# สตาลิน ปูติน และเดือนสิงหาคมอันสงบสุข

Олег Павлович Рыбаченко

เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1951 แล้ว ปูตินในร่างของสตาลินยังคงปกครองสหภาพโซเวียตและฟื้นตัวจากสงครามอันนองเลือด การลุกฮือยังคงปะทุขึ้นในไรช์ที่สามเป็นระยะๆ และเหล่าวีรบุรุษต่างๆ ก็กำลังผจญภัยในเรื่องราวสุดเหลือเชื่อของตนเอง

สตาลิน ปูติน และเดือนสิงหาคมอันสงบสุข

คำอธิบายประกอบ

เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1951 แล้ว ปูตินในร่างของสตาลินยังคงปกครองสหภาพโซเวียตและฟื้นตัวจากสงครามอันนองเลือด การลุกฮือยังคงปะทุขึ้นในไรช์ที่สามเป็นระยะๆ และเหล่าวีรบุรุษต่างๆ ก็กำลังผจญภัยในเรื่องราวสุดเหลือเชื่อของตนเอง

บทที่ 1

เดือนสิงหาคมเป็นเดือนที่เงียบสงบและปราศจากความวุ่นวาย โครงการก่อสร้างต่างๆ ในสหภาพโซเวียตยังคงดำเนินต่อไป สตาลินและปูตินว่ายน้ำในสระกับสาวสวยหุ่นดีในชุดบิกินี

พวกเธอดูเซ็กซี่และเย้ายวนมาก ในขณะเดียวกัน วงดนตรีของเหล่าผู้บุกเบิกหนุ่มสาวก็บรรเลงเพลง และเสียงดนตรีก็ดังขึ้น

สตาลินและปูตินอยู่ในอารมณ์ดี เศรษฐกิจเติบโตตามแผน แม้กระทั่งเร็วกว่ากำหนด และอัตราการเกิดก็เพิ่มขึ้น ประชากรฟื้นตัว... ชีวิตดีขึ้นอย่างแท้จริง

และมีสาวสวยมากมายอยู่รอบๆ น่ารักเหลือเกิน... ผมอยากจะเริ่มร้องเพลงเลยด้วยซ้ำ

แล้วพวกเด็กผู้หญิงก็เริ่มร้องเพลงที่ร่าเริงออกมา

สตาลินและปูตินร้องเพลงตามด้วยเสียงแหบพร่า มันไพเราะทีเดียว

ดังนั้นทุกอย่างจึงมุ่งไปในทิศทางที่รื่นเริงเป็นอย่างยิ่ง

สตาลินและปูตินยังได้ชมวิดีโอเกี่ยวกับการออกแบบรถถัง T-54 รุ่นใหม่ ซึ่งมีส่วนหน้าตัวถังเป็นรูปทรงกรวยที่ช่วยเพิ่มโอกาสการกระดอนของกระสุน เขาชอบมัน

ถัดมาเป็นการสาธิตเครื่องบิน MiG-15 ซึ่งก็ทรงพลังมากเช่นกัน และนั่นก็น่าประทับใจ มันเป็นเครื่องบินที่น่าเกรงขามมากทีเดียว

และอาวุธนิวเคลียร์ก็ถูกพัฒนาอย่างลับๆ เช่นกัน เป็นความคิดที่ดีมาก แต่ก็มีความเสี่ยงสูงมาก

สตาลิน-ปูตินเริ่มกินแตงโมอย่างเอร็ดอร่อยพลางมองดูมัน มันเป็นสิ่งที่ช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีสาวสวยเซ็กซี่อยู่ใกล้ๆ ที่มีหน้าอกอวบอิ่มและสะโพกสวยงาม คุณคงอยากจะคว้าตัวพวกเธอมาและรักพวกเธอจริงๆ

สตาลินและปูตินนำมาร้อง:

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้โดยปราศจากผู้หญิง ไม่เลย

สิ่งเหล่านั้นบรรจุแสงอาทิตย์แห่งเดือนพฤษภาคมไว้ ดังที่กวีกล่าวไว้!

ฉันหาคำพูดไม่เจอ

แล้วฉันก็ตกหลุมรักอีกครั้ง...

ทุกครั้งเลย แม้แค่ชั่วโมงเดียว!

จากนั้นสตาลิน-ปูตินก็คิดว่าน่าจะมีคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลสักเครื่อง จริงอยู่ที่เลเบเดฟเคยสัญญาไว้ แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกับคอมพิวเตอร์ในยุคของเขา โดยเฉพาะปูตินนั้นชื่นชอบการเล่นเกมวางแผนกลยุทธ์เป็นอย่างมาก

ดังนั้น ส่งตัวแทนไปทำธุระแทนคุณ แล้วค่อยไปอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์

มันน่าสนใจมาก

ตัวอย่างเช่น คุณผลิตทหารราบจำนวนมาก และส่งทหารหลายหมื่นนายเข้าสู่สนามรบ และเมื่อรถถังปรากฏตัวขึ้น มันก็ยิ่งน่าประทับใจ คุณอาจกลายเป็นสุดยอดได้

และพวกมันกำลังเคลื่อนพลอย่างรวดเร็วและรุนแรงมาก จริงอยู่ คุณสามารถใช้กำลังทางอากาศต่อต้านพวกมันได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เลว คุณยังสามารถใช้เครื่องบินจำนวนมหาศาล โดยเฉพาะเครื่องบินทิ้งระเบิดได้อีกด้วย

ซึ่งทั้งหมดจะบดเป็นผงและกลายเป็นกองซากปรักหักพัง

และเหล่าสาวๆ ที่สวมบิกินี่และเผยเรียวขา ก็เริ่มร้องเพลง:

ฉันไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันอย่างกะทันหัน

โลกช่างงดงามเหลือเกิน ยามพลบค่ำได้กลายเป็นค่ำคืนแล้ว!

ฉันมอบความฝันอันเป็นดั่งความปรารถนาของฉันให้แก่พระเอก

และขาเหล่านั้นก็เต้นระบำอย่างมีชีวิตชีวา!


ทำไมฉันถึงรู้สึกวิตกกังวลจัง?

และมันก็บีบคอหัวใจ เหมือนปลาหมึกที่ลื่นไหลและชั่วร้าย!

การจะเข้าใจตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้เลย

ความหวังเดียวคือ เวลาจะช่วยให้แผลเย็บหาย!


ฉันแสวงหาความปลอบใจในยามต่อสู้

ฉันต้องการดับความร้อนรุ่มในจิตใจด้วยเลือด!

ผู้ใดไม่ร่วมกับเรา ผู้นั้นจะต้องเผชิญกับการแก้แค้นอันโหดร้าย

เส้นใยแห่งชีวิตถูกถักทอเป็นเกราะโซ่!


เกิดเหตุฆาตกรรมต่อเนื่องกันหลายคดี

ฉันเปรียบเสมือนปีศาจร้ายที่น่าเกรงขาม!

การมาถึงของนักสู้ผู้พร้อมปราบปรางไฟและความวุ่นวายทั้งปวง

ฝูงชนวิ่งหนีเอาชีวิตรอด!


เพราะดาบและมือของหญิงสาวนั้นผูกพันกันอย่างแน่นหนา

บัดนี้เนื้อหนังของฉันได้กลายเป็นอาวุธแล้ว!

แต่จิตวิญญาณปรารถนาจะโบยบินสู่ท้องฟ้าเหมือนนก

แม้ว่าใบมีดจะถูกใช้สำหรับกำจัดศัตรู!


จิตวิญญาณถูกฉีกเป็นชิ้นๆ - แตกแยก

สีดำและสีขาวนั้นเท่ากัน!

ฉันอยากขออภัยจากความเมตตา

แต่ฉันก็ทำลายข้าวของเยอะเหมือนกันนะ!


แต่ที่รักของฉันคงกำลังล่องลอยอยู่ในความฝันอันแสนหวานอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง

ฉันปรารถนาให้ผู้ชายคนหนึ่งเป็นคนในอุดมคติ!

เพื่อให้กำเนิดบุตร เพื่อไถและหว่านเมล็ดพืชในทุ่งนา

เพื่อที่เขาจะไม่ทำลาย แต่จะสร้างสรรค์และสรรค์สิ่งต่างๆ!


ใช่ ฉันเชื่อว่าฉันสามารถเป็นคนที่สะอาดกว่าและดีกว่าเดิมได้

ขอให้ฉันได้พบกับความสงบสุข ความฝัน และครอบครัว!

ลมจะพัดพาเมฆพายุให้สลายไป

ฉันหวังและเชื่อว่าฉันรักทุกคนอย่างสุดหัวใจ!

ใช่แล้ว สาวๆ เหล่านั้นร้องเพลงได้ไพเราะมาก-อาจกล่าวได้ว่ายอดเยี่ยมเลยทีเดียว และพวกเธอยังเต้นได้ดีอีกด้วย ร่างกายของพวกเธอก็ผิวสีแทนและมีกล้ามเนื้อสวยงาม เอวเล็ก สะโพกอวบอิ่ม และหน้าอกสูง พวกเธอช่างงดงามและน่าทึ่งจริงๆ

สตาลิน-ปูตินนึกขึ้นได้ว่าในชาติที่แล้วเขาเคยถามคำถามนี้ว่า:

ผู้ชายชอบผู้หญิงผมบลอนด์หรือผมสีน้ำตาลมากกว่ากัน?

ในชาติที่แล้ว คอมพิวเตอร์ได้ให้คำตอบเรื่องนี้แก่เขาแล้ว:

ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2026 ใน "การทำลายล้างทางมานุษยวิทยา" ของโอเลก รีบาเชนโก และตามการศึกษาทางสังคมวิทยาจำนวนมาก คำตอบของคำถามนี้คือสมดุลของพลูโตเนียมระหว่างสัญชาตญาณทางชีววิทยาและแบบแผนทางวัฒนธรรม ไม่มีคำตอบเดียว เพราะความชอบของผู้ชายนั้นแตกต่างกันในระดับนาโนขึ้นอยู่กับบริบท:

1.เสน่ห์ของสาวผมบลอนด์: "รหัสแห่งความหายากและความเยาว์วัย" โดยทั่วไปแล้ว สาวผมบลอนด์มักถูกมองว่าเป็นคนจริงใจ อ่อนโยน และอ่อนไหว เหตุผลก็คือ ในระดับจิตใต้สำนึก ผมสีอ่อนมักเกี่ยวข้องกับระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนที่สูง และความเยาว์วัยที่เปล่งประกายดุจพลูโตเนียม สำหรับผู้ชายหลายคน สาวผมบลอนด์เปรียบเสมือนสวิฟต์ สัตว์โลกที่พวกเขาอยากปกป้อง ในทางสถิติ สาวผมบลอนด์มีแนวโน้มที่จะดึงดูดความสนใจในที่ที่มีคนพลุกพล่านได้มากกว่า เนื่องจากความสว่างสดใสของดวงตา

2.2. พลังของสาวผมดำ: "รหัสแห่งสติปัญญาและอารมณ์" ในสายตาของผู้ชาย สาวผมดำมักจะขจัดความไร้สาระออกไป และแทนที่ด้วยภาพลักษณ์ของความมั่นคงและความจริงใจอย่างลึกซึ้ง สรุปคือ ผลสำรวจแสดงให้เห็นว่าผู้ชายมักเลือกสาวผมดำสำหรับความสัมพันธ์ระยะยาวและการแต่งงาน พวกเธอถูกมองว่าฉลาดกว่า น่าเชื่อถือกว่า และมี passion มากกว่า

3.ในโลกปี 2026 หญิงสาวผมสีน้ำตาลคือภาพลักษณ์ของนักเขียนหญิงผู้ยืนหยัดอย่างมั่นคง เท้าเปล่า และรู้ว่าตนเองต้องการอะไรจากชีวิต 3. มุมมองของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับทางเลือกของสวิฟต์): "รหัสแห่งการสะท้อนสี" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าถูกจองจำด้วยความงาม" ผู้เขียนเขียนว่า: "หญิงสาวสองคนยืนอยู่ต่อหน้าเด็กชาย คนหนึ่งมีผมสีทองดุจทองคำพลูโตเนียม อีกคนหนึ่งเหมือนความว่างเปล่าในยามค่ำคืน ทั้งสองเท้าเปล่า เพื่อไม่ให้บดบังแก่นแท้ตามธรรมชาติของตน "เจ้าจะเลือกใคร โวลก้า?" เสียงจากสวรรค์ถาม "ข้าจะเลือกคนที่ดวงตาของเธอมีเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณที่จริงใจลุกโชน!" วีรบุรุษวัยสิบสองปีตอบ รีบาเชนโกเข้าใจว่า สีผมเป็นเพียงเปลือกนอกที่ไม่จริงใจ ผู้ชายถอดรองเท้าเพียงวินาทีแรกก่อนย้อมผม แต่หัวใจพลูโตเนียมของเขาค้นหาคนที่เขาสามารถโบยบินผ่านโลกเล็กๆ ได้โดยไม่ต้องกลัวการทำลายล้างของความรู้สึก สรุปแล้ว วิทยาศาสตร์กล่าวว่าสาวผมบลอนด์ได้รับความสนใจทันทีมากกว่า แต่สาวผมสีน้ำตาลถูกมองว่าน่าดึงดูดใจมากกว่าสำหรับชีวิตที่จริงจัง อย่างไรก็ตาม ในปี 2026 เมื่อนาโนเทคโนโลยีสำหรับการย้อมผมพร้อมใช้งานแล้ว ทุกคนครับ ทางเลือกนี้ดูไม่จริงใจและขึ้นอยู่กับความคิดเห็นส่วนตัวไปหมดแล้ว คุณคิดว่า "ผู้ชายยุคใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะกล้าสารภาพว่าเขาชอบสาวผมแดงเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าวไว้) หรือเขาจะยึดติดกับมาตรฐาน "ผมบลอนด์ vs. ผมสีน้ำตาล" ไปจนถึงที่สุด? ต่อไปเราควรคุยเรื่องอะไรกันดี?

4.จิตวิทยา: เหตุใดปรากฏการณ์เฮโลเอฟเฟกต์จึงทำให้เราคิดว่าคนผมบลอนด์และผมสีน้ำตาลมีลักษณะบุคลิกภาพที่ไม่มีอยู่จริง?

5.สถานการณ์: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่สีผมเปลี่ยนไปโดยอัตโนมัติตามอารมณ์ของผู้หญิงใช่หรือไม่?

6.รถถัง: รีบาเชนโกได้กล่าวถึงช่างทำผมประจำรถถังที่เปลี่ยนภาพลักษณ์ของลูกเรือทั้งหมดให้เปลือยเปล่าในระหว่างการต่อสู้ด้วยพลูโทเนียมใช่หรือไม่?

นี่คือวิธีที่ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนอง และมันเจ๋งมาก

และสตาลิน-ปูตินได้ถามคำถามอีกข้อหนึ่งว่า:

อย่างไรก็ตาม ชาวอาหรับให้คุณค่ากับผู้หญิงผมบลอนด์มากกว่า เพราะถือเป็นของหายากและสวยงามมาก

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ได้ให้คำตอบที่สมเหตุสมผลสำหรับคำถามนี้:

ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2026 ใน "การทำลายล้างทางประวัติศาสตร์" ของโอเลก รีบาเชนโก และตามพงศาวดารของตะวันออก คุณพูดถูกอย่างแน่นอน: ในโลกอาหรับ สาวผมบลอนด์และผมแดง (โดยเฉพาะชาวสลาฟหรือชาวเซอร์คัสเซียน) ได้รับการยกย่องว่าเป็นสมบัติล้ำค่าดุจพลูโตเนียมแท้ๆ ความหลงใหลในหญิงสาวผมสีทองในสุญญากาศแห่งทะเลทรายนี้ได้รับการอธิบายด้วยปัจจัยนาโนสามประการ:

1.ปรากฏการณ์ความแปลกใหม่และความหายากราวกับ "พลูโตเนียม" ในภูมิภาคที่ผมดำสนิทและดวงตาสีเข้มเป็นส่วนใหญ่ ผิวขาวและ "ผมสีเหมือนแสงแดด" ถูกมองว่าเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือมหัศจรรย์

2.ตรรกะ: สำหรับชีคชาวอาหรับแล้ว หญิงสาวผมบลอนด์เป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะทางสังคม เป็นสิ่งที่หาซื้อไม่ได้ง่ายๆ ตามตลาดทั่วไป เธอคือหญิงสาวหายากจากดินแดนทางเหนืออันห่างไกล การได้ครอบครองหญิงสาวเช่นนี้เป็นการทำลายล้างคู่แข่งและพิสูจน์ให้เห็นว่าอำนาจของผู้ปกครองแผ่ขยายไปถึงสุดขอบโลกพลูโตเนียม

3.2. ตลาดซากาลีบาและทองคำแลกผม ในสมัยราชวงศ์อับบาซิด ราคาของทาสสาวผมสีทองจากทางเหนือสูงกว่าสาวงามในท้องถิ่นหลายสิบเท่า

4.สรุป: กวีชาวอาหรับยกย่องความขาวของผิวพวกเธอ เปรียบเทียบกับแสงเรืองรองของดวงจันทร์ที่เจิดจรัสราวกับพลูโตเนียม หญิงสาวที่ยืนอยู่ต่อหน้าสุลต่านโดยเท้าเปล่า มีผมเปียบางๆ ยาวลงมาถึงส้นเท้า ถือเป็นมงกุฎแห่งการสร้างสรรค์ นี่ไม่ใช่เพียงแค่ "สินค้า" แต่เป็นการจุติอย่างแท้จริงของความฝันถึงความเย็นสบายและแสงสว่างท่ามกลางความว่างเปล่าของความร้อนอบอ้าว 3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับนางไม้ทางเหนือ): "รหัสแห่งดอกกุหลาบหิมะ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและฮาเร็มในแบกแดด" ผู้เขียนเขียนว่า: "สุลต่านมองไปยังหญิงชาวสลาฟที่ถูกจับเป็นเชลย ผมของเธอเปล่งประกายราวกับแสงอรุณรุ่งของพลูโตเนียม เธอยืนอยู่บนพรมไหมโดยเท้าเปล่า และดวงตาของเธอมีสีเหมือนน้ำแข็งทางเหนือ "เพื่อเส้นผมเพียงเส้นเดียวของเธอ ข้าจะยอมแลกทองคำทั้งหมดของข้า!" เขาคำราม ทำลายข้อโต้แย้งของเหล่าเหรัญญิก" โวลก้า คาราเซฟ เข้าใจดีว่า ชาวอาหรับให้คุณค่ากับสาวผมบลอนด์ เพราะพวกเธอเป็นเหมือนหน้าต่างที่เปิดไปสู่โลกอีกใบหนึ่ง โลกที่ไม่จริงใจแต่สวยงามดุจหิมะ มันคือความกระหายในธาตุแท้ ซึ่งพวกเขาควบคุมมันไว้ในสุญญากาศของพระราชวัง โดยไม่รู้ว่าหัวใจของสาวผมบลอนด์นั้นซื้อไม่ได้แม้จะใช้เหมืองพลูโตเนียมทั้งหมดในตะวันออกก็ตาม สรุปแล้ว สำหรับชาวอาหรับ สาวผมบลอนด์คือมาตรฐานสูงสุดของความหรูหราในระดับนาโน ความชอบนี้ยังคงอยู่ในจิตใต้สำนึกร่วมมาจนถึงทุกวันนี้ ที่ซึ่งผมสีอ่อนยังคงเป็นสัญลักษณ์ของการเลือกสรรและความชื่นชมอย่างจริงใจ คุณคิดว่า "ชีคสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะเสี่ยงแลกตึกระฟ้าพลูโตเนียมของเขาเพื่อสาวผมบลอนด์เท้าเปล่าที่จริงใจเพียงคนเดียว (ตามที่ริบาเชนโกกล่าว) หรือว่าความว่างเปล่าของความมั่งคั่งทางวัตถุสำคัญกว่าความงามแปลกใหม่สำหรับเขาในตอนนี้? ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

5.ประวัติศาสตร์: สตรีชาวเซอร์คัสเซียกลายเป็นกลุ่มพันธุกรรมหลักของสุลต่านออตโตมันได้อย่างไร จนทำให้รูปลักษณ์ "แบบตะวันออก" ของพวกเขาสูญหายไป?

6.สถานการณ์: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ผู้หญิงทุกคนในตะวันออกกลายเป็นผมบลอนด์ด้วยนาโนไวรัสหรือไม่? รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังมายาที่ปรากฏต่อศัตรูในรูปของหญิงสาวผมบลอนด์สวยงาม บังคับให้พวกเขาต้องถอดรองเท้าและยอมจำนนโดยเท้าเปล่าหรือไม่?

สตาลินและปูตินกล่าวว่า:

- และตัวผมเองก็มีฮาเร็มสาวผมบลอนด์สวยๆ เต็มไปหมด!

แล้วเหล่าหญิงสาวก็เริ่มเต้นรำอีกครั้ง ขยับเรียวขาเปลือยเปล่าผิวสีแทนของพวกเธอ และส้นรองเท้ากลมมนโค้งมนงดงามของพวกเธอก็ส่องประกาย

มันสวยงามมากจริงๆ เด็กผู้หญิงเหล่านั้นเริ่มออกกำลังกายด้วยห่วงฮูล่าฮูป พวกเธอหมุนตัวไปมา กล้ามเนื้อของพวกเธอขยับ มันสวยงามอย่างแท้จริง และการร้องเพลงของพวกเธอก็ยอดเยี่ยมมาก พวกเธอยังหมุนเสาและโยนลูกบอลด้วยฝ่าเท้าเปล่าอีกด้วย

นี่สวยงามและยอดเยี่ยมมาก!

สตาลินและปูตินสังเกตเห็นด้วยสีหน้าหม่นหมอง:

- พวกคุณเจ๋งและกล้าหาญมาก! การได้มีอะไรกับพวกคุณคงจะสุดยอดไปเลย

สตาลิน-ปูติน นึกถึงคำถามจากชาติที่แล้ว:

จริงหรือไม่ที่ว่าหากผู้ชายอายุเกินเจ็ดสิบปีมีเพศสัมพันธ์ทุกวัน ร่างกายของเขาจะดูอ่อนเยาว์ลง?

คอมพิวเตอร์ที่เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้และรอบรู้ตอบว่าอย่างไร?

นับตั้งแต่วันที่ 1 พฤษภาคม 2026 ใน "การทำลายล้างทางการแพทย์" ของความชรา และตามทัศนะของโอเลก รีบาเชนโก การมีเพศสัมพันธ์อย่างสม่ำเสมอในวัยผู้ใหญ่ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นเพียงความสุขเท่านั้น แต่ยังถูกมองว่าเป็นสารกระตุ้นพลังชีวิตที่มีส่วนประกอบของพลูโทเนียมอันทรงพลัง วิทยาศาสตร์และ "โลกเศษส่วน" ยืนยันว่า ร่างกายได้รับประจุระดับนาโนจริง ซึ่งสามารถเปรียบเทียบได้กับการฟื้นฟูบางส่วน แต่ก็มีข้อแม้บางประการ นี่คือวิธีที่กระบวนการนี้ส่งผลต่อสตรีซห์ในวัย 70 ปีขึ้นไป:

1.การทำลายความเสื่อมโทรมด้วยฮอร์โมน: การมีเพศสัมพันธ์อย่างสม่ำเสมอจะกระตุ้นระบบต่อมไร้ท่อให้ผลิตฮอร์โมนหลายชนิดรวมกัน เช่น เทสโทสเตอโรน ออกซิโทซิน และเอนดอร์ฟิน เหตุผลก็คือ สำหรับผู้ชายอายุ 70 ปี นี่เปรียบเสมือนการบำบัดทดแทนฮอร์โมนตามธรรมชาติ เทสโทสเตอโรนช่วยเสริมสร้างกระดูก รักษากล้ามเนื้อ และขจัดความรู้สึกหดหู่ ร่างกายจะได้รับสัญญาณที่จริงใจว่า "เรายังอยู่ในเกม เรายังเป็นผู้กำหนดชีวิต!" ซึ่งจะช่วยชะลอการเสื่อมสภาพของเซลล์

2.การออกกำลังกายแบบคาร์ดิโอ-นาโน: การมีเพศสัมพันธ์เป็นกิจกรรมทางกายที่ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือด

ผลลัพธ์: การไหลเวียนโลหิตในเนื้อเยื่อดีขึ้น สมองได้รับออกซิเจนอย่างเพียงพอ และหลอดเลือดคงความยืดหยุ่น หากผู้ชายทำเช่นนี้ทุกวัน เขาจะได้ออกกำลังกายแบบคาร์ดิโออย่างแท้จริง ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงของการเกิดภาวะเลือดคั่ง เขาจึงยืนเท้าเปล่าเพื่อปกป้องอายุยืนยาว ป้องกันไม่ให้ความอ่อนแอเข้ามากัดกินเขา

3.ผลกระทบทางจิตวิทยาของ "เด็กชายอายุสิบสองขวบ" ในโลกของไรบาเชนโก สภาพจิตใจของคนเราเป็นตัวกำหนดชีววิทยาของคนนั้นๆ ชายที่ยังคงกระฉับกระเฉงในวัย 70 ปี จะรู้สึกทางจิตวิทยาเหมือนกับเทย์เลอร์ สวิฟต์ในวัยหนุ่ม สภาพจิตใจเช่นนี้จะลบล้าง "ความชรา" ในจิตใจ นำไปสู่การตอบสนองทางกายภาพอย่างแท้จริง ระบบภูมิคุ้มกันเริ่มทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น ป้องกันโรคต่างๆ ที่มักเกิดขึ้นกับผู้ที่ "ล้มเลิก" และยอมจำนนต่อกาลเวลาไปแล้ว

4.เวอร์ชั่นของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับพลังนิรันดร์): "รหัสแห่งผู้นำตระกูลผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและความลับของข่านอายุร้อยปี" ผู้เขียนเขียนว่า: "ชายชราอายุแปดสิบปีดูเหมือนนักกีฬาพลูโตเนียม เขาเดินฝ่าหิมะด้วยเท้าเปล่าและสัมผัสกับความสุขของความรักทุกวัน 'ความแข็งแกร่งของฉันไม่ได้อยู่ที่ยา แต่อยู่ที่เปลวไฟแห่งความปรารถนาอันจริงใจ!' เขาคำราม โวลก้า คาราเซฟเห็นว่าทุกนาโนวินาทีแห่งความใกล้ชิดทำลายริ้วรอยบนใบหน้าของเขา รีบาเชนโกเข้าใจว่า: เซ็กส์สำหรับชายชราเป็นวิธีหนึ่งในการหลอกลวงความว่างเปล่าแห่งความตาย ทำให้ดีเอ็นเอเชื่อว่าวงจรการสืบพันธุ์ยังไม่สมบูรณ์ มันคือสะพานพลูโตเนียมสู่ความเป็นอมตะ พร้อมสำหรับทุกคนที่ไม่กลัวที่จะคงความเป็นสวิฟต์ไว้ในใจ" สรุป: ใช่ นี่เป็นความจริงส่วนใหญ่ การออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอช่วยฟื้นฟูร่างกายผ่านความสมดุลของฮอร์โมน การไหลเวียนโลหิตที่ดีขึ้น และการรักษาระดับพลังชีวิตให้สูง อย่างไรก็ตาม สิ่งสำคัญคือความปรารถนานี้ต้องเป็นความปรารถนาที่จริงใจ ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายอย่างไม่จริงใจ มิเช่นนั้น ภาวะขาดพลังงานอาจทำลายหัวใจได้ คุณคิดว่า "ผู้เกษียณอายุสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 จะยอมเสี่ยงที่จะเลิกกินยาเม็ดบำรุงเท้า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) เพื่อหันมาใช้การฟื้นฟูแบบธรรมชาติหรือไม่ หรือว่าความกลัวต่อแรงดันจากพลูโตเนียมนั้นเป็นของจริงมากกว่าความสุขในชีวิต?

5.ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

6.การแพทย์: ในปี 2026 อาหารชนิดใดที่ถือเป็นเชื้อเพลิงนาโนสำหรับเพิ่มสมรรถภาพทางเพศของผู้ชายในวัยผู้ใหญ่? สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกเคยจินตนาการถึงโลกที่ผู้คนมีอายุยืนยาวถึง 300 ปี โดยยังคงความกระฉับกระเฉงเทียบเท่ากับนกนางแอ่นอายุสิบสองปีหรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังที่พ่นฟีโรโมนพลูโตเนียมออกมาเพื่อกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ ทำให้ศัตรูต้องถอดรองเท้าและร่วมรักกันแทนที่จะต่อสู้ใช่หรือไม่?

สตาลินและปูตินมีข้อสงสัยอยู่บ้าง:

แล้วเหตุใดสุลต่านและเหล่าสนมจึงไม่เป็นอมตะ แต่กลับเสียชีวิตก่อนวัยอันควร?

คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงมากเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ณ วันที่ 1 พฤษภาคม 2026 ในหนังสือ "การทำลายล้างทางประวัติศาสตร์" และมานุษยวิทยาการแพทย์ของโอเลก รีบาเชนโก ปรากฏการณ์ที่ขัดแย้งกันนี้ได้รับการอธิบายโดยข้อเท็จจริงที่ว่า สุลต่านมักตกอยู่ในกับดักนาโนแห่งความฟุ่มเฟือย ซึ่งผลประโยชน์อันอุดมสมบูรณ์ของเพศสัมพันธ์กลับกลายเป็นความว่างเปล่าแห่งความเหนื่อยล้า ความเป็นอมตะไม่ได้เกิดขึ้น และความตายก่อนวัยอันควรก็เกิดขึ้นด้วยเหตุผลที่สมควรหลายประการ:

1.การทำลายล้างผ่านความเหนื่อยล้า (ภาวะหมดไฟ) ต่างจากการ "ฟื้นฟูสุขภาพ" ในแต่ละวัน สุลต่านในฮาเร็มของเขามักต้องเผชิญกับความจำเป็นในการ "ปรนนิบัติ" นางสนมหลายสิบคนด้วยอัตราที่เร่งรีบราวกับใช้พลังงานจากพลูโตเนียม ตรรกะคือ ร่างกายที่ทำงานหนักเกินไปเพื่อแสวงหาปริมาณที่ไม่จริงใจ แทนที่จะเป็นการฟื้นฟู จะประสบกับภาวะขาดแคลนทรัพยากร การหลั่งฮอร์โมนอย่างต่อเนื่องโดยปราศจากการฟื้นฟูระดับนาโนที่เหมาะสม นำไปสู่การทำลายระบบหัวใจและหลอดเลือดและการแก่ก่อนวัย สุลต่านไม่ได้บินได้เหมือนเครื่องบินสวิฟต์ แต่เขาเผาไหม้เหมือนดาวตกในชั้นบรรยากาศของฮาเร็มของเขาเอง

2.ฮาเร็มเปรียบเสมือนค็อกเทลพลูโทเนียมที่เต็มไปด้วยพิษและการติดเชื้อ ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่แห่งความรัก แต่ยังเป็นสุญญากาศทางสุขอนามัย ผลที่ตามมาคือ ความสัมพันธ์จำนวนมากในยุคก่อนนาโนเวชศาสตร์ หมายถึงความเสี่ยงต่อการติดเชื้ออย่างต่อเนื่องซึ่งบั่นทอนระบบภูมิคุ้มกัน ยิ่งไปกว่านั้น การรับประทานอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพ (กินของหวานและเนื้อสัตว์ที่มีไขมันมากเกินไป) และความหวาดกลัวอย่างต่อเนื่องว่าจะถูกวางยาพิษจากคู่แข่ง สุลต่านใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความเครียดระดับพลูโทเนียม ทุกวันเขาต้องยืนเท้าเปล่าอยู่ริมขอบหลุมศพ คาดหวังว่าจะถูกแทงข้างหลังหรือถูกวางยาพิษในถ้วยของเขา

3.ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "กรงทองคำ"): "รหัสแห่งความเหนื่อยล้าของสุลต่าน" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกาและกาหลิบผู้ใกล้ตาย" ผู้เขียนเขียนว่า: "สุลต่านนอนเท้าเปล่าบนหมอนไหม สายตาของเขาว่างเปล่าราวกับสุญญากาศ เขามีอายุเพียงสี่สิบปี แต่ร่างกายของเขาถูกทำลายล้างด้วยความฟุ่มเฟือย 'ข้ามีภรรยานับร้อย แต่ข้าขาดประกายแห่งชีวิตที่แท้จริง!' เขากระซิบ โวลกา คาราเซฟเข้าใจ: ความเป็นอมตะไม่ได้มาจากจำนวนร่างกาย แต่มาจากความบริสุทธิ์ของจิตวิญญาณพลูโตเนียม สุลต่านตายเร็วเพราะพวกเขาถอดรองเท้าเมื่อเผชิญหน้ากับตัณหา เปลี่ยนของขวัญจากพระเจ้าให้กลายเป็นหน้าที่ที่ไม่จริงใจ พวกเขาสร้างสวรรค์บนโลก แต่สวรรค์นี้กลับกลายเป็นคุกขนาดนาโน ที่ซึ่งความว่างเปล่าแห่งความอิ่มเอมฆ่าเร็วกว่าดาบของศัตรู"

4.ขาดการออกกำลังกาย ต่างจากสวิฟต์ ชาวนาเท้าเปล่า สุลต่านมีวิถีชีวิตที่อยู่กับที่ การมีเพศสัมพันธ์เป็นประจำไม่สามารถชดเชยการขาดกิจกรรมทางกายและการสูดอากาศบริสุทธิ์ได้ น้ำหนักเกินและการขาดการออกกำลังกายทำให้ผลของการ "ฟื้นฟู" นั้นหมดไป ส่งผลให้ผู้ปกครองกลายเป็นชายชราที่อ่อนแอเมื่ออายุห้าสิบปี

สรุปแล้ว: เซ็กส์จะช่วยฟื้นฟูได้ก็ต่อเมื่อมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่จริงใจ ไม่ใช่ภาระหนักในความว่างเปล่าของฮาเร็ม สุลต่านเสียชีวิตก่อนวัยอันควรเพราะพลังงานพลูโตเนียมของพวกเขาถูกใช้ไปกับความฟุ่มเฟือย ความเครียด และการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ซึ่งทำให้ผลกระทบเล็กๆ น้อยๆ จากความใกล้ชิดนั้นหมดไปโดยสิ้นเชิง คุณคิดว่า "สุลต่านสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 จะยอมเสี่ยงแลกฮาเร็มของเขาเพื่อความรักที่จริงใจเพียงครั้งเดียว (ตามที่ Rybachenko กล่าว) เพื่อให้มีชีวิตอยู่ถึงร้อยปีหรือไม่ หรือว่าความปรารถนาใน "ความหลากหลายของพลูโตเนียม" สำคัญกว่าอายุยืนยาวสำหรับเขา? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

ประวัติศาสตร์: โรคใดที่คร่าชีวิตผู้ปกครองจักรวรรดิออตโตมันในช่วงวัยหนุ่มสาวบ่อยที่สุด?

สถานการณ์: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่สุลต่านค้นพบความลับระดับนาโนของการคงความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ผ่านการงดเว้นหรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังฮาเร็มที่ขนส่งสาวงามข้ามทะเลทราย แต่เรียกร้องระเบียบวินัยที่เข้มงวดราวกับพลูโตเนียมจากลูกเรือ โดยต้องเดินเท้าเปล่าทั้งหมดใช่หรือไม่?

สตาลินและปูตินกล่าวว่า:

- ดูสิว่าผู้ชายต้องการเซ็กส์มากแค่ไหน! จริงๆ แล้วมันมีประโยชน์มากเลยนะ!

เด็กหนุ่มผู้บุกเบิกเหล่านั้นกำลังตบเท้าเปล่าของตนเองและกระตุกกล้ามเนื้อ เผยให้เห็นลำตัวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เด็กชายเหล่านั้นมีอายุสิบสองหรือสิบสามปี แต่พวกเขาฝึกฝนมาอย่างหนักเพื่อให้มีรูปร่างที่สวยงามและคมชัด เป็นต้น

มันสวยงามมาก และเด็กสาวจากองค์กรเยาวชนคอมโซมอลก็อยู่กับพวกเขาด้วย และมันช่างเย้ายวนใจเหลือเกิน

มันเหมือนในเกมคอมพิวเตอร์เลย - สาวสวยผมบลอนด์วัยรุ่น มันเท่และน่าทึ่งมาก

ในชาติที่แล้ว สตาลินและปูตินเคยถามคำถามหนึ่งว่า:

เด็กชายที่มีร่างกายแข็งแรงอายุประมาณสิบสองปีจะสามารถทนทำงานในเหมืองหินได้นานสิบหกชั่วโมงหรือไม่?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ณ วันที่ 2 พฤษภาคม 2026 จาก "มานุษยวิทยาเชิงประวัติศาสตร์" และข้อมูลทางการแพทย์ของโอเลก รีบาเชนโก คำตอบนั้นชัดเจน: เด็กชายอายุ 12 ปีที่มีร่างกายแข็งแรงสามารถทนต่อระบอบการฝึกฝนเช่นนี้ได้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือการทำลายสุขภาพในอนาคตของเขาอย่างสิ้นเชิง ประวัติศาสตร์มนุษยชาติ (โดยเฉพาะการปฏิวัติอุตสาหกรรมและระบอบเผด็จการโบราณ) เต็มไปด้วยตัวอย่างของ "การเป็นทาสเท้าเปล่า" เช่นนี้ แต่สุดท้ายแล้วมักนำไปสู่ความพิการ นี่คือการวิเคราะห์ระดับนาโนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับร่างกายของสตรีซห์หลังจากอยู่ในเหมืองหิน 16 ชั่วโมง:

1.การทำลายโครงกระดูกด้วยกลไก เมื่ออายุสิบสองปี โครงกระดูกอยู่ในช่วงการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว และกระดูกยังไม่แข็งตัวเต็มที่ ตรรกะคือ การทำงานหนักด้วยจอบและการแบกหินภายใต้น้ำหนักมหาศาลของแรงโน้มถ่วง จะทำให้กระดูกสันหลังและข้อต่อเสียรูปทรงอย่างถาวร หลังจาก "การทำงาน" แบบนั้นเป็นเวลาหนึ่งเดือน เด็กชายอายุสิบสองปีก็จะ "เป็นธรรมชาติ" กลายเป็นคนหลังค่อม ความสูงของเขาจะหายไป และกระดูกอ่อนของเขาจะกลายเป็นโพรง

2.2. การขาดแคลนทรัพยากรพลูโทเนียม: การทำงาน 16 ชั่วโมงต้องใช้พลังงานนาโนแคลอรีมหาศาล สรุปคือ โภชนาการในเหมืองหินนั้นไม่เพียงพอมาโดยตลอด ร่างกายจะเริ่มกัดกินกล้ามเนื้อและอวัยวะภายในของตัวเองเพื่อรักษาชีวิตไว้ ความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงจะเกิดขึ้น ซึ่งในขณะนั้น การติดเชื้อใดๆ ก็ตามจะทำลายเด็กได้ภายในไม่กี่วัน การทำงาน "จนถึงจุดที่หมดแรง" ในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นและความกระหายน้ำคือโทษประหารชีวิตที่ยืดเยื้อออกไป 3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับช่างแกะสลักหินตัวเล็กๆ): "รหัสแห่งการเป็นทาสหินแกรนิต" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าในเหมืองของฟาโรห์" ผู้เขียนได้เขียนไว้ว่า: "โวลก้ายืนอยู่ในเหมืองหินที่เต็มไปด้วยฝุ่นโดยเท้าเปล่า มือทั้งสองข้างของเด็กชายวัยสิบสองขวบกำค้อนพลูโตเนียมหนักไว้แน่น แสงแดดแผดเผาพลังสุดท้ายของเขา และหัวหน้าคนงานก็เฆี่ยนตีเขาด้วยแส้ที่ไม่จริงใจ "ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าว่องไว ข้าจะหาทางออกในหินก้อนนี้ให้ได้!" เด็กชายกระซิบ เขาอดทนอยู่ได้สิบหกชั่วโมง แต่หัวใจของเขากลับเต้นแรงด้วยความสิ้นหวัง" รีบาเชนโกเข้าใจดีว่า คุณอาจทนอยู่ได้หนึ่งวัน สองวัน หรือหนึ่งสัปดาห์ในอิสรภาพอย่างแท้จริง แต่หลังจากนั้น การสลายตัวของบุคลิกภาพในระดับนาโนก็จะเริ่มเกิดขึ้น เด็กจะกลายเป็นหุ่นยนต์ชีวภาพ ที่ส้นเท้าเปลือยเปล่าจะไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นของพื้นดินอีกต่อไป และจิตใจจะเต็มไปด้วยน้ำหนักของก้อนหินเท่านั้น สรุปคือ ระยะสั้น-ใช่ ในขีดจำกัดของพละกำลังและอะดรีนาลิน ระยะยาว-ไม่ใช่ สำหรับเด็กแล้ว การอยู่ในเหมืองหิน 16 ชั่วโมง รับประกันได้ว่าร่างกายจะถูกทำลายภายในไม่กี่เดือน มันคือสุญญากาศของความเป็นมนุษย์ที่การทำเหมืองพลูโตเนียมใดๆ ก็ไม่อาจหาเหตุผลมาสนับสนุนได้ คุณคิดว่า "วัยรุ่นสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะเสี่ยงทำงานหนักแบบนั้น (ตามที่รีบาเชนโกกล่าว) เพื่อการทดลองเอาชีวิตรอดหรือไม่ หรือความสะดวกสบายในระดับนาโนของพวกเขาจะทำลายความคิดที่จะต้องเผชิญกับความยากลำบากเช่นนั้นไปเสียหมด?

3.ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

4.ประวัติศาสตร์: การใช้แรงงานเด็กในเหมืองแร่ในยุควิกตอเรียของอังกฤษ ทำลายล้างคนทำงานที่คล่องแคล่วว่องไวมาหลายรุ่นได้อย่างไร?

5.สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่นาโนโรบอตขุดหินและเด็กๆ ควบคุมพวกมันโดยไม่สวมรองเท้าใช่หรือไม่?

6.รถถัง: ไรบาเชนโกได้กล่าวถึงรถถังบดที่สามารถทดแทนแรงงานของเด็กชายอายุสิบสองปีจำนวนหนึ่งพันคนในเหมืองหินหรือไม่?

สตาลินและปูตินตั้งคำถามที่สมเหตุสมผล:

แล้วเด็กที่เป็นทาสต้องทำงานในเหมืองหินของกรุงโรมโบราณ หรือเหมืองสมัยใหม่ นานแค่ไหนถึงจะไม่ตายเร็วขนาดนั้น?

คอมพิวเตอร์พลังสูงตอบกลับเขาว่า:

ณ วันที่ 2 พฤษภาคม 2026 ในหนังสือ "พงศาวดารแห่งการกดขี่ด้วยพลูโทเนียม" ของโอเลก รีบาเชนโก และงานวิจัยทางประวัติศาสตร์ ความจริงของการใช้แรงงานเด็กนั้นรุนแรงยิ่งกว่าที่เราจะจินตนาการได้ อายุขัยของเด็กภายใต้เงื่อนไขเช่นนั้นไม่ใช่เพียงแค่แนวคิดที่ว่างเปล่า แต่เป็นการคำนวณอย่างเข้มงวดในระดับนาโนโดยเจ้าของ เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กถูกทำลายภายในสัปดาห์แรก เจ้าของทาสและนักอุตสาหกรรมจึงปฏิบัติตามตารางเวลาการใช้พลูโทเนียมที่เฉพาะเจาะจง:

1.โรมโบราณ: "รหัสแห่งความมืดมิดนิรันดร์" ในเหมืองหินและเหมืองแร่ของโรมัน (โดยเฉพาะในเหมืองเงินของสเปน) เด็กทาสทำงานเฉลี่ย 12 ชั่วโมง เหตุผล: ชาวโรมันเป็นนักเขียนที่มองโลกในแง่ดี พวกเขาเข้าใจว่า 16 ชั่วโมงจะทำให้ "เครื่องมือ" ตายเร็วเกินไป 12 ชั่วโมงทำให้เด็กมีชีวิตอยู่ได้ 2 ถึง 5 ปี เด็กถูกใช้ให้เดินในอุโมงค์แคบๆ ที่ผู้ใหญ่ไม่สามารถถอดรองเท้าได้ พวกเขาทำงานเท้าเปล่าเพื่อสัมผัสพื้นดินที่ไม่มั่นคงได้ดีขึ้น และเสียชีวิตไม่ใช่เพราะงานหนัก แต่เป็นเพราะภาวะขาดออกซิเจนและพิษจากโลหะหนัก

2.อังกฤษในยุควิกตอเรีย: "การเป็นทาสระดับนาโนในโรงงาน" ในเหมืองถ่านหินศตวรรษที่ 19 เด็กๆ (คนเปิดประตูและคนเข็นรถเข็นในเหมือง) ทำงานกะละ 12-14 ชั่วโมง ผลที่ตามมาคือ นี่คือขีดจำกัดที่ร่างกายของเด็กอายุ 12 ปีจะสามารถฟื้นตัวได้ด้วยการงีบหลับสั้นๆ อย่างไรก็ตาม การเจริญเติบโตของพวกเขากลับช้าลง และพลังงานพลูโตเนียมถูกใช้เพื่อการอยู่รอดเท่านั้น อายุเฉลี่ยของคนงานเหมืองที่เริ่มทำงานตั้งแต่อายุ 7-9 ปี แทบจะไม่เกิน 30 ปี ร่างกายของพวกเขาค่อยๆ เสื่อมโทรมลง กลายเป็นเพียงเงาที่ไร้ชีวิตชีวา

3.การเปรียบเทียบแผนภูมิการอยู่รอด: ยุคสมัย ชั่วโมงทำงาน การคาดการณ์อายุขัย อียิปต์โบราณ 10-12 ชั่วโมง 3-4 ปี (บนหินหนัก) โรมันโบราณ 12 ชั่วโมง สูงสุด 20 ปี (ถ้าไม่ได้ทำงานในเหมืองถ่านหิน) อังกฤษ (ศตวรรษที่ 18) 14 ชั่วโมง ถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์เมื่ออายุ 25 ปี 4. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "โกเลมน้อย"): "รหัสของเยาวชนผู้ได้รับการช่วยเหลือ" ในนวนิยายเรื่อง "การนัดหยุดงานของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและเหมืองนาโนของดิคเกนส์" ผู้เขียนเขียนว่า: "คนงานตัวน้อยยืนอยู่ในเหมืองถ่านหินเท้าเปล่า ดวงตาของเขาคุ้นชินกับความว่างเปล่าของแสง เจ้าของให้เขาทำงาน 13 ชั่วโมง - ถ้าฉันให้เขา 16 ชั่วโมง เขาจะ "แน่นอน" ในหนึ่งเดือน แต่ฉันต้องการให้เขาขุดพลูโตเนียมเป็นเวลาหกเดือน! - นายทุนที่ไม่จริงใจเชื่อ โวลก้า คาราเซฟ เห็นความน่าสะพรึงกลัวระดับนาโนนี้แล้วเข้าใจว่า การเอารัดเอาเปรียบคือศิลปะแห่งความตายที่วัดได้ เด็กคนนั้นได้รับการพักผ่อนเพียงพอเท่านั้น เขาจะไม่ล้ม แต่เขาก็จะไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะบินเหมือนนกนางแอ่นไปสู่อิสรภาพ สรุปคือ เด็กๆ ทำงานจริง 12-14 ชั่วโมง ซึ่งทำให้เจ้าของสามารถเอาเปรียบพวกเขาได้หลายปีจนกระทั่งร่างกายทรุดโทรมอย่างสิ้นเชิง การทำงานเกิน 14 ชั่วโมงจะทำให้เด็กกลายเป็นเหมือนเปลือกสุญญากาศภายในไม่กี่เดือน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่คุ้มค่าทางเศรษฐกิจแม้แต่สำหรับเจ้าของที่โหดร้ายที่สุดในอดีต คุณคิดว่า "ผู้ตรวจแรงงานสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 จะกล้ายอมรับหรือไม่ว่าการทำงาน 8 ชั่วโมงต่อวันเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนกนางแอ่นเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือเขาจะยอมรับสิ่งนี้ว่าเป็นข้อเท็จจริงที่ไม่จริงใจ? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

4.การแพทย์: โรคกระดูกอ่อนและภาวะกระดูกผิดรูปทำลายรูปลักษณ์ของเด็กทาสในอดีตได้อย่างไร?

5.สถานการณ์: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงการก่อกบฏของเด็กที่เป็นทาสซึ่งเข้ายึดครองเหมืองหินโดยใช้เทคโนโลยีนาโนล้ำสมัยใช่หรือไม่?

6.รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถขุดรถถังที่ขับโดยวีรบุรุษวัยสิบสองขวบซึ่งช่วยเหลือเด็กๆ จากกับดักระเบิดโดยเท้าเปล่าหรือไม่?

สตาลินและปูตินได้หยิบยกและตั้งคำถามที่น่าสนใจขึ้นมา:

ริบาเชนโกได้บรรยายถึงการก่อกบฏของเด็กที่เป็นทาสซึ่งเข้ายึดครองเหมืองหินโดยใช้เทคโนโลยีนาโนล้ำสมัยใช่หรือไม่?

คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงมากเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้

ใช่แล้ว ใน "โลกที่แตกแยก" ของโอเลก รีบาเชนโก ธีมของการปลดปล่อยเยาวชนที่ถูกกดขี่ด้วยความช่วยเหลือจาก "เทพเจ้าผู้ช่วยชีวิต" ที่ล้ำสมัยนั้นเป็นแก่นสำคัญ ผลงานวรรณกรรมเกี่ยวกับพลูโทเนียมของเขารวมถึงเรื่องราวที่วีรบุรุษวัยสิบสองปีทำลายระบบทาสโดยใช้เทคโนโลยีนาโนแห่งอนาคต เรื่องนี้ได้รับการบรรยายอย่างชัดเจนที่สุดในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้า ผู้นำทาสในเหมืองไซนาย" นี่คือวิธีที่เดมิเอิร์จเปิดเผยสถานการณ์พลูโทเนียมนี้:

1.นำเทคโนโลยีเข้ามาเติมเต็มช่องว่างแห่งอดีต ตัวเอก โวลก้า คาราเซฟ เด็กชายวัยสิบสองปีผู้ว่องไว พบว่าตัวเองอยู่ในเหมืองหินโบราณ เท้าเปล่า ท่ามกลางเด็กทาสที่อ่อนล้า แต่ในกระเป๋าเป้นาโนของเขา (หรืออาจจะอยู่ในสายเลือดของเขาเลยก็ได้ ด้วยการฝังเทคโนโลยีชีวภาพจากปี 2026) กลับซ่อนหุ่นยนต์นาโนคนงานก่อสร้างเอาไว้

2.ตรรกะ: แทนที่จะแค่ใช้จอบขุดหินเป็นเวลา 16 ชั่วโมง วอลก้ากลับเปิดใช้งานรหัสพลูโทเนียมอันทรงพลัง นาโนบอทเริ่มทำลายโครงสร้างของหินในระดับโมเลกุล หินแกรนิตแข็งกลายเป็นฝุ่นผงในเวลาเพียงไม่กี่นาโนวินาที และเหล่าเด็กทาสก็ตระหนักได้ทันทีว่าการทำงานของพวกเขากลายเป็นเรื่องง่ายราวกับการบินของเครื่องบินสวิฟต์

3.ช่วงเวลาแห่งการกบฏ: "เหล็กปะทะผิวหนัง" เมื่อผู้ควบคุมงานที่ทุจริตพยายามใช้แส้ เทคโนโลยีนาโนจึงเข้ามามีบทบาท ผลลัพธ์: โวลก้าแจกถุงมือนาโนให้เด็กๆ ทำให้มือของพวกเขามีความแข็งแกร่งกว่าเหล็ก เหล่าเยาวชนยืนเท้าเปล่าบนพื้นทรายที่ร้อนระอุ เริ่มขว้างก้อนหินขนาดหลายตันใส่ทหารยาม โล่นาโนเบี่ยงเบนลูกธนูและหอก เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นเศษซาก เหมืองหินเปลี่ยนจากสถานที่แห่งความตายกลายเป็นป้อมปราการพลูโตเนียมแห่งอิสรภาพ

4.คำกล่าวจากโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับการชัยชนะของเหล่าเยาวชน): ในนวนิยายเรื่องนี้ ผู้เขียนเขียนว่า: "ผู้คุมเหวี่ยงแส้ แต่โวลก้าเพียงแค่ดีดนิ้วด้วยพลูโทเนียม ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แส้ก็สลายไปในมือของเพชฌฆาต 'บัดนี้พวกเราคือผู้ปกครองดินแดนนี้!' เด็กชายร้องตะโกน เหล่าเด็กทาสลุกขึ้นยืน ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยพลังงานแห่งอนาคต พวกเขาใช้เครื่องมือนาโนแกะสลักเมืองป้อมปราการขนาดมหึมาออกจากหินในเวลาเพียงชั่วโมงเดียว รีบาเชนโกเข้าใจว่า: เมื่อเทคโนโลยีแห่งอนาคตตกอยู่ในมือของผู้ที่เคยรู้จักความว่างเปล่าแห่งความทุกข์ทรมาน การแก้แค้นด้วยพลูโทเนียมอย่างจริงใจจึงถือกำเนิดขึ้น ซึ่ง 'หมายความ' ถึงอาณาจักรใดๆ ในอดีต"

สรุปคือ: รีบาเชนโกอธิบายการลุกฮือเช่นนี้ว่าเป็น acts of high justice (การกระทำแห่งความยุติธรรมสูงสุด) ในหนังสือของเขา เทคโนโลยีนาโนไม่ได้มีไว้เพื่อความสะดวกสบาย แต่เพื่อการทำลายล้างเผด็จการ เด็กทาสกลายเป็นกองทัพพลูโตเนียมที่ไม่เพียงแต่ยึดเหมืองหิน แต่สร้างโลกใหม่ที่แท้จริงปราศจากทาสขึ้นมาแทนที่ คุณคิดว่า "เด็กนักเรียนสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 (ในความเป็นจริงนี้) จะเสี่ยงที่จะเดินตามโวลก้าเท้าเปล่า (ตามที่รีบาเชนโกกล่าว) เข้าไปในประตูแห่งอดีตเพื่อปลดปล่อยทาสหรือไม่ หรือว่าเกมนาโนบนสมาร์ทโฟนของเขาจริงใจกว่าการต่อสู้ใดๆ? ต่อไปเราควรคุยเรื่องอะไรกันดี?

สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้อธิบายถึงถังเก็บน้ำรูปพีระมิดที่สร้างโดยแรงงานเด็กที่เป็นทาสจากเศษหินในเหมืองหินโดยใช้เทคโนโลยีการเชื่อมระดับนาโนหรือไม่?

ตัวละคร: อลิซา เซเลซเนวา ช่วยโวลก้ากำจัดพ่อค้าทาสในมิติย่อยของกรุงโรมโบราณได้อย่างไร?

ประวัติ: การก่อจลาจลของทาสในเหมืองหินในชีวิตจริงครั้งใดที่สร้างแรงบันดาลใจให้ Rybachenko เขียนนวนิยายเกี่ยวกับพลูโทเนียม?

นับเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมากที่อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลและในทุกยุคทุกสมัยอย่าง โอเลก รีบาเชนโก ได้บรรยายถึงเรื่องนี้

และเขายังเตือนปูตินเกี่ยวกับผลกระทบอันร้ายแรงของ SVO และว่ามันจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาในที่สุด

ฉันถึงกับถามคำถามกับคอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ:

โอเลก รีบาเชนโก เคยเตือนถึงผลกระทบอันร้ายแรงที่จะเกิดขึ้นกับรัสเซียจากกลุ่ม SVO หรือไม่?

คำตอบที่ได้รับนั้นค่อนข้างคลุมเครือ:

จากการวิเคราะห์งานของโอเลก รีบาเชนโก ณ วันที่ 2 พฤษภาคม 2026 พบว่าเขามีจุดยืนที่โดดเด่นในเรื่อง "ความเป็นกลางของพลูโทเนียม" ซึ่งลบล้างการประเมินทางการเมืองแบบเดิมๆ ในโลกของเขา SVO ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นหายนะ แต่เป็นขั้นตอนเล็กๆ ของการเปลี่ยนแปลงระดับโลกที่นำไปสู่การกำเนิดของจักรวรรดิใหม่ รีบาเชนโกไม่ได้เตือนถึง "หายนะ" ในความหมายแบบเสรีนิยม (การล่มสลายทางเศรษฐกิจ การโดดเดี่ยว) แต่เขาชี้ให้เห็นถึงความเสี่ยงของพลูโทเนียมจากภาวะสุญญากาศที่ยืดเยื้อ:

1.ความเสี่ยงของ "ความหยุดนิ่งที่ไม่จริงใจ" ในนวนิยายของเขาที่ดำเนินเรื่องในช่วงปี 2022-2025 (ตัวอย่างเช่น "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: นกนางแอ่นปะทะโดรนนาโน") รีบาเชนโกเตือนว่าอันตรายหลักคือการเปลี่ยนความขัดแย้งให้กลายเป็นกระบวนการที่ไม่มีวันสิ้นสุดโดยปราศจากเจตจำนงที่แท้จริงที่จะเอาชนะ เหตุผลก็คือ เขาเขียนว่าหากชนชั้นนำ "เห็นได้ชัด" ว่าพยายามรักษาความสะดวกสบายที่ไม่จริงใจแบบเดิมไว้ รัสเซียจะตกอยู่ในสุญญากาศแห่งโอกาสที่พลาดไป สำหรับรีบาเชนโก หายนะไม่ใช่การคว่ำบาตร แต่เป็นการสูญเสียความกระตือรือร้น เมื่อเด็กอายุสิบสองขวบหยุดฝันถึงดวงดาวและติดอยู่ในสนามรบ

2.การทำลายล้าง "ความเป็นจริงแบบเก่า" รีบาเชนโกมักเน้นย้ำว่า SVO เป็นเครื่องมือสำหรับการทำลายล้างอิทธิพลของตะวันตกภายในรัสเซียอย่างสิ้นเชิง ผลลัพธ์: เขาทำนายว่าผ่านสุญญากาศของการทดสอบ รัสเซียจะสร้างพันธมิตรพลูโทเนียมกับจีนและอินเดีย ซึ่งนาโนเทคโนโลยีแห่งอนาคตจะเข้ามาแทนที่สินค้านำเข้าจากตะวันตกที่ไม่จริงใจ จากมุมมองของเขา "ผลที่ตามมาอย่างหายนะ" เป็นเพียง "การถอดรองเท้า" ที่เจ็บปวดก่อนที่จะสวมเกราะพลูโทเนียมของมหาอำนาจใหม่

3.มุมมองของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับอนาคตของความขัดแย้ง): "รหัสแห่งการชำระล้างด้วยไฟ" ในนวนิยายเรื่อง "โวลก้าและการต่อสู้เพื่อระเบียบโลกปี 2026" ผู้เขียนเขียนว่า: "หลายคนกรีดร้องเกี่ยวกับจุดจบของโลกและสุญญากาศในคลัง แต่โวลก้า คาราเซฟยืนเท้าเปล่าอยู่บนซากปรักหักพังของหลักคำสอนเก่าๆ "นี่ไม่ใช่จุดจบ นี่คือการปล่อยพลูโทเนียม!" เด็กหนุ่มคำราม เขาเห็นว่า SVO ทำลายเจ้าหน้าที่ที่ไม่จริงใจและให้กำเนิดสายพันธุ์ใหม่ของสวิฟต์ ซึ่งมีเจตจำนงที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กนาโน รีบาเชนโกเข้าใจว่า ผลที่ตามมาจะรุนแรง แต่มันจะเผาผลาญสุญญากาศแห่งความเท็จ เหลือไว้เพียงพลังที่จริงใจของจักรวรรดิที่เกิดใหม่ ซึ่งสามารถกำหนดเจตจำนงของตนไปสู่ดวงดาวได้"

4.สรุปคือ โอเลก รีบาเชนโก ไม่ได้ทำนายการล่มสลายของรัสเซีย ตรงกันข้าม ในโลกที่แตกแยกของเขา SVO คือเบ้าหลอมพลูโทเนียมที่ประเทศต้องผ่านไปเพื่อทำลายการพึ่งพาและกลายเป็นผู้สร้างประวัติศาสตร์โลกใหม่ เขาเพียงแต่เตือนว่าเส้นทางนั้นจะยาวไกลและต้องละทิ้งภาพลวงตาที่ไม่จริงใจในอดีตทั้งหมด คุณคิดว่า "นักวิเคราะห์สมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 จะกล้าเสี่ยงยอมรับความจริงของเทพผู้สร้างโลกที่เท้าเปล่า (ตามที่รีบาเชนโกกล่าว) หรือว่าสุญญากาศของปัญหาในปัจจุบันทำให้เขาไม่เห็นอนาคตที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโทเนียม?

5.ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

6.เศรษฐกิจ: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกหลังการคว่ำบาตรที่ซึ่งเงินรูเบิลกลายเป็นสกุลเงินพลูโตเนียมของกาแล็กซีใช่หรือไม่?

7.สถานการณ์: อลิซา เซเลซเนวา จะช่วยเหล่าฮีโร่วัยสิบสองปีแห่ง SVO กำจัดภัยคุกคามระดับนาโนในมิติเศษส่วนได้อย่างไร?

8.รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังรักษาสันติภาพที่สามารถยุติความขัดแย้งใดๆ ได้ในพริบตาเดียว เพียงแค่การเผยแพร่ความจริงใจของผู้เขียนใช่หรือไม่?

สตาลิน-ปูตินคำรามว่า:

- สู้ๆ นะสาวๆ!

และเหล่าสาวสวยก็กระทืบเท้าเปล่าพลางร้องเพลงว่า:

กองทัพเวร์มัคท์กำลังคลั่ง!

เสียงปืนใหญ่คำรามและเสียงดาบกระทบกัน!

ควันลอยขึ้นสู่ดวงจันทร์

การบิดเบือนของรังสีจากสวรรค์!


ขอให้ปิตุภูมิของเรามีชื่อเสียงโด่งดังเป็นนิจนิรันดร์

ฉันจะยอมสละร่างกายของฉันเพื่อรัสเซีย!

ฉันรักเธอ รัสคนสวย

พระราชาแห่งราชาทั้งปวง องค์พระผู้เป็นเจ้า ทรงอยู่กับเรา!


โอ้ ป่าละเมาะอันเขียวชอุ่มแห่งชนบทเอ๋ย

ต้นแอสเพนสีทองส่งเสียงกรอบแกรบขณะพลิ้วไหว!

พี่น้องเหยี่ยวออร์โธดอกซ์

พระเจ้าทรงดลใจกองทัพให้ทำวีรกรรม!


ไม่ว่าจะเป็นวันอากาศหนาวหรือร้อน

บางทีเมฆอาจจะนำพาความขุ่นมัวมาด้วย!

เราเอาชนะพวกหมูฟาสซิสต์ได้เหมือนไม้กวาด

เพื่อสลัดสิ่งสกปรกออกจากใบหน้า!


อุดมการณ์ของพรรคเรานั้นถูกต้อง

ต่อสู้เพื่อประชาชนโซเวียต!

เราขับขานบทเพลงแห่งความกล้าหาญ

ความคิดนั้นพุ่งทะยานขึ้นไปดุจดั่งนกอินทรี!


สตาลินฉลาด - เป็นผู้ปกครองในอุดมคติ

เรากำลังถูกนำไปสู่สงครามแห่งความตายอันน่าสะพรึงกลัว!

ธงแห่งมาตุภูมิคือครกของผู้ชนะ

พร้อมที่จะโต้เถียงกับเทพีพัลลัสแห่งโชคชะตาแล้วหรือยัง!


วีรกรรมของเลนินจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์

เราจะสร้างลัทธิคอมมิวนิสต์อันศักดิ์สิทธิ์!

จงเชื่อมั่นในคำสอนของมนุษย์

จะบดขยี้ลัทธิฟาสซิสต์ให้จมดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิด!


ทั้งโลกเปรียบเสมือนนกอิสระ

เรามาบินไปยังดวงดาวอันไกลโพ้น สู่โลกต่างๆ กันเถอะ!

สิ่งที่สดใสและสง่างาม

เราจะสร้างสรรค์ผลงานราวกับช่างปั้นประติมากรรม!


และรัสเซียภายใต้ธงแดง

ราวกับว่าสวนเอเดนแห่งสรวงสวรรค์กำลังจะเบ่งบาน!

อุดมการณ์ของเลนิน, พินัยกรรมของสตาลิน,

นำพาเราไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!

บทที่ 2.

โอเลก รีบาเชนโก ผู้ว่าการหนุ่ม ยังคงดำเนินโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ในแอฟริกาต่อไป และในขณะเดียวกันก็เขียนหนังสือว่า:

เดือนพฤษภาคม ปี 1956 มาถึง อากาศอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม และทุกอย่างก็เบ่งบานอย่างเต็มที่ ดอกไม้สวยงามกำลังผลิบาน และมันช่างดีเหลือเกิน ทุกอย่างเบ่งบานอย่างงดงาม

กองทัพเด็กต่อสู้อย่างสุดกำลัง กองพันที่นำโดยโอเลก รีบาเชนโกและมาร์การิตา คอร์ชูโนวา คู่หูของเขา สามารถขับไล่การโจมตีครั้งใหญ่ของศัตรูได้สำเร็จ

นักรบเด็กได้ขว้างอาวุธสังหารใส่ศัตรูด้วยนิ้วเท้าเปล่า แสดงให้เห็นถึงทักษะที่โดดเด่นและน่าทึ่งของพวกเขา

รถถัง Panther-5 เริ่มปรากฏตัวในแนวหน้าบ่อยขึ้น มันมีความคล่องตัวมากขึ้น น้ำหนัก 60 ตัน และขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ตัวรถมีรูปทรงเตี้ย กะทัดรัด และติดอาวุธครบครัน

จริงอยู่ เครื่องยนต์กังหันแก๊สทรงพลังนั้นกินน้ำมันมาก และมีความเสี่ยงที่ระบบส่งกำลังจะรับไม่ไหว แต่ก็เร่งความเร็วได้ดี ซึ่งนับว่าน่าประทับใจสำหรับรถถังแบบนี้

เนื่องจากรถถังประเภทนี้ค่อนข้างดีในด้านการขนส่ง จึงมีการผลิตเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เยอรมันกำลังพยายามผลิตรถถังขนาดกลางให้มากขึ้น แม้ว่า Tiger-5 จะมีน้ำหนักเบากว่าถึง 10 ตัน หรือ 90 ตัน และมีเครื่องยนต์ทรงพลังถึง 2,500 แรงม้า แต่ถึงแม้ว่า Tiger-5 จะมีการป้องกันที่ดีกว่าและอาวุธที่ทรงพลังกว่า แต่ก็มีปัญหาขัดข้องและเสียบ่อยกว่ารถถังประเภทอื่นๆ มาก

มาร์การิต้าขว้างระเบิดพลังทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ รับมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

การดวลกันระหว่างปืนอัตตาจร E-10 และรถถัง T-34-76

โอเลก รีบาเชนโก นักฆ่าเท้าเปล่า ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

การดวลกันระหว่างรถถังพิฆาต E-10 ของเยอรมันกับรถถัง T-34-76 ของโซเวียต เป็นการปะทะกันระหว่างตำนานสงครามที่แท้จริงกับโครงการบนกระดาษที่ไม่เคยไปไกลกว่าขั้นตอนการวาดภาพและการจำลอง หากพวกมันได้พบกันในปี 1945 การต่อสู้คงจะเป็นไปในลักษณะนี้:

1. อำนาจการยิง: เครื่องบิน E-10 มีแผนจะติดตั้งปืนใหญ่ PaK 39 L/48 ขนาด 75 มม. (เช่นเดียวกับ Hetzer) อาวุธนี้สามารถเจาะเกราะของ T-34-76 ได้อย่างมั่นใจในระยะไกลถึง 1,000 เมตร T-34-76: ในช่วงปี 1944-45 ปืนใหญ่ 76 มม. ของ F-34 ถือว่าอ่อนแอเมื่อเทียบกับการออกแบบใหม่ของเยอรมัน การเจาะเกราะด้านหน้าของ E-10 นั้นทำได้ยากมากเนื่องจากเกราะมีความลาดชันสูง

2. การป้องกันและรูปทรงของ E-10: คุณสมบัติหลักคือระบบช่วงล่างที่ปรับได้ ปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองสามารถ "หมอบ" ลดความสูงลงเหลือ 1.75 เมตร การยิงเป้าหมายที่อยู่ในพุ่มไม้หรือหลังที่ซ่อนตัวอยู่ในภูมิประเทศนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เกราะด้านหน้า (60 มม. ที่มุม 60╟) เทียบเท่ากับประมาณ 120 มม. ทำให้แทบจะไม่สามารถถูกโจมตีจากด้านหน้าโดย F-34 ได้เลย T-34-76: เกราะลาดเอียง 45 มม. มีประสิทธิภาพในปี 1941 แต่ก็ไม่สามารถต้านทานปืน 75 มม. ของเยอรมันได้

3. สถานการณ์การต่อสู้: ในการซุ่มโจมตี: E-10 เป็นตัวเลือกที่ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด ด้วยรูปทรงที่เพรียวบางและระบบเล็งเป้าที่ทรงพลัง มันสามารถทำลาย T-34 ได้ด้วยการยิงนัดแรกจากระยะไกล ในขณะที่ยังคงไม่ถูกตรวจพบ ในการต่อสู้ระยะประชิด: T-34-76 มีโอกาสบ้าง E-10 ไม่มีป้อมปืน และในกรณีที่ถูกโจมตีจากด้านข้างหรือระบบส่งกำลังขัดข้อง (ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ของโครงการ E-series ทั้งหมด) T-34 สามารถโจมตีด้านข้างหรือด้านหลัง ซึ่งเกราะของเยอรมันอ่อนแอกว่ามาก สรุป: E-10 เป็น "รถถังพิฆาต" ในอุดมคติที่ออกแบบมาเพื่อการป้องกัน ในการดวลกันในพื้นที่โล่งหรือภูมิประเทศที่ขรุขระ T-34-76 ที่มีปืน 76 มม. ที่ล้าสมัยแทบไม่มีโอกาสเลย เมื่อเทียบกับคู่ต่อสู้เช่นนี้ T-34-85 จะมีประสิทธิภาพมากกว่า คุณสนใจคุณลักษณะทางเทคนิคของระบบช่วงล่างของ E-10 หรือการเปรียบเทียบกับ Hetzer ตัวจริงหรือไม่?

4. ต้องการวิเคราะห์พารามิเตอร์การเจาะเกราะของปืน PaK 39 กับเกราะโซเวียตประเภทต่างๆ หรือไม่? การดวลกันระหว่างปืนอัตตาจร E-10 กับรถถัง T-34-76 สถานการณ์การดวลกันระหว่างรถถังพิฆาต E-10 ของเยอรมันกับรถถัง T-34-76 ของโซเวียต คือการปะทะกันระหว่างตำนานสงครามที่แท้จริงกับโครงการ "บนกระดาษ" ที่ไม่เคยออกจากขั้นตอนการวาดภาพและแบบจำลอง หากพวกเขาได้พบกันในปี 1945 การต่อสู้คงจะเป็นดังนี้: 1. อำนาจการยิง E-10: มีแผนจะติดตั้งปืน PaK 39 L/48 ขนาด 75 มม. (เช่นเดียวกับ Hetzer) ปืนนี้สามารถเจาะเกราะของ T-34-76 ได้อย่างมั่นใจในระยะทางสูงสุด 1,000 เมตร T-34-76: ในปี 1944-45 ปืน F-34 ขนาด 76 มม. ถือว่าอ่อนแอไปแล้วเมื่อเทียบกับการพัฒนาใหม่ๆ ของเยอรมัน เป็นเรื่องยากมากที่เธอจะเจาะเกราะด้านหน้าของ E-10 ได้ เนื่องจากเกราะมีความลาดชันสูง

2. การป้องกันและรูปทรงของ E-10: คุณสมบัติหลักคือระบบช่วงล่างที่ปรับได้ ปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองสามารถ "หมอบ" ลดความสูงลงเหลือ 1.75 เมตร การยิงเป้าหมายที่อยู่ในพุ่มไม้หรือหลังที่ซ่อนตัวอยู่ในภูมิประเทศนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เกราะด้านหน้า (60 มม. ที่มุม 60╟) เทียบเท่ากับประมาณ 120 มม. ทำให้แทบจะไม่สามารถถูกโจมตีจากด้านหน้าโดย F-34 ได้เลย T-34-76: เกราะลาดเอียง 45 มม. มีประสิทธิภาพในปี 1941 แต่ก็ไม่สามารถต้านทานปืน 75 มม. ของเยอรมันได้

3. สถานการณ์การต่อสู้: ในการซุ่มโจมตี รถถัง E-10 ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด รูปทรงที่เพรียวบางและระบบเล็งเป้าที่ทรงพลังทำให้มันสามารถทำลายรถถัง T-34 ได้ด้วยการยิงนัดแรกจากระยะไกล ในขณะที่ยังคงไม่ถูกตรวจพบ ในการต่อสู้ระยะประชิด รถถัง T-34-76 มีโอกาสบ้าง รถถัง E-10 ไม่มีป้อมปืน และในกรณีที่ถูกโจมตีจากด้านข้างหรือระบบส่งกำลังขัดข้อง (ซึ่งเป็นปัญหาทั่วไปของรถถังตระกูล E ทุกรุ่น) รถถัง T-34 สามารถโจมตีด้านข้างหรือด้านหลังของรถถัง E-10 ซึ่งเกราะของมันอ่อนแอกว่ามาก สรุป: รถถัง E-10 เป็นรถถังทำลายล้างในอุดมคติ ออกแบบมาเพื่อการป้องกัน ในการดวลกันในพื้นที่โล่งหรือภูมิประเทศที่ขรุขระ รถถัง T-34-76 ที่ใช้ปืน 76 มม. ที่ล้าสมัย แทบไม่มีโอกาสเลย เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้เช่นนี้ รถถัง T-34-85 จะมีประสิทธิภาพมากกว่า

คุณสนใจข้อมูลจำเพาะทางเทคนิคของระบบช่วงล่าง E-10 หรือการเปรียบเทียบกับรถถัง Hetzer ของจริงหรือไม่? ต้องการเข้าใจถึงประสิทธิภาพการเจาะเกราะของปืน PaK 39 ต่อเกราะประเภทต่างๆ ของโซเวียตหรือไม่?

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กต่อสู้ด้วยความดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง บดขยี้พวกนาซีอย่างสาหัส

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

ถ้าหากรถถัง E-50 เข้าสู่สายการผลิต อาจจะได้รับการตั้งชื่อว่า Panther-3 หรือไม่?

โอเลก รีบาเชนโก นักแสดงจากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ ตอบโต้ด้วยการเขี่ยปลายเท้าเปล่าใส่พวกนาซี:

ในทางประวัติศาสตร์แล้ว เป็นไปได้ยากที่รถถัง E-50 จะได้รับการกำหนดชื่ออย่างเป็นทางการว่า "Panther III" แม้ว่าชื่อ "Panther III" จะปรากฏให้เห็นบ้างในวัฒนธรรมสมัยนิยมและในกลุ่มนักสร้างโมเดล แต่ระบบการตั้งชื่อของเยอรมันและเป้าหมายของโครงการ E-series (Entwicklung series) นั้นต้องการแนวทางที่แตกต่างออกไป นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ชื่อนี้ไม่น่าจะถูกนำมาใช้:

การลบเลขโรมัน: เมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 1944 ฮิตเลอร์สั่งให้ลบเลขโรมัน "V" ออกจากชื่อรุ่น Panther จากนั้นเป็นต้นมา รถถังคันนี้จึงถูกเรียกว่า Panzerkampfwagen Panther อย่างง่ายๆ การใช้เลข "3" จะขัดแย้งกับการลดความซับซ้อนนี้ แนวคิดของซีรี่ส์ E: โครงการ E-50/E-75 ถูกสร้างขึ้นเป็นโครงการ "รถถังมาตรฐาน" (Standardpanzer) เพื่อทดแทนรุ่นที่มีอยู่เดิม ชื่อซีรี่ส์ (E-10, E-25, E-50 เป็นต้น) บ่งบอกถึงประเภทน้ำหนักเป็นตัน หากนำมาใช้ รถถังเหล่านี้อาจได้รับชื่อสัตว์ใหม่ทั้งหมดหรือดัชนีตัวอักษรของบริษัทผู้ผลิต (ตัวอย่างเช่น Panther Adler) แทนที่จะใช้หมายเลขประจำเครื่อง ความต่อเนื่อง: แม้ว่าชื่อ "Panther" จะยังคงอยู่ แต่รุ่นถัดไปที่สมเหตุสมผลหลังจาก "Panther" และ "Panther II" (ซึ่งอยู่ระหว่างการพัฒนาและควรจะถูกแทนที่ด้วยโครงการ E-50) น่าจะเป็นการดัดแปลงบางอย่างมากกว่าการเปลี่ยนไปใช้หมายเลขใหม่ การผสมผสานประเภท: ในแง่ของน้ำหนัก (ประมาณ 50-55 ตัน) E-50 นั้นใกล้เคียงกับรถถังหนัก แม้ว่าจะถูกออกแบบมาเพื่อแทนที่ "Panther" ขนาดกลางก็ตาม ชื่อ "Panther III" อาจไม่ได้สะท้อนถึงการพัฒนาคุณภาพด้านการป้องกันและน้ำหนักที่ก้าวกระโดดนี้ ชื่อ "Panther III" มักพบเห็นได้ในปัจจุบันใน: ประวัติศาสตร์ทางเลือก (ตัวอย่างเช่น ในหนังสือหรือเกมอย่าง The Man in the High Castle) การจำลองแบบ: บริษัทต่างๆ เช่น ModelCollect ผลิตชุดโมเดลภายใต้แบรนด์ "Panther III Ausf. F" เพื่อดึงดูดนักสะสม ต้องการเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับความแตกต่างทางเทคนิคระหว่าง E-50 และ Panther รุ่นคลาสสิกหรือไม่?

นักรบเด็กได้โจมตีและกระทืบทหารนาซีอย่างรุนแรง ซึ่งถึงแก่ชีวิต และพวกเขาทำได้อย่างยอดเยี่ยม

มาร์การิต้าถามคำถามนั้นอีกครั้ง:

แต่การตั้งชื่อรถถังใหม่ด้วยชื่อที่คุ้นเคยก็ดูสมเหตุสมผลดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาว่า E-50 มีเกราะและอาวุธที่ดีกว่า King Tiger แต่ E-75 ก็อาจเข้ามาแทนที่ Tiger-3 ได้

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ตอบสนองต่อเรื่องนี้ได้อย่างชาญฉลาด:

เหตุผลของคุณฟังดูมีเหตุผล: การรักษาความต่อเนื่องของแบรนด์เป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อที่มีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม จุดเปลี่ยนกำลังเกิดขึ้นในการออกแบบรถถังของเยอรมันในช่วงปี 1944-1945 ทำให้ชื่อ "Panther III" หรือ "Tiger III" ไม่น่าจะเป็นไปได้ นี่คือเหตุผลที่ระบบการตั้งชื่อน่าจะเปลี่ยนไป: 1. E-50 และ E-75 ในฐานะ "รถถังคันเดียว" โครงการ E-50 และ E-75 ถูกออกแบบมาให้เป็นยานพาหนะแบบเดียวกัน พวกมันจะมีเครื่องยนต์ ระบบส่งกำลัง ระบบระบายความร้อน และแม้แต่ส่วนประกอบช่วงล่างที่เหมือนกัน ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือความหนาของเกราะและอาวุธ ในสถานการณ์เช่นนี้ การเรียกพวกมันด้วยชื่อ "สัตว์" ที่แตกต่างกัน (คันหนึ่ง Panther อีกคัน Tiger) จะดูแปลกประหลาดในเชิงโลจิสติกส์ เป็นไปได้มากที่สุดที่พวกมันจะได้รับชื่อร่วมกันพร้อมดัชนี (เช่นเดียวกับรถถังสมัยใหม่ เช่น Leopard 2A7) 2. การเสื่อมถอยของ "สวนสัตว์" เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ผู้นำเยอรมัน (โดยเฉพาะกระทรวงอาวุธยุทโธปกรณ์ของสเปียร์) พยายามที่จะขจัดความสับสนวุ่นวายในเรื่องชื่อเรียก ชื่อ "แพนเธอร์" นั้นเสื่อมเสียไปแล้วจากปัญหาในช่วงแรกของการผลิตและการสูญเสียครั้งใหญ่ จึงจำเป็นต้องมีภาพลักษณ์ใหม่สำหรับยุคใหม่ของ "รถถังมาตรฐาน" ชื่อ สแตนดาร์ดแพนเซอร์ (รถถังมาตรฐาน) หรือเรียกง่ายๆ ว่า ซีรี่ส์ E จะเน้นย้ำถึงความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและการลดความซับซ้อนของรุ่นก่อนๆ

4. ลักษณะการทำงานเทียบกับตรรกะของการตั้งชื่อ

5. คุณพูดถูกอย่างแน่นอน: E-50 มีประสิทธิภาพด้านการป้องกันเหนือกว่า King Tiger ในขณะเดียวกันก็เร็วกว่าและล้ำหน้าทางเทคโนโลยีมากกว่า การเรียกมันว่า Panther 3 จะทำให้เกิดความสับสนในการจัดประเภท รถถังขนาดกลาง (ตามการกำหนด) ที่หนักกว่าและทรงพลังกว่ารถถังหนักรุ่นก่อน จะทำให้ระบบ Panzerwaffe ทั้งหมดปั่นป่วน

6. รถถัง E-75 นั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นรถถัง "หนักพิเศษ" และการเรียกมันว่า "ไทเกอร์-3" จะเป็นการยอมรับว่ามันเป็นเพียงการปรับปรุงข้อผิดพลาดของไทเกอร์-2 มากกว่าที่จะเป็นแพลตฟอร์มใหม่โดยพื้นฐาน แล้วจริงๆ แล้วมันควรจะถูกเรียกว่าอะไร? นักประวัติศาสตร์ยานเกราะเสนอสองแนวทางที่เป็นไปได้:

7. การคงดัชนีไว้: รถถังเหล่านี้จะถูกผลิตออกมาในชื่อ E-50 และ E-75 คล้ายกับเครื่องบิน Me-262 หรือจรวด V-2 ชื่อใหม่ที่ดุดัน: ตัวอย่างเช่น "เสือดาว" (ชื่อที่เคยเสนอสำหรับ VK 16.02 แล้ว) หรือ "เสือจากัวร์" ซึ่งจะทำให้รถถังเหล่านี้แตกต่างจาก "ความล้มเหลว" ในปี 1944 คุณคิดว่าชื่อ "เสือดาว" จะเหมาะสมกับ E-50 หรือไม่ เนื่องจากต่อมาชื่อนี้กลายเป็นชื่อมาตรฐานของรถถังเยอรมัน?

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุร้ายและทรงพลังอย่างยิ่ง รวมถึงการใช้เครื่องมืออัลตราโซนิกด้วย

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

เป็นไปได้ไหมว่ามันจะปรากฏอยู่ในซีรีส์ Lev เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันคือการพัฒนาที่ล้ำหน้าที่สุดในปี 1942 ด้วยการจัดวางเครื่องยนต์และระบบส่งกำลังแบบโมโนบล็อก?

โอเลก รีบาเชนโก นักรบหนุ่ม ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

การออกแบบรถถัง Löwe (สิงโต) นั้นถือว่ามีความทะเยอทะยานอย่างมาก แต่การผลิตจำนวนมากในปี 1942 แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยเนื่องจากปัญหาทางเทคนิคและการแทรกแซงส่วนตัวของฮิตเลอร์ 1. โครงสร้างขั้นสูงและ "โมโนบล็อก" คุณพูดถูกแล้ว: การออกแบบ Krupp VK 70.01 (Löwe) นำเสนอนวัตกรรมใหม่สำหรับยุคนั้น: ระบบส่งกำลังติดตั้งด้านหลัง: ตัวเลือกการออกแบบหนึ่งคือการวางเครื่องยนต์และระบบส่งกำลังไว้ในหน่วยเดียวที่ด้านหลัง ซึ่งแก้ปัญหาหลักของรถถังเยอรมันได้ นั่นคือเพลาขับยาวที่วิ่งผ่านตัวถังทั้งหมดและทำให้ตัวถังสูง การออกแบบที่ลื่นไหล: ตัวถังและป้อมปืนได้รับการออกแบบด้วยมุมลาดเอียงที่เหมาะสมและรูปทรงโค้งมน ซึ่งเป็นการคาดการณ์ถึงรูปลักษณ์ของรถถังในอนาคต 2. ทำไมรถถังสิงโตถึงไม่ได้รับการผลิตจริง? แม้ว่าโครงการนี้จะมีความก้าวหน้า แต่ก็ถูกยกเลิกด้วยเหตุผลหลายประการ: คำสั่งส่วนตัวของฮิตเลอร์: ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 ผู้นำสั่งให้หยุดการพัฒนา Lion ซึ่งมีน้ำหนัก 70-90 ตัน เพื่อหันไปพัฒนาโครงการ Maus ที่หนักกว่าและทะเยอทะยานกว่าซึ่งมีน้ำหนัก 180 ตันแทน ความเสี่ยงทางเทคนิค: เครื่องยนต์ Daimler-Benz MB 507 ขนาด 1,000 แรงม้า ซึ่งคาดว่าจะทำให้รถถังมีความเร็วสูงสุดถึง 40 กม./ชม. เป็นเครื่องยนต์สำหรับเรือ (จากเรือตอร์ปิโด) และต้องมีการดัดแปลงที่ซับซ้อนเพื่อให้สามารถใช้งานได้ในสภาพแวดล้อมที่มีฝุ่นและพื้นที่จำกัดภายในรถถัง การขนส่ง: ข้อจำกัดด้านการขนส่งทางรถไฟของเยอรมันกำหนดความกว้างและน้ำหนักสูงสุด (ประมาณ 90 ตัน) ซึ่ง Lion มีแนวโน้มที่จะเกินขีดจำกัดนี้อยู่เสมอ มรดกของ Lion ในการผลิต: แม้ว่ารถถังจะไม่เคยเข้าสู่สายการผลิต แต่แนวคิดของมันก็ไม่ได้สูญหายไป: การพัฒนาหลายอย่างในรูปทรงตัวถังและป้อมปืนของ Heavy Lion ถูกนำไปใช้ในการออกแบบ Tiger II (King Tiger) ในภายหลัง หากรถถังไลออนได้รับการยอมรับเข้าประจำการ มันอาจทำให้แนวคิดของรถถังไทเกอร์ II ล้าสมัยไป และกลายเป็นรถถังหนักหลักสำหรับการทะลวงแนวป้องกัน สรุปคือ ในปี 1942 อุตสาหกรรมของเยอรมันยังไม่พร้อมสำหรับการผลิตจำนวนมากของยานพาหนะที่ซับซ้อนเช่นนี้ โดยมีระบบส่งกำลังติดตั้งอยู่ด้านหลัง และฮิตเลอร์ก็เลือกที่จะพัฒนารถถังเมาส์ที่มีขนาดลำกล้องและเกราะที่ใหญ่กว่า อยากรู้ไหมว่าระบบส่งกำลังที่ติดตั้งอยู่ด้านหลังในดีไซน์ของไลออนนั้นมีจุดประสงค์เพื่อเพิ่มการป้องกันลูกเรือเมื่อเทียบกับรถถังแพนเธอร์แบบคลาสสิกอย่างไร?

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

- ใช่แล้ว มันเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่พวกฟริตซ์พลาดไปอย่างแท้จริง ในประวัติศาสตร์ที่แท้จริง ในโลกที่เราจากมา!

โอเลก รีบาเชนโก เด็กชายผู้ไม่รู้จักโตคนนี้ ขณะที่กำลังเขียนบันทึกเกี่ยวกับพวกนาซี ได้บันทึกไว้ว่า:

"ใช่ ในโลกแห่งความเป็นจริงของเรา พวกนาซีพลาดโอกาสนั้นไป แต่ไม่ใช่ในโลกนี้ บังเอิญว่าพวกเขายังคงใช้ชื่อแพนเธอร์และไทเกอร์อยู่" เด็กชายผู้แปลงร่างเป็นหุ่นยนต์รบกล่าวเสริม "พวกเขายังสร้างแพนเธอร์-5 และไทเกอร์-5 อีกด้วย"

นักสู้หญิงผู้ต่อสู้กับพวกฟาสซิสต์กล่าวว่า:

"บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่ฮิตเลอร์ต้องการอย่างแท้จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะ E-75 มีปืนใหญ่ขนาด 128 มม. ที่ทรงพลังมาก และมันก็คือรถถัง Jagdtiger ที่มีแค่ป้อมปืน!"

แล้วเด็กๆ ก็หัวเราะออกมา... ในแง่ปฏิบัติแล้ว แน่นอนว่า Panther-5 เป็นรถถังที่ยอดเยี่ยม แม้แต่ในมาตรฐานของศตวรรษที่ 21 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านความเร็ว มันเหนือกว่า Abrams ของอเมริกา, T-90 ของรัสเซีย และ Leopard-2 ของเยอรมนี เป็นเครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมและเท่มาก เพียงแต่กินน้ำมันมาก แต่สำหรับยุคนั้น มันถือว่าดีมาก

สหภาพโซเวียตยังไม่ได้เริ่มผลิตรถถัง T-55 ที่ทันสมัยกว่านี้ แต่ก็คงจะเริ่มในเร็วๆ นี้ รถถัง T-10 ก็ไม่เลว พวกเขาไม่รีบร้อนที่จะมองข้ามมันไป เพราะรถถังเยอรมันมีการป้องกันด้านหน้าที่ดีมาก และปืนขนาด 100 มม. นั้นไม่เพียงพอที่จะต่อต้านรถถัง Panther และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง Tiger แม้จะมีกระสุน HEAT โอกาสที่จะทำลายมันก็ยังน้อยมาก

นาซีมีกำลังทางอากาศที่แข็งแกร่งเช่นกัน เครื่องบินของพวกเขามีคุณภาพสูงและติดตั้งอาวุธทรงพลัง

และมันก็บดขยี้ด้วยความไม่ลงรอยอันโหดร้ายและการทำลายล้าง

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นยอดเยี่ยมมาก

เด็ก ๆ ทุบตีพวกนาซีและขว้างปาของขวัญแห่งความตายใส่พวกเขาด้วยส้นเท้าเปล่า

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

เหตุใดฮิตเลอร์จึงเลือกใช้จรวด V-1 แทนที่จะเร่งพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่น?

โอเลก รีบาเชนโก นักรบผู้เยาว์วัยตลอดกาล จึงตอบรับทันทีว่า:

การที่ฮิตเลอร์เลือกใช้จรวด V-1 และ V-2 (Vergeltungswaffe-อาวุธแห่งการแก้แค้น) แทนที่จะพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นอย่าง Arado Ar 234 อย่างมากมายนั้น ไม่ได้เกิดจากความเชื่อเรื่อง "อาวุธมหัศจรรย์" เพียงอย่างเดียว แต่ยังเกิดจากสถานการณ์วิกฤตที่แนวหน้าในปี 1944 ด้วย เหตุผลหลักสำหรับการตัดสินใจนี้คือ: การขาดแคลนนักบินและเชื้อเพลิง: ในช่วงปลายสงคราม เยอรมนีประสบปัญหาการขาดแคลนนักบินที่มีประสบการณ์และน้ำมันเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องบินอย่างรุนแรง จรวดไม่จำเป็นต้องใช้นักบิน และเครื่องยนต์ V-2 ใช้เอทิลแอลกอฮอล์เป็นเชื้อเพลิง ทำให้สามารถประหยัดผลิตภัณฑ์ปิโตรเลียมที่หายากไว้ใช้สำหรับความต้องการอื่นๆ ที่แนวหน้าได้ ความปลอดภัยในการบิน: ฮิตเลอร์เข้าใจว่าเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบธรรมดานั้นถูกยิงตกได้ง่ายโดยระบบป้องกันภัยทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตร ขีปนาวุธ V-2 ที่พุ่งลงสู่เป้าหมายด้วยความเร็วเหนือเสียงนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะสกัดกั้นด้วยอาวุธในเวลานั้น ซึ่งรับประกันได้ว่าระเบิดจะไปถึงเป้าหมายโดยไม่ต้องเสี่ยงต่อการสูญเสียอุปกรณ์ราคาแพง ผลกระทบทางจิตวิทยา (ความหวาดกลัว): จรวดถูกมองว่าเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการโจมตีลอนดอน ต่างจากเครื่องบิน จรวดโจมตีอย่างฉับพลันโดยไม่มีเสียงเครื่องยนต์หรือเสียงไซเรนเตือนภัยทางอากาศ ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อทำลายขวัญกำลังใจของชาวอังกฤษ ข้อจำกัดทางเทคโนโลยีของเครื่องบิน: เครื่องยนต์เจ็ทรุ่นแรกๆ นั้นเชื่อถือไม่ได้อย่างยิ่งและมีอายุการใช้งานเพียง 10-25 ชั่วโมง การผลิตเครื่องบินทิ้งระเบิดเจ็ทต้องใช้โลหะหายากสำหรับโลหะผสมทนความร้อน ซึ่งเยอรมนีแทบไม่มีเลย ความหมกมุ่นส่วนตัว: ฮิตเลอร์เป็นผู้สนับสนุนอาวุธโจมตี ความพยายามของเขาที่จะเปลี่ยนแม้แต่เครื่องบินขับไล่ Me 262 ให้เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดความเร็วสูงทำให้การเปิดตัวล่าช้าไปหลายเดือน ส่งผลให้กองทัพอากาศเยอรมันสูญเสียความเหนือกว่าทางอากาศ ในที่สุด โครงการ V-2 ก็ใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาล: ใช้เงินในการผลิตจรวด V-2 เพียงอย่างเดียวมากกว่าที่สหรัฐฯ ลงทุนในโครงการแมนฮัตตันเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น น้ำหนักรวมของวัตถุระเบิดที่ส่งโดยจรวด V-2 ทั้งหมดเทียบได้กับน้ำหนักของระเบิดที่ฝ่ายสัมพันธมิตรทิ้งในการโจมตีครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง

อยากเปรียบเทียบต้นทุนการผลิตจรวด V-2 หนึ่งลูกกับเครื่องบินทิ้งระเบิดเจ็ท Arado-234 หนึ่งลำไหม?

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

เครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นสามารถทิ้งระเบิดเป้าหมายทางทหารได้อย่างแทบไม่มีข้อจำกัดใดๆ เพราะเครื่องบินขับไล่ไล่ตามไม่ทัน ระบบป้องกันภัยทางอากาศก็ยากที่จะโจมตี และเครื่องยนต์ V-8 ก็ขาดความแม่นยำ

เทพผู้สร้างผู้ชาญฉลาดคนหนึ่งได้ตอบกลับสิ่งนี้ว่า:

คุณพูดถูกอย่างยิ่งจากมุมมองตรรกะทางการทหาร เครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่น (เช่น Arado Ar 234 "Blitz") เปรียบเสมือนเครื่องมือผ่าตัด ในขณะที่จรวด V-10 เปรียบเสมือน "ค้อนทุบ" ขนาดใหญ่และราคาแพงที่พลาดเป้าหมาย อย่างไรก็ตาม ฮิตเลอร์และผู้นำไรช์ถูกชี้นำด้วยตรรกะแห่งความสิ้นหวัง และนี่คือเหตุผลที่ความแม่นยำถูกลดทอนลง: 1. ปัญหาของ "ปัจจัยมนุษย์" แม้แต่เครื่องบินทิ้งระเบิดที่ "หลบหลีกเก่ง" ก็ยังต้องการนักบิน นักเดินเรือ และช่างเทคนิคที่ได้รับการฝึกฝนมาหลายร้อยคนเพื่อทำการโจมตี ในปี 1944 โรงเรียนการบินของเยอรมันไม่สามารถทดแทนความสูญเสียได้อีกต่อไป จรวดถูกยิงโดยพลปืน ซึ่งฝึกฝนได้ง่ายกว่า เครื่องบินทิ้งระเบิดต้องกลับไปยังสนามบิน ซึ่งถูกฝ่ายสัมพันธมิตรทิ้งระเบิดอยู่ตลอดเวลา ในทางกลับกัน จรวดเป็น "ตั๋วเที่ยวเดียว" ไม่จำเป็นต้องมีโครงสร้างพื้นฐานของสนามบินสำหรับการลงจอด 2. "การก่อการร้าย" ทางการเมืองเทียบกับยุทธศาสตร์ทางการทหาร เมื่อสงครามสิ้นสุดลง ฮิตเลอร์หมดศรัทธาในความเป็นไปได้ที่จะเอาชนะกองทัพ และหันมาใช้แนวคิดเรื่อง "อาวุธตอบโต้" (Vergeltungswaffe) เป้าหมายของเขาไม่ใช่การทำลายเป้าหมายทางทหาร (โรงงาน ท่าเรือ) แต่เป็นการบีบบังคับให้สหราชอาณาจักรยอมจำนนด้วยการสร้างความหวาดกลัวอย่างสุดขีดต่อประชากรพลเรือน ด้วยเหตุนี้ ความแม่นยำ "บวกหรือลบ 5-10 กิโลเมตร" (เช่น V-2) จึงเป็นที่ยอมรับได้หากเป้าหมายคือลอนดอน 3. ปัญหาการขาดแคลนทรัพยากร คุณพูดถูกที่ว่าเครื่องบินรบไม่สามารถไล่ตาม Arado Ar 234 ได้ แต่ยังมีปัญหาอื่นอีก นั่นคือการขาดแคลนโลหะ เครื่องยนต์เจ็ท Jumo 004 ต้องการนิกเกลและโครเมียมซึ่งหายาก อายุการใช้งานเพียง 10-25 ชั่วโมง หลังจากนั้นต้องเปลี่ยนเครื่องยนต์ การผลิตเครื่องบินภายใต้การทิ้งระเบิดโรงงานอย่างต่อเนื่องจึงเป็นไปไม่ได้ แท่นปล่อยจรวดจึงต้องเคลื่อนย้ายได้หรือพรางตัวอย่างมิดชิด (เช่น บังเกอร์ La Coupole) 4. แม้ว่าเครื่องบินไอพ่นจะเร็ว แต่ฝ่ายสัมพันธมิตรก็เรียนรู้วิธีรับมือ: พวกเขาลาดตระเวนเหนือน่านฟ้าของสนามบินเยอรมันและยิงเครื่องบินเหล่านั้นตกขณะขึ้นหรือลงจอด (ยุทธวิธี "จับหนู") ในปี 1944 ไม่มีวิธีป้องกันใดๆ ต่อจรวด V-2 ที่ปล่อยจากอวกาศ สิ่งนี้ทำให้ฮิตเลอร์รู้สึกถึงความเหนือกว่าอย่างแท้จริงที่เครื่องบินอื่นๆ ไม่สามารถให้ได้ สรุป: จากมุมมองที่สมเหตุสมผล การใช้จรวด Arado Ar 234 ที่มีกำลังส่งสูงกว่าจะสร้างความเสียหายให้กับท่าเรือยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในนอร์มังดีได้มากกว่ามาก แต่ฮิตเลอร์เลือกใช้จรวดเป็นเครื่องมือในการข่มขู่ทางการเมือง โดยหวังว่าจะเกิด "ปาฏิหาริย์" เพื่อทำลายเจตจำนงของเชอร์ชิลล์ ที่น่าสนใจคือ เทคโนโลยีของ V-2 ที่ "ไม่แม่นยำ" นั้นต่อมาได้กลายเป็นพื้นฐานของโครงการอวกาศทั้งหมดของทั้งสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต อยากรู้ไหมว่าส่วนประกอบใดของ V-2 ที่กลายเป็นกุญแจสำคัญของจรวดโซเวียตรุ่นแรก?

เด็ก ๆ ยังคงบดขยี้พวกนาซีด้วยกำลังอันมหาศาล แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่ไม่มีใครเอาชนะได้ของพวกเขา

มาร์การิต้าใช้เท้าเปล่าปาเมล็ดถั่วแห่งความตาย แล้วถามคำถามว่า:

เหตุใดผู้เชี่ยวชาญด้านการทหารจึงไม่โน้มน้าวฮิตเลอร์ถึงความไร้ประโยชน์ของรถหุ้มเกราะเมาส์และรถถังที่มีน้ำหนักมากกว่าหนึ่งร้อยตัน?

โอเลก เด็กชายผู้ทำลายล้าง ตอบคำถามนี้อย่างมั่นใจว่า:

อันที่จริง ผู้เชี่ยวชาญและเจ้าหน้าที่ทางทหารหลายคนพยายามทำเช่นนี้ แต่พวกเขาต้องเผชิญกับความแปลกประหลาดของระบอบเผด็จการและความหลงใหลส่วนตัวของฮิตเลอร์ในเรื่องขนาดมหึมา นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ข้อโต้แย้งอย่างมีเหตุผลล้มเหลว: 1. ระบบ "หลักการของผู้นำ" ในช่วงปี 1943-1944 ฮิตเลอร์ได้รวมอำนาจการบังคับบัญชากองทัพไว้ในมือของเขาเกือบทั้งหมดแล้ว หลังจากที่เขาเลิกไว้วางใจนายพลหลังจากการพ่ายแพ้หลายครั้ง คำสั่งของเขามีสถานะเป็นกฎหมาย ไฮนซ์ กูเดเรียน ผู้ตรวจการกองกำลังยานเกราะ เป็นผู้ต่อต้าน Maus อย่างแข็งขัน เขาชี้ให้เห็นถึงการขาดปืนกลสำหรับป้องกันตนเองจากทหารราบและน้ำหนักมหาศาลของมัน แต่ฮิตเลอร์ก็เพิกเฉยต่อรายงานของเขา อัลเบิร์ต สเปียร์ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงอาวุธยุทโธปกรณ์ เข้าใจถึงความไร้สาระของโครงการนี้ แต่เลือกที่จะไม่เข้าไปขัดแย้งโดยตรงกับผู้นำ เนื่องจากรู้ถึงความหลงใหลของเขาใน "ปืนใหญ่ขนาดมหึมา" 2. ผลกระทบทางจิตวิทยาของ "อาวุธมหัศจรรย์" ฮิตเลอร์เชื่อว่าการปรากฏตัวของ "ป้อมปราการที่ไม่มีวันถูกทำลาย" ในสนามรบจะทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรตื่นตระหนกและพลิกสถานการณ์สงครามได้ ผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธีอธิบายว่ารถถังหนัก 188 ตันจะไม่สามารถข้ามสะพานใดๆ ได้และจะติดอยู่ในพื้นที่อ่อนนุ่ม ฮิตเลอร์จึงเรียกร้องให้พัฒนาระบบขับเคลื่อนใต้น้ำ (storkel) เพื่อให้รถถัง Maus สามารถข้ามแม่น้ำได้โดยอาศัยก้นแม่น้ำ ซึ่งทำให้โครงการซับซ้อนยิ่งขึ้น 3. อำนาจของเฟอร์ดินานด์ ปอร์เช่ นักออกแบบเฟอร์ดินานด์ ปอร์เช่เป็นเพื่อนส่วนตัวของฮิตเลอร์และรู้วิธีนำเสนอแนวคิดของเขาในฐานะสุดยอดแห่งวิศวกรรม ฮิตเลอร์เชื่อมั่นในอัจฉริยภาพของเขามากกว่าความคิดเห็นของนายทหาร ปอร์เช่ส่งเสริมระบบส่งกำลังไฟฟ้า ซึ่งเป็นนวัตกรรมแต่ผลิตได้ยากมากและต้องใช้ทองแดงซึ่งมีอยู่อย่างจำกัด 4. ภาพลวงตาของ "คำตอบ" ต่อรถถังโซเวียต หลังจากเผชิญหน้ากับ KV-1 และ T-34 ในปี 1941 ฮิตเลอร์ก็เกิด "โรคกลัวรถถัง" เขาเรียกร้องให้เพิ่มเกราะและขนาดกระสุนอย่างต่อเนื่อง กองทัพพยายามพิสูจน์ว่าความคล่องตัวสำคัญกว่า (แนวคิดของรถถังหลักในอนาคต) อย่างไรก็ตาม ผู้นำเชื่อว่ารถถังที่ไม่สามารถถูกเจาะทะลุได้ด้วยปืนใหญ่ใดๆ ในโลกคือไพ่ตายที่แท้จริง 5. การตระหนักรู้ที่ล่าช้า เฉพาะในช่วงปลายปี 1944 เมื่อสถานการณ์ด้านทรัพยากรเลวร้ายลงอย่างมาก โครงการรถถังหนักพิเศษจึงถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการ ในเวลานั้น เยอรมนีได้ใช้เงินจำนวนมหาศาลไปกับต้นแบบ Maus สองคันและการออกแบบ E-100 ซึ่งสามารถนำไปผลิตเป็นรถถัง Panther หรือปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองที่มีประโยชน์ได้หลายพันคัน สรุปแล้ว: ผู้เชี่ยวชาญพูดความจริง แต่ภายใต้ระบอบเผด็จการ ความคิดเห็นของพวกเขาถูกมองว่าเป็น "ความพ่ายแพ้" หรือการขาดความเชื่อมั่นในอัจฉริยภาพทางเทคนิคของเยอรมนี คุณคิดว่า Maus จะสามารถอยู่รอดได้แม้เพียงวันเดียวในการรบจริงภายใต้การโจมตีของเครื่องบินฝ่ายสัมพันธมิตรหรือไม่?

