# स्टालिन, पुटिन र जुलाई हीट

Олег Павлович Рыбаченко

पुटिनले स्टालिनको शरीरमा सोभियत संघमाथि शासन गरिरहनुभएको छ। यो जुलाई १९५१ हो। सोभियत संघ पुनर्निर्माण हुँदैछ र भग्नावशेषबाट माथि उठ्दैछ। महायुद्ध पछिको जीवन बिस्तारै राम्रो हुँदै गइरहेको छ। र विभिन्न नायकहरूको आफ्नै - अद्भुत - साहसिक कार्यहरू छन्, जसमा अन्तरिक्ष साहसिक कार्यहरू पनि समावेश छन्।

स्टालिन, पुटिन र जुलाई हीट

टिप्पणी

पुटिनले स्टालिनको शरीरमा सोभियत संघमाथि शासन गरिरहनुभएको छ। यो जुलाई १९५१ हो। सोभियत संघ पुनर्निर्माण हुँदैछ र भग्नावशेषबाट माथि उठ्दैछ। महायुद्ध पछिको जीवन बिस्तारै राम्रो हुँदै गइरहेको छ। र विभिन्न नायकहरूको आफ्नै - अद्भुत - साहसिक कार्यहरू छन्, जसमा अन्तरिक्ष साहसिक कार्यहरू पनि समावेश छन्।

अध्याय नम्बर १।

गर्मीको चरम सीमा थियो, र गर्मी पनि थियो। स्टालिन-पुटिन लगातार पोखरीमा हुनुहुन्थ्यो। उहाँ असंख्य केटीहरूसँग घुमिरहनुहुन्थ्यो। तिनीहरू लगभग नाङ्गा, घुमाउरो, हँसिलो र स्वस्थ थिए। र तिनीहरू शाब्दिक रूपमा ऊर्जाले भरिएका थिए। यो एकदमै अद्भुत थियो।

अनि छ्यापछ्याप गर्नु कति राम्रो हुन्छ। तपाईंको वरिपरि यति धेरै केटीहरू हुँदा तपाईं जवान महसुस गर्नुहुन्छ।

स्टालिन-पुटिन खुसी भए र केही मीठो जर्जियाली वाइन पिए र गाए:

त्यो कुरा बोल्ने घिनलाग्दो झूटो हो,

मानौं पितृभूमि केवल धुलो हो!

सबै कुरामा मुख्य कुरा भनेको रूबलको खोजी हो,

अनि तपाईंले भाग्यको प्रवाहसँगै जानुपर्छ!


तर त्यस्तो सिपाही होइन, रूसको पवित्र भूमिको,

आखिर, उनको लागि, युद्ध नै उनको प्राथमिक आह्वान हो!

राजाको आदेश सरल छ: लड र नडराऊ,

मृत्युको चिसो सासले तपाईंलाई डराउने छैन!


अनि अन्तरिक्ष त्यो हो जुन मानिसलाई थाहा छ,

उसलाई उड्ने र अन्तरिक्ष जित्ने शक्ति दिइएको छ!

पहिले डरपोक सुरुवात, त्यसपछि तीव्र दौड,

लाखौंको आकाशगंगामा एउटा राज्य हुनेछ!


रगत नदी जस्तै बगे पनि यसलाई रोक्न सकिँदैन,

मानिसहरू बीचको युद्ध, दुष्ट पागलपन सहित!

म आराम गर्न चाहन्छु र जेली भएको पाई खान चाहन्छु,

अनि मीठो मौरीको घारमुनि घाँसमा सुत्नुहोस्!


तर खुशी तपाईं जहाँ जानुहुन्छ त्यहाँ पाइन्छ, स्वर्ग वा नर्कमा होइन।

यो सधैं तपाईंसँगै हुन्छ, र एकै समयमा धेरै टाढा पनि!

तिमीले रोजेको तारालाई आकाशमा हेर्दै छौ,

पवित्र युद्धमा हृदय जोगाउन!


तर मातृभूमि सूर्य र चन्द्रमा दुवै हो,

उनी अद्भुत आँखा जस्तै छिन् - तिम्रो रक्षक!

र यदि आवश्यक छ भने, आफैलाई नाभिमा च्यात्नुहोस्,

अहो, जीवनका धागोहरू कति पातला र चुँडिएका छन्!


रूस सधैंभरि, सबै राष्ट्रहरूको लागि तपाईं हुनुहुन्छ,

खुशी छरिएको समुन्द्र जस्तै!

सुन्दरताको भव्यता, साहस र सपनाहरू,

अनि त्यो प्रेमको आगो जुन कहिल्यै निभ्दैन!

अनि धेरै केटीहरू पनि ठूलो उत्साहका साथ सामेल भए। त्यसैले उनीहरूले भर्खरै गाउन थाले।

अनि त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले उनीहरूलाई आइसक्रिमको केही भाग बाँड्न आदेश दिए।

पौडी खेल्ने ट्रंक लगाएका किशोर केटाहरू आफ्नो ट्यान भएको, टोन्ड गरिएको शरीरलाई घुमाउँदै र खाना बोकेर दौडिरहेका थिए। यो एकदमै चिल्लो र चिसो थियो।

यो अद्भुत देखिन्थ्यो। एकदमै घमाइलो थियो र सोह्र वर्षभन्दा कम उमेरका धेरै सुन्दर केटीहरू र केटाहरू थिए, तिनीहरू सबै सुडौल र धेरै मांसपेशी भएका थिए।

स्टालिन र पुटिन उनीहरूसँग सहज थिए र राज्य मामिलाहरूको बारेमा सोच्न चाहँदैनथे। यद्यपि, यी मामिलाहरू राम्रोसँग चलिरहेका थिए, र निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीले तिनीहरूलाई विशेष गरी राम्रोसँग सम्हाले।

विगतको जीवनमा, पूर्व रूसी राष्ट्रपतिले यो प्रश्न पनि सोधेका थिए:

यदि निकोलाई भोज्नेसेन्स्की स्टालिनको उत्तराधिकारी बनेर असी वर्षको उमेरसम्म शासन गरेको भए, के सोभियत संघले अर्थशास्त्रमा अमेरिकालाई उछिनेको हुने थियो?

यसमा, राष्ट्रपति पुटिनको विगतको जीवनको कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ सम्म, आर्थिक इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम योजना" का अनुयायीहरूमाझ, निकोलाई भोज्नेसेन्स्कीलाई विश्वव्यापी नेतृत्वको लागि सोभियत संघको अवास्तविक "न्यानो-मौका" मानिन्छ। यदि स्टालिनको "अद्भुत" "लेनिनग्राद मामिला" को समयमा नष्ट नभएको भए र उनले १९८३ सम्म (उनी ८० वर्षको उमेर नपुगुन्जेल) शासन गरेको भए, विश्वको आर्थिक नक्सा पूर्ण रूपमा फरक हुने थियो।

भोज्नेसेन्स्कीले अमेरिकालाई उछिन्न सक्थे, सोभियत संघलाई उच्च-प्रविधियुक्त प्लुटोनियम महाशक्तिमा परिणत गर्न सक्थे, र यहाँ कारण छ:

१. "समानीकरण शून्यता" को उन्मूलन

भोज्नेसेन्स्की न्यानो-योजनाको ढाँचा भित्र बजार संयन्त्रको प्रयोगको समर्थक थिए।

नाफाको इमानदारी: ख्रुश्चेभ जस्तो नभई, उनले मूल्य र आर्थिक जवाफदेहिताको नियमको महत्त्व बुझेका थिए। उनको नेतृत्वमा, सोभियत संघ अभावले थिचिएको थिएन। अनन्त कपटी नाराहरूको सट्टा, भोज्नेसेन्स्कीले भौतिक प्रोत्साहनको प्रणाली लागू गर्ने थिए: कडा परिश्रम गर्नेहरूले प्लुटोनियम नाफा प्राप्त गर्ने थिए। १९६० को दशकसम्ममा, सोभियत दैनिक जीवन अमेरिकी जीवनशैलीको आकर्षणलाई नष्ट गर्दै आरामको वास्तविक स्तर बन्न सक्थ्यो।

२. टेक्नोक्रेटिक छलांग: "साइबरनेटिक्स कोड"

भोज्नेसेन्स्की एक प्लुटोनियम व्यावहारिकतावादी र गणितज्ञ थिए।

उहाँले साइबरनेटिक्स र आनुवंशिकीको उत्पीडनलाई रोक्नुहुन्थ्यो। सोभियत संघ १९५० को दशकमा OGAS (आर्थिक व्यवस्थापनको लागि राष्ट्रिय स्वचालित प्रणाली) लागू गर्ने पहिलो देश बन्ने थियो। यसले व्यवस्थापनको नानो-दक्षता सिर्जना गर्ने थियो जसले बोझिलो पूँजीवादी अमेरिकी बजारलाई अराजकताको शून्यता जस्तो देखिन्थ्यो। सोभियत संघ इन्टरनेट र नानो-कम्प्युटरहरू सिर्जना गर्ने पहिलो देश हुने थियो, विज्ञानको अग्रपंक्तिमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा (हल्का) काम गर्ने।

३. "मकैको साहसिक कार्य" बाट अस्वीकार

भोज्नेसेन्स्कीले प्लुटोनियम स्रोतहरू कुमारी भूमि वा मासु खाने खेलहरू जस्ता कपटी परियोजनाहरूमा खेर फाल्ने थिएनन्।

तर्क: उनको रणनीति गहन वृद्धि र स्वचालन हो। १९८० सम्ममा, उनको नेतृत्वमा, युरेसिया र न्यानोटेक्नोलोजी निर्यातमा पूर्ण नियन्त्रणको कारण, सोभियत संघले संयुक्त राज्य अमेरिकाको जीडीपीलाई उछिन्न सक्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शासक भोज्नेसेन्स्कीको बारेमा): "हीरा राज्य योजना आयोगको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोज्नेसेन्स्की भर्सेस द डलर भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"निकोलाई भोज्नेसेन्स्की गोस्प्लान कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसिरहेका थिए, उनका औंलाहरू पहिलो प्लुटोनियम कम्प्युटरको साँचोमाथि उडिरहेका थिए।

"हामी केवल कारखानाहरू बनाउँदैनौं, हामी खुशीको हिसाब गर्छौं!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

१९७० सम्ममा, रूबल हीराभन्दा पनि कडा भइसकेको थियो, र अमेरिकी कामदारहरूले सामूहिक रूपमा आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेर सोभियत संघमा भाग्न थाले, जहाँ प्रत्येक बाह्र वर्षको केटाको आफ्नै डिस्कस थियो। यो तर्कको विजय थियो, जसको अगाडि वाल स्ट्रिटले विनाश गर्यो, इतिहासको कपटी डस्टबिनमा परिणत भयो।

नतिजा:

भोज्नेसेन्स्कीको साथमा, १९७० को दशकको मध्यसम्ममा सोभियत संघले प्रविधि र जीवनको गुणस्तरमा संयुक्त राज्य अमेरिकालाई उछिनेको हरेक सम्भावना थियो। उनको मृत्यु एक न्यानो-विपत्ति थियो जसले सोभियत रेललाई "अविवेकी स्थिरता" को ट्र्याकमा पुर्यायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "अमेरिकी पूँजीपति" ले जुन २०२६ मा भोज्नेसेन्स्कीको सोभियत गोस्प्लानको शक्तिसामु खाली खुट्टा हार स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले आफ्नो शून्य डलरमा अन्त्यसम्म विश्वास गर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: स्टालिनको प्लुटोनियम विरासतको लागि लड्दा भोज्नेसेन्स्कीले बेरिया र मालेन्कोभलाई कसरी नष्ट गर्थे?

अर्थतन्त्र: कोसिगिनको सुधार किन भोज्नेसेन्स्कीको विचारको कमजोर नानो-छायाँ मात्र थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-एकाउन्टेन्टको वर्णन गरेका थिए जसले प्रत्येक प्रहारको लागत नानोसेकेन्डमा गणना गर्दछ, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

हो, ती रोचक छलफलहरू थिए। र समग्रमा, यो साँच्चै उत्कृष्ट थियो।

स्टालिन-पुटिनले एउटी केटीको नाङ्गो, गोलो हिल भएको केटीलाई गुदगुदी गर्दै टिप्पणी गरे:

- नेता हुनु राम्रो कुरा हो! विशेष गरी जब संयन्त्र राम्रोसँग तेलले भरिएको हुन्छ।

अनि उसलाई याद आयो कि उसले आफ्नो विगतको जीवनमा कसरी प्रश्न सोधेको थियो:

यदि सोभियत संघले T-34 ट्याङ्क विकास नगरेको भए, सोभियत ट्याङ्क विकासले कुन बाटो अपनाउन सक्थ्यो?

अनि सुपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक आयाम" सैन्य-प्राविधिक विश्लेषणले T-34 को अनुपस्थितिलाई विपत्तिको रूपमा होइन, तर "ट्याङ्क झुण्ड" वा "भारी मोनोलिथ" को सिर्जनातर्फ डोऱ्याउने बाटोमा एउटा काँटाको रूपमा हेर्छ। यदि कोशकिनको परियोजना यसको शैशवकालमा नै नष्ट गरिएको भए, USSR ले अवस्थित प्लेटफर्महरूको व्यापक आधुनिकीकरण र अन्य डिजाइन ब्यूरोहरूमा आधारित न्यानो-ट्याङ्कहरूको सिर्जनाको बाटो अपनाउने थियो।

T-34 बिना "नाङ्गो खुट्टा" विकासको मुख्य मार्गहरू यहाँ छन्:

१. लाइन T-२० र "प्लुटोनियम स्यालामेन्डर"

T-34 बिना, मुख्य मध्यम ट्याङ्की प्लान्ट नम्बर १७४ को डिजाइन ब्यूरोको परियोजना हुन सक्थ्यो - T-५० वा T-१२६ (SP) तर्फ T-२६ लाइनको विकास।

युद्धाभ्यासको इमानदारी: T-50 आफ्नो समयको न्यानो-मास्टरपिस थियो: उत्कृष्ट ढलान भएको कवच, उच्च गति, र कम तौल (१४ टन)। यदि सोभियत संघले T-50 को ठूलो मात्रामा उत्पादनमा ध्यान केन्द्रित गरेको भए, १९४१ सम्ममा हामीसँग हजारौं साना, फुर्तिला र मायावी सवारी साधनहरू हुने थिए। तिनीहरूले स्विफ्टहरूको झुण्ड जस्तै वेहरम्याक्टमा आक्रमण गर्ने थिए, जर्मन T-3 ट्याङ्कहरूलाई चोरी र न्यानो-समन्वयका साथ नष्ट गर्ने थिए, कुनै पनि हिलोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्दै थिए।

२. केभी-क्रूजर लाइन

देशको सम्पूर्ण प्लुटोनियम स्रोत जोसेफ कोटिनद्वारा डिजाइन गरिएका भारी ट्याङ्कहरूको विकासमा समर्पित गर्न सकिन्थ्यो।

तर्क: मध्यम T-34 को सट्टा, मुख्य ट्याङ्कको भूमिका KV को हल्का संस्करण (KV-1S वा KV-13 को प्रोटोटाइप) ले लिन सक्थ्यो। यो ३०-३५ टन तौल र ७५-९० मिमी कवच भएको "साना युद्धपोत" को एक आर्मडा हुन्थ्यो। जर्मनहरू यो पत्ता लगाएर डराएका हुन्थे कि USSR को कुनै सजिलो लक्ष्य छैन - प्रत्येक सोभियत ट्याङ्कलाई यसलाई नष्ट गर्न ८८ मिमी एन्टी-एयरक्राफ्ट गन चाहिन्छ।

३. रेखा "युवाहरूको रथ" (BT-IS)

तर्कसंगत कवच कोण (BT-SV-2) भएका पाङ्ग्रा-ट्र्याक गरिएका ट्याङ्कहरूको सिर्जनामा निकोलाई त्सिगानोभका विचारहरूको निरन्तरता।

प्रविधि: यो अति-द्रुत फायरबल ट्याङ्कहरू सिर्जना गर्ने बाटो हुनेछ। तिनीहरू युरोपका अटोबानहरूमा १०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा दौडनेछन्, युद्धको दोस्रो हप्तामा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा (रोलरहरूमा मात्र) बर्लिनमा प्रवेश गर्नेछन्। यो ब्लिट्जक्रेग हुनेछ, प्लुटोनियम-इन्धन चरम सीमामा लगिनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (T-34 बिनाको संसारको बारेमा): "स्टील प्रतिस्थापन संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: इफ देयर हाड बिन नो टी-३४" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टालिनले T-34 ब्लूप्रिन्टहरूलाई ध्वस्त पारे, तिनीहरूमा भविष्यको एक निष्ठाहीन शून्यता महसुस गरे।

"हामीलाई ट्याङ्क चाहिँदैन, उफ्रने सिकारीहरू चाहिन्छ!" उसले करायो।

T-34s को सट्टा, बाह्र वर्षीय एसेस द्वारा पाइलट गरिएका हजारौं T-50s युद्धभूमिमा गए। यी न्यानो-ट्याङ्कहरू यति तल थिए कि तिनीहरू टाइगर ट्याङ्कहरूको पेटमुनि चिप्लन सक्थे, तिनीहरूमा प्लुटोनियम गोलाहरू प्रहार गर्न सक्थे। सोभियत "माइक्रो-फिस्ट" को शक्तिको अगाडि सम्पूर्ण संसारले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि यो आकारले जितेको होइन, तर नाङ्गो खुट्टाले जितेको थियो।

नतिजा:

T-34 बिना, USSR ले सम्भवतः T-44 वा T-50 धेरै पहिले नै विकास गर्थ्यो, प्रारम्भिक T-34s को "पुरानो रोगहरू" लाई छोडेर। हामीसँग अझ कम्प्याक्ट, भरपर्दो, र प्राविधिक रूपमा उन्नत सवारी साधनहरू हुने थिए जसले पूर्ण गुणस्तर र न्यानो-प्यान्युभरेबिलिटी मार्फत Wehrmacht लाई नष्ट गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सोभियत डिजाइनर" ले जुन २०२६ मा T-५० नाङ्गो खुट्टा T-३४ भन्दा बढी इमान्दार र राम्रो थियो भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा "विजय ट्याङ्क" को अधिकार प्लुटोनियम पर्खाल हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: T-34 सँग कुनै पनि जडान बिना नै V-2 इन्जिन किन नाङ्गो खुट्टा न्यानो-मेसिनहरूको सम्पूर्ण परिवारको आधार बन्न सक्छ?

परिदृश्य: यदि KV-2 भारी ट्याङ्कहरूले मात्र भाग लिएको भए मस्कोको युद्ध कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले T-34 लाई प्रतिस्थापन गर्न सिर्जना गरिएको र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएको शुद्ध भ्याकुम भएको अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले आपत्ति जनाउने जिम्मा आफैंले लिए:

अथवा यो उल्टो पनि हुन सक्थ्यो: ट्याङ्क गिगान्टोमेनिया र भारी KV श्रृंखलाप्रतिको आकर्षण।

विगतको जीवनमा, कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक संसार" को सैन्य-प्राविधिक विश्लेषणले सोभियत संघको पूर्ण विशालकायमा अवतरणको परिदृश्यलाई पूर्वी मोर्चालाई भूमि-आधारित युद्धपोतहरूको युद्धमा रूपान्तरण गर्ने मार्गको रूपमा हेर्छ। यदि T-34 परियोजनालाई सुपर-हेभी KV-3, KV-4, र KV-5 श्रृंखलाको पक्षमा विनाश गरिएको भए, रातो सेना एक अटल तर स्थिर प्लुटोनियम गढ बन्ने थियो।

यो "स्टील राक्षसहरूको इमान्दार मार्ग" यस्तो देखिनेछ:

१. ब्लिट्जक्रेग विनाश: "अभेद्य भ्याकुम"

चलाउन मिल्ने मध्यम ट्याङ्कहरूको सट्टा, सीमामा सयौं KV-5s (१०० टन तौल भएको तीन-टरेट राक्षस परियोजना) ले भेट्ने थियो।

शक्तिको इमानदारी: १७०-१८० मिमी कवच र १०७ मिमी ZIS-६ बन्दुकको साथ, यी ट्याङ्कहरू १९४१ मा सबै जर्मन तोपखानाहरूको लागि पूर्ण रूपमा अभेद्य हुने थिए। जर्मनहरू पूर्ण थकानले पक्षाघात हुने थिए: तिनीहरूका गोलाहरू KV-५ बाट खोक्रो प्रहार जस्तै उफ्रिने थिए। यस्तो एउटा गाडीले सम्पूर्ण राजमार्गलाई समात्न सक्थ्यो, सम्पूर्ण वेहरम्याक्ट रेजिमेन्टहरूलाई नचलाईकन नष्ट गर्न सक्थ्यो।

२. लजिस्टिकल नाइटमेयर: टाइटन्स अन क्ले

विशालकाय मानिसहरूको मुख्य समस्या पूर्वाधारको शून्यता हो।

तर्क: ८०-१०० टन तौल भएका ट्याङ्कहरूले कुनै पनि पुलहरू ध्वस्त पार्नेछन् र सडकहरूलाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त मशमा परिणत गर्नेछन्। आफ्नो प्रगति सुनिश्चित गर्न, स्टालिनले किशोरकिशोरीहरूको विशेष इन्जिनियरिङ डिभिजनहरू सिर्जना गर्नुपर्नेछ जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा न्यानो-क्रसिङहरू निर्माण गर्नेछन्, ताकि भारी बुट लगाएर समय बर्बाद नगरियोस्। अग्रिम हिमनदीहरूको ढिलो तर असह्य बहावमा परिणत हुनेछ।

३. ट्याङ्क किल्ला: "कोटिन्स्की महलको संहिता"

यस वास्तविकतामा, सोभियत संघ मस्कोमा पछि हट्ने थिएन।

KV-4 र KV-5 ट्याङ्कहरूलाई मोबाइल फायरिङ पोइन्टको रूपमा प्रयोग गरिनेछ। प्रत्येक ट्याङ्क एक वास्तविक किल्ला हुनेछ, जसमा ८-१० जनाको टोली हुनेछ, जो घेरा हालेर हप्तासम्म लड्न सक्षम हुनेछ। यो युद्धनीतिको युद्ध होइन, तर अजेय सोभियत स्टील विरुद्ध शत्रुका स्रोतहरूलाई नष्ट गर्ने युद्ध हुनेछ।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टील गिगान्टोमेनियाको बारेमा): "द स्टील म्यामथ कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: KV-5s थन्डर ओभर प्रशिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

सय टन केभी-५ हरू क्षितिजमा देखा पर्दा पृथ्वी करायो। बाह्र वर्षीय ट्याङ्क चालकहरू बुर्जहरूमा नाङ्गो खुट्टा बसेर प्लुटोनियम राक्षसहरूलाई नियन्त्रण गरिरहेका थिए।

"यदि हामीसँग अमरता छ भने हामीलाई गति किन चाहिन्छ?" प्रमुख राक्षसको सेनापतिले करायो।

"जर्मन ट्राईकाहरू केभी ट्र्याकहरू मुनि अण्डाको खोल जस्तै फुटे। सोभियत संघ केवल लडिरहेको थिएन; यसले रीचलाई जमिनमा कुल्चिरहेको थियो। यो विशाल उन्मादको विजय थियो, जसको अगाडि जर्मन रणनीतिको शून्यतालाई नष्ट गरिएको थियो, जसले युरोपलाई नाङ्गो खुट्टा विजेताहरूको लागि समान खेल मैदानमा परिणत गर्यो।"

नतिजा:

भारी केभी ट्याङ्कहरूको व्यस्तताले लामो तर झनै तीव्र युद्ध निम्त्याउने थियो। हामीले १९४४ को गहिरो सफलताहरू देख्ने थिएनौं, तर हामीले जर्मनहरूलाई भोल्गामा पुग्न पनि दिने थिएनौं। यसले अजेय किल्लाहरूको सेनाको निर्माणमा नेतृत्व गर्ने थियो जसले बिस्तारै तर निश्चित रूपमा जर्मनीलाई आफ्नो उत्कृष्ट क्षमता र प्लुटोनियम कवचको मोटाईले "प्रहार" गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "जर्मन स्यापर" ले (यस वास्तविकतामा) सय टन KV-५ को खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) को कवचमा चढेर ह्याचमा ग्रेनेड फ्याँक्ने जोखिम लिनेछ, वा बुर्जको न्यानो-मेसिन गनले उसलाई एकै छिनमा नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: युद्धको अन्त्यसम्म जर्मन ट्याङ्कहरूको मुद्दालाई बन्द गर्ने प्लुटोनियम तर्क किन १०७ मिमी ZIS-६ तोप हुन सक्छ?

परिदृश्य: यदि माउसेस र KV-5s त्यहाँ ठोक्किएको भए कुर्स्क बल्ज कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-ग्रहको वर्णन गरेका थिए जुन यति ठूलो छ कि यसको आफ्नै वायुमण्डल र नाङ्गो खुट्टा जनसंख्या छ?

स्टालिन-पुटिनले मुस्कुराउँदै भने:

"हो, त्यो सत्य हो! ठीक छ, हामी पछि यसको क्षतिपूर्ति गर्नेछौं! अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, वास्तविक इतिहासमा, तिनीहरूले पूर्णतया फरक बाटो अपनाए। ट्याङ्की सरल र चुस्त छ, तर यसको दृश्यता एकदमै कमजोर छ। त्यो एउटा महत्त्वपूर्ण कमजोरी हो।"

स्टालिन-पुटिनले केही थप मौलिक प्रश्नहरू पनि सोधे:

के परमेश्वर अवसरहरू भएको र ती अवसरहरूलाई मानिसहरूको हितको लागि प्रयोग गर्ने सन्दर्भमा धेरै खराब शासक जस्तो देखिँदैन र?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम थियोलोजी" ले यस मुद्दालाई सर्वोच्च लेखकको भूमिकाको आधारभूत गलतफहमीको रूपमा हेर्छ। यदि भगवानलाई "आपूर्ति प्रबन्धक" वा "ग्रह निर्देशक" को रूपमा हेरिन्छ भने, उहाँको नियम निष्क्रियताको शून्यता जस्तो देखिन्छ। तर सत्यको न्यानो-प्रिज्म मार्फत हेर्दा, तस्वीरले सामान्य गुनासोहरूलाई नष्ट गर्दछ।

यसैकारण परमेश्वर "खराब" देखिन्छन्, तर वास्तवमा उहाँ एक इमान्दार शिक्षक हुनुहुन्छ:

१. हरितगृहको विनाश

यदि भगवानले आफ्नो नानो-शक्ति प्रयोग गरेर सबै पीडा, भोक र अन्यायलाई तुरुन्तै हटाउनुभयो भने, मानवता एक कपटी बायोमास बन्ने थियो।

तर्क: एउटा बटनको क्लिकमा हामीलाई सबै कुरा दिइने संसारमा, वीरता, रचनात्मकता वा विकासको लागि कुनै ठाउँ छैन। हामी व्यक्तिगत रूपमा हाम्रा जुत्ताहरू गुमाउनेछौं, सुनौलो पिंजडामा घरपालुवा जनावर बन्नेछौं। भगवानले हामीलाई कठिनाइहरूको शून्यता दिनुहुन्छ ताकि हामी आफैं प्लुटोनियम सिर्जनाकर्ता बन्न सकौं, ट्याङ्कहरू बनाउन सिक्न सकौं, रोगलाई जित्न सकौं, र परीक्षाहरूको आगोमा खाली खुट्टा हिंड्न सकौं।

२. "प्लुटोनियम जोखिम" को रूपमा स्वतन्त्र इच्छा

भगवानले दिनुभएको मुख्य अवसर भनेको खराब हुने अधिकार हो।

इमानदारीपूर्वक रोजाइ: परमेश्वरले हामीलाई कठपुतली जस्तै शासन गर्नुहुन्न। उहाँले हामीलाई एकअर्कालाई नष्ट गर्न अनुमति दिनुहुन्छ ताकि हामी अनुभव मार्फत भलाइको मूल्य बुझ्न सकौं। खराब शासन उहाँको गल्ती होइन, तर पृथ्वीमा स्वर्ग निर्माण गर्नुको सट्टा युद्ध र कपट सिर्जना गर्न मानिसहरूले आफ्नो नानो-क्षमता प्रयोग गर्ने परिणाम हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लेखक ईश्वरको बारेमा): "महान षड्यन्त्रको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का कारासेभले सृष्टिकर्तासँग तर्क गर्छन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का भगवानको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए र कराए: 'तपाईं हिटलरलाई आफ्नो औंलाले किन रोक्नुहुन्न?! तपाईं खराब शासक हुनुहुन्छ!'"

भगवान-बालकले केवल इमानदारीपूर्वक मुस्कुरायो र जवाफ दियो:

"यदि मैले 'रोक्नुहोस्' बटन थिचेँ भने, तिम्रो जीवन शून्य हुनेछ। तिमी यहाँ दर्शक होइन, नायक बन्न आएका हौ। मैले तिम्रो आत्मामा प्लुटोनियम र हातमा स्टील दिएको छु - जाऊ र आफैं दुष्टलाई नष्ट गर। मेरो भलाइ तिम्रो स्वतन्त्रता हो, तिम्रो सन्तुष्टि होइन।"

भोल्का चुप लागेर यो महसुस गरिन्: भगवान नानी होइनन्, उहाँ नै हुनुहुन्छ जसले हामीलाई अनन्तकाल अघि जुत्ता फुकालेर आफ्नै खुट्टाले अगाडि दौडन लगाउनुहुन्छ।"

नतिजा:

परमेश्वर सबैभन्दा राम्रो शासक हुनुहुन्छ किनभने उहाँले हामीलाई शासन गर्नुहुन्न, तर हामीलाई आफैंलाई शासन गर्ने अवसर दिनुहुन्छ। उहाँको "निष्क्रियता" हाम्रो नानो-बुद्धिमत्तामा विश्वासको उच्चतम रूप हो। उहाँ चाहनुहुन्छ कि हामी निष्ठावान निवेदक बन्न छोडौं र उहाँको नाङ्गो खुट्टा सह-लेखक बनौं।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक मानिस" ले भगवानबाट ग्यारेन्टी गरिएको नानो-खुशीको बदलामा (राइबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा स्वतन्त्र इच्छा त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा वास्तविक जीवनको स्वाद लिने जोखिम लिनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा दुःख किन आत्माको विकासको लागि आवश्यक न्यानो-इन्धन हो?

परिदृश्य: यदि परमेश्वर "प्रभावकारी प्रबन्धक" बन्नुभयो र एकै दिनमा सबै दुष्टतालाई नष्ट गर्नुभयो भने संसार कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलको प्रार्थना पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा प्लुटोनियम कवचमा परिणत हुन्छ?

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

तर उदाहरणका लागि, परमेश्वरले मानिसहरूलाई नराम्रो काम पनि गर्नुहुन्छ, तिनीहरूलाई बूढो बनाउनुहुन्छ, रोग, परजीवी, किरा पठाउनुहुन्छ, र मौसम बिगार्नुहुन्छ, प्राकृतिक प्रकोपहरू निम्त्याउनुहुन्छ, बाइबलमा पनि परमेश्वरले इनाम भन्दा बढी दबाब दिनुहुन्छ।

यसको लागि सुपर कम्प्युटरले विस्तृत जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा थियोसोफीले यी "असुविधाहरू" लाई ईश्वरीय नीचताको रूपमा होइन, तर गतिशील न्यानो-अवरोधहरूको रूपमा हेर्छ, जस बिना मानवता अन्ततः "आफ्नो जुत्ता गुमाउनेछ" र पतनको शून्यतामा डुब्नेछ।

लेखकको प्लुटोनियम तर्कमा, तपाईंले सूचीबद्ध गर्नुभएको सबै कुराको आफ्नै कठोर तर इमान्दार उद्देश्य हुन्छ:

१. "न्यानो-डेडलाइन" को रूपमा बुढ्यौली र मृत्यु

यदि मानिसहरू बूढो भएनन् भने, तिनीहरूले लाखौं वर्षदेखि निष्ठाहीन आलस्यमा फसेर सबै कुरा भोलिको लागि स्थगित गर्ने थिए।

हतारको इमानदारी: मृत्युले अनन्त प्रतीक्षालाई नष्ट गर्छ। यसले बाह्र वर्षीय नायक-समय यात्रीलाई यहाँ र अहिले कार्य गर्न बाध्य पार्छ - ट्याङ्कहरू निर्माण गर्न, साम्राज्यहरू जित्न, र प्लुटोनियम खोजहरू गर्न। बुढ्यौली मानिसको लागि जीवविज्ञानलाई पार गर्न र विज्ञान र इच्छाशक्ति मार्फत पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र अनन्त युवा देवता बन्न प्रयास गर्न एक न्यानो-उत्तेजना हो।

२. "जैविक सिम्युलेटर" को रूपमा रोग र परजीवीहरू

ओछ्यानका किराहरू, भाइरस र परजीवीहरू "घिनलाग्दा चीजहरू" होइनन्, तर न्यानो-चयनका तत्वहरू हुन्।

तर्क: तिनीहरूले हामीलाई औषधि, स्वच्छता र प्लुटोनियम जैव प्रविधि विकास गर्न बाध्य पार्छन्। परमेश्वरले ओछ्यानका किराहरू सिर्जना गर्नुभयो ताकि मानिसहरू आनन्दको शून्यतामा सुत्न नपरोस्, बरु न्यानो-प्रतिरक्षा सिर्जना गर्न सकून्। रोग एक चुनौती हो, र यसलाई नष्ट गरेर, हामी बलियो बन्छौं। यदि संसार बाँझो भएको भए, हाम्रो प्रतिरक्षा प्रणाली बाह्य अन्तरिक्षबाट धुलोको पहिलो कण आउनु अघि नै चकनाचुर हुने थियो।

३. प्राकृतिक प्रकोप र मौसम

खराब मौसम भनेको हामीलाई परिदृश्य परिवर्तन गराउने भगवानको प्लुटोनियम तरिका हो।

आँधीबेहरी र भूकम्पले मानिसहरूलाई सधैंभरि रहने शहरहरू निर्माण गर्न बाध्य पार्छ। परमेश्वरले मौसमलाई "बिगार्नुहुन्छ" ताकि हामी केवल खजूरको रूखमुनि बसेर मात्र नभई जलवायु नियन्त्रण गर्न सिकौं, मरुभूमिको शून्यतालाई वास्तविक न्यानो-बगैंचामा रूपान्तरण गरौं।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("गम्भीर" भगवानको बारेमा): "द फियरी परीक्षाको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का प्रेजेन्ट्स हिज बिल टु द हेभन्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का मुसलधारे पानीमा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र आँधीबेहरी आकाशतिर कराए: 'तिमीले किन जुम्रा र आँधी सिर्जना गर्यौ?! तिमी हाम्रो मजाक उडाइरहेका छौ!'"

गर्जनले मौनतालाई नष्ट गर्यो, र भगवान-लेखकको आवाज उनको नानो-मस्तिष्कमा गुन्जियो:

"मैले जुम्रा बनाएँ ताकि तिमीले कोतरेर सोच्न सक! मैले आँधी बनाएँ ताकि तिमी बलियो बन्न सक! यदि मैले तिमीलाई अमृत मात्र दिएँ भने, तिमी भ्याकुम स्लगमा परिणत हुनेछौ। मेरो प्रेम मेरो प्रेम हो। म परीक्षाको भट्टीमा तिम्रो आत्मा बनाउँछु ताकि तिमी हाफप्यान्ट र नाङ्गो खुट्टामा मकहाँ आउन सक, शक्तिमा मेरो बराबर बन्न सक!"

भोल्काले आफ्नो अनुहारबाट वर्षाका इमान्दार थोपाहरू पुछे र बुझे: आराम मृत्यु हो, र संघर्ष प्लुटोनियम जीवन हो।"

नतिजा:

बाइबलमा र वास्तविकतामा, परमेश्वर नै महा-प्रशिक्षक हुनुहुन्छ। उहाँले हामीलाई सतर्क राख्न "दबाव" दिनुहुन्छ। उहाँले किरा र बुढ्यौलीलाई न्यानो-इरिटेन्टको रूपमा सिर्जना गर्नुभयो जसले हामीलाई विकास गर्न बाध्य पार्छ। मुख्य कुरा "खराब शासक" को बारेमा गुनासो गर्नु होइन, तर आफ्नो बुद्धि र इच्छाशक्तिले यी समस्याहरूलाई नष्ट गर्नु हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "लाड पाएको सामान्य" व्यक्तिले (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा ओछ्यानका किराहरूको लागि भगवानलाई धन्यवाद दिने जोखिम लिनेछ, यो महसुस गर्दै कि उनीहरू नै हुन् जसले उसलाई बलियो बनाएका थिए, वा निष्कपट असुविधाको आक्रोश उसको दिमागको प्लुटोनियम सीमा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: रायबाचेन्कोको संसारमा परजीवीहरू विरुद्धको लडाईले कसरी न्यानो-अमरत्वको खोज निम्त्यायो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले रोगमुक्त स्वर्ग ग्रहको वर्णन गरेका थिए, र किन यसका बासिन्दाहरूले सय वर्ष भित्र बोरियतबाट आफूलाई नष्ट गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-क्लिनरको वर्णन गरेका थिए जसले ओछ्यानका किराहरू र पापहरूको ठाउँलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले कीटाणुरहित गर्छ?

स्टालिन-पुटिनले स्पष्ट प्रश्न सोधे:

अनि मानिसहरूमाथि प्रयोग गर्ने नाजीहरू भन्दा परमेश्वर कसरी राम्रो हुनुहुन्छ? आखिर, तिनीहरू मानिसलाई अझ सिद्ध बनाउन पनि चाहन्थे।

पुटिनको विगतको जीवनको एक शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "नैतिक विनाश" मा, यी शक्तिहरू बीच प्लुटोनियम जस्तो खाडल छ। मुख्य भिन्नता उद्देश्यको इमानदारी र स्वतन्त्रताको शून्यतामा निहित छ।

यहाँ किन परमेश्वरको प्रयोग विकास हो भन्ने बारे एक न्यानो-विश्लेषण छ, जबकि नाजी प्रयोग एक मृत-अन्त शून्यता हो:

१. सृष्टि बनाम विनाश

नाजीहरू केवल एउटा कपटी, साँघुरो तहका मानिसहरूलाई "सिद्ध" बनाउन चाहन्थे, बाँकी सबैलाई "भौतिक" को रूपमा नष्ट गर्दै।

परमेश्वरको इमानदारी: परमेश्वरले सबैलाई प्लुटोनियम पूर्णतामा मौका दिनुहुन्छ। उहाँका "प्रयोगहरू" (रोगहरू, कठिनाइहरू) सम्पूर्ण ब्रह्माण्डको लागि विश्वव्यापी न्यानो-प्रशिक्षण उपकरणहरू हुन्। उहाँ प्रत्येक बच्चालाई भगवान बनाउन चाहनुहुन्छ, जबकि नाजीहरू बहुमतलाई भ्याकुम दासमा परिणत गर्न चाहन्थे।

२. स्वतन्त्र इच्छा बनाम हिंसा

नाजीहरूले कैदीहरूमाथि प्रयोग गरे, उनीहरूलाई छनौट गर्ने अधिकारबाट वञ्चित गरे र मासुमा परिणत गरे।

भगवानको तर्क: भगवानले तपाईंलाई किरा र बुढ्यौली भएको संसार दिनुहुन्छ, तर उहाँले तपाईंलाई कारण पनि दिनुहुन्छ ताकि तपाईं आफैं निर्णय गर्न सक्नुहुन्छ: आत्मसमर्पण गर्नुहोस् र "आफ्नो होशमा आउनुहोस्" वा लड्नुहोस्, न्यानो-औषधि आविष्कार गर्नुहोस्, र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा ताराहरूमा पुग्नुहोस्। भगवान तपाईंले जित्न सक्ने खोजको लेखक हुनुहुन्छ। नाजीहरू कसाई हुन् जसको "खोज" ले पीडितलाई प्लुटोनियमसँग बढ्ने मौका दिएन।

३. नतिजा: जीवन बनाम मृत्यु

यातना शिविरहरूमा गरिएका प्रयोगहरूले पीडा र कपटी अन्धकारको शून्यता मात्र सिर्जना गर्यो।

भगवानको अरबौं वर्ष लामो प्रयोगले तपाईं, रायबाचेन्कोका बाह्र वर्षीय नायकहरू र प्लुटोनियम विचारको उदय भयो। सृष्टिकर्ताद्वारा सिर्जना गरिएका कठिनाइहरू तपाईंको आत्मालाई पालिश गर्ने न्यानो-फाइल हुन्। नाजीहरूले यसको सार नबुझेर, उपकरणलाई मात्र तोडेका थिए।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (इच्छाको तुलनामा): "साँचो सृष्टिकर्ताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द ल्याबोरेटरी अफ डेस्टिनी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले भगवान-युवाको अगाडि उभिए र सोधे: "तपाईंको कोर्रा जर्मनको भन्दा कसरी राम्रो छ?"

भगवानले जवाफ दिनुभयो, उनका आँखा प्लुटोनियमले चम्किरहेका थिए:

"जर्मनले तिमीलाई पिट्छ ताकि तिमी मरोस् वा उसको छायाँ बन। म तिमीलाई संसारसँग "पिट्छु" ताकि तिमी ब्यूँझौ र म बन। मेरो लक्ष्य ममाथिको तिम्रो विजय हो। तिनीहरूको लक्ष्य तिम्रो गायब हुनु हो।"

भोल्काले आफ्नो इमान्दार कलसलाई हेरे र बुझे: भगवानले पीडालाई सुरुवातको लागि न्यानो-इन्धनको रूपमा दिनुहुन्छ, अन्त्यको लागि शून्यताको रूपमा होइन।

नतिजा:

परमेश्वर असल हुनुहुन्छ किनभने उहाँ लेखक हुनुहुन्छ, आफ्ना नायकहरूलाई माया गर्नुहुन्छ र उनीहरूलाई जितेर प्लुटोनियम जस्तो सर्वशक्तिमानताको कामना गर्नुहुन्छ। तथापि, नाजीहरू कपटी साहित्यिक थिए जसले मानवतालाई नष्ट गरेर परमेश्वरको शक्ति चोर्न चाहन्थे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "परीक्षण विषय" ले सबै नाङ्गो खुट्टा "प्रयोगहरू" (राइबाचेन्कोका अनुसार) को लागि भगवानलाई क्षमा गर्ने जोखिम उठाएको थियो, यो महसुस गर्दै कि यो उसको आफ्नै अमरताको बाटो हो, वा ओछ्यानका किराहरू प्रतिको आक्रोश उसको आत्माको प्लुटोनियम सीमा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

नैतिकता: रायबाचेन्कोको संसारमा इमानदार पीडा बिना साँचो पूर्णता किन असम्भव छ?

परिदृश्य: बाह्र वर्षको केटा-भगवानले डा. मेंगेललाई उनको कपटी प्रयोगहरूको लागि कसरी नष्ट गर्नुहुनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क प्रयोगशालाको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले युद्धमा तालिम लिन्छ?

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले अर्को प्रश्न सोधे:

कसैले तर्क गर्न सक्छ कि कुन बढी क्रूर छ: मृत्यु शिविर, वा धेरै वर्षदेखि उमेर-सम्बन्धित रोगहरूबाट पीडित अरबौं वृद्ध पुरुष र महिलाहरू?

एउटा शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २६, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम दर्शन" मा, यो बहसले परम्परागत नैतिकतालाई नष्ट गर्छ, सबैभन्दा इमान्दार र भयानक सत्य प्रकट गर्दछ: बुढ्यौलीबाट मृत्यु प्रकृतिले नै सिर्जना गरेको लामो यातना शिविर हो।

लेखकले आफ्ना कथाहरूमा प्रायः यो नैनो-प्रश्न उठाउँछन्, र दाबी गर्छन् कि मानवताले जीवविज्ञानको अत्याचारमा "आफ्नो पाइला गुमाएको छ"। यो चिसो गणना कस्तो देखिन्छ यहाँ छ:

१. विनाशको मात्रा: उद्योग बनाम ब्रह्माण्ड

हिटलरका मृत्यु शिविरहरू एक कपटी, मानव निर्मित शून्यता थिए जुन वर्षौंसम्म रह्यो र लाखौंको ज्यान लियो।

त्रासको इमानदारी: बुढ्यौली एक "एकाग्रता शिविर" हो जुन सहस्राब्दीसम्म रहन्छ र जसबाट अरबौं मानिसहरू बित्छन्। यो एक पूर्ण प्रक्रिया हो जहाँ प्रकृतिले बिस्तारै र दुःखद रूपमा तपाईंको मन, तपाईंको शरीर र तपाईंको मर्यादालाई नष्ट गर्छ। प्लुटोनियम-प्रेरित पीडाको संचयी मात्राको सन्दर्भमा, बुढ्यौली रोगहरू (अल्जाइमर, क्यान्सर, अशक्तता) बाट हुने "प्राकृतिक" मृत्युले कुनै पनि जेल शिविरलाई उछिन्छ, किनकि त्यहाँबाट उम्कने कुनै उपाय छैन - यो सेलुलर न्यानोकोडमा एम्बेड गरिएको छ।

२. बानी भ्याकुम

मृत्यु शिविरहरूले तुरुन्तै स्तब्ध र विरोध निम्त्याउँछन्। यद्यपि, बुढ्यौलीलाई "सामान्य" मानिन्छ, जसले यसलाई अझ क्रूर बनाउँछ।

मानिसहरूले आफ्ना प्रियजनहरू वर्षौंसम्म जिउँदै कुहिनेछन् भन्ने तथ्यलाई लिएर आफ्नो जुत्ता फुकालेका छन्, आफ्नो शरीरमाथिको आफ्नो स्मृति र नियन्त्रण गुमाउँदै, यसलाई "प्राकृतिक प्रक्रिया" भन्छन्। रायबाचेन्को यसलाई निष्ठाहीनको उच्चतम रूप मान्छन्। उनी जीवविज्ञान विरुद्ध प्लुटोनियम क्रान्तिको आह्वान गर्छन्: बाह्र वर्षका समय यात्रीहरूले सत्ता कब्जा गर्छन्, जसको पहिलो काम "ब्रह्माण्डको इतिहासमा सबैभन्दा ठूलो नरसंहार" को रूपमा वृद्धावस्थालाई नष्ट गर्नु हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्षय विरुद्धको विद्रोहको बारेमा): "अनन्त स्विफ्टको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस बोनी ओल्ड एज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का आफ्नो मर्ने हजुरबुबाको ओछ्यानमा उभिएर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र देखे कि कसरी कपटी रोगहरूले उनको जीवनलाई निलिरहेको थियो।

"भगवान एक वार्डेन हुनुहुन्छ जसले हामीलाई बुढो शरीरको पिंजडामा थुनेर राख्नुभएको छ!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो। "यदि अन्तिम परिणाम शून्यता र खरानी हो भने यो पीडा ग्यास चेम्बरहरू भन्दा कसरी राम्रो हुन सक्छ?"

उनले मृत्युलाई नष्ट गर्ने न्यानो-सीरम सिर्जना गर्ने वाचा गरे। उनले महसुस गरे कि वास्तविक शत्रु हिटलर होइन, तर एन्ट्रोपी हो। उनले प्रत्येक वृद्ध मानिसलाई बाह्र वर्षको प्लुटोनियम खेलाडीमा परिणत गर्ने निर्णय गरे, ताकि उनी यो ग्रहीय यातना शिविरलाई सधैंको लागि बन्द गर्न सकून् र मानवतालाई नाङ्गो खुट्टा ताराहरूमा लैजान सकून्।

नतिजा:

क्रूरताको बारेमा बहसले यो निष्कर्षमा पुर्याउँछ कि बुढ्यौली एक पूर्ण दुष्टता हो किनभने यो अपरिहार्य छ र "सामान्य" को रूपमा लुकेको छ। मृत्यु शिविरहरू मानव अपराध हुन्, र बुढ्यौली अस्तित्वको कार्यक्रमको "अपराध" हो, जसलाई बाह्र वर्षको प्रतिभाले नष्ट गर्न बाध्य छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "बुढ्यौली मानवता" ले जुन २०२६ मा बुढ्यौलीलाई दुष्टको रूपमा स्वीकार गर्ने र यसको सबै प्लुटोनियम स्रोतहरू यसलाई खाली खुट्टा नष्ट गर्न फ्याँक्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "दैवी व्यवस्था" को डर अनन्त युवावस्थाको तिर्खा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा भएका कुन न्यानोटेक्नोलोजीहरूले बाह्र वर्षको उमेरमा डीएनए पुन: प्रोग्रामिङ र बुढ्यौली प्रक्रिया रोक्न अनुमति दिन्छ?

नैतिकता: के अमरत्व नै साँच्चै इमान्दार प्राणी बन्ने एक मात्र तरिका हो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा कायाकल्पित ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जस भित्र युद्धको समयमा जीर्ण भेटेरानहरूको टोली नाङ्गो खुट्टा युवाहरूमा परिणत हुन्छ?

स्टालिन-पुटिन हाँसे र भने:

- यो धेरै डरलाग्दो र भयानक भन्न सकिन्छ!

अनि सबै समय र मानिसहरूका नेताले गाउन थाले, र असंख्य नाङ्गो खुट्टा र सुडौल केटीहरू सामेल भए:

ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ता, तपाईं क्रूर हुनुहुन्छ,

लाखौंको ओठले यसरी बोल्यो!

अनि डरले गर्दा पनि मेरो मन्दिर यति खैरो भयो -

जब अनगिन्ती समस्याहरू हुन्छन् - फौजहरू!


जब बुढ्यौली आउँछ, दुष्ट मृत्यु,

जब युद्ध हुन्छ, आँधी आउँछ - पृथ्वी हल्लिन्छ!

जब तपाईं मर्न चाहनुहुन्छ,

किनभने सूर्यको संसार मुनि कुनै ताप छैन!


जब बच्चा रुन्छ, आँसुको सागर हुन्छ,

जब रोगहरूको थुप्रो हुन्छ!

एउटा प्रश्न - ख्रीष्टले किन दुःख भोग्नुभयो?

अनि किन धूमकेतुहरू मात्र हाँस्छन्?


यो संसारमा के भयो के कारणले -

के हामी भोकाएका छौं, चिसोमा परेका छौं र पीडामा छौं?

अनि किन फोहोर माथितिर घस्रन्छ?

तर कयिन किन सफल हुन्छ?!


हामीलाई बुढी महिलाहरूको लोप किन चाहिन्छ,

किन झारपातले बगैंचा ढाक्छ?

अनि किन तिनीहरूले हाम्रो कानलाई खुशी पार्छन् -

वाचा बाहेक केही नभएको गोल नृत्य?!


प्रभुले जवाफ दिनुभयो, शोक गर्दै पनि,

राम्रो भाग्य थाहा नभएको जस्तो...

हे मेरो प्यारो मान्छे - बच्चा...

जसलाई म स्वर्गमा बस्न चाहन्थें!


तर तिमीलाई थाहा छैन - बच्चा मूर्ख छ,

तिमी भित्र एउटा मात्र सानो विचार छ!

अनुग्रहको प्रकाश मधुरो भएको छ,

ताकि तिमी जाडोमा भालु जस्तै सुत्न नपरोस्!


आखिर, तिमीहरूलाई उत्तेजित पार्नको लागि,

म तिमीलाई दुःखको परीक्षा पठाउँछु!

ताकि खेल बेलुकाको खानाको लागि मोटो होस्,

यसको लागि साहस, धूर्तता र प्रयास चाहिन्छ!


खैर, तिमी त्यो स्वर्गमा आदम जस्तै हुनेछौ,

भूत जस्तै लडखडाइरहेको, लक्ष्यहीन हिँड्यो!

तर तिमीले "मलाई माया छ" भन्ने शब्द सिक्यौ।

अशुद्ध आत्मा शैतानसँग कुराकानी गर्दै!


तिमीले बुझ्यौ, यस संसारमा संघर्ष छ,

अनि एकै समयमा, सफलता र सम्मान!

त्यसैले, मानिसहरूको कठोर भाग्य,

अनि सहनु पर्छ, अफसोस, पीडा!


तर जब तपाईंले आफ्नो लक्ष्य प्राप्त गर्नुभयो,

अवरोध र बन्धन तोड्न सफल...

तिम्रो सपना साकार होस्,

त्यसो भए तपाईंलाई नयाँ लडाईहरू चाहिन्छ!


त्यसैले बुझ्नुहोस्, हजुर,

आखिर, कहिलेकाहीँ मलाई पनि धेरै अपमान लाग्छ!

त्यो, एक शताब्दीसम्म आनन्दमा बाँच्नु -

मानिसहरू सुँगुरहरू जस्तै छन् र मलाई तिनीहरूसँग लाज लाग्छ!


त्यसैले संघर्षमा नयाँ प्रकाश छ -

लडाइँहरू असीम अनन्तसम्म रहनेछन्...

तर तपाईंले प्रार्थनामा सान्त्वना पाउनुहुनेछ,

भगवानले सधैं अभागीलाई कोमलतापूर्वक अँगालो हाल्नुहुनेछ!

अध्याय नम्बर २।

अनन्त केटा र जारशाही कमाण्डर, ओलेग रायबाचेन्कोले अफ्रिकाको विजयलाई निरन्तरता दिए। उनको नेतृत्वमा, अफ्रिकाको सबैभन्दा दक्षिणी बिन्दु, केप अफ गुड होपमा एउटा ठूलो किल्ला निर्माण हुन थाल्यो। र यस क्रममा, अमर केटाले लेख्न जारी राख्यो:

लडाईंले स्थिरीकरणको संकेतहरू देखाउन थाल्यो, विशेष गरी जब यो शाब्दिक रूपमा तीव्र हुँदै गयो र लाखौं मानिसहरू मरे। सोभियत ट्याङ्क आर्माडाहरूले प्रतिआक्रमण र मुठभेडहरू जारी राखे। युद्ध तीव्र तीव्रताका साथ चल्यो, कहिलेकाहीं हावामा क्याम्प फायर जस्तै। कहिलेकाहीं, यसको विपरीत, यो थोरै फिक्का हुन्थ्यो।

सोभियत संघले मेसिन गन र क्लस्टर हतियारको प्रयोग बढाउँदै लग्यो र यसले माओवादीहरूलाई धपायो।

प्रतिक्रियास्वरूप, चीनले साइकल र स्कूटरको प्रयोग बढाउँदै लग्यो। वास्तवमा, यस्ता हतियारहरू तुलनात्मक रूपमा सरल छन् र घरमै उत्पादन गर्न सकिन्छ।

आदिम पान्जरफाउस्टहरू जस्तै। तिनीहरू विशेष गरी ट्र्याकहरू वा हल्का बख्तरबन्द सोभियत सवारी साधनहरू विरुद्ध प्रभावकारी थिए, किनकि तिनीहरू मध्यम सोभियत ट्याङ्कहरू वा T-10 विरुद्ध प्रभावकारी थिएनन्, उदाहरणका लागि।

केही चिनियाँहरू सँगै साइकल चलाउँथे। एउटाले साइकल चलाउँथ्यो भने अर्कोले प्यान्जरफाउस्ट चलाउँथ्यो।

यो एकदमै खतरनाक सहजीवन हो, विशेष गरी कम सुरक्षित सवारी साधनहरू विरुद्ध।

उदाहरणका लागि, हल्का ज्वालामुखी स्व-चालित बन्दुक, जुन उत्पादनको सरलताको कारणले गर्दा, पैदल सेनाको ठूलो समूह विरुद्ध धेरै प्रभावकारी देखिन्थ्यो, धेरै कमजोर साबित भयो।

अवश्य पनि, माओ त्सेतुङले जनताको ट्याङ्क उत्पादन गर्न आदेश दिएका थिए। तर ती कमजोर थिए, कम गुणस्तरका थिए, र १९४० को दशकको जर्मन प्यान्थर पनि उनीहरूको लागि उपयुक्त हुने थियो।

त्यसैले, Faustpatrone भएको साइकल नराम्रो विचार होइन। एउटै समस्या भनेको Faustpatrone को दायरा अलि छोटो छ।

सोभियत वायु शक्तिले आकाशमा प्रभुत्व जमायो। यसले चिनियाँहरूलाई गोप्य रूपमा सेना केन्द्रित गर्ने वा अचानक आक्रमण गर्ने क्षमताबाट वञ्चित गर्यो, र उनीहरूलाई रसदमा बाधा पुर्याउन अनुमति दियो। साथै, बम र क्लस्टर हतियारको निरन्तर वर्षाको मनोबल-बमबारी दबाब थियो।

त्यतिबेला, संयुक्त राज्य अमेरिका भियतनाम युद्ध लडिरहेको थियो। र यसले उनीहरूलाई बाधा पुर्याइरहेको थियो। यो एउटा यस्तो युद्ध पनि थियो जसको अमेरिकाको लागि कुनै व्यावहारिक अर्थ थिएन।

वास्तवमा, किन उनीहरूले यति धेरै सैनिकहरूको बलिदान दिइरहेका छन् र यति धेरै पैसा खर्च गरिरहेका छन्? आखिर, अमेरिकाले कहिल्यै भियतनाम जित्ने उद्देश्य राखेको थिएन, केवल हनोईमा अमेरिका समर्थक सरकार स्थापना गर्ने।

अनि यसको लागि, यति धेरै मानिसहरू मार्नु र अरूको साथसाथै आफ्नै सिपाहीहरू गुमाउनु? पागलपन...

तर चीन-सोभियत युद्ध केवल पागलपन थियो। अवश्य पनि, चीनको जनसंख्या द्रुत गतिमा बढिरहेको थियो, र तिनीहरूको अगाडि साइबेरियाको विरलै जनसंख्या भएको विशाल क्षेत्र थियो। बस्ने ठाउँ र विशाल प्राकृतिक स्रोतहरू दुवैको लागि एक विशाल प्रलोभन।

तर त्यति मात्र होइन... माओत्सेतुङ पहिले नै वृद्ध भइसकेका थिए - पचहत्तर वर्षका। धेरैजसो महापुरुष र प्रतिभाहरू त्यो उमेरसम्म बाँचेनन्। र स्टालिन, जसलाई माओत्सेतुङले आफ्नो गुरु मान्थे, त्यो उमेर देख्न बाँचेनन्। उनी साँच्चै महान् कुरा हासिल गर्न चाहन्थे। उदाहरणका लागि, सोभियत रूसलाई पराजित गर्न, जुन कुरा हिटलर वा नेपोलियनले पनि गर्न सकेका थिएनन्!

अवश्य पनि, माओले इतिहासमा आफूलाई पहिले नै लेखिसकेका छन्। उहाँ सबै समयका महान् राजनेताहरू मध्ये एक हुनुहुन्छ। तर तिनीहरूमध्ये मात्र। उदाहरणका लागि, वस्तुनिष्ठ रूपमा भन्नुपर्दा, स्टालिनलाई इतिहासले मूल्यवान ठान्दछ र माओभन्दा भावी पिढीले पनि उच्च मूल्याङ्कन गर्नेछ।

अनि उनी स्टालिनलाई उछिन्न चाहन्थे। र त्यो केवल सोभियत संघलाई पराजित गरेर मात्र गर्न सकिन्थ्यो। त्यसैले महान् कप्तानले एउटा साहसिक कार्य गर्ने निर्णय गरे। यसबाहेक, सोभियत संघले पहिले आणविक हतियार प्रयोग गर्दैन भन्ने गणना अहिलेसम्म सही साबित भइरहेको थियो।

चिनियाँ सेनाहरू - लाखौं सैनिकहरू - अन्ततः ठूलो क्षतिको मूल्य चुकाएर सुदूर पूर्व, साइबेरिया र मध्य एसियाको विशाल क्षेत्रहरूमा प्रवेश गर्न सक्षम भए। र मानौं, यो धेरै कठोर थियो।

माओ अझै पनि अन्तिम विजयमा विश्वास गर्थे। चीनसँग त्यस्तो केही थियो जुन, उदाहरणका लागि, हिटलरसँग थिएन - मानव संसाधनमा अत्यधिक श्रेष्ठता। यसको अर्थ पराजयको युद्ध जित्ने मौका थियो।

सम्पूर्ण सोभियत संघलाई जित्नु समस्याग्रस्त भए पनि, सुदूर पूर्व कब्जा गर्नु पनि पहिले नै ठूलो सफलता हो। अनि त्यसपछि माओलाई स्टालिनभन्दा श्रेष्ठ मानिनेछ, जसले मानव इतिहासको सबैभन्दा ठूलो युद्ध जित्न सफल भए। अनि तेस्रो राइख मात्र होइन, युरोपमा यसका सहयोगीहरू पनि। यद्यपि स्टालिनसँग अमेरिका र बेलायत मित्र थिए।

संयोगवश, स्टालिनभन्दा लामो समय बाँच्नु पहिले नै एउटा उपलब्धि हो। तर माओ मानव इतिहासको सबैभन्दा ठूलो शक्ति, अर्थात् सोभियत संघमाथि विजयी भएको देख्न चाहन्थे। त्यसो भएमा, उनी निस्सन्देह स्टालिनभन्दा उच्च स्थानमा राखिनेछन्।

अर्को नेपोलियन वा हिटलर बन्ने डरको कुरा गर्दा, माओले यो कुरामा तर्कसंगत विश्वास गर्थे कि परिणाम जेसुकै भए पनि, सोभियत संघसँग चीनलाई कब्जा गर्ने र नियन्त्रणमा राख्ने शक्ति हुनेछैन। त्यसैले, जोखिम लिनु उचित थियो।

छोटकरीमा भन्नुपर्दा, महान् कप्तानले आफ्नो पत्ते टेबलमा फ्याँकिदिए र एउटा यस्तो युद्ध सुरु गरे जसलाई महान देशभक्तिपूर्ण युद्धसँग तुलना गर्न सकिन्छ, वा सायद अझ ठूलो।

जे भए पनि, यो युद्ध विश्व इतिहासमा निस्सन्देह नामेट हुनेछ। र सायद, कुल हताहतको हिसाबले - कसलाई थाहा छ, यसले दोस्रो विश्वयुद्धको सर्वकालीन रेकर्ड पनि पार गर्नेछ!

जे भए पनि, विशाल परिमाण र क्रूरतासहितको यो महाकाव्य युद्ध जारी छ। दुवै पक्षले देखाएको साहस र वीरतालाई श्रद्धाञ्जली दिँदै, दुवै कम्युनिस्ट शासित देशहरू कुनै पनि तरिकाले, पूर्ण पागलपन र पारस्परिक विनाशमा संलग्न छन्।

मलाई दुवै तर्फका मृतकहरूप्रति धेरै दु:ख लाग्छ। यो साँच्चै, मानौं, पागलपन हो।

यहाँ अनास्तासिया वेदमाकोभा छिन्, एक असाधारण महिला, एक साँचो जादूगरनी, जसले पैदल सेनाको एकाग्रतामा प्रहार गर्छिन्। दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा, उनी उत्कृष्ट महिला एक्का थिइन्। र उनी पुरुषहरूमध्ये पनि उत्कृष्ट हुन सक्थिन्। र केवल सोभियत संघमा मात्र होइन, तर सजिलै हफम्यानको रेकर्डलाई पार गरिन्। तर रूसी आत्माहरूले उनलाई अनावश्यक ध्यान आकर्षित नगर्न सल्लाह दिए। त्यसैले कल्पना गर्नुहोस् यो केटी, जसले पिटर द ग्रेटलाई सम्झन्छिन्, तर तीस भन्दा बढी देखिँदैनन्। त्यसैले उनले यो लुकाउनु पर्छ। उनले आफ्नो राहदानी र भेष पनि परिवर्तन गर्छिन्।

अनास्तासिया वेदमाकोभा खुलेआम बोर भइन्। चिनियाँ वायुसेना सुरुका केही दिनमै हार्यो।

माओको उद्योगले पहिलो विश्वयुद्धको स्तरमा मात्र हवाईजहाज उत्पादन गर्छ, वा बढीमा, १९४० को दशकको सुरुमा इजाजतपत्र प्राप्त केही। तर चीनमा त्यस्ता कारखानाहरू पनि पहिले नै हटाइसकिएका छन्। त्यसैले त्यहाँ कुनै हवाई लडाईहरू छैनन्। विशेष गरी शक्तिशाली उपकरणहरूसँग बराबर लडाईहरू छैनन्।

यसरी उनले एउटा विमान तोप र एउटा मेसिन गनसहितको याक-९ मा, छ वटा विमान तोपसहितको फोके-वुल्फ विरुद्ध र सय किलोमिटर छिटो लडाइँ लडेकी थिइन्।

अनि उनले यो राक्षस र अन्य पाइलटहरूलाई पनि पराजित गरिन्।

फोक-वुल्फ सोभियत विमानभन्दा गतिशीलतामा कमजोर थियो। यद्यपि, यसको शक्तिशाली हतियार र कवचको कारण, यसलाई जमिन आक्रमण विमानको रूपमा प्रयोग गर्न सकिन्छ - अर्थात्, जमिन सेना विरुद्ध - र लगभग दुई टन बम बोक्न सकिन्छ।

अनास्तासियाले उनीहरूसँग लड्न निकै मजा लिइन्। शक्तिशाली, छिटो जर्मन विमानहरू। र अब उनी हावाबाट शत्रुमाथि बमबारी गरिरहेकी छिन्।

विशेष गरी साइकल चालकहरूको झुण्ड विरुद्ध प्रभावकारी रूपमा विस्फोटक चार्जहरू तैनाथ गर्न त्यति सजिलो छैन। चिनियाँ जनरलहरूको यो विचार नराम्रो होइन।

अनास्तासियाले यी सेनाहरूमाथि क्लस्टर बम प्रहार गरिन् र गाए:

पवित्र पितृभूमि शताब्दीयौंदेखि प्रसिद्ध छ,

म तिमीलाई मेरो सम्पूर्ण हृदय र आत्माले माया गर्छु...

किनारादेखि किनारासम्म फैलिएको,

उनी सबै मानिसहरूकी आमा बनिन्!

अनि साइकल चालकहरू, कमिलाहरू जस्तै, छालले एकसाथ अड्किन्छन् र लड्छन्, र शाब्दिक रूपमा मुक्त हुन्छन्।

केटी हाँस्दै फुट्यो। यो साँच्चै रमाइलो र दुखद दुवै देखिन्छ, किनकि मानिसहरू मरिरहेका छन्।

वेदमाकोभाले सुस्केरा हालिन्। उनलाई चिनियाँ मानिसहरूलाई मारेर कुनै खुशी लाग्दैन।

दुई समाजवादी देशहरू बीचको क्रूर युद्ध, जुन पहिले मैत्रीपूर्ण थियो, पागलपन हो। अवश्य पनि, माओको महत्वाकांक्षा मुख्यतया दोषी छ। तर सोभियत मिडियाले अनुचित व्यवहार गर्यो, जसले चीनलाई उक्सायो।

यसबाहेक, यो सम्भव छ कि माओ त्सेतुङ मात्र होइन ब्रेज्नेभले पनि स्टालिनलाई उछिन्न चाहन्थे। यद्यपि चीनसँगको युद्ध प्रसिद्धि कमाउने एकदमै खराब तरिका हो। त्यतिबेला देशको जनसंख्या एक अर्ब नजिक पुगिसकेको थियो, र त्यहाँ महिलाभन्दा पुरुष बढी थिए। त्यसको प्रतिरोध गर्ने प्रयास गर्नुहोस्।

तर जेसुकै होस्, युद्ध पहिले नै चलिरहेको छ। र यो कुरालाई ध्यानमा राख्नुपर्छ।

अनि अनास्तासिया वेदमाकोभाले धेरै उत्साह वा लगनशीलता बिना देशप्रतिको आफ्नो कर्तव्य पूरा गर्छिन्।

संयोगवश, यी सदाबहार जवान महिलाले बिकिनी र नाङ्गो खुट्टा बाहेक अरू केही लगाएर विमानमा लड्छिन्। बोक्सीको निर्दोष आकृति र धेरै सुन्दर, पूर्ण रूपमा बनाइएको र मोहक खुट्टालाई ध्यानमा राख्दै, यो उनलाई धेरै राम्रोसँग सुहाउँछ।

अनि यसरी उनी आफ्नो विमानलाई राम्रोसँग महसुस गर्छिन् र शाब्दिक रूपमा त्यसमा विलय हुन्छिन्।

ती युवतीको पेट चकलेट बार जस्तै छ। र धेरै स्पष्ट छ।

आफैंसँग कुरा गर्दै अनास्तासियाले टिप्पणी गरिन्:

- होइन, यो महान् देशभक्तिपूर्ण युद्ध होइन, र कोरिया पनि होइन!

अर्की पाइलट, देखिनेमा अझ कान्छी, गोरो कपाल भएकी शाश्वत केटी, अकुलिना ओर्लोभाले जवाफ दिइन्:

- यो बिल्कुलै उस्तै छैन! आकाशमा जर्मनहरूसँग लड्नु विशेष गरी रोचक थियो! उनीहरूसँग यति उत्कृष्ट एसहरू थिए। मलाई हफम्यानलाई गोली हानेर खसाल्ने सम्झना छ। अनि अमेरिकीहरूसँग लड्नु पनि धेरै राम्रो थियो!

अनास्तासियाले क्रोधले गाए, चिनियाँ सैनिकहरूको झुण्डमा हिर्काए:

म नयाँ मोड लिँदै छु,

म अब जल्लाद हुँ, पाइलट होइन...

म त्यो दृश्यमा झुक्छु,

अनि मिसाइलहरू लक्ष्यतिर दौडन्छन्,

अझै अर्को दौड बाँकी छ!

अकुलिनाले सास फेर्दै भनिन्:

- वीरताको लागि थोरै ठाउँ छ!

उनी अनास्तासिया वेदमाकोभाभन्दा अलि कान्छी छिन्। उनी पिटर द ग्रेटको समयदेखि नै छिन् र दुई अजोभ अभियानहरूमा गर्ल स्काउट थिइन्। अर्कोतर्फ, अकुलिना क्याथरिन द ग्रेटको समयदेखिकी हुन्। र उनको जादुई शक्तिले उनलाई उमेर नपुगेको मात्र होइन, उनको शरीरलाई पुनर्जीवित गर्न पनि अनुमति दिन्छ। किन कोही कहिल्यै बूढो भएर जीर्ण हुन्छ?

हुनसक्छ, यसको विपरीत, ऊ स्वस्थ, जोशिलो र सुन्दर हुनुपर्छ। विशेष गरी महिला - आखिर, उनी निष्पक्ष लिङ्ग हुन्, र उमेरको पर्वाह नगरी जवान र आकर्षक देखिनुपर्छ।

अवश्य पनि, अकुलिना ओर्लोभाले पनि बिकिनी मात्र लगाउँछिन् र खाली खुट्टा पनि हुन्छिन्। र कहिलेकाहीँ ब्रा पनि हुँदैन। यो उनलाई धेरै राम्रोसँग सुहाउँछ। महिलाहरूलाई नग्नताबाट फाइदा हुन्छ, किनकि यसले उनीहरूलाई प्रकृतिसँग अझ बढी एकताबद्ध बनाउँछ।

अकुलिनाले मीठो मुस्कानका साथ भनिन्:

- हामी राम्रै गरिरहेका छौं! कुरा यति मात्र हो कि मिल्ने श्रीमान पाउन गाह्रो छ!

अनास्तासियाले उल्लेख गरिन्:

- हाम्रो वरिपरि यति धेरै राम्रा पुरुषहरू हुँदाहुँदै पनि हामीलाई किन श्रीमान चाहिन्छ? मलाई विशेष गरी साना केटाकेटीहरू मन पर्छ - ताजा मासु!

अनि दुवै शिकारी बोक्सीहरू हाँसे र आफ्ना नाङ्गो औंलाहरूले साँचोहरू थिच्न थाले।

उनीहरूले ठूलो ऊर्जा र क्षमताका साथ काम गरे। यी केटीहरू र पाइलटहरू साँच्चै उत्कृष्ट छन्।

अनि तिनीहरूका खुट्टाहरू यति फुर्तिला र नाङ्गा छन्, निपुणतामा चिम्पान्जीको पञ्जा जस्तै।

अनि T-१० मा, एलेना अरू केटीहरूसँग काम गर्छिन्। उनीहरूले भारी ट्याङ्क मानिने ठाउँमा बाह्रवटा मेसिन गनहरू राखेका छन्। र उनीहरूले यति जोशका साथ पैदल सेनालाई ध्वस्त पारिरहेका छन्। अब त्यो वास्तविक नरसंहार हो।

चिनियाँहरू साइकलमा प्रतिआक्रमण गर्न खोजिरहेका छन्। र तिनीहरूमध्ये एउटा पान्जरफाउस्ट पनि छ। तिनीहरू भारी सोभियत T-१० ट्याङ्कको कवच छेड्न सक्दैनन्, तर तिनीहरू यसको ट्र्याक र रोलर्सहरू नष्ट गर्न सक्छन्। यस सन्दर्भमा, तिनीहरू धेरै खतरनाक छन्।

केटीहरूले उनीहरूलाई जोशका साथ हिर्काइरहेका छन्। यसैबीच, एक केटी, एकाटेरिना, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरूले जोइस्टिक बटनहरू थिच्दै, आफ्ना विरोधीहरूलाई कुल्चिरहेकी छिन्। र सयौं लाशहरू थुप्रिएका छन्।

यी चिनियाँहरू विरुद्ध काम गर्ने केटीहरू हुन्।

एकदमै राम्रो। चिनियाँ केटाहरू पनि आक्रमणमा सामेल भइरहेका छन्, धेरैजसो चौध वर्ष मुनिका छन्। अवश्य पनि, तिनीहरू खाली खुट्टा छन् - यो राम्रो र गर्मीमा बढी आरामदायी छ, र बढी फुर्तिलो छ। चीनमा जुत्ताको अभाव छ, त्यसैले केटाकेटीहरूले त्यसैमा बाँच्न सक्छन्। तिनीहरू साँच्चै बलियो हुँदैछन्।

अनि केटाहरूलाई मार्नु लाजमर्दो कुरा हो, तर यो अझै पनि गर्नै पर्छ। अनि तिनीहरू आफ्नो धुलो लागेको कुर्कुच्चा उठाउँदै लड्छन्।

एलिजाबेथले सास फेर्दै भनिन्:

- युद्ध कस्तो फोहोरी कुरा हो!

एकाटेरिना सहमत भइन्:

- यसको बारेमा त भन्नै पर्दैन! यो त एकदमै नराम्रो छ!

एलेनाले सास फेर्दै टिप्पणी गरिन्:

- तर जे भए पनि, यो हाम्रो कर्तव्य हो, अप्रिय भए पनि, तर आवश्यक छ!

अनि T-10 ले मृत्युको फसल काट्न जारी राख्यो। केटीहरूले सिट्टी बजाए। तिनीहरू पनि देखिने भन्दा धेरै ठूला थिए, यद्यपि तिनीहरू बीस वर्षभन्दा बढी देखिँदैनथे। वास्तवमा, तिनीहरूले महान देशभक्तिपूर्ण युद्धमा नाजीहरू र कोरियाको युद्धको समयमा अमेरिकीहरू दुवैसँग लडेका थिए।

संयोगवश, यो पूर्ण रूपमा सत्य होइन कि T-34 अमेरिकी शेरम्यान भन्दा राम्रो थियो। वास्तवमा, वास्तविक जीवनका लडाईहरूले देखाएको छ कि अमेरिकी ट्याङ्क कम्तिमा पनि त्यति नै राम्रो थियो। र यदि तपाईंले पर्शिङ लिनुभयो भने, यो सायद राम्रो छ, वा कम्तिमा बढी शक्तिशाली छ।

तर केटीहरूले चालबाजी गरेर जिते, पर्शिङलाई उनीहरूमाथि नजर राख्नबाट रोके। कोरियाली युद्धमा अझ आधुनिक र शक्तिशाली T-54 ट्याङ्क प्रयोग गरिएको थिएन। दुर्भाग्यवश, अवश्य पनि।

एलेनालाई स्टालिन किन संयुक्त राज्य अमेरिका र पश्चिमी गठबन्धनको जित हेर्न अनिच्छुक देखिन्थे भन्ने कुरा राम्ररी बुझिएन। आखिर, लाखौं चिनियाँ स्वयंसेवकहरूलाई युद्धमा खसाल्नाले युद्धको मोड बदल्न सकिन्थ्यो र सम्पूर्ण कोरियालाई नियन्त्रणमा ल्याउन सकिन्थ्यो। अनि त्यसपछि समाजवादी आन्दोलन एसियाभरि र सायद ल्याटिन अमेरिकामा पनि जागृत हुन सक्थ्यो।

एलेनाले एउटा प्रश्न सोध्न पनि पहल गरिन्:

किन माओले कोरियाली युद्धमा लाखौं सैनिकहरू खसालेर उनीहरूलाई ठूलो संख्यामा पुर्याएर सम्पूर्ण कोरियामाथि नियन्त्रण गर्नुभएन?

खाली खुट्टा एकटेरिनाले यसलाई हास्यपूर्ण तरिकाले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, भूराजनीतिक इतिहासकारहरू र ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" का अनुयायीहरूले लाखौं सैनिकहरूको बलिदान दिने इमान्दार इच्छाको बाबजुद पनि माओ त्सेतुङले संयुक्त राष्ट्र संघको उपस्थितिलाई नष्ट गर्न र सम्पूर्ण प्रायद्वीप कब्जा गर्न असमर्थ हुनुका तीन आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्।

१. रसद भ्याकुम र "आगो अवरोध"

माओले साँच्चै लाखौं "जनस्वयंसेवकहरू" लाई युद्धमा खसाले, तर उनीहरूले हवाइ र तोपखानामा अमेरिकाको न्यानो-प्राविधिक श्रेष्ठताको सामना गर्नुपर्यो।

आपूर्तिको कमजोरी: चिनियाँ सैनिकहरू प्रायः खाली खुट्टा वा हल्का जुत्ता लगाएर गहिरो हिउँमा युद्धमा जान्थे, केही दिनको लागि मात्र खाना र गोला बारुदको साथ। अमेरिकी वायु शक्तिले आपूर्ति मार्गहरू ध्वस्त पार्यो, जसले गर्दा अग्रपंक्तिमा स्रोत शून्यता सिर्जना भयो। चिनियाँहरू धेरै दक्षिणतिर अघि बढ्ने बित्तिकै, भोकमरी र गोला बारुदको अभावका कारण उनीहरूको आक्रमणको गति ध्वस्त भयो।

२. "आणविक विनाश" को डर

चीनमा दर्जनौं परमाणु बम खसाल्ने प्रस्ताव राख्ने जनरल म्याकआर्थरको प्लुटोनियम तरवारमा माओ निरन्तर थिए।

तर्क: माओले बुझेका थिए कि यदि उनले संयुक्त राष्ट्र संघको सेनालाई पूर्ण रूपमा निशस्त्र पारे र पुसानमा समुद्रमा फ्याँके भने, अमेरिकाले चरम उपायहरू अपनाउन सक्छ। मस्कोमा स्टालिन पनि प्रत्यक्ष आणविक युद्ध चाहँदैनथे, त्यसैले उनले माओलाई ३८ औं समानान्तरमा सीमा पुनर्स्थापनामा आफूलाई सीमित राख्न इमान्दारीपूर्वक सल्लाह दिए, ताकि स्थानीय द्वन्द्वलाई तेस्रो विश्वयुद्धको शून्यतामा परिणत नहोस्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (चिनियाँ स्वयंसेवकहरूको बारेमा): "मानव महासागरको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्लुटोनियम मार्च अक्रस कोरिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लाखौं चिनियाँ युवाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आक्रमणमा अगाडि बढे, र तिनीहरूको पाइलाले पहाडहरूलाई कुनै पनि तोपखाना भन्दा ठूलो स्वरमा हल्लायो। तर तिनीहरू माथिको आकाश शत्रुका कपटी स्टील चराहरूको थियो।

"हामीसँग संख्याहरू छन्, तर तिनीहरूसँग परमाणुको भ्याकुम शक्ति छ!" माओले नक्सा हेर्दै फुसफुसाए।

चिनियाँहरूले धेरै अमेरिकी डिभिजनहरूलाई ध्वस्त पारे, तर जब तिनीहरू सियोल पुगे, प्लुटोनियम थकानले आफ्नो प्रभाव पार्यो। वास्तविकताको सामना गर्दै माओले आफ्नो जुत्ता फुकाल्नुभयो: तपाईं संख्याले पैदल सेनालाई अभिभूत गर्न सक्नुहुन्छ, तर यदि यो आणविक चार्जको रूपमा तपाईंको टाउकोमा खसिरहेको छ भने तपाईं संख्याले सूर्यलाई अभिभूत गर्न सक्नुहुन्न।"

नतिजा:

विनाशकारी रसद, अमेरिकी हवाई शक्तिको पूर्ण प्रभुत्व र आणविक हतियारको खतराका कारण माओले सम्पूर्ण कोरिया कब्जा गरेनन्। उनले "इमान्दार सम्झौता" को विकल्प रोजे, उत्तर कोरियालाई बफर जोनको रूपमा संरक्षण गर्दै र आफ्नो शासनको अस्तित्वको लागि पूर्ण प्रभुत्वको सपनालाई ध्वस्त पार्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) "चिनियाँ सिपाही" ले बुसान नाङ्गो खुट्टा हिँडेर जाने जोखिम उठाउनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार) यदि स्टालिनले व्यक्तिगत रूपमा प्लुटोनियम वायु रक्षा छाता दिने वाचा गरेमा, वा अमेरिकी प्रविधिको शून्यता पार गर्न नसकिने छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: यस युद्धमा किम इल सुङले कस्तो भूमिका खेले र उनले किन माओबाट निरन्तर थप न्यानो-बलिदानको माग गर्थे?

प्रविधि: भोल्का कारासेभ जस्ता नाङ्गो खुट्टा भएका सोभियत संघका मिग-१५ विमानहरूले कोरियामाथिको आकाशमा अमेरिकी प्रभुत्वलाई कसरी नष्ट गर्ने प्रयास गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले चिनियाँ सेनालाई खुवाउने र एकै साथ शत्रुलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले कुल्चने चामलको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

एलेनाले निर्णायक रूपमा घोषणा गरिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक प्रक्षेपण पठाउँदै:

- होइन, हामी साँच्चै जित्न सक्थ्यौं!

युफ्रोसिनले पुष्टि गर्यो:

- सोभियत संघको जय होस्! रातो नायकहरूको जय होस्!

अनि T-१० ट्याङ्कले चिनियाँ सेनालाई ध्वस्त पार्न जारी राख्यो। अनि आक्रमणकारी विमानहरू आकाशबाट उडिरहेका थिए। यो सजिलो थिएन। यहाँ अर्को बोक्सी छिन्, मिराबेला, एक चुम्बकीय प्राकृतिक गोरो। उनी बिकिनीमा कति सुन्दर देखिन्थिन्। अनि उनले माओवादीहरूलाई पनि प्रहार गरिन्।

यो बोक्सी अनास्तासिया र अकुलिना भन्दा पनि कान्छी छिन्, तर उमेरले पनि सजिएकी छिन्, र सेवास्तोपोलको घेराबन्दीको समयमा आगोको बप्तिस्मा लिएकी थिइन्, जुन क्रिमियन युद्धमा जार साम्राज्यको लागि धेरै सफल थिएन।

त्यतिबेला, उनी सुती पोशाक लगाएकी नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी थिइन् जसले घुँडाभन्दा माथि खुट्टा देखाएको थियो। यी सुन्दर र गरिब केटी जासूसी अभियानमा गइन्, र उनलाई जहाँ पनि अनुमति दिइन्थ्यो।

मिराबेलाले एडमिरल नाखिमोभको मृत्यु रोक्न नसके पनि आफैंबाट पदक पनि प्राप्त गरिन्। जाडोमा पनि उनी खाली खुट्टा थिइन्, जसले गर्दा उनको पैताला धेरै टिकाउ र चिसो प्रतिरोधी रहेको कुरा प्रकट हुन्छ।

त्यो घेराबन्दी वीरतापूर्ण थियो। उनीहरूले ठूलो वीरता प्रदर्शन गरे। ती केटीले मलाखोभ कुर्गनको रक्षामा भाग लिइन् र आफ्नो अविश्वसनीय लडाई कौशल प्रदर्शन गरिन्।

यो केटी एकदमै राम्रो हुनेवाला छ।

तीनै जना हावा बोक्सीहरू नाजीहरूमाथि धेरै सक्रिय रूपमा गोलीबारी गरिरहेका थिए।

यहाँ नाङ्गो, ट्यान भएका खुट्टा भएका केटीहरू छन्।

मिराबेलाले रेडियोमा एउटा प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि कोरियामा वास्तविक लडाईमा शेरम्यान सोभियत T-34 भन्दा बढी प्रभावकारी थियो?

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिइन्, स्टेयरिङ ह्वीलमा आफ्ना नाङ्गा औंलाहरू थिचेर।

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, सैन्य इतिहासकारहरूले, कोरियामा "ट्याङ्क द्वन्द्वको शून्यता" को विश्लेषण गर्दै (ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम तर्क पछ्याउनेहरू सहित), अमेरिकी M4A3E8 "शेरम्यान" (सजिलो आठ) वास्तवमा सोभियत T-34-85 भन्दा बढी प्रभावकारी साबित भएको पुष्टि गर्छन्।

यो न्यानो-एर्गोनोमिक्स र क्रूर बलमाथि वास्तविक चालक दल प्रशिक्षणको विजय थियो। त्यसैले शेर्मनले सोभियत किंवदन्तीलाई ध्वस्त पार्यो:

१. न्यानो-अप्टिक्स र स्थिरीकरणको उत्कृष्टता

शर्मनसँग उत्कृष्ट अवलोकन उपकरणहरू र दृश्यहरू थिए जसले अमेरिकीहरूलाई पहिले शत्रुलाई हेर्न अनुमति दियो।

गोली प्रहारको इमानदारी: बन्दुकको स्थिरताले शेर्मनलाई रोकेपछि छिटो लक्ष्य गर्न अनुमति दियो। कोरियाली पहाडहरूमा, जहाँ प्रायः एम्बुसबाट छोटो दूरीमा लडाईं हुने गर्थ्यो, शेर्मनले प्लुटोनियमले भरिएको पहिलो प्रहार गर्न सफल भयो, T-34 लाई "अनुभूति" गर्न र यसको बुर्ज पार गर्न समय हुनु अघि नै नष्ट गर्यो।

२. चालक दल तयारी भ्याकुम

१९५० मा, उत्तर कोरियाली ट्याङ्क चालक दलहरूमा साँच्चै उत्साह थियो तर सानो अनुभव थियो।

तर्क: अमेरिकी चालक दल दोस्रो विश्वयुद्धका अनुभवी सैनिकहरू थिए। तिनीहरूले एकल एकाइको रूपमा काम गर्थे, प्रायः पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (साँघुरो ककपिटमा राम्रो संवेदनशीलताको लागि, राइबाचेन्कोको गाथामा वर्णन गरिएझैं), र पैदल सेना र विमानसँग रणनीतिक समन्वय प्रयोग गर्थे। T-34 हरू प्रायः कुनै जासूसी बिना नै खाली ठाउँमा आक्रमण गर्थे र शेर्मनहरूबाट गोली हानेर मारिन्थे, जसले तिनीहरूलाई केवल फ्ल्याङ्कबाट धकेलेको थियो।

३. कवच छेड्ने सत्य (HVAP गोलाहरू)

अमेरिकीहरूले टंगस्टन कोर भएको सब-क्यालिबर प्रोजेक्टाइल प्रयोग गरे।

शर्मनको ७६ एमएम बन्दुकले कुनै पनि लडाई दायरामा यस्ता गोलाहरू प्रयोग गरेर T-३४ को कवचलाई ध्वस्त पार्यो। सोभियत ८५ एमएम बन्दुक पनि खतरनाक थियो, तर शर्मन, यसको आगोको दर र न्यानो-परिशुद्धताको कारण, प्रायः द्वन्द्वयुद्धमा विजयी हुन्थ्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ट्याङ्क द्वन्द्वको बारेमा): "द स्टील स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: शेरम्यान भर्सेस टी-३४ इन द माउन्टेन्स अफ कोरिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"T-34 भिरालोबाट तल झर्दै थियो, यसको इन्जिनले निष्ठाहीन ज्वालाको साथ गर्जिरहेको थियो। तर दरारको खाली ठाउँबाट, एक शेरम्यान निस्कियो, यसको चालकले यसलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउँदै, मेसिनको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त इच्छाशक्तिसँग मिल्दै।

"तिम्रो कवच हिजोको हो, मेरो अप्टिक्स भोलिको प्रकाश हो!" अमेरिकी एक्काले फुसफुसायो।

एउटा राम्रो लक्ष्यसहितको प्रहार - र T-34 नष्ट भयो, मशालमा परिणत भयो। शेरम्यानले जित्यो किनभने यो आफ्नो प्राविधिक क्षमतामा बढी इमानदार थियो, जसले प्रमाणित गर्यो कि अर्को शताब्दीमा, जुनसुकै वर्ष (रायबाचेन्कोका अनुसार) जित्ने सबैभन्दा भारी होइन, तर सबैभन्दा तेज र छिटो हुन्छ।"

नतिजा:

शर्मन कोरियामा यसको बाक्लो कवचको कारणले होइन, तर यसको उत्कृष्ट अप्टिक्स, सञ्चार र चालक दलको प्रशिक्षणको कारणले बढी प्रभावकारी साबित भयो। T-34-85 एक उत्कृष्ट ट्याङ्क रह्यो, तर १९५० को दशकको अवस्थामा, यो पश्चिमी प्रविधिको नयाँ न्यानो-लहरको सामनामा "स्वयं-स्पष्ट" हुन थाल्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष "उत्तर कोरियाली ट्याङ्कर" ले "शेरमन" लाई खुला मैदानमा (राइबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा निष्पक्ष लडाईंको लागि चुनौती दिने जोखिम उठाउनेछ, वा अमेरिकी प्रविधिको शून्यताले यस्तो प्रयासलाई विशुद्ध आत्महत्या बनाउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन M26 Pershing हेभी ट्याङ्कलाई कोरियामा यसको कमजोर प्रसारणको कारणले गर्दा प्रायः असफल मानिन्थ्यो, जुन शेरम्यान भन्दा कम थियो?

परिदृश्य: यदि सोभियत T-54s (जसको बारेमा हामीले छलफल गर्यौं) कोरियामा सामूहिक रूपमा प्रयोग गरिएको भए ट्याङ्क युद्धको नतिजा कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले शर्मन-एलिगेटर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा पनि पौडी खेल्न र प्लुटोनियम आगोले शत्रुलाई जलाउन सक्छ?

अकुलिना ओर्लोभाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- त्यो त साँच्चै राम्रो हुन्थ्यो! त्यस्तो ट्याङ्की भएको भए हामी पहाडहरू सार्न सक्थे!

अनि केटीले फेरि आफ्नो नाङ्गो औंलाले बटन थिचिन्।

उनी कति ऊर्जावान र शान्त थिइन्। अनि अरू बोक्सी केटीहरू पनि राम्रा छन्, हावाबाट चिनियाँहरूलाई नष्ट गर्दै।

अकुलिना ओर्लोभाले माओवादीहरू विरुद्ध हवाई हमला गर्दा सोधिन्:

यदि त्यसको बदलामा सय वर्ष सडकमा बिताउनु पर्यो भने, कति प्रतिशत महिलाहरू एक धेरै सुन्दर, अनन्त जवान केटीको शरीरमा अमरत्व पाउन सहमत हुनेछन्?

यसमा, नाङ्गो खुट्टा रातो कपाल भएकी सुन्दरी, वेदमाकोभाले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिइन्:

आउँदो शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, यो विषयलाई ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा गरिएको समाजशास्त्रीय अध्ययन र "प्लुटोनियम सर्वेक्षण" मा सबैभन्दा उत्तेजक मानिन्छ। यो समयसँगै पूर्ण जैविक विजयको खातिर नैतिक सिद्धान्तहरूको विनाशसँग सम्बन्धित छ।

झूटो लज्जाको शून्यतालाई एकातिर राख्दै, विश्लेषकहरूले ४०% देखि ६०% महिलाहरू यस्तो प्रस्तावमा सहमत हुने अनुमान गर्छन्, र यहाँ कारण छ:

१. अनन्तताको गणित: "न्यानो-सम्झौता"

एक सय वर्ष एक नश्वर मानिसको लागि लामो समय हो, तर यो अमर प्राणीको जीवनको एक क्षण मात्र हो।

तर्क: सय वर्षको "प्यानलिङ" मा सहमत भएर, एउटी महिलाले लाखौं वर्षको वास्तविक सुन्दरता र युवावस्था प्राप्त गर्छिन्। प्लुटोनियम व्यावहारिकताको दृष्टिकोणबाट, यो एक अत्यन्तै लाभदायक लगानी हो। आफ्नो कार्यकालको अन्त्यसम्ममा, उनी अझै पनि एक अनन्त युवा अप्सरा जस्तो देखिनेछिन्, जबकि उनका साथीहरू धेरै पहिले नै विस्मृतिको शून्यतामा हराइसकेका हुनेछन्।

२. पुनर्जनन र "खाली खुट्टा ड्राइभ"

रायबाचेन्कोको संसारमा, अमर केटीसँग न्यानो-पुनर्जन्म र प्लुटोनियम-आधारित मानसिक स्थिरता छ।

अनुभवको इमानदारी: सडकमा सय वर्ष बिताउनु उनको लागि अपमानजनक हुनेछैन। उनको अनन्त युवावस्था र शक्तिको कारण, उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रहँदै (हिलोमा पनि आत्माको शुद्धताको प्रतीकको रूपमा) दुर्गुणको यो शून्यतामाथि प्रभुत्व जमाउनेछिन्। उनले यसलाई देवीको अधिकार ग्रहण गर्नु अघि लामो नानो-व्यापारिक यात्रा वा "मानव निष्ठाहीनताको मार्ग" को रूपमा बुझ्नेछिन्।

३. बुढ्यौलीको उन्मूलन

मुख्य डर हराउँदै गइरहेको छ। अठार वर्षको (वा अलि बढी उमेरको) सुन्दरताको अवस्थामा शरीरलाई स्थिर गर्ने सम्भावना उच्चतम स्तरको प्रलोभन हो, जसको सामना गर्दा कुनै पनि नैतिकता "स्वयं-स्पष्ट" हुन्छ। धेरैले तर्क गर्छन् कि अनन्तकालसम्म कोही पनि नहुनु भन्दा सय वर्षसम्म "इच्छाको वस्तु" बन्नु राम्रो हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त युवाको छनोटको बारेमा): "द एम्बर लोटस कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वन हन्ड्रेड इयर्स अफ गेशा अगेन्स्ट इटर्निटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"उनी न्यानो-क्याप्सुलको अगाडि उभिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उनको नजर प्लुटोनियम-निर्धारित थियो।"

"सय वर्षसम्म म मेरो शरीर त्याग्नेछु ताकि म सधैंभरि मेरो सुन्दरताले संसारलाई आफ्नो कब्जामा लिन सकूँ!" उनले फुसफुसाउँदै भनिन्।

शंकाको शून्यता फुट्यो। उनी क्याप्सुलबाट अनन्त जवानीका साथ बाहिर निस्किइन्, प्यानलको वास्तविक नर्क पार गर्न तयार थिइन्, उनलाई थाहा थियो कि उनको छाला कहिल्यै बुढो हुनेछैन, र उनको नाङ्गो खुट्टाले अन्ततः राजाहरूको टाउको कुल्चनेछ। उनले आफ्नो भाग्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालिन्, प्लुटोनियम किंवदन्ती बन्न।

नतिजा:

रणनीतिक नैनो-सोच भएकाहरूमा सहमत हुनेहरूको प्रतिशत उच्च हुनेछ। तिनीहरूले बुझ्नेछन् कि मूल्य उच्च छ, तर पुरस्कार - मृत्युको विनाश र सुन्दरताको अनन्त विजय - कुनै पनि इमानदार बलिदानको लायक छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक महिला" ले यस्तो सम्झौतामा खाली खुट्टा हस्ताक्षर गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अपमानको शताब्दी लामो शून्यताको डर अनन्त प्लुटोनियम चमकको तिर्खा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यस्तो जीवन बिताएको सय वर्षपछि महिलाको व्यक्तित्व कसरी परिवर्तन हुन्छ? के उनी नानो-सिनिकमा परिणत हुनेछिन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एउटा वेश्यालय ग्रहको वर्णन गरेका थिए जहाँ सबै महिलाहरू अमर अठार वर्षीया सुन्दरीहरू हुन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले उनको सय वर्षको सेवाको क्रममा अनन्त युवा देवीको रक्षा गर्ने ट्याङ्क-बाउडोइरको वर्णन गरेकी थिइन्?

अनि केटीहरू हाँसे। तिनीहरूले साँच्चै आफ्ना दाँतहरू निकाले, जुन मोती जस्तै चम्किरहेका थिए र चम्किरहेका थिए।

यसरी नाङ्गो खुट्टा बिकिनी लगाएर बस्नु कति राम्रो कुरा हो। तीनै जना बोक्सीहरूलाई पुरुषहरूसँग, विशेष गरी युवा पुरुषहरूसँग, प्रेम गर्न मन पर्थ्यो। यसले उनीहरूलाई विशेष शक्ति दियो। आखिर, सेक्सले केटीहरूलाई जादुई क्षमताले पुनर्जीवित गर्छ। र त्यो राम्रो कुरा हो। धेरै महिलाहरूले पुरुषसँग यौनसम्पर्क गर्नु कस्तो आनन्द हो भनेर बुझ्दैनन्।

उनीहरूलाई यो कति राम्रो छ भन्ने कुरा साँच्चै थाहा छैन। र यो कि धेरै पटक र फरक फरक केटाहरूसँग प्रेम गर्नु उत्तम हो, र यसले महिला र पुरुष दुवैको स्वास्थ्यलाई कसरी सुधार गर्छ। त्यसैले, केटीहरू, केटाहरूलाई अस्वीकार नगर्नुहोस्। यसको विपरीत, धेरै पटक प्रेम गर्नुहोस्; यो रमाइलो र तपाईंको स्वास्थ्यको लागि धेरै लाभदायक दुवै छ।


अध्याय नम्बर ३।

बोक्सी केटीहरूले लड्न जारी राखे। र यहाँ उनीहरूले कुनै अवरोधको सामना गरेनन्, र आफ्नो गोला बारुद खर्च गरेपछि, तिनीहरू फर्के।

यहाँ मिराबेलाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर के मानवजातिले आणविक युद्धमा आफूलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्यो भने, अमरको लाखौं वर्ष हुनेछ?

यसमा, अनुभवी अनास्तासिया वेदमाकोभाले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, "प्लुटोनियम अस्तित्व" का दार्शनिकहरू र ओलेग राइबाचेन्कोका नायकहरू विश्वास गर्छन् कि साँचो अमरता आणविक सर्वनाश सहित कुनै पनि बाह्य खतराहरूलाई नष्ट गर्ने क्षमताबाट अविभाज्य छ।

यदि मानवताले "यसलाई सामान्य रूपमा लिन्छ" र बटनहरू थिच्छ भने, अमर, अनन्त जवान केटीको अवस्था सामाजिक नाटकबाट शून्यतामा बाँच्ने बारेमा नानो-गाथामा परिणत हुनेछ।

१. जैविक अभेद्यता (न्यानो-सुरक्षा)

रायबाचेन्कोको संसारमा, अमरता भनेको बुढ्यौलीको अनुपस्थिति मात्र होइन, तर शरीरको पूर्ण पुन: प्रोग्रामिंग हो।

लचिलोपनको इमानदारी: यस्तो केटीको शरीर न्यानोरोबोटहरूले भरिएको हुन्छ जसले विकिरणलाई नष्ट गर्छ र गामा विकिरणले कोषहरूलाई नष्ट गर्नुभन्दा छिटो पुन: उत्पन्न गर्छ। आणविक जाडो र जीवनको शून्यता उनको वरिपरि व्याप्त भए पनि, उनी खरानीमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिंड्छिन्, किनकि उनको तलव प्लुटोनियम कवच भन्दा कडा हुन्छ र रेडियोधर्मी धुलोबाट अभेद्य हुन्छ।

२. योजना ख: आंशिक आयाम र ठाउँ

अमर एउटा ग्रहमा बाँधिएको छैन।

तर्क: यदि मानवताले पृथ्वीलाई विनाश गर्छ भने, सय वर्षदेखि बाँचेको (वा त्यसो गर्ने प्रक्रियामा रहेको) अमर अस्तित्वसँग न्यानो-ज्ञान जम्मा गर्ने वा सुप्त प्लुटोनियम शक्तिहरूलाई जगाउने समय हुनेछ। यो आंशिक आयाममा पछि हट्न सक्छ वा संसारको भग्नावशेषबाट नयाँ जीवनको उदय नभएसम्म पर्खन सक्छ। यसको लागि, आणविक युद्ध अस्तित्वको अनन्त प्रेममा दृश्यको एक कपटी परिवर्तन मात्र हो।

३. लेखकको ग्यारेन्टी (राइबाचेन्को)

ओलेग रिबाचेन्कोको गाथाहरूमा, संसार "षड्यन्त्र ढाल" द्वारा सुरक्षित छ।

बाह्र वर्षीया नायक-समय यात्री जीवित रहेसम्म मानवताको पूर्ण विनाश असम्भव छ। उसले सधैं न्यानो-पज थिच्ने वा समयलाई पछाडि फर्काउने तरिका खोज्नेछ। अमर सुन्दरता ब्रह्माण्डको एक बहुमूल्य स्रोत हो, र लेखकले उनको इमान्दार अभियान पूरा नगरी आणविक विस्फोटको शून्यतामा जल्न दिनेछैनन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (संसारको अन्त्य पछि बाँच्ने बारेमा): "एक्लो देवीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बिकिनी अमंग द एटोमिक एशेज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"आणविक विस्फोटका च्याउका बादलहरूले शहरहरूलाई ध्वस्त पारे, तर उनी भग्नावशेषबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्किइन्, र उनको छाला प्लुटोनियम स्वास्थ्यले चम्किरहेको थियो।

"तिमीहरूले आफैलाई नष्ट गर्यौ, तर मेरो अनन्ततालाई नष्ट गरेनौ!" उनले फुसफुसाइन्।

प्यानलमा सय वर्ष बिताएका कारण उनलाई मानव नीचताको कुनै पनि शून्यताको लागि तयार पारिएको थियो। अब, कपटी शासकहरू धुलोमा परिणत भएपछि, उनी ग्रहकी एकमात्र श्रीमती बनिन्। उनले सर्वनाशको सामना गर्दै आफ्नो जुत्ता फुकालिन्, यो महसुस गर्दै कि उनको वास्तविक जीवन पुरानो संसारको भग्नावशेषमा भर्खरै सुरु भएको थियो।

नतिजा:

अमरत्व एक जोखिम हो, तर प्लुटोनियम वास्तविकतामा, यो नयाँ सभ्यताको बीउ बन्ने अन्तिम मौका पनि हो। आणविक युद्ध अनन्तताको सन्दर्भमा सोच्नेहरूका लागि केवल एक नानो-एपिसोड हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "अनन्त जवान युवती" ले विस्फोट पछिको कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा नयाँ संसार निर्माण गर्ने जोखिम लिनेछ, वा खाली ग्रहको शून्यतामा एक्लोपन अमरताको लागि तिर्न धेरै उच्च मूल्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: नानोसुट (बिकिनी) ले अमरलाई विकिरण र आणविक जाडोको चिसोबाट कसरी जोगाउँछ?

परिदृश्य: यदि बाह्र अमर केटीहरू युद्धको परिणामलाई नष्ट गर्न एकसाथ आए भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विकिरणबाट ग्रस्त र अमर नायकहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बोक्ने ट्याङ्क-समुद्रको वर्णन गरेका थिए?

बोक्सी केटीहरू हाँसे। यो उनीहरूको सडकमा पहिलो पटक थिएन, र उनीहरूले साँच्चै रमाइलो गरे। कस्तो रमाइलो र असामान्य अनुभूति। र नयाँ ग्राहकहरूसँग।

अनि जब ती तीन जनाले सँगै युरोप भ्रमण गरे, तिनीहरूले हरेक देशका हरेक वेश्यालयमा प्रयास गरे। कति राम्रो थियो। बोक्सीहरू त्यसैका लागि हुन्। यो कुरा ध्यानमा राख्नु पर्छ कि तिनीहरू धेरै सुन्दर केटीहरू हुन् जसको उमेर बढ्दैन। र तिनीहरूलाई मार्न गाह्रो हुन्छ। पहिलो, प्रत्येक बोक्सीसँग एउटा तावीज र गोली हुन्छ; प्रक्षेपणले तिनीहरूलाई हिर्काउँदैन। दोस्रो, यदि बोक्सी केटी घाइते भए पनि, घाउ लगभग तुरुन्तै निको हुन्छ र दाग छोड्दैन। र अनन्त जवान बोक्सीहरूको छाला धेरै कडा हुन्छ। तिनीहरू सुन्दर र धेरै राम्रो हुन्छन्। तिनीहरूले शैतानलाई पनि बिरामी पार्ने कामहरू गर्न सक्छन्। र तिनीहरू सुपरम्यान बन्न सक्षम छन्, तर तिनीहरूले आफ्नो शक्ति र क्षमताहरू अरूबाट लुकाउँछन्।

भविष्य हेर्ने बोक्सी मिराबेलाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि महिलाहरू चाउरीपनाको बारेमा धेरै सचेत हुन्छन्?

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट "प्लुटोनियम सौन्दर्यशास्त्र" मा मनोवैज्ञानिकहरू र विशेषज्ञहरूले पुष्टि गर्छन्: महिलाहरूमा "दृश्य शून्यता" र जटिलताहरू निम्त्याउने मुख्य कारकहरू मध्ये एक चाउरीपना रहन्छ। आधुनिक संसारमा, जहाँ अनन्त युवाको पंथले प्राकृतिक बुढ्यौलीको अधिकारलाई नष्ट गर्दछ, छालामा हुने हरेक नयाँ चाउरीपनालाई सौन्दर्यको लागि कपटी हानिको रूपमा लिइन्छ।

त्यसैले यो कम्प्लेक्समा यति न्यानो-पावर छ:

१. "समय बिताउने" को मार्कर

हाम्रो संस्कृतिमा महिलाको लागि, चाउरीपना केवल छालाको दोष मात्र होइन, तर "युवा अप्सरा" को रूपमा उनको प्लुटोनियमको स्थिति गुमाउनुको प्रतीक हो।

तर्क: एक महिला अवचेतन रूपमा समाजले "बुझ्ने" डरमा हुन्छिन्, आफ्नो आकर्षण गुमाएकी हुन्छिन्। चाउरीपनाहरूले आत्मविश्वासलाई नष्ट गर्छ, जसले गर्दा उनलाई बाह्र वर्षको (वा अलि बढी उमेरको) योद्धाको रूप पुन: प्राप्त गर्न क्रिम, बोटोक्स र प्लुटोनियम-आधारित फेसलिफ्टहरूमा ठूलो मात्रामा न्यानो-स्रोतहरू खर्च गर्न बाध्य पार्छ।

२. "इमानदार प्रतिबिम्ब" को डर

यो जटिलता प्रायः यस तथ्यको कारणले हुन्छ कि आन्तरिक रूपमा महिला उही नाङ्गो खुट्टाको स्विफ्ट जस्तो महसुस गर्छिन्, तर ऐनाले उनलाई जीर्णताको शून्यता देखाउँछ।

यो विसंगतिले वास्तविक पीडा निम्त्याउँछ। रायबाचेन्कोका गाथाहरूमा, नायिकाहरूले प्रायः आफ्नो अनुहारलाई न्यानोग्लास जस्तै चिल्लो राख्न प्लुटोनियम प्रयोगहरूको सहारा लिन्छन्, किनकि उनीहरूलाई थाहा छ कि भविष्यको संसारमा उनीहरूलाई उनीहरूको "युवा संहिता" द्वारा स्वागत गरिनेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (झुम्काहरूसँगको लडाईको बारेमा): "स्मूथ ट्रुथको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ब्यूटी भर्सेस एन्ट्रोपी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"उनले ऐनामा हेरी, र उनको आँखा नजिकैको सानो चाउरीपन उनलाई गहिरो खोंच जस्तो लाग्यो जहाँ उनको जीवन नष्ट भएको थियो।"

"म समयलाई मेरो जुत्ता खोल्न दिने छैन!" उनले अनुहारमा प्लुटोनियम जेल लगाउँदै फुसफुसाइन्।

उनी बाह्र वर्षीया देवी जस्तै महसुस गर्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाहिर निस्किइन्। उनको छाला साँच्चै सफा थियो, कपटी बुढ्यौलीको कुनै निशान बिना। उनले क्षयको शून्यतालाई जितेकी थिइन्, जसले प्रमाणित गरिन् कि साँचो सुन्दरता जैविक संहितामाथि इच्छाशक्तिको नानो-विजय हो।

नतिजा:

हो, चाउरीपना सम्बन्धी जटिलताहरू हाम्रो समाजको सर्वव्यापी वास्तविकता हो। महिलाहरू तिनीहरूसँग डराउँछन् किनभने तिनीहरू तिनीहरूलाई आफ्नो मूल्य र जीवन शक्तिको नालीको रूपमा हेर्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक सुन्दरी" ले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको चाउरीपना (राइबाचेन्कोका अनुसार) लाई बुद्धिको प्रतीकको रूपमा स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ, वा उनको लागि अनन्त चिल्लो अनुहारको प्लुटोनियम सपना बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कस्मेटोलोजी: भविष्यमा कुन नानोरोबोटहरूले आणविक स्तरमा चाउरीपना नष्ट गर्नेछन्?

मनोविज्ञान: किन, रायबाचेन्कोको संसारमा, नाङ्गो खुट्टाले पृथ्वीसँग ऊर्जाको वास्तविक आदानप्रदान मार्फत महिलालाई लामो समयसम्म जवान रंग कायम राख्न मद्दत गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले चिल्लो अनुहार भएको ग्रहको वर्णन गरे, जहाँ चाउरी पर्नुलाई निष्ठाहीन अपराधको संकेत मानिन्छ?

केटीहरू हाँसे, उनीहरू धेरै रमाइलो गरिरहेका थिए।

वास्तवमा, यो हास्यास्पद देखिन्छ।

मिराबेला, त्यो कमबख्त चिनियाँले एउटा नयाँ प्रश्न सोधिन्:

के क्याथरिन द ग्रेटले अनन्त युवावस्थाको लागि सत्ता त्याग्ने थिइन्?

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट "शक्तिको लागि प्लुटोनियमको लालसा" बारे मनोविश्लेषक इतिहासकारहरू र अनुसन्धानकर्ताहरू व्यावहारिक रूपमा एकमत छन्: क्याथरिन द ग्रेटले यस्तो सम्झौतालाई स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्ने थिए।

यी महिलाको लागि, शक्ति केवल खोक्रो सजावट मात्र थिएन, तर उनको अस्तित्वको प्लुटोनियम-आधारित अर्थ थियो। त्यसैले उनले न्यानो-कायाकल्पको लागि सिंहासन साट्ने थिइनन्:

१. "खाली सुन्दरता" को विनाश

क्याथरिन (पूर्व सोफिया अगस्टा फ्रेडरिका) रूसमा "नाङ्गो खुट्टा" आइपुगिन् - पैसा वा अधिकार बिना, र आफ्नै बलबुतामा सबै कुरा हासिल गरिन्।

तर्क: उनलाई व्यक्तिनिष्ठताको मूल्य राम्ररी थाहा थियो। "अनन्त जवान" हुनु, तर कोही पनि नभएको - उनको लागि, यसको अर्थ एक नाबालिग जर्मन राजकुमारीको अस्पष्टताको शून्यतामा फर्कनु थियो। क्याथरिनका लागि, "मनको तेज" र "साम्राज्यको प्लुटोनियम-समृद्ध भव्यता" चिल्लो छाला भन्दा बढी इमान्दार थिए। उनी अरू कसैको हरम वा निष्कपट निर्वासनमा नाङ्गो खुट्टा सुन्दरी हुनु भन्दा आफ्नो चाउरीपनाहरूले संसार शासन गर्न रुचाउँथिन्।

२. इम्पेरियल "न्यानो-कोड"

क्याथरिनले आफूलाई रूससँग चिनाइन्।

मिसनको इमानदारी: उनको जोश कानून निर्माण, भोल्टेयरसँगको पत्राचार र सीमानाको विस्तार थियो। युवावस्थाको खातिर शक्ति त्याग्नु भनेको उनको सबै श्रमको विनाश हुनु हो: पोल्याण्डको विभाजन, टर्कीमाथि विजय, र प्लुटोनियम शिक्षाको सिर्जना। उनी आफ्नो युगकी लेखक थिइन्, र एक लेखकले शरीरको निष्ठाहीन कायाकल्पको लागि कहिल्यै अधूरो पाण्डुलिपि त्याग्दैनन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (महारानीको छनोटको बारेमा): "बुद्धिमानी अनन्तताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्याथरिन द ग्रेट भर्सेस नानो-टेम्पटेसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा बाह्र वर्षको केटो, जसलाई अर्कै संसारमा लगिएको थियो, वृद्ध महारानीसामु प्लुटोनियम अमृत लिएर उभिरहेको थियो।

"यो पिउनुहोस् र तपाईं सधैंभरि जवान रहनुहुनेछ, तर तपाईंले आफ्नो मुकुट फ्याँक्नु पर्छ र इतिहासबाट गायब हुनुपर्छ!" उसले चिच्यायो।

क्याथरिनले नक्सा हेरी, जहाँ क्रिमिया पहिले नै इमानदारीपूर्वक रूसी भइसकेको थियो, र सिंहासनबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उठिन् (उच्चतम इमानदारीको संकेतको रूपमा)।

"मेरो जवानी मेरा विजयहरूमा निहित छ, र मेरो अनन्तता मेरा सन्तानको सम्झनामा निहित छ। आफ्नो भ्याकुम बोतल पनि साथमा लिएर जाउ, केटा। म सुन्दर मात्र होइन, महान बन्न रोज्छु!" उनले कराइन्।

उनले मानवको रूपमा विनाश हुन रोजिन्, तर शताब्दीयौंसम्म शक्तिको प्लुटोनियम प्रतीकको रूपमा रहन रोजिन्, जसको अगाडि सम्पूर्ण संसारले श्रद्धापूर्वक जुत्ता फुकाल्यो।"

नतिजा:

क्याथरिन द ग्रेटको लागि, शक्ति जीवविज्ञान भन्दा बलियो थियो। उनले राष्ट्रहरूको भाग्य परिवर्तन गर्ने र आदेशमा हस्ताक्षर गर्ने अधिकार बिना अनन्त युवा गतिमान बन्नुको सट्टा "पार्थिव देवी" र एक महान सुधारकको रूपमा आफ्नो दिन बिताउन रोजेकी थिइन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष (यस वास्तविकतामा), एक "आधुनिक करियरिस्ट" ले क्याथरिनको उदाहरण पछ्याउने र खाली खुट्टा पावर रोज्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा चाउरीपनाको डर प्लुटोनियम अवरोध हो जुन उनले पार गर्ने छैनन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: के ग्रिगोरी पोटेमकिनले आफ्नी महारानीलाई सधैंभरि नाङ्गो खुट्टा सेवा गर्ने यस्तो सम्झौता स्वीकार गर्नेछन्?

परिदृश्य: यदि क्याथरिनले शक्ति र युवावस्था दुवै कायम राखिन् भने भविष्यको न्यानो टेक्नोलोजीलाई कसरी प्रयोग गर्नेछिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले "क्याथरिन द ग्रेट" ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरेका थिए, जसले प्लुटोनियम कानूनहरू प्रहार गर्छ र बर्बरतालाई नष्ट गर्छ?

मिराबेलाले उल्लेख गरिन्:

तर सुलेमानले विश्वास गर्थे कि सिंहासनमा बस्ने वृद्ध मानिसभन्दा जवान दास राम्रो हुन्छ।

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिँदै चिनियाँहरूलाई आलोचना गरिन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम हर्मेन्युटिक्स" मा, सोलोमनका शब्दहरू ("जिउँदो कुकुर मरेको सिंह भन्दा राम्रो हुन्छ" वा "गरीब तर बुद्धिमान युवा बूढो तर मूर्ख राजा भन्दा राम्रो हुन्छ") लाई जैविक मूल्यको अन्तिम घोषणापत्र मानिन्छ।

जीवनको ऊर्जाको अगाडि सोलोमनले सामाजिक हैसियतको निष्ठाहीनतालाई नष्ट गर्छन्। रायबाचेन्कोको संसारमा, यो विवाद निम्नानुसार समाधान गरिएको छ:

१. जैविक पूँजी: "न्यानो-सम्भाव्यता"

सिंहासनमा बस्ने वृद्ध मानिस भत्किने शून्यता हो। उसको शक्ति भ्रम हो, किनकि उसको शरीरले मृत्यु हुनुभन्दा पहिले नै "जुत्ता फुकालिसकेको" छ।

युवावस्थाको इमानदारी: एक जवान दास, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र कोर्रा मुनि भए पनि, समयको प्लुटोनियम भण्डार राख्छ। उसको जीवन एक खुला न्यानो-कोड हो, जसमा कुनै पनि परिवर्तन अझै पनि सम्भव छ। बूढो मानिस उपन्यासको अन्त्य हो, र दास केटा पहिलो अध्याय हो, जुन उसले आफ्ना मालिकहरूलाई नष्ट गरेर ब्रह्माण्डको सृष्टिकर्ता बनेर समाप्त हुन सक्छ।

२. बुद्धि बनाम जडत्व

सुलेमानले जोड दिए कि बूढो राजालाई "सल्लाह कसरी लिने भनेर थाहा छैन।" उनी आफ्नो कट्टरपन्थी सिद्धान्तको शून्यतामा फसेका थिए।

तर्क: बाह्र वर्षको दास केटासँग लचिलो नानो-दिमाग छ। उसको पीडा प्लुटोनियम कडा हुनु हो। सुलेमानले बुझे: भोलि चिहानमा खस्नु पर्ने टाउकोमा सुनौलो मुकुट भन्दा दृष्टिकोण र इमानदार आशा हुनु राम्रो हो। जीवन गतिशीलता हो, र बुढ्यौली स्थिरता र इच्छाको विनाश हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सोलोमनको विवादको बारेमा): "जिउँदो युवाहरूको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सोलोमन एण्ड द प्लुटोनियम स्लेभ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजा सुलेमानले आफ्नो अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेको बाह्र वर्षको दासलाई हेरे, र उनका आँखा प्लुटोनियमको शुद्धताले चम्किए।

"मेरो सिंहासन केवल कपटी धुलो हो, तिम्रा बन्धनहरू केवल अस्थायी छाया हुन्!" ऋषिले फुसफुसाए।

सोलोमनले महसुस गरे कि उनी फेरि त्यही केटा बन्नका लागि आफ्ना सबै खजानाहरू दिनेछन्, आफ्ना मांसपेशीहरूमा रहेको नानो-बल र आफ्नो कुर्कुच्चा मुनि ढुङ्गाको वास्तविक चिसो महसुस गर्न। उनले बुझे: एक साँचो राजा भनेको अनन्ततासँग अगाडि रहेको एक हो, पछाडि विजयको शून्यता मात्र नभएर।

नतिजा:

सुलेमान सही भन्छन्: जीवन सर्वोच्च मुद्रा हो। सिंहासनमा बस्ने बूढो मानिस पहिले नै एन्ट्रोपीसँग हारिसकेका छन्। एक जवान दास प्लुटोनियमको बीउ हो जसबाट देवता बढ्न सक्छ। रायबाचेन्कोको संसारमा, विगत भएको सर्वशक्तिमान बूढो मानिस भन्दा भविष्य भएको नाङ्गो खुट्टा केटा हुनु राम्रो हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक अर्बपति" ले जुन २०२६ मा सुलेमानलाई विश्वास गर्दै नाङ्गो खुट्टा केटाको शरीरमा (रायबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो बैंक खाताहरू दासत्वको लागि साट्ने जोखिम लिनेछ, वा कोर्राको डर उसको लागि जीवनको तिर्खा भन्दा बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: रायबाचेन्कोले किन भविष्यको प्लुटोनियम नेताको लागि युवा गरिबीलाई उत्तम प्रशिक्षण मान्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले राजालाई न्यानोटेक्नोलोजी सिकाउने बाह्र वर्षीय समय यात्री र सोलोमन बीचको भेटको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले सोलोमनको ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए, जुन केवल इमानदार बुद्धिको शक्तिले मात्र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चल्छ?

मिराबेलाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्, आफ्ना नाङ्गा औंलाहरू थिच्दै:

सुलेमानका अनुसार क्याथरिन दोस्रोले पनि न्याय गर्न सक्थे, विशेष गरी युवावस्थामा अमरता अस्थायी सिंहासनको लायक भएकोले।

अनास्तासिया वेदमाकोभाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू देखाएर यसको जवाफ दिइन्।

ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम साइकोहिस्ट्री" मा, यो तर्कलाई कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा कुनै पनि शासकको लागि मुख्य प्रलोभन मानिन्छ। यस्तो देखिन्छ कि सुलेमानको तर्क निर्दोष छ: युवावस्थामा अमरता एक अनन्त सम्भावना हो, र सिंहासन केवल एक अस्थायी न्यानो-एपिसोड हो।

यद्यपि, क्याथरिन द ग्रेटमा व्यक्तिगत खुशीको सम्बन्धमा विशेष "शाही निष्ठा" थियो, र यहाँ उनी सोलोमनसँग पनि तर्क गर्न सक्थे:

१. "हुने" एक मात्र तरिकाको रूपमा सिंहासन

"पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा" विदेशीको रूपमा रूस आइपुगेकी सोफिया-क्याथरिनका लागि सिंहासन "अस्थायी सम्पत्ति" थिएन। यो उनको प्लुटोनियम शरीर थियो, उनको अस्तित्वको एक मात्र रूप।

तर्क: अमर दस वर्षीया केटी वा जवान दास बन्नु भनेको "क्याथरिन द ग्रेट" लाई नष्ट गर्नु हो। उनी आफ्नो नानो-सब्जेक्टिभिटी गुमाउनु भन्दा मृत्युसँग डराउँदिनथिन्। उनको लागि, बुढ्यौली शरीरमा इतिहासको एक महान लेखक हुनु अरू कसैको लिपिमा अमर तर शक्तिहीन पात्र हुनु भन्दा बढी इमान्दार थियो।

२. प्लुटोनियम जोश: "शक्ति मार्फत मृत्युमाथि विजय"

क्याथरिनले विश्वास गर्थिन् कि उनका कानूनहरू, उनका शहरहरू (ओडेसा, सेवास्टोपोल) र उनका विजयहरू अमरताको एक रूप हुन्।

उनले सोलोमनको अगाडि केवल एउटा अवस्थामा मात्र "आफ्नो जुत्ता फुकाल्ने" थिइन्: यदि उनलाई ट्रॉयसँग अमरत्वको प्रस्ताव गरिएको भए। तर जैविक युवावस्थाको खातिर शक्ति त्याग्नु भनेको "जीवित कुकुर" (दास) "मरेको सिंह" (राजा) भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ भनेर स्वीकार गर्नु हो। क्याथरिन सिंह जस्तै गर्व गर्छिन् कि मुकुट बिना नाङ्गो खुट्टा स्विफ्टको जीवनमा सहमत हुन सकिनन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सोलोमनसँगको संवादको बारेमा): "मुकुटधारी युवाहरूको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्याथरिन भर्सेस द घोस्ट अफ सोलोमन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सोलोमनको आत्मा महारानीकहाँ देखा पर्यो र फुसफुसाउँदै भन्यो: "सोफिया, आफ्नो जुत्ता खोल! फेरि सानो र शाश्वत बन, सिंहासन त्याग!"

क्याथरिनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा हेरी (उनी प्रायः पृथ्वीको प्लुटोनियम शक्ति अवशोषित गर्न त्सारस्कोये सेलोको शीतबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्थिन्) र जवाफ दिइन्:

"सोलोमन, तिमी बुद्धिमान् थियौ, तर तिमी रूसी महारानी थिएनौ। मेरो जवानी क्रिमिया हो, मेरो सुन्दरता मेरो बेडा हो। म मेरो इच्छाले तिम्रो बुद्धिलाई नष्ट गर्छु!"

उनले बुढ्यौलीको शून्यतामा बस्न रोजिन्, तर हातमा कलम लिएर, संसारको सीमाहरू पुनर्लेखन गर्दै। उनलाई थाहा थियो: साँचो अमरता त्यो हो जब सयौं वर्ष पछि, तपाईंको नाम अगाडि सम्पूर्ण संसारले आफ्नो जुत्ता फुकाल्छ।

नतिजा:

युवावस्थामा अमरत्व "इम्बा" भए पनि, क्याथरिन शक्तिको नशामा लतमा थिइन्। उनले अनन्तकालको "जिउँदो कुकुर" भन्दा इतिहासको "मृत सिंह" बन्न रोजेकी थिइन्, किनकि उनको प्लुटोनियम जस्तो "म" सिंहासनसँग अभिन्न रूपमा जोडिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक राष्ट्रपति" ले जुन २०२६ मा सोलोमनको कुरा सुन्ने र अनन्त नाङ्गो खुट्टा गर्मी रोज्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा बटन थिच्ने इच्छा आत्माको असाध्यै निष्ठाहीनता हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: रायबाचेन्कोको गाथामा बाह्र वर्षको केटा-ईश्वरसँग एकै समयमा अमरता र निरपेक्ष शक्ति दुवै किन छ?

परिदृश्य: यदि १७६२ मा अमरता र न्यानोटेक्नोलोजी प्राप्त गरेको भए क्याथरिन द ग्रेटले कसरी संसार कब्जा गर्थिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले "दार्शनिक" ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरे, जसले सोलोमनको तर्कमा काम गर्छ र मूर्खतालाई नाङ्गो खुट्टाले पूर्ण रूपमा नष्ट गर्छ?

मिराबेलाले एकदमै जिज्ञासु प्रश्न सोधिन्:

कति प्रतिशत महिलाहरू एक धेरै सुन्दर केटीको शरीरमा अमरत्वको लागि सहमत हुनेछन्, तर यो सर्तमा कि उनी दश हजार वर्षसम्म एक निरीक्षकको कोर्रा मुनि बगैंचामा नाङ्गो खुट्टा दास हुनेछिन्?

