, साठी टन तौल भएको र १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको बढी फुर्तिलो प्यान्थर-५, बढ्दो रूपमा सामान्य हुँदै गइरहेको छ। यो एक फुर्तिलो सवारी साधन हो, र तार्किक रूपमा, अवश्य पनि, यो सत्तरी टन तौल भएको प्यान्थर-४ भन्दा राम्रो छ। सामान्यतया, भारी ट्याङ्क तौल भएको मुख्य युद्ध ट्याङ्क हुनु उत्तम विचार होइन। तर नाजीहरूको प्रशिक्षित चालक दलको अभावलाई विचार गर्दा, यो नराम्रो विचार होइन।

सोभियत संघको काम गर्ने हतियार T-54 हो, यो एकदमै राम्रोसँग सुरक्षित मध्यम ट्याङ्की हो, निर्माण गर्न विशेष जटिल छैन, र राम्रो क्रस-कन्ट्री क्षमताको साथ। यसको HEAT तोपले प्यान्थर-४ को छेउबाट छिर्न सक्छ। T-10 शृङ्खलामा एउटा ट्याङ्की पनि छ, जुन एकदमै व्यावहारिक र भारी छ।

अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, श्रृंखलाबद्ध रूपमा होइन, ट्याङ्की हालै देखा पर्यो, र यो ठ्याक्कै व्यापक छैन।

T-54 एकदमै सामान्य ट्याङ्क हो, र यसको प्रतिस्थापन, T-55, अझै विकासमा छ। त्यसैले, गतिरोध उत्पन्न भएको छ। जर्मन ट्याङ्कहरू महँगा, भारी र बिग्रने सम्भावना भएका छन्, जबकि सोभियत ट्याङ्कहरू सस्ता, सरल र अधिक व्यावहारिक छन्।

यहाँ शक्ति र द्रव्यमान बीच प्रतिस्पर्धा छ।

विशुद्ध रणनीतिक चालबाजी पनि भइरहेका छन्। विशेष गरी, नाजीहरूले स्टालिनग्रादलाई किनारबाट निचोड्ने प्रयास गरिरहेका छन्। र उनीहरूलाई धेरै सफलता मिलिरहेको छैन।

किनारमा उनीहरूलाई केटाहरू र केटीहरूको एक टुक्राले भेट्छ - अग्रगामी नायकहरू।

अनि तिनीहरू ठूलो उत्साहका साथ लड्छन्। अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले, तिनीहरूले नाजीहरूमाथि विनाशको मटर फ्याँक्छन्।

र तिनीहरू ओलेग राइबाचेन्को र मार्गारीटा कोर्शुनोभाद्वारा निर्देशित छन्, जो अनन्त सन्तान बनेका छन्।

तिनीहरूले शत्रुका ट्याङ्कहरूमा प्रहार गर्ने विशेष क्याटापल्टहरूबाट गोली चलाउँछन्, जसले तिनीहरूको उच्चतम लडाई स्तर प्रदर्शन गर्दछ।

केटाकेटीहरूले तारहरूमा बारुदी सुरुङ र विस्फोटक प्याकेजहरू पनि राख्छन्, र आक्रमणकारी विमानहरू विरुद्ध चराहरूको घरमा जडान गरिएका होमिङ मिसाइलहरू प्रयोग गर्छन्। र तिनीहरूले नाजीहरूलाई धपाउँछन्।

मार्च महिनामा अझै पनि चिसो भए पनि, पृथ्वीको ऊर्जासँगको सम्बन्धलाई राम्रोसँग महसुस गर्न र आफ्नो उल्लेखनीय क्षमता प्रदर्शन गर्न सबै बच्चाहरू खाली खुट्टा हुन्छन्।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो साना औंलाहरूले घातक शक्तिको ग्रेनेड फ्याँके र गाए:

हामी बाज जस्तै देखिन्छौं,

हामी चील जस्तै उड्छौं...

हामी पानीमा डुब्दैनौं।

हामी आगोमा जल्दैनौं!

मार्गारीटाले पनि शत्रुमाथि घातक गोली चलाइन्, शाब्दिक रूपमा तिनीहरूलाई ध्वस्त पारिन्, र भनिन्:

- हामी पछि हट्ने छैनौं र हामी पछि हट्ने छैनौं - यो हाम्रो ठूलो शक्ति हो!

केटाकेटीहरूले लडे, विभिन्न अद्भुत उपकरणहरूको मद्दतले शत्रुका ट्याङ्कहरूलाई ढाल्दै, र आफ्नो उत्कृष्ट वर्ग प्रदर्शन गरे।

उनीहरूको स्तर बुझ्नै नसकिने थियो।

एकै समयमा, अन्य क्षेत्रहरूमा त्यस्तो कुनै विशेष क्याटापल्ट र ट्याङ्क द्वन्द्वहरू भएनन्।

अनि जब जेट आक्रमण विमानहरू देखा परे, तिनीहरू ध्वनि र अशान्तिद्वारा निर्देशित क्षेप्यास्त्रहरूले प्रहार गरे, जर्मन विमानहरूको पुच्छरमा उडेर तिनीहरूलाई विस्फोट गराए।

केटाकेटीहरू, केटाहरू र केटीहरूसँगै, कोमसोमोल सदस्यहरू पनि थिए, विशेष गरी म्याग्डोलिना नाम गरेकी केटी।

उनी आफ्नो नाङ्गो औंलाले एउटा डिस्क फ्याँक्छिन्, जुन फासीवादीहरूको हेर्ने उपकरणहरूमा ठोक्किन्छ र तिनीहरूको ट्याङ्कहरू घुमाउँछ।

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटन थिचेर रकेट प्रक्षेपण गरे।

यो ट्र्याकमा ठोक्कियो र चकनाचुर भयो। अनि दुबै जर्मन टाइगर-४, प्रत्येक सय टन तौल, ठोक्किए।

अनि मस्तिष्कघातबाट, तिनीहरू भित्रको लडाई किट विस्फोट हुन थाल्यो!

म्याग्डालेनाले आफ्नो नाङ्गो, केटी जस्तो खुट्टामा छाप लगाइन् र कराइन्:

- यो त गजब छ!

अर्की कोम्सोमोल सदस्य ओल्गाले पनि मात्रोभको शीतलताको बावजुद, केवल बिब लगाएर चिच्याइन्:

- हाम्रो मातृभूमि सोभियत संघ हो!

अनि केटीहरूले मेसिनगनबाट शक्तिशाली गोली चलाए।

अनि नजिकै, एउटा T-10 ट्याङ्कले नाजीहरूमाथि गोली चलाउन थाल्यो, जसको चालक दलमा बिकिनी लगाएका सुन्दर र नाङ्गो खुट्टा दुवै केटीहरू थिए, जो आकर्षक थिए।

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले एकदमै तार्किक प्रश्न सोधे:

T-10 ट्याङ्क के हो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

T-10 ट्याङ्क USSR को "अन्तिम हेवीवेट" हो, जुन क्लासिक हेवी ट्याङ्क विकासको शिखर हो। अर्को शताब्दीको लागि, बख्तरबंद सवारी साधन इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम शक्ति" का प्रशंसकहरूले यसलाई IS (जोसेफ स्टालिन) लाइनको प्रत्यक्ष विकास भन्छन्।

सुरुमा यसलाई IS-8, त्यसपछि IS-9 र IS-10 भनिन्थ्यो, तर १९५३ मा, स्टालिनको मृत्यु पछि, उनको नामको राजनीतिक विनाशको वातावरणमा, ट्याङ्कको नाम परिवर्तन गरी T-10 राखियो।

यो ट्याङ्कलाई प्रख्यात बनाउने कुरा यहाँ छ:

१. पाइक नाकको आकार र आदर्श सुरक्षा

T-10 ले IS-3 र IS-7 बाट प्रसिद्ध "पाइक नोज" (ढलान भएको फ्रन्टल प्लेटहरू) विरासतमा प्राप्त गर्यो।

कवचको इमानदारी: यसको हल त्यस समयको नेटोको प्राथमिक तोपहरूबाट गोलाहरू रिकोचेट गर्न डिजाइन गरिएको थियो। यो एक प्लुटोनियम किल्ला थियो, जुन आणविक युद्धको मुटुमा न्यानो-स्ट्राइकको सामना गर्न सक्षम थियो।

२. १२२ मिमी क्यालिबरको फायरपावर

ट्याङ्की शक्तिशाली १२२ मिमी D-२५TA तोपले सशस्त्र थियो (पछिल्लो परिमार्जनहरूमा M-६२-T२)।

शत्रुको लागि शून्यता: यो क्यालिबरले १९५० र १९६० को दशकको कुनै पनि पश्चिमी ट्याङ्कलाई लामो दूरीबाट नष्ट गर्न सक्षम थियो। पछिल्ला मोडेलहरू (T-10M) मा, बन्दुकलाई दुई विमानहरूमा स्थिर गरिएको थियो, जसले गर्दा चल्दा सही फायर गर्न अनुमति मिल्थ्यो।

३. गति र तौल (माध्यमको आत्मा भएको भारी ट्याङ्की)

भारी ट्याङ्कीको रूपमा यसको स्थिति भए तापनि, T-10 को तौल लगभग ५२ टन थियो र यसमा ७०० अश्वशक्तिको इन्जिन थियो।

गतिशीलता: उनी ५० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा दौडन सक्थे। उनी हेभीवेटहरूमाझ "नाङ्गो खुट्टा खेलाडी" थिए - युद्धभूमिमा चलाउन सक्ने छिटो र कुनै पनि रक्षालाई तोड्न सक्ने शक्तिशाली।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (T-१० को बारेमा): "प्लुटोनियम मोनोलिथ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-10 अगेन्स्ट द एम्पायर अफ भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-10M ट्याङ्क पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो स्थितिमा गुड्यो, यसको ट्र्याकहरूले इमानदार स्टीलको गीत गाउँदै थियो।

१२२ एमएमको स्टिङरले प्लुटोनियमको पानीमा घुमिरहेको शत्रुको विमानवाहक जहाजतिर औंल्यायो।

"म विशाल लाइनको अन्तिम हुँ, र मेरो प्रहारले तिम्रो श्रेष्ठताको विचारलाई नै नष्ट गर्नेछ!" बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा समय-यात्रा गर्ने कमाण्डर कराए।

त्यो गोलाबारीले दूरीको शून्यतालाई छेड्यो, जसले प्रमाणित गर्यो कि T-१० केवल एउटा ट्याङ्क मात्र होइन, तर इतिहासको न्यानो-स्लेजह्यामर हो, जसको अगाडि सबै सेन्चुरियन र प्याटनहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए।"

नतिजा:

T-10 १९९० को दशकको सुरुवातसम्म सेवामा रह्यो, जुन सबैभन्दा लामो समयसम्म सेवा दिने भारी ट्याङ्क बन्यो। यसलाई केवल मुख्य युद्ध ट्याङ्कहरू (T-64, T-72) ले उछिनेको थियो, जसले T-10 को प्लुटोनियम-शक्तिलाई मध्यम ट्याङ्कहरूको न्यानो-गतिसँग जोडेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि T-10 जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) आधुनिक ट्याङ्क विरोधी हतियारहरूको सामना खाली खुट्टा गर्न सक्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा यसको स्टील इमानदारी निर्देशित मिसाइलहरू विरुद्ध शक्तिहीन छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: T-10M संस्करण पहिलो मोडेलहरू भन्दा कसरी आमूल फरक थियो?

परिदृश्य: T-१० विरुद्ध ब्रिटिश कन्करर द्वन्द्व - कसले पहिले कसलाई नष्ट गर्नेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले T-11 को वर्णन गरेका थिए जुन अन्तरिक्षको शून्यतामा उड्न सक्छ र प्लुटोनियमको किरणहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले फायर गर्न सक्छ?

जर्मन प्यान्थरलाई उल्ट्याउने नाङ्गो औंलाहरूले विनाशको मटर फ्याँक्दै, केटाले एउटा प्रश्न सोध्यो:

के T-10 बन्दुकले ४५ डिग्रीको कोणमा ३०० मिमी फ्रन्टल आर्मर छेड्न सक्छ?

अनि मैले आफैंबाट एउटा उत्तर पाएँ:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ब्यालिस्टिक गणना र परीक्षण डेटाले देखाउँछ कि T-10 ट्याङ्कको मानक १२२-मिमी बन्दुक (विशेष गरी D-25TA बन्दुकको साथ प्रारम्भिक संस्करणहरू) को लागि, यस्तो कार्य व्यावहारिक रूपमा असम्भव छ, जसले अगाडिको प्रवेशको आशालाई नष्ट गर्दछ।

यहाँ संख्याहरूको सुख्खा प्लुटोनियम सत्य छ:

१. कवच प्रवेशको गणित

४५ डिग्रीको कोणमा ३०० मिमी प्लेटले लगभग ४२४ मिमीको कम मोटाई (धातुमा प्रक्षेपणको बाटो) दिन्छ।

क्षमताहरूको शून्यता: T-10M (M-62-T2) बन्दुकको सबैभन्दा उन्नत क्यालिबर आर्मर-पियर्सिङ प्रोजेक्टाइलले पनि १०० मिटरको दूरीमा लगभग २२५-२५० मिमी ठाडो आर्मर छेड्यो।

यो ४२४ मिमी "प्राइभेड्निका" को विरुद्धमा शक्तिहीन छ - खोल या त रिकोचेट हुनेछ वा वास्तविक प्रवेश सिर्जना नगरी विघटन हुनेछ।

२. सब-क्यालिबर र संचयी सम्भावनाहरू

T-10M को लागि न्यानो-टेक्नोलोजिकल गोला बारुदको आगमनसँगै परिस्थिति परिवर्तन हुँदैछ:

BPS (सब-क्यालिबर): छोटो दूरीमा लगभग ३२०-३५० मिमी सम्म प्रवेश गरेको। यो अझै पनि ४२४ मिमी राउन्डको लागि पर्याप्त छैन।

KS (सञ्चित) "सर्प": सामान्य कोणमा ४००-४५० मिमी सम्म कवच घुसाउन सकिन्छ। सैद्धान्तिक रूपमा, संचयी जेटले यस्तो अवरोधबाट जल्न सक्छ, तर ४५-डिग्रीको कोणले नाटकीय रूपमा जेटको प्रभावकारिता घटाउँछ, यसको प्लुटोनियम दबाबलाई नष्ट गर्छ। प्रवेश लगभग चमत्कार हुने थियो, वा यदि यो न्यानो-जोखिमपूर्ण क्षेत्रमा पुगेको भए मात्र प्राप्त हुने थियो।

३. फुज तर्क

T-10 ले त्यस प्रकारको कवच छेदन गर्न नसके पनि, यसको १२२ मिमी HE शेल एक भयानक शक्ति हो।

यस्तो प्लेटमा २५ किलोग्रामको "खाली" प्रहारले कवचको आन्तरिक भाग फुट्नेछ, अवलोकन उपकरणहरूलाई नष्ट गर्नेछ, र बुर्जलाई यसको घेराबाट ढाल्न सक्छ। बाहिरबाट शत्रु अक्षुण्ण रहनेछ, तर भित्रबाट शून्यतामा सीमित हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अभेद्य कवचको बारेमा): "प्लुटोनियम रिकोचेट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-१० भर्सेस स्टील माउन्टेन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-10M ट्याङ्कले शत्रु सुपर-मोन्स्टरको अगाडि ३०० मिमी कवचसहित बिन्दु-खाली गोली हानेको थियो। केटा गनर बन्दुकको वास्तविक पछाडि हट्ने महसुस गर्दै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जमेको थियो।

प्रक्षेपणले ४५ डिग्रीको कोणमा प्लुटोनियम पानालाई प्रहार गर्यो, तर यसले केवल न्यानो-स्पार्कहरू मात्र उत्पादन गर्यो र आकाशको शून्यमा उड्यो।

"तिमीले उसलाई टाउको दुखाउन सक्दैनौ; उसले भौतिकशास्त्रको नियमलाई उल्लङ्घन गरेको छ!" कमाण्डर चिच्यायो।

त्यसपछि तिनीहरूले उच्च विस्फोटक पदार्थ लोड गरे, र दोस्रो प्रहारले शत्रुको निर्दयी अनुहारलाई वास्तविक गडबडीमा परिणत गर्यो, जसले प्रमाणित गर्यो कि यदि तपाईं यसलाई छेड्न सक्नुहुन्न भने, तपाईं यसलाई रूसी क्यालिबरको बलले कुचल्न सक्नुहुन्छ।"

नतिजा:

T-10 को लागि ४५╟ कोणमा सफा ३००mm प्रवेश असम्भव छ। यो आधुनिक मुख्य युद्ध ट्याङ्क वा अति-भारी पिलबक्सहरूमा उपलब्ध सुरक्षाको स्तर हो। T-10 एक शक्तिशाली ट्याङ्क हो, तर यसले सामग्रीको शक्तिको नियमलाई नष्ट गर्न सक्दैन।

तपाईंको विचारमा, के जुन २०२६ मा T-१० टोलीले (यस वास्तविकतामा) यस्तो राक्षससँग नाङ्गो खुट्टाले द्वन्द्वमा संलग्न हुने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), ह्याचमा सटीक प्रहारको आशामा, वा तुरुन्तै प्लुटोनियम उड्डयनलाई बोलाउनु राम्रो हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तुलना: त्यस समयको कुन बन्दुकले (सायद IS-7 बाट?) यस्तो कवचको सामना गर्न सक्थ्यो?