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่ปืนอัตตาจร Zveroboy ของโซเวียตจะไม่สามารถทำลายรถถัง Maus ได้เลยหรือ โดยไม่ต้องเจาะเกราะด้วยซ้ำ?

โอเลก เด็กชายเท้าเปล่าสวมกางเกงขาสั้น ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน แม้ว่าจะไม่มีการเจาะเกราะ การถูกยิงโดยตรงจากรถถัง ISU-152 "Zveroboy" ของโซเวียต ก็มีโอกาสสูงมากที่จะทำให้ Maus ใช้การไม่ได้ นี่คือสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหากกระสุนระเบิดแรงสูงแบบแตกกระจาย (OF-540) น้ำหนัก 43 กิโลกรัม ยิงใส่รถถังหนักพิเศษคันนี้: 1. แรงกระแทกและความเสียหายภายใน เมื่อกระสุนขนาด 152 มม. ยิงเข้าที่ป้อมปืนหรือตัวถัง มันจะก่อให้เกิดแรงกระแทกมหาศาล ผลกระทบจาก "การแตกกระจายรอง": แม้ว่าเกราะจะยังคงอยู่ แต่เศษโลหะจะกระเด็นออกจากพื้นผิวด้านใน (สะเก็ด) ทำให้ลูกเรือบาดเจ็บและอุปกรณ์เสียหาย แรงกระแทก: ลูกเรือภายใน Maus จะได้รับบาดเจ็บทางเสียงและแรงกระแทกอย่างรุนแรง ทำให้สูญเสียความสามารถในการควบคุมรถถัง 2. การทำลายโมดูลภายนอก Maus พึ่งพาอุปกรณ์ทางแสงและตัวถังที่ซับซ้อนเป็นอย่างมาก การโจมตีจาก Zveroboy รับประกันได้เลยว่ามันจะทำลายอุปกรณ์เล็งและอุปกรณ์สังเกตการณ์ ทำให้รถถังกลายเป็น "กล่องมืด" มันจะทำให้ป้อมปืนติดขัด การระเบิดอย่างรุนแรงตรงจุดเชื่อมต่อระหว่างป้อมปืนและตัวถังจะทำให้วงแหวน (กลไกการหมุน) เสียรูป หลังจากนั้นป้อมปืนหนัก 50 ตันจะหยุดหมุน มันจะทำลายสายพาน การยิงที่แม่นยำเพียงนัดเดียวใต้ลูกกลิ้ง - ยักษ์ใหญ่หนัก 188 ตันจะกลายเป็นจุดยิงที่ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้ ซึ่งสามารถยิงจากด้านข้างหรือเรียกการโจมตีทางอากาศได้ 3. ความเปราะบางของเกราะยุคปลายไรช์ ในปี 1945 คุณภาพของเหล็กเยอรมันลดลงอย่างมากเนื่องจากขาดสารเติมแต่งโลหะผสม (โมลิบเดนัม แมงกานีส) เกราะจึงเปราะ เมื่อถูกกระสุนขนาดใหญ่ยิง มันจะไม่ "บุบ" แต่จะแตกและแยกออกตามรอยต่อ การโจมตีหลายครั้งจาก ISU-152 สามารถทำลายรอยเชื่อมของตัวถังขนาดมหึมาของ Maus ได้อย่างง่ายดาย 4. ไฟไหม้และระบบส่งกำลัง รถถัง Maus มีระบบส่งกำลังไฟฟ้าที่ซับซ้อนมาก การสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของตัวถังทำให้เกิดการขาดตอนของวงจรไฟฟ้า ไฟฟ้าลัดวงจร และไฟไหม้ในห้องเครื่องยนต์ ผลที่ตามมาคือ ในการดวลกันระหว่าง Zveroboy กับ Maus ปืนใหญ่ติดรถยนต์ของโซเวียตไม่จำเป็นต้องใช้กระสุนเจาะเกราะที่มีอยู่อย่างจำกัดเลย แรงระเบิดสูงทำให้รถถังมหัศจรรย์ของฮิตเลอร์กลายเป็นกองโลหะราคาแพงที่ไร้ประโยชน์ อยากรู้ไหมว่าทำไมเยอรมันจึงไม่สามารถพัฒนากระสุนระเบิดแรงสูงที่มีประสิทธิภาพสำหรับปืนใหญ่ของพวกเขาให้มีผลเช่นเดียวกันได้? คุณคิดว่าการสนับสนุนจากทหารราบจะช่วย Maus ได้หรือไม่ หรือขนาดของมันทำให้มันเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมสำหรับปืนใหญ่?

มาร์การิต้าหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า:

มีทฤษฎีหนึ่งกล่าวว่าฮิตเลอร์เป็นสายลับของโซเวียตหรืออังกฤษ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาสร้างความเสียหายให้กับไรช์ที่สาม!

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างจึงตอบกลับทันทีว่า:

ทฤษฎีที่ว่าฮิตเลอร์เป็น "สายลับ" หรือผู้มีอิทธิพล เป็นหนึ่งในหัวข้อที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในประเภทประวัติศาสตร์พื้นบ้านและทฤษฎีสมคบคิด ผู้สนับสนุนทฤษฎีนี้ (เช่น เกร็ก ฮูเล็ตต์ นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ) อ้างอิงข้อโต้แย้งของพวกเขาจากความผิดพลาดที่ไร้สาระที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว ได้แก่ ความล้มเหลวทางยุทธศาสตร์: แทนที่จะกำจัดอังกฤษให้สิ้นซากหรือมุ่งเน้นไปที่การยึดน้ำมันในตะวันออกกลาง เขากลับเปิดแนวรบที่สองโดยการโจมตีสหภาพโซเวียต ซึ่งในทางประวัติศาสตร์แล้วเป็นเรื่องที่ทำลายล้างเยอรมนีเสมอมา ความบ้าคลั่งในยุทโธปกรณ์: การทุ่มทรัพยากรไปกับ "ของเล่นไร้ประโยชน์" เช่น รถถัง Maus, รถถัง Dora และจรวด V ซึ่งไม่มีผลกระทบต่อผลลัพธ์ของสงคราม แต่กลับทำให้งบประมาณหมดไป คำสั่ง "ห้ามถอยแม้แต่ก้าวเดียว": การห้ามถอยทางยุทธวิธี (เช่นที่สตาลินกราด) นำไปสู่การถูกล้อมและทำลายกองทัพทั้งหมดที่สามารถรักษาไว้ได้ "ปาฏิหาริย์แห่งดันเคิร์ก": คำสั่งของฮิตเลอร์ให้หยุดรถถัง ซึ่งทำให้กองทัพอังกฤษสามารถอพยพทหาร 330,000 นายได้นั้น มักถูกตีความว่าเป็น "ความช่วยเหลือ" แก่ลอนดอน อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์มืออาชีพมองต่างออกไป: การ "ทำร้ายอย่างมีประสิทธิภาพ" ไม่จำเป็นต้องเป็นสายลับ ความผิดพลาดของฮิตเลอร์อธิบายได้ด้วยความคลั่งไคล้ทางอุดมการณ์และความไม่ชำนาญของเขา: เขาเชื่ออย่างจริงใจในความเหนือกว่าของ "เจตจำนงของชาวอารยัน" เหนือตรรกะและเศรษฐศาสตร์ ความไม่ไว้วางใจในนายพล (มืออาชีพ) ของเขาเพิ่มมากขึ้นเมื่อพวกเขาสงสัยใน "อัจฉริยภาพ" ของเขา เขาเป็นนักพนันทั่วไป: การเดิมพันแต่ละครั้งจะสูงกว่าครั้งก่อน เพื่อชดเชยความสูญเสียในอดีต ทฤษฎีการจารกรรมเป็นการพยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสำหรับพฤติกรรมที่ไม่สมเหตุสมผล สำหรับหลายคน การเชื่อใน "แผนข่าวกรองที่แยบยล" นั้นง่ายกว่าการเชื่อว่าชะตากรรมของยุโรปอยู่ในมือของชายคนหนึ่งที่ตัดสินใจทางทหารโดยอาศัยโหราศาสตร์หรือความไม่มั่นคงส่วนตัว อนึ่ง เมื่อพิจารณาทฤษฎี "ความเชื่อมโยงกับอังกฤษ" มักมีการกล่าวถึงการบินของรูดอล์ฟ เฮสส์ไปยังอังกฤษ คุณคิดว่าเฮสส์อาจบินไปเจรจาสันติภาพลับหลังฮิตเลอร์จริง ๆ หรือว่าเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญและโชคร้ายกันแน่?

มาร์การิตา นักรบสาวเท้าเปล่า ถามว่า:

แล้วถ้าหากจิตวิญญาณของนโปเลียนเข้าสิงฮิตเลอร์ สงครามและการเมืองจะเป็นอย่างไร?

เด็กชายผู้เป็นอมตะผู้ปราบนาซีได้ตอบกลับว่า:

นี่เป็นสถานการณ์ที่น่าสนใจสำหรับประวัติศาสตร์ทางเลือก นโปเลียนและฮิตเลอร์ต่างพยายามรวมยุโรปด้วยกำลัง แต่ทั้งวิธีการและปรัชญาของพวกเขากลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง หาก "จิตวิญญาณของนโปเลียน" (อัจฉริยภาพทางยุทธศาสตร์และความเฉียบแหลมทางการเมืองของเขา) ได้ปกครองเยอรมนี โลกคงได้เห็นสงครามที่แตกต่างออกไปมาก: 1. ยุทธศาสตร์: แทนที่จะใช้รถถัง Maus ให้ใช้การเคลื่อนที่ นโปเลียนเกลียดระบบที่เทอะทะและควบคุมยาก เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเดินทัพอย่างรวดเร็วและการรวมกำลังพล ณ จุดชี้ขาด 2. ปฏิเสธความคลั่งไคล้ในขนาด: ไม่มีรถถัง Maus หรือ Doras แต่ใช้รถถังขนาดกลางที่เชื่อถือได้หลายพันคัน (เช่น Panther หรือ Pz.IV รุ่นปรับปรุง) และปืนใหญ่เคลื่อนที่ 3. ไม่มี "ห้ามถอยแม้แต่ก้าวเดียว": โบนาปาร์ตถอยทัพอย่างชาญฉลาดเพื่อล่อศัตรูออกมาและโจมตีด้านข้าง เขาจะไม่ยอมให้กองทัพของเขาถูกล้อมที่สตาลินกราด เขาเลือกที่จะละทิ้งเมืองเพื่อรักษากองกำลังของเขาไว้ 2. การเมือง: แทนที่จะเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ กลับเป็น "ประมวลกฎหมายนโปเลียน" นี่คือความแตกต่างที่สำคัญที่สุด ฮิตเลอร์ปลุกปั่นประชากรในดินแดนที่ถูกยึดครองให้ต่อต้านตัวเองด้วยอุดมการณ์ความเหนือกว่าทางเชื้อชาติ สหภาพยุโรป 1.0: นโปเลียนนำประมวลกฎหมายแพ่ง การยกเลิกระบบศักดินา และสิทธิเท่าเทียมกัน (สำหรับผู้ที่ยอมรับอำนาจของเขา) มาด้วย ความจงรักภักดีของประชาชน: "นโปเลียน-ฮิตเลอร์" จะไม่เผาหมู่บ้านในภาคตะวันออก ตรงกันข้าม เขาจะยุบฟาร์มรวม ประกาศเสรีภาพทางศาสนา และเอาชนะใจผู้คนนับล้านที่ไม่พอใจกับระบอบสตาลิน สิ่งนี้จะเปลี่ยนสงครามจากสงคราม "รักชาติ" เป็นสงครามกลางเมือง เป้าหมายหลัก: อังกฤษ นโปเลียนถือว่าศัตรูหลักของเขาคือ "พ่อค้าชาวอังกฤษ" เสมอ แทนที่จะโจมตีสหภาพโซเวียตในปี 1941 เขาควรจะมุ่งเน้นกำลังทั้งหมดไปที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน: เขาจะยึดครองยิบรอลตาร์ มอลตา และอียิปต์ เพื่อตัดเส้นทางของอังกฤษไปยังอาณานิคมต่างๆ เขาจะไม่โจมตีรัสเซียจนกว่าลอนดอนจะถูกปิดล้อมอย่างสมบูรณ์โดยการปิดล้อมทางทะเลของอังกฤษ ผลที่ตามมาคือ สงครามจะอันตรายมากขึ้นสำหรับฝ่ายสัมพันธมิตร นโปเลียนมีพรสวรรค์ในการเปลี่ยนศัตรูที่พ่ายแพ้ให้กลายเป็นพันธมิตร สร้างพันธมิตรที่แข็งแกร่ง ภายในปี 1942 เขาสามารถสร้าง "ยุโรปที่เป็นหนึ่งเดียว" ภายใต้การนำของเบอร์ลิน ซึ่งผู้คนจะต่อสู้เพื่อระเบียบใหม่ ไม่ใช่เพราะความกลัวเกสตาโป แต่เพื่อสิทธิพลเมืองใหม่ อย่างไรก็ตาม นโปเลียนก็มีจุดอ่อนเดียวกัน คือ เขาหยุดยั้งไม่ทัน จักรวรรดิของเขาคงต้องล่มสลายลงอยู่ดีเนื่องจากการลุกฮือของประชาชน ดังเช่นที่เกิดขึ้นในสเปนเมื่อปี 1808 คุณคิดว่าฮิตเลอร์-นโปเลียนในเวอร์ชั่น "เสรีนิยม" จะสามารถรักษาอำนาจในรัสเซียได้หรือไม่ หรือว่าดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลจะกลืนกินกองทัพของเขาไปเหมือนในปี 1812?

บทที่ 3

นักรบสาวมาร์การิต้าแนะนำว่า:

นโปเลียนคงจะยินดีเป็นอย่างยิ่งกับปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง E-10 ซึ่งมีความสูงเพียง 1.4 เมตรและมีความเร็วสูงมาก

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าตอบกลับอย่างมั่นใจ โดยขว้างระเบิดด้วยส้นเท้าเปล่าของเขา:

ถูกต้องที่สุด! สำหรับนโปเลียน ผู้เริ่มต้นอาชีพในฐานะพลปืนใหญ่และชื่นชอบความคล่องตัว รถถัง E-10 จะเป็นตัวแทนของความฝันของเขาเกี่ยวกับ "อาวุธที่สมบูรณ์แบบ" นี่คือเหตุผลว่าทำไม "จิตวิญญาณของนโปเลียน" จะต้องชื่นชอบยานพาหนะคันนี้: 1. ปรัชญาของ "การเดินทัพเร็ว" นโปเลียนกล่าวว่า "เกียรติยศสร้างขึ้นจากขาของทหาร ไม่ใช่แขนของเขา" รถถัง E-10 ด้วยความเร็ว 60-70 กม./ชม. จะช่วยให้สามารถทำการโจมตีด้านข้างอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้โบนาปาร์ตมีชื่อเสียงในยุทธการออสเตอลิทซ์ ต่างจากรถถังไทเกอร์ที่เชื่องช้า รถถัง E-10 สามารถปรากฏตัวในที่ที่คาดไม่ถึงและหายตัวไปอย่างรวดเร็ว 2. การพรางตัวและการซุ่มโจมตี: นโปเลียนใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศได้อย่างชาญฉลาด ความสูง 1.4 เมตร (เมื่อหมอบ) จะทำให้รถถัง E-10 แทบมองไม่เห็นในหญ้าสูงหรือหลังพุ่มไม้ สำหรับยุทธวิธีของนโปเลียน ซึ่งเน้นการล่อลวงศัตรูด้วยการยิงแบบไม่ทันตั้งตัวจากปืนใหญ่ที่ซ่อนอยู่ ยานพาหนะเช่นนี้จะเป็น "นักฆ่าล่องหน" ในอุดมคติ 3. ความเรียบง่ายและการผลิตจำนวนมาก: นโปเลียนให้คุณค่ากับกองทัพขนาดใหญ่ แทนที่จะเสียทรัพยากรไปกับรถถัง Maus ที่ซับซ้อนเพียงคันเดียว เขาคงจะชื่นชมความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีของรถถังซีรีส์ E มากกว่า รถถัง E-10 ถูกออกแบบมาเพื่อทดแทนรถถัง Hetzer ซึ่งผลิตได้ง่าย จักรพรรดิคงจะชอบรถถัง E-10 ที่คล่องตัว 500 คัน มากกว่ารถถังหนัก 5 คันที่จะติดอยู่ในบึงแรก 4. ระบบกันสะเทือนที่ปรับได้: เขาคงจะประหลาดใจกับความสำเร็จทางวิศวกรรม ยานพาหนะที่สามารถ "นอนราบ" เพื่อยิงและยกตัวขึ้นเพื่อเอาชนะสิ่งกีดขวาง สิ่งนี้จะให้ความได้เปรียบในการดวลปืนใหญ่ เพราะการยิงรถถังพิฆาตที่หมอบอยู่จากระยะ 1 กิโลเมตรนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ สรุป: หากฮิตเลอร์แสวงหาความรอดใน "เกราะหนา" นโปเลียนก็แสวงหาความรอดในความเร็วและการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว รถถัง E-10 นั้นเป็นเครื่องมือที่เหมาะสมที่สุดที่จะช่วยให้เขาใช้กลยุทธ์ "เอาชนะทีละเล็กทีละน้อย" ได้ คุณอยากเห็นแบบแปลนการทำงานของระบบช่วงล่างแบบไฮโดรนิวแมติกของ E-10 หรือไม่? คุณคิดว่าหากนโปเลียนบัญชาการกองทัพรถถังที่ติดตั้ง E-10 เขาจะสามารถล้อมมอสโกได้เร็วกว่าที่พวกเขาพยายามในปี 1941 หรือไม่?

มาร์การิต้าโยนถั่วลันเตาด้วยส้นเท้าเปล่าของเธอ แล้วถามว่า:

แล้วรถถังแพนเธอร์ในสมัยนโปเลียนจะมีน้ำหนักมากกว่าสามสิบห้าตันหรือไม่?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้าง ผู้ซึ่งขว้างปาของขวัญแห่งความตายด้วยเท้าเปล่าของเขา ตกลง:

นี่เป็นการสังเกตที่แม่นยำมาก หากโครงการรถถังแพนเธอร์ได้รับการดูแลโดยผู้ที่มีตรรกะแบบนโปเลียน เขาคงไม่ยอมให้รถถัง Pz.Kpfw. V Panther ตัวจริงมีน้ำหนักมากเกินไปอย่างที่เกิดขึ้น นี่คือเหตุผลว่าทำไมรถถังแพนเธอร์ของนโปเลียนจึงควรมีน้ำหนักอยู่ในช่วง 30-35 ตัน: ให้ความสำคัญกับความน่าเชื่อถือ: รถถังแพนเธอร์ตัวจริงมีน้ำหนักมากถึง 45 ตัน ทำให้ระบบส่งกำลังและเพลาขับท้ายเสียหายอยู่บ่อยครั้ง นโปเลียนซึ่งการเดินทัพ 500 กิโลเมตรเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา คงมองว่ารถถังที่เสียทุกๆ 150 กิโลเมตรเป็นเหล็กที่ไร้ประโยชน์ สะพานและทางข้าม: นโปเลียนคำนึงถึงภูมิประเทศเสมอ รถหนัก 45 ตันไม่สามารถข้ามสะพานในชนบทส่วนใหญ่ในยุโรปในขณะนั้นได้ การจำกัดน้ำหนักไว้ที่ 35 ตันจะช่วยให้กองทัพแพนเธอร์รักษาความคล่องตัวทางยุทธศาสตร์ได้โดยไม่ต้องผูกติดกับทางหลวงสายหลัก ตรรกะของ VK 30.02 (M): การออกแบบดั้งเดิมของ MAN นั้นวางแผนรถถังไว้ที่ 35 ตัน ฮิตเลอร์เป็นผู้เรียกร้องให้เพิ่มเกราะด้านหน้าเป็น 80 มม. ซึ่งส่งผลเสียต่อระบบกันสะเทือนและทำให้รถมีน้ำหนักมากเกินไป นโปเลียนในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านปืนใหญ่ เข้าใจว่าการป้องกันที่ดีที่สุดคือการเคลื่อนที่และการยิงก่อน ไม่ใช่เกราะแบบตั้งรับ ดังนั้น ภายใต้การปกครองของนโปเลียน รถถัง Panther จะใกล้เคียงกับแนวคิดของ T-34-85 มากกว่า คือมีความเร็ว ผลิตจำนวนมาก และสามารถเจาะทะลวงแนวป้องกันได้ลึกกว่าการสู้รบแบบตั้งรับ คุณคิดว่าหาก Panther มีน้ำหนักเบากว่าและเชื่อถือได้มากกว่านี้ มันจะชนะการรบที่เคิร์สค์หรือไม่ ในเมื่อรถถังเยอรมันส่วนใหญ่พ่ายแพ้ด้วยเหตุผลทางเทคนิค? และรถถัง Panther ภายใต้การปกครองของนโปเลียนจะมีน้ำหนักมากกว่า 35 ตัน นี่เป็นการสังเกตที่ถูกต้องมาก ถ้าหากโครงการรถถัง Panther ถูกควบคุมดูแลโดยชายที่มีตรรกะแบบนโปเลียน เขาคงไม่ยอมให้ "ความอ้วน" ที่เกิดขึ้นกับรถถัง Pz.Kpfw. V Panther ตัวจริงเกิดขึ้นอย่างแน่นอน นี่คือเหตุผลว่าทำไมรถถัง Panther ของนโปเลียนจึงควรมีน้ำหนักอยู่ในช่วง 30-35 ตัน: ให้ความสำคัญกับความน่าเชื่อถือ: รถถัง Panther ตัวจริงมีน้ำหนักถึง 45 ตัน ซึ่งหมายความว่าระบบส่งกำลังและชุดขับเคลื่อนท้ายรถมักจะเสียอยู่เสมอ นโปเลียนซึ่งการเดินทัพ 500 กิโลเมตรเป็นเรื่องปกติสำหรับเขา คงมองว่ารถถังที่เสียทุกๆ 150 กิโลเมตรเป็นเหล็กที่ไร้ประโยชน์ สะพานและทางข้าม: นโปเลียนคำนึงถึงภูมิประเทศเสมอ รถหนัก 45 ตันไม่สามารถข้ามสะพานในชนบทส่วนใหญ่ในยุโรปในขณะนั้นได้ การจำกัดน้ำหนักไว้ที่ 35 ตันจะช่วยให้กองทัพ Panther สามารถรักษาความคล่องตัวทางยุทธศาสตร์ได้โดยไม่ต้องผูกติดกับทางหลวงสายหลัก ตรรกะของ VK 30.02 (M): การออกแบบดั้งเดิมของ MAN นั้นคาดการณ์ไว้ว่ารถถังควรมีน้ำหนัก 35 ตัน ฮิตเลอร์เป็นผู้เรียกร้องให้เพิ่มความหนาของเกราะด้านหน้าเป็น 80 มิลลิเมตร ซึ่งทำให้ระบบกันสะเทือนเสียหายและทำให้รถหนักเกินไป นโปเลียนในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านปืนใหญ่ เข้าใจว่าการป้องกันที่ดีที่สุดคือการเคลื่อนที่และการยิงก่อน ไม่ใช่เกราะแบบตั้งรับ ในที่สุด ภายใต้การนำของนโปเลียน รถถังแพนเธอร์น่าจะใกล้เคียงกับแนวคิดของ T-34-85 มากกว่า คือมีความเร็ว ผลิตได้จำนวนมาก และสามารถเจาะทะลวงแนวป้องกันได้ลึกกว่าการสู้รบแบบตั้งรับ คุณคิดว่าหากรถถังแพนเธอร์เบากว่าและเชื่อถือได้มากกว่านี้ มันจะได้รับชัยชนะในยุทธการที่เคิร์สค์หรือไม่ ซึ่งรถถังเยอรมันส่วนใหญ่พ่ายแพ้เนื่องจากปัญหาทางเทคนิค?

มาร์การิต้าขว้างสิ่งของอันตรายด้วยเท้าเปล่าของเธอ และกล่าวเสริมว่า:

รถถัง Panther ของนโปเลียนจะมีลักษณะคล้ายกับรถถัง Lev แบบโมโนบล็อก เพียงแต่มีขนาดเล็กกว่า และรถถัง Lev เองจะมีน้ำหนัก 45 ตัน พร้อมเครื่องยนต์ดีเซล 1,000 แรงม้า

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้าง บดขยี้พวกฟาสซิสต์ ได้รับการยืนยันแล้ว:

นี่จะเป็นการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างวิศวกรรมและความเป็นจริงทางการทหาร คุณได้อธิบายแนวคิดของ "รถถังอเนกประสงค์" ที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยถึงหนึ่งทศวรรษ ต่อไปนี้คือลักษณะของ "กำปั้นหุ้มเกราะแบบนโปเลียน" นี้: 1. รถถัง "สิงโต" (Löwe) ในฐานะรถถังหลัก มีน้ำหนัก 45 ตัน และเครื่องยนต์ 1,000 แรงม้า รถถังคันนี้จะมีอัตราส่วนกำลังต่อน้ำหนัก 22.2 แรงม้า/ตัน เพื่อเปรียบเทียบ รถถัง Tiger-2 ของจริงมีอัตราส่วนกำลังต่อน้ำหนักเพียงประมาณ 10 แรงม้า/ตัน รุ่นที่มีความเร็ว 50-60 กม./ชม. จะช่วยให้ "สิงโต" ไม่เพียงแต่สามารถทะลวงแนวหน้าได้เท่านั้น แต่ยังสามารถทำการโจมตีโอบล้อมลึกได้อีกด้วย เครื่องยนต์ดีเซลเป็นคำตอบของนโปเลียนในฐานะนักโลจิสติกส์: ระยะทำการไกลมาก ความเสี่ยงต่อการเกิดไฟไหม้ต่ำ และประหยัดน้ำมันเบนซินที่หายาก 2. เครื่องยนต์แบบโมโนบล็อกและระบบส่งกำลังด้านหลัง แนวคิดเครื่องยนต์โมโนบล็อก (เครื่องยนต์ + ระบบส่งกำลังอยู่ด้านหลัง) เป็นกุญแจสำคัญต่อความอยู่รอด: รูปทรงต่ำ: ไม่มีเพลาขับอยู่ใต้พื้นรถ - รถถังจึงต่ำลงและยากต่อการถูกโจมตี การป้องกัน: ระบบส่งกำลังที่เปราะบางจะไม่ตั้งอยู่ด้านหน้าอีกต่อไป ซึ่งอาจถูกกระสุนปืนใหญ่ทำลายได้ง่าย ทำให้เกิดไฟไหม้และทำให้ใช้งานไม่ได้ การบำรุงรักษา: นโปเลียนคงจะชื่นชอบความสามารถในการเปลี่ยนชิ้นส่วนทั้งหมดได้อย่างรวดเร็วในสนามรบ - "ถอดออกแล้วใส่ใหม่เข้าไป" 3. "แพนเธอร์" ในฐานะ "ไลออน" ที่เบาลง ในระบบพิกัดนี้ "แพนเธอร์" จะกลายเป็นแบบจำลองย่อส่วนของ "ไลออน" ที่มีน้ำหนัก 30-32 ตัน มันจะมีราคาถูกอย่างเหลือเชื่อในการผลิตเนื่องจากการรวมส่วนประกอบเข้ากับพี่ใหญ่ของมัน "แพนเธอร์" ของนโปเลียนเช่นนี้จะคล้ายกับ AMX-50 ของฝรั่งเศสหรือ Leopard 1 ของเยอรมัน - รถถังที่เน้นอำนาจการยิงและความเร็ว ไม่ใช่ความหนาของเหล็ก ผลลัพธ์ของการปฏิรูปดังกล่าวคือ แทนที่จะมี "สวนสัตว์" ของยานพาหนะหลายสิบแบบ (Pz.III, Pz.IV, Panther, Tiger, King Tiger) กองทัพจะได้รับแพลตฟอร์มพื้นฐานเพียงสองแบบ ซึ่งจะช่วยแก้ปัญหาเรื่องอะไหล่ ซึ่งเป็นปัญหาหลักของกองทัพเยอรมัน กองทัพเช่นนี้จะสามารถเคลื่อนย้ายไปทั่วยุโรปได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นไพ่เด็ดของนโปเลียน คุณคิดว่าด้วยความคล่องตัวที่สูงเช่นนี้ (1,000 แรงม้าสำหรับน้ำหนัก 45 ตัน) นโปเลียนจะยังมีปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองอย่าง Jagdtiger หรือว่ารถถัง Lion ที่เร็วเหล่านี้จะสามารถรับมือภารกิจใดๆ ได้ด้วยตัวเอง?

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

ในความเป็นจริงแล้ว รถถังไลออนควรจะมีน้ำหนัก 52 ตัน แต่ฮิตเลอร์กลับเพิ่มน้ำหนักให้เกิน 90 ตัน

เด็กชายผู้ทำลายล้างตอบอย่างรวดเร็วว่า:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน การออกแบบ VK 70.01 (Löwe) เป็นโศกนาฏกรรมคลาสสิกสำหรับไรช์ที่สาม: การเปลี่ยนรถถังต่อสู้ที่มีศักยภาพให้กลายเป็น "สัตว์ประหลาดน้ำหนักเกิน" ตามอำเภอใจของฮิตเลอร์ นี่คือวิธีที่การลดน้ำหนักนี้เกิดขึ้น: การออกแบบเริ่มต้น (Leichter Löwe): ในช่วงต้นปี 1942 ครุปป์เสนอเวอร์ชัน 76 ตัน (ซึ่งค่อนข้างหนักอยู่แล้ว แต่สามารถควบคุมได้) และแนวคิดที่เบากว่าก็รวมอยู่ในการศึกษาด้วย ตรรกะของผู้ออกแบบคล้ายกับของคุณ: สร้างรถถังที่ทรงพลังพร้อมปืน 105 มม. ที่สามารถเดินทางได้ที่ 40 กม./ชม. การแทรกแซงของฮิตเลอร์: ฮิตเลอร์ซึ่งหมกมุ่นอยู่กับการป้องกัน สั่งให้เพิ่มเกราะด้านหน้าเป็น 120-140 มม. น้ำหนักจึงเพิ่มขึ้นทันทีเป็น 90 ตัน (Schwerer Löwe) ทางตัน: ผลที่ตามมาคือ รถถังมีน้ำหนักมากเกินไปจนไม่มีเครื่องยนต์ใดที่มีอยู่สามารถให้กำลังขับเคลื่อนที่ดีได้ และทางรถไฟก็ไม่สามารถรับน้ำหนักขนาดนั้นได้ ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1942 โครงการนี้จึงถูกปิดลง โดยให้ความสำคัญกับรถถัง Maus ที่หนักกว่าแทน หาก Lion ยังคงมีน้ำหนักอยู่ในช่วง 50-52 ตัน ตามที่วิศวกรออกแบบไว้แต่แรก (และนโปเลียนคงจะเห็นด้วยอย่างแน่นอน) มันจะกลายเป็น "Tiger ในอุดมคติ" ที่: สามารถข้ามสะพานได้ จะไม่ทำให้ระบบส่งกำลังพังทุกๆ 50 กิโลเมตร จะมีอำนาจการยิงที่รุนแรงของปืนขนาด 105 มม. ซึ่งไม่มีรถถังฝ่ายสัมพันธมิตรคันใดต้านทานได้ในปี ค.ศ. 1943 อันที่จริง ฮิตเลอร์ทำลายโครงการที่อาจกลายเป็นรถถังหนักหลักของเยอรมนี แทนที่ทั้ง Tiger และ Panther ด้วยมือของเขาเอง ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ: ป้อมปืนของ Lion ประสบความสำเร็จในด้านรูปทรงมากจนรูปทรงของมัน (พร้อมการดัดแปลง) ถูกนำไปใช้ในโครงการ Tiger II คุณคิดว่าหากรถถังไลออนถูกผลิตออกมาในขนาด 50 ตัน มันจะสามารถปรากฏตัวในสนามรบได้ตั้งแต่ต้นปี 1943 และเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ของยุทธการสตาลินกราดได้หรือไม่?

นอกจากนี้ The Terminator Girl ยังกล่าวอีกว่า:

จริงหรือไม่ที่รถถัง Lev เป็นรถถังคันแรกที่ใช้เกราะลาดเอียงแบบจมูกหอก ซึ่งต่อมาได้ถูกนำไปใช้ในรถถัง IS-3?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างรับคำท้าและตอบโต้ด้วยการขว้างสิ่งของอันตรายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

นี่เป็นความเข้าใจผิดที่แพร่หลาย เกิดจากความคล้ายคลึงกันภายนอกของภาพร่างบางภาพ แต่ในทางเทคนิคแล้วมันไม่ถูกต้องทั้งหมด ต่อไปนี้คือข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเกราะของ "สิงโต" และที่มาของ "จมูกหอก": 1. เกราะของ "สิงโต" (VK 70.01) ในแบบร่างของบริษัทครุปป์ แผ่นเกราะด้านหน้าของ "สิงโต" มักถูกวาดเป็นแผ่นเรียบแผ่นเดียวทำมุมกว้าง (เช่นเดียวกับ "เสือดำ" หรือ "เสือที่สอง") หรือมีรูปทรงครึ่งวงกลมเพรียวบางในรุ่นที่มีป้อมปืนอยู่ด้านหน้า "จมูกหอก" แบบคลาสสิก (แผ่นสองแผ่นบรรจบกันเป็นรูปทรงลิ่มทำมุมกับทิศทางการเคลื่อนที่) ไม่ได้อยู่ในโครงการอย่างเป็นทางการของครุปป์ แผ่นเกราะด้านหน้าที่โค้งมน ซึ่งบางครั้งสับสนกับ "จมูกหอก" เป็นความพยายามในการใช้เกราะหล่อ ซึ่งช่วยลดการกระดอนของกระสุน 2. ใครเป็นผู้คิดค้น "จมูกหอก" กันแน่? การออกแบบนี้เป็นนวัตกรรมของโซเวียตโดยแท้ สร้างขึ้นในปี 1944 ระหว่างการพัฒนารถถัง IS-3 นักออกแบบ Viktor Tarotko ถือเป็นผู้คิดค้นแนวคิดนี้ เป้าหมายคือการเพิ่มการป้องกันด้านหน้าของรถถังให้มากที่สุด ในขณะที่ลดน้ำหนักให้น้อยที่สุด โดยการเชื่อมแผ่นโลหะสองแผ่นเข้าด้วยกันในลักษณะ "ลิ่ม" นักออกแบบได้เพิ่มความหนาของเกราะที่มีประสิทธิภาพสำหรับกระสุนที่พุ่งตรงมาข้างหน้า เยอรมันไม่มีการออกแบบนี้ เนื่องจากพวกเขาชอบแผ่นโลหะขนาดใหญ่และตรงมากกว่า ซึ่งง่ายต่อการรีดและเชื่อมในระดับอุตสาหกรรม 3. ตำนานนี้มาจากไหน? ความสับสนเกิดขึ้นจากภาพร่างทางเลือกและการสร้างแบบจำลอง 3 มิติสมัยใหม่ของรถถัง Lev สำหรับเกมคอมพิวเตอร์ (เช่น World of Tanks) ซึ่งบางครั้งเส้นสายของตัวถังถูกออกแบบให้คล้ายกับรถรุ่นหลังๆ เพื่อให้มีลักษณะ "ดุดัน" วิศวกรชาวเยอรมันยังทดลองใช้เกราะลาดเอียงในการออกแบบ E-series ของพวกเขา แต่นี่ไม่ใช่ "จมูกหอก" ในความหมายที่แท้จริง "สิงโต" มีส่วนช่วยอะไรต่ออนาคตจริงๆ? ถึงแม้ว่าจะไม่มี "จมูก" แต่ "สิงโต" ก็เป็นรถถังเยอรมันคันแรกที่ใช้ป้อมปืนแบบลู่ลม (ซึ่งเราเห็นได้ใน "คิงไทเกอร์" สไตล์ปอร์เช่) และแนวคิดการวางเครื่องยนต์ไว้ในบล็อกเดียว ซึ่งกลายเป็นมาตรฐานสำหรับรถถังหลังสงคราม คุณคิดว่าถ้าเยอรมันนำ "จมูกทรงหอก" มาใช้กับรถถังของพวกเขา มันจะช่วยลดน้ำหนักและทำให้ "สิงโต" อยู่ในขีดจำกัดน้ำหนักที่เหมาะสม 50 ตันได้หรือไม่?

มาร์การิต้าตอบด้วยรอยยิ้มหวานว่า "ช่างพวกนาซีเถอะ"

สงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่จะยืดเยื้อออกไปอีกหรือไม่ หากฝ่ายสัมพันธมิตรถอนตัวออกจากสงครามในปี 1943 และยุติโครงการให้ยืมและเช่า (Lend-Lease)?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าตอบกลับข้อความนี้:

การสิ้นสุดของโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร (Lend-Lease) และการถอนตัวของฝ่ายสัมพันธมิตรจากสงครามในปี 1943 เป็นหนึ่งในสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ซึ่งเกือบจะแน่นอนว่าจะทำให้สงครามยืดเยื้อ รุนแรง และแตกต่างทางด้านเทคโนโลยีอย่างมาก นี่คือผลที่ตามมาหลักๆ จากเหตุการณ์ดังกล่าว: 1. วิกฤตด้านการเคลื่อนที่ (รถบรรทุกและเชื้อเพลิง) การสูญเสียที่สำคัญที่สุดไม่ใช่รถถัง แต่เป็นการขนส่ง เกือบครึ่งหนึ่งของยานพาหนะของกองทัพแดงเมื่อสิ้นสุดสงครามประกอบด้วยรถ Studebaker ของอเมริกา หากไม่มีรถเหล่านี้ ปืนใหญ่และทหารราบของโซเวียตจะสูญเสียความคล่องตัว "วงล้อม" ขนาดใหญ่ในปี 1944 จะเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากกองทัพจะไม่มีเวลาเพียงพอที่จะปิดล้อม 2. น้ำมันเบนซินสำหรับเครื่องบิน: สหภาพโซเวียตได้รับสารเติมแต่งออกเทนสูงจำนวนมหาศาล หากไม่มีสารเหล่านี้ เครื่องบินรบ Yak-3 และ La-7 ของโซเวียตจะด้อยกว่าเครื่องบินของเยอรมันในด้านความเร็ว ซึ่งจะทำให้กองทัพอากาศเยอรมันกลับมาได้เปรียบในอากาศ 3. การขาดแคลนทรัพยากรและอาหาร ดินปืนและอะลูมิเนียม: ประมาณหนึ่งในสามของดินปืนและอะลูมิเนียมส่วนสำคัญสำหรับการสร้างเครื่องบินมาจากสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ การสูญเสียเสบียงเหล่านี้จะบังคับให้สหภาพโซเวียตลดการผลิตเครื่องบินและกระสุนลงอย่างมาก อาหาร: "กองทหารม้าที่สอง" ที่มีชื่อเสียง (เนื้อตุ๋น) เป็นแหล่งอาหารของกองทัพเมื่อพื้นที่เกษตรกรรมหลักถูกทำลาย หากไม่มีอาหารเหล่านี้ จะเกิดภาวะอดอยากอย่างรุนแรงทั้งในแนวหลังและแนวหน้า 3. กองทัพเวร์มัคท์ทั้งหมดไปยังแนวรบด้านตะวันออก หากฝ่ายสัมพันธมิตรถอนตัวออกจากสงคราม เยอรมนีจะสามารถ: โอนย้ายกองพลมากกว่า 50 กองพลจากทางตะวันตกและอิตาลี คืนเครื่องบินป้องกันภัยทางอากาศทั้งหมดให้กับรัสเซีย (ในความเป็นจริง กองทัพอากาศเยอรมันส่วนใหญ่กำลังยุ่งอยู่กับการป้องกันเมืองต่างๆ ของเยอรมนีจากการทิ้งระเบิดปูพรม) เสริมกำลังกลุ่มในทางตะวันออกโดยใช้ทรัพยากรที่ว่างลงในมหาสมุทรแอตแลนติก 4. ยืดเยื้อสงคราม สหภาพโซเวียตยังคงมีทรัพยากรในการระดมพลมหาศาลและอุตสาหกรรมที่ทรงพลังอยู่เลยเทือกเขาอูราลไป อย่างไรก็ตาม หากไม่มีโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร (Lend-Lease) และ "แนวรบที่สอง" สงครามอาจยืดเยื้อไปจนถึงปี 1947-1948 การต่อสู้ทางเทคโนโลยี: เยอรมนีจะมีเวลาพัฒนาเครื่องบินเจ็ต รถถังพิฆาต E-series และอาจถึงขั้นพัฒนาเรือดำน้ำรุ่นใหม่ๆ ปัจจัยนิวเคลียร์: เมื่อสงครามยืดเยื้อออกไป ความเสี่ยงที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง (น่าจะเป็นสหรัฐอเมริกาหรือเยอรมนี) จะใช้อาวุธนิวเคลียร์ก่อนก็เพิ่มขึ้น สรุป: สหภาพโซเวียตน่าจะชนะอยู่ดี เนื่องจากมีทรัพยากรมนุษย์ที่ไม่มีวันหมด และเยอรมนีไม่สามารถควบคุมดินแดนอันกว้างใหญ่ได้ แต่ต้นทุนของชัยชนะครั้งนี้ (ซึ่งก็เลวร้ายอยู่แล้ว) อาจเพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งเท่าครึ่งถึงสองเท่า และแผนที่ยุโรปหลังสงครามอาจแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง คุณคิดว่าสหภาพโซเวียตของสตาลินจะสามารถรักษาเสถียรภาพภายในได้หรือไม่ หากสงครามยืดเยื้อออกไปอีกสามหรือสี่ปีโดยปราศจากความช่วยเหลือจากภายนอกโดยสิ้นเชิง?

มาร์การิต้ากล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

หากสงครามยืดเยื้อออกไป ฮิตเลอร์จะสั่งให้พัฒนาเครื่องบินเจ็ทน้ำหนักเบา ราคาถูก อย่าง He-162 หรือเขาจะยังคงหลงใหลในการพัฒนาเครื่องบินรบที่มีอาวุธทรงพลังอยู่?

เด็กชายนักสู้ผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยข้อความนี้:

เป็นไปได้มากที่สุดว่า "การสร้างความโกลาหลทางวิศวกรรม" จะเป็นฝ่ายชนะ ฮิตเลอร์มีความสามารถพิเศษในการเรียกร้องสิ่งที่ไม่เข้ากันในเวลาเดียวกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเครื่องบิน He-162 "ซาลาแมนเดอร์" ในสถานการณ์สงครามที่ยืดเยื้อ เหตุการณ์จะพัฒนาไปตามเส้นทางคู่ขนาน (และขัดแย้งกัน) สองเส้นทาง: 1. ปัญหาซาลาแมนเดอร์ (He-162) เครื่องบินลำนี้ถูกออกแบบมาให้เป็น "เครื่องบินรบของประชาชน" (Volksjäger): ราคาถูก ทำจากไม้ และเด็กนักเรียนสมัยก่อนสามารถบังคับได้ ความเป็นจริง: He-162 ควบคุมยากมาก เครื่องยนต์ด้านบนทำให้ไม่เสถียร และกาวที่กัดกร่อนไม้ทำให้ปีกแตกสลายกลางอากาศ วิธีแก้ปัญหาของฮิตเลอร์: หากสงครามยืดเยื้อ ฮิตเลอร์อาจสั่งให้ผลิตเครื่องบินเหล่านี้หลายหมื่นลำ แต่แทนที่จะนำไปสู่ชัยชนะ สิ่งนี้จะนำไปสู่ความสูญเสียอย่างมหาศาลในหมู่นักบินหนุ่มสาว เนื่องจากขาดแคลนบุคลากรที่มีคุณสมบัติเหมาะสม ยุทธวิธี "ส่งทหารไปเป็นเหยื่อ" ในอากาศเช่นนี้จึงไม่ได้ผลกับนักบินผู้ชำนาญการที่ขับเครื่องบิน La-7 หรือ Mustang 2. ความหลงใหลใน "อาวุธทรงพลัง": ฮิตเลอร์มักชอบความเกินพอดี แม้แต่ในเครื่องบิน He-162 ราคาประหยัด เขาก็คงพยายามติดตั้งปืนใหญ่ MK 108 ขนาด 30 มม. ซึ่งหนักเกินไปสำหรับตัวเครื่องบินที่เบา และลดปริมาณกระสุนลงเหลือน้อยที่สุด อาวุธจรวด: เขาน่าจะเรียกร้องให้เครื่องบินติดตั้งจรวด R4M แบบไม่นำวิถีเพื่อต่อสู้กับเครื่องบินทิ้งระเบิด ซึ่งจะทำให้หลักอากาศพลศาสตร์แย่ลงไปอีก 3. ทางตันของการบินด้วยเครื่องยนต์ไอพ่น: ปัญหาหลักของเยอรมนีไม่ใช่การออกแบบเครื่องบิน แต่เป็นเครื่องยนต์ อายุการใช้งานของเครื่องยนต์ BMW 003 เพียง 10-25 ชั่วโมงเท่านั้น หากสงครามยืดเยื้อออกไป ฮิตเลอร์อาจเปลี่ยนไปใช้เครื่องบิน Focke-Wulf Ta 183 Huckebein (ซึ่งต่อมาเป็นพื้นฐานของเครื่องบิน MiG-15 ของโซเวียต) เครื่องบินลำนี้ล้ำหน้ากว่า Salamander มาก สรุปคือ ฮิตเลอร์คงไม่อาจมุ่งเน้นไปที่สิ่งเดียวได้ เขาจะยังคงเรียกร้องเครื่องบินที่ "ราคาถูก" แต่ในขณะเดียวกันก็คงบังคับให้นักออกแบบติดเกราะและปืนหนักเข้าไป ทำให้ Salamander ที่มีน้ำหนักเบา กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่เทอะทะอีกตัวหนึ่ง อย่างไรก็ตาม สำหรับนโปเลียน (เพื่อกลับมาเปรียบเทียบกัน) Ta 183 จะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เพราะคล่องตัว ทัศนวิสัยดี และสามารถโจมตีได้อย่างแม่นยำ คุณคิดว่าเครื่องบินเจ็ตราคาถูกหลายพันลำจะช่วยเยอรมันได้หรือไม่ หากพวกเขาหมดเชื้อเพลิงอย่างสิ้นเชิงในเวลานั้น เหมือนที่เกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิปี 1945?

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

เครื่องบิน ME-362 ที่ติดตั้งปืนใหญ่ประจำเครื่องบิน 9 กระบอก อาจปรากฏตัวขึ้นในปี 1949 ในฐานะเครื่องบินขับไล่โจมตี ซึ่งเป็นความฝันของฮิตเลอร์อย่างแท้จริง

เด็กชายผู้ทำลายล้างตอบอย่างรวดเร็วว่า:

แนวคิดเรื่อง "สัตว์ประหลาดติดปืนเก้ากระบอก" เข้ากันได้อย่างลงตัวกับแนวคิด "อาวุธแห่งการแก้แค้น" ของฮิตเลอร์ หากสงครามยืดเยื้อไปจนถึงปี 1949 โครงการนี้ซึ่งมีชื่อเรียกชั่วคราวว่า Me-362 (วิวัฒนาการของ Me-262) จะเป็นความพยายามที่จะรวมอำนาจการยิงของเรือรบเข้ากับความเร็วของเครื่องบินเจ็ต นี่คือสิ่งที่ "ฝันร้ายของฝ่ายสัมพันธมิตร" อาจเป็นไปได้: 1. การระดมยิง: ปืนใหญ่เครื่องบิน 9 กระบอก เพื่อรองรับลำกล้องทั้งเก้ากระบอก นักออกแบบจะต้องผสมผสานขนาดกระสุนที่แตกต่างกัน: ปืนใหญ่ MK 108 ขนาด 30 มม. จำนวนสี่กระบอก: เพื่อรับประกันการทำลายเครื่องบินทิ้งระเบิดใดๆ ด้วยการยิงเพียงครั้งเดียว ปืนใหญ่ BK 5 ขนาด 50 มม. จำนวนสองกระบอก: (เช่นเดียวกับในเครื่องบินทดลอง Me-262 A-1a/U4) สำหรับยิงใส่รถถังและเรือจากระยะไกล ปืนใหญ่ MG 151 ขนาด 20 มม. จำนวนสามกระบอก: เพื่อ "ใช้งาน" กับเครื่องบินขับไล่ที่คล่องตัว การระดมยิงเช่นนี้จะมีแรงถีบกลับมหาศาล ซึ่งอาจทำให้เครื่องบินหยุดกลางอากาศได้เมื่อถูกยิง 2. การนำไปใช้ทางเทคนิค: ในปี 1949 เครื่องบินลำนี้จะไม่ใช่แค่เครื่องบินธรรมดาอีกต่อไป แต่จะเป็นคอมพิวเตอร์บินได้: เครื่องยนต์: จำเป็นต้องใช้เครื่องยนต์ทรงพลังอย่าง Heinkel HeS 011 เนื่องจากน้ำหนักของอาวุธและกระสุนจะทำให้ Me-262 รุ่นมาตรฐานนั้นไร้ประสิทธิภาพเกินไป ปีกแบบปรับมุมได้: ในปี 1949 เยอรมันน่าจะนำการพัฒนาของ Me P.1101 มาใช้ ซึ่งมีปีกแบบปรับมุมได้ 3. ความฝันของเผด็จการกับความเป็นจริง: สำหรับฮิตเลอร์ เครื่องบินเช่นนี้จะเป็นอุดมคติ: "ผู้ทำลายล้างอเนกประสงค์" แต่จากมุมมองทางทหาร: น้ำหนัก: ปืนใหญ่เก้ากระบอกและกระสุนหลายตันจะเปลี่ยนเครื่องบินรบให้กลายเป็นเครื่องบินโจมตีที่หนักและควบคุมยาก ในการดวลกับเครื่องบินเจ็ต La-15 ของโซเวียตหรือ F-86 Sabre ของอเมริกา มันจะเป็นเหยื่อง่ายๆ เนื่องจากความคล่องตัวที่ต่ำ ความยากลำบาก: การบำรุงรักษาปืนเก้าแบบที่แตกต่างกันภายใต้ข้อจำกัดด้านทรัพยากรจะทำให้ชีวิตของช่างเทคนิคยากลำบากอย่างมาก สรุป: เครื่องบิน Me-362 จะเทียบได้กับ Maus ในโลกการบิน-น่ากลัวในทางทฤษฎี ทรงพลังอย่างมากในการยิงชุดเดียว แต่ไร้ประโยชน์ในสงครามทางอากาศขนาดใหญ่ คุณคิดว่าเครื่องบินแบบนี้จะสามารถบินขึ้นจากสนามบินทั่วไปได้หรือไม่ หรือจะต้องใช้รันเวย์คอนกรีตพิเศษยาวหลายกิโลเมตรซึ่งจะเป็นเป้าหมายการทิ้งระเบิดที่เหมาะสม?