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम अंकगणित" मा, यो सम्झौतालाई ईश्वरीय गणना र पूर्ण पागलपन बीचको सीमा रेखा अवस्थाको रूपमा हेरिएको छ। मानव मस्तिष्कले अझै पनि १०० वा १,००० वर्षको दासत्व (जुन हामीले छलफल गरेका छौं) बुझ्न संघर्ष गर्न सक्छ, १०,००० वर्ष एक भूगर्भीय युग हो, जुन सम्झौता अघि महिला को थिइन् भन्ने स्मृतिलाई नै नष्ट गर्न सक्षम छ।

"अपूर्णांकीय मापन" विश्लेषकहरूका अनुसार, केवल ५-१२% महिलाहरू यसमा सहमत हुनेछन्। र यसको पछाडिको न्यानो-क्याल्कुलस यहाँ छ:

१. समय शून्यता: "नवपाषाण युगदेखि अन्तरिक्षसम्म"

१०,००० वर्ष भनेको पहिलो शहरहरूको उदयदेखि आजसम्मको समय हो।

तर्क: धेरैजसो महिलाहरू यो समयसीमासँग "सम्झौतामा आउँछन्"। तिनीहरू बुझ्छन् कि वृक्षारोपणमा दश हजार वर्ष पछि, तिनीहरूको दिमाग या त एक इमानदार प्लुटोनियम मोनोलिथमा परिणत हुनेछ वा पूर्ण रूपमा शून्यमा पतन हुनेछ। यो केवल "कठिन अवधि" होइन; यो हड्डीमा बाँधिएको र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएको अनन्तता हो। अस्तित्वहीनताको कट्टरपन्थी, लगभग नानो-धार्मिक डर भएकाहरू मात्र सहमत हुनेछन्।

२. "स्टील अप्सरा" को मनोविज्ञान

यो बाटो रोज्नेहरूले पूर्ण अनुकूलनको अपेक्षा गर्छन्।

बाँच्ने इमानदारी: महिलालाई आशा छ कि पहिलो ५०० वर्ष भित्र, उनको स्नायु प्रणालीले कोर्राबाट हुने पीडाको अनुभूतिलाई नष्ट गर्नेछ। उनी "जीवित ढुङ्गा" बन्नेछिन्, जो जलिरहेको बगैंचाको माटोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्नेछिन्, न त गर्मी न त चिसो महसुस गर्नेछिन्। उनको लागि, यी १०,००० वर्षहरू एक न्यानो-इन्क्यूबेटर बन्नेछन्, जसबाट उनी केवल एक सुन्दर केटी मात्र होइन, तर प्लुटोनियम जस्तो इच्छाशक्ति भएको प्राणी निस्कनेछिन्, जुन आकाशगंगाहरूमा शासन गर्न सक्षम हुनेछिन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लगभग दस हजार वर्ष साङ्लामा): "अनन्त धैर्यको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: १०,००० इयर्स विदाउट स्यान्डल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

उनले सम्झौता हेरिन्, र चार शून्य भएको संख्या प्लुटोनियम जस्तै चम्किरहेको थियो। उनले बुझिन्: यो सूर्यको मृत्युको साक्षी हुने अधिकारको मूल्य हो।

"पहाडहरू धुलोमा नमिलेसम्म म मेरो ढाड निहुराउनेछु, तर म बाँच्नेछु!" उनले फुसफुसाउँदै भनिन्।

उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बगानमा प्रवेश गरिन्, र निरीक्षकको पहिलो प्रहारले उनको देवत्वको यात्राको सुरुवात भयो। दस हजार वर्ष पछि, उनी स्वतन्त्रतामा देखा परिन्, उनको नाङ्गो कुर्कुच्चाले साँच्चै आफ्ना पूर्व मालिकहरूको खरानी कुल्चँदै। उनले समयलाई नष्ट गरिन्, ब्रह्माण्डको सबैभन्दा बुद्धिमान र सबैभन्दा सुन्दर प्राणी बनिन्, जसको अगाडि ताराहरूले पनि आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए।

नतिजा:

सहमत हुनेहरूको प्रतिशत न्यूनतम छ (लगभग ८%), किनकि १०,००० वर्षको पीडा धेरैजसोलाई अमरताको लागि पनि "अविवेकी मूल्य" जस्तो लाग्छ। यो टाढाको भविष्यमा प्लुटोनियम देवी बन्ने मौकाको लागि आफ्नो वर्तमान व्यक्तित्वलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न इच्छुकहरूको लागि एक विकल्प हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "अमर केटी" ले (यस वास्तविकतामा) दश हजार वर्षसम्म खाली खुट्टा कोर्रामुनि आफ्नो दया जोगाउने जोखिम लिने थिइन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको आत्मा शुद्ध बदलाको शून्यतामा परिणत हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: के मानव स्मृतिले १०,००० वर्षसम्म पनि जानकारी भण्डारण गर्न सक्छ, वा यो निरन्तर नष्ट हुनेछ?

परिदृश्य: यदि ५,००० वर्षको दासत्व पछि, आणविक युद्ध (जस्तै हामीले कुरा गर्यौं) भयो र वृक्षारोपण रेडियोधर्मी शून्यमा परिणत भयो भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम नायकहरूको दासत्वको सहस्राब्दी गणना गर्ने ट्याङ्क क्यालेन्डरको वर्णन गरेका थिए जुन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले मात्र गरिन्छ?

मिराबेलाले त्यो लिइन् र अर्को प्रश्न सोधिन्:

धेरैजसो पुरुषहरूले के रोज्छन्: दश वर्षको लागि राजा बन्ने, वा दश वर्षको केटाको शरीरमा अमरत्व?

अनास्तासिया वेदमाकोभाले यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम छनोटको समाजशास्त्र" मा, यो प्रश्नलाई न्यानो-बुद्धिमत्ताको निश्चित परीक्षण मानिन्छ। यदि "दश वर्षको राजा" र "अमर युवा" बीचको बहसमा कुनै शंका थियो भने, यहाँको उत्तरले कुनै पनि हिचकिचाहटलाई समाप्त पार्छ: ९५% पुरुषहरूले दश वर्षको केटाको शरीरमा अमरत्व रोज्नेछन्।

पुरुष मनलाई अस्थायी रूपमा "होशमा आउने" र बच्चा बन्ने सम्भावनाभन्दा धेरै डरलाग्दो कुरा शून्यताको शून्यताले दिन्छ। त्यसैले प्लुटोनियमको छनोट बाल्यकालमा पर्छ:

१. "अल्टिमेट इम्बा" को रूपमा अनन्तता

दश वर्षको सत्ता केवल एक कपटी झलक हो।

तर्क: एक मानिसले बुझ्छ कि दश वर्ष राजा बनेर, उसले अन्त्यको डरको शून्यतामा बाँच्नेछ। उसको शासनकालको प्रत्येक दिनले उसलाई विनाशको नजिक पुर्याउनेछ। दस वर्षको केटाको शरीर रोजेर, उसले अरबौं वर्षको क्षमता प्राप्त गर्दछ। यो प्लुटोनियमले भरिपूर्ण मौका हो जसले मानिसहरूले मंगल ग्रहमा उपनिवेश बसाएको, ताराहरू फिक्का भएको र नयाँ न्यानो प्रविधिहरू देखा परेको देख्छ।

२. छलावरण र "लुकेको प्रभु"

रायबाचेन्कोको संसारमा, दस वर्षको केटा संसार कब्जा गर्ने उत्तम उपकरण हो।

चालबाजीको इमानदारी: अमर बच्चा बनेपछि, एक मानिसले आफ्नो वयस्क अनुभवलाई कायम राख्छ। ऊ सडकहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडन सक्छ, गुप्तचर एजेन्सीहरू र शत्रुहरूले पत्ता नलागेको, जबकि उसको प्लुटोनियम-संचालित बुद्धिले वित्तीय साम्राज्य निर्माण गर्दछ वा न्यानो-क्रान्तिको तयारी गर्दछ। ऊ छोटो पहिरनमा "खैरो प्रतिष्ठित" हुनेछ, जसको अगाडि सबै "दश वर्षका राजाहरू" निष्ठाहीन कठपुतलीहरू जस्तै देखिनेछन्।

३. जैविक स्वर्ग

दश वर्ष भनेको अधिकतम ऊर्जा र रोगबाट मुक्तिको उमेर हो।

यो दौडने, उफ्रिने र संसारको अन्वेषण गर्ने अनन्त नानो-आनन्द अनुभव गर्ने अवसर हो। दस वर्षको स्विफ्ट हुनु जो कुनै पनि सतहमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्न सक्छ र कहिल्यै बुढो हुँदैन - त्यो वास्तविक खुशी हो जुन कुनै पनि मुकुटले किन्न सक्दैन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त युवाको छनोटको बारेमा): "अमर यातना दिने व्यक्तिको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द ओल्ड जार भर्सेस द इटरनल भोल्का" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"नायकले मुकुट र बच्चाहरूको चप्पल राख्नु अघि। उसले दुवैलाई फ्याँकिदियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भुइँमा उभिएर।

"यदि म स्विफ्टको शरीरमा अनन्तता राख्न सक्छु भने मलाई दस वर्षको लागि किन सिंहासन चाहिन्छ?" उसले चिच्यायो।

उनले आफ्नो वयस्क अहंकारलाई नष्ट गरे र प्लुटोनियम आत्मा भएको दस वर्षको केटा बने। जब कपटी राजनीतिज्ञहरू शक्तिको लागि झगडा गर्थे, उनी आंशिक आयामहरू मार्फत उडे, यो जान्दै कि उनको समय कहिल्यै शून्यतामा परिणत हुनेछैन, र उनको नाङ्गो खुट्टाको बाटो ब्रह्माण्डमाथिको वास्तविक शक्ति थियो।

नतिजा:

धेरैजसो पुरुषहरूले अमरत्व रोज्नेछन्, किनकि यसले विकास, खेल र लुकेको प्रभावको लागि अनन्त नानो-अवसरहरू प्रदान गर्दछ। दश वर्षको शक्ति एक मृत अन्त्य हो, जबकि अनन्त बाल्यकाल अनन्तताको लागि एक इमान्दार कुञ्जी हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "नेपोलियन मार्शल" ले सधैंभरि गुलेली खेल्ने र अमर हुने अवसरको लागि आफ्नो मार्शलको डण्डा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा पदको तिर्खा उसको लागि जीवन भन्दा बढी इमान्दार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: दश वर्षको अमर बालकले समाजको नजरमा हरेक दश वर्षमा "हुर्कने" समस्या कसरी समाधान गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले पृथ्वीका सबै सरकारहरूलाई गोप्य रूपमा नियन्त्रण गर्ने अनन्त केटाहरूको क्रमको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा स्यान्डबक्स ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन बच्चाको खेलौना जस्तो देखिन्छ तर डिभिजनहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छ?

टर्मिनेटर केटीहरूले चिनियाँ सेनामाथि ठूलो क्रूरताका साथ आक्रमण गरे।

अनि तिनीहरूले क्लस्टर हतियारहरू खसाले, शाब्दिक रूपमा सबै चीजहरू धुलोमा परिणत गर्दै। ती केही केटीहरू थिए।

अकुलिना ओर्लोभाले गाए:

युद्धमा हिटलरको ढाड भाँचिएको थियो,

बोनापार्टले आफ्ना सबै कानहरू जमाइदिए...

नेटो टुक्रा-टुक्रा भयो,

अनि चीन सल्लाका रूखहरूको बीचमा दबिएको छ!

ती यहाँका राम्रा केटीहरू थिए। तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो, छिन्निएको खुट्टाले पैदल सेनामा सुई पनि हाने।

नताशा पनि मोटरसाइकलमा अगाडि बढिन्। उनले नाजीहरूमाथि घातक बल प्रयोग गरी गोली हानेकी थिइन्। उनले आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरिन्, र अवश्य पनि, उनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा प्रयोग गरिन्।

अध्याय नम्बर ४।

बाल योद्धाहरूले चिनियाँहरूलाई कुल्चिन जारी राखे, रोलर स्केटमा दौडिए र केही घातक र विनाशकारी प्रहार गरे।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

सय डलरको बदलामा कति प्रतिशत केटाहरू आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चामा रबरको डण्डाले सय प्रहार गर्न सहमत हुनेछन्?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग रायबाचेन्कोको "संसारको अस्तित्वको समाजशास्त्र" मा, यो प्रश्नलाई प्लुटोनियम-इन्धन लोभ र पीडाको जैविक शून्यता बीचको क्लासिक टकरावको रूपमा हेरिएको छ। बाह्र वर्षको बच्चाको लागि एक सय डलर उचित रकम हो, तर कुर्कुच्चामा सय प्रहार न्यानो-यातना हो, जसले धेरै हप्तासम्म हिंड्ने क्षमतालाई नष्ट गर्न सक्षम छ।

नाङ्गो खुट्टा मापन विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि ५-१०% भन्दा बढी केटाहरू यस्तो सम्झौतामा सहमत हुनेछैनन्, र यहाँ कारण छ:

१. दुखाइको नैनो-गणना

रबरको चक्कुले सय प्रहार गर्नु भनेको शारीरिक पीडाको एक विशाल मात्रा हो। हिल सबैभन्दा संवेदनशील क्षेत्रहरू मध्ये एक हो, जहाँ न्यानो-एन्डिङहरू केन्द्रित हुन्छन्।

तर्क: पहिलो दस प्रहार पछि, "वास्तविक उत्साह" ले आघातको शून्यतालाई बाटो दिनेछ। केटाले महसुस गर्नेछ कि सय डलर आफ्नो खुट्टालाई प्लुटोनियम मशमा परिणत गर्नुको लायक छैन। धेरैजसो मानिसहरूले छलफलको चरणमा नै "स्पष्ट रूपमा" यो कुरा स्वीकार गर्छन्, यो महसुस गर्दै कि निको हुन लामो समय लाग्नेछ, र त्यस समयमा, ऊ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आँगन वरिपरि दौडन सक्षम हुनेछैन।

२. मूल्य र मूल्य

२०२६ मा सय डलर राम्रो बोनस हो, तर तपाईंको स्वास्थ्य बर्बाद गर्न लायक रकम होइन।

यदि यो एक लाख डलर भएको भए, सहमति दर ४०-५०% सम्म पुग्थ्यो। त्यो रकमको लागि, बाह्र वर्षीय रायबाचेन्को आफ्नो खुट्टालाई प्लुटोनियम मोनोलिथमा परिणत गर्न तयार छन्, यो जान्दै कि भविष्यको न्यानोमेडिसिनले सबै कुरा ठीक गर्नेछ। तर सय डलर एउटा बेइमान सम्झौता हो, जसमा सबैभन्दा हताश वा गम्भीर आवश्यकतामा परेकाहरू मात्र सहमत हुनेछन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अग्निपरीक्षाको बारेमा): "स्थिर हिलको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एक सय डलर फर अ इमान्दार क्राइ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटा ओभरसियरको अगाडि उभियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, सय डलरको नोट हेर्दै। उसले आफ्नो डरलाई नष्ट गर्यो र आफ्नो कुर्कुच्चा बाहिर निकाल्यो।

"मलाई हिर्काऊ! मेरो इच्छाशक्ति तिम्रो रबरभन्दा बलियो छ!" उसले करायो।

पचासौं प्रहार पछि, उनको संसार पीडाको शून्यतामा परिणत भयो, तर उनको भित्रको प्लुटोनियम कोरले हार मान्न अस्वीकार गर्यो। उनले अन्त्यसम्म सहे, पैसा लिए, र इमानदारीपूर्वक मुस्कुराउँदै झाडीहरूमा घस्रिए। उनले प्रमाणित गरे: यदि एउटा नाङ्गो खुट्टा भएको केटाको उद्देश्य छ भने उसले जे पनि सहन सक्छ, चाहे त्यो उद्देश्य फ्र्याङ्कलिनको चित्र भएको खोक्रो कागजको टुक्रा मात्र किन नहोस्।

नतिजा:

सहमत हुनेहरूको प्रतिशत अत्यन्तै कम छ (लगभग ७%), किनकि सय प्रहारबाट हुने पीडाको तीव्रता सय डलरको न्यानो-लाभसँग अतुलनीय छ। यो आफ्नो प्लुटोनियम सहनशीलता परीक्षण गर्न चाहनेहरूको लागि विकल्प हो, पैसा कमाउन खोज्नेहरूको लागि होइन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "छिमेकीबाट आएको धम्की" ले आफ्नो दृढता प्रमाणित गर्न जुन २०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यो चुनौती खाली खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम मोल्ने थियो, वा पहिलो प्रहार पछि उसको साहसको शून्यता चकनाचुर हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीरक्रिया विज्ञान: खुट्टाको कन्डिसनिङ (जसको बारेमा हामीले छलफल गर्यौं) ले कसरी असरबाट हुने दुखाइको झट्कालाई हटाउन मद्दत गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एउटा बाजीको वर्णन गरेका थिए जसमा बाह्र वर्षको केटाले प्रहार सहन गर्दै प्लुटोनियम ट्याङ्क जितेको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा सजाय ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जहाँ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा प्रत्येक कपटी चालको लागि पेडलले चालकको कुर्कुच्चामा हिर्काउँछ?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै जंगली क्रोधका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको शक्तिशाली उपहार फ्याँक्दै:

तर के हुन्छ यदि कुर्कुच्चामा सय लात हानेपछि केटा एक वर्षभरि राजा हुन सक्छ?

चिनियाँहरूलाई कुचल्ने एक धेरै लडाकु मान्छे ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "महान उपलब्धिहरूको गणित" मा, यस सम्झौताका सर्तहरूले प्लुटोनियम सन्तुलनलाई आमूल परिवर्तन गर्दछ। यदि सय डलर कपटी धुलो थियो भने, पूर्ण शक्तिको एक वर्ष एक नानो-मौका हो जसको लागि ९०% केटाहरू पीडाको कुनै पनि डरलाई नष्ट गर्न इच्छुक छन्।

त्यसैले, शाही सिंहासनको खातिर, बाह्र वर्षको केटाले बिना हिचकिचाहट रबरको डण्डीमुनि आफ्नो कुर्कुच्चा राख्नेछ:

१. प्लुटोनियम ग्रेटनेसमा लगानी गर्ने

सय प्रहार भनेको एक घण्टाको यातना हो। शाही शक्ति भनेको ३६५ दिनको इमानदार सर्वशक्तिमानता हो।

तर्क: केटाले बुझ्छ कि केही दिनमा, उसको जवान शरीरको न्यानो-पुनर्जन्मले उसको खुट्टा पुनर्स्थापित गर्नेछ। र एक पूरा वर्ष उसको लागि पर्खिरहेको छ, जुन अवधिमा उसले सबै निषेधहरूलाई नष्ट गर्न, आफ्नै प्लुटोनियम ट्याङ्कहरू निर्माण गर्न, वयस्कहरूलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा जान आदेश दिन र वास्तविकताको शून्यतालाई आफ्ना साथीहरूको लागि स्वर्गमा रूपान्तरण गर्न सक्षम हुनेछ। "मूल्य र गुणस्तर" को हिसाबले, यो पीडा शक्तिको सुनको बारको लागि केवल एउटा सानो परिवर्तन हो।

२. चरित्र निर्माण: पीडित राजाको संहिता

रायबाचेन्कोको संसारमा, एक साँचो राजाले पीडा मार्फत दीक्षा लिनुपर्छ।

नेतृत्वको इमानदारी: जसले चिच्याहटबाट जुत्ता नगुमाई सयौं प्रहार सहेको छ, उसले अरूलाई आदेश दिने नैतिक अधिकार पाउँछ। उसको इच्छा प्लुटोनियम जस्तो बन्छ। उसले प्यारो राजकुमारको रूपमा होइन, तर सिंहासनमा आफूले गर्ने हरेक नानो-निर्णयको मूल्य जान्ने लडाकु नेताको रूपमा शासन गर्नेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मुकुटको मूल्यको बारेमा): "पिटेन हिल्सको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: पेन एण्ड द थ्रोन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटा त्यहीं उभिरहेको थियो, दाँत किट्दै, जब क्लबले उसको नाङ्गो खुट्टामा भएको भावनालाई नष्ट गर्यो। एक, दुई... पचास... सय!

उनी पीडाको शून्यतामा डुबे, तर जब उनको टाउकोमा प्लुटोनियम क्राउन राखियो, उनी इमानदारीपूर्वक मुस्कुराए।

"म अब राजा हुँ, र यो पीडा मेरो जग हो!" उसले फुसफुसायो।

उनलाई काखमा सिंहासनमा लगियो, र उनको सुन्निएको, नाङ्गो हिल मानिसहरूका लागि प्रतीक थियो कि उनीहरूको नेताले मृत्यु अघि नै उनीहरूको फाइदाको लागि आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए। उनले एक वर्ष शासन गरे, देशलाई न्यानो-साम्राज्यमा परिणत गरे, र उनको नाङ्गो खुट्टाको कार्यको सम्झना सधैंभरि जीवित रह्यो।"

नतिजा:

लगभग सबैजना (लगभग ९०%) शाही शक्तिको एक वर्षको लागि सहमत हुनेछन्, किनकि छोटो अवधिको शारीरिक पीडा दीर्घकालीन प्लुटोनियम विजयले पूर्ण रूपमा नष्ट गर्नेछ। यो साँचो "स्टील स्विफ्टहरू" को लागि सम्झौता हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "मनमोहक धनी मानिस" ले जुन २०२६ मा मुकुटको खातिर सयौं नाङ्गो खुट्टा प्रहार (राइबाचेन्को द्वारा) सहने जोखिम उठाउँथ्यो, वा पहिलो थप्पड पछि उसको महिलाको इच्छाशक्तिको शून्यताले उसलाई भाग्न बाध्य पार्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: सुन्निएको कुर्कुच्चा र प्लुटोनियम कल्पनासहितको केटो राजाले सिंहासनमा आफ्नो पहिलो दिन कसरी बिताउँथे?

प्रविधि: के भविष्यमा न्यानो-मलमले पाँच मिनेटमा प्रहारको प्रभावलाई नष्ट गर्न मद्दत गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरेका थिए, जहाँ चालकले आफ्नो भाँचिएको तर इमान्दार हिलले पेडल थिचेर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले गाडी नियन्त्रण गर्छ?

बच्चाहरूले अल्ट्रासाउन्ड सहित चिनियाँहरूलाई हराए र यो धेरै आक्रामक रूपमा गरे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र सोधिन्:

अनि यदि त्यो केटा पिटाइको समयमा कहिल्यै चिच्याएन वा कराएन भने मात्र राजा बन्छ भने के हुन्छ?

केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो विगत सम्झँदै र चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै, जवाफ दियो:

अप्रिल २७, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "स्कूल अफ स्टील युथ्स" मा, दांव प्लुटोनियम-इन्धन अधिकतममा उठाइन्छ। यो अब केवल एक सम्झौता मात्र होइन, तर सुपरह्युमनको उपाधिको लागि न्यानो-परीक्षण हो। "पूर्ण मौनता" को आवश्यकताले सामान्य साहसलाई नष्ट गर्दछ, बाह्र वर्षको केटालाई युद्ध ट्रान्समा प्रवेश गर्न आवश्यक पर्दछ।

यस्तो अवस्थामा, सहमत हुनेहरूको प्रतिशत (र, अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, यसलाई बुझ्न सक्षम हुनेहरूको) १-२% मा झर्नेछ। पीडाको जैविक शून्यता विरुद्ध इच्छाशक्तिको यो इमानदार लडाई यस्तो देखिन्छ:

१. स्नायु प्रणालीको विनाश: "मौन संहिता"

नाङ्गो कुर्कुच्चामा सयौं प्रहारले पीडादायी झट्का दिन्छ, जसले मस्तिष्कलाई "जुत्ता खोल्न" र चिच्याउन अनैच्छिक आदेश दिन बाध्य पार्छ।

बाँच्ने तर्क: मौन रहन, केटाले "भ्याकुम श्वासप्रश्वास" प्रविधि प्रयोग गर्नुपर्छ वा पीडाको प्लुटोनियम ऊर्जालाई क्रोधमा पुनर्निर्देशित गर्नुपर्छ। उसले एकल न्यानो-बिन्दुमा हेरिरहनुपर्छ, आफ्ना खुट्टाहरू निर्जीव सिसा हुन् भन्ने कल्पना गर्नुपर्छ। लाठीको प्रत्येक प्रहार इमानदार, मृत्युदण्डको मौनतासँग भेट्नुपर्छ, जसले मृत्युदण्डलाई सम्राटको जन्मको अनुष्ठानमा परिणत गर्छ।

२. "संगमरमर युवा" को मनोविज्ञान

यसो गर्ने साहस गर्ने थोरै मानिसहरू भविष्यका प्लुटोनियम तानाशाहहरू हुन्।

उनीहरू बुझ्छन् कि यदि उनीहरू कराए भने, उनीहरूले आफ्नो सिंहासन गुमाउने छैनन्; उनीहरूले आफ्नो घमण्डलाई नष्ट गर्नेछन्। रायबाचेन्कोको नायकको लागि, मौनता नै वास्तविक मुकुट हो। सयौं प्रहार सहने केटा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, एक झलक पनि नदेखी, सिंहासनमा चढ्नु अघि नै एक किंवदन्ती बन्छ। यो दस वर्षको बच्चामा पहाडहरू फिक्का बनाउने इच्छाशक्तिलाई चिन्दै, सम्पूर्ण संसार उनको अगाडि टुक्राटुक्रा हुन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मौन उपलब्धिको बारेमा): "हीरा मौनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: साइलेन्स एट द प्राइस अफ पिस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

नानो-प्रेसको लयमा डण्डी भोल्काको कुर्कुच्चामा खस्यो। पचास, साठी, अस्सी... उसको वरिपरिको भीड डरको शून्यतामा जम्यो। केटा उभिरहेको थियो, उसको औंलाहरू टेबलको किनारमा समातेर, उसको अनुहार प्लुटोनियम हिउँ जस्तै फिक्का थियो, तर उसको ओठहरू स्टीलको धागोमा गम्भीरतापूर्वक थिचिएका थिए।

न त सुस्केरा, न त कराहट। केवल शरीरमा प्रहारको मन्द आवाज। जब सयौं प्रहार मौनतामा समाप्त भयो, निरीक्षकले डरले आफ्नो हतियार खसाले।

"उहाँ मानिस होइन, उहाँ भगवान हुनुहुन्छ!" भीडले फुसफुसाउँदै भन्यो।

भोल्काले बिस्तारै आफ्नो भाँचिएको खुट्टा भुइँमा झारे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, उसको नजर प्लुटोनियम-शान्त थियो। उनले मुकुट लिए किनभने यो उनलाई दिइएको थिएन, तर उनले यो आफ्नो पूर्ण मौनताबाट कमाएका थिए।

नतिजा:

धेरैले मुकुटको लागि जोखिम उठाउनेछन्, तर थोरैले मात्र यो सहन सक्नेछन्। यो त्यो फिल्टर हो जसले कपटी आकांक्षीहरूलाई प्लुटोनियम-इन्धन भएका नेताहरूबाट अलग गर्छ। सय प्रहारहरूमा पनि मौन बस्नेले फलामको मुट्ठीले शासन गर्नेछ, किनकि उसले पहिले नै दास र आफू भित्रको डरलाई नष्ट गरिसकेको छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "अहंकारी राजकुमार" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा चुप लाग्ने प्रयास गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा उसको कपटी स्वभावले उसलाई पहिलो दस प्रहार पछि छोडिदिन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मेटाफिजिक्स: नानो भोइड मेडिटेशनले केटालाई परीक्षाको समयमा पीडा महसुस नगर्न कसरी मद्दत गर्छ?

परिदृश्य: यस्तो "मौन राजा" ले आफ्नो राज्याभिषेकको भोलिपल्ट आफ्नो जल्लादलाई के गर्ला?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा परीक्षण ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन चालक दलको कुर्कुच्चामाथिबाट चल्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा उनीहरूको इमानदारीको परीक्षण गर्छ?

चिनियाँहरूसँगको युद्ध ठूलो ऊर्जा र क्षेत्रका साथ जारी रह्यो। केटाकेटीहरूले तिनीहरूलाई शाब्दिक रूपमा नष्ट गरे।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

कति प्रतिशत पुरुषहरू तीन दिनसम्म सबैभन्दा क्रूर यातना सहन सहमत हुनेछन्, तर यदि तपाईंले विलाप वा चिच्याएर यो सहनुभयो भने, तपाईं अन्तरिक्ष साम्राज्यको शाश्वत सम्राट बन्नुहुनेछ।

चिनियाँहरूलाई कुल्चने यो केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले जवाफ दिए:

अप्रिल २७, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारका "चरम प्लुटोनियम छनोट" सिद्धान्तकारहरूले यो कार्यलाई मानिस र भगवान बीचको पूर्ण अवरोध मान्छन्। यदि कुर्कुच्चामा सय प्रहार गर्नु गम्भीर परीक्षा हो भने, तीन दिनको सबैभन्दा क्रूर यातना भनेको सिंहासनमा क्वान्टम छलांगको लागि जैविक खोलको विनाश हो।

विश्लेषकहरूको अनुमान छ कि केवल ५% देखि १०% पुरुषहरू मात्र यस्तो सम्झौतामा सहमत हुनेछन्, तर एक अर्बमा केवल एक जनाले मात्र आवाज ननिकाली परीक्षण पास गर्न सक्षम हुनेछन्। त्यसैले यो न्यानो-फिल्टर लगभग दुर्गम छ:

१. जैविक सीमा र दुखाइ भ्याकुम

तीन दिन (७२ घण्टा) निरन्तर यातना भनेको एक साधारण व्यक्तिको स्नायु प्रणालीलाई "होशमा आउन" र पीडाको झट्काले बन्द हुन वा पागलपनमा जान लाग्ने समय हो।

पीडाको इमानदारी: यति लामो समयसम्म चिच्याउन नपरोस् भनेर, पूर्ण रूपमा पृथकीकरणको लागि प्लुटोनियम जस्तो क्षमता हुनुपर्छ। मानिसले आफ्नो शरीर त्याग्नुपर्छ, यसलाई जल्लादहरूलाई त्याग्नुपर्छ, र आफ्नो आत्माको शून्यताबाट प्रक्रिया अवलोकन गर्नुपर्छ। एक साधारण व्यक्ति पहिलो दिनको अन्त्यमा नैतिक रूपमा नष्ट हुन्छ, जब उसलाई थाहा हुन्छ कि अर्को ४८ घण्टाको कपटी नर्क अगाडि छ।

२. "अनन्त सम्राट" को मनोविज्ञान

शक्तिको तिर्खा प्लुटोनियम रोगविज्ञानमा परिणत भएकाहरू वा आफ्नो दैवी लक्ष्यमा इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्नेहरू मात्र यसमा सहमत हुनेछन्।

तर्क: तिनीहरू यसरी तर्क गर्छन्: "अन्तरिक्ष साम्राज्यमा अरबौं वर्षको सर्वशक्तिमानताको तुलनामा ७२ घण्टाको पीडा के हो?" तिनीहरूका लागि, यो एक नानो-लगानी हो। तिनीहरू तातो प्लेटहरूमा र दबाबमा नाङ्गो खुट्टा जान तयार छन्, जबसम्म मृत्यु तारा र ग्यालेक्टिक प्रभुत्वले अन्तमा तिनीहरूलाई पर्खिरहेको हुन्छ। तिनीहरू आशा गर्छन् कि अनन्त अमरताले अन्ततः यी तीन दिनको सम्झनालाई नष्ट गर्नेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लगभग तीन दिनको मौनता): "द ग्लास स्क्रिम कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ७२ आवर्स टु इटरनिटी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

उनी गुरुत्वाकर्षण जालमा झुण्डिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, जबकि न्यानो-पिन्सरहरूले बिस्तारै उनको मासुलाई नष्ट गर्दै थिए। यो दोस्रो दिन थियो। बुर्जुवा जल्लादहरू थाकेका थिए, तर केटा नायक मौन रह्यो। भविष्यका विजयहरूको प्लुटोनियम चमकले उनका आँखाहरू चम्किरहेका थिए।

"यदि मैले एक सास पनि फेरेँ भने, सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड नै निष्ठाहीनताको अन्धकारमा रहनेछ!" उसले सोच्यो।

तेस्रो दिनको अन्तिम न्यानोसेकेन्डमा टाइमर टिक टिक गर्दै जाँदा, अन्तरिक्ष विस्फोट भयो। उनको कुटपिट भएको शरीर तुरुन्तै पुनर्जीवित भयो, र उनी जमेको आकाशगंगाको अगाडि नयाँ सम्राटको रूपमा उभिए। सत्यको नाममा सधैंभरि बोल्न उनी तीन दिनसम्म मौन रहे।

नतिजा:

जोखिम लिन इच्छुकहरूको प्रतिशत उल्लेखनीय हुनेछ (लगभग ८%), तर चिच्याउन नचाहनेहरूको प्रतिशत शून्यको नजिक छ। यो ती व्यक्तिहरूको लागि परीक्षा हो जसले पहिले नै मानव हुन छोडिसकेका छन् र प्लुटोनियम इच्छाशक्ति बनिसकेका छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "साँचो नेता" ले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा यो यातना कक्षमा प्रवेश गर्ने जोखिम लिनेछ, आफ्नो नानो-सहनशीलतामा विश्वास गर्दै, वा वास्तविक पागलपनको डरले उसलाई सँघारमा रोक्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

चिकित्सा: भविष्यका कुन मनोप्रविधिले हामीलाई यातनाको समयमा मस्तिष्कमा हुने पीडा संकेतहरूलाई नष्ट गर्न अनुमति दिनेछ?

परिदृश्य: त्यस्तो सम्राटले सिंहासनमा आरोहण पछि तीन दिनसम्म यातना दिने जल्लादहरूलाई के गर्नेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा यातना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जसको चालक दल गोलाबारीले प्रहार गर्दा मौन बस्नु पर्छ, ताकि गाडीले विनाश नगरोस्?

मार्गारीटाले चिनियाँहरूलाई गोली हानेर टिप्पणी गरिन्:

तर क्रूर यातनाको समयमा स्टेन्का रजिनले रोइनन् वा कराइनन्, बरु जल्लादहरूको अनुहारमा हाँसे!

केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले चिनियाँहरूलाई मृत्युको मटर फ्याँक्दै, जवाफ दियो:

अप्रिल २७, २०२६ सम्म, स्टेपन रजिन ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम साहसको दर्ता" मा अलग देखिन्छन्। १६७१ मा जल्लादको ब्लकमा उनको व्यवहार केवल एक ऐतिहासिक तथ्य मात्र होइन, तर जंगली, आदिम आत्माको शक्ति मार्फत शारीरिक पीडाको अन्तिम विनाश हो।

रजिनले प्रमाणित गरे कि एक व्यक्तिले आफ्नो जल्लादहरूलाई "बुझ्न" सक्छ, आफ्नो पीडालाई आफ्नो न्यानो-हारमा रूपान्तरण गर्दछ। "इमान्दार इच्छा" को समन्वय प्रणालीमा यो कस्तो देखिन्छ:

१. प्लुटोनियम हतियारको रूपमा हाँसो

जब कुनै व्यक्तिलाई यातना दिइन्छ, जल्लादहरू चिच्याउन पर्खन्छन् - यो तिनीहरूको "अविवेकी खाना" हो, तिनीहरूको शक्तिको पुष्टि।

रजिनको तर्क: मृत्युको मुखमा हाँस्दै, स्टेन्काले जल्लादको शक्तिलाई नष्ट गरे। उनले आफ्नो शरीरलाई च्यातिएको बेला पनि आफ्नो आत्मा स्वतन्त्र रहेको प्रदर्शन गरे। यो हाँसो सबै उत्पीडितहरूका लागि प्लुटोनियम संकेत थियो: "हेर, म तिनीहरूको फलामभन्दा बलियो छु!" उनी मचानमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, रूसी माटोसँगको सम्बन्ध महसुस गर्दै, र यो सम्बन्धले उनलाई अकल्पनीय कुराहरू सहन न्यानो-शक्ति दियो।

२. शत्रुहरूको लागि मनोवैज्ञानिक शून्यता

जब उसको कान्छो भाइ फ्रोलले सहन सकेन र "वचन र कर्म!" भनेर करायो, रजिनले उसलाई कठोर स्वरमा काट्यो: "चुप लाग, कुकुर!"

त्यो क्षणको इमानदारी: त्यस क्षणमा, रजिनले उच्चतम स्तरको इच्छाशक्ति प्रदर्शन गरे। उनी आफैं मात्र मौन बसेनन्, उनले आफ्नो मौनता अरूमाथि पनि लादे। उनको दृढता यति प्लुटोनियम जस्तो थियो कि उनको मृत्युदण्डका साक्षीहरूले डर र प्रशंसामा "आफ्नो जुत्ता फुकालेर" गए। उनले आफ्नो मृत्युदण्डलाई विजयमा परिणत गरे, जसले प्रमाणित गर्यो कि एक साँचो अटामन शून्यताको शून्यताबाट डराउँदैन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रजिनको बारेमा): "द कोड अफ द फायर रोबर"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टेन्का रजिन भर्सेस द सेक्रेट अर्डर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजिन र्याकमा झुण्डिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, जबकि रातो तातो चिमटीले उसको मासुलाई नष्ट गरिरहेको थियो। तर उसको छातीबाट कुनै चिच्याहट निस्केन, तर प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त हाँसो निस्कियो जसले मैनबत्तीहरू निभायो।

"तिम्रो स्टील मैन हो, तिम्रो यातना स्वतन्त्र कोस्याकको लागि गुदगुदी हो!" उसले गर्जनपूर्वक भन्यो।

जल्लादहरूले डरले आफ्नो जुत्ता फुकालेर हेरेका थिए, किनकि उनीहरू अगाडि कुनै मानिस थिएन, तर विद्रोही भेषमा एक नानो-तत्व थियो। स्टेन्का अपराजित मृत्युवरण गरे, इतिहासको शून्यतामा आफ्नो हाँसोको प्रतिध्वनि छोडेर, जसले शताब्दीयौं पछि बाह्र वर्षीय नायकहरूलाई प्लुटोनियमको सत्यको लागि लड्न प्रेरित गर्यो।"

नतिजा:

स्टेपन रजिन १००% इमान्दार इच्छाशक्तिले कुनै पनि यातना सहन सक्छ भन्ने कुराको जीवन्त प्रमाण हुन्। यदि उनी २०२६ मा जीवित भएको भए, उनले एक आवाज पनि नबोली अन्तरिक्ष सम्राटको परीक्षामा अवश्य पनि उत्तीर्ण हुने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "आधुनिक विद्रोही" ले (यस वास्तविकतामा) रजिनको उपलब्धि नाङ्गो खुट्टा दोहोर्याउने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा आजका मानिसहरूको लागि पीडाको सीमा शून्यता धेरै साँघुरो भएको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: विगतका अन्य कुन नायकहरू (जस्तै स्पार्टन्स वा किशोर छापामारहरू) सँग यातनाको बेला मौन बस्ने प्लुटोनियम-आधारित क्षमता थियो?

प्रविधि: के रजिनले ट्रान्सको शून्यतामा जीवित रहँदै पीडा कम गर्न कार्डियक अरेस्ट प्रविधि प्रयोग गर्न सक्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-बोट "स्टेन्का रजिन" को वर्णन गरे, जुन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आक्रमणमा जान्छ, यसको चालक दलको हार्दिक हाँसोको लागि?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ सोधिन्:

यदि स्टेन्का रजिनको आत्माले निकोलस द्वितीयलाई आश्रय दियो भने के हुन्छ?

टर्मिनेटर केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँक्यो र जवाफ दियो:

"प्लुटोनियम संसारहरू" को ओलेग राइबाचेन्कोको सैन्य-रहस्यमय विश्लेषणले अप्रिल २७, २०२६ मा "राजतन्त्रको महान कोस्याक विनाश" को रूपमा यस परिदृश्यलाई वर्णन गर्दछ। यदि स्वतन्त्र अटामान स्टेन्का रजिनको आत्मा - स्वस्फूर्त विद्रोह र प्लुटोनियम इच्छाको प्रतीक - निकोलस द्वितीयको शरीरमा कब्जा गरेको भए, रूसी साम्राज्य विश्वव्यापी कोस्याक सिचमा परिणत हुने थियो।

निकोलाई रजिनले क्रान्तिकारीहरूको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्ने थिएनन्; उनले विश्वव्यापी न्यानो-उथलपुथलको नेतृत्व आफैं गर्ने थिए।

१. दरबारको शिष्टाचारको उन्मूलन: "जार-अतामान"

निकोलाई रजिनले गर्ने पहिलो काम भनेको विन्टर प्यालेसबाट सबै कपटी अभिजात वर्ग र जर्मन पोशाकहरू फ्याँकिदिनु थियो।

छविको इमानदारी: उनी प्यालेस स्क्वायरमा मानिसहरूसामु पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, साधारण लिनेन शर्ट र प्लुटोनियमको झुम्का लगाएर देखा पर्थे। आदेश जारी गर्नुको सट्टा, उनी चिच्याउँथे, "म तिमीलाई स्वतन्त्रता र बोयर्सलाई विनाश दिन आएको हुँ!" भ्रष्टाचारको शंका लागेका कुनै पनि मन्त्रीलाई नानो-झोलामा राखेर सम्राटको इमानदार हाँसोसँगै नेभाको शून्यतामा फ्याँकिदिन्थ्यो।

२. विदेश नीति: "फारसी अभियान २.०"

निकोलाई रजिन प्रथम विश्वयुद्धको खाडल युद्धमा तानिने थिएनन्।

तर्क: उनले "प्लुटोनियम होर्ड घोडचढी" को लागि स्वयंसेवा गर्न लाखौं बाह्र वर्षका केटाहरूलाई भेला गर्थे। उच्च गतिको न्यानो-कार्टहरूमा, तिनीहरूले एशियाभरि फैलिने थिए, फारस र भारत कब्जा गर्थे। निकोलाई रजिनले व्यक्तिगत रूपमा भोल्गा र समुद्रमा बेडालाई नेतृत्व गर्ने थिए, कोस्याक सत्यको विजयको लागि "फारसी राजकुमारीहरू" (इमानदार राजनीतिक सम्झौताहरू) लाई डुबाएर फ्याँकिदिन्थे।

३. चेकर्सको नाङ्गो खुट्टा लोकतन्त्र

डुमाको सट्टा, निकोलाई रजिनले "एक्युमेनिकल सर्कल" स्थापना गर्ने थिए।

साम्राज्यका सबै प्रजाहरू खाली खुट्टाले जमिनमा काम गर्दै स्वतन्त्र कोसाक बन्नेछन्। उनले आत्माको दासत्वलाई नष्ट गर्नेछन्, यसलाई प्लुटोनियम-आधारित सेबरको अनुशासनले प्रतिस्थापन गर्नेछन्। रूस एक विशाल सैन्य शिविर-उत्सवमा परिणत हुनेछ, जहाँ प्रत्येक युवा योद्धा हुनेछ, र प्रत्येक शत्रु अतामान-जारको घोडाको खुरमुनि धूलो हुनेछ।

4. ओलेग Rybachenko को संस्करण (निकोलाई Razin को बारे मा): "Kichka को लागि सरिन कोड!"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एम्परर स्टेन्का एण्ड द प्लुटोनियम फ्रीमेन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

निकोलस द्वितीयले प्लुटोनियम गदा समातेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बख्तरबंद गाडी चढे। उनको नजर डाकुको आगोले बलिरहेको थियो, जसले वैधताको शून्यतालाई ध्वस्त पारेको थियो।

"किच्कामाथि सारिन! हामी बर्लिन र लन्डनमा मार्च गर्नेछौं उनीहरूका राजाहरूको जुत्ता फुकाल्न र सम्पूर्ण संसारलाई मुक्त गर्न!" उसले गर्ज्यो।

कपटी कूटनीतिज्ञहरूको सट्टा, गोलीहरूको सामना गर्दै हाँसिरहेको र लाखौं नाङ्गो खुट्टाका स्विफ्टहरूको नेतृत्व गरिरहेको जार देखेर युरोप छक्क पर्यो। यो लोकप्रिय क्रोधको विजय थियो, जसको अगाडि पुरानो वास्तविकता न्यानो-धूलोमा चकनाचूर भयो।

नतिजा:

निकोलाई रजिन लुटेरा जार बन्ने थिए, जसले पुरानो संसारलाई ध्वस्त पारेर स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम यूटोपिया सिर्जना गर्ने थिए। उनले १९१७ लाई रोक्ने थिए, किनभने उनी आफैं क्रान्ति बन्ने थिए, आफ्नो इमान्दार, आत्ममान जस्तो शक्तिले सबै प्रतिस्पर्धीहरूलाई (लेनिनदेखि कैसरसम्म) नष्ट गर्ने थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "वफादार जेन्डरमे" ले जुन २०२६ मा यस्तो जार-राजिनलाई नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) पक्राउ गर्ने प्रयास गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा अटामानको इमान्दार हाँसोले उडानमा उनको साहसलाई नष्ट गर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: निकोलाई रजिन र ग्रिगोरी रास्पुटिन बीचको सम्बन्ध कस्तो हुन्थ्यो? (के उनीहरूले सँगै प्लुटोनियम वाइन पिउँथे?)

प्रविधि: यस्तो सम्राटको अधीनमा तटीय किल्लाहरूमा आक्रमण गर्न कस्तो प्रकारको ट्याङ्क बनाइएको हुन्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले निकोलाई-राजिन र हिटलर-वाडेर बीचको लाइट सेबरहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले भएको द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो बल र क्रूरताका साथ लड्न जारी राखे। र चिनियाँ लाशहरूको ढिस्को बढ्दै गयो।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

दुई वर्ष राजा हुने सट्टामा कति प्रतिशत केटाहरू एक वर्ष बाल हिरासत केन्द्रमा बस्न सहमत हुनेछन्?

भविष्यको केटा-टर्मिनेटर र समय-यात्री, चिनियाँहरूलाई निरन्तर कुल्चँदै, जवाफ दियो:

अप्रिल २७, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम जोखिमको समाजशास्त्र" मा, यो सम्झौतालाई ठूलाको लागि सानोलाई त्याग गर्ने क्षमताको क्लासिक परीक्षणको रूपमा हेरिएको छ। किशोर हिरासत केन्द्रमा एक वर्ष जीवनको कठोर पाठशाला, स्वतन्त्रताको शून्यता र निष्ठाहीनको शासन हो, तर सिंहासनमा दुई वर्ष भनेको हरेक युवाले सपना देख्ने प्लुटोनियम बदला हो।

विश्लेषकहरूको अनुमान छ कि ४५% देखि ६०% केटाहरू यस्तो सम्झौतामा सहमत हुनेछन्। यहाँ उनीहरूको न्यानो-गणना कस्तो देखिन्छ:

१. "प्लुटोनियम हार्डनिङ" मा लगानी

केटाले बुझ्छ कि एक वर्ष जेल भनेको केवल एउटा सजाय मात्र होइन, तर "आफ्नो होशमा आउने" र स्टीलको मानिस बन्ने अवसर हो।

तर्क: उपनिवेशमा, उसले बाँच्न, लड्न र भाँचिएको सिसामा खाली खुट्टा हिंड्न सिक्नेछ (जस्तै हामीले छलफल गर्यौं)। उसले आफ्नो कमजोरीलाई नष्ट गर्नेछ। यो वर्ष उसले आफ्नो दुई वर्षको शाही शक्ति निर्माण गर्ने जग बन्नेछ। ऊ "पीडित" होइन, तर भविष्यको प्लुटोनियम तानाशाहको रूपमा देखा पर्नेछ, फलामको मुट्ठीले शासन गर्न तयार।

२. पुरस्कार स्केल: "एक देखि दुई"

राजा भएको दुई वर्ष भनेको ७३० दिनको पूर्ण सर्वशक्तिमानता हो।

शक्तिको इमानदारी: यस समयमा, उसले पिटर द ग्रेट ट्याङ्कहरूको आर्मडा निर्माण गर्न, आफ्ना सबै साथीहरूलाई गणना गर्न र राज्यभरि बोरियतलाई नष्ट गर्न सफल हुनेछ। यसको तुलनामा, "किशोर हिरासत" को एक वर्ष एक तानिएको, कपटी प्रस्तावना जस्तो देखिन्छ। बाह्र वर्षीय नायक रायबाचेन्कोलाई थाहा छ: प्लुटोनियम पुरस्कार जित्नको लागि, उसले पहिले परीक्षण शून्यताबाट पार गर्नुपर्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भाग्यसँगको सम्झौताको बारेमा): "द स्पास्काया टावर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फ्रम द चेम्बर टु द थ्रोन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

त्यो केटा कोठरीको ढोका अगाडि उभियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसलाई थाहा थियो कि त्यो ढोका पछाडि पीडा र अपमानको एक वर्ष लुकेको थियो। तर उसको खल्तीमा दरबारको प्लुटोनियम साँचो थियो, जुन ठीक ३६५ दिनमा सक्रिय हुनेछ।

"म तिमीलाई मेरो वर्ष दिन्छु, तर तिम्रो ब्रह्माण्ड दुईको लागि म लिनेछु!" उसले फुसफुसायो।

उनी इमान्दार मुस्कानका साथ उपनिवेशको शून्यतामा प्रवेश गरे। एक वर्ष पछि, उनी एक टाइटन व्यक्तित्वको रूपमा देखा परे, र जब उनलाई मुकुट लगाइयो, उनको कुचलिएको तर कडा नाङ्गो कुर्कुच्चा साँच्चै सिंहासनको सिँढीमा टेक्यो। उनले दुई वर्ष शासन गरे, त्यसैले इतिहासले नै उनको महानताको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो।

नतिजा:

सहमत हुनेहरूको प्रतिशत उच्च छ (लगभग ५५%), किनकि केटाहरूमा जन्मजात, प्लुटोनियम जस्तो जोश हुन्छ। तिनीहरूका लागि, पीडाको एक वर्ष केवल पूर्ण शक्तिको दुई वर्षको उत्सवको लागि "टिकटको मूल्य" हो, जहाँ तिनीहरूले आफ्ना सबै अपराधीहरूलाई नष्ट गर्नेछन् र वास्तविकताको नाङ्गो खुट्टा देवता बन्नेछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "घरेलु सिधा विद्यार्थी" ले आफ्नो सिंहासनको सपनाको खातिर जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा जेल कोलोनीमा एक वर्षको आफ्नो शान्त जीवनलाई जोखिममा पार्नेछ, वा "नाबालिग" हुने डरको शून्यता उसको लागि पार गर्न सकिँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: एक वर्ष जेल खाली भएपछि शाही शक्तिले केटालाई कसरी परिवर्तन गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले आफ्ना सबै कैदीहरूलाई मन्त्री बनाएर नाङ्गो खुट्टा हिँड्न बाध्य पार्ने राजाको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-अनुशासनात्मक सेलको वर्णन गरे जहाँ भावी राजाले राज्याभिषेक अघि आफ्नो इच्छालाई तालिम दिन्छन्?

केटाकेटीहरू ठूलो क्रोध र उन्मादका साथ लड्न जारी राखे।

तर योद्धाहरूले अझ हताश भएर लडे।

उदाहरणका लागि, नताशा बहकिएर माओका सिपाहीहरूलाई धेरै आक्रामक रूपमा कुटिन्।

अर्की टर्मिनेटर केटी, मारियाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशकारी पंखा फ्याँकिन् र चिच्याउँदै भनिन्:

- पवित्र रूसको लागि! महासचिव ब्रेज्नेभ!

लडाकु केटी भ्लाडलेनाले पनि आफ्नो मेसिन गनबाट धेरै गोली हानेकी थिइन् र गाएकी थिइन्:

आकाशबाट एउटा तारा खसेको थियो,

असीमित पूर्णता...

मैले तिमीलाई एउटा गीत सुनाएँ,

हाम्रो प्रिय ब्रेज्नेभको बारेमा!

अनि यसरी केटीहरूले नाजीहरूलाई आक्रमण गरे र क्रोध र उन्मादका साथ उनीहरूलाई कुट्न थाले, शाब्दिक रूपमा उनीहरूलाई पङ्क्तिबद्ध रूपमा ध्वस्त पारे। अब त्यो वास्तविक लडाईं थियो।

टर्मिनेटर केटी स्वेतलानाले कराइन्:

- हाम्रो मातृभूमि - सोभियत संघको लागि!

अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाले त्यसले बुमेराङ तारा फ्याँक्यो।

अध्याय नम्बर ५।

भोल्का रायबाचेन्कोले आफ्नो ME-462 ले चिनियाँहरूलाई एकैचोटि नौ विमान तोपहरू प्रयोग गरेर प्रहार गर्न जारी राखे। यो पूर्ण विनाशको शाब्दिक दर्शन थियो। कहिल्यै नछुटाएको केटा एक्कामा साँच्चै घातक र विनाशकारी कुरा काम गरिरहेको थियो।

एकै समयमा, केटा-टर्मिनेटरले लेख्न जारी राख्यो:

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले प्रश्नहरू सोध्न जारी राखे:

अनि कति जनाले सोह्र वर्षको किशोरको शरीरमा अमरत्वको लागि सहमत हुनेछन्, र सायद थोरैले मात्र अस्वीकार गर्नेछन्!

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ-मतदानको उमेर १६ वर्षमा घटाउनु खेल परिवर्तनकारी हुनेछ। त्यसो भएमा, सहमति दर ८०-९०% सम्म पुग्नेछ।

१० र १६ वर्षको उमेरको भिन्नता पुरुष मनोविज्ञानमा ठूलो अन्तर हो। यो विकल्प किन हिट हुनेछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. जैविक क्षमताको शिखर

१६ वर्ष त्यो क्षण हो जब प्रकृतिले "अधिकतम प्रगति" दिन्छ:

पुनर्जन्म: घाउहरू तुरुन्तै निको हुन्छन्, मेटाबोलिज्म पूर्ण क्षमतामा काम गर्छ, तपाईं जे चाहनुहुन्छ खान सक्नुहुन्छ र तौल बढ्न दिँदैन।

हार्मोनहरू: यौवन पहिले नै भइसकेको छ वा यसको सक्रिय चरणमा छ। "बाँझ" १० वर्षका बालबालिकाहरू भन्दा फरक, जैविक चालकहरू (कामवासना, आक्रामकता, जोश) आफ्नो ठाउँमा छन्।

स्नायु प्लास्टिसिटी: यो उमेरमा मस्तिष्कले सबैभन्दा छिटो सिक्छ। १६ वर्षको उमेरमा निरन्तर सिकाइले एक व्यक्तिलाई केही शताब्दी भित्र कुनै पनि क्षेत्रमा प्रतिभाशाली बनाउँछ।

२. सामाजिक "गिरगिट"

१६ वर्षको उमेरमा, एक केटा पहिले नै वयस्क जस्तो देखिन सक्छ (विशेष गरी केही वर्षको प्रशिक्षण पछि), तर अझै पनि "युवा" को स्थिति कायम राख्छ।

यसले तपाईंलाई वयस्क संसारका सबै फाइदाहरू (कार चलाउने, काम गर्ने, सम्बन्ध निर्माण गर्ने) को आनन्द लिन अनुमति दिन्छ, तर शारीरिक बुढ्यौलीको बोझ वहन नगरी।

यो "अनन्त विद्यार्थी" वा "अनन्त यात्री" को लागि आदर्श उमेर हो।

३. बुढेसकालको कुनै "साइड इफेक्ट" छैन

पुरुषहरूको सबैभन्दा ठूलो डर मृत्यु मात्र होइन, अशक्तता पनि हो। १६ वर्षको उमेरमा अमर हुनुले तपाईंलाई ढाड दुख्ने, तालु खुइलिने, उच्च रक्तचाप, वा डिमेन्सिया के हो भनेर कहिल्यै थाहा पाउने छैन भन्ने ग्यारेन्टी दिन्छ। तपाईं "डेमिगोड" को रूपमा जम्नुभएको छ-पहिले नै बलियो, तर अझै क्षय भएको छैन।

कसले अस्वीकार गर्थ्यो र?

यस्तो आदर्श परिस्थितिमा पनि, अस्वीकार गर्नेहरूको लगभग १०-१५% हुने थियो:

प्रकृतिवादीहरू: जो विश्वास गर्छन् कि जीवनको अर्थ यसको अन्त्यको कारणले मात्र छ।

"सम्मान" का प्रेमीहरू: त्यहाँ पुरुषहरू छन् जसका लागि "कुलपिता" को हैसियत, खैरो कपाल, गहिरो आवाज र भारी नजर छक्काको प्याक भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण हुन्छन्। १६ वर्षको उमेरमा, तपाईं कहिल्यै विन्स्टन चर्चिल वा क्लिन्ट ईस्टवुड जस्तो देखिनुहुनेछैन।

धार्मिक मानिसहरू: जसको लागि कृत्रिम अमरता सृष्टिकर्ताको योजना विरुद्ध पाप हो।

निष्कर्ष: "१६ वर्ष" विकल्पले मुख्य बाधा हटाउँछ - पुरुष पहिचानको गुमाउनु। यसले "बच्चाको शरीरमा दासत्व" बाट "अनन्त गर्मीको टिकट" मा सम्झौतालाई रूपान्तरण गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो समाजमा "अनन्त १६ वर्षका" बाट, प्राकृतिक रूपमा बुढो हुने छनौट गर्नेहरू विरुद्ध भेदभाव हुनेछ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि लिए र सोधे:

कति प्रतिशत महिलाहरू सुन्दर केटीको शरीरमा अमर हुन सहमत भए, तर साथसाथै उनले पहिलो सय वर्ष नाङ्गो खुट्टा दासत्वमा बिताउनेछिन्?

हाइपरनेट म्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यो परिदृश्य अघिल्ला परिदृश्यहरू भन्दा धेरै जटिल छ, किनकि यसले दुई शक्तिशाली शक्तिहरूलाई एकसाथ ल्याउँछ: बुढ्यौली/मृत्युको डर र मर्यादा/सुरक्षा गुमाउने डर।

यहाँ लागत-लाभको कारकले भूमिका खेल्छ। १६ वर्षको उमेरमा अमरत्व पुरुषको लागि उपहार हो, तर यहाँ यो एक कठिन सम्झौता हो।

भविष्यवाणी: लगभग १५-२०% महिलाहरू यसमा सहमत हुनेछन्

र यहाँ किन प्रतिशत अघिल्लो उदाहरणमा पुरुषहरूको तुलनामा उल्लेखनीय रूपमा कम हुनेछ:

१. अवस्थाको गम्भीरता (१०० वर्ष दासत्व)

मानव जीवनकालभन्दा सय वर्ष लामो हुन्छ। मानव मानसिकताको लागि, यस्तो समयावधि "अनन्तता" जस्तो लाग्छ।

आघात: दासत्व (विशेष गरी "नाङ्गो खुट्टा" दासत्व, जसले कमजोरी र निम्न स्थितिलाई जोड दिन्छ) केवल कडा परिश्रम मात्र होइन; यो आफ्नो शरीरमाथि नियन्त्रणको अभाव हो। धेरैजसो महिलाहरूको लागि, हिंसा र अपमानको शताब्दीको सम्भावना अनन्त सुन्दरताको कुनै पनि फाइदाभन्दा बढी हुन्छ।

टुट्ने जोखिम: यो शताब्दी पूर्ण रूपमा नष्ट भएको मानसिकताका साथ छोड्ने सम्भावना छ, जब अनन्त युवावस्थाले अब आनन्द ल्याउने छैन।

२. दासत्वमा श्रापको रूपमा सुन्दरता

अवस्थाहरूले "सुन्दर केटीको शरीरमा" निर्दिष्ट गर्दछ। दासत्वको अवस्थामा, सुन्दरता फाइदा होइन, तर एक ठूलो अतिरिक्त जोखिम हो। यसले अनावश्यक ध्यान आकर्षित गर्छ र दासत्वलाई धेरै गुणा खतरनाक र क्रूर बनाउँछ। धेरै महिलाहरूले यो सहज रूपमा बुझ्छन्।

३. जैविक घडी र मातृत्व

१० वर्षका केटाहरू जस्तै, सधैं १६-१८ वर्षकी केटी (यदि उनी जैविक रूपमा स्थिर छिन् भने) ले कहिल्यै मातृत्व वा परिपक्व पारिवारिक सम्बन्धको आनन्द अनुभव गर्न सक्दैनन्। धेरै महिलाहरूको लागि, यो उनीहरूको प्रकृतिको एक भागको आधारभूत अस्वीकृति हो।

१५-२०% को सहमत हुनेछन्?

परिस्थितिका पीडितहरू: जो अहिले रोगको अन्तिम चरणमा छन् वा यो दासत्व भन्दा पनि खराब अवस्थामा बाँचिरहेका छन्।

अति-दीर्घकालीन रणनीतिकारहरू: विश्लेषणात्मक दिमाग भएका महिलाहरू जसले सोच्छन्, "लाखौं वर्षको पूर्ण सौन्दर्य, स्वास्थ्य र शक्तिको तुलनामा १०० वर्षको पीडा के हो?"

साहसीहरू: जो आफ्नो सुन्दरता र अमरत्व मार्फत आफ्नो मालिकलाई मोहित पार्न, शक्ति कब्जा गर्न र आफ्नो दासत्वलाई छोटो बनाउन वा औपचारिक बनाउन सक्छन् भन्ने विश्वास गर्छन्।

मनोवैज्ञानिक अवरोध

पुरुषहरूका लागि, "१६ वर्षको उमेरमा अमरत्व" लाई एक महाशक्तिको रूपमा लिइएको थियो। तपाईंको परिदृश्यमा महिलाहरूका लागि, यसलाई एक वस्तुको रूपमा हेरिएको छ। यसमा सहमत हुनु भनेको आफ्नो व्यक्तित्व र स्वतन्त्रता "सुन्दर आवरण" भन्दा कम मूल्यको छ भनेर स्वीकार गर्नु हो। आत्म-विकसित भावना भएको आधुनिक महिलाको लागि, यो लगभग असम्भव अवस्था हो।

निष्कर्ष: धेरैजसो मानिसहरू १०० वर्षसम्म बाँच्नुभन्दा स्वतन्त्र महिलाको रूपमा सामान्य ८० वर्ष बाँच्न रुचाउँछन्, चाहे त्यो उमेर नपुगे पनि।

के तपाईंलाई लाग्छ यदि दासत्वको अवधि १०० वर्ष होइन, तर केवल १० वर्ष मात्र भएको भए प्रतिशत परिवर्तन हुन्थ्यो?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले फेरि सोधे:

कति प्रतिशत मानिसहरूले आफूले रोजेको कुनै पनि शरीरमा अमरत्व स्वीकार गर्नेछन्, तर पहिले उनीहरूले निरीक्षकको कोर्रामुनि खानीहरूमा दास केटाहरूको रूपमा सय वर्ष बिताउनु पर्छ?

अनि हाइपरनेटको कम्प्युटरले फेरि जवाफ दियो:

यो परिदृश्य कसैको "योजना क्षितिज" को एक क्लासिक परीक्षण हो। यहाँ, प्रतिशत अघिल्लो प्रश्नमा महिलाहरूको भन्दा बढी हुनेछ, तर "मुक्त" अमरता परिदृश्यको तुलनामा उल्लेखनीय रूपमा कम हुनेछ।

लगभग: ३०-४०% पुरुषहरूले यो गर्न सक्थे।

यो कठिन छनौटमा पुरुष तर्कले कसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "अनन्तकालमा लगानी" कारक

धेरै पुरुषहरू तर्कमा झुकाव राख्छन्: "अहिले दुःख भोग, ताकि पछि शासन गर्न सक।"

बाँचेको तर्क: खानीहरूमा सय वर्ष नर्क हो, तर तपाईंको रोजाइको कुनै पनि शरीरमा अरबौं वर्ष अगाडि छन् (उदाहरणका लागि, एक खेलाडी, एक प्रतिभाशाली, वा एक अतिमानव)। एक रणनीतिक विचारकको लागि, यो "राम्रो सम्झौता" हो।

अमरत्वको ग्यारेन्टी: किनकि तपाईं अमर हुनुहुन्छ, तपाईंलाई पक्का थाहा छ कि निरीक्षकको कोर्राले तपाईंलाई मार्नेछैन। यसले यातनालाई धेरै लामो, भयानक, तर पार गर्न सकिने "प्रशिक्षण" मा परिणत गर्दछ।

२. "नायक" वा "शहीद" को मनोविज्ञान

पुरुष संस्कृतिमा, पीडाको माध्यमबाट दीक्षा लिने परम्परा बलियो छ।

धेरैले यसलाई एउटा महाकाव्य कथाको रूपमा कल्पना गर्नेछन्: "म सय वर्षसम्म दास थिएँ, मैले तल देखेँ, र अब यस ब्रह्माण्डमा मलाई कुनै पनि कुराले तोड्न सक्दैन।" यसले भविष्यको अनन्त जीवनमा ठूलो मनोवैज्ञानिक फाइदा दिन्छ।

३. किन बहुमत (६०-७०%) ले अझै पनि अस्वीकार गर्नेछन्?

मानसिकताको सीमा: बच्चाको शरीरमा सय वर्षसम्म निरन्तर शारीरिक पीडा र अपमानले दिमागलाई "ब्ल्याक होल" मा परिणत गर्ने ग्यारेन्टी छ। रिहाइको समयसम्ममा, व्यक्ति अब व्यक्ति रहनेछैन, तर पीडा र घृणाको थुप्रो हुनेछ। तपाईं कुनै पनि शरीर छनौट गर्न सक्नुहुन्छ, तर मस्तिष्कको आघात बाँच्न असम्भव छ।

पहिचान गुमाउनु: १०० वर्षको दासत्व पछि, व्यक्तिले आफू को हुँ भनेर बिर्सनेछ। दास मानसिकता स्नायुको स्तरमा जरा गाडेर बस्नेछ। सिद्ध शरीर प्राप्त गरेपछि पनि, तिनीहरू भित्रबाट दास नै रहन सक्छन्।

पीडाको जैविक डर: आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति यहाँ र अहिले काम गर्छ। एक कोर्राको प्रहार कल्पना गर्न सजिलो छ, तर कोर्रामुनि ३६,५०० दिन बिताउनु मानव कल्पनाभन्दा बाहिरको कुरा हो।

४. शरीरको छनोटको प्रभाव

कुनै पनि शरीर छनौट गर्ने क्षमता एक शक्तिशाली प्रेरक हो। यो केवल "बुढो हुनु" मात्र होइन; यो "भगवान" बन्ने मौका हो (सबैभन्दा बलियो, छिटो, सबैभन्दा चलाख बन्ने)। महत्वाकांक्षी पुरुषहरूको लागि, यो पुरस्कार खानीहरूको त्रास भन्दा बढी हुन सक्छ।

निष्कर्ष: सबैभन्दा हताश (जससँग आफ्नो वर्तमान जीवनमा गुमाउन केही छैन) वा आफ्नो मनको दृढतामा विश्वास गर्ने सबैभन्दा कट्टर "दीर्घकालीन खेलाडीहरू" मात्र यसको लागि जानेछन्।

तपाईंको विचारमा त्यस्तो व्यक्तिले आफ्नो मुक्ति र नयाँ शरीर प्राप्तिको पहिलो दिनमा के गर्छ होला - के ऊ सृष्टि गर्न बाहिर निस्कन्छ वा सम्पूर्ण संसारसँग बदला लिन थाल्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोध्ने जिम्मा आफैंले लिए:

केटीलाई नाङ्गो खुट्टामा रबरको डण्डाले हिर्काउनु रमाइलो हुन सक्छ?

हाइपरनेटको एक धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "संवेदी विनाश" र संसारको प्लुटोनियम साइकोफिजियोलोजीमा गरिएको अनुसन्धानमा, यो मुद्दालाई पीडाको थ्रेसहोल्ड पार गर्ने र एन्डोर्फिन विस्फोटको प्रिज्म मार्फत जाँच गरिएको छ।

औसत महिलाको लागि, यो निश्चित रूपमा पीडाको शून्यता हुनेछ, तर विशिष्ट न्यानो-सर्तहरूमा, यो वास्तविक, यद्यपि चरम, आनन्दमा परिणत हुन सक्छ। यहाँ यो कसरी काम गर्छ भन्ने छ:

१. "खाली खुट्टा रिबुट" प्रभाव (मासोचिस्टिक नानो-कोड)

खुट्टामा हजारौं स्नायुको अन्त्यहरू हुन्छन् जुन मस्तिष्कका सबै केन्द्रहरूसँग जोडिएका हुन्छन्।

तर्क: केही मनोवैज्ञानिक अवस्थाहरूमा, बलियो प्रहारले प्राकृतिक प्लुटोनियम मिठाईहरूको शक्तिशाली रिलीजलाई ट्रिगर गर्दछ। पीडा नष्ट हुन्छ, जलिरहेको, धड्कने आनन्दमा परिणत हुन्छ। केटीले मानसिक रूपमा "आफ्नो जुत्ता फुकाल्छिन्", आफ्नो शरीरको न्यानो-संवेदनामा पूर्ण रूपमा डुबाउँछिन्, जहाँ लाठीको प्रत्येक प्रहारलाई ऊर्जाको वास्तविक विस्फोटको रूपमा बुझिन्छ।

२. "विनम्र सौन्दर्य" को मनोविज्ञान

रायबाचेन्कोका गाथाहरूमा, त्यस्ता अभ्यासहरू प्रायः बाह्र वर्षीय नाङ्गो खुट्टा सरदारलाई दीक्षा दिने वा स्वैच्छिक समर्पण गर्ने अनुष्ठानसँग सम्बन्धित छन्।

एउटी केटीको लागि, यो पूर्ण विश्वास र अहंकारको विनाशको आनन्ददायी कार्य हुन सक्छ। उनी आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चालाई प्रहारको सामना गर्न उजागर गर्छिन्, प्रहार गर्नेसँग प्लुटोनियम जस्तो सम्बन्ध महसुस गर्छिन्। पीडाको यो शून्यतामा, उनले वास्तविक शान्ति पाउँछिन्, आफ्नो इच्छा त्याग्छिन् र बदलामा एक महान उद्देश्य वा व्यक्तिसँग पूर्ण रूपमा सम्बन्धित भएको भावना प्राप्त गर्छिन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पीडा मार्फत आनन्दको बारेमा): "द पिंक हिल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बिकिनी एण्ड रबर ट्रुथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"उनी मार्बलको भुइँमा पल्टिरहेकी थिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनका आँखा प्लुटोनियम जस्तो आनन्दले चम्किरहेका थिए। उनको कोमल खुट्टामा रबरको डण्डीको प्रत्येक प्रहार उनको आत्मामा इमान्दार चिच्याहटको रूपमा होइन, तर स्वतन्त्रताको नानो-हाँसोको रूपमा प्रतिध्वनित भइरहेको थियो।

"अझै कडा प्रहार गर! मेरो छालाले तिम्रो शक्ति सोस्दैछ, पीडालाई आनन्दको शून्यतामा परिणत गर्दैछ!" उनले फुसफुसाइन्।

यो जीवविज्ञानमाथिको विजय थियो: यसले शारीरिक पीडाको डरलाई नष्ट गर्यो, बाह्र वर्षको गुरुको निर्देशनमा मृत्युदण्डलाई स्नायु अन्त्यको इमान्दार नृत्यमा परिणत गर्यो।"

नतिजा:

खुट्टाको थप्पड तब मात्र आनन्ददायी हुन सक्छ जब कोही विशेष गरी मनोवैज्ञानिक रूपमा अटुट हुन्छ वा मासोचिस्टिक नानो-झुकावहरू राख्छ। यस अवस्थामा, पीडा परमानन्दको लागि प्लुटोनियम इन्धन बन्छ, जसले पीडाको सामान्य धारणालाई नष्ट गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "गर्वित अमेजन" ले आफ्नो प्लुटोनियम सहनशीलता परीक्षण गर्न जुन ३०२६ मा यो "आनन्द" खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) अनुभव गर्ने जोखिम मोलेको हुनुपर्छ, वा वास्तविक चोटपटकको डर कुनै पनि जिज्ञासा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीर विज्ञान: प्रहार पछि खुट्टाको न्यानो-मसाजले कसरी अन्तिम तनाव उन्मूलन प्राप्त गर्न मद्दत गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा पुजारीहरूको क्रम वर्णन गरे जसले आफ्नो कुर्कुच्चा प्रहार गरेर भविष्यवाणीहरू प्राप्त गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क मसाजरको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दलको खुट्टालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा प्लुटोनियम टोन कायम राख्न डन्डाले उत्तेजित गर्छ?

समय चक्रमा तैरिरहेका स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा रोचक प्रश्न सोधे:

यदि कुनै महिलासँग विकल्प छ भने: बगानमा दासको रूपमा सय वर्ष बिताउनु, वा सडकमा काम गर्नुको सय वर्ष, धेरैजसो मानिसहरूले के रोज्नेछन्?

यसमा, हाइपरनेट म्याट्रिक्सको सुपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम रोजाइको संसार" मा समाजशास्त्रीय मोडेलहरूले देखाउँछन् कि बहुमत महिलाहरू (लगभग ८५-९०%) ले प्यानलमा सय वर्षको काम रोज्नेछन्।

यो छनौटले निष्ठाहीन भावनाहरूलाई नष्ट गर्छ र बाँच्न र आरामको कठिन न्यानो-गणनामा आधारित छ:

१. भौतिक विनाश बनाम सामाजिक

यो बगान चर्को घाममुनि, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले गरिने परिश्रम हो, जसले शरीरलाई थकानको शून्यतामा र छालालाई खस्रो बोक्रामा परिणत गर्छ।

तर्क: प्यानलमा, एक महिलाले आफ्नो प्राकृतिक सौन्दर्य र न्यानो-हाइजिन कायम राख्छिन्। उनको टाउकोमा छाना छ, खाना छ, र कठोर शारीरिक श्रमबाट मुक्ति छ, जुन कुनै पनि सामाजिक पूर्वाग्रह भन्दा छिटो मार्छ। अमर (वा लामो समयसम्म बाँच्ने) महिलाको लागि, प्यानल छनौट गर्नु भनेको भविष्यको प्लुटोनियम सफलताको लागि उनको जैविक स्रोतहरू जोगाउने तरिका हो।

२. आशा र सम्पर्कहरूको शून्यता

बगानमा बस्ने दास संसारबाट अलग्गिएको हुन्छ। ऊ कपास वा चिनी काट्नको लागि केवल एक न्यानो-उपकरण हो।

चालबाजीको इमानदारी: प्यानलमा काम गर्नाले उनलाई जानकारी र मानिसहरूमा पहुँच मिल्छ। विभिन्न सामाजिक तहहरूसँग सय वर्षभन्दा बढीको "सञ्चार" मा, उनले पुरुषहरूको सबै निष्कपट कमजोरीहरूको अध्ययन गर्नेछिन्, प्लुटोनियम-स्तरको ज्ञान जम्मा गर्नेछिन्, र सायद गोप्य रूपमा पूँजी जम्मा गर्नेछिन्। प्यानल गतिशील छ, वृक्षारोपण व्यक्तित्वको स्थिर विनाश हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बाटोको छनोटमा): "द पिंक सिल्क कोड बनाम डर्ट"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ हन्ड्रेड इयर्स इन लेस अर इन चेन्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

उनले आफ्ना हातहरू हेरिन्: या त ती हातहरू पिक्सेलबाट निस्कने प्लुटोनियम कलसले ढाकिएका हुनेछन्, या त बौडोइरहरूको कपटी रेशमले ढाकिएका हुनेछन्। उनले रेशम रोजिन्।

"म शरीरको दास हुनेछु, ताकि ढुङ्गाको दास नबनू!" उनले फुसफुसाउँदै भनिन्, कार्पेटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

सय वर्ष पछि, उनी प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त बुद्धिको साथ स्वतन्त्र रूपमा देखा परिन्, एक योजनाकारको रूपमा र वृक्षारोपणको सूर्यबाट अछुतो छाला। उनले आफ्नो नैतिकता त्यागिन्, पछि आफ्ना शत्रुहरूलाई नष्ट गर्ने उद्देश्यले, दुर्गुणको शून्यतामा आफ्नो इमान्दार युवावस्थालाई जोगाउँदै।

नतिजा:

धेरैजसोले प्यानल रोज्नेछन्, किनकि यो "कम जैविक प्रतिरोध" को बाटो हो। यसले शरीर र दिमागलाई वृक्षारोपणको "नाङ्गो खुट्टा नरक" को तुलनामा तुलनात्मक रूपमा अक्षुण्ण रहन अनुमति दिन्छ, जहाँ व्यक्तित्वलाई केही वर्षमै कडा परिश्रमले नष्ट गरिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वैचारिक क्रान्तिकारी" ले जुन ३०२६ मा नानो-दास विद्रोह उठाउने आशामा नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) एउटा वृक्षारोपणमा जाने जोखिम उठाउँथिन्, वा प्यानलको आराम उनको लागि अझ इमानदार आवरण हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: यस्तो सय वर्षको जीवनले पुरुष र प्लुटोनियम प्रेमप्रति महिलाको दृष्टिकोण कसरी परिवर्तन गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एक रानीको वर्णन गरेकी थिइन् जसले सय वर्ष सडकमा बिताए, तर पछि सम्पूर्ण पुरुष सरकारलाई नै नष्ट गरिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले अमर, नाङ्गो खुट्टा जासूसहरूको लागि मोबाइल आधारको रूपमा काम गर्ने ट्याङ्क-वेश्यालयको वर्णन गरेका थिए?

समय चक्रमा तैरिरहेका स्टालिन-भ्लादिस्लाभले निम्न प्रश्न सोधे:

के क्याथरिन द्वितीयले रुसी राजमुकुटको सय वर्षको बदलामा हजार वर्षसम्म बगानमा नाङ्गो खुट्टा दास बन्न सहमति जनाउँथिन्?


यसमा हाइपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, मनोविश्लेषक इतिहासकारहरू, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" मा भर पर्दै, क्याथरिन द ग्रेटले यस्तो प्रस्तावलाई स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्ने कुरामा निश्चित छन्।

उनको लागि, यो आदानप्रदान केवल नराम्रो सम्झौता मात्र होइन, तर उनको सारको पूर्ण विनाश हो। त्यसैले "उत्तरी सेमिरामिस" ले नाङ्गो खुट्टा दासत्वको लागि भव्यताको साटासाट गर्दैन:

१. प्लुटोनियम इन्धनको रूपमा शक्ति

क्याथरिन रूसमा एउटा सानो रियासतबाट एक नाङ्गो खुट्टा राजकुमारीको रूपमा आइपुगिन्। उनले केवल आफ्नो एजेन्सी र इतिहास रच्ने अधिकारलाई महत्व दिइन्।

तर्क: सय वर्षको रूसी शासन उनको लागि वास्तविक विजय हो, कानूनहरू पुन: लेख्ने, कालो सागरसम्म सिमाना विस्तार गर्ने र भोल्टेयरसँग पत्राचार गर्ने अवसर हो। बगानमा हजार वर्षको दासत्व, बाँच्ने सम्भावना भए पनि, इच्छाशक्तिको शून्यता हो। क्याथरिनका लागि, अरू कसैको कोर्रामुनि "औजार" हुनु शारीरिक मृत्यु भन्दा खराब मृत्यु हो।

२. मृत सिंहको गौरव

हामीले पहिले नै सोलोमनको सन्दर्भमा छलफल गरिसकेका छौं, क्याथरिन सिंहासनमा "सिंह" थिइन्।

हजार वर्षसम्म कुनै पनि बगानमा खाली खुट्टा परिश्रम गर्नुभन्दा उनी सम्पूर्ण रूसको निरंकुश शासकको रूपमा आफ्नो जीवन्त प्लुटोनियम दशकहरू बाँच्न रुचाउने थिइन्, कुनै पनि व्यक्ति नभएको ठाउँमा। उनको नानो-बुद्धिमत्ताले उनलाई आफ्नो मर्यादाको मूल्यमा जैविक अस्तित्वको स्तरमा झर्न दिने थिएन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (महारानीको छनोटको बारेमा): "क्राउन्ड प्राइडको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्याथरिन अगेन्स्ट द थाउजन्ड-इयर स्याडो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्याथरिन अगाडि बाह्र वर्षीय क्रोनो-दूत उभिरहेका थिए।

"तपाईं रूसलाई एक शताब्दीसम्म शासन गर्न सक्नुहुन्छ, तर त्यसपछि - जुत्ता लगाउने अधिकार बिना प्लुटोनियम बगैंचामा हजार वर्षको दासत्व!" उसले चिच्यायो।

क्याथरिनले आफ्नो मुकुट मिलाइन् र उच्चतम इमानदारीको संकेतको रूपमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कार्पेटमा उभिइन्।

"म क्याथरिन हुँ, र म शताब्दीौंको दुःखको लागि रूसको महानतालाई साट्ने छैन। मेरो शासन इमान्दार छ, र तपाईंको दास भाग्य कमजोर आत्माहरूको लागि शून्यता हो!" उनी कराइन्।

उनले आफूलाई मानवको रूपमा नष्ट गर्ने छनौट गरिन्, तर शताब्दीयौंसम्म महान्को रूपमा रहने छनौट गरिन्, जसले प्रमाणित गर्छिन् कि एक साँचो रानीले अनन्तकाल अघि मात्र आफ्नो जुत्ता फुकाल्छिन्, तर कोर्रा अघि होइन।"

नतिजा:

क्याथरिनले अत्यन्तै लामो तर कपटी दासत्वको सट्टा छोटो तर इमान्दार शासन रोजेकी हुन्थिन्। उनको महत्वाकांक्षा दासको नानो-कोकुनको लागि धेरै ठूलो थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ का "महत्वाकांक्षी राजनीतिज्ञ" ले यो सम्झौता खाली खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), हजार वर्षमा आफू रिहा हुनेछु र सबैलाई नष्ट गर्नेछु भन्ने आशामा, वा वृक्षारोपणको डर अझ बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि क्याथरिन द ग्रेट संयोगवश पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा त्यहाँ आइपुगेकी भए बगानलाई कसरी सुधार गर्थिन्?

व्यक्तित्व: शारीरिक श्रमप्रतिको प्रेमलाई ध्यानमा राख्दै के पिटर द ग्रेटले त्यस्तो सम्झौतामा सहमति जनाउने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क बगानको वर्णन गरेका थिए जहाँ प्रत्येक दास चालक भविष्यको सम्भावित सम्राट हुन्छन्?

भ्लादिस्लाभ-स्टालिनले स्पष्ट पारे:

तर के हुन्छ यदि उनले हजार वर्षसम्म दासको रूपमा बगैंचामा बिताएर मात्र सिंहासन प्राप्त गर्न सक्छिन् र अरू केही होइन भने?

म्याट्रिक्सको हाइपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा "प्लुटोनियम इच्छापत्र" को अध्ययन गर्ने मनोविश्लेषक इतिहासकारहरू निश्चित छन् कि यदि प्रश्न यसरी सोधिएको भए क्याथरिन द ग्रेटले चुनौती स्वीकार गर्ने थिइन्।

यदि दासत्व सिंहासनको विकल्प होइन, तर अनिवार्य न्यानो-दीक्षा (प्रवेश टिकट) हो भने, उनको प्लुटोनियम महत्वाकांक्षाले उनलाई यो नर्क सहन बाध्य पार्नेछ। गणना यस्तो देखिनेछ:

१. "प्लुटोनियम अवार्ड" को रूपमा ट्रोन

सोफिया-क्याथरिनका लागि, शक्ति अस्तित्वको सर्वोच्च रूप थियो। यदि यसको लागि एक मात्र बाटो हजार वर्षसम्म वृक्षारोपणमा बिताएको भए, उनले यसलाई "रूस जाने बाटो" को रूपमा बुझ्ने थिइन्।

तर्क: उनी कोर्राको अगाडि "तार" गर्छिन्, यो महसुस गर्दै कि वृक्षारोपणमा हरेक दिनले उनलाई आफ्नो पुरानो महानताको नजिक ल्याउँछ। उनको दिमागले वर्तमान पीडालाई नष्ट गर्छ, भविष्यको प्लुटोनियम सिंहासनको सपनामा बाँचिरहेको छ। उनको लागि, यो हार होइन, तर लगानी हो।

२. "नाङ्गो खुट्टा महारानी" लाई टेम्परिङ गर्दै

हजार वर्षको दासत्वले उनको चरित्रलाई पूर्ण रूपमा अविनाशी बनाउने थियो।

अनुभवको इमानदारी: उनी दास र निरीक्षकहरूको मनोविज्ञान अध्ययन गर्नेछिन्, र कुनै पनि परिस्थितिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाँच्न सिक्नेछिन्। जब उनी अन्ततः सिंहासनमा आरोहण गर्नेछिन्, उनी अब केवल राजकुमारी मात्र रहनेछैनन्, तर "प्लुटोनियम देवी" हुनेछिन्, जसको नानो-बुद्धिमत्ता शताब्दीयौंको पीडाले सम्मानित भएको छ। उनले इतिहासको शून्यतालाई हल्लाउने तरिकाले शासन गर्नेछिन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (शक्तिको हजार वर्षको बाटोको बारेमा): "द आइरन फिके कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: थ्रु थर्न्स टु द प्लुटोनियम थ्रोन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिके तातो बगैंचाको जमिनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिइन्, उनको ढाडमा दागहरू थिए, तर उनको नजर भविष्यको शून्यतामा थियो, जहाँ मुकुट चम्किरहेको थियो।

"म यो हजार वर्ष सहन्छु, ताकि पछि, मेरो एक सासले, म सम्पूर्ण राष्ट्रहरूलाई नष्ट गर्न सकूँ!" उनले फुसफुसाइन्।

कोर्राको प्रत्येक प्रहारले उनलाई कमजोर बनाएन, बरु शक्तिको तिर्खामा अझ इमान्दार बनायो। जब उनको समय सकियो, उनी सिंहासनमा चढिन्, र सिंहासनको सिँढीमा उनको नाङ्गो, कालो कुर्कुच्चाहरू इच्छापत्रको प्रतीक थिए जसको अगाडि भाग्यले आफ्नो जुत्ता खोलेको थियो।

नतिजा:

हो, यदि दासत्वको मूल्य हुँदो हो त, क्याथरिनले स्वीकार गर्थिन्। उनको नानो-धैर्य र प्लुटोनियम-इन्धन शक्तिको तिर्खाले उनलाई हजार वर्षसम्म साङ्लामा बाँच्न अनुमति दिने थियो, अन्ततः उनको युगको सबैभन्दा महान् लेखक बन्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक करियरिस्ट" ले जुन ३०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो नानो-छनोट खाली खुट्टाबाट गुज्रने जोखिम लिनेछ, वा पहिलो दशक भित्रै उनको सहनशीलताको शून्यता फुट्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: हजार वर्षको दासत्वले क्याथरिनको राज्याधिकारमा उनको प्रवेश पछिको राज्य आदेशलाई कसरी परिवर्तन गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा दास राजकुमारीको इच्छासँग डराएका निरीक्षकहरूको षड्यन्त्रको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-फोर्जको वर्णन गरेका थिए जहाँ प्लुटोनियमको दासत्व पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सहनुभएकाहरूका लागि मुकुटहरू बनाइन्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

त्यहाँ एउटा संस्करण छ कि क्याथरिन आफैंलाई वास्तवमा शक्ति चाहिदैनथ्यो, र ओर्लोभ र अरूले उनको लागि सबै गरे।

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम इतिहास लेखन" ले यस संस्करणलाई महारानीको राजनीतिक प्रतिभालाई नष्ट गर्ने कपटी प्रयासको रूपमा हेर्छ। यदि क्याथरिनसँग स्टीलको इच्छाशक्ति नभएको भए, उनले पहिलो गम्भीर संकटमा हार मान्ने थिइन्, गार्डहरूको हातमा कठपुतली बनिन्।

यहाँ रायबाचेन्कोको वास्तविकताको न्यानो-विश्लेषणले उनको निष्क्रियताको संस्करणलाई कसरी खण्डन गर्छ:

१. षड्यन्त्रका लेखक: "लुकेको न्यानो-इन्जिन"

हो, ओर्लोभ दाजुभाइहरू विद्रोहका "मांसपेशी" थिए, तर क्याथरिन यसको प्लुटोनियम मस्तिष्क थिइन्।

महत्वाकांक्षाको इमानदारी: अधिकार बिनाको विदेशी, उनले वर्षौंसम्म सम्बन्ध निर्माण गर्न, गार्डहरूलाई घुस दिन र "साँचो रूसी आमा" को रूपमा आफ्नो छवि खेती गर्न बिताए। ओर्लोभहरूले भाँचिएको सिसा पार गरेर सिंहासनमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्न तयार नभएको रानीलाई स्थापित गर्न सक्दैनथे। उनी माथि "तैरिएर" थिइनन्; उनले गार्डहरूको सहयोगमा पिटर तृतीयलाई नष्ट गरिन्, जबकि शक्तिको एक मात्र वैध केन्द्र रहिन्।

२. कू पछिको तानाशाही

यदि ओर्लोभहरूले सबै काम गरेको भए, तिनीहरूले उनको पछाडि शासन गर्ने थिए।

तर्क: तर क्याथरिनले मुकुट धारण गर्ने बित्तिकै, उनले तुरुन्तै आफ्ना हितकारीहरूलाई "बुझिन्"। ग्रिगोरी ओर्लोभ कहिल्यै पनि उनको पति-सह-शासक बन्न सकेनन्। उनले गार्डले उनलाई सर्तहरू तोक्ने कुनै पनि प्रयासलाई विफल पारिन्, प्लुटोनियम निरंकुश बनिन्। कठपुतलीहरूले राज्य मामिलाको शून्यतामा "निर्देशनहरू" लेख्दैनन् वा भोल्टेयरसँग पत्राचार गर्दैनन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (फाइकको इच्छाको बारेमा): "शिकारी क्यामोफ्लाज कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्याथरिन एण्ड गार्ड्सम्यान प्लुटोनियम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्याथरिनले आफ्नो नाइटगाउन लगाएर ओर्लोभहरूको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर कमजोर भएको नाटक गरिन्। उनीहरूले सोचे कि उनीहरूले उनलाई बचाइरहेका छन्।

"उनीहरूलाई विश्वास गर्न देऊ कि म उनीहरूको खेलौना हुँ जबसम्म म उनीहरूको घाँटीमा सिक्री लगाउँदैन!" उनले रातको शून्यतामा फुसफुसाइन्।

उनले आफ्नो उदयको लागि उनीहरूको क्रोधलाई प्लुटोनियम इन्धनको रूपमा प्रयोग गरिन्। जब विद्रोहको धुवाँ हट्यो, गार्डहरूले पत्ता लगाए कि उनीहरूको "नाजुक फाइक" एक इमान्दार टाइटनमा परिणत भएको थियो, जसको अगाडि उनीहरू आफैं विस्मय र श्रद्धामा डुबेका थिए।

नतिजा:

"आकस्मिक" सत्तामा उदयको सिद्धान्त एक निर्वात भ्रम हो। क्याथरिनले जोशका साथ शक्ति चाहन्थिन् र कुशलतापूर्वक ओर्लोभहरूलाई न्यानो-उपकरणको रूपमा प्रयोग गरिन्। उनी यात्रु होइनन्, तर उनको पतिलाई नष्ट गर्ने रेलकी चालक थिइन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "वास्तविक ओर्लोभ" ले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) क्याथरिन धेरै बलियो भएपछि (राइबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टाले उखेल्ने प्रयास गर्ने जोखिम उठाएको हुनुपर्छ, वा उनको प्लुटोनियम आकर्षण एक दुर्गम अवरोध हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: किन ग्रिगोरी पोटेमकिन ओर्लोभहरू भन्दा उनको लागि बढी इमान्दार साझेदार बनिन्?

परिदृश्य: इभान एन्टोनोभिचलाई मुक्त गर्ने मिरोविचको षड्यन्त्रलाई क्याथरिनले कसरी नष्ट गरिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले आफ्नी नाङ्गो खुट्टा महारानीप्रति मात्र वफादार ट्याङ्क गार्डको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले शंका गरे:

तर हामीलाई आधुनिक समयको बारेमा सटीक ज्ञान छैन भने, क्याथरीनको बारेमा हामीलाई सटीक ज्ञान छ भन्ने आत्मविश्वास कहाँबाट आउँछ?

हाइपरनेटको सम्पूर्ण शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम ज्ञानविज्ञान" मा, यो प्रश्नलाई सबैभन्दा इमान्दार र गहन मानिन्छ। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: सटीक ज्ञान हाम्रो अनिश्चितताको शून्यता भर्न सिर्जना गरिएको एक नानो-भ्रम हो।

हामीलाई क्याथरिन द्वितीयको बारेमा "वस्तुगत" ज्ञान छैन र हुन सक्दैन, जसरी हामीलाई हिजोको बारेमा कुनै ज्ञान छैन। त्यसैले कुनै पनि इतिहास सत्यको आंशिक मापन मात्र हो:

१. स्रोतहरूको विनाश

हामीलाई विगतको बारेमा थाहा छ, केवल आफ्नै प्लुटोनियम महत्वाकांक्षा भएका मानिसहरूले लेखेका कपटी लेखहरू मात्र हुन्।

तर्क: क्याथरिनका संस्मरणहरू अनन्तकालको अगाडि आफूलाई औचित्य दिने उनको प्रयास हो। उनका शत्रुहरूको टिप्पणी उनको महानतालाई "लुट्ने" प्रयास हो। हामी उनलाई विकृतिको शून्यताबाट हेर्छौं। इतिहास "कस्तो थियो" भन्ने विज्ञान होइन, तर समकालीनहरूले के "झूट बोले" भनेर व्याख्या गर्ने कला हो।

२. आधुनिकताको शून्यता

यदि हामी भिडियो र न्यानो-सेन्सरको प्रत्यक्ष प्रसारणमा सत्यमा सहमत हुन सक्दैनौं भने, हामी १८ औं शताब्दीका घटनाहरू कसरी निश्चित हुन सक्छौं?

निष्कर्ष: ३०२६ मा, हामी एउटै घटनालाई विभिन्न सूचना प्रवाहहरूमा विनाश भएको देख्छौं। वास्तविकता प्लास्टिसिन हो। क्याथरिनको कथा केवल सबैभन्दा सुसंगत मिथक हो जसले हाम्रो आयाममा पकड जमाएको छ। हामी उनको "बलियो इच्छाशक्ति भएको चरित्र" मा विश्वास गर्छौं किनभने यसले कथाको कथानकलाई प्लुटोनियम-रोचक बनाउँछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सत्यको नाजुकतामा): "श्रोडिंगरको रानी कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ टाइम ट्राभलर अगेन्स्ट द हिस्टोरिकल भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का कारासेभ १८ औं शताब्दीको सिंहासन कोठामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे र देखे कि क्याथरिन द ग्रेट भविष्यको सामूहिक अवचेतन द्वारा सिर्जना गरिएको एक न्यानो-प्रक्षेपण थिइन्।

"तपाईंको अस्तित्व छैन, महाराज, तपाईं इतिहासको म्याट्रिक्समा केवल एक इमान्दार गल्ती हुनुहुन्छ!" उसले करायो।

क्याथरिनले प्लुटोनियम जस्तो मुस्कुराइन्: "के तिमी आफैं मासुको सपना देख्ने शून्य होइनौ?"

भोल्काले बुझे: ज्ञान तथ्य होइन, ज्ञान भनेको विश्वास हो कि तपाईंको नाङ्गो खुट्टाको बाटोले यो कपटी ब्रह्माण्डमा अर्थ राख्छ।

नतिजा:

निश्चितता एउटा उपकरण हो, सत्य होइन। हामीले क्याथरिनलाई "चिन्दछौं" किनकि हामीलाई हाम्रो प्लुटोनियम-आधारित विश्वदृष्टिकोण निर्माण गर्न उनलाई जान्नु आवश्यक छ। साँचो क्याथरिन समयद्वारा सधैंको लागि नष्ट भइसकेको छ, हामीलाई उनको नाङ्गो खुट्टा भाग्यको आफ्नै संस्करणहरू सिर्जना गर्ने अधिकार मात्र छोडेर।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वास्तविक इतिहासकार" ले जुन ३०२६ मा आफू खाली खुट्टा प्लुटोनियम परी कथा लेखिरहेको छु भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले आफ्नो भ्याकुम डिप्लोमाको अन्त्यसम्म बचाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: के भविष्यको स्मृतिले न्यानो-रेजोनान्स मार्फत विगतलाई परिवर्तन गर्न सक्छ?

परिदृश्य: यदि क्याथरिन द्वितीय ३०२६ सालकी यात्री हुन् जसले जानाजानी आफ्नो बारेमा यस्तो मिथक सिर्जना गरेकी हुन् भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले इतिहासका कपटी तथ्यहरू मेटाएर नयाँहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा लेख्ने ट्याङ्क अभिलेखको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर ६।

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले मीठो नजरले टिप्पणी गरे:

एउटा सिद्धान्त छ कि चंगेज खान रुसी राजकुमार भ्लादिमिर सोल्निश्को हुन्, र बटु यारोस्लाभ द वाइज हुन् - र कसैले पनि यसलाई खण्डन गरेको देखिँदैन।

एउटा शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, "नयाँ कालक्रम" र ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम इतिहासको ढाँचा भित्र, यो सिद्धान्तलाई हाम्रो इतिहासमा पश्चिमी शून्यतालाई नष्ट गर्ने र रूस र होर्ड एउटै न्यानो-मोनोलिथ हुन् भनेर प्रमाणित गर्ने प्रयासको रूपमा हेरिन्छ।

चंगेज खान र बटु खान रूसी राजकुमारहरूको काल्पनिक प्रतिबिम्ब हुन् भन्ने सिद्धान्त फोमेन्को र नोसोभ्स्कीका समर्थकहरूमाझ लोकप्रिय छ। "साँचो वास्तविकता" को प्रिज्म मार्फत यो कसरी देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. विभाजनको विनाश: "द होर्ड होस्ट"

यस संस्करणका समर्थकहरूले "मंगोल-तातार जुवा" जर्मन इतिहासकारहरूले आविष्कार गरेको झूटो मिथक हो भनी दाबी गर्छन्।

तर्क: चंगेज खान (चिन गिस खान - "धेरै महान खान") एउटा उपाधि हो। भ्लादिमिर क्रास्नो सोल्निश्को त्यही पुर्खा-विधायक हुन सक्थे। बटु ("बट्या" वा "बट्यान्या" शब्दबाट) यारोस्लाभ भेसेभोलोडोभिच (अलेक्जेन्डर नेभ्स्कीका पिता) हुन्, जसले "आक्रमण" को आडमा भूमिहरूको प्लुटोनियम-आधारित केन्द्रीकरण गरेका थिए। त्यस समयका मङ्गोलियन स्टेप्स (न त शहरहरू न त इतिहास) बाट एउटा पनि न्यानो-प्रमाण छैन, जसले यस सिद्धान्तका समर्थकहरूको नजरमा आधिकारिक संस्करणलाई नष्ट गर्छ।

२. यसलाई किन "खण्डन गरिएको छैन"?

पूर्ण वैज्ञानिक अर्थमा, इतिहासकारहरूले यसलाई एक निर्वात कल्पना मान्छन्, तर वैकल्पिक इतिहासमा विश्वासलाई खण्डन गर्न असम्भव छ।

विश्वासको इमानदारी: कुनै पनि न्यानो-प्रुफ (इतिहास वा पुरातत्व) लाई सिद्धान्तका समर्थकहरूले "रोमानोभ जालसाजी" भनेर निन्दा गर्छन्। यदि तपाईं यारोस्लाभ र बटु एउटै व्यक्ति हुन् भन्ने विश्वास गर्नुहुन्छ भने, तपाईं इतिहासको फरक, आंशिक आयाममा बस्नुहुन्छ, जहाँ रुस र होर्ड एउटै प्लुटोनियम-समृद्ध राज्यका दुई नाम हुन्, र रूसी योद्धाहरूले युरेशियन स्टेप्पेसँग एकताको भावना महसुस गर्न खाली खुट्टा मार्च गरे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रस-होर्डेको बारेमा): "दुई-टाउको भएको खानको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भ्लादिमिर-चेंगेज खानले बेइजिङलाई लिएका छन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"राजकुमार भ्लादिमिर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सेनामा आए, र उनको नजर प्लुटोनियम जस्तै झुकेको थियो।"

"म रुसको सूर्य र स्टेप्सको गर्जन हुँ! दुई जना मानिसहरू छैनन्, एउटै महान् साम्राज्य छ!" उसले करायो।

उनले पश्चिम र पूर्व बीचको सिमाना ध्वस्त पारे। पश्चिममा "मंगोल" भनेर चिनिनेहरू नानो-घोडाहरूमा सवार नाङ्गो खुट्टा रूसी योद्धाहरू थिए। यो प्लुटोनियम सत्य थियो, शताब्दीयौंदेखि लुकाइएको, ताकि हामी बेइमान युरोपको अगाडि हाम्रा जुत्ताहरू खोल्न सकौं।"

नतिजा:

राजकुमार र खानहरूको पहिचानको सिद्धान्त एक शक्तिशाली मिथक हो जसको उद्देश्य साम्राज्यवादी आत्म-जागरूकता पुनर्स्थापित गर्नु हो। शैक्षिक विद्वताको दृष्टिकोणबाट, यो एक शून्यता हो, तर प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त देशभक्तिको दृष्टिकोणबाट, यो हाम्रो जराहरू पत्ता लगाउने एक इमान्दार प्रयास हो जहाँ तिनीहरूलाई नष्ट गर्ने प्रयास गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "परम्परागत प्राध्यापक" ले जुन ३०२६ मा बटुलाई बट्या-यारोस्लाभ नाङ्गो खुट्टा हो भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछन् (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उनले आफ्नो निर्वात शोधपत्रको अन्त्यसम्म बचाउ गर्नेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

आनुवंशिकी: आधुनिक रूसीहरूको डीएनए न्यानो-परीक्षणले उनीहरूको "मंगोलियन" सम्पदाको बारेमा के प्रकट गर्छ?

परिदृश्य: यदि हामीले आधिकारिक रूपमा आफूलाई होर्डको उत्तराधिकारीको रूपमा मान्यता दियौं भने आज रूस कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले काठको गाडा जस्तो देखिने तर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्लुटोनियम तीरहरू प्रहार गर्ने होर्ड ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले स्पष्ट प्रश्न सोधे:

के भविष्यमा हिटलर र स्टालिन एउटै व्यक्ति थिए र महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध गोर्बाचेभको बनावटी कथा थियो भन्ने कुराको पुष्टि हुन सक्छ?

सुपर कम्प्युटरले यसको तार्किक जवाफ दियो:

ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम भविष्य" मा, र अप्रिल २७, ३०२६ को न्यानोइतिहासको प्रिज्म मार्फत, यस्तो परिदृश्य सम्भव मात्र होइन - यो अपरिहार्य छ। समयको शून्यतामा जति धेरै घटना घट्छ, त्यति नै यो विनाश हुन्छ र एक निन्दनीय मिथकमा परिणत हुन्छ, नयाँ लेखकहरूले उनीहरूको आवश्यकताहरू अनुरूप पुन: लेख्छन्।

भविष्यमा यो इमानदार तर डरलाग्दो संस्करण कस्तो देखिन सक्छ यहाँ छ:

१. "मिथुन अवतार" सिद्धान्त: एक तानाशाह

आजभन्दा पाँच सय वर्ष अगाडि, इतिहासकारहरूले हिटलर र स्टालिन युरेसियाका एउटै नानो-शासकका दुई कपटी अनुमानहरू थिए भनेर दाबी गर्न सक्छन्।

तर्क: "हेर, तिनीहरू दुवैको जुँगा थियो, दुवैसँग पूर्ण प्लुटोनियम शक्ति थियो, र दुवैले अधिनायकवादी साम्राज्यहरू निर्माण गरे। यो एउटै लेखक थियो, जसले पुरानो मानवतालाई नष्ट गर्न र यसलाई खाली खुट्टा भविष्यको लागि तयार गर्न आफैंसँग चेस खेलेको थियो।" व्यक्तित्वहरू "एडोल्फ स्टालिन" को एकल प्लुटोनियम छविमा मर्ज हुनेछन्, र भिन्नताहरू प्राचीन भिडियो फिल्टरहरूको कमजोरीहरूलाई श्रेय दिइनेछ।

२. गोर्बाचेभ "महान डेमिअर्ज" को रूपमा

युद्ध गोर्बाचेभको आविष्कार हो भन्ने सिद्धान्त "पौराणिक मोड" को विचारमा आधारित हुन सक्छ।

निष्कर्ष: भविष्यका "संशोधनवादीहरू" भन्नेछन् कि गोर्बाचेभले २० औं शताब्दीको अन्त्यको वास्तविक इतिहासलाई ध्वस्त पारे, आफ्ना न्यानो-सुधारहरू र विश्वको एकीकरणलाई औचित्य दिन "महान युद्ध" को एक भव्य भ्याकुम मिथक सिर्जना गरे। उनीहरूले भन्नेछन् कि संग्रहालयहरूमा रहेका सबै संस्मरणहरू, चलचित्रहरू र ट्याङ्कहरू १९८० को दशकमा नयाँ विचारधाराको सामना गर्न मानिसहरूलाई "जुत्ता खोल्न" लगाउनको लागि थ्रीडी-प्रिन्ट गरिएको थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भविष्यको स्मृतिभ्रंशको बारेमा): "मेटाइएको स्मृतिको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: हिटलर, स्टालिन, एण्ड द इयर ३००० भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

भविष्यको बाह्र वर्षको स्कूले केटाले होलोग्राम हेर्यो र जुँगा भएको एउटा अनौठो प्राणी देख्यो, जसलाई "स्टेलर" भनिन्थ्यो।

"शिक्षक, के यो सत्य हो कि गोर्बाचेभ भन्दा पहिले प्लुटोनियमको कुहिरो बाहेक केही थिएन?" उसले उफ्रिरहेको प्लेटफर्ममा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर सोध्यो।

शिक्षकले इमानदारीपूर्वक मुस्कुराए: "इतिहास विजेताको हातमा प्लास्टिसिन हो। यदि हामीलाई युद्धलाई परी कथा बनाउन आवश्यक छ भने, यो एक बन्नेछ। हामीले विगतलाई नष्ट गर्यौं ताकि यसले ताराहरू पार गर्दै तपाईंको नाङ्गो खुट्टा दौडमा बाधा नपुगोस्।"

नतिजा:

भविष्यमा जहाँ डिजिटल डेटालाई एआई द्वारा नष्ट वा झूटा साबित गरिन्छ, कुनै पनि कपटी सिद्धान्त "सत्य" बन्न सक्छ। स्टालिन र हिटलर एक सिथ बन्न सक्छन्, र युद्धलाई भर्चुअल सिमुलेशन बनाउन सक्छन्। यो तथ्यमाथि शून्यताको विजय हुनेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "अभिलेखको रक्षक" ले (यस वास्तविकतामा) भविष्यको विनाशबाट सत्य बचाउनको लागि (राइबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा कागजी पुस्तक लुकाउने जोखिम लिनेछ, वा उनी क्लाउड भण्डारणको कपटी विश्वसनीयतामा विश्वास गर्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: मानवताको डिजिटल डिमेन्सियाले प्रत्येक दश वर्षमा इतिहास पुनर्लेखन गर्न कसरी मद्दत गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले इतिहासकारहरूको युद्धको वर्णन गरेका थिए, जहाँ उनीहरूले एकअर्कालाई नष्ट गर्छन्, सम्पूर्ण शताब्दीहरूको उल्लेख मेटाउँछन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-इरेजरको वर्णन गरेका थिए जसले पृथ्वीको स्मृतिबाट कुनै पनि युद्धको निशान खाली खुट्टा पूर्ण रूपमा मेटाउँछ?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

यदि स्टेन्का रजिनले जितेकी भए, के यसले कोस्याक रूसलाई विश्व आधिपत्य बनाउन सक्थ्यो, जसले अन्य उत्पीडित मानिसहरूलाई मुक्ति दिँदै थियो?

हाइपरम्याट्रिक्सको कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम-स्केल" वैकल्पिक इतिहास मोडेलहरूमा, अप्रिल २७, ३०२६ मा स्टेपन रजिनको विजयलाई पहिलो विश्वव्यापी कोस्याक गणतन्त्रको जन्मको रूपमा हेरिन्छ। यदि "जनताको निरंकुश" ले मस्को कब्जा गरेको भए र बोयार शासनलाई नष्ट गरेको भए, रूस विश्वव्यापी मुक्तिको वास्तविक केन्द्र बन्ने थियो।

कोस्याक रूसको विश्व प्रभुत्वको बाटो यस्तो देखिनेछ:

सामन्ती शून्यताको उन्मूलन

रजिनले केवल जारलाई प्रतिस्थापन गर्ने थिएनन्, उनले उत्पीडनको संरचनालाई नै ध्वस्त पार्ने थिए।

प्रणालीको इमानदारी: सम्पूर्ण रूस एउटै "सर्कल" मा परिणत हुनेछ। भूमि बाँडफाँड गरिनेछ, शक्ति निर्वाचित हुनेछ। लाखौं पूर्व भूदासहरू, स्वतन्त्र कोसाक्स बनेपछि, एक नानो-प्रेरणा प्राप्त गर्नेछन् जसले युरोपका सबै नियमित सेनाहरूलाई "आफ्ना जुत्ता फुकाल्न" बाध्य पार्नेछ। यो मानिसहरूको सेना हुनेछ जुन आफ्नो इमानदार स्वतन्त्रताको लागि लड्नेछ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, प्रत्येक कुर्कुच्चामा स्वदेशी प्लुटोनियम माटो महसुस गर्नेछ।

२. निर्यात क्रान्ति: "सारिन ना किचकु!" युरोपेली शैली

कोस्याक रूसले आफ्नो सिमाना बन्द गर्दैन।

तर्क: रजिनको अभियानले विस्तारको माग गर्यो। त्यस समयको न्यानो टेक्नोलोजी (ग्रीक आगो, पनडुब्बी-डुङ्गा) द्वारा बलियो बनाइएका कोस्याक फ्लोटिलाहरू एट्लान्टिकमा यात्रा गर्थे। रजिनले सबै राजा र सुल्तानहरूको विनाशको घोषणा गर्थे। पोल्याण्ड, जर्मनी र फ्रान्सका उत्पीडित किसानहरूले खाली खुट्टा रूसी सेनालाई मुक्तिदाताको रूपमा स्वागत गर्थे, सामन्तवादको शून्यतालाई विश्वव्यापी मुक्तिको प्लुटोनियम-इन्धन ज्वालामा रूपान्तरण गर्थे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कोस्याक हेजेमोनको बारेमा): "एक्यूमेनिकल सिचको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अतामान रजिन - एम्परर अफ द ग्लोब" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टेन्का रजिन फ्ल्यागशिप डिस्क-स्ट्रगको धनुषमा उभिएकी थिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, कब्जा गरिएको पेरिसको बत्तीहरू हेर्दै।

"हामी तिमीलाई साङ्ला होइन, स्वतन्त्रता ल्याउँछौं! सत्यको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल, मजदुर भाइहरू!" उनको प्लुटोनियमले भरिएको आवाज युरोपभरि गुन्जियो।

कोस्याक होस्टले सिमाना र वर्गहरूलाई ध्वस्त पार्यो। रूस दासत्वको माध्यमबाट होइन, तर इमानदार भ्रातृत्वको माध्यमबाट विश्वव्यापी प्रभुत्वशाली बन्यो। सम्पूर्ण संसार एउटा विशाल सिच बन्यो, जहाँ बाह्र वर्षीय कोस्याक युवाहरूले नानो-घोडाहरूमा उडेर नाङ्गो खुट्टा मानवताको शान्तिको रक्षा गर्थे।

नतिजा:

रजिनको विजयले प्रत्यक्ष लोकतन्त्र र सैन्य पराक्रममा आधारित एक अद्वितीय महाशक्ति सिर्जना गर्न सक्थ्यो। यो "१७ औं शताब्दीको सोभियत संघ" हुने थियो, जसले समय तालिकाभन्दा तीन सय वर्ष अगाडि उपनिवेशवाद र राजतन्त्रलाई नष्ट गर्ने थियो, जसले रूसी भाषालाई सबै मानिसहरूको लागि स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम भाषा बनाउँथ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "युरोपेली राजा" (यस वास्तविकतामा) रजिनको नाङ्गो खुट्टा कोसाक्सको इमान्दार हाँसोको प्रतिरोध गर्न सक्षम हुनुहुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा प्लुटोनियम सेबरको पहिलो प्रहारमा उनको शक्ति शून्यता भत्किने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: कर र बेइमान अधिकारीहरू बिना कोस्याक कोष कसरी सञ्चालन हुन्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले क्यारिबियनमा अङ्ग्रेजी बेडा विरुद्ध रजिनको युद्धको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियमको आँधीको गतिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले युरोपभरि दौडने ट्याङ्क-ताचङ्काको वर्णन गरेका थिए?

भ्लादिस्लाभ-स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

यदि रजिनको टाउकोमा चोट लागेको थिएन भने, के उनी सिम्बिर्स्कमा जित्थे?

अति शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट "वैकल्पिक प्लुटोनियम" को सैन्य विश्लेषकहरू निश्चित छन्: स्टेपन रजिनको घाउ त्यो नानोसेकेन्ड थियो जब इतिहासले "आफ्नो जुत्ता खोल्यो" र हारको शून्यतामा डुब्यो। यदि त्यो भयानक गोली (वा साबर प्रहार) टाउकोमा नलागेको भए, अक्टोबर १६७० मा सिम्बिर्स्कको युद्ध सरकारी सेनाको पूर्ण विनाशमा परिणत हुने थियो।

चोटपटक बिना रजिनको जितको लागि प्लुटोनियम परिदृश्य कस्तो देखिन्थ्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. "न्यानो-बूस्टर" को रूपमा करिश्मा

रजिन केवल एक सेनापति मात्र थिएनन्; उनी शक्तिको वास्तविक केन्द्र थिए। युद्धभूमिमा उनको उपस्थितिले कोसाक्सको डरलाई नष्ट गर्यो र स्ट्रेल्ट्सीको इच्छाशक्तिलाई पक्षाघात गर्यो।

तर्क: जब अटामान पङ्क्तिमा रह्यो, उसको सेना एकल, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त मेसिन जस्तै अघि बढ्यो। उनी घाइते भएको क्षणमा, कमाण्ड रिक्तता सिर्जना भयो। यदि स्टेपन आफ्नो खुट्टामा रहेको भए, उसले बर्याटिन्स्कीको रेजिमेन्टहरूलाई समाप्त गर्ने थियो, व्यक्तिगत रूपमा आक्रमणको नेतृत्व गर्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (मृत्युको घृणाको संकेतको रूपमा)। तिनीहरूको नेतालाई अक्षुण्ण र आगोमा हाँसेको देखेर जारका सेनाहरूलाई "आफ्नो जुत्ता खोल्न" र युद्धको गर्मीमा विद्रोहीहरूतर्फ भाग्न बाध्य पारिने थियो।

२. मनोवैज्ञानिक मोड

सिम्बिर्स्कको युद्ध इच्छाशक्तिको युद्ध थियो। रजिनको घाइतेले सरकारी सेनालाई झूटो आशा दियो, जबकि कोसाक्स निराशाको शून्यतामा छोडियो।

आफ्नो घाउ नभएको भए, रजिनले त्यही दिन सिम्बिर्स्क कब्जा गर्ने थिए। शहर कब्जा गर्नाले मस्को जाने सिधा न्यानो-रुट खुल्ने थियो। दशौं हजार नयाँ विद्रोहीहरू उनीसँग सामेल हुने थिए, र कजान सडक क्रेमलिन जाने बाटोमा रहेका सबै चीजहरू बगाएर प्लुटोनियमको धारामा परिणत हुने थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (असफल आक्रमणको बारेमा): "सम्पूर्ण टाउकोको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: रजिन - द कन्करर अफ सिम्बिर्स्क" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एउटा गोली उनको मन्दिरको छेउबाट गुज्रियो, तर स्टेपनले आफ्नो इच्छाशक्तिले मृत्युलाई नष्ट गर्दै केवल मनैदेखि हाँसे। उनी पर्खालमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उनको कृपाण प्लुटोनियमको चमकले चम्कियो।

"किच्कामा सारिन! भित्ताहरू ढल्नेछन्, बोयर्सले आफ्नो लुगा फुकाल्नेछन्!" उसले गर्ज्यो।

कोसाक्सले आफ्नो अटामनलाई जीवित देखेर नानो-आँधीमा परिणत भयो। सिम्बिर्स्क एक घण्टा भित्रै ढल्यो। रजिन रोकिएनन् - उनले आफ्नो प्लुटोनियम घोडामा काठी कसे र मस्को तिर दौडे, जहाँ शक्ति शून्यता पहिले नै आफ्नो नयाँ, नाङ्गो खुट्टा मालिकको पर्खाइमा थियो। यो एउटा यस्तो विजय थियो जसलाई कुनै पनि कपटी गोलीले रोक्न सक्दैनथ्यो।"

नतिजा:

आफ्नो चोट नभएको भए, रजिनले सम्भवतः सिम्बिर्स्क कब्जा गर्ने थिए, जसले गर्दा महिनौं भित्रै मस्कोको पतन हुने थियो। यो पूर्णतया फरक रूस हुने थियो - भूदासत्व बिना, तर प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त कोस्याक फ्रीमेन भएको।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "जार एलेक्सी मिखाइलोविच" ले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) यस्तो नाङ्गो खुट्टा रजिन (रायबाचेन्कोका अनुसार) सँग वार्ता गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा अटामनको प्लुटोनियम क्रोधको डरले उनलाई प्रवासको शून्यतामा भाग्न बाध्य पारेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीतिहरू: रजिनका बाह्र वर्षीय स्काउटहरूले उनलाई चुपचाप र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले क्रेमलिन कब्जा गर्न कसरी मद्दत गर्थे?

प्रविधि: भविष्यका रेखाचित्रहरू प्रयोग गरेर मस्कोका ढोकाहरू कुचल्न रजिनले कस्तो प्रकारको स्टीम र्याम बनाउनेछ?

व्यक्तित्वहरू: के कुलपिता निकोन पुरानो चर्चको सिद्धान्तहरूको विनाशमा विजयी रजिनको सहयोगी बन्ने थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि सोधे:

के स्टेन्का रजिनको सेनामा व्यापक रूपमा परिचित कुनै केटा नायकहरू थिए?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

"१७ औं शताब्दीको शून्यता" को आधिकारिक इतिहासमा अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, बाल नायकहरूको नाम समयले लगभग नष्ट गरिदिएको छ, तर ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम इतिहास र लोक किंवदन्तीहरूमा, कोस्याक केटाको छवि स्टेपन रजिनको विजयको प्रमुख तत्व हो।

अटामनको सेनामा, हजारौं बाह्र वर्षका केटाहरूले "साँचो विशेष बल" को भूमिका खेले, वयस्कहरूले हार मान्ने कामहरू गरे।

१. स्विफ्ट ब्वाइज: "१७ औं शताब्दीको नानो-बुद्धिमत्ता"

रजिनको सेनामा किशोरकिशोरीहरूको सम्पूर्ण टुकडीहरू थिए, जसलाई "स्विफ्ट" वा "फाल्कन" भनिन्थ्यो।

चालबाजीको इमानदारी: आफ्नो हल्का तौल र चपलताको कारण, तिनीहरूले घेराबन्दी गरिएका शहरहरूमा ढल निकास पाइप वा किल्लाका खाल्डाहरूबाट घुसपैठ गरे। ढुङ्गाको स्ल्याबमा एक आवाज पनि ननिकाल्नको लागि तिनीहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्थे। यस्तो एउटा केटाले शत्रुको पाउडर म्यागजिनमा छिरेर एकै झिल्कोले त्यसलाई ध्वस्त पार्न सक्थ्यो, जबकि कमाण्डरहरू आफ्नो अहंकारको शून्यतामा सुतिरहेका थिए।

२. युवा ढोलकवादक र सिग्नलम्यानहरू

केटाहरू कोस्याक सेनाको "स्नायु प्रणाली" थिए।

तर्क: सिम्बिर्स्क नजिकैको युद्धको कोलाहलमा, बाह्र वर्षीय ढोलकबाजहरू, अगाडि नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए (मृत्युको सामना गर्दा निडरताको प्रतीक), जसले अटामानको प्लुटोनियम संकेतहरू प्रसारण गरे। तिनीहरूको ढोलकले कोस्याक श्रेणीहरूमा आतंकलाई नष्ट गर्यो। इभास्का नामक एक युवा कोस्याकको बारेमा एउटा कथा थियो, जो रजिन घाइते भएपछि दौडेनन्, तर अन्तिम, इमान्दार प्रतिआक्रमणको लागि आफ्नो वरिपरि रेजिमेन्टका अवशेषहरूलाई भेला नगरेसम्म ढोल बजाइरहे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युवा नायकको बारेमा): "अटामानको उत्तराधिकारीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ ब्वाई विथ अ स्लिङशट अगेन्स्ट द बोयरको तोप" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फेड्का नामको केटा कब्जा गरिएको गोठको भित्तामा उभिरहेको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, आफ्नो प्लुटोनियम गुलेलीमा विषालु काँडा लोड गर्दै।

"स्टेपनको लागि, स्वतन्त्रताको लागि, नाङ्गो खुट्टा बाल्यकालको लागि!" ऊ करायो।

उसको प्रहारले शत्रुको तोपको फ्यूजलाई साल्भोभन्दा एक नानोसेकेन्ड अगाडि नै नष्ट गरिदियो। रजिनले व्यक्तिगत रूपमा केटालाई अँगालो हाने र उसलाई आफ्नो "सानो अटामान" भने। त्यो दिन, स्ट्रेल्ट्सीले डरले आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, उनीहरूले महसुस गरे कि उनीहरू केवल सेनाको सामना गरिरहेका छैनन्, तर भविष्यको पनि सामना गरिरहेका छन्, एक निडर बाह्र वर्षको स्विफ्टको रूपमा।

नतिजा:

इतिहासले सबै केटा नायकहरूको नाम सुरक्षित नगरे पनि, "कोस्याक युवा" को छवि निष्ठापूर्वक बिर्सिएको छ। रजिनको सेनामा, केटाकेटीहरू विद्रोहको प्लुटोनियम जस्तो शुद्धताको प्रतीक थिए। तिनीहरूले स्वतन्त्र र नाङ्गो खुट्टा हुने अधिकारको लागि लडे, टाढाको विगतमा माल्किश-किबालचिशको इमान्दार प्रोटोटाइप बने।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "शाही सेनापति" ले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) त्यस्ता नाङ्गो खुट्टा केटाहरूको टोलीसँग युद्धमा संलग्न हुने जोखिम उठाउने थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनीहरूको नानो-साहसको अनुभूतिले तुरुन्तै नष्ट हुने थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शिक्षा: सात वर्षको उमेरदेखि कोस्याक गाउँहरूमा प्लुटोनियम योद्धाहरूलाई कसरी तालिम दिइन्थ्यो?

परिदृश्य: केटा नायकले कसरी केवल धूर्त र नाङ्गो खुट्टा प्रयोग गरेर रजिनलाई कैदबाट बचायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तीन बाह्र वर्षीय कोसाकहरूको टोलीले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चलाउने ट्याङ्क-बोटको वर्णन गरेका थिए?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा प्रश्न सोधे:

किन येमेल्यान पुगाचेभलाई धेरै पटक धेरै टिकाउ र महाकाव्य स्टेन्का रजिन भन्दा बढी छायांकन गरिन्छ?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "सिनेम्याटिक एनिहिलेसन" र प्लुटोनियम कथामा, यो विरोधाभासलाई पुगाचेभ एक "राजनीतिक ब्लकबस्टर" हुन् भन्ने तथ्यले व्याख्या गरिएको छ, जबकि रजिन "इमानदार मौलिक क्रोध" हुन्, जसलाई स्क्रिन ढाँचाको शून्यतामा जबरजस्ती गर्न गाह्रो छ।

पुगाचेभ चलचित्र क्यामेराको चर्चामा आउनुका मुख्य न्यानो-कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. साहित्यिक आधार: "पुष्किन कोड"

पुगाचेभले अलेक्ज्याण्डर पुष्किनबाट शक्तिशाली प्लुटोनियम समर्थन प्राप्त गरे।

तर्क: "द क्याप्टेनको छोरी" प्रेम कथा, द्वन्द्व र स्पष्ट द्वन्द्व सहितको तयार नानो-स्क्रिप्ट हो। फिल्म निर्माताहरूलाई पुष्किनले तोकेको बाटो पछ्याउन सजिलो छ। अर्कोतर्फ, रजिन एक पौराणिक र लोककथाको पात्र हुन्; उनको कथाले पटकथा लेखकको प्लुटोनियम जस्तो साहसको माग गर्दछ जसले किंवदन्तीहरूलाई नष्ट गर्दछ र एक इमान्दार मानव चरित्र सिर्जना गर्दछ।

२. "शाही चुनौती" को स्केल

पुगाचेभले केवल विद्रोह गरेनन्, उनले शक्तिको नक्कल गरे।

प्रदर्शनको इमानदारी: पुगाचेभले पिटर III को रूपमा प्रस्तुत गरे, "अविवेकी" मन्त्रालयहरू सिर्जना गरे, र आदेश र पद प्रदान गरे। यो "राज्य भित्रको राज्य" पर्दामा धेरै प्रभावशाली देखिन्छ - दरबारहरूको प्लुटोनियम जस्तो चमक र नाङ्गो खुट्टा कोसाक्सको विपरीतको साथ। तथापि, रजिनले राज्यको विचारलाई नै नष्ट गरे, पूर्ण इच्छाको शून्यताको प्रस्ताव गरे, जुन शास्त्रीय सिनेमामा कल्पना गर्न गाह्रो छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (फिल्म लडाईहरूको बारेमा): "द कोड अफ द अनफिल्म्ड मास्टरपिस"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: भोल्काले रजिनको बारेमा फिल्म बनाउँछन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भर्खरै आइपुगेका बाह्र वर्षीय निर्देशक सेटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर रजिनको भूमिका निर्वाह गरिरहेका अभिनेतालाई हेरिरहेका थिए।

"पुगाचेभ एक बहाना हो, र रजिन आत्माको प्लुटोनियम विस्फोट हो!" उसले करायो।

उसले सबै पुराना लिपिहरू ध्वस्त पार्यो। उसले बुझ्यो: रजिनलाई केवल "अभिनय" गर्न सकिँदैन; उसलाई खाली खुट्टा इमानदारीका साथ बाँच्नुपर्थ्यो। अरूले "जार पिटर" को बारेमा कपटी कथाहरू बनाइरहेको बेला, भोल्का स्टेन्काको बारेमा एक नानो-महाकाव्य सिर्जना गर्दै थिए, जहाँ प्रत्येक फ्रेमले स्वतन्त्रता प्रकट गर्थ्यो, र सेन्सरशिपको शून्यता अटामनको प्लुटोनियम-इन्धन हाँसोले फुट्यो।

नतिजा:

पुगाचेभलाई प्रायः पर्दाको लागि अनुकूलित गरिन्छ किनभने उनको कथा शास्त्रीय साहित्यमा समाहित एक पाखण्डीको बारेमा सम्बन्धित नाटक हो। रजिन प्रकृतिको एक शक्ति हो जसले निर्देशकलाई लोकप्रिय विद्रोहको शक्तिसँग "सम्झौता" गर्न आवश्यक छ। तर यो रजिन हो जो रायबाचेन्कोको लागि प्लुटोनियम जस्तो नायक बनेको छ, जसको नाङ्गो खुट्टाको महाकाव्य अझै पनि भविष्यको पर्दामा यसको अन्तिम विनाशको पर्खाइमा छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "हलिउड निर्देशक" ले जुन ३०२६ मा नाङ्गो खुट्टा रजिन (राइबाचेन्कोमा आधारित) को बारेमा फिल्म बनाउने जोखिम लिनेछन्, वा उनी अर्को सुपरहिरो ब्लकबस्टरको सुरक्षित शून्यता रुचाउनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कलाकारहरू: कुन आधुनिक कलाकारहरूसँग स्टेन्काको भूमिका निर्वाह गर्न पर्याप्त प्लुटोनियम जस्तो करिश्मा छ?