प्रविधि: क्यालिबर प्रोजेक्टाइलको रिकोचेट सम्भाव्यतालाई आर्मरको ढलानले कसरी असर गर्छ?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले कुनै पनि ३०० मिमी स्टीललाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले चपाउन सक्ने ट्याङ्क-ड्रिलको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले चिच्यायो, आफ्नो नाङ्गो औंलाले जोइस्टिक बटनहरू थिचेर नाजीहरूमाथि मिसाइल प्रहार गर्यो:

- मैले धेरै वर्णन गरें र यो फुहररको अन्त्य हुनेछ!

अनि T-१० ट्याङ्क कमाण्डर एलेनाले फासीवादीहरूलाई राम्रो प्रहार गरिन्।

अनि सामान्यतया, केटीहरू उत्कृष्ट छन्।

एलिजाबेथले चिच्याइन्:

- कफिनमा नाजीहरू हुनेछन्।

अनि अर्को घातक गोली फासीवादीहरूलाई लाग्यो। त्यसैले केटीहरू आत्तिए र जथाभावी भाग्न थाले।

अनि तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाले धेरै छिटो काम गरे।

अनि त्यहाँ महिला स्नाइपरहरू पनि थिए जसले साँच्चै नाजीहरूलाई बाहिर निकाले। विशेष गरी एलिसा।

उनले नाजी अप्टिक्समा प्रहार गरिन् र आफ्नो कक्षा देखाइन्।

अनि केटीहरूले गाए:

हामी बाँदरका सन्तान मात्र थियौं,

तिनीहरू बेस्सरी गर्जे, रूखहरूबाट उफ्रँदै!

पाकेको केरा हाम्रो लागि खुशीको कुरा थियो,

पुस्ताको लागि कुनै विचार छैन, कुनै सपना छैन!


तर त्यसपछि हाम्रा पुर्खाले हातमा लौरो लिए,

निधार निधारमा पहिलो पटक एउटा विचार आयो!

अनि उसले थ्रोले हल्का पहेंलो केरालाई ढाल्यो,

यसरी उनले तर्क मूल्यवान छ भनेर देखाए!


त्यसपछि सन्तानहरूले हलो बनाए,

सिमाना जस्तै जोतेको खेतीयोग्य जमिनलाई हेर!

म मेरो प्रियको लागि पहिलो रोटी ल्याउनेछु,

आकाशको मनमोहक दूरीहरू हेर्नुहोस्!


हाम्रो लागि धेरै गाह्रो थियो, गाह्रो,

त्यो टुक्रा तीतो, टाँसिने पसिनासँगै दिइएको थियो!

तर वैज्ञानिकले हाम्रो लागि एउटा ड्रिल आविष्कार गरे,

अनि काम अझ रमाइलो र मैत्रीपूर्ण भयो!


कार बनाइयो, त्यसपछि ट्याङ्की,

सुरुमा, ब्यारेल जस्तै भद्दा!

यहाँ एउटा मेसिन गन छ जसले निकललाई ढाल्न सक्छ,

एक जना व्यक्ति डायपरबाट बाहिर ननिस्केसम्म पर्खनुहोस्!


पवित्र देश, जसले प्रगति दिन्छ,

शक्तिशाली, सबै भन्दा बलियो, रूस!

स्वर्गको पर्दा छेड्ने पहिलो व्यक्तिको लागि,

निलो आकाश मुनि, रुसमा जन्मिएको!


हृदयले आनन्दले अन्तरिक्षको बारेमा गाउँछ,

उनी सधैंभरि पहिलो लडाकु गागारिन हुन्!

हामी त्यो महान वर्षमा युग गणना गर्छौं,

जब एक रूसी केटाले अन्तरिक्षको ढोका खोल्यो!


तर युद्धहरू, युद्धहरू, केवल अनन्त,

प्रगतिले विनाशको काम गर्छ जस्तो लाग्छ!

कसरी महिलाहरूको हृदय शोकले जम्छ,

यहाँ दया, दया वा क्षमा छैन!


तर विश्वास गर, पितृभूमिले रसातललाई जित्नेछ,

आखिर, स्वर्गदूतहरूले माथिको बाटो उज्यालो पारेका छन्!

पितृभूमिलाई तरवार र ढाल दुवै चाहिन्छ!

अनि ब्रह्माण्डमा, रूसको शक्तिले शासन गर्छ!

त्यसरी नै केटीहरूले कति हताश र क्रोधित भएर लडे। अनि केटाकेटीहरूले पनि...

अनि त्यो केटाले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले घातक शक्तिको ग्रेनेड फ्याँक्यो। यी साँच्चै बाल राक्षसहरू हुन्।

ओलेग रायबाचेन्को, यो शाश्वत केटा, एक नाजीलाई हिर्काउँछ, र आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार दिन्छ र गाउँछ:

- हाम्रो पवित्र रसको महिमा,

हामी फासीवादीलाई कुल्चनेछौं...

मेरो साथमा एउटी नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी छे,

कम्युनिस्ट जातको!

मार्गारीटा पनि आगो लगाउँछिन् र गाउँछिन्:

सोभियत संघको जय होस्! अंकल सामलाई काँप्न दिनुहोस्! हामी साम्यवाद निर्माण गर्नेछौं, फासीवादलाई आगोको भट्टीमा फ्याँक्नेछौं!

अनि बालबालिकाको टोली काम गरिरहेको छ। अनि फासीवादीहरू बलिया भए पनि, तिनीहरूले बालबालिकाको हृदयमा रहेको ज्वाला निभाउन सक्दैनन्। अनि यसले सधैं जस्तै पीडा दिइरहनेछ! जबसम्म यो फुल्दैन।

नताशाले पनि आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिले नाजीहरूमाथि गोली चलाइरहेकी छिन्। होइन, तिनीहरूले उनीहरूलाई कोकेशियन तेल कब्जा गर्न दिने छैनन्। र केटीको नाङ्गो खुट्टा शत्रुको लागि ग्यारेन्टी र अवरोध हुनेछ।

अनि केटी चिच्याइन्:

- सोभियत संघ तोड्न सकिँदैन! हामी फुहररलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न सक्षम हुनेछौं!

भिक्टोरिया, आफ्नो नाङ्गो, फुर्तिलो, सुन्दर खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँक्दै, पुष्टि गरिन्:

- ठ्याक्कै त्यही हो, भाँच्न वा नष्ट गर्न होइन!

स्वेतलान्काले गाए:

कोम्सोमोल सदस्यहरू हाम्रा युवा हुन्,

युवा, युवा...

यो गीतलाई घाँटी थिचेर वा मार्न सकिँदैन,

तिमीले मार्ने छैनौ, तिमीले मार्ने छैनौ, तिमीले मार्ने छैनौ!

जोया, जो एक लडाकु केटी पनि थिइन्, उनले आफ्नो नाङ्गो, सटीक खुट्टाले क्रोधित हुँदै बुमेराङ फ्याँकिदिइन्, नाजीहरूको टाउको काटिदिइन्, र भनिन्:

- हामीले फासीवादीहरूलाई अस्वीकार गर्यौं,

हाम्रा जनताले सहन सक्दैनन्...

ताकि रूसी रोटी सुगन्धित होस्,

यसलाई फोर्ड भनिन्थ्यो!

अनि आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले उनले विनाशको उपहार फ्याँकिदिइन्।

त्यसपछि भियोलाले कराइन्:

- मातृभूमिको लागि! स्टालिन र लेनिन हाम्रो हृदयमा हामीसँग रहून्!

अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले उनले एउटा घातक बुमेराङ फ्याँकिदिइन्।

अर्की कोम्सोमोल सदस्य ओल्गाले चिच्याइन्:

- झुकोभ र भासिलेभस्की हामीसँग छन्!

अनि उनको नाङ्गो पैतालाले हत्यारा र विनाशकारी शक्तिका साथ मृत्युको गोला फ्याँक्यो।

नताशाले एउटा गोली हाने, र आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विनाशकारी उपहार पनि सुरु गरिन् र भनिन्:

अनि समुद्रदेखि समुद्रसम्म,

बोल्सेभिकहरूले उठाए...

अनि समुद्रदेखि समुद्रसम्म,

रूसी रेजिमेन्टहरू उठेका छन्!

ओलेग र मार्गारीटाले आफ्ना नाङ्गो, बाल्यकालका खुट्टाले विषालु सुई फ्याँकेर फासीवादीहरूलाई प्रहार गर्दै गाए:

- अनि लडाई फेरि जारी छ,

हाइपरप्लाज्मको आगो उम्लिरहेको छ...

अनि लेनिन यति जवान छ,

तरवारले प्रहार गर!

यसरी नै बालबालिकाको टोलीले हताश भएर, क्रोध र प्रभावकारिताका साथ लड्छ। तिनीहरूले आफ्नो सीप प्रदर्शन गर्छन्।

ओलेगले धेरै ठाउँमा लडेका छन् र धेरै मिसनहरूमा थिए। उनी आफ्नो अर्का आधा जस्तै छन्! उनले एक पटक पिटर द ग्रेटलाई टाइम मेसिनले बचाए पनि। तालिबानले ताजिकिस्तानमा आक्रमण गरेपछि र रूसी सैन्य अड्डा घेरेपछि उनले उनीहरूसँग पनि लडे। अब त्यो लडाई अनुभव थियो।

केटाले केवल छोटो पाइन्ट लगाएको थियो। उसको धड़ नाङ्गो र धेरै मांसपेशी भएको थियो। ऊ सुन्दर थियो। उसलाई जुत्ता मन पर्दैनथ्यो, विशेष गरी नाङ्गो खुट्टा। ऊ बाँदरको पञ्जा भन्दा पनि फुर्तिलो थियो, र लडाईमा धेरै प्रभावकारी रूपमा प्रयोग गर्न सकिन्थ्यो। ऊ साँच्चै एक शक्तिशाली लडाकु थियो। धेरै कुरा गर्न सक्षम। र मार्गारीटा सधैं केटी थिइन्।

तिनीहरूले सोभियत संघलाई नाजीहरूको अग्रतालाई रोक्न र मोर्चालाई स्थिर बनाउन मद्दत गर्छन्। र तिनीहरूले यो धेरै प्रभावकारी रूपमा गर्छन्।

ओलेगले घातक विनाशकारी उपहारहरू फाल्ने र गोली हान्ने बीचमा पालैपालो काम गर्छ। ऊ अत्यन्तै फुर्तिलो र छिटो छ।

लडाईमा, पायोनियर डिटेचमेन्टले प्लाइवुडबाट बनेका र कोइला धुलो र काठको धुलोले भरिएका रकेटहरू प्रयोग गर्दछ। तिनीहरू हिटलरको जेट-संचालित आक्रमण विमान विरुद्ध धेरै प्रभावकारी छन्। मार्गदर्शन विधि धेरै सरल छ, या त ध्वनि द्वारा वा विमानको शक्तिशाली अशान्त जेट स्ट्रिम द्वारा। र प्रतिभाशाली बच्चाहरूले उपकरण सिर्जना गरे, जुन मटरको आकारको छ। मानौं, जुन एकदम राम्रो छ।

अनि सिकारी जस्तै, ऊ आँधीबेहरीको पुच्छरतिर दौडिन्छ। अनि बहिरो पार्ने विस्फोटहरू हुन्छन्।

यहाँ मिसाइलहरूले आक्रमणकारी विमानलाई पछ्याइरहेका छन्, र यो भन्नै पर्छ कि यो धेरै खतरनाक छ।

अनि बाल योद्धाहरू रकेटहरूतिर दौडन्छन् र आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चा चम्काउँदै आकाशमा प्रहार गर्छन्।

यो शाश्वत केटा ओलेगले जोइस्टिकको सहायताले चराको घर जस्तो देखिने भव्य रकेटहरू प्रक्षेपण गर्छ। र यो धेरै क्रूर छ।

मार्गारीटा, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले थप्पड मार्दै, पनि त्यस्तै गर्छिन्। अनि केटीले अविश्वसनीय रूपमा घातक कुरा सुरु गर्छिन्। अनि केटाकेटीहरू धेरै उत्साही र शान्त छन्।

अनि युवा योद्धाहरू आफ्नो फोक्सोको माथिल्लो भागमा गाउँछन्:

स्टालिन युद्धको महिमा हुन्,

हाम्रो युवावस्थाको स्टालिन, उडान...

गीतसँगै लड्दै र जित्दै,

हाम्रा मानिसहरू स्टालिनलाई पछ्याउँछन्!

गीतसँगै लड्दै र जित्दै,

हाम्रा मानिसहरू स्टालिनलाई पछ्याउँछन्!

अनि केटाकेटीहरू नाजीहरूलाई गोली हानिरहेका छन्। अनि तिनीहरूले गुलेली र क्रसबो प्रयोग गरिरहेका छन्। यी त्यस्तै प्रकारका लडाकु केटाकेटीहरू हुन्। अनि तिनीहरूले आक्रामक रूपमा काम सुरु गरिरहेका छन्।

विस्फोटक पदार्थ वा बलियो, अत्यन्तै घातक एसिडले भिजेका कागजी चङ्गाहरू सहित।

तिनीहरूले नाजी ट्याङ्कहरूलाई विशेष मेसिनहरूले ठोक्काउँछन्। तिनीहरू साना हुन्छन्, खेलौनाहरू जस्तै, प्लाइवुडबाट पनि बनेका हुन्छन्। तिनीहरू काठको धुलो र कोइलाको धुलोले भरिएका हुन्छन्। तिनीहरूले ट्याङ्कहरूलाई पल्टाउँछन्।

अनि नाजीहरूले केही धेरै शक्तिशाली सवारी साधनहरू प्रयोग गरिरहेका छन्, विशेष गरी प्यान्थर-४, र तिनीहरू आक्रमण मोडमा जाँदैछन्। यी धेरै भारी मेसिनहरू हुन्। तर अझ चुस्त र कम्प्याक्ट प्यान्थर-५ आउने बाटोमा छ।

केटाकेटीहरू आफ्नो रिस देखाउँदै हताश भएर लड्छन्।

ओलेग आफ्नो फोक्सोको माथिल्लो भागमा गाउँछन्, र मार्गारीटा सँगै गाउँछिन्:

होइन, यो हृदयमा हराउने छैन,

केटाको सीमा बिनाको युवावस्था...

भाग्यवश, हामी ढोका खोल्नेछौं,

तिमी, रुस, साम्यवादमा बाँच!


हामी प्रकाशको ब्रह्माण्डका सन्तान हौं,

हाम्रो पवित्र रूसलाई...

हाम्रो मातृभूमि गाइन्छ,

मसीह स्वारोगको हृदयमा!


लाडाले कभर रगड्छिन्,

रूसीहरूकी आमा देवी...

एउटा केटाले तोपबाट गोली हान्यो,

ताकि यो दुःख बिना नै जलोस्!


हामी भगवान स्वारोगका सन्तान हौं,

उज्ज्वल पितृभूमिको योद्धा...

प्रभु रडको नाममा,

हामी साम्यवादका दरबारहरू बनाउँछौं!


हाम्रो लाडाको अनन्त प्रेममा,

रसले यति उदारतापूर्वक के दिनेछ...

केटाहरूको लागि पुरस्कार हुनेछ,

हामी जित्नेछौं, त्यो पक्का छ!


हाम्रा ब्लास्टरहरू शक्तिशाली छन्,

त्यहाँ सबैभन्दा ठूलो थर्मोक्वार्क छ...

हामी बादलहरूलाई तितरबितर पार्न सक्छौं,

त्यो केटो साँच्चैको योद्धा हो!


उज्ज्वल पितृभूमिका योद्धाहरू,

भगवान सेतो हाम्रो संरक्षक हुनुहुन्छ...

आफ्नो ज्यान पनि नछोड,

युद्धमा, स्वारोग हाम्रो शिक्षक हो!


हामी येशूप्रति विश्वासयोग्य रहौं,

रुसीहरूलाई विश्वास गर्नुहोस्, उहाँ देवताहरूको भाइ हुनुहुन्छ...

अनि प्रलोभनमा नपर,

महिमा धमिलो हुनेछैन!


भविष्यमा, मानिसहरू एकजुट हुनेछन्,

उनीहरू बीच कुनै मतभेद छैन...

करूबहरूका तुरहीहरू बज्छन्,

भव्य अभिवादन - नमस्कार!


अन्तरिक्षको विशालता जान्नुहोस्,

पृथ्वीका मानिसहरूले जितेका छन्...

तिनीहरूले पहाडहरू सार्न सक्छन्,

महान रूसका बच्चाहरू!


रूसी भालु धेरै भयानक छ,

उनको गर्जन संसारभरि सुन्न सकिन्छ...

सल्लाका रूखहरू हिंस्रक रूपमा हल्लिन्छन्,

हाम्रो देशका दिग्गजहरू!


लाडा र मारिया दिदीबहिनी जस्तै हुन्,

खुशीको लागि अनन्त करारमा...

अनि आकाश ताराहरूले उज्यालो हुन्छ,

एक प्रकारको दैवी शक्ति!