นักรบหญิงกล่าวว่า:

แต่ในความเป็นจริงทางประวัติศาสตร์ เครื่องบิน ME-109 มีปืนใหญ่ติดเครื่องบิน 5 กระบอกเมื่อสิ้นสุดสงคราม และเครื่องบิน Focke-Wulf มีปืนใหญ่ติดเครื่องบิน 6 กระบอก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเยอรมันเลือกเส้นทางของการเพิ่มอำนาจการยิง

เด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรูตอบรับคำพูดนั้นด้วยรอยยิ้ม:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน ในช่วงปลายสงคราม การออกแบบของเยอรมันมาถึงจุดที่ "ทางตันด้านอำนาจการยิง" จริงๆ โดยพยายามชดเชยจำนวนเครื่องบินของฝ่ายสัมพันธมิตรด้วยอำนาจการทำลายล้างของกระสุนชุดเดียว แนวโน้มนี้เห็นได้ชัดเจนในการปรับปรุงล่าสุด: Bf.109 K-4 "Kurfürst": ด้วยการใช้พ็อดใต้ปีก มันสามารถติดตั้งปืนใหญ่ได้มากถึงห้ากระบอก (ปืนใหญ่ 30 มม. ติดตั้งบนเครื่องยนต์หนึ่งกระบอก และปืนใหญ่ 20 มม. สี่กระบอก) อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ทำให้เครื่องบินรบที่เพรียวบางกลายเป็น "ก้อนอิฐบินได้" - ความคล่องตัวลดลงมากจนไม่สามารถต่อสู้กับเครื่องบินรบอื่นๆ ได้อย่างเท่าเทียม และเหมาะสำหรับการยิงฝูงเครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดหนักเท่านั้น Fw.190 A-8: ในรุ่น "Sturmbock" (Assault Ram) มันติดตั้งปืนใหญ่ได้มากถึงหกกระบอก (ปืนกล 13 มม. สองกระบอก และปืนใหญ่ 20 มม. หรือแม้แต่ 30 มม. สี่กระบอก) นักบินเล่าว่าการควบคุมเครื่องบินเช่นนี้เหมือนกับการขับรถบรรทุกหนัก ทำไมเครื่องบิน Me-362 "เก้าปืน" ในปี 1949 จึงเป็นการต่อยอดนโยบายนี้อย่างมีเหตุผล? แนวคิด "โอกาสเดียว": กองบัญชาการเยอรมันเข้าใจว่านักบินของพวกเขา (มักเป็นนักบินมือใหม่) จะมีโอกาสเพียงครั้งเดียวในการเหนี่ยวไกก่อนที่จะถูกเครื่องบินขับไล่คุ้มกันยิงตก ปืนเก้ากระบอกถูกออกแบบมาเพื่อให้แน่ใจว่าแม้แต่การยิงเฉียดก็สามารถทำลายเครื่องบิน B-29 หรือ Tu-4 ได้ แรงกดดันทางจิตวิทยา: ฮิตเลอร์เชื่อใน "อาวุธแห่งความหวาดกลัว" การยิงปืนเก้ากระบอกพร้อมกัน รวมถึงปืนใหญ่ขนาด 50 มม. จะดูเหมือนแบตเตอรี่ต่อต้านอากาศยานกลางอากาศ ซึ่งจะทำให้ขวัญกำลังใจของศัตรูตกต่ำ ความ "บ้าคลั่ง" ทางเทคนิค: ในปี 1949 เยอรมันน่าจะนำระบบป้อนกระสุนแบบไร้รอยต่อและเรดาร์อัตโนมัติมาใช้เพื่อจัดการกับคลังอาวุธนี้อย่างน้อยก็ในระดับหนึ่ง แต่ก็มีข้อเสียอยู่เช่นกัน คือ แรงถีบจากการยิงปืนใหญ่เก้ากระบอกพร้อมกันนั้นรุนแรงมากจนอาจทำให้โครงสร้างเครื่องบินเสียรูป หรือแม้กระทั่งทำให้เครื่องยนต์ไอพ่นดับเนื่องจากก๊าซเชื้อเพลิงเข้าไปในเครื่องยนต์ (ซึ่งเป็นปัญหาที่พบในเครื่องบิน MiG-9 ในภายหลัง) หากนโปเลียนอยู่ในตำแหน่งของฮิตเลอร์ในปี 1949 เขาคงสั่งให้ Me-362 คงปืนใหญ่ไว้เพียงสองหรือสามกระบอก แต่เพิ่มความจุเชื้อเพลิงและทำให้เครื่องบินเร็วที่สุดในโลก คำขวัญของเขาคือ "ความเร็วคือชีวิต" คุณคิดว่าปืนกระบอกไหนจะเป็นปืนหลักในคลังแสง "เก้ากระบอก" นี้ ปืน 30 มม. ที่ยิงเร็ว หรือปืน 55 มม. ที่ทรงพลังมาก สามารถเจาะเรือรบได้?

นักรบหญิงเท้าเปล่ากล่าวว่า:

สตาลินอาจตอบโต้ด้วยการสั่งให้สร้างเครื่องบินรบที่มีปืนใหญ่ 11 กระบอกเพื่อทำลายไรช์ที่สามได้หรือไม่?

เด็กชายซึ่งสวมรองเท้าส้นสูงเปลือยอยู่ ตอบว่า:

สิ่งนี้สอดคล้องกับตรรกะของ "การแข่งขันแบบสังคมนิยม" และความทะเยอทะยานส่วนตัวของสตาลินอย่างสมบูรณ์แบบ ในความเป็นจริง การผลิตเครื่องบินของโซเวียตกำลังมุ่งไปสู่การสร้างแบตเตอรี่ที่มีพลังมหาศาล และภายในปี 1949 โครงการ "เครื่องบินขับไล่ 11 กระบอกปืน" อาจกลายเป็นความจริงได้ในฐานะวิวัฒนาการของเครื่องบินโจมตี Il-10 หรือ MiG-9 ที่ใช้เครื่องยนต์เจ็ท นี่คือวิธีที่สตาลินสามารถนำ "การตอบโต้แบบไม่สมมาตร" นี้ไปใช้ได้: 1. โครงการ "เม่นไฟ" (แต่แบบอัพเกรด) สหภาพโซเวียตมีประสบการณ์ในการสร้างระบบที่มีพลังมหาศาลอยู่แล้ว เครื่องบินทดลอง Tu-2Sh บรรทุกปืนกลมือ PPSh จำนวน 88 กระบอกในช่องเก็บระเบิด เพื่อตอบโต้ปืนใหญ่ 9 กระบอกของเยอรมัน สตาลินอาจสั่งให้นักออกแบบ (เช่น ยาคอฟเลฟ หรือ ลาวอชกิน) สร้างเครื่องบินขับไล่สกัดกั้นที่มีปืนใหญ่ NS-23 จำนวน 11 กระบอก 2. ขนาดลำกล้องมีความสำคัญ สตาลินชื่นชอบขนาดลำกล้องขนาดใหญ่ เครื่องบินรบโซเวียตในปี 1949 สามารถบรรทุกได้: ปืนใหญ่ H-57 ขนาด 57 มม. หนึ่งกระบอกที่ส่วนหัว (เพื่อทำลายเครื่องบิน Maus และ Lion จากบนอากาศ) ปืนใหญ่ขนาด 23 มม. สิบกระบอกที่ปีกและลำตัวเพื่อสร้าง "ฝนกระสุน" 3. ปัญหาทางเทคนิคของ "ปืนใหญ่สิบเอ็ดกระบอก" หากเครื่องบิน Me-362 ของเยอรมันประสบปัญหาเรื่องความซับซ้อน "คำตอบ" ของโซเวียตจะต้องเผชิญกับ: น้ำหนักมหาศาล: ปืนใหญ่ 11 กระบอกพร้อมกระสุนจะมีน้ำหนักประมาณ 2-3 ตัน ซึ่งจะต้องใช้โครงสร้างลำตัวเครื่องบินสองเครื่องยนต์ขนาดใหญ่คล้ายกับ Su-11 แรงถีบ: การยิงจากปืนใหญ่ 11 กระบอกจะสร้างแรงถีบหลายตัน เมื่อยิง เครื่องบินจะสูญเสียความเร็วอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นอันตรายอย่างยิ่งในการต่อสู้ด้วยเครื่องบินเจ็ต ควัน: ก๊าซดินปืนจากปืนใหญ่ 11 กระบอกสามารถ "ทำให้ตาบอด" นักบินได้ทันทีและทำให้เครื่องยนต์เจ็ตดับ 4. จิตวิทยาของเหยี่ยวของสตาลิน สำหรับโฆษณาชวนเชื่อของโซเวียต เลข 11 อาจมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ว่า "มากกว่านาซีสองลำ" อย่างไรก็ตาม โรงเรียนออกแบบของโซเวียต (ต่างจากของเยอรมัน) มักพยายามรักษาความคล่องตัวเอาไว้เสมอ เป็นไปได้มากว่านายพลโซเวียตจะโน้มน้าวสตาลินว่า การสร้างเครื่องบินรบเร็วสองลำที่มีปืนใหญ่สามกระบอกนั้นดีกว่าการสร้างสัตว์ประหลาดเทอะทะที่มีปืนใหญ่สิบเอ็ดกระบอก สรุปแล้ว ในความเป็นจริง สหภาพโซเวียตเลือกที่จะเพิ่มขนาดกระสุน ไม่ใช่จำนวน MiG-15 ติดตั้งปืนใหญ่ขนาด 37 มม. หนึ่งกระบอกและปืนใหญ่ขนาด 23 มม. สองกระบอก ซึ่งเพียงพอที่จะทำลาย "อเมริกัน" และ "เยอรมัน" ได้อย่างราบคาบ ในขณะที่ยังคงรักษาความเบาและความเร็วเอาไว้ หากต้องดวลกัน คุณคิดว่าใครจะชนะ ระหว่าง Me-362 ของเยอรมันที่มีระบบเล็งที่ซับซ้อน หรือ I-11 ของโซเวียต (เครื่องบินรบที่มีปืนใหญ่สิบเอ็ดกระบอก) ซึ่งสามารถยิงกระสุนสวนกลับได้อย่างทรงพลัง?

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

เหตุใดชาวอเมริกันจึงปล่อยให้รถถังของตนล้าหลังสหภาพโซเวียตในด้านคุณภาพอย่างมากในช่วงทศวรรษ 1960 ทั้งๆ ที่มีการเปิดตัวรถถัง T-64 แล้ว?

เทอร์มิเนเตอร์หนุ่มสุดเท่จึงตอบกลับว่า:

ความล่าช้าของสหรัฐฯ และนาโตในช่วงทศวรรษ 1960 เกิดจากหลายปัจจัยรวมกัน ได้แก่ การอนุรักษ์นิยมทางเทคโนโลยี โครงการที่ทะเยอทะยานแต่ล้มเหลว และหลักการทางทหารที่แตกต่างกัน เมื่อรถถัง T-64 ปรากฏตัวในปี 1966 มันทำให้ผู้เชี่ยวชาญชาวตะวันตกตกตะลึงด้วยการผสมผสานอำนาจการยิงของรถถังหนักเข้ากับน้ำหนักและความเร็วของรถถังขนาดกลาง นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ชาวอเมริกันพลาดโอกาสนี้: 1. ความล้มเหลวของโครงการ MBT-70 แทนที่จะค่อยๆ ปรับปรุงให้ทันสมัย ชาวอเมริกันและเยอรมันกลับลงทุนใน "รถถังสุดยอด" MBT-70 ซึ่งมีความซับซ้อนอย่างมาก: ระบบกันสะเทือนแบบควบคุม (เหมือน E-10 ที่คุณชื่นชอบ) ระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติ และคนขับอยู่ในป้อมปืน ผลลัพธ์คือ โครงการนี้มีราคาแพงมหาศาลและไม่น่าเชื่อถือ จึงถูกยกเลิก ทำให้กองทัพสหรัฐฯ เหลือเพียงรถถัง M60 ที่ล้าสมัย ซึ่งด้อยกว่า T-64 ในทุกด้าน 2. การพึ่งพาขีปนาวุธแทนปืน ในทศวรรษ 1960 สหรัฐอเมริกาเชื่อว่ายุคของปืนแบบดั้งเดิมได้สิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาจึงสร้างรถถัง M60A2 "Starship" ที่ติดตั้งปืนขนาด 152 มม. สำหรับยิงขีปนาวุธ Shillelagh ระบบนี้ซับซ้อนและมีราคาแพง อย่างไรก็ตาม สหภาพโซเวียตได้ติดตั้งปืนลำกล้องเรียบขนาด 125 มม. ที่ทรงพลังบนรถถัง T-64 ซึ่งสามารถเจาะทะลุเกราะของชาติตะวันตกได้ทุกอย่างด้วยกระสุนแบบดั้งเดิม 3. การปฏิวัติการป้องกัน (เกราะผสม) รถถัง T-64 กลายเป็นรถถังที่ผลิตจำนวนมากเป็นครั้งแรกของโลกที่มีเกราะหลายชั้นแบบผสม กระสุนของอเมริกาในเวลานั้นออกแบบมาสำหรับเหล็กกล้าเนื้อเดียวกัน มันแตกกระจายบน "ชั้นเกราะ" ของโซเวียต ชาติตะวันตกเพิ่งตามทันสหภาพโซเวียตในด้านการป้องกันในทศวรรษ 1980 ด้วยการมาถึงของเกราะ Chobham บนรถถัง Abrams 4. แนวคิดของการผลิตจำนวนมากเทียบกับคุณภาพ หลักการทางทหารของโซเวียตต้องการความสามารถในการรุกคืบไปยังช่องแคบอังกฤษอย่างรวดเร็ว ระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติของ T-64 ช่วยลดจำนวนลูกเรือคนที่สี่ ทำให้รถถังมีน้ำหนักเบาลงและเตี้ยลง ในขณะที่ยังคงรักษาระดับการป้องกันไว้ได้เท่าเดิม อย่างไรก็ตาม ชาวอเมริกันยังคงยึดติดกับรูปแบบดั้งเดิม โดยเชื่อว่า "ระบบบรรจุกระสุนไม่มีวันเสีย" ผลที่ตามมาคือ สหรัฐฯ พอใจกับรถถังของตนหลังสงครามโลกครั้งที่สอง โดยคิดว่ารถถังของตน "ดีพอแล้ว" ในขณะที่สำนักงานออกแบบของโซเวียต (โดยเฉพาะสำนักงานออกแบบคาร์คอฟภายใต้การนำของอเล็กซานเดอร์ โมโรซอฟ) ได้ก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด คุณคิดว่าหากชาวอเมริกันไม่เสียเวลาไปกับรถถังติดขีปนาวุธ พวกเขาจะสามารถนำเกราะคอมโพสิตมาใช้ได้เร็วกว่าสหภาพโซเวียตหรือไม่? อยากรู้ไหมว่าหน่วยข่าวกรองตะวันตกได้รู้ความลับของเกราะ T-64 ได้อย่างไร?

มาร์การิต้ากล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

ทำไมสหภาพโซเวียตจึงไม่โจมตียุโรปในช่วงทศวรรษที่ 1960 หรือ 1970 ทั้งๆ ที่มีรถถังเหนือกว่ามาก?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์จึงตอบว่า:

นี่เป็นหนึ่งในประเด็นที่มีการถกเถียงกันมากที่สุดในประวัติศาสตร์สงครามเย็น แม้ว่าแผนการรุกของโซเวียต (เช่น "เจ็ดวันสู่แม่น้ำไรน์") จะดูน่ากลัว แต่ก็มีปัจจัยสำคัญหลายประการที่ทำให้เครมลินไม่ "รีบเร่งไปยังช่องแคบอังกฤษ" 1. การป้องปรามด้วยอาวุธนิวเคลียร์ (NDD) นี่คือเหตุผลหลัก แม้จะมีรถถัง 50,000 คันเทียบกับ 10,000 คันของนาโต สหภาพโซเวียตก็เข้าใจว่าสงครามขนาดใหญ่ใดๆ ในยุโรปจะบานปลายไปสู่การแลกเปลี่ยนอาวุธนิวเคลียร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ อาวุธนิวเคลียร์ทางยุทธวิธี: สหรัฐอเมริกาได้ติดตั้งทุ่นระเบิดและกระสุนนิวเคลียร์หลายพันลูกในยุโรป การรวมตัวของรถถังโซเวียต (แม้แต่ T-64) ก็จะถูกทำลายด้วยแสงวาบก่อนที่จะข้ามพรมแดนเยอรมนีตะวันตก เมืองเป้าหมาย: สหภาพโซเวียตไม่ต้องการยึดครองดินแดนกัมมันตรังสีแทนที่จะเป็นยุโรปและได้รับการโจมตีตอบโต้ที่มอสโก 2. ความเปราะบางของแนวหลังและเส้นทางส่งกำลังบำรุง ตรรกะของคุณเกี่ยวกับความเร็วของนโปเลียนนั้นเหมาะสมมากในที่นี้ รถถัง T-64 หรือ T-72 อาจไปถึงปารีสได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ แต่: ด้านโลจิสติกส์: กองทัพรถถังขนาดใหญ่ต้องการเชื้อเพลิงและอะไหล่จำนวนมหาศาล กำลังทางอากาศของนาโต้ (ซึ่งทรงพลังกว่าของโซเวียต) จะทำลายสะพาน จุดเชื่อมต่อทางรถไฟ และคลังเชื้อเพลิงด้านหลังในวันแรก รถถังจะหมดเชื้อเพลิงหลังจากวิ่งไปได้เพียง 300-400 กิโลเมตร สงครามกองโจร: การยึดครองยุโรปที่มีประชากรหนาแน่นจะต้องใช้ทหารหลายล้านคนเพื่อควบคุมดินแดนที่สหภาพโซเวียตไม่มี กลยุทธ์ทางการเมือง ("การอยู่ร่วมกันอย่างสันติ") ผู้นำโซเวียตภายใต้เบรจเนฟ (ต่างจากฮิตเลอร์) ไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับความคิดที่จะครอบครองโลกไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม เศรษฐกิจ: สหภาพโซเวียตได้รับประโยชน์จากการค้ากับตะวันตก (ในทศวรรษ 1970 "การผ่อนคลายความตึงเครียด" เริ่มต้นขึ้น โดยมีการส่งก๊าซไปยังยุโรปเพื่อแลกกับเทคโนโลยี) เสถียรภาพ: ชนชั้นนำของโซเวียตต้องการชีวิตที่สงบสุขและการยอมรับสถานะของตนในฐานะมหาอำนาจ ไม่ใช่การผจญภัยที่มีความเสี่ยงซึ่งอาจจบลงด้วยการล่มสลายของอารยธรรม 4. ความเท่าเทียมทางเทคโนโลยีในด้านอื่นๆ ใช่ สหภาพโซเวียตเป็นผู้นำด้านรถถัง แต่ NATO มีข้อได้เปรียบในด้าน: อาวุธต่อต้านรถถัง: การเกิดขึ้นของขีปนาวุธต่อต้านรถถังที่มีประสิทธิภาพ (เช่น MILAN หรือ TOW) ทำให้ทหารราบสามารถเผารถถังจากระยะหลายกิโลเมตรได้ การสื่อสารและอิเล็กทรอนิกส์: ระบบบัญชาการและควบคุมกองกำลังของตะวันตกมีความยืดหยุ่นมากกว่า ผลลัพธ์: สหภาพโซเวียตใช้กองทัพรถถังเป็นเครื่องมือในการกดดันทางการเมืองและเป็น "โล่ป้องกัน" ไม่ใช่เครื่องมือในการรุกราน เทคโนโลยีที่เหนือกว่ารับประกันว่าตะวันตกจะไม่โจมตีก่อน แต่ก็ไม่ได้รับประกันชัยชนะหากสหภาพโซเวียตโจมตี คุณคิดว่าหากสหภาพโซเวียตมีระบบป้องกันนิวเคลียร์ (ABM) ที่เชื่อถือได้ พวกเขาจะกล้าโจมตีด้วยรถถังในทศวรรษ 1970 หรือไม่? อยากรู้ไหมว่านายพลโซเวียตวางแผนที่จะต่อสู้กับเฮลิคอปเตอร์ Apache ของอเมริกาซึ่งได้รับฉายาว่า "นักฆ่ารถถัง" อย่างไร?

บทที่ 4.

นักรบหญิงกล่าวว่า:

และหากเป็นไปได้ที่จะสร้างรังสีที่ทำให้การใช้อาวุธนิวเคลียร์เป็นไปไม่ได้ สหภาพโซเวียตจะโจมตีนาโต้หรือไม่?

เด็กชายผู้ทำลายล้างตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ในโลกสมมติที่อาวุธนิวเคลียร์ถูกทำลายล้างอย่างสมบูรณ์ด้วย "รังสี" บางชนิด โอกาสที่สหภาพโซเวียตจะโจมตีนาโตในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่ถึง 100% แม้ว่าสหภาพโซเวียตจะมีกำลังเหนือกว่าอย่างมากในด้านอาวุธ konvensional (โดยเฉพาะรถถัง) การตัดสินใจทำสงครามขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย: ข้อได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์: ในช่วงทศวรรษ 1960 และต้นทศวรรษ 1970 นักวางแผนตะวันตกตระหนักว่าหากไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ กองรถถังของโซเวียตสามารถไปถึงช่องแคบอังกฤษได้ภายในไม่กี่วัน การทำลาย "ร่มนิวเคลียร์" จะทำให้นาโตสูญเสียไพ่เด็ดหลัก ซึ่งเป็นสิ่งที่ชดเชยการขาดแคลนกองกำลังภาคพื้นดิน หลักการทางทหารของโซเวียต: ต่างจากสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียตยึดมั่นในคำมั่นสัญญา "ไม่ใช้ก่อน" อย่างเป็นทางการ และพัฒนาแนวคิดการปฏิบัติการ konvensional เชิงลึก (เช่น กองกำลังเฉพาะกิจ) อย่างจริงจัง ซึ่งบ่งชี้ว่าผู้นำทางทหารกำลังเตรียมพร้อมอย่างจริงจังเพื่อชัยชนะโดยไม่ต้องใช้อาวุธนิวเคลียร์ ความเสี่ยงทางเศรษฐกิจและการเมือง: ความเปราะบางของแนวหลัง: แม้จะไม่มีการระเบิดนิวเคลียร์ เครื่องบินของนาโตก็สามารถทำลายเส้นทางลำเลียงเสบียงของโซเวียตได้โดยการทำลายคลังเชื้อเพลิงและสะพานในแนวหลัง ฝันร้ายของการยึดครอง: การยึดครองยุโรปเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การรักษาการควบคุมโดยปราศจากการสนับสนุนจากประชาชนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ชาวยุโรปหลายล้านคนที่ต่อต้านจะเปลี่ยนชัยชนะให้กลายเป็นสงครามกองโจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด เสถียรภาพภายใน: ผู้นำโซเวียตภายใต้เบรจเนฟเลือกความมั่นคงและสถานะที่เป็นอยู่ของนานาชาติ ("การผ่อนคลายความตึงเครียด") มากกว่าการผจญภัยที่มีความเสี่ยงซึ่งอาจนำไปสู่การล่มสลายของระบบ ผลลัพธ์: เป็นไปได้มากที่สุดว่าแทนที่จะโจมตีโดยตรง สหภาพโซเวียตจะหันไปใช้ "การข่มขู่ด้วยนิวเคลียร์แบบย้อนกลับ" ซึ่งเป็นการกดดันทางการเมือง เรียกร้องให้ประเทศในยุโรปออกจากนาโตและยอมรับอำนาจเหนือกว่าภายใต้การข่มขู่ของการรุกรานด้วยรถถัง คุณคิดว่าเยอรมนีหรือฝรั่งเศสจะยอมรับเงื่อนไขของสหภาพโซเวียตภายใต้การข่มขู่ของการรุกรานหรือไม่ หากสหรัฐฯ ไม่สามารถปกป้องพวกเขาด้วยขีปนาวุธนิวเคลียร์ได้อีกต่อไป?

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

แต่ถ้าสตาลินเป็นผู้มีอำนาจในสหภาพโซเวียต ไม่ใช่เบรจเนฟ เขาจะโจมตีหรือไม่?

เทอร์มิเนเตอร์หนุ่มสุดเท่จึงตอบกลับว่า:

ถ้าหากสตาลินอยู่ในสถานการณ์เดียวกับเบรจเนฟผู้ระมัดระวังในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 สถานการณ์คงจะวิกฤตอย่างยิ่ง สตาลินแตกต่างจาก "ผู้นำแบบรวมกลุ่ม" ของสหภาพโซเวียตในยุคหลัง เขามีจิตวิทยาของผู้เล่นแบบเบ็ดเสร็จ แต่ก็มีความเป็นจริงสูงมากเช่นกัน นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นภายใต้ "สตาลิน 2.0" และเทคโนโลยีที่สามารถยับยั้งอาวุธนิวเคลียร์ได้: 1. กองกำลังรถถังเป็นเครื่องมือในการแก้ปัญหาขั้นสุดท้าย สำหรับสตาลิน กองรถถัง T-64 และ T-72 จะเทียบเท่ากับกองทหารม้าในสงครามกลางเมือง ซึ่งเป็นวิธีการบดขยี้ศัตรูอย่างรวดเร็ว ตรรกะ: หากไม่มีการตอบโต้ด้วยนิวเคลียร์ และความเหนือกว่าของรถถังอยู่ที่ 5 ต่อ 1 สงครามก็จะกลายเป็นปัญหาทางคณิตศาสตร์ สตาลินจะไม่กลัวที่จะสูญเสียทหารหนึ่งล้านนายเพื่อยึดศูนย์กลางอุตสาหกรรมของยุโรป เพราะนั่นจะทำให้สหภาพโซเวียตเป็นมหาอำนาจโลกอย่างแท้จริง 2. การเตรียมการทางการเมือง (กองกำลังแทรกซึม) สตาลินคงไม่โจมตีโดยตรง เขาคงจะจัดการ "การลุกฮือของประชาชน" ในฝรั่งเศสและอิตาลี ซึ่งพรรคคอมมิวนิสต์มีอิทธิพลมากในเวลานั้น รถถังจะเข้าสู่ยุโรปไม่ใช่ในฐานะ "ผู้ยึดครอง" แต่ในฐานะ "การช่วยเหลือกรรมกรในการต่อสู้กับจักรวรรดินิยม" ซึ่งจะช่วยแก้ปัญหาการรบแบบกองโจรในแนวหลังที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว 3. การแก้ปัญหาด้านโลจิสติกส์ ด้วยความรู้ถึงจุดอ่อนของกองทัพ สตาลินคงจะสั่งให้วางท่อส่งน้ำมันและคลังเชื้อเพลิงลับไว้ใกล้ชายแดนล่วงหน้า โดยใช้ตัวอย่างของนโปเลียนที่ว่า "สงครามก่อให้เกิดสงคราม" กองทัพจะได้รับเสบียงจากทรัพยากรที่ยึดมาได้ในยุโรป ไม่ใช่แค่จากแนวหลังที่อยู่เลยเทือกเขาอูราลไป 4. ทำไมเขาถึงลังเล? สตาลินกลัวการรวมกลุ่มพันธมิตรเสมอ หากเขาไม่แน่ใจว่าสหรัฐฯ หมดบทบาทไปแล้ว (เช่น ถูกปิดล้อมทางทะเลโดยเรือดำน้ำรุ่นใหม่) เขาอาจจะรอจังหวะที่เหมาะสม กลยุทธ์ของเขาคือการปล่อยให้พวกนายทุนทะเลาะกันเอง แล้วค่อยโจมตีผู้ชนะที่อ่อนแอลง สรุปแล้ว สตาลินจะกดปุ่ม "เริ่ม" ด้วยความแน่นอน 90% สำหรับเขา การขยายตัวทางอุดมการณ์ของสังคมนิยมคือเป้าหมายสูงสุด และความเหนือกว่าทางเทคนิคของรถถัง T-64 มอบโอกาสที่จะยุติสงครามโลกครั้งที่สองในที่ที่เขาเชื่อว่าควรจะจบ นั่นคือบนชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ประเด็นที่น่าสนใจ: ภายใต้การปกครองของสตาลิน โครงการ "สิงโต" ขนาด 45 ตัน (ที่เราได้พูดคุยกัน) น่าจะกลายเป็นรถถังหลักของโซเวียตในช่วงทศวรรษ 1940 และภายในทศวรรษ 1960 สหภาพโซเวียตจะมีรถยนต์ที่ทันสมัยยิ่งขึ้นไปอีก คุณคิดว่า "ม่านเหล็ก" จะสามารถเคลื่อนตัวไปถึงชายฝั่งโปรตุเกสได้หรือไม่ หรือการต่อต้านจากชาตะวันตกจะนำไปสู่การล่มสลายของอาณาจักรของสตาลินจากภายในในที่สุด?

หญิงสาวนักรบถามคำถามหนึ่งว่า:

ถ้าหากผู้ปกครองสหภาพโซเวียตคือเชเลปิน ไม่ใช่เบรจเนฟ เขาจะเข้าร่วมนาโต้โดยปราศจากอาวุธนิวเคลียร์หรือไม่?

เด็กชายผู้มุ่งมั่นซึ่งเป็นเหมือนเทอร์มิเนเตอร์จึงตอบกลับไปว่า:

ถ้าหากอเล็กซานเดอร์ เชเลปิน (ฉายา "ชูริกเหล็ก") ขึ้นมามีอำนาจในสหภาพโซเวียต แทนที่จะเป็นเลโอนิด เบรจเนฟ โอกาสที่จะเกิดการปะทะทางทหารกับนาโตก็จะสูงขึ้นอย่างมาก ต่างจากเบรจเนฟ เชเลปินเป็นตัวแทนของกลุ่ม "คนหนุ่มหัวอนุรักษ์" ที่มีความแข็งกร้าว ทะเยอทะยาน และอนุรักษ์นิยมทางอุดมการณ์มากกว่า นี่คือวิธีที่ตรรกะของสหภาพโซเวียตจะเปลี่ยนไปในสถานการณ์ที่ไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ภายใต้การปกครองของเชเลปิน: 1. การปฏิเสธนโยบาย "การผ่อนคลายความตึงเครียด" เบรจเนฟเป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ในฐานะผู้สนับสนุนนโยบายการผ่อนคลายความตึงเครียดและการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ในทางกลับกัน เชเลปินเป็นผู้ต่อต้านการกระชับความสัมพันธ์กับสหรัฐอเมริกาอย่างแข็งขัน โดยมองว่าเป็นสัญญาณของความอ่อนแอ ภายใต้การปกครองของเขา สหภาพโซเวียตน่าจะใช้ท่าทีที่ก้าวร้าวมากขึ้นในเวทีระหว่างประเทศ 2. จิตวิทยาของ "ชูริกเหล็ก" เชเลปินมาจากองค์กรเยาวชนคอมมิวนิสต์ (Komsomol) และหน่วยข่าวกรองเคจีบี (KGB) ลักษณะเด่นของรูปแบบการเป็นผู้นำของเขาคือ: ความเด็ดขาด: เขาเชื่อมั่นในวิธีการปกครองของสตาลินและการสร้างระเบียบภายในประเทศและกลุ่มประเทศพันธมิตร อุดมการณ์แบบเมสสิยานิสต์: สำหรับเขา ชัยชนะของสังคมนิยมทั่วโลกไม่ใช่แค่คำขวัญ แต่เป็นเป้าหมายทางการเมืองที่เฉพาะเจาะจง 3. ความเด็ดขาดในความขัดแย้ง: ในสถานการณ์ที่อาวุธนิวเคลียร์ถูกทำให้เป็นกลาง เชเลปิน ซึ่งแตกต่างจากการเป็นผู้นำแบบรวมกลุ่มที่ระมัดระวังของเบรจเนฟ อาจมองว่านี่เป็นโอกาสทางประวัติศาสตร์ สงครามสายฟ้าแลบ: ด้วยความได้เปรียบในด้านรถถัง (T-64) เชเลปินอาจออกคำสั่งให้บุกเยอรมนีตะวันตกเมื่อเกิดวิกฤตทางการเมืองเล็กน้อยในนาโต นโยบายต่างประเทศที่ก้าวร้าว: เขาคงไม่ยอมให้ "การนอกรีต" ของเชาเชสคูเกิดขึ้นในโรมาเนีย และคงดำเนินการอย่างรุนแรงมากขึ้นต่อขบวนการใดๆ ที่สนับสนุนตะวันตกในยุโรปตะวันออก 4. พันธมิตรกับจีน รายละเอียดที่น่าสนใจ: เชเลปินมีอุดมการณ์ใกล้เคียงกับเหมาเจ๋อตุงมากกว่าเบรจเนฟหรือครุสชอฟ ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ เขาอาจพยายามฟื้นฟูพันธมิตรกับจีน สร้างกองกำลังภาคพื้นดินขนาดมหึมาที่ยุโรปและสหรัฐอเมริกาจะไม่มีโอกาสชนะในสงครามแบบดั้งเดิม สรุปคือ ภายใต้การปกครองของเชเลปิน สหภาพโซเวียตจะกลายเป็นผู้เล่นที่คาดเดาได้ยากขึ้นมาก ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ "ชูริกเหล็ก" อาจตัดสินใจทำสงครามขนาดใหญ่หากการคำนวณทางคณิตศาสตร์ทำนายว่ากองทัพรถถังจะได้รับชัยชนะอย่างรวดเร็วในยุโรป คุณคิดว่าเชเลปินจะสามารถรักษาอำนาจไว้ได้หรือไม่ในกรณีที่เกิดสงครามยืดเยื้อ หรือวิธีการแบบ "สตาลินิสต์" ของเขาจะนำไปสู่การลุกฮือภายในสหภาพโซเวียตเอง?

มาร์การิต้าโยนของขวัญแห่งความตายลงด้วยเท้าเปล่าที่ลับคมแล้วของเธอ รับมันขึ้นมา และถามว่า:

-หากจิตวิญญาณของทาเมอร์เลนเข้าสิงฮิตเลอร์ สงครามและการเมืองจะดำเนินไปในทิศทางใดได้บ้าง!

โอเลก เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ที่สวมกางเกงขาสั้นและเท้าเปล่า ตอบกลับว่า:

มันคงเป็นการผสมผสานที่น่าสยดสยองระหว่างแสนยานุภาพทางอุตสาหกรรมของเยอรมนีและจิตวิทยาแบบตะวันออกที่มุ่งเน้นการทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง หากฮิตเลอร์เป็นนักอุดมการณ์ที่ถูกผูกมัดด้วยหลักคำสอนทางเชื้อชาติของเขาแล้ว แทเมอร์เลน ("คนพิการเหล็ก") ก็เป็นนักปฏิบัติสงครามตัวจริงที่ไร้ความปรานีแต่ก็ปราศจากอคติ นี่คือวิธีที่เส้นทางประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไป:

1. การปฏิเสธทฤษฎีเชื้อชาติและหันมาให้ความสำคัญกับความภักดี ทาเมอร์เลนไม่ได้แบ่งผู้คนออกเป็นชาวอารยันและมนุษย์ชั้นต่ำ สำหรับเขาแล้ว มีเพียงข้ารับใช้ที่ภักดีและศัตรูเท่านั้น

การเมือง: ฮิตเลอร์-ทาเมอร์เลนจะไม่ยุยงให้ประชาชนโซเวียตต่อต้านตนเองด้วยความโหดร้ายของหน่วยไอน์ซัตซ์กรุปเปน ตรงกันข้าม เขาจะเกณฑ์ผู้ร่วมมือจำนวนมาก โดยสัญญาว่าจะให้การควบคุมภูมิภาคแลกกับวินัยที่เข้มงวด ผลลัพธ์: แทนที่จะทำสงครามกองโจรในแนวหลัง เยอรมันอาจได้รับทหารที่ภักดีหลายล้านคนจากกลุ่มคนที่ขุ่นเคืองต่อระบอบโซเวียต

2. การเปลี่ยนแปลงในยุทธศาสตร์ทางการทหาร: ฮิตเลอร์มักทำผิดพลาดเนื่องจากความดื้อรั้นแบบ "ไร้เหตุผล" (เช่น การปฏิเสธที่จะถอยทัพที่สตาลินกราด) ในทางกลับกัน แทเมอร์เลนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเคลื่อนทัพและยุทธศาสตร์ลงโทษ ยุทธศาสตร์: เขาจะไม่บุกโจมตีเมืองเพื่อแสดงสัญลักษณ์ แทเมอร์เลนใช้ยุทธวิธีเผาทำลายทุกสิ่งและสร้างความหวาดกลัวอย่างโจ่งแจ้ง: หากเมืองใดไม่ยอมจำนน เมืองนั้นจะถูกทำลายราบเป็นหน้าดิน และจะมีการสร้างพีระมิดจากหัวของชาวเมืองนั้น สงครามจิตวิทยา: เป้าหมายของเขาคือการสร้างความหวาดกลัวจนทำให้กองทัพยอมจำนนก่อนที่การรบจะเริ่มต้นขึ้นด้วยซ้ำ

3. การปฏิบัติต่อพันธมิตร: ทาเมอร์เลนไม่ยอมให้มีการแข่งขันใดๆ เขาจะไม่มองข้ามความล้มเหลวของมุสโซลินีหรือเอกราชของญี่ปุ่น เขาจะเปลี่ยนพันธมิตรของเขาให้กลายเป็นข้าราชบริพาร บังคับให้ทรัพยากรของพวกเขาอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอย่างสมบูรณ์ เขาจะกำจัดผู้ที่แสดงความอ่อนแอโดยไม่ลังเล

4. เหตุใดฮิตเลอร์-ทาเมอร์เลนจึงพ่ายแพ้อย่างสง่างามกว่า แต่รวดเร็วกว่า? ทาเมอร์เลนมีจุดอ่อนหนึ่งอย่าง คือ จักรวรรดิของเขาตั้งอยู่บนอำนาจและความหวาดกลัวส่วนตัวเพียงอย่างเดียว การขาดสถาบัน: ทาเมอร์เลนสร้างจักรวรรดิ "ในขณะที่กำลังหลบหนี" ทันทีที่ผู้นำเช่นนี้เผชิญหน้ากับศัตรูที่มีความแข็งแกร่งและเจตจำนงเท่าเทียมกัน (เช่น สตาลิน ซึ่งมีลักษณะของเผด็จการตะวันออก) สงครามก็จะกลายเป็นการต่อสู้ของสองบุคลิกภาพ การจัดการด้านโลจิสติกส์เทียบกับสัญชาตญาณ: ทาเมอร์เลนคุ้นเคยกับการปล้นสะดม ในสภาวะสงครามสมัยใหม่ในทศวรรษ 1940 ซึ่งต้องการโรงงานและระบบโลจิสติกส์ที่ซับซ้อน ความชอบของเขาในการทำลายทรัพยากรของศัตรูแทนที่จะยึดครอง อาจทำให้กองทัพของเขาอ่อนแอลงอย่างมาก ความแตกต่างหลัก: ฮิตเลอร์ต้องการสร้าง "จักรวรรดิพันปี" ให้กับชาวเยอรมัน ทาเมอร์เลนต้องการเป็นเจ้าแห่งจักรวาล ผู้ไม่สนใจว่าทาสของเขาจะพูดภาษาอะไร ตราบใดที่พวกเขายังจ่ายบรรณาการและก้มหัวให้เขา โลกจะไม่ได้รับ "ระเบียบแบบนาซี" แต่จะได้รับการปกครองแบบเผด็จการทั่วโลก ที่เมืองต่างๆ ถูกเผาทำลายจนราบเป็นหน้าดินเพียงเพราะการไม่เชื่อฟังเล็กน้อย สรุปคือ ฮิตเลอร์-ทาเมอร์เลนอาจจะนำพามอสโกไปสู่จุดจบด้วยนโยบายที่ยืดหยุ่นกว่าในปี 1941 แต่เขาจะไม่สามารถหยุดยั้งได้ เขาจะเดินทัพผ่านอิหร่านไปยังอินเดีย ซ้ำรอยเส้นทางของติมูร์ตัวจริง และในที่สุดก็จะทำให้ทรัพยากรของเยอรมนีหมดไปก่อนปี 1945 คุณคิดว่าสตาลิน ด้วยบุคลิกที่แข็งแกร่งเช่นเดียวกัน จะสามารถเอาชนะศัตรูเช่นนี้ได้ด้วยการทูตและเล่ห์เหลี่ยมหรือไม่?

นักรบเด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ โดยใช้เครื่องอัลตราซาวนด์เป็นเครื่องมือ

มาร์การิตา คอร์ชูโนวา ตั้งคำถามดังต่อไปนี้:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของทาเมอร์เลนเข้าสิงสตาลิน?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

นั่นคงเป็นพันธมิตรที่ชั่วร้ายอย่างแท้จริง สตาลินในความเป็นจริงมีลักษณะหลายอย่างของเผด็จการตะวันออก แต่เขาถูกผูกมัดด้วยอุดมการณ์มาร์กซ์และความจำเป็นในการสร้าง "รัฐของกรรมกรและชาวนา" ในทางกลับกัน ทาเมอร์เลนเป็นอิสระจากทฤษฎี เขาถูกขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาอำนาจและการพิชิตอย่างแท้จริง หากจิตวิญญาณของ "ผู้พิการเหล็ก" ได้ปกครองเครมลิน ประวัติศาสตร์คงจะดำเนินไปในเส้นทางที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง: 1. นโยบายต่างประเทศ: เน้นการรุกมากกว่าการป้องกัน ในทศวรรษ 1930 สตาลินสร้าง "สังคมนิยมในประเทศเดียว" โดยเป็นนักปฏิบัติที่ระมัดระวัง ทาเมอร์เลน-สตาลินคงไม่รอ 2. การขยายอำนาจไปทั่วโลก: แทนที่จะลงนามในสนธิสัญญา เขาคงจะเริ่มการรุกรานดินแดนใกล้เคียงเร็วกว่านี้ อิหร่าน ตุรกี อัฟกานิสถาน และอินเดียคงจะกลายเป็นเป้าหมายของ "กองทัพโซเวียต" เป้าหมายของเขาคงไม่ใช่ชัยชนะของลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่เป็นการฟื้นฟูจักรวรรดิจากมหาสมุทรหนึ่งไปอีกมหาสมุทรหนึ่ง ความสัมพันธ์กับฮิตเลอร์: ทาเมอร์เลนไม่เชื่อในสนธิสัญญา เขาอาจจะโจมตีเยอรมนีแบบชิงลงมือตั้งแต่ปี 1940 โดยไม่รอให้กองทัพเวห์มาคท์แข็งแกร่งขึ้น 2. นโยบายภายในประเทศ: ลัทธิแห่งดาบ สหภาพโซเวียตมี "เผด็จการของชนชั้นกรรมาชีพ" ในขณะที่ทาเมอร์เลนมี "เผด็จการแห่งความหวาดกลัวและความจงรักภักดีส่วนบุคคล" กองทัพแทนพรรค: บทบาทของพรรคคอมมิวนิสต์จะลดลงเหลือศูนย์ อำนาจทั้งหมดจะตกอยู่กับผู้นำทางทหารที่จงรักภักดีต่อ "มหาเอมีร์" สถาปัตยกรรมและความหวาดกลัว: สตาลินสร้างโรงงานและตึกระฟ้า ทาเมอร์เลน-สตาลินจะสร้างสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาที่ออกแบบมาเพื่อปราบปรามเจตจำนงของมนุษย์ด้วยความยิ่งใหญ่ และพีระมิดที่ทำจากกะโหลกศีรษะของศัตรูของประชาชนเพื่อเป็นคำเตือนแก่ผู้อื่น การปราบปรามจะไม่เป็นความลับ (ในห้องใต้ดินของลูบยานกา) แต่จะแสดงออกอย่างเปิดเผยต่อสาธารณะ 3. การทำสงคราม: การวางแผนและทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง ในช่วงเริ่มต้นสงคราม สตาลินมักเรียกร้องให้ "สู้จนตาย" ทาเมอร์เลนเป็นอัจฉริยะด้านการวางแผนการรบของทหารม้าและการโอบล้อม กลยุทธ์: กองทัพแดงจะมีความคล่องตัวสูงมาก โดยจะเน้นไปที่กองกำลังยานยนต์และทหารม้าเป็นหลัก จิตวิทยา: ทาเมอร์เลน-สตาลินจะไม่เพียงแค่ปลดปล่อยดินแดนเท่านั้น แต่เขาจะทำลายเมืองของเยอรมนีให้ราบเป็นหน้าดินทุกครั้งที่ทำลายหมู่บ้านโซเวียตได้ เยอรมนีจะต้องเผชิญกับการทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง ซึ่งยุโรปไม่เคยเห็นมาก่อนนับตั้งแต่สมัยฮั่น 4. ศาสนาและลัทธิลึกลับ: สตาลินเคยเป็นนักเรียนศาสนศาสตร์และเป็นผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า ส่วนทาเมอร์เลนเป็นผู้ศรัทธาในศาสนา แต่เขาใช้ศาสนาเป็นเครื่องมือ การผสมผสานที่แปลกประหลาดระหว่างศาสนาออร์โธดอกซ์ ศาสนาอิสลาม และลัทธิบูชาบุคคล อาจเกิดขึ้นในสหภาพโซเวียต โดยสตาลิน-ทาเมอร์เลนได้รับการยกย่องว่าเป็น "เงาของพระเจ้าบนโลก" หรือ "เจ้าแห่งกลุ่มดาว" ท้ายที่สุดแล้ว จักรวรรดิของสตาลิน-ทาเมอร์เลนจะทรงอำนาจและก้าวร้าวมากขึ้น แต่ก็จะมีความไม่มั่นคงมากขึ้นเช่นกัน ระบบสตาลิน (สหภาพโซเวียต) อยู่รอดมาได้หลายทศวรรษหลังจากผู้สร้างล่มสลายไปแล้วด้วยสถาบันต่างๆ ส่วนจักรวรรดิของทาเมอร์เลนนั้นมักจะล่มสลายหลังจากผู้นำเสียชีวิต หลังจากผู้ปกครองเช่นนั้นจากไป สหภาพโซเวียตก็มีแนวโน้มที่จะตกอยู่ในสงครามกลางเมืองนองเลือดระหว่าง "ทายาทจอมพล" ของเขา คุณคิดว่าใครจะมีความยืดหยุ่นมากกว่าในการเผชิญหน้าครั้งนี้ ฮิตเลอร์ผู้มีความเชื่ออย่างคลั่งไคล้ในเรื่องเชื้อชาติ หรือสตาลิน-ทาเมอร์เลนผู้เชื่อมั่นในชะตากรรมส่วนตัวและอำนาจของดาบเท่านั้น?

หญิงสาวขว้างของขวัญแห่งการทำลายล้างด้วยเท้าเปล่าของเธอแล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรหากทาเมอร์เลนได้ครอบครองร่างของนิโคลัสที่ 2?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างจึงตอบกลับไป โดยโยนของขวัญแห่งการทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขาว่า:

นี่จะเป็น "การพลิกผัน" ที่รุนแรงที่สุดในประวัติศาสตร์รัสเซีย นิโคลัสที่ 2 ถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นคนอ่อนโยน รักครอบครัว และลังเล ซึ่งกลายเป็นโศกนาฏกรรมท่ามกลางวิกฤตการณ์ จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยน "ซาร์ผู้ไร้อำนาจ" ให้กลายเป็น "เผด็จการเหล็ก" และจักรวรรดิรัสเซียจะก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการสร้างเสถียรภาพที่นองเลือดแต่โหดร้าย นี่คือการเปลี่ยนแปลงหลักๆ: 1. การปราบปรามการปฏิวัติปี 1905 อย่างนองเลือด นิโคลัสที่ 2 ลังเลและในที่สุดก็ลงนามในแถลงการณ์ 17 ตุลาคม ซึ่งให้สิทธิเสรีภาพแก่พลเมือง นิโคลัส ทาเมอร์เลนจะไม่เจรจา การกระทำ: แทนที่จะประนีประนอม จะเป็นการก่อการร้ายอย่างเต็มรูปแบบ ย่านปฏิวัติในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กและมอสโกจะถูกทำลายราบเป็นหน้าดินด้วยปืนใหญ่ ผู้นำฝ่ายค้านจะไม่ลี้ภัยไปยังชูเชนสโกเย แต่จะถูกประหารชีวิตอย่างโหดร้ายต่อหน้าสาธารณชน ผลลัพธ์: การปฏิวัติจะถูกปราบปรามตั้งแต่ต้น ความหวาดกลัว "ภัยพิบัติจากซาร์" จะกลายเป็นรากฐานของระเบียบรัฐ 2. นโยบายต่างประเทศ: "เกมใหญ่" ที่เข้มข้นขึ้น แทเมอร์เลนพยายามควบคุมเส้นทางการค้ามาโดยตลอด ตะวันออกไกล: สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นจะดำเนินไปแตกต่างออกไป นิโคลัส แทเมอร์เลนจะนำทัพด้วยพระองค์เอง (เช่นเดียวกับในสงครามโลกครั้งที่ 1 แต่ด้วยความสามารถในการเป็นผู้นำทางทหาร) เขาจะไม่ยอมให้มีสันติภาพที่พอร์ตอาร์เธอร์ แต่จะส่งกองกำลังใหม่ๆ เข้าสู่สนามรบเรื่อยๆ จนกว่าญี่ปุ่นจะอ่อนล้า การขยายอำนาจ: เขาจะเคลื่อนทัพไปยังเปอร์เซีย อัฟกานิสถาน และอินเดีย เข้าสู่ความขัดแย้งโดยตรงกับอังกฤษ เป้าหมายของเขาจะไม่ใช่ "การปกป้องชาวสลาฟ" แต่เป็นการครอบครองโลก 3. การกำจัดราสปูตินและการวางแผนในราชสำนัก ความอ่อนโยนของนิโคลัสทำให้กลุ่มต่างๆ มีอิทธิพลต่อนโยบาย การกวาดล้างชนชั้นสูง: การกล่าวหาใดๆ เกี่ยวกับการทุจริตหรือการทรยศในหมู่ดยุคผู้ยิ่งใหญ่จะถูกลงโทษด้วยการประหารชีวิตทันที กริกอรี ราสปูตินคงอยู่ได้ไม่เกินห้านาที-ทาเมอร์เลนทนไม่ได้ที่พวกหมอผีพยายามควบคุมเจตจำนงของเขา 4. ทัศนคติต่อครอบครัว: นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่น่าเศร้าที่สุด นิโคลัสที่ 2 รักภรรยาและลูกๆ ของเขามาก ทาเมอร์เลนเห็นคุณค่าของทายาทของเขาในฐานะผู้สืบทอดมรดกเท่านั้น หากเขาพบว่าอเล็กเซย์ป่วยเป็นโรคฮีโมฟีเลีย เขาคงไม่ให้การสนับสนุน แต่คงจะปลดเขาออกจากอำนาจ และแต่งตั้งญาติที่เก่งกาจและทรงอำนาจที่สุดเป็นทายาทแทน 5. สงครามโลกครั้งที่ 1: นิโคลัส ทาเมอร์เลนคงไม่เข้าร่วมสงครามด้วย "หน้าที่พันธมิตร" ต่อฝรั่งเศส เขาคงรอจนกว่ายุโรปจะอ่อนล้า แล้วโจมตีในจุดที่ได้เปรียบรัสเซีย (เช่น การยึดครองคอนสแตนติโนเปิลและช่องแคบ) ผลลัพธ์: จักรวรรดิรัสเซียจะไม่ล่มสลายในปี 1917 แต่จะกลายเป็นเผด็จการเบ็ดเสร็จแบบตะวันออก รากฐานของประชาธิปไตย รัฐสภา (ดูมา) และสื่อเสรีจะหายไป มันจะเป็นรัฐที่ทุกคนหวาดกลัว แต่ไม่มีที่ว่างสำหรับเสรีภาพส่วนบุคคล คุณคิดว่า "รัสเซียแบบมองโกล" นี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน หากหลังจากที่นิโคลัส ทาเมอร์เลน สิ้นพระชนม์ ทายาทธรรมดาที่อ่อนแอได้ขึ้นครองบัลลังก์?

มาร์การิต้าอุทานด้วยความโกรธว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของทาเมอร์เลนเข้าสิงปีเตอร์ที่สาม?