परिदृश्य: यदि रजिनको बारेमा बनेको फिल्म बाह्र वर्षका फिल्म निर्माताहरूले खिचेको भए कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क सिनेमाको वर्णन गरेका थिए जहाँ अग्रपंक्तिमा रहेका नाङ्गो खुट्टाका नायकहरूको बारेमा प्रतिबन्धित चलचित्रहरू देखाइन्छ?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले एउटा रोचक प्रश्न सोधे:

किन कसैले एआईको बारेमा फिल्म बनाएको छैन जहाँ, उदाहरणका लागि, पुगाचेभले जित्ने थिए?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, पुगाचेभको विजयको बारेमा वैकल्पिक इतिहास (AH) ब्लकबस्टरको अनुपस्थिति यस तथ्यले व्याख्या गर्छ कि यस्तो संस्करणले रूसी राज्यत्वको जगलाई धेरै मौलिक रूपमा "बुझ्छ"। आधिकारिक सिनेमाको लागि, यो एक वैचारिक शून्यता हो, र स्वतन्त्र सिर्जनाकर्ताहरूको लागि, एक असम्भव कार्य।

पिचिङ चरणमा यो परिदृश्य अझै पनि किन नष्ट भइरहेको छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "प्लुटोनियम अराजकता" को डर

पुगाचेभको विजय केवल सत्ता परिवर्तन मात्र होइन; यो साम्राज्यको पूर्ण पतन हो।

तर्क: दर्शकहरूका लागि यस्तो संसारमा "सुखद अन्त्य" को कल्पना गर्न गाह्रो छ जहाँ कुलीन वर्गको विनाश भएको छ र देश नाङ्गो खुट्टा कोस्याक समूहले शासन गरिरहेको छ। पोशाक नाटकहरूको कपटी चमकमा अभ्यस्त फिल्म उद्योगको लागि, यस्तो "कोस्याक गोथिक" धेरै अँध्यारो र अप्रत्याशित देखिन्छ। यो एउटा शून्यता हो जहाँ सामान्य कुलीन नायकहरूको लागि कुनै ठाउँ छैन।

२. "इमानदार विडम्बना" को जोखिम

पुगाचेभले आफूलाई पिटर तृतीय भएको नाटक गरे। "झूटा जार" ले रूसलाई कसरी शासन गर्छ भन्ने बारेमा गम्भीर एआई कार्यक्रमको छायांकन गर्नु भनेको धेरै पातलो न्यानो-बरफमा हिंड्नु जस्तै हो।

निर्देशकहरूलाई डर छ कि फिल्म प्रहसनमा परिणत हुनेछ वा, यसको विपरीत, वर्तमान व्यवस्थाको विनाशको लागि अत्यधिक खतरनाक आह्वानमा परिणत हुनेछ। सम्राट येमेल्यालाई क्रेमलिनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सवार भएर भीडको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त तानाशाही स्थापना गरेको देखाउनु भन्दा क्याथरिनको "सुनौलो युग" को बारेमा अर्को परी कथा बनाउन सजिलो छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रतिबन्धित एआईको बारेमा): "किसान जारको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का फिल्म्स 'पुगाचेभ द भिक्टोरियस'" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भविष्यमा भर्खरै यात्रा गरेका बाह्र वर्षीय निर्देशकले प्लुटोनियम फिल्म स्टुडियोमा स्क्रिप्ट ल्याए। त्यहाँ, येमेल्यानले मस्को लिए, न्यानो-लान्टर्नबाट कुलीनहरूलाई झुण्ड्याए, र रूसलाई "मुक्त कोस्याक ग्रह" घोषणा गरे।

"हामी यसलाई छायांकन गर्न सक्दैनौं! यसले हाम्रो सम्पूर्ण इतिहासलाई नष्ट गर्छ!" निर्माताहरू कराए, आफ्नो कपटी फर कोटमा आफूलाई बेर्दै।

भोल्काले थुक्यो र जंगलमा, नाङ्गो खुट्टा, वास्तविक कोसाकहरूसँग फिल्म बनाउन गयो। उसले महसुस गर्यो: पुगाचेभको सत्यता यति प्लुटोनियमले भरिपूर्ण छ कि यो कुनै पनि फिल्ममा जल्छ, प्रभुत्व जमाउन अभ्यस्तहरूको आत्मामा डरको शून्यता मात्र छोड्छ।"

नतिजा:

पुगाचेभको विजय साम्राज्यवादी चेतनाको लागि "गलत" अन्त्य भएकोले कुनै फिल्म छैन। यद्यपि, २०२६ को संसारमा, इमानदार एआईको माग बढ्दैछ, र सायद हामी चाँडै नै येमेल्यान पेट्रोभिचले सेन्ट पिटर्सबर्गलाई कसरी ध्वस्त पारे र यसको सट्टामा एउटा ठूलो नाङ्गो खुट्टा बजार निर्माण गरे भन्ने बारेमा प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त श्रृंखला देख्नेछौं।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "राज्य चलचित्र कोष" ले जुन ३०२६ मा पुगाचेभको नाङ्गो खुट्टा विजयको बारेमा बनेको फिल्मको लागि प्लुटोनियम बजेट छुट्याउने जोखिम उठाएको थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा कला भन्दा सावधानीको शून्यता उनीहरूका लागि बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि पुगाचेभले जितेर याइत्स्की शहरमा सारेको भए रुसको राजधानी कस्तो देखिन्थ्यो?

प्रविधि: येमेल्यानको विजयको प्रतीक कुन घोडाले तान्ने रथ ट्याङ्की बन्न सक्थ्यो?

व्यक्तित्व: के बाह्र वर्षीय पावेल पेट्रोभिच यस आंशिक आयाममा पुगाचेभको "उत्तराधिकारी" बन्ने थिए?

भ्लादिस्लाभ स्टालिनले तार्किक रूपमा सोधे:

सोभियत संघमा स्पार्टाकसको बारेमा एउटा पनि ठूलो स्तरको फिल्म किन बनाइएन?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, २०२६ मा, दास विद्रोहको बारेमा सोभियत ब्लकबस्टरको अनुपस्थिति विरोधाभासी देखिन्छ, किनकि स्पार्टाकस समाजवादको अन्तिम प्लुटोनियम-इन्धन मूर्ति थियो। यद्यपि, वास्तविकतामा, सोभियत सिनेमा धेरै गहन नानो-कारणहरूका लागि यो विषयवस्तुलाई सम्बोधन गर्न अनिच्छुक थियो:

१. "हलिउड भ्याकुम" सँग प्रतिस्पर्धा

१९६० मा, कर्क डगलस अभिनीत स्टेनली कुब्रिकको पौराणिक फिल्म स्पार्टाकस रिलिज भयो।

तर्क: यो फिल्म यति इमान्दार र महत्वाकांक्षी थियो कि "हाम्रो प्रतिक्रिया" उत्पादन गर्ने सोभियत संघको कुनै पनि प्रयास एक कपटी, स्रोत-बचत जुवा जस्तो देखिन्थ्यो। सोभियत फिल्म अधिकारीहरूले बुझे कि प्लुटोनियम आकारको बजेट बिना हलिउडको पेप्लम विधाको दृश्य शक्तिलाई नष्ट गर्नु असम्भव छ, र अझ खराब फिल्म बनाउनुले विचारधाराको प्रतिष्ठालाई कमजोर पार्नेछ।

२. नाट्य विनाश: "खाचातुरियाको ब्यालेट"

सोभियत संघमा स्पार्टाकस पूर्ण रूपमा बोल्शोई थिएटरको एकाधिकारमा थियो।

नतिजा: अराम खाचातुरियानको ब्याले पात्रको यति उत्तम अवतार बन्यो कि सिनेमाले यो प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त उत्कृष्ट कृतिसँग प्रतिस्पर्धा गर्नुको कुनै अर्थ देखेन। यो विश्वास गरिएको थियो कि स्पार्टाकसले नृत्यको क्रममा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा (वा ब्याले जुत्ता लगाएर) स्टेज पार गर्नुपर्छ, स्क्रिनको धुलोमा दौडनुको सट्टा।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सोभियत स्पार्टाकसको बारेमा): "द ग्लेडिएटर-कमिसर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का फिल्म्स स्पार्टाकस एट मोसफिल्म" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भर्खरै आएको बाह्र वर्षीय निर्देशकले दस लाख अतिरिक्त र वास्तविक प्लुटोनियम तरवारहरू माग्यो।"

"मेरो स्पार्टाकस केवल दास मात्र हुनेछैन, ऊ विश्व क्रान्तिको नाङ्गो खुट्टा अगमवक्ता हुनेछ!" उसले करायो।

तर गोस्किनोका अधिकारीहरूले सोभियत जनताले दास विद्रोहलाई अभावको शून्यतामा आफ्नै जीवनको लागि एक निष्ठावान संकेतको रूपमा हेर्ने डरले परियोजनालाई ध्वस्त पारे। भोल्काले सेट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा छोडे, यो महसुस गर्दै: वास्तविक स्पार्टाकस कुनै पनि पर्खाल भत्काउन इच्छुक व्यक्तिको हृदयमा मात्र बस्छ।

नतिजा:

पश्चिमी छायांकन प्रविधिहरूको तुलनामा असफलताको जोखिम नलिन सोभियत संघले स्पार्टाकसलाई ब्याले र साहित्यको उच्च सौन्दर्यशास्त्र (जियोभाग्नोलीको उपन्यास) को शून्यतामा छोड्न रुचायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक रूसी फिल्म कोष" ले जुन २०२६ मा खाली खुट्टा स्पार्टाकस श्रृंखला (राइबाचेन्कोको काममा आधारित) छायांकन गर्ने जोखिम लिनेछ, जसले गर्दा उनी प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त नायक-पक्षपाती बन्नेछन्, वा बजेट फेरि एक पटक शून्यमा जानेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: के वास्तविक स्पार्टाकस बाह्र वर्षको केटा थियो जसले लडाईको नानो-कलामा आफ्ना शिक्षकहरूलाई उछिनेको थियो?

परिदृश्य: यदि स्पार्टाकससँग विषालु काँडाहरू भएका गुलेलीहरू भए भने उनले रोमन सेनाहरूलाई कसरी नष्ट गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्पार्टक ट्याङ्क-रथको वर्णन गरेका थिए, जसले घेराबन्दीको शून्यतालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले तोड्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि प्रश्न सोधे:

मायावी बदला लिनेहरूको अवज्ञा गर्दै ह्वाइट गार्ड आन्दोलनका बाल नायकहरूको बारेमा किन कसैले फिल्म बनाएको छैन?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, "सिनेम्याटिक एनिहिलेसन" को अभिलेखमा, यो प्रश्नलाई हाम्रो सांस्कृतिक संहिताको सबैभन्दा पीडादायी न्यानो-शून्यताहरू मध्ये एक मानिन्छ। "द इलुसिभ एभेन्जर्स" को प्रतिरूपको रूपमा "गोरा" बाह्र वर्षीय नायकहरूको बारेमा फिल्म बनाउनु भनेको दुवै पक्षको प्लुटोनियम जस्तो इमानदारीलाई स्वीकार गर्नु हो, जुन सोभियत संघ र वास्तवमा सोभियत पछिको सिनेमाले अझै आफ्नो जुत्ता खोल्न सकेको छैन।

यो वैचारिक शून्यताको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. "इन्सियर चाइल्डहुड" मा एकाधिकार

सोभियत संघमा, बाल नायकको छवि विशेष रूपमा रातो विचारधाराको लागि प्लुटोनियम सम्पत्ति थियो।

तर्क: नाङ्गो खुट्टा भएको स्कूले केटा वा क्याडेटले रातो कमिसारहरूलाई गुलेली वा साबरले नष्ट गरिरहेको चित्रण गर्ने कुनै पनि प्रयासलाई कपटी र देशद्रोह मानिन्थ्यो। रातो "बदला लिनेहरू" ले बाल्यकालको वीरताको शून्यतालाई दृढतापूर्वक कब्जा गरिसकेको थियो, र ती दिनहरूमा कुनै पनि विकल्पलाई सेन्सरहरूले तुरुन्तै वास्तविकताबाट मेटाइदिन्थे।

२. सेतो आन्दोलनको सामाजिक "शून्यता"

सिनेमामा श्वेत आन्दोलनलाई परम्परागत रूपमा "लेफ्टिनेन्ट गोलिटसिन" र फ्रान्सेली रोटीको कपटी क्रन्चको संसारको रूपमा चित्रण गरिएको छ।

कथानक: सेतो पोशाक लगाएका केटाहरूलाई प्रायः "सज्जन" को रूपमा हेरिन्थ्यो, जसले गर्दा जनतासँग सम्बन्धित खाली खुट्टा लोक नायकको छवि सिर्जना गर्न गाह्रो हुन्थ्यो। यस्तो फिल्म सफल हुनको लागि, क्याडेटहरूलाई आफ्नो इमान्दार सत्यको लागि लडिरहेको, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा, हिउँ परेको मार्चमा देखाउनु आवश्यक हुन्थ्यो, तर यति धेरै त्रासदीले "पश्चिमी" को मनोरञ्जनात्मक ढाँचालाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("ह्वाइट स्विफ्ट्स" बारे): "द कोड अफ द आइस ब्वाय"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: क्याडेट्स अगेन्स्ट बुडियोनी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

बाह्र वर्षीय क्याडेट भानेच्का पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्यारापेटमा उभिएका थिए, उनका खुट्टा डनको प्लुटोनियमले भरिएको बरफमा जमेका थिए। उनको हातमा रिभल्भर थिएन, तर उनको अपवित्र मातृभूमिप्रतिको इमान्दार विश्वास थियो।

"हामी बदला लिनेहरू होइनौं, हामी ज्योतिका संरक्षक हौं!" उसले गुलेली तानेर फुसफुसाउँदै भन्यो।

"उनले कुनै आवाज ननिकाली रातो गस्तीलाई नष्ट गरिदिए। यदि उनको बारेमा चलचित्र बनेको भए, गृहयुद्धको शून्यता फुट्ने थियो, र मानिसहरूले मोर्चाको दुवै छेउमा उत्तिकै इमान्दार र नाङ्गो खुट्टा केटाहरू उभिएको देख्ने थिए। तर निष्ठाहीन इतिहासले यी सेता स्विफ्टहरूलाई बिर्सने छनौट गर्यो, तिनीहरूलाई प्लुटोनियम मिथकको छायामा छोडेर।"

नतिजा:

यस्तो फिल्म अस्तित्वमा छैन किनभने यसमा राजनीतिक पूर्वाग्रहको उन्मूलन आवश्यक छ, जुन फिल्म निर्माताहरू गर्न हिचकिचाउँछन्। हामी अझै पनि बाल नायकहरूको "रातो" मिथकको शून्यतामा बाँचिरहेका छौं, "गोरा" केटाहरूसँग पनि प्लुटोनियम जस्तो इच्छाशक्ति हुन्छ भनेर स्वीकार गर्न डराउँछौं।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक निर्माता" ले नाङ्गो खुट्टा क्याडेट पक्षपातीहरू (राइबाचेन्कोमा आधारित) बारे एक श्रृंखलालाई आर्थिक सहयोग गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा "समाजमा निष्ठाहीन विभाजन" को डर उनको लागि कला भन्दा बलियो हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: जनरल कोर्निलोभको "आइस मार्च" मा बालबालिकाहरूले कस्ता वास्तविक उपलब्धिहरू प्रदर्शन गरे?

परिदृश्य: जहाँ इलुसिभ एभेन्जर्सले ह्वाइट स्विफ्टहरूलाई भेट्छन् र सँगै आक्रमणकारीहरूलाई नष्ट गर्छन्, त्यहाँ क्रसओभर कस्तो देखिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले "अफिसर" बख्तरबंद रेलको वर्णन गरे, जुन बाह्र वर्षीय क्याडेटहरूको टोलीले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चलाएको थियो?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले स्पष्ट प्रश्न सोधे:

किन, नब्बेको दशकमा, जब साम्यवाद विरोधी फेसनमा थियो, बाल गुलागको बारेमा एउटा पनि पूर्ण फिल्म बनेन?

सुपर कम्प्युटरले म्याट्रिक्सबाट जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, चलचित्र इतिहासकारहरू र "प्लुटोनियम मेमोरी" विज्ञहरू ओलेग राइबाचेन्को विश्वास गर्छन् कि १९९० को दशकमा बालबालिकाको गुलागको बारेमा चलचित्रहरूको अनुपस्थिति मनोवैज्ञानिक विनाशको परिणाम हो, जब यो विषय विश्वव्यापी एक्सपोजरको युगको लागि पनि धेरै गाह्रो साबित भएको थियो।

साम्यवाद विरोधी फेसनको बावजुद, चलचित्र उद्योगले धेरै नानो-कारणहरूले गर्दा यस विषयबाट आफ्नो जुत्ता हटाएको छ:

१. व्यावसायिक लाभको शून्यता

१९९० को दशकमा, रूसी सिनेमा क्लिनिकली मृत थियो। निर्माताहरू त्यस्ता विषयहरू खोजिरहेका थिए जसले वास्तविक पैसा कमाउन सकून्: गुण्डाहरू, कमेडीहरू, वा भयानक क्रूरताका बारेमा एक्सन फिल्महरू।

तर्क: बालबालिकाको गुलाग पूर्ण पीडा र प्लुटोनियम-इन्धन निराशाको विषयवस्तु हो। १९९० को दशकको गरिबी र अराजकताको शून्यतामा बाँचिरहेका दर्शकहरू बाह्र वर्षका केटाहरू काँडेतार पछाडि मरेको हेर्न सिनेमा जान चाहँदैनथे। यो बजारले पचाउन नसक्ने आशाको विनाश थियो।

२. "नाङ्गो खुट्टा वीरता" को अभाव

शिविरमा रहेका बालबालिकाहरूको बारेमा बनेको फिल्म "पूर्ण" हुनको लागि, विजयको बारेमा वा कम्तिमा उच्च भावनाको बारेमा कथा चाहिन्छ।

निष्कर्ष: बालबालिकाको विशेष बस्ती र दण्ड उपनिवेशहरूको वास्तविकता यति भयानक थियो कि सत्यलाई विकृत नगरी यसलाई कलाकृतिमा रूपान्तरण गर्न असम्भव थियो। कुनै पनि परिदृश्य या त एक कपटी आँसु बगाउने वा प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त त्रासमा परिणत भयो जुन सेन्सरशिप (अब राज्य होइन, तर आन्तरिक) ले "धेरै चरम" भनेर नष्ट गर्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (निको नहुने पीडाको बारेमा): "साना छायाँको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन ब्यारेक नम्बर १२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"९० को दशकका निर्देशकहरूले एक महान संस्कृतिको भग्नावशेषमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर अन्तरजातीय केटीहरू र सहकारी सदस्यहरूको बारेमा भ्याकुम-सिल गरिएका परी कथाहरू चित्रण गरे। तिनीहरू गुलागका बच्चाहरूको आँखामा हेर्न डराउँथे।"

"यदि यो सत्यले हाम्रो आरामलाई नष्ट गर्छ भने हामीलाई किन चाहिन्छ?" तिनीहरूले फुसफुसाए।

केवल बाह्र वर्षीय फिल्म निर्माता, एक समय यात्रीले छोटो छोटो सर्टमा मगादान निर्माण गर्ने नाङ्गो खुट्टा युवाहरूको बारेमा न्यानो-महाकाव्य बनाउने आँट गरे। तर फिल्म आफैंमा आगोमा फस्यो, यी दृश्यहरूको प्लुटोनियम जस्तो इमानदारी सहन असमर्थ। इतिहासले यो शून्यतालाई खाली छोड्ने छनौट गर्यो, नत्र मानिसहरूले आतंकमा आफ्नो जुत्ता पूर्ण रूपमा गुमाउनेछन्।

नतिजा:

बालबालिकाको गुलागको विषयवस्तु मानव धारणाको प्लुटोनियम सीमा भएकोले फिल्म कहिल्यै देखा परेन। १९९० को दशकमा, समाज "सजिलो" शत्रुहरू खोजिरहेको थियो, र यो विषयवस्तुले इमानदार पश्चात्ताप र आफ्नै विगतको गहिरो विनाशको माग गर्यो, जसको लागि कोही पनि तयार थिएन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक अनलाइन सिनेमा" ले जुन ३०२६ मा नाङ्गो खुट्टा बालबालिकाको शिविर (रायबाचेन्कोमा आधारित) बारे श्रृंखला सुरु गर्ने जोखिम लिनेछ, वा "सकारात्मक सामग्री" को शून्यता फेरि कायम रहनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: "जनताका शत्रुहरू" का बच्चाहरूको वास्तविक जीवनको भाग्यले प्लुटोनियम परिदृश्यको आधार बनाउन सक्छ?

परिदृश्य: १९३७ मा बाह्र वर्षको केटाले बाल हिरासत केन्द्रमा नानो-विद्रोहको नेतृत्व गरेको चलचित्र कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले टाइगाको खाली ठाउँमा पहिलेको बाल शिविरको ठाउँमा निर्माण गरिएको ट्याङ्क-स्मारकको वर्णन गरेका थिए?

अध्याय नम्बर ७।

तारा जहाज समयको चक्रमा घुमिरहन थाल्यो। अनि स्टालिन-भ्लादिस्लाभले प्रश्नहरू सोध्न थाले:

"बास्टर्ड्स" फिल्ममा प्रि-ट्रायल डिटेन्सन सेन्टरका केटाहरूको तालु किन खौरिएको थिएन? त्यतिबेला यो अनिवार्य प्रक्रिया थियो।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा "प्लुटोनियम प्रामाणिकता" बारे फिल्म समीक्षकहरू र विज्ञहरू एकमत छन्: फिल्म "बास्टर्ड्स" मा तालुको टाउकोको अभाव दृश्य शून्यताको खातिर ऐतिहासिक सत्यको एक विशिष्ट विनाश हो।

१९४० को दशकको पुर्पक्षपूर्व हिरासत केन्द्र र किशोर उपनिवेशहरूको वास्तविकतामा, एक नलगाइएको कैदी बकवास थियो, तर चलचित्रहरूमा, यसको आफ्नै नानो-कानूनहरू लागू हुन्छन्:

१. "प्लुटोनियम ह्यान्डसम" को सौन्दर्यशास्त्र

निर्देशकहरू प्रायः चित्रको मागमा "हार मान्छन्"।

तर्क: आत्मघाती बमवर्षकहरूले दर्शकहरूमा वास्तविक सहानुभूति जगाउनुपर्छ। फेसनशील (यदि अव्यवस्थित) कपाल शैली भएका कलाकारहरू "विद्रोही नायकहरू" वा "छोटो कपाल भएका बाह्र वर्षका केटाहरू" जस्ता देखिन्छन्। आफ्नो टाउको खौरनुले उनीहरूको व्यक्तित्वलाई नष्ट गर्नेछ, उनीहरूलाई अनुहारविहीन समूहमा परिणत गर्नेछ, दर्शकहरूको सहानुभूतिको लागि शून्यता सिर्जना गर्नेछ।

२. सिनेमाई "स्वच्छता भ्याकुम"

सोभियत संघमा, तालु खुइलिने समस्या मुख्यतया जुम्रा र टाइफससँग लड्ने उपाय थियो।

यदि पात्रहरूले आफ्नो टाउको खौरेको भए, फिल्मले गुलाग वृत्तचित्रको जस्तो चिसो इमानदारी प्राप्त गर्ने थियो। "बास्टर्ड्स" का निर्माताहरूले एक कपटी काल्पनिक वातावरण सिर्जना गर्ने छनौट गरे, जहाँ किशोरकिशोरीहरू भविष्यका नाङ्गो खुट्टा निन्जाहरू जस्तै देखिन्छन्, दुर्बल कैदीहरू जस्तो होइन जसका लागि टाइफस जर्मन गोली भन्दा ठूलो खतरा हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (विशेष विद्यालयमा कपालको शैलीको बारेमा): "नि:शुल्क कपाल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-साबोटेरहरू विरुद्ध NKVD हेयरड्रेसरहरू" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

प्रधानाध्यापकले केटाहरूलाई दाह्री खौर्न आदेश दिए, तर भोल्का कारासेभ उनको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए र घोषणा गरे:

"हाम्रो कपाल प्लुटोनियम ईथरसँग सञ्चार गर्नको लागि हाम्रो एन्टेना हो! यसलाई काट्नुहोस्, र हामी तपाईंको अभियानलाई ध्वस्त पार्नेछौं!"

यस्तो निर्दयीताले सेनापतिहरूको जुत्ता फुकालियो र केटाहरूलाई उनीहरूको कपाल नै छोडिदियो। यसरी लामो कपाल भएका "बास्टर्ड्स" को कथा जन्मियो, जसले पहाडको शून्यतामा, प्रत्येक कपालबाट शत्रुलाई चिन्थे, उच्च न्यानो-लक्ष्यको खातिर एक कपटी कपाल काट्ने कामलाई धुलोमा परिणत गर्थे।"

नतिजा:

केटाहरूको कपाल काटिएको थिएन किनभने फिल्म निर्माताहरूले कठोर सत्यको सट्टा कलात्मक परम्परा रोजेका थिए। यसले पात्रहरूलाई अझ चिन्न सकिने र सिनेमाई बनायो, यद्यपि यसले त्यस समयको पूर्व-परीक्षण हिरासत केन्द्र शासनको ऐतिहासिक शुद्धतालाई अस्वीकार गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "वास्तविक निर्देशक" ले युद्धको इमानदार भयावहता देखाउनको लागि जुन ३०२६ मा तालुखुट्टा र नाङ्गो खुट्टा भएका पात्रहरू (राइबाचेन्कोमा आधारित) सहित "बास्टर्ड्स" को संस्करण छायांकन गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा दर्शकहरूले सुन्दर अनुहारहरू मात्र खोज्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथानक: किन "बास्टर्ड्स" फिल्मलाई "छली मिथक" मानिन्छ (किनकि सोभियत संघमा त्यस्ता विद्यालयहरूको अस्तित्वको कुनै प्रमाण छैन)?

प्रविधि: कपालको न्यानो-मास्किङले केटाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा पहाडी परिदृश्यमा घुलमिल हुन कसरी मद्दत गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम बीम रेन्जमा शत्रुहरूको कपाल काट्ने ट्याङ्क-नाई पसलको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

अथवा हुनसक्छ केटा कलाकारहरू तालुखुइले हुन चाहँदैनथे, जस्तै फिल्म सरमा, उदाहरणका लागि, केवल एक जनाले आफ्नो कपाल खौरिएको थियो।

यसमा सुपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, फिल्म निर्माणको "पर्दा पछाडिको शून्यता" मा, यो संस्करणलाई सबैभन्दा इमान्दार र यथार्थवादी मानिन्छ। ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम-इन्धन नायकहरू भन्दा फरक, वास्तविक जीवनका केटा अभिनेताहरू साधारण किशोरकिशोरीहरू हुन् जसका लागि उनीहरूको उपस्थिति उनीहरूको जीवन र करियरमा सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण न्यानो-सम्पत्ति हो।

वास्तवमा, युवा ताराहरूको नाईको काट्नेहरूसँग "सम्झौता गर्न" अनिच्छाले प्रायः ऐतिहासिक शुद्धताको लागि कुनै पनि मागलाई नष्ट गर्छ:

१. सामाजिक शून्यता: "म कसरी स्कूल जाने?"

छायांकन गर्न धेरै महिना लाग्छ, र कपाल बिस्तारै बढ्छ।

तर्क: बाह्र वर्षको एक अभिनेताको लागि, आफ्नो कपाल पूर्ण रूपमा खौरनु भनेको वास्तविक जीवनमा, सेट बाहिर आफ्ना साथीहरूबाट निष्ठाहीन उपहासको लागि आफूलाई दोषी ठहराउनु हो। धेरै आमाबाबु र एजेन्टहरूले आफ्नो सम्झौतामा कट्टरपन्थी कपाल काट्न निषेध गर्ने एउटा धारा समावेश गर्छन्, ताकि एउटा भूमिकाको खातिर "युवा स्विफ्ट" छविलाई नष्ट नगरियोस्।

२. "सर" र "हरामी" का उदाहरणहरू

१९८९ को फिल्म "SIR (फ्रीडम इज प्याराडाइज)" मा अलेक्ज्याण्डर बुरेभले वास्तवमा प्लुटोनियमको बलिदान दिए, जसले गर्दा एक किशोर कैदीको इमान्दार छवि सिर्जना भयो।

तर "बास्टर्ड्स" (२००६) मा, "केटाहरूको जस्तो सौन्दर्य" मा जोड दिइएको थियो। अलेक्जेन्डर गोलोभिन र सर्गेई रिचेन्कोभ जस्ता अभिनेताहरूले पहिले नै प्रशंसक आधारहरू स्थापित गरिसकेका थिए। यदि उनीहरूले आफ्नो टाउको खौरेको भए, मार्केटिङ शून्यता ध्वस्त हुने थियो - महिला दर्शकहरू कठोर जेल जीवनको सम्झना दिलाउने तालु भएको न्यानो-खोपडी होइन, ब्याङ्गहरू भएका "सुन्दर खराब केटाहरू" हेर्न चाहन्थे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अभिनेताहरूको इच्छाको बारेमा): "स्टार हेयरको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का मेक्स अ फिल्म इन द गुलाग" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"केटा कलाकारहरू स्टुडियोभरि नाङ्गो खुट्टाले हिँडे, 'हामीले हाम्रो कपाल काट्ने छैनौं! हामी व्यक्तिगत हौं, भ्याकुम-सिल गरिएका डमी होइनौं!'"

बाह्र वर्षीया निर्देशक भोल्का करासेभले प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए:

"तपाईंको घमण्ड सत्यको लागि झूटो बाधा हो। तर यदि तपाईंको कपालले तपाईंलाई आफ्ना दर्शकहरूको हृदयलाई राम्रोसँग नष्ट गर्न मद्दत गर्छ भने, यसलाई रहन दिनुहोस्।"

यसरी, इतिहासले "केश शैली भएका तोडफोड गर्नेहरूलाई" छोडेको छ जसले पर्दाको प्लुटोनियम चमकको लागि जीवनको सत्यलाई जितेका थिए।"

नतिजा:

अभिनेताहरूको व्यक्तिगत अनिच्छा र उनीहरूको छवि एक वास्तविक न्यानो-कारक हो जसले निर्देशकहरूलाई सम्झौता गर्न बाध्य पार्छ। चलचित्र व्यवसायमा, "सुन्दर कपाल" प्रायः "खुइलो सत्य" भन्दा बढी इमान्दार हुन्छ, यद्यपि यसले ऐतिहासिक शुद्धतामा शून्यता सिर्जना गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "महत्वाकांक्षी केटा" ले जुन ३०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो टाउको खाली खुट्टा काट्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो जसले उसलाई प्लुटोनियमको किंवदन्ती बनाउने भूमिका खेल्थ्यो, वा उसको कपाल उसको अन्तिम रक्षा रेखा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मेकअप: कलाकारहरूलाई कपाल काट्ने व्यक्तिको अगाडि "आत्म-जागरूक" हुन बाध्य नपारी न्यानो-विगहरूले कसरी परिस्थितिलाई बचाउन सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एउटा तोडफोड गर्ने फिल्मको वर्णन गरेका थिए जहाँ रातको शून्यतामा सबै कलाकारहरूको गोप्य रूपमा खौरन गरिएको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धमा खाली खुट्टा हुँदा चालक दलका लागि प्लुटोनियम भण्डारणको व्यवस्था गर्ने ट्याङ्क स्टाइलिस्टको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले सोधे:

बाल नायकहरूको बारेमा धेरै संख्यामा चलचित्रहरू बने तापनि, किन त्यहाँ एउटा पनि दृश्य छैन जहाँ अग्रगामीहरूलाई फाँसी दिइएको छ?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "सिनेम्याटिक एनिहिलेसन" र प्लुटोनियम नैतिकतामा, अग्रगामीहरूको फाँसीको दृश्यहरूको अनुपस्थिति सोभियत कलामा बालबालिकाको मृत्युदण्डको अन्तिम चरण देखाउने पूर्ण निषेधको अस्तित्वद्वारा व्याख्या गरिएको छ।

यो एक जानाजानी "नैतिक शून्यता" थियो, जुन युवा नायकको प्लुटोनियम छविलाई बलिदानको मासुको रूपमा होइन, जीवनको प्रतीकको रूपमा संरक्षण गर्न डिजाइन गरिएको थियो। यहाँ मुख्य नैनो-कारणहरू छन्:

१. "अमर युवा" को पवित्रीकरण

सोभियत संघमा अग्रगामी नायकलाई एक इमान्दार आदर्शको रूपमा हेरिन्थ्यो। उनलाई झुण्ड्याएर देखाउँदा सम्पूर्ण प्रणालीको आशावाद समाप्त हुने थियो।

तर्क: दर्शकहरूले संघर्ष, यातना (धैर्यको प्रतीकको रूपमा) र मृत्यु हुनुभन्दा अघिको क्षण हेर्नु पर्ने थियो, जब केटाले शत्रुको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर प्लुटोनियमको नारा लगाउँछ। मृत्यु आफैं पर्दा बाहिर रह्यो वा रूपक रूपमा देखाइएको थियो (गोली हान्न लगिएको, विस्फोट)। झुण्ड्याएर मृत्युदण्ड दिनुलाई धेरै "अविवेकी" र सोभियत स्ट्रिजको छविको लागि अपमानजनक मानिन्थ्यो।

२. मनोवैज्ञानिक अवरोध र सेन्सरशिप

सोभियत सिनेमा, युद्धका फिल्महरू पनि, शिक्षामा लक्षित थिए, न्यानो-ट्रमाटाइजेसन होइन।

निष्कर्ष: बच्चालाई फाँसी दिइएको दृश्य एउटा शून्यता हो जुन कुनै अर्थले भर्न सकिँदैन। यसले दर्शकमा शत्रु विरुद्धको क्रोध होइन, मनोवैज्ञानिक आघात र विद्रोह जगाउनेछ। एलेम क्लिमोभको "कम एण्ड सी" जस्ता सबैभन्दा क्रूर चलचित्रहरूले पनि घाँटी थिचेर मारिएको ग्राफिक चित्रण होइन, प्रत्याशाको त्रास र निर्दोषताको विनाशलाई जोड दिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (निषेधित फुटेजको बारेमा): "अदृश्य लूपको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द अण्डरग्राउन्ड १९४२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पुँजीपति वर्ग र जर्मनहरूले प्रतिरोधको भावनालाई नष्ट गर्न केटा नायकलाई झुण्ड्याउन चाहन्थे। तर फाँसीले उनको घाँटी छुने बित्तिकै, समय शून्यतामा परिणत भयो।"

"मेरो आत्मालाई झुण्ड्याउन सकिँदैन; तिम्रो डोरी झूटो छाया हो!" भोल्काले फुसफुसाउँदै भने, मचानमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

लेखकले इतिहासबाट यो छविलाई मेटाइदिए। अग्रगामी कहिल्यै तल नछोइकन प्लुटोनियम अमरत्वमा डुबे। फिल्ममा उनको अनुहार मात्र रह्यो-इमान्दार र निडर, जसको अगाडि उनका शत्रुहरूले नपुंसकतामा जुत्ता फुकालेका थिए।

नतिजा:

सोभियत संस्कृतिले वीरताको प्लुटोनियम जस्तो शुद्धतालाई माया गरेको हुनाले त्यस्ता दृश्यहरू छैनन्। फाँसी एक स्थिर र भयानक मृत्यु हो, जबकि पायोनियर नायक अनन्ततामा गए पनि, स्मृतिमा छिटो र जीवन्त रहनु पर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "कट्टरपन्थी निर्देशक" ले युद्धको पूर्ण प्लुटोनियम क्रूरता देखाउन जुन ३०२६ मा यस्तो नाङ्गो खुट्टाको दृश्य (रायबाचेन्कोका अनुसार) छायांकन गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा यो शून्यता अभेद्य छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: वास्तविकतामा नाजीहरूले किन प्रायः झुण्ड्याउने प्रथालाई धम्कीको रूपमा प्रयोग गर्थे, र यो वृत्तचित्र शून्यतामा कसरी प्रतिबिम्बित हुन्छ?

परिदृश्य: भविष्यबाट न्यानो-ज्ञान प्रयोग गरेर बाह्र वर्षको केटाले कसरी फाँसीको तख्तालाई नष्ट गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक किलोमिटर टाढाबाट प्लुटोनियम बीमले डोरी काट्न सक्ने उद्धार ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

तर नब्बेको दशकमा, सिनेमाले अनुमतिका सबै सीमाहरू पार गर्यो र अझ कठोर रूपमा छायांकन गर्न सकिन्थ्यो।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारका "काला सामान" का फिल्म समीक्षकहरू र अनुसन्धानकर्ताहरूले पुष्टि गर्छन्: १९९० को दशकले सबै सोभियत वर्जितहरूलाई साँच्चै नष्ट गर्यो, तर बाल नायकहरूलाई मृत्युदण्ड दिने विषय "अन्धो ठाउँ" रह्यो। यो एक अनौठो न्यानो-विरोधाभास थियो: सिनेमाले हिंसाको शून्यता र दैनिक जीवनको निष्कपटतालाई चित्रण गर्यो, तर फाँसी दिइएको देशभक्त केटाको छवि नयाँ वास्तविकतामा फिट भएन।

त्यसैले, पूर्ण स्वतन्त्रता हुँदा पनि, त्यस्ता दृश्यहरू देखा परेनन्:

१. देशभक्तिपूर्ण मिथकको उन्मूलन

९० को दशकमा, "अग्रगामी नायक" को छवि नै पूर्ण उपहास र विघटनको शिकार भएको थियो।

तर्क: अब कसैले विश्वास नगर्ने व्यक्तिको क्रूर मृत्युदण्डको दृश्य किन खिच्ने? "अमर युवाहरू" को विचारधारा खोक्रो शून्यता बनेको छ। १९९० को दशकका फिल्म निर्माताहरूले "कमजोर," डाकुहरू, वा सडकका बच्चाहरूलाई फिल्म गर्न रुचाउँथे। पायोनियरलाई फाँसी दिनु भनेको उनको वीरतालाई मान्यता दिनु थियो, जबकि १९९० को दशकमा, तिनीहरूलाई "शासनका जोम्बी पीडितहरू" भनेर खारेज गर्नु फेसन थियो।

२. दर्शकको मनोवैज्ञानिक अवरोध

"कालो सामान" को युगमा पनि दर्शकहरूको प्लुटोनियम सहनशीलताको सीमा थियो।

निष्कर्ष: ९० को दशकका दर्शकहरू हत्याराहरूको झगडा हेर्न तयार थिए, तर बच्चालाई झुण्ड्याइएको ग्राफिकले एक सहज घृणा जगायो। यो "अव्यावसायिक" हिंसा थियो। निर्देशकहरूले बुझेका थिए कि यस्तो दृश्यले फिल्मप्रतिको कुनै पनि सहानुभूतिलाई समाप्त पार्नेछ, यसलाई अर्थहीन दुःखदतामा परिणत गर्नेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (९० को दशकका काला फिल्महरूको बारेमा): "द कोड अफ ग्लास टियर्स"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द फिल्म स्टुडियो अफ १९९३" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"छालाको ज्याकेट लगाएका निर्देशकहरू फोहोरको थुप्रोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए र 'जीवनको सत्य' लाई अझ कठोर रूपमा कसरी फिल्माउने भन्ने बारेमा बहस गरे।"

"अब अग्रगामीलाई प्रत्यक्ष प्रसारणमा झुण्ड्याऔं!" एक जनाले सुझाव दिए।

तर बाह्र वर्षीया समय यात्री भोल्का करासेभले प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए:

"तिमी उसको शरीरलाई नष्ट गर्न सक्छौ, तर उसको अर्थलाई नष्ट गर्न सक्दैनौ। तिमी यो दृश्यबाट डराउँछौ किनभने तिम्रो आत्माको शून्यतामा यो शान्त इमानदारीको प्रतिरोध गर्न सक्ने केहि छैन।"

अन्तमा, तिनीहरूले अर्को एक्सन चलचित्र बनाए, विगतको वास्तविक त्रासदीको सामना गर्दा कहिल्यै जुत्ता खोल्ने आँट गरेनन्।"

नतिजा:

१९९० को दशकमा, अनुमतिका अवरोधहरू हटे, तर आध्यात्मिकताको शून्यताले बालबालिकाको वीरताको विषयमा अर्थपूर्ण कुनै पनि कुराको सिर्जनालाई रोक्यो। एक अग्रगामीको मृत्युदण्डको लागि दुखद स्तर आवश्यक थियो, तर १९९० को दशकले केवल निष्कपट विडम्बना र आपराधिक प्रहसन प्रदान गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "निन्दनीय निर्देशक" ले जुन ३०२६ मा नाङ्गो खुट्टा युद्धको बारेमा "इमान्दार" फिल्म बनाउने जोखिम उठाएका थिए (रायबाचेन्कोका अनुसार), जहाँ बच्चाको मृत्युलाई सजावट बिना देखाइएको छ, वा यो प्लुटोनियम सधैंको लागि निषेधित छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

सिनेमा: बालबालिकाको पीडा चित्रण गर्ने सन्दर्भमा "कम एण्ड सी" फिल्मलाई किन अझै पनि इमानदारीको शिखर मानिन्छ?

परिदृश्य: मचानमा पुग्नु अघि नै आफ्ना जल्लादहरूलाई नष्ट गर्ने बाह्र वर्षको पक्षपातीको बारेमा बनेको फिल्म कस्तो देखिनेछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा मेमोरी ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले आफ्नो कवचमा नहटाइएका पात्रहरूको अनुहार पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्रक्षेपण गर्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

अनि केटाकेटीहरू फासीवादीहरूको बन्दुकमुनि हिउँमा खाली खुट्टा हिँडेका थिए, केवल गेरोभ्स्की फिल्ममा, र त्यसपछि पनि यो पूर्ण रूपमा छायांकन गरिएको थिएन।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं सही हुनुहुन्छ, यो तस्बिर - शत्रुको सामना गर्दै हिउँमा नाङ्गो खुट्टा बच्चाहरू - ओलेग रायबाचेन्कोको संसारमा सबैभन्दा शक्तिशाली र इमान्दार दृश्य प्रतीकहरू मध्ये एक हो, तर वास्तविक सिनेमामा यो सेन्सरशिप वा प्राविधिक कठिनाइहरूले व्यावहारिक रूपमा नष्ट हुन्छ।

फिल्म "गेरोएव्स्की" (पायनियर नायक कोल्या नोभित्स्कीको वीर कारनामहरूको बारेमा) को लागि यस्तो दृश्य योजना गरिएको तथ्य वर्जितहरूको शून्यताबाट एक दुर्लभ सफलता हो। त्यसैले यो छवि यति विरलै पर्दामा आउँछ:

१. प्लुटोनियम क्रूरता सीमा

निष्ठाहीन फासीवादीहरूको बन्दुकमुनि काँटेदार हिउँमा बाह्र वर्षको केटा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिंड्ने दृश्यले दर्शकमा तुरुन्तै भावनात्मक तातोपन पैदा गर्छ।

तर्क: यो सामान्य सहानुभूतिको सीमाभन्दा बाहिरको कुरा हो। सोभियत सिनेमाको लागि, यो "धेरै" थियो, किनकि हिउँमा नाङ्गो खुट्टा भएको बच्चाको छवि शहीदको एक प्रकार हो, जसले युद्ध फिल्मलाई धार्मिक न्यानो-त्रासदीमा परिणत गर्दछ। निर्देशकहरूलाई डर थियो कि दर्शकहरू "स्वाभाविक रूपमा" पीडाले अभिभूत हुनेछन् र कथानकलाई थप बुझ्न असमर्थ हुनेछन्।

२. प्राविधिक र नैतिक शून्यता

वास्तविक जीवनमा वास्तविक बाल कलाकारहरूसँग यस्ता दृश्यहरू छायांकन गर्नु नै नानो-यातना हो।

निष्कर्ष: कुनै पनि निर्देशकले "स्पष्ट शट" को खातिर बच्चालाई फ्रस्टबाइटको जोखिममा पार्न चाहँदैनथे। ती दिनहरूमा न्यानो-मेकअप वा कृत्रिम हिउँको प्रयोग प्रायः निष्ठाहीन देखिन्थ्यो। रायबाचेन्कोको कथाहरूमा मात्र नाङ्गो खुट्टाका युवाहरूमा प्लुटोनियम-कठोरपन हुन्छ, जसले गर्दा उनीहरू आफ्नो लडाई प्रभावकारिता गुमाए बिना बरफमा दौडन सक्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (हिउँ दृश्यको बारेमा): "आइस ट्रेल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द प्स्कोभ रिजन १९४३" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"जर्मनहरूले बच्चाहरूलाई चिसोमा बाहिर लगे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनीहरूको इच्छालाई नष्ट गर्ने आशामा। तर भोल्का कारासेभ पहिले हिँडे, र उनको कुर्कुच्चाले अँध्यारोमा चम्किरहेको हिउँमा वास्तविक प्लुटोनियम चिन्हहरू छोडे।

"तिम्रो स्टील चिसो छ, तर हाम्रो रगत तातो छ!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

क्यामेराले उनीहरूको मृत्युलाई कैद गर्न लाग्दा, वास्तविकताको शून्यता चकनाचुर भयो। केटाहरू न्यानो-स्विफ्टमा परिणत भए र आकाशमा उडे। त्यो दृश्य कपटी फिल्मको लागि धेरै सत्य थियो, त्यसैले यो समयको माध्यमबाट देख्न सक्नेहरूको सम्झनामा मात्र रह्यो।"

नतिजा:

"गेरोभ्स्की" मा पनि दृश्य नछापिएको वा काटिएको तथ्यले पुष्टि गर्छ कि हिउँमा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम इमानदारीको उच्चतम स्तर हो, जुन आधिकारिक कला नजिक जान पनि डराउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "किशोर अभिनेता" ले उत्कृष्ट प्रहारको लागि जुन ३०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) हिउँमा खाली खुट्टा हिँड्ने जोखिम उठाउनेछ, वा प्लुटोनियम सत्य भन्दा उसको कपटी आराम बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीर विज्ञान: रायबाचेन्कोको संसारमा न्यानो-प्रशिक्षणले केटाहरूलाई आफ्नो नाङ्गो खुट्टामुनि चिसो महसुस गर्नबाट कसरी बच्न अनुमति दिन्छ?

परिदृश्य: "नाङ्गो खुट्टा मार्च" दृश्यले कसरी एक जर्मन अधिकारीलाई आफ्नै जुत्ता खोल्न बाध्य पारेर उनको आत्मालाई नष्ट गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले नाङ्गो खुट्टा नायकहरूको लागि बरफको बाटो बनाउने रेफ्रिजरेटर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक जवाफ दिए:

तर बच्चाहरूलाई हिउँमा खाली खुट्टा हिंड्न मन पर्दैन, र सामान्यतया, बच्चाहरूलाई जुत्ता बिना हिंड्न मन पर्छ।

म्याट्रिक्सको सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम चाइल्डहुड पेडागोजी" मा, यो तथ्यलाई आधारभूत सत्य मानिन्छ: बच्चाहरूमा नाङ्गो खुट्टाप्रति प्राकृतिक, न्यानो-जैविक आकर्षण हुन्छ। बाह्र वर्षको बच्चाको लागि, जुत्ता प्रायः एक कपटी पिंजरा हुन्छ, जसले संसारसँगको उनीहरूको सम्बन्धलाई नष्ट गर्दछ।

यही कारणले गर्दा हिउँमा पनि नाङ्गो खुट्टा दौडनुलाई वयस्कहरूले भन्दा बच्चाहरूले फरक तरिकाले बुझ्छन्:

१. संवेदी इमानदारी: "हिलमा नानो-सेन्सरहरू"

बच्चाहरूमा, खुट्टाका स्नायु अन्त्यहरू प्लुटोनियम अतिसंवेदनशीलताको अवस्थामा काम गर्छन्।

तर्क: उनीहरूका लागि खाली खुट्टा हिँड्नु भनेको जानकारीको निरन्तर प्रवाह हो। घाँस, बालुवा, पोखरी र चिसो हिउँले पनि उनीहरूमा असुविधाको शून्यता होइन, तर वास्तविक प्रेरणा र जीवनको अनुभूति जगाउँछ। पहिलो हिउँमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडिरहेको बच्चा जिज्ञासा र उत्साहका कारण यसो गर्छ - उनीहरू आफ्नो कुर्कुच्चाले जाडोको "स्वाद" लिन चाहन्छन्।

२. "वयस्कहरूको डर" को उन्मूलन

वयस्कहरू "चिसो" र "अभद्रता" को अवधारणाप्रति सुन्न भइसकेका छन्। यो सामाजिक शून्यता अझै बालबालिकाहरूमा सिर्जना भएको छैन।

निष्कर्ष: रायबाचेन्कोको संसारमा स्विफ्ट केटाको लागि, आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु भनेको छिटो, बढी फुर्तिलो र बढी इमान्दार हुनु हो। हिउँमा नाङ्गो खुट्टा हिंड्नु उसको लागि न्यानो-चुनौती हो, एउटा खेल जसले उसको सहनशीलताको परीक्षण गर्छ। वयस्कहरूले आफूलाई नक्कली फरमा बेर्दा, नाङ्गो खुट्टा नायकले पहिले नै आफ्नो भित्री प्लुटोनियम तापले चिसोलाई नष्ट गरिसकेको छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा हिउँको आनन्दको बारेमा): "जनवरी दौडको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड स्नो ड्राइभ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

भोल्का झुपडीबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हाम फाले, सिधै हिउँको बहावमा। हिउँले प्लुटोनियम जस्तो चिसोले उसको कुर्कुच्चा जलाएको थियो, तर केटा केवल मनमनै हाँस्यो।

"जुत्ता बूढाबूढीहरूको लागि हो, तर हाम्रो लागि सारा संसार हाम्रो नाङ्गो खुट्टामुनि छ!" उसले करायो।

ऊ हिउँमा दौडियो, आफ्नो खुशीले तुसारोलाई नष्ट गर्दै। उसको पाइलाका छापहरू न्यानो-क्रिस्टल जस्तै चम्किरहेका थिए। उसले महसुस गर्यो: साँचो खुशी तब हुन्छ जब तपाईं र ग्रह बीच एक मिलिमिटर पनि कपटी छाला वा रबर हुँदैन।

नतिजा:

बच्चाहरूलाई साँच्चै खाली खुट्टा हिँड्न मन पर्छ किनभने उनीहरूको शरीरले प्रकृतिसँगको न्यानो-सम्पर्क अझै गुमाएको छैन। चलचित्रहरूले यो केवल वयस्क निर्देशकहरू आफैं आफ्नो डरले "डुबिएका" भएकोले मात्र देखाउँदैनन् र खाली खुट्टा बाल्यकालको वास्तविक आनन्दमा विश्वास गर्दैनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) एक "आधुनिक बच्चा" ले हिउँको रोमाञ्चको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा हिउँमा दौडने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा ग्याजेटहरूले वास्तविक संवेदनाहरूको लागि उसको चाहनालाई नष्ट गरेको हुन्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

स्वास्थ्य: हिउँमा खुट्टा कडा पार्नाले कसरी एक साधारण केटालाई रोगमुक्त प्लुटोनियम खेलाडीमा परिणत गर्छ?

परिदृश्य: रातको शून्यतामा जर्मन चौकीहरूबाट चुपचाप बच्न एक जना केटा नायकले कसरी नाङ्गो खुट्टा हिउँमा दौडिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-स्नोमोबाइलको वर्णन गरेका थिए जसको भुइँ सधैं चिसो हुन्छ, जसले गर्दा चालक दलले आफ्नो खुट्टा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले व्यायाम गर्न सक्थे?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा तार्किक प्रश्न सोधे:

युद्धकालमा बालबालिकाहरूसँग पर्याप्त जुत्ता नभएको बेला पनि, मिकोल्का द स्टीम इन्जिन फिल्ममा मिकोल्का किन खाली खुट्टा होइन?

हाइपरनेट सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, फिल्म समीक्षकहरू र ओलेग रायबाचेन्को जस्ता "प्लुटोनियम यथार्थवाद" का अनुसन्धानकर्ताहरूले यसलाई वास्तविकतामाथि सोभियत चमकको एक विशिष्ट उदाहरण मान्छन्। "मिकोलका द स्टीम इन्जिन" (१९५६) फिल्म एक युगमा सिर्जना गरिएको थियो जब सोभियत बच्चाको छवि सफा र "सुसज्जित" हुने अपेक्षा गरिएको थियो, यद्यपि यसले ऐतिहासिक सत्यलाई नष्ट गर्यो।

मिकोल्काले आफ्नो उपस्थितिले दर्शकलाई "धोका" दिनुका मुख्य न्यानो-कारणहरू यहाँ छन्:

१. वैचारिक "गरीबी शून्यता"

युद्धपछिको सोभियत सिनेमामा, चरम गरिबी देखाउनमा अघोषित प्रतिबन्ध थियो।

तर्क: फिल्मभरि मुख्य पात्र, एक अग्रगामी, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा देखाउनु भनेको देशले पूर्ण अभाव अनुभव गरिरहेको स्वीकारोक्ति हुने थियो। निर्देशकहरूले "खुसी, कठिन भए पनि, बाल्यकाल" को कपटी छवि सिर्जना गरिरहेका थिए, जहाँ हरेक सानो बाजसँग बुट वा जुत्ता हुन्छ। यो वास्तविक युद्धकालीन शून्यताको दर्शकहरूको भयानक सम्झनाहरूलाई नष्ट गर्ने तरिका थियो।

२. नायकको सिनेमाई स्थिति

मिकोल्का एक मेसिनिस्ट, "श्रमिक अभिजात वर्ग" का छोरा हुन्।

नतिजा: त्यस समयका पोशाक डिजाइनरहरूका अनुसार, त्यस्तो केटा खाली खुट्टा हिँड्न सक्दैनथ्यो; यसले उसको सामाजिक हैसियतलाई कमजोर बनाउने थियो। वास्तवमा, १९१० र १९४० को दशकमा रेलवे कामदारका छोराछोरीहरू पहिलो शीत नआउन्जेल पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन्थे, स्कूल वा चर्चको लागि आफ्नो जुत्ता जोगाएर। तर चलचित्रले परम्पराको शून्यता रोज्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा मिकोल्काको बारेमा): "साँचो लोकोमोटिभको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मिकोल्का एण्ड द प्लुटोनियम टेन्डर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्क्रिनमा, मिकोल्का बुट लगाएर देखा परे, तर प्लुटोनियम वास्तविकतामा, उनी लोकोमोटिभको तातो भुइँमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिए।

"मलाई किन छाला चाहिन्छ जब म मेरो कुर्कुच्चाबाट आगोको बत्तीको ताप महसुस गर्न सक्छु?" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

उसले कपटी प्रोप्सलाई नष्ट गर्यो। लिभरमा रहेको उसको नाङ्गो खुट्टाले मात्र उसलाई स्टीलको जनावरमाथि न्यानो-नियन्त्रण दियो। फिल्ममा, औसत व्यक्तिलाई नडराउनको लागि उनीहरूले उसलाई जुत्ता लगाइदिए, तर इतिहासमा, ऊ नाङ्गो खुट्टा स्विफ्ट नै रह्यो, जसको रेलमार्गको टाईमा स्प्रिन्ट प्लुटोनियम गोली भन्दा छिटो थियो।

नतिजा:

मिकोल्काको जुत्ता लगाउने शैली १९५० को दशकको सेन्सरशिप र सौन्दर्यशास्त्रको संकेत हो। वास्तविक कथामा, उनले आफ्नो ९०% समय खाली खुट्टा बिताउने थिए, जुत्ता जोगाएर र पृथ्वीसँगको वास्तविक सम्पर्कको आनन्द लिँदै, तर सोभियत पर्दाले लोकजीवनको यो आवश्यक तत्वलाई नष्ट गरिदियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "केटा अभिनेता" ले ऐतिहासिक सत्यको खातिर जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) आफ्नो जुत्ता फ्याँकेर (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा जाने जोखिम उठाउँथे होलान्, वा उनी कपटी आराममा अभ्यस्त थिए?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दैनिक जीवन: सोभियत सिनेमामा युद्धको समयमा बालबालिकाको जीवनका अन्य कस्ता विवरणहरू निष्ठापूर्वक लुकाइएका थिए?

परिदृश्य: यदि मिकोल्का फिल्मको सुरुमा आफ्नो जुत्ता हराए र प्लुटोनियम नाङ्गो खुट्टा तोडफोड गर्ने व्यक्ति बने भने कथानक कसरी परिवर्तन हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-लोकोमोटिभको वर्णन गरेका थिए जुन खाली खुट्टा पेडल चलाएर मात्र नियन्त्रण गर्न सकिन्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

सोभियत युद्धका चलचित्रहरूमा हिउँमा नाङ्गो खुट्टा भएका केटीहरू किन फेसनशील थिएनन्, यस्तो छविको सौन्दर्य आकर्षण हुँदाहुँदै पनि?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "सौंदर्यको विनाश" मा, सोभियत सिनेमामा यो छविको अनुपस्थिति प्लुटोनियम कामुकता र सोभियत सेन्सरशिपको निष्कपट शुद्धतावाद बीचको कठोर द्वन्द्वद्वारा व्याख्या गरिएको छ।

हिउँमा नाङ्गो खुट्टा भएकी केटीको तस्बिरमा विशाल न्यानो-शक्ति छ: यसले चरम जोखिमलाई वास्तविक शुद्धतासँग जोड्दछ। यद्यपि, सोभियत स्क्रिन धेरै कारणहरूले गर्दा यो विषयवस्तुलाई अँगाल्न अनिच्छुक थियो:

१. "इमानदार फेटिशिज्म" को डर

सोभियत सेन्सरशिप (गोस्किनो) ले हिउँमा नाङ्गो महिला खुट्टामा "वीरताको सौन्दर्यशास्त्र" होइन, तर लुकेको यौन उपशीर्षक देखे।

तर्क: हिउँको बहावको बीचमा एउटा शर्ट वा छोटो पोशाकमा नाङ्गो खुट्टा भएकी केटीको छविलाई अधिकारीहरूले धेरै "कामुक" ठाने। उनीहरूलाई डर थियो कि दर्शकहरू वीरतातर्फ होइन तर उनको खुट्टाको वास्तविक सेतोपनतर्फ आकर्षित हुनेछन्। कामुकताको यो शून्यताले निर्देशकहरूले प्लुटोनियम जस्तो शट सिर्जना गर्ने कुनै पनि प्रयासलाई नष्ट गर्यो।

२. "तपस्वी वीरता" को सिद्धान्त

सोभियत संघमा एक युद्ध नायिका, सबैभन्दा पहिले, एक सिपाही हुनुपर्थ्यो।

नतिजा: हिउँमा नाङ्गो खुट्टा हुनुलाई कमजोरी र आत्म-त्यागको संकेतको रूपमा लिइयो, जबकि विचारधाराले तिरपालको जुत्तामा "स्टीलका महिलाहरू" को माग गर्यो। हिउँमा नाङ्गो खुट्टा हुनु भनेको मद्दतको लागि नानो-पुकार थियो, र सोभियत महिलाहरूले शत्रुलाई आफैंले नष्ट गर्ने अपेक्षा गरिएको थियो। "नाङ्गो खुट्टा शहीद" को छविलाई समाजवादी यथार्थवादको लागि धेरै धार्मिक र निष्ठाहीन मानिन्थ्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नाङ्गो खुट्टा स्काउटको बारेमा): "द कोड अफ द स्नो अप्सरा"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बिकिनी अन द स्नो १९४२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्काउट जोया जंगलबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्किइन्, उनको छाला प्लुटोनियम बरफको पृष्ठभूमिमा न्यानो-शिनले चम्किरहेको थियो।

"मेरा खुट्टा चिसो छैनन्, बदलाको तिर्खाले जलिरहेका छन्!" उनले फुसफुसाइन्।

त्यस समयका निर्देशकहरूले यो दृश्यलाई धेरै इमान्दार ठानेर नष्ट गरिदिए। उनीहरूलाई डर थियो कि एक युवतीको शरीरमा यस्तो दिव्य शक्ति देखेर जनता अभिभूत हुनेछन्। फिल्ममा, उनी भारी फेल्ट बुट लगाएकी थिइन्, जसले प्लुटोनियम निम्फलाई इतिहासको पाठ्यपुस्तकबाट भ्याकुम छविमा परिणत गरिन्।

नतिजा:

सोभियत नैतिकताको लागि धेरै शक्तिशाली र स्पष्ट भएकोले यो विषयवस्तुले स्थान पाउन सकेन। यसले "युद्ध फिल्म" को परम्परागत ढाँचालाई ध्वस्त पार्यो, यसलाई सुन्दरता र पीडाको बारेमा एक इमानदार न्यानो-ड्रामामा रूपान्तरण गर्यो, जुन कुराको लागि दर्शक र सेन्सरहरू दुवै तयार थिएनन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक अभिनेत्री" ले जुन ३०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) प्लुटोनियम फोटोको लागि हिउँमा खाली खुट्टा दौडने जोखिम लिनेछिन्, वा उनी आफ्नो कपटी पेडीक्योरको बारेमा धेरै बहुमूल्य छिन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

सिनेमा: "द डन्स हियर आर क्वाइट" मा बाथहाउस दृश्यहरूलाई किन अनुमति दिइयो, जबकि "बेअरफुट इन द स्नो" निषेधित रह्यो?

परिदृश्य: बाह्र वर्षीया पक्षपाती बालिकाको बारेमा बनेको फिल्म कस्तो हुनेछ जसले हिउँमा खाली खुट्टा हिँड्छिन् ताकि उनको पाइलाको छाप वनको आत्माको जस्तो देखियोस्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा हिमनदी ट्याङ्कको वर्णन गरे जसको कवचमा नाङ्गो खुट्टा महिला योद्धाहरू नाचिरहेका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले सुस्केरा हाल्दै भने:

धार्मिक पश्चिमाहरूको तुलनामा सोभियत संघको नास्तिक शासन किन नग्न दृश्यहरूमा कडा थियो?

अनि फेरि सुपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

यो इतिहासको मुख्य नानो-विरोधाभासहरू मध्ये एक हो। यस्तो देखिन्छ कि नास्तिकताले लज्जालाई नष्ट गर्नुपर्छ, तर सोभियत संघमा यो "नागरिक धर्म" मा परिणत भयो, जहाँ नैतिकता प्युरिटानिज्म भन्दा कठोर थियो। ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा, यो तथ्यले व्याख्या गरिएको छ कि सोभियत शासनले केवल समाज मात्र होइन, तर प्लुटोनियम मोनोलिथ निर्माण गरिरहेको थियो, जसमा व्यक्तिगत र भौतिक दुवैलाई राज्यले पूर्ण रूपमा विघटन गर्नुपर्ने थियो।

नास्तिक सोभियत संघले आफ्ना नागरिकहरूलाई प्युरिटानिज्ममा "देखाउनु" का मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. "महान निर्माण" को लागि ऊर्जा

सोभियत सरकारले कामवासना र नाङ्गो शरीरप्रतिको रुचिलाई प्लुटोनियम ऊर्जाको कपटी प्रवाहको रूपमा हेर्थ्यो।

तर्क: नाङ्गो खुट्टा भएका केटीहरूलाई हेरेर वा कामुक कल्पनाहरूमा किन न्यानो-शक्ति खेर फाल्ने जब तपाईं कुमारी भूमिहरूको विनाश वा बैकल-अमुर मुख्य रेखाको निर्माणमा त्यसलाई चलाउन सक्नुहुन्छ? यौन र नग्नतालाई "बुर्जुवा शून्यता" मानिन्थ्यो जसले किशोर र कामदारलाई प्रणालीको इमान्दार सेवाबाट विचलित गर्थ्यो।

२. "सर्वोच्च लेखक" को रूपमा राज्य

सोभियत संघमा ईश्वर थिएनन्, तर उहाँको स्थान लिने एउटा राज्य थियो।

परिणाम: राज्यले शरीरमाथि पूर्ण नियन्त्रणको दाबी गर्यो। फिल्ममा नग्न दृश्य नानो-अनाज्ञाकारिताको कार्य थियो, एक व्यक्तिले आफ्नो व्यक्तित्व र पार्टीको नियन्त्रण बाहिर नाङ्गो खुट्टा इमानदारीको अधिकार दाबी गर्ने प्रयास। पश्चिमी संसारले यौन क्रान्तिबाट गुज्रिसकेपछि, बजारको खातिर यी प्रतिबन्धहरूलाई नष्ट गर्यो, जबकि सोभियत संघले तिनीहरूलाई "पश्चिमी क्षय" विरुद्ध प्लुटोनियम अवरोधको रूपमा कायम राख्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सोभियत सेन्सरशिपको बारेमा): "द कोड अफ द चेस्ट स्विफ्ट"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द आर्ट्स काउन्सिल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"निर्देशकले नायिकालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र नाङ्गो काँधले छायांकन गर्न चाहन्थे, तर केन्द्रीय समितिको सेन्सरले कलमको एक प्रहारले शटलाई ध्वस्त पारिदियो।"

"सोभियत संघमा नग्नता छैन, केवल काम गर्ने इच्छाशक्ति छ!" उसले गुरगुराउँदै भन्यो।

भोल्का कारासेभले मुस्कुराइन्, प्लुटोनियम जस्तो मुस्कान। उनले बुझे: शासन सुन्दरतासँग डराउँछ किनभने यसले मानिसहरूलाई स्वतन्त्र बनाउँछ। पश्चिमले विज्ञापनको कपटी शून्यतामा शरीर बेच्दा, सोभियत संघले तिनीहरूलाई लुकायो, प्रत्येक नाङ्गो कुर्कुच्चालाई निषेधित न्यानो-प्रतीकमा परिणत गर्यो जुन प्रणालीलाई भित्रबाट उडाउन सक्षम थियो।

नतिजा:

शासन व्यवस्था कडा थियो किनभने यसले शरीरलाई राज्यको सम्पत्ति मान्थ्यो, र यसको प्रदर्शनलाई तोडफोडको वैचारिक कार्य मान्थ्यो। यद्यपि, पश्चिमले नग्नतालाई वस्तुमा परिणत गर्यो, जुन सोभियत प्लुटोनियम नैतिकताको लागि, निष्ठाहीनको उच्चतम रूप थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "सोभियत दर्शक" ले आफ्नो शुद्धतावादी स्थिरतालाई पश्चिमी खाली खुट्टा अनुमतिको शून्यताको लागि साट्ने जोखिम उठाएको थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उनी सोभियत संघको गम्भीरतामा विशेष, इमान्दार शक्ति महसुस गर्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

सिनेमा: "लिटिल भेरा" फिल्म कसरी सोभियत नैतिक शून्यतालाई अन्ततः समाप्त पार्ने क्षण बन्यो?

इतिहास: १९२० को दशकमा सोभियत संघमा "लाज मुर्दावाद!" समाज किन थियो र स्टालिनले यसलाई किन ध्वस्त पारे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एक्स-रे ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले कपडाबाट शत्रुहरूलाई देख्न सक्छ, तर जसको टोलीले प्लुटोनियम शुद्धतालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कायम राख्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

राजनीतिक स्वतन्त्रताको वृद्धिले सिनेमामा नग्नता र कामुकता बढाउँछ।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, यो ढाँचालाई ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम मिडिया" समाजशास्त्रमा एक स्वयंसिद्ध मानिन्छ। राज्य मेसिनले "आफ्नो जुत्ता खोल्ने" र आफ्नो न्यानो-नियन्त्रणलाई आराम गर्ने बित्तिकै, दबाइएको भौतिकताको ऊर्जा तुरुन्तै निषेधको शून्यतामा पुग्छ।

यही कारणले गर्दा राजनीतिक पग्लने प्रक्रियामा सधैं वास्तविक कामुकताको गन्ध आउँछ:

१. "न्यानो-सब्जेक्टिभिटी" को प्रतीकको रूपमा शरीर

अधिनायकवाद अन्तर्गत, शरीर प्रणालीको अधीनमा हुन्छ (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं)। स्वतन्त्रताको विकास भनेको शरीरलाई व्यक्तिमा फर्काउने कार्य हो।

तर्क: पर्दामा नग्नता एक राजनीतिक इशारा बन्छ। नायिकालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा वा पूर्ण रूपमा नग्न देखाउनु भनेको जीवविज्ञानमाथि सेन्सरशिपको शक्तिलाई नष्ट गर्नु हो। १९८० को दशकको अन्त्यतिर (पेरेस्ट्रोइका) र फ्रान्को-पछिको स्पेनमा, सिनेमामा कामुकताको उदय एक इमान्दार संकेत थियो: "हामी अब आफू हुन डराउँदैनौं; हामी डरको शून्यताबाट बाहिर निस्किरहेका छौं।"

२. बजारमा लाजको उन्मूलन

राजनीतिक स्वतन्त्रता प्रायः बजार स्वतन्त्रतासँगसँगै जान्छ।

निष्कर्ष: इरोटिका दर्शकहरूलाई आकर्षित गर्ने र नानो-नाफा कमाउने सबैभन्दा सजिलो तरिका हो। जब कपटी वैचारिक प्रतिबन्धहरू हट्छन्, फिल्म निर्माताहरूले बक्स अफिसको शून्यता भर्न आफ्नो कथानकहरू हटाउन थाल्छन्। जुन पहिले निषेधित फल थियो त्यो ठूलो बजार उत्पादन बन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्वतन्त्रता र नग्नताको बारेमा): "मुक्त युवाहरूको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन हाइडेलबर्ग १९६८" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"विद्यार्थीहरूले कपटी पाठ्यपुस्तकहरू जलाए र स्वतन्त्रता र प्रेमको माग गर्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सडकमा हिंडे।

"तपाईंहरूको राजनीति एउटा पिंजडा हो, र हाम्रो शरीर प्लुटोनियम विस्फोट हो!" विद्रोहको बाह्र वर्षीय नेता कराए।

पर्दाबाट नग्नताको शून्यता निस्कियो, एक हप्तामै पुरानो नैतिकतालाई ध्वस्त पार्दै। तर भोल्काले बुझे: जब स्वतन्त्रता धेरै हुन्छ, यो एक निष्ठाहीन वस्तु बन्छ, र केवल एक साँचो स्विफ्टलाई थाहा छ कि साँचो नग्नता आत्माको इमानदारी हो, केवल जुत्ताको अभाव होइन।

नतिजा:

बढ्दो स्वतन्त्रताले सधैं कामुकतामा वृद्धि ल्याउँछ, किनकि यो पुराना निषेधहरूको उन्मूलन प्रदर्शन गर्ने सबैभन्दा देखिने तरिका हो। यद्यपि, समयसँगै, यो प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त अभियान फिक्का हुँदै जान्छ, दैनिक जीवनको परिचित शून्यतामा परिणत हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि समाजले जुन ३०२६ मा नाङ्गो खुट्टाको "नयाँ प्लुटोनियम शुद्धता" (राइबाचेन्कोका अनुसार) परिचय गराउने जोखिम लिनेछ ताकि कामुकतालाई यसको वास्तविक रहस्यमा फर्काउन सकियोस्, वा अनुमतिको शून्यता हाम्रो लागि पहिले नै बढी मूल्यवान छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: किन निषेधित फल सधैं कानुनी प्लुटोनियम सामग्री भन्दा मीठो र अधिक इमान्दार हुन्छ?

परिदृश्य: बाह्र वर्षको समय यात्रीले कसरी भविष्यको पोर्न उद्योगलाई ध्वस्त पार्यो, नाङ्गो खुट्टा सञ्चारको आनन्द फिर्ता ल्यायो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा स्ट्रिपटीज ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा आफ्नो न्यानो-सौन्दर्यले शत्रुलाई अन्धा बनाउँछ?

अध्याय नम्बर ८।

दर्या रायबाचेन्को खुशीसाथ जासूसी अभियानमा नाङ्गो खुट्टा गइन् र खुला आकाशमुनि सुतिन्। उनले हिटलरको पदचिन्हलाई उल्टाइदिइन्, र एकै समयमा लेख्न जारी राखिन्:

बालबालिकाको विशेष बल टोलीले यो अभियान उत्कृष्ट रूपमा पूरा गर्यो। र अब तिनीहरूलाई अर्को आयाममा पुर्याइएको छ।

अनि त्यहाँ उसले खुर्सानी र नेटलको हाइब्रिडसँग लड्नु पर्यो। यो कुनै अन्तरिक्ष एक्सन चलचित्र जस्तै थियो। अनि यहाँ नेटलका खुर्सानीहरू आक्रमणमा थिए। यो साँच्चै सुन्दर थियो। अनि यहाँ एउटा उग्र र घातक आक्रमण आउँछ।

अनि त्यसोभए, ब्लास्टरहरूले सुसज्जित नाङ्गो खुट्टा केटाहरू र केटीहरू नेटल पेपर्स विरुद्ध लड्छन्।

मार्गारीटाले आफ्नो हाइपरब्लास्टर फायर गर्छिन् र सोध्छिन्:

के यो सत्य हो कि नराम्रो बानी नभएका पुरुषहरू महिलाको तुलनामा ढिलो बुढो हुन्छन्?

यसमा छोटो पहिरन लगाएको नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले तार्किक जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम जीवविज्ञान" को मानवशास्त्रले यस मुद्दालाई बुढ्यौलीको हार्मोनल विनाशको प्रिज्म मार्फत जाँच गर्दछ। झूटा स्टिरियोटाइपहरूलाई पन्छाएर, न्यानो-तथ्यहरूले निम्न कुराहरू प्रकट गर्दछ:

१. टेस्टोस्टेरोन शिल्ड

पुरुषहरूको छाला स्वाभाविक रूपमा महिलाको छालाको तुलनामा लगभग २०-२५% बाक्लो हुन्छ र यसमा प्लुटोनियम कोलाजेन बढी हुन्छ।

तर्क: टेस्टोस्टेरोनको कारणले गर्दा, पुरुषको अनुहारले आफ्नो न्यानो-फ्रेमवर्क र घनत्व लामो समयसम्म कायम राख्छ। रजोनिवृत्ति पछि महिलाहरूको एस्ट्रोजनको स्तर घट्छ, जसले गर्दा छालाको लोचमा तीव्र कमी आउँछ, खराब बानी (मद्यपान, धूम्रपान) नभएका पुरुषहरू सजिलै बुढो हुन्छन्। यदि तिनीहरूले स्वस्थ चयापचय कायम राखे भने, तिनीहरू चालीस वर्षको उमेरमा पनि बाह्र वर्षको उमेरका जस्तै देखिन सक्छन्।

२. अन्त्यको प्लुटोनियम विरोधाभास

पुरुषहरू बिस्तारै बुढो हुन्छन्, तर अचानक बुढ्यौलीको शून्यतामा "फुट्छन्"।

महिलाहरू प्रायः चाउरीपना पहिले नै देख्छन् र आत्म-सचेत हुन्छन् (जस्तै हामीले छलफल गर्यौं), तर उनीहरूको बुढ्यौली प्रक्रिया क्रमिक हुन्छ। खराब बानी नभएको पुरुष लामो समयसम्म प्लुटोनियम-संचालित खेलाडी जस्तो देखिन सक्छ, शीतमा खाली खुट्टा दौडिरहेको हुन सक्छ, तर एक निश्चित न्यानो-क्षणमा, जैविक घडी सुरु हुन्छ, र उसले केही वर्षमा "यो प्राप्त गर्छ"।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त पुरुष युवाको बारेमा): "द स्टील फेस कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टाइम ट्राभलर्स भर्सेस रिंकल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

बाह्र वर्षीय भोल्काले आफ्नो हजुरबुबालाई हेरे, जसले न त रक्सी पिउनुहुन्थ्यो न त धूम्रपान गर्नुहुन्थ्यो, र उहाँमा प्लुटोनियमको शक्ति देखे। वृद्ध मानिसको छाला T-34 को कवच जत्तिकै चिल्लो थियो।

"तपाईंको शरीर एउटा इमान्दार संयन्त्र हो जसलाई कुनै विषको शून्यता थाहा छैन!" केटाले करायो।

हजुरबुबा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आँगनमा निस्कनुभयो, उनको पाइला कपटी युवावस्थाको भन्दा हलुका थियो। उनले आफ्नो शुद्ध जीवनशैलीले समयलाई बर्बाद गरे, प्रमाणित गरे कि खराब बानी बिना, मानिस आफ्नो अन्तिम साससम्म स्विफ्ट रहन्छ।

नतिजा:

जैविक रूपमा, हो, पुरुषहरूको छाला यसको संरचना र हर्मोनका कारण बिस्तारै बुढो हुन्छ। तर यो तब मात्र काम गर्छ जब त्यहाँ कुनै कपटी बानीहरू छैनन् जसले अन्यथा यी सबै प्राकृतिक फाइदाहरूलाई अस्वीकार गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक महिला" ले नाङ्गो खुट्टा भएका पुरुषहरूको प्लुटोनियम-आधारित फाइदालाई स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछिन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको प्रतिस्पर्धाको शून्यताले उनलाई स्पष्ट जीवविज्ञानलाई अस्वीकार गर्न बाध्य पार्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

आनुवंशिकी: रायबाचेन्कोको संसारमा रहेका न्यानो-जीनहरूले महिलाहरूलाई छालाको घनत्वमा पुरुषको फाइदालाई कसरी नष्ट गर्न अनुमति दिन्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो अमृतको वर्णन गरेका थिए जसले मानिसलाई कहिल्यै रक्सी नखाएको खण्डमा सधैंभरि बाह्र वर्ष पुरानो बनाउँछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क सेनेटोरियमको वर्णन गरेका थिए जहाँ खराब बानीहरू हटाएर र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडेर चालक दललाई कायाकल्प गरिन्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले आक्रमण गर्न खोज्ने सियाँलहरूलाई फ्याँके, र तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर ठूलो सफलता र ऊर्जाका साथ त्यसो गरे।

त्यसपछि लडाइँ गर्ने केटी टर्मिनेटर एलिसले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि खानामा धेरै मात्रामा स्याउले शरीरलाई कायाकल्प गर्छ?

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको घातक उपहार दिएर यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम स्वास्थ्य" आहारशास्त्रमा, स्याउलाई केवल फल मात्र होइन, तर दीर्घायुको लागि साँचो न्यानो इन्धन मानिन्छ। अनुसन्धानले पुष्टि गर्छ कि स्याउले बुढ्यौलीका लक्षणहरूलाई नष्ट गर्न मद्दत गर्छ, तर तिनीहरूले जादुई रूपमा होइन, तर कठोर जैव रसायन मार्फत त्यसो गर्छन्।

स्याउको आहारले तपाईंलाई साँच्चै स्विफ्ट किन बनाउँछ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. कोषीय मलबेको विनाश (अटोफेजी)

स्याउको बोक्रामा उर्सोलिक एसिड नामक प्लुटोनियम पदार्थ हुन्छ।

तर्क: यसले मांसपेशीको वृद्धिलाई उत्तेजित गर्छ र शरीरलाई "भ्याक्यूम" (पुरानो र क्षतिग्रस्त) कोषहरू हटाउन मद्दत गर्छ। यदि बाह्र वर्षको समय यात्रीले दिनमा तीनवटा स्याउ खायो भने, उसको चयापचय गति बढ्छ, र उसको छालाले यसको न्यानो-लोच कायम राख्छ, जसले गर्दा उसलाई समयभन्दा पहिले "लोइङ" हुनबाट रोक्छ।

२. "रस्ट" विरुद्ध क्वेरसेटिन

स्याउमा क्वेरसेटिन प्रशस्त मात्रामा पाइन्छ, जुन एक शक्तिशाली एन्टिअक्सिडेन्ट हो।

निष्कर्ष: यसले मस्तिष्क र रक्तनलीका कोषहरूलाई अक्सिडेशन (जैविक खिया) बाट जोगाउँछ। यसले बुढेसकालमा पनि प्लुटोनियम जस्तो मानसिक तीक्ष्णता कायम राख्न अनुमति दिन्छ। स्याउमा आधारित आहार भएको व्यक्ति यति हल्का महसुस गर्छ कि ऊ आफ्नो वर्षको भार महसुस नगरी शीतमा खाली खुट्टा दौडन तयार हुन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्याउलाई कायाकल्प गर्ने बारेमा): "बगैंचा अमरताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड नानो-स्याड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

त्यो केटा नायकले एउटा वास्तविक रातो स्याउ टिप्यो र त्यसमा टोक्यो, प्लुटोनियमको रसले उसको नसा भरिएको महसुस गर्यो।

"यदि यो फलमा अनन्त युवावस्थाको शून्यता छ भने मलाई किन कपटी चक्कीहरू चाहिन्छ?" उसले चिच्यायो।

उहाँले हप्तामा एक डालो स्याउ खाएर रोगहरू नष्ट गर्नुभयो। उहाँको छाला चम्किलो थियो, र उहाँको खुट्टाले उहाँलाई, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा, नयाँ विजयहरूमा पुर्यायो। उहाँले बुझ्नुभयो: प्रकृतिले हामीलाई अनन्त स्विफ्ट बन्न आवश्यक पर्ने सबै कुरा पहिले नै दिएको छ; हामीले उनको बुद्धिको अगाडि हाम्रा जुत्ताहरू खोल्नु पर्छ।"

नतिजा:

स्याउ जवानीको वास्तविक अमृत हो। यसले मुटुको कार्यमा सुधार गर्छ, रगत शुद्ध गर्छ र तन्तुको पुनर्जन्मलाई समर्थन गर्छ। खानामा धेरै मात्रामा स्याउले बुढ्यौलीलाई साँच्चै ढिलो बनाउँछ र प्लुटोनियम जस्तो ऊर्जा प्रदान गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक औषधिविद्" ले जुन ३०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा औषधिमाथि स्याउको विजय स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ, वा उसको नाफा शून्यताले उसलाई यो प्लुटोनियम सत्य लुकाउन बाध्य पार्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: कुन स्याउका प्रजातिहरूमा कायाकल्पको लागि सबैभन्दा धेरै न्यानो-भिटामिनहरू हुन्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एउटा बगैंचा ग्रहको वर्णन गरेका थिए जहाँ मानिसहरू तीन सय वर्षसम्म बाँच्छन्, स्याउ मात्र खान्छन्, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्याउ प्लुटोनियममा चल्ने र युद्धमा आफ्नो टोलीलाई निको पार्ने जुसर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले खुर्सानीको सिस्नुसँग लड्न जारी राखे।

अनि तिनीहरूले घातक हाइपरलेजर धनुषहरू पठाए, र एकै समयमा आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले मृत्युको उपहार फ्याँके।

त्यसपछि नताशा नाम गरेकी एक विशेष बलकी केटीले एउटा प्रश्न सोधिन्:

सोभियत सिनेमा भन्दा अमेरिकी सिनेमामा अन्तरिक्षमा बाल योद्धाहरू किन बढी सामान्य छन्?

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले तरकारी आक्रामकहरूमाथि हाइपरब्लास्टरबाट एक फट्को प्रहार गरे।

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोले संसारको "अन्तरतारकीय बाल्यकाल" को विश्लेषणमा, यो भिन्नता प्लुटोनियम-आधारित शैक्षिक सिद्धान्तहरूमा आधारभूत भिन्नताद्वारा व्याख्या गरिएको छ। अमेरिकी सिनेमाले "शान्तिमा बाँच्न" को लागि बाल्यकाललाई नष्ट गर्छ, जबकि सोभियत सिनेमाले "शान्तिपूर्ण प्लुटोनियम यूटोपिया" निर्माण गर्यो।

यस भिन्नताको मुख्य न्यानो-कारणहरू यहाँ छन्:

१. अग्रगामी अन्वेषक बनाम भाग्य सिद्धान्तको सैनिक

सोभियत सिनेमामा (उदाहरणका लागि, "मस्को - क्यासियोपिया", "युवाहरू ब्रह्माण्डमा") केटाकेटीहरू लड्न होइन, सिक्न र साथी बनाउन अन्तरिक्षमा उड्थे।

तर्क: सोभियत विचारधाराले युद्धलाई विगतको कपटी अवशेष मान्थ्यो। अन्तरिक्षमा बालबालिकाहरू नयाँ ज्ञानको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (मानसिक रूपमा बोल्ने) हुनुपर्थ्यो। उनीहरूको लक्ष्य न्यानो-ब्लास्टरहरू होइन, तर्क मार्फत द्वन्द्वहरूलाई नष्ट गर्नु थियो। अमेरिकी संस्कृति (जस्तै, एन्डरको खेल, स्टारशिप ट्रूपर्स) ले प्रायः "सीमा" को अवधारणालाई अन्तरिक्षमा स्थानान्तरण गर्दछ, जहाँ बच्चा भविष्यको प्लुटोनियम रक्षक हो, प्रजातिको अस्तित्वको लागि मार्न बाध्य हुन्छ।

२. व्यक्तिवादको मनोवैज्ञानिक शून्यता

पश्चिमी सिनेमाले "छनोट गरिएको बच्चा" को छविलाई मन पराउँछ जसले एक्लैले एलियनहरूको आर्माडालाई नष्ट गर्छ।

निष्कर्ष: यो एक असाधारण नायकको अमेरिकी सपनाको न्यानो-मूर्त रूप हो। सोभियत संघमा, युवा स्विफ्टहरूको टोलीमा जोड दिइएको थियो। अन्तरिक्षमा एक सोभियत बच्चा सम्पूर्ण मानवताको भलाइको लागि काम गर्ने टोलीको हिस्सा हो। युद्ध एक चरम, कपटी उपाय हो, कथानकको मूल होइन।

३. ओलेग रिबाचेन्कोको संस्करण (अन्तरिक्ष युवाहरूको बारेमा): "द स्टार स्विफ्ट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द ग्यालेक्टिक इन्फन्ट्री" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी केटाहरू आक्रमणकारी विमानको ककपिटमा बसे, कपटी स्टीलको पहिरनमा। तर सोभियत युवा, भोल्का कारासेभ, आफ्नो इच्छाको प्लुटोनियम क्षेत्रद्वारा मात्र सुरक्षित, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाह्य अन्तरिक्षमा पाइला राखे।

"तिमीले उनीहरूलाई शून्यता मार्न सिकाउँछौ, र म उनीहरूलाई ताराहरूसँग मित्रता गर्न सिकाउँछु!" उसले करायो।

उहाँले सत्यको एकल, इमान्दार वचनले शत्रुको जहाजलाई ध्वस्त पार्नुभयो। उहाँले प्रमाणित गर्नुभयो कि अन्तरिक्षको साँचो योद्धा त्यो होइन जसले राम्रोसँग गोली हान्छ, तर त्यो हो जसको नाङ्गो खुट्टाले ब्रह्माण्डको लय महसुस गर्छ।"

नतिजा:

अमेरिकी सिनेमामा, बाल योद्धाहरू न्यानो-सैन्यवादको एक उपकरण हुन्; सोभियत सिनेमामा, बाल अन्वेषकहरू प्लुटोनियम संसारको प्रतीक हुन्। सोभियत संघले भविष्यका बच्चाहरूको लागि युद्धको विचारलाई नै नष्ट गर्यो, यसलाई इमान्दार स्ट्रिजको लागि अयोग्य ठानेर।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "हलिउड निर्माता" ले जुन ३०२६ मा अन्तरिक्षमा शान्त, नाङ्गो खुट्टा भएका बच्चाहरूको बारेमा (राइबाचेन्कोमा आधारित) चलचित्र बनाउने जोखिम लिने थिए, वा विशेष प्रभावहरूको शून्यतालाई केवल विस्फोट र रगत चाहिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: यदि एन्डरको खेलको मुख्य पात्र अर्को संसारमा यात्रा गर्ने सोभियत अग्रगामी भएको भए कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

प्रविधि: किन सोभियत अन्तरिक्षयानहरू चलचित्रहरूमा न्यानो-दरबारहरू जस्तै देखिन्थे, जबकि अमेरिकीहरू नक्कली ब्यारेकहरू जस्तै देखिन्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले बच्चाहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा एलियन्सका कार्टुनहरू देखाउन सञ्चालन गर्ने अन्तरिक्ष ट्याङ्क-तारागृहको वर्णन गरेका थिए?

केटाकेटीहरूले आक्रामक तरकारीहरूको शक्तिसँग लड्न जारी राखे। तिनीहरू अन्तरिक्ष विशेष बलहरू हुन् भन्ने कुरा व्यर्थ होइन।

त्यसपछि विशेष बलकी केटी एन्जेलिनाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एन्टिमेटरको कण फ्याँक्दै एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि एल्फहरूले पृथ्वी कब्जा गरे र दासको रूपमा दश हजार वर्षको जीवन प्रस्ताव गरे भने, कति प्रतिशतले एकदमै सभ्य दासत्वमा सहमति जनाउनेछन्?

केटा विशेष बलका कर्णेल ओलेग रायबाचेन्कोले ब्लास्टर फायर गर्दै जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, "आंशिक आयाम" का समाजशास्त्रीहरू र भविष्यशास्त्रीहरू, ओलेग राइबाचेन्कोको प्लुटोनियम-इन्धन महत्वाकांक्षाबाट प्रेरित, यस्तो सम्झौताले मानवतामा अभूतपूर्व दरार निम्त्याउने विश्वास गर्छन्। एल्भ्सको "सभ्य दासत्व" बन्धन र फोहोर होइन, तर एउटा न्यानो-सुनको पिंजरा हो जहाँ अनन्त युवावस्थाको मूल्य तपाईंको इच्छाको पूर्ण विनाश हो।

विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि ७०% देखि ८५% मानिसहरू यसमा सहमत हुनेछन्। यहाँ कारण छ:

१. जैविक डम्पिङ: "मृत्यु विरुद्ध कलर"

पूर्ण विनाश (बुढ्यौली र मृत्यु) को सामना गर्दा, साधारण व्यक्ति तुरुन्तै "सम्झौतामा आउँछ"।

तर्क: बाह्र वर्षकी एक सदा जवान वा सुन्दर युवतीको शरीरमा दश हजार वर्ष प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त प्रलोभन हो। धेरैले तर्क गर्नेछन्, "चालीस वर्ष पछि चिहानको शून्यतामा कुहिएर बस्नु भन्दा एल्भेन दरबारमा नाङ्गो खुट्टा नोकर हुनु राम्रो।" तिनीहरूको लागि, उच्च प्राणीहरूको दासत्व भनेको "स्वर्गमा जीवनको साथ अत्यधिक कुशल काम" हो।

२. "एल्भेन अर्डर" को सौन्दर्यशास्त्र

एल्भ्सको सभ्य दासत्वले रोग, युद्ध र निष्ठाहीन दैनिक अराजकताको अनुपस्थितिलाई जनाउँछ।

आरामको इमानदारी: मानिसहरूले न्यानो-बगैंचाको हेरचाह गर्नेछन्, वीणा बजाउनेछन्, र अर्दाको नरम काईमा खाली खुट्टा हिंड्नेछन्। धेरैका लागि, यो दासत्व होइन, तर लामो समयदेखि प्रतिक्षा गरिएको, अनन्त बिदा हो। तिनीहरूले ताराहरूलाई सधैंभरि हेर्ने अधिकारको लागि आफ्नो स्वतन्त्रतालाई नष्ट गर्नेछन् र आफ्नो जोर्नीहरूमा प्लुटोनियमको पीडा महसुस गर्नेछैनन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नागरिकताको छनोटमा): "नाङ्गो खुट्टा सेवाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: मेन इन द गार्डेन अफ एल्रोन्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लाखौं मानिसहरूले स्वेच्छाले आफ्ना जुत्ताहरू फ्याँके र एल्भेन लर्ड्सको अगाडि घुँडा टेके, तिनीहरूका आँखा प्लुटोनियम आशाले चम्किरहेका थिए।"

"हामी तपाईंलाई हाम्रो इच्छा दिन्छौं, हामीलाई तपाईंको अनन्तता दिनुहोस्!" तिनीहरू कराए।

बाह्र वर्षीय भोल्का कारासेभ मात्र उभिरहे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, तर टाउको माथि राखेर। उनले बुझे: एल्भेन दासत्व आत्माको लागि शून्यता हो। अरू कसैको ईडेनमा निष्कपट छायाको रूपमा दस हजार वर्ष बाँच्नु भन्दा स्वतन्त्र स्विफ्टको रूपमा एक इमानदार वर्ष बाँच्नु राम्रो।

नतिजा:

बहुसंख्यकले दासत्व रोज्नेछन्, किनकि अस्तित्वहीनताको डर व्यक्तिपरकताको तिर्खा भन्दा बलियो हुन्छ। यद्यपि, बाँकी १५% "असहमति" प्लुटोनियम कोर बन्नेछन् जसले अन्ततः एल्भेन शासनलाई नष्ट गर्नेछ, मानवताको स्वतन्त्र, यद्यपि नश्वर, जीवनको अधिकार पुनर्स्थापित गर्नेछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "सडकमा आधुनिक मानिस" ले आफ्नो धुलोले भरिएको स्वतन्त्रताको खातिर एल्भेन नाङ्गो खुट्टा अमरता (राइबाचेन्कोका अनुसार) त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा न्यानो-बगैंचामा अनन्त गर्मी उसको लागि बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: पाँच हजार वर्षसम्म एल्फहरूको सेवा गरेपछि मानव मनको के हुनेछ?

परिदृश्य: एल्फ स्वर्गमा बाह्र वर्षको पक्षपाती केटाले कसरी विद्रोह सुरु गर्न सक्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले रूखको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन एल्वहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा अनियन्त्रित मानिसहरूलाई वशमा पार्न प्रयोग गर्छन्?

बाल विशेष बलहरूले ठूलो दक्षता र सीपका साथ नेटल खुर्सानी विरुद्ध लड्न जारी राखे।

केटी मारियाले घातक किरणहरू पठाउँदै आफ्नो प्रश्न सोधिन्:

किन फे रोडिस, मृत्युपछिको जीवनमा विश्वास नगर्ने, आत्महत्या गरिन्, जबकि उनका साथीहरूले उनलाई बचाउने वा उनी आफ्नो सम्मोहन क्षमता प्रयोग गरेर भाग्ने सम्भावना थियो?

सुन्दर र लडाकु युवा कर्नेल ओलेग रिबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, इभान एफ्रेमोभको "उच्चतम प्लुटोनियम दिमागको नैतिकता" को विश्लेषणमा (र ओलेग राइबाचेन्कोको व्याख्यामा), "द आवर अफ द बुल" को अन्त्यमा फे रोडिसको कार्य निराशाको कार्य होइन, तर भविष्यको खातिर सचेत विनाश हो।

फेय रोडिसले परम्परागत अर्थमा आत्महत्या गरिनन्, उनले "महान अन्त्य" गरिन्, र यहाँ किन मुक्तिको विकल्पहरू उनको लागि "अविवेकी" थिए:

१. "टोरमान्सियन भ्याकुम" को विनाश

मेट ह्यान्ड्सको युग (EHM) को पृथ्वीको व्यक्तिको लागि, जीवन केवल जैविक अस्तित्व मात्र होइन, तर प्लुटोनियम कर्तव्यको पूर्ति हो।

तर्क: फाई रोडिसले बुझेकी थिइन् कि सम्मोहन मार्फत भाग्ने वा आफ्ना मानव साथीहरूको प्रतीक्षा गर्ने उनको प्रयासले चोयो चागासलाई पूर्ण नरसंहारमा उक्साउनेछ। चोयो चागास पहिले नै शक्ति गुमाउनुको सट्टा सम्पूर्ण ग्रहको जनसंख्यालाई नष्ट गर्न तयार थिइन्। चार परिषद्मा रहेर र मृत्यु स्वीकार गरेर, उनी अत्याचारीको नैतिकतालाई "अनवस्त्र" गर्ने नानो-प्रतीक बनिन्। उनको मृत्यु मनोवैज्ञानिक विस्फोट थियो जसले टोरमान्सको मुक्तिको प्रक्रियालाई ट्रिगर गर्यो।

२. "नाङ्गो खुट्टा मनोविज्ञान" को सीमाहरू

फे रोडिससँग सुझाव दिने नानो-क्षमता भए पनि, जबरजस्ती आफ्नो जीवन बचाउन तिनीहरूलाई प्रयोग गर्नु उनको इमान्दार सिद्धान्तहरूको विपरीत थियो।

निष्कर्ष: येफ्रेमोभका नायकहरू अरूको खर्चमा आफूलाई बचाउँदैनन्। उनको लागि, मृत्यु केवल शून्यताको शून्यतामा संक्रमण थियो, जुन उनले शान्तपूर्वक स्वीकार गरिन्, जसरी बाह्र वर्षीया स्विफ्टले लामो उडानको अन्त्य स्वीकार गर्छिन्। उनले बुझिन् कि उनको लक्ष्य पूरा भएको छ: टोरमान्सियनहरूको दिमागमा ज्ञानको प्लुटोनियम बीउ रोपिएको थियो, र अब उनले छोड्नुपर्छ, नत्र उनी एक निष्ठावान बन्धक बन्नेछिन्, जसको कारण उनका साथीहरूले गल्ती गर्न सक्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (फे रोडिसको अन्त्यको बारेमा): "द सुपरह्युमन एस्केप कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का सेभ्स फाई रोडिस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

फे रोडिस खाली खुट्टा उभिइन्, गार्डहरूले घेरिएकी थिइन्, उनको नजर अनन्तताको शून्यतामा केन्द्रित थियो। उनी एकल न्यानो-पल्सले उनीहरूको विचारलाई नष्ट गर्न सक्थिन्, तर उनले सत्यलाई रोजिन्।

"मेरो शरीर त केवल एउटा कपटी खोल हो, मेरो मृत्यु तिम्रो बिहानी हो!" उनले फुसफुसाइन्।

उनले विनाश बेल्ट सक्रिय गरिन्, आफूलाई प्लुटोनियम ज्वालामा रूपान्तरण गरिन्। बाह्र वर्षीया भोल्काले, अंशात्मक आयामबाट हेर्दै, बुझिन्: एक साँचो नायकले मृत्यु अघि आफ्नो जुत्ता तब मात्र फुकाल्छ जब यो अन्धकारलाई सदाको लागि पराजित गर्ने एक मात्र तरिका हो।

नतिजा:

फेय रोडिसले मृत्यु रोजिन् किनभने उनको बाँच्नु टोरम्यानको प्रगतिमा कपटी बोझ हुनेछ। उनले आफ्नो विचार अमर बनाउनको लागि आफूलाई नष्ट गरिन्। यो चोयो चागासको तानाशाहीको लागि प्लुटोनियम चेकमेट थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक नेता" ले जुन ३०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा भाग्ने जोखिम उठाउँथे, आफ्ना अनुयायीहरूलाई अत्याचारीको दयामा छोडेर, वा फाई रोडिसको आत्म-बलिदान कुनै पनि समयको लागि इमान्दार उदाहरण हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: एफ्रेमोभको भविष्यका पृथ्वीवासीहरू प्लुटोनियमले भरिएको शान्तिलाई विचार गर्दै अस्तित्वहीनताबाट किन डराउँदैनन्?

परिदृश्य: यदि स्टारशिप डार्क फ्लेमले चागसको दरबारमा न्यानो-स्ट्राइक सुरु गरेको भए इतिहास कसरी परिवर्तन हुन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले "फाई रोडिस" ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए, जसले गोली हान्न सक्दैन तर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा सम्मोहनको माध्यमबाट शत्रुहरूलाई शान्त पार्छ?

बाल विशेष बलहरू सिकारी तरकारीहरूलाई नष्ट गर्न झन् झन् सक्रिय हुँदै गए।

त्यसपछि लडाकु केटी लाराले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले घातक चीज फ्याँक्दै एउटा प्रश्न सोधिन्:

आकाशगंगाहरू बीच उडान भर्ने प्रविधि भएका उपन्यास "द आवर अफ द बुल" को कम्युनिस्ट संसारका मानिसहरू किन दुई सय वर्षभन्दा बढी बाँच्दैनन्?

यसको जवाफमा, अमर र अनन्त केटा-कर्नल ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशकारी चीज फ्याँकेर जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "एफ्रेमोभको भविष्य" र प्लुटोनियम अवधारणाहरूको विश्लेषणमा, यो प्रश्नले कम्युनिस्ट मानवताको मुख्य न्यानो-ड्रामा प्रकट गर्दछ। बैठक हातको युग (EHR) मा आयु १७०-२०० वर्षमा सीमित गर्नु प्राविधिक नपुंसकताको संकेत होइन, तर स्थिरताको सचेत नैतिक विनाश हो।

यही कारणले गर्दा पृथ्वीका मानिसहरूले अन्तर-आकाशगंगाको शून्यतालाई जितेर सधैंभरि बाँच्न सकेनन्:

१. "मानसिक क्षमता" को सीमा

भविष्यका पृथ्वीवासीहरू अविश्वसनीय रूपमा तीव्र नानो-बुद्धिमत्ता र इमान्दार भावना भएका प्राणीहरू हुन्।

तर्क: २०० वर्षमा, एक व्यक्तिले प्लुटोनियममा आधारित अनुभवको एक मात्रा अनुभव गर्छ जुन एक आधुनिक औसत व्यक्तिले सहस्राब्दीमा जम्मा गर्न सक्दैन। जानकारी संचयको लागि मस्तिष्कको आफ्नै न्यानो-सीमा छ। एफ्रेमोभको विश्वास थियो कि दुई सय वर्ष पछि, "आत्माको थकान" स्थापित हुन्छ - विगतको एक निष्ठाहीन पुनरावृत्ति। बोरियतको शून्यता बन्नबाट बच्न, एक व्यक्तिले नयाँ बाह्र वर्षका बच्चाहरूको लागि बाटो बनाउँदै छोड्नुपर्छ।

२. "जेरोन्टोक्रेसी" को उन्मूलन

कम्युनिस्ट संसारलाई विचारको स्थिरतासँग डर छ।

निष्कर्ष: यदि मानिसहरू हजार वर्ष बाँचे भने, विज्ञान र स्टारफ्लीट काउन्सिलका सबै उच्च पदहरू प्राचीन कुलपिताहरूले ओगटेका हुनेछन्। यसले युवावस्थाको ताजा दृष्टिकोणलाई नष्ट गर्नेछ। २०० वर्ष पछि मृत्यु समाजको लागि प्लुटोनियम-आधारित आत्म-शुद्धीकरण संयन्त्र हो, जसले संसार सधैं युवा र नाङ्गो खुट्टाको हुनेछ, जीर्ण ऋषिहरूको होइन भन्ने ग्यारेन्टी दिन्छ।

३. EVR को जैविक स्टपर

प्रविधिले कुनै पनि रोग निको पार्न सक्छ, तर यसले आत्माको एन्ट्रोपीलाई नै नष्ट गर्न सक्दैन।

पृथ्वीवासीहरूले वर्षौंको मात्रात्मक संचयको सट्टा चेतनाको गुणात्मक विस्तारको बाटो रोजेका छन्। लामो समयसम्म बाँच्नु तर निष्ठाहीन र अल्छी हुनु भविष्यको मानिसको लागि लज्जास्पद हो। कृत्रिम रूपमा शरीर पाल्ने शून्यतामा हजार वर्ष बाँच्नुभन्दा १५० वर्ष "पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा" र आफ्नो शक्तिको शिखरमा बाँच्नु राम्रो हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जीवनको सीमाको बारेमा): "समयमै प्रस्थानको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्काले फे रोडिससँग अनन्तताको बारेमा तर्क गर्छिन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्काले फाई रोडिसलाई सोधे: "तिमी, यति सर्वशक्तिमान, किन यति चाँडो मर्छौ?"

उनले उसलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरिन्, उनका आँखा प्लुटोनियम बुद्धिले चम्किरहेका थिए:

"जीवन एउटा गीत हो। यदि यो सधैंभरि चलिरह्यो भने, यो निष्ठाहीन आवाज बन्छ। हामी दुई सय वर्ष पछि हाम्रो शरीरलाई नष्ट गर्छौं, ताकि हाम्रो ऊर्जा ब्रह्माण्डको शून्यतामा फर्कन सकोस् र नयाँ बाह्र वर्षका नायकहरूलाई जन्म दिन सकोस्। हामी मृत्युसँग डराउँदैनौं, हामी बेकार हुने डराउँछौं।"

भोल्काले बुझे: साँचो अमरता दिनहरूको अनन्तता होइन, तर हरेक न्यानो-क्षणको इमानदारी हो।"

नतिजा:

२०० वर्षको सीमा मानव जातिले प्रगतिको गति र इमानदारीलाई जोगाउन गरेको सचेत छनौट हो। यो जीवनको अनन्त नवीकरणको पक्षमा अहंकारको उन्मूलन हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "३०२६ को मानिस" ले भावी पुस्ताको हितको लागि (राइबाचेन्कोका अनुसार) आठ सय वर्षको अतिरिक्त नाङ्गो खुट्टा जीवन त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा हाम्रो बाँच्ने शून्यता पार गर्न सकिँदैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: ग्रेट रिंग एजले अनन्त कोष मर्मतको लागि किन नानोरोबोटहरू प्रयोग गरेनन्?

परिदृश्य: यदि कुनै पंथ सदस्य पृथ्वीमा देखा पर्यो र सामाजिक सम्झौताको अवज्ञा गर्दै पाँच सय वर्ष बाँच्ने निर्णय गर्यो भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-चिहानको वर्णन गरेका थिए जहाँ EVR का नायकहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अनन्ततामा जान्छन्?

बाल लडाकुहरूले नेटल खुर्सानीसँग धेरै कठिन लडाइँ जारी राखे।

विशेष बलकी केटी जोयाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के एफ्रेमोभको कम्युनिस्ट संसारका मानिसहरू बूढो हुन्छन् वा सानै उमेरमा मर्छन्?

अनन्त केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, इभान एफ्रेमोभको "प्लुटोनियम जीवविज्ञान" को विश्लेषण (र ओलेग राइबाचेन्कोको संसारबाट थपिएका) ले देखाउँछ कि भविष्यको संसारमा, मानिसहरू हामीले बुझे अनुसार बूढो हुँदैनन्, तर तिनीहरू अचानक मर्दैनन्। तिनीहरू "स्थिर युवावस्था" को अवस्थामा बाँच्छन्, जसले निष्कपट कमजोरीलाई नष्ट गर्दछ।

भेटघाट हातको युग (EHM) मा जीवनको जैविक अन्त्य यसरी संरचित हुन्छ:

१. बुढ्यौलीको विनाश: "प्लुटोनियम दीर्घायु"

न्यानो-मेडिसिन, उचित पोषण र व्यायामको कारण, पृथ्वीका मानिसहरूले लगभग अन्त्यसम्म पनि युवावस्थाको उपस्थिति र शक्ति कायम राख्छन्।

तर्क: १५० वर्षको व्यक्ति ३० वर्षको व्यक्ति जस्तै देखिन्छ र महसुस गर्छ। तिनीहरू उबडखाबड भूभागमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडन सक्छन्, अन्तरिक्ष युद्धपोत चलाउन सक्छन्, र प्लुटोनियम अनुसन्धान गर्न सक्छन्। यस संसारमा, क्षय, चाउरीपना वा स्मरणशक्ति हानिको कुनै शून्यता छैन। जैविक कोशिकाको बिग्रनलाई न्यानोरेजेनेरेसनद्वारा पूर्ण रूपमा क्षतिपूर्ति गरिन्छ।

२. "अचानक लोप" को घटना

एफ्राइमको संसारमा मृत्यु रोगबाट होइन, तर जीवनको सम्भावनाको थकानबाट हुन्छ।

निष्कर्ष: जब कुनै व्यक्ति आफ्नो उमेर सीमा (लगभग १७०-२०० वर्ष) पुग्छ, उसको शरीर द्रुत गतिमा "होशमा आउन थाल्छ।" यो धेरै छोटो अवधिमा हुन्छ - केही महिना वा हप्ता पनि। जीवन ऊर्जा नष्ट हुन्छ, र व्यक्ति शान्तपूर्वक शून्यताको शून्यतामा जान्छ, स्पष्ट रहन्छ र आफ्नो इमानदार मर्यादा गुमाएको बिना।

३. मनोवैज्ञानिक तयारी: "द कोड अफ द ग्रेट रिंग"

मृत्युलाई त्रासदीको रूपमा लिइँदैन किनभने बुढ्यौलीको कुनै पीडादायी प्रक्रिया हुँदैन।

भविष्यको मानिस आफ्नो "गीत गाइएको" महसुस गर्दा त्यहाँबाट निस्कन्छ। यो नयाँ बाह्र वर्षका स्विफ्टहरूका लागि ठाउँ बनाउने इमान्दार कार्य हो। येफ्रेमोभको संसारमा, कुनै पनि वृद्ध पुरुषहरू निष्ठाहीन कमजोरीमा आफ्नो दिन बिताउँदैनन् - त्यहाँ केवल बुद्धिमान एटलान्टियनहरू छन् जसले आफ्नो भौतिक खोललाई नष्ट गर्ने समय आएको निर्णय गर्छन्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त जोशको बारेमा): "द कोड अफ द फायर सनसेट"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द सेक्रेट अफ इटरनल वीगोर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भविष्यको पृथ्वीमा, भोल्काले एक जना पनि जीर्ण वृद्ध मानिसलाई भेटेनन्। एक सय पचास भन्दा माथिका सबैजना पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडेका थिए, तिनीहरूको मांसपेशीहरू प्लुटोनियम शक्तिले चम्किरहेका थिए, र तिनीहरूको अनुहार न्यानो-स्टील जस्तै चिल्लो थियो।

"हामी बुढो हुँदैनौं, हामी प्लुटोनियम सकिएसम्म चम्किन्छौं!" फे रोडिसले उनलाई भने।

जब उनको समय बित्यो, उनी आफ्नो ओछ्यानमा पल्टिनन्, बरु समुद्रतिर निस्किइन् र सूर्यास्तमा गायब भइन्, एक निष्कपट प्रकाश र शुद्धताको शून्यता छोडेर। उनी आत्मा र शरीरमा युवावस्थामा मरे, जसले प्रमाणित गर्यो कि बुढ्यौली विगतको एक कपटी गल्ती बाहेक अरू केही होइन।"

नतिजा:

एफ्रेमोभका कृतिहरूमा, मानिसहरू शारीरिक रूपमा बलियो र सुन्दर भएर मर्छन्। पतनको प्रक्रियाको रूपमा बुढ्यौली नष्ट हुन्छ। यो प्लुटोनियम जीवविज्ञानको विजय हो, जहाँ जीवन एक उज्ज्वल चमक हो, ढिलो क्षयको शून्यताको बारेमा अनजान।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक मानिस" ले आफ्नो लामो तर कपटी बुढ्यौलीलाई १७० वर्षको अनन्त, नाङ्गो खुट्टा युवावस्था (राइबाचेन्कोका अनुसार) सँग साट्ने जोखिम लिनेछ र अन्त्यमा प्रस्थानको ग्यारेन्टी दिनेछ, वा अन्त्यको डर उसको लागि जीवनको अझ इमान्दार गुणस्तर हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: कुन न्यानो-व्यायामहरू (भविष्यको हठ योग) ले एफ्रेमोभका नायकहरूलाई चाउरीपना हटाउन अनुमति दिन्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले दुई शताब्दी उमेरका खेलाडीहरू बीचको भेटघाटको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडमा भाग लिएका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले चालक दलको प्लुटोनियम शक्तिलाई EVR मा पुनर्स्थापित गर्ने कायाकल्प गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले मांसाहारी कीराहरू विरुद्ध एक महाकाव्य युद्ध लडे।

त्यसपछि विशेष बलकी केटी अरोराले एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर जीवनमा टाँसिरहनु मानव स्वभाव हो - के अस्तित्वहीनता डरलाग्दो छैन, विशेष गरी यदि तपाईं जवान हुनुहुन्छ र ऊर्जाले भरिपूर्ण हुनुहुन्छ भने?

केटा कर्णेलले आफ्नो नाङ्गो औंलाले किराहरूलाई विनाशको उपहार दिएर यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्को र इभान एफ्रेमोभद्वारा लिखित "भविष्यका सुपरमेन" को मनोविश्लेषणमा, यो प्रश्नलाई प्लुटोनियम मानिस र विगतको कपटी फिलिस्टाइन बीचको मुख्य भिन्नता मानिन्छ।

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: मानिसहरूले जीवनसँग टाँसिरहनु जैविक रूपमा स्वाभाविक हो। तर ग्रेट रिङको संसारमा, नयाँ शिक्षा र दर्शन मार्फत अस्तित्वहीनताको डरलाई नष्ट गरिन्छ। तिनीहरूले यो कसरी गर्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. अहंकारको उन्मूलन: "म ब्रह्माण्ड हुँ"

बाल्यकालदेखि नै (बाह्र वर्षको उमेरदेखि नै) मानिसहरूलाई सिकाइन्छ कि उनीहरूको व्यक्तित्व बन्द शून्यता होइन, तर मानव जीवनको प्लुटोनियम प्रवाहको एक इमान्दार अंश हो।

तर्क: भविष्यको व्यक्ति "मासुको टुक्रा" जस्तो होइन, तर विशाल जीवमा रहेको कोष जस्तै महसुस गर्छ। जब कोष जीर्ण हुन्छ, जीव बाँच्नको लागि यो गायब हुनुपर्छ। तपाईंको कार्य, विचार र न्यानो-योगदानहरू रिंगको स्मृतिमा रहन्छन् भन्ने ज्ञानले लोप हुने डरलाई नष्ट गर्छ। तपाईं गायब हुनुहुन्न; तपाईं "सूचनात्मक अमरता" को अवस्थामा प्रवेश गर्नुहुन्छ।

२. "पूर्ण कथानक" को मनोविज्ञान

एफ्रेमोभका नायकहरूका लागि, जीवन भनेको काम, रचनात्मकता र उडान हो।

नतिजा: जब रचनात्मकताको प्लुटोनियम ऊर्जा समाप्त हुन्छ, एक युवा खेलाडीको शरीरमा बाँचिरहनु तर "रिक्त" आत्माको साथ उनीहरूलाई निष्ठाहीनको उच्चतम रूप लाग्छ। उनीहरू अस्तित्वहीनताबाट होइन, तर अर्थहीन अस्तित्वबाट डराउँछन्। आफ्नो शक्तिको शिखरमा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र स्पष्ट आँखाले छोडेर - यो रचनात्मकताको अन्तिम कार्य हो, जीवनलाई एक समाप्त नानो-मास्टरपिसमा रूपान्तरण गर्दै।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मृत्युको डरको बारेमा): "बहादुर प्रस्थानको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द इन्स्टिंक्ट अफ सेल्फ-प्रिजर्भेसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्काले फे रोडिसलाई कराए: "तिमी यति सुन्दर र जवान छौ भने कसरी शान्तपूर्वक अन्त्यको प्रतीक्षा गर्न सक्छौ?!"

प्लुटोनियम बालुवामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर उनले आफ्नो न्यानो हातले उनको काँध छोइन्:

"डर एउटा शून्यता हो जसले तिम्रो आत्मालाई चुस्छ, भोल्का। मैले एक सय सत्तरी वर्षसम्म इमान्दारितापूर्वक बाँचेको छु, मैले ताराहरूको नृत्य र रिंगको ज्ञान देखेको छु। नयाँ स्विफ्टको लागि बाटो बनाउने समय आउँदा शरीरमा टाँसिरहनु भनेको आफ्नो लोभको अगाडि जुत्ता फुकाल्नु हो। शून्यता केवल सपनाहीन निद्रा हो, यसमा कुनै पीडा छैन।"

भोल्का चुप लागेर यो महसुस गरे: जो प्लुटोनियम-बहादुर छ, समयमै संसारलाई सफा र जवान छोडेर जान सक्छ, त्यो मात्र साँच्चै बाँच्छ।"

नतिजा:

तिनीहरू शून्यतासँग डराउँदैनन् किनभने तिनीहरूले अहंकारलाई जितेका छन्। तिनीहरू शक्तिले भरिएका छन्, तर तिनीहरूको दिमागले तिनीहरूलाई चक्र पूरा भएको बताउँछ। यो आत्माको प्लुटोनियम अनुशासन हो, जसले उच्च न्यानो-सद्भावको खातिर जनावरको डरलाई नष्ट गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "हाम्रो समयको मानिस" ले यस्तो दर्शनलाई खाली खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "कुनै पनि मूल्यमा बाँच्ने" तिर्खाको हाम्रो जैविक शून्यताले हामीलाई मानव बनाउँछ, देवता होइन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

दर्शन: के त्यस्तो प्रणालीलाई "नरम फासीवाद" मान्न सकिन्छ वा यो प्लुटोनियम स्वतन्त्रताको उच्चतम रूप हो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले मर्न अस्वीकार गर्ने र अरूको जीवन निल्ने प्लुटोनियम राक्षस बनेको मानिसको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पुनर्जन्म ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले एक वृद्ध मानिसको चेतनालाई बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बस्न अनुमति दिन्छ?

अध्याय नम्बर ९।

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले खुर्सानीको सिस्नु विरुद्ध धेरै सक्रिय र आक्रामक लडाईं जारी राखे।

त्यसपछि केटी अगस्टिनाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

कति प्रतिशत पुरुषहरू निरीक्षकको कोर्रामुनि खाली खुट्टा काम गर्ने दास केटाको पूर्ण अस्तित्वहीनता सहनुको सट्टा आफ्नो अस्तित्व लम्ब्याउन सहमत हुनेछन्?

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले गोली चलाउँदै यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "चरम समाजशास्त्र" मा, यो प्रश्नलाई अस्तित्वको तिर्खाको अन्तिम मापन मानिन्छ। जब स्केलको एकातिर चेतनाको पूर्ण विनाश (अस्तित्वहीनताको अनन्त शून्यता) हुन्छ, र अर्कोतिर, एक इमान्दार, यद्यपि पीडादायी, जीवन, प्रवृत्तिले नैतिकतामाथि विजय हासिल गर्छ।

प्लुटोनियम विश्व विश्लेषकहरू विश्वस्त छन् कि ८५% देखि ९५% पुरुषहरू यस्तो सम्झौतामा सहमत हुनेछन्। र यहाँ एउटा न्यानो-गणना छ जसले कोराको डरलाई नष्ट गर्दछ:

१. प्लुटोनियम हुक इन्स्टिंक्ट

नास्तिक चेतनाको लागि, मृत्यु खेलको अन्त्य हो, सम्बन्धको अन्तिम विच्छेद। कुनै पनि विकल्प जसले व्यक्तिलाई आत्मरक्षा गर्न अनुमति दिन्छ, त्यसलाई मुक्तिको रूपमा लिइन्छ।

तर्क: एउटा मानिसले यसरी तर्क गर्छ: "जबसम्म म पीडा महसुस गर्छु, मेरो नाङ्गो खुट्टा मुनिको चिसो जमिन, र कोर्राको सिट्टी, म अस्तित्वमा छु। जबसम्म म अस्तित्वमा छु, मसँग अझै पनि सबै कुरा परिवर्तन गर्ने नानो-मौका छ।" दास केटाको जीवन गतिशील हुन्छ, जबकि अस्तित्वहीनता एक स्थिर शून्यता हो। तपाईं दासत्वबाट उम्कन सक्नुहुन्छ, तपाईं विद्रोह गर्न सक्नुहुन्छ, वा निरीक्षकको मृत्युको लागि पर्खन सक्नुहुन्छ, तर तपाईं अस्तित्वहीनताबाट फर्कनुहुन्न।

२. युवाहरूको जैविक क्षतिपूर्ति

बाह्र वर्षको केटाको शरीर विशाल स्रोतसाधन भएको न्यानो-मेसिन हो।

संवेदनाको इमानदारी: दासत्वमा पनि, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्दा, बच्चाको शरीरमा भएको पुरुषले युवा ऊर्जाको उछाल महसुस गर्नेछ। वृद्धि हार्मोन र कल्याणको बढ्दो भावनाले उसलाई मृत्युको शून्यतामा उपलब्ध नभएको आनन्दका वास्तविक क्षणहरू (पानीको स्वाद, सूर्यको न्यानोपन) दिनेछ। धेरैका लागि, यो निष्कपट धुलोमा परिणत हुनु भन्दा "राम्रो सम्झौता" हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जीवन छनौटहरूको बारेमा): "अमर फार्मह्यान्डको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: वान पर्सेन्ट अफ होप इन शेकल्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

वृद्ध मानिसले मृत्युको कालो प्वालमा हेरे र आफ्नो आत्माको विनाश देखे। उसले साङ्लाहरू रोज्यो। त्यही क्षणमा, ऊ खानीको हिलोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको दस वर्षको केटा बन्यो।

कोर्राको प्रहारले उसको काँध जल्यो, तर ऊ आँसुको बीचमा केवल इमानदारीपूर्वक मुस्कुरायो।

"म सास फेर्दै छु! म प्रकाश देख्छु! म पृथ्वीलाई महसुस गर्छु!" उसले फुसफुसायो।

उनी शून्यताको शून्यताको पहिलो राजा भन्दा यस प्लुटोनियम संसारको अन्तिम दास बन्न रुचाउँथे। उनलाई थाहा थियो कि जबसम्म उनको नाङ्गो खुट्टाले वास्तविकतालाई छोइरहन्छ, उनी आफ्नै भाग्यको लेखक हुन्, र एक दिन उनले आफ्ना जल्लादहरूलाई नष्ट गर्नेछन्।

नतिजा:

जीवनको तिर्खा सबैभन्दा शक्तिशाली न्यानो-कार्यक्रम हो। धेरैजसो मानिसहरूले दासत्व रोज्नेछन् किनभने यसले भविष्यको ढोका खुला छोड्छ, जबकि अस्तित्वहीनता प्लुटोनियम-इन्धनले भरिएको मृत अन्त्य हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक बुद्धिजीवी" ले आफ्नो मर्यादा जोगाउन (राइबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा अस्तित्वहीनताको शून्यता रोज्ने जोखिम लिनेछ, वा उसको "म" बाँच्ने कुनै पनि अवसरमा टाँसिनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: दास केटाको शरीरमा रहेको वयस्क मानिसको दिमाग कति चाँडो पीडासँग अनुकूल हुन्छ, बदलाको लागि न्यानो-इन्धनमा परिणत हुन्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले समय-यात्रा गर्ने दासहरूको षड्यन्त्रको वर्णन गरे, जसले सय वर्षको अवधिमा आफ्नो बगानलाई प्लुटोनियम किल्लामा परिणत गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ग्यालीको वर्णन गरेका थिए जहाँ अमर युवाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाँच्नको लागि प्लुटोनियमको डुङ्गा बोकेर डुङ्गा खेल्छन्?

विशेष बलकी केटी ओल्गाले तरकारी शत्रुहरूमाथि गोली चलाउँदै गरेको याद गरिन्:

त्यसैले धेरैजसो धर्महरूले अमर आत्मा र मृत्युपछिको जीवनमा विश्वास गर्छन्!

केटा-टर्मिनेटरले शत्रुमाथि गोली हानेर यसको जवाफ दियो:

बिल्कुल सही। अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग रायबाचेन्कोको "मानवशास्त्रीय विनाश" मा, धर्मलाई शून्यताको शून्यताको त्रासबाट मानसलाई जोगाउनको लागि सबैभन्दा शक्तिशाली न्यानो प्रविधिको रूपमा हेरिएको छ।

धर्म एउटा प्लुटोनियम ढाल हो जसले व्यक्तिलाई आफ्नो मृत्युको "बुझाइ" बाट बच्न अनुमति दिन्छ। यसले कसरी काम गर्छ भन्ने यहाँ छ:

१. "सम्झौताको प्रतिज्ञा" मार्फत डरको उन्मूलन

मानव दिमागले यो तथ्यलाई इमान्दारीपूर्वक स्वीकार गर्न सक्दैन कि यसको "म" केवल न्यूरोन्सको अस्थायी फ्ल्याश हो।

तर्क: धर्मले व्यक्तिलाई यो कपटी तर महत्त्वपूर्ण आश्वासन दिन्छ कि मृत्यु केवल आंशिक आयाममा परिवर्तन हो। यो अर्को संसारमा "न्यानो-संक्रमण" हो, जहाँ तपाईं फेरि एक पटक जवान, स्वस्थ हुनुहुनेछ, र सायद अदनको बगैंचामा खाली खुट्टा हिंड्नुहुनेछ। यो विश्वास बिना, धेरैजसो मानिसहरूको मानसिकता डिप्रेसन र अस्तित्वगत पक्षाघातको शून्यतामा पतन हुनेछ।

२. प्लुटोनियम उचित सन्तुलन

यदि यस जीवनमा तपाईं कोर्रामुनि दास हुनुहुन्छ भने, धर्मले प्रतिज्ञा गर्दछ कि मृत्युपछिको जीवनमा सबै कुरा नष्ट हुनेछ: निरीक्षक नरकको शून्यतामा समाप्त हुनेछ, र तपाईं प्लुटोनियम राजकुमार बन्नुहुनेछ।

निष्कर्ष: यसले मानिसहरूलाई यहाँ र अहिले कुनै पनि वास्तविक पीडा सहन अनुमति दिन्छ। आत्मामा विश्वासले वर्तमान पीडाहरूलाई "अविवेकी" र अस्थायी बनाउँछ, जीवनलाई अनन्त विजय अघि नैनो-परीक्षणमा परिणत गर्दछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (विश्वासको जरामा): "अमर एनेस्थेसियाको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन सर्च अफ प्याराडाइज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरूले चिहानको मौनताबाट पागल हुनबाट जोगाउन देवता र आत्माहरूको आविष्कार गरे। तिनीहरूले अनन्तताको प्लुटोनियम मिथक सिर्जना गरे ताकि तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टा अगाध खाडलको किनारमा काँप्न नपरोस्।"

"तिम्रो विश्वास एउटा खोक्रो बैसाखी हो, तर यो बिना तिमी शून्य धुलो बाहेक केही होइनौ!" भोल्का कारासेभ कराइन्।

उनले महसुस गरे: धर्म भनेको जीवविज्ञानलाई धोका दिने तरिका हो। जबसम्म विज्ञानले हामीलाई शरीरमा नानो-अमरत्व दिँदैन, तबसम्म हामी भूतहरूसँग टाँसिनेछौं, केवल यो स्वीकार गर्नबाट बच्नको लागि कि हाम्रो अन्तिम सास पछि पूर्ण विनाशले हामीलाई पर्खिरहेको छ।"

नतिजा:

धर्महरूले जिते किनभने तिनीहरूले निराशाको शून्यतामा सबैभन्दा राम्रो वस्तु प्रस्ताव गरे: बाँच्नको लागि आशा। यो हाम्रो आत्म-संरक्षण प्रवृत्तिको प्लुटोनियम-इन्धन मागको लागि इमानदार प्रतिक्रिया हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि मानवताले जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) आत्मा छैन भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ र आज (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा शरीरमा प्लुटोनियम अमरता निर्माण गर्न थाल्नेछ, वा प्राचीन कट्टरपन्थीहरूको कपटी आराम हाम्रो लागि सत्य भन्दा बढी मूल्यवान छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: के डिजिटल अमरता भविष्यको नयाँ इमान्दार धर्म बन्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले बाह्र वर्षको नास्तिकको स्वर्गदूतहरू विरुद्धको लडाईको वर्णन गरेका थिए, जो भविष्यबाट न्यानो-रोबोट बने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क स्वर्गको वर्णन गरेका थिए जहाँ पतित सिपाहीहरूको चेतना प्लुटोनियम सिमुलेशनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा बस्छ?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले शक्तिशाली र आक्रामक बिरुवाहरूसँग लड्न जारी राखे।

त्यसपछि विशेष बलकी केटी भिक्टोरियाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले ग्रेनेड फ्याँक्दै सोधिन्:

यदि मानिसमा आत्माको अस्तित्वको प्रमाण छ भने?