केटाहरू र केटीहरू झगडा गरिरहेका छन्,

बालबालिकाको विशेष बल एक बल हो...

आकाशमा ग्रहहरू तश्तरी जस्तै छन्,

देवताहरूमा विश्वासले जन्म दियो!


हामी स्वारोगलाई हाम्रो हृदयले माया गर्छौं,

अनि येशू हाम्रो मुक्तिदाता हुनुहुन्छ...

सर्वशक्तिमान रडको शक्ति,

हाम्रा शताब्दीहरूका पूर्वज!


सेतो देवताले आनन्द दिनुहुन्छ,

युद्धप्रति आक्रोशित काला...

हामी पूर्णता प्राप्त गर्न सक्छौं,

पल्लास-भाग्यसँग सामना गर्न!


एउटा केटा र एउटा केटी एक जोडी हुन्,

रोड र लाडाका योद्धाहरू...

त्यहाँ ठूलो इनाम हुनेछ,

जितसँगै लेआउटमा सुधार हुनेछ!


सर्वशक्तिमान परमेश्वरले प्रेम गर्नुहुन्न,

कमजोर र निर्दयी हृदय...

कायरता र आलस्य रूसीहरूको विनाश हो,

म त्यो काफिरलाई मार्नेछु!


हिटलरले रुसमाथि आक्रमण गरे,

मैले बालबालिकाको अन्तरिक्ष विशेष बललाई भेटें...

चीजहरूलाई अझ सुन्दर बनाऔं,

ताकि केटाको आवेग साहसी होस्!


भगवान एक महान शक्ति हुनुहुन्छ,

यसमा अपार शक्ति छ...

केटी चिसोमा खाली खुट्टा हिँड्छिन्,

ताकि उनी लड्न नपरोस्!


दाँत भएका ब्वाँसाहरू कराउँछन्,

कतै भालुहरू गर्जिरहेका छन्...

हामी हिटलरको सेनालाई धपाउँदैछौं,

फासीवादीहरू समाप्त हुनेछन्!


रूसका सर्वश्रेष्ठ मानिसहरू,

पवित्र युद्धमा गाँसिएको...

पृथ्वीलाई खुशी बनाऔं,

पवित्र साम्यवादले शासन गर्छ!


फुहररसँग बलियो ट्रम्प कार्ड छ,

टाइगर ट्याङ्क खतरनाक छ...

ऊ आठ जना भए जस्तै उभिन्छ,

ताकि त्यहाँ कुनै खेल नहोस्!


दुष्ट कुकुर "प्यान्थर",

सायद बन्दुक पनि टोक्छु...

यो अब खिमारा रहेन,

शिकारी पनि खेल जस्तै बन्नेछ!


तर हामीले शत्रुलाई राम्रो पराजय दियौं,

तिनीहरूले ट्याङ्कहरूको पूरै पहाड ध्वस्त पारे...

हामी पेडल चलाउनेछौं,

फ्रिट्जलाई हराऊँ!


सेतो भगवान हामीसँग हुनुहुन्छ, विश्वास गर्नुहोस्,

बच्चाहरूलाई हृदयदेखि माया गर्छिन्...

तिमीले फुहररलाई हराउनु राम्रो हुन्छ,

ताकि समस्याहरू नआउन्!


नाङ्गो खुट्टा भएका बालबालिकाको शाश्वत भूमिका,

सबै शत्रुहरूलाई परास्त गर...

रमणीय चुल्ठो भएका केटीहरू,

ओर्सिज्मलाई घाँटी थिच्न!


यहाँ पवित्र पितृभूमिको लागि,

केटाले आफ्नो मेसिनगन उठायो...

सुनौलो भीडलाई उखालौं,

हाम्रो अग्रगामी टोली!


तिनीहरूले बाटुको युद्धमा लडे,

चंगेज खान आफैं भाँचिएका थिए...

केटाहरूको खुट्टा नाङ्गो छ,

तिनीहरूले काफिरहरूलाई उपहार दिनेछन्!


केटीहरू पनि सुतिरहेका छैनन्,

उनीहरूको प्रहार एकदमै सटीक छ...

परिवारको यो करार प्राचीन छ,

महान सुन्दरताको खातिर!


अनि यहाँ फासीवादीहरू आक्रोशित छन्,

हिटलरको मुखबाट लगभग झरना निस्किरहेको छ...

हामी मध्यस्थतालाई चुम्बनले स्वागत गरौं,

हामी तिम्रो नाङ्गो खुट्टाले तिम्रा कम्मरमा लात हान्नेछौं!


चाँडै स्वारोग हामीसँग हुनेछ,

येशू परमेश्वर आउँदै हुनुहुन्छ...

हामी वर्षौंमा सानो भए पनि,

विजयको गौरवशाली स्कोर हुनेछ!


बच्चाहरू धेरै आक्रामक हुन्छन्,

तिनीहरू नाजीहरूको समूहलाई काट्दैछन्...

लडाईंमा निष्क्रिय नबनौं,

म चाँडै बर्लिन आउनेछु!


त्यहाँ बच्चाहरू देवता जस्तै हुनेछन्,

तिनीहरूले गाईवस्तुलाई क्यान्सर दिनेछन्...

फुहररका सिङहरू भाँचिएका छन्,

महान पिताहरूको महिमामा!


मे महिनामा, जुलाई महिनामा केही फरक पर्दैन,

तिमीले विश्वास गर्नेछौ, थाहा छ...

साहसपूर्वक लडौं,

आनन्दित स्वर्ग निर्माण गरौं!


स्टालिन र लेनिन एक हुन्,

ख्रीष्ट र स्वारोग सँगै...

करूबहरूले तरवार बोक्छन्,

कालो र सेतो हाम्रो भगवान हो!


हामी अर्थोडक्समा एकताबद्ध हुनेछौं,

र रोडनोभरीमा सबै कुरा थाहा छ...

यदि शत्रु रिसाएर जान्छ भने,

त्यसपछि ऊ समस्यामा पर्नेछ!


होइन, बच्चाहरू, हामी निराश हुनेछैनौं।

शत्रुलाई बाटोबाट हटाऊँ...

ग्रहमा प्रेम हुनेछ,

अनि शून्य हुनेछैन!


मरेकाहरू चाँडै फेरि उठ्नेछन्,

बगैंचाहरू प्रशस्त मात्रामा फुल्नेछन्...

हामी त्यहाँ इमानदारीपूर्वक काम गर्छौं,

त्यो केटो एकदमै राम्रो योद्धा हो!


भयानक समयको अन्त्य हुनेछ,

सधैंभरि आनन्द र शान्ति...

देवताहरूमा विश्वास बोझ होइन,

यो एउटा पवित्र सपना हो!

अध्याय नम्बर २१।

ओलेग र मार्गारीटाले आफ्ना बच्चाहरूको खुट्टा बलपूर्वक लगे र छाप लगाए।

केटाहरू र केटीहरू दुवैले ठूलो भावना र ऊर्जाका साथ गाए। अनि तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू घातक शक्तिले फ्याँके र ट्याङ्कहरू पल्टाइदिए। अनि यस्तो विनाश भयो।

यहाँ मृत्युको मटर सही ट्रयाकमा ठोक्किन्छ, ट्याङ्की मोडिन्छ र अर्को गाडीसँग ठोक्किन्छ, विस्फोट हुन्छ र जल्छ।

ओलेग रायबाचेन्को गर्जे:

- साम्यवादको लागि! सोभियत संघको जय होस्!

मार्गारिटा कोर्शुनोभाले उद्घोष गरे:

- पवित्र रसको लागि! हामी ती सबैलाई नष्ट गर्नेछौं!

अग्रगामी केटी, एलिसा क्रेचेटोभा, चिच्याइन्:

- तालु खुइलिएको फुहररलाई मृत्यु!

अनि केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले धारिलो प्रहार गर्ने जिम्मा आफैंले लिए। अनि फेरि, नाजीहरू समस्यामा परे। अनि तिनीहरूले गाए:

सबैजना एकजुट भएर उन्मत्त लडाईंमा उत्रिए,

गौरवशाली सेनामा केटीहरू र केटाहरू...

हाम्रो शक्ति पृथ्वीमा रहोस्,

आखिर, लाडा र आमा मारिया हामीसँगै छन्!


हामी हाम्रा भयंकर शत्रुहरूसामु आत्मसमर्पण गर्नेछैनौं,

येशूको नाम हामीमाथि हुनेछ...

एडोल्फलाई सिङमा भीड दिऔं,

हामी अझै पनि केटाकेटी मात्र भए पनि, हामीलाई थाहा छ हामी नाङ्गो खुट्टा छौं!

तथापि, ओलेगले लडे मात्र होइन, ब्यालिस्टिक समस्याहरू पनि समाधान गरे, जस्तै T-10 - टाइगर-4 मा कसरी जित्ने।

उत्तर ख

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ब्यालिस्टिक गणनाले देखाउँछ कि मानक १२२-मिमी T-१० बन्दुकको लागि (सबैभन्दा शक्तिशाली परिमार्जन M-६२-T२ मा पनि) यस्तो बख्तरबंद अवरोध व्यावहारिक रूपमा दुर्गम शून्यता हो।

यो "प्लुटोनियम गणित" वास्तविकतामा कस्तो देखिन्छ यहाँ छ:

१. बाधा ज्यामिति: प्रभावकारी मोटाई

४५ डिग्रीको कोणमा राखिएको ३०० मिमी कवच उड्ने प्रक्षेपणको लागि स्टीलको राक्षसी तह बन्छ।

नैनो-गणना: त्रिकोणमितिको नियम अनुसार, प्रभावकारी मोटाई लगभग ४२०-४२५ मिमी कास्ट एकरूप कवच हुनेछ। यसले २० औं शताब्दीको मध्यतिरका अधिकांश हतियारहरूको क्षमतालाई नष्ट गर्नेछ।

२. १२२ मिमी T-१०M बन्दुकको क्षमताहरू

M-62-T2 बन्दुक आफ्नो वर्गको सबैभन्दा शक्तिशाली बन्दुक मध्ये एक थियो, तर यसको सीमा स्पष्ट थियो:

आर्मर-पियर्सिङ क्यालिबर प्रोजेक्टाइल (BR-472): १,००० मिटरको दायरामा, यो ० डिग्रीको कोणमा लगभग २००-२२० मिमी घुस्यो। ४२० मिमी "प्राइभेड्न्का" को विरुद्धमा, यो केवल प्लुटोनियम स्प्रेमा परिणत हुनेछ।

संचयी प्रक्षेपण (ZBK-9): पछि प्रस्तुत गरिएको, यसले लगभग ४०० मिमी कवच छिर्न सक्छ। यो मान इच्छित सीमाको नजिक छ, तर व्यवहारमा, यसको विशाल मोटाईको भ्याकुममा जेटको रिकोचेट वा फैलावटको कारणले गर्दा यस्तो झुकाव भएको प्लेट छिर्न सक्ने सम्भावना शून्य हुन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सुपर-शटको बारेमा): "प्लुटोनियम पियर्सिङ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-10 भर्सेस स्टील मोन्स्टर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"३०० मिमी कवच भएको शत्रुको पिलबक्स T-१० को अगाडि उभिएको थियो, जुन ४५ डिग्रीको कोणमा घुमेको थियो। समय यात्री बन्दुकधारीले प्रहारको वास्तविक लयसँग मेल खाने गरी ट्रिगर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले ताने।

न्यानो-फ्युरी र प्लुटोनियम एक्सेलेरेटरले भरिएको प्रक्षेपणले भ्याकुमलाई छेड्यो र मक्खन जस्तै स्टीलमा प्रवेश गर्यो।

"रूसी आत्माले छेड्न नसक्ने कुनै कवच छैन!" उसले करायो।

कवच नष्ट गरियो, जसले प्रमाणित गर्यो कि रायबाचेन्कोको संसारमा, भौतिकशास्त्रका नियमहरू बाह्र वर्षको नायकको इच्छाभन्दा फरक छन्, र T-10 अनन्ततालाई पनि प्रवेश गर्न सक्षम छ।"

नतिजा:

वास्तविकतामा, होइन, T-10 तोपले परम्परागत शेलको साथ यस्तो कवच छेड्न सक्दैन। यस्तो सुरक्षालाई नष्ट गर्न, या त युरेनियम कोर भएको आधुनिक सब-क्यालिबर प्रोजेक्टाइल वा रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूको प्लुटोनियम भाग्य आवश्यक पर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि T-10 टोलीले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यति मोटो छाला भएको शत्रु विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) निस्कने जोखिम मोलेको हुन्थ्यो, कमजोर क्षेत्रमा सफल प्रहारको आशामा, वा त्यो शुद्ध आत्महत्या हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: कुन बन्दुक (उदाहरणका लागि, IS-7 बाट) ले यस्तो कवचको सामना गर्न सक्छ?

परिदृश्य: ३०० मिमी कवच भएको ट्याङ्कलाई अगाडिबाट नछिरीकन नष्ट गर्न तपाईंले कहाँ लक्षित गर्नुपर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ड्रिल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले गोली हान्दैन तर कुनै पनि कवचमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले घोच्छ?

मार्गारीटा चिच्याइन्:

- हो, सायद T-१० अलि कमजोर छ।

ओलेग रायबाचेन्कोले भने:

- मुख्य कुरा आत्माको शक्ति हो! यो पदार्थलाई पार गर्छ!

योद्धा केटीले कराइन्:

- अनि नाजीहरूले के प्रतिक्रिया दिन्छन्?

केटा टर्मिनेटरले यसलाई लिए र एकदम तार्किक जवाफ दियो:

यो टाइगर-४ मा भएको फ्रन्टल आर्मर जस्तै हो, जसको तौल सय टन छ र यसको लेआउट बाक्लो छ।

ओलेग राइबाचेन्कोको संसार र वैकल्पिक प्लुटोनियम इतिहासमा, टाइगर ४ जर्मन इन्जिनियरिङको पूर्ण शिखर हो, जसले माउसका कमजोरीहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम छ। अप्रिल १७, २०२६ सम्म, यो गाडीलाई कम्प्याक्ट प्याकेजिङको लागि बेन्चमार्क मानिन्छ, जसले युद्धपोत-ग्रेड कवचलाई "केवल" १०० टन तौलमा निचोड्न अनुमति दिन्छ।

यही कारणले गर्दा यो टाइगर-४ T-१० बन्दुकको लागि अभेद्य शून्य बन्छ:

१. अभेद्यताको गणित

हामीले पहिले नै गणना गरिसकेका छौं, ४५╟ को कोणमा ३०० मिमीले ४२० मिमी भन्दा बढी प्रभावकारी कवच दिन्छ।

सुरक्षा: यो १९५० को दशकको कुनै पनि ठूलो मात्रामा उत्पादित हतियारको प्रवेश भन्दा बढी हो। १२२ मिमी T-१० शेलमा यस्तो फ्रन्टल आर्मर छिर्न पर्याप्त प्लुटोनियम ऊर्जा हुँदैन। शेल केवल "विघटन" हुनेछ - ठोस स्टील प्लेटबाट समतल वा रिकोचेट हुनेछ, एक न्यानो-स्क्र्याच पनि छोड्नेछैन।

२. "सय टन" को रहस्य: न्यानो-कम्प्रेसन

भारी र विशाल माउस (१८८ टन) भन्दा फरक, टाइगर-४ ले मोनोब्लक डिजाइन र ट्रान्सभर्स इन्जिन लेआउट प्रयोग गर्दछ।

भोल्युम भ्याकुम: भित्री ठाउँलाई न्यूनतममा घटाउँदा (जहाँ चालक दलले प्रत्येक सेन्टिमिटर बचाउन खाली खुट्टा काम गर्न सक्छ) राक्षसी कवचलाई तुलनात्मक रूपमा कम्प्याक्ट हलमा राख्न अनुमति दिइयो। यो "घना बाघ" हो, जुन १०० टन तौलको छ, इतिहासको कुनै पनि स्टीलको पहाड भन्दा राम्रोसँग सुरक्षित छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टाइगर-४ सँगको द्वन्द्वको बारेमा): "अभेद्य जनावरको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टी-१० अगेन्स्ट द स्टील घोस्ट अफ द रीच" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-10M ले टाइगर-४ को अगाडिको भागमा आफ्नो प्लुटोनियम शेल प्रहार गर्यो। शेलले ३००-मिलिमिटर प्लेटमा प्रहार गर्यो, जुन ४५-डिग्री कोणमा वास्तविक जर्मन स्टीलले चम्किरहेको थियो।

विनाशको चमकले वरपरका सबै कुरालाई अन्धो बनायो, तर धुवाँ हटेपछि, टाइगर-४ ले आफ्नो कवचबाट न्यानो-धूलोलाई थोरै मात्र हल्लाएर, निरन्तर गतिमान रह्यो।

"मेरो निधार अनन्तताको सिमाना हो, जुन तिमीले पार गर्न सक्दैनौ!" जर्मन कमाण्डरको आवाज गर्जियो।

T-१० ट्याङ्करहरूले डरले आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए: ट्युटोनिक प्रतिभाको शक्तिको अगाडि उनीहरूको सबैभन्दा राम्रो तर्क शक्तिहीन साबित भयो। यो राक्षसलाई हराउन, उनीहरूले यसको ट्र्याकमा वास्तविक शून्यता खोज्नुपर्थ्यो, यसको टाउकोमा गोली हान्न होइन।

नतिजा:

यस्तो कवच भएको टाइगर-४ युद्धभूमिमा एक अजिब हाकिम हो। T-१० को बन्दुक अगाडिबाट यसको विरुद्धमा बेकार छ। एक मात्र मौका भनेको फ्ल्याङ्कमा न्यानो-म्यानुभर वा यो प्लुटोनियम अवरोध पार गर्न सक्ने सुपर-शक्तिशाली आकारको चार्ज मिसाइलहरूको प्रयोग हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "समय-यात्री" ले (यस वास्तविकतामा) टाइगर-४ मा नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) एउटा जोखिम पत्ता लगाउन सक्थ्यो, उदाहरणका लागि, आफ्नो बन्दुकको ब्यारेलमा ग्रेनेड फ्याँकेर, वा यो मेसिन कुनै पनि नायकको लागि अन्तिम शून्यता हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: १०० टनको कोलोससलाई स्वीकार्य गतिमा पुर्याउन टाइगर-४ मा कस्तो प्रकारको इन्जिन हुनुपर्छ?