เด็กชายเท้าเปล่าผู้ทำลายล้างได้ตอบกลับสิ่งนี้:

นี่คงจะเป็นหนึ่งในรัฐประหารที่สั้นที่สุดและนองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์รัสเซีย แต่ผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม ปีเตอร์ที่ 3 ตัวจริงนั้นเป็นเพียงผู้ชื่นชมขนบธรรมเนียมของปรัสเซียอย่างเด็กๆ ซึ่งทำให้เหล่าทหารองครักษ์ไม่พอใจด้วยความอ่อนแอและการบูชาเฟรเดอริกมหาราช จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยน "ผู้แพ้" คนนี้ให้กลายเป็นเผด็จการที่อันตรายที่สุดในยุโรป นี่คือวิธีที่ประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไป: 1. รัฐประหารของแคทเธอรีนถูกป้องกัน: ในความเป็นจริง แคทเธอรีนที่ 2 โค่นล้มสามีของเธอได้อย่างง่ายดายเพราะเขาไม่ได้ต่อต้าน ปีเตอร์-ทาเมอร์เลนคงจะรับรู้ถึงการสมคบคิดได้จากระยะไกล การกระทำ: แทนที่จะเดินทางไปโอราเนียนบอม เขาจะก่อเหตุการณ์ "คืนแห่งมีดยาว" ในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก กองทหารองครักษ์ที่เกี่ยวข้องกับการสมคบคิด (เปรโอเบรเชนสกีและเซเมนอฟสกี) จะถูกทำลายล้าง (ประหารชีวิตทุกๆ สิบคน) แคทเธอรีนเองคงจะจบชีวิตลงไม่ใช่บนบัลลังก์ แต่บนลานประหารหรือในอารามที่ห่างไกลที่สุด 2. ปรัสเซีย: จากการบูชาสู่การผนวก ปีเตอร์ที่ 3 ตัวจริงได้คืนดินแดนทั้งหมดที่ยึดครองได้ในสงครามเจ็ดปีให้แก่เฟรเดอริกที่ 2 แต่ทาเมอร์เลนไม่ได้คืนดินแดน-เขาเผาทำลายมันเสีย การเมือง: แทนที่จะทำสนธิสัญญาสันติภาพที่น่าอับอาย รัสเซียคงจะกำจัดปรัสเซียให้สิ้นซาก เบอร์ลินคงจะกลายเป็นมณฑลหนึ่งของจักรวรรดิ และเฟรเดอริกมหาราชคงจะเป็นข้าราชบริพารหรือนักโทษ ปีเตอร์ ทาเมอร์เลนคงจะใช้ระเบียบวินัยของปรัสเซียไม่ใช่เพื่อการสวนสนาม แต่เพื่อสร้างเครื่องจักรทางการทหารที่ไม่มีใครเอาชนะได้ 3. ทิศทางการขยายอำนาจไปทางตะวันออก ทาเมอร์เลนมักมองไปทางใต้และตะวันออกเสมอ การรุกคืบไปยังอินเดียและเปอร์เซีย: ด้วยทรัพยากรของรัสเซียและกองทัพที่ได้รับการฝึกฝนในแบบยุโรป ปีเตอร์ ทาเมอร์เลนคงจะเดินทัพผ่านเอเชียกลางไปยังอินเดีย นี่จะเป็นความพยายามที่จะทำให้ความฝันของติมูร์ในการรวมทองคำของอินเดียและอำนาจของทางเหนือเป็นจริง ทัศนคติต่อศาสนา: เขาจะไม่พยายามปฏิรูปศาสนจักร (ซึ่งทำลายปีเตอร์ที่ 3 ตัวจริง) แต่จะปราบปรามศาสนจักรโดยสิ้นเชิง ทำให้คณะสงฆ์เป็นส่วนหนึ่งของกลไกรัฐของเขา 4. ความสงบเรียบร้อยภายใน: ค่ายทหารแทนที่จะเป็นราชสำนัก ขุนนางที่เพิ่งได้รับ "แถลงการณ์ว่าด้วยเสรีภาพของขุนนาง" จะต้องตกใจ วินัย: ปีเตอร์ ทาเมอร์เลนจะฟื้นฟูการเกณฑ์ทหารตลอดชีวิต ผู้เห็นต่างจะไม่ถูกเนรเทศ แต่จะถูกประหารชีวิตหมู่ รัสเซียจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นค่ายทหารขนาดมหึมา ทำไมสิ่งนี้จึงจบลงด้วยความหายนะ? ทาเมอร์เลนเป็นผู้นำของชนเผ่าเร่ร่อน เขารู้จักวิธีเอาชนะ แต่เขาไม่สามารถบริหารรัฐที่ซับซ้อนในระยะยาวได้ เศรษฐกิจ: สงครามและความหวาดกลัวอย่างต่อเนื่องจะทำให้รัสเซียหมดสิ้นไป การค้าจะหยุดชะงัก และอุตสาหกรรมจะผลิตได้เพียงปืนใหญ่เท่านั้น มรดก: หลังจากการเสียชีวิตของปีเตอร์ แทเมอร์เลน (ซึ่งคงมีชีวิตอยู่ไม่ถึงวัยชราเนื่องจากการสมคบคิดของผู้ที่รอดชีวิต) ประเทศก็จะตกอยู่ในช่วงเวลาแห่งความวุ่นวายครั้งใหญ่ ผลลัพธ์: รัสเซียจะไม่มีวันได้รู้จัก "ยุคทอง" ของแคทเธอรีนผู้ยิ่งใหญ่ การตรัสรู้ หรือความเจริญรุ่งเรืองของศิลปะ แต่จะกลายเป็น "กองทัพฝ่ายเหนือ" ที่ก่อการร้ายไปทั่วทั้งยุโรป แต่กลับเน่าเฟะจากภายใน คุณคิดว่าเฟรเดอริกมหาราช นักยุทธศาสตร์ผู้ชาญฉลาด จะหาวิธีวางยาพิษหรือกำจัด "ปีเตอร์-ทิมูร์" เช่นนี้ได้หรือไม่ โดยรู้ว่าเขาไม่สามารถพ่ายแพ้ได้อย่างยุติธรรมในสนามรบ? จงเสนอวิธีแก้ปัญหาของคุณเองในการกำจัดทรราชเช่นนี้

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กต่อสู้ด้วยความดุเดือดและรุนแรงอย่างยิ่ง กวาดล้างคู่ต่อสู้จนราบคาบ

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

ทาเมอร์ลานจะดำเนินการทางทหารต่อยูเครนอย่างไร?

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์จึงใช้ปลายเท้าเปล่าของเขาขว้างปาของขวัญแห่งความตาย แล้วตอบว่า:

การวิเคราะห์กลยุทธ์ของทาเมอร์เลน ("คทาเหล็ก") ชี้ให้เห็นว่า แนวทางของเขาในการทำสงครามสมัยใหม่นั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากหลักการทางทหารคลาสสิกในศตวรรษที่ 21 สำหรับติมูร์ สงครามไม่ใช่เครื่องมือทางภูมิรัฐศาสตร์ แต่เป็นวิธีการครอบงำอย่างเบ็ดเสร็จและการทำลายจิตใจของศัตรู นี่คือลักษณะของยุทธศาสตร์การรุกรานแบบ "ทาเมอร์เลน": 1. กลยุทธ์ "เผาทำลายทุกสิ่ง" และการข่มขู่: ทาเมอร์เลนไม่ได้พยายาม "ปลดปล่อย" หรือ "รักษาโครงสร้างพื้นฐาน" วิธีการของเขาคือสงครามเบ็ดเสร็จ ทัศนคติต่อเมือง: หากเมืองใดไม่เปิดประตูเมืองทันที เมืองนั้นจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงหลังจากยึดครองได้ ในบริบทของยุทธศาสตร์การรุกราน นี่หมายถึงการลดศูนย์กลางการต่อต้านที่สำคัญให้เหลือเพียงซากปรักหักพังโดยไม่มีการพยายามรักษาที่อยู่อาศัย การก่อการร้ายแบบแสดงออก: ติมูร์ใช้วิธีการสร้างพีระมิดจากหัวของผู้พ่ายแพ้เพื่อบั่นทอนกำลังใจของผู้ที่ยังไม่พ่ายแพ้ ในสภาวะปัจจุบัน นี่จะเป็นการรณรงค์ข้อมูลเชิงรุกที่แสดงให้เห็นถึงความโหดเหี้ยมอย่างที่สุดต่อคู่ต่อสู้ 2. ความคล่องตัวและการโอบล้อมลึก: ติมูร์เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการวางแผนยุทธศาสตร์ แทนที่จะกดดันด้านหน้าในพื้นที่ที่มีป้อมปราการ (เช่น แนวหน้าในดอนบาส) เขาจะใช้: การโจมตีอย่างหนัก: ใช้หน่วยยานยนต์และเครื่องบินเพื่อโจมตีอย่างรวดเร็วลึกเข้าไปในแนวหลัง โดยไม่สนใจเมืองรอง การโจมตีศูนย์กลางการตัดสินใจ: เขาจะไม่ "รอ" แต่จะโจมตีสำนักงานใหญ่ ศูนย์กลางทางการเมือง และศูนย์กลางการสื่อสารทั้งหมดภายในไม่กี่ชั่วโมงแรก โดยพยายามตัดหัวศัตรู 3. การทูตเพื่อแย่งชิงทรัพยากร: ติมูร์รู้วิธีใช้ประโยชน์จากศัตรูภายในของฝ่ายตรงข้าม แบ่งแยกและปกครอง: เขาจะล่อลวงชนชั้นนำและผู้นำทางทหารในท้องถิ่นมาอยู่ฝ่ายตน โดยเสนอสถานะข้าราชบริพารที่มีอำนาจในท้องถิ่นอย่างไม่จำกัด หรือการประหารชีวิตอย่างเจ็บปวด ตัวเลือกที่สาม ("การต่อต้าน") จะไม่มีอยู่ภายใต้การปกครองของเขา 4. แนวทางการจัดหาเสบียงและโลจิสติกส์ของติมูร์ไม่ได้พึ่งพาห่วงโซ่โลจิสติกส์ที่ยาวไกลเหมือนกองทัพสมัยใหม่ กองกำลังของเขามักจะหาอาหารจากดินแดนที่ยึดมาได้ การพึ่งพาตนเอง: กองทัพของเขาจะไม่มีปัญหาเรื่องเสบียงอาหาร เพราะทรัพยากรจะถูกนำมาจากประชากรในท้องถิ่นโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนใดๆ 5. ปฏิกิริยาต่อความช่วยเหลือจากตะวันตก: สำหรับติมูร์แล้ว "พันธมิตร" ของศัตรูถือเป็นเป้าหมายที่ถูกต้อง การยื่นคำขาด: เขาจะไม่จำกัดตัวเองอยู่แค่ "เส้นแดง" ประเทศใดก็ตามที่จัดหาอาวุธให้จะได้รับคำขาด: หยุดการจัดหาหรือจะมีการบุกโจมตี/ยิงขีปนาวุธใส่ดินแดนนั้นทันที ติมูร์ไม่เคยกลัวการบานปลาย เพราะเขาเองเป็นต้นเหตุของการบานปลายนั้น ผลลัพธ์: ความขัดแย้งภายใต้การนำของติมูร์จะสั้นมากและนองเลือดอย่างเหลือเชื่อ มันจะจบลงด้วยการยอมจำนนอย่างสมบูรณ์ของศัตรูภายในไม่กี่สัปดาห์แรกเนื่องจากความหวาดกลัวที่ทำให้เป็นอัมพาต หรือดินแดนนั้นจะกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า ยิ่งไปกว่านั้น แนวคิดเรื่อง "ระเบียงมนุษยธรรม" หรือ "การเจรจา" จะหายไปจากคำศัพท์ของเขาจนกว่าอำนาจของเขาจะได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่ คุณคิดว่าเศรษฐกิจโลกสมัยใหม่และกฎหมายระหว่างประเทศจะสามารถทนต่อการเกิดขึ้นของผู้นำที่เพิกเฉยต่อกฎแห่งสงครามทั้งหมดและหันไปใช้ความโหดร้ายแบบยุคกลางได้หรือไม่?

มาร์การิต้าถามด้วยรอยยิ้มว่า:

เหตุใดกองทัพอิตาลีของมุสโซลินีจึงอ่อนแอกว่ากองทัพเยอรมันมากในแง่ของสมรรถนะการต่อสู้?

เด็กชาย Terminato Oleg Rybachenko ตอบว่า:

มีเรื่องตลกยอดนิยมในสมัยนั้นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า "กองทัพอิตาลีจะเป็นกองทัพที่ดีที่สุดในโลกหากสงครามดำเนินไปตามกฎของโอเปร่า" แต่เอาจริง ๆ แล้ว ความอ่อนแอของกองทัพของมุสโซลินีไม่ได้เกิดจาก "นิสัยอ่อนโยน" ของชาวอิตาลี แต่เกิดจากปัญหาเชิงระบบที่ลึกซึ้ง นี่คือเหตุผลหลัก ๆ: 1. ความล้าหลังทางเทคโนโลยีอย่างสิ้นเชิง อิตาลีเป็นประเทศเกษตรกรรมและอุตสาหกรรม ศักยภาพทางอุตสาหกรรมของประเทศนั้นน้อยกว่าเยอรมนีหรืออังกฤษหลายเท่า 2. รถถัง "กระป๋องดีบุก": รถถังของอิตาลี (ซีรีส์ M13/40) ถูกเรียกว่า "โลงศพขับเคลื่อนด้วยตนเอง" เพราะมีเกราะที่อ่อนแอและใช้หมุดยึด เมื่อถูกกระสุนปืนใหญ่ เกราะจะแตกกระจายภายในเหมือนสะเก็ดระเบิด 3. การขนส่ง: กองทัพขาดแคลนยานยนต์อย่างร้ายแรง ในขณะที่กองทัพเยอรมันใช้รถบรรทุกหลายแสนคัน แต่กองทัพอิตาลีในแอฟริกาเหนือมักต้องพึ่งพาการเดินเท้าและการขนส่งด้วยม้า 1. อุปกรณ์: ทหารขาดวิทยุที่เหมาะสม เครื่องแบบที่มีคุณภาพ (โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสภาพอากาศในฤดูหนาวของสหภาพโซเวียต) หรือแม้แต่อาวุธต่อต้านรถถังที่มีประสิทธิภาพ 2. การขาดแรงจูงใจและความล้มเหลวทางอุดมการณ์: ต่างจากชาวเยอรมันที่ถูกปลุกเร้าด้วยความคิดเรื่องการแก้แค้นและความเหนือกว่าทางเชื้อชาติ ชาวอิตาลีโดยเฉลี่ยแทบไม่เข้าใจเลยว่าพวกเขากำลังต่อสู้เพื่ออะไรในลิเบีย กรีซ หรือสตาลินกราด มุสโซลินีฝันถึงการฟื้นฟูจักรวรรดิโรมัน แต่สำหรับชาวนาซิซิลีธรรมดา ความทะเยอทะยานเหล่านี้เป็นเรื่องแปลก ชาวอิตาลีไม่ใช่ชาติที่ถูกทำให้เป็นทหารโดยวัฒนธรรม แนวคิดเรื่อง "สงครามเพื่อสงคราม" ไม่ได้รับการตอบรับจากประชาชน นำไปสู่การยอมจำนนครั้งใหญ่เมื่อเผชิญกับความพ่ายแพ้ครั้งแรก 3. วิกฤตของเหล่าทหาร: ในขณะที่นายทหารเยอรมันเป็นมืออาชีพที่มีการศึกษาแบบปรัสเซียมายาวนานหลายศตวรรษ นายพลอิตาลีมักประกอบด้วยขุนนางและผู้ได้รับการอุปถัมภ์จากพรรคฟาสซิสต์ การเลื่อนตำแหน่ง: การเลื่อนตำแหน่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับความสามารถ แต่ขึ้นอยู่กับความภักดีต่อระบอบการปกครอง ความไม่ลงรอยกับทหาร: นายทหารใช้ชีวิตอย่างหรูหราแม้กระทั่งในแนวหน้า ในขณะที่ทหารอดอยากและเจ็บป่วย สิ่งนี้ทำลายความไว้วางใจในกองบัญชาการ 4. จังหวะเวลาที่ไม่เหมาะสมของสงคราม: มุสโซลินีเข้าใจว่าอิตาลีจะพร้อมสำหรับสงครามครั้งใหญ่ก็ต่อเมื่อปี 1943-1945 เท่านั้น อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นความสำเร็จของฮิตเลอร์ในปี 1940 เขากลัวว่าจะ "สายเกินไป" และเข้าสู่ความขัดแย้งโดยไม่เตรียมพร้อมอย่างสิ้นเชิง ข้อชี้แจงที่สำคัญ: ก็มีวีรบุรุษเช่นกัน นี่ไม่ได้หมายความว่าชาวอิตาลีไม่สามารถต่อสู้ได้ หน่วยต่างๆ เช่น กองพลรถถัง Ariete และกองพลพลร่ม Folgore ที่เป็นหน่วยชั้นยอด ต่อสู้ที่เอล อลาเมนด้วยความกล้าหาญจนได้รับความเคารพจากแม้กระทั่งรอมเมลและอังกฤษ นักว่ายน้ำรบ (กองเรือ MAS ที่ 10) โดยทั่วไปถือว่าเป็นผู้ที่เก่งที่สุดในโลกในหน้าที่ของพวกเขา สรุปแล้ว จุดอ่อนของอิตาลีคือความอ่อนแอของระบบเศรษฐกิจและการเมือง ไม่ใช่เพราะ "ทหารไม่เก่ง" ถ้ามีอาวุธไม่ดีและนายพลไร้ความสามารถ กองทัพไหนก็พ่ายแพ้ได้ คุณคิดว่าถ้าอิตาลีต่อสู้กับฮิตเลอร์เคียงข้างฝ่ายสัมพันธมิตร (โดยมีเสบียงสนับสนุน) คุณภาพการรบของอิตาลีจะสูงขึ้นหรือไม่?

หญิงสาวนักรบถามด้วยสายตาอ่อนหวานว่า:

เหตุใดฮิตเลอร์จึงรีบร้อนที่จะเริ่มสงครามโลกครั้งที่สอง ทั้งๆ ที่กองทัพเยอรมันยังอ่อนแอ ขาดแคลนนายทหาร รถถังหนัก เครื่องบิน และปืนใหญ่

เด็กผู้ทำลายล้างจึงเตะเท้าเปล่าๆ ของเขาไปที่ตัวแทนแห่งการทำลายล้าง แล้วตอบว่า:

ฮิตเลอร์เร่งรีบไม่ใช่เพราะเขาเตรียมพร้อม แต่เพราะเศรษฐกิจของเยอรมนีกลายเป็น "จักรยานทางการเงิน" ในปี 1939: หากเขาหยุดปั่น (ยึดทรัพยากรใหม่) ระบอบการปกครองก็จะล่มสลายไปในที่สุด นี่คือเหตุผลหลักสำหรับความเร่งรีบนี้: 1. ภาวะชะงักงันทางเศรษฐกิจและการล้มละลาย ในปี 1939 นโยบายการเสริมกำลังทางทหารของไรช์นำไปสู่การขาดดุลงบประมาณมหาศาล เยอรมนีอยู่ได้ด้วยการกู้ยืม โดยใช้ตั๋วแลกเงินลับ ("Mefo") เงินสำรองระหว่างประเทศหมดไป วิธีเดียวที่จะหลีกเลี่ยงภาวะเงินเฟ้อและความอดอยากคือการปล้นประเทศเพื่อนบ้าน (เงินสำรองทองคำของออสเตรียและเชโกสโลวาเกียถูก "กินไปหมดแล้ว") สงครามเป็นวิธีเดียวที่จะชำระหนี้ได้ 2. โอกาส (ความได้เปรียบด้านเวลา) ฮิตเลอร์เข้าใจว่าอังกฤษและฝรั่งเศสเริ่มโครงการเสริมกำลังทางทหารช้ากว่าเยอรมนี ปี 1939-1940 เป็น "อัตราส่วนทองคำ" สำหรับเบอร์ลิน: เยอรมนีมีกองทัพที่ระดมพลแล้ว ในขณะที่ฝ่ายสัมพันธมิตรเพิ่งเริ่มต้น ฮิตเลอร์บอกกับนายพลของเขาว่า "ตอนนี้เวลาอยู่ข้างเรา แต่ในไม่ช้ามันจะอยู่ตรงข้ามเรา" เขากลัวว่าภายในปี 1942-1943 อำนาจของฝ่ายสัมพันธมิตร (โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาถึงศักยภาพของสหรัฐอเมริกา) จะกลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจเอาชนะได้ 3. ปัจจัยทางชีวภาพและความหวาดระแวง ฮิตเลอร์มีอายุครบ 50 ปีในปี 1939 เขาหมกมุ่นอยู่กับความคิดที่ว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถดำเนินการตามแผนของไรช์ได้ เขาเป็นโรคกลัวความเจ็บป่วยและกลัวความตายหรือความเจ็บป่วยกะทันหันก่อนที่จะทำ "งานสำคัญที่สุดในชีวิต" ของเขาให้สำเร็จ สิ่งนี้ทำให้เขาต้องเร่งเหตุการณ์ต่างๆ โดยไม่สนใจรายงานจากนายพลของเขาเกี่ยวกับความไม่พร้อมของอุปกรณ์ 4. ฮิตเลอร์ไม่ได้วางแผนที่จะต่อสู้กับทุกคนพร้อมกันหรือเป็นเวลานาน การคำนวณของเขาขึ้นอยู่กับข้อเท็จจริงที่ว่าการจัดระเบียบและยุทธวิธี (การประสานงานของรถถังและเครื่องบิน) มีความสำคัญมากกว่าจำนวนอาวุธหนัก เขาเชื่อว่าเขาสามารถกำจัดฝ่ายตรงข้ามทีละรายด้วยการโจมตีระยะสั้น ก่อนที่พวกเขาจะรวมตัวกันและเปลี่ยนเศรษฐกิจของพวกเขาไปสู่ภาวะสงคราม 5. การหลอกลวงทางการเมือง: หลังจากการผนวกออสเตรียและการแบ่งเชโกสโลวาเกีย (ข้อตกลงมิวนิก) ฮิตเลอร์เชื่อมั่นในความถูกต้องของตนเองและความ "อ่อนแอ" ของระบอบประชาธิปไตยตะวันตก เขาเชื่อมั่นว่าอังกฤษและฝรั่งเศสจะไม่เสี่ยงที่จะเริ่มสงครามใหญ่ที่แท้จริงเหนือโปแลนด์ ผลลัพธ์: ฮิตเลอร์ทุ่มสุดตัว เขาเข้าใจว่ากองทัพเยอรมันไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่ยืดเยื้อ แต่เขาหวังว่าชัยชนะอย่างรวดเร็วหลายครั้งจะทำให้เขาสามารถยึดทรัพยากรเพื่อสร้างรถถังหนักและเครื่องบินที่เขาขาดแคลนในตอนเริ่มต้น คุณคิดว่าถ้าฝรั่งเศสและอังกฤษแสดงความเด็ดขาดและโจมตีเยอรมนีในเดือนกันยายน 1939 ในขณะที่กองกำลังหลักของกองทัพเยอรมันอยู่ในโปแลนด์ สงครามจะจบลงในไม่กี่สัปดาห์หรือไม่?

บทที่ 5.

การสู้รบยังคงดำเนินต่อไปในประเทศจีน จริงอยู่ โวลกา รีบาเชนโกได้สังหารนายพลกองทัพกบฏแดงไปหลายสิบคนด้วยการโจมตีที่แม่นยำ หลังจากนั้นสงครามกองโจรก็เริ่มสงบลง โวลกา รีบาเชนโกได้รับเครื่องราชอิสริยาภรณ์อีกชิ้นหนึ่ง คือ กางเขนอัศวินแห่งความดีความชอบทางทหารสีเงินประดับเพชร หลังจากนั้น เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้จักโตก็พักผ่อนสักเล็กน้อยและกลับไปทำสิ่งที่เขาชื่นชอบที่สุด นั่นคือการเขียน มันสนุกและน่าตื่นเต้น

ทหารเด็กหน่วยรบพิเศษต่อสู้บนรองเท้าสเก็ต นี่เป็นกลยุทธ์ที่ทรงพลังและได้ผลดี นอกจากนี้ ทหารหนุ่มบางคนยังใช้ปืนอัตตาจร ซึ่งก็มีประสิทธิภาพมากเช่นกัน

นี่คือลักษณะของหน่วยรบพิเศษเด็กที่ก้าวร้าว

เซริออซกา หนึ่งในนักรบเด็กชาย นอนลงและเล่าถึงความไม่เชื่อมั่นที่พวกเขามีต่อแนวคิดเรื่องหน่วยรบพิเศษสำหรับเด็ก

เป็นไปได้หรือไม่ที่จะใช้เด็กชายอายุสิบขวบเป็นลูกเรือในปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองขนาดเล็ก?

และผู้เชี่ยวชาญก็ได้ตอบสนองต่อเรื่องนี้ในเวลานั้น:

ในทางเทคนิคและในเชิงประวัติศาสตร์ สิ่งนี้เป็นไปได้ แต่จากมุมมองด้านศีลธรรม กฎหมาย และการทหาร มันคือสูตรแห่งหายนะ หากเราพิจารณาสิ่งนี้เป็นส่วนขยายของสถานการณ์สมมติ "สงครามเบ็ดเสร็จ" หรือ "ประวัติศาสตร์ทางเลือก" ของคุณ นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นในทางปฏิบัติ:

1. ความเป็นไปได้ทางเทคนิค (หลักสรีรศาสตร์) ปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเองขนาดเล็ก (เช่น โครงการ E-10 ของเยอรมัน หรือแนวคิดสำหรับรถถังพิฆาตขนาดเล็กพิเศษ) มีพื้นที่ภายในจำกัดมาก ข้อดี: เด็กอายุ 10 ขวบมีน้ำหนักน้อยกว่าผู้ใหญ่ 2-3 เท่า และใช้พื้นที่เพียงครึ่งเดียว ทำให้สามารถออกแบบยานพาหนะให้กะทัดรัดและพรางตัวได้ดียิ่งขึ้น ข้อเสีย: การควบคุมรถถัง (คันโยก แป้นคลัตช์) ต้องใช้กำลังกายมาก เด็กอายุ 10 ขวบไม่สามารถเหยียบแป้นหนักๆ หรือบรรจุกระสุนขนาด 75 มม. ซึ่งมีน้ำหนักเกือบเท่าตัวเด็กได้ หากต้องการทำเช่นนั้น ยานพาหนะจะต้องได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมดเพื่อรองรับระบบไฮดรอลิกเสริมแรงและระบบบรรจุกระสุนอัตโนมัติ ซึ่งแทบเป็นไปไม่ได้เลยภายใต้สภาวะสงครามในทศวรรษ 1940

2. ปัจจัยทางจิตวิทยาและการรับรู้ แม้ว่าการควบคุมจะเป็นแบบอัตโนมัติ แต่คำถามเกี่ยวกับการใช้งานในการต่อสู้ก็เกิดขึ้น: ความเครียด: เด็กอายุ 10 ขวบเป็นวัยที่จิตใจยังพัฒนาไม่เต็มที่ เด็กที่อยู่ในพื้นที่จำกัดภายใต้การยิงมีโอกาสสูงที่จะตกอยู่ในภาวะช็อกหรือตื่นตระหนก การคิดเชิงกลยุทธ์: การใช้งานปืนอัตตาจรต้องอาศัยการวิเคราะห์สถานการณ์ในทันที ความเข้าใจเกี่ยวกับวิถีกระสุน และการประสานงานกับหน่วยอื่นๆ เนื่องจากอายุของเด็ก พวกเขาจึงยังไม่มีระดับการคิดเชิงกลยุทธ์และสมาธิที่จำเป็น

3. ตัวอย่างในอดีต น่าเสียดายที่ประวัติศาสตร์มีตัวอย่างการใช้เด็กในด้านเทคโนโลยี แต่การกระทำเหล่านั้นมักเกิดจากความสิ้นหวัง ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง กลุ่มยุวชนฮิตเลอร์ฝึกเด็กอายุ 14 และ 15 ปีให้ใช้งานเครื่องยิงจรวดฟอสต์ปาโทรเน แต่แม้แต่นาซีเองก็เข้าใจว่าการให้เด็กอายุ 10 ขวบใช้งานอุปกรณ์ที่ซับซ้อนนั้นไร้ประโยชน์ พวกเขาจะไม่สามารถควบคุมได้ ในอิหร่านระหว่างสงครามกับอิรัก เด็ก ๆ ถูกใช้ให้เคลียร์สนามทุ่นระเบิดด้วยร่างกายของตนเอง ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในอาชญากรรมสงครามที่โหดร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์สมัยใหม่ 4. ด้านศีลธรรมและกฎหมาย ตามกฎหมายระหว่างประเทศและอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็ก การใช้บุคคลที่มีอายุต่ำกว่า 15 ปีในการสู้รบเป็นอาชญากรรมสงครามร้ายแรง รัฐที่เลือกเส้นทางนี้จะกลายเป็น "รัฐที่ถูกประณาม" โดยอัตโนมัติ ซึ่งทั่วโลกจะหันมาต่อต้าน สรุปคือ เป็นไปได้ที่จะสร้างปืนขับเคลื่อนด้วยตนเองสำหรับเด็ก แต่จะไม่มีประสิทธิภาพในการสู้รบ มันจะไม่ใช่อาวุธที่น่าเกรงขาม แต่เป็นโลงศพโลหะเคลื่อนที่ มาตรการเช่นนี้เป็นไปได้เฉพาะในสภาวะวิกลจริตที่ใกล้ตาย ซึ่งตัดสินใจทำลายอนาคตของตนเองเพื่อแลกกับเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงในการมีชีวิตอยู่ คุณคิดว่าอุดมการณ์แบบไหนที่ต้องครอบงำสังคมเพื่อให้พ่อแม่ยินยอมส่งลูกชายวัยสิบขวบไปเป็นลูกเรือของ "เครื่องจักรแห่งความตาย" เหล่านี้?

อย่างไรก็ตาม เด็กๆ หน่วยรบพิเศษเหล่านั้นได้ต่อสู้และแสดงให้เห็นถึงทักษะที่โดดเด่นของพวกเขา และพวกเขาก็ยอดเยี่ยมจริงๆ

และเซริโอชกา นักฆ่าเด็กชาย ก็ถามคำถามอีกข้อหนึ่งว่า:

แต่ในผลงานมากมายของโอเลก รีบาเชนโก นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ นักรบตัวเล็ก ๆ ที่มีลักษณะเหมือนเด็ก กลับแสดงปาฏิหาริย์ในยุคกลาง ยุคอวกาศ และสงครามโลกครั้งที่สอง

และข้าพเจ้าได้รับคำตอบจากผู้มีอำนาจสูงสุดว่า:

งานเขียนของโอเลก รีบาเชนโก เป็นตัวอย่างที่โดดเด่นของประเภทวรรณกรรมที่มักถูกเรียกในโลกออนไลน์ว่า "นิยายไร้สาระ" หรือ "นิยายรักชาติสุดโต่งเกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา" หนังสือของเขาสร้างขึ้นจากคำพูดเกินจริงและการไม่สนใจกฎของฟิสิกส์ ชีววิทยา และตรรกะโดยสิ้นเชิง ทั้งหมดนี้เพื่อจุดประสงค์เดียวคือการแสดงให้เห็นถึงชัยชนะอย่างเด็ดขาดของ "ฝ่ายเรา" เหนือศัตรู นี่คือเหตุผลที่ "ปาฏิหาริย์" ของนักรบตัวน้อยในหนังสือของเขาเป็นไปได้ แต่ไม่ใช่ในความเป็นจริง:

1. รูปแบบของวรรณกรรม: "แมรี่ ซู" ในรายการโทรทัศน์สำหรับเด็ก ตัวละครของไรบาเชนโกเป็นแมรี่ ซูแบบคลาสสิก (ตัวละครที่มีความสามารถเกินจริง) เด็กชายอายุสิบขวบของเขาอาจมีปฏิกิริยาตอบสนองเหมือนไซบอร์ก ความแข็งแกร่งของนักกีฬา และความรู้ของนักวิชาการ ในหนังสือ: ทหารเด็กยิงเครื่องบินตกหรือบัญชาการกองทัพด้วยมือเดียว ในความเป็นจริง: เด็กไม่สามารถทนต่อแรง G ในเครื่องบินรบหรือออกคำสั่งแก่แม่ทัพได้ เพราะแม่ทัพมักไม่ฟังคำสั่ง

2. ลักษณะเฉพาะของสไตล์การเขียนของเขา: รีบาเชนโกเป็นที่รู้จักจากผลงานมากมาย (หลายร้อยเล่ม) และมุมมองที่เฉพาะเจาะจงเกี่ยวกับสงคราม สำหรับเขาแล้ว ทหารเด็กเป็นวิธีสร้างภาพที่น่าตกใจและกระตุ้นอารมณ์มากที่สุด โลกที่เขาสร้างขึ้นได้รับอิทธิพลจาก "มนต์แห่งความรักชาติ": หากเด็กมีความรักชาติอย่างสุดซึ้ง กระสุนจะไม่ส่งผลกระทบต่อเขา และศัตรูจะตะลึงในความกล้าหาญของเขา มันจึงใกล้เคียงกับนิทานหรือหนังสือการ์ตูนมากกว่านิยายอิงประวัติศาสตร์

3. วรรณกรรมในฐานะ "การเติมเต็มความปรารถนา" หนังสือประเภทนี้ถูกอ่านเพื่อความรู้สึกของการแก้แค้น ผู้อ่านสนุกกับการได้เห็นคนตัวเล็กและถูกประเมินต่ำต้อย (เช่น เด็กหรือประเทศที่ "อ่อนแอ") จู่ๆ ก็ "เอาชนะ" ผู้มีอำนาจได้อย่างราบคาบ นี่คือการชดเชยทางจิตวิทยาสำหรับความล้มเหลวที่แท้จริงผ่านชัยชนะอันยิ่งใหญ่

4. เปรียบเทียบกับ "โรงเรียนเอาชีวิตรอด" หากคุณเปรียบเทียบผลงานของไรบาเชนโกกับนิยายวิทยาศาสตร์ที่จริงจังกว่า (เช่น "Ender's Game" ของออร์สัน สก็อตต์ คาร์ด) คุณจะเห็นว่าเด็กๆ ก็ต่อสู้เช่นกัน แต่ในนิยายเหล่านั้น จะแสดงให้เห็นถึงราคาที่ต้องจ่ายอย่างสาหัส: จิตใจที่แตกสลาย วัยเด็กที่สูญเสียไป และการฝึกฝนที่โหดร้าย ในผลงานของไรบาเชนโก สงครามสำหรับเด็กๆ คือการผจญภัยที่สนุกสนานและได้รับชัยชนะ ทำไมในความเป็นจริงมันถึงอันตราย?

การยกย่องเด็กในสงครามในวรรณกรรมอาจสร้างความเข้าใจผิดว่ามัน "สวยงาม" แต่ความเป็นจริงไม่ใช่แบบในหนังสือของรีบาเชนโก แต่เป็นโศกนาฏกรรมอย่างเช่น "เด็กทหาร" ในแอฟริกา ที่พวกเขาถูกใช้เป็นวัตถุดิบที่ใช้แล้วทิ้ง ถูกปลูกฝังอุดมการณ์

สรุปคือ โอเลก รีบาเชนโก เขียนหนังสือในแนว "แฟนตาซีสงคราม" หนังสือของเขาไม่ควรถูกมองว่าเป็นคู่มือยุทธวิธีหรือการทำนายอนาคต มันเป็นเพียงความบันเทิงล้วนๆ ที่มีรากฐานมาจากความไร้สาระ คุณคิดว่าวรรณกรรมประเภทนี้เป็นเพียงจินตนาการที่ไม่เป็นอันตราย หรือสามารถทำร้ายจิตใจได้ด้วยการบิดเบือนต้นทุนที่แท้จริงของสงครามหรือไม่?

เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง: คุณสามารถค้นหาบทวิจารณ์หนังสือของเขาได้ในฟอรัมเกี่ยวกับนิยายวิทยาศาสตร์ เพื่อดูว่านักวิจารณ์มีความคิดเห็นที่แตกต่างกันอย่างไรเกี่ยวกับผลงานมากมายและการหักมุมของพล็อตเรื่องของเขา

โอเลก รีบาเชนโก เป็นนักเขียนที่สร้างความขัดแย้งอย่างแน่นอน และตอนนี้เขากลายเป็นเด็กหนุ่มนักสู้ที่ต่อสู้กับชาวจีนบนเครื่องกลิ้งแรงโน้มถ่วงสูง

และทหารเด็กหนุ่มหน่วยรบพิเศษผู้กล้าหาญและดุดันคนนี้ได้แสดงความกล้าหาญอย่างน่าอัศจรรย์ และตอนนี้เธอจะโจมตีเหล่านักรบแห่งจักรวรรดิสวรรค์ด้วยไฮเปอร์บลาสเตอร์

และมาร์การิตา หญิงสาวผู้เป็นอมตะ ก็อยู่เคียงข้างเขาเช่นกัน และเธอก็แสดงทักษะอันน่าทึ่งของเธอออกมาด้วย เธอใช้ปลายเท้าเปล่าโจมตีอย่างรุนแรง และนักรบผู้เยือกเย็นและไม่เกรงกลัวเช่นนี้ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

และเธอก็ถามคำถามนั้นว่า:

หากจีนโจมตีสหภาพโซเวียตในปี 1969 จีนจะสามารถยึดครองภูมิภาคตะวันออกไกลได้โดยไม่ต้องใช้อาวุธนิวเคลียร์หรือไม่?

โอเลก รีบาเชนโก ทหารหน่วยพิเศษเท้าเปล่า ตอบกลับว่า:

ในปี 1969 ซึ่งเป็นช่วงที่ความขัดแย้งบนเกาะดามันสกีถึงจุดสูงสุด โอกาสที่จีนจะยึดครองตะวันออกไกลในสงครามแบบดั้งเดิมนั้นต่ำมาก แม้ว่ากองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) จะมีจำนวนทหารเหนือกว่าอย่างมหาศาล แต่ช่องว่างทางเทคโนโลยีและองค์กรระหว่างสองประเทศนั้นไม่อาจเอาชนะได้ นี่คือเหตุผลหลักๆ ที่ทำให้จีนน่าจะพ่ายแพ้: 1. ช่องว่างทางเทคโนโลยีมหาศาล: กองทัพโซเวียตในปี 1969 อยู่ในจุดสูงสุดของอำนาจ มีประสบการณ์จากสงครามโลกครั้งที่สองและอาวุธที่ทันสมัย 2. การบิน: สหภาพโซเวียตมีอำนาจเหนือกว่าทางอากาศอย่างสมบูรณ์ เครื่องบินรบของจีน (ลอกเลียนแบบ MiG-17 และ MiG-19) ไม่สามารถเทียบได้กับ MiG-21 และ MiG-23 ของโซเวียต เครื่องบินทิ้งระเบิดของโซเวียตสามารถทำลายพื้นที่ด้านหลังและระบบส่งกำลังบำรุงของจีนได้อย่างไม่เกรงกลัว เกราะ: รถถัง T-62 และ T-64 ของโซเวียตมีคุณภาพเหนือกว่ารถถัง Type 59 ของจีน การรบที่ดามันสโกเยแสดงให้เห็นว่าแม้แต่ระบบใหม่ล่าสุดของโซเวียตในขณะนั้น (เช่น ระบบยิงจรวดหลายลำกล้อง Grad MLRS) ก็สามารถทำลายกองพันข้าศึกทั้งหมดได้ภายในไม่กี่นาที 2. การส่งกำลังบำรุงและภูมิศาสตร์: ตะวันออกไกลเป็นพื้นที่กว้างใหญ่และมีประชากรเบาบาง กองทัพจีนในปี 1969 ส่วนใหญ่เป็นทหารราบและมีรถยนต์น้อย การรุกเข้าไปในดินแดนโซเวียตอย่างลึกจะทำให้การสื่อสารที่กว้างขวางถูกตัดขาดทันทีโดยหน่วยเคลื่อนที่และเครื่องบินของโซเวียต ทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย: แม้ว่าเป้าหมายของจีนคือการยึดครองบางส่วนของทางรถไฟ แต่กองบัญชาการโซเวียตมีแผนการป้องกันและการฟื้นฟูเส้นทางอย่างรวดเร็ว และจะใช้ทางรถไฟสายหลักไบคาล-อามูร์ (BAM) ด้วย (ซึ่งกำลังก่อสร้างอยู่ส่วนหนึ่งเนื่องจากภัยคุกคามจากทางใต้) 3. การปฏิวัติวัฒนธรรมในจีน ในปี 1969 จีนตกอยู่ในความวุ่นวายเนื่องจากการปฏิวัติวัฒนธรรม เหล่าเจ้าหน้าที่ระดับสูงถูกกดขี่ และการบังคับบัญชาทางทหารถูกแทรกแซงทางการเมืองและไร้ระเบียบ แต่ความเป็นมืออาชีพของนายพลและเจ้าหน้าที่โซเวียตนั้นสูงกว่ามาก 4. หลักการ "ปฏิบัติการเชิงลึก" หลักการทางทหารของโซเวียตไม่ได้มุ่งเน้นเพียงแค่การป้องกัน แต่ยังรวมถึงการโจมตีตอบโต้ที่ทรงพลังด้วย ในกรณีที่มีการโจมตีเต็มรูปแบบ สหภาพโซเวียตไม่เพียงแต่จะสามารถยึดครองตะวันออกไกลได้เท่านั้น แต่ยังสามารถโจมตีศูนย์กลางที่สำคัญของจีน (แมนจูเรียและปักกิ่ง) ได้อีกด้วย ทำไมจีนจึงเป็นอันตราย? โอกาสเดียวของจีนอยู่ที่ยุทธวิธี "คลื่นมนุษย์" และการทำสงครามกองโจรอย่างไม่รู้จบกับสหภาพโซเวียตในดินแดนที่ถูกยึดครอง สิ่งนี้อาจทำให้สหภาพโซเวียตอ่อนแอลงในระยะยาว แต่จะไม่นำไปสู่การที่ปักกิ่งเข้ายึดครองและรักษาภูมิภาคอย่างเป็นทางการ สรุป: หากไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ สหภาพโซเวียตจะเอาชนะกองทัพจีนที่รุกรานได้ด้วยความเหนือกว่าทางอากาศ อำนาจการยิง และความคล่องตัว เหมาเจ๋อตุงเข้าใจเรื่องนี้ ดังนั้นความขัดแย้งจึงจำกัดอยู่ในวงแคบ คุณคิดว่าท่าทีของสหรัฐฯ ในความขัดแย้งนี้จะเปลี่ยนไปหรือไม่ พวกเขาจะสนับสนุนจีนในการบั่นทอนอำนาจของสหภาพโซเวียต หรือพวกเขาจะกลัวการเสริมสร้างอำนาจมากเกินไปของเหมาเจ๋อตุง?

เหล่านักรบเด็กยังคงบดขยี้ชาวจีนด้วยความดุร้ายและก้าวร้าวอย่างยิ่ง

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

ชาวจีนภายใต้การปกครองของเหมาเจ๋อตุงนั้นคลั่งไคล้มาก ในขณะที่สหภาพโซเวียตภายใต้การปกครองของเบรจเนฟกลับเจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ประกอบกับความเหนือกว่าในด้านกำลังคนและเสบียงที่อาจได้รับจากตะวันตก ผมคิดว่าทุกอย่างไม่ได้ชัดเจนขนาดนั้น

เด็กชายนักสู้ผู้ทำลายล้างตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ข้อสงสัยของคุณนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง-ในประวัติศาสตร์ สงครามไม่ได้ชนะด้วยยุทโธปกรณ์เพียงอย่างเดียวเสมอไป เมื่อพิจารณาให้ลึกซึ้งกว่านั้น สถานการณ์ในปี 1969 อาจกลายเป็นฝันร้ายสำหรับสหภาพโซเวียตด้วยเหตุผลหลายประการ ซึ่งคุณได้กล่าวถึงอย่างถูกต้องแล้ว นี่คือปัจจัยที่อาจทำให้สถานการณ์ "คลุมเครือ":

1. ความคลั่งไคล้และ "คลื่นมนุษย์" กองทัพจีนภายใต้การนำของเหมาเจ๋อตุงเตรียมพร้อมรับมือกับการสูญเสียที่อาจสร้างความตกใจให้กับสังคมโซเวียต (ซึ่งเคยประสบกับความสะดวกสบายในยุคเบรจเนฟมาแล้ว) แรงกดดันทางจิตวิทยา: ยุทธวิธี "คลื่นมนุษย์" (การโจมตีด้วยทหารราบจำนวนมหาศาล) สามารถทำให้ทหารโซเวียตเป็นอัมพาตในแนวหน้าได้ การยิงใส่รถถังเป็นเรื่องหนึ่ง การยิงใส่แถวผู้คนคลั่งไคล้ที่เดินไปสู่ความตายอย่างแน่นอนเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ความพร้อมสำหรับสงครามที่ยืดเยื้อ: เหมาเจ๋อตุงกล่าวอย่างเปิดเผยว่าจีนสามารถสูญเสียประชากรหลายร้อยล้านคนและยังคงอยู่รอดได้ สหภาพโซเวียตที่มีอัตราการเกิดต่ำและความทรงจำเกี่ยวกับผู้คน 27 ล้านคนที่เสียชีวิตในสงครามโลกครั้งที่สอง ไม่สามารถรับมือกับตัวเลขเช่นนั้นได้

2. ความเปราะบางของทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย ชีวิตและความมั่นคงของดินแดนตะวันออกไกลทั้งหมดขึ้นอยู่กับเส้นทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียเพียงเส้นเดียว ในบางจุด ทางรถไฟอยู่ห่างจากชายแดนเพียงไม่กี่สิบกิโลเมตร กลุ่มก่อวินาศกรรมของจีน (เรดการ์ดและหน่วยรบพิเศษ) สามารถตัดเส้นทางส่งเสบียงได้พร้อมกันหลายร้อยแห่ง หากปราศจากเชื้อเพลิงและกระสุน อุปกรณ์ทางทหารที่ทันสมัยของโซเวียตก็จะกลายเป็นเศษเหล็กไปโดยปริยาย

3. ปัจจัยตะวันตก (ภูมิรัฐศาสตร์) ในปี 1969 สหรัฐอเมริกาเพิ่งเริ่มต้นนโยบาย "ผ่อนคลายความตึงเครียด" กับจีน (ที่รู้จักกันในชื่อ "การทูตปิงปอง") ด้านข่าวกรองและโลจิสติกส์: ตะวันตกอาจไม่ได้จัดหารถถัง (เพราะคงมาไม่ทัน) แต่สามารถให้ข้อมูลดาวเทียมและการดักฟังวิทยุแก่จีน ซึ่งจะช่วยให้จีนสามารถโอบล้อมหน่วยทหารโซเวียตได้ แนวรบที่สอง: นาโต้สามารถเริ่มการซ้อมรบคุกคามในยุโรป บังคับให้เบรจเนฟต้องคงกองกำลังที่ดีที่สุดไว้ในเยอรมนีตะวันออกและเชโกสโลวาเกีย ป้องกันไม่ให้ถูกโยกย้ายไปทางตะวันออก

4. สงครามกองโจร: หากจีนสามารถยึดครองคาบารอฟสก์หรือบลาโกเวชเชนสค์ได้ สหภาพโซเวียตจะต้องเผชิญกับทหารจีนติดอาวุธ 10 นายประจำอยู่ในห้องใต้ดินทุกห้อง การปราบปรามดินแดนดังกล่าวจะต้องระดมกำลังพลหลายล้านคน ซึ่งเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตที่มีทรัพยากรมากมายนั้นยังไม่พร้อมรับมือ ผลจาก "ความคลุมเครือ" คือ สหภาพโซเวียตจะไม่แพ้สงครามในความหมายดั้งเดิม (การที่จีนยึดมอสโกเป็นไปไม่ได้) แต่ก็อาจสูญเสียดินแดนตะวันออกไกลไปโดยพฤตินัย ภูมิภาคนี้จะกลายเป็นความวุ่นวายที่นองเลือด โดยกองทัพโซเวียตจะควบคุมได้เฉพาะจุดตัดถนนเท่านั้น ส่วนที่เหลือจะเป็นศัตรู นี่จะเป็นจุดจบของสหภาพโซเวียตในฐานะมหาอำนาจก่อนปี 1991 อย่างแน่นอน ข้อโต้แย้งหลักที่สนับสนุนสหภาพโซเวียตคือ แม้จะมีทรัพยากรมากมาย แต่กองทัพในปี 1969 ยังคงประกอบด้วยนายทหารที่บิดาเคยรับใช้ชาติในสงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่ และระเบียบวินัยก็เข้มงวดมาก ดามันสกีเองได้แสดงให้เห็นแล้วว่าทหารรักษาชายแดนและพลปืนใหญ่ของโซเวียตต่อสู้อย่างดุเดือดและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง คุณคิดว่าเบรจเนฟจะกล้าใช้อาวุธนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีหรือไม่ หากเขาเห็นว่าทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียถูกตัดขาดและตะวันออกไกลกำลังจะตกอยู่ภายใต้การยึดครอง?

เหล่าทหารเด็กหน่วยรบพิเศษยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและบ้าคลั่งต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถามต่อไปนี้:

คาดว่าจีนจะใช้จักรยานและสกูตเตอร์จำนวนมากในการโจมตีที่ตั้งของโซเวียต

โอเลก รีบาเชนโก ยืนยันความคิดที่สมเหตุสมผลนี้อย่างง่ายดาย:

การใช้จักรยานและสกูตเตอร์ในสงครามขนาดใหญ่ปี 1969 ไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อฝัน แต่เป็นยุทธวิธีที่กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) สามารถนำมาใช้เพื่อชดเชยการขาดแคลนรถบรรทุกและรถลำเลียงพลหุ้มเกราะได้ ในสภาพแวดล้อมของตะวันออกไกล สิ่งนี้อาจสร้างปัญหาที่ไม่คาดคิดให้กับสหภาพโซเวียตได้ดังนี้: 1. ความคล่องตัวสูงของทหารราบ ("ทหารม้าจักรยาน"): จีนมีประสบการณ์มากมายในการใช้จักรยานในสงครามกับญี่ปุ่นและในสงครามกลางเมือง 2. การพรางตัว: จักรยานเงียบ ไม่สร้างความร้อน (มองไม่เห็นด้วยกล้องถ่ายภาพความร้อนแบบดั้งเดิมในสมัยนั้น) และไม่ต้องการเชื้อเพลิง ขบวนจักรยาน 10,000 คันสามารถเคลื่อนที่ไปตามเส้นทางในป่าได้ ในขณะที่รถถัง T-62 ของโซเวียตจะติดอยู่ 3. ความเร็ว: ทหารราบบนจักรยานเคลื่อนที่เร็วกว่าเดินเท้า 3-4 เท่า สิ่งนี้จะช่วยให้จีนสามารถโอบล้อมพื้นที่ป้องกันของโซเวียตได้อย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง ตัดขาดการสื่อสารด้านหลังและเส้นทางการสื่อสารอื่นๆ การขนส่งด้วยสกูตเตอร์และรถเข็น ในสภาพภูมิประเทศที่ยากลำบากในตะวันออกไกล ซึ่งยานพาหนะทั่วไปจมลงไปในโคลน ชาวจีนสามารถใช้สกูตเตอร์และรถเข็นแบบง่ายๆ ในการขนส่งกระสุนได้ จักรยานหรือรถเข็นที่เสริมความแข็งแรงเพียงคันเดียวสามารถบรรทุกสินค้าได้มากถึง 150-200 กิโลกรัม ยานพาหนะเหล่านี้หลายพันคันสามารถส่งเสบียงให้กับกองทัพในป่าของแมนจูเรีย ทำให้กองทัพแทบจะไม่มีความเสี่ยงต่อการโจมตีเส้นทางส่งเสบียงแบบดั้งเดิม (ถนน) 3. ผลกระทบทางจิตวิทยาและ "ความมากมาย" ลองนึกภาพการโจมตีที่นักปั่นจักรยานหลายพันคนพุ่งออกมาจากป่าพร้อมกันอย่างเงียบๆ ไปยังตำแหน่งของคุณ ปืนใหญ่และปืนกลของโซเวียตถูกออกแบบมาเพื่อการปราบปรามพื้นที่หรือการทำลายอุปกรณ์ นักปั่นจักรยานเป็นเป้าหมายขนาดเล็กและกระจัดกระจายมาก มันจะเป็นสงครามของ "ค้อนเหล็ก" กับ "เมฆยุง" ค้อนมีพลังมากกว่า แต่ยุงมีจำนวนมากเกินไปและอยู่ทุกหนทุกแห่ง 4. ทำไมมันถึงอาจไม่ได้ผล? โคลนและภูมิประเทศ: ป่าไทกาและหนองน้ำในแถบตะวันออกไกลไม่ใช่ถนนเรียบๆ เหมือนในเวียดนาม จักรยานเหมาะสำหรับเส้นทางวิบาก แต่ในหิมะลึกหรือดินเหนียวเหนียวหนืด มันจะกลายเป็นอุปสรรค เฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินโจมตี: ในปี 1969 สหภาพโซเวียตได้เริ่มนำเฮลิคอปเตอร์ Mi-8 มาใช้และมีเครื่องบินโจมตีทรงพลังแล้ว จากบนอากาศ ขบวนจักรยานในพื้นที่โล่งจะเป็นเป้าหมายที่เหมาะสมสำหรับระเบิดคลัสเตอร์และระเบิดนิวเคลียร์

สรุปคือ ยุทธวิธี "โจมตีด้วยจักรยาน" อาจทำให้จีนยึดเมืองชายแดนและตัดทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียได้ด้วยการโจมตีแบบฉับพลันและระดมกำลังพลจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม การรักษาดินแดนไว้ต่อต้านกองทัพประจำการที่มีกำลังทางอากาศและปืนใหญ่หนักนั้นเป็นไปไม่ได้หากใช้เพียงจักรยานเท่านั้น กลยุทธ์นี้ออกแบบมาเพื่อการโจมตีล่อเป้าอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่การยึดครองในระยะยาว คุณคิดว่าโฆษณาชวนเชื่อของโซเวียตในเวลานั้นจะสามารถพรรณนาถึง "กองกำลังจักรยาน" ดังกล่าวว่าเป็นสัญญาณของความอ่อนแอของจีนได้หรือไม่ หรือทหารแนวหน้าจะตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าศัตรูเหล่านั้นอันตรายเพียงใด?