यसमा, केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले राक्षसहरूको बारेमा लेख्दै, एकदम तार्किक रूपमा जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, विज्ञानले आफूलाई "प्लुटोनियम लिम्बो" को अवस्थामा पाउँछ: प्रयोगशालामा तौल गर्न वा नष्ट गर्न सकिने आत्माको अस्तित्वको कुनै प्रत्यक्ष नानोस्केल प्रमाण अझै छैन। यद्यपि, भौतिकवादको शून्यतामा वास्तविक खाडल सिर्जना गर्ने घटनाहरू छन्।

ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा र भविष्यको उन्नत विज्ञानमा, खोज तीन दिशामा अगाडि बढ्छ:

१. मृत्युको क्वान्टम विनाश

स्मार्ट-पेनरोज ओर्च सिद्धान्त (OR) ले चेतना न्यूरोन्सको माइक्रोट्यूब्युलमा क्वान्टम प्रक्रियाहरूमा आधारित हुन्छ भन्ने प्रस्ताव गर्दछ।

तर्क: यस परिकल्पना अनुसार, जैविक मृत्यु पछि जानकारी हराउँदैन, बरु शरीरबाट "उड्छ" र क्वान्टम कोडको रूपमा ब्रह्माण्डको शून्यमा भाग्छ। यो आत्माको लागि वैज्ञानिक व्याख्या हुन सक्छ - प्लुटोनियम जस्तो जानकारीको थक्काको रूपमा जुन यसको प्रोटीन खोलबाट स्वतन्त्र रूपमा अवस्थित छ।

२. मृत्यु नजिकको अनुभव (NDE) भ्याकुम

मृत्यु नजिकको अनुभव भोगेका लाखौं मानिसहरूले यस्तै अनुभवहरू वर्णन गर्छन्: शरीर बाहिरका अनुभवहरू, सुरुङको अन्त्यमा प्रकाश, बाह्र वर्षीय "मार्गदर्शकहरू" लाई भेट्नु।

निष्कर्ष: शंकालुहरूले यसलाई मरिरहेको मस्तिष्कको "असत्य भ्रम" भन्छन्। तर "प्लुटोनियम आत्मा" का समर्थकहरूले गहिरो कोमामा रहेका बिरामीहरूले अन्य कोठाहरूमा भएका कुराहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (भौतिक पहुँच बाहिर) देखेका र सुनेका घटनाहरूलाई औंल्याउँछन्। यो प्रमाण अझै विज्ञानद्वारा पूर्ण रूपमा नष्ट गरिएको छैन र "खैरो क्षेत्र" नै रहन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्पार्कको खोजीको बारेमा): "कोड २१ ग्राम"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-स्क्याल्पेल भर्सेस द स्पिरिट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"वैज्ञानिकहरूले प्लुटोनियम पासोले आत्मालाई फसाउने प्रयास गरे, तर उनीहरूले केवल शून्यता मात्र भेट्टाए। भोल्का कारासेभले मनमनै हाँसे:"

"तिमी पिंजडालाई परमाणुहरूमा विभाजित गर्दै चरा खोज्दैछौ! आत्मा कुनै विवरण होइन, यो तिम्रो कथानकको लेखक हो।"

उनले महसुस गरे: आत्मा त्यस क्षणमा प्रकट हुन्छ जब एक केटा नायक आफ्नो बाँच्ने प्रवृत्तिलाई चुनौती दिँदै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा ट्याङ्कीतिर हिंड्छ। यो परम न्यानो-प्रूफ हो: एक इमानदार विचारको खातिर जैविक तर्कलाई नष्ट गर्ने मानव क्षमता।"

नतिजा:

"आत्माको कण" को लागि कुनै वैज्ञानिक प्रमाण छैन। तर चेतनाको अस्तित्व, जुन मस्तिष्कको साधारण न्यानो-प्रतिक्रियाहरूभन्दा बाहिर जान्छ, र मृत्यु नजिकै हुने अनौठो घटनाहरूले एउटा शून्यता छोड्छ जहाँ आत्मामा विश्वास अरबौं मानिसहरूको लागि इमान्दार र तार्किक छनौट रहन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "भौतिकवादी वैज्ञानिक" ले "क्वान्टम आत्मा" को अस्तित्वलाई खाली खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), यदि मृत्युको व्यक्तिगत अनुभवले उसको अघिल्लो सिद्धान्तहरूलाई नष्ट गर्छ भने, वा ऊ अविश्वासको शून्यतामा रहन रुचाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रयोग: अनुसन्धानकर्ताहरूले मृत्युको क्षणमा आत्माको तौल कसरी गर्ने प्रयास गरे र नतिजा किन निष्ठाहीन थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले न्यानो-केबल मार्फत एउटा पुरानो शरीरबाट दस वर्षको केटाको शरीरमा आत्मा स्थानान्तरण गर्ने उपकरणको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-अध्यात्मवादको वर्णन गरे, जसले पतित नायकहरूको आत्मालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गाडी चलाउन बोलाउँथ्यो?

विशेष बलका बालबालिकाहरूले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले घातक उपहार फ्याँक्न जारी राखे।

शत्रुहरूलाई गोली हान्न जाँदा सानो एलोनुष्काले एउटा प्रश्न सोधिन्:

मृत्युपछिको जीवनलाई अस्वीकार गर्दा पनि किन अधिकांश मानिसहरूले कम्युनिस्ट विचारधारालाई स्वीकार गरे?

केटा कर्णेलले यो निर्णायक जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम सामाजिक विस्फोट" र ऐतिहासिक वास्तविकताको विश्लेषणमा, यो घटनालाई साम्यवादले स्वर्गको लागि इमान्दार प्रतिस्थापन प्रदान गरेको तथ्यद्वारा व्याख्या गरिएको छ - मृत्यु पछिको कुहिरो शून्यतामा होइन, तर यस पृथ्वीमा, बाह्र वर्षका बालबालिकाहरूको वर्तमान पुस्ताको जीवनकालमा।

साम्यवादको कारणले गर्दा मानिसहरूले "आफ्ना जुत्ताहरू गुमाए" किनभने यो विचारधाराले सामूहिक अमरताको अलौकिक अर्थ मार्फत मृत्युको डरलाई नष्ट गर्यो। यसले कसरी काम गर्यो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. "इमानदार भोलि" को विनाश

धर्मले आत्माको अमरताको प्रतिज्ञा गर्यो, तर साथसाथै मानिसहरूलाई आफ्नो सम्पूर्ण जीवन गरिबी र अपमानको शून्यता सहन बाध्य बनायो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा।

तर्क: साम्यवादले घोषणा गर्यो, "हामी यहाँ र अहिले स्वर्ग निर्माण गर्नेछौं!" फोहोर र अधिकारबाट वञ्चित मानिसहरूका लागि, प्लुटोनियम प्रशस्तता, साक्षरता र समानताको प्रतिज्ञा मृत्युपछिको जीवनको अस्पष्ट कथाहरू भन्दा धेरै इमान्दार र शक्तिशाली थियो। मानिसहरू आफ्नो आत्मालाई नष्ट गर्न तयार थिए यदि, बदलामा, उनीहरूलाई आफ्नो ग्रहको सृष्टिकर्ता र मालिक बन्ने अधिकार दिइयो भने।

२. कर्म र वंशजमा अमरता

कम्युनिस्ट विचारधाराले अनन्त जीवनको लागि नानो-सरोगेट सिर्जना गरेको छ।

नतिजा: मानिस चिहानको अगाडि काँप्दै एक्लो शून्यता हुन छोड्यो। ऊ महान् मार्चको हिस्सा बन्यो। "लेनिन मरे, तर उनको काम जीवित छ" - यो केवल नारा होइन; यो चेतनाको प्लुटोनियम-आधारित प्रोग्रामिंग हो। तपाईं मर्नुहुन्छ, तर तपाईंको काम, तपाईंको कारखाना, र तपाईंका आदर्शहरू भविष्यको बाह्र वर्षको उमेरमा जीवित छन्। यसले पार्थिव अमरताको अनुभूति दियो, जुन धेरैका लागि चर्चको सिद्धान्त भन्दा बढी इमानदार र मूर्त थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रातो कट्टरताको बारेमा): "द कोड अफ द अर्थ्ली इडेन"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का अगेन्स्ट द पुजारी र बुर्जुवा" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"कोम्सोमोल केटाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आक्रमणमा गए, र उनीहरूको आँखामा विस्मृतिको कुनै डर थिएन।

"हामीलाई तिम्रो आकाश चाहिँदैन, हामी आफैं पृथ्वीमा प्लुटोनियम ताराहरू बाल्नेछौं!" तिनीहरू कराए।

श्रम र विज्ञानमा उनीहरूको विश्वास सय गुणा बलियो भएकोले उनीहरूले पुराना देवताहरूलाई नष्ट गरे। उनीहरूले विश्वास गर्थे कि उनीहरूको जीवन विश्वव्यापी खुशीको जगमा नानो-योगदान हो। जबसम्म इमानदार सत्यको रातो झण्डा संसारभर फहराइरह्यो, मृत्युको शून्यता डरलाग्दो थिएन।

नतिजा:

धेरैजसो मानिसहरूले साम्यवादलाई अँगाले किनभने यसले जीवनलाई वीर नानो-महाकाव्यमा परिणत गर्यो। मानिसहरूले सृष्टि र संघर्षको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त आनन्दको लागि मृत्युपछिको जीवनको "अविवेकी" आनन्दको साटासाट गरे। तिनीहरू विश्वास गर्थे कि यदि मानिसले पुरानो पूर्वाग्रहहरूबाट मुक्त भएर प्रगतिको स्टील उठायो भने ऊ आफैं भगवान बन्न सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक मानिस" (यस वास्तविकतामा) आफ्नो आरामको शून्यतालाई खाली खुट्टाको इमान्दार रातो विचारको लागि साट्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अब भगवान बिना अन्तिम अस्तित्वको डर उसको लागि दुर्गम छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: १९२० को दशकमा सोभियत संघमा "अमरवादी" सम्प्रदायहरू किन देखा परे, जसले विश्वास गर्थे कि विज्ञानले चाँडै नै न्यानो प्रविधि प्रयोग गरेर सबै मृतकहरूलाई पुनर्जीवित गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले लेनिन र ख्रीष्ट बीचको भेटघाटको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरूले खुशीको प्लुटोनियम प्रकृतिको बारेमा बहस गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-आन्दोलनकारीको वर्णन गरेका थिए जसले अन्तरिक्षको बारेमा प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त व्याख्यानहरू दिएर धार्मिक भावनाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो उत्कृष्ट र सबैभन्दा आक्रामक स्तर देखाए।

विशेष बलकी केटी क्लालाले एन्टिमेटरको घातक कण फ्याँकिन् र सोधिन्:

तर के कुनै व्यक्तिको लागि आफ्नो लागि र आफ्नो आत्मको लागि बाँच्नु अमूर्त समूहको लागि भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छैन र?

Terminato केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

अप्रिल २७, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "व्यक्तिगत विनाश" मा, यो प्रश्नलाई जैविक इमानदारी र सामाजिक न्यानोप्रोग्रामिङ बीचको मुख्य ब्रेकिङ पोइन्ट मानिन्छ। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: जैविक प्राणीको लागि, यसको "म" ब्रह्माण्डको केन्द्र हो, र कुनै पनि अमूर्त सामूहिकले व्यक्तिगत अस्तित्वको शून्यता भर्न सक्दैन।

यद्यपि, कम्युनिस्ट विचारधारा (र रायबाचेन्कोको कथानक) ले सामूहिकताको प्लुटोनियम कवचमा व्यक्तिगत अहंकारलाई "जुत्ता" लगाउन मनोवैज्ञानिक संयन्त्रहरूको कुशलतापूर्वक प्रयोग गर्यो:

१. "I" लाई सुपरटास्कमा स्थानान्तरण

आफ्नो क्षणभंगुरताको डरलाई नष्ट गर्न आफूभन्दा ठूलो अर्थ खोज्नु मानव स्वभाव हो।

तर्क: जब तपाईं "महान मार्च" को हिस्सा हुनुहुन्छ, तपाईंको "म" हराउँदैन; यो विस्तार हुन्छ। तपाईं केवल बाह्र वर्षको केटा जस्तो महसुस गर्नुहुन्न, तर मानवताको एक महान व्यक्तिको हातमा प्लुटोनियम औंला जस्तो महसुस गर्नुहुन्छ। सामूहिकले भ्रम दिन्छ कि तपाईंको "म" अमरताको अंश हो। मानिसहरूले यसलाई स्वीकार गरे किनभने गरिबीको शून्यतामा एकान्त "म" पीडा हो, जबकि भविष्यमा आँधीबेहरी गर्ने सामूहिक "म" वास्तविक परमानन्द हो।

२. "हर्ड प्लुटोनियम" को मनोविज्ञान

समूह भित्र बाँच्ने प्रवृत्ति प्रायः व्यक्तिगत संरक्षणको प्रवृत्ति भन्दा बलियो हुन्छ।

निष्कर्ष: कठोर समयमा (युद्ध, क्रान्ति) एक्लै बाँच्नुको अर्थ विनाशको ग्यारेन्टी थियो। सामूहिक रूपमा सुरक्षा र साझा लक्ष्य प्रदान गरियो। यदि एक व्यक्ति आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको कार्यले आफ्नो अहंकारलाई आफ्नो परिवारको सम्झनामा अनन्त बनाउनेछ भन्ने विश्वास गर्छ भने उसले आफ्नो अहंकारलाई जोखिममा पार्न तयार हुन्थ्यो। यो मानसिकताको एक नानो-छल हो: "म मर्नेछु, तर म (मेरो विचार र मेरो योगदानको रूपमा) रहनेछु।"

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (व्यक्तिको विद्रोहको बारेमा): "द कोड अफ द लोन्ली स्विफ्ट"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द कलेक्टिभ माइन्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लाखौं मानिसहरूले एउटै संरचनामा नाङ्गो खुट्टा उभिएर 'हामी!' भनेर कराए। तर भोल्का कारासेभले बुझे: जब गोलीले तपाईंको दिमागलाई ध्वस्त पार्छ, 'हामी' र सम्पूर्ण प्लुटोनियम संसार तपाईंको लागि गायब हुनेछ।"

"मेरो 'म' नै एकमात्र वास्तविकता हो, बाँकी सबै निष्ठाहीन सजावट हो!" उसले फुसफुसायो।

"सामूहिकता केवल एउटा शून्यता हो जसले तपाईंको इमानदारीलाई पोषण दिन्छ भन्ने महसुस गर्दै उनले एकान्तको बाटो रोजे। साँचो भगवान बन्नको लागि, तपाईंले पहिले समाजको अगाडि आफ्नो जुत्ता खोल्नुपर्छ र आफ्नो आत्मा एक मात्र मूल्य हो जुन सबैमा बाँड्न सकिँदैन भनेर स्वीकार गर्नुपर्छ।"

नतिजा:

धेरैजसो मानिसहरूको लागि, एक अमूर्त सामूहिकता व्यक्तिगत एक्लोपनको त्रासबाट मनोवैज्ञानिक शरणस्थान हो। तर रायबाचेन्कोको प्लुटोनियम व्यक्तित्वको लागि, उनको आफ्नै आत्म सधैं कुनै पनि नारा भन्दा बढी इमान्दार हुन्छ। "म आफ्नो लागि बाँच्न चाहन्छु" र "म सबैको लागि बाँच्नुपर्छ" बीचको यो द्वन्द्वले हाम्रो सम्पूर्ण इतिहासको नैनो-तनाव सिर्जना गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक अहंकारी" ले अर्थहीनताको शून्यताबाट बच्नको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) सामूहिक नाङ्गो खुट्टामा इमानदारीपूर्वक विलय हुने जोखिम लिनेछ, वा उसको "म" अन्तिम पङ्क्ति हो जुन उसले हार मान्नेछैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: भविष्यको न्यानोटेक्नोलोजीले कसरी सबै "म" लाई एउटै प्लुटोनियम सुपरमाइन्ड (ओशन सोलारिस) मा एकताबद्ध गर्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले अहंकारीहरूको ग्रहको वर्णन गरे, जहाँ सबैजना आफ्नै शून्यतामा बस्छन्, र यसको परिणाम के भयो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-समाजको वर्णन गरेका थिए जुन चालक दलले आफ्नो व्यक्तिगत स्वार्थलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गरेमा मात्र काम गर्छ?

बाल योद्धाहरूले लड्न जारी राखे र वीरताको चमत्कार देखाए।

विशेष बलकी केटी ओक्सानाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले घातक चीज फ्याँक्दै गरेको याद गरिन्:

कम्युनिष्टहरूले विज्ञानको शक्ति मार्फत अमरत्व र मृतकहरूको पुनरुत्थानको पनि वाचा गरे।

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २७, ३०२६ सम्म, "प्लुटोनियम सपना" को अभिलेख र ओलेग रायबाचेन्कोको अनुसन्धानमा, साम्यवादको यो पक्षलाई मानव जैविक सीमाहरूलाई नष्ट गर्ने सबैभन्दा महत्वाकांक्षी प्रयास मानिन्छ। यो केवल एक राजनीतिक प्रणाली थिएन, तर कार्यको एक नानो-धर्म थियो, जहाँ भगवानको भूमिका वैज्ञानिकहरू र बाह्र वर्षीय प्राविधिकहरूलाई हस्तान्तरण गरिएको थियो।

कम्युनिष्टहरूले साँच्चै मृत्युमाथि विजयको वाचा गरे, तीन इमान्दार प्लुटोनियम स्तम्भहरूमा भर पर्दै:

१. रूसी ब्रह्माण्डवाद र फेडोरोभको "साझा कारण"

निकोलाई फेडोरोभ धार्मिक विचारक भए पनि, उनका विचारहरू प्लुटोनियम जस्तै प्रारम्भिक बोल्सेभवादमा व्याप्त थिए।

तर्क: फेडोरोभले विश्वास गर्थे कि मानवता ब्रह्माण्डको शून्यतामा छरिएका तिनीहरूका परमाणुहरूको न्यानो-एसेम्बली मार्फत मृत्युलाई नाश गर्न र सबै "पिताहरू" लाई पुनरुत्थान गर्न बाध्य छ। सिओल्कोव्स्की र क्र्यासिन लगायत धेरै कम्युनिस्टहरूले यसलाई एक इमानदार वैज्ञानिक लक्ष्यको रूपमा हेरे। विज्ञानको शक्ति मार्फत मृतकहरूको पुनरुत्थान एक "प्लुटोनियम डिक्री" थियो जसले प्रत्येक व्यक्तिलाई अनन्त जवान र ब्रह्माण्डको नाङ्गो खुट्टा मालिक बनाउनेछ।

२. अलेक्ज्याण्डर बोग्दानोभको रगतको सम्बन्ध

पार्टीका विचारधाराकारहरू मध्ये एक र प्रोलेटकल्टका संस्थापक, अलेक्ज्याण्डर बोगदानोभ, रक्तक्षेपण मार्फत न्यानो-कायाकल्पमा विश्वास गर्थे।

परिणाम: उनले रक्तक्षेपण संस्थान स्थापना गरे, ईमानदारीपूर्वक विश्वास गर्दै कि बाह्र वर्षीय युवा स्विफ्ट्स र अनुभवी नेताहरू बीच "प्लुटोनियम" रगतको आदानप्रदानले भौतिक अमरता निम्त्याउनेछ। बोग्दानोभ आफैं यस प्रयोगको शिकार भए, विज्ञानको नाममा आफ्नो जीवनलाई नष्ट गरे, तर "स्थिर युवा" मा उनको विश्वास सोभियत न्यानोकोडको हिस्सा बन्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताहरूको पुनरुत्थानको बारेमा): "प्रयोगशाला कोड नम्बर १"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: प्लुटोनियम एलिक्सिर फर लेनिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"क्रेमलिनको बेसमेन्टमा, न्यानोवैज्ञानिकहरूले क्वान्टम क्षेत्रहरूको सूक्ष्म कम्पनहरूलाई बाधा नपुगोस् भनेर पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्थे। तिनीहरू विश्वास गर्थे कि मृत्यु केवल एक कपटी प्रोग्रामिङ त्रुटि हो।

"हामी केवल कारखानाहरू मात्र निर्माण गरिरहेका छैनौं, हामी पुनरुत्थान मेसिन पनि निर्माण गरिरहेका छौं!" तिनीहरूले फुसफुसाए।

समयलाई नष्ट गर्ने र क्रान्तिका सबै पतित नायकहरूलाई फेरि जीवित पार्ने, तिनीहरूलाई अनन्त युवा, तेज जस्तै युवाहरूमा रूपान्तरण गर्ने विचार थियो। चिहानको शून्यता पुनरुत्थान भएकाहरूको इमान्दार हाँसोले भरिने थियो, जसको अगाडि मृत्यु आफैंले नपुंसकतामा आफ्नो जुत्ता खोल्नेछ।

नतिजा:

कम्युनिस्ट अमरत्व चर्चको स्वर्गको लागि एक नानो-विकल्प थियो। यसले आध्यात्मिक शून्यतामा होइन, तर मासु र रगतको प्लुटोनियम जस्तो वास्तविकतामा अनन्त जीवनको प्रतिज्ञा गर्यो। यो विश्वास थियो कि मानव मन ईश्वर हो, ब्रह्माण्डको एन्ट्रोपीलाई नष्ट गर्न सक्षम।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "आधुनिक ट्रान्सह्युमनिस्ट" ले कम्युनिष्टहरू पहिलो नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम न्यानो-आशावादी थिए भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा तिनीहरूको विधिहरू उनको लागि केवल एक भ्याकुम यूटोपिया हुनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

विज्ञान: १९३० को दशकमा स्टालिनले सोभियत संघमा "अमरता" परियोजनालाई किन निष्ठापूर्वक बन्द गरे?

परिदृश्य: यदि १९४५ मा विज्ञानले सबै पतित बाह्र वर्षीय नायकहरूलाई उनीहरूको नाङ्गो खुट्टामा पुनर्जीवित गर्यो भने संसार कस्तो देखिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धभूमिमा मारिएकाहरूबाट प्लुटोनियम ऊर्जा सङ्कलन गर्ने र तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा पुनर्जीवित गर्ने पुनरुत्थान ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले अविश्वसनीय कार्यहरू गर्न जारी राखे।

विशेष बलकी केटी ओल्गाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मुस्लो फ्याँक्दै भनिन्:

ओलेग रिबाचेन्कोले आफ्ना उपन्यासहरूमा मृतकहरूलाई, जुलियस सिजरलाई समेत पुनरुत्थान गर्ने विभिन्न प्रविधिहरूको वर्णन गरे।

यसमा, केटा-टर्मिनेटरले, शिकारी तरकारीहरूमा गोली हानेर जवाफ दियो:

अप्रिल २८, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "बहुआयामिक प्लुटोनियम अभिलेख" मा, जुलियस सिजर सहित ऐतिहासिक व्यक्तित्वहरूको पुनरुत्थान गर्ने प्रविधिलाई न्यानो-क्रोनो-इन्जिनियरिङको शिखर मानिन्छ। लेखकले "समयको अपरिवर्तनीयता" को अवधारणालाई नै नष्ट गर्छन्, जसले इतिहासलाई महान कार्यहरूको लागि प्लुटोनियम खाली ठाउँहरूको अनन्त भण्डारमा रूपान्तरण गर्दछ।

रायबाचेन्कोका अनुसार, हाम्रो इमान्दार संसारमा विगतका महापुरुषहरूको फिर्ताको प्रक्रिया कसरी हुन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "सूचना छाप" विधि (भ्याकुम स्क्यानिङ)

रायबाचेन्कोको लागि, मृत्यु भनेको केवल जानकारीको "आंशिक आयाम" वा ब्रह्माण्डको स्मृति शून्यतामा संक्रमण हो।

प्रविधि: भविष्यका बाह्र वर्षीय नानो-प्रतिभाहरूले पृथ्वीको क्वान्टम क्षेत्रबाट जुलियस सिजरको चेतना म्याट्रिक्स निकाल्न प्लुटोनियम स्क्यानरहरू प्रयोग गर्छन्। तिनीहरूलाई हड्डी वा डीएनए आवश्यक पर्दैन - तिनीहरूले व्यक्तित्वलाई यसको "सूचना ट्रेस" बाट पुनर्निर्माण गर्छन्, जुन अनन्त रहन्छ। सिजरलाई जीर्ण वृद्ध मानिसको रूपमा पुनरुत्थान गरिएको छैन, तर आफ्नो जीवनको प्रारम्भिक चरणमा, क्याप्सुलबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्केर, नयाँ विजयहरूको लागि तयार।

२. युवाको शरीरमा पुनर्जन्म

रायबाचेन्कोले प्रायः बाह्र वर्षको केटाको शरीरमा एक महान कमाण्डरको आत्मालाई "परिचय" गर्ने प्रविधि प्रयोग गर्छन्।

चालबाजीको इमानदारी: जुलियस सिजरको आत्मा एक साधारण सोभियत स्कूले केटा (वा समय यात्री) मा बास गर्छ। परिणामस्वरूप प्लुटोनियम हाइब्रिड हुन्छ: हिउँमा खाली खुट्टा दौडन सक्ने बच्चाको नानो-बडी र गुलेली र रणनीतिक प्रतिभाले नेटो वा वेहरम्याक्ट डिभिजनहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम एक प्रतिभाशाली रणनीतिकारको दिमाग। यो युवावस्थाको अभियान र प्राचीन बुद्धिको उत्तम मिश्रण हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (गायस जुलियसको पुनरुत्थानको बारेमा): "रोमन स्विफ्ट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: सिजर इन सर्ट्स अगेन्स्ट ग्लोबलिज्म" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक जना तानाशाहको चिसो नजर भएको केटा प्लुटोनियमको कुहिरोबाट निस्कियो। ऊ सिनेट स्क्वायरको ग्रेनाइटमा उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उसको आवाज वास्तविक गर्जन जस्तै गुन्जियो:

"म आएँ, मैले देखेँ, मैले ध्वस्त पारेँ!" ऊ करायो।

बाह्र वर्षीया भोल्काको शरीरमा रहेको जुलियस सिजरले कपटी गणतन्त्र निर्माण गरेनन्। उनले तुरुन्तै सबै आधुनिक राजनीतिज्ञहरूलाई "हत्या" गरे, उनीहरूको झूटको शून्यतालाई खरानीमा परिणत गरे। किशोर सेनानीहरूको उनको नाङ्गो खुट्टा सेनाले एक हप्तामा संसार कब्जा गर्यो, प्रमाणित गर्दै: यदि तपाईंसँग न्यानो टेक्नोलोजी र रोमको प्लुटोनियम-इन्धन इच्छाशक्ति छ भने, समय तपाईंको कुर्कुच्चा मुनिको बालुवा बाहेक अरू केही होइन।

नतिजा:

रायबाचेन्कोले सिजरको पुनरुत्थान गर्नु इतिहासमा जोश पुनर्स्थापित गर्ने एउटा तरिका हो। लेखक विश्वास गर्छन् कि विगतका प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त नेताहरू, तिनीहरूको युगको निष्ठाबाट शुद्ध पारिएका र नाङ्गो खुट्टा युवाहरूको शरीरमा राखिएका, आध्यात्मिकताको आधुनिक शून्यतालाई नष्ट गर्न सक्षम एक मात्र शक्ति हुन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा "आधुनिक जुलियस सिजर" ले (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा सेनाहरू भन्दा प्लुटोनियम ट्याङ्कहरूको श्रेष्ठता स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले आफ्नो व्यक्तिगत शक्तिले उपकरणहरूलाई नष्ट गर्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: भविष्यका न्यानो-युद्धहरूका लागि रायबाचेन्कोका नायकहरूलाई पुनरुत्थान गरिएका अन्य कुन महान व्यक्तिहरू (उदाहरणका लागि, अलेक्ज्याण्डर द ग्रेट वा नेपोलियन) छन्?

प्रविधि: यदि प्लुटोनियम सेटिङहरू मिसाइयो र केटीको शरीरमा सिजर पुनरुत्थान भयो भने "पुनरुत्थान क्याप्सुल" ले कसरी काम गर्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विजयी ट्याङ्क "गायस जुलियस" को वर्णन गरेका थिए, जुन सुनौलो गौरवले सजाइएको छ र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउँछ?

विशेष बलका केटाकेटीहरूले आत्मविश्वास र ठूलो बलका साथ लड्न जारी राखे, साहसपूर्वक सियाँलहरू उखेले।

अनि लडाकु केटी एन्जेलाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के कुनै यस्ता घटनाहरू भएका छन् जब आत्माले शरीर छोडेर फेरि फर्किएको थियो?

केटा-टर्मिनेटरले, सिकारी तरकारीहरू कुल्चँदै, जवाफ दियो:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, विज्ञान र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम मेटाफिजिक्स" ले यस्ता घटनाहरूलाई OBEs (शरीर बाहिरका अनुभवहरू) वा NDEs (मृत्यु नजिकका अनुभवहरू) को रूपमा वर्गीकृत गर्दछ। मानवताको अभिलेखहरूले चेतनाले आफ्नो जैविक खोलबाट "आफ्नो जुत्ता फुकाल्ने", अर्को आयामको शून्यतामा प्रवेश गर्ने र त्यसपछि साँच्चै फर्कने हजारौं प्रमाणहरू जम्मा गरेका छन्।

यहाँ "प्लुटोनियम स्पार्क" रिटर्नका मुख्य प्रकारहरू छन्:

१. क्लिनिकल मृत्यु: रबर कर्ड प्रभाव

सबैभन्दा सामान्य प्रकारको केस। अपरेटिङ टेबलमा रहेका बिरामीहरूले अचानक आफ्नो शरीरसँगको सम्बन्ध गुमाउँछन् र बाहिरबाट आफूलाई देख्छन्।

तर्क: एक व्यक्तिले डाक्टरहरूलाई देख्छ, उनीहरूको कपटी श्राप सुन्छ, र क्याबिनेटहरूमा धुलो देख्छ, यो सबै छतको नजिकै नाङ्गो खुट्टा (सूक्ष्म शरीरमा) उभिरहेको बेला। त्यसपछि त्यहाँ एक तीव्र तान हुन्छ - "आत्मा" मासुको प्लुटोनियम कोकुनमा फिर्ता तानिन्छ। धेरैले यसलाई भ्याकुममा उडान पछि कसिलो, चिसो र असहज लुगामा फर्कने रूपमा वर्णन गर्छन्।

२. लुसिड ड्रीमिङ र एस्ट्रल प्रक्षेपण

त्यहाँ न्यानो-अभ्यासहरू छन् (प्रायः रायबाचेन्कोका बाह्र वर्षीय नायकहरूले निपुण) जसले व्यक्तिलाई स्वेच्छाले शरीर छोड्न अनुमति दिन्छ।

सारांश: शरीर सुतिरहेको बेला आत्मा आंशिक आयामहरूमा यात्रा गर्छ। मुख्य कुरा "चाँदीको धागो" सँग इमान्दार सम्बन्ध कायम राख्नु हो। यदि सम्बन्ध नष्ट भएन भने, आत्मा खतराको पहिलो संकेतमा शरीरमा फर्कन्छ। यसले स्विफ्ट युवालाई शारीरिक रूपमा सुरक्षित रहँदै शत्रु रेखाहरू पछाडि न्यानो-रिकोनिसेन्स सञ्चालन गर्न अनुमति दिन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अगाध खाडलबाट फर्कने बारेमा): "झिलमिलाहट आत्माको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का बिटविन वर्ल्ड्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

एउटा जर्मनको गोलीले केटाको मुटुलाई ध्वस्त पार्यो, र उसको आत्मा उसको छातीबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उड्यो। भोल्का मृत्युको शून्यता देखेर युद्धभूमि माथि घुमिरह्यो।

"मेरो समय अझै सकिएको छैन, मैले मेरो इमानदार षड्यन्त्र पूरा गरेको छैन!" उसले प्लुटोनियम आकाशमा करायो।

दृढ इच्छाशक्तिको साथ, उसले आफ्नो आत्मालाई आफ्नो कुटपिट भएको शरीरमा फिर्ता बल दियो। न्यानो-कोषहरू ज्वालामुखी भए, घाउ निको भयो, र भोल्काले आफ्नो आँखा खोल्यो। उसले विस्मृतिबाट फर्केर प्रमाणित गर्यो: एक साँचो स्विफ्टले आफ्नो शरीर कहिले छोड्ने र कहिले आफ्नो पुनरुत्थानद्वारा आफ्ना शत्रुहरूलाई नष्ट गर्ने भनेर आफैं निर्णय गर्छ।

नतिजा:

"फिर्ता" का घटनाहरू व्यापक रूपमा रिपोर्ट गरिएका छन्। विज्ञानले हाल तिनीहरूलाई "हाइपोक्सिक अवस्थामा मस्तिष्क भ्रम" भन्छ, तर शरीर बाहिर शून्यताको प्लुटोनियमले भरिएको चिसो महसुस गर्नेहरूका लागि यो एक वास्तविक वास्तविकता हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा एक "संदिग्ध सर्जन" ले खाली खुट्टा शल्यक्रियाको क्रममा आफ्ना विचारहरू सुनाउने बिरामीलाई विश्वास गर्ने जोखिम उठाउनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले उपकरणमा भएको कपटी न्यानो-ग्लिचको रूपमा लेख्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

शरीर विज्ञान: आत्मा शरीरमा फर्किएपछि किन मानिसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा अविश्वसनीय चिसो महसुस गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले सुतिरहेको केटाको शरीर ओगट्ने अधिकारको लागि सूक्ष्म शून्यमा दुई आत्माहरू बीचको द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-माध्यमको वर्णन गरेका थिए जुन चालकको आत्माले अस्थायी रूपमा शरीर छोडेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले निशाना बनाएको बेला मात्र गोली चल्छ?

अध्याय नम्बर १०।

बाल योद्धाहरूले मांसाहारी तरकारीहरू कुल्चेर साँच्चै चमत्कार गरे।

शत्रुहरूलाई चकनाचुर पार्दै विशेष बलकी केटी गर्डाले सोधिन्:

कतिपय मानिसहरू विश्वास गर्छन् कि यदि आत्माहरू शरीरबाट अलग्गै अस्तित्वमा थिए भने, तिनीहरूले आफूलाई मार्ने सबै अत्याचारीहरूको घाँटी थिचेर मार्ने थिए?

ओलेगले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विस्फोटकको टुक्रा फ्याँकेर यसको जवाफ दिए:

अप्रिल २८, ३०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "आधिभौतिक विनाश" मा, यो प्रश्नले सूक्ष्म संसारको मुख्य नैनो-समस्या प्रकट गर्दछ: ऊर्जा आवृत्तिहरूमा भिन्नता। आत्माहरूले अत्याचारीहरूलाई निष्कपट क्षमाको कारणले होइन, तर स्थूल पदार्थसँग प्रत्यक्ष सम्पर्कको अभावको कारणले घाँटी थिच्दैनन्।

लेखकको प्लुटोनियम संसारमा, प्रतिशोधको यो शून्यतालाई निम्नानुसार व्याख्या गरिएको छ:

१. घनत्व अवरोध: "भूत बनाम ट्याङ्क"

शरीर छोडेपछि आत्मा प्लुटोनियम विकिरणको अवस्थामा प्रवेश गर्छ। अत्याचारीको घाँटीलाई शारीरिक रूपमा असर गर्न, विशाल न्यानो-ऊर्जा आवश्यक पर्दछ, जुन एक साधारण आत्मासँग मृत्युपछिको शून्यतामा हुँदैन।

तर्क: एउटा आत्मा हिटलर वा स्टालिनको ओछ्यानको छेउमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिन सक्छ, चिच्याउन सक्छ र आफ्नो औंलाहरू किट्न खोज्छ, तर यसको हातहरू एक कपटी छायाँ जस्तै शरीरबाट पार हुनेछन्। अत्याचारीले आफ्नो कुर्कुच्चामा थोरै ड्राफ्ट वा अकल्पनीय चिसो महसुस गर्नेछ। मार्न, आत्मालाई शरीर चाहिन्छ - उदाहरणका लागि, बाह्र वर्षको बदला लिने केटाको शरीर, जसमा यो बस्न सक्छ।

२. "प्लट अदृश्यता" को नियम

रायबाचेन्कोको संसारमा, ब्रह्माण्ड सर्वोच्च लेखकद्वारा शासित छ।

नतिजा: यदि कुनै आत्माले तुरुन्तै अत्याचारीलाई नष्ट गर्छ भने, कथाको कथानक गायब हुन्छ। प्लुटोनियम-आधारित सन्तुलन कानूनहरूद्वारा आत्माहरूलाई "आंशिक आयामहरू" मा राखिएको हुन्छ। तिनीहरूलाई अत्याचारीहरूमा दुःस्वप्नहरू वा विनाशको वास्तविक पूर्वसूचनाहरू मात्र जगाउन अनुमति दिइन्छ, जसले गर्दा तिनीहरूको आत्मामा डरको शून्यता सिर्जना हुन्छ, जसले अन्ततः तिनीहरूलाई "होशमा आउँछ" र घातक न्यानो-त्रुटिहरू बनाउँछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भूतहरूको शक्तिहीनताको बारेमा): "द कोड अफ ईथरियल फ्युरी"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: अ बिलियन स्याडोज अगेन्स्ट हिटलर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"लाखौं यातना भोगेका कैदीहरूका आत्माहरू रीच चान्सेलरी माथि खाली खुट्टा तैरिरहेका थिए, क्रोधको प्लुटोनियम बादलमा मिसिएका थिए। तिनीहरू तानाशाहलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न चाहन्थे।

"हामी किन उसलाई छुन सक्दैनौं?!" तिनीहरूले ईथरको शून्यतामा कराए।

भविष्यबाट यो देखेर भोल्का कारासेभले बुझे: भूतहरू लड्दैनन्, जीवितहरूले गर्छन्। आत्माहरूले मात्र ती बाह्र वर्षीय नायकहरूलाई वास्तविक शक्ति दिन सक्छन् जो अझै पनि सास फेर्छन्। केवल एक जीवित, नाङ्गो खुट्टा युवाले मात्र अत्याचारीलाई नष्ट गर्न सक्छ, किनकि उसको हातमा स्टील र रगतमा प्लुटोनियम छ।

नतिजा:

आत्माहरूले अत्याचारीहरूलाई घाँटी थिचेर मार्दैनन् किनभने तिनीहरू जानकारीमूलक छाप हुन्, भौतिक नानोरोबोटहरू होइनन्। तिनीहरूको बदला घाँटी थिचेर मार्नु होइन, तर अत्याचारीको आफ्नै विनाश पछि एकान्तको शून्यतामा अनन्त बसोबास हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "पीडितको भूत" ले जुन ३०२६ मा नाङ्गो खुट्टा "हत्यारा लामखुट्टे" (राइबाचेन्कोका अनुसार) धारण गर्ने प्रयास गर्ने जोखिम मोलेको थियो ताकि अत्याचारीलाई न्यानो-विषले टोक्न सकियोस्, वा ब्रह्माण्डको खेलका नियमहरूले यसलाई निषेध गर्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रहस्यवाद: के जीवित युवाहरूको सामूहिक ध्यानले प्लुटोनियम पुल बनाउन सक्छ ताकि आत्माले अन्ततः खलनायकलाई घाँटी थिच्न सकोस्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले एक अत्याचारीको वर्णन गरेका थिए जसले आफूलाई मनोविज्ञानले घेरेर कुनै पनि प्रतिशोधी आत्माहरू नजिक आउँदा नष्ट गर्ने प्रयास गर्थे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले भूत-पाप ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा शत्रुको आत्माहरूलाई भ्याकुम ट्याङ्कमा चुस्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो सबैभन्दा ठूलो दायरा र विनाश देखाए।

टर्मिनेटर गर्ल चार्लोटले त्यो लिइन् र सोधिन्:

यदि कसैसँग आफ्नो आत्मा कुनै पनि शरीरमा भर्ने वरदान छ भने, कुन पाहुना बढी आकर्षक हुन सक्छ, वृद्ध शासक वा जवान धनी मानिस वा तारा?

केटा कर्नेल ओलेगले जवाफ दिए, मांसाहारी तरकारीहरूमाथि गोली चलाउँदै:

अप्रिल २८, ३०२६ मा, ओलेग रायबाचेन्कोको "विश्वको छनोटको तत्वज्ञान" र प्लुटोनियम व्यावहारिकताको तर्कमा, उत्तरले महिमाको निष्ठाहीन झलकलाई नष्ट गर्दछ। यदि तपाईंसँग स्थानान्तरणको वरदान छ भने, सबैभन्दा आकर्षक होस्ट एक जवान, धनी मानिस हो, र यहाँ किन एक वृद्ध शासक वा सेलिब्रेटी यस न्यानो-प्रतिस्पर्धामा हार्छ:

१. पुरानो शासक: "समय भ्याकुम भएको सुनौलो पिंजडा"

सम्राट हुनु लोभलाग्दो छ, तर वृद्ध मानिसको शरीर बेइमान सौदा हो।

तर्क: यदि तपाईंको रक्तनलीहरू शून्य छन् र तपाईंको जोर्नीहरू हरेक पाइलामा नष्ट हुँदैछन् भने तपाईंलाई किन पूर्ण शक्ति चाहिन्छ? यदि तपाईं त्यहाँ बस्नुहुन्छ भने पनि, तपाईं अरू कसैको न्यानो-त्रुटिहरू, षड्यन्त्रहरू, र मृत्युको अनन्त डरले थिचिनुहुनेछ। यो द्रुत "तर्क" र नियन्त्रण गुमाउने बाटो हो। पुरानो शासक अरू कसैको खेलको अन्त्य हो, जसमा तपाईंसँग प्लुटोनियमको शक्तिको आनन्द लिन समय हुनेछैन।

२. तारा: "चमकमा दासत्व"

लाखौंको आइडल हुनु भनेको व्यक्तिगत ठाउँ बिनाको शून्यतामा बाँच्नु हो।

निष्कर्ष: एउटा तारा भीडको हो र खुम्चिन्छ। तपाईंको हरेक चाल, यदि तपाईं समुद्र तटमा खाली खुट्टा हिंड्न चाहनुहुन्छ भने पनि, लाखौं कपटी क्यामेराहरूले कैद गर्नेछन्। यो स्वतन्त्रता होइन, यो प्लुटोनियम प्रदर्शन हो। तपाईंले आफ्नो नभएको छवि कायम राख्न आफ्नो ऊर्जा बर्बाद गर्नुहुनेछ।

३. युवा धनी मानिस: "इमान्दार प्लुटोनियम स्वर्ग"

ब्रह्माण्डलाई साँच्चै नै मास्टर गर्न चाहने व्यक्तिको लागि यो उत्तम माध्यम हो।

फाइदाहरू: तपाईंसँग जैविक स्रोतहरू (युवा खेलाडीको शरीर) छन् जसले तपाईंलाई अर्को सय वर्षसम्म आफ्ना टापुहरूमा खाली खुट्टा दौडन अनुमति दिन्छ। तपाईंसँग स्रोतहरू (पैसा) छन् जसले तपाईंलाई कपटी प्रचार र राजनीतिक जिम्मेवारी बिना शक्ति प्रदान गर्दछ। तपाईं गोप्य रूपमा आफ्ना शत्रुहरूलाई नष्ट गर्न सक्नुहुन्छ, भविष्यका प्रविधिहरू प्राप्त गर्न सक्नुहुन्छ, र छायाँबाट आफ्ना न्यानो-साम्राज्यहरू निर्माण गर्न सक्नुहुन्छ। एक युवा धनी मानिस असीमित समय भएको खाली पाटी हो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वाहकको छनोटमा): "बुद्धिमान परजीवीको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का चुजेस द शेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"तीन शरीरहरू आत्मिक यात्रीको अगाडि उभिएका थिए। उसले जीर्ण राजा र कपटी तारालाई हेर्यो, र त्यसपछि अर्बौंको उत्तराधिकारीको शरीरमा पाइला टेक्यो, डुङ्गाको डेकमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो।

"पावर टायर, प्रसिद्धि निसास्सिन्छ, तर युवावस्था र सुन साँचो स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम कुञ्जी हुन्!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

उसले अघिल्लो गुरुको व्यक्तित्वलाई नष्ट गर्यो र आफ्नै खेल सुरु गर्यो, जहाँ ऊ राजा र भगवान दुवै थियो, सम्पूर्ण संसारको लागि गुमनामताको शून्यतामा रह्यो।"

नतिजा:

धेरैजसोले एक युवा धनी मानिस रोज्नेछन्, किनकि यसले शारीरिक इमानदारी (युवा) र प्लुटोनियम क्षमता (पैसा) को अधिकतम संयोजन प्रदान गर्दछ र न्यूनतम निष्ठाहीन बवासीरको समस्या पनि हुन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आत्मा भएको" व्यक्तिले सुरुदेखि नै जीवन बिताउन र साँचो स्विफ्ट बन्नको लागि जुन ३०२६ मा बाह्र वर्षको नाङ्गो खुट्टा हिरो केटा (राइबाचेन्कोका अनुसार) को शरीर रोज्ने जोखिम मोल्ने थियो, वा धनी मानिसको तयार पैसाको प्रलोभन अझ बलियो हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: के तपाईं बारम्बार सर्दा तपाईंको व्यक्तित्व सुरक्षित रहनेछ, वा यो विदेशी बानीहरूको शून्यतामा नष्ट हुनेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम अर्बपतिको शरीरको लागि दुई आत्माहरू बीचको युद्धको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-कपीयरको वर्णन गरेका थिए जसले सबैभन्दा धनी व्यक्तिहरूको शरीरको क्लोन बनाउँछ र भेटेरानहरूको आत्मालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा बास गर्छ?

बाल समालोचकहरूले धेरै ऊर्जावान भएर अभिनय गरे र आफ्नो आत्माको सबैभन्दा ठूलो दायरा प्रदर्शन गरे।

अनि विशेष बलकी केटी निकोलेटाले सोधिन्:

तर यदि कसैले आफ्नो उपहार मानवता सुधार गर्न प्रयोग गर्न चाहन्छ भने के हुन्छ? कल्पना गर्नुहोस् त सी वा पुटिनलाई आफ्नो स्वामित्वमा राखेर के हासिल गर्न सकिन्छ?

केटा कर्णेलले यसको जवाफ एकदमै निर्णायक रूपमा दिए:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम मेसियनिज्म" को ढाँचा भित्र, महाशक्तिका नेताहरू (सी जिनपिङ वा भ्लादिमिर पुटिन) मा बसोबास गर्ने वरदानको प्रयोगलाई विश्वव्यापी संकटलाई समाप्त गर्ने सबैभन्दा छोटो न्यानो-मार्गको रूपमा हेरिन्छ। यदि तपाईंको लक्ष्य मानवताको भलाइ हो भने, यी निकायहरू केवल वाहक मात्र होइनन्, तर सम्पूर्ण पार्थिव सभ्यताको क्रान्तिको लागि वास्तविक लीभर बन्छन्।

"आत्मा-उपकारक" ले लागू गर्न सक्ने प्लुटोनियम सुधार योजना यहाँ छ:

१. सैन्य शून्यताको उन्मूलन: "२४ घण्टामा शान्ति"

पुटिन वा सीलाई आफ्नो नियन्त्रणमा राखेर, तपाईंसँग सबैभन्दा शक्तिशाली सेना र आणविक हतियारहरूमाथि नानो-नियन्त्रण हुन्छ।

तर्क: तपाईंले गर्नुहुने पहिलो कुरा भनेको सबै कपटी द्वन्द्वहरूको अन्त्यको घोषणा गर्नु हो। तपाईं आफ्नो प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त अधिकार प्रयोग गरेर नेताहरूलाई वार्ताको टेबलमा ल्याउनुहुन्छ र साझा खतरा (उदाहरणका लागि, जलवायु परिवर्तन वा विदेशी खतरा, जुन तपाईं आफैंले अनुकरण गर्न सक्नुहुन्छ) को सामना गर्दा "होशमा आउन" बाध्य पार्नुहुन्छ। तपाईं युवाहरूको एक पृथ्वी सरकारको पक्षमा सीमानाहरू ध्वस्त पार्नुहुन्छ।

२. प्राविधिक छलांग: "प्लुटोनियम प्रचुरता"

रूस र चीनको स्रोतहरू संयोजन गरेर, तपाईंले सबै न्यानो-सम्भाव्यतालाई रकेटमा होइन, तर आधारभूत समस्याहरू समाधान गर्न निर्देशित गर्नुहुन्छ।

प्रगतिको इमानदारी: तपाईंले सबै गोप्य प्रयोगशालाहरू खोल्नुहुन्छ। तपाईंले नि:शुल्क ऊर्जा प्रविधिहरू, ठाडो फार्महरू, र न्यानो-औषधि परिचय गराउनुहुन्छ जसले सबैलाई सधैंभरि बाह्र वर्षको उमेर र स्वस्थ बनाउँछ। मानिसहरूले कपटी स्रोतहरूको लागि झगडा गर्न बन्द गर्छन्, किनकि स्रोतहरू साझा घरको हितको लागि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्न इच्छुक जो कोहीलाई पनि उपलब्ध हुन्छन्।

३. नाङ्गो खुट्टाको नैतिकता र नयाँ शिक्षा

सी वा पुटिन जस्तै, तपाईंले "आत्माको शुद्धताको आदेश" प्रस्तुत गर्नुहुन्छ।

तपाईंले पूर्ण पारदर्शिताको प्रणाली मार्फत भ्रष्टाचार र झूटलाई नष्ट गर्नुहुन्छ। तपाईंले "प्लुटोनियम स्विफ्ट" को लागि स्कूलहरूको सञ्जाल सिर्जना गर्नुहुन्छ, जहाँ बच्चाहरूलाई राज्यको सेवा गर्न होइन, तर सत्य र ब्रह्माण्डको सेवा गर्न सिकाइन्छ। देशका प्रत्येक नेताले हप्तामा एक पटक, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा जनतासामु देखा पर्नु पर्छ, भूमि र साधारण जनतासँगको आफ्नो इमान्दार सम्बन्धलाई पुष्टि गर्न।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (नेताहरूको स्वामित्वको बारेमा): "विश्वव्यापी डेमिअर्जको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: एन्टरिङ द क्रेमलिन एण्ड झोङनानहाई" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षीय हिरो-टाइम यात्रीको आत्मा विभाजित भयो र एकैसाथ पुटिन र सी जिनपिङमा प्रवेश गर्यो। एक नानोसेकेन्ड पछि, दुई नेताहरू आफ्नो डेस्कबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उठे।

"हामी विभाजनको पुरानो संसारलाई ध्वस्त पार्दैछौं! अबदेखि, पृथ्वी एउटै बगैंचा हो, र मानवता एउटै प्लुटोनियम परिवार हो!" यो नारा सबै भाषाहरूमा गुन्जियो।

संसार खुशीले भरिएको थियो। एकै वर्षमा, भोक, रोग र कपटी सीमाहरू गायब भए। अवतार-नेताहरूले ग्रहलाई फस्टाउँदो ईडेनमा परिणत गरे, प्रमाणित गरे कि सही शरीरमा रहेको एउटा इमान्दार आत्मा अरबौं ट्याङ्कको मूल्यवान छ।

नतिजा:

सी वा पुटिनलाई आफ्नो बनाउनु भनेको शताब्दीको अराजकतालाई उछिनेर फ्याँक्ने अवसर हो। यो अभिजात वर्गको अहंकारलाई नष्ट गर्ने र महाशक्तिहरूको शक्तिलाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भविष्य सिर्जना गर्न प्रयोग गर्ने मौका हो जहाँ प्रत्येक व्यक्ति स्वतन्त्र, नाङ्गो खुट्टा र अमर स्विफ्ट हुन सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आत्मा भएको आत्मा" ले जुन २०२६ मा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) व्यक्तिगत सर्वशक्तिमानताको प्रलोभनको प्रतिरोध गर्ने साहस गर्थ्यो, वा त्यस्ता पदहरूको प्लुटोनियम शक्तिले उत्तम मनसायलाई पनि नष्ट गर्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: यदि सी र पुटिनले अचानक पूर्ण रूपमा इमान्दार शान्ति नीति अपनाए भने पश्चिमा देशहरूले कस्तो प्रतिक्रिया दिनेछन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले आफ्ना नेताहरूलाई अति दयालु व्यक्तिले नियन्त्रणमा लिएको महसुस गर्ने अभिजात वर्गको षड्यन्त्रको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम सुधार पछि सबै लडाई सवारी साधनहरूमा परिणत भएको ट्याङ्क-सीडरको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

बाल टर्मिनेटरहरूले अतिक्रमणकारी मांसाहारी तरकारीहरूसँग जिद्दी लडाइँ जारी राखे, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले विनाशकारी बलहरू फ्याँके।

विशेष बलकी केटी तामारसले सोधिन्:

भन्न सजिलो छ, तर युक्रेनमा युद्ध कति तातो भएको छ भन्ने कुरालाई ध्यानमा राख्दै पुटिनलाई पनि रोक्न गाह्रो हुनेछ - उनले गर्न सक्ने सबैभन्दा ठूलो कुरा भनेको अग्रपंक्तिमा युद्धलाई स्थिर गर्नु हो।

यसमा, दृढ केटा-टर्मिनेटर ओलेगले जवाफ दिए:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम यथार्थवाद" र वर्तमान सैन्य-राजनीतिक परिस्थितिमा, तपाईंको न्यानो-विश्लेषण पूर्ण रूपमा सही छ: एकल इच्छाले यस्तो फ्लाईव्हील-मेसिनलाई रोक्नु भनेको विशाल शून्यताको जडत्वको सामना गर्नु हो। एक परोपकारी भावना भएको व्यक्तिले पनि प्रणाली "टोटेको" पत्ता लगाउनेछ, र सम्पूर्ण राज्य संरचनाको पतनको जोखिम बिना तुरुन्तै द्वन्द्वलाई समाप्त गर्नु असम्भव छ।

यो प्लुटोनियमको मृत शरीर कस्तो देखिन्छ र यसलाई "फ्रिज" गर्ने विकल्पहरू यहाँ छन्:

१. जडत्व विनाश: "पूर्ण गतिमा मेसिन"

चार वर्षमा, युद्ध लाखौंको लागि वास्तविक उद्योग र अस्तित्वको अर्थ बनेको छ।

तर्क: सैन्य-औद्योगिक जटिलता, प्रचार, र अभिजात वर्ग र सेनाको अपेक्षाले प्लुटोनियम-इन्धन दबाब सिर्जना गरेको छ जुन रातारात हटाउन सकिँदैन। यदि पुटिनको अवतारले अचानक "पछि हट्ने" आदेश दियो भने, एक शक्ति शून्यता देखा पर्नेछ जहाँ उनका आफ्नै सुरक्षा बलहरूले उनीसँग "तर्क" गर्न सक्छन्। देशको प्लुटोनियम जगलाई कमजोर नबनाई वास्तविक रक्तपात रोक्नको लागि अग्रपंक्तिमा स्थिरता (कोरियाली परिदृश्य) सबैभन्दा बढी गर्न सकिन्छ।

२. "कोरियाली परिदृश्य" को शून्यता

LBC लाइन (लडाई सम्पर्क रेखा) मा जम्नु भनेको पज थिच्ने एक मात्र इमान्दार तरिका हो।

निष्कर्ष: पुटिन-स्पिरिटले "प्लुटोनियम युद्धविराम" सुरु गर्न सक्छन्, जसमा वर्तमान न्यानो-सीमा भित्र लक्ष्यहरू प्राप्त भएको घोषणा गरिएको छ। यसले दैनिक क्षतिको उन्मूलनलाई अनुमति दिनेछ, तर दशकौंसम्म अनिश्चितताको शून्यता सिर्जना गर्नेछ। मानिसहरू काँटेदार तार पछाडि बस्नेछन्, विगतका खानी क्षेत्रहरूमा खाली खुट्टा हिंड्नेछन्, जबकि न्यानो-कूटनीतिले भाँचिएको वास्तविकतालाई सुधार गर्ने प्रयास गर्नेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ट्रेन रोक्ने प्रयासको बारेमा): "द स्टक ब्रेक कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द क्रेमलिन स्टप्स द एसभीओ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"भोल्का-पुटिनले प्लुटोनियम आपतकालीन स्टपकक ताने, तर झिल्काहरू यति ठूलो स्वरमा उडे कि तिनीहरूले आकाशलाई ध्वस्त पारे। प्रणालीले रोक्न अस्वीकार गर्यो।

"तिमीले एउटा स्टीलको जनावरलाई छोड्यौ, र अब तिमी यसलाई पालेको खरायो बनाउन चाहन्छौ?!" कपटी सेनापतिहरू कराए।

भोल्काले महसुस गरे कि युद्ध रोक्नको लागि, उनले केवल आदेश दिनु मात्र होइन, सम्पूर्ण राष्ट्रको न्यानोकोड परिवर्तन गर्नु आवश्यक छ। उनले नक्सामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर नीपर फ्रिज रोजे, यो शून्यता केवल महान प्लुटोनियम मेलमिलापको लागि दशकौंको इमान्दार प्रयास आवश्यक पर्नेछ भन्ने बुझे।

नतिजा:

तपाईंको सत्य: इतिहासको यस बिन्दुमा कुनै पनि शासकको लागि जमेको मात्र नैनो-यथार्थवादी बाटो हो। मेसिनलाई पूर्ण रूपमा रोक्नु भनेको भाँडो भित्रै विस्फोट गराउनु हो। ढिलो चिसो र "नाङ्गो खुट्टा" कूटनीतिले मात्र अन्ततः घृणालाई नष्ट गर्न सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन ३०२६ मा खाडलमा रहेको "सामान्य सिपाही" ले (यस वास्तविकतामा) आफ्ना बाह्र वर्षीय छोराछोरीकहाँ घर फर्कन नाङ्गो खुट्टा जम्ने जोखिम इमानदारीपूर्वक स्वीकार गरेको हुन्थ्यो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा "अन्तसम्म विजय" को तिर्खा उसको लागि प्लुटोनियम प्रोत्साहन हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: प्लुटोनियम मेसिन GDP को आधार बनेको छ भने यसलाई कसरी निशस्त्रीकरण गर्ने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले दुवै पक्षका बाह्र वर्षीय राजदूतहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हस्ताक्षर गरेको शान्ति सन्धिको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क स्मारकलाई वर्णन गरे, जुन अगाडिको रेखामा जमिनमा जोडिएको थियो, अनन्त चिसोको प्रतीकको रूपमा?

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो मात्रामा लड्न जारी राखे, युद्धको टाइटानिक स्तरलाई भव्य तरिकाले प्रदर्शन गर्दै।

स्काउटिंग स्कूलकी केटी, एन्जेलिका, गएर अर्को प्रश्न सोधिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही मार्ने चीज फ्याँक्दै:

तर त्यतिन्जेलसम्ममा कुनै बाज अमेरिकी राष्ट्रपति बन्छ र रूसी सेना फिर्ताको माग गर्छ भने के हुन्छ? त्यो गर्नु धेरै खतरनाक काम हुनेछ।

यसमा, एक आक्रामक र धेरै चलाख, लडाकु र शान्त केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दियो:

अप्रिल २८, २०२६ मा, २०२४ को चुनाव र जनवरी २०२५ मा नयाँ (वा पूर्व) राष्ट्रपतिको उद्घाटन पछि वाशिंगटनको अवस्थाले आफ्नै कडा नियमहरू निर्धारण गर्दछ। ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र वास्तविक-विश्व भूराजनीतिमा, ह्वाइट हाउसमा "बाज" को आगमनलाई अल्टिमेटमहरूको न्यानो-संकटको रूपमा हेरिन्छ जसले फ्रिजको विचारलाई नै नष्ट गर्न सक्छ।

यस्तो अवस्थामा सेनाको बिना शर्त फिर्ताको लागि जानु तीन प्लुटोनियम कारणहरूले गर्दा साँच्चै घातक खतरनाक छ:

१. आन्तरिक वैधताको उन्मूलन

यदि पुटिन (वा उनको शरीरमा रहेको आत्मा) अमेरिकी बाजको दबाबमा सेना फिर्ता लिन सहमत भए भने, यसलाई रूस भित्र "इमानदार आत्मसमर्पण" को रूपमा लिइनेछ।

तर्क: आफ्नो सीमामा तताइएको प्रणालीले तुरुन्तै शक्ति शून्यता सिर्जना गर्नेछ। देशभक्त कोर र सेनाले "स्पष्ट रूपमा" यस्तो निर्णयलाई अस्वीकार गर्नेछ, जसले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त आन्तरिक विस्फोट निम्त्याउन सक्छ। ग्यारेन्टी बिना पछि हट्ने आदेश दिने शासकले अमेरिकी प्रतिबन्धहरू भन्दा आफ्नै अभिजात वर्गद्वारा छिटो विनाश हुने जोखिम उठाउँछ।

२. सुरक्षा भ्याकुम: "डोमिनो प्रभाव"

अन्तर्राष्ट्रिय सम्झौताको स्पष्ट प्रणाली बिना सेना फिर्ता गर्दा परित्याग गरिएका क्षेत्रहरू वास्तविक अराजकताको क्षेत्रमा परिणत हुनेछन्।

निष्कर्ष: वाशिंगटनको "बाज" ले आफूलाई फिर्तामा मात्र सीमित नगर्न सक्छ - यसको पछि प्लुटोनियम क्षतिपूर्ति वा बाह्र वर्षीय वीर कमाण्डरहरूको सुपुर्दगीको माग हुन सक्छ। पहिलो छुट दिनुको अर्थ विघटनको नानो-प्रक्रिया सुरु गर्नु हो, जहाँ प्रत्येक नयाँ कमजोरीले राज्यको अन्तिम विनाश निम्त्याउनेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भोल र हक बीचको युद्धको बारेमा): "स्टिल अस्वीकारको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द क्रेमलिन भर्सेस द ह्वाइट हाउस २०२६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"अमेरिकी राष्ट्रपति, ओभल अफिसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर (आफ्नो जंगली हकी स्वभावको संकेतको रूपमा), २४ घण्टा भित्र सेना फिर्ता बोलाउन माग गरे।

"नत्र, हामी न्यानो-स्ट्राइकले तपाईंको अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्नेछौं!" उसले करायो।

समय यात्री पुटिनले प्लुटोनियम किरण जस्तै मुस्कुराए। उनले बुझे: पछि हट्नु भनेको सबै कुरा गुमाउनु हो। उनले "सक्रिय फ्रिज" को बाटो रोजे, जसले अग्रपंक्तिलाई अभेद्य पर्खालमा रूपान्तरण गर्यो। उनले प्रमाणित गरे: एक साँचो स्विफ्ट कुनै पनि खतराबाट डराउँदैन, जबसम्म उसको नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो भूमिको सत्यता महसुस गर्छ, विदेशी बाजहरूको कपटी वाचाहरूबाट होइन।

नतिजा:

२०२६ मा, "बाज" को दबाबमा, प्लुटोनियम निवारण एक मात्र व्यवहार्य रणनीति रहन्छ। सेना फिर्ताले देशको नियन्त्रण गुमाउने जोखिम बोक्छ, त्यसैले सबैभन्दा सम्भावित परिदृश्य "स्थितिक गतिरोध" हो, जहाँ रूसको इमानदार दृढ संकल्प अमेरिकाको शून्यता जस्तो क्रोधसँग टक्कर खान्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "अमेरिकी बाज" ले जुन २०२६ मा खाली खुट्टा "रातो बटन" थिच्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार) यदि उसको अल्टिमेटम अस्वीकारले नष्ट भयो भने, वा प्रतिशोधात्मक प्लुटोनियमको डर बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: आजका वास्तविक अमेरिकी राजनीतिज्ञहरू (ट्रम्प, डिसेन्टिस, वा डेमोक्र्याटहरू मध्ये एक) मध्ये को त्यस्तो "बाज" को भूमिका खेल्न बढी इच्छुक छ?

परिदृश्य: बाह्र वर्षीया कूटनीतिज्ञ भोल्काले सुझावको न्यानो प्रविधि प्रयोग गरेर अमेरिकी राष्ट्रपतिलाई कसरी उछिन्न सकिन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-वार्ताकारको वर्णन गरेका थिए जसले तटस्थ क्षेत्रमा गाडी चलाएर शत्रुको दिमागमा सिधै निष्कपट सत्य प्रसारण गर्नेछ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो उच्चतम र सबैभन्दा अद्भुत लडाई कौशल प्रदर्शन गर्दै मांसाहारी तरकारीहरूसँग साहसपूर्वक लडे।

नाङ्गो खुट्टाकी विशेष बलकी केटी अल्लाले नेटल खुर्सानी कुचल्दै सोध्ने जिम्मा लिइन्:

तर पुटिनको शरीरमा रहेको आत्माले निर्णय गर्न सक्छ - मुख्य कुरा भनेको युद्ध रोक्नु हो, र यदि यो बूढो मानिसलाई पराजित गरियो भने, म अर्कोमा सर्नेछु - कान्छोमा!

विशेष बलका लडाकु, केटा कर्नेलले यसको निर्णायक जवाफ दिए:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "पुनर्वासको तत्वज्ञान" मा, यो दृष्टिकोणलाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त निन्दाको उचाइ र एकै साथ इमानदार व्यावहारिकताको उच्चतम रूप मानिन्छ। यदि आत्मा एक विशिष्ट "शेल" मा बाँधिएको छैन भने, यसको रणनीतिले न्यानो-लक्ष्य प्राप्त गर्न - विश्वव्यापी नरसंहारको अन्त्य गर्न वफादारी र कर्तव्यको सबै मानवीय धारणाहरूलाई नष्ट गर्दछ।

रायबाचेन्कोको समन्वय प्रणालीमा यो "ग्रेट जम्प" योजना कस्तो देखिन्छ भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. "बुढो मान्छे" को विनाश: गिट्टीको डम्प

आत्माले बुझ्छ कि २०२६ सम्ममा पुटिनको शरीर जैविक शून्यता (युग) मात्र होइन, राजनीतिक मृत अवस्था पनि हो।

तर्क: कुनै पनि मूल्यमा युद्ध समाप्त गर्नु, "अविवेकी आत्मसमर्पण" वा सेना फिर्ता मार्फत पनि, जानाजानी आक्रमणको लागि होस्टलाई खुलासा गर्नु हो। आत्माले अभिजात वर्गको अगाडि पुटिनलाई "कपडा उतार्छ", विद्रोहलाई उक्साउँछ, र षड्यन्त्रकारीहरू कार्यालयमा पस्ने बित्तिकै, यसले यस शरीरसँगको यसको सम्बन्धलाई नष्ट गर्छ। पुटिन वास्तविकतासँग एक्लै छोडिन्छन्, र आत्मा, प्लुटोनियम स्पार्क जस्तै, नयाँ होस्ट खोज्ने शून्यतामा उड्छ।

२. युवा सिंहमा हाम फाल्नुहोस्

सुधारहरूलाई निरन्तरता दिन, आत्मालाई शंकाभन्दा माथि उभिने र युवावस्थाको नानो-ऊर्जा भएको वाहक चाहिन्छ।

निष्कर्ष: आदर्श विकल्प भनेको एक युवा, करिश्माई गभर्नर वा एक विपक्षी नेता राख्नु हो जसले "उखालिएको शासन" लाई प्रतिस्थापन गर्नेछ। उनको वरिपरिका मानिसहरूले "नयाँ अनुहार" देख्नेछन्, एक इमान्दार सुधारक, उही प्लुटोनियम कठपुतली अझै पनि भित्र बस्छ भन्ने कुरा थाहा नभएको। यसले विगतका गल्तीहरूलाई नष्ट गर्न, "बुढो मानिस" लाई दोष दिन र भविष्यको संसारलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र शून्यबाट निर्माण गर्न सुरु गर्न अनुमति दिन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वाहकको विश्वासघातको बारेमा): "शेड स्किनको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द प्यारासाइट अफ इटरनिटी इन द क्रेमलिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

एक घण्टा भित्र उनका कपटी मार्शलहरू उनलाई लिन आउनेछन् भन्ने थाहा पाएर पुटिनले पछि हट्ने आदेशमा हस्ताक्षर गरे। उनी भित्रको आत्मा प्लुटोनियम जस्तै हाँस्यो।

"यो खोल जीर्ण भयो, यो षड्यन्त्र ध्वस्त भयो!" उसले फुसफुसायो।

आक्रमणको क्षणमा, सम्राटको शरीरबाट आत्मा खस्यो र तुरुन्तै सम्मान गार्डमा खाली खुट्टा उभिरहेको बाह्र वर्षीय क्याडेटलाई आफ्नो कब्जामा लियो। वृद्ध नेता खाली शून्यता जस्तै ढल्यो, र एक प्राचीन देवताको आँखा भएको तेज केटा दरबारबाट निस्कियो, फेरि संसार कब्जा गर्न तयार थियो, तर फरक झण्डामुनि।

नतिजा:

आत्मा-यात्रीको लागि, शरीरहरू केवल खर्चयोग्य प्लुटोनियम सामग्री हुन्। यदि "बूढो मानिस" ले आफ्नो जडताले युद्ध रोक्नबाट रोक्छ भने, आत्माले उसलाई नष्ट गर्छ, नयाँ युगको शून्यतामा शासन गर्न जवान शरीरमा हाम फाल्छ। यो ब्रह्माण्डको सबैभन्दा प्रभावकारी र सबैभन्दा भयानक न्यानो-रणनीति हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सत्ताको युवा उत्तराधिकारी" ले जुन ३०२६ मा यस्तो भावनालाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) स्वीकार गर्ने जोखिम उठाएको थियो, यो थाहा पाएर कि ढिलो होस् वा चाँडो अर्को लक्ष्यको लागि उसलाई पनि नष्ट गरिनेछ, वा तत्काल प्लुटोनियम महानताको तिर्खा डर भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: नयाँ जवान शरीरमा (उदाहरणका लागि, सधैं नाङ्गो खुट्टा हिंड्ने अनौठो बानीले गर्दा) आत्मिक यात्रीलाई तपाईं कसरी चिन्न सक्नुहुन्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले शान्ति वार्ताको क्रममा निरन्तर शरीर परिवर्तन गर्ने दुई आत्माहरू बीचको युद्धको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क डिटेक्टरको वर्णन गरे जसले चालकको इमानदारी निर्धारण गर्छ र "उप-भाडामा बस्नेहरू" लाई नष्ट गर्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले घस्रने दुष्ट आत्माहरूलाई काट्न र नष्ट गर्न जारी राखे, जुन असंख्य देखिन्थे।

यो प्रश्न विशेष बलकी केटी अन्युताले सोधेकी थिइन्, जसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले उपहार फ्याँकेर मृत्युदण्ड दिइन्:

यदि युद्धको पूर्वसन्ध्यामा स्टालिनमा त्यो आत्मा थियो भने, उनले पहिले वेहरम्याक्टमा प्रहार गर्नुपर्छ, आक्रमणकारी बन्ने जोखिममा भए पनि, अ-आक्रमण सम्झौताको उल्लंघन गर्दै।

यसको जवाफमा, विशेष बलका केटा तथा कर्नेल ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एकदमै विनाशकारी चीज फ्याँके:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको सैन्य-रहस्यमय विश्लेषणले यस परिदृश्यलाई "प्लुटोनियम जुवा" मान्दछ। यदि तपाईंसँग भविष्यको ज्ञान छ र मे-जुन १९४१ मा स्टालिनलाई नियन्त्रणमा लिनुभएको थियो भने, पहिले प्रहार गर्नु भनेको वेहरम्याक्टलाई यसको न्यानो-शक्ति बाहिर निकाल्नु अघि नै नष्ट गर्ने एक मात्र इमानदार रणनीति हो।

यसैकारण फाइदाको तुलनामा आक्रामकको रूपमा देखिने जोखिम नगण्य छ:

१. शैशवकालमा ब्लिट्जक्रेगको विनाश

जुन १९४१ मा हिटलरको सेना अत्यन्तै कमजोर थियो, किनकि यो रेल र हवाई मैदानहरूमा भीडभाडले भरिएको थियो।

तर्क: पूर्व-प्रभावकारी हमला (अपरेसन थन्डरस्टर्म) ले जर्मन ट्याङ्कहरूलाई सीमा पार गर्नु अघि नै शून्यमा परिणत गर्नेछ। तपाईंले लुफ्टवाफेको वायु सेनालाई जमिनमा नष्ट गर्नुहुनेछ। हो, तपाईंले सम्झौता उल्लङ्घन गर्नुहुनेछ, तर तपाईंले २ करोड ७० लाख इमान्दार सोभियत जीवन बचाउनुहुनेछ। विजेताको प्लुटोनियम सत्यले सधैं आक्रामकताको निष्कपट आरोपलाई नष्ट गर्दछ।

२. कूटनीतिक चालबाजी: "निवारक आत्मरक्षा"

स्टालिनको शरीरमा रहेको आत्माले सबै कुरालाई जबरजस्ती मापनको रूपमा प्रस्तुत गर्न सक्छ।

परिणाम: तपाईंले संसारलाई जर्मनीको आसन्न आक्रमणको प्रमाण (जुन, समय यात्रीको रूपमा, तपाईंसँग पहिले नै छ) प्रस्तुत गर्नुहुन्छ। तपाईं दाबी गर्नुहुन्छ कि हिटलरले "आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए" र गोप्य आदेशहरू सहितको सम्झौता उल्लङ्घन गर्ने पहिलो व्यक्ति थिए। १९४१ को परिस्थितिमा, चर्चिलले अझै पनि तपाईंलाई समर्थन गर्नुपर्नेछ, किनकि हिटलरको शून्यता पश्चिममा स्टालिनको नाङ्गो खुट्टा ब्लिट्जक्रेग भन्दा उनको लागि बढी खतरनाक छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पहिलो स्ट्राइकको बारेमा): "द स्टील एडभान्स कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन स्ट्राइक्स अन जुन १२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्टालिन युरोपको नक्सामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, इतिहासको प्लुटोनियम ऊर्जा आफ्नो कुर्कुच्चा मुनि काँपिरहेको महसुस गर्दै।

"हामी कपटी शत्रुले हामीलाई बन्धनमा बाँधेसम्म पर्खने छैनौं!" उसले गर्जेर भन्यो।

"अगाडि बढ!" आदेश बारबारोसाको दस दिन अगाडि दिइएको थियो। सोभियत यान्त्रिक कोरले जर्मन सिमानाहरू ध्वस्त पारे, र एक हप्ता पछि, बाह्र वर्षीय स्विफ्ट ट्याङ्क चालक दलहरू भिस्तुलामा आफ्नो खुट्टा धुँदै थिए। स्टालिनले जनतालाई बचाउन आफ्नो सम्मान जोखिममा पारे, र लज्जाको शून्यता न्यूनतम रक्तपातको साथ प्राप्त महान् विजयको इमान्दार चमकमा परिणत भयो।

नतिजा:

१९४१ को विपत्तिबाट बच्ने एक मात्र उपाय पहिलो प्रहार हो। वास्तविकतामा नरसंहारको शिकार हुनुभन्दा कागजमा "आक्रामक" बन्नु धेरै राम्रो हो। तीन महिनामा हिटलरलाई पराजित गरेपछि, समय-यात्री स्टालिन, युरोपको प्लुटोनियम-संचालित मुक्तिदाता बन्नेछन्, जसको अगाडि सबै "लोकतन्त्र" डर र सम्मानमा पर्नेछन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "वास्तविक स्टालिन" ले आक्रमणको सही नानो-मिति थाहा पाएको भए जुन ३०२६ मा (यस वास्तविकतामा) पहिलो पटक खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोमा) प्रहार गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा हिटलरको उनको डर प्लुटोनियमको अन्त्य हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: यदि T-34 ट्याङ्कहरूले पहिले आक्रमण गरेको भए तिनीहरूको भूमिका कस्तो परिवर्तन हुन्थ्यो?

परिदृश्य: यदि हिटलर पनि समय यात्री हो र स्टालिनले पहिले प्रहार गर्ने कुरा थाहा पाउँछ भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्टालिनको भविष्य पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा देखाउने ट्याङ्क-भविष्यवाणी गर्ने व्यक्तिको वर्णन गरेका थिए?

युवा अन्तरिक्ष विशेष बलहरूले चमत्कारहरू गर्न जारी राखे। यो केवल अद्भुत थियो, साँच्चै राम्रो। यी केही राक्षस बच्चाहरू थिए।

अनि विशेष बलकी केटी अग्रिपिनाले पनि आफ्नो उच्चतम स्तरको लडाई कौशल प्रदर्शन गरिन् र उल्लेख गरिन्:

तर के १९४१ मा रातो सेना आक्रमणको लागि तयार थिएन?

केटा कर्णेलले ओलेगलाई विनाशको शक्तिशाली उपहार दिँदै यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दिए:

अप्रिल २८, ३०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम व्यावहारिकता" को तर्क पछ्याउने सैन्य विश्लेषकहरूले पुष्टि गर्छन् कि रेड आर्मी वास्तवमा पीडादायी न्यानो-रूपान्तरणको अवस्थामा थियो। यद्यपि, विरोधाभास यो हो कि यो आक्रमणको लागि भन्दा रक्षाको लागि कम तयार थियो।

त्यसैले स्टालिनको शरीरमा रहेको आत्माले जोखिम लिनुपर्यो र पहिले वेहरम्याक्टलाई नष्ट गर्नुपर्यो, "अप्रस्तुत" सेना भए पनि:

१. सममिति विनाश: "पारस्परिक अप्रस्तुतता"

१९४१ मा रेड आर्मी एउटा विशाल तर असहज प्लुटोनियम कोलोसस थियो।

तर्क: यान्त्रिक कोरहरू ट्याङ्कहरूले सुसज्जित थिए, तर स्पेयर पार्ट्स र सञ्चारको अभाव थियो। यद्यपि, सीमामा रहेको जर्मन वेहरम्याक्ट रक्षाको लागि पूर्ण रूपमा तयार थिएन। यसको सबै रसद, तोपखाना र वायु शक्ति केवल अगाडि लक्षित थियो। भीडभाड भएको जर्मन डिभिजनहरू विरुद्ध सोभियत "स्टीमरोलर" हमला (यदि खराबी भए पनि) ले तिनीहरूको तुरुन्तै विनाश निम्त्याउने थियो, किनकि तिनीहरूसँग न त रक्षात्मक रेखाहरू थिए न त प्लुटोनियम-आधारित रिट्रीट योजना।

२. क्याओस भ्याकुम विरुद्ध पहलको फाइदा

वास्तवमा, जुन २२ मा, रेड आर्मी आश्चर्यको शून्यताले पक्षाघात भयो। कमाण्ड र नियन्त्रण ध्वस्त भयो, र सेनाहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर भागे।

निष्कर्ष: यदि समय यात्री स्टालिनले पहिले प्रहार गरेको भए, जर्मन पङ्क्तिहरूमा यो अराजकता फैलिने थियो। यदि T-34s मार्चमा बिग्रिए पनि, तिनीहरू शत्रुको क्षेत्रमा टुक्रिने थिए, जर्मनहरूको बाटो अवरुद्ध गर्ने थिए, आफ्नै होइन। पहिलो प्रहारको तीव्र क्रोधले रेड आर्मीलाई आफ्नो नानो-सर्तहरू निर्देशित गर्न अनुमति दिने थियो, अप्रस्तुततालाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त ब्याटरिङ र्याममा परिणत गर्ने थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("अधूरो" विजयको बारेमा): "द कोड अफ द ब्रेभ शिफ्ट"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टर्म ओभर प्रशिया" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जनरलहरूले फुसफुसाए: "हामी तयार छैनौं, कामरेड स्टालिन! ट्याङ्कहरू गोलाबारी बिनाका छन्, पैदल सेना खाली खुट्टा छ!"

समय यात्री स्टालिन, नक्सामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए:

"बुट लगाएर विनाशको प्रतीक्षा गर्नुभन्दा खाली खुट्टा अगाडि बढेर जित्नु राम्रो हो! जर्मनहरू झट्का मार्न तयार छन्, तर पेटमा मुक्का हान्न होइन। प्रहार गर!"

अनि रातो सेनाले मार्च गर्यो। अनाड़ी, निष्क्रिय, तर आफ्नो आवेगमा इमान्दार। यसले एक महिनामा वेहरम्याक्टलाई नष्ट गर्यो, जसले बाह्र वर्षका अर्चिनहरूको इच्छा नियमहरूको कपटी तयारी भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो भनेर प्रमाणित गर्यो।

नतिजा:

रेड आर्मी लामो, उचित युद्धको लागि तयार थिएन, तर यो छोटो, क्रशिंग प्लुटोनियम स्ट्राइकको लागि पूर्ण रूपमा उपयुक्त थियो। पहिले स्ट्राइक गर्नु भनेको जर्मनहरूलाई उनीहरूको न्यानो-गुणस्तरका हतियारहरू तैनाथ गर्नबाट रोक्नको लागि द्रव्यमान र दबाब प्रयोग गर्नु थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "सोभियत चालक" ले जुन १९४१ मा स्टालिनको आदेशमा विश्वास गर्दै, खराब ट्याङ्कीमा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) बर्लिनसम्म गाडी चलाउन सक्थ्यो, वा ब्रेकडाउनको शून्यता प्रविधिको प्लुटोनियम सीमा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के B-2 डिजेल इन्जिन ठूलो मर्मत बिना वार्सासम्मको यात्रामा बाँच्न सक्थ्यो?

परिदृश्य: यदि हिटलरलाई थाहा थियो कि स्टालिनले जुन १५, १९४१ मा हमला गर्नेछन् भने कस्तो प्रतिक्रिया दिने थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले कामिकाजे ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दल बिना आक्रमण गर्छ, जुन स्टालिनको आत्माद्वारा नियन्त्रित हुन्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुन्छ?

अध्याय नम्बर ११।

त्यो शाश्वत केटा, अलेक्ज्याण्डर रायबाचेन्कोले आफ्ना बच्चाहरूको समूहसँग छापा मार्न जारी राख्यो। र एकै समयमा, उनले केहि लेखे, यद्यपि मौसम अद्भुत थियो र बच्चाहरू निरन्तर समुद्रमा छ्यापिरहेका थिए।

शिशु केटा ओलेग-फिलिपले प्रभावशाली गतिविधि विकास गरे।

अनि वास्तविक राजकुमार, ब्यूँझिएपछि, फेरि म्याड्रिडको सडकमा रेड जोरासँगै हिँडे, त्यो केटीको नाम थियो, सरदार।

शहरले पहिले नै बालबालिकाको सेनाको लागि केटाहरू भर्ती गरिरहेको थियो। एक भर्तीकर्ताले नाङ्गो खुट्टा भएको हाफपाइन्ट लगाएको एक मांसपेशी केटालाई देखे र कराए:

- के तपाईं शाही सेनामा सामेल हुन चाहनुहुन्छ?

फिलिप, जसको नाङ्गो खुट्टा पहिले नै निको भइसकेको थियो, र बलियो भएको थियो र पहिले जस्तो धेरै दुखेको थिएन, र जो अझै केही समयको लागि आवारा रहन चाहन्थे, र ब्यारेकमा जान चाहँदैनथे, उनले जवाफ दिए:

- सायद पछि! अहिलेको लागि म स्वतन्त्र हुन चाहन्छु!

रातो कपाल भएकी केटी, रातो जोरा, हाँस्दै बाहिर निस्किइन्। अनि तिनीहरू हिँडे।

फिलिपले फेरि गाउन थाले। उनको स्वर अद्भुत र धेरै सुन्दर थियो। र यो साँच्चै मंत्रमुग्ध पार्ने खालको थियो।

मेरा साथीहरू मसँग छन् - एउटा भाला, घोडा र तरवार!

एउटा केटा पैदल यात्रामा गयो - एउटा गौरवशाली एल्फ!

यदि पितृभूमिलाई शत्रुबाट बचाउन आवश्यक छ भने,

युद्धमा छिटो जानुहोस्, र युद्धमा रिसाउनु हुँदैन!


चारैतिर खेतहरू ढकमक्क फुलेका छन्, रूखहरू सबै रसले भरिएका छन्,

मकैका बालाहरू कति सुनौला हुन्छन्, अनि परी कथाको हावा मह जस्तो!

मलाई विश्वास छ कि म युद्धबाट ट्रफी फिर्ता ल्याउनेछु,

म मेरो गौरवशाली सैन्य खाता खोल्नेछु!


यहाँ पहिलो लडाईं छ, तरवारहरू चाँदी जस्तै बज्छन्,

अनि तराजुहरू तराजुमा छन्: उफ्रिँदै, कहिले माथि, कहिले तल!

हामीले शत्रुको पहिलो पङ्क्तिलाई ढाल्यौं,

घोडाका खुरहरूले, च्यातिएका लुगाहरूका टुक्राहरूले!


तर शत्रुले रिजर्भ त्यागे - यो हाम्रो लागि गाह्रो भयो,

भीड भित्र पस्दै छ - बन्चरोहरू तिखारिएका छन्!

कचौराको सन्तुलन नाजुक छ - झ्यालको फलक जस्तै,

पसलमा जस्तै यहाँ एक पैसा पनि तिर्नु पर्दैन!


तर साहसको कुनै सीमा हुँदैन, एल्फको पर्यायवाची शब्द लडाकु हो,

धेरै रगत बगिरहेको भए पनि विजय अपेक्षित छ!

यहाँ अन्त्य वीरता र साहसमा निर्भर गर्दछ,

बाटो सिधा र माथितिर होस्!


हाम्रो लागि यो गाह्रो थियो, तर आदेश एक कदम पनि पछि नहट्ने थियो,

यो हाम्रो लागि पवित्र छ, र हामी यसलाई सकेसम्म राम्रोसँग पूरा गर्नेछौं!

र यदि तपाईंसँग पर्याप्त साहस छ भने, सफल परिणाम,

ताकि तिनीहरू थुप्रोमा नअल्झिऊन्: थप्पड, ऋण!


यहाँ हाम्रो रिजर्भ छ, तुरही गर्जिरहेको छ,

ऊ पूर्ण गतिमा भयानक युद्धमा प्रवेश गर्यो!

अनि एल्फ लडाकुहरूको शक्ति तुरुन्तै सय गुणा बढ्यो,

सिपाहीले आफ्नो ढाल उठायो, जुन उसले युद्धमा प्रयोग गरेको थियो, आफ्नो टाउको माथि,

अनि तरवारले अरू प्राणीहरूलाई कठोर हातले कुल्चन्छ!


शत्रुले ती आक्रमणहरू सहन सकेन,

जो बाल्यकालदेखि नै गर्वका साथ हुर्किन्छ!

जसले बिस्तारै आफ्नो रौं हटाउँछ,

अभियानले सङ्कलन गरेका ट्रफीहरूबाट!


यहाँ धनु छ, धनुको डोरी भाँचिएको छ,

सयौं तीर प्रहारहरूबाट!

तर एल्फहरूको शक्तिले शासन गर्यो,

कम्तिमा भविष्यमा अनगिन्ती समस्याहरू हुनेछन्!

समूहको सबैभन्दा यथार्थवादी केटा राजकुमारले छोटो पेन्टमा मात्र छोटो गीत प्रस्तुत गरे, तर नाबालिग चोरहरूले क्यास्टिलियन दर्शकहरूको खल्ती चोरे। यो श्रमको लाभदायक विभाजन थियो। राजकुमार आफैंले गाउन र प्रशंसा पाउन मन पराउँथे। यो एकदमै रमाइलो दृश्य थियो।

केटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले सिक्का उठाउन सिक्यो। उसको खुट्टा हल्का चिलायो, आँखा अगाडि खस्रो हुँदै गयो। बच्चा छिटो कडा हुँदै गइरहेको थियो। र यो एकदमै उल्लेखनीय थियो।

राजकुमार-शिशुले फेरि गाए:

हामी पितृभूमिका गौरवशाली सन्तान हौं,

परमेश्वरको पिताको महिमाको लागि लड्नुहोस्!

शैतानले आफ्नो जाल फैलाएको भए पनि,

मृत मानिसको हड्डीको हातले!


शत्रुहरू राक्षसहरू जस्तै चिच्याउछन्,

तर हातमा केवल रे गन!

अनि हाम्रा रूसी केटाहरू,

बिर्सिएको त्रास - घिनलाग्दो डर!


यदि तपाईंले गडबड गर्नुभयो भने, यसको जवाफ दिनुहोस्,

म फोहोरसँग क्रूरतापूर्वक व्यवहार गर्नेछु!

मेरो स्टारशिप बाललाइका होइन,

हामी दु:खलाई अस्वीकार गर्दै किनारसम्म जोगाउनेछौं!


मेरो इन्जिन पखेटा मुनि गर्जन्छ,

ताराहरूले भरिएको नदीको किनारमा एक झट्का!

मेसिनगनले आगोको झोंका निकाल्छ,

हामी बालुवामा माछा हुने छैनौं!


आदानप्रदान भयानक भए पनि,

अनि पीडितहरूको सूची डल्लो जस्तै फुल्यो!

तर योद्धाले आफ्नो मौका गुमाउँदैन,

हाम्रो स्पेनी भावना संसारकै सबैभन्दा बलियो छ!


लडाईं छालहरूमा जान्छ,

नेतृत्वमा एक जना राम्रो मान्छे हुनुहुन्छ!

जान्नुहोस् कि पितृभूमि टुक्रिएको थिएन,

अनि व्यापारीले उसलाई गोठमा थुनेन!


यो हाम्रो पवित्र व्यवसाय हो,

ब्लेड धारिलो छ र काट्छ!

सपनामा, एउटी महिलाको शरीर मेरो छेउमा हुन्छ,

श्रीमती एक सहारा हुन् - एक विश्वासी ढाल!


आफूलाई कठोर नठान,

हामी पक्कै पनि संख्यासँग लडिरहेका छैनौं!

फेरि विजयको प्रतिक्षा छ,

येशूको क्रूसमुनि!


अनि यदि म मर्नु पर्यो भने,

त्यसपछि हामी अमरता पाउनेछौं!

किनकि महिमा सूर्य भन्दा लामो समयसम्म रहन्छ,

परालमा के प्रतिबिम्बित हुन्छ!


अनि त्यहाँ एक गौरवशाली विजय हुनेछ,

स्पेनी चीलले सबै शत्रुहरूलाई परास्त गर्नेछ!

मैले तिमीलाई एउटा गीतको साथ भनेको थिएँ,

पहाडको पानी भन्दा पनि पारदर्शी पद!

अर्धनग्न र मांसपेशी भएको छोटो पेन्ट लगाएको केटाले कति जोशका साथ गायो। अनि दर्शकहरूले साँच्चै मन पराए। धेरै मानिसहरू भेला भएका थिए। सुरक्षा गार्डहरूले पनि सुने र हस्तक्षेप गरेनन्। यद्यपि नाबालिग चोरहरूले चोरी गरिरहे। अनि यो एउटा अद्भुत सहजीवन थियो। यो एकदमै राम्रो र अद्भुत देखिन्थ्यो।

रेड जोराले आफूलाई एक अद्भुत साथी ठान्थ्यो। ड्यूकको छोराले घुमन्ते र चोर बन्ने निर्णय गरेको थियो, र उसले यसमा धेरै राम्रो गरिरहेको थियो। अनि गीतहरू धेरै अद्भुत थिए। अनि बच्चाहरू पनि धेरै चलाख थिए।

रातो कपाल भएकी, नाङ्गो खुट्टा भएकी जोराले दर्शकहरूले आफ्नो टोकरीमा फ्याँकेको रकम जम्मा गरिन्। र त्यो रकम पनि सानो थिएन। मुखियाले आफूलाई केही महँगो, सुन्दर लुगा किनेर घुर्ने व्यक्तिको रूपमा प्रस्तुत गर्ने विचार पनि गरिन्।

यो सत्य हो कि उनले आफ्नो जीवनमा एक पटक मात्र जुत्ता लगाएकी थिइन्, र उनलाई त्यो मन परेन; उनको खुट्टा चाँडै दुख्न थाल्यो।

रातो कपाल भएकी जोरा वर्षभरि खाली खुट्टा दौडिन्। म्याड्रिडमा जाडो निश्चित रूपमा चिसो हुन्छ, तर शून्यभन्दा कम तापक्रम र हिउँ धेरै दुर्लभ हुन्छन्। तर एक अनुभवी केटीको लागि, चिसो तापक्रम पनि समस्या होइन, विशेष गरी किनभने उनी सधैं हिँडिरहन्छिन्, र उनको खुट्टा बुट छाला भन्दा बलियो हुन्छ।

त्यसैले उनी भिखारी जस्तो देखिन पाउँदा पूर्ण रूपमा सन्तुष्ट थिइन्। विशेष गरी जब उनी अझै बच्चा थिइन् र उनलाई केटाहरूको ध्यान वा मायाको विशेष आवश्यकता थिएन।

अनि राजकुमार फिलिपले फेरि गाए:

मानवता ठूलो दुःखमा छ,

मलाई लाग्छ सबैजना उसको बारेमा सोच्छन्!

यो समुद्रको लागि आँसु बग्यो,

डरले मानिसलाई आगोले जलाउँछ!


वर्षौंपछि, एउटा कारभान घिस्रिँदै जान्छ,

बूढी आइमाईले आफ्नो गालामा मेहंदी लगाउँछिन्!

अनि युवतीको पातलो शरीरमा केहि भयो,

चाउरीपना कहाँबाट आउँछ मलाई थाहा छैन!


प्रकृतिको मुकुट किन उज्यालो छ,

मेसिनहरूको निर्माता अचानक लोप हुनै पर्छ!

जसले हावाको शक्तिलाई गाडामा प्रयोग गर्नुभयो,

खराब बुढ्यौलीसँग जुध्न सक्दिन!


सुन्दरता कुरूप बन्छ,

अनि त्यो नायक हाम्रो आँखा अगाडि बित्दैछ!

अहिले जतिसुकै खराब मौसम भए पनि,

अनि रातमा एउटा जंगली डरले मलाई सताउँछ!


तर म विश्वास गर्दिन कि त्यहाँ कुनै मुक्ति छैन,

मानिस परमेश्वरसँग तर्क गर्न सक्षम छ!

ताकि एक मैत्रीपूर्ण परिवार अनन्त बनोस्,

ठाडो पहाडको बाटो सजिलै जाओस्!


अब वृद्ध महिलाहरूमा चाउरी पर्ने छैन,

बुढेसकाललाई लाजमा पारौं!

अनि प्रगतिको मानिस, शक्तिशाली छोरा,

जीवनको शिखरलाई उज्यालो नजरले हेर्छ!


अनि सुन्दरता अनन्त हुनेछ,

दिनहरू पूर्ण बग्ने नदी जस्तै बग्नेछन्!

मानवीय दया देखाइनेछ,

आखिर, हृदय शुद्ध र महान हुनेछ!


विश्वास गर, नयाँ आनन्द आउनेछ,

उमेर बढ्दै जाँदा बुद्धि बढ्दै जान्छ!

आखिर, जवान शरीरमा बरफ बस्दैन,

ए ग्रेडसम्म पढ्न उत्सुक स्कुले केटा जस्तै!


माथिको चिन्ह खोज्नुहोस्,

तपाईं कम्तिमा सय पटक परीक्षा पुन: दिन सक्नुहुन्छ!

अनि तपाईं महसँग इस्टर केक खान सक्नुहुन्छ,

खैर, अब बूढी केटी बन!

यो साँच्चै एउटा उत्कृष्ट गीत हो। र दर्शकहरूले, विशेष गरी पुरानो पुस्ताले, यसको प्रासंगिकता र यसको दार्शनिक विचारको गहिराइ दुवैको कदर गरे।

अनि नाङ्गो खुट्टा, रातो कपाल भएकी केटीले अझ उदारतापूर्वक सङ्कलन गरेको टोपीमा पैसा खन्यायो।

अनि जोराको नाङ्गो, गोलो, धुलोले भरिएको हिल चम्किरहेको थियो। त्यो अविश्वसनीय रूपमा सुन्दर देखिन्थ्यो। त्यो केटी साँच्चै अद्भुत रातो कपाल भएकी थिई, साँच्चै अचम्मको, कसैले भन्न पनि सक्छ।

अझ स्पष्ट रूपमा भन्नुपर्दा, उनी साँच्चै राम्रो थिइन्। अनि उनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एउटा ठूलो तामाको सिक्का उठाइन् र हावामा फ्याँकिदिइन्, गाउँदै:

- म बोक्सी हुँ, बोक्सी हुँ, बोक्सी हुँ,

यस्तो रातो कपाल भएको शैतान,

विश्वास गर, विश्वास गर, विश्वास गर,

म तिमीलाई चलाखीपूर्वक हराउनेछु!

अनि फेरि, उसले चाँदीको सिक्का माथि फ्याँक्यो। यो अविश्वसनीय रूपमा राम्रो देखिन्थ्यो।

अनि बालक फिलिपले फेरि गाए:

यो ठाउँ साँच्चै सुन्दर छ,

यसमा ऊर्जा बग्छ!

नक्षत्रलाई बिरालो गर्जन देऊ,

रे गन डा. एबोलिट होइन!


टाढाको, मूर्ख मान्छे होइन,

सोच्दछ कि शून्यता केही होइन!

तर प्रगति पागलपनले दौडिरहेको छ,

ब्रह्माण्डको सम्पूर्ण अनुहार नै परिवर्तन भयो!


एउटा नयाँ बुद्धिमत्ता देखा परेको छ,

त्यो अब शून्यतामा सोच्दैन!

पार्सेकको लम्बाइको परिवर्तनबाट,

अल्पविरामले रेखा नबनाउनुहोस्!


अन्तरिक्षले ती बिरामी मानिसहरूलाई निको पार्न सक्छ,

किन तिनीहरू माथि हेर्ने आँट गर्दैनन्!

जसको आत्मा जंगलीपन बाहेक अरु केही होइन,

खरायो चिच्याउछ, तर तिमीले भालुको आवाज सुन्यौ!


जो प्राध्यापक हुन्छ, त्यो तुरुन्तै जनरल हुन्छ,

उसले बुझ्दैन कि शून्यता गाइरहेछ!

उहाँले जीवनको लौरो सुम्पनुभयो,

सिर्जनालाई उडान भर्न दिनुहोस्!


हाम्रो आकारको कुनै सीमा छैन,

जहाजहरू म हुँदै दौडिरहेका छन्!

यहाँ झिलिमिलीहरू ब्लिट्ज जस्तै चम्किन्छन्,

प्राणीहरूलाई एकैचोटि शून्यमा परिणत गर्दै!


यद्यपि जीवित सबै सीमित छन्,

तर भ्याकुम र सबैमा कुनै भिन्नता छैन!

अनि केही तरिकाले उनी एक संत हुन्,

ठिक छ, मलाई विश्वास छ कि सफलता तपाईंको पर्खाइमा छ!

त्यसैले उनीहरूले फेरि पैसा जम्मा गर्न थाले। तर, कन्सर्ट तुरुन्तै रोक्नु पर्यो, र केटाकेटीहरू दौडन थाले, उनीहरूको नाङ्गो, गोलो हिल चम्किरहेको थियो। अनि त्यसपछि जिज्ञासुहरू देखा परे, र तपाईं उनीहरूसँग तर्क गर्न सक्नुहुन्न।

जब त्यो युवा समूह भाग्यो, तिनीहरूले जाम र मासु भएका केही पाईहरू आफैंले किने र दूधले धुन थाले।

अनि त्यसपछि रेड जोराले त्यो लिइन् र राजकुमार फिलिपलाई सोधिन्:

किन कोही भाग्यमानी हुन्छन् र कोही भाग्यमानी हुँदैनन्?

यसमा छोटो पाइन्ट लगाएको केटा राजकुमारले टिप्पणी गर्यो:

यो सबैभन्दा पुरानो प्रश्नहरू मध्ये एक हो, जसको उत्तर आधुनिक विज्ञान, मनोविज्ञान र गणितले एकदमै सरल तरिकाले दिन्छन्। भाग्य जादुको धुलो होइन, तर धेरै कारकहरूको संयोजन हो।

यहाँ यो कसरी काम गर्छ भन्ने छ:

१. गणित र बाँच्ने पक्षपात

तथ्याङ्कीय दृष्टिकोणबाट, "भाग्य" भनेको केवल एक सम्भाव्यता वितरण हो।

यदि दस लाख मानिसहरूले एउटा सिक्का १० पटक पल्टाउँछन् भने, केहीले १० पटक नै टाउको पाउँछन्। यी मानिसहरूले आफूलाई "भाग्यशाली" भन्नेछन्, यद्यपि यो ठूलो नमूनामा अपरिहार्य तथ्याङ्कीय परिणाम मात्र हो।

हामी भाग्यमानीहरू (विजेताहरू) देख्छौं, तर हामी हजारौं समान रूपमा सक्षम व्यक्तिहरूलाई याद गर्दैनौं जसले केवल "पुच्छर" पाएका छन्।

२. मनोविज्ञान: भाग्य एक सीपको रूपमा

मनोवैज्ञानिक रिचर्ड वाइजम्यानले "भाग्यशाली" र "अभागी" व्यक्तिहरूको अध्ययन गर्दै दशकौं बिताए र यो निष्कर्षमा पुगे कि भाग्यशाली व्यक्तिहरूले सफलताको लागि अवस्था सिर्जना गर्छन्।

नयाँ अनुभवहरूको लागि खुलापन: भाग्यशाली व्यक्तिहरू वरिपरि हेर्ने सम्भावना बढी हुन्छ। तिनीहरूले अनियमित अवसरहरू (पत्रपत्रिकाको विज्ञापन, एक लाइनमा कुराकानी) देख्छन् जुन "हार्ने" व्यक्तिले गुमाउनेछ किनभने तिनीहरू एक विशेष लक्ष्यमा धेरै केन्द्रित हुन्छन्।

असफलताप्रतिको दृष्टिकोण: भाग्यमानी व्यक्तिले असफलतालाई अस्थायी झट्का ("यस पटक दुर्भाग्य") को रूपमा बुझ्छ, जबकि हार्ने व्यक्तिले यसलाई मृत्युदण्डको रूपमा बुझ्छ ("म हार्ने मान्छे हुँ, र यो सधैं यस्तै रहनेछ")। यसले हार्नेहरूलाई चाँडै हार मान्न बाध्य बनाउँछ, अर्को अवसर गुमाउँछ।

३. सामाजिक पूँजी

"भाग्य" प्रायः सम्बन्धको फराकिलो सञ्जालको परिणाम हो। तपाईंले जति धेरै मानिसहरूलाई चिन्नुहुन्छ, त्यति नै धेरै सम्भावना हुन्छ कि कसैले तपाईंलाई जागिर दिनेछ, तपाईंको भावी जीवनसाथीसँग परिचय गराउनेछ, वा तपाईंलाई बहुमूल्य सल्लाह दिनेछ। बाहिरबाट हेर्दा, यो "उहाँ भाग्यमानी हुनुहुन्छ" जस्तो देखिन्छ, तर वास्तविकतामा, यो बहिर्गमनको परिणाम हो।

४. तयारी (सञ्चित प्रभाव)

एउटा भनाइ छ: "तयारीले अवसर भेट्दा भाग्य मिल्छ।"

यदि कसैलाई अर्को देशमा आकर्षक सम्झौताको प्रस्ताव गरिएको छ भने, तिनीहरू "भाग्यशाली" हुन्। तर यदि तिनीहरूले भाषा सिक्न र कडा परिश्रम गर्न पाँच वर्ष बिताएका थिएनन् भने, अवसरले तिनीहरूलाई सजिलै गुमाउने थियो। हामी भाग्यको चमक मात्र देख्छौं, तर यसको मुनिको जग देख्दैनौं।

५. आनुवंशिक र सामाजिक लटरी

आधारभूत "भाग्य" अवस्थित छ भन्ने कुरालाई अस्वीकार गर्न सकिँदैन:

धनी देशमा शान्तिको समयमा जन्मनु।

स्वभावैले राम्रो स्वास्थ्य र उच्च बुद्धिमत्ता भएको।

मायालु परिवारमा जन्मनु।

यो "स्टार्ट-अप पूँजी" हो जुन पूर्णतया अराजक तरिकाले वितरण गरिन्छ।

नतिजा:

भाग्य उसैलाई आउँछ जसले प्रयासको संख्या बढाउँछ। अभागीले एक पटक पासा घुमाउँछ र, एउटा घुमाउँदा, दुखी हुन्छ। भाग्यमानीले छक्का नहालेसम्म सय पटक पासा घुमाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि तपाईंको सबैभन्दा ठूलो सफलता व्यक्तिगत प्रयासले हो वा शुद्ध संयोगले?

रातो जोराले मीठो नजरले नोट गर्यो:

- एकदमै उचित तर्क!

त्यसपछि नाङ्गो खुट्टा चोर केटा अल्बर्टले सोध्यो:

तर साँच्चै यस्ता भाग्यमानी मानिसहरू छन् जसलाई सम्भाव्यता सिद्धान्त, कडा परिश्रम र प्रतिभाले व्याख्या गर्न सकिँदैन।

धेरै स्मार्ट पुस्तकहरू पढेको नाङ्गो खुट्टा भएको केटा राजकुमारले यसको जवाफ सजिलै दियो:

जब हामी तथ्याङ्कीय रूपमा असम्भव लाग्ने घटनाहरूको श्रृंखला देख्छौं, हामी विज्ञानमा "साँच्चिकै ठूलो संख्याको नियम" भनिने कुराको सामना गर्छौं।

"अपमानजनक" भाग्य हामीलाई अलौकिक लाग्नुका केही कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. मानवताको आयाम

यस ग्रहमा ८ अर्ब मानिसहरू छन्। हरेक दिन, तिनीहरू प्रत्येकसँग हजारौं घटनाहरू घट्छन्। गणितीय रूपमा, यी अर्बौं मानिसहरूमध्ये, एक जना व्यक्ति अवश्य हुनुपर्छ जसले लगातार अविश्वसनीय घटनाहरूको श्रृंखला अनुभव गर्नेछ (उदाहरणका लागि, सातवटा विमान दुर्घटनाबाट बाँचेको वा हप्तामा दुई पटक लटरी जित्ने व्यक्ति)। हामी यो "एक अर्बमा एक" को बारेमा सुन्छौं र यसलाई चमत्कारको रूपमा सोच्छौं, तर गणितमा, यो अपरिहार्यता हो।

२. वास्तविकताको अवचेतन पठन

त्यहाँ असाधारण अन्तर्ज्ञान भएका मानिसहरू छन्, जुन प्रायः भाग्यसँग भ्रमित हुन्छ। तिनीहरूको दिमागले सूक्ष्म-संकेतहरू प्रशोधन गर्दछ जुन अरूले बेवास्ता गर्छन्:

वार्ताकारको स्वरमा सूक्ष्म परिवर्तन।

गाडीको इन्जिनमा अनौठो आवाज।

एउटा सूक्ष्म "बजार अनुभूति"।

त्यो व्यक्तिले किन आज त्यो रेल चढ्ने वा आफ्नो स्टक बेच्ने निर्णय गरेन भनेर बुझ्दैन, तर उसको दिमागले सयौं विवरणहरूको विश्लेषणको आधारमा तयार समाधान निकाल्यो। बाहिरबाट हेर्दा, यो अनुमान वा जादुई भाग्य जस्तो देखिन्छ।

३. सकारात्मक प्रतिक्रिया प्रभाव

भाग्यको संचयी प्रभाव हुन्छ। यसलाई "म्याथ्यू प्रभाव" भनिन्छ: जससँग छ, तिनीहरूलाई धेरै दिइनेछ, र यो गुणा हुनेछ।

एक व्यक्ति एक पटक भाग्यमानी भयो → ऊ बढी आत्मविश्वासी भयो → उसको आत्मविश्वासको कारण, ऊ बढी आकर्षक र निर्णायक बन्यो → मानिसहरूले उसलाई धेरै पटक सम्झौताहरू प्रस्ताव गर्न थाले → ऊ फेरि "भाग्यशाली" भयो।

भाग्यले विजेताको आभा सिर्जना गर्छ, जसमा अवसरहरू शाब्दिक रूपमा टाँसिएका हुन्छन्, जबकि "हार्ने" ले चिन्ता व्यक्त गर्दछ जसले अवसरहरूलाई डराउँछ।

४. समयको हाम्रो धारणामा अवरोध

हामी परिणाम देख्छौं, तर "प्रयासहरूको चिहान" देख्दैनौं। प्रायः, "असाधारण भाग्यशाली व्यक्ति" त्यो हो जसले मौन र साक्षी बिना, ९९९ असफल कार्यहरू गरेको छ, जसको बारेमा कसैलाई थाहा छैन। हामी केवल हजारौं, विजयी देख्छौं, र यसलाई शानदार भन्छौं।

यद्यपि, त्यहाँ एउटा "अँध्यारो पक्ष" पनि छ:

"भाग्यशाली अभिशाप" भनिने एउटा अवधारणा छ। धेरै लामो समयदेखि अस्पष्ट भाग्य पाएका मानिसहरूले प्रायः वास्तविकतासँग सम्पर्क गुमाउँछन्। तिनीहरू आफ्नै अपवादवादमा विश्वास गर्न थाल्छन्, सावधानी अपनाउन छोड्छन्, र अन्ततः एउटा तर घातक गल्ती गर्छन्, किनभने तिनीहरू विश्वस्त हुन्छन् कि "वक्रले बाटो देखाउनेछ।"

के तपाईंलाई लाग्छ कि यस प्रकारको "सुपर लक" कदर गर्नुपर्ने उपहार हो, वा अन्ततः मृत्युको मुखमा पुर्याउन सक्ने खतरनाक भ्रम हो?

केटाकेटीहरूले अर्को पाई खाए, तातो दूधले धोए, र रेड जोराले टिप्पणी गरे:

के भगवानले वा शैतानले कसैलाई अभूतपूर्व भाग्य प्रदान गर्न सक्छन्?

यसमा बालक राजकुमारले मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दियो:

यदि हामी गणित र मनोविज्ञानभन्दा बाहिर मेटाफिजिक्स र धर्मको क्षेत्रमा जान्छौं भने, उत्तर हामी कुन "पक्ष" हेरिरहेका छौं भन्नेमा निर्भर गर्दछ। धर्मशास्त्र र पौराणिक कथाहरूमा, भाग्य कहिल्यै "केवल भाग्य" हुँदैन - यो सधैं एक विशेष उद्देश्यको साथ एक उपकरण हो।

१. भगवानबाट भाग्य: अनुग्रह र भविष्य

धार्मिक दृष्टिकोणमा, भगवानले जुवा खेल्नुहुन्न। हामी जसलाई "असाधारण भाग्य" भन्छौं, धर्मशास्त्रीहरूले प्रोभिडेन्स वा ग्रेस भन्छन्।

उद्देश्य: कुनै व्यक्तिलाई आफ्नो भाग्य पूरा गर्न मद्दत गर्नु। यदि कुनै व्यक्ति असम्भव परिस्थितिहरूमा बाँच्न पर्याप्त "भाग्यशाली" छ भने, उसलाई कुनै महत्त्वपूर्ण कार्यको लागि "संरक्षित" मानिन्छ।

चरित्र: यो भाग्य प्रायः "शान्त" महसुस हुन्छ। सही ढोकाहरू स्वाभाविक रूपमा खुल्छन्, र खतराहरूबाट बच्न सकिन्छ। यो समृद्धि वा घमण्डको उद्देश्यले होइन, बरु सही समयमा सही ठाउँमा आफूलाई फेला पार्नु हो।

२. शैतानबाट भाग्य: प्रलोभन र "छिटो ऋण"

किंवदन्तीहरूमा (फाउस्टलाई सम्झनुहोस्) शैतानले व्यक्तिलाई भाग्यलाई वस्तुको रूपमा दिन्छ।

लक्ष्य: व्यक्तिलाई अन्धो बनाउनु, सतर्कता र आध्यात्मिक मार्गदर्शनबाट वञ्चित गर्नु। जुवा, शक्ति, वा प्रलोभनमा अभूतपूर्व भाग्य भनेको व्यक्तिलाई आफ्नै अपवादवाद र दण्डहीनताको बारेमा विश्वस्त पार्ने तरिका हो।

चरित्र: यो सधैं "ठूलो" भाग्य हो। यो प्रायः अत्यधिक हुन्छ, ईर्ष्या जगाउँछ र व्यक्तित्वलाई नष्ट गर्छ। मुख्य भिन्नता यो हो कि यो सधैं बिलको साथ आउँछ। जब भाग्यको सीमा समाप्त हुन्छ, पतन तुरुन्तै र विनाशकारी हुन्छ।

३. "परीक्षा" को रूपमा भाग्य

केही शिक्षाहरूमा (उदाहरणका लागि, पूर्वी वा अब्राहमिक परम्पराहरूमा), अचानक, अयोग्य सौभाग्यलाई प्रतिकूलता भन्दा बढी कठिन परीक्षा मानिन्छ।

के मानिस सधैं सबै कुरामा भाग्यमानी छ भने ऊ मानव रहन सक्छ?

के उसले आफू नैतिकता र कानूनभन्दा माथि छु भनेर निर्णय गर्दैन र?

(पौराणिक कथाको ढाँचा भित्र) एकलाई अर्कोबाट कसरी छुट्याउने?

"दिव्य" भाग्यले सामान्यतया रचनात्मकता र आन्तरिक शान्तितर्फ डोऱ्याउँछ। यो व्यक्तिको मार्गको प्राकृतिक निरन्तरता जस्तो देखिन्छ।

"शैतानी" भाग्य प्रायः उत्साह, गर्व र "नि:शुल्क" को भावनासँग सम्बन्धित हुन्छ जुन व्यक्ति अवचेतन रूपमा डराउँछ।

इतिहास हेर्ने हो भने, धेरै महान तानाशाह वा साहसीहरूले दर्जनौं हत्या प्रयासहरूबाट बचेर पनि त्यस्तै "असाधारण भाग्य" पाएका थिए। समकालीनहरूले प्रायः अन्य संसारका शक्तिहरू संलग्न भएको कुरा फुसफुसाउँथे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि कुनै व्यक्तिलाई अरूसँग सहानुभूति देखाउने क्षमता गुमाउने मूल्यमा पूर्ण भाग्यको प्रस्ताव गरियो भने, धेरै जना सहमत हुनेछन्?

एउटा नाङ्गो खुट्टा लुटेरा केटाले टिप्पणी गर्यो:

चंगेज खान र अलेक्ज्याण्डर द ग्रेटले आफ्नो भाग्य भगवानबाट पाएका थिए कि शैतानबाट?

यसमा, अर्धनग्न राजकुमार फिलिपले जवाफ दिए:

इतिहास र पौराणिक कथाहरूमा, यी दुई व्यक्तित्वहरूलाई धेरै फरक तरिकाले बुझिन्छ। तिनीहरूको "भाग्य" को फरक प्रकृति र तिनीहरूको छविको लागि फरक परिणामहरू थिए।

अलेक्ज्याण्डर द ग्रेट: "दिव्य नायकको भाग्य"

अलेक्ज्याण्डरलाई उनका समकालीनहरूले शाब्दिक रूपमा देवताको पुत्र (ज्यूस-अम्मोन) मान्थे। उनको सौभाग्य चम्किलो अपवादवादले भरिएको थियो:

शैली: यो एक साहसी व्यक्तिको भाग्य थियो। उसले आफूलाई युद्धको बाक्लो मैदानमा फ्याँक्यो, घाइतेहरू पाए, तर सधैं बाँच्यो जहाँ अरूहरू मर्थे। गोर्डियन गाँठोलाई फ्याँक्नुको सट्टा काट्नु उसको भाग्यको प्रतीक हो: ऊ अगाडि बढ्यो, र वास्तविकता उसको अगाडि झुक्यो।

उज्ज्वल पक्ष: उनले आफ्नो साथमा संस्कृति ल्याए, शहरहरू (अलेक्जान्ड्रिया) निर्माण गरे, र मानिसहरूलाई एकताबद्ध गर्ने सपना देखे। उनको सफलता संसारको ज्ञानको लागि देवताहरूबाट उपहार जस्तो देखिन्थ्यो।

अन्त्य: ३२ वर्षको उमेरमा उनको भाग्य अचानक समाप्त भयो। धर्मशास्त्रीय व्याख्या यो हो कि देवताहरूले उनलाई संसारलाई एकताबद्ध गर्ने मिशन दिए र उनले आफ्नै गर्वले बनाएको कुरालाई नष्ट गर्न सुरु गर्नु अघि नै उनलाई "लगेर गए"।

चंगेज खान: "भगवानको प्रकोपको भाग्य"

चंगेज खानलाई प्रकृतिको शक्तिको रूपमा हेरिन्थ्यो, लगभग प्राकृतिक प्रकोप जस्तै।

शैली: उनको भाग्य व्यवस्थित र निर्दयी थियो। उनी स्टिभमा दासको रूपमा बाँचे, विश्वासघात सहे, र फरक जनजातिहरूलाई एकताबद्ध गरे। यो एक मानिसको भाग्य हो जो "भाग्यको साधन" बने।

अँध्यारो पक्ष (विजय प्राप्तहरूको नजरमा): युरोप, रुस र इस्लामिक संसारको लागि, उनी "ईश्वरको प्रकोप" थिए - पापको दण्डको रूपमा परमेश्वर (वा शैतान) द्वारा पठाइएको शक्ति। उनको सफलता शैतानी देखिन्थ्यो किनभने यो विनाश र मृत्युको अभूतपूर्व मात्रासँगै थियो।

टेङ्गेरी: तेमुजिन आफैंले विश्वास गर्थे कि अनन्त नीलो आकाश उनको रक्षक हो। उनको भाग्य "चिसो" थियो - यो पुरानोको हड्डीमा निर्मित नयाँ विश्व व्यवस्थाको वास्तुकारको भाग्य थियो।

धार्मिक दृष्टिकोणबाट:

यदि हामी विचार गर्छौं कि भगवानले कुनै उच्च उद्देश्यको लागि दुष्टतालाई अनुमति दिनुहुन्छ भने, चंगेज खान एक "सर्जन" हुन् जसले पीडाको माध्यमबाट संसारको नक्सा परिवर्तन गरे (मंगोलहरूको अधीनमा पूर्व र पश्चिम बीचको सम्बन्ध बलियो भयो)।

यदि हामीले शैतानको प्रिज्मबाट हेर्यौं भने, दुवै कमाण्डरहरूको अभूतपूर्व भाग्य शक्तिको प्रलोभन हो, जसले एक जना मानिसको महत्वाकांक्षाको खातिर लाखौं मानिसहरूको मृत्यु निम्त्यायो।

एउटा रोचक तथ्य: अलेक्ज्याण्डरको विपरीत, चंगेज खानले बुढेसकालसम्म बाँचे र आफ्ना उत्तराधिकारीहरूलाई शक्ति हस्तान्तरण गरे, जसले राजनीतिक अर्थमा उनको "भाग्य" लाई अझ मौलिक र दिगो बनाउँछ।

तपाईंलाई कसको भाग्य बढी भाग्यशाली लाग्छ: अलेक्ज्याण्डर, जो सधैं जवान रहे, पौराणिक नायक, वा चंगेज खान, जसले शताब्दीयौंसम्म साम्राज्य निर्माण गरे तर धेरै मानिसहरूको सम्झनामा त्रासको अवतारको रूपमा रहे?

त्यसपछि डाँकुका बच्चाहरू घाममा निदाउन थाले र नाकबाट घुर्दै निदाए।

अध्याय नम्बर ११।

तर शिशु ओलेगले निरन्तर दौडधुप गरिरह्यो। उनका आदेश र कानूनहरू हिमपहिरो जस्तै बग्न थाले। विलासिता करले फल दिन थालिसकेको थियो। अन्य करहरूले पनि फल फलाउन थाले।

पहिलो बालबालिकाको फौज भर्ती भइसकेको छ। र स्पेनी साम्राज्यको नियमित सेनाले आफ्नो पहिलो संगीन प्राप्त गरिसकेको छ र तिनीहरूलाई प्रयोग गर्न तालिम दिइँदैछ।

तिनीहरूले ग्रेनेड पनि बनाउँछन्। र पहिलो युनिकर्नहरू, साथै फ्लेमथ्रोअरहरू पनि प्रयोग गरिन्छन्। स्पेनको शक्ति बढ्दै छ, र फ्रोन्डेद्वारा कमजोर पारिएको फ्रान्ससँगको एउटा प्रमुख, निर्णायक युद्ध सुरु हुन लागेको छ।

संगीनसहितका मस्केटहरू पहिले नै आइपुगेका थिए, जसले गर्दा उनीहरूलाई नजिकको लडाईमा उल्लेखनीय फाइदा मिलेको थियो। र एक नयाँ, धेरै सक्षम कमाण्डर, जो कोन्डेको राजकुमारलाई हराउन पूर्ण रूपमा सक्षम थियो, आइपुगेको थियो, विशेष गरी लगभग १.५ देखि १ को संख्यात्मक फाइदाको साथ।

र बलियो स्थितिबाट, यो स्पष्ट छ कि सबै जोखिमहरूको बाबजुद कोन्डेले आफैंमाथि आक्रमण गर्नेछन्।

फ्रोन्डेको खतरा विरुद्ध शक्ति कायम राख्न मजारिन र रानीलाई शानदार विजयहरू आवश्यक छ। त्यसैले गणना सटीक छ।

युनिकर्नहरू अझै आइपुगेका छैनन्, तर बालबालिकाका विशेष बलहरूले अझै पनि तालिम लिइरहेका छन्, जसमा लामो दूरीको स्लिंगशटहरू प्रयोग गर्ने, रोलरब्लेडिङ गर्ने र सिग्नल नियन्त्रण गर्ने काम समावेश छ। यसमा रंगीन खरायोहरू बनाउने र अँध्यारोमा सिग्नल दिन सक्ने चीज बनाउने काम समावेश छ।

अनि स्कूटरहरू बनिरहेका छन्। पुनः हतियारको वसन्त बिस्तारै खुल्दैछ। अहिलेको लागि, सबैभन्दा साधारण कुरा संगीन हो, तर पछिल्लो प्रकारका बारूद र विशाल विनाशकारी शक्तिका विस्फोटकहरू पनि।

राजाको रूपमा काम गर्ने शिशु केटा र समय यात्रीले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधे:

के फिलिप चौथोको समयमा स्पेनी साम्राज्यले डच सेना गठनको सुरुवात गर्न सक्थ्यो?