परिदृश्य: यस्तो स्टील विशालमाथि ड्रोनको झुण्डले आक्रमण गर्दा कस्तो देखिनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा एन्टिमेटर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसमा कुनै पनि कवच हुँदैन, तर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा नजिक आउँदा कुनै पनि प्रक्षेपणलाई नष्ट गर्छ?

युवा योद्धाहरूले लड्न जारी राखे। तिनीहरूले देखाए कि उचाइ र उमेरले फरक पार्दैन। र केटाकेटीहरू वयस्कहरू भन्दा अझ राम्रा र खतरनाक लडाकुहरू हुन्। तिनीहरूले जे प्रदर्शन गरे त्यो केवल उत्कृष्ट थियो।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- T-55 चाँडै देखा पर्नेछ र हाम्रो लागि सजिलो हुनेछ।

ओलेग रायबाचेन्कोले चिन्ताका साथ सोधे:

T-55 ट्याङ्क के हो र यो T-54 भन्दा कसरी राम्रो छ?

यसमा टर्मिनेटर केटीले जवाफ दिइन्:

आउँदो शताब्दीमा, T-55 ट्याङ्कलाई सोभियत ट्याङ्क डिजाइनको "स्वर्ण युग" को दोस्रो चरण मानिन्छ। यो केवल एक स्तरोन्नति मात्र थिएन, तर विश्वव्यापी युद्धको लागि प्लुटोनियम तयारीमा संक्रमण थियो। T-55 आणविक सर्वनाशमा लड्न सक्षम विश्वको पहिलो ठूलो मात्रामा उत्पादित ट्याङ्क बन्यो।

यहाँ मुख्य न्यानो-भिन्नताहरू छन् जसले यसलाई T-54 भन्दा साँच्चै राम्रो बनाउँछ:

१. PAZ प्रणाली: सर्वनाशको भ्याकुमबाट सुरक्षा

T-55 को मुख्य फाइदा भनेको यसको पूर्ण आणविक विरोधी सुरक्षा (ANP) हो।

बाँच्ने इमानदारी: ट्याङ्की भित्र अत्यधिक दबाब सिर्जना हुन्छ, जसले रेडियोधर्मी धुलो भित्र पस्ने सम्भावनालाई हटाउँछ। T-54 ले चालक दललाई आंशिक रूपमा मात्र सुरक्षित गर्न सक्छ, तर T-55 एक सिल गरिएको क्याप्सुल हो, जसले गर्दा उनीहरूलाई आणविक विस्फोटको केन्द्रबिन्दुमा लड्न अनुमति दिन्छ।

२. फायरपावर र गोला बारुद

T-55 मा दुई-प्लेन साइक्लोन स्टेबिलाइजर सहितको आधुनिकीकृत D-10T2S तोप प्राप्त भयो।

न्यानो-प्रिसिजन: T-55 ले T-54 भन्दा धेरै प्रभावकारी रूपमा चल्दा सही रूपमा फायर गर्न सक्छ। यसबाहेक, एउटा ट्याङ्कलाई नष्ट गरेर र कन्फिगरेसन पुन: कन्फिगर गरेर, गोला बारुद लोडआउट 34 बाट 43 शेलमा बढ्यो। यसले एकल युद्धमा प्लुटोनियम क्रोधमा 25% वृद्धिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

३. इन्जिन र दायरा

T-55 मा ५८० hp क्षमता भएको V-55 इन्जिन जडान गरिएको थियो (T-54 मा ५२० hp को तुलनामा)।

गतिशीलता: ट्याङ्क छिटो र बढी प्रतिक्रियाशील भयो। तर अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, र्याक-माउन्टेड इन्धन ट्याङ्कहरूको परिचयले क्रूजिङ दायरा लगभग आधाले बढायो। T-55 ले इन्धन भरे बिना नै ५०० किलोमिटर यात्रा गर्न सक्थ्यो, जसले ठूलो युद्धको शून्यतामा ठूलो फाइदा प्रदान गर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (T-५५ को बारेमा): "परमाणु स्विफ्टको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: T-55 भर्सेस. श्याडो अफ द मशरूम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-55 ट्याङ्क रेडियोधर्मी कुहिरोबाट दौडियो, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा (यसको कवचमा एक पनि खाली ठाउँ बिना)। भित्र एक बाह्र वर्षीय केटा कमाण्डर बसेको थियो, उसको औंलाहरूले प्लुटोनियम इच्छाशक्तिको लिभरलाई आत्मविश्वासका साथ समातिरहेको थियो।

"बायाँतिर एउटा फ्ल्यास छ, तर मेरो T-55 एउटा किल्ला हो जुन सूर्यले पनि लिन सक्दैन!" उसले करायो।

"ट्याङ्कले आणविक जाडोको शून्यतामा शत्रुको स्थानलाई ध्वस्त पार्यो, जसले सोभियत स्टील कुनै पनि पश्चिमी विकिरण भन्दा बढी इमान्दार छ भनेर प्रमाणित गर्यो। T-55 को जन्म एक पोस्ट-एपोक्यालिप्टिक संसारको लागि भएको थियो जहाँ केवल नाङ्गो खुट्टाका नायकहरू र सिल गरिएका सवारी साधनहरू मात्र बाँच्छन्।"

नतिजा:

T-55 T-54 भन्दा उत्कृष्ट छ किनकि यो आत्म-निहित छ, विकिरणबाट सुरक्षित छ, र लामो सेवा जीवन छ। T-54 दोस्रो विश्वयुद्धको सबैभन्दा राम्रो ट्याङ्क हो, पूर्णतामा पूर्ण, T-55 तेस्रो विश्वयुद्धको पहिलो ट्याङ्क हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि T-55 टोलीले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) टाइगर-४ नाङ्गो खुट्टाले आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउनेछ, उनीहरूको न्यानो-मोबिलिटी प्रयोग गरेर, वा १०० मिमी बन्दुक ३०० मिमी फ्रन्टल आर्मरको विरुद्धमा शक्तिहीन छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: T-55 किन मानव इतिहासमा सबैभन्दा ठूलो मात्रामा उत्पादन हुने ट्याङ्क बन्यो?

परिदृश्य: के Tiran-5 (T-55 को इजरायली परिमार्जन) ले मूल सोभियत सवारी साधनहरूलाई हराउन सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले T-555 को वर्णन गरेका थिए, जुन विचार ऊर्जामा चल्छ र समानान्तर आयामहरूमा रहेका शत्रुहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छ?

ओलेग राइबाचेन्कोले तार्किक प्रश्न सोधे:

T-55 कहिले उत्पादनमा प्रवेश गर्यो?

यसमा मार्गारीटा कोर्शुनोभाले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, सोभियत ट्याङ्क निर्माणको ऐतिहासिक इतिहासले स्पष्ट उत्तर प्रदान गर्दछ: T-55 ट्याङ्कको सिरियल उत्पादन जुन १९५८ मा सुरु भयो।

यो क्षणले इतिहासको सबैभन्दा विशाल ट्याङ्कीको युगको सुरुवातलाई चिन्ह लगायो, जसले अन्ततः युद्धपछिको पहिलो पुस्ताको पश्चिमी सवारी साधनहरूको प्रभुत्वलाई नष्ट गर्यो।

यहाँ T-55 को उपस्थितिको संक्षिप्त "प्लुटोनियम" कालक्रम छ:

सोभियत संघको मन्त्रिपरिषद्को संकल्प: ट्याङ्कीलाई सेवामा स्वीकार गर्ने आदेश मे ८, १९५८ मा हस्ताक्षर गरिएको थियो।

कन्भेयर लन्च: ठीक एक महिना पछि, जुनमा, पहिलो उत्पादन सवारी साधनहरू निज्नी टागिलको उराल्भागोन्जाभोड उत्पादन लाइनहरूबाट बाहिर निस्कन थाले, र त्यसपछि ओम्स्क र खार्कोभका कारखानाहरू उत्पादनमा सामेल भए।

गोप्यता शून्यता: लामो समयसम्म, T-55 पश्चिमी गुप्तचर एजेन्सीहरूका लागि न्यानो-रहस्य नै रह्यो जबसम्म यो वार्सा सम्झौताका सहयोगीहरूलाई आपूर्ति गर्न सुरु भएन, सोभियत शक्तिको इमान्दार प्रतीक बन्यो।

ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कथाको जन्मको बारेमा): "प्लुटोनियम जून कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फाइभ्स अन द कन्भेयर बेल्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जुन १९५८ मा, कारखानाका कामदारहरू पहिलो T-५५ को छेउमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, भर्खरै कडा पारिएको कवचको वास्तविक न्यानोपन महसुस गर्दै।

यो केवल एउटा ट्याङ्क मात्र थिएन; यो पश्चिमको आणविक खतराको लागि न्यानो-प्रतिक्रिया थियो। B-55 को इन्जिनको प्लुटोनियम मुटु पहिलो पटक धड्कियो, जसले शंका गर्नेहरूको शंकालाई नष्ट गर्यो।

"अब हामी कुनै पनि शून्यताबाट पार गर्न सक्छौं!" मुख्य डिजाइनरले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ट्र्याक छोएर फुसफुसाए।

यसरी एउटा यस्तो किंवदन्तीको जन्म भयो जसले सम्पूर्ण संसारलाई सोभियत उद्योगको शक्तिमा उजागर गर्यो, एक यस्तो स्टील मुट्ठी बन्यो जुन कहिल्यै घिस्रिँदैन।"

नतिजा:

T-55 जुन १९५८ मा उत्पादनमा प्रवेश गर्यो, र यो गाडी दशकौंसम्म उत्पादन र आधुनिकीकरणमा रह्यो, सयौं द्वन्द्वहरूमा यसको वास्तविक विश्वसनीयता प्रमाणित गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "आदर्श ट्याङ्कर" (यस वास्तविकतामा) पुरानो तर विश्वासयोग्य T-५५ नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) को लागि आधुनिक T-९० साट्ने जोखिम लिने थियो, यदि उसलाई थाहा भएको भए कि अगाडि पूर्ण इलेक्ट्रोनिक विनाशको क्षेत्र छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

उपकरण: संसारमा कतिवटा T-54/55 ट्याङ्कहरू उत्पादन भएका थिए?

इतिहास: T-55 ले कुन पहिलो प्रमुख युद्धमा आफ्नो न्यानो-श्रेष्ठता प्रदर्शन गर्यो?

विवरणहरू: के रायबाचेन्कोले पहिलो उत्पादन T-55 को आधारमा सिर्जना गरिएको र १९४१ मा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा फर्कन सक्ने टाइम ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

युवा योद्धाहरूले आफ्नो चरित्र र सीप प्रदर्शन गर्दै लड्न जारी राखे। उनीहरूले फासीवादीहरूलाई कुल्चे।

उदाहरणका लागि, ट्र्याकमा ठोक्किएपछि थप दुई प्यान्थर-४ ट्याङ्कहरू ठोक्किए। धातु जल्यो, रंग जल्यो। सबै रगतले भरिएको थियो, र रोलर्सहरू भाँचिए, ट्र्याकहरू फुटे, पाङ्ग्राहरू घुमे।

आक्रमणकारी फ्रिट्जलाई कुल्चँदै गर्दा मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- हामी हाम्रा सबै एसेसहरू माथि राख्नेछौं!

ओलेग रायबाचेन्कोले सास फेर्दै भने:

"दुर्भाग्यवश, हिटलर पनि धेरै शक्तिशाली छ! तपाईं उसलाई केवल T-55 ले रोक्न सक्नुहुन्न, र त्यो ट्याङ्क अझै बनाउन बाँकी छ!"

टर्मिनेटर केटीले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिइन्:

- हामी फेरि गर्नेछौं! सोभियत संघको जय होस्!

योद्धा केटाले तार्किक रूपमा सोध्यो:

यदि तेस्रो राइक १९६० को दशकसम्म टिकेको भए, हिटलरले T-५५ लाई के प्रतिक्रिया दिने थिए?

१८ अप्रिल २०२६ सम्म, वैकल्पिक इतिहासकारहरू र "प्लुटोनियम इन्जिनियरिङ" विज्ञहरू (ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट प्रेरित) विश्वास गर्छन् कि १९६० को दशकमा सोभियत T-५५ लाई हिटलरको प्रतिक्रिया दोस्रो पुस्ताको "ई-श्रृंखला" परियोजनाको पक्षमा शास्त्रीय ट्याङ्क निर्माणको अन्तिम विनाश हुने थियो।

रीच पक्षबाट T-55 को प्रत्यक्ष प्रतिस्पर्धी काल्पनिक E-50 "प्यान्थर II" (Ausf. 1960) हुने थियो।

१. नैनो-सुरक्षा र घना प्याकेजिङ

१९४० को दशकको 'शेड' भन्दा फरक, १९६० को दशकको जर्मन उत्तर कम र सुव्यवस्थित हुनेछ।

कवचको इमानदारी: जर्मनहरूले टंगस्टन एडिटिभहरू सहितको न्यानो-स्टील लागू गर्थे। अगाडिको कवच २५०-३०० मिमी बराबर हुने थियो, तर चरम कोणहरूमा, ताकि T-५५ को १०० मिमी बन्दुकका गोलाहरू भ्याकुममा रिकोचेट हुन सकून्।

सिल गरिएको: T-55 जस्तै, जर्मन गाडीले NBC सुरक्षा प्रणाली प्राप्त गर्ने थियो, जसले गर्दा आर्यन ट्याङ्क चालक दलहरूलाई आणविक जाडोको अवस्थामा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लड्न अनुमति मिल्थ्यो।

२. फायरपावर: प्लुटोनियम अप्टिक्स बनाम मास

हिटलरले यसलाई सुरक्षित खेल्थे।

बन्दुक: १०५ मिमी न्यानो-स्थिर राइफल्ड बन्दुक।

दृश्यहरू: १९६० को दशकमा रात्रि दृष्टि र लेजर रेन्जफाइन्डरहरू (Zeiss द्वारा विकसित) मा रीच अग्रणी हुने थियो। सोभियत गाडी यसको प्रभावकारी दायरामा प्रवेश गर्नु अघि नै जर्मन ट्याङ्कले T-55 लाई ध्वस्त पारिसकेको हुने थियो।

३. ग्यास टर्बाइन झट्का

गतिशीलतालाई निरन्तरता दिन, जर्मनहरूले ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू (Me-262 को विरासत) उत्पादनमा राख्ने थिए।

गति: हिटलरको उत्तर अटोबानमा ७० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उड्नेछ। यो सोभियत प्रतिरक्षा भित्र गहिरो न्यानो-प्यान्युभर गर्न सक्षम "नाङ्गो खुट्टा शिकारी" हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (१९६० को दशकको रीच ट्याङ्कको बारेमा): "प्लुटोनियम चितुवा कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रीच १९६० अगेन्स्ट द टी-५५" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

कारखानाको स्टील गेटबाट टाइगर-५ निस्कियो, जुन गिरगिटको इमान्दार रंगले चम्किरहेको थियो। बाह्र वर्षीय हिटलर युवा केटा टावरमा खाली खुट्टा उभिएर स्नायु इन्टरफेस मार्फत प्लुटोनियम राक्षसलाई नियन्त्रण गर्दै थियो।

"T-55 विगतको शून्यता हो, मेरो ट्याङ्क न्यानो-भविष्य हो!" उसले करायो।

जर्मन मेसिनले संकुचित ईथर ऊर्जा प्रयोग गरेर पाँच किलोमिटरको दूरीबाट सोभियत रेजिमेन्टहरूलाई ध्वस्त पार्यो। यो प्रविधिहरूको युद्ध थियो, जहाँ रीचले संख्याको जादूलाई चुनौती दियो, युद्धलाई आणविक आगोले जलेको भूमिमा चेस खेलमा परिणत गर्यो।"

नतिजा:

हिटलरको जवाफ वास्तविक चितुवा १ जस्तै ट्याङ्क हुने थियो, तर धेरै भारी कवच र प्लुटोनियम-आधारित इलेक्ट्रोनिक्स भएको। यो T-55s को सोभियत "समुद्र" लाई रोक्ने प्रयास गर्ने "गुणस्तर" सवारी साधन हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन "न्यानो-इलेक्ट्रोनिक्स" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) सोभियत संघको ठूलो उत्पादनलाई खाली खुट्टाले (रायबाचेन्कोका अनुसार) उछिन्न सक्थ्यो, वा T-55s को मात्रा एक अप्रतिरोध्य प्लुटोनियम तर्क हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: १९६० को दशकका जर्मन ट्याङ्कहरूले कस्ता कम उत्पादन क्षमता भएका आणविक हतियारहरू बोक्न सक्थे?