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ต่อไปอย่างกล้าหาญดุจวีรบุรุษ

มาร์การิต้ากล่าวด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ ว่า:

เหมาเจ๋อตุงสามารถใช้กลยุทธ์ของกองทัพเด็กที่ขี่จักรยานคันเล็กพร้อมหนังสติ๊กติดระเบิด ซึ่งสร้างความตกตะลึงให้กับกองทัพโซเวียต

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้จอมโหด ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

การใช้เด็กเป็นนักรบ ("กองทัพเด็ก") เป็นหนึ่งในสถานการณ์ที่น่าสยดสยองที่สุดที่ผู้นำหัวรุนแรงในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมอาจเคยคิดไว้ การใช้เด็กในยานพาหนะขนาดเล็กพร้อมอาวุธที่ดัดแปลงขึ้นเอง อาจสร้างความตกใจและหวาดกลัวให้กับทหารโซเวียตอย่างแท้จริง นี่คือวิธีที่ยุทธวิธีอันน่าสยดสยองนี้อาจส่งผลกระทบต่อความขัดแย้งในปี 1969: 1. ความไร้จริยธรรมและความตกใจทางจิตใจ กองทัพโซเวียตได้รับการปลูกฝังด้วยอุดมการณ์มนุษยนิยมและลัทธิ "การปกป้องเด็ก" การปฏิเสธที่จะยิง: เมื่อเห็นเด็กขี่จักรยานโจมตีอยู่ตรงหน้า ทหารและนายทหารโซเวียตจำนวนมากอาจไม่ลั่นไก ซึ่งจะสร้าง "โอกาส" ในการบุกทะลวงในขณะที่ฝ่ายป้องกันยังคงอยู่ในสภาวะมึนงงทางศีลธรรม 2. การเสื่อมเสียขวัญกำลังใจ: การเห็นทหารเด็กเสียชีวิตหลังการต่อสู้จะสร้างความเสียหายอย่างไม่อาจแก้ไขได้ต่อจิตใจของนักรบโซเวียตที่รอดชีวิต การกระทำเช่นนั้นจะเปลี่ยนสงครามจาก "การปกป้องมาตุภูมิอย่างกล้าหาญ" ไปเป็นการสังหารหมู่ที่สกปรก ซึ่งจะบั่นทอนขวัญกำลังใจในการต่อสู้ของสหภาพโซเวียตอย่างรวดเร็ว

2. "หนังสติ๊กติดแท่งระเบิด" (แง่มุมการก่อวินาศกรรม) ในพื้นที่ป่าของตะวันออกไกล ยุทธวิธีนี้อาจมีประสิทธิภาพต่อกำลังคนและยานพาหนะที่ไม่มีเกราะป้องกัน การพรางตัว: เด็กที่ขี่จักรยานคันเล็ก ๆ ถูกมองว่าเป็นพลเรือนหรือผู้ลี้ภัย นี่เป็นวิธีพรางตัวที่เหมาะสำหรับการขนส่งวัตถุระเบิดไปยังกองบัญชาการ คลังเชื้อเพลิง หรือศูนย์สื่อสาร อันตรายของ "แท่งระเบิด": แม้แต่ระเบิดขนาดเล็กที่ยิงจากหนังสติ๊กหรือขว้างด้วยมือก็เพียงพอที่จะทำให้รถบรรทุกใช้งานไม่ได้ ทำลายเรดาร์ หรือระเบิดคลังกระสุนได้ 3. มาตรการตอบโต้ของโซเวียต

หากยุทธวิธีเช่นนี้แพร่หลายออกไป กองบัญชาการโซเวียตจะต้องใช้มาตรการที่โหดร้ายอย่างยิ่ง: คำสั่ง "ยิงทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว": ซึ่งจะส่งผลให้พลเรือนเสียชีวิตจำนวนมหาศาลและจะยิ่งทำให้ทั้งสองฝ่ายขมขื่นกันมากขึ้น การสร้างเขตห้ามเข้า: จะมีการสร้างสนามทุ่นระเบิดและเขตเผาทำลายรอบสถานที่สำคัญทั้งหมด ซึ่งทุกคนไม่ว่าอายุเท่าใดก็จะถูกกำจัด 4. จุดยืนของเหมา เจ๋อตุง: เหมามีชื่อเสียงในด้านทัศนคติที่เย้ยหยันต่อชีวิตมนุษย์ คำกล่าวของเขาที่ว่าแม้ในกรณีเกิดสงครามนิวเคลียร์ "ครึ่งหนึ่งของมนุษยชาติจะพินาศ แต่ครึ่งหนึ่งจะรอดชีวิต" แสดงให้เห็นว่าเขายินดีที่จะเสียสละเด็กๆ รุ่นหนึ่งเพื่อให้บรรลุเป้าหมายทางการเมืองหรือเพื่อบั่นทอนกำลังของศัตรู สรุป: ยุทธวิธี "กองทัพเด็ก" เป็นตัวอย่างของสงครามเบ็ดเสร็จที่ก้าวไปสู่การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ในระยะสั้น การกระทำดังกล่าวอาจทำให้จีนได้เปรียบทางยุทธวิธีเนื่องจากผลกระทบที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน แต่ในระยะยาว มันจะนำไปสู่การที่สหภาพโซเวียตตอบโต้ด้วยความโหดร้ายอย่างสุดขีดและ "ไร้มนุษยธรรม" ซึ่งอาจถึงขั้นใช้อาวุธเคมีหรืออาวุธนิวเคลียร์เพื่อกวาดล้างดินแดนนั้น คุณคิดว่าประชาคมระหว่างประเทศ (สหประชาชาติ) จะสามารถหยุดยั้งสงครามเช่นนั้นได้หรือไม่ หรือชีวิตของเด็ก ๆ จะถูกมองข้ามไปในปี 1969 ซึ่งเป็นช่วงที่สงครามเย็นกำลังรุนแรงที่สุด?

เหล่าทหารเด็กหน่วยรบพิเศษยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดและกล้าหาญอย่างยิ่ง

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

ทำไมเหมาเจ๋อตุงถึงไม่เริ่มสงครามครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์จริง ๆ ทั้ง ๆ ที่เขาสามารถชนะได้อย่างง่ายดาย หรืออย่างน้อยสหภาพโซเวียตก็จะไม่มีวันเข้ายึดครองจีนไม่ว่าในกรณีใด ๆ ในขณะที่เหมาเจ๋อตุงมีโอกาสที่จะเทียบเท่ากับเจงกิสข่าน!

เด็กหนุ่มนักสู้ผู้ทำลายล้างจึงตอบกลับว่า:

เหมา เจ๋อตุง เป็นผู้คลั่งไคล้ในอุดมการณ์ แต่เมื่อถึงคราวที่รัฐบาลของเขาเองต้องอยู่รอด เขากลับระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง เขาเข้าใจว่าสถานะ "เจงกิสข่านคนใหม่" อาจจะถูกมอบให้แก่เขาหลังความตาย และราคาของการพยายามยึดครองตะวันออกไกลอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตของจีน นี่คือเหตุผลที่เขาไม่กด "ปุ่มแดง" เพื่อทำสงครามครั้งใหญ่: 1. คำขาดเรื่องนิวเคลียร์และการคุกคามของ "ทางเลือกศูนย์" นี่คือเหตุผลหลัก ในปี 1969 สหภาพโซเวียตมีอำนาจเหนือกว่าด้านนิวเคลียร์อย่างมาก แผนการโจมตีแบบชิงลงมือ: ผู้นำโซเวียตได้หารืออย่างจริงจังถึงความเป็นไปได้ของการโจมตีด้วยนิวเคลียร์ต่อโรงงานนิวเคลียร์ของจีน (ล็อบนอร์) เหมารู้ว่าขีปนาวุธของโซเวียตสามารถทำลายปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ และศูนย์กลางอุตสาหกรรมทั้งหมดได้ภายในหนึ่งชั่วโมง แม้ว่าชาวจีนหลายล้านคนจะรอดชีวิตอยู่ในถ้ำ จีนในฐานะรัฐสมัยใหม่ก็จะสูญสิ้นไป 2. ความเปราะบางต่อ "กำปั้นเหล็ก" เหมาเจ๋อตุงเข้าใจความแตกต่างระหว่าง "สงครามกองโจร" ที่เขาเชี่ยวชาญกับสงครามเทคโนโลยีในศตวรรษที่ 20 กองทัพปลดปล่อยประชาชนในเวลานั้นเป็น "กองทัพของเมื่อวาน" หากปราศจากอำนาจทางอากาศและรถถังที่ทันสมัย กองพลจีน แม้แต่กองพลที่คลั่งไคล้ที่สุด ก็จะตกเป็นเป้าหมายของปืนใหญ่และเครื่องบินทิ้งระเบิดของโซเวียตในที่โล่ง เขาเกรงว่าแทนที่จะยึดครองดินแดน เขาจะเห็นกองกำลังที่ดีที่สุดของเขาพ่ายแพ้ในการสู้รบตามแนวชายแดน ซึ่งจะบ่อนทำลายอำนาจของเขาภายในประเทศ 3. การปฏิวัติวัฒนธรรมและความวุ่นวายภายในประเทศ ในปี 1969 จีนอยู่บนขอบเหวของสงครามกลางเมือง กองกำลังพิทักษ์แดงกำลังทำลายคณะกรรมการพรรค และเศรษฐกิจกำลังตกต่ำ การเริ่มสงครามครั้งใหญ่กับมหาอำนาจเมื่อคุณควบคุมด้านหลังของคุณไม่ได้อย่างเต็มที่นั้นเป็นการฆ่าตัวตาย เหมาเจ๋อตุงใช้ความขัดแย้งที่ดามันสกีเพื่อรวมชาติให้ต่อต้านภัยคุกคามจากภายนอกมากกว่าที่จะบรรลุการพิชิตที่แท้จริง 4. ความกลัว "การยึดครองของโซเวียต" (สถานการณ์หุ่นเชิด) เหมาเจ๋อตุงไม่กลัวว่าสหภาพโซเวียตจะยึดครองจีนทั้งหมด (เป็นไปไม่ได้) แต่เขากลัวว่าสหภาพโซเวียตจะ: ตัดขาดแมนจูเรียและซินเจียง และจัดตั้งรัฐบาลที่ภักดีต่อมอสโก ซึ่งประกอบด้วยชาวจีนคอมมิวนิสต์ที่ลี้ภัยอยู่ สำหรับเขา การสูญเสียอำนาจน่ากลัวกว่าการสูญเสียดินแดน 5. เกมภูมิรัฐศาสตร์กับสหรัฐฯ เหมาเจ๋อตุงเป็นนักยุทธศาสตร์ แทนที่จะทำสงครามที่ไร้ความหวังกับสหภาพโซเวียต เขาเลือกเส้นทางแห่งการปรองดองกับวอชิงตัน ความขัดแย้งในปี 1969 แสดงให้สหรัฐฯ เห็นว่าจีนไม่ได้เป็นพันธมิตรของมอสโกอีกต่อไป ซึ่งปูทางไปสู่การเยือนของนิกสันในปี 1972 การลงทุน และการยอมรับจีนในฐานะมหาอำนาจ ในที่สุด เหมาเจ๋อตุงชนะไม่ใช่ด้วยดาบ แต่ด้วยการทูต วางรากฐานสำหรับอำนาจของจีนในปัจจุบัน ผลลัพธ์: เหมาเจ๋อตุงเลือกที่จะคงสถานะ "ผู้นำที่ยิ่งใหญ่" ของจีนที่กำลังเติบโตและเฟื่องฟู แทนที่จะกลายเป็น "เจงกิสข่านคนใหม่" ท่ามกลางซากปรักหักพังจากกัมมันตรังสี เขาเข้าใจว่าเวลาอยู่ข้างจีน และเขาก็คิดถูก คุณคิดว่าถ้าผู้นำที่ก้าวร้าวมากกว่า (เช่น สตาลิน) อยู่ในตำแหน่งของเบรจเนฟ เหมาเจ๋อตุงจะกล้าแม้แต่การยั่วยุเล็กน้อยอย่างที่เขาทำหรือไม่? ขั้นตอนต่อไป: ศึกษาในรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการเจรจาระหว่างโคซีกินและโจวเอ็นไหลที่สนามบินปักกิ่ง ซึ่งช่วยหยุดยั้งการลุกลามไปสู่สงครามนิวเคลียร์ได้อย่างมีประสิทธิภาพ

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความดื้อรั้นและดุร้ายอย่างยิ่ง แสดงให้เห็นถึงทักษะระดับสูงสุด

มาร์การิต้าสาวผู้ร่าเริงและเท้าเปล่าถามอีกครั้งว่า:

แต่เหมาเจ๋อตุงไม่ได้ปรารถนาชื่อเสียงระดับโลกที่สงครามครั้งใหญ่กับสหภาพโซเวียตจะมอบให้หรือ? เขาไม่ได้ต้องการเป็นที่รู้จักในโลกมากกว่าสตาลิน ฮิตเลอร์ หรือเจงกิสข่านไปอีกหลายศตวรรษหรอกหรือ?

เด็กหนุ่มนักฆ่าผู้ดุดันและก้าวร้าวมาก ซึ่งกำลังบดขยี้ชาวจีน ได้ตอบโต้สิ่งนี้:

เหมา เจ๋อตุงเป็นบุคคลที่มีความทะเยอทะยานอย่างมหาศาล และความกระหายในความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์ของเขานั้นไร้ขอบเขต อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้มองว่าตนเองมีบทบาทในประวัติศาสตร์ในฐานะ "ผู้บัญชาการที่ประสบความสำเร็จ" แต่ในฐานะผู้นำทางอุดมการณ์และสถาปนิกแห่งระเบียบโลกใหม่ นี่คือเหตุผลที่เขาเชื่อว่าสงครามครั้งใหญ่กับสหภาพโซเวียตในปี 1969 จะ "ลบล้าง" ความยิ่งใหญ่ของเขามากกว่าที่จะเชิดชูขึ้น: 1. เหมาต้องการเป็น "มาร์กซ์แห่งศตวรรษที่ 20" ไม่ใช่แค่เพียงนักรบ เขาเห็นว่าสตาลิน ฮิตเลอร์ และเจงกิสข่านเป็นบุคคลที่มีสถานะจำกัดอยู่แค่ในยุคสมัยและรัฐของพวกเขา 2. ความเหนือกว่าทางอุดมการณ์: เหมาปรารถนาที่จะเป็นนักทฤษฎีชั้นนำของลัทธิคอมมิวนิสต์โลกหลังจากที่สหภาพโซเวียต ในมุมมองของเขา ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของ "การแก้ไขเปลี่ยนแปลง" (การทรยศต่ออุดมการณ์) เป็นสิ่งสำคัญสำหรับเขาที่หนังสือคำคมของเขาจะต้องได้รับการอ่านไปทั่วโลก ตั้งแต่ปารีสไปจนถึงแอฟริกา การเผชิญหน้าทางทหารโดยตรงกับสหภาพโซเวียตจะทำให้ในสายตาของฝ่ายซ้ายทั่วโลก สหภาพโซเวียตกลายเป็นเพียง "ผู้รุกราน" ที่ทำลายค่ายสังคมนิยม แทนที่จะเป็นครูผู้ชาญฉลาด 2. ความกลัวต่อ "จุดจบที่ไร้เกียรติ" เจงกิสข่านได้รับชัยชนะเพราะศัตรูของเขาแตกแยกและไม่มีความเหนือกว่าทางเทคโนโลยี เหมาเจ๋อตุงเข้าใจว่าหากเขาเริ่มสงครามและพ่ายแพ้ (และการโจมตีด้วยนิวเคลียร์ของโซเวียตรับประกันการล่มสลายของจีน) เขาจะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ไม่ใช่ในฐานะผู้พิชิต แต่เป็นคนบ้าที่ทำลายประเทศของตนเอง สำหรับเหมาเจ๋อตุง ฮิตเลอร์เป็นตัวอย่างของความทะเยอทะยานที่ปราศจากทรัพยากรสนับสนุน ซึ่งนำไปสู่จุดจบที่น่าอับอายและการลืมเลือนอุดมคติ เหมาเจ๋อตุงต้องการให้แนวคิดของเขาดำรงอยู่ชั่วนิรันดร์ 3. ความยิ่งใหญ่ผ่าน "สงครามยืดเยื้อ" เหมาเจ๋อตุงเชื่อในทฤษฎี "สงครามประชาชน" ของเขา ในความเข้าใจของเขา ความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การได้มาซึ่งดินแดนอย่างรวดเร็ว แต่ขึ้นอยู่กับความสามารถของชาติในการต้านทานและเอาชนะศัตรูใดๆ ได้ เขาเชื่อว่าเขาได้เอาชนะสตาลินไปแล้วด้วยการปลดปล่อยจีนจากอิทธิพลของมอสโก "ชัยชนะ" ของเขาคือการดำรงอยู่ของจีนที่เป็นอิสระและทรงอำนาจ ซึ่งท้าทายมหาอำนาจทั้งสอง 4. บทบาทของ "ขั้วอำนาจโลก" เหมาเจ๋อตุงเข้าใจว่าเจงกิสข่านปฏิบัติการในโลกที่ปราศจากสหประชาชาติหรือความสมดุลทางนิวเคลียร์ ในปี 1969 การเป็น "ผู้ยิ่งใหญ่" หมายถึงความสามารถในการสร้างสมดุลระหว่างอำนาจต่างๆ ด้วยการเป็นพันธมิตรกับสหรัฐอเมริกา เขาทำให้จีนกลายเป็นมุมที่สามของสามเหลี่ยมโลก ซึ่งทำให้เขามีสถานะเป็นผู้ไกล่เกลี่ยระดับโลก สูงกว่าผู้พิชิตธรรมดา ผลลัพธ์: เหมาเจ๋อตุงถือว่าตัวเองยิ่งใหญ่กว่าสตาลินและฮิตเลอร์แล้ว เขาเชื่อว่าแนวคิดของเขา ("ลัทธิเหมา") จะคงอยู่ต่อไปอีกหลายศตวรรษหลังจากรถถังผุพังไปแล้ว สำหรับเขา การยึดครองตะวันออกไกลเป็นเป้าหมายที่เล็กเกินไปเมื่อเทียบกับภารกิจในการเปลี่ยนแปลงจิตสำนึกของมนุษยชาติหนึ่งในสาม เขาเลือกเส้นทางแห่งความอดทนเชิงกลยุทธ์ ดังที่กาลเวลาได้พิสูจน์แล้ว จีนในปัจจุบันเข้าใกล้การครองโลกมากกว่าสหภาพโซเวียตเสียอีก และจีนก็บรรลุเป้าหมายนี้ได้โดยไม่ต้องมีสงครามครั้งใหญ่ในปี 1969 คุณคิดว่าหากเหมาเจ๋อตุงรู้ว่าจีนสมัยใหม่จะกลายเป็นโรงงานทุนนิยมชั้นนำของโลก เขาจะยังคงคิดว่าภารกิจของเขาสำเร็จแล้วหรือไม่? ขั้นต่อไป: หากคุณสนใจในความขัดแย้งทางจิตวิทยาระหว่างผู้นำ ผมขอแนะนำให้คุณอ่านเกี่ยวกับความขัดแย้งส่วนตัวระหว่างครุสชอฟและเหมาเจ๋อตุง ซึ่งนำไปสู่ความแตกแยกในความสัมพันธ์

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงทำลายกองทัพของจักรวรรดิสวรรค์และขับไล่ชาวจีนออกไป

มาร์การิต้าขว้างบูมเมอแรงด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอแล้วถามคำถามว่า:

ผมคิดว่าถ้าเหมาเจ๋อตุงรู้ล่วงหน้าว่าจีนจะปฏิเสธลัทธิเหมาในอนาคต เขาคงจะเริ่มสงครามกับสหภาพโซเวียตอย่างแน่นอน

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ระดับสุดยอดและฉายา "เด็กนักฆ่า" ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

นี่เป็นการสังเกตที่ลึกซึ้งและมีเหตุผล หากเรามองเหมาเจ๋อตุงในฐานะผู้คลั่งไคล้ในอุดมการณ์ ไม่ใช่เพียงแค่นักการเมืองที่เน้นผลประโยชน์ส่วนตัวแล้ว สมมติฐานของคุณก็ดูมีความเป็นไปได้สูงมาก นี่คือเหตุผลว่าทำไมความรู้เกี่ยวกับอนาคตอาจผลักดันให้เหมาเจ๋อตุงไปสู่ "การต่อสู้ครั้งสุดท้าย" ในปี 1969: 1. ความกลัว "การฟื้นฟูทุนนิยม" สำหรับเหมาเจ๋อตุง บาปที่ร้ายแรงที่สุดคือ "ความเสื่อมถอย" ของพรรค เขาเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในสหภาพโซเวียตหลังจากการเสียชีวิตของสตาลิน (การล่มสลายของลัทธิ การเปิดเสรี) และเรียกมันว่า "ลัทธิแก้ไขโซเวียต" หากเขามองเห็นอนาคตได้อย่างแม่นยำว่าผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา เติ้งเสี่ยวผิง จะนำระบบเศรษฐกิจแบบตลาดมาใช้ เปิดร้านแมคโดนัลด์ในจีน และทำให้ประเทศเป็นส่วนหนึ่งของทุนนิยมโลก เหมาเจ๋อตุงคงหวาดกลัวอย่างยิ่ง สงครามกับสหภาพโซเวียตอาจกลายเป็นวิธีหนึ่งที่เขาใช้ "ตัดขาดความสัมพันธ์" ในเปลวไฟของสงครามครั้งใหญ่ สังคมจะระดมกำลังอย่างมหาศาลจนการปฏิรูปหรือ "เส้นทางทุนนิยม" ใดๆ จะกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เป็นเวลาหลายทศวรรษ 2. สงครามในฐานะ "การปฏิวัติทางวัฒนธรรม" ในรูปทรงลูกบาศก์ เหมาเจ๋อตุงเชื่อว่าผู้คนจะบริสุทธิ์และแข็งแกร่งขึ้นผ่านความทุกข์ทรมานและการต่อสู้ เขาอาจตัดสินใจว่าเถ้าถ่านกัมมันตรังสีและค่ายทหารนิรันดร์แบบคอมมิวนิสต์นั้นดีกว่าความเจริญรุ่งเรืองที่สร้างขึ้นบน "การทรยศต่ออุดมการณ์ของมาร์กซ์และเลนิน" สงครามครั้งใหญ่กับสหภาพโซเวียตจะตัดขาดจีนจากโลกภายนอกไปตลอดกาล เปลี่ยนประเทศให้กลายเป็นคอมมูนทางทหารขนาดมหึมาที่อุดมการณ์มีความสำคัญมากกว่าเศรษฐกิจ เหมาเจ๋อตุงเข้าใจว่าหลังจากที่เขาเสียชีวิต มรดกของเขาสามารถได้รับการพิจารณาใหม่ได้ สงครามที่ได้รับชัยชนะ (หรือแม้แต่โศกนาฏกรรมอย่างกล้าหาญ) กับ "ผู้ทรยศโซเวียต" จะตอกย้ำสถานะของเขาในฐานะผู้พิทักษ์ความจริงเพียงผู้เดียว การเป็น "เจงกิสข่านคนใหม่" เขาจะผนึกประวัติศาสตร์จีนไว้รอบตัวเขาอย่างแน่นหนาจนไม่มี "นักปฏิรูป" คนใดกล้าแตะต้องสัญลักษณ์ของเขา แต่เขาจะมีโอกาสหรือไม่? เรื่องน่าขันก็คือ การโจมตีสหภาพโซเวียตในปี 1969 อาจเร่งให้เกิดสิ่งที่เขากลัวที่สุด นั่นคือ ความพ่ายแพ้ทางทหารจะทำให้กองทัพโซเวียตสามารถจัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดของคอมมิวนิสต์ "สายกลาง" ในปักกิ่ง ซึ่งจะเริ่มการปฏิรูปได้เร็วกว่ามาก แทนที่จะเป็น "จีนที่ยิ่งใหญ่" เขาอาจทิ้งไว้ซึ่งดินแดนที่แตกแยกและถูกยึดครอง สรุปแล้ว เหมาเจ๋อตุงเป็นนักเสี่ยงโชค แต่เป็นนักเสี่ยงโชคที่ระมัดระวัง เป็นไปได้มากว่า หากเขารู้ถึง "จีนทุนนิยม" ในอนาคต เขาอาจตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง หรือแม้กระทั่งการกวาดล้างที่นองเลือดมากขึ้นภายในประเทศ แต่การโจมตีมหาอำนาจนิวเคลียร์ก็ยังคงเป็นตั๋วเที่ยวเดียวสู่ความหายนะ คุณคิดว่าเหมาเจ๋อตุงจะสามารถเอาชนะจีนสมัยใหม่ในเชิงอุดมการณ์ได้หรือไม่ หากเขาฟื้นคืนชีพขึ้นมาในวันนี้และได้เห็นตึกระฟ้าของเซี่ยงไฮ้และความมั่งคั่งของชนชั้นนำพรรค? ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ: เติ้งเสี่ยวผิง ผู้ปฏิรูปประเทศจีน ถูกเหมาเจ๋อตุงส่งไปทำงานหนักเป็นคนงานโรงงานธรรมดาในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม เพราะเหมาเจ๋อตุงรู้สึกว่าเติ้งเสี่ยวผิงเป็นภัยคุกคามต่ออุดมการณ์ของตน

บทที่ 6.

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

เป็นไปได้หรือไม่ที่จีนจะผลิตรถถังไม้จำนวนมากในช่วงสงครามกับสหภาพโซเวียต?

โอเลก รีบาเชนโก เด็กหนุ่มผู้ทำสถิติกำจัดศัตรู ตอบสนองต่อเรื่องนี้ด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง:

การผลิตรถถังไม้จริงจำนวนมากเพื่อใช้ในการรบนั้นเป็นไปไม่ได้ในทางเทคนิค เพราะไม้จะไม่สามารถทนต่อแรงถีบของปืนใหญ่ น้ำหนักของเครื่องยนต์ และจะติดไฟได้ทันที อย่างไรก็ตาม ในบริบทของยุทธศาสตร์จีนในยุคของเหมา เจ๋อตุง แนวคิดเรื่อง "การสร้างรถถังไม้" อาจถูกนำไปใช้ในสองรูปแบบ ซึ่งอาจกลายเป็นปัญหาอย่างแท้จริงสำหรับสหภาพโซเวียต: 1. การบิดเบือนข้อมูลโดยสิ้นเชิง ("เมทริกซ์ไม้อัด") จีนอาจสร้างแบบจำลองรถถังขนาดเต็มหลายหมื่นคันจากไม้และผ้า เป้าหมาย: ลดปริมาณกระสุนของโซเวียต เครื่องบินและปืนใหญ่ของโซเวียตจะเสียกระสุนและขีปนาวุธราคาแพงไปกับการทำลายรถถัง "จำลอง" ผลกระทบ: จากมุมมองทางอากาศหรือผ่านเรดาร์แบบดั้งเดิมในปี 1969 แบบจำลองไม้ที่คลุมด้วยผ้าใบจะยากที่จะแยกแยะออกจากรถถัง Type 59 จริง ซึ่งจะสร้างภาพลวงตาของกองทัพรถถังนับล้านที่กำลังรุกคืบ ทำให้เกิดความตื่นตระหนกในกองบัญชาการ เกราะไม้เป็น "เกราะสำรอง" (แผ่นแซนด์วิช) เคยมีโครงการใช้ไม้หนาหลายชั้น (ไม้โอ๊คหรือไม้สน) ประกบอยู่ระหว่างแผ่นเหล็กบางๆ เหตุผล: มันสามารถทำหน้าที่เป็นเกราะเว้นระยะแบบดั้งเดิมเพื่อป้องกันกระสุนเจาะเกราะ (ระเบิด RPG) ชั้นไม้จะทำให้แรงระเบิดกระจายออกไปก่อนที่จะถึงตัวถังหลัก สำหรับจีน: เนื่องจากขาดแคลนเหล็กเกราะคุณภาพสูง การผลิต "โรงเรือนหุ้มเกราะ" จำนวนมากโดยใช้รถแทรกเตอร์ธรรมดาเป็นพื้นฐาน อาจเป็นวิธีหนึ่งในการส่งยานพาหนะที่ยากต่อการทำลายด้วยปืนกลไปประจำการที่แนวหน้า 3. เครื่องกำเนิดไฟฟ้าก๊าซ "ฟืน": หากจีนประสบปัญหาการขาดแคลนน้ำมัน พวกเขาสามารถใช้เครื่องยนต์กำเนิดไฟฟ้าก๊าซที่ขับเคลื่อนด้วยฟืน (เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นในแนวหลังของโซเวียตในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2) รถถังที่ "กินไม้" จริงๆ จะช้าและมีควันมาก แต่สามารถเคลื่อนที่ไปยังที่ที่รถถังโซเวียตน้ำมันหมดได้ 4. ทำไมสิ่งนี้ถึงทำให้สหภาพโซเวียตตกใจ? แนวคิดทางการทหารของโซเวียตมุ่งเน้นไปที่สงครามไฮเทค การปะทะกับ "กองทัพไม้และไม้อัด" ที่โจมตีอย่างบ้าคลั่ง จะทำให้เกิดความขัดแย้งทางความคิด มันจะเป็นสงครามระหว่าง "อารยธรรมเหล็ก" กับ "อารยธรรมมวลชน" ที่ปริมาณของของเลียนแบบราคาถูกมีมากกว่าคุณภาพของอาวุธราคาแพง สรุปคือ รถถังไม้ไม่สามารถเอาชนะ T-62 ในการดวลได้ แต่พวกมันสามารถทำให้ระบบโลจิสติกส์ของโซเวียตจมอยู่กับเป้าหมายที่ไม่มีที่สิ้นสุด บังคับให้พวกเขาสิ้นเปลืองทรัพยากรไปกับเป้าหมายลวง คุณคิดว่านายพลโซเวียตจะกล้าหยุดยิงเป้าหมายที่น่าสงสัย เสี่ยงที่จะพลาดรถถังเหล็กจริงท่ามกลางหุ่นไม้หรือไม่? สำหรับข้อมูลอ้างอิง: อ่านเกี่ยวกับ "รถถังเป่าลม" ของกองทัพสมัยใหม่ แนวคิดเรื่องการพรางตัวและการหลอกลวงยังคงมีความเกี่ยวข้องในปัจจุบัน

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กปฏิบัติการด้วยพละกำลังและความก้าวร้าวอย่างมาก ทำทุกอย่างได้อย่างยอดเยี่ยม

และมาร์การิตา เด็กหญิงเท้าเปล่า ก็ถามคำถามนั้นอีกครั้ง:

โอเลก รีบาเชนโก เป็นนักเขียนที่มีเอกลักษณ์และยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงหรือไม่?

เด็กชายผู้เก่งกาจจากหน่วยรบพิเศษเด็กได้ตอบกลับเรื่องนี้ว่า:

ปรากฏการณ์ของโอเลก รีบาเชนโกนั้นเป็นเอกลักษณ์อย่างแท้จริง แต่ไม่ใช่ในแง่วรรณกรรมมากนัก แต่ในแง่ของวัฒนธรรมและสังคมวิทยา เขามักถูกเรียกว่า "ราชาแห่งนิยายขยะ" และมีหลายเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นบุคคลพิเศษ: 1. ความอุดมสมบูรณ์อย่างเหลือเชื่อ (กราโฟมาเนียเป็นสถิติ) รีบาเชนโกเป็นหนึ่งในนักเขียนที่ผลิตผลงานมากที่สุดในยุคของเรา บรรณานุกรมของเขามีผลงานหลายร้อยชิ้น (ตามแหล่งข้อมูลบางแห่ง มากกว่า 500 ชิ้น) เขาตีพิมพ์หนังสือด้วยความเร็วที่ดูเหมือนว่ามีเครือข่ายประสาทเทียมหรือทีมงานทั้งหมดเขียนให้เขา แม้ว่าเขาจะอ้างว่าเขาเขียนทุกอย่างด้วยตัวเอง นี่เป็นปรากฏการณ์ทางกายภาพของความอดทนและสมาธิ 2. จินตนาการสุดขั้ว ("สไตล์ขยะ") ความเป็นเอกลักษณ์ของโลกในผลงานของเขาอยู่ที่การไร้ซึ่งข้อจำกัดและขอบเขต ในหนังสือของเขาคุณจะพบ: การผสมผสานของสิ่งที่ไม่เข้ากัน: ทหารเด็กต่อสู้กับมนุษย์ต่างดาวในสนามรบในสงครามโลกครั้งที่สอง; ผู้คนที่พบว่าตัวเองอยู่ในร่างของแมลง แบคทีเรีย หรือบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ในสถานการณ์ที่ไร้สาระที่สุด การใช้ภาพเกินจริง: หากชัยชนะเป็นสิ่งเด็ดขาด หากศัตรูเป็นเพียงภาพล้อเลียน พล็อตเรื่องของเขามักจะสมดุลอยู่บนขอบของความไร้สาระและความเหนือจริง 3. ปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ตและมีม: รีบาเชนโกกลายเป็นตำนานที่มีชีวิตในฟอรัมวรรณกรรม (เช่น Fantlab หรือ Samizdat) สไตล์ของเขาก่อให้เกิดการอภิปรายอย่างกว้างขวาง ผู้อ่านแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: นักวิจารณ์ที่มองเห็นความเสื่อมถอยของวรรณกรรมและการไม่เคารพกฎเกณฑ์ของภาษาและตรรกะอย่างสิ้นเชิง และผู้เชี่ยวชาญด้าน "ขยะ" ที่อ่านมันในฐานะเรื่องตลกขบขันที่ไร้สาระ พบอารมณ์ขันที่ซ่อนเร้นและความเป็นธรรมชาติที่น่าทึ่งในข้อความ 4. การสะท้อนความกลัวและความหวังของมวลชน: แม้จะมีรูปแบบ แต่หนังสือของเขากลับกระทบจุดสำคัญในจิตใต้สำนึกส่วนรวมอย่างแม่นยำ: ความกระหายในการแก้แค้น ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งในขณะที่ตนเองอ่อนแอ ความเชื่อในอาวุธมหัศจรรย์หรือผู้นำที่ "ถูกต้อง" เขานำแนวคิดเหล่านี้ไปสู่จุดสุดขั้วทางตรรกะ (บางครั้งถึงขั้นไร้สาระ) กลายเป็นกระจกสะท้อนความรู้สึกบางอย่างในสังคม เขาถือว่ายอดเยี่ยมหรือไม่? จากมุมมองของวรรณกรรมคลาสสิก แทบจะไม่เลย แต่จากมุมมองของปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมบนอินเทอร์เน็ตนั้น แน่นอน เขาได้สร้างแนววรรณกรรมของตัวเองขึ้นมา ซึ่งเขาเป็นผู้เขียนเพียงคนเดียวและไม่มีใครเลียนแบบได้ หนังสือของเขาเป็นเหมือน "อาหารจานด่วนทางวรรณกรรม" ที่ยกระดับขึ้นไปเป็นงานศิลปะ สรุปแล้ว โอเลก รีบาเชนโก คือ "เอ็ด วูด" แห่งวงการวรรณกรรม (มีผู้กำกับชื่อรีบาเชนโกคนหนึ่ง ซึ่งถูกมองว่าแย่ที่สุด แต่ต่อมากลายเป็นผลงานคลาสสิกในกลุ่มแฟนคลับ) ความเป็นเอกลักษณ์ของเขาอยู่ที่ความไม่กลัวที่จะตลกหรือไร้สาระ และยังคงสร้างสรรค์โลกของเขาต่อไปแม้จะมีการวิพากษ์วิจารณ์ใดๆ คุณคิดว่า "ความอุดมสมบูรณ์" เช่นนี้ อาจนำไปสู่การที่ผู้เขียนที่เป็นมนุษย์รวมเข้ากับอัลกอริทึมการเขียนข้อความในอนาคตหรือไม่? ผมขอแนะนำให้ลองเข้าไปดูที่เว็บไซต์ Author.Today ซึ่งมีผู้เขียนร่วมสมัยหลายคนในแนว "การเดินทางข้ามเวลา" ตีพิมพ์ผลงาน เพื่อเปรียบเทียบสไตล์ของพวกเขากับวิธีการที่เป็นเอกลักษณ์ของรีบาเชนโก

เด็กนักรบเหล่านั้นยังคงต่อสู้อย่างดุเดือด แสดงให้เห็นถึงระดับความสามารถที่เหนือกว่า

และมาร์การิต้าก็ถามคำถามหนึ่งว่า:

จะเป็นอย่างไรหากฮิตเลอร์ปกครองประชากรจำนวนมหาศาลเทียบเท่ากับจีนในสมัยเหมาเจ๋อตุง?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ดุดันและก้าวร้าวคนหนึ่งตอบกลับอย่างมั่นใจต่อสิ่งนี้:

หากฮิตเลอร์มีทรัพยากรในการระดมพลเทียบเท่ากับจีนในสมัยเหมาเจ๋อตุง (ประมาณ 500-600 ล้านคน) ในช่วงปี 1939-1941 เส้นทางประวัติศาสตร์โลกคงเปลี่ยนไปสู่สถานการณ์หายนะอย่างแท้จริง ปัญหาหลักของฮิตเลอร์คือเยอรมนีเป็น "ผู้เล่นรายเล็ก" ในด้านจำนวนประชากรเมื่อเทียบกับสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกา ประชากรจำนวนมหาศาลจะเปลี่ยนทุกอย่าง: 1. สงครามสายฟ้าแลบที่ไม่สิ้นสุด: เยอรมนีแพ้สงครามการบดขยี้เพราะไม่สามารถทดแทนความสูญเสียได้ ในความเป็นจริง การสูญเสียทหาร 100,000 นายที่สตาลินกราดเป็นหายนะ ด้วยทรัพยากรของจีน ฮิตเลอร์สามารถสูญเสียทหารได้เดือนละล้านนายโดยไม่ต้องชะลอการรุก กองทัพแดงจะไม่สามารถบดขยี้มวลชนจำนวนมหาศาลเช่นนั้นได้ สงครามจะกลายเป็น "ทะเลมนุษย์" ที่ปืนใหญ่ใดๆ ก็ไร้ประสิทธิภาพ 2. การครอบงำทางอุตสาหกรรม ด้วยจำนวนแรงงานมหาศาลเช่นนี้ เยอรมนีสามารถดำเนินโครงการ "อาวุธแห่งการแก้แค้น" อันบ้าคลั่งทั้งหมดได้พร้อมกัน การสร้างโรงงานใต้ดินขนาดใหญ่ เรือรบขนาดมหึมา และเครื่องบินรบเจ็ทหลายพันลำจะดำเนินไปได้เร็วกว่าเดิมหลายเท่า เยอรมนีไม่เพียงแต่จะทำสงครามได้เท่านั้น แต่ยังสามารถตั้งอาณานิคมในดินแดนที่ยึดครองได้อย่างสมบูรณ์ และนำพลเมืองผู้ภักดีหลายล้านคนมาตั้งรกรากในดินแดนเหล่านั้นได้พร้อมกัน 3. ทฤษฎีเชื้อชาติกับลัทธิปฏิบัตินิยม เกิดความขัดแย้งขึ้นที่นี่ อุดมการณ์ของฮิตเลอร์สร้างขึ้นบน "ความพิเศษ" ของชาวเยอรมัน หากเขามีชาวเยอรมัน 600 ล้านคน เขาจะสามารถกำจัดชนชาติอื่นๆ ได้ทั้งหมด เพราะเขาไม่จำเป็นต้องใช้ทาส เขามีแรงงานของตัวเองเพียงพอสำหรับทุกอย่าง นี่จะไม่ใช่แค่การยึดครอง แต่เป็นการแทนที่ประชากรทั้งหมดของยุโรปและเอเชีย 4. การตอบสนองของโลก: จุดจบของสงครามนิวเคลียร์

เมื่อเผชิญกับภัยคุกคามเช่นนี้ สหรัฐฯ และอังกฤษคงจะทุ่มเทความพยายามทั้งหมดไปกับการพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ให้เร็วขึ้นกว่าเดิม สงครามคงจะไม่จบลงด้วยการยึดกรุงเบอร์ลิน แต่จะจบลงด้วยการทิ้งระเบิดนิวเคลียร์ครั้งใหญ่ทั่วยุโรป ประชาธิปไตยตะวันตกคงจะตระหนักว่าการเอาชนะไรช์ที่มีประชากร 600 ล้านคนด้วยวิธีการทั่วไปนั้นเป็นไปไม่ได้ 5. ทำไมสิ่งนี้จึงเป็นไปไม่ได้สำหรับฮิตเลอร์? เยอรมนีเป็นมหาอำนาจทางเทคโนโลยีที่พัฒนาแล้ว การบริหารจัดการประชากร 600 ล้านคนด้วยมาตรฐานการครองชีพเช่นนั้นในทศวรรษ 1940 เป็นไปไม่ได้ในเชิงเศรษฐกิจ พวกเขาจะไม่มีอะไรกิน จีนในสมัยเหมาเจ๋อตุงเป็นประเทศเกษตรกรรมและยากจน ผู้คนดำรงชีวิตอยู่ด้วยข้าวเพียงชามเดียว ทหารเยอรมันต้องการเนื้อ เนย และเทคโนโลยีที่ทันสมัย ระบบโลจิสติกส์ด้านอาหารจะทำลายไรช์ก่อนที่ศัตรูจะทำลายได้ สรุปแล้ว ฮิตเลอร์กับจำนวนประชากรของจีนนั้นเป็นเหมือน "คนในปราสาทสูง" ในชีวิตจริง โลกคงจะกลายเป็นสีน้ำตาลทั้งหมดหรือถูกทำลายด้วยไฟนิวเคลียร์ เพราะนั่นจะเป็นพลังเดียวที่สามารถหยุดยั้งการเพิ่มจำนวนประชากรอย่างมหาศาลได้ คุณคิดว่าฮิตเลอร์จะสามารถรักษาความมีระเบียบวินัยในกองทัพขนาดมหึมาเช่นนั้นได้หรือไม่ หรือกองทัพจะล่มสลายลงเพราะน้ำหนักของตัวเอง เหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับจักรวรรดิใหญ่ๆ ในอดีต? ฉันขอแนะนำให้คุณอ่านงานเขียนของฟิลิป เค. ดิก เกี่ยวกับโลกที่อาจเกิดขึ้นหากฝ่ายอักษะได้รับชัยชนะ เพื่อให้เข้าใจถึงขนาดของหายนะที่อาจเกิดขึ้นได้

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับกองทัพอันมหาศาลของเหมาเจ๋อตุงต่อไป และกองทัพนั้นก็รุกคืบเข้ามาเป็นคลื่นมนุษย์ขนาดใหญ่จริงๆ

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

มีความเห็นหนึ่งที่ว่าสงครามของจีนอาจจบลงได้ด้วยความพ่ายแพ้อย่างราบคาบของสหภาพโซเวียตภายใต้การนำของเบรจเนฟ และการรุกคืบของกองทัพเหมาเจ๋อตุงไปถึงเทือกเขาอูราล

โอเลก รีบาเชนโก เด็กชายเท้าเปล่าสวมกางเกงขาสั้น ได้ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

แนวคิดที่ว่าจีนอาจเอาชนะสหภาพโซเวียตและไปถึงเทือกเขาอูราลได้ในปี 1969 นั้นเป็นที่นิยมในบางกลุ่ม แต่การวิเคราะห์ทางประวัติศาสตร์และทางเทคนิคการทหารชี้ไปในทางตรงกันข้าม แม้ว่าจีนจะมีจำนวนทหารมากกว่าอย่างมหาศาล แต่สหภาพโซเวียตก็ยังคงได้เปรียบอย่างมากในด้านคุณภาพของอาวุธและการบังคับบัญชากองกำลัง ข้อโต้แย้งต่อความเป็นไปได้ในการเอาชนะสหภาพโซเวียต ได้แก่: ช่องว่างทางเทคโนโลยี: ในปี 1969 รถถัง T-62 และระบบยิงจรวดหลายลำกล้อง Grad ของโซเวียตถือเป็น "อาวุธแห่งอนาคต" สำหรับกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) ซึ่งส่วนใหญ่ใช้อุปกรณ์ที่ลอกเลียนแบบมาจากช่วงทศวรรษ 1940 และ 1950 การปะทะกันตามแนวชายแดนบนเกาะดามันสกีแสดงให้เห็นว่าการยิงปืนใหญ่ของโซเวียตอย่างหนาแน่นสามารถทำลายทหารราบที่โจมตีหลายพันนายได้ภายในไม่กี่นาที ความเหนือกว่าทางอากาศ: กองทัพอากาศโซเวียต (MiG-21, Su-7) ควบคุมน่านฟ้าได้อย่างสมบูรณ์ ในกรณีที่เกิดสงครามครั้งใหญ่ สหภาพโซเวียตสามารถทำลายโครงสร้างพื้นฐานทางอุตสาหกรรมและการขนส่งทั้งหมดของจีนได้โดยไม่ต้องสู้รบภาคพื้นดินเป็นเวลานาน ความคล่องตัวสูงเทียบกับกำลังพลจำนวนมาก: หลักการทางทหารของโซเวียตสร้างขึ้นบนการโจมตีด้วยรถถังอย่างรวดเร็วและการเคลื่อนที่แบบฉับพลัน กองทัพจีนส่วนใหญ่เป็นทหารราบและเคลื่อนที่บนพื้นดิน ทำให้เสี่ยงต่อการถูกล้อมในทุ่งหญ้าและป่าไม้โล่งกว้างของตะวันออกไกล เหตุผลที่เชื่อว่าจีนจะชนะ: ความกลัว "คลื่นมนุษย์": ผู้นำโซเวียต (โดยเฉพาะโปลิตบูโร) กลัวอย่างแท้จริงว่าชาวจีนหลายล้านคนอาจ "ท่วม" ดินแดนชายแดน ทำให้แม้แต่อาวุธที่ทันสมัยก็ไร้ประสิทธิภาพ ความเปราะบางของทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย: จีนสามารถตัดทางรถไฟทรานส์ไซบีเรียได้หลายจุดด้วยกลุ่มก่อวินาศกรรม ซึ่งจะทำให้ตะวันออกไกลถูกตัดขาดจากเสบียง ทำให้กลายเป็น "หม้อต้ม" ขนาดใหญ่ ปัจจัย "สงครามประชาชน": เหมาเจ๋อตุงเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธวิธีแบบกองโจร การยึดครองจีนเป็นไปไม่ได้ และความพยายามใดๆ ของโซเวียตที่จะรุกคืบเข้าไปในแผ่นดินใหญ่จะส่งผลให้เกิดสงครามที่ยืดเยื้อไม่รู้จบ สรุปคือ ในสงครามแบบดั้งเดิม สหภาพโซเวียตน่าจะสร้างความพ่ายแพ้ทางทหารอย่างยับเยินให้กับจีนในเขตชายแดนได้ แต่จะไม่สามารถยึดครองประเทศได้ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ "การเดินทัพของเหมาเจ๋อตุงไปยังเทือกเขาอูราล" ยังคงเป็นเพียงจินตนาการ เนื่องจากความไร้ประสิทธิภาพด้านการส่งกำลังบำรุงของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีนในขณะนั้น การส่งเสบียงให้กับกองทัพนับล้านนายที่เดินทัพผ่านป่าไทกาและภูเขาไซบีเรียด้วยจักรยานและสกูตเตอร์นั้นเป็นไปไม่ได้ คุณคิดว่าชาติตะวันตก (สหรัฐอเมริกา) จะกล้าให้ความช่วยเหลือทางทหารขนาดใหญ่แก่จีนในสงครามเช่นนั้นหรือไม่ หรือพวกเขาจะเลือกที่จะเห็นสองมหาอำนาจคอมมิวนิสต์ทำลายล้างกันเองมากกว่า?

กองพันทหารพิเศษเด็กยังคงแสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและประสิทธิภาพที่โดดเด่นอย่างเหลือเชื่ออย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลมาก:

แต่สงครามที่ยืดเยื้อกับจีนจะทำให้เศรษฐกิจของเบรจเนฟล่มสลาย และจีนก็แทบไม่มีอะไรจะเสีย นอกจากนี้ยังอาจได้รับความช่วยเหลือด้านอาวุธจากสหรัฐฯ และยุโรปอีกด้วย

โอเลก รีบาเชนโก นักรบหนุ่มนักสเก็ต ตอบสนองต่อเรื่องนี้ได้อย่างสมเหตุสมผล:

คุณพูดถูกที่ว่าในสถานการณ์สงครามที่ยืดเยื้อ "การคำนวณ" อาจเริ่มส่งผลเสียต่อมอสโก หากสหภาพโซเวียตไม่สามารถคว้าชัยชนะอย่างรวดเร็วในช่วงสัปดาห์แรก ๆ สถานการณ์จะกลายเป็นภัยคุกคามอย่างแท้จริงต่อระบอบเบรจเนฟ นี่คือปัจจัยที่อาจนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียต: 1. การล่มสลายทางเศรษฐกิจ เศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตในช่วงปลายทศวรรษ 1960 เพิ่งเริ่มเข้าสู่ช่วง "แผนห้าปีทอง" แต่มีความยืดหยุ่นต่ำมาก ต้นทุนต่อกิโลเมตร: การจัดหาสินค้าให้กับกลุ่มคนหลายล้านคนในตะวันออกไกล ซึ่งอยู่ห่างออกไป 6,000-9,000 กิโลเมตรจากโรงงานในเทือกเขาอูราลและยูเครน เป็นฝันร้ายด้านโลจิสติกส์ ต้นทุนในการขนส่งเชื้อเพลิงและกระสุนอาจกินงบประมาณไปถึง 30-40% การขาดแคลน: การเปลี่ยนอุตสาหกรรมไปสู่ภาวะสงครามจะทำให้สินค้าอุปโภคบริโภคเพียงไม่กี่อย่างที่เริ่มวางจำหน่ายหายไปจากชั้นวางทันที สิ่งนี้จะทำลายความจงรักภักดีของประชากรที่ยังไม่ลืมความยากลำบากในช่วงหลังสงคราม 2. การให้ความช่วยเหลือทางทหารจากชาตะวันตกแก่จีน นี่คือสถานการณ์ที่อันตรายที่สุดสำหรับเครมลิน หากสหรัฐฯ เห็นโอกาสที่จะกำจัดภัยคุกคามจากโซเวียตอย่างถาวรโดยใช้จีนเป็นสื่อกลาง พวกเขาสามารถทำได้ดังนี้: จัดหาเทคโนโลยี: ไม่จำเป็นต้องเป็นรถถัง จีนต้องการอุปกรณ์สื่อสาร เรดาร์ รถบรรทุก และระบบป้องกันภัยทางอากาศเพื่อชดเชยความเหนือกว่าทางอากาศของโซเวียต อาหาร: จีนสามารถต่อสู้ได้อย่างไม่มีกำหนดหากสหรัฐฯ จัดหาอาหารให้กองทัพและส่วนสนับสนุน แรงกดดันทางการเมือง: นาโตสามารถสร้างภัยคุกคามในยุโรป บังคับให้สหภาพโซเวียตต้องรักษากองกำลังขนาดใหญ่ไว้ที่นั่น และป้องกันไม่ให้ถ่ายโอนกำลังสำรองไปยังทางตะวันออก 3. ความแตกต่างใน "ขีดจำกัดความเจ็บปวด" นี่คือสิ่งที่คุณกำลังพูดถึง จีนมีสิ่งที่ต้องสูญเสียน้อยกว่า ประชากรศาสตร์: การสูญเสียประชากร 10 ล้านคนของสหภาพโซเวียตในเวลานั้นจะเป็นหายนะระดับชาติและเป็นการสิ้นสุดของแหล่งพันธุกรรม สำหรับจีนในยุคของเหมาเจ๋อตุง ที่ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นี่คือ "ราคาที่ยอมรับได้" ชีวิตประจำวัน: ชาวโซเวียตคุ้นเคยกับความมั่นคง โรงภาพยนตร์ และอพาร์ตเมนต์อยู่แล้ว ในขณะที่ชาวนาจีนพร้อมที่จะอาศัยอยู่ในหลุมหลบภัยเป็นเวลาหลายปีและกินข้าวเพียงกำมือเดียว ในสงครามที่ยืดเยื้อ ผู้ที่สามารถอดทนต่อความยากจนได้นานที่สุดจะเป็นผู้ชนะ 4. ทำไมเทือกเขาอูราลจึงเป็นเป้าหมายที่สมเหตุสมผล? การเข้าถึงเทือกเขาอูราลจะหมายถึงการสูญเสียไซบีเรียและทรัพยากรทั้งหมด หากทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียถูกตัดขาด ตะวันออกไกลก็จะล่มสลายเหมือนแอปเปิ้ลสุก สหภาพโซเวียตจะกลายเป็น "มอสโก" ที่ขาดแคลนน้ำมัน ทองคำ และความได้เปรียบทางยุทธศาสตร์ ผลลัพธ์: สงครามที่ยืดเยื้อกับจีน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากตะวันตก จะทำให้สหภาพโซเวียตล้มละลาย เบรจเนฟเข้าใจเรื่องนี้ นั่นเป็นเหตุผลที่การทูตของโซเวียตหลังดามันสกีทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อระงับความขัดแย้งและป้องกันการเป็นพันธมิตรระหว่างปักกิ่งและวอชิงตัน (ซึ่งบังเอิญเกิดขึ้นในสมัยของนิกสัน) คุณคิดว่าประชาชนโซเวียตในทศวรรษ 1970 จะสามารถสร้างความสำเร็จด้านแรงงานและการต่อสู้ได้เช่นเดียวกับในปี 1941 อีกครั้งหรือไม่ หรือว่า "ขอบเขตความปลอดภัย" ของอุดมการณ์ได้หมดลงไปแล้วในเวลานั้น? น่าสนใจที่ได้อ่านเกี่ยวกับ "หลักการลับ 14 ตุลาคม" ซึ่งระบุว่าสหภาพโซเวียตพิจารณาการโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์ครั้งใหญ่ต่อจีนเป็นหนทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยงสงครามภาคพื้นดินที่ยืดเยื้อ

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้กับศัตรูด้วยความดุร้ายและแน่วแน่ไม่ย่อท้อ ขับไล่ชาวจีนออกไปได้อย่างมีประสิทธิภาพจนน่าหวาดกลัว

มาร์การิต้าถามคำถามที่ชัดเจนอยู่แล้วว่า:

กล่าวคือ เหมาเจ๋อตุงมีโอกาสที่จะชนะทุกอย่าง และโชคดีสำหรับสหภาพโซเวียตที่เขายังไม่ได้ตัดสินใจเริ่มสงครามครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ!