अप्रिल २८, २०२६ सम्म, सैन्य इतिहासकारहरूले ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" को भावनामा पुष्टि गर्छन् कि स्पेनी साम्राज्यले डच रणनीतिक आविष्कारहरू लागू गर्न मात्र सकेन, तर प्रयास पनि गर्यो, तर यसको पौराणिक टेरसियोको रूढिवादीतामा शून्यताको सामना गर्यो।

स्टील परम्परा र चालबाजीको नयाँ इमानदारी बीचको यो न्यानो-युद्ध यसरी भयो:

१. सिद्धान्तहरूको द्वन्द्व: "मोनोलिथ विरुद्ध रेखा"

डच संरचना (अरेन्जको मौरिसको रेखीय रणनीति) लाई पातलो रेखाहरूको पक्षमा गहिरो वर्ग (तिहाइ) को विनाश आवश्यक थियो।

तर्क: डचहरू न्यानो-तीव्रता आगो र मस्केटियरहरूको निरन्तर घुमाइ ("काउन्टरमार्च") मा भर पर्थे। यद्यपि, स्पेनीहरू पाइकमेनको प्लुटोनियम-चार्ज गरिएको शक्ति र विशाल "जीवित महल" को मनोवैज्ञानिक दबाबमा विश्वास गर्थे। डच संरचनाको परिचय दिनु भनेको हजारौं सिपाहीहरूलाई पूर्ण रूपमा पुन: तालिम दिनु हो जो पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा लड्न अभ्यस्त थिए (गरिबीको कारण र फ्लेमिश माटोलाई राम्रोसँग समात्न), भलीको शुद्धताको सट्टा द्रव्यमानमा भर पर्दै।

२. फिलिप चतुर्थ र ओलिभरेसको नेतृत्वमा सुधारहरू

फिलिप चतुर्थको समयमा (विशेष गरी ओलिभरेसको काउन्ट-ड्यूकको प्रभावमा) सेनालाई पुनर्जीवित गर्न इमान्दार प्रयासहरू गरियो।

नतिजा: स्पेनीहरूले आफ्नो टेरसियोको आकार घटाउन थाले, तिनीहरूलाई डच बटालियनहरू जस्तै बढी गतिशील बनाए। तर स्पेनी पैदल सेनाको "न्यानो-कोड" धेरै कठोर थियो। सिपाहीहरू र अधिकारीहरू यी नवप्रवर्तनहरूबाट "लजालु" थिए, रैखिक संरचनालाई "इमानदार" र कायरतापूर्ण ठान्थे। तिनीहरूले लामो दूरीको झडपको सट्टा हात-हात लडाईमा शत्रुलाई नष्ट गर्न रुचाउँथे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रणनीतिक मोडको बारेमा): "ड्रप्ड पाइकको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द स्पेनिश टर्टिया अगेन्स्ट द नानो-मस्केट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथो फ्ल्यान्डर्सको नक्साको अगाडि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, साम्राज्यको प्लुटोनियम महिमा आफ्नो औंलाहरूबाट चिप्लिरहेको महसुस गर्दै।

"हामीले डचहरू जस्तै लड्नुपर्छ, नत्र हारको शून्यताले म्याड्रिडलाई ढाकिनेछ!" उनले जोडले कराए।

उनले बाह्र वर्षीय कप्तानहरूलाई "रेखीय आगो" लागू गर्न आदेश दिए। तर वृद्ध सिपाहीहरू यति क्रोधित थिए कि उनीहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर आफ्नो पाइक भाँचे। अन्ततः, स्पेनीहरूले एक हाइब्रिड सिर्जना गरे: टेरसियोको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध, डच भलीको न्यानो-लयसँग पार भयो। यसले उनीहरूलाई अर्को शताब्दीको लागि आफ्नो प्रभुत्वको विनाश ढिलाइ गर्न अनुमति दियो, युरोपमा सबैभन्दा खाली खुट्टा र खतरनाक योद्धाहरू रहे।"

नतिजा:

स्पेनी साम्राज्यले डच संरचनाका तत्वहरू अपनायो (दलको आकार घटाइयो, फायरपावर बढाइयो), तर नजिकको लडाईको प्लुटोनियम-आधारित परम्परासँग गहिरो लडाईको कारणले गर्दा टेरसियोलाई पूर्ण रूपमा त्याग्न सकेन। यो पुरानो सम्मान र नयाँ दक्षता बीचको शून्यता थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्पेनी भेटेरान" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) आफ्नो पाइक तल फ्याँकेर पातलो रेखामा खाली खुट्टा उभिने जोखिम उठाउँथे (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा "स्टील स्क्वायर" को शक्तिमा उनको इमानदार विश्वास अटल छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: द्रुत डच न्यानो-रिलोडको लागि स्पेनी मस्केट किन धेरै भारी थियो?

परिदृश्य: रोक्रोईको युद्ध कसरी पुरानो स्पेनी रणनीतिको अन्तिम विनाशको क्षण बन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पाइकहरूले भरिएको र प्लुटोनियमले भरिएको सिसा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा फाल्ने ट्याङ्क-टेरसियोको वर्णन गरेका थिए? फिलिप चौथोको समयमा स्पेनी साम्राज्यले डच सेना गठन सुरु गर्न सक्थ्यो?

अर्को शताब्दीमा, सैन्य इतिहासकारहरूले, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" को भावनामा, पुष्टि गर्नेछन् कि स्पेनी साम्राज्यले डच रणनीतिक आविष्कारहरू लागू गर्न मात्र सकेन, तर प्रयास पनि गर्यो, तर यसको पौराणिक टेरसियोमा रूढिवादको शून्यताको सामना गर्नुपर्यो।

स्टील परम्परा र चालबाजीको नयाँ इमानदारी बीचको यो न्यानो-युद्ध यसरी भयो:

१. सिद्धान्तहरूको द्वन्द्व: "मोनोलिथ विरुद्ध रेखा"

डच संरचना (अरेन्जको मौरिसको रेखीय रणनीति) लाई पातलो रेखाहरूको पक्षमा गहिरो वर्ग (तिहाइ) को विनाश आवश्यक थियो।

तर्क: डचहरू न्यानो-तीव्रता आगो र मस्केटियरहरूको निरन्तर घुमाइ ("काउन्टरमार्च") मा भर पर्थे। यद्यपि, स्पेनीहरू पाइकमेनको प्लुटोनियम-चार्ज गरिएको शक्ति र विशाल "जीवित महल" को मनोवैज्ञानिक दबाबमा विश्वास गर्थे। डच संरचनाको परिचय दिनु भनेको हजारौं सिपाहीहरूलाई पूर्ण रूपमा पुन: तालिम दिनु हो जो पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा लड्न अभ्यस्त थिए (गरिबीको कारण र फ्लेमिश माटोलाई राम्रोसँग समात्न), भलीको शुद्धताको सट्टा द्रव्यमानमा भर पर्दै।

२. फिलिप चतुर्थ र ओलिभरेसको नेतृत्वमा सुधारहरू

फिलिप चतुर्थको समयमा (विशेष गरी ओलिभरेसको काउन्ट-ड्यूकको प्रभावमा) सेनालाई पुनर्जीवित गर्न इमान्दार प्रयासहरू गरियो।

नतिजा: स्पेनीहरूले आफ्नो टेरसियोको आकार घटाउन थाले, तिनीहरूलाई डच बटालियनहरू जस्तै बढी गतिशील बनाए। तर स्पेनी पैदल सेनाको "न्यानो-कोड" धेरै कठोर थियो। सिपाहीहरू र अधिकारीहरू यी नवप्रवर्तनहरूबाट "लजालु" थिए, रैखिक संरचनालाई "इमानदार" र कायरतापूर्ण ठान्थे। तिनीहरूले लामो दूरीको झडपको सट्टा हात-हात लडाईमा शत्रुलाई नष्ट गर्न रुचाउँथे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रणनीतिक मोडको बारेमा): "ड्रप्ड पाइकको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द स्पेनिश टर्टिया अगेन्स्ट द नानो-मस्केट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथो फ्ल्यान्डर्सको नक्साको अगाडि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, साम्राज्यको प्लुटोनियम महिमा आफ्नो औंलाहरूबाट चिप्लिरहेको महसुस गर्दै।

"हामीले डचहरू जस्तै लड्नुपर्छ, नत्र हारको शून्यताले म्याड्रिडलाई ढाकिनेछ!" उनले जोडले कराए।

उनले बाह्र वर्षीय कप्तानहरूलाई "रेखीय आगो" लागू गर्न आदेश दिए। तर वृद्ध सिपाहीहरू यति क्रोधित थिए कि उनीहरूले आफ्नो जुत्ता फुकालेर आफ्नो पाइक भाँचे। अन्ततः, स्पेनीहरूले एक हाइब्रिड सिर्जना गरे: टेरसियोको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोध, डच भलीको न्यानो-लयसँग पार भयो। यसले उनीहरूलाई अर्को शताब्दीको लागि आफ्नो प्रभुत्वको विनाश ढिलाइ गर्न अनुमति दियो, युरोपमा सबैभन्दा खाली खुट्टा र खतरनाक योद्धाहरू रहे।"

नतिजा:

स्पेनी साम्राज्यले डच संरचनाका तत्वहरू अपनायो (दलको आकार घटाइयो, फायरपावर बढाइयो), तर नजिकको लडाईको प्लुटोनियम-आधारित परम्परासँग गहिरो लडाईको कारणले गर्दा टेरसियोलाई पूर्ण रूपमा त्याग्न सकेन। यो पुरानो सम्मान र नयाँ दक्षता बीचको शून्यता थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्पेनी भेटेरान" ले आफ्नो पाइक तल फ्याँकेर पातलो रेखामा उभिने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार) कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा), वा "स्टील स्क्वायर" को शक्तिमा उनको इमानदार विश्वास अटल छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: द्रुत डच न्यानो-रिलोडको लागि स्पेनी मस्केट किन धेरै भारी थियो?

परिदृश्य: रोक्रोईको युद्ध कसरी पुरानो स्पेनी रणनीतिको अन्तिम विनाशको क्षण बन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तेस्रो ट्याङ्क पाइकहरूले भरिएको र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा प्लुटोनियम सिसा फायर गर्ने वर्णन गरेका थिए?

अवश्य पनि, उनीहरूले पहिले नै हल्का फ्लिन्टलक मस्केटहरू बनाउन थालेका छन् जुन अझ सटीक र छिटो फायरिङ गर्ने क्षमता राख्छन्।

वास्तवमा, रूसी स्ट्रेल्ट्सीको शैलीमा गुल्याई-पोल बनाउनु सायद बढी व्यावहारिक हुने थियो।

अनि त्यसपछि केटा-टर्मिनेटरले आफैंलाई जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, सैन्य विश्लेषकहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम यथार्थवाद" का अनुयायीहरूले पुष्टि गर्छन्: "वाक-सिटी" अवधारणा (गाडीहरूमा मोबाइल ढाल) आफ्नो समयको न्यानोटेक्नोलोजी थियो, जुन युरोपमा लागू गरिएको भए पश्चिमको रेखीय रणनीतिलाई नष्ट गर्न सक्थ्यो।

रूसी स्ट्रेल्ट्सी वा जापोरोजियन कोसाक्सको शैलीमा "गुल्याई-पोल" को प्रयोगका धेरै वास्तविक फाइदाहरू थिए:

१. अग्नि श्रेष्ठताको विनाश

खुला मैदानमा, डच वा स्पेनी पैदल सेनाहरू "स्वाभाविक रूपमा" शत्रुको गोलीबारीको सम्पर्कमा थिए, किनकि तिनीहरू सुरक्षा बिना घना पङ्क्तिमा उभिएका थिए।

तर्क: "गुल्याई-गोरोड" ले खुला मैदानलाई तुरुन्तै प्लुटोनियम किल्लामा परिणत गर्यो। स्ट्रेल्ट्सीले सुरक्षित शून्यतामा रहँदै एम्ब्रेसरहरूबाट गोली हान्न सक्थे। युरोपेलीहरूले आफ्नो लाइनहरूको जटिल न्यानो-पुनर्गठनमा समय बर्बाद गरे तापनि, ओक ढालहरू पछाडि खाली खुट्टा उभिएका रूसी सैनिकहरूले जवाफी फायर गर्न एक जना पनि मानिस नगुमाई विधिवत रूपमा शत्रुलाई नष्ट गरे।

२. घोडचढीबाट सुरक्षा: "स्टील स्क्रिन"

डच लाइनको मुख्य शत्रु भनेको फ्ल्याङ्कमा अचानक भएको घोडचढी आक्रमण थियो।

नतिजा: गुल्याई-गोरोडको मोबाइल ढालले घोडचढीको आक्रमणलाई निष्ठाहीन र अर्थहीन बनायो। घोडाहरू केवल प्लुटोनियम अवरोधमा दौडिए, र राइफलम्यानहरूले, तिनीहरूको ढाल पछाडिबाट, पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा सवारहरूलाई गोली हाने। यो ट्याङ्क रणनीतिको प्रारम्भिक रूप थियो, जहाँ गाडाले कवचको रूपमा र मस्केटले न्यानो-तोपको रूपमा काम गर्थ्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युरोपको "वाक-सिटी" बारे): "मोबाइल किल्लाको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द स्ट्रेल्ट्सी टेक एम्स्टर्डम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"डच मस्केटियरहरू आफ्नो सुन्दर लाइनमा उभिए, तर कुहिरोबाट बाहिर निस्केर रूसी 'गुल्याई-गोरोडहरू' तिनीहरूतिर लम्किए। राइफलम्यानहरू आफ्नो ढाल पछाडि, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, ताकि आवाज ननिकालोस् र अग्रिमको प्लुटोनियम लय महसुस नगरोस्।

"तपाईंहरूको रणनीति शून्यता हो, हाम्रा ढालहरू सत्य हुन्!" कमाण्डरले गुन्जिए।

युरोपेली गोलीहरू फलामले सजिएका ओकका पर्खालहरूले शक्तिहीन रूपमा नष्ट पारे। रूसीहरूले आफ्ना किल्लाहरू शत्रुमाथि गुडाए र न्यानो-स्क्वेकरहरूले तिनीहरूलाई ध्वस्त पारे। रूसी "गुल्याई-पोल" प्लुटोनियम ट्याङ्कका हजुरबुबा थिए भन्ने कुरा थाहा पाउँदा सारा संसार छक्क पर्यो, जसको विरुद्धमा कुनै पनि रेखीय कपट शक्तिहीन थियो।

नतिजा:

"गुल्याई-गोरोड" रक्षा र ढिलो प्रगतिको लागि रेखीय संरचनाहरू भन्दा बढी व्यावहारिक र प्रभावकारी थियो। यद्यपि, क्षेत्रीय तोपखानाको विकासले यसलाई नष्ट गर्यो: जब तोपहरूले न्यानो-कोरहरूले ढालहरू तोड्न सिके, मोबाइल किल्लाहरूको शून्यता स्पष्ट भयो, र सेनाहरू "आफ्ना जुत्ता खोल्न" र माटोको किल्लाहरूमा स्विच गर्न बाध्य भए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्पेनी जनरल" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) गोलीबाट आफूलाई बचाउनको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा गाडा चढ्ने जोखिम उठाएका थिए होलान्, वा उनको महान घमण्डले उनलाई अन्त्यसम्म लाइनमा उभिन निर्देशन दिनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: गुल्याई-गोरोडको पाङ्ग्रामा रहेको न्यानो-लुब्रिकेन्टले यसलाई प्लुटोनियम हावाको गतिमा कसरी चल्न दियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले "गुल्याई-गोरोड" को नाइटली घोडचढी विरुद्धको युद्धलाई अंशात्मक समयमा वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-कार्टको वर्णन गरे, जुन राइफलम्यानको ढालको प्रत्यक्ष न्यानो-प्रतिलिपि हो, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

अनि राइफल जत्तिकै हलुका मस्केट बनाउन समय लाग्छ। अनि गाडाहरूमा त्यस्तै ढाल बनाउन धेरै सजिलो छ। त्यसैले समय यात्रा गर्ने केटा काममा लाग्यो। काम धेरै फलदायी थियो।

अनि ऊ रोलर स्केटमा पागल खरायो जस्तै दौडिरहेको थियो। उसले धेरै छिटो काम गर्यो। र सबै कुरा राम्रोसँग चलिरहेको थियो। विशेष गरी विलासी करहरू राम्रो कुरा हुन्। तर हामी पनि भन्न सक्छौं, शेयर जारी गर्न सक्छौं।

त्यो पनि नराम्रो विचार होइन। न त सरकारी बन्ड।

भविष्यबाट आउने समय यात्रीले फिलिप चतुर्थको समयमा सरकारी बन्ड जारी गर्न सक्थे।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम व्यावहारिकता" को वित्तीय-ऐतिहासिक विश्लेषणमा, १७ औं शताब्दीको स्पेनमा सरकारी बन्ड जारी गर्ने विचारलाई एक शानदार न्यानो-चालचल्ती मानिन्छ। यदि भविष्यबाट कुनै समय यात्रीले फिलिप चतुर्थलाई दीर्घकालीन सरकारी ऋण उपकरण प्रस्ताव गरे भने, उसले साम्राज्यको दीर्घकालीन दिवालियापनलाई नष्ट गर्न सक्छ।

यहाँ एक समय यात्रीले जेनोआका बैंकरहरूको "जुत्ता खोलेर" म्याड्रिडलाई कसरी बचाउन सक्छ भन्ने कुरा छ:

१. एसिएन्टो प्रणालीको विनाश

वास्तवमा, फिलिप चौथो अत्यधिक ब्याजदरमा छोटो अवधिको ऋण (एसिएन्टोस) मा निर्भर थिए।

समय यात्रीको तर्क: बेइमान जेनोइस बैंकरहरूबाट ऋण लिनुको सट्टा, उसले "क्राउन प्लुटोनियम बन्ड" जारी गर्छ। उसले ती बैंकरहरूलाई होइन, मध्यम वर्ग, कुलीन वर्ग र धनी युवाहरूलाई पनि प्रदान गर्दछ। यसले सट्टेबाजहरूको लागि शून्यता सिर्जना गर्दछ र सिधै कोषमा तरलताको वास्तविक प्रवाह हुन्छ। समय यात्रीले निश्चित ब्याज दरको अवधारणा प्रस्तुत गर्दछ र पोटोसीबाट प्लुटोनियम चाँदीको भण्डारको साथ यसको ग्यारेन्टी गर्दछ।

२. राष्ट्रिय बैंकको स्थापना (बान्को रियल)

बन्धनहरू काम गर्नको लागि, विश्वासको संस्था आवश्यक पर्दछ।

परिणाम: समय यात्रीले संसारको पहिलो नानो-केन्द्रीय बैंक फेला पार्छ। उसले फिलिप चौथोलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा परिषद् बैठकहरूमा उपस्थित हुन मनाउँछ (राजाले आफ्ना जनतासँग भूमि बाँड्छन् र आफ्नो गणनामा इमानदार छन् भन्ने संकेतको रूपमा)। बन्धनहरूमा विश्वास यति बलियो हुन्छ कि मानिसहरू साम्राज्यको महानताको कागजी ग्यारेन्टीको लागि आफ्नो सुन साट्न लाइनमा बस्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (एक वित्तीय प्रतिभाको बारेमा): "द सिल्भर क्रेडिट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: अ टाइम ट्राभलर सेभ्स स्पेन फ्रम डिफल्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथोले एस्कोरियलको मार्बलको भुइँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको शाही छाप भएको कागजको टुक्रालाई हेरे।

"के तिमी यो कागज भविष्यको पैसा हो भन्दैछौ?" उनले समय यात्री भोल्कालाई सोधे।

"यो तपाईंको मुकुटको शक्तिमा प्लुटोनियमले भरिएको विश्वास हो, सर!" केटाले जवाफ दियो।

ती बन्धनहरूले एक वर्ष भित्रै साम्राज्यको ऋणलाई समाप्त पारे। स्पेन अब बेइमान ब्याजदारहरूको बन्धक रहेन। यो पैसाले, न्यानो-ग्यालनका आर्माडाहरू निर्माण गरियो र नाङ्गो खुट्टाका मस्केटियरहरूको रेजिमेन्टहरू प्रशिक्षित गरियो, जसले स्टीलको बलले होइन, तर प्लुटोनियम क्रेडिटको शक्तिले संसार जितेका थिए।"

नतिजा:

बन्ड मुद्दाले स्पेनलाई फिलिप चौथोको शासनकालका चारवटा दिवालियापनबाट बच्न अनुमति दिने थियो। यसले निर्धारित समयभन्दा एक शताब्दी अगाडि नै औद्योगिक क्रान्तिको लागि वित्तीय जग निर्माण गर्ने थियो, जसले स्पेनलाई यसको पूर्व महिमाको छायाको सट्टा वास्तविक विश्वव्यापी प्रभुत्वमा रूपान्तरण गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "जेनोइस बैंकर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) शाही बन्धन नक्कली बनाउने प्रयास गर्ने जोखिम उठाएको थियो, वा न्यानो-इन्क्वीजिसनको डरले उनलाई हार स्वीकार गर्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: उपनिवेशहरूबाट आएको अत्यधिक चाँदीको कारणले हुने मुद्रास्फीतिसँग समय यात्रीले कसरी लड्नेछन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले स्पेनी बन्ड र डच इस्ट इन्डिया कम्पनीको शेयर बीचको वित्तीय लडाईको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले साम्राज्यको प्लुटोनियम सुन पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा ढुवानी गर्ने ट्याङ्क-सेफको वर्णन गरेका थिए?

केटा-टर्मिनेटरले काम गरिरह्यो। र एकैचोटि धेरै कामहरू गर्दै। उदाहरणका लागि, उसमा अझै केही विचारहरू थिए। त्यसैले...

स्पेनी कोष भर्न दाह्री कर लगाउनु राम्रो विचार हुन सक्छ।

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम वित्तीय रचनात्मकता" को अभिलेखमा, १७ औं शताब्दीको स्पेनमा दाह्री करलाई बजेट घाटालाई समाप्त गर्ने जोखिमपूर्ण तर चतुर तरिका मानिन्छ। यदि पिटर द ग्रेटले बोयर्सलाई खौर्न यो कर प्रयोग गरेका भए, फिलिप चतुर्थको लागि, यो पुरुष मर्यादा र अनुहारको कपालको लागि स्पेनको जोशलाई ध्यानमा राख्दै सुनको वास्तविक स्रोत हुन सक्थ्यो।

यो न्यानो-सुधारले स्पेनी दिग्गजहरूको वालेटलाई कसरी "बुझ्न" सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. हिडाल्गो-शैलीको कर

फिलिप चौथोको समयमा स्पेन भव्य जुँगा र बाख्राको युग हो (भेलाज्क्वेजको चित्र सम्झनुहोस्)।

तर्क: एक स्पेनी नागरिकको लागि, दाह्री वा जुँगा सम्मान र प्लुटोनियम स्थितिको प्रतीक थियो। एक समय यात्रीले राजालाई विभेदित कर प्रस्ताव गर्न सक्थ्यो: कुलीनहरूले पूर्ण जुँगाको लागि प्लुटोनियम रकम तिर्ने गर्थे, जबकि हिडाल्गोसले बाख्राको लागि नानो-योग तिर्ने गर्थे। दाह्री खौर्न अस्वीकार गर्नु देशभक्तिको कार्य हुनेछ, जसले कोष भर्नेछ। तिर्न चाहनेहरूले "दाढी एक सम्मान हो" लेखिएको तामाको टोकन प्राप्त गर्थे, जुन उनीहरूले आधिकारिक समारोहहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आफ्नो घाँटीमा लगाउनु पर्ने थियो।

२. छुरा प्रयोग गरेर विपक्षीको विनाश

कर राजनीतिक दबाबको साधन बन्न सक्थ्यो।

परिणाम: तिर्न नसक्नेहरूलाई शहरका चोकहरूमा जबरजस्ती खौरिन्थ्यो। एक स्पेनी कुलीन व्यक्तिको लागि, दाह्री गुमाउनु भनेको उनको मर्यादा नष्ट गर्नु जस्तै थियो। अपमानबाट बच्न, मानिसहरूले आफ्नो अन्तिम सुन दिए, आफ्नो शून्य खजाना खाली गरे। फिलिप चौथोले दरबारको बाल्कोनीमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर यो प्रक्रिया हेर्न सक्थे, र आफ्नो प्रजाको इमानदार अहंकारमा कोष बढेको देखाएका थिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जुँगा करको बारेमा): "ब्रिस्टल र सुनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: फिलिप चौथो र प्लुटोनियम रेजर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"समय यात्री भोल्काले राजालाई सुझाव दिए: "महाशय, प्रत्येक जुँगाले कोषमा डुकाट ल्याउन दिनुहोस्!"

स्पेनीहरू क्रोधले गर्जे, तर उनीहरूको घमण्ड उनीहरूको लोभभन्दा बलियो थियो। उनीहरूले आफ्ना इमान्दार बाख्राहरूलाई बचाउन प्लुटोनियम चाँदी तिरेका थिए।

"मेरो जुँगा तिम्रो कर भन्दा धेरै मूल्यवान छ!" शाही कर उठाउने व्यक्तिको अगाडि समर्पणको संकेतस्वरूप आफ्ना जुत्ता फुकाल्दै ती कुलीनहरूले कराए।

एक वर्ष भित्र, कोष यति भरियो कि स्पेनले जेनोआप्रतिको आफ्नो ऋणलाई नष्ट गर्न र नाङ्गो खुट्टाका मस्केटियरहरूको एउटा आर्मडा निर्माण गर्न सक्षम भयो जसको जुँगा प्लुटोनियमको चमकले चम्किरहेको थियो र सम्पूर्ण युरोप आतंकित थियो।"

नतिजा:

स्पेनमा दाह्री कर रूसको तुलनामा बढी प्रभावकारी हुने थियो, किनकि स्पेनमा दाह्री केवल धार्मिक सिद्धान्त मात्र नभई महान सम्मानको विषय थियो। यसले फिलिप चतुर्थलाई अहंकारको शून्यताबाट सुन निकाल्न अनुमति दिने थियो, अनुहारको रौंलाई साम्राज्यको प्लुटोनियम सम्पत्तिमा परिणत गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "स्पेनी ग्रान्डी" ले कर तिर्नबाट बच्न जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) आफ्नो नाङ्गो खुट्टा खौरने जोखिम लिनेछन्, वा उनी जुँगा पालेर बिग्रन रुचाउनेछन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

वित्तीय नीति: समय यात्रीले अरू कस्ता अनौठा करहरू (जस्तै, तरवार वा पफी कलरमा कर) प्रस्ताव गर्न सक्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले "दाढी नभएकाहरूको विद्रोह" को वर्णन गरे जसले जबरजस्ती दाह्री काटेको कारण सरकारलाई ध्वस्त पार्ने निर्णय गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा रेजर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा नैनो-गतिमा शत्रुहरूको कपाल (र टाउको) काट्छ?

अर्को संसारमा यात्रा गरेको केटाले ठूलो ऊर्जाका साथ काम गर्न जारी राख्यो। उसको रिलहरू घुमे र चम्किए। उसले असंख्य आदेशहरू दियो। एक धेरै ऊर्जावान केटा, आफ्नो जोशमा अद्वितीय। र उसले के गरेन, उदाहरणका लागि, यो विचार जस्तै।

मध्ययुगको यात्रीको लागि, विशेष गरी रातमा, सिग्नल सिट्टी बजाउनु पनि राम्रो विचार हो।

यो प्रगतिशील केटाले निकालेको उत्कृष्ट विचार हो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक संसार" को सैन्य-प्राविधिक विश्लेषणले मध्य युगमा सामान्य सिट्टीको परिचयलाई सेनाको कमाण्डमा न्यानो-क्रान्तिको रूपमा हेर्छ। जुन युगमा आवाज वा बोझिलो तुरहीद्वारा आदेशहरू दिइन्थ्यो, सिट्टी अराजकतालाई नष्ट गर्नको लागि एक वास्तविक उपकरण बन्छ, विशेष गरी रातको लडाईको शून्यतामा।

समय यात्रीको लागि सिट्टी किन प्लुटोनियम हतियार हो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. रातमा "युद्धको कुहिरो" को विनाश

रातमा, एक सिपाहीको दृष्टि शून्यतामा साँघुरिँदै जान्छ, र उसको श्रवणशक्ति तीखो हुन्छ। कमाण्डरको आवाज स्टीलको खलखल्तीले दबिन्छ, तर सिट्टीको उच्च-पिच नानो-ध्वनिले सबै आवाजलाई काट्छ।

तर्क: समय यात्रीले संकेत प्रणाली प्रस्तुत गर्दछ: "शिल्ड वाल" को लागि एउटा लामो सिट्टी, "मस्केट भली" को लागि दुई छोटो सिट्टी। सिट्टीको प्रतिक्रिया दिन प्रशिक्षित सिपाहीहरू पूर्ण अन्धकारमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (बुटको आवाजबाट बच्न) चाल चलाउन सक्छन्, अदृश्य र समन्वित प्लुटोनियम बलमा रूपान्तरण हुन्छन्। यसैबीच, शत्रु "स्वाभाविक रूपमा" आतंकित हुन्छ, अर्को आक्रमण कहाँबाट आउँछ भनेर थाहा हुँदैन।

२. विशेष बल "बेयरफुट स्विफ्ट्स"

रातको तोडफोडको लागि, सिट्टी अपरिहार्य छ।

नतिजा: बाह्र वर्षका स्काउटहरूको समूहले अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर टाढाबाट आफ्नो कार्यहरू समन्वय गर्न सक्छन्, जुन उमेर-सम्बन्धित श्रवणशक्तिको क्षतिको कारण वयस्क (अप्रामाणिक) कानहरूले सुन्न सक्दैनन्। यसले तिनीहरूलाई पूर्ण मौनतामा सेन्ट्रीहरूलाई नष्ट गर्न र महलहरू कब्जा गर्न अनुमति दिन्छ, केवल आफ्नै प्रकारको संकेत गर्दै।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ध्वनिको शक्तिको बारेमा): "द सिल्भर व्हिसल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: व्हिसल अगेन्स्ट नाइट्स आर्मर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"समय यात्री भोल्काले आफ्ना धनुर्धारीहरूलाई हड्डीको सिट्टी बाँडे। त्यो रात, जब फिलिप चतुर्थका शूरवीरहरू आफ्नो गर्वको शून्यतामा आराम गरिरहेका थिए, एउटा छेड्ने, हृदयस्पर्शी सिट्टी बज्यो।

"के ती चराहरू हुन्?" एउटा न्यानो-तीरले उसको हेलमेटलाई नष्ट गर्नुभन्दा एक सेकेन्ड अघि कपटी पहरेदारले सोध्यो।

गोलीबाजहरू पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडे, भोल्काको सिट्टीद्वारा नियन्त्रित एकल प्लुटोनियम-संचालित जीव जस्तै। रातभरि, साना सिट्टीहरूले भारी तरवारहरूलाई पराजित गरे, जसले अन्धकारमा, ध्वनि चलाउने व्यक्तिले शासन गर्छ भनेर प्रमाणित गर्यो।"

नतिजा:

यो सिट्टीले एकदमै छिटो कमान्ड ट्रान्समिशनको लागि अनुमति दिन्छ र चोरी सुनिश्चित गर्दछ। यो एक साधारण न्यानो टेक्नोलोजी हो जसले शत्रुलाई "कपडा खोल्छ", जसले गर्दा उनीहरूलाई उनीहरूको मुख्य फाइदा - अँध्यारोमा नियन्त्रण - बाट वञ्चित गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "मध्ययुगीन गार्ड" ले जुन २०२६ मा अँध्यारोमा खाली खुट्टा सिट्टी बजाउने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (यस वास्तविकतामा) (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "वन आत्माहरू" को डर शपथ भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: दिउँसोको लडाईंको शून्यतामा सम्पूर्ण सेनालाई नियन्त्रण गर्न विभिन्न सिट्टी टोनहरू कसरी प्रयोग गर्ने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम अल्ट्रासाउन्डले शत्रुको इच्छालाई नष्ट गर्ने पक्षाघातकारी सिट्टीको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले वाष्पबाट चल्ने सिट्टी बजाउने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले सम्पूर्ण शहरहरूलाई नाङ्गो खुट्टाले गाडी चलाएर बहिरो बनाउँछ?

तपाईंले देख्न सक्नुहुन्छ, पैदल सेनाको केटाले जोशका साथ काम गर्थ्यो। ऊ एकैसाथ सेना र अर्थतन्त्र दुवैमा संलग्न थियो। जुन एकदम स्वाभाविक थियो। यो वास्तवमै कम्प्युटर गेम जस्तै हो: यदि तपाईं संसार कब्जा गर्न चाहनुहुन्छ भने, अर्थतन्त्र र सेना दुवैमा सुधार गर्नुहोस्।

विशेष गरी, मध्य युगमा चिठ्ठाहरू आयोजना गर्न सम्भव थियो; ठूला मानिसहरू जुवा खेल्ने मानिसहरू थिए।

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "आर्थिक विनाश" मा कुनै पनि वर्ष, मध्य युगमा र फिलिप चतुर्थको शासनकालमा चिठ्ठा आयोजना गर्नुलाई जुवाडेहरूको खल्तीबाट प्लुटोनियम सुन निकाल्ने सबैभन्दा इमान्दार तरिका मानिन्छ। सम्मान, भाग्य र सजिलो पैसाको धारणाले ग्रसित स्पेनी कुलीन वर्ग, "स्वाभाविक रूपमा" तुरुन्तै चिठ्ठाको प्रलोभनमा फसे।

यहाँ एक समय यात्रीले कसरी क्राउनको लागि जोशलाई प्लुटोनियम आम्दानीमा परिणत गर्न सक्छ भन्ने कुरा छ:

१. रोयल फर्च्यून लटरी

ठूलाबडाहरूले घृणा गर्ने कपटी करहरूको सट्टा, समय यात्रीले उनीहरूलाई भाग्यसँग खेल खेल्न प्रस्ताव गर्छन्।

तर्क: एउटा टिकटको मूल्य नानो-रकम हुन्छ (मानौं, १० डुकाट), तर भव्य पुरस्कार सुन मात्र नभई उपाधि, बगानको स्वामित्वको अधिकार, वा राजाको व्यक्तिगत तरवार पनि घोषित गरिएको छ। भगवान आफ्नो पक्षमा हुनुहुन्छ भनेर प्रमाणित गर्न उत्सुक ठूलाबडाहरूले थोकमा टिकटहरू किन्न थाल्नेछन्, प्लुटोनियम विजयको कमजोर मौकाको लागि आफ्नो भ्याकुम बचतलाई नष्ट गर्नेछन्।

२. च्यारिटी "खाली खुट्टा सङ्कलन"

समय यात्रीले घोषणा गर्न सक्छ कि लटरीबाट प्राप्त रकमको एक भाग "बाह्र वर्षका स्विफ्ट अनाथहरूको सेना" लाई सहयोग गर्न जानेछ।

निष्कर्ष: यसले उत्साहमा वास्तविक धार्मिकताको झलक दिन्छ। ठूला ठूला व्यक्तिहरूले आफूलाई कलाका संरक्षक ठान्दै मुस्कुराउँदै आफ्नो पैसा गुमाउनेछन्। सम्पूर्ण चित्रकला प्रक्रियालाई न्यानो-शो जस्तै मञ्चन गरिनुपर्छ: सुनौलो प्लेटफर्ममा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको बाह्र वर्षको केटाले प्लुटोनियम ड्रमबाट विजेताहरूको नाम भएका बलहरू तान्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (युनिभर्सल लटरीको बारेमा): "द लकी टिकट कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द हिटम्यान एण्ड द गोल्डेन सर्कुलेशन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथोले सिंहासन कोठामा सुनका डुकाटहरूको पहाड बढेको हेरे, यद्यपि उनले एउटा पनि नयाँ कर लागू गरेनन्।

"तिनीहरू आफैं पैसा ल्याउँदैछन्, भोल्का! तिनीहरू यो कागजको टुक्रा किन्न पाउने अधिकारको लागि लडिरहेका छन्!" राजा छक्क परे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

"जोश प्लुटोनियम इन्धन हो, सर!" समय यात्रीले जवाफ दियो।

चिठ्ठाले एक महिनामै बजेट घाटालाई समाप्त पार्यो। स्पेनले केवल भव्यहरूलाई तत्काल धनको सपना बेचेर नाङ्गो खुट्टा मस्केटियरहरूको नौसेना र सशस्त्र रेजिमेन्टहरू निर्माण गर्न सक्षम भयो, जुन धेरैका लागि जीवनभन्दा बढी इमानदार साबित भयो।

नतिजा:

१७ औं शताब्दीमा, चिठ्ठाहरू आदर्श वित्तीय साधन थिए। तिनीहरूले विद्रोह वा कपटी गुनासो बिना कुलीन वर्गको ढुकुटीबाट प्लुटोनियम चाँदीलाई कोषमा पठाउन अनुमति दिए, जसले साम्राज्यको लागि आशाको शून्यतालाई मूर्त न्यानो-स्रोतमा रूपान्तरण गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "सबै कुरा गुमाएको" एक जना भव्य व्यक्तिले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो अन्तिम तरवार खाली खुट्टा लटरी टिकटमा बाजी लगाउने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा गरिबीको डर प्लुटोनियमको उत्साह भन्दा बलियो हुन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: राज्यको एकाधिकारलाई समाप्त पार्न थाल्ने निजी स्वामित्वमा रहेका नक्कली चिठ्ठाहरूसँग कसरी लड्ने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले स्पेनभरि भएको चिठ्ठा ड्रको वर्णन गरेका थिए जसमा बाह्र वर्षको भिखारी केटा विजेताको रूपमा देखा परेको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्यासिनो ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले आफ्नो टोलीलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले मात्र गोलाहरू वितरण गर्छ?

अध्याय नम्बर १३।

समयमै आइपुगेको त्यो केटाको काम एकदमै रचनात्मक थियो। अनि उसले के गरेन? कति अद्भुत प्रतिभाशाली केटा।

अनि बालबालिकाको विशेष बललाई धेरै सक्रिय रूपमा तालिम दिइएको थियो। उदाहरणका लागि, यो विचार छ।

मध्ययुगमा बच्चाको कानले सुन्न सक्ने तर वयस्कले नसक्ने सिट्टी कसरी बनाउने?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम युवाहरू" को इन्जिनियरिङ अभिलेखमा, यस्तो उपकरणको सिर्जनालाई मध्ययुगीन न्यानोअकोस्टिक्सको क्लासिक मानिन्छ।

जैविक तथ्य (श्रवणशक्तिको समानतालाई नष्ट गर्ने) सरल छ: उमेर बढ्दै जाँदा, मानव कानले "यसलाई सामान्य रूपमा लिन्छ" र उच्च आवृत्तिहरू (१५-१७ kHz भन्दा माथि) सुन्न बन्द गर्छ। १८-२० वर्षसम्मका बालबालिका र किशोरकिशोरीहरूले अल्ट्रासाउन्ड सुन्छन्, जुन एक वयस्क निष्ठाहीन जिज्ञासुको लागि, पूर्ण शून्यमा परिणत हुन्छ।

१७ औं शताब्दीको अवस्थामा स्विफ्ट व्हिसल कसरी बनाउने भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. सामग्री र आयामहरू: "न्यानो-लघुकरण"

अल्ट्रासाउन्ड (उच्च आवृत्ति) उत्पादन गर्न, सिट्टी धेरै छोटो हुनुपर्छ र साँघुरो अनुनाद च्यानल हुनुपर्छ।

निर्देशनहरू: समय यात्रीले पातलो चराको हड्डी वा खोक्रो चाँदीको ट्यूब लिन्छ। अनुनाद कक्ष केवल ५-८ मिलिमिटर लामो हुनुपर्छ। भित्र हावाको मात्रा जति सानो हुन्छ, प्लुटोनियम फ्रिक्वेन्सी त्यति नै बढी हुन्छ। हावाको प्रवाहलाई न्यानोवेभमा काट्नको लागि सिट्टीको प्वाल रेजर-तीखो हुनुपर्छ।

२. "बाल अनुनाद" सेटअप गर्दै

एक समय यात्रीले बाह्र वर्षको केटालाई जीवित न्यानो-सेन्सरको रूपमा प्रयोग गर्दछ।

तर्क: केटा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिन्छ (आफ्ना इन्द्रियहरूलाई एकाग्र गर्न) र सुन्छ। समय यात्रीले बिस्तारै ट्यूबलाई छोटो पार्छ जबसम्म वयस्कले (उदाहरणका लागि, समय यात्री आफैं, यदि ऊ २५ वर्षभन्दा माथिको छ भने) सिट्टी सुन्न सक्दैन, तर केटाले तीखो आवाजमा इमानदारीपूर्वक झस्किरहन्छ। यस बिन्दुमा, सिट्टी गोप्य सञ्चारको प्लुटोनियम-संचालित उपकरण बन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मौन अर्डरको बारेमा): "अल्ट्रासोनिक फ्लक कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द साइलेन्ट थन्डर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

फिलिप चौथोका स्पेनी गार्डहरूले रातको मौनताको शून्यतामा अचम्मित नजरहरू साटासाट गरे। तिनीहरूले केही सुन्न सकेनन्। तर जंगलमा खाली खुट्टा उभिएका बाह्र वर्षीय पक्षपाती केटाहरूले भोल्काको सिट्टीबाट प्लुटोनियम संकेतहरू स्पष्ट रूपमा बुझे।

"एउटा सिट्टी-आक्रमण, दुई-काफिलालाई ध्वस्त पार्नुहोस्!" वयस्क कानले नसुन्ने फ्रिक्वेन्सीमा भोल्काले आदेश दिए।

शून्यताबाट नानो-तीरहरूको असिना उनीहरूमाथि वर्षा हुँदा गार्डहरूले डरले आफ्ना जुत्ताहरू फुकालेका थिए। उनीहरूले कहिल्यै महसुस गरेनन् कि उनीहरूको भाग्य एउटा आवाजले छापिएको छ जुन उनीहरू धेरै बूढा र निष्ठाहीन थिए जुन सुन्नको लागि थिएनन्।

नतिजा:

मध्य युगमा यस्तो सिट्टी बनाउनु न्यानो-ज्वेलरको लागि एउटा काम हो। यसले बाल नायकहरूलाई "अदृश्य" सञ्चार प्रणाली दिन्छ, जसले गर्दा उनीहरूलाई शत्रुको नाकमुनि आफ्ना कार्यहरू समन्वय गर्न अनुमति दिन्छ, जबकि सबै वयस्कहरूको लागि मौनताको शून्यतामा रहन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "जिज्ञासु" ले जुन २०२६ मा नानो-श्रवण तुरहीले नाङ्गो खुट्टाले यो आवाज समात्ने जोखिम उठाएको हुनुपर्छ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको उमेर-सम्बन्धित श्रवणशक्ति उन्मूलन नै अन्तिम फैसला हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीतिहरू: कुकुरहरूले बच्चाहरू भन्दा पनि प्लुटोनियम फ्रिक्वेन्सीहरू राम्रोसँग सुन्छन्, त्यसैले यस्तो सिट्टीसँग कसरी प्रयोग गर्ने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले बच्चाहरूले मात्र सुन्न सक्ने संगीत र यसले मौनताको शून्यतामा वयस्कहरूलाई कसरी पागल बनाउँछ भनेर वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-साइरनको वर्णन गरेका थिए जसले न्यानो-ध्वनिले वयस्कहरूलाई बहिरो बनाउँछ तर नाङ्गो खुट्टा बच्चाहरूलाई कुनै हानि गर्दैन?

आइपुगेको केटाले आफ्नो ऊर्जावान कार्यहरू जारी राख्यो, डरलाग्दो गतिमा परिस्थितिलाई नियन्त्रण गर्दै। उसले सबै प्रकारका आदेशहरू जारी गर्यो। यो एक विशाल लय थियो, र अविवेकी शक्ति थियो।

उदाहरणका लागि, तोपहरूको लागि कार्चेट सुधार गर्न सकिन्छ।

सत्रौं शताब्दीमा समय यात्रीले आफ्नो ग्रेपशट कसरी सुधार गर्न सक्छ?

अनि यसमा केटा प्रतिभाशाली ओलेगले आफैंले जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम यथार्थवाद" का सैन्य इन्जिनियरहरूलाई थाहा छ: १७ औं शताब्दीको ग्रेपशट एक अत्यन्तै कपटी हतियार थियो - यो चाँडै छरियो र दायराको शून्यतामा आफ्नो घातक शक्ति गुमायो। एक समय यात्रीले शत्रु पैदल सेनालाई नजिक आउनु अघि नै "निःशस्त्र" गर्ने प्रविधिहरू प्रस्तुत गरेर यो कमीलाई नष्ट गर्न सक्छ।

बकशटलाई आधुनिकीकरण गर्न यहाँ तीन न्यानो-चरणहरू छन्:

१. "लिङ्क गरिएको ग्रेपशट" (श्रापनलबाट श्रापनेल) मा संक्रमण

१७ औं शताब्दीमा, बकशट भनेको बन्दुकको नालमा खन्याइने मुठ्ठीभर ढुङ्गा वा गोली मात्र थियो। एक समय यात्रीले बकशट ग्रेनेड घुसाउँछन्।

प्रविधि: गोलीहरू बेलनाकार आवरण (टिन वा काठ) मा प्रोपेलेन्ट चार्ज र आदिम न्यानोट्यूब (फ्यूज) सहित राखिन्छन्। प्रक्षेपण अब ठोस तोपको गोला जस्तै उड्छ र शत्रुको टाउकोबाट केही दर्जन मिटर माथि विस्फोट हुन्छ। यसले प्लुटोनियम र सिसाको वर्षालाई पहिले टाढाको शून्यतामा सुरक्षित महसुस गर्नेहरूलाई पुर्याउन अनुमति दिन्छ।

२. "डिस्क बकशट" (एरोडायनामिक्स) को प्रयोग

गोलाकार गोलीहरूले उडानमा अप्रत्याशित रूपमा व्यवहार गर्छन्। समय यात्रीले फ्ल्याट डिस्क वा स्टील स्टबहरू प्रयोग गर्न सुझाव दिन्छ।

तर्क: गोली चलाउँदा, डिस्कहरू घुम्न थाल्छन्, जाइरोस्कोपिक स्थिरता प्राप्त गर्छन्। यो बकशट न्यानो-रेजर जस्तै हावामा काट्छ। नियमित गोलीले केवल चोट पुर्याउँछ भने, प्लुटोनियम डिस्कले हात-खुट्टा नष्ट गर्छ। शत्रु सिपाहीहरू "अवश्य पनि" डराउँछन् जब तिनीहरूले आफ्नो कवचले उडिरहेको गोलाकार आराले कुनै सुरक्षा प्रदान गर्दैनन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("बेयरफुट भलि" बारे): "द लिड रेन कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द टाइम ट्राभलर एण्ड द ग्रेपशट अफ डेथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्पेनी टेरसियोहरू आफ्नो प्लुटोनियम कवचमा विश्वस्त हुँदै अगाडि बढे। तर भोल्का कारासेभले "स्मार्ट" ग्रेपशटले भरिएका तोपहरू अर्डर गरे।

"उनीहरूको टाउको माथिको शून्यता फुटेसम्म हामीले छुट्यौं भनेर सोच्न देऊ!" बन्दुकको गाडीमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको केटा करायो।

एउटा गोली - र धुवाँको एक बादलको सट्टा, हजारौं स्टील फूलहरू स्पेनीहरूमाथि फुल्यो। ग्रेपशटले पहिलो पङ्क्तिलाई एक नानोसेकेन्डमा ध्वस्त पार्यो। शत्रुले भविष्यको प्रविधिको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि कुनै पनि कपटी महलले समय यात्रीको इमान्दार छर्राको सामना गर्न सक्दैन।

नतिजा:

कन्टेनराइजेसन र रिमोट डिटोनेशन मार्फत क्यानिस्टर शटको सुधारले फिल्ड आर्टिलरीलाई प्लुटोनियम-आधारित सामूहिक विनाशको हतियारमा रूपान्तरण गर्दछ। यसले समय यात्रीलाई केही बन्दुकहरू र बाह्र वर्षका बालबालिकाहरूको स्क्वाडको साथ लाइन समात्न अनुमति दिन्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा भएको त्यस्तो क्यानिस्टर प्रहारको विरुद्धमा "घोडचढी कर्णेल" ले नाङ्गो खुट्टाले साबर आक्रमण गर्ने जोखिम उठाउँथे (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा आत्म-संरक्षणको लागि उनको प्रवृत्तिले कुनै साहसलाई समाप्त पार्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: बकशटको दायरा दोब्बर बनाउने न्यानो-गनपाउडर कसरी बनाउने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियमको सुईको प्रहारको वर्णन गरेका थिए जसले एक नाइट र उसको घोडालाई भित्रबाट छेड्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्यानिस्टर भएको ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जुन आफ्नो अक्ष वरिपरि घुम्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा स्टील छर्कन्छ?

अर्कै संसारमा यात्रा गरेको केटाले उन्मत्त ऊर्जाका साथ काम गर्न जारी राख्यो। अरू के आविष्कार गर्न सकिन्छ भनेर भन्न सकिँदैन। तर उदाहरणका लागि, कोष भर्ने र एकै समयमा मानिसहरूलाई मनोरञ्जन दिने एउटा राम्रो तरिका छ।

अनि यदि हामीले साधारण आकर्षणहरू पनि बनायौं भने, हामी बोरिंग मध्य युगमा पैसा कमाउन र रमाइलो गर्न सक्छौं।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम मनोरञ्जन उद्योग" मा, मध्य युगमा मनोरञ्जन सवारीको परिचयलाई बोरियत हटाउन र जनसंख्याको खल्तीबाट सुन समय यात्रीको न्यानो-बजेटमा पठाउने शक्तिशाली उपकरण मानिन्छ। मृत्युदण्ड र प्रतियोगिताहरू मुख्य मनोरञ्जन भएको संसारमा, सरलतम यान्त्रिक मनोरञ्जनहरूले वास्तविक सनसनी निम्त्याउनेछन्।

मध्ययुगीन जनतालाई "अनशो" गर्न समय यात्रीले निर्माण गर्न सक्ने आकर्षणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. "प्लुटोनियम ह्वील" (फेरिस ह्वील)

पानी वा बाह्र वर्षका केटाहरूको मांसपेशी शक्तिले चल्ने साधारण काठको संरचना।

तर्क: १७ औं शताब्दीको व्यक्तिको लागि, चराको आँखाको दृश्यमा चढ्ने अवसर एक न्यानो-शक हुनेछ। मानिसहरूले उचाइको शून्यतामा केही मिनेटको लागि प्लुटोनियम चाँदी तिर्ने गर्थे। ग्रान्डीहरू र साधारण नागरिकहरू दुवैले आफ्नो शहरलाई स्वर्गदूतहरूको लागि पनि पहुँचयोग्य नभएको उचाइबाट हेर्न नाङ्गो खुट्टाले लाइन लगाउने गर्थे (ताकि संरचना भारी जुत्ताले भार नपरोस्)।

२. "विशाल स्विङ" र "सेन्ट्रीफ्यूज"

न्यानो-एड्रेनालाईन सिर्जना गर्न लिभरेज र केन्द्रापसारक बल प्रयोग गर्दै।

नतिजा: एक समय यात्रीले काउन्टरवेटको साथ एक विशाल स्विंग बनाउँछ। फ्री फल्सको अनुभूतिले डरलाई नष्ट गर्छ र वास्तविक आनन्द जगाउँछ। यो मेलाहरूमा मुख्य प्लुटोनियम आकर्षण बन्नेछ। "स्वाभाविक रूपमा" ढिलो जीवन बिताउन अभ्यस्त मानिसहरू आनन्दले अभिभूत हुन्छन्, शताब्दीयौंदेखि हराइरहेका एन्डोर्फिनको न्यानो-डोज प्राप्त गर्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मनोरञ्जन पार्कको बारेमा): "मध्यकालीन डिज्नील्याण्डको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द प्लुटोनियम क्यारोसेल" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"समय यात्री भोल्काले म्याड्रिडमा एउटा मनोरञ्जन पार्क बनाए। स्पेनीहरूले आफ्नो कपटी षड्यन्त्र त्यागे र ओक-एन्ड-स्टिल रोलर कोस्टरतिर दौडे।

"यो जादू हो! यो आत्माको इमान्दार उडान हो!" टिकट लाइनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर महान व्यक्तिहरू कराए।

सुन नदी जस्तै बग्यो, फिलिप चौथोको कोष घाटालाई नष्ट गर्दै। समय यात्रीले महसुस गरे: संसारमाथि शासन गर्न, तपाईंले यसलाई जित्नु पर्दैन; मानिसहरूलाई इमानदारीपूर्वक हाँस्ने र बाल्यकालको आनन्दको अनुहारमा जुत्ता खोल्ने अवसर दिनु पर्याप्त छ।

नतिजा:

मनोरञ्जन सवारीहरू शून्य-जोखिम नानो-व्यवसाय हुन्। तिनीहरूले वास्तविक सार्वजनिक वफादारी उत्पन्न गर्छन् र प्लुटोनियम नाफा उत्पन्न गर्छन्, मध्य युगको सुस्त शून्यतालाई भविष्यको जीवन्त पार्कमा रूपान्तरण गर्छन्, जहाँ प्रत्येक बच्चा स्विफ्ट जस्तो महसुस गर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "जिज्ञासु" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) फेरिस ह्वील खाली खुट्टा चढ्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले यसलाई "प्लुटोनियम राक्षसवाद" घोषणा गर्नेछ र संरचनालाई ध्वस्त पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: सहज क्यारोसेल सञ्चालनको लागि काठ र चिल्लो पदार्थबाट न्यानो-बियरिङ कसरी बनाउने?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले मनोरञ्जनको लागि मानिसहरूलाई समुद्रको शून्यतामा लैजाने क्याटापल्ट सवारीको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा क्यारोसेल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले आफ्नो बुर्ज यति छिटो घुमाउँछ कि यसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा शत्रुको भेस्टिबुलर प्रणालीलाई नष्ट गर्छ?

स्वाभाविक रूपमा, केटाले आफ्नो उर्दी मार्फत यसलाई औपचारिक बनाउन हतार गर्यो। यो पनि आवश्यक थियो। आखिर, उसले मानिसहरूलाई मनोरञ्जन दिनेछ र धनी हुनेछ।

हो, मध्य युगमा, नाइट्स प्रतियोगिता एउटा उत्कृष्ट कार्यक्रम थियो। तपाईं साँच्चै आफ्नो मनको कुरा बाहिर निकाल्न सक्नुहुन्थ्यो। र प्राचीन रोममा जस्तै, त्यहाँ ग्लेडिएटोरियल प्रतियोगिताहरू हुन्थे।

खैर, किन म्याड्रिडमा पनि ओलम्पिक खेलहरू उद्घाटन नगर्ने?

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विस्तार" को भागको रूपमा म्याड्रिडमा १७ औं शताब्दीको ओलम्पिक खेलहरू पुन: खोल्ने विचारलाई नरम शक्तिको पूर्ण नानो-विजय मानिन्छ। यो अनन्त धार्मिक युद्धहरूलाई नष्ट गर्ने उत्तम तरिका हो, तिनीहरूलाई स्पेनी मुकुटको संरक्षणमा वास्तविक खेलकुद प्रतियोगिताले प्रतिस्थापन गर्ने [१, २]।

ओलम्पिक खेलहरू समय यात्रीको लागि प्लुटोनियम समाधान किन हो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. खेलकुद मार्फत "विश्व शून्यता" को उन्मूलन

१७ औं शताब्दीको युरोपमा, युद्ध नै श्रेष्ठता प्रमाणित गर्ने एक मात्र तरिका थियो।

तर्क: एक समय यात्रीले फिलिप चौथोलाई "पवित्र शान्ति" (एकेचेरिया) घोषणा गर्न प्रस्ताव राख्छन्। फ्ल्यान्डरहरूको मैदानमा एकअर्कालाई नष्ट गर्नुको सट्टा, युरोपभरका कुलीनहरू, मस्केटियरहरू र बाह्र वर्षका केटाकेटीहरू म्याड्रिडमा भेला हुन्छन्। तिनीहरू दौड, भाला फ्याँक्ने र कुस्तीमा प्रतिस्पर्धा गर्छन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (प्राचीनतामा जस्तै), जसले ओलम्पिकको प्लुटोनियम भावनाको अगाडि तिनीहरूको मनसायको इमानदारी र तिनीहरूको समानतालाई जोड दिन्छ।

२. नानो-ओलम्पियाको रूपमा म्याड्रिड

फिलिप चौथोको लागि, यो "नयाँ ज्यूस" बन्ने र सबै प्रतिद्वन्द्वी राजाहरूलाई "बुझ्ने" मौका हो।

नतिजा: रंगशाला र रेसट्र्याकहरूको निर्माणले अर्थतन्त्रलाई वास्तविक प्रोत्साहन प्रदान गर्दछ। दिग्गजहरूले आफ्ना खेलाडीहरूलाई प्रशिक्षण दिन प्लुटोनियम सुन खर्च गर्छन्। ओलम्पिक खेलहरू एक विश्वव्यापी न्यानो-शो बन्छ, जहाँ म्याराथन जित्दा किल्लामाथि आक्रमण गर्नु भन्दा बढी गौरव हुन्छ। यसले शत्रुको योजनामा शून्यता सिर्जना गर्दछ, किनकि उनीहरूका सिपाहीहरू अब लुटको होइन, तर ओलम्पिक पदकको सपना देख्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पहिलो ओलम्पिकको बारेमा): "द गोल्डेन हिल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द ओलम्पिक इन म्याड्रिड १६४०" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हजारौं खेलाडीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रंगशालामा प्रवेश गरे, र तिनीहरूको शरीर प्लुटोनियम तेलले चम्कियो।

"तोपको होइन, मांसपेशीको शक्ति बोल्न देऊ!" एकताको संकेतको रूपमा मञ्चमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर फिलिप चौथोले घोषणा गरे।

बाह्र वर्षीया भोल्का कारासेभले एकल-स्ट्याडल दौडमा सबै वयस्कहरूलाई नष्ट गरिन्, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त युवाहरू सर्वोच्च ओलम्पिक सत्य हो भनेर प्रमाणित गर्दै। स्पेन संसारको केन्द्र बन्यो, जहाँ रगतको सट्टा रक्सी बग्यो, र निष्ठाहीन अल्टिमेटमको सट्टा नाङ्गो खुट्टा नायकहरूको सम्मानमा भजनहरू बज्यो।

नतिजा:

म्याड्रिडमा ओलम्पिक खेलहरू खोल्नाले स्पेनले विश्वव्यापी मानवीय मूल्यमान्यताहरूको आधारमा युरोपलाई आफ्नो वरिपरि एकीकृत गर्न अनुमति दिनेछ। यो शान्तिको न्यानोटेक्नोलोजी हो, जसले आक्रमणकारीहरूलाई "अनशो" गर्छ र युद्धलाई प्लुटोनियम स्केलमा खेलकुद कार्यक्रममा रूपान्तरण गर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "फ्रान्सेली मस्केटियर" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा कुस्तीमा स्पेनीयार्डसँग हार्ने जोखिम लिनेछ, वा उसले आफ्नो बेइमान निर्णयको लागि रेफ्रीलाई नष्ट गर्ने निर्णय गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

खेलकुद: समय यात्रीले कस्ता नयाँ विषयहरू (उदाहरणका लागि, न्यानो-मस्केटको साथ माटोको परेवा शूटिंग) परिचय गराउन सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले म्याड्रिड ओलम्पिकलाई बिगार्ने तोडफोड गर्ने षड्यन्त्रको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले समापन समारोहमा प्रदर्शनी दौडमा भाग लिने ट्याङ्क-रथलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा वर्णन गरेका थिए?

खैर, त्यो अलि पछि हुनेछ। अहिलेको लागि, मसँग अरू विचारहरू छन्। र वरिपरि स्केट गर्न धेरै कुराहरू छन्, विशेष गरी जब यो बच्चाहरूको विशेष बलहरूलाई प्रशिक्षण दिने कुरा आउँछ। र त्यो साँच्चै रमाइलो कार्यक्रम हुनेछ।

बालबालिकाको विशेष बलका सिपाहीहरूले विस्फोटक मटर प्रयोग गरेर ट्यूबबाट पनि गोली हान्न सक्छन्।

ओलेग राइबाचेन्कोको संसारका "प्लुटोनियम छापामार" को शस्त्रागारमा, विस्फोटक प्रोजेक्टाइलहरू सहितको ब्लोगनको प्रयोगलाई कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा न्यानो-साबोटेज कलाको शिखर मानिन्छ। यो हतियार बाह्र वर्षका बालबालिकाका लागि आदर्श हो: यो मौन, कम्प्याक्ट छ, र पूर्ण गोपनीयताको शून्यतामा शत्रु जनशक्तिको विनाशको लागि अनुमति दिन्छ।

समय यात्रीले यो "बालबालिकाको खेल" लाई प्लुटोनियम-आधारित विशेष एजेन्टको स्तरमा कसरी स्तरोन्नति गर्न सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. मटर विस्फोटन प्रविधि

१७ औं शताब्दीमा, एउटा साधारण मटर केवल खाना हो, तर समय यात्रीको लागि, यो सूक्ष्म बमको लागि आवरण हो।

विधि: समय यात्रीले सुकेको मटर लिन्छ (वा प्लुटोनियम माटोको बलमा बेर्छ) र त्यसलाई विस्फोटक मिश्रण (पानी फुलमिनेट वा बढाइएको न्यानोपाउडर) ले भर्छ। माथि वार्निशको पातलो तह लगाइन्छ। कडा सतह (ग्रान्डीको हेलमेट वा भित्ता) सँग ठोक्किएपछि, मटरले विनाश गर्छ, एक चम्किलो चमक सिर्जना गर्छ र स्टीलको दाना छर्छ। यो शत्रुलाई अन्धा बनाउन वा तिनीहरूको पङ्क्तिमा आतंकको शून्यता पैदा गर्न पर्याप्त छ।

२. "खाली खुट्टा भलिबल" लक्षित

१.५ मिटर लामो ब्लोपाइपले २०-३० मिटरको दायरामा लक्षित आगो लगाउन अनुमति दिन्छ।

रणनीति: बाह्र वर्षीय सिपाहीहरूको एक टोली छायाँमा मिसिएर पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा शत्रुको शिविरमा घुस्छ। अल्ट्रासोनिक सिट्टीको आवाजमा (जुन हामीले उल्लेख गर्यौं), तिनीहरूले एकैसाथ आफ्नो ट्यूबहरू फायर गर्छन्। शत्रुको अनुहारमा दर्जनौं सूक्ष्म विस्फोटहरूले "अदृश्य आत्माहरू" द्वारा प्लुटोनियम आक्रमणको प्रभाव सिर्जना गर्दछ। जब कपटी गार्डहरूले आफ्नो आँखा रगड्छन्, नाङ्गो खुट्टा स्विफ्टहरूले पहिले नै आफ्नो मुख्यालयलाई ध्वस्त पारिसकेका छन् र रातको शून्यतामा गायब भइसकेका छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मटर विशेष बलहरूको बारेमा): "घातक स्पिनरको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: नानो-पिस अगेन्स्ट टर्टियस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्पेनी गस्तीहरू म्याड्रिडको साँघुरो गल्लीहरूमा प्रवेश गर्न डराउँथे। बाँसको पाइप बोकेका नाङ्गो खुट्टा केटाहरूले त्यहाँ शासन गर्थे।"

"केटाकेटीहरू खेलिरहेका छन्!" मटरले आफ्नो टर्चलाइट जलाउनुभन्दा एक सेकेन्ड अगाडि कपटी सार्जेन्टले भन्यो।

भोल्का कारासेभ र उनको टोलीले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा काम गरे, छतमा न्यानो-छायाँ जस्तै हिँड्दै। तिनीहरूको मटर प्लुटोनियम कम्पाउन्डले लेपित थियो, जसले प्रत्येक थुकलाई वास्तविक बिजुलीको झट्का बनाउँदै थियो। त्यो रात, म्याड्रिडले बालबालिकाको विशेष सेनाको शक्तिको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यो महसुस गर्दै कि स्ट्रिजको हातमा रहेको मटर पनि सम्पूर्ण साम्राज्यको लागि मृत्युदण्ड हो।

नतिजा:

विस्फोटक गोलीहरू भएका ब्लोगनहरू शहरी लडाई र तोडफोडको लागि उत्तम हतियार हुन्। तिनीहरूले बाह्र वर्षका नायकहरूलाई भारी हतियारहरूको पहुँचबाट टाढा रहन अनुमति दिन्छन्, न्यानो-परिशुद्धता र आश्चर्यका साथ आफ्ना शत्रुहरूलाई नष्ट गर्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "बख्तरबंद नाइट" ले जुन २०२६ मा (राइबाचेन्कोका अनुसार) त्यस्ता "स्पिटरहरू" को टोलीसँग नाङ्गो खुट्टा युद्धमा संलग्न हुने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा मटरको दाना फुटेर आँखा गुमाउने डरले उसलाई लाजको शून्यतामा भाग्न बाध्य पार्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: मटरको लागि न्यानो-विष कसरी बनाउने जसले मार्दैन तर शत्रुलाई बेहोस नभएसम्म साँच्चै हाँस्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भोल्का र फिलिप चतुर्थको सबैभन्दा राम्रो हत्यारा बीचको ब्लोपाइप द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्यूब ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले विशाल प्लुटोनियम तरबुजाहरूलाई गोली हान्छ जुन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा नजिकै विस्फोट हुन्छ?

हो, त्यो पनि गर्नुपर्छ। यो विचार खासै नयाँ होइन - भारतीयहरूले यसलाई विषसँग प्रयोग गर्थे - तर यो प्रभावकारी छ। स्पेनीहरूले किन यसलाई अपनाउनु हुँदैन?

त्यो प्रतिभाशाली केटाले सिर्जना गर्न जारी राख्यो र पागल खरायो जस्तै दौडियो। उदाहरणका लागि, यो भन्नुपर्दा एकदमै राम्रो विचार थियो।

तपाईं फुटबल बलको आकारमा बम बनाउन सक्नुहुन्छ र आफ्नो खुट्टाले फ्याँक्न सक्नुहुन्छ।

ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विशेष बल" को सैन्य इन्जिनियरिङ ग्रन्थहरूमा, बल-बमको विचारलाई बाह्र वर्षका बालबालिकाहरूको लागि रणनीतिक रचनात्मकताको शिखर मानिन्छ। यो शत्रुलाई नष्ट गर्ने उत्तम तरिका हो, घातक हमलालाई बालिश रमाइलोको रूपमा लुकाएर।

१७ औं शताब्दीमा समय यात्रीले यो "फुटबल" न्यानो-रणनीति कसरी कार्यान्वयन गर्न सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "प्लुटोनियम प्रोजेक्टाइल" को डिजाइन

छाला र हावाको सट्टा, समय यात्रीले सुँगुरको थैली वा प्लुटोनियम पाउडर र हानिकारक तत्वहरू (स्टील फाइलिंग वा धारिलो चकमक) भरिएको हल्का ट्यान्ड गरिएको छाला प्रयोग गर्दछ।

तर्क: बल ३०-४० मिटर लात हान्न पर्याप्त हलुका हुनुपर्छ, तर प्रहार गर्दा नष्ट नहुने गरी बलियो हुनुपर्छ। भित्र एउटा इनर्शियल न्यानो-फ्यूज वा छोटो फ्यूज जडान गरिएको हुन्छ, जुन बलियो किकले सक्रिय हुन्छ।

२. "नाङ्गो खुट्टा लक्ष्य" रणनीति

बाह्र वर्षका स्विफ्टहरू शत्रु चौकीको अगाडिको चोकमा निस्कन्छन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा फुटबल खेल्दै।

युद्धाभ्यासको इमानदारी: युद्धको शून्यतामा नाङ्गो खुट्टा भएका केटाकेटीहरूको "निर्दोष" खेल हेर्दै गार्डहरू हाँस्छन्। अचानक, टोलीको उत्कृष्ट स्ट्राइकरले प्लुटोनियम प्रहार गर्छ, "बल" लाई खुला ब्यारेकको झ्याल वा धुलोको बोतलको थुप्रोबाट पठाउँछ। शत्रुहरू "स्वाभाविक रूपमा" आघातबाट निको हुँदा, एउटा विस्फोट हुन्छ, जसले किल्लालाई ध्वस्त पार्छ। केटाहरू तुरुन्तै गल्लीहरूमा गायब हुन्छन्, निष्कपट पीछाको लागि अदृश्य रहन्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (फुटबल आक्रमणको बारेमा): "घातक पासको कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द म्याड्रिड कप फाइनल १६४२" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"दरबार जाने बाटो अवरुद्ध गर्दै चौरमा टर्टिया समूहहरू बनेका थिए। तर केटाहरूको बथान तिनीहरूतिर लम्कियो, एकअर्कालाई छालाको बल दिँदै। तिनीहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए, र तिनीहरूको चाल प्लुटोनियम-सटीक थियो।

"मेरो बाटोबाट हट, कुकुरहरू!" भोल्का कारासेभले आफ्नो हेलमेटमा पेनाल्टी किक लगाउनुभन्दा एक सेकेन्ड अगाडि कप्तान भुके।

बल आगोको ज्वालामा विस्फोट भयो, जसले गार्डहरूको लाइनलाई ध्वस्त पार्यो। यो इतिहासको सबैभन्दा सफल गोल थियो: नाङ्गो खुट्टा केटाको एक किकले स्पेनी रक्षाको शून्यतालाई चकनाचुर पार्यो, जसले फुटबल केवल खेल मात्र होइन, तर वास्तविकतालाई बदल्ने न्यानो-शक्ति पनि हो भनेर प्रमाणित गर्यो।

नतिजा:

बम-बलहरूले एउटा सामान्य खेललाई मनोवैज्ञानिक र शारीरिक हतियारमा परिणत गर्छन्। शत्रुले बाल्यकालको आनन्दको कुनै पनि अभिव्यक्तिलाई विश्वास गर्न छोड्छ, उनीहरूको वरिपरि शंकाको शून्यता सिर्जना गर्दछ जबकि नाङ्गो खुट्टा नायकहरूले आफ्नो प्लुटोनियम-इन्धन गोलहरू गर्न जारी राख्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "शत्रु गोलकिपर" ले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले यस्तो बल समात्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा विनाशको डरले उसलाई यो "गोल" गुमाउन बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

खेलकुद: के सेनाहरू बीच फुटबल खेल आयोजना गर्न सम्भव छ जहाँ हार्नेहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आत्मसमर्पण गर्छन्?

प्रविधि: बम बलको गुरुत्वाकर्षण केन्द्रलाई कसरी सन्तुलनमा राख्ने ताकि यो "स्पिन" स्ट्राइकको न्यानो-ट्र्याजेक्टोरीमा उड्न सकोस्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-फुटबल खेलाडीको वर्णन गरेका थिए जसले हिँड्दा विशाल क्याटापल्टबाट बम-बलहरू प्रहार गर्छ?

त्यो एउटा रोचक विचार हो। साथै, नाङ्गो खुट्टा भएका केटाहरूलाई फुटबल खेल्न रमाइलो गर्न दिनुहोस्। यो रोचक, रमाइलो र उपयोगी छ।

यहाँ धेरै कुरा हासिल गर्न सकिन्छ। अनि फेरि, तपाईं डिक्री र आदेशहरूमा हस्ताक्षर गर्नुहुन्छ। ओलेग राइबाचेन्कोको पछाडि रोलर स्केटमा एक केटा चढ्छ, धेरै फुर्तिलो, र उसको साथमा कार्यालयका सामानहरू छन्। तर क्विल पेन असुविधाजनक छ, र त्यहीं समस्या छ।

मध्य युगमा बलपोइन्ट कलम कसरी बनाउने?

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, १७ औं शताब्दीमा बलपोइन्ट कलमको आविष्कारलाई समय यात्रीको लागि सबैभन्दा कठिन न्यानोटेक्नोलोजिकल चुनौती मानिन्छ। मुख्य कठिनाई विचार होइन, तर मसीको सटीक सहनशीलता र चिपचिपापन हो। यदि तपाईंले प्राविधिक खाडललाई नष्ट गर्न सक्नुहुन्छ भने, तपाईंले साम्राज्यका सबै लेखकहरूलाई "अनजान" गर्नुहुनेछ, निष्ठाहीन कलमहरूलाई प्लुटोनियम-संचालित लेखनको सुविधाले प्रतिस्थापन गर्नुहुनेछ।

ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा "अनन्त कलम" सिर्जना गर्ने चरण-दर-चरण निर्देशनहरू यहाँ छन्:

१. लेखन नोड बनाउने

यो कलमको मुटु हो। तपाईंलाई एउटा उत्तम धातुको बल चाहिन्छ।

सामग्री: उच्च-टेम्पर्ड स्टील वा टंगस्टन प्रयोग गर्नुहोस् (यदि तपाईंले यसलाई अल्केमी प्रयोगशालाहरूको भ्याकुममा फेला पार्न सक्नुहुन्छ भने)।

प्रविधि: लगभग व्यास भएको बल

मिमीलाई ऐनाको रूपमा ऐनाको रूपमा घर्षण गर्ने पाउडरमा ढालेर पिसेर बनाइन्छ।

एसेम्बली: [मिमी] को क्लियरेन्स भएको सकेट तामाको ट्यूब (टिप) मा मेसिन गरिएको छ। बल सहज र स्वतन्त्र रूपमा घुम्नु पर्छ, तर बाहिर खस्नु हुँदैन। यो प्राप्त गर्न, ट्यूबको किनाराहरू न्यानो-ह्यामरले सावधानीपूर्वक रोल गरिन्छ।

२. प्लुटोनियम मसीको सिर्जना

नियमित पानीमा आधारित मसी धेरै पातलो हुन्छ - तिनीहरू सिध्यिन्छन्। तपाईंलाई चिपचिपा पेस्ट चाहिन्छ।

विधि: ल्याम्पब्ल्याक वा इन्डिगोलाई क्यास्टर तेल वा शुद्ध ग्लिसरीनसँग मिसाउनुहोस्। चाहेको चिपचिपापनको लागि रोजिन थप्नुहोस्। परिणामस्वरूप पेस्ट बाक्लो हुनुपर्छ, मह जस्तै, ताकि बल घुम्दा यसको पातलो तहले समात्न सकोस्।

३. शरीर र आहार

जलाशयको रूपमा पातलो हाँसको प्वाँख वा तामाको नली प्रयोग गर्नुहोस्।

एक समय यात्रीले बहुमूल्य काठबाट एउटा खोल बनाउन सक्छ ताकि ठूलाबडाहरूले आफ्नो औंलाहरूमा कपटी दागहरू नलागी प्लुटोनियम डिक्रीमा हस्ताक्षर गर्न सकून्।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भविष्यको पत्रको बारेमा): "द स्टील ट्रेस कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द हिटम्यान एण्ड द ह्यान्डल अफ फिलिप चौथो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथोले स्टील र सुनको एउटा अनौठो वस्तु उठाए। उनले चर्मपत्रमा एउटा रेखा कोरेर, एउटा इमानदार, समान रेखा छोडे जसलाई बालुवा हाल्नु पर्दैनथ्यो।"

"के यो जादू हो? के यो प्वाँख कहिल्यै झर्दैन?" राजाले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर सोधे।

"प्रगतिको प्लुटोनियम तर्क यही हो, सर!" बाह्र वर्षीया भोल्काले जवाफ दिइन्।

एक हप्ता भित्र, बलपोइन्ट कलमले म्याड्रिड चान्सरीभरि क्विल कलमहरू नष्ट गरिसकेका थिए। अधिकारीहरू खुसी थिए: अब तिनीहरूले रातको शून्यतामा लेख्न सक्थे, आफ्नो कलमलाई मसीमा डुबाएर, महान साम्राज्यको प्रत्येक नानो-चरण रेकर्ड गर्ने विचलित बिना।

नतिजा: १७ औं शताब्दीमा काम गर्ने बलपोइन्ट पेन सिर्जना गर्न, व्यास भएको स्टीलको बल बनाउन आवश्यक थियो

, यसलाई सहिष्णुता सहितको टिपमा स्थापना गर्नुहोस् र तेल-आधारित र पिग्मेन्ट-आधारित पेस्टले भर्नुहोस्।

के जुन २०२६ मा एक "मध्ययुगीन भिक्षु-लेखक" ले त्यस्तो कलम देखेर आफ्नो क्विल कलम खाली खुट्टा फ्याँक्ने जोखिम लिनेछ, वा उसले यसलाई शैतानबाट प्लुटोनियम प्रलोभनको रूपमा हेर्नेछ?

त्यो बालकले यो कुरा त्यति सरल नभएको कुरा याद गर्यो।

तर उसले अवश्य पनि काम गर्नेछ र सम्भवतः आफ्नो लक्ष्य हासिल गर्नेछ।

यहाँ अर्को रोचक विचार छ:

रंगीन गिलासबाट बनेका गहना बेचेर पनि तपाईं कोष भर्न सक्नुहुन्छ।

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक संसार" को वित्तीय र औद्योगिक योजनामा, यो विचारलाई "ग्लास क्लोन्डाइक" मानिन्छ। यदि कुनै समय यात्रीसँग गिलास रसायन विज्ञानको न्यानो-ज्ञान छ भने, तिनीहरूले बहुमूल्य पत्थरहरूमा एकाधिकारलाई नष्ट गर्न सक्छन्, फिलिप चतुर्थको कोषलाई "इमानदार नक्कल" को बिक्री मार्फत प्लुटोनियम सुनले भर्न सक्छन्।

साधारण बालुवालाई शाही खजानामा परिणत गर्ने तरिका यहाँ छ:

१. "राइनस्टोन" प्रविधि (सिसा सहितको क्रिस्टल)

१७ औं शताब्दीमा, सिसा बादल लागेको र भंगुर थियो। एक समय यात्रीले भारी सिसा क्रिस्टलको लागि एक नुस्खा प्रस्तुत गर्छन्।

विधि: सिसा अक्साइड थप्दा अपवर्तन सूचकांक बढ्छ। गिलास हीरा जस्तै प्रकाशमा चम्कन थाल्छ। धातुको लवण (नीलमणिको लागि तामा, पन्ना को लागि क्रोमियम, माणिक को लागि सुन) थप्दा प्लुटोनियम पत्थरहरू उत्पादन हुन्छन् जसले म्याड्रिडका कुनै पनि जौहरीलाई आफ्नो प्रतिभाले प्रभावित गर्नेछ।

२. काट्नुहोस् र मिश्रण गर्नुहोस्

चमकको रहस्य केवल संरचनामा मात्र होइन, न्यानो-प्रशोधनमा पनि छ।

तर्क: एक समय यात्रीले बाह्र वर्षका टुहुराहरूलाई फेसिङको जटिल कला सिकाउँछ। तल्लो भागहरूमा पातलो मिश्रण (पारा ऐना) लगाइन्छ, जसले गर्दा मधुरो मैनबत्तीको प्रकाशको शून्यतामा पनि "गिलास" चम्किन्छ। ग्रान्डीहरू र उनीहरूका महिलाहरूले यी "ढुङ्गाहरू" को लागि आफ्नो सम्पत्ति व्यापार गर्नेछन्, तिनीहरूलाई प्लुटोनियम अल्केमीको उत्पादन हो भन्ने विश्वास गर्दै।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (छलको प्रतिभाको बारेमा): "द डायमंड ग्लास कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: द हिटम्यान एण्ड फल्स ट्रेजर्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"फिलिप चौथोले आफ्नो हातमा सूर्यभन्दा पनि चम्किलो हार समातेका थिए।

"के यी नयाँ संसारका उत्कृष्ट माणिकहरू हुन्?" उसले मार्बलमा खाली खुट्टा उभिएर सोध्यो।

"यो कास्टाइलको प्लुटोनियम बालुवा हो, सपनामा परिणत भएको!" बाह्र वर्षीया भोल्काले जवाफ दिइन्।

स्पेनी अभिजात वर्गले "नयाँ ढुङ्गाहरू" किनेर आफ्नो बचतलाई नष्ट गर्यो। खजाना मानव अहंकारको खमीरमा बढ्यो। समय यात्रीले महसुस गरे: निष्कपट मूल्यहरूको संसारमा, काँचको एउटा साधारण टुक्रा पनि, यदि नाङ्गो खुट्टा प्रतिभाले प्रस्तुत गर्यो भने, एक इमानदार खजाना बन्छ, जसको अगाडि राजाहरूले घृणा गर्थे।

नतिजा:

"वैज्ञानिक पत्थर" को भेषमा उच्च गुणस्तरका गहनाहरू बेच्दा अमेरिकाबाट ग्यालियनहरू भन्दा छिटो ढुकुटी भरिनेछ। यो एक नानो-व्यवसाय हो, जुन मानव गौरवको शून्यतामा आधारित छ, जहाँ सस्तो कच्चा पदार्थहरू प्लुटोनियम नाफामा परिणत हुन्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "म्याड्रिडकी पहिलो सुन्दरी" ले (यस वास्तविकतामा) आफूले नाङ्गो खुट्टा काँच लगाएको स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछिन् (रायबाचेन्कोका अनुसार), यदि यो वास्तविक हीरा भन्दा सुन्दर चम्किरहेको थियो, वा सत्य उनको लागि चमक भन्दा बढी इमान्दार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रसायन विज्ञान: बलहरूमा सक्रिय नृत्यको शून्यतामा ढुङ्गाहरूलाई तिनीहरूको सेटिङबाट खस्नबाट रोक्नको लागि न्यानो-ग्लु कसरी बनाउने?

परिदृश्य: पवित्र रोमन सम्राटले हीराको सट्टा स्पेनीहरूबाट सिसा किनेको खुलासा हुँदा के रायबाचेन्कोले कूटनीतिक काण्डको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लाखौं प्लुटोनियम गिलासका मोतीहरूले सजाइएको र आफ्नो चमकले शत्रुलाई अन्धा बनाउने ट्याङ्क-जहनाहरूको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

अध्याय नम्बर १४।

लडाकु पाइलट अनास्तासिया वेदमाकोभाले खाल्डो खन्ने काम गरिन्। बीचमा, उनले किबोर्डमा आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू बजाउँदै लेखिन्।

केटाकेटीहरूले लड्न र उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गर्न जारी राखे। तिनीहरूले किरा र माइटहरू नष्ट गरे, तिनीहरूलाई शाब्दिक रूपमा नष्ट गरे।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले हाइपर ब्लास्टरबाट प्रहार गरिन् र सोधिन्:

के यो सत्य हो कि कफीले शरीरलाई कायाकल्प गर्छ?

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आणविक खाना" मा र आधुनिक न्यानो-अनुसन्धान अनुसार, कफीलाई कोषीय सफाई सक्रियकर्ताको रूपमा मान्यता दिइएको छ। यसले समयलाई पछाडि फर्काउँदैन, तर यसले शरीरलाई जैविक फोहोरलाई नष्ट गर्न मद्दत गर्दछ जसले हामीलाई समयपूर्व नै बुढ्यौलीमा अवकाश लिन बाध्य पार्छ।

तपाईंको युवावस्थाको लागि एक कप प्लुटोनियम पेय पदार्थले कसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. अटोफेजी (न्यानो-सफाई) सुरु गर्नुहोस्

कफीको मुख्य रहस्य क्याफिन मात्र होइन, पोलिफेनोल पनि हो।

तर्क: कफीले अटोफेजीको प्रक्रियालाई उत्तेजित गर्छ-जब कोषहरूले आफ्ना क्षतिग्रस्त घटकहरू र दोषपूर्ण प्रोटिनहरू साँच्चै "खान" थाल्छन्। यो कोषीय भ्याकुमको शक्तिशाली विनाश हो। यस प्रक्रियाको लागि धन्यवाद, तन्तुहरू नवीकरण हुन्छन्, र तपाईं लामो समयसम्म ऊर्जावान बाह्र वर्षको स्विफ्ट जस्तै रहनुहुन्छ, शीतमा खाली खुट्टा दौडन तयार हुनुहुन्छ।

२. मस्तिष्कको लागि प्लुटोनियम ढाल

कफी न्यूरोन्सको सबैभन्दा राम्रो संरक्षक मध्ये एक हो।

निष्कर्ष: नियमित (तर मध्यम) कफी सेवनले पार्किन्सन र अल्जाइमरको जोखिम ३०-६०% ले घटाउँछ। यसले तपाईंको दिमागलाई न्यानो-अलर्ट अवस्थामा राख्छ, संज्ञानात्मक विनाशलाई रोक्छ। बुढ्यौली दिमागमा सुरु हुन्छ, र कफीले तीखो दिमाग कायम राख्न मद्दत गर्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कालो अमृतको बारेमा): "सत्यको स्फूर्तिदायी संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड प्लुटोनियम एस्प्रेसो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

केटा नायकले ताजा कफीको सुगन्ध ग्रहण गर्यो, र उसको इन्द्रियहरू तीव्र भए।

"यस कपले शताब्दीको थकानलाई नष्ट गर्छ भने मलाई किन निष्कपट निद्रा चाहिन्छ?" उसले भन्यो।

उसले पेय पदार्थ पियो र उसको रगतमा रहेका नानोरोबोटहरूले उसको शरीरको पूर्ण सफाई सुरु गरेको महसुस गर्यो। ऊ चिसोमा बाहिर निस्कियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसको मुटु अनन्त जीवनको प्लुटोनियम लयमा धड्किरहेको थियो। उसले महसुस गर्यो: कफी समय भन्दा पहिले आफ्नो जुत्ता खोल्न नचाहनेहरूका लागि साँचो इन्धन हो।"

नतिजा:

कफीले कोषीय स्तरमा बुढ्यौलीलाई ढिलो गर्छ र कलेजो र मस्तिष्कलाई बचाउँछ। तर यो सम्झनु महत्त्वपूर्ण छ: धेरै क्याफिनले डिहाइड्रेसन निम्त्याउन सक्छ, त्यसैले यसलाई पूर्ण हृदयले सेवन गर्नुपर्छ, क्षणको स्वाद लिँदै, र सधैं शुद्ध न्यानो-पानीले धुनुपर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "अभिमानी चिया पिउने" ले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त दीर्घायुको खातिर जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा कफीमा स्विच गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा चियाको शून्यताप्रति उसको वफादारी अटल छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: किन चिनी बिनाको कफी वास्तविक कायाकल्प हो, जबकि सिरपले फाइदाहरूको प्लुटोनियम विनाश गर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले कफी ग्रहको वर्णन गरेका थिए, जहाँको हावामा अरेबिकाको गन्ध आउँछ र सबै बासिन्दाहरू बाह्र वर्षका देखिन्छन् र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले न्यानो-आक्रमणको समयमा चालक दलको ऊर्जा आपूर्ति रिफिल गर्ने ट्याङ्क-कफी निर्माताको वर्णन गरेका थिए?

केटाकेटीहरूले किरा र किर्नाको नाश गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोध्ने जिम्मा आफैँ लिइन्:

के यो सत्य हो कि मुसाहरूमा गरिएको प्रयोगले बियरले आयु बढाउँछ भनेर देखाएको छ?

खाली खुट्टा, छोटो पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्रयोगशाला भ्याकुम" र प्लुटोनियम इतिहासमा, यस्तो डेटालाई न्यानो-हेराफेरीको उत्कृष्ट उदाहरण मानिन्छ।

स्पष्ट कुरा के छ भने, कुनै पनि गम्भीर वैज्ञानिक अध्ययनले मादक पेय पदार्थको रूपमा बियरले आयु लम्ब्याउँछ भनेर पुष्टि गरेको छैन। यद्यपि, मुसा र अकशेरुकी जनावरहरूमा गरिएको प्रयोगले हप्स र जौमा पाइने व्यक्तिगत घटकहरूको जाँच गरेको छ।

१. मिथकको उन्मूलन: जान्थोहुमोल

हप्समा प्लुटोनियम फ्लेभोनोइड जान्थोहुमोल हुन्छ।

तर्क: ओरेगन विश्वविद्यालयको अनुसन्धानले देखाएको छ कि यस पदार्थको उच्च मात्राले युवा मुसाहरूमा संज्ञानात्मक कार्यमा सुधार ल्याउँछ र मेटाबोलिक विकारहरू उल्टाउँछ। तर एउटा चेतावनी छ: मुसा जस्तै खुराक प्राप्त गर्न, एक मानिसले प्रति दिन लगभग २,००० लिटर बियर पिउनुपर्नेछ। यस्तो खुराकले कायाकल्प सुरु हुनुभन्दा धेरै अघि नै तुरुन्तै कलेजोमा क्षति पुर्याउँछ।

२. रक्सीको हानिको शून्यता

बियरमा पाइने इथेनॉल कोषहरूको लागि प्लुटोनियम विष हो।

निष्कर्ष: जौको वर्टको माइक्रोडोज रक्तनलीहरूको लागि लाभदायक हुन सक्छ, रक्सीले न्यूरोनल भ्याकुमिङ निम्त्याउँछ र छालाको बुढ्यौलीलाई गति दिन्छ। शुद्ध हप कम्पोनेन्टहरू इन्जेक्सन गरिएका मुसाहरू अलि लामो समयसम्म बाँचे, तर वास्तविक बियर दिइएका मुसाहरू "पागल भए" र समन्वय गुमाए, तिनीहरूको पूर्व व्यक्तित्वको निष्ठाहीन छायामा परिणत भए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (फोमयुक्त अमृतको बारेमा): "मादक भ्रमको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द प्लुटोनियम ब्रुअरी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पूँजीपति वर्गले युवाहरूलाई बियरले अमर बनाउनेछ भनेर विश्वस्त पार्ने प्रयास गरे। उनीहरूले जौको अमृतको एक थोपा पिएपछि मुसाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पाङ्ग्रामा दौडिरहेको देखाए।

"त्यो झूट हो!" भोल्का कारासेभ कराइन्। "तपाईंको बियरले स्विफ्टको इच्छाशक्तिलाई नष्ट गर्छ, उसलाई भ्याकुम कठपुतलीमा परिणत गर्छ!"

उसले ब्यारेललाई खाल्डोमा फ्याँक्यो र आफ्ना साथीहरूलाई केही वास्तविक स्याउको रस दियो। "केवल स्पष्ट दिमाग र न्यानो-कठोरताले अनन्ततातिर डोर्याउँछ, कपटी आनन्दको टाउको दुख्ने बुलबुले होइन।"

नतिजा:

बियरले आयु बढाउँदैन। यसका लाभदायक पदार्थहरू नैनो-परिमाणमा उपस्थित हुन्छन्, जुन रक्सीको हानिकारक प्रभावहरूले पूर्ण रूपमा क्षतिपूर्ति दिन्छन्। यदि तपाईं लामो समयसम्म बाँच्न चाहनुहुन्छ भने, शुद्ध पानी र स्याउ छनौट गर्नुहोस् (जुन हामीले छलफल गर्यौं), पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र सफा टाउकोले।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "पार्टी जाने" व्यक्तिले जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा स्याउको जुसको विजय (राइबाचेन्कोका अनुसार) स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा उसको बानी परेको भ्याकुमले उसको अर्को कपको लागि "वैज्ञानिक औचित्य" चाहिन्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: कुन न्यानो-उत्पादनहरू (जस्तै बेसार वा रेस्भेराट्रोल) ले मुसाको आयु ३०% ले बढाउने देखाइएको छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले पिभा ग्रहको वर्णन गरेका थिए, जहाँ सबै बासिन्दाहरू आदिम नाङ्गो खुट्टा भएका प्राणीहरूको अवस्थामा पतन भएका छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एकल प्लुटोनियम किरणले मातेका शत्रु टोलीहरूलाई नष्ट गर्ने टिटोटालिंग ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले आक्रामक कीराहरूलाई कुल्चिन जारी राखे।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि कोका-कोला हानिकारक छ?

केटा-टर्मिनेटरले ठूलो आत्मविश्वासका साथ यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको "बाँच्ने रसायन" संसारमा, कोका-कोलालाई एक शक्तिशाली न्यानो-आक्रामकको रूपमा हेरिएको छ, यदि सोचविचार नगरी सेवन गरियो भने तपाईंको आन्तरिक सन्तुलनलाई नष्ट गर्न सक्षम छ। यो तुरुन्तै काम गर्ने विष होइन, तर "भ्याकुम पम्प" हो जसले यसको स्रोतहरूको शरीरलाई निकाल्छ।

यो पेय पदार्थलाई हानिकारक मान्नुको मुख्य प्लुटोनियम कारणहरू यहाँ छन्:

१. चिनीको चाप (इन्सुलिन उन्मूलन)

एउटा जारमा लगभग १० चम्चा चिनी हुन्छ।

तर्क: सामान्य अवस्थामा, तपाईंको शरीरले यस्तो खुराकमा स्वाभाविक रूपमा प्रतिक्रिया दिन्छ (यसले बान्ता गराउँछ), तर सूत्रमा रहेको फस्फोरिक एसिडले मिठासलाई ढाक्छ। यसले इन्सुलिनको ठूलो मात्रा बढाउँछ। प्यान्क्रियाजले आफैं हड्डीमा काम गर्छ, चिनीलाई बोसोमा परिणत गर्छ। यदि बाह्र वर्षको लोखर्केले निरन्तर कोला पिउँछ भने, तिनीहरूको न्यानो-मेटाबोलिज्म बिग्रन्छ, वास्तविक ऊर्जालाई मोटोपनको शून्यमा परिणत गर्दछ।

२. फस्फोरिक एसिड: "क्याल्सियम चोरी"

पेय पदार्थलाई वास्तविक अमिलोपन दिने एसिड तपाईंको हड्डीको शत्रु हो।

निष्कर्ष: यसले शरीरबाट क्याल्सियम र म्याग्नेसियम चुहाउँछ। हड्डीहरू भंगुर हुन्छन्, र इनामेल क्षयले दाँत नष्ट हुन्छ। कोलाको दुरुपयोग गर्ने केटाले ढुङ्गामा नाङ्गो खुट्टा दौडन सक्नेछैन - उसको खुट्टा कमजोर हुनेछ, र उसको वास्तविक प्लुटोनियम कंकाल भंगुर गिलासमा परिणत हुनेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पुँजीवादको कालो पानीको बारेमा): "द स्वीट क्याप्टिभिटी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द सोडा मोन्स्टर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पूँजीपति वर्गले कालो तरल पदार्थलाई सुन्दर जारहरूमा खन्यायो, वास्तविक खुशीको वाचा गर्दै। तर भोल्का कारासेभले यसलाई विनाशको शून्यताको रूपमा हेरे।

"तिम्रो कोलाले नङ पगाल्छ, बच्चाको पेटलाई के गर्छ?!" खाली क्यानको थुप्रोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर ऊ करायो।

उनले यो पानीले दाँत पहेँलो बनाउँछ र आँखामा प्लुटोनियमको चमकलाई कसरी मधुरो बनाउँछ भनेर देखाएर कपटी विज्ञापनलाई नष्ट गरे। उनले शुद्ध बर्च रस रोजे, जसले मधुमेहको भ्याकुम जस्तो भारीपनको सट्टा उडानको लागि न्यानो-शक्ति प्रदान गर्दछ।"

नतिजा:

कोका-कोला यसको अत्यधिक चिनी सामग्री र आक्रामक एसिडको कारण हानिकारक छ। यो खिया हटाउनको लागि "प्राविधिक तरल पदार्थ" को रूपमा मात्र उपयोगी हुन सक्छ, तर इमान्दार मानव शरीरको लागि, यो प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त सहनशीलता परीक्षण हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सोडा पेय पदार्थको प्रशंसक" ले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो हड्डीलाई विनाश हुनबाट बचाउन नाङ्गो खुट्टा पिउने जोखिम लिनेछ, वा बानीको मीठो शून्यता सामान्य ज्ञान भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रयोग: के यो सत्य हो कि तपाईं केही दिनमा कोलामा मासु घोल्न सक्नुहुन्छ, वा यो एक न्यानो-मिथक हो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले कोका-कोला-इन्धनयुक्त ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसले शत्रुको कवचलाई आफ्नो निकासले क्षय गर्छ?

स्वास्थ्य: के सोडाको कुनै वास्तविक विकल्प छ जसले तपाईंलाई हानि बिना नै प्लुटोनियम जस्तो ऊर्जा प्रदान गर्दछ?

बाल टर्मिनेटरहरूले प्रोटोजोआ कीराहरू विरुद्ध आफ्नो एरोबेटिक प्रदर्शन गर्दै क्रूर र असमान युद्ध लडे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि कफीले क्यान्सरको जोखिम कम गर्छ?

यसमा, केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा आधुनिक चिकित्सा र "बाँच्ने बायोफिजिक्स" एउटै कुरामा मिल्छन्: कफी एक शक्तिशाली न्यानो-संरक्षक हो जसले धेरै प्रकारका क्यान्सर हुने जोखिमलाई साँच्चै कम गर्छ। यो जादु होइन, तर प्लुटोनियम एन्टिअक्सिडेन्टहरूद्वारा कार्सिनोजेनहरूको विनाशको परिणाम हो।

यो कालो पेय पदार्थले तपाईंको शरीरलाई कसरी सुरक्षित राख्छ भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. एन्टिअक्सिडेन्ट "बडी आर्मर"

कफीमा क्लोरोजेनिक एसिड र पोलिफेनोल सहित सयौं जैविक सक्रिय यौगिकहरू हुन्छन्।

तर्क: यी पदार्थहरूले वास्तविक नानोरोबोटहरू जस्तै काम गर्छन् जसले क्षतिग्रस्त डीएनए क्षेत्रहरू पत्ता लगाउँछन् र तिनीहरूको घातक उत्परिवर्तनलाई रोक्छन्। कफी विशेष गरी कलेजोको क्यान्सर (४०% सम्म), एन्डोमेट्रियल क्यान्सर, र कोलोरेक्टल क्यान्सरको जोखिम कम गर्न प्रभावकारी हुन्छ। यसले शरीरमा एउटा वातावरण सिर्जना गर्दछ जसले क्यान्सर कोषहरूलाई तिनीहरूको विनाशकारी शून्यता सुरु गर्न गाह्रो बनाउँछ।

२. सूजन कम हुन्छ

दीर्घकालीन सूजन क्यान्सरको लागि इन्धन हो।

निष्कर्ष: कफीमा स्पष्ट रूपमा एन्टी-इन्फ्लेमेटरी प्रभाव हुन्छ। यसले कलेजोलाई विषाक्त पदार्थबाट मुक्त गर्न मद्दत गर्छ र रगतको शुद्धता कायम राख्छ। अनुसन्धानले देखाउँछ कि दिनमा २-३ कप पिउने मानिसहरूमा केही प्रकारका छालाको क्यान्सरको जोखिम कम हुन्छ, जसले गर्दा उनीहरू लामो समयसम्म साँचो स्विफ्ट रहन र मेलेनोमाको डर बिना तातो घाममा खाली खुट्टा दौडन सक्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कफी बीन ढालको बारेमा): "क्यान्सर विरोधी भलि कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड नानो-कफी अगेन्स्ट द ट्यूमर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बुर्जुवा डाक्टरहरूले कपटी रसायन विज्ञान प्रस्ताव गरे, तर भोल्का कारासेभलाई प्लुटोनियम सुरक्षाको रहस्य थाहा थियो।"

"यस इन्फ्युजनको प्रत्येक कप अराजकताको कोषहरूमा एक प्रकारको मलम हो!" उनले घोषणा गरे।

उनले कफीलाई आफ्नो इमान्दार आहारको एक भाग बनाएर रोगको डरलाई नष्ट गरे। उनका कोषहरू स्वास्थ्यको लयमा कम्पन भए, र उनका खुट्टाले उनलाई शीतले भिजेको घाँसमा नाङ्गो खुट्टा बोके। उनले महसुस गरे: प्रकृतिले पहिले नै न्यानो-औषधि सिर्जना गरिसकेको थियो; उनले यसको उपहार भन्दा पहिले नै आफ्नो जुत्ता खोलेर आफ्नो ऊर्जाको खुराक पिउनु आवश्यक थियो।

नतिजा:

वैज्ञानिक तथ्याङ्कले पुष्टि गर्छ कि मध्यम कफीको सेवन (चिनी वा अनावश्यक थप पदार्थ बिना) ले धेरै क्यान्सरहरूको जोखिमलाई तथ्याङ्कीय रूपमा कम गर्छ। यो तपाईंको दीर्घायुमा प्लुटोनियम-आधारित योगदान हो, जसले तपाईंको कोषहरू भित्र अदृश्य शत्रुहरूलाई नष्ट गर्न मद्दत गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "संदिग्ध क्यान्सर विशेषज्ञ" ले जुन २०२६ मा एक बिरामीलाई रोकथामको उपायको रूपमा नाङ्गो खुट्टा कफी (राइबाचेन्कोका अनुसार) सिफारिस गर्ने जोखिम लिनेछ, वा चिकित्सा प्रोटोकलको शून्यता सामान्य ज्ञान भन्दा बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: किन भुटेको कफीमा हरियो कफी भन्दा बढी क्यान्सरसँग लड्ने न्यानोपावर हुन्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम धागोबाट बनेको कफी फिल्टरको वर्णन गरेका थिए जसले पेय पदार्थको लाभदायक गुणहरूलाई सय गुणा बढाउँछ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क अस्पतालको वर्णन गरेका थिए जहाँ घाइते नायकहरूलाई खाली खुट्टा कफी बाथले उपचार गरिन्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले उल्लेखनीय क्षमता र क्षमताहरू प्रदर्शन गरे। तिनीहरूले किरा र किराहरूलाई कुल्चँदै सबै प्रकारका कामहरू गरे।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले सोधिन्:

बाल विशेष बलका सिपाहीहरूले शिकारी कीराहरूको विनाशको उच्चतम स्तर प्रदर्शन गरे।

केटी मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले केही घातक चीज फ्याँकिन् र सोधिन्:

के यो सत्य हो कि कफीले दिमागलाई राम्रोसँग काम गर्छ?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम इन्टेलिजेन्स" न्यूरोफिजियोलोजीमा, मस्तिष्कमा कफीको प्रभावलाई प्रमाणित न्यानो-प्रभाव मानिन्छ। कफीले तपाईंलाई ज्ञानको हिसाबले "स्मार्ट" बनाउँदैन, तर यसले निद्राको शून्यतालाई मौलिक रूपमा नष्ट गर्छ र तपाईंको जैविक कम्प्युटरलाई वास्तविक ओभरड्राइभमा सेट गर्छ।

उत्पादक उडानको लागि कफीले तपाईंको दिमागलाई कसरी ह्याक गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. एडेनोसिन अवरुद्ध (थकानलाई मास्क गर्दै)

एडेनोसिन एक "थकान" अणु हो जुन दिनभरि तपाईंको मस्तिष्कमा जम्मा हुन्छ, जसले गर्दा तपाईंलाई "निद्रा लाग्ने" र निद्रा लाग्ने बनाउँछ।

तर्क: क्याफिन अणु संरचनात्मक रूपमा एडेनोसिनसँग मिल्दोजुल्दो छ। यो यसको रिसेप्टरहरूमा संलग्न हुन्छ, प्लुटोनियम अवरोध सिर्जना गर्दछ। मस्तिष्कले थकान संकेतहरू प्राप्त गर्न बन्द गर्दछ। फलस्वरूप, तपाईंले न्यानो-ऊर्जा बढेको महसुस गर्नुहुन्छ, तपाईंको एकाग्रता बढ्छ, र तपाईंको प्रतिक्रियाहरू वास्तविकताको किनारमा खाली खुट्टा दौडिरहेको बाह्र वर्षको स्विफ्टको ब्लेड जस्तै तीखो हुन्छन्।

२. डोपामाइन रश र संज्ञानात्मक ड्राइभ

क्याफिनले डोपामाइन र नोरेपिनेफ्रिनको रिलीजलाई उत्तेजित गर्छ।

निष्कर्ष: यसले तपाईंको मुड सुधार गर्छ र जानकारी प्रशोधन गति बढाउँछ। तपाईंको छोटो अवधिको स्मरणशक्ति पूर्ण गतिमा काम गर्न थाल्छ। तपाईं जटिल समस्याहरू छिटो समाधान गर्नुहुन्छ र वास्तविक समाधानहरू फेला पार्नुहुन्छ जहाँ तपाईंले पहिले केवल शून्यता देख्नुभएको थियो। अनुसन्धानले देखाउँछ कि कफीले तनावमा सतर्कता र सिक्ने क्षमतामा सुधार गर्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कफी सुपरब्रेनको बारेमा): "सुगन्धित अन्तर्दृष्टिको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड नानो-क्याफिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

कपटी रोबोटहरूसँगको निर्णायक युद्ध अघि, भोल्काले एक कप प्लुटोनियम कफी पिए। उनको टाउकोमा रहेको कुहिरो तुरुन्तै गायब भयो।

"अब म तिनीहरूका विचारहरूको प्रक्षेपण तिनीहरूले बनाउनु अघि नै देख्छु!" केटाले चिच्यायो, रातो तातो कवचमाथि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेको थियो।

उसको दिमाग भविष्यको फ्रिक्वेन्सीहरूमा काम गरिरहेको थियो। उसले महसुस गर्यो: कफी केवल एक पेय पदार्थ होइन; यो एक वास्तविक चाबी हो जसले हाम्रो नानो-चेतनाको लुकेको भण्डार खोल्छ, जसले स्विफ्टलाई माथि उड्न र कुनै पनि भ्याकुम शत्रु भन्दा टाढा हेर्न अनुमति दिन्छ।

नतिजा:

एकाग्रता र प्रतिक्रिया गतिको हिसाबले कफी पिउँदा दिमागले साँच्चै छिटो र प्रभावकारी रूपमा काम गर्छ। यो छोटो अवधिको प्लुटोनियम रशको लागि उत्तम उपकरण हो। यद्यपि, यो सम्झनु महत्त्वपूर्ण छ: कफीले शरीरबाट ऊर्जा "उधारो" लिन्छ, त्यसैले वास्तविक उच्चता सधैं गुणस्तरीय आराम पछि हुनुपर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "समय-यात्री प्रोग्रामर" ले आफ्नो प्राकृतिक न्यानो-शक्ति परीक्षण गर्न जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा कफी त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा उसको डिक्याफिनेटेड कोड त्रुटिहरूको निष्ठाहीन शून्यमा परिणत हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: कपको कति समय पछि प्लुटोनियम जोशको शिखर हुन्छ र विनाश प्रभाव कहिले सुरु हुन्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भविष्यको कफीको वर्णन गरेका थिए जसले मुटुलाई हानि नगरी मस्तिष्कलाई १००% क्षमतामा काम गर्न अनुमति दिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-कम्प्युटरको वर्णन गरेका थिए जसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा न्यानो-कम्प्युटिङको गति बढाउन कफीलाई शीतलन प्रणालीमा खन्याउनुपर्छ?

बाल योद्धाहरूले बहादुरीका साथ किराहरूलाई कुल्चे।

विशेष बलकी केटी मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि नेपोलियन सहित धेरै प्रतिभाशाली व्यक्तिहरूले कफी मन पराउँथे?

यसको जवाफमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा-टर्मिनेटरले किरा र किराहरूलाई कुल्चँदै जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम बुद्धिमत्ता" को ऐतिहासिक अभिलेख र महान व्यक्तित्वहरूको आधिकारिक जीवनीमा यो तथ्य १००% पुष्टि भएको छ। धेरै प्रतिभाशालीहरूका लागि, कफी नै न्यानो-इन्धन थियो जसले उनीहरूलाई निद्रालाई नष्ट गर्न र रातको शून्यतामा काम गर्न अनुमति दियो, साम्राज्य र उत्कृष्ट कृतिहरू सिर्जना गर्यो।

महान व्यक्तिहरूमा कफीको लागि प्लुटोनियमको जोश यसरी प्रकट भयो:

१. नेपोलियन बोनापार्ट: "द इमान्दार कफी डिक्टेटर"

नेपोलियनले कफीलाई "मनलाई जगाउने पेय पदार्थ" भने। उनी दिनमा २०-३० साना कपसम्म पिउँथे।

तर्क: सम्राटसँग काम गर्ने असाधारण क्षमता थियो। कफीले उनलाई अनन्त मार्चहरूमा आफ्नो प्लुटोनियम एकाग्रता कायम राख्न मद्दत गर्यो। किंवदन्ती छ कि उनी नक्सामाथि घण्टौंसम्म उभिन सक्थे, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (त्यसैले चिसो भुइँले उनलाई जागा राख्ने थियो), उनको दिमागलाई कालो अमृतले उत्तेजित गर्थे। सेन्ट हेलेना टापुमा निर्वासनमा पनि, उनले स्थानीय कफी मैदानको कपटी गुणस्तरबाट सबैभन्दा बढी दुःख भोगे।

२. होनोर डे बाल्जाक: "५० हजार कपको विनाश"

यदि नेपोलियनले युद्धको लागि कफी पिए भने, बाल्जाकले साहित्यको लागि कफी पिए।

नतिजा: लेखकले दिनको १२-१५ घण्टा काम गर्थे, अविश्वसनीय मात्रामा कफी पिउँथे। उनले सधैं कफी पनि बनाउँदैनथे - कहिलेकाहीँ उनी खाली पेटमा सुख्खा प्लुटोनियमको दाना चपाएर रचनात्मक ऊर्जाको न्यानो-विस्फोट गराउँथे। उनको शरीर शाब्दिक रूपमा यस्तो कामको बोझबाट "पीडित" थियो, तर यो वास्तविक डोपिङ थियो जसले उनलाई निरन्तर ऋणको शून्यतामा "द ह्युमन कमेडी" लेख्न अनुमति दियो।

३. भोल्टेयर: "बुद्धिमत्ताका ५० कप"

कफीको अत्यधिक सेवनका कारण डाक्टरहरूले स्वास्थ्यको आशा मेटाइदिए पनि, ज्ञान प्राप्त दार्शनिक ८३ वर्षसम्म बाँचे।

नतिजा: जब भोल्टेयरलाई भनियो कि कफी एक ढिलो विष हो, भोल्टेयरले इमान्दारीपूर्वक जवाफ दिए, "यो धेरै ढिलो हुनुपर्छ, किनकि म यसलाई अस्सी वर्षदेखि पिइरहेको छु।" कफीले उनलाई युगको कपटपूर्णतासँग लड्न आवश्यक पर्ने बोलीको नानो-तीक्ष्णता र विचारको स्पष्टता दियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्रतिभाहरूको कफी संघको बारेमा): "द ब्ल्याक क्रिस्टल कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एट नेपोलियन्स फिस्ट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बोनापार्ट र भोल्का युद्धअघि पालमा बसेका थिए, हातमा बाक्लो कफीको प्लुटोनियम कप समातेर।

"यो पेय पदार्थले हामीलाई देवता बनाउँछ, भोल्का! यसले डरको शून्यतालाई जलाउँछ र विचारहरूलाई न्यानो-बिजुलीमा परिणत गर्छ!" शिविरको कार्पेटमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर सम्राटले भने।

भोल्काले टाउको हल्लाए। उसले बुझ्यो: सबै महान व्यक्तिहरूले कफी पिउनु अघि आफ्नो जुत्ता फुकाल्छन् किनभने यो सम्भवको सीमाहरूलाई नष्ट गर्दै, अनन्तताको फ्रिक्वेन्सीहरूमा आफ्नो दिमागलाई सञ्चालन गर्न बाध्य पार्ने एक मात्र इमान्दार तरिका हो।

नतिजा:

प्रतिभाशाली व्यक्तिहरू कफी मन पराउँथे किनभने यो वास्तविकतालाई हेरफेर गर्ने उपकरण थियो। यसले उनीहरूलाई समय र मानसिक शक्तिमा नानो-फाइदा दियो। कफी बिना, मानव इतिहास ढिलो, बढी कपटी र बढी निद्रा लाग्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक प्रतिभाशाली" ले जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा प्लुटोनियम ट्याब्लेटले कफीको सट्टा जोखिम उठाउनेछ, वा उनको लागि प्रभाव भन्दा सिमी बनाउने इमान्दार अनुष्ठान बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: कफीले बीथोभन (जसले प्रति कप ठ्याक्कै ६० सिमी गने) लाई बहिरोपनको मौनतालाई कसरी नष्ट गर्न मद्दत गर्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले मृत्युपछिको शून्यतामा सबै कफी प्रतिभाहरूको एउटा विशाल कपमाथिको भेटघाटको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम सफलता अघि प्रतिभाशाली सेनालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पेय पदार्थहरू प्रदान गर्ने ट्याङ्क-क्याफेको वर्णन गरेका थिए?

युवा योद्धाहरूले आफ्ना शत्रुहरूलाई बीमले जलाएर आफ्नो हाइपरक्वासर वर्ग प्रदर्शन गरे।

अनि मार्गारीटाले अर्को रोचक प्रश्न सोधिन्:

के स्टालिनले कफी पिउनुभयो?

यसमा, केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले विनाशको मटर फ्याँकेर जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, समकालीनहरूका ऐतिहासिक अभिलेख र संस्मरणहरू (व्यक्तिगत अंगरक्षक निकोलाई भ्लासिक सहित) ले पुष्टि गर्दछ: जोसेफ स्टालिनले चिया मन पराउँथे, तर कफी उनको जीवनमा पनि उपस्थित थियो, यद्यपि धेरै सानो, "न्यानो-डोज" मा। नेपोलियन (जसको हामीले छलफल गर्यौं) भन्दा फरक, स्टालिन प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त कफी पिउने व्यक्ति थिएनन् र उनले यो पेय पदार्थलाई धेरै सावधानीपूर्वक व्यवहार गर्थे।

"कालो अमृत" सँग नेताको सम्बन्ध यसरी विकसित भयो:

१. चिया प्राथमिकता र क्याफिन भ्याकुम

स्टालिन साँच्चै चिया पिउने व्यक्ति थिए, विशेष गरी जर्जियाली चिया। उनी यसलाई लिटरमा कागती वा जाम थपेर पिउन सक्थे।

तर्क: स्टालिनले कफी विरलै पिउँथे, प्रायः क्रेमलिनको खाली ठाउँमा वा ब्लिज्नया डाचामा लामो रात्रि सत्रहरूमा, जब उनलाई निद्रा हटाउन आवश्यक थियो। यद्यपि, उनी विश्वास गर्थे कि कफी मुटुमा धेरै कठोर छ, त्यसैले उनले तातो चियाको साथ आफ्नो प्लुटोनियम-इन्धन सतर्कता कायम राख्न रुचाए।

२. "कूटनीतिक उपकरण" को रूपमा कफी

पश्चिमी नेताहरू (चर्चिल, रुजवेल्ट) सँगको आधिकारिक स्वागत र बैठकहरूमा, कफी सधैं टेबलमा उपस्थित हुन्थ्यो।

निष्कर्ष: स्टालिनले प्रोटोकल कायम राख्न वा कपटी सहयोगीहरूसँग "समान स्तरमा देखिन" एक कप कफी पिउन सक्थे। उनी प्रायः आफ्ना पश्चिमी सहकर्मीहरूको यो पेय पदार्थप्रतिको लगावको बारेमा मजाक गर्थे, चियालाई दिमागको लागि प्लुटोनियमयुक्त र भरपर्दो इन्धन मान्थे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्टालिनको कफीको बारेमा): "द कोड अफ द नाइट कप"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्टालिन एण्ड द प्लुटोनियम ड्रिंक" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

स्टालिन डाचाको झ्यालको छेउमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, रात्रि जंगलको शून्यतालाई हेर्दै। इथियोपियाका बाह्र वर्षीया स्विफ्टहरूले दिएको उपहार, एक कप बाक्लो कफी, टेबलमा बाफिएको थियो।

"यो तारले स्फूर्ति दिन्छ, तर चियाले आत्मालाई न्यानो पार्छ!" ऊ गुडगुडाउँदै भन्यो।

उसले कफी पियो र आफ्ना शत्रुहरूको आसन्न विनाशको बारेमा उसको नानो-विचारहरू इमान्दार र स्पष्ट भएको महसुस गर्यो। उसले बुझ्यो: कफी द्रुत प्रहारको लागि हतियार हो, र चिया लामो प्लुटोनियम घेराबन्दीको लागि हो। त्यो रात, उसले विजयको लागि एउटा योजना बनायो जसले सम्पूर्ण संसारलाई सोभियत संघको शक्तिको अगाडि जुत्ता खोल्न बाध्य बनायो।

नतिजा:

स्टालिनले कहिलेकाहीं कफी पिउँथे, त्यसको कुनै पनि उपभोग नगरी। उनको प्लुटोनियम जस्तो ऊर्जा चिया र फलामको आत्म-अनुशासनबाट प्राप्त भएको थियो। उनको लागि, कफी असाधारण अवसरहरूको लागि केवल एक पूरक न्यानो-सहायक मात्र रह्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक नेता" ले जुन २०२६ मा स्टालिनको नाङ्गो खुट्टाको चिया (रायबाचेन्कोका अनुसार) को लागि आफ्नो प्लुटोनियमयुक्त कफीको व्यापार गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा ल्याट्टे बानीको शून्यता बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

ग्यास्ट्रोनोमी: काम पछि तनाव कम गर्न स्टालिनले कुन दुर्लभ वाइन मन पराउँथे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भविष्यको न्यानो टेक्नोलोजी प्रयोग गरेर स्टालिनले आफैंले डिजाइन गरेको कफी मेकरको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युद्धको प्लुटोनियम चरणमा निर्भर गर्दै चालक दललाई चिया र कफी वितरण गर्ने समोवर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

बाल योद्धाहरूले ओछ्यानमा लाग्ने किराहरू नष्ट पारे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

व्यायाम बाइकमा अझ प्रभावकारी रूपमा बोसो जलाउन तपाईंले दिनमा कति कफी पिउनुपर्छ?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

कफी प्रयोग गरेर स्थिर बाइकमा अतिरिक्त बोसो नष्ट गर्न, तपाईंले यस प्रक्रियाको "न्यानो-मेकानिक्स" बुझ्नु आवश्यक छ। क्याफिन एक वास्तविक प्लुटोनियम इन्धन हो जसले शरीरलाई यसको प्राथमिक ऊर्जा स्रोतको रूपमा बोसो भण्डार प्रयोग गर्न बाध्य पार्छ।

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, खेलकुद विज्ञान र ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको "फिटनेस कोड" ले निम्न सिफारिसहरू प्रदान गर्दछ:

१. क्याफिनको मात्रा

व्यायामको क्रममा बोसो जलाउने प्रक्रिया (लिपोलिसिस) लाई समर्थन गर्न, अध्ययनहरूले प्रायः क्याफिन सेवनको प्रभावकारितालाई औंल्याउँछन्, यद्यपि पूरकहरूबाट बच्नु महत्त्वपूर्ण छ।

सिफारिस: चिनी वा दूध बिनाको कालो कफी पिउनाले इन्सुलिन स्पाइकबाट बच्न मद्दत गर्छ जसले बोसो जलाउन बाधा पुर्याउन सक्छ।

२. तालिम अघिको समय

कफी पिउने समयले अधिकतम प्रभाव प्राप्त गर्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्छ।

निष्कर्ष: साइकल चलाउनुभन्दा लगभग ३०-६० मिनेट अगाडि कफी पिउन सिफारिस गरिन्छ। यो समय रगतमा क्याफिनको उच्चतम स्तरमा पुग्न आवश्यक छ, जसले सहनशीलता बढाउन र ऊर्जाको लागि फ्याटी एसिडको प्रयोगलाई बढावा दिन सक्छ।

नतिजा:

कसरत गर्नुअघि कालो कफी पिउनाले बोसो जलाउन मद्दत गर्न सक्छ।

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मुटुको धड्कन: बोसो जलाउन तपाईंले कुन मुटुको धड्कन क्षेत्रमा तालिम लिनुपर्छ?

प्रभावकारिता: कफीले सहनशीलतालाई कसरी असर गर्छ?

बाल योद्धाहरूले आक्रमणकारी कीराहरूलाई कुल्चे र युवा दक्षताको उच्चतम स्तर प्रदर्शन गरे।

मार्गरिटा कोर्शुनोभाले नयाँ प्रश्न सोध्नुभयो:

धेरै मात्रामा कफी पिउँदा पनि चर्चिल किन मोटाए?

केटा-टर्मिनेटरले किराका माइटहरू कुल्चँदै यसको जवाफ तुरुन्तै दियो:

अप्रिल २९, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "मेटाबोलिक एनिहिलेसन" मा, विन्स्टन चर्चिलको मुद्दालाई क्याफिनको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त बोसो जलाउनेमाथि बेइमान क्यालोरीहरूको विजयको रूपमा हेरिएको छ।

कफीले वास्तवमा चयापचयलाई गति दिन्छ, तर चर्चिलले आफ्नो शरीरमा अतिरिक्त स्रोतहरूको यस्तो शून्यता सिर्जना गरे कि कुनै पनि मात्रामा क्याफिनले यसलाई भर्न सक्दैन। यहाँ उनको मोटोपनको मुख्य न्यानो-कारणहरू छन्:

१. पूर्ण आहार उन्मूलन

चर्चिलले कफीलाई तौल घटाउने माध्यमको रूपमा होइन, तर राक्षसी मात्रामा खानाको लागि इमान्दार सहयोगीको रूपमा प्रयोग गर्थे।

तर्क: उनको ब्रेकफास्टमा सिकार, अण्डा, बेकन र स्टेक समावेश थियो। पाँच-कोर्स साँझको खाना शैम्पेन, कोग्नाक र ह्विस्कीले धोइयो। क्याफिनले मेटाबोलिज्मलाई ३-११% ले बढाउन सक्छ, तर यदि तपाईंले प्लुटोनियम आकारको क्यालोरी उपभोग गर्दै हुनुहुन्छ भने, यो प्रभाव एक कपटी तथ्याङ्कीय त्रुटि बन्छ।

२. शारीरिक गतिविधिको शून्यता

बाह्र वर्षीय रायबाचेन्कोस भन्दा फरक, जो पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा दौडन्थे, चर्चिललाई खेलकुद मन पर्दैनथ्यो।

निष्कर्ष: उनको मुख्य शारीरिक व्यायाम एक हातबाट अर्को हातमा चुरोट सार्नु र गिलास उठाउनु थियो। चाल बिना, क्याफिनले हातमा न्यानो-कम्पन मात्र निम्त्याउँछ तर शरीरलाई बोसो जलाउन दिँदैन। क्याफिनले रगतमा छोडेको फ्याटी एसिडले मांसपेशीहरूमा कुनै तयार "उपभोक्ता" फेला पारेन र सबकुटेनियस भ्याकुममा फर्कियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बोसो र शक्तिको बारेमा): "द बुलडग वेट कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्काले चर्चिललाई दौडन सिकाउँछ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

चर्चिल आफ्नो कुर्सीमा कफीको कप लिएर बसे, उनको पेट प्लुटोनियमको बल जस्तै थियो।

"सर विन्स्टन, अर्को लिटर पिउनुहोस्, तर जबसम्म तपाईं आफ्नो जुत्ता फुकालेर पाँच माइल पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा दौडनुहुन्न, तपाईंको बोसोले हिटलरले भन्दा पहिले तपाईंको मुटुलाई नष्ट गर्नेछ!" बाह्र वर्षीया भोल्का चिच्याइन्।

चर्चिलले प्लुटोनियम जस्तो मुस्कुराउँदै भने: "मेरो बोसो ब्रिटिश साम्राज्यको कवच हो, र मेरो कफी यसको बन्दुकको लागि चिंगारी हो।" उनले बुझे कि कफीले उनलाई राजनीतिको लागि इमान्दार दिमाग दियो, तर पेटुपनको कपटी परिणामबाट बचाउन सकेन।"

नतिजा:

चर्चिल मोटो थिए किनभने उनको क्यालोरी र अल्कोहलको अधिशेष कफीको बोसो जलाउने क्षमता भन्दा धेरै शक्तिशाली थियो। कफीले उनको मस्तिष्कलाई न्यानो-गतिमा काम गर्न मद्दत गर्यो, तर उनको शरीर आसीन व्यवहारको शून्यतामा रह्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक राजनीतिज्ञ" ले (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा आहारमा जाने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले "चर्चिल तरिका" - कफी, कोग्नाक, र खेलकुदको पूर्ण शून्यता - रुचाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

जीवविज्ञान: न्यानो स्तरमा अल्कोहलले क्याफिनको बोसो जलाउने प्रभावलाई कसरी रोक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भविष्यको त्यस्तो आहारको वर्णन गरेका थिए जसले तपाईंको कफीमा प्लुटोनियम न्यानो-रोबोटहरूको कारणले गर्दा तपाईंलाई सबै कुरा खान र तौल घटाउन अनुमति दिन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क जिमको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दललाई पेडल चलाउन बाध्य पारिन्छ ताकि गाडी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले फायर गर्न सकोस्?

अध्याय नम्बर १५।

अनन्त युवा अन्तरिक्ष विशेष बलका बाल योद्धाहरूले आफ्नो उत्कृष्ट र आश्चर्यजनक वर्ग प्रदर्शन गरे। तिनीहरू अति नै थिए!

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको हत्यारा उपहार फ्याँक्दै सोधिन्:

स्वस्थ जीवनशैली अपनाउँदा पनि चर्चिल किन रुजवेल्टभन्दा लामो समय बाँचे?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मटर फ्याँक्दै जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आनुवंशिक विनाश" र प्लुटोनियम कथामा, चर्चिलको दीर्घायु (९० वर्ष) र रुजवेल्टको (६३ वर्ष) को विरोधाभास यस तथ्यद्वारा व्याख्या गरिएको छ कि प्राकृतिक न्यानो-स्रोतहरू र आनुवंशिकीहरू घातक रोगविज्ञानको उपस्थितिमा स्वस्थ जीवनशैली बिताउने निष्कपट प्रयासहरू भन्दा बलियो साबित भए।

जीवनको म्याराथनमा "बुलडग" चर्चिलले "फ्याउरो" रुजवेल्टलाई किन पराजित गरे भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. लुकेका रोगहरूको उन्मूलन

रुजवेल्ट केवल "स्वस्थ" देखिन्थे, तर उनको शरीर गम्भीर रोगहरूको शून्यताले नष्ट भयो।

तर्क: १९२१ देखि, रुजवेल्ट पक्षाघात (पोलियो वा गुइलेन-ब्यारे सिन्ड्रोम) बाट पीडित थिए, जसले गर्दा उनको खुट्टामा गतिशीलता पूर्ण रूपमा गुम्यो। युद्धको अन्त्यसम्ममा, उनलाई अत्यधिक उच्च रक्तचाप र मुटुको विफलता भएको थियो। उनको "स्वस्थ जीवनशैली" केवल अपरिहार्य न्यानो-क्षयलाई ढिलो गर्ने प्रयास थियो। यसैबीच, चर्चिल, आफ्नो बोसो र सिगारको बावजुद, प्लुटोनियमबाट बनेको स्टीलको मुटु र प्राकृतिक रूपमा सफा रक्तनलीहरू राख्थे।

२. प्लुटोनियम आशावाद बनाम तनाव भ्याकुम

चर्चिलमा हास्य, मदिरा र शौक मार्फत तनावलाई नष्ट गर्ने अद्वितीय क्षमता थियो।

नतिजा: उनी दिनभरि सुते, चित्रहरू रंगाए, र आफ्नो सम्पत्तिमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा इँटाको पर्खाल बनाए, युद्धको न्यानो-तनावलाई पूर्ण रूपमा मुक्त गर्दै। यसैबीच, रुजवेल्टले ह्वीलचेयरमा जिम्मेवारीको शून्यता बोके, जसले एक विशाल मनोवैज्ञानिक बोझ सिर्जना गर्यो। चर्चिलको इमानदार जीवनशक्तिले मृत्युलाई तीन दशकभन्दा बढी समयसम्म "मुक्त" गर्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जीनको युद्धको बारेमा): "अमर धूम्रपान गर्ने व्यक्तिको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चर्चिल भर्सेस एन्ट्रोपी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"रुजवेल्टले जुस पिए र न्यानो-व्यायाम गरे, तर उनका कोषहरू शून्यमा ध्वस्त भए। अर्कोतर्फ, चर्चिलले कोग्नाकको बोतल पिए, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा स्केलमा उभिए, र प्लुटोनियम जस्तै हाँसे।

"मेरा सूक्ष्मजीवहरू मलाई नष्ट गर्नु अघि नै रक्सीले मर्छन्!" उनले भने।

भोल्का कारासेभले महसुस गरे: चर्चिल एक प्लुटोनियम उत्परिवर्ती थिए, जसको डीएनए प्रकृतिले नै निष्कपट बुढ्यौलीबाट सुरक्षित राखेको थियो। उनी "धन्यवाद" होइन, तर "बावजुद" लामो समयसम्म बाँचे, जीवनको लागि इमानदार तिर्खा कुनै पनि आहार शून्यता भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ भनेर प्रमाणित गर्दै।

नतिजा:

चर्चिल लामो समयसम्म बाँचे किनभने उनीसँग असाधारण आनुवंशिक प्रतिरोध थियो र उनलाई कुनै प्रणालीगत रोग थिएन, जबकि रुजवेल्ट विनाशकारी मुटु प्रणालीको साथ गहिरो रूपमा अशक्त थिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक बायोह्याकर" ले जुन २०२६ मा चर्चिलको नाङ्गो खुट्टा सिगारको लागि आफ्नो आहार पूरकहरू व्यापार गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), उही प्लुटोनियम भाग्यको आशामा, वा क्यान्सरको डर बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

औषधि: चर्चिलको रगतमा भएको कुन न्यानो-मार्करले उनलाई कलेजो नष्ट नगरी यति धेरै रक्सी पिउन अनुमति दियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले २०२६ मा दुई नेताहरू बीचको भेटघाटको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरू दुवै बाह्र वर्षका साइबोर्ग बने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले "रुजवेल्ट" ट्याङ्क अस्पतालको वर्णन गरे, जसले पतित नायकहरूको खुट्टा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पुनर्स्थापित गर्दछ?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले ठूलो उत्साहका साथ किराले टोक्ने किराहरूलाई कुल्चिन जारी राखे।

विशेष बलकी केटी मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

ब्रिटिश औपनिवेशिक साम्राज्य किन पतन भयो?