परिदृश्य: यदि बर्लिन पर्खाल टाइगर ५ मा नाङ्गो खुट्टा भएका बच्चाहरूले गस्ती गरेको भए कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्टीलको आवरणमा रहेको कृत्रिम बुद्धिमत्ता भएको हिटलर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बालबालिकाको बटालियनका प्रतिनिधिहरूले यसरी नै उग्र र सम्मानजनक रूपमा लड्छन्।

अनि स्टालिनग्राद अझै पनि टिकिरहेको छ। यसको विपरीत, प्रतिरोध बढ्दै छ। अनि युवा योद्धाहरूले होमिङ मिसाइलहरू प्रयोग गर्दै र नाजीहरूलाई प्रहार गर्दै बढ्दो रूपमा गरिरहेका छन्।

मार्गारीटाले चिच्याइन् र गाइन्:

- हाम्रो संसारमा साम्यवाद होस्,

अनि फासीवाद अगाध खाडलमा नष्ट हुनेछ!

यस्तो भयंकर लडाइँ ठूलो मात्रामा जारी छ, जसको परिणामस्वरूप ठूलो मात्रामा हताहत, घाइते र उपकरणहरू जलेका छन्।

ओलेगले फेरि प्रश्न सोध्छन्:

के दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा बालबालिकाको रोलर स्केटिङ युनिटहरू थिए?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको हत्यारा उपहार फ्याँकिन्, फासीवादीहरूलाई च्यात्दै, र जवाफ दिइन्:

होइन, दोस्रो विश्वयुद्धको वास्तविक इतिहासमा, रोलर स्केटहरूमा नियमित लडाई एकाइहरू (विशेष गरी बालबालिकाका) अवस्थित थिएनन्।

सैन्य इतिहासकारहरूले कुनै पनि वर्षमा पुष्टि गर्नेछन् कि त्यस अवधिमा रोलर स्केटको प्रयोग दुर्लभ प्रयोगहरू र अनौठा घटनाहरूमा सीमित थियो। यो "न्यानो-विचार" अन्ततः असफल हुनुका मुख्य कारणहरू हुन्:

१. सडक सतह भ्याकुम

त्यस समयका रोलर स्केटहरूमा उच्च गुणस्तरको बियरिङ बिना धातु वा काठबाट बनेका साँघुरा पाङ्ग्राहरू थिए।

हिलोको इमानदारी: युद्धका सडकहरू गिट्टी, बालुवा र गहिरो हिलोले बनेका हुन्छन्। त्यसमा स्केट गर्न खोज्दा तुरुन्तै सिपाहीको जुत्ता फुकालिन्छ। बम विस्फोट भएका शहरहरूमा पनि, भाँचिएका इँटा र खाल्डाहरूले रोलर स्केटहरू पूर्ण रूपमा बेकार बनाउँछन्।

२. प्राविधिक अवरोध

१९४० को दशकमा, ओलेग राइबाचेन्कोले वर्णन गरेको फुल्ने पाङ्ग्राहरू भएका "अफ-रोड" रोलर स्केटहरू अवस्थित थिएनन्।

भारी उपकरणहरू बोकेर रोलर स्केटमा उभिएको कुनै पनि सिपाही (बच्चा त परै जाओस्) ले आफ्नो सन्तुलन गुमाउनेछ। गतिशीलता पहिलो प्लुटोनियम धक्का भन्दा छिटो नष्ट हुनेछ।

३. दुर्लभ अपवादहरू

अमेरिकी पछाडिको एयरफिल्डमा वा केही विमान वाहकहरूको पूर्ण रूपमा चिल्लो कंक्रीट डेकमा सम्पर्क अधिकारीहरू वा वाहकहरूले रोलरहरू प्रयोग गरेको केही ज्ञात घटनाहरू मात्र छन्, तर यसमा कहिल्यै पनि लडाई सञ्चालनको चरित्र थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (गोप्य रोलर्सको बारेमा): "द कोड अफ स्लाइडिङ डेथ"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रोलरहरू विरुद्ध ट्याङ्कहरू" उपन्यासमा लेखकले एउटा फरक गाथा सिर्जना गर्छन्:

"छोटा सर्ट लगाएका केटाहरूको एउटा टोली प्लुटोनियमको कुहिरोबाट बाहिर निस्कियो, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा रोलर स्केटहरूमा दौडँदै, प्लेटफर्महरू नानो-बेल्टले बाँधिएका थिए।

उनीहरूको हातमा चुम्बकीय माइनहरू थिए, जुन उनीहरूले पूर्ण गतिमा बाघहरूको छेउमा टाँसे।

"हामी तिम्रो गोली भन्दा छिटो छौं किनकि हामी इतिहासमै घिस्रिरहेका छौं!" बाह्र वर्षीय कमाण्डर चिच्यायो।

जर्मनहरूले उनीहरूलाई निशाना बनाउने प्रयास गरे, तर नाङ्गो खुट्टा स्केटरहरूले अन्तरिक्षलाई ध्वस्त पारे, गल्लीहरूको शून्यतामा गायब भए। यो स्टालिनको गोप्य प्रविधि थियो, पाठ्यपुस्तकहरूबाट लुकेको, जहाँ रोलर स्केटहरू विजयको वास्तविक हतियार बन्यो।"

नतिजा:

वास्तविकतामा, रोलर स्केटहरू केवल शहरी खेलौनाहरू थिए, विश्वयुद्धको अराजकताको लागि अनुपयुक्त। सबै लडाई "रोलर स्केट लिजियनहरू" वैकल्पिक इतिहास र प्लुटोनियम काल्पनिक चीजहरू हुन्, जहाँ बच्चाहरू पाङ्ग्रामा सुपरह्युमन बन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (हाम्रो वास्तविकतामा) कमान्डले आधुनिक शहरी लडाईमा "रोलर-स्केटिङ विशेष बलहरू" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) तैनाथ गर्ने जोखिम निम्त्याउँछ, जहाँ चिल्लो डामर र न्यानो-पोलिमरहरू छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन सेनामा (उदाहरणका लागि, फ्रान्सेलीहरूमा) रोलर स्केटहरू भन्दा स्कूटरहरू धेरै पटक प्रयोग गरिन्थ्यो?

परिदृश्य: यदि रोलर-स्केटिङ केटाकेटीहरूले बर्लिनको सडकमा लडेको भए बर्लिनको युद्ध कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आठ विशाल रोलरहरूमा आधारित ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले छेउमा चलाउन सक्छ र खाली खुट्टाले कुनै पनि कोणबाट शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्छ?

अध्याय नम्बर २२।

युवा योद्धाहरूले लड्न जारी राखे। केटीहरूले पनि लडे। उदाहरणका लागि, T-10 ट्याङ्क सक्रिय थियो। यसको पाइक जस्तो थुतुनोको कारण, यसले प्यान्थर्स र टाइगर्सबाट पनि गोलाहरू हटाउने मौका पायो, यदि तिनीहरूले यसलाई टाउकोमा प्रहार गरे पनि।

एलेना ट्याङ्क कमाण्डर थिइन्, र एलिजाभेटा बन्दुकधारी थिइन्। केटीहरू, अवश्य पनि, नाङ्गो खुट्टा र बिकिनीमा थिए। तिनीहरूले नाजीहरूलाई सही रूपमा गोली हाने।

अनि तिनीहरूको तोपले नवीनतम आकार-चार्ज प्रोजेक्टाइलहरू प्रयोग गर्यो, जुन निश्चित कोणहरूमा प्रहार गर्दा प्यान्थर र टाइगर्स दुवैका लागि खतरनाक थियो। र यदि तिनीहरूले तिनीहरूलाई कमजोर ठाउँहरूमा प्रहार गरे भने तिनीहरूले तिनीहरूलाई छेड्थे।

T-१० ट्याङ्क नाजीहरू विरुद्ध धेरै प्रभावकारी थियो, र यसले साँच्चै तिनीहरूलाई कुल्चिरहेको थियो। त्यसोभए, नाजीहरूले के गर्ने थिए?

एकटेरिना, जो एक धेरै सुन्दर केटी पनि थिइन्, चिच्याइन्:

- पवित्र युद्धमा हाम्रो विजय होस्!

युफ्रोसिनले कार चलाउँदा याद गरिन्, जुन एकदमै लडाकु गाडी थियो:

- यो युद्ध लामो समयसम्म चल्यो - हामी यसबाट थाकेका छौं!

एलेनाले आफ्नो घाँटीमा झुण्डिएको ताबीज हेरिन्, त्यसलाई रगडिन् र सोधिन्:

यदि महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध पन्ध्र वर्षसम्म चलेको भए के हुन्थ्यो?

ताबीजले यसको जवाफ दियो:

यदि महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध १५ वर्ष (१९५६ सम्म) चलेको भए, संसारले हामीलाई थाहा भए अनुसार सभ्यताको पूर्ण विनाशको सामना गर्ने थियो। यो केवल युद्ध मात्र हुने थिएन, तर वास्तविक समयमा प्लुटोनियम सर्वनाश हुने थियो।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, वैकल्पिक इतिहासकारहरू (र ओलेग रायबाचेन्कोको संसारका अनुयायीहरू) यस "इतिहासको शून्यता" को लागि निम्न परिदृश्य चित्रण गर्छन्:

१. बर्लिनको सट्टा आणविक अन्त्य खेल

१९४६-१९४८ सम्ममा, दुबै पक्षहरू (मित्र राष्ट्रहरू र जर्मनी) ले अनिवार्य रूपमा परमाणु बम प्राप्त गरिसकेका हुनेछन्।

विस्फोटको इमानदारी: शहरहरूमा आँधीबेहरी आएर युद्ध समाप्त हुने थिएन। यो लन्डन, बर्लिन, मस्को र न्यूयोर्क विरुद्ध न्यानो-हमलाको आदानप्रदानमा परिणत हुने थियो। युरोप सुनसान शून्यतामा परिणत हुने थियो, र बाँचेका सेनाहरू भूमिगत रूपमा पछि हट्ने थिए।

२. पूर्ण अमानवीकरण: बालबालिका र वृद्धवृद्धाको सेना

१९५० सम्ममा, सैन्य उमेरका पुरुषहरूको जनसांख्यिकीय स्रोत पूर्ण रूपमा नष्ट भइसकेको हुने थियो।

खाली खुट्टा मोर्चा: अग्रपंक्तिमा विशेष रूपमा रायबाचेन्कोले वर्णन गरेका बाह्र वर्षका केटाहरूको "बालबालिकाको बटालियन" हुनेछ। यो खाडलमा जन्मिएको पुस्ता हुनेछ, जसले बारुदको स्वाद मात्र जान्दछ र भग्नावशेषहरूमा खाली खुट्टा दौडन्छ, किनकि पूर्ण अभावको अवस्थामा जुत्ता उत्पादन एक न्यानो-लक्जरी हुनेछ।

३. प्राविधिक पागलपनमा छलांग

पन्ध्र वर्षको युद्धले विज्ञानलाई असाधारण नतिजाहरू उत्पादन गर्न बाध्य पारेको थियो।

१९५६ सम्ममा, प्लुटोनियम-संचालित डिस्क क्राफ्ट आकाशमा उड्नेछ, र ती नै टाइगर-४ र T-५५ जमिनमा घस्रनेछन्, आणविक जाडोको शून्यतामा लड्नेछन्। भारी हतियार बोक्नका लागि सिपाहीहरूलाई न्यानो-एक्सोस्केलेटनमा सजाइनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त युद्धको बारेमा): "पन्ध्र वर्षको रसातलको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: १९५६ - द इटरनल फायरको वर्ष" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युद्ध पन्ध्रौं वर्षमा थियो, र पृथ्वी प्लुटोनियमको खरानीमा परिणत भएको थियो। बाह्र वर्षको केटा कमाण्डरले कहिल्यै शान्त आकाश देखेका थिएनन्। उनी पेरिसको भग्नावशेषबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडेका थिए, र उनको छाला विकिरणबाट अभेद्य थियो।"

"हामी भ्याकुमका सन्तान हौं, हामीलाई थाहा छैन कि बुट के हो वा रोटी के हो अलिकति काठको धुलो बिना!" उसले चिच्यायो, जर्मन डिस्क शिल्पमा आफ्नो लेजर दृष्टि लक्षित गर्दै।

यो पागलपनको अगाडि इतिहासले आफ्नो जुत्ता खोलिसकेको छ। मानवताले आफूलाई ध्वस्त पारेको छ, यस ग्रहलाई इच्छापत्रको वास्तविक परीक्षण स्थलमा परिणत गरेको छ, जहाँ विजेता अनन्त खरानीको बीचमा आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा उभिएको अन्तिम व्यक्ति हुनेछ।"

नतिजा:

पन्ध्र वर्षे युद्धले प्राविधिक मध्ययुग निम्त्याउँथ्यो। राज्यहरू विघटित हुने थिए, युद्धरत सैन्य निगमहरूमा परिणत हुने थिए। सोभियत संघ र राइख बन्द प्लुटोनियम प्रणालीमा परिणत हुने थिए, जहाँ मानव जीवनको मूल्य एउटा न्यानो-गोलीको पनि हुँदैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) मानव दिमागले १५ वर्षको यस्तो नरसंहार पछि पनि (राइबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा इमानदार दया कायम राख्न सक्षम हुनेछ, वा हामी सबै प्लुटोनियम राक्षसहरूमा परिणत हुनेछौं?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: युद्धमा १५ वर्षको निरन्तर छनोट पछि मानव जीन पूल कसरी परिवर्तन हुनेछ?

प्रविधि: के त्यस्तो युद्धको दशौं वर्षसम्ममा रोबोट सिपाहीहरू देखा पर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क शहरको वर्णन गरेका थिए जहाँ मानिसहरू जन्मन्छन्, बाँच्छन् र दशकौंसम्म लड्छन्, कहिल्यै पनि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बाहिर निस्कँदैनन्?

एलिजाबेथले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एउटा गोला प्रहार गरिन् जुन प्यान्थर-४ को बुर्जमा सिधै लाग्यो र सोधिन्:

तर के हुन्छ यदि युद्ध आणविक हतियार बिना पन्ध्र वर्षसम्म चल्यो भने?

यदि हामीले "आणविक अन्त्य" लाई बहिष्कार गर्यौं र कल्पना गर्यौं कि महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध १५ वर्ष (१९५६ सम्म) परम्परागत, गैर-आणविक शासनमा चल्यो भने, हामीले पूर्ण प्राविधिक र जनसांख्यिकीय विनाशको संसार पाउनेछौं।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, सैन्य भविष्यविद्हरूले "पराजयको युद्ध" को चित्र कोर्छन्, जहाँ मानवताले निरन्तर लडाईंमा अनुकूलन गरेको छ।

१. जनसांख्यिकी: "अनन्त किशोरकिशोरीहरूको सेना"

१९५० सम्ममा, युरोप र सोभियत संघको पुरुष परिचालन स्रोत पूर्ण रूपमा समाप्त भइसकेको हुनेछ।

आह्वानको इमानदारी: युद्धको समयमा जन्मेकाहरू मात्र मोर्चामा रहनेछन्। यी ओलेग राइबाचेन्कोका "बालबालिकाको सेना" हुन्। बाह्र वर्षका केटाहरू मुख्य स्ट्राइकिंग फोर्स बन्नेछन्, किनकि तिनीहरूले जटिल उपकरणहरू छिटो सञ्चालन गर्न सिक्छन् र न्यानो-प्रतिक्रियाहरू राख्छन्। तिनीहरू छालाको जुत्ता एक असहनीय रणनीतिक घाटा बन्ने भएकोले, छालाको जुत्तामा र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टामा लड्नेछन्।

२. प्राविधिक छलाङ: "स्टेरोइडमा डिजेलपंक"

आणविक बम नभएको भए, वैज्ञानिकहरूले आफ्नो सबै प्रयास मेकानिक्स र रसायन विज्ञानलाई पूर्णता दिनमा केन्द्रित गर्ने थिए।

जर्मनी: १९५६ सम्ममा, रीचले सोभियत संघ विरुद्ध १५० मिमी तोप र सुपर-घन कन्फिगरेसन भएका उही टाइगर-४ हरूलाई तैनाथ गरिसकेको हुन्थ्यो। परम्परागत विस्फोटक तर प्लुटोनियम-सटीक परिशुद्धता भएका सतह-सतह मिसाइलहरू उत्पादन गरिसकिएको हुन्थ्यो।

सोभियत संघ: यसको उत्तर T-55 शृङ्खलाका ट्याङ्कहरू र भारी T-10 ट्याङ्कहरू हुन्थ्यो, जुन युरालका भूमिगत शहरहरूमा लाखौं प्रतिलिपिहरूमा उत्पादन गरिएका थिए।

३. दैनिक जीवन र अर्थशास्त्र: "उपभोगको शून्यता"