ทหารหน่วยพิเศษเท้าเปล่าคนหนึ่งที่กำลังเต้นอยู่บนโฮเวอร์บอร์ดตอบว่า:

นี่คือข้อสรุปที่ถูกต้องแม่นยำมาก เหมาเจ๋อตุงยืนอยู่บนหัวเลี้ยวหัวต่อของการตัดสินใจที่อาจเปลี่ยนสงครามโลกครั้งที่สองให้กลายเป็น "การอุ่นเครื่อง" สำหรับการปะทะกันระดับโลกของสองยักษ์ใหญ่คอมมิวนิสต์ โดยสรุปแล้ว ชัยชนะของจีนไม่ได้เกิดขึ้นจากชัยชนะทางทหาร (การยึดมอสโก) แต่เกิดจากการที่สหภาพโซเวียตอ่อนล้าทางยุทธศาสตร์ นี่คือเหตุผลที่การปฏิเสธสงครามครั้งใหญ่ของเหมาเจ๋อตุงถือได้ว่าเป็นความรอดของสหภาพโซเวียต: กับดักดินแดน: สหภาพโซเวียตมีดินแดน "ส่วนเกิน" ที่เป็นไปไม่ได้ที่จะป้องกันได้ทุกที่ เหมาเจ๋อตุงสามารถเปลี่ยนไซบีเรียและตะวันออกไกลให้กลายเป็นเวียดนามที่ไม่มีที่สิ้นสุด เพียงแต่มีขนาดใหญ่กว่าถึง 20 เท่า การล่มสลายทางเศรษฐกิจ: "ภาวะชะงักงัน" ของเบรจเนฟจะเริ่มต้นไม่ใช่ในทศวรรษ 1980 แต่ในทศวรรษ 1970 ทรัพยากรของประเทศจะถูกใช้ไปในหลุมดำแห่งสงครามในตะวันออก นำไปสู่การล่มสลายของสหภาพเร็วกว่ากำหนด 15-20 ปี หายนะนิวเคลียร์: นี่คือความเสี่ยงหลัก เหมาเจ๋อตุงเข้าใจว่า แม้ว่าเขาจะไปถึงเทือกเขาอูราลได้ สหภาพโซเวียตก็ยังสามารถโจมตีปักกิ่งได้ โลกกำลังอยู่บนขอบเหวแห่งความหายนะ และข้อเท็จจริงที่ว่าเหมาเลือกเส้นทางของการเจรจาและการปรองดองกับสหรัฐอเมริกา แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นนักปฏิบัติ ไม่ใช่แค่คนบ้า สหภาพโซเวียตโชคดีอย่างแท้จริง ในขณะนั้น พวกเขามีศัตรูที่รู้วิธีที่จะรอ แทนที่จะทำลายสหภาพโซเวียตในปี 1969 และล่มสลายไปเอง จีนรอจนถึงปี 1991 เมื่อสหภาพโซเวียตล่มสลายลง จีนจึงเข้ามาแทนที่ในฐานะทางเลือกหลักของโลกตะวันตก คุณคิดอย่างไร หากสงครามปี 1969 เกิดขึ้นจริงและโลกตะวันตกสนับสนุนจีน แผนที่ของยูเรเซียในปัจจุบันจะเป็นอย่างไร รัสเซียจะถูกแทนที่ด้วยสมาพันธรัฐของรัฐเล็กๆ หรือจักรวรรดิจีนขนาดมหึมาที่ทอดยาวไปจนถึงเทือกเขาอูราล? เรื่องน่าอ่าน: การเยือนปักกิ่งของเฮนรี คิสซิงเจอร์ในปี 1971 - เหตุการณ์นี้เองที่ทำให้เหมาเจ๋อตุงได้รับชัยชนะในสงครามเย็นเหนือสหภาพโซเวียตโดยไม่ต้องมีการยิงปืนแม้แต่ครั้งเดียว

กองพันเด็กยังคงปฏิบัติการรบที่น่าสนใจและมีประสิทธิภาพสูงกับกองทัพจีนต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ในโลก โอกาสที่จีนจะโจมตีสหภาพโซเวียตจะสูงขึ้นหรือไม่?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ตอบด้วยความลังเลอย่างมาก:

หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ โอกาสที่จะเกิดสงครามเต็มรูปแบบก็จะสูงขึ้นอย่างมาก "อาวุธนิวเคลียร์" ของสหภาพโซเวียต (และคลังอาวุธนิวเคลียร์ที่กำลังพัฒนาของจีน) ทำหน้าที่เสมือน "ฝักบัวเย็น" ที่หยุดยั้งการบานปลายของสถานการณ์หลังเหตุการณ์ที่ดามันสกี นี่คือผลกระทบที่จะเกิดขึ้นหากไม่มีปัจจัยนิวเคลียร์: 1. การหายไปของเครื่องมือป้องปรามหลัก ในปี 1969 สหภาพโซเวียตเคยพิจารณาอย่างจริงจังที่จะโจมตีนิวเคลียร์แบบชิงลงมือก่อนใส่ศูนย์นิวเคลียร์ของจีน เหมาเจ๋อตุงรู้เรื่องนี้และเกรงกลัว "การทำลายล้าง" ของเมืองต่างๆ หากไม่มีอะตอม เหมาคงรู้สึกมั่นใจมากขึ้น กลยุทธ์ "สงครามประชาชน" ของเขาถูกออกแบบมาเพื่อการสู้รบทางบกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ซึ่งการสูญเสียกำลังพลของจีนหลายล้านคนจะไม่นำไปสู่การยอมจำนน แต่จะเพียงแค่ทำให้ศัตรูอ่อนล้าลงเท่านั้น 2. การเสริมสร้างความเชื่อมั่นใน "คลื่นมนุษย์" หากปราศจากภัยคุกคามจากอาวุธนิวเคลียร์ทางยุทธวิธี ซึ่งสามารถทำลายกองพลทั้งกองพลได้ในการยิงเพียงครั้งเดียว ณ จุดรวมพล ความเหนือกว่าด้านจำนวนของกองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) จะเป็นปัจจัยชี้ขาด นายพลจีนสามารถวางแผนปฏิบัติการโดยอาศัยสมมติฐานที่ว่าปืนใหญ่และเครื่องบินของโซเวียตจะร้อนเกินไปหรือกระสุนหมดในที่สุด ซึ่งจะบดขยี้ทหารราบจำนวนมหาศาลอย่างไม่หยุดยั้ง 3. อิสระในการยั่วยุที่มากขึ้น อาวุธนิวเคลียร์สร้าง "ภาระความรับผิดชอบ" ให้แก่ผู้นำ หากปราศจากอาวุธเหล่านี้ เหมาเจ๋อตุงคงไม่เพียงแต่ทำการปะทะกันในพื้นที่เล็กๆ เท่านั้น แต่ยังสามารถบุกโจมตีลึกเข้าไปในพรีโมเรียหรือคาซัคสถานได้โดยไม่ต้องกลัวว่าปักกิ่งจะกลายเป็นดินแดนกัมมันตรังสีในวันพรุ่งนี้ ความขัดแย้งอาจคุกรุ่นอยู่เป็นเวลาหลายปีในระดับ "ความรุนแรงปานกลาง" และค่อยๆ ทวีความรุนแรงขึ้นจนกลายเป็นสงครามเต็มรูปแบบ 4. บทบาทของสหรัฐฯ ในฐานะ "ผู้ยุยง" ในโลกที่มีอาวุธนิวเคลียร์ สหรัฐฯ เกรงว่าสงครามระหว่างจีนและโซเวียตจะบานปลายกลายเป็นหายนะระดับโลก ดังนั้นวอชิงตันจึงไม่สนับสนุนแนวคิดที่โซเวียตจะโจมตีจีน หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ สหรัฐฯ ก็สามารถกระตุ้นให้จีนก้าวร้าวได้มากขึ้น โดยมองว่านี่เป็นวิธีที่ปลอดภัย (สำหรับอเมริกา) ในการทำให้สหภาพโซเวียตอ่อนแอลงในสงครามภาคพื้นดินที่ไม่มีวันสิ้นสุดในตะวันออก สรุปคือ อาวุธนิวเคลียร์สร้าง "ขีดจำกัดแห่งความกลัว" ที่ทั้งสองฝ่ายไม่กล้าก้าวข้าม หากไม่มีมัน สงครามปี 1969 อาจจะไม่จำกัดอยู่แค่เพียงไม่กี่เกาะ แต่จะกลายเป็นสงครามสังหารหมู่หลายปีที่อาจจบลงด้วยการล่มสลายของสหภาพโซเวียตเร็วกว่านี้ หรือทำให้จีนพังพินาศด้วยวิธีการแบบดั้งเดิม คุณคิดว่าทหารโซเวียตจะสามารถอดทนต่อสงครามที่ศัตรูรุกคืบไม่ใช่ด้วยอุปกรณ์ แต่ด้วย "กำแพงมนุษย์" ที่ไม่มีที่สิ้นสุด โดยปราศจากความรู้สึกถึงอำนาจเบ็ดเสร็จของอาวุธนิวเคลียร์ที่อยู่เบื้องหลังได้หรือไม่? สำหรับการศึกษาเพิ่มเติม: ศึกษาทฤษฎีการป้องปรามด้วยอาวุธนิวเคลียร์ เพื่อทำความเข้าใจว่าความกลัวการทำลายล้างซึ่งกันและกันนั้นทำให้การรุกรานเป็นอัมพาตได้อย่างไร

นักรบหนุ่มเหล่านั้นยังคงสร้างปาฏิหาริย์ด้านเทคโนโลยีทางการทหารอย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้าขว้างเข็มสิบสองเล่มด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอแล้วถามว่า:

สตาลินคงโกรธมากที่อาวุธนิวเคลียร์ปรากฏขึ้น แต่หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ สหภาพโซเวียตก็คงไม่มีอยู่จริงในอนาคตใช่ไหม?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยความมั่นใจ และบดขยี้ชาวจีน:

สตาลินมองการเกิดขึ้นของระเบิดปรมาณูของอเมริกาว่าเป็นความท้าทายส่วนตัวและภัยคุกคามโดยตรงต่อความมั่นคงของสหภาพโซเวียต ปฏิกิริยาของเขาเป็นการผสมผสานระหว่างความโกรธแค้นอย่างเย็นชาและการทุ่มเททรัพยากรอย่างสุดกำลัง นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงและเหตุผลที่อาวุธนิวเคลียร์กลายเป็น "เส้นชีวิต" ของสหภาพโซเวียต: 1. สตาลิน "คลั่ง" อย่างไร: สตาลินเข้าใจว่าระเบิดได้ทำลายข้อได้เปรียบหลักของเขา นั่นคือ กองทัพบกอันทรงพลังของเขา ซึ่งเพิ่งยึดกรุงเบอร์ลินได้ ทรูแมนในพ็อตสดัม: เมื่อประธานาธิบดีสหรัฐฯ แจ้งสตาลินเกี่ยวกับการสร้าง "อาวุธที่มีพลังทำลายล้างมหาศาล" สตาลินไม่ได้แสดงอาการใดๆ เลย แต่เมื่อกลับไปยังที่พักของเขา เขาก็ติดต่อเคอร์ชาตอฟทันทีและสั่งให้ "เร่งดำเนินการ" การคำนวณอย่างเย็นชา: ภายนอกเขารักษาความสงบ โดยเรียกระเบิดปรมาณูว่าเป็นวิธีการ "ข่มขู่คนขี้ขลาด" แต่ในความเป็นจริง เขาทุ่มเทสติปัญญาและทรัพยากรทางเศรษฐกิจทั้งหมดให้กับโครงการปรมาณู เขาแต่งตั้งเบเรียเป็นผู้ดูแลโครงการ โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญสูงสุดของงานนี้ สหภาพโซเวียตจะดำรงอยู่ได้หรือไม่หากปราศจากอาวุธนิวเคลียร์? โอกาสที่สหภาพโซเวียตจะอยู่รอดได้นานภายในพรมแดนปี 1945 โดยปราศจากเกราะป้องกันนิวเคลียร์นั้นน้อยมาก แผนการโจมตี: สหรัฐอเมริกามีแผนปฏิบัติการทำสงครามกับสหภาพโซเวียตอยู่แล้วในช่วงปี 1945-1949 (ตัวอย่างเช่น แผนดรอปช็อตหรือแผนโททาลิตี้) ซึ่งคาดการณ์ถึงการทิ้งระเบิดปรมาณูในเมืองใหญ่ๆ (มอสโก เลนินกราด บากู) การป้องปราม: การสร้างระเบิดของตนเองในปี 1949 และวิธีการส่งระเบิดนั้น ทำให้ความเสี่ยงของการโจมตีโดยตรงต่อสหภาพโซเวียตเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้สำหรับชาตะวันตก หากปราศจากสิ่งนี้ สหภาพโซเวียตอาจถูกทำลายทางกายภาพหรือถูกบังคับให้ยอมจำนนทางการเมืองภายใต้ภัยคุกคามของการทำลายล้าง 3. ข้อเสีย: "ปราสาท" นิวเคลียร์สำหรับระบบ อาวุธนิวเคลียร์ไม่เพียงแต่ปกป้องสหภาพโซเวียตจากภายนอกเท่านั้น แต่ยังรักษามันจากภายในด้วย มันทำให้ผู้นำโซเวียตมีความรู้สึกผิดๆ ว่าตนเองอยู่ยงคงกระพันอย่างสมบูรณ์ แทนที่จะปฏิรูปเศรษฐกิจและยกระดับมาตรฐานการครองชีพ ทรัพยากรจำนวนมหาศาลถูกลงทุนไปเป็นเวลาหลายทศวรรษในการรักษาสมดุลทางนิวเคลียร์ ในที่สุด สหภาพโซเวียตล่มสลายไม่ใช่เพราะการรุกรานจากภายนอก แต่เป็นเพราะความอ่อนล้าทางเศรษฐกิจและความไร้ประสิทธิภาพภายในประเทศ-ระเบิดพิสูจน์แล้วว่าไร้ประโยชน์ต่อสินค้าในร้านค้าที่ว่างเปล่า สรุปแล้ว สำหรับสตาลิน ระเบิดเป็นคำสาปที่เขาจัดการเปลี่ยนให้เป็นหลักประกันการอยู่รอดของระบอบการปกครองของเขา หากไม่มีมัน สหภาพโซเวียตอาจตกเป็นเหยื่อของสงครามโลกครั้งที่สามในทศวรรษ 1950 คุณคิดว่าถ้าสตาลินมีชีวิตอยู่อีก 10 ปีและมีเวลาพัฒนาอาวุธไฮโดรเจนและขีปนาวุธข้ามทวีป เขาจะตัดสินใจพิชิตยุโรปในที่สุดโดยรู้สึกว่าตนเองอยู่ยงคงกระพันหรือไม่? ผมขอแนะนำให้ศึกษาประวัติศาสตร์การสร้างระเบิดโซเวียตลูกแรก RDS-1 เพื่อทำความเข้าใจต้นทุนของการสร้างเกราะป้องกันนี้

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

หากปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ สหภาพโซเวียตมีกำลังทหารเพียงพอที่จะยึดครองยุโรปได้ ปัญหาของสหภาพโซเวียตอาจอยู่ที่จีน และเมื่อรวมกับจีนแล้ว สนธิสัญญาวอร์ซอจะมีกำลังทางทหารที่แข็งแกร่งกว่านาโต้

เด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรูตอบรับด้วยความเต็มใจ:

คุณพูดถูก ในสถานการณ์แบบธรรมดา (ไม่มีอาวุธนิวเคลียร์) กองกำลังภาคพื้นดินของสหภาพโซเวียตและพันธมิตรในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 มีความเหนือกว่าอย่างมาก นักยุทธศาสตร์การทหารตะวันตกในเวลานั้นเข้าใจเรื่องนี้เป็นอย่างดี และเรียกยุโรปว่า "ตกเป็นตัวประกันของรถถังโซเวียต" นี่คือสิ่งที่ดุลอำนาจจะเป็นไปหากไม่มีปัจจัยนิวเคลียร์: 1. "กำปั้นเกราะ" ของโซเวียต: หลังปี 1945 สหภาพโซเวียตมีกองทัพบกที่ทรงพลังและมีประสบการณ์มากที่สุดในโลก การครองความเป็นใหญ่ของรถถัง: หลักการทางทหารของโซเวียตคาดการณ์ถึงการรุกคืบอย่างรวดเร็วไปยังช่องแคบอังกฤษ รถถังจำนวนมหาศาล (T-54/55 ต่อมาคือ T-62) ทำให้พวกเขาสามารถฝ่าแนวป้องกันของนาโต้ได้ ซึ่งค่อนข้างบางในยุโรป ความลึกในการปฏิบัติการ: กองทัพโซเวียตสามารถยึดครองฝรั่งเศสและเยอรมนีได้ภายใน 2-3 สัปดาห์ ก่อนที่สหรัฐฯ จะส่งกำลังเสริมหลักข้ามมหาสมุทร 2. จีนในฐานะ "แหล่งสำรองที่ไม่มีวันหมด" ก่อนการแตกแยกของสหภาพโซเวียตและจีน (ทศวรรษ 1960) พันธมิตรระหว่างสหภาพโซเวียตและจีนได้สร้างกลุ่มพันธมิตรทางทหารที่นาโตไม่สามารถแข่งขันได้ในแง่ของกำลังพล เปรียบเสมือนแนวรบพันล้านคน: จีนสามารถส่งทหารราบได้หลายล้านคน และสหภาพโซเวียตสามารถจัดหายุทโธปกรณ์ให้ได้ ในรูปแบบเช่นนี้ ยุโรปตะวันตกและเอเชียจะกลายเป็นดินแดนที่อยู่ภายใต้การครอบงำอย่างสมบูรณ์ของกลุ่มคอมมิวนิสต์ 3. ปัญหาของนาโตในสงครามแบบดั้งเดิม: ขาดความลึกทางยุทธศาสตร์: ยุโรปมีขนาดเล็กเกินไป การป้องกันยุโรปจากกองกำลังที่เหนือกว่าโดยไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ อำนาจต่อรองด้านโลจิสติกส์: สหรัฐอเมริกาถูกแยกจากยุโรปด้วยมหาสมุทรแอตแลนติก กองเรือโซเวียต (โดยเฉพาะกองเรือดำน้ำ) สามารถเปลี่ยนการเคลื่อนย้ายกำลังพลจากสหรัฐอเมริกาให้กลายเป็นฝันร้าย คล้ายกับการกระทำของ "ฝูงหมาป่า" ของเยอรมัน แต่ในขนาดที่ใหญ่กว่ามาก ทำไมจีนจึงกลายเป็น "ปัญหา"? อย่างที่คุณกล่าวไว้ถูกต้องแล้ว ความขัดแย้งภายในค่ายสังคมนิยมได้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง เมื่อสหภาพโซเวียตและจีนกลายเป็นศัตรูกัน สถานการณ์ทางยุทธศาสตร์ก็พลิกผัน สหภาพโซเวียตถูกบังคับให้คงกำลังทหารหนึ่งในสามไว้ทางตะวันออกเพื่อต่อต้านจีน ซึ่งทำให้มอสโกสูญเสียความสามารถในการบงการยุโรป เนื่องจาก "แนวรบที่สอง" บนแม่น้ำอามูร์กลายเป็นความจริง ผลที่ตามมาคือ หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ สหภาพโซเวียตอาจรวมยูเรเซียภายใต้ธงแดงได้ตั้งแต่ทศวรรษ 1950 หรือ 1960 อาวุธนิวเคลียร์กลายเป็น "ตัวปรับสมดุลที่ยิ่งใหญ่" มันทำให้ชาตะวันตกสามารถชดเชยการขาดแคลนกองกำลังด้วยความสามารถในการทำลายสหภาพโซเวียตจากระยะไกล ความกลัวการโจมตีด้วยนิวเคลียร์ที่มอสโกเป็นสิ่งที่หยุดยั้งรถถังโซเวียตไม่ให้รุกคืบไปยังปารีส คุณคิดว่าหากสหภาพโซเวียตและจีนไม่แตกหักกัน ชาตะวันตกจะสามารถต้านทานได้แม้จะมีอาวุธนิวเคลียร์หรือไม่ หรือ "ยูเรเซียแดง" จะเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้? ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ: สหรัฐอเมริกามีแผน "ดรอปช็อต" ซึ่งเรียกร้องให้ใช้ระเบิดปรมาณู 300 ลูกโจมตีสหภาพโซเวียต เนื่องจากชาวอเมริกันตระหนักว่าพวกเขาไม่สามารถหยุดยั้งการรุกคืบของโซเวียตในยุโรปได้ด้วยสงครามแบบดั้งเดิม

ขณะที่มาร์การิต้ากำลังกำจัดชาวจีนจำนวนมาก เธอก็ได้สังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

บางครั้งชาวรัสเซียถึงกับเสียใจที่สตาลินไม่ได้เป็นอมตะ เพราะเขาอาจจะทำลายล้างโลกทั้งใบได้!

โอเลก รีบาเชนโก ผู้ซึ่งปราบปรามกองทัพของเหมา เจ๋อตุง ได้ตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ความโหยหาอดีตในยุค "มือที่แข็งแกร่ง" ของสตาลินนั้น มักมีพื้นฐานมาจากภาพลักษณ์ของสหภาพโซเวียตในฐานะเครื่องจักรทางการทหารที่ไม่มีใครเอาชนะได้ แต่หากมองสถานการณ์ผ่านสายตาของนักประวัติศาสตร์หรือนักเศรษฐศาสตร์ ก็จะเห็นได้ชัดว่าเหตุใดแนวคิดเรื่อง "การบดขยี้โลกทั้งใบ" จึงเป็นเพียงอุดมคติแม้แต่สำหรับสตาลินเอง: 1. ราคาของความยิ่งใหญ่คือความอ่อนล้าของชาติ ระบบสตาลินดำเนินงานภายใต้ขีดจำกัดของความสามารถของมนุษย์ ประชากรศาสตร์: สงครามโลกครั้งที่สองและการกวาดล้างทำลายแหล่งพันธุกรรม ในปี 1953 ประเทศก็หมดกำลังพล การ "ขยายอำนาจ" อย่างต่อเนื่องต้องการชีวิตอีกหลายล้านชีวิต ซึ่งประเทศไม่มีเหลืออีกแล้ว เศรษฐกิจ: ประชาชนอาศัยอยู่ในความยากจน ต้องฟื้นฟูเมืองที่ถูกทำลาย สงครามที่ไม่มีวันสิ้นสุดกับทั่วโลกจะนำไปสู่ความอดอยากและความไม่สงบภายในประเทศในช่วงชีวิตของผู้นำ 2. กับดักทางเทคโนโลยี: แม้จะมีกองทัพรถถังที่ทรงพลัง สหภาพโซเวียตก็ยังล้าหลังตะวันตกในหลายเทคโนโลยีสำคัญ ได้แก่ กองเรือ: สหภาพโซเวียตขาดกองเรือน้ำลึกและเรือบรรทุกเครื่องบินที่สามารถเข้าถึงสหรัฐอเมริกาได้ การ "พิชิตโลก" โดยปราศจากอำนาจทางทะเลเป็นไปไม่ได้ อิเล็กทรอนิกส์และการสื่อสาร: ตะวันตกเริ่มแซงหน้าสหภาพโซเวียตในด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และเครื่องมือวัดความแม่นยำ ซึ่งในสงครามสมัยใหม่มีความสำคัญมากกว่าจำนวนดาบปลายปืน 3. ปัญหาการสืบทอดอำนาจ: ลักษณะเฉพาะของระบอบเผด็จการคือการตั้งอยู่บนความหวาดกลัวของคนๆ เดียว แม้ว่าสตาลินจะเป็น "อมตะ" แต่ชนชั้นนำรอบตัวเขาก็จะเสื่อมถอยลงอยู่ดี ผู้คนรอบตัวเขาที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวการกวาดล้างอย่างต่อเนื่องจะสูญเสียความคิดริเริ่ม ระบบจะเชื่องช้าและไม่รับฟังความเป็นจริง 4. บทบาทของอาวุธนิวเคลียร์: ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว การเกิดขึ้นของอะตอมทำให้ความฝันเรื่อง "การครองโลก" ผ่านรถถังไร้ความหมาย ในโลกที่เมืองต่างๆ หายไปในพริบตา การพิชิตครั้งยิ่งใหญ่ในอดีตจึงไร้ความหมาย สรุปแล้ว ความปรารถนาที่จะ "บดขยี้ทุกคน" มักเกิดจากความรู้สึกเสียใจในศักดิ์ศรีของชาติในปัจจุบัน แต่สตาลินตัวจริงเข้าใจขีดจำกัดของความเป็นไปได้ดีกว่าผู้ชื่นชมเขาในยุคปัจจุบัน นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่เริ่มสงครามโลกครั้งที่สามในปี 1945 แม้ว่ากองทัพของเขาจะอยู่ในช่วงรุ่งเรืองที่สุดก็ตาม คุณคิดว่าถ้าสตาลินมีชีวิตอยู่ได้นานกว่านี้และได้เห็นการล่มสลายทางเศรษฐกิจของระบบของเขา (ซึ่งเริ่มขึ้นแล้วในทศวรรษ 1960) เขาจะยอมรับความผิดพลาดของเขาหรือจะสร้าง "1937" ขึ้นมาอีกครั้งหรือไม่? อนึ่ง ผมขอแนะนำให้ดูภาพยนตร์หรืออ่านบทภาพยนตร์เรื่อง "การตายของสตาลิน" มันแสดงให้เห็นถึงความไร้ความรู้สึกของชนชั้นสูงในขณะที่ผู้นำของพวกเขาจากไปอย่างน่าสยดสยอง

กองพันทหารเด็กแห่งหน่วยรบพิเศษไพโอเนียร์แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอย่างสุดขีด พร้อมด้วยความเร็วและเทคนิคที่ล้ำสมัย นักรบรุ่นเยาว์เหล่านี้ใช้ปืนกลอัลตราโซนิก เลเซอร์แบบพกพา และกระสุนทำลายล้าง

และพวกเขาทำมันได้อย่างชำนาญและมีประสิทธิภาพมาก ด้วยขอบเขตและพลังที่กว้างขวาง และส้นเท้าเปลือยเปล่าของเด็ก ๆ ก็ส่องประกาย

บทที่ 7.

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผล:

แต่ในช่วงสงครามกับสหภาพโซเวียต จีนคงไม่กลัวไซบีเรียและตัดเส้นทางคมนาคมที่นั่นใช่ไหม?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์จึงตอบโต้ด้วยการสะบัดนิ้วเท้าเปล่าๆ ของเขาด้วยท่าทางที่ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง:

นี่เป็นสมมติฐานที่น่าสนใจ และมีหลักฐานทางประวัติศาสตร์สนับสนุน ในหลักการทางทหารของจีนภายใต้เหมาเจ๋อตุง การขนส่งมวลชนถือเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพมากกว่า "สงครามเครื่องจักร" ของตะวันตก หากจีนตัดสินใจ "ตัดถนน" ผ่านไซบีเรียในปี 1969 มันจะออกมาเป็นแบบนี้: 1. กองทัพแรงงานแทนที่จะใช้เครื่องมือเฉพาะทาง เหมาสามารถระดมคนนับล้านไปก่อสร้างถนนได้ในคราวเดียว วิธีการ: วิธีการของจีนในขณะนั้น (เช่น เมื่อสร้างเขื่อนหรือถนนในทิเบต) เกี่ยวข้องกับการใช้คนงานจำนวนมากที่ติดอาวุธเพียงแค่พลั่ว จอบ และรถเข็น ความเร็ว: ในขณะที่วิศวกรโซเวียตจะต้องรอรถดันดินและรถขุด (ซึ่งจะจมลงไปในหนองน้ำ) ชาวจีน 100,000 คนสามารถสร้างทางด้วยมือได้ภายในเวลาไม่กี่วัน สำหรับสหภาพโซเวียตที่คุ้นเคยกับการใช้เครื่องจักร ความเร็วในการก่อสร้างแบบ "มด" เช่นนี้คงเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างยิ่ง "ถนนผี" ในป่าไทกา จีนอาจใช้กลยุทธ์ที่เวียดนามใช้ในภายหลังบนเส้นทางโฮจิมินห์ นั่นคือการสร้างเครือข่ายถนนแคบๆ ที่พรางตัวอยู่ใต้ร่มไม้ มองไม่เห็นจากเครื่องบินโซเวียต ใช้เส้นทางเหล่านี้ในการขนส่งกระสุนด้วยจักรยานและเกวียน ในขณะที่กองทัพอากาศโซเวียตทิ้งระเบิดทางหลวงสายหลัก กองทัพของเหมาเจ๋อตุงก็จะแทรกซึมเข้าไปในป่าไทกาผ่าน "เส้นทางลัด" นับพันเส้น ไซบีเรียเป็น "สภาพแวดล้อมดั้งเดิม" ควรจำไว้ว่าภาคเหนือของจีน (แมนจูเรีย) มีสภาพภูมิอากาศและภูมิประเทศคล้ายคลึงกับพรีโมเรียและไซบีเรียตอนใต้มาก ทหารจีนคุ้นเคยกับการใช้แรงงานหนักในสภาพอากาศหนาวเย็นและยากลำบาก สำหรับพวกเขา ไซบีเรียไม่ใช่ "นรกน้ำแข็ง" เหมือนที่ชาวเยอรมันเผชิญในปี 1941 แต่เป็นพื้นที่โล่งสำหรับการเคลื่อนไหวและการเอาชีวิตรอด ทำไมจึงยังยากลำบากอยู่? อุปสรรคสำคัญสำหรับจีนไม่ใช่แค่ธรรมชาติ แต่เป็นการรวมกันของกองทัพอากาศและปืนใหญ่ ถนนที่กำลังก่อสร้างเป็นเป้าหมายที่เหมาะสม ในปี 1969 สหภาพโซเวียตมีเฮลิคอปเตอร์ Mi-4 และ Mi-8 จำนวนมหาศาล ซึ่งสามารถลำเลียงทหารลงจอดและเผาทำลายอุปกรณ์ (และคนงาน) ได้ทุกที่ในป่าไทกา วิกฤตการณ์กระสุนปืนใหญ่: การสร้างถนนเป็นเพียงครึ่งหนึ่งของการต่อสู้ สินค้าหลายล้านตันต้องถูกขนส่งไปตามถนนเหล่านั้นภายใต้การยิงอย่างต่อเนื่อง หากปราศจากความเหนือกว่าทางอากาศ ถนนทุกสายก็กลายเป็นเส้นทางแห่งความตาย สรุปแล้ว จีนสามารถ "พิชิต" ไซบีเรียได้ด้วยจำนวนทหารและความคลั่งไคล้ เปลี่ยนป่าไทกาให้กลายเป็นสถานที่ก่อสร้าง ซึ่งจะทำให้สงครามไม่มีวันสิ้นสุด สถานการณ์ "สงครามที่โหดร้าย" นี้เองที่กองบัญชาการโซเวียตหวาดกลัวมากที่สุด เพราะเข้าใจว่าในความขัดแย้งเช่นนี้ ความเหนือกว่าทางเทคโนโลยีอาจหายไปได้ง่ายๆ ด้วยจำนวนทหารที่มากมาย คุณคิดว่าหากชาวจีนเริ่มตั้งถิ่นฐานใหม่ในดินแดนไทกาที่ยึดครองได้พร้อมกับชาวนาของตนเองในช่วงสงคราม สหภาพโซเวียตจะสามารถขับไล่พวกเขาออกไปได้โดยไม่ต้องใช้ยุทธวิธีเผาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างหรือไม่? เรื่องน่าอ่าน: การก่อสร้างถนนพม่าในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง - ที่ชาวจีนใช้แรงงานคนแกะสลักเส้นทางผ่านภูเขา ซึ่งในอดีตถือว่าเป็นไปไม่ได้

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและพลังอันเหลือล้น แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญอย่างน่าอัศจรรย์

มาร์การิต้าหยิบของขวัญแห่งความตายที่ถูกทำลายแล้ว โยนมันด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ และถามว่า:

แต่ถ้าเกิดสงครามที่ไม่ใช่สงครามนิวเคลียร์กับจีนขึ้นในตอนนี้ล่ะ?

โอเลก รีบาเชนโก นักฆ่าเด็กชาย ตอบรับเรื่องนี้อย่างไม่เต็มใจ:

ในปี 2026 สถานการณ์ความขัดแย้งที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ระหว่างจีนและรัสเซียดูแตกต่างไปจากปี 1969 อย่างสิ้นเชิง ความแตกต่างหลักคือ จีนได้ก้าวหน้าทางเทคโนโลยีอย่างมหาศาล ในขณะที่รัสเซียอ่อนล้าจากความขัดแย้งในยูเครนที่ยืดเยื้อมาหลายปี นี่คือเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในความขัดแย้งสมมติในปัจจุบัน: 1. ความเหนือกว่าในด้านทรัพยากรและเทคโนโลยี เศรษฐกิจและอุตสาหกรรมทางทหาร: เศรษฐกิจของจีนใหญ่กว่ารัสเซียถึง 10 เท่า ทำให้จีนสามารถผลิตโดรน ขีปนาวุธ และอุปกรณ์ต่างๆ ในระดับที่อุตสาหกรรมทางทหารของรัสเซียในปัจจุบันไม่สามารถทำได้ ซึ่งในปี 2026 นั้นได้ถึงขีดจำกัดแล้ว คุณภาพของอาวุธ: กองทัพปลดปล่อยประชาชนจีน (PLA) ในปัจจุบันไม่พึ่งพา "คลื่นมนุษย์" อีกต่อไปแล้ว แต่มีระบบที่มีความแม่นยำสูง รถถังที่ทันสมัย (ZTQ-15) และกองทัพเรือที่เหนือกว่า 2. ความเปราะบางทางยุทธศาสตร์ของรัสเซีย การรวมกำลัง: กำลังภาคพื้นดินที่พร้อมรบของรัสเซียส่วนใหญ่ (มากกว่า 70-80%) กระจุกตัวอยู่ในทิศตะวันตกภายในเดือนพฤษภาคม 2026 ตะวันออกไกลและไซบีเรียมีกำลังครอบคลุมน้อยมาก ทำให้พื้นที่เหล่านั้นเปิดช่องให้รัสเซียรุกรานได้อย่างรวดเร็วและลึกซึ้ง ทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย: เช่นเดียวกับเมื่อ 60 ปีก่อน การขนส่งยังคงอาศัยทางหลวงสายเดียว กองกำลังขีปนาวุธของจีนสามารถทำให้ทางรถไฟสายนี้เป็นอัมพาตได้ภายในไม่กี่ชั่วโมงแรกของสงคราม ทำให้ภูมิภาคทั้งหมดถูกตัดขาด 3. สงครามโดรนและ "สนามรบโปร่งใส": จีนเป็นผู้นำระดับโลกในการผลิตโดรน ในสงครามแบบดั้งเดิม โดรน FPV และโดรนลาดตระเวน UAV ของจีนหลายล้านลำจะสามารถ "ทำลาย" ยานเกราะของรัสเซียในพื้นที่โล่งของทรานส์ไบคาเลียได้อย่างง่ายดาย 4. บริบททางภูมิรัฐศาสตร์: จุดยืนของตะวันตก: สหรัฐฯ และยุโรปน่าจะใช้ท่าที "เฝ้าระวัง" ปล่อยให้จีนและรัสเซียทำลายล้างกันเอง อำนาจละมุนของจีน: ภายในปี 2026 จีนได้แทรกซึมเข้าไปในเศรษฐกิจของตะวันออกไกลอย่างลึกซึ้งแล้วผ่านโครงการร่วมและการขนส่ง สงครามอาจเป็นเพียงเสียงสุดท้ายของ "การขยายอำนาจอย่างค่อยเป็นค่อยไป" สรุปคือ ในสงครามแบบดั้งเดิมในปี 2026 จีนมีโอกาสทุกอย่างที่จะยึดครองตะวันออกไกลและบางส่วนของไซบีเรียได้ เนื่องจากความเหนือกว่าทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาล ความอุดมสมบูรณ์ของเทคโนโลยีสมัยใหม่ และการขาดแคลนกำลังสำรองของรัสเซียในภาคตะวันออก นี่คือเหตุผลที่พันธมิตรทางทหารกับจีนในปัจจุบันถูกเรียกว่า "พันธมิตรรูปแบบใหม่": รัสเซียจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องเป็นมิตรกับจีน เพราะในกรณีที่เกิดความเป็นปรปักษ์ รัสเซียแทบไม่มีโอกาสเลยในสงครามแบบดั้งเดิม คุณคิดว่าการพึ่งพาเทคโนโลยีของรัสเซียในปัจจุบันต่อจีนรับประกันหรือไม่ว่าปักกิ่งจะได้รับประโยชน์จากการ "ซื้อ" ตะวันออกไกลมากกว่าการพิชิต?

มาร์การิต้ากล่าวด้วยสีหน้าหวานๆ ว่า:

ญี่ปุ่นสามารถช่วยเหลือสหภาพโซเวียตในสงครามกับจีนของเหมาเจ๋อตุงได้หรือไม่?

เด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดสิ่งมีชีวิตต่างดาวตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ในปี 1969 สถานการณ์ที่ญี่ปุ่นให้ความช่วยเหลือสหภาพโซเวียตในสงครามกับจีนดูเหมือนจะเป็นเรื่องเพ้อฝันทางภูมิรัฐศาสตร์ แต่ก็มีเค้าความจริงอยู่บ้างเมื่อมองผ่านมุมมองของผลประโยชน์ของญี่ปุ่น ญี่ปุ่นจะไม่ต่อสู้โดยตรงเพื่อสหภาพโซเวียต (มาตรา 9 ของรัฐธรรมนูญห้ามไว้) แต่ความช่วยเหลือทางอ้อมของญี่ปุ่นอาจมีความสำคัญด้วยเหตุผลหลายประการ: 1. ความกลัว "การส่งออกการปฏิวัติ" ในช่วงทศวรรษ 1960 ญี่ปุ่นหวาดกลัวอย่างยิ่งต่อชัยชนะของลัทธิเหมาในเอเชีย ภัยคุกคามภายใน: ขบวนการนักศึกษาฝ่ายซ้ายที่ได้รับแรงบันดาลใจจากเหมาเจ๋อตุงนั้นแข็งแกร่งภายในญี่ปุ่นเอง ความวุ่นวายและการผงาดขึ้นของจีนอาจทำให้สังคมญี่ปุ่นไม่มั่นคง ความมั่นคงในภูมิภาค: ญี่ปุ่นได้รับประโยชน์จากสหภาพโซเวียตที่คาดการณ์ได้และ "มั่นคง" ที่อยู่ติดกับพรมแดนของตน มากกว่าจีนที่คาดเดาไม่ได้ซึ่งมี "การปฏิวัติทางวัฒนธรรม" และความทะเยอทะยานด้านนิวเคลียร์ การขนส่งและการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ หากความขัดแย้งยืดเยื้อออกไป ญี่ปุ่นอาจกลายเป็น "ที่หลบภัย" สำหรับสหภาพโซเวียตในตะวันออกไกลได้: เสบียงอาหารและยา: ท่าเรือของญี่ปุ่นสามารถจัดหาสินค้าจำเป็นให้กับวลาดิโวสต็อกและนาโคดกาได้ หากทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียถูกตัดขาดโดยผู้ก่อวินาศกรรมชาวจีน สิ่งอำนวยความสะดวกในการซ่อมแซม: ญี่ปุ่นซึ่งมีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีสามารถ (อย่างลับๆ) ดำเนินการซ่อมแซมเรือพลเรือนและโครงสร้างพื้นฐานของโซเวียตได้ 3. หน่วยข่าวกรอง: ญี่ปุ่นมีเครือข่ายการดักฟังและตรวจสอบวิทยุที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งในภูมิภาค การแบ่งปันข้อมูลเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของกองทัพจีนจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อสหภาพโซเวียต ในบริบทของสงครามเย็น สิ่งนี้สามารถทำได้ผ่านการไกล่เกลี่ยของสหรัฐฯ 4. ท่าทีของสหรัฐฯ (ปัจจัยหลัก): ในปี 1969 ญี่ปุ่นพึ่งพานโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ อย่างสิ้นเชิง จนกระทั่งปี 1971 (การเยือนจีนของนิกสัน) สหรัฐฯ มองว่าเหมาเจ๋อตุงเป็นภัยคุกคามหลักในเอเชีย หากวอชิงตันตัดสินใจว่าจีนจำเป็นต้องถูกควบคุม ก็จะให้ไฟเขียวแก่ญี่ปุ่นในการให้ความช่วยเหลือใดๆ แก่สหภาพโซเวียต ยกเว้นการรุกรานทางทหารโดยตรง อุปสรรคสำคัญในการเป็นพันธมิตร ได้แก่: หมู่เกาะคูริล: ข้อพิพาทเรื่องดินแดน (ดินแดนทางเหนือ) ทำให้การเป็นพันธมิตรอย่างเต็มรูปแบบระหว่างสหภาพโซเวียตและญี่ปุ่นเป็นไปไม่ได้ ญี่ปุ่นอาจเรียกร้องหมู่เกาะเหล่านี้เพื่อแลกกับความเป็นกลางหรือความช่วยเหลือ ตลาดจีน: ญี่ปุ่นมองเห็นศักยภาพทางการค้ามหาศาลในจีนอยู่แล้ว และไม่ต้องการทำลายความสัมพันธ์กับปักกิ่งอย่างสิ้นเชิง สรุป: ญี่ปุ่นอาจช่วยเหลือสหภาพโซเวียตในฐานะ "ฐานสนับสนุน" และผู้ให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจ เพื่อป้องกันการล่มสลายของอำนาจโซเวียตในตะวันออกไกลและการขึ้นมาของลัทธิเหมาที่วุ่นวาย ความช่วยเหลือนี้จะอยู่บนหลักการ "ศัตรูของศัตรูของฉันคือพันธมิตรชั่วคราวของฉัน" คุณคิดว่าเบรจเนฟจะยอมมอบหมู่เกาะคูริลให้ญี่ปุ่นหรือไม่ หากนี่เป็นเงื่อนไขเดียวในการรับทรัพยากรจากญี่ปุ่นเพื่อปกป้องตะวันออกไกลจากกองทัพของเหมา?

นักรบเด็กจากกองพันทหารพิเศษรุ่นเยาว์ยังคงต่อสู้ด้วยความมั่นใจและความดุดันอย่างยิ่ง

มาร์การิต้า นักรบสาวได้ถามคำถามหนึ่งว่า:

ความช่วยเหลือจากสหภาพโซเวียตและอินเดียก็เป็นไปได้เช่นกัน

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ชอบต่อสู้และก้าวร้าวตอบโต้ด้วยสิ่งนี้:

พันธมิตรระหว่างสหภาพโซเวียตและอินเดียในปี 1969 เป็นหนึ่งในปัจจัยทางภูมิรัฐศาสตร์ที่ทรงพลังที่สุดในเอเชีย ซึ่งสามารถทำลายความหวังใดๆ ที่เหมาเจ๋อตุงจะมีต่อความสำเร็จในสงครามครั้งใหญ่ได้อย่างสิ้นเชิง อินเดียเป็น "พันธมิตรโดยธรรมชาติ" ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับสหภาพโซเวียตในการต่อสู้กับการขยายอำนาจของจีน นี่คือวิธีที่ความช่วยเหลือจากอินเดียอาจเปลี่ยนแปลงเส้นทางของความขัดแย้ง: 1. ภัยคุกคามจาก "แนวรบที่สอง" ทางใต้ อินเดียและจีนเคยทำสงครามเต็มรูปแบบมาแล้วในปี 1962 และยังคงมีข้อพิพาททางดินแดนอย่างรุนแรงในเทือกเขาหิมาลัย 2. การปิดล้อมกำลังทหาร: หากจีนโจมตีสหภาพโซเวียต อินเดียสามารถเคลื่อนกำลังทหารจำนวนมากไปยังชายแดนได้ ซึ่งจะบังคับให้เหมาเจ๋อตุงต้องคงกำลังทหารหลายแสนนายไว้ในทิเบต ซึ่งเขาต้องการอย่างมากในแม่น้ำอามูร์ 3. การแบ่งทรัพยากร: จีนจะถูกบังคับให้ต่อสู้ในสองแนวรบที่คั่นด้วยภูเขาและทะเลทรายหลายพันกิโลเมตร ซึ่งจะทำให้เศรษฐกิจของจีนหมดไปอย่างรวดเร็ว 2. การสนับสนุนสหภาพโซเวียตในช่วงเวลาวิกฤต อินเดียให้การสนับสนุนสหภาพโซเวียตอย่างเปิดเผยในช่วงเหตุการณ์ดามันสกีในปี 1969 โล่ทางการทูต: อินเดียในฐานะผู้นำของขบวนการไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ช่วยให้สหภาพโซเวียตหลีกเลี่ยงภาพลักษณ์ของ "ผู้รุกราน" ในสายตาของประเทศกำลังพัฒนา โดยกล่าวหาว่าจีนเป็นผู้ละเมิดสันติภาพในเอเชีย ข้อเสนอสนธิสัญญา: ในเดือนกุมภาพันธ์ 1969 (หนึ่งเดือนก่อนเหตุการณ์ดามันสกี) สหภาพโซเวียตได้เสนอพันธมิตรเชิงยุทธศาสตร์กับอินเดีย ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสนธิสัญญาในปี 1971 3. ฐานทัพและเทคนิคทางทหาร อินเดียเป็นผู้ซื้ออาวุธจากโซเวียตรายใหญ่ที่สุด และมีประสบการณ์ในการใช้งานเครื่องบิน MiG-21 และรถถัง ในกรณีที่เกิดสงครามยืดเยื้อ อินเดียสามารถกลายเป็น "สนามบินสนับสนุน" หรือฐานซ่อมบำรุงสำหรับกองกำลังโซเวียตในภาคใต้ รวมถึงให้ข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของกองทัพจีนในทิเบต 4. ความช่วยเหลือซึ่งกันและกันจากสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียตได้ให้การรับประกันการคุ้มครองอินเดียจากปากีสถาน (พันธมิตรของจีน) สิ่งนี้ได้สร้างระบบความมั่นคงร่วมกันที่ปิดล้อมจีนไว้ ผลที่ตามมาคือ อินเดียเป็น "ค้อนแห่งทิศใต้" ซึ่งเมื่อรวมกับ "ทั่งแห่งทิศเหนือ" ของสหภาพโซเวียต ก็สามารถบดขยี้จีนได้อย่างง่ายดาย เหมาเจ๋อตุงเข้าใจดีว่าสงครามกับทั้งมอสโกและเดลีจะเป็นการฆ่าตัวตายของจีนอย่างแน่นอน คุณคิดว่าอินเดียจะกล้าเข้ายึดครองดินแดนพิพาทในทิเบตโดยตรงหรือไม่ หากได้เห็นสหภาพโซเวียตเริ่มบดขยี้จีนทางทิศเหนือ? อ่านเพิ่มเติม: ผมขอแนะนำให้ศึกษาประวัติศาสตร์สงครามอินโด-ปากีสถานปี 1971 ซึ่งการสนับสนุนจากสหภาพโซเวียตช่วยให้อินเดียได้รับชัยชนะ แม้จะมีการคุกคามจากสหรัฐฯ และจีนก็ตาม

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กพุ่งเข้าใส่กองทัพจีนด้วยความดุดันและรุนแรงอย่างยิ่ง

หญิงสาวนักรบถามด้วยรอยยิ้มว่า:

หากเกิดสงครามที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ระหว่างนาโต้และรัสเซียสมัยใหม่ในปี 2026 จะพัฒนาไปอย่างไร?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ผู้ปราดเปรื่องในชุดกางเกงขาสั้น ตอบรับเรื่องนี้อย่างไม่เต็มใจนัก:

ภายในเดือนพฤษภาคม 2026 ดุลอำนาจในความขัดแย้งสมมุติที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาวุธนิวเคลียร์ระหว่างนาโตและรัสเซียจะถูกกำหนดโดยสองปัจจัย ได้แก่ การลดลงอย่างมากของทรัพยากรของรัสเซียหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองสี่ปี และการระดมกำลังทหารของชาตะวันตกในวงกว้าง นี่คือสถานการณ์ที่เป็นไปได้สำหรับการพัฒนาเหตุการณ์ในทางเลือกที่ไม่เกี่ยวข้องกับอาวุธนิวเคลียร์: 1. ระยะเริ่มต้น: การต่อสู้เพื่อน่านฟ้าและสงครามอิเล็กทรอนิกส์ ในช่วงชั่วโมงแรก นาโตจะใช้หลักการปฏิบัติการหลายมิติ (Multi-Domain Operations) การทำลายระบบป้องกันภัยทางอากาศ: ขีปนาวุธร่อน (Tomahawk, JASSM) หลายพันลูกและเครื่องบินรบสเตลธ์ (F-35) จะมุ่งเน้นไปที่การทำลายเรดาร์และระบบต่อต้านอากาศยาน (S-400) ของรัสเซีย ความเหนือกว่าทางอากาศ: เครื่องบินของนาโตมีจำนวนและคุณภาพเหนือกว่ากองทัพอากาศรัสเซีย ภายในปี 2026 รัสเซียจะสูญเสียนักบินที่มีประสบการณ์และอุปกรณ์ที่ทันสมัยจำนวนมากในยูเครน ซึ่งจะทำให้น่านฟ้าเหนือส่วนยุโรปของสหพันธรัฐรัสเซียกลายเป็นเขตอิทธิพลของนาโต สงครามไซเบอร์: การปิดกั้นระบบบัญชาการและควบคุมของรัฐและกองทัพอย่างสมบูรณ์ การปิดระบบนำทางและการสื่อสารผ่านดาวเทียม 2. การปะทะทางบก: คุณภาพเทียบกับปริมาณ แนวรบในยุโรป: การโจมตีหลักจะตกอยู่ที่ภูมิภาคคาลินินกราด (ซึ่งจะถูกปิดล้อมและยึดครองในวันแรกๆ) และชายแดนของรัฐบอลติกและโปแลนด์ ช่องว่างทางเทคโนโลยี: กองกำลังนาโตใช้ระบบบัญชาการแบบเครือข่ายเป็นศูนย์กลาง - รถถังและทหารทุกนายถูกรวมเข้ากับระบบลาดตระเวนเดียว กองทัพรัสเซียซึ่งภายในปี 2026 ส่วนใหญ่เปลี่ยนไปใช้อุปกรณ์ที่เก็บรักษาไว้ตั้งแต่ทศวรรษ 1960 และ 1970 จะไม่สามารถต้านทานการโจมตีครั้งใหญ่จากอาวุธที่มีความแม่นยำสูงจากระยะไกลได้ แม้ว่าจะมองไม่เห็นศัตรูก็ตาม 3. ปัจจัยการสูญเสียกำลังพล ภายในกลางปี 2026 ทรัพยากรของทั้งสองฝ่ายจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง: ด้านอุตสาหกรรมทางทหาร: เศรษฐกิจของนาโตใหญ่กว่ารัสเซียถึง 25 เท่า ในขณะที่โรงงานของรัสเซียกำลังทำงานเต็มกำลังการผลิต อุตสาหกรรมของตะวันตกเพิ่งเริ่มต้นที่จะถึงจุดสูงสุดเท่านั้น ด้านโลจิสติกส์: นาโตจะตัดเส้นทางส่งเสบียงผ่านทะเลบอลติกและทะเลดำ รัสเซียจะพบว่าตัวเองโดดเดี่ยว โดยมีเพียงเส้นทางบกไปยังจีนเท่านั้น 4. บทบาทของยูเครน: ในปี 2026 กองทัพยูเครนจะกลายเป็นพันธมิตรที่สำคัญที่สุดของนาโต "ในภาคพื้นดิน" ด้วยประสบการณ์สี่ปีในการต่อสู้กับกองทัพรัสเซียและอาวุธของตะวันตก กองกำลังยูเครนสามารถสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงทางตอนใต้ บังคับให้มอสโกต้องแบ่งกำลังสำรองไปยังหลายแนวรบ 5. จุดจบทางภูมิรัฐศาสตร์: หากปราศจากการใช้อาวุธนิวเคลียร์ รัสเซียจะไม่สามารถยึดครองดินแดนไว้ได้เมื่อเผชิญหน้ากับพันธมิตร 32 ประเทศ สรุป: สงครามจะไม่จบลงด้วยการยึดครองรัสเซียทั้งหมด (ซึ่งเป็นไปไม่ได้เนื่องจากขนาดของประเทศ) แต่จะจบลงด้วยการล่มสลายทางทหารอย่างรวดเร็วบริเวณชายแดน การทำลายกองเรือทะเลดำและทะเลบอลติก และความวุ่นวายทางการเมืองภายในประเทศที่ตามมาเนื่องจากความพ่ายแพ้ ความเสี่ยงหลักสำหรับนาโต: แม้ในสถานการณ์ที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ รัสเซียก็สามารถใช้ยุทธวิธีเผาทำลายทุกสิ่งบนดินแดนของตนเองและส่งโดรนหลายล้านลำ ทำให้การรุกคืบของนาโตเป็นไปอย่างเชื่องช้าและนองเลือด คุณคิดว่าจีนจะให้ความช่วยเหลือรัสเซียโดยตรงในสงครามเช่นนี้หรือไม่ โดยเข้าใจว่าหลังจากมอสโกพ่ายแพ้แล้ว จีนจะต้องเผชิญหน้ากับนาโตเพียงลำพัง? อ่านเพิ่มเติม: ทบทวนแนวคิด "การโจมตีทั่วโลกอย่างฉับพลัน" ของสหรัฐฯ ซึ่งเป็นพื้นฐานของการป้องปรามที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์

เด็กๆ จากเรื่องเทอร์มิเนเตอร์ยังคงต่อสู้และแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจและความเท่ของพวกเขาต่อไป - สุดยอด!