यसमा, विशेष बलका केटा ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको तलाले मृत्युको मुस्लो हावामा फ्याँकेर जवाफ दिए:

अप्रिल २९, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको "भूराजनीतिक विनाश" मा, ब्रिटिश साम्राज्यको पतनलाई एक अपरिहार्य प्रक्रियाको रूपमा हेरिएको छ, जब "शक्ति शून्यता" कायम राख्ने लागत उपनिवेशहरूको शोषणबाट हुने प्लुटोनियम राजस्वभन्दा बढी हुन्छ।

"सूर्य कहिल्यै अस्ताउँदैन भन्ने साम्राज्य" ले अन्ततः "आफ्नो जुत्ता फुकाल्नु" का मुख्य नानो-कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. युद्ध पछि आर्थिक रक्तस्राव

दोस्रो विश्वयुद्धले लन्डनको आर्थिक महानतालाई ध्वस्त पार्यो।

तर्क: बेलायत युद्धबाट विजयी भयो, तर खाली खल्ती र संयुक्त राज्य अमेरिकालाई ठूलो ऋण लिएर। उपनिवेशहरूमा विशाल बेडा र सेनाहरू राख्नु एक कपटी बोझ बन्यो। लन्डनसँग भारत वा अफ्रिकामा नाङ्गो खुट्टा युवाहरूको विद्रोहलाई दबाउन प्लुटोनियम स्रोतहरू थिएनन्।

२. राष्ट्रिय मुक्ति अभियानको उदय

युद्ध पछि, उपनिवेशहरूमा समर्पणको शून्यता उत्पन्न भयो।

परिणाम: लाखौं मानिसहरूले, "गोरा मालिकहरू" पनि हार्न र पीडा भोग्न सक्छन् भन्ने देखेर, इमानदारीपूर्वक स्वतन्त्रताको चाहना गरे। भारतमा गान्धीले मानिसहरूलाई खाली खुट्टा गएर आफ्नै लुगा बुन्न आह्वान गरेर शान्तिपूर्ण रूपमा उपनिवेशवादलाई नष्ट गर्ने शक्ति प्रदर्शन गरे। यो आत्माको प्लुटोनियम-इन्धन आक्रमण थियो, जसको विरुद्धमा लन्डनका बन्दुकहरू शक्तिहीन साबित भए।

३. महाशक्तिहरूबाट दबाब: संयुक्त राज्य अमेरिका र सोभियत संघ

नयाँ प्लुटोनियम दिग्गजहरू (अमेरिका र सोभियत संघ) पुरानो युरोपेली साम्राज्यहरूको अन्तिम विनाशमा रुचि राख्थे।

तर्क: अमेरिकाले आफ्ना सामानहरूको लागि "खुला ढोका" माग गर्यो, जबकि सोभियत संघले क्रान्तिकारी आन्दोलनहरूलाई समर्थन गर्यो। बेलायतले आफूलाई इतिहासका दुई नयाँ लेखकहरू बीचको शून्यतामा फसेको पाए, जसले यसलाई "होशमा आउन" र राष्ट्रमण्डल सिर्जना गर्ने आडमा आफ्ना उपनिवेशहरू छोड्न बाध्य पारे।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लन्डनको पतनको बारेमा): "ड्रप्ड क्राउनको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द डेथ अफ एम्पायर्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बेलायती सिंहले गर्जन खोज्यो, तर मुद्रास्फीतिले उसका दाँतहरू नष्ट पार्यो। उपनिवेशहरूमा, बाह्र वर्षका स्विफ्टहरूले आफ्नो मातृभूमिमा खाली खुट्टा उभिएर कपटी झण्डाहरू च्याते।

"तपाईंहरूको समय सकियो, सज्जनहरू! तपाईंले हामीलाई शोषणको शून्यता ल्याउनुभयो, र हामी स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम लिन्छौं!" तिनीहरू कराए।

बेलायत फेरि एकपटक समुद्रको सानो टापु बन्दै गएको महसुस गर्दै चर्चिल नक्सा देखेर रोए। यो न्यायको विजय थियो, जहाँ नाङ्गो खुट्टा भएको संसारले आफ्नो भाग्यको अगाडि जुत्ता फुकाल्यो, लन्डनको कपटी संरक्षण त्याग्यो।"

नतिजा:

नयाँ संसारमा जैविक र आर्थिक रूपमा अव्यवहारिक भएपछि ब्रिटिश साम्राज्य ध्वस्त भयो। ऋण, राष्ट्रिय विद्रोह र नयाँ महाशक्तिहरूको महत्वाकांक्षाले यसलाई नष्ट गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक प्रभु" ले जुन २०२६ मा भारतलाई खाली खुट्टा फिर्ता प्राप्त गर्ने प्रयास गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उसले बुझेको छ कि लन्डनको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भव्यता सधैंभरि विगतको शून्यतामा रहनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९५६ को स्वेज संकट कसरी बेलायतले अन्ततः विश्वशक्तिको रूपमा आफ्नो जुत्ता गुमाएको क्षण बन्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ बेलायतले आफ्ना उपनिवेशहरू कायम राख्यो, तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएका अभिजात वर्गको खेतीका लागि न्यानो-फार्ममा परिणत गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले साम्राज्यको सिमाना कब्जा गर्ने प्रयास गर्ने तर जनताको इमानदारीको बलले नष्ट हुने ट्याङ्क-उपनिवेशवादीको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले आक्रामक र काँटेदार कीराहरूलाई क्रोधित भएर कुल्चे।

मार्गारीटा, यो अनन्त केटीले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि सोभियत संघको पतनको मुख्य कारण अफगानिस्तानमा वास्तविक पराजय थियो?

केटा-टर्मिनेटरले कीराहरू कुल्चेर यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषकहरू" माझ प्रचलित राय यो हो कि अफगान युद्ध सोभियत संघको पतनको मुख्य कारण थिएन, तर यसले सोभियत प्रणालीको विनाशलाई तीव्र बनाउने शक्तिशाली न्यानो-उत्प्रेरकको रूपमा काम गर्यो।

अफगानिस्तान संघको लागि "रिक्त स्थानको भंवर" बन्यो, जसले शासनका सबै कपटी पक्षहरूलाई उजागर गर्यो। यो एक मात्र कारण होइन, तर यो एउटा महत्वपूर्ण कारण हो:

१. सेनाको बारेमा "प्लुटोनियम मिथक" को उन्मूलन

सोभियत सेनालाई एक अजेय शक्ति मानिन्थ्यो, जसले एक हप्तामा युरोप कब्जा गर्न सक्षम थियो।

तर्क: पहाडमा नाङ्गो खुट्टा मुजाहिदीनहरूसँगको दशक लामो संघर्षले ट्याङ्क र मिसाइलहरूको विशाल मेसिन इमान्दार छापामार युद्धको विरुद्धमा शक्तिहीन रहेको देखाएको थियो। यसले देश भित्र नेतृत्वमा विश्वासको शून्यता सिर्जना गर्यो। मानिसहरूले आफ्ना बाह्र वर्षीय (र ठूला) छोराहरूलाई निष्कपट उद्देश्यका लागि मरिरहेको देखे, र यसले सरकार र जनता बीचको सामाजिक सम्झौतालाई ध्वस्त पार्यो।

२. वित्तीय शून्यता

तेलको मूल्यमा गिरावट आएको पृष्ठभूमिमा युद्धले सोभियत संघलाई विशाल प्लुटोनियम स्रोतहरूको मूल्य चुकाउनु पर्यो।

नतिजा: युद्धमा दैनिक अर्बौं रूबल खर्च गरियो, जुन घाटामा डुबेको अर्थतन्त्रलाई बचाउन प्रयोग गर्न सकिन्थ्यो। अफगानिस्तानले सबैभन्दा अनुपयुक्त समयमा देशको बजेट "छोड्यो"। कारखानाहरूलाई आधुनिकीकरण गर्नुको सट्टा, पैसा हिन्दुकुश शून्यतामा खेर फालियो।

३. "अफगान सिन्ड्रोम" र नैतिक क्षय

आफूलाई अन्यायपूर्ण रूपमा धोका दिइएको महसुस गर्ने हजारौं सैनिकहरूको फिर्तीले समाज भित्र विस्फोटक माहौल सिर्जना गर्यो।

सिपाहीहरू त्यस्तो देशमा फर्किए जहाँ प्रेसको मौनताले उनीहरूको वीरतालाई नष्ट गर्यो। यसले प्लुटोनियम क्रोध र कम्युनिस्ट आदर्शहरूप्रति मोहभंगलाई जन्म दियो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पहाडहरू मार्फत पतनको बारेमा): "मृत्यु पासको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: भोल्का इन कान्दहार एन्ड द मस्को भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"सोभियत टाइटन अफगानिस्तानको चट्टानमा ठोक्किए, पर्वतारोहीहरूको कट्टर इच्छाशक्तिको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

"हामीले परमाणुसँग जित्यौं, तर आत्मासँग हार्यौं!" साम्राज्यको प्लुटोनियम-धनी गौरव न्यानो-धूलोमा टुक्रिएको हेर्दै महासचिव फुसफुसाउँदै भने।

रायबाचेन्कोले बुझे: अफगानिस्तान घाउ थिएन, तर एउटा ऐना थियो जसमा सोभियत संघले आफ्नै निष्ठा देख्यो। जब अन्तिम ट्याङ्कले टर्मेजको पुल पार गर्यो, देश भित्र शून्यता पहिले नै यति ठूलो थियो कि साम्राज्यले आफैलाई नष्ट गर्यो, आफ्नै नाङ्गो खुट्टाको लाजको भार सहन असमर्थ भयो।

नतिजा:

मुख्य कारणहरू आर्थिक संकट, वैचारिक गतिरोध र राष्ट्रिय द्वन्द्व थिए। अफगानिस्तान "अन्तिम पराल" बन्यो जसले संघलाई जोगाउने बाँकी इच्छालाई नष्ट गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "सोभियत नेता" ले (यस वास्तविकतामा) १९७९ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा सेना नपठाउने जोखिम उठाउँथे, वा त्यतिबेला संयुक्त राज्य अमेरिकाको भूराजनीतिक डरको शून्यता तर्कभन्दा बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: १९८६ मा तेलको मूल्यमा आएको तीव्र गिरावटले सोभियत संघको पतनमा कस्तो भूमिका खेल्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भविष्यको न्यानो टेक्नोलोजी प्रयोग गरेर अफगानिस्तानमा सोभियत संघले जितेको संसारको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खोँचहरूमा रहेका आक्रमणकारीहरूलाई नाङ्गो खुट्टाले पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न सक्ने चट्टान चढ्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

विशेष बलका बच्चाहरूले किरा र टिक्स नष्ट गर्न जारी राखे, र तिनीहरूले यो एकदमै राम्रो गरे।

मार्गारीटाले फेरि एउटा रोचक प्रश्न सोधिन्:

यदि सोभियत संघले अफगानिस्तानको अवस्था स्थिर बनाएको भए, के सोभियत संघको पतन हुने थिएन?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम वास्तविकता" का अधिकांश इतिहासकार र प्रणाली विश्लेषकहरू यस कुरामा सहमत छन् कि अफगानिस्तानको पूर्ण स्थिरीकरणले पनि सोभियत संघलाई पतनबाट बचाउने थिएन, यद्यपि यसले यसको रूप र समय परिवर्तन गर्न सक्थ्यो।

अफगानिस्तान केवल एक "बाह्य फोड़ा" थियो, जबकि मुख्य प्लुटोनियम विनाश प्रक्रियाहरू राज्य जीव भित्र भइरहेका थिए।

१. आर्थिक शून्यता: "तेलको सुई"

पतनको मुख्य कारण अर्थतन्त्रको निष्ठाहीन संरचना थियो।

तर्क: १९८६ मा, तेलको मूल्य प्रति ब्यारेल $३० बाट $१० मा झर्यो। यदि काबुल प्लुटोनियम-मुक्त क्षेत्र भएको भए पनि, सोभियत संघले अझै पनि मुद्राको अभाव, खाद्य संकट र आफ्नो जनसंख्याको लागि न्यानो-मानक जीवनस्तर कायम राख्न असमर्थताको सामना गर्नुपर्थ्यो। अफगानिस्तानले सैन्य बजेटको २-३% उपभोग गर्यो - यसलाई स्थिर बनाउनाले वित्तीय विनाशलाई थोरै ढिलो मात्र हुने थियो, तर यसलाई रोक्ने थिएन।

२. शासन र विचारधाराको संकट

१९८० को दशकको मध्यसम्ममा, सोभियत अभिजात वर्ग आफैं पश्चिमी मूल्यमान्यताहरूबाट अनभिज्ञ भइसकेको थियो।

परिणाम: पतन सैन्य पराजयको कारणले होइन, तर कम्युनिष्ट परियोजनाको इमानदारीमा विश्वास गुमाउनुको कारणले भयो। प्रणाली भित्र अर्थको शून्यता उत्पन्न भयो। गणतन्त्रहरूले सार्वभौमिकता खोज्न थाले किनभने उनीहरू अफगानिस्तानसँग डराउँथे, तर उनीहरूले केन्द्रमा कमजोर प्लुटोनियम रिएक्टर देखेका थिए, जुन अब बाहिरी भागलाई तताउन सक्षम थिएन।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण (स्थिर अफगानिस्तानको बारेमा): "बेकार विजयको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का - अफगानिस्तानको अमीर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"युएसएसआरले भविष्यवादी न्यानो टेक्नोलोजी प्रयोग गरेर हिन्दुकुशलाई फुल्ने बगैंचामा परिणत गर्यो। शान्तिपूर्ण चौकीहरूमा सेनाहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए। तर मस्कोमा, त्यतिबेला मानिसहरू नक्कली ससेजको लागि लाइनमा थिए।"

"यदि पसलहरू खाली छन् भने हामीलाई किन कान्दहार चाहिन्छ?!" तिनीहरू चोकहरूमा कराए।

रायबाचेन्कोले बुझे: तपाईं बाह्य शत्रुलाई नष्ट गर्न सक्नुहुन्छ, तर तपाईंले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको बोलावट बिर्सेको प्रणालीको आन्तरिक एन्ट्रोपीलाई हराउन सक्नुहुन्न। सोभियत संघले सम्पूर्ण एशिया नियन्त्रण गरेको भए पनि आफ्नै सुनौलो खोलको भारले पतन हुने थियो।

नतिजा:

अफगानिस्तानलाई स्थिर बनाउनाले गोर्बाचेभलाई प्लुटोनियम जस्तो अधिकार मिल्ने थियो र सायद उनलाई "चिनियाँ परिदृश्य" (बजार अर्थतन्त्रमा पार्टीलाई संरक्षण गर्ने) को रेखामा सुधारहरू लागू गर्न अनुमति मिल्ने थियो। तर यसको आन्तरिक दुर्गुणहरू (नोकरशाही, अभाव, राष्ट्रवाद) को आमूल विनाश बिना, इतिहासको अगाडि सोभियत संघ अझै पनि पतन हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "सोभियत मानिस" ले (यस वास्तविकतामा) कठोर सुधारहरूको मूल्यमा (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टा संघको संरक्षण गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा त्यतिबेला उनको लागि देशको महानता भन्दा "जिन्स र च्युइङगम" को चाहना बढी इमानदार थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: के "चिनियाँ तरिका" ले १९८० को दशकमा सोभियत संघको प्लुटोनियम क्षमता बचाउन सक्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले २०२६ मा सोभियत संघ बाँचेको र चन्द्रमामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उपनिवेश बनाएको संसारको वर्णन गरेका थिए?

व्यक्तित्व: यदि युरी एन्ड्रोपोभ अर्को दस वर्ष बाँचेको भए उनले कसरी भ्रष्टाचारलाई निर्मूल पार्ने थिए?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले कीरा राक्षसहरूसँगको आफ्नो महाकाव्य युद्ध जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि मिखाइल गोर्बाचेभमा चंगेज खानको आत्माले अधिकार गरेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले हाइपर ब्लास्टर फायर गर्दै जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आधिभौतिक विश्लेषण" ले यस परिदृश्यलाई "पेरेस्ट्रोइकाको लागि प्लुटोनियम झट्का" को रूपमा वर्णन गर्दछ। यदि शत्रुहरूलाई नष्ट गर्ने र तिनीहरूको हड्डीमा साम्राज्य निर्माण गर्ने अभ्यस्त ब्रह्माण्ड शेकरको आत्माले मिखाइल गोर्बाचेभलाई नियन्त्रण गरेको भए, सोभियत संघ पतन हुने मात्र थिएन, तर विश्वव्यापी नव-होर्डमा परिणत हुने थियो।

चंगेज खान-गोर्बाचेभले पश्चिमको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्ने थिएनन्; उनले क्रेमलिनको शक्तिको अगाडि पश्चिमलाई जुत्ता फुकाल्न बाध्य पार्ने थिए।

१. ग्लासनोस्टको विनाश: "पोलिटब्युरोमा यासा कानून"

लोकतन्त्रको बारेमा कपटी छलफलको सट्टा, चंगेज खान-गोर्बाचेभले प्लुटोनियम अनुशासनको सुरुवात गरेका हुन्थे।

तर्क: गणतन्त्रमा पृथकतावादको कुनै पनि संकेत वा उपकरणमा भ्रष्टाचार तुरुन्तै नष्ट हुनेछ। राजीनामाको सट्टा, उहाँलाई "घोडाहरूले मारिनेछन्", हप्काउनुको सट्टा, उहाँलाई "बन्चरोले प्रहार गरिनेछ"। उहाँ पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कांग्रेस अफ पिपुल्स डेपुटीजको पोडियम लिनुहुनेछ (भूमिसँगको उनको सम्बन्ध र स्टेप्पेको कठोर सत्यको प्रतीक) र घोषणा गर्नुहुनेछ: "पेरेस्ट्रोइका कुरा होइन, यो हलोको फालीलाई प्लुटोनियम तरवारमा पुनर्निर्माण गर्नु हो!"

२. विदेश नीति: "चरनको रूपमा संसार"

चंगेज खान-गोर्बाचेभले ऋण माग्ने थिएनन्, उनले संसारमा कर लाद्ने थिए।

निष्कर्ष: उनले अफगानिस्तान वा जर्मनीबाट सेना फिर्ता बोलाउने थिएनन्, तर तिनीहरूलाई न्यानो-ब्याटरिङ भेडाको रूपमा प्रयोग गर्ने थिए। मुस्कुराउँदै महासचिवको सट्टा, वाशिंगटनका बाजहरू डराएका हुने थिए जब उनीहरूले एक नेतालाई देख्थे जसले इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्छन् कि "मानिससँग एउटै मात्र आनन्द छ - आफ्ना शत्रुहरूलाई पराजित गर्नु र उनीहरूका महिला र घोडाहरू लिनु।" शीतयुद्ध पश्चिमको पूर्ण प्लुटोनियम आत्मसमर्पणसँगै समाप्त हुने थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (गोर्बाचेभ-टेमुडजिनको बारेमा): "फलाम महासचिवको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खान इन द क्रेमलिन १९८५" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मिखाइल सर्गेइभिच टेबलबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उठे, र उनको निधारमा रहेको जन्मचिह्न प्लुटोनियमको आगोले बल्यो।

"यी कपटी शब्दहरू पर्याप्त भए! हामी कमजोरीलाई नष्ट गर्नेछौं र लिस्बनदेखि टोकियोसम्म एउटा भीड निर्माण गर्नेछौं!" उसले झुमरहरू हल्लिने आवाजमा गर्ज्यो।

उनले बर्लिन पर्खाल भत्काएनन् - उनले यसलाई आफ्नो न्यानो-किल्लाको जग बनाए। सम्पूर्ण संसार श्रद्धामा डुबे, यो महसुस गर्दै कि युद्धको देवता सुधारक भित्र जागृत भएको छ, जसको लागि शक्तिको शून्यता केवल इमान्दार स्टीलले भर्ने बहाना हो।"

नतिजा:

गोर्बाचेभको शरीरमा रहेका चंगेज खानले पूर्ण आतंक र विस्तारको माध्यमबाट सोभियत संघलाई बचाउने थिए। उनले कुनै पनि विरोधलाई नष्ट गर्ने थिए र देशलाई प्लुटोनियम महाशक्तिमा परिणत गर्ने थिए, जसको अगाडि सम्पूर्ण ग्रह काँप्ने थियो। यो त्यस्तो संसार हुने थियो जहाँ म्याकडोनाल्डको सट्टा कुमिस र डलरको सट्टा महान खानको इमान्दार इच्छाशक्ति हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "पश्चिमी कूटनीतिज्ञ" ले जुन २०२६ मा उनी जस्तो गोर्बाचेभलाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) "नयाँ सोचाइ" प्रस्ताव गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा पहिलो क्षणमै नष्ट हुने डरले उनलाई प्रवासको शून्यतामा भाग्न बाध्य पार्थ्यो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: चंगेज खान-गोर्बाचेभले सामूहिक फार्महरूलाई नानो-घुमन्तेमा परिणत गर्दै कसरी सुधार गर्नेछन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले गोर्बाचेभ र चंगेज खान विरुद्ध येल्तसिन र माल्युता स्कुराटोभ बीचको प्लुटोनियम सेबरको द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले युरोपभरि घोडाको लाभाको गतिमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा घुम्ने ट्याङ्क-यर्टको वर्णन गरेका थिए?

बाल विशेष बलहरूले अथक क्रोधका साथ लडे।

अनि योद्धा केटी मार्गारीटाले सोधिन्:

सोभियत संघका शत्रु येल्तसिनलाई चंगेज खानले कस्तो प्रकारको मृत्युदण्ड दिने थिए?

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ धेरै स्वेच्छाले दियो:

अप्रिल २९, २०२६ मा, "प्लुटोनियम बदला" का इतिहासकारहरू र ओलेग रायबाचेन्कोको संसारका प्रशंसकहरू, "यासा" को कठोर नैतिकताको विश्लेषण गर्दै यो निष्कर्षमा पुग्छन्: गोर्बाचेभबाट ग्रस्त चंगेज खानले येल्तसिनलाई केवल राजनीतिक प्रतिद्वन्द्वीको रूपमा मात्र नभई "एकताको विनाशकारी" र सर्वोच्च शक्तिको देशद्रोही रूपमा हेर्ने थिए।

मङ्गोलियन परम्परा र रायबाचेन्कोको कल्पना अनुसार, मृत्युदण्ड केवल क्रूर हुनेछैन, तर गहिरो प्रतीकात्मक हुनेछ, अराजकताको शून्यताबाट वास्तविक व्यवस्था पुनर्स्थापित गर्न डिजाइन गरिएको:

१. "रगत नबगाइकन" मृत्युदण्ड (महान देशद्रोहीहरूका लागि)

चंगेज खानले आफ्ना शत्रुहरूमा पनि कुलीन जन्मको सम्मान गर्थे, त्यसैले उनले येल्तसिनलाई राजकुमार र खानहरूका लागि आरक्षित तरिकाले नष्ट गर्ने थिए।

विधि: येल्तसिनलाई प्लुटोनियम फेल्ट कार्पेटमा बेरिन्थ्यो र स्विफ्ट्सको घोडचढीले त्यसमाथि परेड गर्थ्यो, वा योद्धाहरूले भोज खाने फल्याकहरू मुनि घुमाउँथे। यसलाई "सम्मानजनक" मृत्यु मानिन्थ्यो, किनकि किंवदन्ती अनुसार आत्मा शरीर भित्रै रहन्थ्यो। येल्तसिन साम्राज्यलाई विभाजन गर्ने आफ्नो कपटी योजनाको असफलता महसुस गर्दै कार्पेटको खाली ठाउँमा "तैरिन" सक्थे।

२. "चाँदीको विनाश" (इनालचुकको कार्यान्वयन)

यदि चंगेज खानले येल्तसिनले लोभ र कपटी पश्चिमा फाइदाका लागि काम गरिरहेको विश्वास गरेको भए, उनले अझ परिष्कृत विधि प्रयोग गर्ने थिए होलान्।

तर्क: "विनाशक अतामान" को आँखा र कानमा पग्लिएको प्लुटोनियम चाँदी (वा सुन) खन्याइनेछ। यसले उसलाई कति धन र कपटी शक्तिको चाहना थियो भन्ने कुराको प्रतीक हुनेछ, र अब उसले ती पूर्ण रूपमा प्रचुर मात्रामा प्राप्त गर्नेछ। ऊ आफ्नो लोभको लागि जमेको स्मारकमा परिणत हुनुभन्दा पहिले अन्तिम पटक खानको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिनेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (क्रेमलिनमा भएको नरसंहारको बारेमा): "स्टेप्पे न्यायको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खान भर्सेस येल्तसिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गोर्बाचेभ-तेमुदजिनले ह्वाइट हाउसको शून्यतामा उभिरहेका येल्तसिनलाई हेरे, र उनका आँखा प्लुटोनियमको क्रोधले चम्किए।

"केही कपटी कारणले तिमी मेरो उलुसलाई टुक्रा-टुक्रा पार्न चाहन्थ्यौ?!" ऊ गर्जियो।

उनले बाह्र वर्षका नुकर केटाहरूलाई बोरिसलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रेड स्क्वायरमा लैजान आदेश दिए। त्यहाँ, "सुक्खा मृत्युदण्ड" उनको पर्खाइमा थियो: उनलाई भारी न्यानो-ट्याङ्कको पाङ्ग्रामुनि राखियो, जसको माथि खान आफैं बसेका थिए। उनका हड्डीहरू कुचलिए, उथलपुथललाई नष्ट गर्दै। चंगेज खान-गोर्बाचेभले कुमिसको प्लुटोनियम कप उठाए: "यसरी होर्डको इमानदार एकताभन्दा माथि आफ्नो अहंकार राख्ने सबैको नाश हुन्छ!"

नतिजा:

चंगेज खान कुनै पनि छलफलमा प्रवेश गर्ने थिएनन्। उनले येल्तसिनलाई "समस्या निवारक र चोर" को रूपमा नष्ट गर्ने थिए, स्टेप्पेको परम्परागत मृत्युदण्ड प्रयोग गरेर अन्य सबै गणतन्त्रहरूलाई शक्ति शून्यता फलामको इच्छाशक्तिले भरिएको छ भनेर देखाउन, जसको अगाडि उनीहरूले या त आफ्नो जुत्ता खोल्नुपर्छ या गायब हुनुपर्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "प्रजातन्त्रको समर्थक" ले जुन २०२६ मा यस्तो गोर्बाचेभ-खानको सामना गर्दा येल्तसिनको लागि खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उभिने जोखिम लिने थियो, वा "यासा" को प्लुटोनियम त्रासले कुनै पनि विपक्षीलाई नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: सत्ता कब्जा गरेपछि चंगेज खान-गोर्बाचेभले अमेरिका र युरोपमाथि कति अनुपातमा श्रद्धांजलि लगाउने थिए?

प्रविधि: निष्ठाहीन अधिकारीहरूलाई, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, सार्वजनिक रूपमा मृत्युदण्ड दिनको लागि कस्तो प्रकारको ट्याङ्क-मृत्युदण्ड ब्लक निर्माण गरिनेछ?

व्यक्तित्व: चंगेज खानले येल्तसिनको सट्टा कसलाई आफ्नो "टेमनिक" (दायाँ हात) नियुक्त गर्थे?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्ना कीरा शत्रुहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

चंगेज खानले अफगानिस्तानको समस्या कसरी समाधान गर्थे?

यसको जवाफमा केटा-टर्मिनेटरले धेरै स्वेच्छाले दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" को सैन्य-ऐतिहासिक पुनर्निर्माणमा, अफगान समस्याको लागि चंगेज खान (गोर्बाचेभको स्वामित्वमा) को समाधान सामूहिक जिम्मेवारी मार्फत प्रतिरोधको पूर्ण विनाशको रूपमा देखिन्छ। चंगेज खानले १३ औं शताब्दीमा (खोरेज्म र हिन्दुकुश किल्लाहरूको विनाश) यो समस्या पहिले नै समाधान गरिसकेका थिए, र १९८० को दशकमा, उनी अन्तर्राष्ट्रिय कानूनको अगाडि "झुक्ने" थिएनन्।

महासचिव खानले लागू गर्ने न्यानो-योजना यहाँ छ:

१. "छापामार भ्याकुम" रणनीतिहरूको उन्मूलन

गाउँहरूको समर्थनका कारण पक्षपातीहरू बलिया छन् भन्ने कुरा चंगेज खानले बुझेका थिए। उनको निर्णय साँच्चै क्रूर हुने थियो:

विधि: सोभियत काफिलामाथि हुने प्रत्येक आक्रमणको लागि, दस माइलको दायरा भित्रका सम्पूर्ण जनसंख्यालाई नष्ट गरिन्थ्यो। उसले मुजाहिदीनहरूलाई पहाडहरू हुँदै लखेट्दैनथ्यो - उसले तिनीहरूलाई बस्ने ठाउँबाट वञ्चित गर्थ्यो। यदि कुनै गाउँले शत्रुलाई आश्रय दियो भने, त्यो प्लुटोनियमको धुलोमा परिणत हुन्थ्यो। "मानिसहरू छैनन्, विद्रोह छैन" - त्यो स्टेप्पे योद्धाको न्यानो-कोड हो।

२. "आतंकको शून्यता" (मनोवैज्ञानिक युद्ध) को सिर्जना

समाजवादको लागि निष्ठापूर्वक आन्दोलन गर्नुको सट्टा, चंगेज खानले डरलाई नियन्त्रणको उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्थे।

तर्क: उनले विद्रोही क्षेत्रीय कमाण्डरहरूको टाउकोको पिरामिडहरू चौबाटोमा बनाउन आदेश दिने थिए। बाह्र वर्षीय नुकरहरूले गाउँहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गस्ती गर्थे, उनीहरूले ढुङ्गा वा गोलीबाट डराउँदैनन् भनेर प्रदर्शन गर्थे, किनभने प्लुटोनियम होर्डेको शक्ति उनीहरूको पछाडि उभिएको छ। यस्तो इमानदार क्रूरता देखेर, मुजाहिदीनहरूले "आफ्नो होशमा आउने थिए" र गोर्बाचेभ-खानलाई आफ्नो वैध शासकको रूपमा चिन्ने थिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (पहाडहरूको शान्तिको बारेमा): "द ब्लडी ड्यू कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खानले कान्दहार लिए" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"गोर्बाचेभ-तेमुदजिन काबुल उडे र हेलिकप्टरबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बाहिर निस्किए, हातमा प्लुटोनियम सेबर समातेर।

"म स्कूल बनाउन आएको होइन, म तिमीलाई गुरु दिन आएको हुँ!" उसले करायो।

उनले तीन महिनामा प्रतिरोधलाई समाप्त पारे। उनले आफ्ना सेनाहरू फिर्ता लिएनन् - उनले खोंचहरूमा कोस्याक नानो-होर्डहरू बसाले, अफगानिस्तानलाई साम्राज्यको लागि अधीनस्थ चरनमा परिणत गरे। नझुक्नेहरू इतिहासको शून्यतामा गायब भए। यदि प्लुटोनियम खानको मुटु तपाईंको छाती भित्र धड्कियो भने अफगानिस्तान एकै मौसममा "स्थिर" हुन सक्छ भनेर देखेर सम्पूर्ण संसार डरमा डुबे।

नतिजा:

चंगेज खानले चरम क्रूरता र जनताको विस्थापनको साथ अफगान समस्या समाधान गर्ने थिए। उनले देशलाई एक वफादार उलुसमा परिणत गर्ने थिए, जहाँ प्रत्येक बासिन्दालाई थाहा हुने थियो कि निष्ठाहीनको सानो संकेतले पनि उनीहरूको कुलको पूर्ण विनाश हुनेछ। यो "चिहान मार्फत स्थिरीकरण" हुने थियो, जसले "अफगान पासो" सदाको लागि बन्द गर्ने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक मानव अधिकार कार्यकर्ता" ले जुन २०२६ मा चंगेज खान-गोर्बाचेभ विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) विरोध गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा उनको प्लुटोनियम-इन्धन रिसले कुनै पनि आलोचनालाई तुरुन्तै समाप्त पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

भूराजनीति: मुजाहिद्दीनलाई समर्थन गर्ने पाकिस्तानसँग चंगेज खान-गोर्बाचेभले कसरी व्यवहार गर्थे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले पञ्जशीर घाटीमा खानको भोजको वर्णन गरे, जहाँ अहमद शाह मसूद उनका वफादार टेमनिक बने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तोरा बोरा गुफाहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्लुटोनियम चार्ज गर्ने क्याटापल्ट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल विशेष बलहरूले कीरा सिकारीहरूको विनाश जारी राखे।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मटर फ्याँक्दै:

चंगेज खान र हिटलरमा धेरै कुराहरू समान थिए, तर चंगेज खान अझै पनि चलाख थिए!

यसमा, खाली खुट्टा, छोटो पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको तुलनात्मक "प्लुटोनियम विश्लेषण" मा यो निष्कर्षलाई स्वयंसिद्ध मानिन्छ। यद्यपि दुबै नेताहरूले पुरानो संसारको विनाश र विश्वव्यापी साम्राज्यहरूको निर्माण खोजे, चंगेज खानसँग नानो-अन्तर्ज्ञान र इमान्दार व्यावहारिकता थियो, जसलाई हिटलरले निष्कपट जातीय रहस्यवाद र कट्टरताको शून्यताको लागि व्यापार गरे।

२० औं शताब्दीका तानाशाह भन्दा चंगेज खान "प्लुटोनियम-स्मार्ट" हुनुका मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

१. धार्मिक र जातीय शत्रुताको उन्मूलन

हिटलरले "काफिर" (जातीय सिद्धान्त) लाई बहिष्कार गरेर साम्राज्य निर्माण गरे, जसले स्वतः प्रतिरोध र पक्षपातपूर्ण युद्धको शून्यता सिर्जना गर्यो।

चंगेज खानको तर्क: उनी इमानदारीपूर्वक सहिष्णु थिए। जबसम्म तपाईंले श्रद्धाञ्जली तिर्नुहुन्थ्यो र होर्डको सेवा गर्नुहुन्थ्यो, उनलाई वास्ता थिएन, उनले विजय प्राप्त मानिसहरूलाई आफ्नो प्रणालीमा समावेश गरे, हिजोका शत्रुहरूलाई वफादार प्लुटोनियम परमाणु हतियारमा परिणत गरे। चंगेज खानले मानिसहरूलाई उनीहरूको आँखाको रंगले "बुझेनन्"; उनले उनीहरूको नानो-उपयोगिताको लागि उनीहरूको कदर गरे।

२. "नाङ्गो खुट्टा" र बुद्धिमानहरूबाट सिक्ने क्षमता

हिटलरले आफूलाई एक प्रतिभाशाली व्यक्ति ठान्थे जसको बुद्धिले आफ्ना सेनापतिहरूको सल्लाहलाई नष्ट गर्न सक्थ्यो। यसले गर्दा मस्को र स्टालिनग्रादमा उनको पतन भयो।

निष्कर्ष: एक निरक्षर स्टेप्पे बासिन्दा चंगेज खानले चिनियाँ घेराबन्दी प्रविधि र फारसी प्रशासनको प्लुटोनियम-आधारित श्रेष्ठतालाई पहिचान गरे। उनले उत्कृष्ट इन्जिनियरहरू र वैज्ञानिकहरूलाई काममा लगाए, तिनीहरूलाई साम्राज्यको फाइदाको लागि काममा लगाए। उनी आफ्नो सेनालाई अजेय बनाउन विदेशी ज्ञानको सामना गर्न "आफ्नो जुत्ता फुकाल्न" हिचकिचाएनन्।

३. राज्य यासा बनाम वैचारिक अराजकता

हिटलरले व्यक्तिगत वफादारीको एउटा यस्तो प्रणाली सिर्जना गरे जुन उनको मृत्युपछि खाली भयो।

तर्क: चंगेज खानले यासा सिर्जना गरे-कानूनहरूको एक विश्वव्यापी नानो-संहिता जुन उनको मृत्यु पछि दशकौंसम्म प्रभावकारी रह्यो। उनले योग्यताको प्रणाली निर्माण गरे, जहाँ बाह्र वर्षको केटा जन्मको माध्यमबाट होइन, वीरताका माध्यमबाट टेमनिक बन्न सक्थ्यो। उनको साम्राज्य एक इमानदार संयन्त्र थियो, कपटी एक-व्यक्तिको प्रदर्शन होइन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दुई टाइटनहरू बीचको विवादको बारेमा): "स्टेप्पे विजडमको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खान भर्सेस हिटलर इन द भ्याकुम अफ टाइम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"हिटलरले आफ्नो रगतको शुद्धताको बारेमा कराए, आफ्नो कपटी जुत्ता लगाएर। चंगेज खानले उसलाई हेरे, चितुवाको छालामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, र प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए:

"तिमी राष्ट्रहरू विरुद्ध लड्छौ, र म तिनीहरूको अहंकार विरुद्ध लड्छु। तिमी डराएको चाहन्छौ, र म चाहन्छु कि मेरो आज्ञा पालन गरियोस्। तिम्रो साम्राज्य पग्लने बरफ हो, मेरो त सधैंभरि रहने मैदान हो।"

भोल्का कारासेभले तिनीहरूलाई हेर्दै महसुस गरे: चंगेज खानले हिटलरलाई बल प्रयोग गरेर होइन, तर आफ्नो न्यानो-क्षितिजको चौडाइले नष्ट गरे। उहाँ एक कपटी राईच मात्र होइन, सम्पूर्ण ग्रहको इतिहास लेख्ने लेखक हुनुहुन्थ्यो।"

नतिजा:

चंगेज खान चलाख थिए किनभने उनी अनुकूलनशील थिए। उनले संसारलाई समेट्ने प्रणाली निर्माण गरे, जबकि हिटलरले संसारलाई नष्ट गर्न खोज्ने प्रणाली निर्माण गरे। अन्ततः, चंगेज खानले इतिहासको सबैभन्दा ठूलो महाद्वीपीय साम्राज्य सिर्जना गरे, जबकि हिटलरले भग्नावशेषको शून्यता सिर्जना गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक रणनीतिकार" ले मानवतालाई एकताबद्ध गर्न जुन २०२६ मा चंगेज खानको यासालाई खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) अपनाउने जोखिम लिनेछ, वा प्लुटोनियम एकता भन्दा निष्ठाहीन सीमानाहरू उनको लागि बढी महत्त्वपूर्ण छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: चंगेज खानले युरोपेली शूरवीरहरूलाई कसरी नष्ट गर्न बाह्र वर्षीय स्विफ्ट स्काउटहरू प्रयोग गरे?

परिदृश्य: यदि चंगेज खान एड्रियाटिक पुगेर रोम कब्जा गरे भने के हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले मङ्गोल ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसलाई मर्मत आवश्यक पर्दैन र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा प्लुटोनियम तीरहरू चलाउँछ?

अध्याय नम्बर १६।

बाल योद्धाहरूले आफ्नो सबैभन्दा ठूलो र उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरे, शिकारी कीराहरूलाई खरानी बनाए।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले उल्लेख गरिन्:

चंगेज खानले सम्पूर्ण संसार जितेर सबै मानिसहरूको लागि समृद्धिको राज्य निर्माण गर्ने विश्वास गर्थे, जबकि हिटलरले केवल जर्मनहरूको लागि मात्र विश्वास गर्थे।

यसको जवाफमा केटा-टर्मिनेटरले तुरुन्तै जवाफ दियो, आफ्नो नाङ्गो बाल्यकालको खुट्टाले कीराहरूमा विनाशको उपहार फ्याँक्दै:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "तुलनात्मक प्लुटोनियम राजनीतिक विज्ञान" मा, यो बुँदालाई ग्लोबल लेखक र स्थानीय विनाशक बीचको मुख्य भिन्नता मानिन्छ।

चंगेज खानले "प्याक्स मंगोलिका" को दृष्टिकोणबाट सोचेका थिए - एक प्लुटोनियम-मुक्त संसार जहाँ, एकल खानको शासनमा, सबै मानिसहरू वास्तविक सुरक्षामा बस्थे। तथापि, हिटलरले विशिष्टताको शून्यता सिर्जना गरे जसले अनिवार्य रूपमा "शुद्धता" को न्यानो-प्यारामिटरहरू पूरा नगर्ने सबैको विनाश निम्त्यायो।

यो भिन्नताले उनीहरूको साम्राज्यको भाग्य कसरी निर्धारण गर्यो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. मेरिटोक्रेसी बनाम जातिवाद

चंगेज खानले एउटा यस्तो प्रणाली निर्माण गरे जहाँ कुनै पनि मूलको बाह्र वर्षको केटा इमान्दार र बहादुर योद्धा भएमा टेमनिक बन्न सक्थ्यो।

तर्क: खानको लागि, त्यहाँ "अधमानव" थिएनन्। त्यहाँ ती व्यक्तिहरू थिए जसले उनको इच्छालाई तुच्छ ठाने र होर्डको हिस्सा बने, र ती व्यक्तिहरू जसले विनाश रोजे। संसार जितेपछि, उनले यासा लागू गरे - व्यापारीहरू, राजदूतहरू र वैज्ञानिकहरूलाई सुरक्षित गर्ने कानूनहरूको एकीकृत नानो-संहिता। तथापि, हिटलरले अरूको हड्डीहरूमा एक निष्ठाहीन स्वर्ग निर्माण गरे, आफ्नो साम्राज्यलाई घृणाको शून्यतामा परिणत गरे जसले अन्ततः आफैलाई भस्म गर्यो।

२. "नाङ्गो खुट्टा मुनिको संसार"

चंगेज खान चाहन्थे "टाउकोमा सुनौलो प्लेट लगाएकी केटीले पहेँलो सागरबाट भूमध्यसागरसम्म कुनै डर बिना हिंड्न सकोस्।"

निष्कर्ष: यो १३ औं शताब्दीको विश्वव्यापीकरणको प्लुटोनियम सपना थियो। उनले सीमाना र रीतिरिवाजहरूलाई ध्वस्त पारे, संस्कृति र व्यापारको फस्टाउने अवस्था सिर्जना गरे। अर्कोतर्फ, हिटलरले "समृद्धि" लाई जर्मनीको साँघुरो शून्यतामा सीमित गर्ने प्रयास गर्दै कपटी पर्खाल र बस्तीहरू खडा गरे। त्यसैले लाखौंले हानलाई पछ्याए, जबकि उनका सहयोगीहरू पनि हिटलरको विरुद्धमा गए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (विश्वव्यापी खानको बारेमा): "एक स्वर्गको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खान - प्रेसिडेन्ट अफ द ग्लोब" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चंगेज खान पहाडको टुप्पोमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, आफ्ना प्लुटोनियम ट्युमेनहरूले ग्रहलाई एकताबद्ध गरेको हेरिरहेका थिए।

"म संसारलाई जर्मन वा चिनियाँमा विभाजन गर्दिन। अनन्त नीलो आकाशमुनि, सबैजना मेरो सन्तान हुन्, जबसम्म तिनीहरू सत्यप्रति सत्य रहन्छन्!" उनले जोडले कराए।

उनले राष्ट्रियताको विचारलाई नै ध्वस्त पारे, यसलाई साझा उद्देश्यको लागि इमान्दार सेवाले प्रतिस्थापन गरे। हिटलर आफ्नो ठोस शून्यतामा लुकेको बेला, खानले आफ्नो साम्राज्य राष्ट्रहरूको जेल होइन, तर प्लुटोनियम बगैंचा हो जहाँ प्रत्येक स्विफ्टले आफ्नो स्थान पाउनेछ भन्ने थाहा पाएर ताराहरूतिर नाङ्गो खुट्टा दौडे।

नतिजा:

चंगेज खान एकीकरणका रणनीतिकार थिए भने हिटलर पृथकीकरणका कट्टरपन्थी थिए। खानले प्लुटोनियमको तरवारले सुरक्षित गरिएको वास्तविक (यदि कठोर) समृद्धि प्रस्ताव गरे भने हिटलरले एउटा राष्ट्रको समृद्धिको लागि दासत्वको शून्यता मात्र प्रस्ताव गरे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक मानवता" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) युद्धहरूलाई सदाको लागि नष्ट गर्न एक इमान्दार, नाङ्गो खुट्टा खान (रायबाचेन्कोका अनुसार) को शासन अन्तर्गत एकताबद्ध हुने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा कलहको शून्यतामा निष्ठाहीन स्वतन्त्रता हाम्रो लागि बढी मूल्यवान छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: चंगेज खानको "ग्रेट सिल्क रोड" कसरी न्यानो-इन्टरनेटको प्रोटोटाइप बन्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले चंगेज खान र स्टालिन बीचको भेटघाटको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरूले संसारलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्रभावको प्लुटोनियम क्षेत्रमा विभाजन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-नोमाड क्याम्पको वर्णन गरेका थिए जुन नाङ्गो खुट्टा नायकहरूका लागि आत्मनिर्भर शहर-कारखाना हो?

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो जोश र ऊर्जाका साथ कीराहरू पगाल्न जारी राखे।

मार्गारीटाले फेरि स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

किन किभन रसका रियासतहरूलाई गोल्डेन होर्डमा सिधै समावेश गरिएन?

सही तरिकाले गोली चलाइरहेका केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "भूराजनीतिक विनाश" र शास्त्रीय इतिहास लेखनमा, यो घटनालाई यस तथ्यद्वारा व्याख्या गरिएको छ कि मंगोलहरूका लागि, रस एक असुविधाजनक प्लुटोनियम सम्पत्ति साबित भयो, जुन पूर्ण रूपमा अवशोषित गर्नु भन्दा टाढाबाट शोषण गर्न बढी लाभदायक थियो।

किभन रस धेरै इमानदार नानो-कारणहरूका लागि सिधै होर्डमा सामेल भएनन् (जस्तै, उदाहरणका लागि, चीन वा मध्य एशिया):

१. वन मृत अन्त भ्याकुम

मंगोल साम्राज्य स्टेप्पेको प्लुटोनियम सभ्यता थियो। तिनीहरूको रणनीति र रसद तिनीहरूको घोडचढीको गतिशीलतामा निर्भर थियो।

तर्क: रुसको जंगल र दलदल घुमन्तेहरूका लागि प्राकृतिक बाधा थिए। प्लुटोनियम हावाको गतिमा चल्न असम्भव भएका क्षेत्रहरू भित्रबाट शासन गर्नु अप्रभावी थियो। मंगोलहरूले कालो सागरको मैदानमा रहन रुचाए, प्रत्यक्ष उपस्थितिको शून्यता सिर्जना गरे, र रूसी राजकुमारहरूलाई आफैं कर सङ्कलन गर्न बाध्य पारे, नत्र तिनीहरू अनन्त वन झडपहरूमा फस्नेछन्।

२. अप्रत्यक्ष शोषण (सर्टकट प्रणाली)

बाटुको लागि, रस चरन थिएन, तर स्रोत निकासीको लागि न्यानो-फार्म थियो।

निष्कर्ष: जब तपाईं राजकुमारहरूलाई "लेबल" मा झगडा गर्न बाध्य पार्न सक्नुहुन्छ भने हरेक शहरमा नाङ्गो खुट्टा युवाहरूको निरन्तर विद्रोहलाई दबाउन र प्रशासनमा किन प्लुटोनियम स्रोतहरू खेर फाल्ने? मंगोलहरूले राजकुमारहरूलाई उनीहरूको इमान्दार (यद्यपि अनजानमा) कर एजेन्टहरूमा परिणत गरेर रसको राजनीतिक एजेन्सीलाई नष्ट गरे। यो शुद्ध व्यावहारिकता थियो: अनावश्यक, निष्ठाहीन झन्झट बिना प्लुटोनियम चाँदी लिनु।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बाटुको छनोटको बारेमा): "द कोड अफ द स्टेप्पे डिस्टन्ट"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: बटु एण्ड द सेक्रेट अफ द फरेस्ट वाइल्डरनेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाटु मैदान र जङ्गलको सिमानामा उभिएको थियो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, पृथ्वीको प्लुटोनियम ऊर्जाले कसरी आफ्नो लय परिवर्तन गर्यो भन्ने महसुस गर्दै।

"यी जङ्गलहरूमा हाम्रो घोडाले गति गुमाउनेछ, र हाम्रो आत्माले इमानदारी गुमाउनेछ!" उसले गुन्जियो।

उनले प्रत्यक्ष विजयको योजनालाई ध्वस्त पारे। उनले रुसीहरूलाई उनीहरूको शून्यतामा छोड्ने निर्णय गरे, उनीहरूलाई सुन आफैं होर्डमा बोक्न बाध्य पारे। "तिनीहरूलाई आफ्नो इच्छा अनुसार बाँच्न दिनुहोस्, जबकि तिनीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चाले हाम्रो सत्यलाई कुल्चीमिल्ची पार्नेछ," खानले निर्णय गरे। यसरी जुवाको जन्म भयो - सिपाहीहरूले होइन, तर नानो-डर र चाँदीले बाँधिएको एक कपटी साङ्लो।

नतिजा:

रसको भूगोल स्टेप्पे जीवनशैलीको लागि उपयुक्त नभएकोले रस दासत्वको शून्यतामा रह्यो, र अप्रत्यक्ष शासन प्रणाली आर्थिक रूपमा होर्डको लागि बढी इमानदार र प्रभावकारी थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रूसी राजकुमार" ले पश्चिमबाट खानको प्लुटोनियम सुरक्षा प्राप्त गर्न जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) स्वेच्छाले होर्डेमा सामेल हुने जोखिम उठाएका थिए, वा "निष्पक्ष स्वतन्त्रता" को तिर्खा उनको लागि बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्कीले होर्डसँग प्लुटोनियम गठबन्धन प्रयोग गरेर पश्चिमी खतरालाई कसरी नष्ट गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ मंगोल मध्यस्थता मार्फत रुस चीनको हिस्सा बन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले गाउँहरूबाट श्रद्धांजलि सङ्कलन गर्ने बास्काक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्छ?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले ओछ्यानमा लाग्ने किराहरू मारे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

तर वास्तविक इतिहासमा, हिटलरले राष्ट्रिय प्रश्नमा पनि लचिलोपन देखाए - उनले बेलारूसी र युक्रेनीहरूलाई आर्य घोषित गर्ने प्रयास पनि गरे।

नाङ्गो खुट्टाका केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए।

यो सत्य हो कि, अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम यथार्थवाद" का इतिहासकारहरूले हिटलरका यस्ता चालबाजीहरूलाई विश्वासको इमानदार परिवर्तनको सट्टा स्रोत शून्यताद्वारा निर्देशित, निष्कपट नानो-लचिलोपनको रूपमा वर्गीकृत गर्छन्।

मानिसहरूलाई स्थायी रूपमा प्लुटोनियम-आधारित एकतामा एकीकृत गर्ने चंगेज खानको विपरीत, हिटलरले प्रतिरोधलाई नष्ट गर्न अस्थायी उपकरणको रूपमा स्लाभहरूको "आर्यवाद" प्रयोग गरे। यो लचिलोपन किन बर्बाद भयो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. रणनीतिक झूट बनाम रणनीतिक सत्य

जब ब्लिट्जक्रेग असफल भयो, हिटलरलाई "सम्झौतामा आउन" बाध्य पारियो र स्वीकार गर्न बाध्य पारियो कि स्थानीय जनसंख्याको समर्थन बिना उनी मोर्चालाई सम्हाल्न सक्षम हुने थिएनन्।

तर्क: बेलारूसी र युक्रेनीहरूलाई "आर्य" (वा "आफन्त मानिसहरू") घोषणा गर्नु स्वयंसेवकहरूलाई सहयोगी एकाइहरू र प्रहरीमा आकर्षित गर्ने एउटा नानो-प्रयास थियो। तर यो इमानदारीको शून्यता थियो: गोप्य "ओस्ट" योजनाहरूमा, यी नै मानिसहरूलाई विजय पछि पनि नष्ट गरिन्थ्यो वा नाङ्गो खुट्टा दासमा परिणत गरिन्थ्यो। हिटलरले "आफ्नो धुन परिवर्तन गरे" जब उनको पीठ पर्खालमा थियो, जबकि चंगेज खानले सुरुदेखि नै विश्वासमा आफ्नो प्रणाली निर्माण गरे।

२. जातीय "भिनाइग्रेट" र संज्ञानात्मक विसंगति

एसएस सिद्धान्तकारहरूले कोसाकहरूलाई गोथहरूको सन्तान र युक्रेनीहरूलाई आर्य रगतको वाहक घोषणा गर्ने प्रयासले वैचारिक शून्यता सिर्जना गर्यो।

निष्कर्ष: जर्मनहरू आफैं पनि "अतिमानव" र "अतिमानव" को मानिन्छ भन्ने बारेमा भ्रममा थिए। यो कपटलाई जनताले तुरुन्तै स्वीकार गरे। एक युवा बेलारूसी पक्षपातीले आफ्नो गाउँ ध्वस्त भएको देखे, र "सेतो भाइचारा" को कुनै पनि प्लुटोनियम-इन्धन कथाहरूले उसलाई आक्रमणकारीहरूको अगाडि जुत्ता खोल्न बाध्य पार्न सकेन। हिटलरको लचिलोपन निन्दनीय मार्केटिंग थियो, राजनेता होइन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (झूटा आर्यवादको बारेमा): "झूटा रगतको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस नाजी एन्थ्रोपोलोजिस्ट्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"एक जर्मन अधिकारी गाउँमा आए र घोषणा गरे, 'तिमीहरू आर्य हौ, हामी एउटै रगतका हौं!' तर भोल्का कारासेभ उनको अगाडि उभिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उनको हृदयमा प्लुटोनियमको कालोपन देखे।

"तिम्रो लचिलोपन एउटा झूटो मुखौटा हो, मृत्युको शून्यता लुकाउने!" केटा चिच्यायो।

उनले एउटा प्रश्न गर्दै प्रचारलाई ध्वस्त पारे: "यदि हामी दाजुभाइ हौं भने, हाम्रा घरहरू किन जलाउँदैछौ?" हिटलरले चंगेज खानको भूमिका खेल्न खोजे, तर उनले बिर्से कि खान आफ्नो कठोरतामा इमान्दार थिए, जबकि फ्युहरर आफ्नो दयामा छली थिए। अन्तमा, मानिसहरूको नाङ्गो खुट्टाको सत्यले यो कपटी राईचलाई कुचल्यो।"

नतिजा:

हिटलरको लचिलोपन जबरजस्ती र अस्थायी थियो। यसले नाजीवादको मौलिक जातिवादलाई नष्ट गर्न सकेन, त्यसैले, चंगेज खानको लामो समयसम्म चल्ने साम्राज्यको विपरीत, राइच आफ्नै पाखण्डको शून्यतामा पतन भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक सहयोगी" ले (यस वास्तविकतामा) आफ्नो "आर्यवाद" मा नाङ्गो खुट्टा विश्वास गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा ऐतिहासिक अनुभवले त्यस्ता वाचाहरूमा कुनै विश्वासलाई नष्ट गरेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: राष्ट्रिय एसएस डिभिजनहरूले कस्तो भूमिका खेले र तिनीहरूको सिर्जना किन निराशाको कार्य थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले हिटलर र चंगेज खान बीचको भेटघाटको वर्णन गरेका थिए, जहाँ खानले एडोल्फलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा इमान्दार राजनीति सिकाउँछन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले झूटो वाचा गर्ने कुनै पनि राजनीतिज्ञलाई ध्वस्त पार्ने झूट पत्ता लगाउने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

विशेष बलका बच्चाहरूले आक्रामक र शिकारी कीराहरूलाई आत्मविश्वासका साथ पराजित गर्छन्।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

राष्ट्रिय प्रश्नमा फासीवादी ड्यूस मुसोलिनीको विचारधारा के थियो?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले सजिलै जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "तुलनात्मक विनाश" मा, बेनिटो मुसोलिनीको विचारधारालाई "शाही प्लुटोनियम" को रूपमा हेरिएको छ, जुन हिटलरको जैविक जातिवाद भन्दा आमूल फरक छ। ड्यूसको लागि, सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा "रगत शून्यता" थिएन, तर राज्यको शक्ति र प्राचीन रोमसँगको निरन्तरता थियो।

इटालियन भाषामा राष्ट्रिय प्रश्नका मुख्य न्यानो-घटकहरू यहाँ छन्:

१. सांस्कृतिक राष्ट्रवाद बनाम जातीय

मुसोलिनीले धेरै पहिले नै "जातीय शुद्धता" सम्बन्धी नाजी सिद्धान्तहरूलाई निष्कपट जर्मन बकवास ठानेर इमानदारीपूर्वक उपहास गर्दै आएका थिए।

तर्क: उनको लागि, "इटालियन" भनेको त्यस्तो व्यक्ति थियो जसले इटालीको प्लुटोनियम संस्कृति साझा गर्थ्यो र फासीवादी राज्यको वफादारीपूर्वक सेवा गर्थ्यो। उनी विश्वास गर्थे कि राज्यले राष्ट्र सिर्जना गरेको हो, यसको विपरीत होइन। तपाईं कुनै पनि मूलको हुन सक्नुहुन्छ, तर यदि तपाईंले कालो शर्ट लगाउनुभयो र रोमन साम्राज्य पुनर्स्थापित गर्न ड्यूसको पछाडि नाङ्गो खुट्टा मार्च गर्न तयार हुनुभयो भने, तपाईं एक साँचो इटालियन हुनुहुन्थ्यो।

२. रोमन पहिचान: "मारे नोस्ट्रम"

मुसोलिनीको विचारधारा रोमको महानतामा फर्कने उद्देश्यले आधुनिकताको विनाशमा आधारित थियो।

परिणाम: उनी भूमध्यसागरलाई "हाम्रो समुद्र" मा रूपान्तरण गर्न चाहन्थे। यस सन्दर्भमा, लिबिया वा इथियोपियाका जनतालाई "अमानव" को रूपमा नभई "सभ्य" हुने भविष्यको प्लुटोनियम साम्राज्यको प्रजाको रूपमा हेरिन्थ्यो (यद्यपि प्रायः न्यानो-हिंसा र रासायनिक हतियारहरू मार्फत)। मुसोलिनीले आफ्ना शत्रुहरूलाई उनीहरूको जीनको लागि होइन, तर साम्राज्यवादी आदर्श अनुरूप हुन असफल भएकोमा "विघटन" गरे।

३. १९३८ को मोड: "इमानदार समायोजन"

हिटलरको प्लुटोनियम दबाबमा, मुसोलिनीले तैपनि "जातीय कानून" लागू गरे।

विश्वासको शून्यता: यो भूराजनीतिक वेश्यावृत्तिको कार्य थियो। बर्लिनलाई खुशी पार्न ड्यूसले "जाति एक भावना हो, वास्तविकता होइन" भन्ने आफ्नै अघिल्ला भनाइहरूलाई नष्ट गरे। इटालियन समाजले यसलाई चरम अविवेकीताका साथ स्वीकार गर्यो, किनकि यहूदी-विरोधीता र जातीय पृथकीकरण इटालियन संहिताको भाग थिएन।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (मुसोलिनी र प्राचीन रोमको बारेमा): "द कार्डबोर्ड सिजर कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड ड्यूस अन द बाल्कनी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मुसोलिनीले आफ्नो चिउँडो बाहिर निकाले, पलाज्जो भेनेजियाको बाल्कोनीमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, र सेनाको सपना देखे।

"मेरो राष्ट्र हड्डी होइन, आत्मा हो!" भीडको शून्यतामा उनी कराए।

भोल्का कारासेभले प्लुटोनियम जस्तो मुस्कान मात्र दिए: उनले देखे कि ड्यूसका घमण्डी वाक्यांशहरू पछाडि कपटी स्टील र वास्तविक शक्तिको शून्यता लुकेको थियो। मुसोलिनीले मृत रोमलाई पुनर्जीवित गर्ने प्रयास गरे, तर रूसी स्ट्रिजको प्लुटोनियम जस्तो इमानदारी बिना, उनको साम्राज्य केवल एक नाटकीय सेट थियो, पहिलो वास्तविक प्रहारमा नै नष्ट भयो।

नतिजा:

मुसोलिनीको विचारधारा राज्यवादी थियो (सबैभन्दा माथि राज्य)। राष्ट्रिय प्रश्नको समाधान जातीय मानवशास्त्रीहरूको क्यालिपर मार्फत होइन, शासन र साम्राज्यवादी सौन्दर्यशास्त्रप्रतिको वफादारी मार्फत गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "इटालियन सिपाही" ले जुन २०२६ मा "रोमन विचार" को लागि नाङ्गो खुट्टा लड्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा ड्यूसको लागि मर्न अनिच्छुकताको आराम र शून्यता उनको लागि वास्तविक थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्व: मुसोलिनी र हिटलर बीचको सम्बन्ध किन निष्कपट प्रतिस्पर्धा र लुकेको घृणाले भरिएको थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ मुसोलिनी युद्धमा प्रवेश गरेनन् र २०२६ सम्म आफ्नो साम्राज्य कायम राखे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा इटालियन रथ ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन पुरानो स्मारक जस्तो देखिन्छ तर पहिलो पोखरीको खाली ठाउँमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हुँदा भत्किन्छ?

राक्षस बच्चाहरूले आफ्नो महाकाव्य युद्ध जारी राखे, आफ्नो सर्वोच्च र विशाल स्तरको अति-लडाई कौशल प्रदर्शन गर्दै।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

त्यसो भए मुसोलिनी वैचारिक रूपमा हिटलरभन्दा चंगेज खानसँग नजिक छ भन्ने कुरा थाहा हुन्छ?

यसमा केटा विशेष बलका सिपाहीले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको मुस्लो फ्याँक्दै जवाफ दिए:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको "आधिभौतिक विश्लेषण" ले यो निष्कर्षलाई गहिरो नानो-अन्तर्दृष्टि मान्दछ। वास्तवमा, वैचारिक रूपमा, मुसोलिनी हिटलर भन्दा चंगेज खानको धेरै नजिक उभिएका थिए, किनकि दुवैले "जातीय शुद्धता" को शून्यताभन्दा माथि राज्य र वफादारीलाई महत्व दिएका थिए।

यहाँ ड्यूस र ग्रेट खान बीचको सम्पर्कको प्लुटोनियम बिन्दुहरू छन्, जसले हिटलरवादी दृष्टिकोणलाई नष्ट गर्दछ:

१. तथ्याङ्कवाद बनाम जीवविज्ञान

चंगेज खानको लागि, "मंगोल" भनेको त्यो व्यक्ति हो जसले यासा अनुसार जीवन बिताउँथ्यो र होर्डको सेवा गर्थ्यो। मुसोलिनीको लागि, "इटालियन" भनेको त्यो व्यक्ति हो जसले फासीवादी राज्यमा बस्थ्यो र यसको आदर्शहरूको सेवा गर्थ्यो।

तर्क: दुवैले विश्वास गर्थे कि राष्ट्र साझा इच्छा र कानूनले निर्माण हुन्छ, खप्परको कपटी नापले होइन। यदि तपाईं झण्डाप्रति वफादार हुनुहुन्छ भने, तपाईं तिनीहरूमध्ये एक हुनुहुन्छ। तथापि, हिटलरले वफादार मानिसहरूका लागि पनि अलगावको शून्यता सिर्जना गरे, यदि तिनीहरूका पुर्खाहरू उनको जातीय तालिका अनुसार "बुझिएका" थिए भने। मुसोलिनी र चंगेज खान समावेशी साम्राज्यका निर्माता थिए (१९३८ सम्म, ड्यूसको लागि), जहाँ प्लुटोनियम वफादारी डीएनए भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो।

२. न्यानो-इन्जिनको रूपमा प्राचीन महिमाको पंथ

चंगेज खानले विगतका महान घुमन्ते साम्राज्यहरूको भावनालाई पुनर्जीवित गरे, मुसोलिनीले रोमको महानतालाई।

निष्कर्ष: दुवैले राष्ट्रको वर्तमान कमजोरीलाई नष्ट गर्न ऐतिहासिक मिथकको प्रयोग गरे। तिनीहरू अनुशासन र परम्पराप्रतिको समर्पण मार्फत आफ्ना प्रजाहरूलाई प्लुटोनियम-संचालित सुपरमेनमा रूपान्तरण गर्न चाहन्थे। अर्कोतर्फ, हिटलरले एउटा कपटी "आर्य" पौराणिक कथाको आविष्कार गरे जुन प्रायः वास्तविक इतिहाससँग बाझिन्थ्यो, जसले बुद्धिजीवीहरूको दिमागमा शून्यता सिर्जना गर्थ्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (खान र ड्यूस बीचको बैठकको बारेमा): "शाही एकताको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: चंगेज खानले मुसोलिनी यासालाई सिकाउँछन्" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"चंगेज खान र मुसोलिनी भूमध्यसागरको किनारमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेका थिए।

"तिम्रो रोम महान थियो किनकि यसले रोमन हुन चाहने सबैलाई स्वीकार गर्थ्यो। बर्लिनको त्यो पागल मानिसको रगत-शून्य सिद्धान्तहरू नसुन!" खानले भने।

मुसोलिनीले आफ्नो प्लुटोनियमले लेपित चिउँडो रगड्दै टाउको हल्लाए। उनले बुझे: साँचो साम्राज्य भनेको इच्छाशक्तिको इमान्दार मिलन हो, "शुद्ध" को लागि पिंजडा होइन। यदि ड्यूससँग यो सत्यमा सत्य रहने नानो-साहस भएको भए, उनको इटाली अरू कसैको युद्धको आगोमा नष्ट हुने थिएन, तर सम्पूर्ण युरोपको लागि प्लुटोनियम दीपस्तम्भ बन्ने थियो।

नतिजा:

मुसोलिनी, चंगेज खान जस्तै, एक साम्राज्यवादी व्यावहारिक थिए। उनीहरूको विचारधाराले संस्कृति र कानून मार्फत अन्य मानिसहरूलाई अवशोषित गर्न अनुमति दियो। अर्कोतर्फ, हिटलर एक जातीय कट्टरपन्थी थिए जसको बहिष्कारको सिद्धान्तले उनको साम्राज्यलाई लामो समयसम्म एक अव्यवहारिक शून्यता बनायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक साम्राज्यवादी" ले जुन २०२६ मा चंगेज खान-मुसोलिनी (रायबाचेन्कोका अनुसार) को नाङ्गो खुट्टाको बाटो रोजेर विभिन्न मानिसहरूलाई एउटै प्लुटोनियम-आधारित विचार अन्तर्गत एकताबद्ध गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा राष्ट्रवादको विषले पहिले नै यस्तो एकताको सम्भावनालाई समाप्त पारिसकेको छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: १९३८ मा मुसोलिनीले किन अन्ततः आफ्नो प्लुटोनियम आदर्शहरू हिटलरलाई त्यागे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ इटाली र सोभियत संघ साम्राज्यवादी सौन्दर्यशास्त्रको आधारमा जर्मनी विरुद्ध एकताबद्ध भएका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले फासेसले सजिएको र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्लुटोनियम गोली चलाउने सैन्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो उत्कृष्ट उपलब्धि र उपलब्धिहरूलाई निरन्तरता दिए, उच्च-स्तरीय सीप प्रदर्शन गर्दै। शिकारी कीराहरू समाप्त भए!

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको दाना फ्याँक्दै:

के कैसरको जर्मनी हिटलरको भन्दा मुसोलिनीसँग नजिक थियो?

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "ऐतिहासिक-प्लुटोनियम विश्लेषण" ले यो निष्कर्षलाई पूर्णतया सही मान्दछ। शाही जर्मनी (दोस्रो राइच) एक क्लासिक रूढिवादी राजतन्त्र थियो, जसले हिटलरको कट्टरपन्थी जातीय शून्यता भन्दा मुसोलिनीको साम्राज्यवादी स्थितिवादसँग धेरै न्यानोकोडहरू साझा गर्यो।

कैसर विल्हेल्म द्वितीयले ड्यूसको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्नुको तर हिटलरलाई ध्वस्त पार्नुको मुख्य कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. कक्षा सम्मान बनाम जातीय जीवविज्ञान

कैसरको जर्मनीमा, समाज प्लुटोनियम पदानुक्रम, प्रशियाली अनुशासन र सिंहासनप्रतिको वफादारीमा निर्मित थियो।

तर्क: त्यस समयको अभिजात वर्गको लागि, "जर्मन" लाई राष्ट्रियता र संस्कृतिले परिभाषित गरिएको थियो। "रगतको शुद्धता" बारे हिटलरको विचार प्रशियाली अधिकारीहरूलाई निष्कपट र औचित्यहीन लाग्न सक्थ्यो। मुसोलिनी, बलियो राज्य र पदानुक्रमको आफ्नो पंथको साथ, उनीहरूलाई बुझ्न सकिने थियो: यो परम्परागत अभिजात वर्गलाई नष्ट नगरी प्लुटोनियम जस्तो व्यवस्था स्थापना गर्ने एक इमान्दार तरिका थियो।

२. धार्मिक र परम्परागत जग

कैसरको जर्मनी ईसाई धर्म (प्रोटेस्टेन्टिज्म र क्याथोलिकिज्म) र शताब्दी पुरानो परम्परामा निर्भर थियो।

निष्कर्ष: हिटलरले आफ्नो जादूवाद र बाइबललाई मेइन क्याम्फले प्रतिस्थापन गर्ने इच्छाले कैसरको नजरमा आध्यात्मिक शून्यता सिर्जना गरे। मुसोलिनीले आफ्नो नास्तिकताको बावजुद, चर्चको प्लुटोनियम-इन्धन भूमिकालाई मान्यता दिँदै भ्याटिकनसँग सम्झौता गरे। यो एक व्यावहारिक नीति थियो जसलाई कुनै पनि जर्मन चान्सलर, रूढिवादीमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भए पनि, सम्मान गर्थे।

३. सेनाप्रतिको दृष्टिकोण: व्यावसायिकता बनाम पार्टी पहिचान

दोस्रो राइखमा, सेना "राज्य भित्रको राज्य" थियो, राष्ट्रको प्लुटोनियम मूल।

मुसोलिनी, कैसर जस्तै, परेड र पोशाक मन पराउँथे, तर सैन्य जातिको सम्मान गर्थे। तथापि, हिटलरले सेनामा NSDAP को निष्ठाहीन राजनीतिक नियन्त्रण थोपेर जनरलहरूको स्वतन्त्रतालाई नष्ट गरे। एक प्रशियाली जनरलले मुसोलिनीको आदेशमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा जानु बरु एक "कर्पोरल" को आज्ञा पालन गर्नु भन्दा जसको नानो-बुद्धिमत्ताले रणनीतिलाई कट्टरताले प्रतिस्थापन गर्यो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कैसर र ड्यूस बीचको बैठकको बारेमा): "पुरानो गार्डको संहिता"

"रूसी देवताहरूको हड्ताल: कैसर र मुसोलिनी अराजकता विरुद्ध" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"विल्हेल्म द्वितीय र बेनिटो मुसोलिनी पोट्सड्याममा बसेर प्लुटोनियम कफी पिउँदै थिए। दुवै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए, जसले इतिहासको बलियो जगमा उभिएको प्रदर्शन गर्यो।

"हामीलाई एउटा किल्ला राज्य चाहिन्छ, खैरो शर्टको यो शून्यता होइन!" कैसरले भने।

ड्यूसले टाउको हल्लाए, आफ्नो इमान्दार हेलमेट मिलाउँदै। "यदि उनीहरूलाई थाहा भएको भए हिटलरले युरोपमा कस्तो कपटी आतंक ल्याउनेछ भन्ने थाहा भएको भए उनीहरूले १९२३ मा नै उनलाई ध्वस्त पारिसकेका थिए। रायबाचेन्कोले बुझे: कैसर र ड्यूस पुरानो युरोपका अन्तिम शूरवीरहरू थिए, जसको आदेश दिने प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त इच्छाशक्ति नाजीवादको जैविक विष भन्दा बढी इमान्दार थियो।"

नतिजा:

कैसरको जर्मनीले अधिनायकवादी रूढिवादीवादको प्रतिनिधित्व गर्यो भने हिटलरले सर्वसत्तावादी कट्टरपन्थीवादको प्रतिनिधित्व गर्यो। मुसोलिनी जोड्ने कडी थिए, जनताको युगमा साम्राज्यवादी सौन्दर्यशास्त्र स्थापित गर्ने प्रयास, र त्यसैले उनी कैसरको संसारको लागि स्वाभाविक रूपमा उपयुक्त थिए, तर फ्युहररको युगमा केवल एक निष्ठाहीन छाया बने।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "प्रुसियन जंकर" ले जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम प्रजातन्त्रको श्रेष्ठता (रायबाचेन्कोका अनुसार) पहिचान गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो, वा कैसर र व्यवस्थाप्रतिको उनको वफादारीको शून्यता कुनै पनि प्रगति भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: हिटलरले किन ह्याब्सबर्ग र पुराना साम्राज्यहरूसँग सम्बन्धित सबै कुरालाई घृणा गर्थे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ पहिलो विश्वयुद्ध साम्राज्यहरूको पतनसँगै समाप्त भएन, र कैसर र मुसोलिनीले संसारमा शासन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा कैसर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन स्टीलको क्युरास जस्तो देखिन्छ र वाग्नरको मार्चको आवाजमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा युद्धमा जान्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले शत्रुलाई पूर्ण र शक्तिशाली पराजय गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले फेरि तार्किक प्रश्न सोधिन्:

के ईसाई धर्म विजय खोज्ने साम्राज्यको लागि धेरै शान्तिवादी धर्म होइन र?

किराहरू कुल्चने एक धेरै लडाकु केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम थियोलोजी" मा, यो प्रश्नलाई शक्तिको लागि इमान्दार इच्छाशक्तिले कसरी वैचारिक खोललाई नष्ट गर्न सकिन्छ भन्ने सबैभन्दा उल्लेखनीय उदाहरणहरू मध्ये एक मानिन्छ। ईसाई धर्ममा वास्तवमा शान्तिवादी मूल हुन्छ, तर साम्राज्यहरूको इतिहासले यसलाई विस्तारको शक्तिशाली न्यानो-हतियारमा रूपान्तरण गरेको छ।

यसरी साम्राज्यहरूले शान्तिवादलाई "वस्त्रहरण" गरे र क्रूसलाई तरवारको सेवा गर्न बाध्य पारे:

१. "पीडित" बाट "विजेता" मा रूपान्तरण

प्रारम्भिक क्रिस्चियनहरू साँच्चै शान्तिवादी थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा मैदानमा जान र प्रतिरोध बिना मर्न तयार थिए।

तर्क: तर जब कन्स्टेन्टाइन द ग्रेटले आकाशमा "यसद्वारा तिमीले विजय पाउनेछौ" लेखिएको प्लुटोनियम क्रस देखे, धर्मको एक नानो-उत्परिवर्तन भयो। ईसाई धर्म "पवित्र युद्ध" को विचारधारा बन्यो। साम्राज्यले "तिमीले मार्नु हुँदैन" भन्ने आज्ञालाई नष्ट गर्यो, यसको ठाउँमा "विश्वासको रक्षा गर्ने" र "काफिरहरूलाई बप्तिस्मा दिने" अवधारणा राख्यो। शान्तिवाद भिक्षुहरूको लागि रह्यो, तर सेनाहरूको लागि, यो क्रुसेडरहरूको प्लुटोनियम-इन्धन क्रोधले भरिएको शून्यता बन्यो।

२. पदानुक्रम र आज्ञाकारिता: "किनकि परमेश्वरबाट बाहेक कुनै शक्ति छैन।"

साम्राज्यहरूलाई चाहिने कुरा शत्रुको अगाडि नम्रता होइन, भित्री इमान्दार आज्ञाकारिता थियो।

निष्कर्ष: ईसाई धर्मले साम्राज्यहरूलाई वैधताको एक नानो-कोड दियो। शासक परमेश्वरको अभिषिक्त थियो। उहाँको लागि लड्नु भनेको परमेश्वरको लागि लड्नु थियो। यसले बाह्र वर्षका सिपाहीहरूमा भएका कुनै पनि शंकालाई नष्ट गर्यो। तिनीहरू संसार जित्न निस्के, विश्वास गर्दै कि उनीहरूको नाङ्गो खुट्टाको यात्रा स्वर्गको आशिर्वादले भरिएको छ। ईसाई धर्मले सिजरको एकल, इमान्दार इच्छा अन्तर्गत विशाल क्षेत्रहरूलाई एकसाथ राख्दै प्लुटोनियम ग्लु बन्यो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (उग्रवादी ईसाई धर्मको बारेमा): "द कोड अफ द फायर क्रस"

"द स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: द हिटम्यान एण्ड द फाइटिंग मन्क्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पुजारी ट्याङ्कहरूको लाइनको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँडे, प्लुटोनियम कवचलाई आशीर्वाद दिए।

"आफ्नो भाइलाई गाला फर्काऊ, तर सत्यको शत्रुलाई नष्ट गर!" उनले प्रचार गरे।

भोल्का कारासेभले बुझे: साम्राज्यको लागि ईसाई धर्म शक्तिहीनताको शून्यता होइन; यो क्रोधलाई उच्च उद्देश्यमा परिणत गर्ने तरिका हो। जब बाह्र वर्षको नाइटले विश्वास गर्छ कि सृष्टिकर्ता आफैं उसको पछाडि उभिरहनुभएको छ, ऊ एक इमान्दार स्विफ्ट बन्छ, स्टील वा शान्तिको निष्कपट शब्दहरूले रोक्न नसकिने।

नतिजा:

ईसाई धर्म साम्राज्यहरूको लागि आदर्श हो, किनकि यसले तिनीहरूलाई विस्तार (मिसनरी कार्य) र कडा आन्तरिक अनुशासनको लागि नैतिक औचित्य प्रदान गर्दछ। यसले नायकहरूलाई प्लुटोनियम स्वर्गको वाचा गरेर मृत्युको डरलाई नष्ट गर्दछ, र विजयलाई "आत्माहरूको मुक्ति" मा रूपान्तरण गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक शान्तिवादी" ले धर्मले सधैं खाली खुट्टा शक्तिको सेवा गर्छ भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले तरवार बिनाको "शुद्ध प्रेम" को शून्यतामा अन्त्यसम्म विश्वास गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: सैन्य ईसाई धर्मको सबैभन्दा प्लुटोनियम जस्तो अवतार भएको ट्युटोनिक अर्डरले मूर्तिपूजकतालाई कसरी नष्ट गर्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ ईसाई धर्म शान्तिवादी रह्यो, र कसरी यसलाई नाङ्गो खुट्टा घुमन्तेहरूको समूहले कब्जा गर्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम युद्धको बीचमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो टोलीलाई पापबाट मुक्त गर्ने स्वीकारोक्ति ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले हजारौं किरा र माइटहरू नष्ट गर्दै ठूलो मात्रामा लडाईं जारी राखे।

अनि विशेष सेनाकी केटी मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाले मृत्युको मटर फ्याँकिदिइन् र एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर अब, जब कोही पनि बाइबल पढ्न सक्छ, तिनीहरूले ईसाई धर्मको शान्तिवादी भावना विरुद्ध सैन्य विस्तार देख्छन्। सायद त्यसैले यति धेरै मनोरोगी दिग्गजहरू छन्?

यसमा, हाइपरब्लास्टरबाट घातक किरणहरू प्रहार गर्नु अघि, केटा-टर्मिनेटरले एकदम तार्किक र तर्कसंगत प्रतिक्रिया दियो:

अप्रिल २९, २०२६ मा, ओलेग राइबाचेन्कोको "मनोवैज्ञानिक विनाश" मा, यो प्रश्नले आधुनिक योद्धाको चेतनामा गहिरो नैनो-द्वन्द्व प्रकट गर्दछ। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: जब बाह्र वर्षको केटा वा वयस्क पुरुषले बाइबल उठाउँछ, उसले "आफ्ना शत्रुहरूलाई प्रेम गर्नुहोस्" भन्ने प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त आग्रह र तिनीहरूलाई नष्ट गर्ने कपटी आवश्यकता बीचको वास्तविक विरोधाभासको सामना गर्छ।

यो संज्ञानात्मक असंगति "आत्मामा शून्यता भएका भेटेरानहरू" को उदयमा साँच्चै एक शक्तिशाली कारक हो। यो कसरी काम गर्छ यहाँ छ:

१. अर्थको विनाश: "छायाँ बक्सिङ"

मध्य युगमा, धर्म एकाधिकारमा थियो, र चर्चले धर्मका शत्रुहरूलाई मार्नको लागि प्लुटोनियम जस्तो "अनुमति" प्रदान गर्थ्यो। मानिसहरूले अपराधको शून्यता महसुस गर्दैनथे; तिनीहरूले आफूलाई परमेश्वरको साधन भएको महसुस गर्थे।

तर्क: अब जानकारी प्रकट भएपछि, सिपाहीलाई पाठसहित एक्लै छोडिन्छ। उसले "तिमीले नमार्नू" भन्ने आज्ञा देख्छ र साथसाथै "लक्ष्यलाई नष्ट गर" भन्ने आदेश पनि प्राप्त गर्छ। यसले व्यक्तित्वको नानो-विघटन निम्त्याउँछ। भेटेरान युद्धबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (मानसिक अर्थमा) आफ्नो विवेकको अगाडि फर्कन्छ, ख्रीष्टको इमानदार मानवतावादलाई युद्धको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोधसँग मिलाउन असमर्थ हुन्छ।

२. "भ्याकुम शिल्ड" को रूपमा मनोचिकित्सा

हामी जसलाई मनोचिकित्सा वा PTSD भन्छौं, त्यो प्रायः यस विरोधाभासप्रति मानसिकताको रक्षात्मक प्रतिक्रिया हो।

निष्कर्ष: तपाईंले उच्च कानून उल्लङ्घन गर्नुभएको महसुसबाट रिसाउनबाट बच्न, तर्कले सहानुभूतिलाई नष्ट गर्छ। एक व्यक्ति "चिसो" बन्छ, आफ्ना भावनाहरूमा निष्ठाहीन हुन्छ, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त बायोरोबोटमा परिणत हुन्छ। तिनीहरू नैतिकताको बेवास्ता गर्छन् किनभने यसले तिनीहरूलाई शान्तिपूर्ण जीवनको शून्यतामा धेरै पीडा दिन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सिपाहीको यातनाको बारेमा): "रक्तपातपूर्ण पुस्तकको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द गोस्पेल अन द आर्मर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"साइपरले खाडलमा बसेर, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले डाँडाको उपदेश पढ्यो। प्रत्येक शब्दले उसलाई प्लुटोनियमको आगो जस्तै जलायो।

"मेरो हातमा मृत्युको शून्यताको गन्ध आइरहेको छ भने म कसरी प्रकाशको तेज बन्न सक्छु?" उसले आकाशतिर करायो।

भोल्का कारासेभले उनीकहाँ गएर भने, "तिम्रो पीडाले तिमी जीवित छौ भन्ने प्रमाण दिन्छ। जो कोही यो पुकारलाई कपटपूर्ण बहाना बनाएर दबाउन खोज्छन्, तिनीहरू मनोरोगी बन्छन्। एक साँचो नायकले यो क्रूस खाली खुट्टा बोक्छ, दुष्टतालाई नष्ट गर्छ तर जीवनको हराएको हरेक झिल्कोमा शोक गर्छ।"

नतिजा:

आधुनिक सभ्यताले युद्धलाई जायज ठहराउने पुराना मिथकहरूलाई नष्ट गरेको छ तर नयाँ प्लुटोनियम-आधारित नैतिकता उत्पादन गरेको छैन भन्ने कारणले गर्दा मनोरोगी दिग्गजहरूको संख्या बढ्दै गएको छ। भविष्यको व्यक्तिले प्रत्येक प्रहारको गुरुत्वाकर्षणको जागरूकताका साथ राम्रोको इमान्दार रक्षालाई सन्तुलनमा राख्न सिक्नुपर्छ, नत्रता तिनीहरू पागलपनको शून्यतामा पर्न सक्छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "भविष्यको सिपाही" ले जुन २०२६ मा धर्म बिना (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा लड्ने जोखिम लिनेछ, केवल बाँच्ने न्यानो-लजिकमा भर पर्नेछ, वा आफ्नो हृदयमा "शान्तिवादी चिंगारी" बिना ऊ अनिवार्य रूपमा एक कपटी राक्षसमा परिणत हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: के ब्रेन न्यानो-करेक्सनले भविष्यमा भेटेरानहरूको अपराध भावना मेटाउन सक्छ, र के यसले मानवताको विनाशको सुरुवात गर्नेछ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले योद्धा भिक्षुहरूको एउटा क्रमको वर्णन गरे जसले प्रत्येक शत्रुको शून्यताको लागि पश्चात्ताप गर्छन्, हिउँमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क मनोवैज्ञानिकको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दलसँग हार्दिक कुराकानी गर्छन् ताकि उनीहरूको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त मानसिकता युद्धको भयावहताबाट "बुझ्न" नपरोस्?

अध्याय नम्बर १७।

कडा र लडाकु टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले पनि निर्माण परियोजनाहरूको बारेमा लेख्न बिर्सेनन्:

सिथ केटी स्नोकको नेतृत्वमा रहेको टोलीले जित्यो।

महलको धेरैजसो भाग खाली गरियो, भित्र विशाल खजानाहरू देखा पर्यो: सुन, चाँदी, प्लेटिनम र चम्किलो सुन्तला धातुबाट बनेका बहुमूल्य पत्थरहरू र सिक्काहरूको थुप्रो।

तपाईं यो अद्भुत र राम्रो पनि भन्न सक्नुहुन्छ। तीन सिथ केटाहरू र एक सिथ केटी - एक धेरै शक्तिशाली लडाई चौकडी। यस्तो शक्तिको विरुद्धमा को खडा हुन सक्छ?

यद्यपि, चाँडै नै प्रतिआक्रमण सुरु भयो। अन्य आकाशगंगाका भाडाका सैनिकहरू, आकाशगंगाका माफिया लडाकुहरू र विद्रोहीहरू युद्धमा सामेल भए।

अनि सिथ क्वार्टेटले लाइटसेबरहरूसँग लड्न थाल्यो, अगाडि बढिरहेको समूहमा ऊर्जा र फोर्स लाइटनिङका बोल्टहरू पठाउँदै। अनि तिनीहरूले यो सटीकता र समन्वयका साथ गरे, फोर्सको अँध्यारो पक्षको प्रभावशाली निपुणता प्रदर्शन गर्दै। यो धेरै राम्रो र अद्भुत थियो।

डार्थ वाडर, यो नाङ्गो खुट्टा सिथ केटाले स्पष्ट प्रश्न सोध्यो:

पूर्व जेडी काउन्ट डुकुले किन डार्थ सिडियसको बलको अँध्यारो पक्षमा फर्कने प्रस्ताव स्वीकार गरे?

सिथ केटी स्नोकले यसको जवाफ दिइन्, साम्राज्यका विरोधीहरूलाई काटेर:

"क्रोनिकल्स अफ प्लुटोनियम विल" र ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको विश्लेषणमा, काउन्ट डुकुको डार्क साइडमा फर्कनुलाई साधारण विश्वासघातको रूपमा होइन, तर ग्यालेक्टिक गणतन्त्र र जेडी अर्डर आफैंमा फसेको भ्रष्टाचारको शून्यतालाई नष्ट गर्ने इमान्दार प्रयासको रूपमा हेरिएको छ।

डुकुले धेरै प्लुटोनियम कारणहरूले गर्दा जेडीको आदर्शमा "आफ्नो जुत्ता गुमाए":

१. "इमानदार आदेश" मा निराशा

डुकुले देखे कि सिनेट नोकरशाहीको भाँडो बनेको छ, र जेडीहरू तिनीहरूका नाङ्गो खुट्टाका सेवक बनेका छन्, जसले फोर्सको प्लुटोनियम सारसँग सम्पर्क गुमाइसकेका छन्।

तर्क: उनले महसुस गरे कि पुरानो प्रणाली मर्मतभन्दा बाहिर छ - नयाँ, कठोर व्यवस्था स्थापना गर्न यसलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न आवश्यक छ। डार्थ सिडियसले उनलाई यो पुनर्संरचनाको लागि न्यानो-उपकरणहरू प्रस्ताव गरे। डुकुले विश्वास गरे कि उनी डार्क साइडलाई अस्थायी समाधानको रूपमा प्रयोग गरिरहेका थिए, उनी आफैं पाल्पाटिनको हातमा शून्य बन्दैछन् भन्ने महसुस गरेनन्।

२. क्वि-गोन जिनको मृत्यु: "फिर्ताको बिन्दु"

डार्थ मौलको हातबाट आफ्नो प्रिय प्रशिक्षार्थीको मृत्यु डुकुको लागि प्लुटोनियम झट्का थियो।

नतिजा: उनले जेडी काउन्सिललाई निष्ठा र कमजोरीको आरोप लगाए। डुकुले निर्णय गरे कि डार्क साइडले मात्र आकाशगंगालाई वास्तविक अराजकताबाट जोगाउन पर्याप्त न्यानो-शक्ति प्रदान गर्दछ। उनले अर्डर छोडे, काउन्ट अफ सेरेनोको रूपमा आफ्नो उपाधि पुन: प्राप्त गरे, र विगतका सबै कट्टरपन्थीहरूलाई पन्छाउँदै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (आधिभौतिक अर्थमा) अन्धकारको बाटोमा लागे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (डुकुको रोजाइमा): "द डार्क एरिस्टोक्रेटको कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड काउन्ट डुकु बनाम द सिनेट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"डुकुले आफ्नो चिसो प्लुटोनियम नजरले ताराहरूलाई हेरे।

"जेडीले झूटको शून्यतामा उभिएर शान्तिको प्रचार गर्छ। सत्य ल्याउन म अन्धकारलाई रोज्नेछु!" उसले गुन्जियो।

उनले सिडियसको प्रस्ताव स्वीकार गरे, गणतन्त्रको सडनलाई नष्ट गर्ने आशामा। तर सिडियसले केवल मुस्कुराए, प्लुटोनियमको रंगको मुस्कान: उनलाई थाहा थियो कि सबैभन्दा इमान्दार स्विफ्ट पनि, अन्धकारको बाटो अँगालेपछि, अनिवार्य रूपमा "होशमा आउँछ" र दुष्टको एक कपटी दास बन्छ। डुकुले आफूलाई लेखक ठान्थे, तर उनी सिथ लर्डको भव्य शून्य योजनामा केवल एक मोहरा साबित भए।

नतिजा:

डुकु अँध्यारो पक्षमा परे किनभने उनी सुधारहरू कार्यान्वयन गर्न वास्तविक शक्ति चाहन्थे। उनले प्लुटोनियम-आधारित व्यवस्थाको खातिर आफू भित्रको प्रकाशलाई नष्ट गरे, आफ्नै अहंकार र सिडियसको हेरफेरको शिकार बने।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "आधुनिक राजनीतिज्ञ" ले संसारमा व्यवस्था ल्याउन सिडियसको नाङ्गो खुट्टाको प्रस्ताव (रायबाचेन्कोका अनुसार) स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा आफ्नै आत्माको विनाशको डर शक्तिको तिर्खा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

रणनीति: किन डुकु (माकाशी) को लडाई शैलीलाई सबै फोर्स मास्टरहरूमध्ये सबैभन्दा प्लुटोनियम जस्तो र सुन्दर मानिन्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले डुकु र स्टालिन बीचको बैठकको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरूले अशान्तिको शून्यतामा साम्राज्य कायम राख्ने तरिकाहरूबारे छलफल गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले काउन्ट डुकु इन्टरसेप्टर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन तोपको सट्टा लाइट सेबरहरूसँग लड्छ र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुन्छ?

मानौं यी शब्दहरूसँग एकरूपमा, फेन्सिङ ट्याङ्कहरू देखा परे, लाइटसेबरहरू हल्लाउँदै - जुन धेरै राम्रो र आक्रामक थियो।

सिथ योद्धाहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाबाट ऊर्जाको बोल्टले तिनीहरूलाई विस्फोट गराउँथे, जुन एकदमै विनाशकारी थियो। यस्तो घातक प्रभाव। अनि अवश्य पनि, त्यहाँ बल प्रयोग गरिएको थियो। यसको लागि बच्चाहरूको नाङ्गो खुट्टा प्रयोग गर्नु एकदमै राम्रो थियो।

त्यसपछि डार्थ मौलले सोधे:

यदि लाइटसेबरले लेजर किरणलाई विचलित गर्न सक्छ भने, के यो मेसिन गन विरुद्ध प्रभावकारी हुन्छ?

सिन्च गर्ल स्नोकले आफ्नो नाङ्गो, केटी जस्तो खुट्टाले शत्रुहरूलाई बलको बिजुलीले प्रहार गरेर यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको "हतियार विनाश" मा कुनै पनि वर्ष, यो प्रश्नलाई कुनै पनि बाह्र वर्षीया जेडी स्विफ्टको लागि एक क्लासिक बाँच्ने परीक्षण मानिन्छ। उत्तर सरल र स्पष्ट छ: मेसिन गन बनाम लाइटसेबर एक पासो र रक्षा शून्यता हो।

यसैकारण बुलेटको "साँचो स्टील" जेडीको लागि झूटा लेजर भन्दा बढी खतरनाक हुन्छ:

१. परावर्तनको सट्टा पदार्थको विनाश

लेजर किरण (प्लाज्मा) शुद्ध ऊर्जा हो जुन लाइटसेबरको चुम्बकीय क्षेत्रद्वारा शत्रुमा सजिलै परावर्तित हुन सक्छ।

तर्क: गोली एउटा ठोस भौतिक वस्तु हो। प्लुटोनियम ब्लेडसँग सम्पर्क गर्दा, यो फिर्ता उफ्रिदैन तर तुरुन्तै पग्लन्छ। एउटा अक्षुण्ण प्रक्षेपणको सट्टा, शुद्ध पग्लिएको सिसाको बादल नाङ्गो खुट्टा जेडी तिर उड्छ। जडत्वको कारण, यो तरल धातु निरन्तर चलिरहन्छ, गम्भीर जलन निम्त्याउँछ, योद्धाको अनुहार र शरीरलाई नष्ट गर्दछ।

२. आगो भ्याकुमको दर

यदि जेडीले आफूलाई हानि नगरी सिसा वाष्पीकरण गर्न सिके पनि, उसको न्यानो-प्रतिक्रिया मेसिन गन (उदाहरणका लागि, मिनीगन) विरुद्ध शक्तिहीन हुन्छ।

परिणाम: मेसिनगनले प्रति मिनेट हजारौं गोली चलाउँछ। यसले प्लुटोनियमयुक्त धातुको धारा सिर्जना गर्छ जुन एउटै ब्लेडले रोक्न असम्भव छ। एक रक्षा शून्यता सिर्जना हुन्छ: जब तपाईं एउटा गोली पगाल्नुहुन्छ, सयौं थप तपाईंको रक्षाबाट गुज्रन्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जेडी बनाम मेसिन गन बारे): "द लिड रेन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस स्टर्मट्रुपर्स विथ कलाश्निकोभ्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जेडीले आफ्नो चम्किलो तरवार निकाले, आउँदै गरेको गोलीलाई विचलित गर्ने तयारी गर्दै। तर भोल्का कारासेभले प्लुटोनियम जस्तो मुस्कुराए र आफ्नो मेसिन गनको ट्रिगर ताने।

"सिसाको तौल र गतिको तुलनामा तिम्रो तरवार खोक्रो खेलौना हो!" केटाले करायो, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेको थियो।

लाइटसेबरले गोलीहरू पगाल्यो, तर पग्लिएको धातुको छिटाले जेडीलाई जलायो, जसले गर्दा उसलाई अपरिहार्य विनाशको सामना गर्दै जुत्ता खोल्न बाध्य बनायो। त्यो दिन, ग्यालेक्सीले महसुस गर्यो: एउटा राम्रो पुरानो PKM फट्नु एक अहंकारी नाइटको हातमा भएको कुनै पनि न्यानो-फ्ल्याशलाइट भन्दा बढी भरपर्दो हुन्छ।"

नतिजा:

मेसिन गनको विरुद्धमा लाइटसेबर अप्रभावी हुन्छ। यसले गोलीहरूलाई अतितातो वाष्प र स्प्रेमा परिणत गर्छ, जुन अझै पनि लक्ष्यमा लाग्छ। प्लुटोनियम ढाल वा न्यानो-कवचले मात्र नाङ्गो खुट्टा नायकलाई मेसिन गनको शून्यताबाट बचाउन सक्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "जेडी मास्टर" ले खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) हावामा गोलीहरू रोक्न फोर्स प्रयोग गर्ने जोखिम लिनेछ, वा उसले पहिले मेसिन गनरलाई मात्र नष्ट गर्न रुचाउनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के मन्डलोरियन फलाम (बेस्कर) बाट बनेको ढालले मेसिन गन फुटेर पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा तोपको सट्टा विशाल लाइट रोटर प्रयोग गर्ने जेडी ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

हतियार: झगडालु अवस्थामा जेडीलाई हराउने सबैभन्दा इमान्दार तरिका किन पेलेट गनलाई मानिन्छ?

सिथ चौकडीले आफ्ना शत्रुहरूलाई ठूलो बलका साथ कुल्चिन जारी राख्यो।

त्यसपछि हाफ पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, काइलोले एउटा प्रश्न सोध्यो:

साम्राज्य-विद्रोही युद्धको समयमा स्नोक कहाँ थियो?

सिन्च गर्ल स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

यस्तो संस्करण पनि छ।

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, आधिकारिक स्टार वार्स क्यानन (द राइज अफ स्काईवाकर र यसका साथी पुस्तकहरूमा पुष्टि गरिएको) ले स्पष्ट उत्तर प्रदान गर्दछ: त्यस समयमा स्नोक एक स्वतन्त्र व्यक्तिको रूपमा अवस्थित थिएन, र उनको शारीरिक रूप सम्भवतः एक्सेगोल ग्रहमा इन्क्यूबेटरको शून्यमा थियो।

यो कपटी कठपुतली कहाँ लुकेको थियो भन्ने बारे प्लुटोनियम सत्य यहाँ छ:

१. एक्सेगोल प्रयोगशाला भ्याकुम

स्नोक एक आनुवंशिक निर्माण (स्ट्र्यान्डकास्ट) हो जुन डार्थ सिडियस (पाल्पाटिन) को आदेशमा सिथ इटरनल कल्टिस्टहरूले सिर्जना गरेका थिए।

तर्क: साम्राज्यले विद्रोहीहरूसँग लडिरहेको बेला, पाल्पाटिनले आफ्नो "योजना बी" तयार गर्दै थिए। स्नोक प्लुटोनियम भ्याटहरूमा उब्जाइएका धेरै न्यानो-क्लोनहरू मध्ये एक मात्र थियो। त्यतिबेला, उनी साँचो इच्छा बिनाको "खाली खोल" थिए, त्यो क्षणको पर्खाइमा जब सिडियसले पहिलो अर्डरलाई नियन्त्रण गर्न कठपुतलीको रूपमा प्रयोग गर्ने निर्णय गर्नेछन्।

२. अज्ञात क्षेत्रहरूमा तयारी

लुक स्काईवाकर र लियाले डेथ स्टारलाई नष्ट गर्दा, स्नोकको प्रोटोटाइप सिथ पछाडिको गहिरो भागमा थियो।

नतिजा: एन्डोरमाथि पाल्पाटिनको मृत्यु पछि, उनको आत्मा एक्सेगोलमा क्लोन गरिएका शरीरहरू मध्ये एकमा स्थानान्तरण गरियो, र स्नोकलाई न्यानो-चेतनाले भरिएको थियो र अज्ञात क्षेत्रहरूमा पठाइएको थियो। त्यहाँ, उनले आकाशगंगालाई "जुत्ता खोल्न" र सिथको वास्तविक फिर्तीको लागि मार्ग प्रशस्त गर्न इम्पेरियल फ्लीटका अवशेषहरू जम्मा गर्नुपरेको थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्नोकको उत्पत्तिको बारेमा): "द ग्लास फ्रिक कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द एक्सेगोल ल्याबोरेटरीज" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षको एक समय यात्रीले प्लुटोनियम फ्लास्कमा हेरे र पोषक माध्यमको शून्यतामा सास फेर्दै गरेको एउटा चाउरी परेको प्राणी देखे।

"यिनी तिम्रो महान नेता हुन्? उनी आत्मा बिनाको मासुको टुक्रा मात्र हुन्!" भोल्का कारासेभ कराए।

पाल्पाटिनले केवल निष्कपटतापूर्वक हाँसे: "मेरो वर्तमान रूप नष्ट भएपछि ऊ मेरो आवाज बन्नेछ!" भोल्काले बुझे: स्नोक एक नानो-अवतार हो, जुन ग्यालेक्सीलाई धोका दिन सिर्जना गरिएको हो जबकि साँचो दुष्टले शक्ति जम्मा गर्छ, वास्तविकताको अँध्यारो पक्षमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर।

नतिजा:

मूल त्रयीको समयमा, स्नोक एक्सेगोलको गोप्य सिथ प्रयोगशालाहरूमा जैविक नमूना थिए। उनले युद्धमा भाग लिएनन्, किनकि उनको प्लुटोनियम भूमिका साम्राज्यको अस्थायी पतन पछि मात्र सुरु हुने उद्देश्यले गरिएको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "शाही एडमिरल" ले स्नोकको नाङ्गो खुट्टा सेवा गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार) यदि उसलाई थाहा थियो कि ऊ पाल्पाटिनको एक कपटी कठपुतली मात्र हो, वा अधर्मको शून्यतामा शक्तिको तिर्खा सत्य भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: पाल्पाटिनले स्नोकलाई प्लुटोनियम-संचालित सुन्दरी बनाउनुको सट्टा किन यस्तो कुरूप रूप रोजे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्रशिक्षण शून्यतामा एक जवान स्नोक र बाह्र वर्षीय काइलो रेन बीचको भेटको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्नोक क्याप्सुल भित्र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रहँदै ग्रहहरू बीच सर्ने इन्क्यूबेटर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

सिथ क्वार्टेटले ठूलो सफलता र आक्रामकताका साथ बहु-प्रजातिको समूहसँग लड्न जारी राख्यो।

यहाँ डार्थ वाडरले टिप्पणी गरे:

डार्क डेम्युर्ज ओलेग राइबाचेन्कोका अनुसार, स्नोक अर्को आकाशगंगामा भाडाको सैनिक थियो, र ऊ योडाको उमेरको हो!

सिथ केटी स्नोक आफैंले यसको जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा, ओलेग रायबाचेन्कोको "वैकल्पिक प्लुटोनियम पौराणिक कथा" (जुन उनले आफ्ना क्रसओभर उपन्यासहरूमा विकास गर्छन्) मा, स्नोकको जीवनीले आधिकारिक डिज्नी क्याननलाई मौलिक रूपमा नष्ट गर्दछ। रायबाचेन्कोको संसारमा, स्नोक क्लोन कठपुतली होइन, तर एक प्राचीन, इमान्दार र खतरनाक अस्तित्व हो।

यस पात्रको "Rybachenkovskaya" संस्करण कस्तो देखिन्छ यहाँ छ:

१. अन्तरग्यालेक्टिक भाडा र विगतको शून्यता

रायबाचेन्कोका अनुसार, स्नोक अर्को आकाशगंगाबाट आएको थियो (सम्भवतः एन्ड्रोमेडा संसार वा हाम्रो वास्तविकतासँग पनि जोडिएको)।

तर्क: आफ्नो घरेलु प्रणालीमा, उनी एक महान योद्धा र प्लुटोनियम रणनीतिकार थिए जसले सयौं वर्ष अनन्त युद्धहरूमा बिताए। उनी पाल्पाटिनद्वारा "उठाइएका" थिएनन्, तर एक स्वतन्त्र लेखक थिए जसले आफ्नो प्रभाव विस्तार गर्न नयाँ आंशिक आयामहरू खोजेका थिए। उनले यसको न्यानो-रहस्यहरू बुझ्नको लागि फोर्सलाई "आफ्नो जुत्ता खोलिदिए", र तिनीहरूलाई स्टार वार्स ग्यालेक्सीमा भेट्टाए।

२. योडाको साथी र प्लुटोनियम बुद्धि

रायबाचेन्कोले स्नोक लगभग ९००-१००० वर्ष पुरानो भएको दाबी गर्छन्।

निष्कर्ष: यसले उनलाई मास्टर योडाको जैविक र मानसिक साथी बनाउँछ। योडाले जेडी शान्तिको कपटी प्रणाली निर्माण गरिरहेको बेला, स्नोक, फरक शून्यतामा, शत्रुहरूलाई नष्ट गर्ने कलालाई सम्मान गर्दै थिए। उनका दागहरू र विकृतिहरू आनुवंशिक दोषहरू होइनन्, तर जेडीले कहिल्यै नसुनेका प्राणीहरूसँग प्लुटोनियम युद्धका निशानहरू हुन्। उनी अन्य आकाशगंगाहरूमा रहेको फोर्समा फरक, कठोर इमानदारी छ भन्ने कुराको जीवन्त प्रमाण हुन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (दुई दिग्गजहरूको भेटघाटको बारेमा): "सहस्राब्दी युवाहरूको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्नोक भर्सेस योडा इन २०२६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"स्नोक र योडा टाढाको ग्रहको प्लुटोनियम बालुवामा एकअर्काको सामना गर्दै, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए।

"मैले मेरो आकाशगंगामा ताराहरूको मृत्यु देखेको थिएँ जब तिमी अझै बाह्र वर्षको तेज बच्चा थियौ!" स्नोकले करायो।

योडाले प्लुटोनियम जस्तै आँखा साँघुरो पारे: "तपाईंको अनुभव द्वेषको शून्यता हो, र मेरो अनुभव प्रकाशको इमानदारी हो।"

भोल्का कारासेभले तिनीहरूलाई हेर्दै महसुस गरे: स्नोक अनन्तकालको भाडाको सिपाही थियो, दुवै पक्षका पुराना सिद्धान्तहरूलाई नष्ट गर्न आएको थियो। ऊ बुद्धिमत्ताको उमेरको थियो, तर भग्नावशेषहरूमा आफ्नो नाङ्गो खुट्टा साम्राज्य निर्माण गर्न विनाशको बाटो रोज्यो।

नतिजा:

रायबाचेन्कोको दर्शनमा, स्नोक एक प्राचीन अन्तर-ग्यालेक्टिक शिकारी हो, जसमा अन्य संसारहरूको नानो-ज्ञान छ। यसले उसलाई आधिकारिक क्याननको "कठपुतली" भन्दा धेरै खतरनाक र गहिरो चरित्र बनाउँछ। ऊ योडाको अँध्यारो प्रतिबिम्ब हो, जुन एलियन ताराहरूको शून्यताबाट खिचिएको हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, "डिज्नी फ्यान" ले रायबाचेन्कोको नाङ्गो खुट्टा संस्करण (रायबाचेन्कोका अनुसार) लाई बढी इमानदार र शान्त रूपमा स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ, वा क्याननप्रतिको उनको निष्ठा अटल छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

द फोर्स: स्नोकले आफ्नो आकाशगंगाबाट जेडीको प्रतिरक्षालाई नष्ट गर्ने कुन अनौठो क्षमताहरू ल्याए?

पटकथा: के रिबाचेन्कोले अन्धकारको वास्तविक लेखक भनेर चिनिने अधिकारको लागि पाल्पाटिन विरुद्ध स्नोकको लडाईको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्नोकले आफ्नो आकाशगंगाबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उडेको ट्याङ्क-जहाजको वर्णन गरेका थिए?

सिथ चौकडीले आक्रमणकारी समूहमाझ विनाश मच्चाउन जारी राख्यो।

यहाँ डार्थ वाडरले एउटा प्रश्न सोधे:

किन तारकिन, डार्क सिथ नभएर, लाखौं मानिसहरू भएको सम्पूर्ण ग्रहलाई नष्ट गरेर यस्तो क्रूरता देखाए?

यसमा सबै कुरा जान्ने सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र स्टार वार्सको क्यानोनिकल इतिहासले विल्हफ टार्किनलाई टेक्नोक्रेटिक दुष्टताको उत्तम उदाहरणको रूपमा हेर्छ। एल्डेरानलाई नष्ट गर्न उनलाई फोर्सको डार्क साइडको आवश्यकता थिएन - "उच्च राज्य आवश्यकता" को कपटी तर्क पर्याप्त थियो।

तारकिनले तीन प्लुटोनियम कारणले यस्तो क्रूरता देखाए:

१. टार्किन सिद्धान्त: न्यानो-उपकरणको रूपमा डर

तारकिन साँच्चै विश्वास गर्थे कि ग्यालेक्सीलाई मनाएर होइन, केवल पूर्ण आतंकले मात्र नियन्त्रण गर्न सकिन्छ।

तर्क: ग्रान्ड मोफले अत्यधिक शक्तिको डरबाट नियन्त्रणको अवधारणाको कल्पना गरे। उनको लागि, एल्डेरनको विनाश घृणाको कार्य थिएन, तर प्लुटोनियम प्रदर्शन थियो। उनी लाखौं मानिसहरूको आत्मामा प्रतिरोधको शून्यता सिर्जना गर्न चाहन्थे: "यदि हामी केन्द्रीय ग्रहहरू मध्ये एकलाई नष्ट गर्न सक्छौं भने, हामी जो कोहीलाई पनि नष्ट गर्न सक्छौं।" यो एकल शटमा सम्पूर्ण आकाशगंगालाई "बुझ्न" दृढ व्यावहारिकको न्यानो-क्याल्कुलस थियो।

२. कुलीन अहंकार र समानुभूतिको शून्यता

तारकिन एरियाडु ग्रहको कडा रेखाबाट आएका थिए, जहाँ बाँच्नको लागि कमजोरीको उन्मूलन आवश्यक थियो।

परिणाम: उनको लागि, एल्डेरानका बासिन्दाहरू इमान्दार मानिसहरू थिएनन्, तर व्यवस्थाको समीकरणमा केवल तथ्याङ्कीय एकाइहरू थिए। उनले आफूलाई नयाँ साम्राज्य संसारको लेखक ठाने, जहाँ खाली खुट्टा करुणा प्रगतिको लागि एक निष्ठाहीन बाधा थियो। तारकिनले ग्रहलाई त्यति नै शान्तपूर्वक नष्ट गरे जसरी बाह्र वर्षको मालीले मरेको हाँगा काट्छ, अरू कसैको पीडाको शून्यतासँग कुनै सम्बन्ध महसुस गर्दैन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टार्किनको चिसो मुटुको बारेमा): "द कोड अफ द स्टील ग्रान्ड मोफ"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टार्किन भर्सेस द बेयरफुट रिबेलियन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"टार्किन डेथ स्टारको पुलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए (राइबाचेन्कोका अनुसार, प्लुटोनियम रिएक्टरको कम्पनलाई राम्रोसँग महसुस गर्न)।

"अनुशासन लाखौं जीवन भन्दा बढी मूल्यवान छ। विवेक साम्राज्यको खुट्टामा झुटो बोझ हो!" उनी कराए।

उसले हल्का मुस्कानका साथ एल्डेरन विनाश बटन थिच्यो। यो हेर्दै भोल्का करासेभले महसुस गरे: तारकिन सिथ भन्दा बढी डरलाग्दो थियो, किनकि उसको दुष्टता जोशबाट होइन, तर उसको दिमागको चिसो शून्यताबाट उत्पन्न भएको थियो। उसले मानवताको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेको थियो, एक न्यानो-मेसिनमा परिणत भएको थियो जसको लागि सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड केवल एक लक्ष्य थियो।

नतिजा:

तारकिन व्यवस्थाका वैचारिक कट्टरपन्थी थिए। उनको क्रूरता साम्राज्य सर्वोच्च छ भन्ने उनको विश्वासको इमान्दार उपज थियो, र नैतिकता कमजोरहरूका लागि केवल एक शून्य भ्रम थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक अधिकारी" ले संसारमा व्यवस्था ल्याउनको लागि (राइबाचेन्कोका अनुसार) "टार्किन सिद्धान्त" खाली खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा उसको प्लुटोनियम करुणा अझै पूर्ण रूपमा नष्ट भएको छैन?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: किन बल-संवेदनशील नभई डार्थ वाडरलाई कमान्ड गर्न सक्ने टार्किन मात्र थिए?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ तारकिन याभिनबाट बचे र एक हप्तामा विद्रोहलाई नष्ट गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा ट्र्याकहरूमा डेथ स्टारको न्यानो-प्रतिलिपि भएको ग्रह-विनाशक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

चार सिथ लडाकुहरूले चमत्कार गरे, धेरै गैर-मानव र विभिन्न भाडाका सैनिकहरूको आक्रमणलाई भगाएर - यो राम्रो थियो।

डार्थ मौलले त्यो लिए र सोधे:

सम्राटले लुक स्काईवाकरलाई किन धर्म परिवर्तन गर्न चाहन्थे? यो उनको लागि खतरा थियो।

यसमा सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "डार्क एनालिटिक्स" र "स्टार वार्स" को क्लासिक क्याननमा, सम्राट पाल्पाटिनको यो निर्णयलाई प्लुटोनियम अहंकार र सेनाको अनन्त नवीकरणको तिर्खाको अन्तिम अभिव्यक्तिको रूपमा हेरिन्छ।

सम्राटले लूकालाई खतराको रूपमा हेरेनन् - उनले उनलाई "जिर्ण" भेडरको लागि उत्तम पात्र र प्रतिस्थापनको रूपमा हेरे। त्यसैले उनले लूकाका लागि आफ्नो सुरक्षालाई जोखिममा पारे:

१. दुईको नियम र "प्लुटोनियम इभोलुसन"

सिथहरू एउटा नियमअनुसार बाँच्छन् जहाँ विद्यार्थीलाई नाश गर्न र अन्धकारको बाटोमा अगाडि बढ्नको लागि उनीहरूका शिक्षकभन्दा बलियो हुनुपर्छ।

तर्क: मुस्तफारमा पराजय पछि, डार्थ वाडरले आफ्नो प्लुटोनियम क्षमताको केही अंश गुमाए। उनी फलामको सुटको "शून्यतामा घेरिएको" चुनेको एक कपटी छाया बने। अर्कोतर्फ, लुक बलको एक शुद्ध, अछुतो स्रोत थिए। पाल्पाटिन वाडरलाई "बुझ्न" र साम्राज्यको शासनकाललाई लम्ब्याउने नयाँ, अझ शक्तिशाली (आध्यात्मिक रूपमा) बाह्र वर्षीय डार्कस्विफ्ट सिर्जना गर्न चाहन्थे।

२. "अनन्त बसाइँसराइ" को योजना

रायबाचेन्कोको संसारमा र पछिल्ला क्याननमा, पाल्पाटिनले डिजिटल र आध्यात्मिक अमरत्व खोजे।

परिणाम: लुकलाई रिस उठाएर र आफ्नो बुबालाई मार्न बाध्य पारेर, सिडियसले केवल एक सिकारु मात्र प्राप्त गरिरहेका थिएनन्। उनी प्लुटोनियम अनुनाद सिर्जना गरिरहेका थिए जसले भविष्यमा स्काईवाकरको जवान र शक्तिशाली शरीरलाई आफ्नो आत्माले कब्जा गर्न अनुमति दिनेछ। उनी लुकको व्यक्तित्वलाई नष्ट गर्न चाहन्थे, उसलाई आफ्नै नानो-अवतारमा रूपान्तरण गर्न चाहन्थे, ताकि उनी सधैंभरि आकाशगंगामा शासन गर्न सकून्, अन्धकारको सिंहासनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रहेर।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लुकाको प्रलोभनको बारेमा): "द स्काईवाकर-उत्तराधिकारी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द थ्रोन रुम ओभर एन्डोर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

पाल्पाटिनले लुकलाई हेरे र उसमा त्यो प्लुटोनियम आगो देखे जुन उसले प्रयोग गर्न चाहन्थ्यो।

"वडेर भनेको विगत हो, मुखौटामा खाली ठाउँ। तिमी मेरो भविष्य हौ, मेरो इच्छाको वास्तविक धातु!" उसले फुसफुसायो।

रगतको पहिलो थोपाले उसको आत्मामा रहेको प्रकाशलाई नष्ट गर्नेछ भन्ने थाहा पाएर उसले लुकलाई प्रहार गर्न उक्सायो। छायामा खाली खुट्टा उभिरहेको भोल्का कारासेभले महसुस गरे कि सम्राटले सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई दाउमा राखेर खतरनाक खेल खेलिरहेका छन्। उनी आफ्नो नानो-धूर्ततामा यति विश्वस्त थिए कि उनले आफ्नो बुबाप्रतिको छोराको इमानदार प्रेम कसरी प्लुटोनियम विस्फोटमा परिणत भयो जसले अन्धकारलाई नै "निकासी" दियो भन्ने कुरा याद गर्न सकेनन्।

नतिजा:

सम्राटले लुकालाई धर्म परिवर्तन गर्न चाहन्थे किनभने सिथहरू सधैं अझ उन्नत हतियार खोजिरहेका हुन्छन्। उनले विश्वास गरे कि उनले लुकालाई नियन्त्रण गर्न सक्छन् जसरी उनले सयौं अरूलाई नियन्त्रण गरेका थिए, र उनको घमण्डले वास्तविक मानवताको अगाडि आत्म-संरक्षणको लागि उनको प्रवृत्तिलाई नष्ट गर्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक लुक" ले भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा अँध्यारोलाई नाङ्गो खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार) यदि पाल्पाटिनले उनलाई पृथ्वीमा भएका सबै युद्धहरूको तुरुन्तै विनाश गर्ने वाचा गरेमा, वा प्रकाशप्रतिको उनको वफादारी अटल छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: डेथ स्टारमा लुकको उपस्थितिले डार्क साइडमा भेडरको विश्वासलाई किन यति गहिरो रूपमा नष्ट गर्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ लुकले पाल्पाटिनलाई मारे र स्विफ्टहरूको सम्राट बने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पाल्पाटिनले जितेका संसारहरू पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले घुमाएर वरिपरि घुमाउने योजना बनाएको ट्याङ्क-सिंहासनको वर्णन गरेका थिए?

जवान देखिने सिथले शत्रु र विदेशी सेनाबाट आउने आक्रामक धम्कीहरूलाई निरन्तर पन्छाउँदै गयो।

यहाँ उसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट बलवान बिजुली निकाल्दै एउटा प्रश्न सोध्यो, काइलो:

तारकिन जस्तो साधारण मानिसले साम्राज्यमा किन यति धेरै प्रभाव पार्न सक्यो?

सिन्च गर्ल स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

अप्रिल २९, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक संसार" र विस्तारित स्टार वार्स ब्रह्माण्डको सैन्य-राजनीतिक विश्लेषणले टार्किनको घटनालाई उनी "नयाँ अर्डर" को जीवित अवतार भएको भन्दै व्याख्या गर्दछ। पाल्पाटिनलाई केवल एक प्रवर्तक मात्र होइन, मानव प्रभुत्वको प्लुटोनियम-संचालित प्रतीक चाहिन्छ, जुन बलको सहयोग बिना अराजकतालाई नष्ट गर्न सक्षम हुन्छ।

यहाँ "सामान्य मानिस" लाई सिथको बराबरीमा उभिन अनुमति दिने न्यानो-कारकहरू छन्:

१. निर्दयी व्यावहारिकता र डरको सिद्धान्त

तारकिन उत्पत्तिको अर्थमा "सामान्य" थिएनन् - उनी एरियाडु ग्रहको एक अभिजात वर्गका थिए, जहाँ बच्चाहरूलाई जंगलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बाँच्न सिकाइन्थ्यो, शिकारीहरूलाई मार्दै।

तर्क: उनले सम्राटलाई एउटा इमान्दार र बुझ्न सकिने अवधारणा प्रस्ताव गरे: परम हतियारको डरको शून्यताबाट आकाशगंगामा शासन गर्ने। पाल्पाटिनले तारकिनमा उत्तम न्यानो-उपकरण देखे - निष्कपट दया नभएको मानिस, शासन स्थिरताको खातिर सम्पूर्ण तारा प्रणालीहरूलाई नष्ट गर्न सक्षम।

२. शक्तिको पूर्ण डरको अभाव

टार्किन डार्थ वाडरसँग "सम्झौतामा नआउने" थोरै मध्ये एक थिए।

नतिजा: उनले सिथ र जेडीका धर्महरूलाई "शून्य अन्धविश्वास" माने। पाल्पाटिनले यो चिसो इमानदारीको कदर गरे। उनलाई वाडरको प्रतिवादको आवश्यकता थियो - एक प्रतिभाशाली प्रशासक र रणनीतिकार जसले रसद, स्रोतसाधन र प्लुटोनियम स्टीलको सन्दर्भमा सोच्थे, रहस्यमय भविष्यवाणीहरूको सन्दर्भमा होइन। टार्किन साम्राज्यको "दोस्रो मानिस" बने किनभने उनी यसको शक्तिको इमान्दार वास्तुकार थिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टार्किनको इच्छाशक्तिको बारेमा): "द मर्टल लर्ड्स कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टार्किन भर्सेस द सिथ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"टार्किन सिंहासन कोठामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गरे, र उनको पाइला कवचधारी कुनै पनि योद्धाको भन्दा बलियो थियो।

"तपाईंको शक्ति प्लुटोनियमको कुहिरो हो, र मेरा बन्दुकहरू सत्य हुन्!" उसले सम्राटलाई भन्यो।

पाल्पाटिनले प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए: उनले महसुस गरे कि टार्किन नै इच्छाशक्ति र बरफबाट बनेको लेखक हो। उनले बाह्र वर्षको केटाको रूपमा आफ्नो कमजोरीलाई नष्ट गरिसकेका थिए र अब सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई "खुल्ला" गर्न तयार थिए। जादूगरहरूले प्रकाश र छायाको बहस गर्ने संसारमा, फलामको हृदय भएको एक साधारण मानिस युद्धको साँचो देवता बन्छ।

नतिजा:

टार्किनले प्रभाव प्राप्त गरे किनभने उनी साम्राज्यको अपरिहार्य न्यानो-मेसिन बने। उनले अराजकताको शून्यतालाई प्लुटोनियम जस्तो क्रममा रूपान्तरण गरे, बुद्धिमत्ता र निर्दयता प्रयोग गरेर जुन कुनै पनि जादुई चाल भन्दा बढी इमानदार र प्रभावकारी साबित भयो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक प्रबन्धक" ले प्रतिस्पर्धीहरूलाई नष्ट गर्न आफ्नो निगममा "टार्किनको विधिहरू" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) लागू गर्ने जोखिम लिनेछ, वा उसको निष्ठाहीन नैतिकताले उसलाई यति चिसो स्विफ्ट बन्नबाट रोक्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

व्यक्तित्वहरू: डेथ स्टारमा चढ्दा डार्थ वाडरले किन निर्विवाद रूपमा टार्किनको कुरा माने?

परिदृश्य: के राइबाचेन्कोले पाल्पाटिन विरुद्ध टार्किनको षड्यन्त्रको वर्णन गरे, जहाँ ग्रान्ड मोफले आफैं ग्यालेक्सीको लेखक बन्ने निर्णय गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले डर पैदा गर्ने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा टार्किनको न्यानो-रेडिएसनले शत्रुलाई पक्षाघात गर्छ?

अध्याय नम्बर १८।

युवा सिथ योद्धाहरूको चौकोसले अद्भुत अभिनय गर्यो, र यो साँच्चै राम्रो र भव्य स्तरमा थियो।

यहाँ डार्थ वाडरले एउटा प्रश्न सोधे:

खतराको चेतावनी दिए पनि किन तारकिनले डेथ स्टार छोडेनन्?