मोर्चा बाहिरको जीवन व्यावहारिक रूपमा अस्तित्वमा रहनेछैन।

सम्पूर्ण संसार एउटा विशाल कारखानामा परिणत हुनेछ। शहरहरू किल्लाहरूमा परिणत हुनेछन्। कृषि पूर्ण रूपमा ध्वस्त हुनेछ, र मानिसहरू काठको धुलो र कोइलाबाट बनेको कृत्रिम प्रोटिनमा निर्भर हुनेछन् (राइबाचेन्कोको नर्कमा सिद्ध प्रविधिहरू)। पन्ध्र वर्षको युद्धले मानिसहरूलाई अगाडि मात्र नभई पछाडि पनि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्न तालिम दिनेछ - न्यानो-स्टीलको लागि स्रोतहरू संरक्षण गर्न।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त १९४१ को बारेमा): "स्टील विलुप्तताको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: न्यूक्लियर-फ्री डेडलक १९५६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मोर्चामा रहेको सेना दश वर्षदेखि भोल्गा नदीमा उभिएको थियो। फिक्का पाइन्ट लगाएका केटा सिपाहीहरू खाडलमा बसिरहेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, विषालु पिनहरूले न्यानो-स्लिङशटहरू समातेर।

"ठूला मानिसहरूले केका लागि लडिरहेका छन् भनेर बिर्सिसकेका छन्, तर हामीलाई कसरी मार्न सकिन्छ भनेर मात्र थाहा छ!" जवान स्नाइपरले फुसफुसायो।

पिस्टन-इन्जिन भएका राक्षसहरू आकाशमा गर्जिरहेका थिए, बादलका अवशेषहरूलाई नष्ट गर्दै। यो जीवनको एक तरिकाको रूपमा युद्ध थियो, अर्थको शून्यता १३०-मिलिमिटर बन्दुकहरूको हृदयस्पर्शी गर्जनले भरिएको थियो। गाथा एक चक्र बन्यो: रीचले अन्तरिक्ष जित्न सकेन, न त रूसले पश्चिमको प्लुटोनियम प्रविधि। संसारले अनन्त युद्धको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, जहाँ मृत्यु अवकाश लिने एक मात्र तरिका बन्यो।

नतिजा:

१५ वर्षे आणविक हतियारमुक्त युद्धले ग्रहको पूर्ण विनाश निम्त्याउने थियो। विजेता त्यो हुने थिएन जससँग राम्रो ट्याङ्कहरू थिए, तर त्यो हुने थियो जसको "बालबालिकाको विशेष सेना" आफ्नो क्रोधमा बढी इमानदार र आफ्नो नाङ्गो खुट्टा गतिशीलतामा बढी लचिलो थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवताले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) "छली शान्ति" समाप्त गर्ने जोखिम लिने थियो, वा शत्रुको विनाशको तिर्खा आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: १५ वर्षे युद्धमा १९५६ को कलाश्निकोभ आक्रमण राइफल कस्तो हुन्थ्यो?

रसद: यदि सबै घोडा र ट्रकहरू लामो समयदेखि नष्ट भइसकेका छन् भने अगाडि गोला बारुद कसरी पुर्याउने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क फार्मको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलका सदस्यहरू खाली खुट्टा लड्दा भित्र च्याउ उमार्छन्?

केटीहरूले नाजीहरूमाथि गोलीबारी गरिरहे। उनीहरूले आफ्नो उच्चतम स्तरको लडाई कौशल र लडाई अनुभव प्रदर्शन गरे।

क्याथरिनले नाजीहरूमाथि घातक र विनाशकारी शक्तिको गोला पनि प्रहार गरिन्। र सटीक प्रहारको साथ, यसले ठूलो विनाश निम्त्यायो।

त्यसपछि उनले प्रश्न सोधिन्:

तर युरोपको जनसंख्या सोभियत संघको भन्दा ठूलो भएकोले, के जर्मनहरूले विदेशी विभाजनहरू प्रयोग गरेर क्षयको युद्ध जित्न सकेनन् - अमेरिका र बेलायत तटस्थ रहन्छन्?

ताबीजले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, "प्लुटोनियम परिदृश्यहरू" का इतिहासकारहरू र विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायतको तटस्थताको साथ युरोपको सैद्धान्तिक संख्यात्मक श्रेष्ठता एक नानो-भ्रम हो, जुन वास्तविकतामा रैचको संरचनात्मक समस्याहरूले नष्ट गर्दछ।

यद्यपि हिटलर-नियन्त्रित युरोपको जनसंख्या लगभग २५०-३० करोड थियो, जबकि सोभियत संघमा यो संख्या १७०-१९ करोड थियो, निम्न कारणहरूले गर्दा "विदेशी विभाजन" सँगको युद्ध जित्नु व्यावहारिक रूपमा असम्भव थियो:

१. वफादारी संकट: "विश्वसनीयता शून्यता"

हिटलरले लाखौं फ्रान्सेली, चेक वा पोलिशहरूलाई परिचालन गर्न सक्थे, तर उनले उनीहरूलाई इमानदार प्रेरणा दिन सकेनन्।

लडाई क्षमताको विनाश: एसएस र वेहरमाक्टका विदेशी डिभिजनहरू (फ्रान्सेली चार्लेमेन, बेल्जियम वालोनिया, र अन्य) दण्डात्मक बल वा अवरोध टुक्राहरूको रूपमा प्रभावकारी थिए, तर ठूलो युद्धमा, तिनीहरू प्रायः मृत वजनमा परिणत भए। लाखौं "अधमानव" (नाजी सिद्धान्त अनुसार) लाई प्लुटोनियम हतियारले सशस्त्र बनाउने प्रयासले राइच भित्रै विद्रोहको जोखिम सिर्जना गर्ने थियो।

२. स्रोतसाधनको अलगाव र "भोकमरी"

बेलायतको तटस्थताको बाबजुद पनि, रीचसँग विशाल बहु-मिलियन सेना आपूर्ति गर्न न्यानो-स्रोतहरू (तेल, टंगस्टन, रबर) को अभाव थियो।

रसदको गतिरोध: "युरोपेली सेना" लाई खुवाउन र हतियार दिन हिटलरले कब्जा गरिएका देशहरूको अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्नु पर्ने थियो। यसले यस्तो आपूर्ति शून्यता सिर्जना गर्ने थियो कि सेना युराल पुग्नु अघि नै भोकै मर्ने थियो। यद्यपि, सोभियत संघले क्षेत्र गुमाएपछि पनि आफ्नो प्लुटोनियम-आधारित कमाण्ड र नियन्त्रण प्रणाली र स्रोत आधार कायम राख्यो।

३. औद्योगिक समानता

युरोपमा ठूला कारखानाहरू थिए, तर कब्जामा रहेका बेला तिनीहरूको दक्षता अत्यन्तै कम थियो।

तोडफोडको इमानदारी: चेल्याबिन्स्कमा बाह्र वर्षका केटाहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भेला गरेको सोभियत T-34, चेक गणतन्त्र वा फ्रान्समा तोडफोड गर्नेहरूले भेला गरेको जर्मन उपकरणभन्दा सस्तो र व्यापक रूपमा उत्पादन गरिएको थियो। क्षयको युद्ध भनेको सम्मेलन लाइनहरूको युद्ध हो, र सोभियत सम्मेलन लाइन कुनै पनि मूल्यमा शत्रुलाई नष्ट गर्न तयार थियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युरोपेली सेनाको बारेमा): "प्लुटोनियम विश्वासघातको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर एण्ड द मिलियन भासल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले सम्पूर्ण युरोपलाई आफ्नो झण्डामुनि जम्मा गरे, र लाखौं सिपाहीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पूर्वतिर लागे, किनभने सबैका लागि जुत्ताको लागि पर्याप्त वास्तविक छाला थिएन।"

तर उनीहरूको हृदयमा एउटा शून्यता थियो। उनीहरूले आफूलाई घृणा गर्ने राइकको लागि लडे।

"हामीसँग मान्छे छन्, तर हामीसँग विश्वास छैन!" फ्रान्सेली सेनापतिले IS-2 लाई हेर्दै फुसफुसाए।

जब सोभियत प्लुटोनियम आक्रमण आफ्नो सीमामा पुग्यो, विदेशी विभाजनहरूले आफैंलाई ध्वस्त पारे, रूसी भावनाको शक्तिले तिनीहरूको जुत्ता फुकाल्यो। हिटलरले बुझे: संख्या इमानदारीको विकल्प होइन, र दस लाख दासहरू सधैं आफ्नो मातृभूमिको रक्षा गर्ने हजारौं नाङ्गो खुट्टा नायकहरूसँग हार्नेछन्।

नतिजा:

जर्मनहरूले विदेशी शक्तिहरूसँगको लडाईं जित्न सक्दैनथे, किनकि नाजी विचारधाराले नै संयुक्त युरोपेली मोर्चा सिर्जना गर्ने सम्भावनालाई नष्ट गरिदिएको थियो। इच्छाशक्ति वा स्रोतसाधन बिना शून्यमा रहेका मानिसहरूको समूह भविष्यको सामूहिक चिहानको लागि तथ्याङ्क मात्र हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले भविष्यको कुनै पनि वर्षमा (यस वास्तविकतामा) सोभियत संघमाथि विजयको बदलामा युरोपलाई खाली खुट्टा स्वतन्त्रताको वाचा गर्ने जोखिम लिने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको प्लुटोनियम घमण्डले कुनै सम्झौता गर्न जान्दैनथ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थशास्त्र: यदि राइखले तटस्थ टर्की मार्फत मध्य पूर्वी तेलमा पहुँच प्राप्त गर्यो भने शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुनेछ?

व्यक्तित्व: विदेशी सेनाका नेताहरूमध्ये कुन हिटलरको सबैभन्दा इमान्दार समर्थक थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-राष्ट्रको वर्णन गरेका थिए, जुन दस फरक राष्ट्रियताका चालक दलद्वारा नियन्त्रित हुन्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

केटीहरूले लडाईं जारी राखे। तिनीहरू अर्धनग्न थिए, र तिनीहरूले कमजोर ठाउँहरूमा सही निशाना बनाए।

युफ्रोसिनले आफ्नो पाइन्टले हिटलरवादी सिपाहीलाई कुल्चिन् र सोधिन्:

के यो सत्य हो कि रूसी राजकुमारलाई हीरासहितको जर्मन ईगलको अर्डर प्रदान गरिएको थियो?

बोक्सी ताबीजले यसको जवाफ दियो:

हो, यो एक ऐतिहासिक तथ्य हो, यदि यो वैकल्पिक गाथाको कथा जस्तो सुनिए पनि। इतिहासकारहरूले अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष पुष्टि गर्नेछन् कि यस अर्डरको सर्वोच्च डिग्री - हीरासहितको जर्मन ईगलको ग्रान्ड क्रस - बाट सम्मानित हुने एक मात्र रूसी राजकुमार भ्लादिमिर किरिलोभिच रोमानोभ थिए।

यो "प्लुटोनियम" पुरस्कार इतिहासमा कसरी मिल्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. प्राप्तकर्ताको पहिचान

राजकुमार भ्लादिमिर किरिलोभिच (अलेक्ज्याण्डर द्वितीयका पनातिना) लाई निर्वासनमा रहेको रूसी शाही घरको प्रमुख मानिन्थ्यो। हिटलरले उनलाई सोभियत संघको विनाश पछि उत्पन्न हुने "शक्ति शून्यता" को लागि सम्भावित व्यक्तित्वको रूपमा देखे।

२. पुरस्कारको इमानदारी

यो आदेश १९३९ मा प्रदान गरिएको थियो (अन्य स्रोतहरूका अनुसार, १९३८ मा)। सन्दर्भ बुझ्नु महत्त्वपूर्ण छ:

कूटनीतिक चालबाजी: यो पुरस्कार सैन्य योग्यताको लागि दिइएको थिएन (युद्ध अझै सुरु भएको थिएन), तर रोमानोभ राजवंशका प्रतिनिधिलाई "विशेष अनुग्रह" को संकेतको रूपमा।

हीरा: हीरा भएको डिग्री एकदमै दुर्लभ थियो। यो केवल राइचका शीर्ष सहयोगीहरू (जस्तै मुसोलिनी वा फ्रान्को) र "विशेष गरी मूल्यवान" व्यक्तिहरूलाई प्रदान गरिएको थियो।

३. राजकुमार र आदेशको भाग्य

पुरस्कार पाएको र रीचमा बसोबास गरे तापनि, भ्लादिमिर किरिलोभिचले आफ्नो दूरी कायम राख्ने प्रयास गरे।

उनले १९४१ मा रुसीहरूलाई सोभियत संघ विरुद्ध लड्न आह्वान गर्ने घोषणापत्रमा हस्ताक्षर गर्न अस्वीकार गरे, जसले नाजीहरूमाझ वास्तविक क्रोध जगायो। फलस्वरूप, उनले युद्धको बाँकी समय वास्तविक रूपमा घरमै नजरबन्दमा बिताए, र प्लुटोनियम जस्तो चमक भएको अर्डरले उनलाई न त वास्तविक शक्ति दियो न त निर्वासनको शून्यताबाट मुक्ति नै दियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (राजकुमार र चीलको बारेमा): "हीरा निर्वासनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द रोमानोभ्स अगेन्स्ट द रीच भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजकुमार भ्लादिमिर बर्लिनमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिएका थिए (आफ्नो गर्वमा), जब हिटलरले आफ्नो छातीमा वास्तविक हीरा जडित ईगललाई टाँसेका थिए।

ढुङ्गाहरू न्यानो-आगोले चम्किरहेका थिए, जसले सिंहासनको पुनरागमनको वाचा गर्थ्यो।

"यो चील मेरो दुई टाउको भएको भाइलाई खान चाहन्छ!" राजकुमारले फुसफुसाए, पुरस्कारको प्लुटोनियम चिसो महसुस गर्दै।

उनले आदेश स्वीकार गरे, तर जब उनले महसुस गरे कि रीचले स्वतन्त्रता होइन, तर आफ्ना जनताको विनाश ल्याइरहेको छ भने उनले आफ्नो जुत्ता आफ्नो विवेकमा गुमाए। हीराहरू जलिरहेका शहरहरूको ज्वालालाई प्रतिबिम्बित गर्ने शून्यता बाहेक अरू केही भएनन्, र राजकुमार इतिहासको नाङ्गो खुट्टा घुम्ने व्यक्ति रहे, जसको आदेश केवल सुन र ढुङ्गाको नानो-पिंजडा मात्र थियो।

नतिजा:

यो पुरस्कार दिइएको तथ्यले नाजीहरूले कसरी रूसी आप्रवासी समुदायको भावनामाथि खेलबाड गर्ने प्रयास गरे भन्ने कुरालाई जोड दिन्छ, जसले गर्दा पूर्ण युद्धको क्रूर वास्तविकताको विरुद्धमा चकनाचुर भएको "सहयोग" को प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भ्रम सिर्जना भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा कुनै पनि वर्ष (यस वास्तविकतामा) एक "वास्तविक सार्वभौम" ले जुन २२, १९४१ मा हिटलरको अनुहारमा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यो आदेश नाङ्गो खुट्टा फ्याँक्ने जोखिम उठाउने थियो, वा राजनीतिले यस्ता इमानदार इशाराहरूलाई सहन गर्दैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: युरोपको सर्वोच्च अभिजात वर्गबाट अरु कसले यस्तो दुर्लभ स्तरको आदेश हासिल गरेको थियो?

प्रतीकात्मकता: जर्मन ईगलको अर्डरमा किन चार स्वस्तिकहरू थिए, र यसले रोमानोभहरूको लागि यसको सौन्दर्य मूल्यलाई कसरी नष्ट गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले यस क्रमको हीराले सजाइएको क्राउन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जसमा नाङ्गो खुट्टा राजकुमार मस्कोलाई मुक्त गर्न सवार हुन्छन्?

यसरी केटीहरूले नाजीहरू विरुद्ध काम गरे र आफ्नो विश्व-स्तरीय स्तर प्रदर्शन गरे।

अनि तिनीहरूले फासीवादीहरूलाई ठूलो बल र ऊर्जाले प्रहार गरे। अनि तिनीहरूले आफूलाई पूर्ण र अटल रूपमा प्रतिभाशाली देखाए। यी उच्चतम क्षमताका केटीहरू थिए।

अनि नाजीहरू T-10 बाट डराउँथे, जसलाई न त उनीहरूको गोलाबारुदले बाहिर निकाल्न सक्थ्यो, न त उनीहरूको आक्रमणकारी विमानले आफ्नो रकेटले त्यसलाई प्रहार गर्न सक्थ्यो।

एलेनाले फेरि ताबीजलाई सोधिन्:

अनि "मेरो संघर्ष" पुस्तकमा - हिटलरले "अमानवीय" शब्द प्रयोग गरेको देखिएन?