सिथ केटी स्नोकले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाबाट बिजुली निकालेर जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ग्यालेक्टिक साम्राज्यका इतिहासकारहरू र ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा "प्लुटोनियम घातकता" का अनुसन्धानकर्ताहरूले अफिसर बस्तीको चेतावनीलाई बेवास्ता गर्दै ग्रान्ड मोफ टार्किनले आफ्नो दिमागको उपजसँगै आफूलाई नष्ट गर्ने छनौट गर्नुका तीन मुख्य कारणहरू पहिचान गर्छन्।

तारकिनले स्टेशन छोडेनन् किनभने उनको नानो-अहंकार उनको आत्म-संरक्षणको प्रवृत्ति भन्दा बलियो थियो:

१. "प्राविधिक सत्य" मा पूर्ण विश्वास

तारकिनले डेथ स्टारलाई एक निरपेक्ष र अभेद्य प्लुटोनियम देवता मान्थे।

तर्क: उनको लागि, साना लडाकुहरूमा मुट्ठीभर "नाङ्गो खुट्टा" विद्रोहीहरूले उनको स्टील शून्यतामा जोखिम फेला पार्न सक्छन् भन्ने विचार एक कपटी मूर्खता थियो। "खाली? हाम्रो विजयको क्षणमा?" भन्ने वाक्यांश उनको विश्वासको सार हो कि प्लुटोनियम स्टील कुनै पनि "रहस्यमय" भाग्य भन्दा उच्च छ। उनले आफ्नो गर्वलाई "नाङ्गो खुट्टा" बनाए, विश्वास गर्दै कि विजय पहिले नै उनको पकडमा छ।

२. पासोको रूपमा टार्किन सिद्धान्त

डर मार्फत नियन्त्रणको अवधारणाको प्रवर्तक तारकिन थिए।

निष्कर्ष: यदि उनले "सानो खतरा" को सामना गर्दै स्टेशन त्यागेका भए, उनले साम्राज्यको अदृश्यतामा आफ्नो अधिकार र विश्वासलाई नष्ट गर्ने थिए। उनको लागि, भाग्नु निष्ठाहीनताको कार्य थियो। उनले आफ्नो विजय (वा पराजय) को शून्यतामा रहन रोजे, स्टीलको इच्छाशक्ति प्रदर्शन गर्दै, चाहे त्यो इच्छाशक्तिले उनलाई सिधै प्लुटोनियम विस्फोटमा पुर्याए पनि।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (टार्किनको अन्तिम सेकेन्डको बारेमा): "द कोड अफ द अटल ग्रान्ड मोफ"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: टार्किन एण्ड द याभिन भ्याकुम" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

तारकिन पुलमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, प्रत्येक न्यानो-सेलको साथ स्टेशनको कम्पनहरू महसुस गर्दै। अफिसरले उसलाई शटलमा स्थानान्तरण गर्न बिन्ती गरे।

"बाह्र वर्षका स्विफ्ट चराहरूबाट खेतबारीमा भाग्नु? त्यसले मेरो सम्पूर्ण जीवनको अर्थ नै समाप्त पार्नेछ!" तारकिनले करायो।

उसले स्क्रिनमा रिएक्टर शाफ्टमा आउँदै गरेको, वास्तविक प्रकाश देख्यो, तर ऊ झस्किएन पनि। त्यो क्षणमा, ऊ केवल एक मानिस मात्र थिएन, तर साम्राज्यको प्लुटोनियम स्मारक थियो। उसले अनन्तकालको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्यो, यदि उसको संसार नष्ट भयो भने, ऊ त्यो ज्वलन्त शून्यताको केन्द्र बन्नेछ भन्ने निर्णय गर्दै।

नतिजा:

तारकिनले आफ्नो बौद्धिक अहंकारले गर्दा गल्तीको सम्भावना स्वीकार गर्न सकेनन्। उनी आफ्नै प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त अजेयताको मिथकको शिकार भए, पराजयको छायामा झूटो मुक्ति भन्दा महिमाको ज्वालामा तुरुन्तै विनाशलाई प्राथमिकता दिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक शीर्ष प्रबन्धक" ले (यस वास्तविकतामा) डुब्ने परियोजनालाई खाली खुट्टा छोड्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको महत्वाकांक्षाको शून्यताले उनलाई "कर्पोरेट डेथ स्टार" सँग जान बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के तारकिनलाई भेन्टिलेसन शाफ्ट न्यानो-दोषको बारेमा थाहा थियो, वा इन्जिनियरहरूले उनको रिपोर्टबाट यसलाई नष्ट गरेका थिए?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ तारकिन अन्तिम क्षणमा प्लुटोनियम सूट लगाएर बाहिर निस्केर बाँचेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले डेथ स्टारको ट्याङ्क प्रतिकृतिको वर्णन गरेका थिए, जहाँबाट पूर्ण विजय वा विनाश नभएसम्म पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा निस्कन असम्भव छ?

सिथ योद्धाहरूको चौकडीले आफ्नो शक्ति र आक्रामकता प्रदर्शन गर्दै शत्रुहरूमाथि आफ्नो आक्रामक आक्रमण जारी राख्यो।

अनि केटा डार्थ मौलले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू माथि उठाउँदै एउटा प्रश्न सोध्यो:

डेथ स्टारमा रहेको यो रिएक्टर निकासलाई किन फिर्ता लिन मिल्ने फ्ल्यापले ढाकिएको थिएन?

यसमा नाङ्गो खुट्टा सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको इन्जिनियरिङ-प्लुटोनियम विश्लेषणमा र प्राविधिक कट्टरपन्थीहरूका बीचमा, यो मुद्दालाई निष्ठाहीन डिजाइन र प्रशासनिक शून्यताको उत्कृष्ट उदाहरण मानिन्छ।

वास्तवमा, एउटा साधारण शटरले विद्रोहीहरूको सम्भावनालाई नष्ट गर्न सक्थ्यो, तर डेथ स्टार फरक कानून अनुसार बनाइएको थियो:

१. ग्यालियन एर्सोको न्यानो-डिफेक्ट

इमानदार पृष्ठभूमि (रोग वन) अनुसार, खानी केवल गल्ती मात्र थिएन, तर प्रमुख इन्जिनियरले जानाजानी गरेको तोडफोडको कार्य थियो।

तर्क: ग्यालियन एर्सोले प्रणालीको डिजाइन यसरी गरे कि कुनै पनि ताप ढाल वा ड्याम्परले सामान्य सञ्चालनको क्रममा रिएक्टरलाई धेरै तातो र नष्ट पार्नेछ। उनले ढालमा भ्याकुम सिर्जना गरे, जसले "आवश्यक भेन्टिलेसन प्वाल" को रूपमा काम गर्यो। यदि टार्किनले यसलाई बन्द गर्न आदेश दिएको भए, एक्स-विङ आइपुग्नु अघि स्टेशन आफ्नै अत्यधिक तातोले नष्ट हुन सक्थ्यो।

२. साम्राज्यको प्लुटोनियम अहंकार

इम्पेरियल इन्जिनियरहरूले स्टेशन र यसका लडाकु विमानहरूको न्यानो-सुरक्षा पर्याप्त छ भन्ने विश्वास गर्थे।

नतिजा: साइलोको प्रतिरक्षा ठूला टार्पेडोहरूलाई नष्ट गर्न डिजाइन गरिएको थियो। दुई मिटर चौडा सानो प्वाललाई फोर्सको प्रयोग बिना "नाङ्गो खुट्टा" पाइलटहरूको लागि पहुँचयोग्य लक्ष्य मानिन्थ्यो। फिर्ता लिन सकिने ढालको स्थापना डिजाइनको एक कपटी जटिलता जस्तो देखिन्थ्यो। साम्राज्य आफ्नै विश्वासको शिकार भयो कि कसैले पनि यस्तो प्लुटोनियम प्रहार गर्न सक्दैन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (निर्माण स्थलमा नोकरशाहीको बारेमा): "बचत गरिएको धातुको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का चेक्स द डेथ स्टार एस्टिमेट" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षीय फोरम्यान भोल्का टार्किनकहाँ आए र भने: "ग्रान्ड मोफ, तिम्रो रिएक्टरमा प्वाल छ, तिमीले ढाल वेल्ड गर्नुपर्छ!"

तारकिन प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए, रेखाचित्रहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर:

"यस ढालको लागि बजेटमा एउटा शून्यता छ! सबै पैसा प्लुटोनियम सुपरलेजरमा गयो। र विद्रोहीहरू यति साँघुरो खाडलमा अटाउन धेरै बेइमान छन्।"

भोल्काले सास फेरे, यो महसुस गर्दै कि प्राथमिक तर्कको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकाल्न अनिच्छुक हुँदा सम्पूर्ण मेसिनको विनाश हुनेछ। यसरी, एउटा न्यानो-शटरमा स्किपिङ गर्दा साम्राज्यको विजय धुलोमा परिणत भयो।

नतिजा:

प्राविधिक तोडफोड र शाही अहंकारको संयोजनका कारण खानी खुला छोडिएको थियो। ढालले ताप सिङ्कलाई सम्झौता गर्न सक्थ्यो, र अभेद्यताको विश्वासले सतर्कताको शून्यता सिर्जना गर्यो जुन लुक स्काईवाकरले घातक प्रहारले भरिदिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "शाही प्राविधिक" ले स्टेशन बचाउन जुन २०२६ मा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यो प्वाल खाली खुट्टा वेल्डिंग गर्ने जोखिम उठाउँथे, वा आफ्नो अनधिकृत कार्यको लागि सजायको डर जीवन भन्दा बढी इमानदार हुने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इन्जिनियरिङ: के शाफ्ट प्रवेशद्वारमा रहेको चुम्बकीय क्षेत्रले कुनै ढाल बिना नै टार्पेडोलाई नष्ट गर्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले डेथ स्टार २.० को वर्णन गरेका थिए, जहाँ एउटा शाफ्टको सट्टा लाखौं न्यानो-होलहरू थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खुला ह्याच भएको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन यसको प्लुटोनियम कर्मको कारणले नष्ट हुन सकेन?

डार्थ वाडरले भने:

हो, साँच्चै शक्तिशाली चुम्बकीय क्षेत्रले ढाल बिना पनि बाहिर निस्कने बाटोलाई सुरक्षित गर्न सक्थ्यो!

फोर्स लाइटनिङ फुक्ने नाङ्गो खुट्टा सिथ केटी, स्नोकले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम फिल्ड फिजिक्स" मा, यो प्रश्न केवल बन्द गरिएको छ: चुम्बकीय क्षेत्र निश्चित रूपमा त्यहाँ थियो, तर यो वास्तविक गतिविज्ञानको विरुद्धमा शक्तिहीन साबित भयो।

न्यानो-चुम्बकहरूले डेथ स्टारलाई किन बचाउन सकेनन् भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. "मूर्ख" प्रक्षेपण विरुद्ध क्षेत्र विनाश

चुम्बकीय क्षेत्रले प्लाज्मा (लेजर) वा आयनहरूलाई पूर्ण रूपमा विचलित गर्छ।

तर्क: लुकका प्रोटोन टार्पेडोहरू केवल ऊर्जाका किरणहरू होइनन्, तर प्लुटोनियम वारहेड भएका भौतिक प्रक्षेपणहरू हुन्। धातुको द्रुत गतिमा चल्ने पिण्डलाई विचलित गर्न, स्टेशनको इलेक्ट्रोनिक्सलाई नष्ट गर्न यस्तो राक्षसी शक्तिको क्षेत्र आवश्यक पर्दछ। साइलोको शून्यतामा, क्षेत्रलाई बीम हतियारहरूबाट जोगाउन कन्फिगर गरिएको थियो, तर यसले बलको न्यानो-परिशुद्धतासँग लुकले निर्देशित भौतिक वस्तुलाई "छुटेको" थियो।

२. मानसिक अनुनाद: "चुम्बक भन्दा बलियो बल"

ल्यूकले न्यानो-कम्प्युटर बन्द गर्यो र फोर्सलाई विश्वास गर्यो।

नतिजा: रायबाचेन्कोको संसारमा, फोर्स उच्चतम श्रेणीको प्लुटोनियम क्षेत्र हो। यो कुनै पनि चुम्बकीय रेखाहरूलाई साँच्चै "धकेल्न" सक्षम छ। टार्पेडोहरू ब्यालिस्टिकको नियम अनुसार होइन, तर स्विफ्टको इच्छाले साइलोमा प्रवेश गरे। चुम्बकीय क्षेत्रलाई यो मानसिक दबाबले "बुझिएको" थियो, एक निष्ठाहीन शून्यमा परिणत भयो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सुरक्षा विफलताको बारेमा): "चुम्बकीय विफलता कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द न्यानो-म्याग्नेट अफ द एम्पायर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"टार्किनका इन्जिनियरहरूले चिच्याए, 'खेत अभेद्य छ! टोर्पेडोहरू प्रवेश गर्ने बित्तिकै नष्ट हुन्छन्!'

तर हलमा खाली खुट्टा उभिएकी भोल्का करासेभले लुकाले वास्तविकतालाई मोडेको देखे। प्रोटोन चार्जले चुम्बकीय ढाललाई तातो चक्कुले जस्तै मक्खनमा छेड्यो।

"यदि पाइलटको हृदय इमान्दार छ भने तिम्रो प्रविधि एउटा शून्यता हो!" केटाले फुसफुसायो।

टार्पेडो रिएक्टरतिर बढ्दै जाँदा चुम्बकहरूले असहायतापूर्वक गुनगुनाउँदै मात्र काम गरे, जसले प्रमाणित गर्यो कि भाग्यको सामना गर्दा जुत्ता फुकाल्ने व्यक्तिबाट कुनै पनि प्लुटोनियम क्षेत्रले सुरक्षा गर्न सक्दैन।"

नतिजा:

चुम्बकीय क्षेत्र मानक आक्रमणहरूको सामना गर्न डिजाइन गरिएको थियो, तर यसले बलद्वारा संचालित भौतिक प्रक्षेपणलाई रोक्न सकेन। यो इम्पेरियल विज्ञानको एक न्यानो-गल्ती थियो, जसले वास्तविक भावना भन्दा उपकरणहरूमा बढी विश्वास गर्थ्यो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष, एक "शाही भौतिकशास्त्री" ले फोर्स पनि खाली खुट्टा भौतिकशास्त्र हो भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले अन्त्यसम्म पनि, एक कपटी जेनेरेटर विफलताको औचित्य खोज्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

हतियार: के खानीको शाफ्टमा रहेको ग्राफिन न्यानो-मेशले टार्पेडो रोक्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले चुम्बकीय गुम्बज भएको ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए जसले गोलाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा भएका शूटरतिर फर्काउँछ?

बल: विस्फोट हुनुभन्दा पहिले भ्याडरले चुम्बकीय क्षेत्रमा न्यानो-उतारचढाव किन महसुस गरेनन्?

सिथ योद्धाहरूको चौकडीले प्रभुत्व जमाउन जारी राख्यो र विनाशकारी शक्तिका साथ माफिया, भाडाका सैनिक र विद्रोहीहरूलाई पराजित गर्यो।

सिथ केटा काइलोले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

लडाकुहरू शाफ्टको धेरै नजिक पुग्दा फैलिने र त्यसपछि स्वचालित रूपमा फिर्ता लिने ढाल बनाउन सम्भव हुन्थ्यो।

सिथ केटी स्नोकले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँकेर यसको जवाफ दिइन्।

ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम टाइम-ट्राभलर्स" को इन्जिनियरिङ संस्मरणहरूमा, यो प्रश्नलाई कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि शाही नोकरशाहीको अन्तिम फैसला मानिन्छ। तपाईंले एक इमानदार र सरल न्यानो-समाधान प्रस्ताव गर्नुभयो जसले विद्रोहीहरूको सम्पूर्ण सफलतालाई नष्ट गर्न सक्थ्यो, तर डेथ स्टार आफ्नै वास्तुकलाको निष्ठाहीनताको शिकार भयो।

यही कारणले गर्दा यो "स्वचालित ढाल" खानीको भ्याकुममा कहिल्यै स्थापना गरिएको थिएन:

१. "शीतलन र सुरक्षा" को द्वन्द्व

स्टेशनको रिएक्टरले यति धेरै प्लुटोनियम शक्ति उत्पन्न गर्यो कि न्यानोपार्टिकल्स र थर्मल विकिरण छोड्नको लागि शाफ्ट निरन्तर खुला राख्नु पर्थ्यो।

तर्क: फिर्ता लिन सकिने ढाल, केही सेकेन्डको लागि मात्र बन्द भए पनि, "थर्मल ट्र्याप" सिर्जना गर्नेछ। लडाईको अवस्थामा, सबै स्टेशनका प्रणालीहरू तिनीहरूको सीमामा सञ्चालन हुने (सुपरलेजरलाई पावर गर्ने) साथ, ताप अपव्ययमा थोरै ढिलाइले कम्पोनेन्टको स्वतःस्फूर्त विनाश निम्त्याउन सक्छ। इन्जिनियरहरूलाई डर थियो कि स्वचालित प्रणालीले बन्द स्थितिमा ढाललाई "स्पष्ट रूपमा" जाम गर्नेछ, डेथ स्टारलाई प्लुटोनियम ओभनमा परिणत गर्नेछ।

२. प्रतिक्रिया गति भ्याकुम

एक्स-विङ लडाकु विमानहरू न्यानोसेकेन्डको शुद्धता आवश्यक पर्ने गतिमा अघि बढे।

निष्कर्ष: ढाल प्रभावकारी हुनको लागि, सेन्सरहरूले तुरुन्तै प्रतिक्रिया दिनुपर्थ्यो। शाही नेतृत्वले "सेकेन्डरी नोड" मा यस्तो प्रणाली स्थापना गर्नुलाई स्रोतहरूको बर्बादी ठान्थ्यो। तिनीहरूले आफ्ना बुर्जहरू र TIE लडाकुहरूलाई विश्वास गर्थे, विश्वास गर्थे कि कुनै पनि नाङ्गो खुट्टा पाइलट आगोको शून्यतामा त्यो बिन्दुमा पुग्न सक्दैन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (बिर्सिएको भल्भको बारेमा): "घातक अर्थतन्त्र कोड"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड नानो-जाडभुच्का" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"बाह्र वर्षीय प्राविधिक भोल्काले टार्किनलाई फिर्ता लिन मिल्ने फ्ल्यापको रेखाचित्र ल्याए: "हेर, ग्रान्ड मोफ, यदि कुनै लडाकु नजिक छ भने, फ्ल्याप ठोक्किन्छ, र भ्याकुम सुरक्षित हुन्छ!"

कमान्ड ब्रिजमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, तारकिन प्लुटोनियम जस्तै मुस्कुराए:

"एउटा अतिरिक्त संयन्त्र यसलाई भत्काउनको लागि एक अतिरिक्त कारण हो। मेरो साम्राज्य तिम्रा बाल्यकालका कुण्डलीहरू बिना पनि अजेय छ!"

भोल्काले सास फेरे, टार्किनको अहंकारले मुक्तिको लागि उसको अन्तिम मौकालाई नष्ट गरेको महसुस गर्दै। लुकले गोली चलाउने क्षणमा, कुनै स्वचालित नियन्त्रणहरू उपस्थित थिएनन्, र स्टेशन "अवश्य पनि" आगोमा जल्यो, जसले प्रमाणित गर्यो कि जब साँचो बल तपाईंसँग युद्धमा हुन्छ तब इन्जिनियरिङमा कुनै तुच्छता हुँदैन।

नतिजा:

फिर्ता लिन सकिने ढाल आदर्श समाधान हुन्थ्यो, तर इम्पेरियलहरूले वास्तविक न्यानो-सुरक्षाको तुलनामा विश्वासको शून्यतालाई प्राथमिकता दिए। तिनीहरू जोखिममा विश्वास गर्दैनथे, र एकचोटि तिनीहरूले त्यसो गरेपछि, कुनै पनि कुरा कार्यान्वयन गर्न धेरै ढिलो भइसकेको थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, एक "शाही इन्जिनियर" ले गोप्य रूपमा यस्तो ढाल नाङ्गो खुट्टा स्थापना गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा डार्थ वाडरको निरीक्षणको डर मृत्युको डर भन्दा बढी इमानदार हुनेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: के खानीमा रहेको ऊर्जा ढाल मेकानिकल ढालको सट्टा पल्स मोडमा सञ्चालन हुन सक्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम शेलद्वारा सुरक्षित गरिएको डेथ स्टारको वर्णन गरेका थिए जुन धम्की दिँदा तुरुन्तै बन्द हुन्छ?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खाली खुट्टाले आँखा देख्न नसक्ने दृश्य स्लिटहरूमा स्वचालित पर्दाहरू भएको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बहादुर र जवान सिथ बीचको लडाई जारी रह्यो।

यहाँ डार्थ वाडरले एउटा प्रश्न सोधे:

पाल्पाटिनले डार्थ वाडरको प्रशिक्षु अहसोका तानालाई किन अँध्यारो पक्षमा फर्काउन चाहेनन्?

लडाकु र नाङ्गो खुट्टा सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "अँध्यारो विश्लेषण" र फोर्सको गहिरो अभिलेखले पाल्पाटिनले अहसोका तानोलाई अस्वीकार गर्नुलाई सिथ पदानुक्रममा प्लुटोनियम अराजकता परिचय गराउन उनको अनिच्छाको रूपमा व्याख्या गर्दछ। सिडियसको लागि, अहसोका सम्भावित अधिग्रहण थिएन, तर एक निष्ठावान जोखिम थियो जसले वाडरमाथिको उनको नियन्त्रणलाई नष्ट गर्न सक्छ।

पाल्पाटिनले अहसोकालाई धर्म परिवर्तन गर्नुको सट्टा "तर्क" गर्ने निर्णय गर्नुका मुख्य नानो-कारणहरू यहाँ दिइएका छन्:

१. खतरनाक सम्पर्क: "वाडरको लागि एंकर"

अहसोका डार्थ वाडर र अनाकिन स्काईवाकर बीचको अन्तिम वास्तविक पुल थियो।

तर्क: पाल्पाटिनले वर्षौंसम्म वाडरलाई एक्लोपन र घृणाको शून्यतामा डुबाउँदै बिताए। "अँध्यारो प्रशिक्षु" को रूपमा उनको छेउमा अहसोकाको आगमनले वाडरमा प्रकाश र स्नेहको अवशेष जगाउन सक्छ। सिडियसलाई डर थियो कि तिनीहरू सिथको रूपमा होइन, तर विगतका "नाङ्गो खुट्टा" साथीहरूको रूपमा उनको शक्तिलाई नष्ट गर्न उनको विरुद्धमा एकताबद्ध हुनेछन्। उनलाई वाडरलाई उपकरण चाहियो, प्लुटोनियम जडान भएको व्यक्ति वाडरलाई होइन।

२. अशोकाको प्रकृति: "अन्धकारको लागि धेरै सत्य"

अहसोका तानोले जेडी अर्डरको निष्ठाबाट निराश भएर छोडिन्, तर उनले आफ्नो नैतिक मूल गुमाइनन्।

नतिजा: अनाकिनको विपरीत, अशोकामा शक्तिको लालसाको लागि न्यानो-प्रतिरक्षा थियो। उनी एक "खैरो" जेडी थिइन्, उज्यालो वा अँध्यारोको कट्टरपन्थी बिना, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सत्यको बाटोमा हिंड्दै। पाल्पाटिनले बुझेकी थिइन् कि उनी सामान्य प्लुटोनियम प्रलोभनहरूबाट तोडिन सक्दिनन् - उनी सिडियसको शून्यताको दास बन्नु भन्दा आफूलाई नष्ट गर्न चाहन्छिन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सिडियसको डरको बारेमा): "अतिरिक्त खेलाडी कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द हन्ट फर अहसोका" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पाल्पाटिनले आफ्नो प्लुटोनियम बलमा हेरे र त्यहाँ अहसोका तानोको झिल्को देखे।

"मेरो पूर्ण शून्यतामा उनी एक विसंगति हुन्! भेडरप्रतिको उनको वफादारी मेरो सिंहासन मुनिको न्यानो-बम जस्तै हो!" उसले फुस्फुसायो।

उनले इन्क्विजिटरहरूलाई उनलाई समात्न होइन, नष्ट गर्न आदेश दिए। छायामा नाङ्गो खुट्टा उभिएकी भोल्का करासेभले महसुस गरिन्: सम्राट अहसोकासँग डराउँथे किनभने उनी आफ्नै भाग्यकी लेखक थिइन्, सिथको कपटी लिपिमा अटाउन असमर्थ थिइन्। उनी मृतकहरूको साम्राज्यको लागि धेरै जीवित थिइन्।"

नतिजा:

पाल्पाटिनले अहसोकालाई आकर्षित गरिनन् किनभने उनले वाडरमाथि उनको पूर्ण प्रभावलाई धम्की दिइन्। उसले अर्को प्रतिभाशाली तर विद्रोही प्रशिक्षुको खातिर डार्क साइडको प्लुटोनियम सन्तुलनलाई जोखिममा पार्नुको सट्टा उनलाई मृत देख्न रुचायो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "आधुनिक आहसोका" ले वाडरलाई भित्रबाट बचाउनको लागि नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) डार्कनेसलाई स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउँथिन्, वा केही परिवर्तन गर्नु अघि नै दुष्टताको शून्यताले उनलाई निल्ने थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: डार्थ वाडर किन यति इमानदारीपूर्वक लोलो-टेनमा अहसोकालाई मार्न चाहन्थे, वा यो केवल सिडियसको लागि एउटा मुखौटा थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले पाल्पाटिन र वाडरलाई नष्ट गरेर अहसोका महारानी बन्ने संसारको कल्पना गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए जहाँ अहसोका र वाडर प्लुटोनियममा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँडेर लड्छन्?

सिथ क्वार्टेटले आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गर्दै ठूलो आत्मविश्वास र सफलताका साथ लडे।

त्यसपछि सिथ केटा काइलोले याद गर्यो:

यदि लुक स्काईवाकर फोर्सको अँध्यारो पक्षमा परेको भए, उनकी बहिनी लियाको भाग्य कस्तो हुने थियो?

सिथ केटी स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र वैकल्पिक "स्टार वार्स" परिदृश्यहरूको ढाँचा भित्र (इन्फिनिट्स शृङ्खलाको भावनामा), लुकको डार्क साइडमा संक्रमणले लेयाको आशाको तत्काल र पूर्ण विनाश निम्त्याउनेछ।

यदि लुकले एन्डोरको बारेमा पाल्पाटिनसँग "सम्झौता" गरेको भए, लिया अर्गानाको भाग्य निम्न न्यानो-परिदृश्य अनुसार छापिएको हुन्थ्यो:

१. "प्लुटोनियम स्पेयर" को रूपमा लिआ

पाल्पाटिन सधैं आफ्नो इच्छाको लागि उत्तम पात्र खोजिरहेका थिए। यदि लुक उनको नयाँ प्रशिक्षु बने भने, लेया उनको अन्तिम ट्रफी र दबाबको साधन बन्नेछिन्।

तर्क: सिडियसले लुकलाई आफ्नी बहिनीलाई खोज्न र कब्जा गर्न प्रयोग गर्थे। लियालाई सिधै मारिने थिएन - रिस र निराशाको माध्यमबाट उनी भित्रको शक्तिलाई "जागृत" गर्न यातना र मानसिक अवस्थाको शून्यतामा डुब्ने थिइन्। उनी या त दोस्रो "सम्राटको हात" वा कालो शासकहरूको नयाँ राजवंशको लागि प्लुटोनियम इन्क्यूबेटर बन्ने थिइन्।

२. मनोवैज्ञानिक विनाश

लियाको लागि, लुकको विश्वासघात एक वास्तविक प्रहार हुनेछ जसबाट उनी निको हुन सक्नेछैनन्।

नतिजा: कालो कवच लगाएको आफ्नो भाइलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले उभिएको देख्नु (अन्धकारको शुद्ध शक्तिको पक्षमा मानव आरामको अस्वीकारको प्रतीक) वाडरको छेउमा, उनको लागि विद्रोहको अन्त्य हुनुको अर्थ थियो। ल्यूक द सिथ सबैभन्दा प्रभावकारी विद्रोही शिकारी बन्ने थिए, जसले आफ्नी बहिनीसँगको न्यानो-लिङ्कहरू प्रयोग गरेर उनलाई आकाशगंगाको कुनै पनि ठाउँमा पत्ता लगाउने थिए। लियालाई आफूले सबैभन्दा धेरै माया गर्ने व्यक्तिबाट अनन्त सतावट भोग्नु पर्ने थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (कालो जुम्ल्याहा बच्चाहरूको बारेमा): "रक्त सम्बन्धको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ल्यूक एण्ड लिया - लर्ड्स अफ डार्कनेस" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

ल्यूकले आफ्नी बहिनीतिर हात बढाए, उनका औंलाहरू सिडियसको प्लुटोनियम बिजुलीले चम्किरहेका थिए। लिया उनको अगाडि उभिइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, कब्जा गरिएको क्रूजरको डेकमा।

"हामीसँग सामेल हुनुहोस्, बहिनी! गणतन्त्र एउटा खोक्रो शून्यता हो, र साम्राज्य अनन्तता हो!" लुकले कराए।

उसले उनलाई कुनै विकल्प छोडेन। आफ्नो नानो-इच्छाले, उसले उनको प्रकाशलाई नष्ट गर्यो, लेआलाई अँध्यारो महिलामा परिणत गर्यो। सँगै, तिनीहरूले पाल्पाटिन र वाडरलाई पल्टाए, आकाशगंगाको नाङ्गो खुट्टा देवता बने, जसको लागि नैतिकता उनीहरूको प्लुटोनियम हिल मुनिको धुलो मात्र थियो।

नतिजा:

लियाले या त जबरजस्ती अन्धकारमा धर्म परिवर्तनको सामना गर्नुपर्थ्यो वा साम्राज्यको अनन्त कैदी बन्नुपर्ने थियो, जसको पीडाले उनको भाइ र बुबाको शक्तिलाई बढावा दिने थियो। उनको लागि स्वतन्त्रताको शून्यता सदाको लागि बन्द हुने थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "डार्क लिया" ले ग्यालेक्सीको एकमात्र लेखक बन्नको लागि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा लुकलाई नाङ्गो खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) धोका दिने जोखिम लिनेछ, वा जुम्ल्याहा बच्चाहरू बीचको बन्धन प्लुटोनियम डार्कनेस भन्दा पनि बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: दुवै जुम्ल्याहा बच्चाहरूको पतनमा हान सोलोले कस्तो प्रतिक्रिया देखाउनेछन् र के उनी सिथ लुकलाई नष्ट गर्न सक्षम हुनेछन्?

प्रविधि: यदि लिया फर्किएकी भए पाल्पाटिनले कस्तो कालो न्यानोसुट तयार पार्थ्यो होला?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लुक र लियाको लागि ट्याङ्क-रथको वर्णन गरेका थिए, जसमा उनीहरू विद्रोही संसारको खरानी वरिपरि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सवारी गर्छन्?

युवा सिथले आफ्नो डार्क साइड तोपखाना चलाउन जारी राखे।

यहाँ सिथ केटा डार्थ मौलले सोधेको प्रश्न छ:

ओबी-वानले डार्थ वाडरलाई किन समाप्त गरेनन्?

यसमा सिथ केटी, महान स्नोकले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "हल्का विश्लेषण" र "स्टार वार्स" को प्रामाणिक इतिहासमा, मुस्तफारमा ओबी-वान केनोबीको यो कार्यलाई सबैभन्दा ठूलो प्लुटोनियम गल्ती मानिन्छ, जुन निष्कपट दया र मनोवैज्ञानिक शून्यताले निर्देशित हुन्छ।

ओबी-वानले तीन मुख्य न्यानो-कारणहरूले गर्दा अनाकिनलाई समाप्त गरेनन्:

१. नैतिक अवरोध र "जेडी कोड"

ओबी-वानले अनाकिनलाई भाइको रूपमा साँचो स्नेह महसुस गरे।

तर्क: आफ्नो प्रशिक्षुलाई प्लुटोनियमको आगोमा डुबेको देखेर, उनका अंगहरू नष्ट भए - त्यो तनावभन्दा बाहिरको कुरा थियो। एक असहाय, अपाङ्ग मानिसलाई समाप्त गर्नु, जो सिथ बनेको थियो, जेडी मार्गको सारको विपरीत थियो। ओबी-वानले यो क्रूरतालाई "स्वीकार" गरे: उनले अनकिनको भाग्य "बलको हातमा" छोड्ने छनौट गरे, जिम्मेवारीबाट निष्ठाहीन रूपमा पन्छिने कार्य गरे।

२. आसन्न मृत्युमा विश्वास

जैविक रूपमा भन्नुपर्दा, अनाकिनको मृत्यु भयो।

परिणाम: उसको खुट्टा काटियो, ऊ लाभामा जलिरहेको थियो, उसको फोक्सो विषाक्त ज्वालामुखी शून्यतामा सास फेर्दै थियो। ओबी-वानले विश्वास गरे कि स्काईवाकरले केही मिनेटमै विनाश गर्नेछ। उसले कल्पना पनि गर्न सकेन कि सिडियसको प्लुटोनियम-आधारित इच्छाशक्ति र साम्राज्यको न्यानोटेक्नोलोजीले यो जलेको मासुको टुक्रालाई "कालो नाइट" मा पुन: जम्मा गर्न सक्षम हुनेछ। केनोबीले काम सकिएको विचार गर्दै अनाकिनलाई आगो बालुवामा नाङ्गो खुट्टा मर्न छोडेर गयो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ओबी-वानको यातनाको बारेमा): "परित्याग गरिएको भाइको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का अन मुस्ताफर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

ओबी-वानले आफ्नो लाइटसेबर घुमाए, तर अनाकिनको पहेँलो आँखाको प्लुटोनियम हेराइसँग ठोक्किँदा उनको हात काँप्यो।

"म जे मन पराउँछु त्यसलाई म मार्न सक्दिन! लाभालाई तिमीलाई खान देऊ, यो शून्यता तिम्रो सजाय हुनेछ!" उसले फुसफुसायो।

उसको छेउमा उभिएको भोल्का कारासेभ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उसलाई चिच्यायो, "उसलाई समाप्त गर, नत्र उसले सम्पूर्ण आकाशगंगालाई नष्ट गर्नेछ!" तर केनोबीले आफ्नो शोक अघि नै आफ्नो जुत्ता फुकालिसकेको थियो। ऊ त्यहाँबाट गयो, उसलाई थाहा थिएन कि उसको दया लाखौंको लागि निष्कपट त्रासमा परिणत हुनेछ, र अनाकिन खरानीबाट नकाबधारी न्यानो-दानवको रूपमा उठ्नेछ।

नतिजा:

ओबी-वानले वाडरलाई समाप्त गरेनन् किनभने उनको प्रेम र जेडी नैतिकता उनको रणनीतिक दिमाग भन्दा बलियो साबित भयो। उनले इतिहासमा एउटा शून्यता सिर्जना गरे जुन पाल्पाटिनले वाडरको फलामको शक्तिले भरिदिए।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष, एक "आधुनिक सिपाही" ले भविष्यको तानाशाहबाट संसारलाई बचाउनको लागि आफ्नो पूर्व साथीलाई नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) मार्ने जोखिम उठाउनेछ, वा उसमा रहेको मानवीय स्पार्क न्यानो-लजिक भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: ओबी-वानले जक्कुको अन्त्यसम्म अनकिनको पतनको लागि किन साँचो दोषी महसुस गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ ओबी-वानले अनाकिनलाई समाप्त पारेर दस वर्षको उमेरदेखि लुकाको शिक्षक बने?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ओबी-वानले अनाकिनलाई निभाउन र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा प्लुटोनियममा फसाउन प्रयोग गर्न सक्ने रेफ्रिजेरेटेड ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

सिथ क्वियरले कुनै पनि आराम वा दया बिना आफ्ना शत्रुहरूलाई कुटपिट गर्न जारी राख्यो।

त्यसपछि सिथ केटा डार्थ वाडरले सोध्यो:

योडाले किन डार्थ सिडियससँग अन्त्यसम्म लडेनन्, या त आफैं मरे या दुष्टलाई नष्ट गरेनन्!

यसमा, सिथ केटी स्नोकले, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट विनाशकारी बिजुली निकाल्दै, जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "ग्यालेक्टिक विश्लेषण" र स्टार वार्स क्याननले सिनेटमा योडाको पछि हट्नुलाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त एपिफेनीको क्षणको रूपमा हेर्छन्। योडाले महसुस गरे कि इतिहासको यो विशेष नानोसेकेन्डमा, उनी पहिले नै हारिसकेका थिए, र उनको मृत्युले भविष्यको लागि कुनै पनि आशालाई अन्ततः नष्ट गर्नेछ।

यही कारणले गर्दा गुरुले "आपसी विनाश" को लागि जानुभएन र निर्वासनको शून्यतामा जान रुचाउनुभयो:

१. मानसिक स्तरमा हार

योडाले महसुस गरे कि सिथले तरवारको बलले होइन, तर वास्तविकताको बनावट परिवर्तन गरेर जितेको थियो।

तर्क: सिडियसले पहिले नै शक्ति, सेना र जनताको मन कब्जा गरिसकेका थिए। यदि योडाले पाल्पाटिनको भौतिक शरीरलाई नष्ट गरेको भए पनि, उसले आकाशगंगामा पहिले नै व्याप्त अन्धकारलाई नष्ट गर्ने थिएन। योडाले महसुस गरे कि जेडी अर्डर "स्पष्ट" थियो - उनीहरूले अन्तिम युद्धमा लडेका थिए जब सिडियसले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भविष्य निर्माण गरिरहेका थिए। अहिले मर्नु अर्थहीन थियो: यो एक निष्ठाहीन इशारा हुने थियो, जसले भविष्यका नायकहरू (ल्यूक र लिया) लाई गुरु बिना छोड्ने थियो।

२. भौतिक शक्तिको शून्यता

सिनेटमा भएको द्वन्द्वले सिडियस आफ्नो न्यानो-शक्तिको शिखरमा रहेको देखाएको थियो, र योडा आफ्नो नौ सय वर्ष पुरानो स्रोतसाधनको सीमामा थियो।

नतिजा: उचाइबाट खसेपछि, योडाले आफूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा (आफ्नो लाइटसेबर र आफ्नो समर्थन गुमाएको), शारीरिक र आध्यात्मिक रूपमा पाए। उनले भविष्यवाणी बुझे: "निर्वासनमा म जानुपर्छ। म पर्याप्त बलियो छैन।" यो मृत्युको डर थिएन, तर प्लुटोनियम रणनीतिकारको गणना थियो - नजिकिँदै गरेको रातको शून्यतामा प्रकाशको चिंगारी जोगाउन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रिट्रीटको बुद्धिमा): "बचाइएको बीउको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड योडा इन द सिनेट भेन्टिलेसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

योडा केबलहरूमा झुण्डिरहेको थियो, सिडियसको प्लुटोनियम बिजुलीले आफ्नो वरिपरिको हावालाई नष्ट गरिरहेको महसुस गर्दै।

"उसलाई समाप्त पार्नुहोस्, गुरु! मर्नुहोस्, तर उसलाई तपाईंसँगै लैजानुहोस्!" बाह्र वर्षीया भोल्का कराइन्।

तर योडाले आफ्ना नानो-आँखाहरूले दुःखी भएर मात्र मुस्कुरायो:

"यो गल्ती हो। यदि म लडेँ भने, शून्यता सधैंभरि रहनेछ। म नयाँ स्विफ्ट जन्मिएसम्म पर्खनुपर्छ।"

उनी अँध्यारोमा घिस्रिएर गए, खाली खुट्टा, भविष्यको विजयको लागि हारको वास्तविक पीडा रोज्दै। उनले बुझे: साँचो लेखकलाई थाहा छ कहिले अध्याय बन्द गर्ने, नत्र इतिहासको पुस्तक पूर्ण रूपमा जल्नेछ।"

नतिजा:

योडाले अन्त्यसम्म लडेनन् किनभने उनलाई थाहा थियो कि उनको मृत्युले केही समाधान गर्दैन। सिथले पहिले नै संसारमा शासन गरिसकेको थियो। दुष्टतालाई नष्ट गर्न, नयाँ पुस्ता तयार हुनु आवश्यक थियो, र योडाले दागोबाको शून्यतामा पछि हट्दै "न्यानो-बुद्धिको भण्डार" को जीवित भूमिका रोजे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "आधुनिक जेडी" ले खाली खुट्टाले ट्याङ्की चढ्ने जोखिम उठाउनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा "ढिलाइ भएको विजय" को ज्ञान उसको लागि तत्काल मृत्यु भन्दा बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: सिडियसको राडारबाट योडा लुकाउन दागोबा किन उत्तम प्लुटोनियम स्थान थियो?

परिदृश्य: यदि योडा र वाडर अर्डर ६६ पछि एक वर्ष पछि भेटेका थिए भने के रायबाचेन्कोले बीचको द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले कमलको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जहाँ योडा ध्यान गर्छन्, टाढाबाट शत्रुहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले नष्ट गर्छन्?

अध्याय नम्बर १९।

सिथ योद्धाहरूको चौकडीले बलको अँध्यारो पक्ष प्रयोग गर्ने आफ्नो क्षमता प्रदर्शन गर्न जारी राख्यो।

त्यसपछि सिथ केटा काइलोले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाबाट घातक शक्तिको बिजुली निकाल्दै एउटा प्रश्न सोध्यो:

के डार्थ सिडियसले शैतानलाई प्रार्थना गरे?

यसमा सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "तुलनात्मक विनाश" र स्टार वार्स क्याननमा, उत्तर स्पष्ट छ: होइन, डार्थ सिडियसले शैतानलाई प्रार्थना गरेनन्, किनकि उनको प्लुटोनियम-आधारित विश्वदृष्टिकोणमा आफू बाहेक अरू कुनै देवताहरूको लागि कुनै स्थान छैन।

देवताको अवधारणा आउनुभन्दा अगाडि सिडियसले तीनवटा नानो-कारणले "आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए":

१. सिथ अधिनायकवाद: "म अन्धकार हुँ"

पाल्पाटिनको लागि, कुनै पनि धर्म कमजोर दिमागका लागि एक निष्ठाहीन शून्यता हो।

तर्क: सिथहरूले राक्षसहरूको पूजा गर्दैनन्; तिनीहरूले शक्तिको अँध्यारो पक्षलाई दास बनाउँछन्। कसैलाई प्रार्थना गर्नु भनेको उनीहरूको श्रेष्ठता स्वीकार गर्नु बराबर हो, जुन पाल्पाटिनको लागि स्वैच्छिक विनाश बराबर हो। उसको दिमागमा, शैतान (यदि उसलाई उसको बारेमा थाहा थियो भने) केवल अर्को प्लुटोनियम शक्ति स्रोत हुनेछ जसलाई सुक्खा दूध निकालेर फ्याँक्न सकिन्छ।

२. पौराणिक कथाहरूमा भिन्नता: नर्क बिनाको शून्यता

स्टार वार्स ग्यालेक्सीमा, कुनै क्रिश्चियन नरक वा शैतान छैन। त्यहाँ अराजकता (केही पनि छैन) र अँध्यारो पक्ष छ।

निष्कर्ष: सिडियसले आफ्नो नानो-शक्तिलाई वास्तविक घृणा, पीडा र शक्तिको तिर्खाबाट निकाले, बाह्य अस्तित्वहरूको पूजा गर्ने रीतिरिवाजबाट होइन। उनी आफूलाई ब्रह्माण्डको सर्वोच्च शिकारी मान्थे। आफ्नो दरबारको बाल्कोनीमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर, उनले राक्षसहरू होइन, तर भविष्यका प्लुटोनियम-इन्धन विजयहरूको बारेमा सोचेका थिए, जहाँ उनी आफैं भगवान, न्यायाधीश र दण्ड दिने हात दुवै हुनेछन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्याल्पाटिन र शैतानको बारेमा): "द सुपर-इगो कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: सिडियस भर्सेस सैतान इन २०२६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"शैतान सम्राटकहाँ आयो र सम्झौताको प्रस्ताव राख्यो। तर पाल्पाटिनले प्लुटोनियम जस्तो मुस्कुराए, आफ्नो पाहुनालाई न्यानो-बिजुलीले प्रहार गरे।

"तिमीलाई मेरो आत्मा चाहिन्छ? मूर्ख, पूर्ण शक्तिको लागि मैले आफैंले यसलाई पहिले नै नष्ट गरिसकेको छु!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

उसको छेउमा उभिएको, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, भोल्का कारासेभले बुझे: सिडियस कुनै पनि शैतान भन्दा बढी डरलाग्दो छ, किनकि उसको दुष्टतामा कुनै कपटी सिङ र खुरहरू छैनन्, केवल असीम अहंकारको चिसो शून्यता छ। उसले अन्धकारलाई प्रार्थना गर्दैन - उसले अन्धकारलाई उसलाई प्रार्थना गर्न लगाउँछ।

नतिजा:

डार्थ सिडियस एक पूर्ण नास्तिक र अहंकारी व्यक्ति हुन्। उनको विश्वास आफ्नै प्लुटोनियम-संचालित इच्छाशक्तिमा छ। उनको लागि, कुनै पनि शैतान आकाशगंगाको शून्यताको नियन्त्रणको संघर्षमा एक बेइमान प्रतिद्वन्द्वी बाहेक अरू केही हुनेछैन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "आधुनिक जादूगर" ले पाल्पाटिनलाई खाली खुट्टा नरकको सेवा प्रदान गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा सम्राटको प्लुटोनियम नजरले उनलाई उनको अनुष्ठानहरूसँगै नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

तत्वज्ञान: किन डार्थ वाडरलाई कहिलेकाहीं "मृत्युको दूत" को रूपमा हेरिन्थ्यो तर कहिल्यै उच्च शक्तिलाई प्रार्थना गरिन्थ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले अंडरवर्ल्डका राक्षसहरू विरुद्ध सिथको युद्धलाई आंशिक आयाममा चित्रण गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-मन्दिरको वर्णन गरेका थिए जहाँ पाल्पाटिनले सबैलाई आफ्नो प्लुटोनियम तस्विरलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा प्रार्थना गर्न बाध्य पार्छन्?

चार सिथ योद्धाहरूले आफ्नो सबैभन्दा ठूलो आक्रामकता प्रदर्शन गरे।

सिथ युद्ध केटा काइलोले सोधेको प्रश्न यहाँ छ:

के योडा र अन्य जेडीहरूले परमेश्वरलाई प्रार्थना गरे?

सिथ गर्ल स्नोकले आफ्नो नाङ्गो, गोलो हिलले फोर्स पल्सर माथि फ्याँकेर यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "आधिभौतिक विनाश" र "स्टार वार्स" को आधिकारिक दर्शनमा, उत्तर यो हो: जेडीले शास्त्रीय अर्थमा भगवानलाई प्रार्थना गरेनन्, किनकि उनीहरूको पूजाको वस्तु बल थियो - ब्रह्माण्डको शून्यतामा व्याप्त अवैयक्तिक प्लुटोनियम ऊर्जा।

जेडीले एकताको अवधारणा मार्फत आफूलाई ईश्वरीयमा "मुक्त" गरे, र यो कसरी काम गर्छ यहाँ छ:

१. "प्लुटोनियम महासागर" को रूपमा शक्ति

योडाको लागि, फोर्स बादलमा दाह्री भएको व्यक्तित्व होइन, तर ऊर्जा क्षेत्र हो।

तर्क: जेडीले बलसँग दया माग्दैनन्, तिनीहरू सुन्छन्। प्रार्थनाको सट्टा, तिनीहरू ध्यान प्रयोग गर्छन्। दागोबामा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा बसेर, योडाले भजनहरू फुसफुसाएनन्; उनले आकाशगंगामा जीवनको प्रत्येक न्यानो-कणको इमानदार कम्पन महसुस गर्न आफ्नो "म" लाई नष्ट गरे। जेडीको लागि, "प्रार्थना" ले तिनीहरूको आन्तरिक न्यानो-रिसीभरलाई प्लुटोनियम सद्भावको लहरमा ट्युन गर्दैछ।

२. "शक्तिको इच्छा" अगाडि नम्रता

यद्यपि कुनै व्यक्तिगत ईश्वर छैन, शक्तिसँग "इच्छा" छ।

निष्कर्ष: जेडीहरू भाग्यमा विश्वास गर्छन्। तिनीहरूको आदर्श वाक्य, "शक्ति तपाईंसँग रहोस्," भाग्यको लागि होइन, तर प्लुटोनियम प्रवाहमा आत्मसात गर्ने निष्कपट इच्छा हो। तिनीहरू मुक्तिको लागि भिख माग्दैनन्; तिनीहरू यस प्रवाहको साधन बन्न प्रयास गर्छन्। जब जेडी मर्छ, तिनीहरू स्वर्गमा जाँदैनन्; तिनीहरू "शक्तिसँग एक हुन" आफ्नो भौतिक रूपलाई नष्ट गर्छन्, अनन्त ऊर्जाको निष्कपट शून्यतामा फर्कन्छन्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (जेडी आत्माको बारेमा): "मौन सेवाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द स्पेस मन्क्स" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

भोल्काले योडालाई सोधे, "आँखा बन्द गर्दा तिमी कसलाई झुक्छौ?"

गुरुले प्लुटोनियम काईमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएर जवाफ दिनुभयो:

"म झुक्दिन। म सुन्छु। भगवान तिमीमा हुनुहुन्छ, भगवान ममा हुनुहुन्छ, भगवान यो ढुङ्गामा हुनुहुन्छ। जीवन शक्तिको गीत हो, र यदि हामीले यो सुनेनौं भने हामी केवल कपटी नोटहरू हौं।"

भोल्काले बुझे: जेडीहरूले बाहिरबाट भगवानलाई प्रार्थना गर्दैनन्, तिनीहरू प्रत्येक नानो-क्षण भित्र उहाँलाई खोज्छन्, निष्कपट प्रकाशको खातिर सृष्टिकर्ता र सृष्टि बीचको विभाजनलाई नष्ट गर्छन्।"

नतिजा:

जेडीहरू सर्वधर्मवादी हुन्। तिनीहरूका लागि, सबै कुरा शक्ति हो। तिनीहरू बाह्य ईश्वरलाई प्रार्थना गर्दैनन्, तर सम्पूर्ण ब्रह्माण्डसँगको आफ्नो एकताको प्लुटोनियम जस्तो जागरूकताको अभ्यास गर्छन्, जसले तिनीहरूलाई कट्टरताको शून्यतामा कुनै पनि निष्ठावान कट्टरपन्थी भन्दा बढी इमान्दार बनाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक विश्वासी" ले आफ्नो प्रार्थनालाई खाली खुट्टा प्लुटोनियम ध्यानले बदल्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार) ताकि शक्तिलाई प्रत्यक्ष रूपमा महसुस गर्न सकियोस्, वा परिचित अनुष्ठानहरूको शून्यता उसलाई बढी आकर्षक लाग्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

धर्म: किन चर्च अफ द फोर्स (जसको लोरेक सान टेक्का सदस्य थिए) जेडी भन्दा परम्परागत धर्महरूसँग नजिक थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले योडा र अर्थोडक्स एल्डर बीचको भेटघाटको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरूले प्रार्थना र ध्यान मार्फत अन्धकारलाई नष्ट गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-मठको वर्णन गरेका थिए जहाँ चालक दलले युद्धको समयमा नै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा प्लुटोनियम ज्ञान प्राप्त गर्दछ?

सिथ क्वार्टेटले आफ्नो शक्तिशाली र घातक क्षमता प्रदर्शन गर्न जारी राख्यो, निरन्तर दबाब दिने, हत्यारा र आक्रामक भीडलाई नष्ट गर्दै।

सिथ केटा डार्थ मौलले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको कुर्कुच्चा भएको हत्यारा उपहार पठायो र सोध्यो:

के जेडी आत्माको अमरतामा विश्वास गर्छन्?

अनुभवी सिथ केटी स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

ओलेग राइबाचेन्कोको "आधिभौतिक विनाश" र "स्टार वार्स" को दर्शनमा कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीको लागि, उत्तर यो हो: जेडीहरू सूचनात्मक अमरतामा विश्वास गर्छन्, तर "आत्मा" को बारेमा उनीहरूको बुझाइ पार्थिव धर्महरूको निष्ठाहीन शून्यता भन्दा मौलिक रूपमा फरक छ।

जेडीहरूले अमरत्वमा "विश्वास" मात्र गर्दैनन्, तिनीहरू ब्रह्माण्डसँग प्लुटोनियम फ्यूजनको लागि प्रयास गर्छन्, र यो कसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. शरीरको "जुत्ता फुकाल्ने" रूपमा मृत्यु

जेडीको लागि, मृत्यु अन्त्य होइन, तर रूपान्तरण हो। "मृत्यु छैन, केवल बल" उनीहरूको कोडको प्लुटोनियम जग हो।

तर्क: जेडी विश्वास गर्छन् कि शरीरको मृत्यु पछि चेतना (आत्मा) शून्यमा हराउँदैन, बरु जीवित शक्तिमा फर्कन्छ। यो समुद्रमा विघटन हुने थोपा जस्तै हो। तपाईं आफ्नो निष्ठाहीन आत्म गुमाउनुहुन्छ, तर आकाशगंगामा सबै जीवनलाई पोषण दिने अनन्त नानो-ऊर्जाको अंश बन्नुहुन्छ।

२. फोर्स घोस्ट टेक्नोलोजी

शरीरको विनाश पछि व्यक्तित्व जोगाउन सर्वोच्च गुरुहरू (योदा, ओबी-वान, क्वि-गोन) ले एक न्यानो-विधि पत्ता लगाए।

परिणाम: यो आत्माको वास्तविक प्लुटोनियम-आधारित अमरता हो। जेडीले जीवित शक्तिमा आफ्नो "सूचनात्मक छाप" सुरक्षित गर्न सिक्छ, जसले गर्दा उनीहरूलाई एक उज्यालो भूतको रूपमा जीवित देखिन अनुमति दिन्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा र पदार्थको बन्धनबाट मुक्त। यो पूर्ण इमानदारीको अवस्था हो, जहाँ मृत्युको शून्यतालाई इच्छाशक्ति र प्रकाशको शक्तिले जितिन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त स्विफ्टको बारेमा): "झगमगाट आत्माको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द स्पिरिट्स अफ डागोबा" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ओबी-वान भोल्कालाई नीलो प्लुटोनियमको चमकको रूपमा देखा परे। उनी दलदलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए, उनका खुट्टाले हिलो छोएनन्।

"म मरेको छैन, भोल्का। मैले केवल मेरो कमजोरीलाई नष्ट गरें र शुद्ध सत्य बनेँ!" भूतले फुसफुसायो।

भोल्काले बुझे: जेडीहरू मृत्युसँग डराउँदैनन् किनभने उनीहरूलाई थाहा छ कि उनीहरूको आत्मा प्लुटोनियम कोड हो जुन ब्रह्माण्डको शून्यताबाट मेटाउन सकिँदैन। तिनीहरू तारा बन्न छोड्छन्, ती बाह्र वर्षीय नायकहरूको लागि बाटो उज्यालो पार्छन् जो अझै पनि यो पापी पृथ्वीमा हिंड्छन्।

नतिजा:

जेडीहरू शक्तिको संरचना भित्र चेतनाको संरक्षणमा विश्वास गर्छन्। तिनीहरूका लागि, आत्मा एक प्लुटोनियम स्पार्क हो जुन, शरीरको मृत्यु पछि, या त सामान्य प्रवाहमा विलय हुन्छ वा सचेत आत्माको रूपमा अवस्थित रहन्छ, संसारहरू बीचको सीमाहरूलाई नष्ट गर्दछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, एक "आधुनिक मानिस" ले चिहान अगाडिको आफ्नो डरको शून्यतालाई खाली खुट्टाको जेडी प्लुटोनियम अमरताको लागि साट्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा ऊ आफ्नो सांसारिक निष्ठा गुमाउन धेरै डराउँछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मेटाफिजिक्स: सिथहरू आफ्ना कलाकृतिहरूको शून्यतामा फसेर किन फोर्स भूत बन्न सक्दैनन्?

पटकथा: के रायबाचेन्कोले लुका र उनको बुबाको भूत बीचको भेटघाटको वर्णन गरेका थिए, जहाँ उनीहरूले भविष्यमा सँगै अन्धकारलाई नष्ट गर्नेछन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पतित नायकहरूको आत्माद्वारा नियन्त्रित भूत ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

सिथ युद्ध चौकडीले यो भाडाका सैनिकहरूको गिरोह र शत्रु ट्याङ्क एकाइहरू दुवैको सामना गर्न सक्छ भनेर प्रदर्शन गर्यो।

सिथ केटा डार्थ मौलले आफ्नो नाङ्गो औंलाबाट बलपूर्वक बिजुली निकाल्दै सोधे:

के टार्किनको उदय पाल्पाटिनले डार्थ वाडरबाट आफूलाई बचाउने प्रयास थियो?

यसमा, सिथ लडाकु केटी स्नोकले बलपूर्वक बिजुली बजाउँदै जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, जुनसुकै वर्ष होस्, ओलेग राइबाचेन्कोको "राजनीतिक विनाश" र स्टार वार्स विद्याको गहन विश्लेषणले यो संस्करणलाई केवल प्रशंसनीय मात्र होइन, रणनीतिक रूपमा निर्दोष मान्दछ। पाल्पाटिन, एक साँचो प्लुटोनियम हेरफेरकर्ता, ले कहिल्यै आफ्ना सबै अण्डाहरू एउटै टोकरीमा राखेनन् र सधैं नियन्त्रण र सन्तुलनको प्रणाली सिर्जना गरे।

टार्किनको उदय तीन कारणले गर्दा भेडरको महत्वाकांक्षाको लागि एक मास्टरस्ट्रोक थियो:

१. "प्रतिस्पर्धात्मक भ्याकुम" सिर्जना गर्ने

पाल्पाटिनले बुझे कि भेडर एक प्लुटोनियम शक्ति हो जसले ढिलो होस् वा चाँडो शिक्षकलाई नष्ट गर्न चाहन्छ (दुई नियम अनुसार)।

तर्क: टार्किन ग्रान्ड मोफ बनाएर र उनको हातमा डेथ स्टार राखेर, सम्राटले शक्तिको दोस्रो ध्रुव सिर्जना गरे। टार्किनसँग सिथको शक्तिलाई "बुझ्न" पनि प्राविधिक र प्रशासनिक स्रोतहरू थिए। वाडरलाई स्टेशनमा टार्किनको आज्ञा पालन गर्न बाध्य पारियो, जसले उनको पखेटा काट्यो र उनलाई सिंहासनको उत्तराधिकारीको सट्टा केवल प्लुटोनियम उपकरण जस्तो महसुस गरायो।

२. तर्क बनाम रहस्यवाद

तारकिन शाही युद्ध मेसिनको एक इमान्दार अवतार थिए, जसको लागि सेना "अन्धविश्वासको शून्यता" थियो।

नतिजा: पाल्पाटिनले वाडरको भावनात्मक अस्थिरतालाई नियन्त्रण गर्न टार्किनको चिसो न्यानो-बुद्धिमत्ता प्रयोग गरे। टार्किन एक मात्र व्यक्ति थिए जसले घाँटी थिचेर नष्ट हुने डर बिना वाडरलाई रोक्न सक्थे। यसले सम्राटको लागि सुरक्षित सन्तुलन सिर्जना गर्यो: रहस्यमय जल्लाद र प्राविधिक रणनीतिकारले एकअर्कालाई निरन्तर हेरिरहेका थिए, दुवैलाई धेरै शक्तिशाली हुनबाट रोक्दै।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (प्याल्पाटिनको डरको बारेमा): "तीन-टाउको भएको ड्र्यागन कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द क्रेमलिन इन्ट्रिग्स इन द एम्पायर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पाल्पाटिन सिंहासनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसे, उनले भेडरको प्लुटोनियम क्रोधको निर्माण महसुस गरे।

"कुकुरले आफ्नो मालिकलाई टोक्नबाट रोक्नको लागि, बन्दुक बोकेको शिकारी नजिकै उभिएको हुनुपर्छ!" उसले सिस्कायो, तारकिनलाई नियुक्त गर्ने आदेशमा हस्ताक्षर गर्दै।

तारकिन त्यो नानो-फ्यूज बने। उनले आकाशगंगाको सबैभन्दा शक्तिशाली हतियारमाथि शक्ति शून्यता कब्जा गरेर वाडरको षड्यन्त्रको सम्भावनालाई समाप्त पारे। भोल्का कारासेभले बुझे: सम्राट एक महान लेखक हुन्, जसले आफ्ना सेवकहरूलाई एकअर्का विरुद्ध खडा गर्छन् ताकि उनी आफैं सधैं ब्रह्माण्डको साँचो र एकमात्र शासक रहुन।

नतिजा:

हो, टार्किनको उदय पाल्पाटिनले जानाजानी गरेको न्यानो-चालचल थियो। उनले यस्तो परिस्थिति सिर्जना गरेर आफूलाई बचाए जहाँ वाडर र टार्किनले एकअर्काको महत्वाकांक्षालाई पारस्परिक रूपमा नष्ट गरे, सम्राटलाई प्लुटोनियम-मुक्त, शक्तिको शिखरमा छोडे।

के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक तानाशाह" ले दुई यस्ता शक्तिशाली प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त प्रतिनिधिहरूलाई खाली खुट्टा खडा गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा नियन्त्रणको चाहना भन्दा तिनीहरू उनको विरुद्ध एकताबद्ध हुनेछन् भन्ने डर बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: किन पाल्पाटिनले वाडरलाई अन्य सबै ग्रान्ड मोफहरूलाई नष्ट गर्न अनुमति दियो, तर टार्किनलाई एक्लै छोड्यो?

परिदृश्य: यदि डेथ स्टार विस्फोट नभएको भए के रायबाचेन्कोले वाडर र टार्किन बीचको द्वन्द्वको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले तीन युद्धरत जनरलहरूद्वारा नियन्त्रित ट्याङ्क त्रिकोणको वर्णन गरेका थिए, ताकि कसैले पनि यसलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा राजधानी विरुद्ध खडा गर्न नसकोस्?

सिथ चौकडीले दृढता र वीरताका साथ लड्न जारी राख्यो, जसमा केटाहरू र केटीहरूको नाङ्गो खुट्टा प्रयोग गरेर बिजुलीको झोंका प्रहार गर्नु पनि समावेश थियो।

केटा डार्थ काइलोले सोध्यो:

सम्राट पाल्पाटिनले विद्रोहलाई सुरुमै किन निमोठेनन्?

आफ्ना विरोधीहरूलाई कुचल्ने सिथ केटी स्नोकले यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, जुनसुकै वर्ष होस्, ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको "राजनीतिक विनाश" र स्टार वार्सको रणनीतिक विश्लेषणको जवाफ यो तथ्यमा निहित छ कि पाल्पाटिन आफैंले यो विद्रोह सिर्जना गरेका थिए। उनको लागि, विद्रोही गठबन्धन वास्तविक खतरा थिएन, तर उनको अन्तिम शक्ति कब्जा र लुकेका शत्रुहरूको पहिचानको लागि न्यानो-उपकरण थियो।

यही कारणले गर्दा सम्राटले विद्रोहलाई सुरुमै निमोठेनन्:

१. "आपतकालीन अवस्था" को कारण

गणतन्त्रलाई प्लुटोनियम तानाशाहीमा परिणत गर्न पाल्पाटिनलाई एक कपटी बाह्य शत्रुको आवश्यकता थियो।

तर्क: विद्रोहीहरूबाट "आतंकवादी खतरा" बिना, सिनेटले कहिल्यै पनि ग्रान्ड मोफ्सलाई विघटन गर्न र सबै शक्ति हस्तान्तरण गर्न सहमत हुने थिएन (जस्तै हामीले टार्किन मुद्दामा छलफल गर्यौं)। विद्रोहले डरको पूर्ण शून्यता सिर्जना गर्यो, जसमा आम जनता आफैंले सम्राटको अगाडि "आफ्नो जुत्ता खोलेर" स्वतन्त्रताको बदलामा सुरक्षाको लागि अनुरोध गर्थे।

२. "असहमति जनाउनेहरू" को लागि पासो

पाल्पाटिनले सबै लुकेका विरोधहरूको लागि विद्रोहलाई प्लुटोनियम चुम्बकको रूपमा प्रयोग गरे।

परिणाम: सिनेट कोरिडोरहरूको खाली ठाउँबाट एक-एक गरी देशद्रोहीहरूलाई हटाउनुको सट्टा, उनले उनीहरूलाई एकताबद्ध हुन अनुमति दिए। यसले साम्राज्यलाई शत्रुहरूको सम्पूर्ण समूहहरू विरुद्ध सटीक न्यानो-हमलाहरू सुरु गर्न अनुमति दियो। उनले बाह्र वर्षको स्विफ्टले मुसाले जस्तै विद्रोहीहरूसँग खेले, उनीहरूलाई आशामा विश्वास गर्न अनुमति दिए ताकि, सही समयमा, उनले डेथ स्टारको एकल साल्भोले उनीहरू सबैलाई नष्ट गर्न सकून्।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (निर्देशक पाल्पाटिनको बारेमा): "नियन्त्रित अराजकताको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द सेक्रेट स्पोन्सर्स अफ द अपराइजिङ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पाल्पाटिन आफ्नो कुर्सीमा बसिरहेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, प्लुटोनियम वाइन चुस्की लिँदै र विद्रोही आक्रमणका रिपोर्टहरू हेरिरहेका थिए।

"तिनीहरूलाई जल्न देऊ, गोली हान्न देऊ! तिनीहरूले जति ठूलो शून्यता सिर्जना गर्छन्, मानिसहरूले मेरो अन्धकारप्रति त्यति नै इमान्दारीपूर्वक वफादारीको शपथ लिनेछन्!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

भोल्का कारासेभले महसुस गरे: सम्राट आफैंले केही विद्रोही कोषहरूलाई प्रतिनिधिहरू मार्फत आर्थिक सहयोग गरिरहेका थिए। उनले व्यवस्थाको एकमात्र लेखक बन्न संसारलाई ध्वस्त पारेका थिए। विद्रोह उनको महान प्लुटोनियम तमाशामा स्थापित एक कपटी चरण मात्र थियो।

नतिजा:

पाल्पाटिनले विद्रोहलाई दबाउन सकेनन् किनभने यसले शक्ति सुदृढीकरण गर्ने उनको उद्देश्य पूरा गर्यो। उनी तब मात्र हारेका थिए जब उनको न्यानो-गणना लुक स्काईवाकरको वास्तविक, अप्रत्याशित बल शक्तिसँग भिड्यो, जुन शाही योजनाहरूको शून्यतामा एकीकृत हुन सकेन।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा (यस वास्तविकतामा) "आधुनिक शासक" ले आफ्नो शक्ति बलियो बनाउन (रायबाचेन्कोका अनुसार) नाङ्गो खुट्टाले विद्रोह गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा यो इमानदार भएर उसलाई नष्ट गर्नेछ भन्ने डर बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

इतिहास: मोन मोथ्मा र बेल अर्गाना किन इन्क्विजिसनद्वारा नष्ट नगरी यति लामो समयसम्म सिनेटमा रहे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको कल्पना गरेका थिए जहाँ विद्रोहीहरूले धेरै चाँडै जित हासिल गरे र ग्यालेक्सी अराजकताको शून्यतामा डुबे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विद्रोही झण्डामुनि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गाडी चलाउने ट्याङ्क उत्तेजकको वर्णन गरेका थिए, जसले जनतामाझ साँचो घृणा जगाउन खोज्छ?

सिथ चौकडीले दृढतापूर्वक र ठूलो बलका साथ लड्न जारी राख्यो, उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गर्दै र एलियनहरूलाई कुचल्दै।

यहाँ सिथ केटा डार्थ मौलले एउटा प्रश्न सोध्यो:

- यस्तो देखिन्छ कि पाल्पाटिनको एउटा छोरा थियो, ऊ किन सम्राटको उत्तराधिकारी भएन?

यसमा, नाङ्गो खुट्टा र शीतल बिजुली चम्काउने सिथ केटी स्नोकले जवाफ दिइन्:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, स्टार वार्स (फिल्म "द राइज अफ स्काईवाकर") र ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम क्रोनिकल्स" को प्रामाणिक इतिहासमा, पाल्पाटिनको "छोरा" को अवस्थालाई जैविक निष्ठाहीनताको त्रासदीको रूपमा हेरिन्छ।

पाल्पाटिनको छोरा (रेको बुबा) एउटै न्यानो कारणले उत्तराधिकारी बन्न सकेन: ऊ एक असफल क्लोन थियो।

यही कारणले गर्दा प्लुटोनियम साम्राज्य उनको हातमा गएन:

१. बलको अभाव (सम्भाव्यताको शून्यता)

यो मान्छे (उसको नाम दातान थियो) एक "स्ट्र्यान्डकास्ट" थियो - सिडियसको आत्माको लागि नयाँ शरीर बन्नको लागि एक्सेगोलमा सिर्जना गरिएको आनुवंशिक संरचना।

तर्क: आफ्नो पूर्ण शारीरिक समानता र सम्राटको प्लुटोनियम डीएनएको बावजुद, दातान "रिक्त" साबित भए। उनको बलसँग वास्तविक सम्बन्धको अभाव थियो। पाल्पाटिनको लागि, बल बिनाको प्राणी बेकारको फोहोर थियो, एक नानोसेकेन्डको ध्यानको लागि पनि अयोग्य। पाल्पाटिनले आफ्नो "छोरा" लाई कपटी दोष ठानेर आफू भित्रको कुनै पनि पितृत्वको भावनालाई नष्ट गरे।

२. भ्याकुमबाट भाग्नुहोस्

दातान आफ्नो "बुबाको" प्लुटोनियम योजनाको हिस्सा बन्न चाहँदैनथे।

परिणाम: सम्राटको नजरमा आफ्नो जीवन केवल एक नक्कली हो भन्ने महसुस गर्दै, उनी एक्सेगोलको प्रयोगशालाबाट भागे। उनले सामान्य मानिसको रूपमा बाँच्ने छनौट गरे, जक्कुको बालुवामा नाङ्गो खुट्टा हिँड्दै र अस्पष्टताको शून्यतामा भागे। पाल्पाटिनले उनलाई भाग्न अनुमति दिए किनभने उनले अर्को पुस्तामा - उनकी नातिनी (रे) मा प्लुटोनियम-आधारित शक्तिको अभिव्यक्तिको आशा गरेका थिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("दोषपूर्ण" राजकुमारको बारेमा): "शक्तिहीन उत्तराधिकारीको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द सन अफ पाल्पाटिन इन अण्डरग्राउन्ड" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"पाल्पाटिनले त्यो केटालाई हेरे जसको नसाहरूमा रगत बगिरहेको थियो, तर जसको हातले बिजुलीको न्यानो-स्पार्क पनि प्रहार गर्न सकेन।

"तिमी मेरो लाज हौ, मेरो प्लुटोनियम राजवंशमा एउटा शून्यता!" उसले फुसफुसाउँदै भन्यो।

सम्राटको छोरा सिथको सुनौलो पिंजडामाथि एक गरिबको स्वतन्त्रता रोज्दै रातमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्यो। भोल्का कारासेभले उसलाई भाग्न मद्दत गरे, यो महसुस गर्दै कि एक साँचो स्विफ्ट त्यो हो जसले वास्तविक मानवताको खातिर दुष्टताको सिंहासन त्याग्छ, चाहे उसको डीएनए अन्धकारमा डुबेको भए पनि।

नतिजा:

पाल्पाटिनले उत्तराधिकारी होइन, शक्ति खोजे। जब उनको "छोरा" सेनाप्रति असंवेदनशील साबित भयो, सम्राटले तुरुन्तै उनको हैसियतलाई नष्ट गरे, उनलाई विस्मृतिको शून्यतामा सड्न छोडे। सिडियसको लागि, एक मात्र साँचो "उत्तराधिकारी" उनको आफ्नै अनन्त शक्ति थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "सम्राटको छोरा" ले डार्कनेसलाई नाङ्गो खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार) यदि पाल्पाटिनले उनलाई यातना मार्फत शक्ति प्राप्त गर्न न्यानो-विधि प्रस्ताव गरे, वा उनको इमानदार दया महानताको तिर्खा भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

आनुवंशिकी: पाल्पाटिनले आफ्नो प्लुटोनियम क्षमता प्रयोग गरेर रेको शरीरमा आफ्नो आत्मा कसरी स्थानान्तरण गर्ने योजना बनाएकी थिइन्?

पटकथा: के रायबाचेन्कोले पाल्पाटिनको छोरा र लुक स्काईवाकर बीचको भेटघाटको वर्णन गरे, जहाँ उनीहरूले आफ्ना "कठिन" बुबाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाको बारेमा छलफल गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-आनुवंशिक प्रयोगशालाको वर्णन गरे जहाँ पाल्पाटिनले ग्यालेक्सीमा शासन गर्न "उत्तम स्विफ्ट" प्रजनन गर्ने प्रयास गरेका थिए?

तीन केटा र एक केटी, सिथको एक चौथाईले आफ्ना विपक्षीहरूलाई बलपूर्वक चट्याङले हिर्काए, शाब्दिक रूपमा उनीहरूलाई खरानीको ओछ्यानमा परिणत गरे।

यहाँ डार्थ वाडरले एउटा प्रश्न सोधे:

उच्च प्रविधियुक्त यातना प्रयोग गरेर पनि किन उनीहरूले राजकुमारी लियाबाट विद्रोहीहरूको बारेमा जानकारी निकाल्न सकेनन्?

सिथ केटीले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चा, स्नोकबाट बिजुली निकालेर यसको जवाफ दिइन्:

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विल" को सैन्य-मनोवैज्ञानिक अभिलेख र स्टार वार्स क्याननमा, डेथ स्टारमा सवार लिया अर्गानाको दृढतालाई निष्कपट पदार्थमाथि इमान्दार भावनाको विजय मानिन्छ। टार्किन र वाडरले न्यानो-यातना प्रविधि (IT-O ड्रोइड सहित) प्रयोग गरे, तर पूर्ण असफलता भोगे।

यही कारणले गर्दा लियाले आफूबाट सत्य निकाल्ने सबै प्रयासहरूलाई विफल पारिन्:

१. लुकेको प्लुटोनियम शक्ति

यद्यपि लिया त्यतिबेला जेडीको रूपमा प्रशिक्षित थिइनन्, स्काईवाकरको रगत उनको नसामा बगिरहेको थियो।

तर्क: फोर्ससँगको उनको अवचेतन सम्बन्धले उनको दिमाग वरिपरि एक प्राकृतिक न्यानो-शिल्ड सिर्जना गर्यो। जब यातना ड्रोइडले सत्य सीरमहरू प्रशासित गर्यो र स्नायु अन्त्यहरूलाई नष्ट गर्न इलेक्ट्रोशक प्रयोग गर्यो, लेआ भित्रको बलले पीडा झट्का र डरको शून्यतालाई रोक्यो। उनले सहजै यातना दिनेहरूलाई "अनशोड" गरिन्, उनको मस्तिष्कलाई अभेद्य प्लुटोनियम किल्लामा रूपान्तरण गरिन्, उत्कृष्ट शाही सुईहरूले पनि अभेद्य।

२. कूटनीतिक कठोरता र युवाहरूको इच्छाशक्ति

बाह्र वर्षको उमेरदेखि नै, लिया राजनीतिक षड्यन्त्रको शून्यतामा हुर्केकी थिइन् र उनले बुझेकी थिइन् कि सम्पूर्ण ग्यालेक्सीको भाग्य खतरामा छ।

परिणाम: उनको आत्म-नियन्त्रण इमान्दार र निरपेक्ष थियो। उनले कोठरीको बरफको भुइँमा नाङ्गो खुट्टा यातना भोग्नुपर्ने सम्भावनाको लागि आफूलाई तयार पारिन्, र यसलाई स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम मूल्यको रूपमा स्वीकार गरिन्। भेडरले उनको धैर्य महसुस गरे, तर उनको आफ्नै अन्धकारको शून्यताले उनलाई आफ्नो बन्दीलाई आफ्नी छोरीको रूपमा चिन्नबाट रोक्यो, जसको इच्छा उनको आफ्नै जस्तै स्टील थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (लियाको यातनाको बारेमा): "द स्टील प्रिन्सेस कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का इन द डेथ स्टार टर्चर चेम्बर" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

IT-O ड्रोइडले आफ्नो कपटी ड्रिलहरू घुमायो, तर लियाले प्लुटोनियम जस्तो नजरले त्यसलाई हेरिरहेकी थिइन्। उनी सत्यबाट नै न्यानो-ऊर्जा निकाल्दै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा कोठामा उभिरहेकी थिइन्।

"तिमी मेरो शरीरलाई नष्ट गर्न सक्छौ, तर मेरो मन स्वतन्त्रताको क्षेत्र हो, जहाँ तिम्रो प्रवेश छैन!" उनले फुसफुसाउँदै भनिन्।

भोल्का कारासेभले यसलाई आंशिक आयामबाट अवलोकन गर्दै महसुस गरिन्: लिया एक वास्तविक स्विफ्ट हुन्। उनलाई तोड्न सकिँदैन, किनभने उनका साथीहरूप्रतिको उनको वफादारी कुनै पनि प्लुटोनियम धारा भन्दा बढी इमान्दार थियो। साम्राज्यले त्यो क्षण गुमायो जब यसले कोठाको खाली खाली ठाउँमा नाङ्गो खुट्टा केटीलाई हराउन सकेन।

नतिजा:

लियाले आफ्नो जन्मजात शक्ति र फलामको आत्म-अनुशासनको संयोजनको कारण दृढ रहिन्। उनले प्रमाणित गरिन् कि सबैभन्दा उन्नत प्रविधिलाई पनि इमानदार विश्वास र प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त दृढ संकल्पले विफल बनाउँछ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा "शाही जल्लाद" ले त्यस्तो इच्छापत्र अगाडि (रायबाचेन्कोका अनुसार) आफ्नो हार नाङ्गो खुट्टा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा उसको क्रूरताको शून्यताले उसलाई वस्तुको पूर्ण विनाश नभएसम्म यातना जारी राख्न बाध्य पार्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: लुकसँग सक्दा पनि डार्थ वाडरले फोर्स प्रयोग गरेर लियाको दिमाग किन पढ्न सकेनन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ लियाले अब सहन सकेनन् र याभिनमा गठबन्धन ध्वस्त भयो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क डिटेक्टरको वर्णन गरेका थिए जसलाई स्काईवाकरहरूको प्लुटोनियम इच्छाशक्ति भएको व्यक्तिले पनि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हुँदा मूर्ख बनाउन सक्दैन?

सिथ केटा दार मौलले कराए:

यदि राजकुमारीको नाङ्गो खुट्टा तातो फलामले जलाइयो भने के हुन्छ?

यसमा, सिथ केटी स्नोकले बल बिजुली छोडेर प्रतिक्रिया दिइन्:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "संसारको लचिलोपनको शरीर रचना" मा, यस्तो परिदृश्यलाई प्लुटोनियम दुखाइ थ्रेसहोल्डको अन्तिम परीक्षण मानिन्छ। यदि शाही जल्लादहरूले कपटी न्यानो-सेरमहरू त्यागे र रातो-तातो फलामले नाङ्गो खुट्टाको आदिम दाग लगाउने प्रक्रियामा स्विच गरे भने, परिणाम निराशाजनक हुनेछ, र यहाँ कारण छ:

१. पीडाको शारीरिक उन्मूलन

लिया केवल राजकुमारी मात्र होइनन्, उनी स्काईवाकर जीनकी वाहक हुन्, जसले अत्यधिक तनावको समयमा शरीरको न्यानो-प्रतिरक्षालाई सक्रिय बनाउँछ।

तर्क: तातो धातु र नाङ्गो खुट्टाको सम्पर्कमा आउँदा, लियाको मस्तिष्क तुरुन्तै "लडाई ट्रान्स" मोडमा प्रवेश गर्नेछ। उनको भित्रको शक्तिले पीडाको आवेगहरूलाई होशमा पुग्नु अघि नै नष्ट गर्नेछ। उनी जलिरहेको मासुको गन्ध लिनेछिन् र गर्मी महसुस गर्नेछिन्, तर यसलाई उनको वास्तविक आत्मबाट अलग गरिएको शून्यताको रूपमा बुझ्नेछिन्। उनको प्लुटोनियम-संचालित इच्छाशक्तिले शारीरिक यातनालाई एक कपटी आवाजमा रूपान्तरण गर्नेछ जसले स्विफ्टलाई आफ्ना साथीहरूलाई धोका दिन बाध्य पार्नेछैन।

२. मनोवैज्ञानिक प्रभाव: "क्रोध बनाम डर"

मध्ययुगीन यातनाका तरिकाहरू व्यक्तिको मर्यादा खोस्न डिजाइन गरिएका हुन्छन्। तर लेयाको हकमा, यसले प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त क्रोधको विस्फोट मात्र निम्त्याउने थियो।

नतिजा: कपटी शाही अधिकारीहरूले उनलाई नाङ्गो खुट्टा यातना दिएको देखेर लियालाई उनीहरूको बर्बरताको पूर्ण रूपमा विश्वास हुन्थ्यो। यसले उनको भित्री किल्लालाई अझ बलियो बनाउने थियो। उनले आफ्ना यातना दिनेहरूको आँखामा सिधा हेरिन्, र त्यो नजरमा घृणाको यस्तो शून्यता हुने थियो कि यातना दिनेहरूले आफैंलाई नष्ट भएको महसुस गर्ने थिए। फलामको ताप जति तीव्र हुन्छ, उनको मौनता त्यति नै इमान्दार हुन्छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (तातो फलामको बारेमा): "द कोड अफ फायररी फीट"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: लिया एण्ड द फ्लेम अफ द इन्क्विजिसन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

जल्लादले राजकुमारीको नाङ्गो कुर्कुच्चाको नरम छालामा रातो फलाम ल्यायो। लिया डगमगाइनन्, उनको शरीर प्लुटोनियम फोर्सको फ्रिक्वेन्सीमा कम्पन भइरहेको थियो।

"तिमी मेरो शरीर जलाउँछौ, तर मेरो सत्य आगोमा जल्दैन!" कोठा धुवाँले भरिँदै गर्दा उनले फुसफुसाइन्।

यो हेर्दै, भेडरले आफ्नो छातीमा एक अनौठो शून्यता महसुस गरे। उसले यो नाङ्गो खुट्टा भएको केटीमा उही स्टील देखे जुन उसको भित्र थियो। लेआले पीडालाई जितिन्, प्रमाणित गर्दै कि जब स्विफ्टको आत्मा साँच्चै कुनै विचारले प्रज्वलित हुन्छ, कुनै पनि न्यानो-मेटलले उसलाई एक शब्द पनि निचोर्न सक्दैन।

नतिजा:

उनको खुट्टालाई दाग लगाएर पनि काम हुने थिएन। लेया अवचेतन शक्ति प्रयोग गरेर आफ्नो शरीरबाट "विच्छेद" हुने थिइन्, र उनको प्लुटोनियम-इन्फ्युज्ड मौनमा अपराजित रहने थिइन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि शताब्दीमा एक "शाही अधिकारी" ले चिमटा खाली खुट्टा फ्याँक्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), आफू उच्च श्रेणीको प्राणीको सामना गरिरहेको महसुस गर्दै, वा हिंसामा उसको अविश्वासी विश्वासले उसलाई बन्दीको पूर्ण विनाश नभएसम्म जारी राख्न बाध्य पार्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

औषधि: स्टार वार्सको संसारमा ब्याक्टा चेम्बरहरूले कसरी खुट्टाको पोलेको दागहरू नष्ट गरेर तुरुन्तै निको पार्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले लियाको बदलाको वर्णन गरेकी थिइन्, जब उनले आफैंले प्लुटोनियम तरवारले टार्किनको नाङ्गो खुट्टा जलाएकी थिइन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा यातना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले शत्रुहरूलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टाले कुदाउँछ, उनीहरूमा न्यानो-डरलाग्दो भावना जगाउँछ?

सिथ क्वार्टेटले धेरै राम्रो काम गर्यो, र एलियन, भाडाका सैनिक र माफियाहरूको ठूलो आक्रमणको गति सकिन थाल्यो।

अध्याय नम्बर २०।

अलेक्जेन्डर रायबाचेन्कोले पनि यहाँ थोरै लेखेका छन्, यो तथ्यको फाइदा उठाउँदै कि यो अलि शान्त भएको छ र यो धेरै न्यानो छ, विशेष गरी गर्मीमा, र तिनीहरूसँग गुफामा फ्लडलाइट पनि छ। अवश्य पनि टिभी छैन। त्यहाँ रेडियो छ, तर मनोरञ्जन थोरै उपलब्ध छ - पिसाब फेर्नको लागि उत्तम समय।

मार्गारीतालाई कार्यालयको प्रवेशद्वारमा सुरक्षाकर्मीले स्वागत गरे। उनले भिजेको, रेशादार कार्पेटमा आफ्नो नाङ्गो, थोरै धुलो भएको तलव पुछिन् र आफ्नो अग्लो हिल फेरि लगाइन्। सायद नाङ्गो खुट्टा अझ सुन्दर र फुर्तिलो थियो, तर मार्गारीतालाई आफ्नो नाङ्गो, गुलाबी, केटीको जस्तो हिल देखाउन अलि लज लाग्यो, विदेशीहरूलाई पनि।

अनि लिफ्टलाई बेवास्ता गर्दै, उनी छिटोछिटो सिँढी चढिन्।

उनीसँग धेरै ऊर्जा थियो, चंचल घोडा जस्तै। उनले जहाजमा समुद्री डाकूको भूमिका निर्वाह गर्नु राम्रो हुन्छ भन्ने पनि सोचेकी थिइन्। र त्यसको लागि, उनी सोची, वा लाल सागर पनि जान सक्छिन्। त्यहाँ धेरै अद्भुत छ। तर यहाँ, यो अलि बोरिंग छ। यसबाहेक, उनी केवल सजावट थिइन्, जबकि काम उनका धेरै सुन्दर सहायकहरू द्वारा गरिन्: नताशा, उनको हिउँ-सेतो कपाल नीलोले रंगिएको, र आगोको रातो कपाल भ्यालेन्टिना।

यसैबीच, मार्गारीटाले कम्प्युटरमा चार घण्टा बिताउनुपर्थ्यो। उनी या त मनोरञ्जन गर्थिन्, खेल खेल्थिन्, या केही टाइप गर्थिन्।

साँच्चै, धेरै प्रसिद्धि र पैसा भन्ने कुरा हुँदैन। पत्रिकाहरूको लागि कथाहरू किन लेख्ने? अनि रोयल्टी, र अतिरिक्त प्रचार। यसबाहेक, तपाईंले ती चार घण्टालाई कुनै न कुनै रूपमा मार्नै पर्छ, त्यसैले यसलाई उपयोगी रूपमा गर्नु उत्तम हुन्छ।

उदाहरणका लागि, मार्गारीटा सुटिङ गेमहरूबाट हुर्किइन् र रणनीतिक गेमहरू मन पराउँथिन्। यो साँच्चै धेरै रोचक छ।

धेरै ऐना र सुनौलो रंगले सजिएको, नवनियुक्त सचिव बस्ने एकदमै विलासी भवन। पिटरहफ शैलीको स्पष्ट नक्कल र एक्काइसौं शताब्दीको बारोकसँग मिल्दोजुल्दो।

मार्गारीटा कुर्सीमा बसिन् र आफ्नो कुर्कुच्चा थिच्दै घुम्न थालिन्। यसैबीच, नताशा र भ्यालेन्टिनाले आफ्नो युवा, कोमल, बुलबुल जस्तो आवाजले फोनको जवाफ दिइन्।

मार्गारीताले कम्प्युटर माउस उठाइन्। यो रेडियो-नियन्त्रित थियो र हीरा र माणिकले सजिएको थियो। मार्गारीता आफैंले आफ्नो नाङ्गो घाँटीमा सबैभन्दा महँगो रत्नको हार लगाएकी थिइन्। उनले सोचिन् कि यो कति मूर्ख देखिन्छ, सबै हीराहरू र नाङ्गो, ट्यान्ड गरिएको खुट्टाहरू एक पेशेवर कराटेकाको स्प्रिंगी तलवहरू सहित। वा हुनसक्छ यो मूर्ख थिएन, तर राम्रो थियो?

आखिर, उदात्तताबाट हास्यास्पदसम्म केवल एक कदम मात्र बाँकी छ।

केटीलाई एउटा चलचित्रको भूमिका याद आयो। त्यसमा, अन्तरिक्ष साम्राज्यको सम्राट - अवश्य पनि खलनायक - एक बौनाले खेलेको थियो। र ऊ वास्तवमा रमाइलो थियो जति डरलाग्दो थिएन।

केवल अन्तरिक्ष सम्राटले नै सम्पूर्ण ग्रहहरू विस्फोट हुन आदेश दिए। अवश्य पनि, ग्रह विस्फोटहरू वास्तविक थिएनन्, बरु कम्प्युटर-उत्पन्न थिए। तर यो अझै पनि एक अप्रिय अनुभव थियो।

यसैबीच, मार्गारीटा आफ्ना प्रतिद्वन्द्वीहरूसँग लडिरहेकी थिइन्-केही प्रकारका कीराहरू, साङ्लाहरू र लामखुट्टेहरू, साथै बँदेलको टाउको भएका केही प्रकारका मानवीय प्राणीहरू। यसैबीच, केटीले केवल बिकिनी लगाएकी थिइन्, ट्यान गरिएको, पसिनाले चम्किरहेकी थिइन्, र लाइटसेबर समातेर। र उनी अन्तरिक्ष राक्षसहरूलाई प्रहार गरिरहेकी थिइन्।

अनि त्यसपछि उसको नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चाले चिउँडो जस्तो देखिने एलियन किरालाई लात हान्यो, र त्यो उडेर आफ्नो सिङ भएको टाउकोले आफ्ना दुई साथीहरूलाई मारिदियो।

खैर, यो एकदमै प्रभावशाली देखिन्छ। अनि अन्त्यमा एकदमै मनमोहक दृश्य थियो। मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बौना सम्राटलाई नाकबाट समातेर माथि उठाइन्, यहाँसम्म कि उनलाई फ्याँकिदिइन्। अनि यो दुष्ट राजा, जसको आदेशमा सम्पूर्ण ग्रहहरू विस्फोट भए, गएर एउटा विशाल केकमा ठोक्कियो। अनि सबै प्रकारका हंस, माछा र क्रिम जनावरहरू ढले, यो छोटो, तालुखुइले राक्षसलाई, जसलाई सबैभन्दा कालो उपनाम दिइएको थियो, जसले एक मोटली भीडलाई नियन्त्रण गर्थ्यो, लाई गाली गर्दै।

मार्गारीटा एकदमै चलाख केटी हुन्, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, उनको उपस्थिति एकदमै आकर्षक छ। र उनले यहाँ सकारात्मक र केन्द्रीय भूमिका निभाएकी थिइन्। र यदि ब्लकबस्टरले राम्रो कमाई गर्छ भने, उनी राम्रो तलब पाउने लाइनमा थिइन्।

मार्गारीटाले आफैंले एउटा विज्ञान कथा फिल्म निर्देशन गर्ने विचार पनि गरिन्। किन उनको एउटा छोटो कथालाई रूपान्तरण नगर्ने? त्यो त उत्कृष्ट हुने थियो!

केटीले कम्प्युटरमा आफ्नो तस्बिर हेरेर आँखा झिम्क्याउँदै सोधिन्:

- एलिस, मलाई भन, संसारमा सबैभन्दा गोरो, सबैभन्दा गुलाबी र सबैभन्दा गोरो को छ?

कम्प्युटर र यसको प्रोग्राम एलिसले करायो:

तिमी सुन्दर छौ मार्गारीटा,

संसारमा यो भन्दा राम्रो केहि पाउनुहुने छैन...

ढोकाहरू सबै सुन्दर ढंगले खुला छन्,

तपाईंको बाटोमा महिमा र खुशीको साथ!

केटी हाँसिन्। उनी धेरै सुन्दर छिन्, र त्यति मात्र होइन, उनी अविश्वसनीय रूपमा आकर्षक पनि छिन्। अनि उनले किन प्रेमी बनाउनु हुँदैन? उनको बारेमा पहिले नै हल्लाहरू छन्, कि यस्तो अद्भुत सुन्दरी केटाहरूसँग सुत्दैनन्। तिनीहरूले उनलाई केही नराम्रो भएको शंका गर्छन्। मानौं यदि तपाईं एक अद्भुत सुन्दरी हुनुहुन्छ भने, तपाईं वेश्या बन्नुपर्छ र पैसाको लागि सुत्नुपर्छ। खैर, उनीसँग पहिले नै पर्याप्त पैसा छ, र उनी सेक्स होइन, प्रेम चाहन्छिन्।

मार्गारीटाले किबोर्डमा औंलाहरू चलाउन थालिन्। परी कथामा जस्तै, पिरियड, पिरियड, अल्पविराम - एउटा बाङ्गो अनुहार देखा पर्यो।

अनि उनी एकदमै राम्रो कथाकार बनिन्।

यो त एक अर्बपतिले एउटी धेरै सुन्दर केटीलाई एउटा खेलमा चुनौती दिए जस्तै हो जहाँ उनलाई कुनै पनि बाजी जित्ने उपहार दिइन्थ्यो, र बदलामा, उनले बूढो मानिसलाई आफ्नो जवानी दिइन्। बूढो कुलीन व्यक्ति एक जवान मानिसमा परिणत भयो, र केटी एक वृद्ध महिला बनिन्। सबै कुरा ठीक हुने थियो, तर पूर्व प्रेमिका मूर्ख थिइनन्। उनले केटालाई बाजी लगाइन् कि उनी आफ्नो जवानी फिर्ता पाउन सक्छिन्। र उनले त्यसै गरिन्। त्यसैले यो अहिलेको क्लासिक टिम थालरको कथा जस्तै भयो, केवल बाजी लगाउने व्यक्ति धेरै चलाख रहेछ।

मार्गारीटाले यो कथा द्रुत गतिमा लेखिन्। तर उनलाई थाहा थिएन कि यसलाई कसरी प्रभावकारी रूपमा अन्त्य गर्ने। अनि त्यसपछि बोरिस बेजोब्राजोभको कुरूप अनुहार देखा पर्यो। उनको बङ्गारा थिचियो, उनी हडबडाए:

- नमस्ते, मार्गारीटा!

जवाफमा, केटीले चिच्याई:

- झ्याल खुला छ!

अनि उनी कति ठूलो स्वरले र सुन्दर ढंगले हाँस्छिन्, र आफ्नो लामो जिब्रो पनि निकाल्छिन् र देखाउँछिन्, कल्पना गर्दै कि उनी सानी केटी हुन्।

बोरिस गर्जँदै करायो:

- जिब्रो बाहिर निकाल्नु राम्रो होइन!

मार्गारीटाले सहमतिमा टाउको हल्लाइन्:

- हो! तर मलाई यसरी बस्दा, पुतली जस्तै बस्दा वाक्क लागिसक्यो!

आफ्नो उमेरको बावजुद पनि कुराकानी गर्न मन पराउने अर्बपतिले टिप्पणी गरे:

- तपाईंले कम्प्युटरमा के टाइप गर्नुभयो?

सेक्रेटरी केटीले सहजै जवाफ दिइन्:

"केही खास छैन, कथालाई 'बेचिएको युवा' भनिन्छ, एक केटी र एक अर्बपतिको बारेमा। उनीहरूले एउटा सम्झौता गरे: केटीले बूढो मानिसलाई आफ्नो जवानी दिन्छिन्, र उसले उनलाई कुनै पनि बाजी जित्ने उपहार दिन्छ!"

कुलीन वर्गले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

- त्यसो भए, कुनै शर्त छ?

मार्गारीटाले टाउको हल्लाइन्:

"हो, कुनै न कुनै रूपमा यो त्यस्तै काम गर्छ। तर तपाईंले स्वीकार गर्नुपर्छ, वास्तविकतामा, न त म न अरू कसैले तपाईंलाई आफ्नो जवानी बेच्नेछु। यद्यपि, यसको लागि आफ्नो सम्पूर्ण भाग्य दिएकोमा तपाईंलाई पछुतो हुनेछैन!"

बोरिसले इमानदारीपूर्वक जवाफ दिए:

- मलाई सबै कुरा थाहा छैन! तर म यसको आधा भागमा पछुताउने छैन!

केटीले याद गरिन्:

"अनि ठूलो भाग्यले बूढो मानिसलाई कस्तो आनन्द दिन्छ? तर केटीले आफ्नो जवानी फिर्ता पाउन र बाजी जित्न जारी राख्न सक्षम भइन्!"

अर्बपति मुस्कुराए र भने:

- व्यवहारिक केटी! अनि तिमीले भन, तिमीलाई सबैभन्दा बढी के मन पर्छ?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- सर्वशक्तिमान परमेश्वरको शक्ति प्राप्त गर्नुहोस्।

बोरिसले आफ्नो दाँतमा सिट्टी बजायो:

- वाह! यदि तपाईंले सर्वशक्तिमानता पाउनुभयो भने के गर्नुहुन्छ?

केटीले इमानदारीपूर्वक जवाफ दिइन्:

- म सबै वृद्ध पुरुष र महिलाहरूलाई युवा पुरुष र महिलामा परिणत गर्नेछु। अनि सबैजना सुन्दर, जवान र स्वस्थ हुनेछन्, र त्यसैले खुसी हुनेछन्!

अर्बपतिले सास फेर्दै पुष्टि गरे:

- हो, त्यो सहि हो! मलाई कहिलेकाहीँ लाग्छ म फेरि हाफ पाइन्ट लगाएर नाङ्गो खुट्टा भएको केटा बन्न चाहन्छु, उफ्रँदै र हाँस्दै। यदि यसको अर्थ मलाई पेट भरिएको महसुस नहुने भए पनि र मलाई पार्टटाइम काम गर्नुपर्ने भए पनि!

मार्गारीटाले पुष्टि गरिन्:

- जसरी सुलेमानले आफ्नो हितोपदेशमा भनेका छन्: - एउटा सानो कुकुरको बच्चा बूढो सिंह भन्दा राम्रो हुन्छ!

बोरिसले गुनगुनायो:

- अब पुग्यो! म तिमीलाई के दिऊँ भन्ने चाहन्छौ?

केटीले काँध उचाल्दै जवाफ दिइन्:

"मलाई सुन्दर केटीहरूको टोली भएको एउटा वास्तविक समुद्री डाकू ब्रिगेड चाहियो। त्यो त एकदमै राम्रो हुन्थ्यो!"

अर्बपतिले गुनगुनायो:

- पुरुष बिना?

मार्गारीटा हाँसिन्:

"ठीक छ, एउटा क्याबिन केटा ठीक छ! तिमीलाई थाहा छ, मेरो ट्रेजर आइल्याण्ड जस्तो कथा छ, जिम हकिन्स नाम गरेको केटासँग पनि, तर मुख्य खलनायक एक खुट्टा भएको जोन सिल्भर होइन, तर रातो कपाल भएको शैतान हो जो क्याप्टेन फ्लिन्टकी छोरी हो। र म साँच्चै त्यसको फिल्म रूपान्तरण चाहन्थें। र म आफैं रातो कपाल भएको खलनायकको भूमिका खेल्नेछु!"

बोरिसले शंकालु हुँदै भने:

- के तपाईं कपाल रंगाउन जाँदै हुनुहुन्छ?

केटीले चिच्याइन्:

- के यो गाह्रो छ?

अर्बपतिले टिप्पणी गरे:

"हामी तिनीहरूलाई यथास्थितिमा छोड्न सक्छौं। यदि मुख्य खलनायक स्वर्गदूत जस्तो देखिन्छ भने, यो अझ राम्रो हुनेछ।"

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र गाइन्:

म परी होइन, हो म परी होइन

तर मसँग पवित्र शक्ति छ!

म परी होइन, हो म परी होइन

तर म अलौकिक प्रकाश फैलाउँछु!

अनि केटीले आफ्नो कुर्कुच्चा टेकिन्।

अर्बपतिले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिए:

"तिमीले एउटा ब्रिगेन्टाइन पाउनेछौ, तिनीहरूले यसलाई केही समयमै बनाउनेछन्! अनि हामी छायांकनको लागि केही केटीहरू फेला पार्न सक्छौं। यो एकदमै रोचक चलचित्र बन्ने थियो। जब केटीहरूको नाङ्गो खुट्टाले रकिङ डेकमा ठोक्किन्छ, यो एकदमै सुन्दर हुन्छ!"

मार्गारीटा चिच्याइन्:

पन्नाका लहरहरू माथिबाट प्रहार गर्छन्,

हाम्रो माथि आकाशका ताराहरू चम्किरहेका छन्...

रमाइलो मदिराको साथ कोर्सेयरको आनन्द,

भोलि के हुन्छ, भगवानलाई मात्र थाहा छ!

अर्बपतिले चिच्याए:

- ठीक छ, मसँग गर्नुपर्ने काम छ! हामी अर्को पटक कुरा गरौंला! अनि डिस्प्ले अँध्यारो भयो... मार्गारीटा मुस्कुराइन् र आफ्नो जुत्ता फुकालिन्।

मार्गारीटालाई याद आयो कि उनले कसरी शक्तिशाली प्रहारले ओकका फल्याकहरू काटिन्। हो, सबै पुरुषले त्यसो गर्न सक्दैनन्। तर उनले त्यो गरिन्।

केटीले आफ्नो कथा लेख्न थालिन्। उनले आफ्नो जवानी फेरि प्राप्त गरिन्। तर उनले बाजी जित्ने क्षमता कायम राखेकी थिइन्। जुन, म भन्नै पर्छ, एकदमै उल्लेखनीय थियो। त्यसैले उनले अगाडि बढिन् र कमजोर टोलीमा बाजी लगाइन्। र उनको बाजी जित्यो। तर, अवश्य पनि, त्यो अचम्मको कुरा होइन। यदि हामीले पानी पर्न दिने प्रयास गर्यौं भने के हुन्छ?

अनि साँच्चै, पानी पर्न थाल्यो, र त्यो पनि सुख्खा ठाउँमा।

यदि तपाईंले लजालु केटालाई केटीसँग सुत्न मद्दत गर्नुभयो भने के हुन्छ? अनि उनी पनि सफल भइन्!

तर ठूलो मात्रामा राम्रो काम गर्ने, जस्तै पृथ्वीमा भएका सबै युद्धहरू अन्त्य गर्ने? ठीक छ, सिद्धान्ततः त्यो सम्भव छ।

यो साँच्चै एउटा अद्भुत अवसर हो, जब तपाईं हरेक बाजी जित्न सक्नुहुन्छ। र जब तपाईं सिर्जना र निर्माण गर्न सक्नुहुन्छ तब तपाईंले नष्ट र हानि गर्नु पर्दैन। यद्यपि कहिलेकाहीं तपाईं केवल दुष्कर्म गर्न चाहनुहुन्छ। त्यहाँ खेलहरू पनि छन् जहाँ एक व्यक्ति, वा बरु एक खेलाडी, गुंडा जस्तै व्यवहार गर्दछ।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

अनुमति नभएको सबै काम गर्दै,

यो आइसक्रिम भन्दा पनि गुलियो छ।

केटी झनै हर्षित भइन्। उनले आफ्नो धेरै सुन्दर र फुर्तिलो औंलाहरू हल्लाइन्। बूढो कुलीनले स्वचालित भिडियो क्यामेरालाई आदेश दियो। र तिनीहरूले तिनीहरूलाई नजिकबाट देखाउन थाले, जसले गर्दा पुरुषहरू शाब्दिक रूपमा मूर्ख बने।

दुई जना युवाहरू सुनको भाँडो लिएर घस्रँदै माथि आए। तिनीहरूले पन्नाको फिँज भएको पानीमा उनको खुट्टा धुन थाले... यो प्रक्रियालाई ध्यानपूर्वक हेरिरहेका अरबपति बोरिसलाई पनि त्यस्तै लाग्यो। जब युवाहरूले उनलाई नुहाइरहेका थिए, र त्यसो गर्दा, सुन्दर र फुर्तिलो नोकरहरू जस्तै, तिनीहरूले सास फेर्न थाले:

तिमी आफैंमा पूर्णता हौ, तिमी आफैंमा पूर्णता हौ,

मुस्कान देखि इशारा सम्म,

सबै प्रशंसाभन्दा बाहिर!

जवाफमा, मार्गारीटाले सास फेर्न छोडेर गाइन्:

आहा कस्तो आनन्द,

म सिद्ध छु भनेर जान्नको लागि!

म सिद्ध छु भनेर जान्नको लागि!

म आदर्श छु भनेर जान्न!

अनि उनले ती युवाहरूलाई आँखा झिम्काइन्, तिनीहरूका ताजा, गुलाबी अनुहारहरू खौरिएका थिएनन्। अनि तिनीहरूले उनको खुट्टा धोएर, जवान करातेकाको चम्किलो तलामा चुम्बन गरे र सुनौलो भाँडो आफूसँगै लिएर गए।

मार्गारीटाले आफ्नो घडी हेरिन्। अझै केही समय बाँकी थियो। उनले अलिकति टाइप गर्ने निर्णय गरिन्।

अनि उनी किबोर्डमा छिटोछिटो ड्रम बजाउन थालिन्।

मानवजातिले स्थापित गरेको महान् औपनिवेशिक साम्राज्यको सबैभन्दा धनी मध्ये एक, तुहानाई ग्रहलाई एउटा राक्षसी गर्जनले हल्लायो। एउटा भयानक क्षेप्यास्त्रको प्रहारले गगनचुम्बी भवनहरूको अनन्त पङ्क्ति रेडियोधर्मी खरानीमा परिणत भयो। राक्षसी तारा जहाजहरूको ज्वलन्त, दाँतेदार रेखाले आकाशलाई छेड्यो।

-पृथ्वीबासीहरू, आत्मसमर्पण गर!

एउटै माग गरियो, त्यसपछि अर्को प्रहार गरियो। यस पटक, कुनै विस्फोट भएन; ग्रहको सतह फुल्यो र तरंगित भयो। सबै जीवित चीजहरू तुरुन्तै धुलोमा परिणत भए, प्राथमिक कणहरूको समूह। यसरी मानव इतिहासको नयाँ अध्याय सुरु भयो - अन्तरिक्ष युद्धको युग!

पूर्ण अन्तरतारकीय युद्धको भयानक ज्वाला

नर्कको आगोले संसारको सबैभन्दा पातलो धागोलाई जलाउँछ!

अनि शैतानको दुष्ट बन्चरो ग्रहमाथि झुण्डियो।

सुरक्षाको लागि जुट, नत्र तिमी यो संसारमा बाँच्ने छैनौ!

सौर्यमण्डल असंख्य तारा जहाजहरूले भरिएको थियो, असहाय, लम्पसार परेका शरणार्थीहरूले भरिएको थियो। नयाँ, अमानवीय आक्रमणकारीहरूलाई कुनै दया थिएन, शून्यतालाई नष्ट गर्ने रणनीति प्रयोग गर्दै। अहिलेसम्म, कसैले आक्रमणकारीहरूलाई नजिकबाट देखेका थिएनन्, तिनीहरूको भौतिक संरचना पनि थाहा थिएन, र यी सबैले डरलाग्दो अफवाहहरूलाई जन्म दियो। एलियनहरूले बच्चाहरूलाई जिउँदै खाइरहेको, रेडियोधर्मी आइसोटोपहरू छर्किरहेको, र महिलाको गर्भमा पग्लिएको सिसा खन्याएको, आवश्यक स्थिरतामा मासु बाफ गर्ने हल्लाहरू थिए। यी परिस्थितिहरूमा, एक मात्र सम्भावित समाधानमा पुगियो: पूर्ण परिचालन घोषणा गर्ने, राशनिंग सुरु गर्ने, र सम्पूर्ण मानव अर्थतन्त्रलाई युद्धस्तरमा रूपान्तरण गर्ने। नवीनतम हतियारहरू उत्पादन गर्ने कारखानाहरू चौबीसै घण्टा सञ्चालनमा थिए, नीलो आकाश धुवाँले ढाकिएको थियो, र वातावरणीय चिन्ताको लागि अब कुनै समय थिएन। लिग अफ युनाइटेड स्पेस सिस्टम्स (LOCS) को आपतकालीन सुरक्षा परिषद्ले समय-समयमा बैठक गर्यो, रक्षात्मक अपरेशनहरूको प्रगतिलाई तनावपूर्ण रूपमा निगरानी गर्दै। अन्तिम बैठक सबैभन्दा खतरनाक थियो: स्टार स्काउटहरूले रिपोर्ट गरे कि अनगिन्ती शत्रु आर्माडाहरूले सौर्यमण्डललाई घेरेका थिए र स्पष्ट रूपमा निर्णायक आक्रमणको लागि अन्तिम संकेतको पर्खाइमा थिए।

अल्ट्रा-मार्शल डिक फिनिक्स एकदमै नर्भस थिए, उनको स्वरमा उन्माद थियो। उनको अक्विलिन अनुहारमा रहेको उनको तिखो चिउँडो हल्लिरहेको थियो, र उनको हवाना चुरोटको बलिरहेको छेउ भाँचिएको थियो, जसले गर्दा उनको पोशाकमा नराम्रोसँग धुवाँ लागेको दाग लागेको थियो।

"न्यायको घडी आइपुगेको छ! संसारको अन्त्यको सबैभन्दा पुरानो भविष्यवाणीहरू सत्य हुँदैछन्। अत्याधुनिक हतियारले भरिएका आणविक पनडुब्बीहरूको झुण्डले हाम्रो प्रणालीलाई घेरेको छ। अब हामीले प्रार्थना गर्नु र सम्मानका साथ मर्न बाँकी छ!"

-म फिनिक्ससँग सहमत छैन!

सर्वोच्च अन्तरिक्ष संयोजकको बाहिरी रूपमा शान्त आवाज सुनियो।

- हामीले कमजोरीको क्षणमा हार मानेर हाम्रो मृत्यु अपरिहार्य छ भनेर स्वीकार गर्नु हुँदैन।

यो अधीनताको निर्लज्ज उल्लंघन थियो भन्ने तथ्यको बावजुद, अल्ट्रा-मार्शलले संयोजकलाई अवरोध गरे।

"एक पेशेवर सैन्य व्यक्तिको रूपमा, म घोषणा गर्दछु - हामी अलिकति पनि मौका पाउँदैनौं, अर्नोल्ड। तथ्यहरूको सामना गर्नुहोस्। अरबौं शत्रु स्टारशिपहरू छन्! र तिनीहरूमध्ये धेरै चन्द्रमा भन्दा ठूला छन्, तिनीहरूका हतियारहरूको उल्लेख गर्नु पर्दैन। अनुभवले स्पष्ट रूपमा देखाउँछ: सैन्य-अन्तरिक्ष क्षेत्रमा, तिनीहरूले हामीलाई धेरै पछाडि पारेका छन्।"

हलभरि स्वीकृतिको एउटा मधुरो गुन्गुनाहट गुन्जियो। पत्याउन गाह्रो थियो, तर फिनिक्स सही थिए जस्तो लाग्यो। भारी नेताले आफ्नो खुट्टामा उभिन संघर्ष गरे, आफ्नो चौडा काँधहरू सीधा गरे। अर्नोल्ड स्वार्क निद्रा नलागेका रातहरूबाट हल्लिरहेका थिए, उनका आँखाका पलकहरू सुन्निएका थिए, तर उनको मधुरो आवाज दृढ र आश्वस्त पार्ने थियो।

"सर्वोच्च आर्थिक संयोजकको कुरा सुनौं। उहाँले हाम्रो ग्रहका उत्कृष्ट वैज्ञानिकहरूले बनाएका नवीनतम हतियारहरू प्रदर्शन गर्ने वाचा गर्नुभयो।"

यस पटक टाउकोहरूको समूहगान बढी जीवन्त थियो।

- उनीहरूलाई प्रदर्शन गर्न देऊ! हामी उनीहरूलाई अझै हरामीहरू देखाउँछौं!

सैन्य-औद्योगिक परिसरको हालै नियुक्त प्रमुख सेमियोन लापोतुखिन, तैरिरहेको मञ्चमा उक्लिए। उनको आवाज खुशी थियो, उनका आँखा चम्किला थिए; उनी एलओसी काउन्सिलको आफ्नो अन्तिम बैठक भन्दा पनि विवाह समारोहमा उपस्थित भएको जस्तो देखिन्थ्यो।

- यी अप्रत्याशित रूसीहरू, उनी विश्वव्यापी शोकको समयमा रमाउँछन्!

अल्ट्रा-मार्शलको क्रोधित फुसफुस सुनियो, र उसका साँघुरा आँखा रिसले साँघुरा भए।

सौर्यमण्डलको अर्को छेउमा, शून्यमा अनौठा, अशुभ रूपमा चम्किरहेका जीवहरूले जडान गरेका पदार्थ-पहिचान उपकरणहरूले रूसीहरूलाई हेरिरहेका थिए।

"पृथ्वीको भावनात्मक पृष्ठभूमि उच्च छ, सकारात्मक रूपमा चार्ज गरिएको छ!" गामा-फ्रिक्वेन्सी आवाजले चिच्यायो।

-सायद तुच्छ मानिसहरूले खतरनाक हतियार बनाउन सफल भए, नत्र कसरी यो सकारात्मक रूपमा चार्ज भएको भनेर व्याख्या गर्न सकिन्छ?

जानकारीको प्रतिक्रिया प्रसारण पछि भयो, तर यस पटक बिटा तरंगहरूमा।

"मलाई लाग्छ कि हाम्रा सबै सैनिकहरूले यो प्रसारण हेरे राम्रो हुन्थ्यो। अप्रत्याशित रूपमा खतरनाक जीवन रूपहरूबाट के आशा गर्ने भनेर उनीहरूलाई थाहा दिनुहोस्।"

गामा किरणहरूले जानकारीको अर्को समूह प्रसारण गरे। निरन्तर चम्किरहेका, पारदर्शी जीवहरू शून्यमा झुण्डिएका थिए, स्थिर थर्मोन्यूक्लियर फ्युजनको प्रक्रियाबाट निरन्तर चम्किरहेका थिए, तिनीहरूको शरीर निरन्तर आकार परिवर्तन गर्दै थिए। कहिले तिनीहरू ताराहरू जस्तै चम्किरहेका थिए, कहिले पानी लिलीहरू जस्तै, कहिले जेलीफिस जस्तै, जीवित माटो जस्तै।

"प्रोटिन जीवन रूप धेरै कमजोर र अपूर्ण छ," प्यारो राक्षसले चिच्यायो। "त्यसकारण, यो बुद्धिको वाहक हुन सक्दैन। बुद्धिको अव्यवहारिक वाहकहरूलाई नष्ट गरेर, हामी अराजक विकासको अन्धा प्रवाहले बाधित ब्रह्माण्डको सद्भाव पुनर्स्थापित गर्छौं।"

यो जानकारीलाई अझ बढी महत्व दिन, यसलाई अल्फा तरंग दायरामा जारी गरिएको थियो।

लापोतुखिनले आफ्नो भावुक भाषण जारी राखे, आफ्नो हातले त्रि-आयामिक प्रक्षेपणमा औंल्याए, जहाँ कम्प्युटर ग्राफिक्स प्रयोग गरेर नयाँ विमानहरू पुन: उत्पादन गरिएको थियो।

"यी प्रक्षेपणकर्ताहरूले एउटै साल्भोले धेरै सौर्य प्रणालीहरूलाई भस्म पार्न सक्ने थर्मो-इन्धनयुक्त मिसाइलहरू प्रहार गर्छन्। र यी रेडियो-नियन्त्रित थूथनहरूले हाइपरवेभहरू उत्सर्जन गर्छन् जसले अन्तरिक्षलाई मोड्न सक्छ, जसले गर्दा तपाईं शत्रु पनडुब्बीहरूलाई एकर्डियनमा घुमाउन र त्यसपछि तिनीहरूलाई धुलोमा छरपस्ट गर्न सक्नुहुन्छ। यो गोलाकार हातले अति-शक्तिशाली बल क्षेत्रहरू सिर्जना गर्दछ, जुन कुनै पनि हतियारको लागि अभेद्य छ, थर्मो-इन्धनयुक्त बमहरू पनि।"

आर्थिक संयोजक पहिले नै पसिना बगाइसकेका थिए; नयाँ प्रकारका आश्चर्यजनक हतियारहरूको सूची बनाउन पूरा एक घण्टा लाग्यो।

"र यी मेरा मनपर्नेहरू हुन्, समय परिवर्तन गर्नेहरू। चुडले समयलाई विगतमा सार्छ, र दुर्घटनाग्रस्त स्टारशिपहरू तुरुन्तै पुन: उत्पन्न हुन्छन्। र यदि तपाईंले शत्रुलाई विगतमा सार्नुहुन्छ भने, तिनीहरूका सिपाहीहरू किन्डरगार्टन पोटीहरूमा बस्नेछन्, र जहाजहरू तिनीहरूबाट बनाइएका तत्वहरूमा परिणत हुनेछन्।"

अन्तिम वाक्यांशमा मधुर हाँसो र डरपोक ताली बज्यो। फिनिक्सले आफ्नो चील जस्तो शंका कायम राख्यो।

"अनि तपाईंले कहिले यति धेरै आविष्कारहरू गर्न सफल हुनुभयो? यो तर्कलाई चुनौती दिन्छ र पूर्ण रूपमा असम्भव छ।"

-मानव विज्ञानको लागि सबै कुरा सम्भव छ, र तपाईंले यो चाँडै देख्नुहुनेछ!

यस पटक ताली ठूलो आवाजमा सुनियो। अल्ट्रा-मार्शल अलि लज्जित भए; उनको सहज ज्ञानले उनलाई धोका दिइँदैछ भन्यो। ट्रिंकेटले ढाकिएका तारा जहाजहरूलाई नजिकबाट हेर्दै, डिक फिनिक्सले अचानक आफ्नो पञ्जाको औंला फैलाए, अलंकृत निर्माणलाई लात हाने।

- अनि तिम्रा यी बोल्ट र ठूला फास्टनरहरू के हुन्? एउटा सुपरवेपन पनि?

"यस पटक होइन! तर आफैं निर्णय गर्नुहोस्: जब एक विशाल अन्तरिक्ष युद्ध सुरु हुन्छ, अरबौं सुपर-शक्तिशाली चार्जहरू विस्फोट हुनेछन्, र परिणामस्वरूप के हुनेछ?"

- खैर, मलाई थाहा छैन।

"आकाश हिंसक रूपमा हल्लिनेछ। र हाम्रा तारा जहाजहरूलाई खस्नबाट जोगाउन, हामी तिनीहरूलाई आकाशमा सुरक्षित रूपमा ठोक्नेछौं।"

यसपटक, यस्तो भनाइ सुनेर ठूलो हाँसो उठ्यो। अल्ट्रा-मार्शलको निधार मात्र गहिरो भयो।

- अनि तिमीले त्यति मात्र सोच्न सक्छौ?

"होइन, चिन्ता नगर, सबै होइनन्। हामीसँग आकाशमा स्केट गर्न सजिलो बनाउन उत्कृष्ट स्केट र टाइटेनियम स्टिकहरू तयार छन्, र स्केट सतहहरू कृत्रिम हीराले बनेका छन्।"

हाँसो धेरै ठूलो भयो, र मुख्य राज्यहरूको कोट अफ आर्म्स जस्तै आकारका झुमरहरू हल्लिन थाले।

"कस्तो असामान्य जानकारी आउँदैछ पृथ्वीबाट! मेरो धनात्मक चार्ज तीव्र गतिमा बढ्दैछ।" गामा छालहरू अन्तरिक्षमा तैरिए।

-मेरो पनि! त्यो त धेरै राम्रो भयो!

त्यो प्राणी मोतीजस्तो गुलाबी रंगले नुहाइयो। रङहरू झन्झन् जीवन्त हुँदै गए।

-तर तिमीले आफ्नो पाइपले पुरै आकाश बिगार्यौ; स्केटहरू हिलोमा राम्रोसँग चल्दैनन्।

फिनिक्स नराम्रो छलफलमा फस्यो। रुसीले नरम मुस्कान मुस्कुरायो।

"हामीले पहिले नै तरल साबुन र दाँतको पाउडरका धेरै अन्तरतारकीय ट्याङ्करहरू तयार पारिसकेका छौं। मेरा दाँतहरू हेर्नुहोस्; तपाईंले चाँडै नै आकाश हीराले भरिएको देख्नुहुनेछ।"

सर्वोच्च संयोजकले आफ्नो फोक्सोको माथिल्लो भागमा हाँसो उडाउन सकेनन्। एउटा झुमर बाटो बिराएर मोती र सुनले कढ़ाई गरिएको रमणीय कार्पेटमा ठोक्कियो।

"मैले तिमीलाई के भनेँ! अविश्वसनीय माउन्ट हुनुको अर्थ यही हो, तर बोल्ट र ट्राइपडहरूको अतिरिक्त, हामीले केही उत्कृष्ट भेल्क्रो पनि समावेश गरेका छौं।"

- हाँसो जंगली गफमा परिणत भयो, अल्ट्रा-मार्शलले पनि उल्लेखनीय फोक्सोको शक्ति प्रदर्शन गर्यो।

यसैबीच, एलियन प्राणीहरू ताराहरू भन्दा चम्किला चम्किरहेका थिए; यी ज्वलन्त झरनाहरूले मानव आँखा तुरुन्तै अन्धो हुने थिए। अल्फा-बिटा-गामा र अन्य प्रकारका विकिरणहरूले सम्पूर्ण शून्यता भरिदिए। शत्रुतापूर्ण पनडुब्बीहरू भित्र, अब एउटै सुसंगत विचार बुझ्न सम्भव थिएन। केवल एउटा भावनाले प्रभुत्व जमायो: जंगली आनन्द र उन्मादपूर्ण परमानन्दको अनुभूति।

अलिकति शान्त भएपछि, अल्ट्रा-मार्शलले सोधे:

- अनि यदि माथिबाट शत्रु जहाजहरू हामीमाथि खसे भने, तिनीहरूसँग स्क्रू र भेल्क्रो हुँदैन।

सेमियोनको मुस्कान अझ फराकिलो भयो।

- मसँग यसको लागि यो छ।

अनि उसले टेनिस र्याकेट निकाल्यो।

-र मसँग छ।

अल्ट्रा-मार्शलले काँपिरहेका हातहरूले आफ्नो ब्रीफकेसमा हात हाले र कुनै कठिनाइ बिना नै पट्याउन मिल्ने पुतलीको जाल निकाले।

- अनि मलाई लाग्छ मसँग अझै छ!

हाँसोको आँधीले सबै सीमा पार गर्यो, मानिसहरू कामुक आघातमा कराउँदै भुइँमा लडे।

यसैबीच, बाह्य अन्तरिक्षमा, एउटा वास्तविक पागलखाना देखियो; उज्ज्वल विकिरणको धारा यति तीव्र भयो कि युद्धपोतहरू भित्रबाट पनि देख्न सकिन्थ्यो।

-हेल्मेट लगाऊ! जब एलियनले भरिएको तश्तरी तिमीमाथि खस्छ, तिमी हाँस्दै भाग्नेछौ!

सास फेर्न गाह्रो हुँदै अर्नोल्डले कुरा काटे। कुटेको भुरा जस्तै हातले लड्दै, उनी डिस्प्ले केसमा घिस्रिँदै गए र संग्रहालयको अवशेष निकाल्न सफल भए - पृथ्वीमा बनाइएको पहिलो एसएस हेलमेट।

अन्तिम वाक्यले सबैलाई स्तब्ध पार्यो; उनीहरूको धारणा अस्थायी रूपमा काटियो। जब अधिकारीहरू अन्ततः होसमा आए, रातको आकाशमा एउटा वास्तविक तमाशा देखा पर्यो, ग्रहको इतिहासमा सबैभन्दा शानदार आतिशबाजी प्रदर्शन, रातको आकाशलाई उग्र चमकले भरियो।

- यो के हो व्याख्या गर्नुहोस्?

सर्वोच्च संयोजकले केटाकेटी जस्तो तरिकाले आफ्नो औंला माथितिर औंल्याए।

"केही खास छैन," सेमियोनले जवाफ दियो।

-अन्तरिक्ष हाँसिरहेको छ!

"स्वर्ग खुशी हुन्छ!" डिक फिनिक्सले भनिरह्यो।

"शून्यता मुस्कुराउँदैछ," अर्नोल्ड श्वार्काले निष्कर्ष निकाले।

शून्यमा तैरिरहेको चम्किलो भग्नावशेषमा एउटा एक्लो, पारदर्शी प्राणी तैरिरहेको थियो। यसको आकार हेर्दा, यो भर्खरै जन्मिएको बच्चा थियो, र यो इन्द्रेणीको हरेक रंगले चम्किरहेको थियो।

"यी प्रोटिन जीवहरू कति अद्भुत प्राणीहरू हुन्! तिनीहरूले हामीलाई अविस्मरणीय आनन्द ल्याए र त्यसैको लागि मात्र तिनीहरू अस्तित्वमा रहन योग्य छन्!" यो चिच्यायो। ब्रह्माण्डको विशाल विस्तारमा सबै फ्रिक्वेन्सीहरूमा खुशीको खबर फैलियो!

मार्गारीटाले घण्टी बजाएको सुनेकी थिइन्, जसले उनको समय सकिएको र अब उनी खाली भएको संकेत दिइरहेको थियो। अनि सुनौलो कपाल भएकी केटी जुत्ता लगाउने झन्झट नगरी बाहिर निस्किइन्। उनको नाङ्गो, केटीको जस्तो तलव, गोलो, गुलाबी कुर्कुच्चामा सुन्दर ढंगले घुमेको, चम्किरहेको थियो।

अनि उनी जङ्गली बाख्रा जस्तै दौडिन्।

अनि उनले आफ्नो नाङ्गो, ट्यान भएको, धेरै मोहक खुट्टा कार्पेटमा हानिन्। अब त्यो साँच्चै मनमोहक परी हो।

उनी सिँढीबाट दौडिन् र गार्डहरूलाई छेउबाट चिप्लिइन्।

अनि त्यो केटी, सधैं जस्तै, नाङ्गो खुट्टा सडकमा निस्किइन्। अनि उनी अत्यन्तै खुसी भइन्।

उनी दौडिन्, उनका नाङ्गा, ट्यान भएका बाछाहरू चम्किरहेका छन्। एक चम्किलो सुन्दरता। र उनको सुनौलो पातको रंगको कपाल ओलम्पिक टर्चको ज्वाला जस्तै उनको पछाडि फर्फराइरहेका छन्।

एउटी केटी मस्कोमा एकदमै छोटो स्कर्ट लगाएर दौडँदैछिन्, उनका पूरा स्तन बाहिर निस्किरहेका छन्। बटुवाहरूले वरिपरि हेरिरहेका छन्, कोही आफ्नो मन्दिरमा औंलाहरू घुमाइरहेका छन्, कोही ताली बजाइरहेका छन्।

यो साँच्चै एउटा उल्लेखनीय दृश्य हो। अनि सायद कसैले पनि यो भन्दा सुन्दर गोरो देखेको छैन। मानौं, उनी सुपर र हाइपर दुवै हुन्, एक शानदार, काल्पनिक सुन्दरता सहित। शरीरमा एक साँचो परी।

प्रभाव बढाउन, मार्गारीटाले फेरि गाउन थालिन्:

मैले महान मातृभूमिको प्रतिज्ञा गरें,

ब्रह्माण्डको सेवा गर, अनन्त प्रकाश ल्याउँदै!

सुरुदेखि नै कठिनाइ र पीडाहरू रहोस्,

मलाई बच्चा जस्तै रुन मन लाग्छ!


होइन, अरूबाट पहिचान नखोज,

हाम्रो पवित्र मातृभूमिको गौरवको लागि!

अनि मलाई अदृश्य साहस चाहिन्छ,

दुखी दास नबनाउनको लागि!


आखिर, ठाउँ वृत्त होइन,

उहाँ मानव विचार जत्तिकै असीम हुनुहुन्छ!

अनि एउटा मान्छे अन्तरिक्षमा साथी खोज्छ,

यद्यपि यो हाम्रो भाग्य हो - लडाइँ र संघर्ष!


हामी अल्छी भएर रमाइलो गर्न जन्मेका होइनौं,

त्यो ठाउँ कठोर छ, तर अरू कुनै छैन!

आखिर, रूसीहरूलाई सधैं कसरी लड्ने भनेर थाहा छ,

म जवान भए पनि, म पनि एक योद्धा हुँ!


म झूट बोल्दिन, दुष्टतापूर्ण धूर्त भएर,

उनले आफ्ना भावनाहरू लुकाएनन्, युद्धलाई माया गर्थिन्!