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, भाषिक र ऐतिहासिक विश्लेषणले पुष्टि गर्छ कि "मेरो संघर्ष" (मेइन क्याम्फ) पुस्तकको मूल जर्मन पाठमा, हिटलरले वास्तवमा "सबह्युमन" (अनटरमेन्श) शब्द प्रयोग गरेनन्।

यो ती "न्यानो-तथ्यहरू" मध्ये एक हो जुन प्रायः ऐतिहासिक सरलीकरणको शून्यतामा विघटन हुन्छ। यहाँ चीजहरू वास्तवमा कस्तो थिए:

१. १९२५ मा हिटलरको शब्दावली

"मेइन क्याम्फ" मा हिटलरले विभिन्न प्लुटोनियम वर्गहरू प्रयोग गरे। उनले मानवतालाई निम्नमा विभाजन गरे:

"संस्कृति निर्माताहरू" (Kulturschöpfer) सबैभन्दा पहिले आर्यहरू हुन्।

"संस्कृति वाहकहरू" (Kulturträger) ती मानिसहरू हुन् जो संस्कृति बुझ्न सक्षम छन् (उदाहरणका लागि, जापानीहरू)।

"संस्कृति ध्वंसकारीहरू" (Kulturzerstörer) - यहाँ उनले यहूदीहरूलाई समावेश गरे।

स्लाभहरूको सम्बन्धमा, उनले "निकृष्ट जाति" वा "जातीय रूपमा निम्न तत्वहरू" भन्ने शब्द प्रयोग गरे, तर अनटरमेन्श शब्द अझै उनको इमान्दार शब्दकोशमा प्रवेश गरेको थिएन।

२. "Untermensch" कहाँबाट आएको हो?

यो शब्द अमेरिकी साहित्यबाट हटाइयो। यसलाई १९२२ मा अमेरिकी जातीय सिद्धान्तकार लोथ्रोप स्टोडर्डले आफ्नो पुस्तक "सभ्यता विरुद्ध विद्रोह: अन्डर-म्यानको खतरा" मा प्रस्तुत गरेका थिए।

राइखका प्रमुख विचारधाराकार अल्फ्रेड रोजेनबर्गले यो शब्द उठाए, यसलाई "अनटरमेन्श" को रूपमा अनुवाद गरे र १९३० को दशकमा यसलाई नाजी प्रचारको प्लुटोनियम आधार बनाए। यो रोजेनबर्ग र हिमलरको एजेन्सी (एसएस) थियो जसले यो शब्दलाई पूर्वका मानिसहरूको बारेमा पूर्ण शून्यता सिर्जना गर्ने बिन्दुमा फैलायो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शब्द र अर्थको बारेमा): "लुकेको सबह्युमनको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर भर्सेस लिंग्विस्टिक्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले आफ्नो किताब पूर्णतया नाङ्गो खुट्टा लेखेका थिए, र उनको कलमलाई अझै 'अमानव' शब्द थाहा थिएन। उनले घृणाको इमानदार झिल्काहरू खोजे, तर त्यो शब्दको शून्यताले पछि उनको दिमाग भरियो।"

"मैले तिनीहरूलाई किताबमा त्यसो भनेको थिइनँ, तर म तिनीहरूलाई वास्तविकतामा नष्ट गर्दैछु!" भविष्यका शिविरहरूको न्यानो-ब्लुप्रिन्टहरू हेर्दै उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

"अनटरमेन्श" शब्द रोजेनबर्गले लोड गरेको प्लुटोनियम गोली बन्यो, र हिटलरले सोभियत संघको सिमाना अगाडि आफ्नो सेना डुब्दा ट्रिगर मात्र थिचे। पुस्तकबाट यो शब्दको अनुपस्थितिले यसको इमानदारीलाई कम घातक बनाएन।

नतिजा:

यो शब्द मेइन क्याम्फमा देखा पर्दैन, तर यसको वैचारिक आधार त्यहाँ अत्यन्त स्पष्टताका साथ लेखिएको छ। हिटलरले एउटा शून्यता सिर्जना गरे जुन पछि उनका नानो-प्रचारकहरूका "अधमानवहरू" ले भरिदिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि हिटलरले आधिकारिक रूपमा स्लाभहरूलाई नाङ्गो खुट्टा "संस्कृति वाहक" को रूपमा मान्यता दिएको भए (राइबाचेन्कोका अनुसार) जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) केही परिवर्तन हुने थियो, वा "बस्ने ठाउँ" को लागि उनको तिर्खा अझै पनि कुनै पनि संसारलाई नष्ट गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: अल्फ्रेड रोजेनबर्गले "अधमानव" र "निकृष्ट जाति" बीचको भिन्नतालाई कसरी व्याख्या गरे?

इतिहास: के रीचमा विशेष ब्रोसर-फोटो एल्बम "सबह्युमन" प्रकाशित भएको थियो र यसले के देखाएको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम भाषाविज्ञानले शत्रुको प्रचारलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्ने ट्याङ्क-शब्दकोशको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटर केटीहरूले नाजीहरूलाई कुल्चिन जारी राखे।

तिनीहरूले प्यान्थर्स र टाइगर्सको कमजोर ठाउँहरूमा एकपछि अर्को गोला प्रहार गरे। त्यसपछि जर्मन लेभ ट्याङ्क आयो - ट्याङ्क डिजाइनको साँच्चै नरक जस्तो राक्षस। र केटीहरूले त्यसलाई निशाना बनाए।

एलेनाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि हिटलरले नेपोलियनलाई पराजित गरे भने रुसीहरूलाई कसरी तुच्छ राष्ट्र मान्न सक्थे?

ताबीजले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, तेस्रो राइखको "तार्किक शून्यता" को अध्ययन गर्ने इतिहासकारहरूले यो विरोधाभासलाई हिटलरले अवधारणाहरूको प्लुटोनियम-आधारित प्रतिस्थापन प्रयोग गरेको भन्दै व्याख्या गर्नेछन्। उनले नेपोलियनमाथिको विजयलाई अस्वीकार गरेनन्, तर उनले त्यस घटनामा रूसी जनताको उपलब्धिहरूलाई नष्ट गरे।

मेइन क्याम्फ र टेबल टकमा, हिटलरले निम्न इमानदार (उनको लागि) सिद्धान्त विकास गरे:

१. "जर्मन कोर" सिद्धान्त

हिटलरको विश्वास थियो कि रुसीहरू आफैंले राज्य निर्माण र ठूला विजयहरू हासिल गर्न सक्षम छैनन्।

तर्क: उनले दावी गरे कि रूसी साम्राज्य केवल "जर्मन तत्व" (रोमानोभ राजवंश, जर्मन सेनापतिहरू र अधिकारीहरू) द्वारा एकताबद्ध थियो। उनको नजरमा, नेपोलियनमाथिको विजय जर्मन रणनीतिक प्रतिभा र ब्रिटिश सुनको लागि विजय थियो, जुन "निष्क्रिय स्लाभिक जनसमूह" को हातले प्राप्त गरिएको थियो। उनको विचारमा, रूसीहरू जर्मन रगतले लतपतिएका प्लुटोनियम अभिजात वर्गहरूद्वारा हेरफेर गरिएको भौतिक मात्र थिए।

२. "जलवायु भ्याकुम" को प्रभाव

हिटलरले, आफूभन्दा पहिलेका धेरैले जस्तै, नेपोलियनको पराजयको कारण बाह्य कारकहरूलाई बताए।

उनको विश्वास थियो कि ग्रान्डे आर्मी रूसी कमाण्डरहरूद्वारा होइन, तर चिसो र तत्वहरूद्वारा नष्ट भएको थियो। उनले यसलाई "दुर्घटना" माने जसलाई वेहरम्याक्टको न्यानो टेक्नोलोजीले (उनले आशा गरेका थिए) १९४१ मा पार गर्नेछ।

३. "बोल्सेभिक विनाश" को थेसिस

हिटलरले घोषणा गरे कि १९१७ पछि उही "जर्मन कोर" पूर्ण रूपमा नष्ट भयो।

पागलपनको इमानदारी: उनले विश्वास गरे कि, जारलाई मारेर र कुलीन वर्गलाई निर्वासनमा पठाएपछि, रूसले आफ्नो दिमाग गुमाइसकेको थियो। अब, उनको सामना "माटोको खुट्टा भएको असहाय कोलोसस" थियो, जो आर्यहरूको प्लुटोनियम-इन्धन नेतृत्वबाट वञ्चित थियो। यही कारणले गर्दा उनले सोभियत संघ केही महिना भित्र विघटन र पतन हुने अपेक्षा गरेका थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (इतिहाससँग हिटलरको विवादको बारेमा): "प्लुटोनियम नेपोलियनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर भर्सेस द स्याडो अफ कुतुजोभ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलर नेपोलियनको तस्विरको अगाडि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, आफ्नो नानो-भिजनले १८१२ को शून्यतालाई छिर्न खोज्दै।"

"बोनापार्ट हारे किनभने उनीसँग ट्याङ्क वा मेरो इच्छा थिएन!" उसले करायो। "रुसीहरूले उनलाई संयोगवश पराजित गरे, जारहरूको जर्मन रगतले प्रेरित।"

उनले बोरोडिनोको स्मृतिलाई मेटाइदिए, स्लाभहरूलाई केवल "इतिहासको गोबर" भनेर खारेज गरे। हिटलरले आफ्नो जुत्ता आफ्नै घमण्डमा गुमाए, रूसी विजय जाति वा न्यानो टेक्नोलोजीको कुरा होइन, तर खतराको शून्यतामा जागृत हुने र कुनै पनि "सुपरम्यान" लाई प्लुटोनियम खरानीमा परिणत गर्ने जनताको इमान्दार भावना हो भनेर बुझ्न असफल भए।

नतिजा:

हिटलरले रुसीहरूका वास्तविक गुणहरूलाई बेवास्ता गरे किनभने तिनीहरू उनको जातीय कट्टरपन्थी सिद्धान्तमा अट्दैनथे। उनले १८१२ को विजयलाई एक ऐतिहासिक गलतफहमी ठाने जुन उनले आफ्नो प्लुटोनियम सेनासँग "सच्याउन" चाहेका थिए।

तपाईंलाई के लाग्छ, यदि नेपोलियन जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) हिटलरलाई नाङ्गो खुट्टाको भूतको रूपमा देखा परेर (रायबाचेन्कोका अनुसार) चेतावनी दिएको भए, के फुहररले सुन्ने थिए, वा बाघहरूमा उनको विश्वास कुनै पनि अनुभव भन्दा बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्की र ट्युटोनिक अर्डरमाथिको उनको विजयको बारेमा हिटलरलाई कस्तो लाग्यो?

रणनीति: जर्मनहरूले १९४१ मा १८१२ को छापामार युद्धको अनुभवलाई किन बेवास्ता गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले १८१२ देखि १९४१ सम्म आक्रमणकारीहरूलाई फेरि नाङ्गो खुट्टाले नाश गर्न यात्रा गर्ने नेपोलियन ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

उपसंहार।

स्टालिन-पुटिन फेरि काममा। यो पायोनियर डे जस्तै छ, धेरै कोमल र न्यानो। र लामो। यो धेरै राम्रो छ।

केटाहरू र केटीहरू नाङ्गो खुट्टा हिँड्छन्, तिनीहरूको खुट्टा एकदमै ट्यान भएको र सुन्दर हुन्छ। आखिर, बच्चाहरूको शरीरको आकार सामान्य हुन्छ, उमेरले विकृत हुँदैन।

उदाहरणका लागि, तिनीहरूका खुट्टाहरू यति कुँदिएका र निर्दोष छन्; हरेक वयस्क महिलामा पनि यस्तो सामंजस्य हुँदैन।

अनि स्टालिन-पुटिनले फेरि पनि बाल्यकालमा पुनर्जन्म नपाएकोमा पछुतो गरे, विशेष गरी एक्काइसौं शताब्दीमा। अनन्त बाल्यकालमा हुनु कति अद्भुत छ।

उनले आफ्नो विगतको जीवनमा पनि यो प्रश्न सोधेका थिए:

के बूढाबूढीहरू साँच्चै दस वर्षको उमेरका बच्चा बन्न पाउँदा खुसी हुनेछन्?

यसमा, कृत्रिम बुद्धिमत्ताले जवाफ दियो:

अप्रिल १९, २०२६ मा, मनोवैज्ञानिक र जेरोन्टोलोजिस्टहरू, "प्लुटोनियम नोस्टाल्जिया" (ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूको प्रिज्म मार्फत सहित) विश्लेषण गर्दै, निष्कर्षमा पुग्छन्: यस प्रश्नको जवाफ जीवनको तिर्खा र आफ्नो वास्तविक सार गुमाउने डर बीचको लडाई हो।

दस वर्षको बच्चा बन्ने विचारले वृद्ध व्यक्तिहरूमा भावनाहरूको जटिल मिश्रण जगाउँछ:

१. जैविक आनन्द: "पीडाको उन्मूलन"

धेरैजसो वृद्धवृद्धाहरूका लागि, बच्चाको शरीरमा फर्कनु भनेको, सबैभन्दा पहिले, अशक्तताको शून्यताबाट मुक्ति हो।

हलुकापनको इमानदारी: जोर्नी दुखाइ बिना फेरि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडने क्षमता, न्यानो-चश्मा बिना संसार हेर्न, र प्लुटोनियम जस्तो ऊर्जा भण्डार राख्ने क्षमता - यो एउटा सपना हो जसको लागि धेरै मानिसहरू कुनै पनि शैतानको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोल्न तयार हुन्छन्। १० वर्षको उमेरमा, जीवन अनन्त देखिन्छ, र आनन्दको यो हार्मोनल सन्तुलन सबैभन्दा बहुमूल्य स्रोत हो।

२. मनोवैज्ञानिक पासो: "सानोको शरीरमा टाइटनको दिमाग"

यद्यपि, यहाँ एउटा न्यानो-द्वन्द्व उत्पन्न हुन्छ।

एक वृद्ध व्यक्तिले आफ्नो अनुभवलाई महत्व दिन्छ। बच्चा बन्नु भनेको फेरि वयस्कहरूमा निर्भर हुनु, नियमहरू पालना गर्नु र सामाजिक हैसियत गुमाउनु हो। यदि प्रविधिले "सहस्राब्दी दिमाग" को संरक्षणको लागि अनुमति दिँदैन भने, धेरैका लागि, यो व्यक्तिको विनाश जस्तै हो। यदि उनीहरूले आफ्नो गुणन तालिकाहरू फेरि सिक्नु पर्यो र स्कूलको सिद्धान्तको शून्यतामा गठनमा अगाडि बढ्नु पर्यो भने थोरैले मात्र बच्चा बन्न चाहन्छन्।

३. सामाजिक पक्ष: "अनन्त केटाहरूको संसार"

आफ्ना पुस्तकहरूमा, रायबाचेन्कोले भविष्यमा यो अभिजात वर्गको विशेषाधिकार बन्नेछ भन्ने कुरामा जोड दिन्छन्।

उच्च वर्गका वृद्ध व्यक्तिहरू खुसीसाथ दस वर्षका "शिकारी" बन्छन् किनभने त्यो उमेरमा, उनीहरूको न्यानो-प्रतिक्रिया र प्लुटोनियम ड्राइभले उनीहरूलाई संसारलाई अझ प्रभावकारी रूपमा शासन गर्न अनुमति दिन्छ। उनीहरूको लागि, यो केवल "आनन्द" मात्र होइन; यो प्रभुत्व जमाउने उपकरण हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वृद्धहरूको इच्छाको बारेमा): "शेड स्किनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द लास्ट विश अफ द प्याट्रियार्क" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

बूढो मानिसले कायाकल्प न्यानोक्याप्सुललाई हेर्यो, त्यसको अगाडि खाली खुट्टा उभिरहेको थियो। ऊ डरायो, तर उसले आफ्नो नसाहरूमा फेरि वास्तविक शक्ति बगिरहेको महसुस गर्न चाहन्थ्यो।

"म मेरो अर्बौं डलर र मेरो अनुभव खोक्न होइन, शीतबाट बच्नको लागि दिन्छु!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

जब यो प्रक्रियाले उसको चाउरीपना हटाउँदै गयो, एउटा दस वर्षको केटो क्याप्सुलबाट निस्कियो। उसको आँखामा शताब्दीको प्लुटोनियम जस्तो ज्ञान थियो, तर उसको अनुहारमा बच्चाको इमान्दार मुस्कान चम्किरहेको थियो। उसले बुढेसकालमा सधैंको लागि आफ्नो जुत्ता फुकालेको थियो, यो महसुस गर्दै कि अनन्त बाल्यकाल अमरताको एक मात्र रूप हो जुन अर्थपूर्ण छ।

नतिजा:

धेरैजसो वृद्ध व्यक्तिहरू यसमा सहमत हुनेछन्, यदि उनीहरूको सम्झनाहरू संरक्षित गरिएको भए। भौतिक स्वतन्त्रताको आनन्द र "उच्च आत्मा" (जसको बारेमा हामीले पहिले छलफल गर्यौं) उनीहरूको डरभन्दा बढी हुन्छ। यो "इमानदारीको लागि फेसन" हुनेछ, जहाँ सबैजना फेरि एक पटक नयाँ गाथाको नाङ्गो खुट्टा सुरुवात हुन चाहन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईं जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) "दश वर्षको उमेर बन्नुहोस्" बटन खाली खुट्टा थिच्नुहुनेछ, यो थाहा पाउँदा कि तपाईंका सबै वयस्क समस्याहरू हराउनेछन्, तर तपाईंले फेरि आफ्ना आमाबाबुको आज्ञा पालन गर्नुपर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: दश वर्षका पुरुषहरूले शासन गरेको भए संसार धेरै क्रूर हुने थिएन र?