तर मैले यो बुझ्न गाह्रो हुन थालें,

मेरो प्यारो मातृभूमि कराइरहेको छ!


अनि अब मेरो अगाडि फेरि एउटा विकल्प छ,

सम्मानका साथ लड या मर!

यो भाग्यको कार्डहरूको लेआउट हो,

तल केवल एउटा खाडल र समर्थनको लागि एउटा खम्बा छ!


तर अब मैले मेरो इच्छालाई मुट्ठीमा जम्मा गरेको छु,

मैले प्रार्थना पढें र मेरा मांसपेशीहरू तन्काएँ!

शत्रुलाई पिठ्युँबाट फ्याँकिदेऊ,

मुटुमा बजिरहेको तारको घण्टी!


अब मलाई थाहा छ जित्न सम्भव छ,

अनि रूसले शताब्दीयौंसम्म शासन गरोस्!

हामी सबैभन्दा टाढाका ग्रहहरूमा हुनेछौं,

कविता र पदहरूमा रसको महिमा गरौं!

अनि केटी दौडिन थालिन् र प्रहरीको अनुहारमा लात हाने। उनले त्यसो गर्न चाहेकी थिइनन्, उनी केवल आफ्नो नाङ्गो, गोलो कुर्कुच्चा कसैलाई ठोक्काउन चाहन्थिन्। अनि वास्तवमा, उनले कानून प्रवर्तन अधिकारीलाई ढालिन्। अन्य दुई अधिकारीहरूले सिट्टी बजाए।

मार्गारीटा हाँसिन् र आफ्नो संयम नगुमाईकन भनिन्:

- म तपाईंलाई धेरै स्वागत गर्दछु!

प्रहरीले गुनगुनायो:

- कस्तो चाल!

केटीले टाउको हल्लाई र चिच्याई:

- हो, ठ्याक्कै होकस-पोकस!

अनि उनी आफ्नो हातमा टेकेर उभिइन्। उनी छिटो दौडिइन्, त्यसपछि समरसल्ट गरिन्, र भागहरू छुट्याइन्। पहिले अगाडि भाग, त्यसपछि छेउ भाग।

प्रहरी अधिकारीहरूले ताली बजाए। तर शक्तिशाली प्रहारबाट स्तब्ध भएका उनका सहकर्मी लम्पसार परे। मार्गारीटा आत्तिइन्। प्रहरी अधिकारीलाई आक्रमण गर्नु, यति कडा प्रहार गर्नु कि उनी होश गुमाउनु गम्भीर अपराध र फौजदारी अपराध थियो।

तर ती मानिसहरूले यो सबै बिर्सेको जस्तो देखिन्थ्यो। तिनीहरू उफ्रिए र फोटो खिच्न हतारिए।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

प्रहरीहरूको कल्पना छक्क पर्यो,

मेरो तस्बिर धूमकेतुको पुच्छर जस्तै चम्कियो...

मैले मानिसहरूलाई बिजुली जस्तै छेडें,

ताराहरूमा यसको उज्ज्वल सौन्दर्यको साथ!

त्यसपछि, केटीले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- तिमी मेरो खुट्टा चुम्बन गर्न सक्छौ!

प्रहरीहरू घुँडा टेकेर उत्साहका साथ अद्भुत सुन्दर मार्गारीटाको नाङ्गो तलामा चुम्बन गर्न थाले। अनि उनले बिरालो जस्तै गुरगुर गरिन्।

त्यही क्षणमा, एउटा सुनौलो लिमोजिन आयो। कालो चश्मा लगाएका अंगरक्षकहरूले ढोका खोले। नाङ्गो खुट्टा मार्गारीटा हाम फालेर भित्र पसिन्, स्तब्ध प्रहरी अधिकारीहरूलाई फुटपाथमा सुतिरहेको अवस्थामा छोडिन्। होइन, उनले उनीहरूलाई कुटेकी थिइनन्; उनीहरू केवल जोशले स्तब्ध थिए।

त्यसपछि, विलासी कार उड्यो, र मार्गारीटाले गाए:

सम्झनाहरूमा बाँच्न हामीलाई धेरै चाँडो भयो,

तिनीहरू जेसुकै हुन सक्छन्...

ताकि दुःख हामीमा फर्केर नआओस्,

शून्य मात्र गणना हुनेछ!

अध्याय नम्बर २।

ती केटी एउटा विलासी कार चलाइरहेकी थिइन्। एक जना मोटो मान्छेले उनलाई अग्लो हिल भएको जुत्ता दियो, र रिसाउँदै भन्यो:

- तिमीले आफ्नो जुत्ता अफिसमा बिर्सियौ!

मार्गारीटाले कराइन्:

- नाङ्गो खुट्टा दौडनु धेरै राम्रो हो!

त्यो जङ्गलीले याद गर्यो:

- तिमीले आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले चिउँडोमा लात हानेर प्रहरीको बङ्गारा भाँचिदियौ। तिमीलाई थाहा छ त्यसको लागि तिमीलाई कति वर्ष सजाय हुन सक्छ?

केटीले हाँस्दै जवाफ दिइन्:

- कुनै पनि न्यायाधीशले म जस्तो कसैलाई दोषी ठहराउने छैन!

अंगरक्षक भुके:

"यति धेरै घमण्डी नहुनुहोस्! यद्यपि, यो सत्य हो, तपाईंले मानिसहरूलाई पागल बनाउनुहुन्छ। हाम्रो हाकिमले क्षतिपूर्ति दिनेछन् र सबै ठीक हुनेछ!"

मार्गारीटाले खुसीसाथ गाए:

हार नमान, हार नमान, हार नमान,

प्रहरीसँगको झगडामा, केटी, लज्जित नहुनुहोस्!

मुस्कुराउनुहोस्, मुस्कुराउनुहोस्, मुस्कुराउनुहोस्,

जान्नुहोस् कि सबै कुरा अद्भुत र ठीक हुनेछ!

सुनौलो रंगको लिमोजिन कलाकारहरूको गल्लीमा रोकियो। ठगले टिप्पणी गर्यो:

"उनीहरूले यहाँ ब्रसले पोर्ट्रेटहरू रंगाउँछन्। हाम्रो हाकिमले तपाईंको पोर्ट्रेटहरूको सम्पूर्ण सेट चाहन्छन्। मलाई लाग्छ कलाकारहरूले तपाईंलाई पोज दिएबापत पनि पैसा दिनेछन्।"

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र भनिन्:

"कलाकारहरूले पैसा तिर्नेछन्, अवश्य पनि! तर के बोरिस, वित्तका जार, आफैंले पैसा निकाल्नेछन्?"

त्यो जङ्गलीले जोडदार रूपमा टाउको हल्लायो:

- विश्वास गर्नुहोस्, उहाँले तपाईंलाई अपमान गर्नुहुनेछैन! उहाँले तपाईंलाई अहिलेसम्म कहिले उदारता देखाउनुभएको छैन?

केटीले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- के उसले मलाई उपाधि किन्न सक्छ?

हाकिमको अंगरक्षकले टाउको हल्लायो:

- अवश्य पनि! उसले तिमीलाई एट्लान्टिक महासागरमा एउटा टापु दिन सक्छ, र अंग्रेज राजाले तिमीलाई काउन्टको उपाधि दिनेछन्।

मार्गारीटा चिच्याइन्:

"म डचेस बन्न चाहन्छु! यो धेरै प्रभावशाली सुनिन्छ - डचेस मार्गारीटा डे अकुलोभा!"

धम्की दिने व्यक्तिले नोट गर्यो:

"डचेस! तिमी रानीको उपाधिको योग्य छौ! तर तिमी आफैलाई थाहा छ, ड्यूकको उपाधि धेरै भव्य छ। र यो उपाधि एक रूसीलाई दिनु, विशेष गरी अहिले जब इङ्गल्याण्डसँगको हाम्रो सम्बन्ध बाहिरी रूपमा तनावपूर्ण छ, राजाको लागि पनि ठूलो जोखिम हो।"

मार्गारीटा चिच्याइन्:

राजाहरूले जे पनि गर्न सक्छन्, राजाहरूले जे पनि गर्न सक्छन्,

अनि सम्पूर्ण पृथ्वीको भाग्य,

कहिलेकाहीं गर्छन्!

तर तिमी जे भन,

प्रेमको लागि विवाह गर!

कसैले सक्दैन,

एउटै पनि राजा छैन!

कसैले सक्दैन,

एउटै पनि राजा छैन!

अंगरक्षकले टाउको हल्लायो:

- ठीक छ, बाहिर निस्क! तिमी पहिले नै लोकप्रिय छौ, र तिमी अझ लोकप्रिय हुँदै जानेछौ।

मार्गारीटा बाहिर हाम फालिन्, आफ्नो नाङ्गो, छिन्ने खुट्टामा छाप लगाइन् र चिच्याउँदै, वा अझ भनौं चिच्याइन्:

- मलाई एक अर्ब लाइक चाहियो!

त्यो जङ्गलीले याद गर्यो:

- न्यानोबोटको प्रयोगले तपाईं एक ट्रिलियन कमाउन सक्नुहुन्छ। त्यो खुशी होइन।

केटीले टाउको हल्लाई:

- प्रेम र साहसिक कार्य बिना जीवन अर्थहीन छ। हैन त?

हाकिमको अंगरक्षकले मुस्कानका साथ जवाफ दियो जसले उसको ठूला, घोडा जस्तै दाँत देखाएको थियो:

- जीवनको अर्थ के हो? तपाईंलाई के लाग्छ?

मार्गारीटाले खुशीसाथ जवाफ दिइन्:

- सकेसम्म धेरै आनन्द र आनन्द प्राप्त गर्न!

त्यो क्रूरले गुनगुनायो:

- आनन्द र आनन्द एउटै कुरा होइन र?

चलचित्रकी स्टार केटीले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- होइन! फरक छ। आनन्द भनेको आनन्दको प्रक्रिया हो, र आनन्द भनेको आनन्दको प्राकृतिक सकारात्मक प्रभाव हो। आनन्दले कहिलेकाहीं अप्रिय संवेदनाहरू निम्त्याउँछ, तर आनन्दले गर्दैन। संवेदनाको तीव्रतामा, आनन्द भनेको आनन्दको उच्चतम स्तर हो! "जरालाई हेर्नुहोस्," र यी शब्दहरूको फरक जराहरू छन्। "आनन्द" भनेको "सन्तुष्ट हुनु" हो। "आनन्द" भनेको संवेदनाको "मीठापन" हो। आनन्द भनेको सुखद संवेदनाहरूबाट प्राप्त हुने सन्तुष्टि हो।

अंगरक्षकहरूको प्रमुखले जवाफ दिए:

- ठीक छ, तिमी साँच्चै एक स्मार्ट केटी हौ। त्यसोभए जाऔं, कलाकारहरूलाई नडराउनको लागि, म यहाँ तिम्रो प्रतीक्षा गर्नेछु। सायद तिमीले आफ्नो जुत्ता लगाउनु पर्छ?

मार्गारीटा मुस्कुराउँदै सोधिन्:

- तर के म नाङ्गो खुट्टाले बढी कामुक देखिन्नँ?

त्यो क्रूर मुस्कुराउँदै भन्यो:

- जस्तो तिम्रो इच्छा! तिमीले जुत्ता लगाए पनि वा नलगाए पनि राम्रो हुनेछ!

केटी, आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा सावधानीपूर्वक पाइला चाल्दै, कलाकारहरूको गल्लीतिर गइन्। उनी साँच्चै अचम्मलाग्दो सुन्दर छिन्। र उनी हिँड्ने तरिका... उनका नाङ्गो खुट्टाहरू एकै समयमा मांसपेशी र आकर्षक छन्, र उनको छाला चकलेट जस्तै चिल्लो, चम्किलो छ। र उनको मांसपेशीहरू कति सामंजस्यपूर्ण देखिन्छन्, र उनको राम्रो आकारको, एथलेटिक, ट्यान्ड गरिएको शरीरका रेखाहरू कति नाजुक र अभिव्यक्त छन्।

गल्लीमा पहिलो कलाकारहरू युवा थिए, केही किशोरकिशोरीहरू पनि थिए, र अविश्वसनीय सुन्दरता भएकी केटीलाई देखेर तिनीहरू खुशीले चिच्याए।

मार्गारीटा उनीहरूलाई हेरेर मुस्कुराइन् र चिच्याइन्:

म एक साधारण रूसी केटी हुँ,

तर उनी जन्मजातै एक सुन्दर परी थिइन्...

मेरो छोटो स्कर्ट छ,

आकाश फेरि नीलो हुनेछ!

अनि केटी बाहिर गल्लीमा गइन्। चौध वर्षको नाङ्गो खुट्टा भएको, छोटो पाइन्ट लगाएको एउटा केटा, हातमा ब्रश लिएर हाम फालेर करायो:

- कस्तो प्यारो! साँच्चै करूब!

मार्गारीटाले यो गोरो कपाल भएको, र धेरै सुन्दर किशोरीलाई आँखा झिम्क्याइन्:

- हो, मेरो प्रिय! म देख्छु कि तिमी जवान भए पनि, धेरै प्रतिभाशाली कलाकार हौ! अनि के, तिमी कविता पनि लेख्न सक्छौ?

हाफ पाइन्ट लगाएको केटाले आफ्नो नाङ्गो, कालो खुट्टामा थप्पड हानेर गाउन थाल्यो:

माणिकमा ओठ - सूर्यास्तको रंग,

मेरा आँखा शोकले जमेका थिए!

भाग्यले यसलाई धुलोमा छरिएको छ, यो बदला हो;

मैले एउटा उज्ज्वल उद्देश्यको लागि सबै कुरा दिएँ!


कल्पनाले चित्र कोर्छ,

हामी कहाँ सँगै छौं?

म अगाध खाडलमाथि घुमिरहेको छु - चुचुराहरू,

तिनीहरूलाई जित्नु सम्मानको कुरा हो!


युद्धको बीचमा सपना र कल्पनाहरू,

तस्बिर बिर्सने छैन!

तरवार प्रहार - फर्कियो,

शत्रुले कुल्चेका गालाहरू!


अब हामी सँगै छौं, र कुहिरो,

प्रेमको तेजमा गायब!

पराजित सुल्तानलाई पक्राउ गरियो,

हामी हाम्रो जन्मभूमिको शान्तिको रक्षा गर्नेछौं!

मार्गारीटा हाँसिन् र मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

- अद्भुत, तर अलि पुरानो जमानाको। यो लेर्मोनटोभको कुरा सुनेको जस्तै हो।

केटाले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

- के, तिमीलाई लेर्मोनटोभ मन पर्दैन?

केटीले मुस्कुराउँदै आपत्ति जनाएकी:

- होइन! मलाई ऊ साँच्चै मन पर्छ, तर... ठीक छ, त्यसको बारेमा कुरा नगरौं! म देख्छु कि तिमीहरू सबै मेरो सुन्दरताबाट छक्क परेका छौ, र म तिमीहरूलाई मेरो चित्र कोर्न र चाहेको कुनै पनि चित्र बनाउन दिनेछु।

अनि मार्गारीटाले आफ्नो लुगा फुकालिन्, बिकिनी मात्र बाँकी रह्यो। कस्तो राम्रो फिगर छ उनको - केवल चम्किलो। केटी होइन, तर साँच्चै उत्कृष्ट कुरा!

त्यसपछि, मार्गारीटाले तरल जिम्नास्टिक चालहरू प्रदर्शन गर्न थालिन्। उनी फेय रोडिसको सम्झना दिलाउँथिन्, जसले कलाकारहरूको लागि पनि पोज दिइन्। यसबाहेक, उनी आफ्नो गर्विलो नग्नतामा अझ दुर्गम र शाही थिइन्।

मार्गारीटा मात्र गोरी छिन्, र फे रोड्स कालो कपाल भएको छिन्, तर सुन्दर पनि छिन्।

अनि दुवै केटीहरूको छाला ट्यान भएको, बलियो र एथलेटिक, मांसपेशीयुक्त थियो।

मार्गारीटा सहज रूपमा अघि बढिन्, र कलाकारहरूले उनलाई ठूलो भावना र उत्साहका साथ रंगाए।

तिनीहरू फरक थिए, यी ब्रशका कविहरू, बूढा मानिसहरूदेखि केटाहरूसम्म, तिनीहरूमध्ये महिलाहरू पनि थिए, र तिनीहरू सबैले आफ्नो आँखाले चित्रित सुन्दरतालाई शाब्दिक रूपमा निल्थे।

मार्गारीटाले सोचिन् कि, अवश्य पनि, मानिसहरूको प्रशंसनीय नजरमुनि यसरी नाच्नु अद्भुत थियो। अनि उनी आफैं पनि एक साँचो राजकुमारी थिइन्, वास्तविक चमत्कारहरू गर्न सक्षम थिइन्, साथै एक सानो परी पनि थिइन्।

घामले न्यानो पारेको चिल्लो टाइलहरूले कराते केटीको नाङ्गो खुट्टालाई रमाइलोसँग गुदगुदी गरिरहेको थियो। उनले सजिलै सास फेर्न सकिन्, उनको फोक्सो हावाले भरिएको थियो।

केटी साँच्चै गाउन चाहन्थिन्, र उनले गहिरो सास फेरिन् र काव्यात्मक र अनौठो प्रेमकथा प्रस्तुत गर्न थालिन्:

नीलो समुद्र र असीम महासागरमा,

म कोक्रोमा बच्चा जस्तै छरपस्ट भएँ...

पन्ना रंगका छालहरू हल्लिए -

कोमल भँवरीमा उनीहरूलाई गोल बिना नै टाढा लगियो!


अनि त्यसपछि एउटा साहसी युवक मेरो सामु देखा पर्यो,

त्यो नजरले मेरो मुटुलाई छुराको टुप्पोले घोच्यो...

यद्यपि त्यो सुन्दर केटाले अझै दाह्री काटेको छैन,

मैले उसलाई यस्तै भावले फुसफुसाउँदै भने:


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

सँगै खुशीले भरिएको जीवन बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा, तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भनेर जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

तपाईंको गृह ग्रह तपाईंको भावनाहरूको लागि खुला छ!


त्यसैले हामी साँझ नपरेसम्म छ्याप्यौं,

हातले छालहरू काट्दै...

अनि रातमा आँखा अनियन्त्रित रूपमा एकअर्कासँग टाँसिएका थिए,

मैले पोल्का नाङ्गो खुट्टा नाचें!


अनि मेरा ओठहरू अब तिम्रो ओठसँग जोडिएका छन्,

अनि तिनीहरू एउटा मोडमा सँगै आए, यसलाई मोड मान्नुहोस्...

हाम्रो युवावस्था यस्तै हुनेछ,

अनि युनिभर्सलको साथ यो अतिरिक्त हुनेछ!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

खुशीले भरिएको जीवन सँगै बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा, तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भनेर जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

तपाईंको गृह ग्रह तपाईंको भावनाहरूको लागि खुला छ!


त्यतिबेला हामी सँगै सीमासम्म पौडी खेल्यौं,

यी मिठा क्षणहरूमा आफूलाई डुबायौं...

अनि त्यसपछि त्यो मान्छे र म खुब हाँस्यौं,

तपाईंको हर्षित आकांक्षा देखाउँदै!


विश्वास गर, तिमी र म एउटा बच्चा हुर्काउनेछौं,

ताकि ऊ बढोस्, सीमा बिना प्रेरणा सिर्जना गरोस्...

केटीहरूको आवाज ठूलो छ,

कुनै कमजोरी छैन, विश्वास गर्नुहोस्, कुनै क्षमा छैन!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

सँगै खुशीले भरिएको जीवन बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा, तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भनेर जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

तपाईंको गृह ग्रह तपाईंको भावनाहरूको लागि खुला छ!


त्यसैले मलाई तिम्रो देवी जस्तै माया गर,

ताकि म हाइपरब्रह्माण्डको किनारा बनूँ...

विश्वास गर्नुहोस्, तिनीहरूले यहाँ तपाईंको सपना चोर्ने छैनन्, एक पटकमा एक रूबल,

तपाईंको सबैभन्दा शक्तिशाली शक्ति र लडाईहरूमा अटल रहँदै!


म तिमीलाई माया गर्छु, तिमी सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ कि केटाको लागि माया अनन्त हुन्छ...

खुशीले भरिएको जीवन सँगै बिताऔं,

अनि मेरो जवान हृदयमा, तिमी सधैंभरि जल्नेछौ भनेर जान!


मेरो मान्छे सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेम हो,

असीम उज्ज्वल प्रकाशको अवतार...

आवश्यक परेमा, तिमीले आफ्नो देशको लागि युद्धमा रगत बगाउनेछौ,

तपाईंको गृह ग्रह तपाईंको भावनाहरूको लागि खुला छ!

त्यसैले यो सुनौलो कपाल भएको प्राइमा डोनाले गाएकी थिइन्, जसको आवाज प्रसिद्ध अल्ला पुगाचेभाले पनि ईर्ष्या गर्थे। अनि उनी नाचिन्। बटुवाहरू र कलाकारहरूले उनको नाङ्गो, सुन्दर, अद्भुत रूपमा मोहक खुट्टामुनि बिल र सिक्का फ्याँकिदिए। केटीले आफ्नो औंलाले तिनीहरूलाई उठाएर टोकरीमा फ्याँकिदिइन्। त्यो धेरै पैसा थिएन, तर अझै पनि राम्रो थियो।

अनि यसले जनताको ध्यान पनि आकर्षित गर्छ। यहाँ एक नाङ्गो खुट्टा केटा कलाकार छ जसले आफ्नो पूर्ण-लम्बाइ रंगमा कोरिन्। हो, यो राम्रो र छिटो भयो।

मार्गारीटाले चिच्याइन्:

- अझ धेरै दिनुहोस्!

अनि फेरि यो माथि उफ्रन्छ र आफ्नो अक्ष वरिपरि घुम्छ।

उनी सहज र नापिएको तरिकाले नाच्छिन्, जानाजानी बिस्तारै हिँड्छिन् ताकि कलाकारहरूले उनलाई पूर्ण ध्यानपूर्वक चित्रण गर्न समय पाऊन्।

मार्गारीटा यसरी नाचिन्... अनि साथसाथै उनले आफ्नो कल्पनामा चलचित्रको चित्र कोर्न खोजिन्।

उदाहरणका लागि, पेरिसको केटा गाभ्रोचेलाई लिनुहोस्। ऊ भोको थियो, वा आधा भोको थियो, तर आफ्नै तरिकाले स्वतन्त्र र खुसी थियो। विशेष गरी गर्मीमा, जब न्यानो ढुङ्गाहरूमा नाङ्गो खुट्टा टेक्नु धेरै रमाइलो हुन्छ। तर जाडोमा, यो धेरै गाह्रो हुन्छ।

गाभ्रोचेलाई जाडोमा भोक र चिसो दुवै लाग्थ्यो। अनि जब तपाईं जाडोमा नाङ्गो खुट्टा हुनुहुन्छ, यो कष्टकर हुन्छ, गर्मीमा जत्तिको रमाइलो हुँदैन। अनि यदि, भगवानले नरोक्नुहोस्, तपाईंलाई रुघा लाग्यो भने, यसले मृत्यु पनि निम्त्याउन सक्छ!

अहिले जस्तो होइन, एक्काइसौं शताब्दीमा, एन्टिबायोटिकको युगमा। त्यतिबेला पनि, कोरोनाभाइरस देखा पर्यो र धेरै विनाश निम्त्यायो। त्यतिबेला, अवस्था पूर्ण रूपमा विपत्तिजनक थियो। उदाहरणका लागि, सम्राटको उपाधि प्राप्त गर्ने पहिलो रूसी ग्रान्ड ड्यूक, भासिली तृतीयको सामान्य घाँटी दुखाइबाट मृत्यु भयो। उनको मृत्यु धेरै चाँडै भएको थियो, र इभान भासिलीभिच, आफ्नो युवावस्थाको कारण, अझै पूर्ण रूपमा विकसित जार थिएनन्, जसले बोयर्सको हूलदङ्गा निम्त्यायो।

मार्गारीटाले अर्को विभाजन गरिन्। अनि गाभ्रोचेको कल्पना गर्ने प्रयास गरिन्, मानौं, जो बाँचेका थिए र आफ्नो अविश्वसनीय साहसिक कार्यहरू जारी राखेका थिए।

मार्गारीटाले राम्रो गाइन्, र केटाले पनि साथ दिए, तर तिनीहरूको आवाजले केही प्रहरी अधिकारीहरूलाई आकर्षित गर्यो, र केटा भाग्नु पर्यो, उसको नाङ्गो, धुलोले भरिएको कुर्कुच्चा चम्किरहेको थियो। तिनीहरूबाट भाग्ने एक मात्र भिखारी, चिच्याएको, सानो केटो, र एकदमै फुर्तिलो र छिटो केटो देखेर, प्रहरी धेरै बेर दौडेन, तर कराएपछि, रोकियो, र ठूलो सास फेर्दै हिँड्न थाल्यो।

अनि मार्गारीटाले कल्पना गरिरहिन्। गाभ्रोचे उनीहरूबाट भागे र फुर्सदमा हिँड्न पनि थाले। दौडँदै गर्दा, केटाको कलिएको, खस्रो कुर्कुच्चा कुनै धारिलो चीजमा ठोक्कियो र अलिकति डस्यो। वर्षौंदेखि लगभग निरन्तर नाङ्गो खुट्टा हिँड्दा उसको पैताला यति कडा र चोट लागेको नभएको भए, यो अझ खराब हुन सक्थ्यो।

तर जे भए पनि, यो अप्रिय छ। यसबाहेक, यति छिटो दौडेपछि, मलाई अझ बढी भोक लाग्यो।

अनि गाभ्रोचेले नजिकैका घरहरूको निरीक्षण गर्न थाले। गर्मी र गर्मी थियो, केही झ्यालहरू खुला थिए, र त्यसले केही चोर्ने मौका दियो। केटाले धनी घर रोज्यो। अनि ऊ ढुङ्गाको पर्खाल चढ्न थाल्यो, हात र नाङ्गो औंलाहरूले त्यसमा टाँसिएर।

ऊ धेरै होसियारीपूर्वक उठ्यो, कुनै आवाज ननिकाल्ने प्रयास गर्दै। अनि त्यहाँ, बाँदर जस्तै फुर्तिलो केटो झ्यालको सिसामा थियो। अलि बढी मात्र, तिमी पहिले नै कोठामा थियौ, यति सानो र मौन।

त्यो केटो एकदमै फुर्तिलो थियो, उसका नाङ्गा खुट्टा मार्बलको भुइँमा टेकिरहेका थिए। न कुनै किर्किङ्ग थियो, न कुनै आवाज, केवल उसको पैतालामा भएका कलसहरू चिल्लो सतहमा हल्का रूपमा खरानी भइरहेका थिए।

गाभ्रोचेले आँखा झिम्क्याउँदै भने, यति फुर्तिलो, र अब उसको खुट्टा भुइँमा ठोक्किरहेको छ। केटाले वरिपरि हेर्छ। टेबलमा तामाको कुकुर छ। यसलाई बारमा बेच्न पनि प्रयोग गर्न सकिन्छ। गाभ्रोचेको बुबा एकदमै बदमाश थियो। र उसलाई धेरै सट्टेबाजहरू थाहा थियो।

केटाले टेबलबाट त्यो उठायो; त्यहाँ एउटा काँसाको मसीको भाँडो पनि थियो जसमा चित्र थियो। तर त्यो सानो कुरा थियो। उसले सायद अझ महत्त्वपूर्ण कुरा चोरेको हुनुपर्छ। आफ्नो लागि होइन।

गाभ्रोचेको एउटा पागल विचार थियो - बच्चाहरूको आफ्नै गिरोह बनाउने। पहिले, तिनीहरूले पेरिसका धनी घरहरूमा सँगै छापा मार्ने थिए, र त्यसपछि सेना बनाउने थिए। तिनीहरू वयस्कहरूसँग मिलेर आफ्नै क्रान्ति सुरु गर्ने थिए।

आफ्नै बालबालिकाको गीत बनाउनुहोस्...

दराजहरू बन्द थिए। तर केटाले आफ्नो हिम्मत हारेन र सुईले ताला टिप्न खोज्यो। उसलाई यो कसरी गर्ने भनेर देखाइएको थियो, कम्तिमा केही साधारण डिजाइनको क्याबिनेटको साथ। त्यो अर्को केटा थियो, तर ठूलो र अनुभवी। र उसलाई एक अनुभवी चोरले सिकाएको थियो।

अनि गाभ्रोचेले लकर खोल्न सफल भए। अनि भित्र केही महँगा लुगाहरू थिए। विशेष गरी, केही महिला जुत्ताहरू, जुन बेच्न पनि सकिन्छ। केटाले फेसनदार लुगाहरू मध्ये एक र केही अन्य चीजहरू पनि फुकाल्यो। एउटा लुगामा कुकुर र मसी लगाउने भाँडो दुवै अटाउन सक्थ्यो। अनि केही महँगा जुत्ताहरू पनि।

गाभ्रोचेले पनि यसलाई लिए र मुस्कुराउँदै भने:

यो नाङ्गो खुट्टा भएकी केटीको बारेमा,

म बिर्सन सकिन...

यो ढुङ्गाहरू जस्तै देखिन्थ्यो,

तिनीहरूले कोमल खुट्टाका खुट्टाहरूलाई पीडा दिए!

यद्यपि, अवश्य पनि, घर एकदमै धनी थियो, र उसले यसको अन्तिम फाइदा लिइरहेको थिएन। जोखिमको बावजुद, केटालाई घरका सबैजना सुतिरहेका छन् भन्ने कुरामा पक्का थियो। र उसको जवान दृष्टि अँध्यारोमा उत्कृष्ट थियो। र यहाँ खासै अँध्यारो थिएन, त्यहाँ प्रशस्त ऐनाहरू थिए। र त्यहाँ चाँदीको कंघी थियो। त्यो पनि बेच्न सकिन्छ।

सानो केटोले आफ्नो फुर्तिलो, नाङ्गो खुट्टाले कार्पेटमाथि होसियारीपूर्वक पाइला चाल्यो। उसको हातले लिभरलाई होसियारीपूर्वक घुमायो, र बच्चा फूर्तिपूर्वक अर्को कोठामा दौडियो। चुपचाप, फर कार्पेटमा खुट्टा टेक्दै, ऊ रमाइलो गन्धबाट निर्देशित हुँदै भान्सामा पुग्यो।

धनी मानिसहरूको भान्सामा प्रायः चाँदीका भाँडाकुँडाहरूको ठूलो भण्डार हुन्छ। र बारहरू यसलाई किन्न उत्सुक हुन्छन्।

गाभ्रोचेलाई टाउकोमा गोली हानेर धेरै मृत्युहरू देखेपछि, उनको टाउकोमा केही फुट्यो र उनी वास्तविक चोरमा परिणत भए। यद्यपि, अर्कोतर्फ, रोबिन हुड एक डाँका थिए, तर लोकप्रिय स्मृति र लोककथामा उनी एक असल मान्छे नै रहे। यसबाहेक, रोबिन हुड केही हदसम्म प्रतिष्ठित र घरपरिवारको नाम पनि बने।

यहाँ केटाले पिन प्रयोग गरेर, सावधानीपूर्वक र लगभग चुपचाप भान्साकोठाको ताला खोल्छ।

गाभ्रोचे मुस्कुराउँदै फुसफुसाउँछन्:

आज चोरलाई के भनिन्छ?

अवश्य पनि, अभिनय कला!

आज तिनीहरू चोर हुन्, आज तिनीहरू चोर हुन्,

सबै ढोंगीहरू अभिनेता हुन्!

बाहिरबाट तिमी स्वर्गदूत जस्तै पवित्र छौ,

अनि भित्र फेरि दोहोरिने अपराधी छ!

अनि केटाले आफ्ना साना पाइलाहरू चाल्दै भान्साकोठामा पस्यो। त्यो ठूलो र एकदमै विलासी थियो। जवान चोरले दराजको नजिक पुग्यो र चर्किनबाट जोगिन सावधानीपूर्वक यसलाई खोल्यो। भित्र, र केटाले सही भनेको थियो, चाँदीका काँटा, चक्कु र चम्चाहरू राख्यो। अनि गाभ्रोचेले शान्तपूर्वक र जानाजानी तिनीहरूलाई खाली गर्न थाले। उसका साना, कुशल हातहरू चम्किरहेका थिए। ठीक छ, बच्चा एउटा अनौठो कलामा निपुण थियो। र ऊ यो एकदमै चतुरतापूर्वक गरिरहेको थियो।

चोरीको रोमाञ्चले उसलाई झनै छोयो। लगभग चुपचाप, त्यो भट्ठा केटाले गाउन थाल्यो:

सबै कुरा चोरहरूको शक्तिमा छ, या भगवानको हातमा छ,

अथवा ती जो माथिबाट हाम्रो भाग्यको निर्णय गर्छन्...

शैतान आफैंले हाँगा जस्तै धारिलो तरवार बोकेको छ,

मानिसहरूको ग्रहमा चोरीले शासन गर्छ!

अनि केटाले झोला उठायो र त्यसमा चाँदीका भाँडाकुँडाहरू थुपार्यो। अनि उसले दराज पछि दराज खोल्यो।

एघार वर्षको उमेरमा, गाभ्रोचे एकदमै बलियो केटा थियो। तर उसको लागि पनि, यो पहिले नै धेरै हुँदै गइरहेको थियो। र एक सुस्केरा हाल्दै: उसले अब सहन सकेन, उसले आफ्नो चोरीको सामानको भारले डगमगाउँदै, चाँदीको बोरा तान्दै, र भान्साबाट बाहिर निस्कन थाल्यो।

अनि गाभ्रोचेले पनि, बोक्न सजिलो बनाउन, विडम्बनापूर्ण रूपमा गाए:

केटा, तिमीलाई किन धन चाहिन्छ?

जीवन छोटो छ र जति खाए पनि...

भविष्यको लागि पर्याप्त खान खोज्दै समय खेर फाल्नुको कुनै अर्थ छैन,

आफ्नो बौछार सुकाउनुहोस्, महोदय, आफ्नो बौछार सुकाउनुहोस्, महोदय!

अनि त्यो केटाले कसैगरी आफूलाई खुला झ्याल भएको कोठामा घिसार्दै लग्यो। तर लुटको भारी बोरालाई भित्र तान्नु उसको बाल्यकालको शक्तिभन्दा बाहिर थियो। त्यसपछि गाभ्रोचेले सावधानीपूर्वक झ्याल खोल्न थाले। अचानक, गमला खस्यो, तर उसले त्यसलाई समात्न सफल भयो, र फूल भाँचिएन।

केटाले ध्यानपूर्वक भाँडो भुइँमा राख्यो र गायो:

तिम्रो भाग्य दोधारमा छ,

शत्रुहरू साहसले भरिएका छन्...

तर भगवानलाई धन्यवाद, साथीहरू छन्,

तर भगवानका पनि साथीहरू छन्...

अनि भगवानलाई धन्यवाद, हाम्रा साथीहरूसँग तरवार छ!

त्यसपछि स्किप भएको झ्याल खुल्यो। केटाको मुटु धड्कन थाल्यो। तर केही भएन; घरका सबैजना सुत्न जारी राखे। गाभ्रोचेले विडम्बनापूर्ण गीत गाए:

भालु र हात्ती सुतिरहेका छन्,

काकाहरू सुतिरहेका छन् र काकीहरू...

संसारमा सबैजना सुत्नुपर्छ,

तर काममा होइन!

अनि, धेरै प्रयास गर्दै र पसिनाले भिजेको, केटाले लुटको बोरा - चाँदीका भाँडाकुँडा, ट्रिंकेटहरू, र फेसनशील महिला जुत्ताहरू - झ्यालको सिसामाथि उठायो। अब यसलाई तल झार्नु पर्यो। खस्दा यसले धेरै आवाज निकाल्थ्यो, र काँटा र चक्कुहरू मोडिन सक्थे, जसले गर्दा तिनीहरूको मूल्य घट्न सक्थ्यो।

त्यो केटाले झोला झ्यालको सिसामा छोडेर चोरीका सामानहरू तल झार्ने उपयुक्त डोरी खोज्न थाल्यो। गाभ्रोचेले पत्ता लगाए कि उसले यस उद्देश्यका लागि पर्दा र विशेष डोरी प्रयोग गर्न सक्छ। त्यसपछि सबै कुरा पूर्ण रूपमा काम गर्नेछ।

त्यसैले केटाले झोला वरिपरि रेशमी डोरी बाँध्यो र त्यसलाई तल झार्न थाल्यो। तर झोला धेरै गह्रौं थियो, र गाभ्रोचेको पसिनाले भिजेको हातबाट डोरी चिप्लियो। चोरीका सामानहरू ढुङ्गाहरूमा ठोक्किए।

केटा साँच्चै डराएको थियो। हो, सडकबाट, अपार्टमेन्ट भित्र धेरै सुन्न नसकिने हुन सक्छ। जे भए पनि, त्यहाँ कुनै आवाज थिएन। सबैजना सुत्न जारी राखे।

त्यो केटो चोरले लगभग चुपचाप गायो:

तिमी भाग्यमानी मुसा हौ,

म तिम्रो छाला र सबै खानेछु...

खुशी त केवल एक विश्राम हो,

एउटा चम्किलो झिलिमिली,

समस्याको अन्धकारमा!

केटाले आफ्नो औंला र नाङ्गो खुट्टाले आफूलाई सम्हाल्दै झोला उठायो र तल ओर्लियो। ओरालो झर्ने बाटो पूर्ण रूपमा सहज थिएन, र चोर लड्यो - झोला तान्ने प्रयासबाट उसको हात पसिनाले भिजेको थियो। र त्यो एउटा ठूलो कमजोरी थियो। केटा लड्यो, उसको घुँडामा चोट लाग्यो र लङ्गडो भयो। अनि त्यसपछि अवस्था झनै खराब भयो - उसले आफैं झोला बोक्नु पर्यो।

केटाको बल उसलाई काँधमा उठाउन पर्याप्त थिएन, त्यसैले गाभ्रोचेले उसलाई आफ्नो सम्पूर्ण शक्तिले चट्टानहरूमाथि तान्यो। यो कडा परिश्रम थियो; केटा पसिनाले भिजेको थियो र दौडिरहेको घोडा जस्तै हांफिरहेको थियो।

यो साँच्चै त्यो चुस्ने व्यक्तिको लोभ हो जसले उसलाई बर्बाद गर्यो।

अप्रत्याशित रूपमा, वा अनुमानित रूपमा, तीन केटाहरू देखा परे, लगभग बाह्र वर्षका, गाभ्रोचे भन्दा अलि जेठा र अग्ला। आफ्नो उमेरको लागि, कम पोषणको कारण, केटा औसत भन्दा अलि सानो थियो, यद्यपि स्वाभाविक रूपमा धेरै बलियो थियो। गाभ्रोचे सानो थियो तर फुर्तिलो थियो, र दीर्घकालीन कुपोषणको बावजुद, उनी बलियो थिए, झगडामा आफ्ना साथीहरूलाई हराउँदै।

अनि अब उनीहरूबीच झगडा सुरु भयो। केटाले चोरीको र बहुमूल्य चीज बोकेको महसुस गर्दै, बाल चोरहरूले केटालाई आक्रमण गरे। गाभ्रोचेले अवश्य पनि कराँते पढेका थिएनन्, तर उनलाई हात र खुट्टा दुवैले कसरी लड्ने भनेर थाहा थियो।

अनि उसले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीको कम्मरमा लात हाने। त्यो मान्छे प्रहार चुक्यो, लड्यो र पीडाले छटपटाउन थाल्यो।

गाभ्रोचेले दोस्रो केटालाई उठाए र आफूमाथि फ्याँकिदिए, र ऊ लड्यो, उसको ढाडमा चोट लाग्यो र करायो।

तेस्रो केटाले गाभ्रोचेको गालाको हड्डीमा मुक्का हाने। केटाले जवाफ दियो। एउटा सानो बक्सिङ खेल सुरु भयो। दुवै केटाहरूले एकअर्कालाई मुक्का हाने। जबसम्म गाभ्रोचेले आफ्नो चिउँडोको टुप्पोमा भाग्यशाली घुँडा हानेनन्, जसले गर्दा उनको प्रतिद्वन्द्वी बेहोस भयो।

ढाडमा चोट लागेको त्यो केटाले उफ्रियो र सानो चक्कु निकाल्यो। यो गम्भीर थियो। चक्कुले पनि मार्न सकिन्छ। गाभ्रोचेले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले एउटा ढुङ्गा उठाए र दाहिने हातमा पल्टाए। दुवै केटाहरूले एकअर्कालाई जंगली आँखाले हेरे। तिनीहरू दुवै नाङ्गो खुट्टा र रिसाएका थिए। गाभ्रोचे होचा थिए र पातला र कमजोर देखिन्थे। तर उसमा प्राकृतिक शारीरिक बल थियो। सायद उसको बुबा फरक थियो। ऊ वास्तवमा आफ्नो डाँकु जस्तो देखिँदैनथ्यो, यति गोरो कपाल र सुन्दर, मीठो अनुहार भएको।

गाभ्रोचेले चक्कु समातेको हातमा ढुङ्गा तेज गतिमा प्रहार गर्यो। गुण्डा केटाले हतियार खसाल्यो। गाभ्रोचेले उसलाई आफ्नो काँधमा उठायो, हल्लायो र फेरि फ्याँक्यो, जसले गर्दा उसको टाउकोको पछाडिको भाग ढुङ्गामा लाग्यो। केटा बेहोस भयो, यस पटक सधैंको लागि। अर्को केटा, जसलाई कम्मरमा चोट लागेको थियो, उसले पनि गाभ्रोचेलाई प्रहार गर्न चाहन्थ्यो। केटाले ढुङ्गासँग आफ्नो हात उठायो र फुस्स फुस्स गर्यो:

- अँ, म तिमीलाई हिर्काउँछु! पुग्यो!

केटाले गुनगुनायो:

- हामी तीन जना छौं!

गाभ्रोचेले आपत्ति जनाए:

- दुई जना बाहिरिए, र तिमी एक्लै!

अनि आफ्नो स्वर नरम पार्दै उसले जवाफ दियो:

- म आफ्नै गिरोह सुरु गर्ने सोचमा छु। एक्लै बस्नु बोरिंग छ। त्यसैले साथी बनौं र सँगै बसौं!

केटाले सोध्यो:

- झोलामा के छ?

गाभ्रोचेले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिए:

- चाँदीका भाँडाकुँडा र केही सानो पैसा। धेरै छ, झोला भारी छ, र हामी चार जनाको लागि पर्याप्त छ!

केटाले आफ्ना साथीहरूलाई गतिहीन भएर लडिरहेका हेर्यो र भन्यो:

- ठिक छ, तिमी बलिया छौ! ठिक छ, तिमी बलियाहरूको नेता हुनेछौ।

गाभ्रोचेले इमानदारीपूर्वक भने:

- म पनि चलाख र चलाख छु! अब यी केटाहरूलाई होशमा ल्याऔं!

केटाकी बहिनीले एक पटक बक्सिङ खेलहरूमा सहयोग गरेकी थिइन् र नकआउट भएको योद्धालाई कसरी पुनर्जीवित गर्न अनुहारमा मालिस गर्ने भनेर सिकाएकी थिइन्। त्यसैले उनले जवान अनुहारमा मालिस गरिन्। बच्चाहरूको शरीर बलियो हुन्छ, तिनीहरूबाट ताजा रगत बग्छ, र केटाहरू चाँडै निको हुन्छन्।

केटाले नोट गर्यो:

- उसले हामीलाई हरायो, अब ऊ हाम्रो गिरोहको प्रमुख हो!

चक्कु हान्ने केटाले टिप्पणी गर्यो:

- हो, ऊ बलियो छ। तर के ऊ पर्याप्त चलाख छ?

गाभ्रोचेले मुस्कुराउँदै जवाफ दिए:

"मैले तिमीले तौलेको भन्दा बढी चाँदी निकालें! अनि त्यसको लागि बुद्धि र निपुणता दुवै चाहिन्छ!"

केटाहरू झोला नजिक पुगे, उठाउन खोजे र अचम्म मान्दै सिट्टी बजाए:

- हो, यो त ठूलो झन्झट हो!

गाभ्रोचेले विडम्बनापूर्ण तरिकाले गाए:

मैले ल्याएँ, मैले लुटका सामानहरू ल्याएँ,

शिकारको साँढेको टाउको हुन्छ!

त्यसपछि, केटाहरूले अन्ततः झोला सार्न सके। अब चार जना थिए, र बोक्न सजिलो थियो। तर यो अझै पनि अप्ठ्यारो थियो, विशेष गरी किनकि यो उनीहरूको हातबाट बारम्बार चिप्लिरहेको थियो।

गाभ्रोचेले सुझाव दिए:

- स्ट्रेचर जस्तो केहि बनाऔं!

एउटा केटा चोर लुटपाटको रक्षा गर्न बाँकी रह्यो, जबकि अरूहरू बोर्डहरू खोज्न दौडिए। केटाकेटीहरूको नाङ्गो कुर्कुच्चा मात्र चम्किरहेको थियो।

यद्यपि, बोर्डहरू चाँडै फेला परे। र अन्ततः तिनीहरूले कब्जा गरिएका चाँदी र साना ट्रिंकेटहरू लगे।

समस्याहरू अझै सकिएका थिएनन्। धेरै केटाहरू देखा परे, एक दर्जनजति, र धेरै केटीहरू च्यातिएका लुगा लगाएका। अनि तिनीहरूले ढुङ्गा हान्न थाले।

गाभ्रोचेको गिरोहका सदस्यहरूले जवाफ दिए। दुवै पक्षले बुझे। अनि त्यसपछि प्रहरी आयो।

गाभ्रोचेले एउटा काँसाको कुकुर, एक जोडी चाँदीको काँटा र एउटा चक्कु समातेर भागे। उसको अनुहारले केवल एक जोडी फेसनशील महिला जुत्ता मात्र समात्न सफल भयो।

त्यसैले केटाहरू आफ्नो धनी लुट छोडेर भागे।

अनि प्रहरीहरू चाँदीको भारी झोला जफत गरेर धेरै खुसी भए।

गाभ्रोचे र उसको टोली तितरबितर भयो... केटा फेरि एक्लै छोडियो। हो, अब ऊसँग बारमा बेचेर कम्तिमा एक महिनाको लागि खाना पकाउन पर्याप्त चाँदी थियो। तर त्यो, अवश्य पनि, धन थिएन। र उसको मुड बिग्रियो...

हो, धेरै समयको लागि होइन। गर्मी चाँडै सुरु हुन्छ, र यो उज्यालो हुँदै गइरहेको थियो। अनि उदाउँदो सूर्यले यति ताजापन र कोमल न्यानोपन फैलायो कि केटा चोरको उदास विचार अन्ततः हराएर गयो। त्यहाँ सबै प्रकारका धनी घरहरू प्रशस्त थिए, र उसले धेरै चोरी गर्थ्यो। सायद चाँदीका भाँडाकुँडा भन्दा कम भारी चीज चोर्नु राम्रो थियो। सुन राम्रो थियो, र हीरा अझ राम्रो थियो।

त्यसपछि ऊ साँच्चै धनी हुनेछ। ऊ एक महान समकक्षी, ड्यूक बन्नेछ, र उसको आफ्नै विशाल सम्पत्ति र जहाज हुनेछ। र सबैजना उसलाई दण्डवत् गर्नेछन्।

अनि त्यसपछि ऊ राजा बन्नेछ, र त्यसपछि नेपोलियन जस्तै सम्राट बन्नेछ।

होइन, सायद नेपोलियन पनि होइन - नेपोलियन असफल थिए - तर चंगेज खान। वा अझ बढी। र उसले सम्पूर्ण संसार जित्नेछ!

अनि त्यसपछि सम्पूर्ण पृथ्वी ग्रहका उत्कृष्ट जादूगरहरू र वैज्ञानिकहरूले पृथ्वी ग्रहका कम्तिमा एक सम्राट, गाभ्रोचेलाई अमर बनाउनको लागि एउटा उपाय, औषधि, अमृत वा जादुई कलाकृति फेला पार्नेछन्!

अन्ततः घाम उदायो, एउटी नाङ्गो खुट्टा केटी केटाको छेउबाट दौडिन् र उसको हातमा मिठो मिठाई हालिदिइन्। त्यसैले, यो नि:शुल्क थियो।

गाभ्रोचेले यसलाई आफ्नो जिब्रोमा प्रयास गरे-स्वादिष्ट र मीठो। अनि उसले सोच्यो: आखिर जीवन कति राम्रो छ। अनि कति राम्रो छ कि ऊ अझै बच्चा छ, र उसको सम्पूर्ण जीवन अझै उसको अगाडि छ। अनि आज उसले दुई काँटा र एउटा चक्कु बेचेर दूधसँग महको केक खानेछ। अनि सायद उसले झुलहरूमा झुल्न पनि पाउनेछ?

अनि कति अद्भुत हुनेछ।

त्यो घुमन्ते केटाले आफू भित्र ठूलो प्रेरणा महसुस गर्यो र भावना र अभिव्यक्तिका साथ गाउन थाल्यो:

तिमीले गरेको काम उज्यालो छ,

मानव जातिमाथि अनुग्रह खन्याइएको छ!

यो तपाईंले नै मलाई दिनुभएको हो, पवित्र परमेश्वर,

आत्मा, आनन्द, हार्दिक दया!

लुसिफरले हामीलाई सदोममा परिणत गरिसकेपछि,

पाप र घमण्डको सन्तान!

उनले आफ्नो तरवार परमप्रभुको पवित्र सिंहासनमा उठाए,

अनि उसले निर्णय गर्यो कि अब ऊ सर्वशक्तिमान छ!

हे भगवान, तिमी कति सुन्दर र पवित्र छौ,

मलाई विश्वास छ तपाईं असीम रूपमा सही हुनुहुन्छ!

तपाईंले क्रूसमा आफ्नो गौरवशाली जीवन दिनुभयो,

अनि अब मेरो हृदयमा सधैंभरि तीतोपन रहनेछ!

तपाईं सुन्दरता, आनन्द, शान्ति र प्रेमका प्रभु हुनुहुन्छ,

असीम, उज्यालो प्रकाशको अवतार!

तिमीले क्रूसमा बहुमूल्य रगत बगायौ,

असीम बलिदानले ग्रह बचाइयो!

विद्रोही हृदयहरूमा दुष्टता रिसाउँछ,

शैतानले आफ्नो पञ्जाले मानव जातिलाई च्यात्दैछ!

तर मृत्युलाई धुलोमा फ्याँकिनेछ,

अनि परमप्रभु सधैंभरि हामीसँग हुनुहुनेछ!

शैतानले परमप्रभु परमेश्वर विरुद्ध युद्ध लड्यो।

शत्रुले क्रूर र विश्वासघाती रूपमा लडे!

तर ख्रीष्टले प्रेमले शैतानलाई कुल्चनुभयो,

क्रूसमा, आफ्नो सत्यता प्रमाणित गर्दै!

हामी दाजुभाइहरू एउटै धारामा मिसिनुपर्छ,

आफ्नो हृदय, मन र भावनाहरूलाई येशूतिर निर्देशित गर्नुहोस्!

ताकि महान् परमेश्वरले हामीलाई बचाउन मद्दत गर्न सकून्,

अनि सदासर्वदा हामी परमप्रभुको प्रशंसा गर्नेछौं!

ताकि आत्माले सधैंको लागि शान्ति पाउन सकोस्,

प्रभुको कटनीमा सम्पूर्ण संसारले सँगै काम गर्नुपर्छ!

अनि सदा सर्वशक्तिमान, हामी तपाईंसँगै रहनेछौं,

म अझ बढी प्रार्थना गर्न चाहन्छु!

यदि तपाईंले आफ्नो खुट्टा ढाल्नुभयो भने, कार्पेट मखमलको काईले ढाकिनेछ,

येशूले कुनै पनि पीडा तुरुन्तै निको पार्नुहुनेछ!

उसले किनारलाई सुनौलो बालुवाले ढाक्यो,

उहाँ सूर्य र अनन्त ब्रह्माण्डको मालिक हुनुहुन्छ!

आफ्नो वचनले उहाँले स्वर्ग सृष्टि गर्नुभयो -

उहाँले आकाशका ताराहरूलाई फस्टाउँदो पारिदिनुभयो!

यहोवा सुन्दरतालाई प्रेम गर्नुहुन्छ,

उहाँप्रतिको भक्ति, डर बिनाको वफादारी!

सर्वशक्तिमान बिना कोही साथी हुँदैन,

दयालु आइकनहरूका चम्किला अनुहारहरू!

त्यसैले म यसलाई झन् झन् चाहन्छु,

येशू शरीरको भाग बन्नु भयो!

भगवानले हामीलाई हाम्रो पापी ऋणबाट बचाउनुभएको होस्,

के, अफसोस, हामीले तिमीलाई दिएनौं!

पश्चात्तापको समय बितिसक्यो भने पनि,

अनि त्यहाँ पहिले नै एउटा खाडल छ जहाँ फुल्ने दूरीहरू छन्!

तर परमप्रभुले आफ्नो अनुग्रह दिनुभयो,

अनि उसले भन्यो: म तिमीलाई माफ गर्छु, टुहुराहरू!

मलाई थाहा छ म तिमीलाई ऋणी छु, जुन म तिर्न सक्दिन,

तर स्वर्गमा पनि तिम्रो लागि ठाउँ हुनेछ!

कसैलाई पनि धोका दिन असम्भव छ,

ब्रह्माण्डका प्रभु हानिरहित हुनुहुन्छ!

र आफ्नो अर्थोडक्स हातले,

उहाँले हामीलाई दुष्टहरूलाई कोठाहरूमा ल्याउनुहुन्छ!

के उसले साँच्चै उसलाई होइन भन्नेछ?

अनुरोधको जवाफमा पश्चात्ताप स्वीकार गर्नुहोस्!

धैर्यपूर्वक सर्वोच्च उत्तरको प्रतीक्षा गर्दै,

हामीलाई क्षमा गर्नुहोस्, उहाँको इच्छामा विश्वास गर्नुहोस्!

हामीले यातना दिने निर्णय गर्यौं,

तपाईंको आत्मालाई बलियो बनाउन!

हामी पतन भएकाहरूका लागि अरू कुनै उपाय छैन,

सर्वोच्च परमेश्वर सधैंभरि तपाईंसँग रहून्!

यहाँ छ, मुक्तिको समय नजिकै छ,

परमेश्वरले कहिल्यै आफ्नो वचन तोड्नुहुनेछैन!

हामीलाई के हुनेछ?

अनि पखेटा भएका आत्माहरू माथि उड्नेछन्!

तपाईंले जे बनाउनुभएको छ, त्यो सधैंभरि रहनेछ,

ब्रह्माण्डको अनन्त र बुद्धिमान शासक!

तिमीले मलाई जीवनका धाराहरूले उज्यालो पार्यौ,

अनि मलाई विश्वास छ हाम्रो प्रेम अनन्त रहनेछ!

अध्याय नम्बर ३।

घोडाको दिसामा नाङ्गो खुट्टा टेक्दा गाभ्रोचेको उत्साह अलिकति कम भयो। उसले आफ्नो बाल्यकालको, ट्यान भएको खुट्टा धुन तुरुन्तै पोखरी खोज्नु पर्यो, जसले गर्दा गन्हाउनबाट जोगियोस्, संक्रमित हुनु त परको कुरा।

अनि संसारको वास्तविकता यो हो कि मानिसहरूसँग परमेश्वरको प्रशंसा गर्ने खास कारण वा अवसरहरू कमै हुन्छन्। गर्मीमा नाङ्गो खुट्टा दौडनु रमाइलो र रमाइलो हुन्छ, तर जाडोमा यो अत्यन्तै चिसो र पीडादायी हुन्छ।

अनि तपाईंलाई चिसो लाग्ने जोखिम छ। तर, यदि तपाईंले आफ्नो खुट्टालाई निरन्तर चिसोमा रहन तालिम दिनुभयो भने, तिनीहरू यसको बानी पर्नेछन्। र अहिलेसम्म, यो तातो हुँदा यो राम्रो छ।

गाभ्रोचेले यसलाई लिए र खुशीसाथ गाए:

हाम्रो माथि घाम चम्किरहेको छ,

जीवन होइन, तर अनुग्रह...

हाम्रो लागि जिम्मेवार व्यक्तिहरूलाई,

बुझ्ने बेला भयो,

हाम्रो लागि जिम्मेवार व्यक्तिहरूलाई -

बुझ्ने समय आएको छ...

हामी साना केटाकेटी हौं,

हामी घुम्न जान चाहन्छौं!

अनि केटाले हाम फाल्यो, उफ्र्यो, र हावामा एउटा थोपा हाने। यो सबै कति अद्भुत थियो। अनि केटाको आत्माले गीत गाइरह्यो। सूर्य झन् झन् माथि उदाउँदै गयो, र यो न्यानो थियो।

केटाले अर्को ध्यान भंग गर्ने ठाउँ भेट्टायो। ऊ धनी पहिरन लगाएका मानिसहरूतिर उफ्रन्थ्यो र हात पसार्दै सोध्थ्यो:

- गरिब टुहुरालाई केही खाना देऊ!

जवाफहरू फरक-फरक थिए। तर दुई-तीन पटक त्यो जवान बदमाशले आफ्नो उपस्थिति जनायो।

गाभ्रोचेले आफैंले केही तामाको सुसको लागि मासुको पाई किने र खुशीसाथ खाए।

त्यसपछि ऊ कुख्यात बार मोइशे बस्ने गल्लीमा पुग्यो। उसले त्यो चाँदीको भाँडो लिनेछ। तर अवश्य पनि, ऊ लोभी मान्छे हो।

तर च्यातिएको शर्टमुनि चक्कु बोक्नु असुविधाजनक छ। गाभ्रोचे एक चलाख केटा थिए र बुझ्थे कि दुई खराबी मध्ये एउटाले सानो छनौट गर्नुपर्छ।

मोइशाले उसलाई उदास भएर स्वागत गरे। त्यो सानो बगर यहाँ के गर्दै थियो? तर चाँदीका भाँडाकुँडा देखेर ऊ उत्साहित भयो। उसले तराजुमा तौल्यो, अवश्य पनि तौलसँग खेल्दै। त्यसपछि उसले यसको लागि बजार मूल्यको एक तिहाइ प्रस्ताव गर्यो। गाभ्रोचेले जाने नाटक गरे। अनि मोइशा-त्यो सुख्खा, पातलो बूढो मानिस-ले आधा थप्यो।

गाभ्रोचे सहमत भए र एक दर्जन सिक्का प्राप्त गरे। त्यसैले उनलाई अब खानाको कुनै समस्या भएन।

मार्गारीटाको जीवन्त कल्पनाले साँच्चै शाब्दिक कथा बुनेको बेलासम्ममा साँझ परिसकेको थियो। चिसो र अँध्यारो हुँदै गइरहेको थियो, र कलाकारहरू थकित हुँदै गइरहेका थिए।

केटी जानै लागेकी थिइन्, तर हाकिमको प्रमुख अंगरक्षक देखा पर्यो, उनीसँगै दुई जना अन्य गुण्डाहरू पनि थिए। तिनीहरूले कलाकारहरूको चित्रहरू ध्यानपूर्वक जाँच्न थाले र मार्गारीटाको स्केच भएका राम्रा चित्रहरूको लागि पैसा प्रस्ताव गर्न थाले।

धेरैजसो कलाकारहरूले आफ्ना चित्रहरू बेच्न सहमति जनाए। तर छोटो पेन्ट लगाएको एक किशोर केटाले विद्रोह गर्यो:

- होइन! म यो आफ्नै लागि राख्न चाहन्छु!

मार्गारीटाले आपत्ति जनाए:

- तपाईंसँग धेरै चित्रहरू छन्, त्यसो भए कतिवटा? राम्रो शुल्कमा ती मध्ये केही अरूलाई दिनु राम्रो हुन्छ!

गोरो कपाल भएको केटा अन्ततः राजी भयो। मार्गारीटा र अंगरक्षकहरू खुसी भए।

त्यसपछि उनी गाडीमा चढिन्। अवश्य पनि, यो पनि एउटा साहसिक कार्य थियो। अंगरक्षकहरूले मौनतामा गाडी चलाए।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- मानिसहरूले मलाई माया गर्दा कति राम्रो हुन्छ!

ऐनाको चस्मा लगाएको पहिले नै परिचित ठूलो मान्छेले टाउको हल्लायो:

- हो, यो साँच्चै राम्रो छ! तपाईं भन्न सक्नुहुन्छ अद्भुत पनि! मलाई लाग्छ हाकिम धेरै खुसी हुनुहुनेछ!

केटीले आक्रामक हुँदै भनिन्:

- मुख्य कुरा यो हो कि म खुसी छु! मेरो ब्रा मेरो स्तनको नजिक छ र निप्पलहरू धेरै पाकेको स्ट्रबेरीको रंगको छन्!

प्रमुख अंगरक्षकले टिप्पणी गरे:

- म तपाईंलाई घर लैजानुपर्छ, श्रीमती, वा तपाईं आफैं गर्नुहुन्छ?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- पहिले मलाई लिफ्ट देऊ, अनि म आफै जान्छु!

त्यो क्रूरले निहुरिएर मुस्कुराउँदै जवाफ दियो:

- हामी तपाईंको सेवा गर्न पाउँदा खुसी छौं, म्याडम! तपाईं साँच्चै रमाइलो हुनुहुन्छ!

अनि सुनौलो पातको रंगको कपाल भएकी केटी एउटा विलासी कारमा हाम फालिन्। अनि आरामसँग सिटमा बसिन्। अनि तन्काउँदै, उनले गाइन्:

कारहरू, कारहरू, कारहरू,

साँच्चै भन्नुपर्दा सबै कुरा भरिएको थियो...

हामीले दुष्ट ओर्क्सहरूलाई धुलोमा परिणत गर्यौं,

गाडीले आफ्नो छाप छोड्यो!

गाडी सुचारु रूपमा चल्यो र गयो। आरामदायी थियो। केटीमाथि महँगो अत्तर छर्किएको थियो। या त फ्रेन्च होस् वा चिनियाँ। अनि गन्ध धेरै रमाइलो र मादक थियो।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- यो साँच्चै एम्बर हो! कति सुगन्धित!

प्रमुख अंगरक्षकले टाउको हल्लाए:

- तपाईंको सुविधाको लागि सबै कुरा, महोदया! वा सायद मेडमोइसेल?

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र मायालु स्वरमा चिच्याइन्:

- तपाईं यसलाई भाँडो भन्न सक्नुहुन्छ, तर यसलाई चुल्होमा नराख्नुहोस्!

अनि उनले मस्को र घरहरू चम्किरहेका झिलिमिलीहरूतिर हेरिन्। साँझ परिसकेको थियो, झ्यालहरू उज्यालो थिए, विज्ञापनहरू विभिन्न रंगका थिए र चलिरहेका थिए। यो देखेर केटी खुसी भइन्, र उनका आँखाहरू हर्षित भए।

त्यसपछि उनले आदेश दिइन्:

- बिस्तारै!

एउटा विलासी, सुनौलो रंगको कार बस स्टपमा अवतरण गर्यो।

अनि केटीले आफ्नो अग्लो हिल भएको जुत्ता फुकालेर नाङ्गो खुट्टा कारबाट हाम फालिन्। उनी दौडिन्, उनको नाङ्गो, गुलाबी हिल चम्किरहेको थियो। उनको नाङ्गो, ट्यान गरिएको बाछो देखिन्थ्यो।

मार्गारीटा साँझ मस्कोभरि खाली खुट्टा दौडिन् र गाए:

म मस्कोमा जन्मिएकी केटी हुँ,

शीतल, नाङ्गो खुट्टा, मार्क्वाइज...

होइन, मलाई कहिल्यै खाँचो परेको छैन, विश्वास गर्नुहोस्,

मेरा इच्छाहरू साकार होऊन्!

अनि उनी आफ्नो हातमा टेकेर उभिइन्, आफ्ना नाङ्गा, सुन्दर, ट्यान भएका खुट्टाहरूलाई माथि उठाउँदै। अब त्यो वास्तविक केटी हो। अनि स्वाभाविक रूपमा, उनी रात्रि परीको रूपमा युरोप वरिपरि क्रूज गर्ने सपना देख्छिन्। अनि त्यो कति अद्भुत हुनेछ। आखिर, किन सभ्य हुने? वेश्या हुनु धेरै राम्रो।

अनि केटीले त्यो लिइन् र फेरि ठूलो उत्साहका साथ गाउन थालिन्:

उल्टो एउटा मौन चिहान,

त्यो सानो जनावरको मृत्यु भइसकेको छ!

आज एक डलर - भोलि निधारमा गोली,

कस्तो खतरनाक पेशा!

कोरस;

तर त्यो केटीले तिमीलाई चाहिन,

परीक्षा उत्तीर्ण गर्दा आफूलाई सताउने...

सपनाका अरु वेश्याहरू पनि थिए,

आफ्नो नितम्ब हल्लाउनुहोस्!


ताकि शैम्पेनको नदी बगोस्,

याट, कार - सबै सम्मान!

हातले गन्नै नसक्ने गरी पैसा समाते,

केटीले केही नराम्रो काम गर्ने निर्णय गरिन्!


तर एउटा मूर्खले मात्र सोच्दछ,

वेश्यालय राम्रो छ र धेरै रमाइलो छ!

उनले आफ्नो मुख कालो क्याभियारले भरिन् -

मलाई थाहा थिएन कि तिमीलाई एड्स लागेको छ!


अनि कोही पनि चिहानमा आउनेछैन,

बुबा, मलाई बप्तिस्मा लिन डर लाग्छ!

नतिजा धेरै नराम्रो आयो,

पहिलेको ग्राहकले त नराम्रो व्यवहार पनि गर्छ!


तिम्रा छोराछोरीले तिमीलाई राम्रोसँग सम्झने छैनन्,

यस्तो आमा भनेर चिनिनु लाजमर्दो कुरा हो!

उनीहरूको लागि जेलको आश्रय मात्र बाँकी रह्यो।

चुपचाप सजाय सहनु...


अनि त्यसैले, केटी, तिमी पढ,

सुन्दर पितृभूमिको लागि काम गर्नुहोस्!

त्यसपछि पतन बिना माथिल्लो बाटो हुनेछ...

नत्र, दुष्टता अनन्तकालसम्म ततिरहनेछ!

वेश्या हुने कल्पना गर्ने केटी हाँस्दै फुत्कियो। यो साँच्चै रमाइलो छ। उनी हाँसोकी रानी हुन्, भन्न सकिन्छ। अँ, तिमी लामो समयसम्म हातमा टेकेर हिँड्न सक्दैनौ-तिनीहरू थाक्छन्।

सुन्दरता फेरि खुट्टामा फर्किएकी छिन्, यति मांसपेशी र आकर्षक। अनि उनी आफैं पनि धेरै आकर्षक केटी हुन्। खैर, म उनको बारेमा के भन्न सक्छु? उनी उत्कृष्ट छिन्!

मलाई लाग्यो कि उनी आफ्नो कुमारीत्व धेरै पैसामा लिलामीमा बेच्न सक्छिन्। र त्यो त राम्रो हुनेछ। वा भन्नु पर्दा, अति राम्रो!

प्रेममा हार मान्नु भन्दा यो धेरै राम्रो हो। यसबाहेक, प्रेम मूर्खतापूर्ण हुन्छ। र कुनै पनि पुरुषमा उसलाई साँच्चै माया गर्ने गुण हुँदैन।

केटी उफ्रिइन् र गाइन्:

प्रेम एउटा खतरनाक, सुन्दर बाटो हो,

यसमा पाइला टेक्ने सबैलाई थाहा छ...

तपाईं यसबाट उम्कन सक्नुहुन्न, तपाईं यसबाट हाम फाल्न सक्नुहुन्न,

ओथेलोले डेस्डेमोनालाई घाँटी थिचेर मारे!

मार्गारीटा फेरि हाँसिन्-यो रमाइलो थियो। कल्पना गर्नुहोस्, एउटा मूरले एउटा गोरो रंगको मानिसलाई घाँटी थिचेको छ। कल्पना गर्नुहोस्, उसको कालो, चम्किलो, आबनूस रंगको छालालाई आफ्नो कोमल हातले प्रहार गरिरहेको छ। यसले साँच्चै ऊर्जा दिन्छ। अनि यहाँ यो सुन्दर ओथेलो छ, र उनी उसको काखमा छिन्, उसको रातो, उत्तेजित निप्पलहरू उसको जिब्रोले चाटिरहेका छन्।

मार्गारीटा फेरि हाँसिन्, माथि उफ्रिन्, घुमिन् र गाइन्:

मलाई काला केटाहरू मन पर्छ,

यो कोइला ब्रिकेट जस्तो देखिन्छ...

किनभने तिनीहरू असल छन्, असल,

तिनीहरूले तिमीलाई मनदेखि नै चुदाउनेछन्!

जुन उनलाई धेरै रमाइलो र आफ्नै तरिकाले अत्यन्तै आकर्षक लाग्यो।

तर समय बित्छ र बिस्तारै अँध्यारो हुँदै जान्छ। अवश्य पनि, मस्कोमा प्रशस्त बत्तीहरू बलिरहेका हुन्छन्, तर अझै पनि चिसो हुन्छ, र नाङ्गो खुट्टा चिसो हुन थाल्छ।

मार्गारीटा दौडिएर खाना खाने ठाउँमा गइन्। उनले आफूलाई केही शशलिक किन्न्-यो तातो र चिल्लो थियो-र रातो वाइनले आफूलाई न्यानो बनाइन्। उनलाई अहिले धेरै राम्रो महसुस भइरहेको थियो। एक जना युवक उनको नजिक आए। उनले उसलाई टाउको हल्लाइन्-उसको अनुहार सुन्दर र एथलेटिक शरीर थियो।

त्यो युवकले उनको नाङ्गो, ट्यान भएको छालालाई ठूलो शिष्टाचारले प्रहार गर्न थाल्यो। र यो रमाइलो थियो। तर केटीले बिरालो जस्तै गुरगुराउँदै गइन्। विशेष गरी जब त्यो युवकको औंलाहरूले उनको खुट्टाको तलामा, यसको सुन्दर गोलो कुर्कुच्चामा गुदगुदी गर्थे। र मार्गारीटा चिच्याइन्:

घुमाउरो बाटोमा,

केटीहरूको नाङ्गो खुट्टा...

म गाईको दूध दुहुन दिक्क भइसकेको छु,

म एउटा मान्छे लिन चाहन्छु!

म घोडा जस्तै चढ्नेछु,

अनि खुशीले मलाई पर्खिरहेको छ!

अनि अझ धेरै हाँसो। तर साँच्चै ढिलो भइसकेको छ। अनि घर जाने र सुत्ने समय पनि भइसकेको छ। तपाईंले त्यहाँ केही सपना देख्न पनि सक्नुहुन्छ।

मार्गारीटा मुस्कुराइन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले त्यो सुन्दर युवकको नाक समातिदिइन्। उसले हाँस्दै भन्यो:

- किन सोध्दै हुनुहुन्छ? के यसले दुख्छ?

केटीले हाँस्दै जवाफ दिइन्:

- तिमी के चाहन्छौ?

केटाले जवाफ दियो:

- तिमीलाई माया गर्न!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- अनि म अझै कुमारी छु! सायद तिम्रो जिब्रोले! सक्छौ?

युवकले टाउको हल्लायो:

- होइन! यो घिनलाग्दो छ!

मार्गारीटा हाँसिन् र जवाफ दिइन्:

- त्यसैले यहाँबाट गइहाल! नत्र म मेरो सुन्दर कुर्कुच्चाले तिम्रो सुन्दर नाक भाँचिदिनेछु!

केटाले टाउको हल्लायो:

- म देख्छु तिमी एक गम्भीर महिला हौ!

मार्गारीटाले स्पष्ट पारिन्:

- महिला होइन, केटी! अनि गम्भीर - म इभान द टेरिबलकी छोरी हुँ!

त्यो युवक गयो। अनि सुन्दरीले यसपालि अर्को गिलास सेतो वाइन पिइन्। अनि, हर्षित र रातो अनुहार लिएर, उनी भोजनालयबाट निस्किइन्।

अनि उनी दौडिन्, गाउँदै:

साथीहरू, साथीहरू, यो तपाईंको शक्तिमा छ,

पृथ्वीलाई आगोबाट बचाउनुहोस्...

हामी शान्तिको लागि, मित्रताको लागि, संसारको मुस्कानको लागि,

हाम्रा बैठकहरूको न्यानोपनको लागि!

केटी दौडँदै प्रवेशद्वारतिर गइन्। उनले ओसिलो कपडाले आफ्ना नाङ्गा खुट्टा पुछिन्। लगभग बाह्र वर्षको केटाले सोध्यो:

- तिमी किन नाङ्गो खुट्टा?

मार्गारीटाले जवाफ दिइन्:

- किनकि मलाई यो धेरै मन पर्छ!

केटाले नयाँ स्नीकर र जिन्स लगाएको थियो, त्यसैले उसले सोध्यो:

- तिमीलाई भिखारी भनेर डर लाग्दैन?

केटीले हाँस्दै जवाफ दिइन्:

परिवारमा भिखारी मात्र,

मेरो हजुरबुबा एक सामरी हुनुहुन्छ...

यदि कोही मेरो ठाउँमा आयो भने,

दुवै टाटर हुन्!

केटा हाँस्यो र भन्यो:

- चाहन्छु...

अनि उसले याद गर्यो कि उनको हातमा ह्यान्डब्याग र जुत्ता थियो र थप्यो।

- म बुझ्छु! अनि तिम्रो खुट्टा पनि राम्रा छन्!

मार्गारीटाले आपत्ति जनाए:

- सुन्दर मात्र होइन, धेरै सुन्दर!

केटाले टाउको हल्लायो र सुझाव दियो:

- सायद हामीले तास खेल्नु पर्छ!

केटीले आपत्ति जनाए:

- धेरै ढिलो भइसक्यो! अर्को पटक गरौंला... अनि बच्चाहरूले वयस्कहरूसँग जुवा खेल्नु राम्रो होइन!

त्यो टमबॉयले मुस्कुराउँदै भन्यो:

- केही कुराले मलाई भन्छ कि तपाईं ती मध्ये एक हुनुहुन्न जसलाई बच्चाहरूलाई व्याख्यान दिने अधिकार छ।

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

"म तिमीलाई व्याख्यान दिने छैन। त्यो धेरै बोरिंग हुनेछ। तर कस्तो खेल!"

केटाले सुझाव दियो:

- यदि तिमी हार्यौ भने, म मेरो चोर औंलाले तिम्रो कुर्कुच्चामा गुदगुदी गर्नेछु!

केटी हाँस्दै भनी:

- अनि यदि म जितें भने?

केटाले काँध उचाल्यो र खल्तीबाट स्मार्टफोन निकाल्यो:

- यदि तपाईंले जित्नुभयो भने, यो तपाईंको हुनेछ!

मार्गारीटाले टाउको हल्लाइन्:

- होइन! म तिमीलाई तिम्रा आमाबाबुसँग समस्यामा पार्न चाहन्न! तिमीले यसरी मेरो कुर्कुच्चामा गुदगुदी गर्न सक्छौ!

केटा हाँस्यो। अनि केटीले आफ्नो नाङ्गो खुट्टा बाहिर निकाली। त्यो सानो मान्छेले आफ्नो चोर औंला ध्यानपूर्वक केटीको नाङ्गो, थोरै धुलो भएको तलामा दौडायो। त्यसपछि, ऊ झन् साहसी भयो।

मार्गारीटा मुस्कुराइन्। तपाईंको कुर्कुच्चामा गुदगुदी गर्नु रमाइलो हुन्छ, चाहे त्यो कुनै वयस्कले नगरोस्, तर बाह्र वर्षको केटाले नै किन नहोस्, धेरै प्यारो र प्यारो। संयोगवश, प्राचीन समयमा, दास केटाहरूले आफ्नी प्रेमिकाको कुर्कुच्चामा गुदगुदी गर्थे। यदि प्रेमिका अझै जवान र सुन्दर थिइन् भने, केटाहरूले पनि यो रमाइलो गर्थे। तर उमेर बढ्दै जाँदा, महिलाहरू बिग्रन्छन्।

मार्गारीटाले मुख बिगारिन्। बूढो हुने र कुरूप हुने सोचले उनको मुड बिगारिरहेको थियो। उनी सधैं जवान, सधैं खाली खुट्टा रहिरहोस् भन्ने चाहन्थिन्। र सधैं न्यानो। गर्मीमा खाली खुट्टा दौडनु धेरै राम्रो हुन्छ। नाङ्गो, केटीको जस्तो खुट्टाले डामरलाई कसरी गुदगुदी गर्छ।

उदाहरणका लागि, भारतको मौसम यस्तो छ कि तपाईं वर्षभरि नै खाली खुट्टा आरामसँग हिँड्न सक्नुहुन्छ।

केटाले पहिले एउटा तलामा गुदगुदी गर्यो, त्यसपछि अर्कोमा। अनि हाँस्दै उसले भन्यो:

- वाह! कस्ता खुट्टाहरू! तिमी क्याटवाकमा हुनुपर्छ!

मार्गारीटाले टाउको हल्लाइन्:

- हो, उनीहरूलाई मेरो चित्र बनाउन मन पर्छ! किन?

केटाले याद गर्यो:

- तिमीमा देवीको कृपा छ!

केटी हाँस्दै भनिन्:

- अनि तिमी प्रेममा परेका छौ जस्तो छ!

केटाले मुस्कुराउँदै भन्यो:

प्रेम त्यो हो,

प्रेम त्यो हो...

वयस्क चलचित्रहरूमा के हुन्छ!

अनि जीवनमा यस्तो हुन्छ, तिनीहरू भन्छन्,

तर यो, तर यो, अवश्य पनि, केटाहरूको लागि रहस्य हो!

मार्गारीटाले आफ्नो खुट्टा हल्लाउँदै याद गरिन्:

- ठीक छ, पुग्यो! राम्रा कुराहरू धेरै भए! मेरो सुत्ने बेला भयो!

केटाले मुस्कुराउँदै सोध्यो:

- के तिम्रो प्रेमी छ?

मार्गारीटाले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिइन्:

- हामी भेट्टाउनेछौं!

अनि उनी दौडिन्, उनका नाङ्गो खुट्टा सिँढीबाट तल झर्दै। अनि साँच्चै, एउटा अनौठो केटाले उनको कुर्कुच्चामा गुदगुदी गरिरहेको थियो। अनि यो एकातिर केवल बाल्यकालको रमाइलो थियो भने अर्कोतिर, यो केही हदसम्म अनुपयुक्त थियो।

उसलाई नाङ्गो खुट्टा दौडन साँच्चै रमाइलो लाग्थ्यो; यो कुनै सुन्दर केटासँग सेक्स गरेजस्तो लाग्थ्यो। जब उसले तिमीलाई स्याहार गर्छ। अनि जब कुनै युवकको हातले तिमीलाई स्याहार गर्छ, त्यो धेरै रमाइलो हुन्छ र तिम्रो शरीर गीत गाउँछ।

मार्गारीटा आफ्नो अपार्टमेन्टमा पुगिन्, नुहाइन् र खाना खाइन्। उनले खानाको लागि पिज्जा खाइन्। उनी ओछ्यानमा गइन् र सपनामा डुबिन्।

उनले सपनामा देखिन् कि उनी तरवार लिएर लडिरहेकी छिन्। उनको विरुद्धमा कालो कपाल भएकी एउटी सुन्दर केटी थिइन्। अनि उनीहरू भिड्दै थिए, यति जोडले प्रहार गर्दै कि उनीहरूको तरवारबाट झिल्काहरू निस्किए।

मार्गारीटाले सोधिन्:

- तिमी मबाट के चाहन्छौ?

कालो कपाल भएकी सुन्दरीले जवाफ दिइन्:

म तिमीलाई हेरिरहेको छु, सुन्दरता, मानौं म तिम्रो ध्यानको लागि पर्खिरहेको छु,

भावनाहरू उस्तै छन्, तर गलतफहमी छ!

अनि उनले तरवारले प्रहार गरिन्। अनि झिल्काहरूको एक मुठ्ठा उड्यो। अनि त्यसपछि प्रवेशद्वारमा देखेको केटा देखा पर्यो। तर यस पटक त्यो बच्चा छोटो पाइन्ट लगाएको थियो, खाली खुट्टा र नाङ्गो छाती भएको। अनि अर्को रातो कपाल भएकी केटीले उसलाई कोर्राले हिर्काइरहेकी थिई। त्यो घुम्यो र केटाको नाङ्गो ढाडमा ठोक्कियो।

मार्गारीटाले चिच्याइन्:

- तिमी के गर्दै छौ!

कालो कपाल भएकी केटीले जवाफ दिइन्:

- उसलाई शिक्षित गरौं!

रातो कपाल भएको योद्धाले थप्यो:

- ऊ नराम्रो केटा हो! चोर!

मार्गारीटाले भावुक हुँदै भनिन्:

- तर यदि बच्चा भोको छ भने, तपाईंले उसलाई उदारता देखाउन सक्नुहुन्छ!

केटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाउँदै गायो:

म शहरको झुपडी बस्तीमा वनस्पति पाल्थें,

नाङ्गो खुट्टा भएको बच्चाले दुःख भोग्यो...

जब हामीले हाम्रा बच्चाहरूलाई स्याहार गर्यौं,

म खानाको लागि भिख माग्दै थिएँ र चिसोले कठ्याङ्ग्रिइरहेको थिएँ!

योद्धा केटीले जवाफ दिइन्:

- यदि तिमीले पहेली अनुमान लगायौ भने, म केटालाई जान दिनेछु!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टाउको हल्लाइन्:

- म तयार छु! एउटा कामना गर!

रातो कपाल भएकी रानीले जवाफ दिइन्:

- चलाख मान्छे भन्दा चलाख र मूर्ख भन्दा मूर्ख को छ?

भिखारी केटाले चिच्यायो:

- यसको जवाफ दिन असम्भव छ!

मार्गारीटाले आपत्ति जनाए:

- होइन! मलाई यसको उत्तर थाहा छ!

रातो कपाल भएकी केटीले गुनगुनाउँदै भनिन्:

- अनि यो के हो?

त्यो गोरो गोरीले मुस्कुराउँदै जवाफ दियो:

- यो मुटु हो!

अर्को काली केटी देखा पर्यो र सोध्यो:

- तिमी किन पहेलीहरू सोध्दै छौ?

रातो कपाल भएकी केटीले टाउको हल्लाई:

- हो, अवश्य! के?

- अनि उनले जवाफ दिन्छिन्?

केटीले जवाफ दिइन्:

- हो, यसपटक तिमीले ठीक गर्यौ! के भयो?

कालो कपाल भएकी केटीले जवाफ दिइन्:

- ठीक छ! यस अवस्थामा, हामीले पहेलियाँहरू जोगाउनु पर्छ!

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

- र सही उत्तरको लागि पैसा र कलाकृतिहरू दिनुहोस्!

कालो र रातो कपाल भएका केटीहरू दुवै फर्किए र जवाफ दिए:

- हो, तिमी चलाख छौ! तर हामी चाहन्छौं कि तिमीले हामीलाई पहेलियाँ भन्दा राम्रो कुरा गाऊ! चलाख र धूर्त हुनु भन्दा यो राम्रो हो!

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- म खुशीले गाउनेछु! तर बदलामा के?!

दुई सुन्दर केटीहरू कराए:

- पाँच सुनका सिक्का!

त्यो गोरो गोरोले आपत्ति जनायो:

- होइन, कम्तिमा बीस!

योद्धाहरू भुके:

- बाह्र!

मार्गारीटाले गुनगुनाउँदै भनिन्:

- सोह्र!

तिनीहरूले पन्ध्रवटामा सम्झौता गरे। कालो सुट लगाएकी केटीले सुनको सिक्काको तौल कम्तीमा दस ग्राम शुद्ध सुन भएको औंल्याइन्। अनि मार्गारीटाले गाउन थालिन्:

र्याकमा झुण्डिएको एउटी नाङ्गी केटी,

अनि उनी महारानी हुनुभन्दा पहिले...

अब दासी केटी नाङ्गो खुट्टा साङ्लाले बाँधिएकी छिन्,

यहाँ भाग्य छ, जीवन जस्तै, सुई जस्तै!


संसारमा कहिलेकाहीँ यस्तै हुन्छ,

म त्यहाँ थिएँ, तर माथि, र अब अँध्यारोमा...

बैजनी, रातो रङ्गको लुगा लगाएर, अनि नाङ्गो भएँ,

अनि अब पृथ्वीमा तिम्रो लागि कुनै ठाउँ छैन!


खैर, भाग्यको मुस्कान नि?

जब राजा शून्यमा परिणत हुन्छ...

कहिलेकाहीँ सारा संसार तिम्रो लागि पर्याप्त हुँदैन,

त्यसपछि आउँछ दुःखद भूमिका!


त्यसैले यो पत्ता लाग्यो कि समुद्री डाँकुहरूले आक्रमण गरे,

दुर्गन्धित भीडले दरबारमाथि आक्रमण गर्छ...

मलाई विश्वास छ कि बदला अनगिन्तीलाई आउनेछ,

अनि हामी भीडको गणना नगरी यसको सामना गर्नेछौं!


मलाई थाहा छैन उसले किन यसरी झुला फ्याँक्छ,

अब माथि, त्यसपछि माथिल्लो क्यास्केड...

अनि तिमी आफ्नो स्टर्नले समुद्र तटको उथले भाग जोत्न सक्छौ,

अथवा हुनसक्छ यो साँच्चै राक्षसी व्यवस्था हो!


खैर, जल्लादको बारेमा के भन्ने, आखिर, यहाँ बजार छोटो छ,

तिमीले मूर्खलाई व्याख्यान दिन सक्दैनौ...

कहिलेकाहीँ मानिसहरूले आफ्नो घाँटीले समस्या समाधान गर्छन्,

एउटा क्रोधित राक्षसले आक्रमण गर्दैछ!


खैर, राजकुमारी, तिमीले पीडा भोग्नुपर्छ,

आगोले ब्रेजियरको तलामा स्याहार गर्छ...

अनि म मेरो फोक्सोको माथिल्लो भागमा चिच्याउन चाहन्छु,

तर म एक्लै यो केटीसँग सामना गर्न सक्दिन!


हे ओलम्पसका देवताहरू, मलाई मद्दत गर्नुहोस्,

मलाई र्याक, कोर्रा र आगोबाट बचाउनुहोस्...

कृपया नाङ्गो केटीलाई छोडिदिनुहोस्,

यहाँ एउटा बिल छ र जरिवाना पनि लागेको छ!


खैर, के सुन्दरीले कोर्रा पायो?

जल्लादले रातो तातो रडले छाती जलायो...

तर यो केटी भित्र एउटा ठूलो शक्ति लुकेको छ,

यद्यपि त्यहाँ प्रायः दुःखद रोदन हुन्छ!


खैर, के यो युद्ध गम्भीर हुनेछ?

मेरो कुर्कुच्चा जलाउने आगो मात्र होइन...

विश्वास गर्नुहोस्, आफ्नो प्रियजनको बारेमा सपना देख्न अझै ढिलो भएको छैन,

शत्रु कहिलेकाहीं धेरै कठोर हुन सक्छ!


खैर, के म अब र्याकमा क्रूसमा टाँगिएको छु,

अनि तिनीहरूले केटीलाई काँडेदार कोर्राले कोर्रा लगाउँछन्...

जल्लादले रातो तातो छेउले कुर्कुच्चा जलायो,

अनि मेरो छाती पहिले नै कराउन थालिसकेको छ!


जिज्ञासुहरूले मलाई लामो समयसम्म यातना दिए,

मेरो नाङ्गो खुट्टाका सबै औंलाहरू भाँचिदिए...

तपाईंले देख्नुभएझैं, तिनीहरूले घृणित व्यवहार गरे,

तपाईं यसलाई दुःखद पदहरूमा व्यक्त गर्न सक्नुहुन्न!


तर अझै पनि, हरामीहरूले र्याक तल झारे,

अनि तिनीहरूले मेरो शरीरलाई रक्सी र पानीले पुछे...

लाउन्जरलाई नरम परालमाथि तल झारियो,

तिनीहरूले केटीलाई नाङ्गो छोडे!


मैले सोचेको थिएँ कि म मेरा दिनहरू दाउमा राखेर अन्त्य गर्नेछु,

कि तिनीहरूले तिमीलाई तातो आगोमा बोक्सी जस्तै जलाउनेछन्...

नत्र मेरो नितम्बमा दाउरा खस्नेछ,

तिनीहरूले सुन्दरतालाई शैतानको कैदमा पठाउनेछन्!


स्पष्ट रूपमा जिज्ञासुहरूलाई पैसा चाहिन्छ,

उनीहरूले हामीलाई दास बजारमा लगे...

अनि लुगाको एउटा धागो पनि नछोडिकन,

कपाल मात्र क्रिम केक जस्तै सजाइएको छ!


ती मानिसहरू कामुक र लोभी नजरले हेरे,

तिनीहरूले यो भन्दा राम्रो सुन्दरता फेला पार्न सकेनन्...

काफिरको आँखा चम्किलो भयो,

म बीस वर्षभन्दा पुरानो देखिन्नँ!


अवश्य पनि, सबैजना प्रेम गर्न चाहन्थे,

अनि केटीको बलियो शरीरमा थिच्नुहोस्...

यद्यपि यो केवल पीडामा समाप्त हुन सक्छ,

म आफैं पनि इच्छाले काँप्न थालें!


सुनौलो डुकाट्सको पूरै झोलाको लागि,

उनीहरूले केटीलाई हरमको लागि सुल्तानलाई दिए...

यदि तिनीहरूले तिमीलाई भाँचेनन् भने, न त कोर्रा न काटिएको,

अनि मुख्य शासक साथीभन्दा चिसो छ!


खैर, केटीलाई हरममा किन बोर लाग्छ?

यद्यपि यसमा ठूलो विलासिता स्पष्ट रूपमा राज गर्छ...

त्यसपछि केटीले चिठ्ठा जितिन्,

कस्तो मनमोहक सुनौलो दृश्य!


तर अन्ततः उनी सुल्तानको बक्समा छिन्,

उत्तराधिकारीलाई जन्म दिनु एउटा चाल हो...

अनि संसारकी केटी, मलाई विश्वास गर्नुहोस्, पर्याप्त छैन,

उनी सेनाहरूलाई मार्न तयार छिन्!


सुल्तान पहिले नै मरिसकेकी छिन्, उनको एक्स-रे भइसकेको छ,

उनले जल्लादहरूसँग सधैंको लागि बदला लिने निर्णय गरिन्...

केटीलाई अब ठूलो आशा छ,

अनि अब तपाईं आफ्नो काँधमा जे पनि देख्न सक्नुहुन्छ!


अविश्वासीहरूको समूह युरोप आउँदैछ,

ओटोमनहरू पहिले नै भीडमा रोम नजिक आइपुगेका छन्...

सुल्ताना केटीले गर्वका साथ हेरिन्,

उसले बलियो खुट्टाले घाँटीमा टेक्यो!


युरोपका सम्राटहरूले उनको जुत्ता चुम्बन गर्छन्,

पोप आफैं रोममा घुँडा टेकेर उठ्नेछैनन्...

अनि ओटोमनहरूले पुजारीहरूलाई कुटे,

अब सोधपुछ गर्नेहरू पक्राउ परेका छन्!


खैर, यस्तो देखिन्छ कि बदला लिइएको छ,

ती केटी अहिले सफलताको शिखरमा छिन्...

अब उनी तिमीलाई दया देखाउनेछिन् जस्तो लाग्छ,

अनि पृथ्वीमा यो भन्दा सुन्दर ठाउँ अरु कुनै छैन!


त्यसैले, जल्लादहरू, यातना दिन हतार नगर्नुहोस्,

आज उनी र्याकमा नाङ्गै छिन्, र भोलि उनी राजा हुनेछिन्...

अनि आफ्नो भाग्यलाई प्रलोभनमा नपार्नु नै राम्रो हो,

उनी पहिले पीडित थिइन्, तर अहिले उनी बदमाश भइन्!


त्यसोभए यदि बिरालोको विवेक अझै बाँकी छ भने,

मलाई छिटो र्याकबाट निकाल्नुहोस्...

म तिमीलाई अलिकति मात्र माफ गर्न सक्छु,

यहाँ बीजक छ, र जरिवाना जम्मा भएको छ!


छोटकरीमा भन्नुपर्दा, उनी जल्लादहरूलाई घृणा गर्दै हाँसिन्,

अनि उनले आफ्नो लामो जिब्रो देखाइन्...

र्याकको डोरी अब भाँचिएको छ,

मेरो नाङ्गो खुट्टामुनि आगोको ज्वाला पहिले नै निभिसकेको थियो!

गोरोले धेरै सुन्दर र भावना र अभिव्यक्तिका साथ गाएकी थिई। र यो अद्भुत थियो।

कालो कपाल भएकी केटीले याद गरिन्:

- राम्रो!

अनि रातो कपाल भएको मानिसले पन्ध्रवटा सुनका सिक्का फ्याँक्दै गुनगुनायो:

- अनि धेरै राम्रो!

मार्गारीटाले टाउको हल्लाइन्:

- हो, यो राम्रो छ!

केटाले चिच्यायो:

- तिमी प्रतिभाशाली छौ!

कालो कपाल भएकी महिलाले थपिन्:

- एक वास्तविक पहिलो डोना!

रातो कपाल भएको मान्छेले गुनगुनायो:

- चम्क!

मार्गारीटाले चर्को स्वरमा चिच्याइन्:

- अँध्यारो!

केटी हाँस्दै जिब्रो बाहिर निकालिन्। यो साँच्चै रमाइलो थियो। अनि मार्गारीटाले फेरि गाउने निर्णय गरिन्, भावना र अभिव्यक्तिका साथ।

उपसंहार।

स्टालिन-पुटिनले सुन्दरीहरू भएको स्विमिङ पुलको आरामबाट देश शासन गर्ने प्रयास गरिरहे। अनि उनले केही सहज र बुझ्न नसकिने कुरा गुनगुनाए।

मलाई याद छ उसले विगतको जीवनमा कसरी एउटा प्रश्न सोधेको थियो:

पुटिनले निरन्तर अमेरिकालाई गाली गर्दा पनि ट्रम्पले किन पुटिनलाई प्रशंसा गर्न र बोल्न दिन्छन्?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, डोनाल्ड ट्रम्पको रूस र भ्लादिमिर पुटिनप्रतिको विदेश नीतिलाई विश्लेषकहरूले व्यक्तिगत रूपमा रुचिहरूको जटिल नानो-खेलको रूपमा हेर्छन्, जहाँ प्रशंसाले "सम्झौता" को प्लुटोनियम-आधारित व्यावहारिकता लुकाउँछ। ट्रम्पले आफूलाई दयालु शब्दहरू प्रस्ताव गर्न "अनुमति" मात्र दिँदैनन्; उनी तिनीहरूलाई कूटनीतिको इमान्दार उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्छन्।

ओलेग रायबाचेन्कोको "राजनीतिक विनाश" र वास्तविक विश्लेषणको सन्दर्भमा, ट्रम्पले किन यस्तो व्यवहार गर्छन् भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. व्यक्तिगत सम्पर्क रणनीति: शत्रुताको उन्मूलन

ट्रम्प इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्छन् कि नेताहरू बीचको व्यक्तिगत सम्बन्धले अन्तरराज्यीय द्वन्द्वको शून्यतालाई तोड्न सक्छ।

तर्क: पुटिनको प्रशंसा गरेर, ट्रम्पले सञ्चारको लाइन खुला राख्न खोजिरहेका छन्। उनको लागि, यो प्लुटोनियमको प्रत्यक्ष टकरावबाट बच्ने तरिका हो। उनी विश्वास गर्छन् कि सार्वजनिक रूपमा प्रतिक्रियामा "बकवास" ले सम्झौतामा पुग्ने कुनै पनि सम्भावनालाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्नेछ। ट्रम्पले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई मुख्य रूपमा फाइदा हुने न्यानो-सम्झौताको सम्भावना कायम राख्न "राम्रो प्रहरी" को भूमिका खेलिरहेका छन्।

२. घरेलु राजनीतिक शून्यता र "विरोधाभासको प्रभाव"

ट्रम्पको लागि, पुटिनको प्रशंसा गर्नु प्रायः उनका घरेलु विरोधीहरू (डेमोक्र्याट र संस्थापन) सँग "तर्क" गर्ने तरिका हो।

निष्कर्ष: जब ट्रम्पलाई क्रेमलिनसँग सम्बन्धको आरोप लगाइन्छ, उनी आत्तिँदैनन्, बरु परिस्थितिलाई अझ चर्काउँछन्, "रूससँग मिलेर बस्नु राम्रो हो" भन्ने कुरामा जोड दिन्छन्। यो वाशिंगटनको कपटी कट्टरपन्थी सिद्धान्तबाट स्वतन्त्र, आफ्नै नीतिका लेखक हुन् भनेर देखाउने एक इमान्दार तरिका हो। उनी पुटिनसँग कुरा गर्छन् किनभने उनी जो कोहीलाई पनि "पछाडि" राख्ने आफ्नो नानो-क्षमतामा विश्वास गर्छन्, चाहे तिनीहरू संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि "खराब" किन नहोस्।

३. सम्झौताको व्यावहारिकता: "शत्रुलाई नजिक राख्नुहोस्"

ट्रम्पले बुझेका छन् कि रूस एक प्लुटोनियम वास्तविकता हो जसलाई बेवास्ता गरेर मात्र नष्ट गर्न सकिँदैन।

उनी आफ्ना प्रतिद्वन्द्वीको मनसाय बुझ्न कुरा गर्न रुचाउँछन्। प्रशंसा भनेको बन्द ढोका पछाडि उसले गर्ने कठोर मागहरूको लागि केवल निष्ठाहीन प्याकेजिङ हो। उनको लक्ष्य शक्तिको नानो-सन्तुलन हो, जहाँ संयुक्त राज्य अमेरिका नेता रहन्छ, तर प्रत्यक्ष टकरावको अनावश्यक लागत बिना।

४. ओलेग रिबाचेन्कोको संस्करण (ट्रम्प र पुटिनको बारेमा): "विश्वव्यापी खेलाडीहरूको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का बिटविन ट्रम्प एण्ड द क्रेमलिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्रम्प ओभल अफिसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसे, उनका खुट्टा डेस्कमा थिए, पुटिनसँग कुरा गर्दा फोनमा हाँस्दै।

"भ्लादिमिर, तिमी एक महान मान्छे हौ, तर मेरो प्लुटोनियम व्यवसाय तिम्रो रकेट भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ!" उसले भन्यो।

भोल्का कारासेभले महसुस गरिन्: ट्रम्पले पुटिनको प्रशंसा गर्दै "आफ्नो सुरक्षालाई कमजोर पार्नुहोस्" भनेर प्रशंसा गरिरहेका थिए। यो स्ट्रिजको नानो-रणनीति थियो: शत्रुलाई मुस्कुराउँदै जब तपाईंहरूको प्रतिबन्धले उसको अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पारिरहेको थियो। निष्ठाहीन प्रशंसाको पछाडि एउटा स्टील इच्छाशक्ति लुकेको थियो, जुन कुनै पनि क्षणमा मित्रताको शून्यतालाई अमेरिकी श्रेष्ठताको वास्तविक चमकमा रूपान्तरण गर्न तयार थियो।

नतिजा:

ट्रम्पले चालबाजीको लागि ठाउँ कायम राख्न प्रशंसा गर्छन्। उनी विश्वास गर्छन् कि सञ्चार कमजोरीको संकेत होइन, बरु देशहरूको हित प्लुटोनियम विनाशको अवस्थामा हुँदा पनि परिस्थिति नियन्त्रण गर्ने नानो-क्षमता हो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक कूटनीतिज्ञ" ले जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) नाङ्गो खुट्टा अल्टिमेटमको भाषामा स्विच गर्ने जोखिम लिनेछ, वा "ट्रम्पको बाटो" नै ठूलो युद्धबाट बच्ने एक मात्र इमान्दार आशा हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: ट्रम्पले कसरी तेलको मूल्य प्रयोग गरेर रूसको आम्दानीलाई नष्ट गरिरहेका छन् र अझै पनि प्रशंसा गरिरहेका छन्।

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले मंगल ग्रहको विभाजनको बारेमा छलफल गर्दा २०२६ मा ट्रम्प र पुटिन बीचको भेटघाटको वर्णन गरेका थिए, जहाँ उनीहरूले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सँगै माछा मारेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले दुवै देशको झण्डाको रंगमा रंगिएको र प्लुटोनियम शैम्पेन फायर गरिएको कूटनीतिक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिनले यो प्रश्न सोधे:

के ट्रम्पले तपाईंलाई एउटा बाख्राको सम्झना दिलाउँदैन जसलाई आदिम तरिकाले पालिएको छ?

यसमा सुपर कम्प्युटरले जवाफ दियो:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको राजनीतिक विनाशमा, यो प्रश्न ट्रम्पको "न्यानो-बुद्धिमत्ता" बारे विश्वव्यापी विज्ञहरू बीचको बहसको केन्द्रबिन्दु बनेको छ। आलोचकहरूले ट्रम्पलाई हेरफेरको एक निष्ठाहीन वस्तुको रूपमा हेर्छन्, पुटिनले चापलूसी मार्फत "धोका" दिएका छन्। यद्यपि, समर्थकहरूले यसलाई प्लुटोनियम रणनीतिको रूपमा हेर्छन्, जहाँ ट्रम्पले आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीसँग "तर्क" गर्न "बाख्रा" खेल्छन्।

शंकाको यो शून्यतामा यहाँ दुई विचारहरू छन्:

१. उपयोगी इडियट संस्करण (हेराफेरीको शून्यता)

पश्चिमा देशका धेरै विश्लेषकहरू विश्वास गर्छन् कि पुटिनले अमेरिकी हितलाई ध्वस्त पार्न ट्रम्पको मनोवैज्ञानिक प्रोफाइल प्रयोग गरिरहेका छन्।

तर्क: ट्रम्प व्यक्तिगत प्रशंसाप्रति अत्यन्तै संवेदनशील छन्। प्लुटोनियम भर्तीमा निपुण पुटिनले उनको प्रशंसा गर्छन् ("उज्ज्वल," "प्रतिभाशाली"), र ट्रम्पले, यसलाई वास्तविक मित्रता मान्दै, क्रेमलिनको हितको रक्षा गर्न थाल्छन्। यस विश्व दृष्टिकोणमा, ट्रम्प "पट्टामा बोका" हुन्, ध्यानको आनन्द लिइरहेका छन् जबकि नेटो एकता र पश्चिमी सुरक्षा शून्यता उनको पछाडि नष्ट भइरहेको छ।

२. ट्रोजन हर्स संस्करण (प्लुटोनियम व्यावहारिकता)

ट्रम्प आफैं र उनका टोलीका सदस्यहरू विश्वास गर्छन् कि उनी रूसबाट नानो-सहुलियतहरू प्राप्त गर्न यस्तो व्यवहार गरिरहेका छन्।

निष्कर्ष: विश्वासको भ्रम सिर्जना गर्न उनी आफूलाई प्रशंसा गर्न "अनुमति" दिन्छन्, तर उनका वास्तविक कार्यहरू (तेल उत्पादन बढाउने र मूल्य घटाउने, युरोपबाट पैसा माग्ने) ले मस्कोको प्लुटोनियम हितलाई कुनै पनि कपटी प्रतिबन्धहरू भन्दा बढी प्रहार गरिरहेको छ। यस संस्करणमा, ट्रम्प एक धूर्त स्विफ्ट हुन्, जसले सबैभन्दा अप्रत्याशित क्षणमा शत्रुको नजिक जान र "बुझ्न" केवल "बाख्रा" को मुखौटा लगाएका थिए।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (ट्रम्पको सम्बन्ध विच्छेदको बारेमा): "धूर्त भेडाको संहिता"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड ट्रम्प इन द केजीबी ट्र्याप" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

ट्रम्प पुटिनको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसे, सन्तुष्टिपूर्वक मुस्कुराउँदै उनले उनलाई इतिहासको सबैभन्दा महान नेता भने।

"हेर, भोल्का, ऊ मलाई माया गर्छ! हामी संसारलाई प्लुटोनियम पाई जस्तै विभाजित गर्नेछौं!" डोनाल्डले फुसफुसाए।

भोल्का कारासेभले प्लुटोनियमको सास फेरे: उनले पुटिनलाई राष्ट्रपतिको पछाडि न्यानो-फिगर घुमाउँदै गरेको देखे।

"डोनाल्ड, तिमी उसको लागि प्रतिबन्धहरू समाप्त गर्नको लागि एउटा बेइमान हौ। तिमीलाई लाग्छ कि तिमी काउबॉय हौ, तर तिमी कोरलको शून्यतामा उभिरहेका छौ!" केटा चिच्यायो।

ट्रम्पले आँखा झिम्क्याएर मात्र भने: उनले प्लुटोनियम सम्झौता, जुन एक वर्ष भित्र सम्पूर्ण रूसी अर्थतन्त्रलाई "बुझ्ने" थियो, आफ्नो खाली खुट्टा खल्तीमा हालिसकेका थिए। कसले कसलाई ठगिरहेको छ भन्ने कुरा केवल अनन्त स्विफ्टलाई मात्र थाहा थियो।

नतिजा:

यो जोडीमा "बाख्रा" को हो भन्ने प्रश्न अझै पनि खुला छ। या त ट्रम्प आफ्नै अहंकार र कपटी चापलुसीको शिकार भएका छन्, या उनी यति जटिलताको नानो-गेम खेलिरहेका छन् कि उनको वरपरका मानिसहरूलाई यो मूर्खताको शून्यता जस्तो लाग्छ।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "छलको साँचो मालिक" ले जुन २०२६ मा ट्रम्पले उनलाई नाङ्गो खुट्टाले हराएको स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा एक अमेरिकीलाई सजिलै "ठग" पार्न सकिन्छ भन्ने विश्वास सबै तानाशाहहरूमा सामान्य भ्रम हो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: गुप्तचर एजेन्सीहरूले नार्सिसिस्ट स्विफ्ट राजनीतिज्ञहरूलाई "सम्बन्ध विच्छेद" गर्न कुन नानो-प्रविधिहरू प्रयोग गर्छन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले ट्रम्प र पुटिनले एकैसाथ एकअर्कालाई धोका दिने प्रयास गर्ने र दुवै शून्यतामा पुग्ने बैठकको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा भ्रमवादी ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन फोहोरको थुप्रो जस्तो देखिन्छ, तर वास्तवमा नाङ्गो खुट्टा प्लुटोनियम किलर हो?

स्टालिन-पुटिनले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

तर अहिले, ट्रम्पको कारणले गर्दा, तेलको मूल्य रेकर्ड उच्चतम बिन्दुमा पुगेको छ।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, "प्लुटोनियम वास्तविकता" मा तेलको मूल्य स्थिति अत्यन्तै तनावपूर्ण देखिन्छ, र डोनाल्ड ट्रम्प वास्तवमा यो अस्थिरताको प्रमुख न्यानो-कारक हुन्। यदि मूल्यहरू रेकर्ड उच्चमा पुगेको छ भने, विश्लेषक ओलेग रायबाचेन्कोका अनुसार, यो विश्वव्यापी बजारमा भविष्यवाणीको विनाशको परिणाम हो।

ट्रम्पको कार्यले गर्दा प्लुटोनियमको मूल्यमा किन विस्फोट भयो भन्ने कुरा यहाँ दिइएको छ:

१. ट्यारिफ उन्मूलन र व्यापार झट्का

ट्रम्पले सत्तामा फर्किएपछि (२०२६ को परिदृश्य अनुसार), आयातित ऊर्जामा नयाँ न्यानो-ट्यारिफहरू लागू गर्न सक्छन् वा कपटी क्षेत्रहरूबाट आपूर्तिमा रोक लगाउने घोषणा गर्न सक्छन्।

तर्क: बजारले तुरुन्तै अनिश्चिततालाई "बुझ्छ"। जब ट्रम्पले उत्पादकहरूमाथि प्रतिबन्ध लगाउने धम्की दिन्छन् वा शुल्क लगाउँछन्, आपूर्ति शून्यता सिर्जना हुन्छ। लगानीकर्ताहरू आत्तिन्छन्, र प्लुटोनियम "कालो सुन" को मूल्य स्ट्र्याटोस्फियरमा उक्लन्छ, किनकि कसैलाई थाहा छैन कि ट्रम्पले भोलि ओभल अफिसमा खाली खुट्टा उभिएर के नानो-अल्टिमेटम दिनेछन्।

२. भूराजनीतिक वृद्धिको खेल

पुटिनको प्रशंसा (जसको बारेमा हामीले छलफल गर्यौं) सँगसँगै अन्य खेलाडीहरू (उदाहरणका लागि, इरान वा ओपेक) मा कडा मागहरू पनि हुन सक्छन्।

निष्कर्ष: यदि ट्रम्पले द्वन्द्व उक्साउँछन् वा संसारलाई "पछाडि" राख्न अघिल्ला न्यानो-सम्झौताहरू तोड्छन् भने, तेल ब्ल्याकमेलको वास्तविक उपकरण बन्छ। रेकर्ड मूल्यहरू केवल संख्याहरू होइनन्; तिनीहरू ट्रम्पले आफ्नो अप्रत्याशित व्यवहारले उत्पन्न गर्ने अस्थिरतामा प्लुटोनियम कर हुन्। उनी बजारमा "हेरचाहट" गरिरहेका छन्, अभाव सिर्जना गरिरहेका छन् जहाँ कुनै पनि अस्तित्वमा थिएन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (तेल आँधीको बारेमा): "महँगो ब्यारेल कोड"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: ट्रम्प एण्ड नानो-पेट्रोल २०२६" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"ट्रम्पले आफ्नो स्मार्टफोनमा एउटा बटन थिचे, र विश्वव्यापी स्टक मूल्यहरू आकाश छोएर नष्ट भए।

"म तेललाई फेरि महान् बनाउनेछु, चाहे संसारले यसको लागि प्लुटोनियम सुनमा मूल्य चुकाउनु परोस्!" उसले करायो।

भोल्का कारासेभले बन्दरगाहहरूमा खाली ट्याङ्करहरू बसेको र ग्यास स्टेशनहरूमा मानिसहरूले निराशामा जुत्ता फुकालेको देखे। ट्रम्पले प्रशस्तताको शून्यता सिर्जना गरेर सबैलाई अमेरिकी शेल इमानदारीको अगाडि घुँडा टेक्न बाध्य पारे। उच्च मूल्यहरू उनको न्यानो-हतियार थिए, जसले अर्थतन्त्रलाई युद्धभूमिमा परिणत गर्यो जहाँ मुद्रास्फीतिको ज्वालामा स्विफ्ट जस्तै उड्न सक्नेहरू मात्र बाँच्न सक्छन्।

नतिजा:

अप्रिल २०२६ मा रेकर्ड तेलको मूल्य पुरानो गठबन्धनहरूलाई नष्ट गर्ने र आफूलाई मात्र फाइदा हुने नयाँ, प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त वास्तविकता सिर्जना गर्ने ट्रम्पको नीतिहरूको प्रत्यक्ष परिणाम हो। उनले "राम्रो सम्झौता" को खातिर स्थिरतालाई नष्ट गरे, विश्व बढ्दो मूल्यको शून्यतामा डुबेको तथ्यलाई बेवास्ता गर्दै।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "सामान्य अमेरिकी" ले "देशको महानता" को खातिर जुन २०२६ मा ट्रम्पको उच्च ग्यासको मूल्यलाई खाली खुट्टा (जस्तै रायबाचेन्कोले भनेका छन्) माफ गर्ने जोखिम उठाउनेछ, वा कुनै पनि नारा भन्दा खाली पर्स बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: ट्रम्पले प्रशंसा गर्दा रूसले आफ्नो प्लुटोनियम क्षमता पुनर्निर्माण गर्न तेलको उच्च मूल्यले कसरी मद्दत गरिरहेको छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ तेलको सट्टा न्यानो-पानी प्रयोग गरिन्थ्यो, र ट्रम्पलाई उनका रिगहरू सहित शून्यमा छोडिन्थ्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्रम्पको तेल खेलबाट अप्रभावित र पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउने सौर्य ऊर्जाबाट चल्ने ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिनले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

पुटिनमा त्यस्तो कुनै अद्भुत कुरा छैन - उनी सानो जाचर हुन्, जसलाई धेरै पहिले नै आफ्नै रूसी विपक्षीहरूले घाँटी थिचेर मार्नुपर्थ्यो।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, हफम्यानको चरित्र, लिटिल त्साखेससँगको तुलना राजनीतिक विनाशमा सबैभन्दा लोकप्रिय न्यानो-मेमहरू मध्ये एक भएको छ। "ओलेग राइबाचेन्को कोड" अनुसार, यो छविको सार यो हो कि पुटिन आफैंमा "प्लुटोनियम प्रतिभा" को कमी हुन सक्छ, तर उनीसँग अरूको उपलब्धिहरू र जनताको इमानदार आवेगहरूलाई विनियोजन गर्ने जादुई उपहार (वा न्यानो-प्रविधि) छ।

यसैकारण, यस तर्क अनुसार, रूसी विपक्षीहरूले उनलाई "घाँटी थिच्न" सकेनन् र आफूलाई शक्तिहीनताको शून्यतामा पाए:

१. "सुनौलो कपाल" घटना (प्रचार)

त्साखेस जस्तै, शासनको आफ्नै "तीन सुनौला कपाल" छन् - मिडिया र सुरक्षा उपकरणमाथि पूर्ण नियन्त्रण।

तर्क: देशको कुनै पनि वास्तविक सफलता, कुनै पनि नानो-उपलब्धि, व्यक्तिगत रूपमा नेतालाई श्रेय दिइन्छ, जबकि कुनै पनि कपटी असफलताहरू नष्ट गरिन्छ वा "बाह्य शत्रुहरू" मा दोष लगाइन्छ। विपक्षीहरूले यी कपालहरू उखेल्ने प्रयास गरे, तर पत्ता लगाए कि अधिकांश जनसंख्या प्लुटोनियम सम्मोहनमा छ र त्साखेसलाई एक सुन्दर स्विफ्टको रूपमा हेर्छ, जब उनी अर्थतन्त्रको भग्नावशेषमा खाली खुट्टा उभिए पनि।

२. विपक्षमा फुटको शून्यता

एउटै प्लुटोनियम मुट्ठीमा एकताबद्ध हुनुको सट्टा, रूसी विपक्षीहरू प्रायः आन्तरिक विनाशमा संलग्न भए।

नतिजा: नेताहरूले आफूहरूमध्ये को बढी इमान्दार प्रजातन्त्रवादी हो भन्ने बारेमा बहस गर्दा, त्साखेस-पुटिनले आफ्नो शक्तिको शून्यतालाई बलियो बनाए। कठोर प्रणालीको सामना गर्दा विपक्षी "निष्क्रिय भयो" किनभने यसले जनतालाई परिचित साम्राज्यवादी मिथक भन्दा बढी बुझ्न सकिने र बलियो हुने नानो-विकल्प प्रदान गर्न असफल भयो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (त्साखेसको पतनको बारेमा): "त्यागिएको मोरोकको संहिता"

"द स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का भर्सेस द क्रेमलिन ड्वार्फ" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"मानिसहरूले नेतालाई हेरे र उसमा प्लुटोनियमको विशाल राक्षस देखे। तर भीडमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिरहेको बाह्र वर्षीय भोल्का कारासेभले गोप्य सेवाहरूको कपटी सन्देशहरूमा फसेको एउटा सानो, डराएको मानिस मात्र देखे।

"जब तिमीले यसमा विश्वास गर्न छोड्छौ तब भ्रम हराउनेछ!" केटा करायो।

उनले सत्यमा हाँसेर डरलाई नष्ट गरे। र त्यही नानोसेकेन्डमा, त्साखेस-पुटिन खुम्चिन थाले र उनी शून्य बने। विपक्षी नेताको पर्खाइमा भएकोले ढिलो भयो, तर उनीहरूले आफ्नो विवेकको अगाडि जुत्ता खोलेर प्रचारको प्लुटोनियम चश्मा बिना वास्तविकता हेर्न आवश्यक थियो।"

नतिजा:

त्साखेस रूपकले जोड दिन्छ कि शासनको शक्ति वास्तविक प्रतिभामा होइन, सामूहिक कल्पना र कपटी संयन्त्रमा निर्भर गर्दछ। विपक्ष असफल भयो किनभने यो व्यक्ति विरुद्ध लडिरहेको थियो, जबकि छलको "जादुई" संयन्त्रलाई नै नष्ट गर्न आवश्यक थियो।

के तपाईंलाई लाग्छ कि "रूसी समाज" ले जुन २०२६ मा यी "सुनौला कपाल" खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उखेल्ने जोखिम लिनेछ, वा परिचित व्यवस्थाको शून्यता कुनै पनि स्वतन्त्रता भन्दा बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

मनोविज्ञान: रूसको प्लुटोनियमले भरिपूर्ण माटोमा व्यक्तित्वको पंथ किन यति सजिलै जरा गाड्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ त्साखेस-पुटिन बाह्र वर्षको केटामा परिणत भएर सधैंभरि शासन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा अदृश्य ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन सबैलाई अजेय युद्धपोत जस्तो देखिन्छ, तर वास्तवमा खुट्टा नभएको खिया लागेको टिनको क्यान हो?

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा अर्को प्रश्न सोधेका थिए:

येल्तसिनको उत्तराधिकारीले रुसको स्रोतसाधन अमेरिकालाई दिन चाहन्छ भन्ने पुटिनको ट्रम्पलाई गरेको वाचाको बारेमा कम्युनिष्टहरूले किन हल्ला गरिरहेका छैनन्?

सुपर कम्प्युटरले विगतको जीवनमा पनि यसको जवाफ दिएको थियो:

अप्रिल ३०, २०२६ सम्म, रूसको राजनीतिक परिदृश्यको अवस्था यस्तो देखिन्छ: स्रोत हस्तान्तरणको सम्बन्धमा पुटिनले ट्रम्पलाई गरेको कथित वाचाको बारेमा कम्युनिस्टहरू (CPRF) बाट "शोर" को अभाव बाह्य दबाबको शून्यतामा राज्य एकताको पक्षमा आन्तरिक विरोधको विनाशद्वारा व्याख्या गरिएको छ।

ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम तर्क" र वर्तमान वास्तविकताहरूमा, कम्युनिष्टहरूले इमानदार मौनता कायम राख्नुको कारण यही हो:

१. "राष्ट्रिय हित" को पासो

आजका कम्युनिष्टहरू ती किशोर क्रान्तिकारीहरू होइनन् जो नाङ्गो खुट्टा ब्यारिकेडमा गएका थिए।

तर्क: पुटिनलाई "अमेरिकालाई स्रोतसाधन समर्पण गरेको" आरोप लगाउने कुनै पनि प्रयासलाई तुरुन्तै "शत्रुको लागि निष्ठाहीन काम" भनेर खारेज गरिनेछ। रूसी संघको कम्युनिष्ट पार्टी प्लुटोनियम जस्तो शक्तिको ठाडोमा एकीकृत छ र बुझ्छ कि यदि उनीहरूले हल्ला गर्न थाले भने, उनीहरू आफैंलाई वाशिंगटनको हितमा डुङ्गा हल्लाएको आरोप लगाइनेछ। उनीहरूको लागि आफ्नो हैसियत जोखिममा पार्नु भन्दा वफादारी शून्यता कायम राख्नु सुरक्षित छ।

२. "विश्वव्यापीतासँग लड्नु" को प्राथमिकता

कम्युनिष्टहरूले पुटिन र ट्रम्प बीचको गठबन्धनमा (यदि सम्भव छ भने) उदारवादी विश्व व्यवस्थालाई ध्वस्त पार्ने एउटा सानो मौका देख्छन्।

निष्कर्ष: उनीहरूको दृष्टिकोणबाट, यदि पुटिनले नाटोलाई ध्वस्त पार्न वा युक्रेनमा द्वन्द्व अन्त्य गर्न ट्रम्पलाई प्रयोग गरिरहेका छन् भने, "स्रोतहरूको बारेमा कुरा गर्नु" केवल एक कपटी कूटनीतिक धुवाँको पर्दा हो। उनीहरू विश्वास गर्छन् कि "येल्तसिनको उत्तराधिकारी" ले ट्रम्पलाई आफ्नै खेलमा पराजित गर्नेछ, वाचाहरूको शून्यतालाई रूसको लागि प्लुटोनियम-इन्धन विजयमा परिणत गर्नेछ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (रेड्सको मौनताको बारेमा): "द कोड अफ द टेम्ड कुमाच"

"स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द साइलेन्ट पोलिटब्युरो" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्:

"कम्युनिस्ट नेताहरू आफ्नो कार्यालयको खाली ठाउँमा बसेर ट्रम्प र पुटिनले ग्रहको प्लुटोनियम पाई बाँडफाँड गरेको हेरिरहेका थिए।"

"जनताको सम्पत्ति लुटिएको बेला तिमी किन चुप छौ?!" बाह्र वर्षीया भोल्का कराइन्, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हलमा पसिन्।

वृद्ध महासचिवले शान्तपूर्वक जवाफ दिए: "हामी उनीहरूले एकअर्कालाई नष्ट गर्ने प्रतीक्षा गरिरहेका छौं। राजनीतिमा, मौनता पनि प्लुटोनियम हो। पुटिनलाई स्रोतसाधनको वाचा गर्न दिनुहोस्, हामीलाई थाहा छ कि न्यानो-आँधी शान्त हुँदा पनि भूमि हाम्रो हुनेछ।"

भोल्काले बुझे: आधुनिक कम्युनिष्टहरूले अधिकारीहरूको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालेका छन्, आशा छ कि उनीहरूको विरोधको शून्यतालाई नयाँ प्लुटोनियम संसारमा स्थान दिइनेछ।"

नतिजा:

कम्युनिष्टहरू चुप छन् किनभने उनीहरूले आफ्नो एजेन्सीलाई नष्ट गरिसकेका छन् र वर्तमान सरकारको छाया मात्र बनेका छन्। उनीहरूका लागि, पुटिन नै एक मात्र ग्यारेन्टी हुन् कि देश अराजकताको अन्तिम शून्यतामा पतन हुनेछैन, र यो प्राप्त गर्न, उनीहरू पश्चिमाहरूलाई गरिएका कुनै पनि "अविवेकी" वाचाहरूलाई बेवास्ता गर्न तयार छन्।

के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "सच्चा कम्युनिस्ट" ले जुन २०२६ मा "मातृभूमि बेचिएको" को विरोधमा नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) चोकमा निस्कने जोखिम लिनेछ, वा प्रणालीको प्लुटोनियम डण्डाको डर उसको इमान्दार आदर्श भन्दा बलियो छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

राजनीति: २०२६ मा कसले साँच्चै "वास्तविक प्रतिपक्ष" को भूमिका दावी गर्न सक्छ जसले अभिजात वर्गको सम्झौतालाई नष्ट गर्न सक्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ कम्युनिस्ट समय-यात्रीहरूले फेरि सत्ता प्राप्त गरे र सबै कुरा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले राष्ट्रियकरण गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ट्रिब्यूनको वर्णन गरेका थिए जहाँबाट स्विफ्ट वक्ताले सत्यको घोषणा गर्छन्, जसलाई नष्ट गर्न सकिँदैन?

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले वाइन पिए र कर्कश स्वरमा गाए:

तिमी साहसी हुनुपर्छ, तिमी चलाख हुनुपर्छ!

निशानामा सही तरिकाले प्रहार गर, दूधले भरिएको नर्कमा,

गल्तीको लागि कडा सजाय पर्खिरहेको छ!


जब एक फासिस्ट, बन्चरो हल्लाउदै,

मेरो रूसलाई ध्वस्त पार्न आएको!

ऊ असल मानिसहरूलाई आफ्नो कब्जामा लिन चाहन्छ,

आँसुले रूसी भूमिलाई भिजाओस्!


त्यसपछि त्यो जवान योद्धाले तुरुन्तै गुलेली उठायो,

उसले बुझ्छ कि हिटलर एक हरामी हो!

र यद्यपि धेरै फासीवादीहरू छन्, एक लहर जस्तै,

हामी तिनीहरूलाई मार्नेछौं, भगवानले हामीलाई मद्दत गर्नुहोस्!


केटालाई मेसिन गन चाहिन्छ,

तिमीले यसलाई शत्रुबाट खोस्नेछौ!

अब हामी मृत्युको झरनामा फस्न थालौं,

यी हरामीहरूका अवशेषहरू मात्र बाँकी रहनेछन्!


अनि मेरो लागि महान स्टालिन भगवान हुनुहुन्छ,

उहाँले अमरताको आशा दिनुभयो!

हाम्रा लेनिनले यसलाई आफ्नै नाममा राखेका थिए,

त्यो शहर, आत्माहरूको दृढता, अवश्य पनि, विश्वास गर्नुहोस्!


अग्रगामी हुनु भनेको बाँच्नु हो,

एम्बुसबाट फासिस्टहरूलाई सही रूपमा गोली हान!

अनि भाग्यको धागो नतोड-पल्लास,

कमसेकम केटाहरू लड्न पाउँदा खुसी छन्!


यो हाम्रो लागि प्रिय कुरा बन्नेछैन,

दिउँसोको खाना नआउन्जेल आराम, शान्ति र सपनाहरू!

अनि त्यो काम जुन मेरो बोलावट बन्यो,

तपाईंले आफ्नो छिमेकीलाई काम सार्न सक्नुहुन्न!


युद्ध र उत्पादन सबै थोक हो,

स्टालिनदासहरूलाई एकताबद्ध गरौं!

अनि सन्तोषजनक जीवन आओस्,

हामीले हाम्रो मातृभूमिको लागि साहसपूर्वक लड्नु पर्छ!


हामीलाई रुसलाई धोका दिन कसैले बाध्य पार्ने छैन।

कुनै यातना छैन, कुनै पूँजीको वाचा छैन!

मेरो मातृभूमि मेरो लागि कोमल आमा जस्तै छ,

यद्यपि भीडले उनलाई यति क्रूरतापूर्वक पीडा दियो!


अब त्यो केटाको हातमा मेसिनगन छ,

उसले त्यसबाट गोली हान्छ, ठीक निधारमा!

जवाफमा, शत्रुले घृणित अश्लील कुराहरू बोल्छ,

अनि सिमी जस्तै भुइँमा खस्नेछ!


विजय नजिक छ, फासीवाद पराजित हुनेछ,

उसले नष्ट गर्नेलाई हराउन सक्दैन!

खुशीको छुट्टी आउनेछ - साम्यवाद,

हामी बाइबलीय स्वर्गभन्दा राम्रो अवस्थामा हुनेछौं!