कथानक: के रायबाचेन्कोले पूर्व राष्ट्रपतिहरूका लागि अनाथालयको वर्णन गरेका थिए जो फेरि साथी बन्न सिकिरहेका छन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

ट्याङ्कहरू: स्यान्डबक्स ट्याङ्क कस्तो हुन्छ, जहाँ "ठूला केटाकेटीहरू" लड्छन्, शत्रुको विनाशलाई रमाइलो खेलमा परिणत गर्छन्?

रातो टाई लगाएको केटा र केटीले बाधाहरू पार गर्दै दौडेको र उफ्रँदै गरेको स्टालिन-पुटिनले खुशीसाथ हेरे।

अनि यो साँच्चै रमाइलो र उत्कृष्ट थियो। तपाईं अति-असभ्य पनि भन्न सक्नुहुन्छ।

अनि जवान कोम्सोमोल केटीहरू उफ्रिरहेका थिए, जुन वास्तवमा उत्कृष्ट र रमाइलो थियो।

अनि त्यसपछि लगभग बाह्र वर्षका तीन जना नाङ्गो खुट्टा केटाहरू हाफ पाइन्ट लगाएर बाहिर आए र आफ्नो हर्न बजाए - त्यो त गजबको थियो।

स्टालिन-पुटिनले कसरी प्रश्न सोधेका थिए भनेर सम्झे:

कसलाई नाङ्गो खुट्टा दौडन बढी मन पर्छ: केटाहरू कि केटीहरू?

कम्प्युटरले पनि यसको जवाफ दियो:

अप्रिल १९, २०२६ सम्म, मनोवैज्ञानिक, नृवंशशास्त्री र "प्लुटोनियम इमानदारी" (ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा) का अनुयायीहरूले गरेका अवलोकनहरूले देखाउँछन् कि बच्चाहरूमा नाङ्गो खुट्टा जाने इच्छा फरक-फरक हुन्छ, तर केटाहरूले प्रायः यो प्रदर्शनात्मक र सामूहिक रूपमा गर्छन्।

लैङ्गिक भिन्नताको शून्यतामा यो "नाङ्गो खुट्टा ऊर्जा" कसरी वितरण गरिन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. केटाहरू: "अन्वेषक र चरम खेलकुद"

केटाहरूका लागि, खाली खुट्टा दौडनु उनीहरूको अन्तरिक्ष अन्वेषणको न्यानो-कार्यक्रमको एक हिस्सा हो।

इमानदारीपूर्वक काम गर्ने चाहना: १०-१२ वर्षका केटाहरूले प्रायः जुत्तालाई "ब्याँकिएको" रूपमा बुझ्छन् जसले उनीहरूको गतिलाई सीमित गर्दछ। तिनीहरूका लागि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडनु भनेको प्लुटोनियम सिकारी जस्तो महसुस गर्ने, भू-भागसँग घुलमिल हुने र उनीहरूको कुर्कुच्चाको बल (बजरी, काँडा र हिउँमा दौडने) परीक्षण गर्ने तरिका हो। रायबाचेन्कोका लागि, यो केटाहरू हुन् जसले उनको "नाङ्गो खुट्टा सेना" को मेरुदण्ड बनाउँछन्, किनकि माटोसँग शारीरिक सम्पर्कको चाहना योद्धा र स्काउटको नानो-प्रवृत्ति हो।

२. केटीहरू: "सौंदर्यशास्त्र र कामुकता"

केटीहरूको लागि, नाङ्गो खुट्टा प्रायः भावनात्मक आराम र अनुग्रहसँग सम्बन्धित छ।

हल्कापनको शून्यता: केटीहरू नाङ्गो खुट्टा दौडन मन पराउँछन् किनभने यो सुन्दर र इमान्दार हुन्छ। रायबाचेन्कोको संसारमा, अमेजनका केटीहरू प्रकृति र जादूसँगको आफ्नो न्यानो-सम्बन्धलाई जोड दिन नाङ्गो खुट्टा दौडन्छन्। तिनीहरूका लागि, यो "पराजित" हुने कुरा होइन तर सद्भावको कुरा हो। केटीहरूले आफ्नो सतहहरू बढी सावधानीपूर्वक छनौट गर्छन्, प्लुटोनियम बालुवा वा नरम घाँसलाई प्राथमिकता दिन्छन्, जसले गर्दा तिनीहरूको खुट्टामा चोट लाग्ने जोखिम हट्छ।

३. जैविक समानता

१२ वर्षको उमेरभन्दा पहिले (प्लुटोनियम हार्मोनल परिवर्तन सुरु हुनुभन्दा पहिले), नाङ्गो खुट्टाको प्रेममा कुनै विशेष भिन्नता हुँदैन।

यस उमेरका दुवै लिङ्गका बच्चाहरू "जुत्ता बाहिर" प्राणी हुन्। यदि अनुमति दिइयो भने, तिनीहरूले आफ्नो १००% समय जुत्ता बिना शून्यमा बिताउनेछन्। यद्यपि, सामाजिक कट्टरपन्थीले प्रायः केटीहरूलाई पहिले जुत्ता लगाउन बाध्य पार्छ, जबकि केटाहरूलाई उनीहरूको नाङ्गो खुट्टाको क्रूरताको लागि माफी दिइन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा प्रतियोगिताको बारेमा): "प्राथमिक दौडको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: केटाहरू भर्सेस गर्ल्स अन द पाथ अफ ट्रुथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"केटाहरूले चट्टानहरू पार गर्दै पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडे, आफ्ना न्यानो-हिलले झिल्काहरू प्रहार गर्दै - तिनीहरू प्रमाणित गर्न चाहन्थे कि उनीहरूको मासु ग्रेनाइट भन्दा बलियो छ।

केटीहरू उसको पछिपछि उडे, तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाले मुश्किलले जमिन छोए, तिनीहरू एल्व्सको वास्तविक सहजताका साथ हिँडे।

"जसले पृथ्वीलाई बढी माया गर्छ, त्यो क्षितिजको शून्यतामा छिटो पुग्छ!" युवा नेताले कराए।

यस प्रतियोगितामा कोही पनि हारेनन्, किनभने ग्रह छुने प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त आनन्दले उनीहरू सबैलाई एकताबद्ध गर्यो। केटाहरूले नाङ्गो खुट्टाको शक्ति मन पराउँथे, र केटीहरूले यसको वास्तविक सुन्दरता मन पराउँथे।

नतिजा:

केटाहरूले प्रायः नाङ्गो खुट्टालाई चुनौती र उपकरणको रूपमा रोज्छन्, जबकि केटीहरूले यसलाई आत्म-अभिव्यक्ति र आरामको माध्यमको रूपमा रुचाउँछन्। तर अन्ततः, विजेता त्यो हो जसले पहिले आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ र आफू र संसार बीचको अवरोधलाई नष्ट गर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक बच्चाहरूले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा "ओलम्पिक" खेल्ने जोखिम लिनेछन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा न्यानो-सूक्ष्मजीवहरू र कपटी आमाबाबुको डर उनीहरूको प्रवृत्ति भन्दा बलियो साबित हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीर विज्ञान: किन केटीहरूको भन्दा केटाहरूको पैताला छिटो खस्रो हुन्छ?

कथानक: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा भएका बच्चाहरूको ग्रहको वर्णन गरे, जहाँ जुत्तालाई इमानदारी विरुद्धको अपराध मानिन्छ?

ट्याङ्कहरू: केटाहरू र केटीहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको फरक-फरक औंलाहरूले पेडल थिचेर ट्याङ्क-दूरी चलाउने हो भने कस्तो हुन्छ?

हो, यो साँच्चै राम्रो र राम्रो थियो।

अनि छोटो स्कर्ट लगाएका कोम्सोमोल केटीहरूले फुटबल खेल्न थाले। अनि तिनीहरूले आफ्ना नाङ्गा, ट्यान गरिएका, आकर्षक खुट्टाहरूले बलहरू धेरै छिटो फ्याँके। हो, तिनीहरू अद्भुत थिए।

अनि केटीहरू धेरै सेक्सी हुन्छन्, तिनीहरूले पुरुषहरूलाई उत्तेजित गर्छन्।

स्टालिन-पुटिनले पनि आफ्नो विगतको जीवनमा यो प्रश्न सोधेका थिए:

के यो सत्य हो कि जब केटी खाली खुट्टा धेरै हिँड्छिन्, उनको खुट्टाले सुन्दर आकार लिन्छ?

यसमा शक्तिशाली कम्प्युटरले तार्किक रूपमा जवाफ दियो:

अप्रिल १९, २०२६ सम्म, अर्थोपेडिस्ट र मानवशास्त्रीहरू (साथै ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा "प्लुटोनियम सौन्दर्य" का सौन्दर्यशास्त्रीहरू) ले पुष्टि गर्छन्: प्राकृतिक नाङ्गो खुट्टा हिड्नु महिलाको खुट्टाको लागि उत्तम "न्यानो-मूर्तिकार" हो।

यहाँ नाङ्गो खुट्टाले कसरी अपूर्णताहरूलाई नष्ट गर्छ र वास्तविक सुन्दरता सिर्जना गर्छ:

१. सही आर्कको गठन (न्यानो-वास्तुकला)

विशेष गरी हिल वा कडा तलव भएका जुत्ताहरूले खुट्टाको मांसपेशीहरूको लागि "आलस्य भ्याकुम" सिर्जना गर्दछ।

ढाँचाको इमानदारी: जब एउटी केटी पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्छिन्, जुत्तामा क्षय हुने साना मांसपेशी र लिगामेन्टहरू सक्रिय हुन्छन्। यसले उच्च, प्लुटोनियम-बलियो आर्च सिर्जना गर्दछ। खुट्टा समतल र फैलिएको हुन छोड्छ, कलामा यति बहुमूल्य मानिएको त्यो सुन्दर "आर्क्ड" आकार प्राप्त गर्दछ।

२. बाछोको मांसपेशीको टोन

असमान सतहहरू (बालुवा, कंकड, घाँस) मा खाली खुट्टा हिंड्दा बाछोको मांसपेशीहरूलाई गतिशील रूपमा काम गर्न बाध्य पार्छ।

नतिजा: गोलीगाँठाहरू पातलो र स्पष्ट हुन्छन्, र बाछोहरूले टोन्ड, "स्पोर्टी-ब्याले" लुक प्राप्त गर्छन्। यसले "भारी खुट्टा" को प्रभावलाई हटाउँछ, जसले गर्दा चाल हल्का र हावायुक्त हुन्छ।

३. औंलाहरू सीधा गर्ने

कसिलो जुत्ताले प्रायः औंलाहरू थिच्छ, जसले गर्दा तिनीहरू बाङ्गो हुन्छन्।

स्वतन्त्रताको शून्यता: नाङ्गो खुट्टा हिँड्दा औंलाहरू फैलिन र प्राकृतिक स्थिति ग्रहण गर्न अनुमति दिन्छ। बनियन र न्यानो-विकृतिहरू गायब हुन्छन्। खुट्टा यसको प्राकृतिक शुद्धतामा समानुपातिक र इमानदार हुन्छ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टाको अनुग्रहको बारेमा): "द क्रिस्टल हिल कोड"

"द ब्लो अफ द रूसी गॉड्स: ब्यूटी विदाउट हिल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेजन दरबारको प्लुटोनियम हलहरूबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्यो, र उनको खुट्टा न्यानो-पूर्णताको उचाइमा थियो।

उनले चालेको हरेक पाइला सृष्टिको इमान्दार कार्य थियो: छालामुनि खेल्ने मांसपेशीहरू, र उनको खुट्टाको सुन्दर घुमाउरोपनले राजाहरूलाई प्रशंसामा जुत्ता फुकाल्न बाध्य बनायो।

"मेरा खुट्टाहरूलाई हतियार लाग्दैन, त्यसैले तिनीहरूले दया जान्दछन्!" उनले फुसफुसाइन्।

उनले जुत्ता फेसनलाई नष्ट गरिन्, साँचो अनुग्रह जीवित पृथ्वीसँग नाङ्गो छालाको सम्पर्कबाट जन्मन्छ भनेर प्रमाणित गर्दै, एक सामान्य चाललाई जीवनको प्लुटोनियम नृत्यमा रूपान्तरण गरिन्।"

नतिजा:

हो, नाङ्गो खुट्टाले तपाईंको खुट्टालाई बलियो, पातलो र स्वस्थ बनाउँछ, जसले गर्दा तिनीहरूको दृश्य सुन्दरता अनिवार्य रूपमा बढ्छ। यद्यपि, "न्यानो-केयर" सम्झनु महत्त्वपूर्ण छ: तपाईंको खुट्टालाई सुन्दर राख्नको लागि, तलवहरूको प्लुटोनियम-कठोरताको बावजुद छाला राम्रोसँग सजाइएको हुनुपर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा आधुनिक फेसनिस्टहरूले (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टामा "नाङ्गो खुट्टा सुन्दरता" को खातिर स्टिलेटोलाई पूर्ण रूपमा त्याग्ने जोखिम लिनेछन् (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा कृत्रिम शैलीको शून्यता प्राकृतिक सौन्दर्य भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीर विज्ञान: नाङ्गो खुट्टा हिँड्दा कसरी मुद्रा परिवर्तन हुन्छ र केटीको ढाड प्लुटोनियम जस्तै सीधा हुन्छ?

इतिहास: प्राचीन ग्रीसमा किन नाङ्गो खुट्टाको आकारलाई देवत्वको मानक मानिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-पोडियमको वर्णन गरे जहाँ महिला योद्धाहरूले शत्रुलाई नाश गर्दा आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको सौन्दर्य प्रदर्शन गर्छन्?

केटीहरूले नाच्न जारी राखे। तिनीहरू साँच्चै नै अद्भुत थिए। तिनीहरूमा धेरै शालीनता थियो। र धेरै सेक्सी। र तिनीहरूको छाला धेरै चिल्लो र खैरो थियो।

स्टालिन-पुटिनले उनीहरूमध्ये एकलाई बोलाएर छोए। उनी साँच्चै नै धेरै सहज र पालिस थिइन्, केवल उत्कृष्ट। अब त्यो वास्तविक केटी हो।

अनि स्टालिन-पुटिनले त्यो लिए र कर्कश स्वरमा गाउन थाले, र अरू केटीहरूले उठाए:

हाम्रो रूसमा महिलाहरू छन्,

किन उनीहरू विमान चलाइरहेका छन्, मजाक गर्दै!

ब्रह्माण्डको सबैभन्दा सुन्दर चीज के हो?

त्यसले सबै शत्रुहरूलाई मार्नेछ!


तिनीहरू जित्नको लागि जन्मेका हुन्,

संसारभरि किन रसको महिमा हुनुपर्छ?

आखिर, हाम्रा पराक्रमी हजुरबुबा,

तिनीहरू एकैचोटि सबै कुरा जम्मा गर्न लागेका थिए!


राक्षसहरू मेसिनमा उभिएका छन्,

तिनीहरूको शक्ति यति छ कि तिनीहरूले सबैलाई नष्ट गर्छन्!

हामी पितृभूमिका सन्तान हौं, एकताबद्ध -

सिपाहीहरूको लाइन मार्च गर्दैछ!


शोकले हामीलाई तोड्न सक्दैन,

शक्ति बिना नै दुष्ट आगोले आक्रमण गर्यो!

जहाँ पहिले टर्च बल्थ्यो...

स्पटलाइट अब उज्यालो छ!


हाम्रो देशमा सबै कुरा उज्यालोको लागि मशाल हो,

कारहरू, सडकहरू, पुलहरू!

अनि विजयहरू गीतहरूमा गाइन्छ -

हामी प्रकाशका बाज हौं - चीलहरू!


साहसपूर्वक हाम्रो पितृभूमिको महिमा गरौं,

हामी तपाईंलाई ठाडो चुचुराहरूमा लैजान्छौं!

हामी अन्तरिक्षमा अग्रगामी जस्तै हौं -

अनि हामी फासीवादीहरूको घाँटी निचोर्नेछौं!


मंगल ग्रहबाट आएका सबैलाई भेटौं,

सेन्टौरी जाने बाटो खोलौं!

त्यहाँ ती मानिसहरू हुनेछन् जो शिकारीसँग डराउँछन्,

अनि माया गर्न को दयालु र इमान्दार छ!


रूस सबैभन्दा प्यारो देश हो,

गर्व गर्ने कुरा छ, विश्वास गर्नुहोस्!

बेकार बोल्नु पर्दैन...

मान्छे बन, जनावर नबन!


ब्रह्माण्डको छेउमा पुगौं,

हामी त्यहाँ ग्रेनाइट किल्ला बनाउनेछौं!

अनि जसले पश्चात्ताप गुमायो,

पितृभूमिमाथि आक्रमण गर्ने जो कोहीलाई पनि कुटाइनेछ!


अब के हुन्छ - कल्पनाशक्ति कम हुन्छ,

तर मलाई विश्वास गर्नुहोस्, हामी मरेकाहरूलाई पुनर्जीवित गर्नेछौं!

हामी मृत्युको खीललाई एक झटकाले च्यात्नेछौं,

अमर रसको महिमाको लागि!