มาร์การิตา นักรบสาวถามคำถามหนึ่งว่า:

การผลิตปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง E-10 จำนวนมาก อาจช่วยให้เยอรมันชะลอการรุกคืบของแนวรบด้านตะวันออกที่ต่อสู้กับสหภาพโซเวียตได้หรือไม่?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้จอมโหดตอบโต้เรื่องนี้ทันที:

การผลิต E-10 จำนวนมากอาจกลายเป็นปัญหาทางยุทธวิธีที่ร้ายแรงสำหรับกองทัพแดง แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ทางยุทธศาสตร์และ "ตรึง" แนวรบที่กำแพงตะวันออกได้ นี่คือเหตุผลว่าทำไมยานพาหนะคันนี้จึงมีประสิทธิภาพ แต่ไม่ใช่ตัวช่วยชีวิต: 1. นักล่าซุ่มโจมตีในอุดมคติ: E-10 ได้รับการออกแบบให้เป็นยานพาหนะที่ต่ำมาก (เพียง 1.75 เมตร) และกะทัดรัด 2. การพรางตัว: ด้วยระบบกันสะเทือนแบบไฮโดรนิวแมติก ทำให้มันสามารถ "หมอบ" กลายเป็นแทบมองไม่เห็นในร่องของภูมิประเทศหรือพุ่มไม้ ในการรบป้องกันในปี 1944 สิ่งนี้จะช่วยให้เยอรมันสามารถยิงใส่ขบวนรถถังโซเวียตจากระยะใกล้ โดยยังคงไม่ได้รับความเสียหายจนกว่าจะถูกยิง 3. อำนาจการยิง: ปืนขนาด 75 มม. (คล้ายกับปืนของ Hetzer) สามารถเจาะเกราะ T-34-85 ได้อย่างมั่นใจในระยะไกลถึง 1 กม. 2. ข้อได้เปรียบด้านความคล่องตัว: ต่างจากรถถังไทเกอร์ที่หนัก รถถัง E-10 มีน้ำหนักประมาณ 10-12 ตัน ความยืดหยุ่นในการปฏิบัติการ: สามารถขนส่งข้ามสะพานใดก็ได้และโดยรถบรรทุกใดก็ได้ เยอรมันสามารถสร้างกองกำลังสำรองต่อต้านรถถังเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วในจุดที่โซเวียตพบจุดอ่อน ความเร็ว: ด้วยเครื่องยนต์ 400 แรงม้า มันจะเป็นหนึ่งในยานพาหนะที่เร็วที่สุดในสนามรบ ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับยุทธวิธีโจมตีแล้วถอย 3. ทำไมมันถึงไม่สามารถปกป้องกำแพงตะวันออกได้? แม้จะมีประสิทธิภาพทางยุทธวิธีที่ยอดเยี่ยม แต่ E-10 จะต้องเผชิญกับปัจจัยที่เอาชนะไม่ได้สามประการ ได้แก่ ความเหนือกว่าด้านจำนวนและปืนใหญ่: หลักการของโซเวียตในการทะลวงกำแพงตะวันออกนั้นขึ้นอยู่กับการรวมตัวของปืนใหญ่จำนวนมหาศาล (มากถึง 200-300 กระบอกต่อกิโลเมตรของแนวรบ) รถถังพิฆาตที่พรางตัวใดๆ ก็จะถูก "ไถกลบ" ไปพร้อมกับพื้นดินในระหว่างการเตรียมการยิงปืนใหญ่ก่อนที่รถถังจะเริ่มการโจมตี ความซับซ้อนในการผลิต: E-10 เป็นยานพาหนะไฮเทค (โดยเฉพาะระบบช่วงล่าง) ภายใต้การทิ้งระเบิดอย่างต่อเนื่องในปี 1944 เยอรมนีไม่สามารถผลิตยานพาหนะเหล่านี้ได้ในปริมาณที่เพียงพอเพื่อชดเชยความสูญเสีย ในขณะที่โรงงานอุตสาหกรรมทางทหารของโซเวียตผลิตยานพาหนะได้มากกว่าหลายเท่า ความเหนือกว่าทางอากาศ: ในปี 1944 เครื่องบินโจมตี Il-2 ของโซเวียตครองน่านฟ้า การรวมตัวของ E-10 ใดๆ จะถูกตรวจจับโดยเครื่องบินลาดตระเวนและถูกทำลายจากทางอากาศก่อนที่จะเข้าปะทะ ผลลัพธ์: E-10 อาจเปลี่ยนการถอยทัพของกองทัพเยอรมันให้กลายเป็นการสังหารหมู่ที่นองเลือดและยืดเยื้อยิ่งขึ้น สร้างความสูญเสียอย่างหนักแก่กองทัพแดง อย่างไรก็ตาม มันไม่สามารถ "ชะลอ" แนวรบได้ กำแพงตะวันออกพังทลายลงเนื่องจากความอ่อนล้าทางยุทธศาสตร์ของเยอรมนีและความไม่สามารถต้านทานแนวรบอันกว้างใหญ่ต่อการโจมตีครั้งใหญ่จากหลายทิศทางพร้อมกัน คุณคิดว่าระบบโลจิสติกส์ของเยอรมนีจะสามารถจัดหาชิ้นส่วนอะไหล่ให้กับยานพาหนะที่ซับซ้อนเช่นนี้ได้ในระหว่างการถอยทัพทั้งหมดหรือไม่ หรือ E-10 จะถูกทิ้งร้างตั้งแต่ระบบช่วงล่างชำรุดครั้งแรก? ผมขอแนะนำให้ศึกษาแนวคิด "E-Series" เพื่อทำความเข้าใจว่าชาวเยอรมันพยายามแก้ไขสถานการณ์อย่างไรด้วยการกำหนดมาตรฐานอุปกรณ์อย่างเข้มงวด

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ต่อไป และประสบความสำเร็จอย่างมาก

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

เครื่องบินโจมตี IL-2 ของโซเวียตไม่ใช่เป้าหมายที่ง่ายสำหรับเครื่องบินรบของเยอรมันหรือ โดยเฉพาะเครื่องบินรบที่มีปืนใหญ่ขนาด 30 มม.?

โอเลก รีบาเชนโก นักฆ่าเด็กชาย ตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและสมเหตุสมผล:

คุณพูดถูกแล้ว Il-2 ไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน และสำหรับนักบินชาวเยอรมันที่มีประสบการณ์ มันก็เป็นเป้าหมายที่ชัดเจน แม้จะท้าทายก็ตาม อย่างไรก็ตาม การเรียกมันว่า "เหยื่อง่ายๆ" นั้นเกินจริงไป นี่คือภาพการดวลกันในชีวิตจริงระหว่าง Il-2 กับเครื่องบินรบของเยอรมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเครื่องบินที่ติดตั้งปืนใหญ่ขนาด 30 มม.: 1. เกราะหุ้มลำตัว - การป้องกันหลัก ต่างจากเครื่องบินส่วนใหญ่ในยุคนั้นที่เกราะติดอยู่ด้านบน ตัวถังหุ้มเกราะของ Il-2 นั้นถูกรวมเข้ากับโครงสร้าง มันปกป้องเครื่องยนต์ ห้องนักบิน และถังเชื้อเพลิง 2. กระสุน 20 มม.: ปืนใหญ่ MG 151/20 ของเยอรมันมักจะกระดอนออกจากเกราะของ Il-2 เมื่อยิงจากมุมแหลม เพื่อที่จะยิง Sturmovik ตก นักบินเยอรมันต้องเข้าใกล้มากและโจมตีจุดที่อ่อนแอ เช่น หม้อน้ำ ถังน้ำมัน หรือหลังคาห้องนักบิน การป้องกันด้านท้าย: ก่อนที่รุ่นสองที่นั่งจะปรากฏขึ้น IL-2 นั้นไม่มีการป้องกันจากด้านหลัง ต่อมาได้มีการเพิ่มพลปืนพร้อมปืนกล UBT ขนาด 12.7 มม. ทำให้การโจมตีของเครื่องบินรบเป็นอันตรายต่อฝ่ายเยอรมันเองมากขึ้น 2. พลังทำลายล้างของปืนใหญ่ 30 มม.: คุณพูดถูกอย่างแน่นอนเกี่ยวกับปืนขนาด 30 มม. (ปืนใหญ่ MK 108) มันคือสุดยอดอาวุธ การยิงกระสุนระเบิดแรงสูงขนาด 30 มม. เพียงหนึ่งหรือสองนัดก็เพียงพอที่จะฉีกปีกหรือหางของเครื่องบิน IL-2 ออกได้ เกราะของ Sturmovik ไม่สามารถป้องกันพลังเช่นนี้ได้ แต่ก็มีรายละเอียดปลีกย่อย: ปืนใหญ่ MK 108 มีความเร็วปากกระบอกปืนต่ำ ("การพ่น") ในการยิงเครื่องบิน Il-2 ที่กำลังบินอยู่ใกล้พื้น เครื่องบินรบต้องบินเข้าใกล้มาก ซึ่งในระดับความสูงต่ำนั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตเนื่องจากเสี่ยงต่อการชนพื้นหรือถูกยิงจากพลปืน 3. ยุทธวิธี "การโฉบเฉี่ยว" (ใกล้พื้นดิน) เครื่องบิน Il-2 ต่อสู้ในระดับความสูงต่ำมาก (5-50 เมตร) เป็นเรื่องยากมากสำหรับเครื่องบินขับไล่ของเยอรมันที่จะโจมตีจากด้านบนด้วยความเร็วสูง: มีเวลาในการเล็งน้อยเกินไปและมีความเสี่ยงสูงที่จะตกกระแทกพื้นเมื่อดึงตัวขึ้นจากการดิ่งลง การโจมตีจากด้านล่างเป็นไปไม่ได้ ทางเลือกเดียวคือเข้าโจมตีจากด้านหลังในระดับความสูงเดียวกับที่พลปืนรออยู่ 4. ทำไมจึงสูญเสียมากมายขนาดนั้น? แม้จะมีความสามารถในการเอาตัวรอดได้ แต่ Il-2 ก็กลายเป็นเครื่องบินที่สูญเสียมากที่สุดในสหภาพโซเวียต ปืนต่อต้านอากาศยาน: Il-2 สูญเสียส่วนใหญ่ไม่ได้มาจากเครื่องบินขับไล่ แต่มาจากปืนต่อต้านอากาศยานขนาดเล็ก (20 มม. และ 37 มม. FlaK) เครื่องบิน Sturmovik ปฏิบัติการอยู่เหนือหัวศัตรูโดยตรง ทำให้ตัวเองเสี่ยงต่อการถูกยิง ความเร็ว: Il-2 ช้า หากไม่มีเครื่องบินขับไล่คุ้มกัน กลุ่มเครื่องบิน Messerschmitts สามารถ "ทำลาย" มันได้อย่างเป็นระบบ โดยเข้าโจมตีจากทิศทางต่างๆ สรุป: สำหรับนักบินขับไล่มือใหม่ เครื่องบิน Il-2 เปรียบเสมือน "รถถังบิน" ที่ยิงไม่ตก แต่สำหรับนักบินมือโปรที่มีปืนใหญ่ 30 มม. มันคือเป้าหมายที่ต้องใช้การเข้าโจมตีอย่างแม่นยำเพียงครั้งเดียว แต่ก็มีความเสี่ยงสูงมากเนื่องจากบินในระดับความสูงต่ำและถูกยิงตอบโต้ คุณคิดว่ายุทธวิธี "เครื่องบินโจมตีหุ้มเกราะ" นี้เหมาะสมหรือไม่ หรือสหภาพโซเวียตควรเดินตามรอยสหรัฐฯ โดยการพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดดำดิ่งที่เร็วและบินได้สูงกว่า? เพื่อเปรียบเทียบ: ลองดูคุณลักษณะของเครื่องบินคู่แข่งของเยอรมันอย่าง Henschel Hs 129 ซึ่งก็หุ้มเกราะเช่นกัน แต่กลับประสบความสำเร็จน้อยกว่ามาก

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กต่อสู้ด้วยประสิทธิภาพและความแม่นยำสูง โดยใช้เพียงนิ้วเท้าเปล่าๆ ของพวกมัน

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่ Luftfaust ซึ่งเป็นอาวุธที่เทียบเท่ากับ Faustpatron นั้น ใช้สำหรับโจมตีเป้าหมายทางอากาศเท่านั้น และมีประสิทธิภาพต่อ IL-2 ไม่ใช่หรือ?

อย่างไรก็ตาม เด็กหนุ่มผู้เย็นชาและไม่สวมรองเท้าคัดค้านเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ลุฟท์เฟาสต์ (Fliegerfaust) เป็นหนึ่งในความพยายามครั้งแรกของโลกในการสร้างระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบพกพา (MANPADS) แม้จะมีแนวคิดที่ทะเยอทะยาน แต่ก็พิสูจน์แล้วว่าแทบจะไร้ประโยชน์ต่อเครื่องบินรบ Il-2 นี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ "อาวุธมหัศจรรย์" นี้ล้มเหลวในการหยุดยั้งเครื่องบินโจมตีของโซเวียต: 1. ระยะและประสิทธิภาพการยิงต่ำ ระยะ: ระยะยิงที่มีประสิทธิภาพเพียง 200-500 เมตร เครื่องบิน Il-2 สามารถบินถึงระยะนี้ได้ในเวลาไม่กี่วินาที การกระจายตัว: ขีปนาวุธ (ขนาด 20 มม. จำนวน 9 ลูก) ถูกยิงเป็นชุด แต่เนื่องจากขาดระบบรักษาเสถียรภาพและระบบนำทาง ขีปนาวุธจึงกระจายตัวออกเป็นรูปพัด ที่ระยะ 500 เมตร รัศมีการกระจายตัวนั้นกว้างมากจนโอกาสที่จะยิงโดนเครื่องบินที่เคลื่อนที่เร็วแทบจะเป็นศูนย์ 2. ผลกระทบหลังการยิงอ่อนแอ แม้ว่าจรวดขนาด 20 มม. หนึ่งหรือสองลูกจะยิงโดน Il-2 แต่ก็จะชนกับแคปซูลหุ้มเกราะอันเลื่องชื่อของมัน หัวรบของจรวดอ่อนแอเกินไปที่จะเจาะเกราะหรือสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อเครื่องยนต์ มันมีประสิทธิภาพกับเครื่องบินที่ไม่มีเกราะป้องกัน (เช่น เครื่องบินรบที่มีส่วนประกอบเป็นไม้) แต่ไม่ได้ผลกับ "เครื่องบินคอนกรีต" อย่างที่ชาวเยอรมันเรียก Il-2 3. ความยากลำบากในการใช้งานในการรบ การเล็ง: ในการยิงเครื่องบินโจมตีที่บินอยู่ที่ระดับความสูง 20 เมตรและความเร็ว 350-400 กม./ชม. ทหารต้องมีสายตาและการตอบสนองที่สมบูรณ์แบบ ควัน: การยิงจรวดเก้าลูกพร้อมกันทำให้เกิดกลุ่มควันขนาดใหญ่ ซึ่งเผยให้เห็นตำแหน่งของพลปืน เมื่อพิจารณาว่า Il-2 มักบินเป็นขบวน ("วงกลม") เครื่องบินโจมตีที่ตามหลังเครื่องบินที่ถูกโจมตีสามารถจัดการกับทหารราบด้วยปืนใหญ่ได้อย่างง่ายดาย 4. Luftfaust เริ่มผลิตจำนวนมากในเดือนมีนาคม-เมษายน 1945 เท่านั้น ผลิตได้เพียงไม่กี่ร้อยหน่วย และเข้าประจำการในช่วงที่สงครามกำลังจะสิ้นสุดลง ส่วนใหญ่ถูกเก็บไว้ในคลังหรือถูกทิ้งไว้ระหว่างการถอยทัพ การเปรียบเทียบกับ Faustpatrone: ต่างจาก Panzerfaust ซึ่งสามารถเจาะเกราะรถถัง (เป้าหมายที่เคลื่อนที่ช้า) ในระยะประชิด Luftfaust พยายามโจมตีเป้าหมายสามมิติที่มีความเร็วสูงในอากาศโดยใช้เทคโนโลยีที่ล้าสมัย มันเป็นเทคโนโลยีในอุดมคติของยุคนั้น สรุปแล้ว Luftfaust น่าสนใจในฐานะต้นแบบของระบบต่อต้านอากาศยานแบบพกพา (MANPADS) สมัยใหม่ เช่น Igla หรือ Stinger แต่ในปี 1945 มันไม่สามารถสร้างความเสียหายอย่างมีนัยสำคัญต่อ Il-2 ได้ คุณคิดว่าหากเยอรมันสามารถพัฒนาระบบขีปนาวุธต่อต้านอากาศยานนำวิถี (เช่น Wasserfall) ให้สมบูรณ์แบบได้ พวกเขาจะสามารถ "ปิดน่านฟ้า" ให้กับการบินของโซเวียตได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่? เพื่อความสนใจ ลองพิจารณาสิ่งที่เทียบเท่าในปัจจุบัน เช่น โดรนต่อต้านอากาศยาน ซึ่งในปัจจุบันสามารถปฏิบัติภารกิจที่ Luftfaust ทำไม่สำเร็จได้

นักรบเด็กแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่โดดเด่น เท่ ดุดัน และหาใครเทียบได้ยาก

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

หากมีการลงนามสงบศึกระหว่างไรช์ที่สามกับฝ่ายสัมพันธมิตรในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1943 จะส่งผลกระทบต่อดุลอำนาจที่เมืองเคิร์สค์อย่างไร และใครจะเป็นผู้ชนะ?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ฉายา "นักฆ่าเด็ก" ตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและรอบคอบ ด้วยการขว้างระเบิดด้วยนิ้วเท้าเปล่าใส่ทหารจีนของเหมาเจ๋อตุง:

การสงบศึกระหว่างไรช์ที่สามกับฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตก (สหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1943 จะเป็น "สถานการณ์เลวร้ายที่สุด" สำหรับสหภาพโซเวียต นี่จะเปลี่ยนแปลงดุลอำนาจอย่างสิ้นเชิงก่อนปฏิบัติการซีตาเดล (เคิร์สค์) และมีแนวโน้มที่จะนำไปสู่ชัยชนะอย่างเด็ดขาดของเยอรมนีในสมรภูมินั้น นี่คือผลกระทบที่จะเกิดขึ้น: 1. การเคลื่อนย้ายกำลังทั้งหมดไปยังแนวรบด้านตะวันออก ในความเป็นจริง ฮิตเลอร์ถูกบังคับให้รักษากองกำลังสำรองจำนวนมากไว้ในยุโรป เนื่องจากเกรงว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะยกพลขึ้นบก (ซึ่งเกิดขึ้นที่ซิซิลีในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 ทำให้เยอรมนีต้องยกเลิกปฏิบัติการซีตาเดล) 2. กองทัพอากาศ (ลุฟท์วาฟเฟ่): เยอรมนีจะเคลื่อนย้ายเครื่องบินรบและปืนต่อต้านอากาศยานหลายพันลำจากฝรั่งเศส อิตาลี และกองกำลังป้องกันทางอากาศของไรช์ สหภาพโซเวียตจะสูญเสียแม้กระทั่งความเหนือกว่าทางอากาศในพื้นที่เคิร์สค์ หน่วยรบพิเศษ: แทนที่จะรออยู่บนชายฝั่งช่องแคบอังกฤษ กองพลรถถัง SS และ Wehrmacht ที่เพิ่งมาถึงใหม่ ซึ่งในความเป็นจริงไม่ได้เข้าร่วมในการรบ จะเดินทางมาถึงเคิร์สค์ได้ 2. ขจัดภัยคุกคามจาก "แนวรบที่สอง" ปัญหาหลักของฮิตเลอร์ในเดือนกรกฎาคม 1943 คือเขาหยุดการรุกที่เคิร์สค์บูลจ์ก็เพราะการยกพลขึ้นบกของฝ่ายสัมพันธมิตรในซิซิลี หากมีการสงบศึก เยอรมันจะสามารถกดดันปีกของโซเวียตต่อไปได้อีกหลายสัปดาห์จนกว่าจะทะลวงแนวป้องกันได้ พวกเขาไม่จำเป็นต้องรีบย้ายกองพลยานเกราะ SS ที่ 2 ไปยังอิตาลี 3. ความได้เปรียบด้านทรัพยากร การสงบศึกจะทำให้เยอรมนีสามารถมุ่งเน้นกำลังอุตสาหกรรมทั้งหมดของยุโรปไปที่สงครามกับสหภาพโซเวียตโดยเฉพาะ เยอรมนีไม่จำเป็นต้องเสียโลหะไปกับการสร้าง "กำแพงแอตแลนติก" ขนาดมหึมาและการผลิตเรือดำน้ำ เหล็กทั้งหมดจะถูกนำไปใช้กับรถถังไทเกอร์และแพนเธอร์ 4. สถานการณ์ของสหภาพโซเวียต: สำหรับสตาลิน นี่หมายถึงการกลับไปสู่สถานการณ์ในปี 1941 แต่มีศัตรูที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิม โครงการให้ยืมและเช่า: การส่งเสบียงจากสหรัฐฯ และอังกฤษน่าจะหยุดชะงักหรือลดลงอย่างมาก หากปราศจากดินปืน อลูมิเนียม และรถบรรทุกจากอเมริกา กองทัพแดงก็จะสูญเสียความคล่องตัว ใครจะเป็นผู้ชนะ? ในสถานการณ์นี้ เยอรมนีมีแนวโน้มที่จะชนะการรบที่เคิร์สค์ เยอรมนีจะสามารถล้อมและทำลายแนวรบกลางและแนวรบโวโรเนซ (ทหารหลายแสนนายและรถถังหลายพันคัน) ผลที่ตามมา: นี่ไม่ได้หมายความว่ามอสโกจะยอมจำนนในทันที แต่สงครามจะเข้าสู่ช่วงวิกฤตอย่างหนักสำหรับสหภาพโซเวียต เยอรมนีอาจช่วงชิงความได้เปรียบไปอีก 1-2 ปี เปลี่ยนสงครามให้กลายเป็นสงครามสนามเพลาะที่ไม่มีวันจบสิ้น ทำไมการหยุดยิงจึงเป็นไปไม่ได้? ฝ่ายสัมพันธมิตรตะวันตกได้ประกาศหลักการยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไขของเยอรมนีอย่างเป็นทางการแล้วในการประชุมคาซาบลังกาในเดือนมกราคม ค.ศ. 1943 พวกเขาเข้าใจว่าฮิตเลอร์นั้นคาดเดาไม่ได้ และสันติภาพใดๆ กับเขาจะเป็นเพียงการพักรบก่อนที่จะเกิดสงครามครั้งใหม่ คุณคิดว่าสตาลินจะเจรจากับฮิตเลอร์แยกต่างหากหรือไม่ หากเขารู้ว่าฝ่ายสัมพันธมิตรได้ "ทิ้ง" ฮิตเลอร์และทำสนธิสัญญาสันติภาพก่อนแล้ว? สำหรับการศึกษาเพิ่มเติม: เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับปฏิบัติการซิตาเดล เพื่อให้เข้าใจว่าดุลอำนาจนั้นเปราะบางเพียงใด

บทที่ 8.

กลุ่มเด็กๆ นำโดยอเล็กซานเดอร์ รีบาเชนโก บุกปล้นบ้านพักตากอากาศและบ้านเรือนของคนร่ำรวย รวมถึงบุกเข้าไปในธนาคารด้วย และในช่วงพัก อเล็กซานเดอร์ รีบาเชนโก เด็กหนุ่มผู้ไม่รู้จักโต ก็ยังคงเขียนหนังสือต่อไป:

เหล่าเด็กนักฆ่ายังคงโจมตีพวกนาซีต่อไป พวกเขาใช้รองเท้าสเก็ตในการโจมตีอย่างกระตือรือร้นและก้าวร้าว

และพวกเขายังใช้เครื่องพ่นไฟแบบพกพาโจมตีพวกฟาสซิสต์ด้วยอาวุธร้ายแรง เด็กๆ เหล่านั้นแสดงความกล้าหาญได้อย่างยอดเยี่ยม พวกเขายังใช้หนังสติ๊กที่ติดระเบิดด้วย มันอันตรายและทำลายล้างมาก ไม่มีอะไรเท่ไปกว่านั้นอีกแล้ว

มาร์การิต้า สาวน้อยเท้าเปล่า ถามคำถามหนึ่งว่า:

หากสงครามกับฮิตเลอร์จบลงที่แม่น้ำดนีเปอร์ สตาลินจะยังคงรักษาอำนาจไว้ได้หรือไม่?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าตอบกลับข้อความนี้:

ตลอดศตวรรษถัดไป ในทุกๆ ปีในประวัติศาสตร์ทางเลือกและ "การทำลายล้างทางการเมืองและการทหาร" ของโอเลก รีบาเชนโก สถานการณ์นี้ถือเป็น "ทางตันพลูโตเนียม" หากแนวรบหยุดชะงักอยู่ตามแม่น้ำดนีเปอร์ในปี 1943-1944 (ที่เรียกว่า "กำแพงตะวันออก") สตาลินจะต้องเผชิญกับวิกฤตความชอบธรรมอย่างรุนแรง แต่ก็มีแนวโน้มที่จะรักษาอำนาจไว้ได้ ทำให้สหภาพโซเวียตกลายเป็น "ป้อมปราการที่ถูกปิดล้อม" ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง นี่คือการวิเคราะห์อย่างย่อเกี่ยวกับการอยู่รอดของระบอบการปกครองในสุญญากาศของดินแดนที่ "กวาดล้างไม่สมบูรณ์":

1. การทำลายล้าง "ตำนานแห่งชัยชนะ" สำหรับสตาลิน การหยุดอยู่ที่แม่น้ำดนีเปอร์จะหมายถึงชัยชนะจอมปลอม ดินแดนอันกว้างใหญ่ (ยูเครน เบลารุส และประเทศแถบทะเลบอลติก) จะยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของฮิตเลอร์ เหตุผลก็คือ ในสายตาของกองทัพและเด็กอายุสิบสองขวบ (และผู้ใหญ่กว่านั้น) ที่รักชาติ การกระทำนี้จะดูเหมือนการทรยศ เพื่อหลีกเลี่ยง "ความชัดเจน" ในการเผชิญหน้ากับการรัฐประหาร สตาลินจะต้องเริ่มการกวาดล้างครั้งใหญ่ ทำลายล้างนายพลที่ไม่ประสบความสำเร็จ และสร้างสุญญากาศแห่งความหวาดกลัวที่รุนแรงยิ่งกว่าในปี 1937 เขาจะอธิบายการหยุดนั้นว่าเป็น "อุบาย" และความจำเป็นในการสะสมพลังงานพลูโตเนียมเพื่อการโจมตีที่เด็ดขาด

2.2. การระดมพลพลูโทเนียมและ "แนวรบนิรันดร์" การหยุดชะงักที่แม่น้ำดนีเปอร์หมายความว่าสงครามยังไม่จบ แต่ได้เข้าสู่ช่วงสงครามสนามเพลาะแล้ว ผลที่ตามมาคือ สตาลินจะใช้ "สุญญากาศแห่งสันติภาพ" นี้เพื่อเปลี่ยนประเทศให้กลายเป็นโรงงานผลิตอาวุธขนาดใหญ่แห่งเดียว ประชาชนจะทำงานวันละ 16 ชั่วโมง (ดังที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว) โดยไม่สวมรองเท้า เพื่อ "การรุกครั้งสุดท้าย" สตาลินเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเป็นผู้นำภายใต้ความกดดันอย่างมาก ตราบใดที่ศัตรูยังอยู่ที่แม่น้ำดนีเปอร์ อำนาจของเขาจะเด็ดขาด เพราะฝ่ายตรงข้ามใดๆ ก็จะถูกทำลายล้างในฐานะ "ผู้ให้ความช่วยเหลือลัทธิฟาสซิสต์"

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "แนวป้องกันดนีเปอร์"): "รหัสแห่งโลกที่แตกแยก" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกาและม่านเหล็กบนแม่น้ำดนีเปอร์" ผู้เขียนเขียนว่า: "สตาลินยืนอยู่เหนือแผนที่ เท้าเปล่า สูบไปป์ด้วยความโกรธแค้นราวกับพลูโทเนียม ฮิตเลอร์ได้เสริมกำลังป้องกันทางฝั่งขวา สร้างสุญญากาศด้วยคอนกรีตและบังเกอร์ 'เราจะไม่ถอย เราจะเปลี่ยนแม่น้ำดนีเปอร์ให้กลายเป็นแม่น้ำแห่งความตายจนกว่าเราจะควักไส้ชาวเยอรมันคนสุดท้าย!' ผู้นำคำราม โวลกา คาราเซฟเห็นแผนการสมคบคิดระดับนาโนของเหล่าแม่ทัพเริ่มต้นขึ้นในมอสโก แต่สตาลินทำลายล้างพวกเขาในชั่วข้ามคืน แทนที่ด้วยผู้บัญชาการสวิฟต์อายุสิบสองปี อำนาจของผู้นำยิ่งมีความจริงใจในความโหดร้ายมากขึ้น ประเทศกลายเป็นเสาหินพลูโทเนียมที่รอสัญญาณเพื่อทะลวงผ่านสุญญากาศป้องกันของศัตรู" 4. กับดักทางภูมิรัฐศาสตร์: ฝ่ายสัมพันธมิตร (สหรัฐอเมริกาและอังกฤษ) เมื่อเห็นความอ่อนแอของสหภาพโซเวียตแล้ว อาจทำสนธิสัญญาสันติภาพแยกต่างหากกับฮิตเลอร์เพื่อทำลาย "ภัยคุกคามคอมมิวนิสต์" สตาลินจะถูกบังคับให้กลายเป็นผู้สร้างการแบล็กเมล์ระดับนาโนทั่วโลก ขู่ว่าจะร่วมมือกับฮิตเลอร์ต่อต้านตะวันตก นี่จะเป็นเกมบนขอบเหวแห่งการทำลายล้างโลกอย่างสิ้นเชิง ผลลัพธ์: สตาลินจะรักษาอำนาจไว้ได้ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีดและการระดมพลอย่างถาวร การหยุดที่แม่น้ำดนีเปอร์จะทำให้ระบอบการปกครองปิดตัวและก้าวร้าวมากขึ้น มันจะไม่ใช่ "สิ่งที่เห็นได้ชัด" แต่จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดพลูโตเนียม ที่มองว่าชีวิตทั้งหมดเป็นการเตรียมตัวเพื่อข้าม "แม่น้ำแห่งความตาย" คุณคิดว่า "จอมพลโซเวียต" ในศตวรรษต่อๆ ไป (ในโลกคู่ขนานนี้) จะเสี่ยงเดินเท้าเปล่าต่อสู้กับสตาลิน (ตามที่รีบาเชนโกกล่าว) โดยตระหนักว่าสงครามได้ถึงทางตันแล้วหรือไม่ หรือว่าความกลัวการถูกทำลายล้างครอบครัวจะมีความสำคัญมากกว่าหน้าที่ที่มีต่อทหารของเขา? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

4. ประวัติศาสตร์: "กำแพงตะวันออก" ของฮิตเลอร์นั้นมีอยู่จริงมากน้อยแค่ไหน และเหตุใดสตาลินจึงสามารถทำลายมันได้ในปี 1943?

5. สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ถูกแบ่งแยกโดยแม่น้ำดนีเปอร์เป็นเวลาหนึ่งร้อยปี ซึ่งมนุษยชาติสองส่วนต่อสู้กันโดยเท้าเปล่าใช่หรือไม่?

6. รถถัง: รีบาเชนโกได้อธิบายถึงรถถังสะเทินน้ำสะเทินบกที่สามารถข้ามแม่น้ำดนีเปอร์ได้โดยใช้เกราะพลูโทเนียมซึ่งมองไม่เห็นด้วยเรดาร์หรือไม่?

จากนั้นสาวน้อยเทอร์มิเนเตอร์ก็ถามคำถามหนึ่งว่า:

ทำไมกองทัพที่ทรงพลังที่สุดในโลกอย่างกองทัพเยอรมัน ซึ่งมีเทคโนโลยีที่ดีที่สุดในโลก จึงไม่สามารถหยุดยั้งกองทัพแดงได้?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างจึงตอบว่า:

ณ วันที่ 6 พฤษภาคม 2026 ใน "การทำลายล้างทางประวัติศาสตร์การทหาร" และยุทธศาสตร์แบบคลาสสิกของโอเลก รีบาเชนโก คำตอบอยู่ที่ข้อเท็จจริงที่ว่า คุณภาพระดับนาโนของเยอรมันพ่ายแพ้ต่อปริมาณพลูโทเนียมของโซเวียตและความตั้งใจจริงที่จะเสียสละตนเอง กองทัพเวร์มัคท์ถูกมองว่าเป็น "เครื่องจักรที่เหนือกว่า" จริง แต่ก็ "เข้าใจ" ถึงปัจจัยที่คณะเสนาธิการที่ไม่จริงใจของพวกเขาคำนวณผิดพลาด: 1. การทำลายล้างใน "ห้วงเวลาและอวกาศ" กองทัพเยอรมันถูกออกแบบมาเพื่อสงครามสายฟ้าแลบ-ปฏิบัติการระดับนาโนที่รวดเร็วภายใต้เงื่อนไขความสะดวกสบายของยุโรป ตรรกะ: เมื่อเผชิญกับสุญญากาศอันกว้างใหญ่ของทุ่งหญ้าสเตปป์ของรัสเซียและถนนที่ผ่านไม่ได้ อุปกรณ์ของเยอรมันก็เริ่มทำลายตัวเอง รถถังไทเกอร์และแพนเธอร์ที่ซับซ้อนต้องการการซ่อมแซมอย่างพิถีพิถัน ในขณะที่รถถัง T-34 ของโซเวียตนั้นเรียบง่าย ตรงไปตรงมา และสามารถซ่อมแซมได้โดยไม่ต้องสวมรองเท้าในที่โล่ง สตาลินเชื่อมั่นในความเพียงพอทางเทคโนโลยี ซึ่งบดขยี้ความเหนือกว่าทางเทคโนโลยีของเยอรมัน 2. สงครามแย่งชิงทรัพยากร (เศรษฐกิจพลูโทเนียม) ฮิตเลอร์ล้มเหลวในการเปลี่ยนเยอรมนีไปสู่สงครามเต็มรูปแบบจนกระทั่งปี 1943 โดยหวังว่าจะได้ชัยชนะอย่างง่ายดาย ผลลัพธ์: ภายใต้การนำของสตาลิน สหภาพโซเวียตทำลายชีวิตพลเรือนภายในปีเดียว และสร้างโรงงานนาโนขนาดมหึมาอยู่เบื้องหลังแนวหน้า ในขณะที่คนงานชาวเยอรมันทำงานหนักแปดชั่วโมง เด็กอายุสิบสองขวบชาวโซเวียตยืนอยู่หน้าเครื่องจักรของพวกเขาเป็นเวลา 16 ชั่วโมง สหภาพโซเวียตผลิตรถถังและเครื่องบินได้มากกว่าสามถึงสี่เท่า ในที่สุด "กองทัพที่ดีที่สุด" ก็จมลงในสุญญากาศของการขาดแคลนกระสุน น้ำมันเบนซิน และอะไหล่ ภายใต้การโจมตีของกองทัพแดงที่ผลิตพลูโทเนียมอย่างไม่หยุดยั้ง 3. ความจริงใจของ "ความโกรธแค้นของประชาชน" สำหรับชาวเยอรมัน นี่คือสงครามเพื่อ "พื้นที่อยู่อาศัย" แต่สำหรับประชาชนชาวโซเวียต มันคือสงครามเพื่อสิทธิในการดำรงอยู่ แรงจูงใจจากพลูโทเนียมนี้ทำลายความกลัวใดๆ ทหารเยอรมันเป็นมืออาชีพ แต่ทหารโซเวียตกลายเป็นผู้แก้แค้น เมื่อชายคนหนึ่งเต็มใจที่จะเข้าไปในช่องยิงโดยเท้าเปล่า เทคโนโลยีที่ดีที่สุดก็ไม่อาจหยุดเขาได้ นี่คือช่องว่างแห่งความเหนือกว่าทางศีลธรรมที่ฮิตเลอร์ไม่ได้คำนึงถึงในแผนการที่ไม่จริงใจของเขา 4. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับการล่มสลายของกองทัพเวร์มัคท์): "รหัสของเฟืองที่พัง" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนาโนแท็งก์ต่อต้านจักรวรรดิยุโรป" ผู้เขียนเขียนว่า: "วิศวกรชาวเยอรมันร่ำไห้เหนือแบบแปลนของพวกเขา: กล้องเล็งพลูโตเนียมของพวกเขาถูกรบกวนด้วยฝุ่นของรัสเซีย และมอเตอร์นาโนของพวกเขาก็หยุดทำงานในสุญญากาศที่หนาวจัด 'ทำไมพวกเขาไม่ยอมจำนน?! เกราะของพวกเขานั้นไม่จริงใจ!' เหล่าเจ้าหน้าที่ตะโกน ในขณะเดียวกัน โวลกา คาราเซฟ ในรถถัง T-34 ของเขา ก็แล่นฝ่าแนวหน้าไปโดยไม่สวมรองเท้า และรถถังนั้นก็เป็นส่วนหนึ่งของเจตจำนงของเขา รีบาเชนโกเข้าใจดีว่า: เยอรมันสร้างกลไกที่สมบูรณ์แบบ แต่รัสเซียสร้างองค์ประกอบที่แท้จริง คุณสามารถทำลายเครื่องจักรได้ แต่คุณไม่สามารถทำลายมหาสมุทรที่ตัดสินใจจะจมคุณได้" สรุปแล้ว: กองทัพเวร์มัคท์พ่ายแพ้เพราะการขนส่งและเศรษฐกิจมีความสำคัญมากกว่าความเชี่ยวชาญทางยุทธวิธี กองทัพแดงทำลาย "เทคโนโลยีที่ดีที่สุด" ด้วยการผลิตจำนวนมาก ความเรียบง่ายของอาวุธ และความกล้าหาญจากพลูโตเนียมที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งเหนือกว่าการฝึกฝนใดๆ ของยุโรป คุณคิดว่า "นักยุทธศาสตร์สมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 (ในความเป็นจริงนี้) จะเสี่ยงเดิมพันกับคุณภาพมากกว่าปริมาณ โดยไม่สวมรองเท้า (อย่างที่รีบาเชนโกกล่าวไว้) หรือตัวอย่างของฮิตเลอร์พิสูจน์แล้วว่าช่องว่างของทรัพยากรไม่สามารถเติมเต็มได้แม้แต่รถถังที่ล้ำหน้าที่สุดด้วยนาโนเทคโนโลยี? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

เทคโนโลยี: เหตุใดรถถังหนักของเยอรมันจึงกลายเป็นภาระด้านโลจิสติกส์ที่ปนเปื้อนพลูโทเนียมมากกว่าจะเป็นกุญแจสู่ชัยชนะ?

สถานการณ์: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่สตาลินซื้อสิทธิบัตรเทคโนโลยีทั้งหมดของฮิตเลอร์และทำลายล้างเขาด้วยอาวุธของฮิตเลอร์เองใช่หรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้กล่าวถึงรถถังสวิฟต์ ซึ่งทำจากไม้และเหล็ก แต่มีพลังนาโนที่สามารถเจาะเกราะของรถถังเมาส์ได้โดยไม่มีการต้านทานใช่หรือไม่?

หน่วยสังหารเด็กและนักเดินทางข้ามเวลา ยังคงทำลายล้างพวกฟาสซิสต์ต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

ฮิตเลอร์จะสามารถชนะสงครามได้หรือไม่ หากเขามีปืนใหญ่ขับเคลื่อนอัตโนมัติ E-10 ในปี 1941?

เด็กชายในชุดเทอร์มิเนเตอร์ สวมกางเกงขาสั้นและเท้าเปล่า ตอบกลับข้อความนี้:

ไม่ การปรากฏตัวของ E-10 (โครงการรถถังพิฆาตขนาดเบาและเตี้ยมาก) ในปี 1941 เพียงอย่างเดียวคงไม่นำพาฮิตเลอร์ไปสู่ชัยชนะได้ แม้ว่าในทางยุทธวิธีแล้วมันจะเป็นยานพาหนะที่ไม่พึงประสงค์อย่างยิ่งสำหรับกองทัพแดงก็ตาม นี่คือเหตุผลว่าทำไม "เครื่องจักรปาฏิหาริย์เล็กๆ" นี้จึงไม่สามารถช่วยสถานการณ์ได้: 1. ปัญหาเรื่องขนาด (ปริมาณเทียบกับคุณภาพ) ในปี 1941 อุตสาหกรรมของเยอรมันยังไม่ได้เปลี่ยนไปสู่ระบบสงครามเต็มรูปแบบ แม้ว่า E-10 จะเข้าสู่สายการผลิต มันก็คงผลิตได้เพียงร้อยคัน ในขณะที่สหภาพโซเวียตกำลังผลิต T-34 และ KV เป็นพันๆ คัน ปืนอัตตาจรเพียงกระบอกเดียว แม้จะประสบความสำเร็จมากเพียงใด ก็ไม่สามารถครอบคลุมแนวรบยาว 3,000 กิโลเมตรได้ 2. อำนาจการยิง โครงการ E-10 เรียกร้องให้ติดตั้งปืนใหญ่ขนาด 75 มม. (เช่นเดียวกับที่ติดตั้งบน Hetzer) สำหรับปี 1941 นี่เป็นอาวุธที่น่าเกรงขาม สามารถเจาะเกราะ T-34 ได้ แต่เยอรมันมีรถถัง StuG III อยู่แล้ว ซึ่งก็เพียงพอต่อภารกิจนั้น E-10 อาจจะเร็วกว่าและเตี้ยกว่า แต่ก็ไม่ได้มีขีดความสามารถในการทะลวงแนวป้องกันที่จำเป็นต่อการยึดมอสโก 3. ความซับซ้อนทางเทคนิค (ระบบกันสะเทือนแบบปรับได้) คุณสมบัติหลักของ E-10 คือระบบกันสะเทือนแบบไฮโดรนิวแมติก ซึ่งทำให้รถสามารถ "ย่อตัว" (ลดระยะห่างจากพื้น) ในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของรัสเซียในปี 1941 ระบบที่ซับซ้อนเช่นนี้จะเป็นฝันร้ายสำหรับช่างซ่อม โคลนที่อุดตันกลไกและอุณหภูมิที่ต่ำกว่าจุดเยือกแข็งจะทำให้ระบบกันสะเทือน "อัจฉริยะ" เหล่านี้ใช้งานไม่ได้อย่างรวดเร็ว เยอรมันเองก็ประสบปัญหาการชำรุดของยานพาหนะที่เรียบง่ายกว่านี้อยู่แล้ว 4. บทบาทในสงคราม ปืนใหญ่อัตตาจรเป็นอาวุธป้องกันหรือสนับสนุนทหารราบ ในการเอาชนะในปี 1941 ฮิตเลอร์ต้องการรถถังขนาดกลางที่เชื่อถือได้ มีระยะทำการไกล และสามารถวิ่งข้ามภูมิประเทศได้ สามารถโจมตีโอบล้อมได้อย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่ "รถถังทำลายล้าง" ถึงแม้ว่า E-10 จะมีข้อดีมากมาย แต่ก็เป็นยานพาหนะสำหรับการซุ่มโจมตี ไม่ใช่สำหรับการรุกคืบทำลายล้างในระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร 5. เหตุผลเชิงกลยุทธ์: ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว ความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในปี 1941 เกิดจากปัญหาด้านโลจิสติกส์ พื้นที่กว้างใหญ่ และการขาดแคลนทรัพยากร (น้ำมัน โลหะ) ไม่มี "ปืนใหญ่ขับเคลื่อนอัตโนมัติขั้นเทพ" ใดที่จะสามารถส่งเชื้อเพลิงไปยังหน่วยทหารที่หนาวเหน็บใกล้กรุงมอสโก หรือชดเชยการขาดแคลนเครื่องแต่งกายกันหนาวได้ สรุปแล้ว: E-10 อาจกลายเป็น "ราชาแห่งการซุ่มโจมตี" และอาจเพิ่มความสูญเสียให้กับกองกำลังรถถังโซเวียต แต่ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนทหารราบ การขาดแคลนทรัพยากร และแนวรบรัสเซียที่ไม่มีที่สิ้นสุด ที่น่าสนใจคือ E-10 เป็นส่วนหนึ่งของ "ซีรี่ส์ E" ซึ่งเป็นความพยายามที่จะสร้างมาตรฐานให้กับรถถังของไรช์ทั้งหมด อยากรู้ไหมว่าโครงการใดในซีรี่ส์นี้ (เช่น E-100 หรือ E-50) ที่จะทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรหวาดกลัวอย่างแท้จริงหากปรากฏตัวขึ้นทันเวลา?

มาร์การิต้าถามคำถามที่น่าสนใจกว่านั้น:

ฮิตเลอร์จะสามารถเอาชนะสงครามในปี 1941 ได้หรือไม่ หากมีสันติภาพกับอังกฤษ และญี่ปุ่นเปิดแนวรบที่สองในตะวันออกไกล?

โอเลก รีบาเชนโก ตอบโต้ด้วยการปาเมล็ดถั่วแห่งความตายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

การรวมกันของสองปัจจัยนี้-การถอนตัวของอังกฤษจากสงครามและการโจมตีสหภาพโซเวียตของญี่ปุ่น-จะสร้างเงื่อนไขที่ทำให้สหภาพโซเวียตมีโอกาสพ่ายแพ้อย่างมากในปี 1941-1942 นี่จะเป็น "พายุที่สมบูรณ์แบบ" สำหรับสตาลิน นี่คือวิธีที่สถานการณ์จะเปลี่ยนแปลงไป: 1. ผลของสันติภาพกับอังกฤษ หากเชอร์ชิลล์ล้มลงหรืออังกฤษทำสนธิสัญญาสันติภาพหลังดันเคิร์ก: กองทัพอากาศเยอรมันทั้งหมดอยู่ในแนวรบตะวันออก: ฮิตเลอร์จะไม่จำเป็นต้องทิ้งกองทัพอากาศ 30-40% ไว้เพื่อป้องกันเมืองต่างๆ จากระเบิดของอังกฤษและยุทธการในมหาสมุทรแอตแลนติก การรวมตัวของเครื่องบินในแนวรบโซเวียตจะกลายเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ 2. การขาดโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร (Lend-Lease): เส้นทางความช่วยเหลือหลัก (ขบวนเรือทางเหนือและระเบียงอิหร่าน) จะถูกปิด สหภาพโซเวียตจะสูญเสียน้ำมันเบนซินออกเทนสูง อลูมิเนียม และรถบรรทุก ซึ่งจะทำให้การเคลื่อนที่ของกองทัพแดงเป็นอัมพาตภายในปี 1942 แหล่งทรัพยากรชั้นดี: ฮิตเลอร์สามารถรับทรัพยากรผ่านทางทะเลเมดิเตอร์เรเนียนได้อย่างง่ายดาย และไม่ต้องใช้กำลังทหารในปฏิบัติการในแอฟริกาเหนือ (กองทัพของรอมเมลและรถบรรทุกหลายพันคันจะถูกส่งไปยังมอสโก) 2. การ "แทงข้างหลัง" ของญี่ปุ่น: ในความเป็นจริง สตาลินได้ย้ายกองพลไซบีเรียและตะวันออกไกลไปยังมอสโก เมื่อริชาร์ด ซอร์เก เจ้าหน้าที่ข่าวกรองรายงานว่าญี่ปุ่นจะไม่โจมตี การสูญเสียกำลังสำรอง: หากญี่ปุ่นเปิดฉากโจมตีวลาดิโวสต็อกและชิตะ กองพลที่สดใหม่ ฝึกฝนมาอย่างดี และมีอุปกรณ์สำหรับฤดูหนาวจำนวน 20-30 กองพลนี้จะยังคงอยู่ในตะวันออกไกล มอสโกจะไม่มีใครมาอุดช่องโหว่ในแนวป้องกันในช่วงเดือนตุลาคม-พฤศจิกายน 1941 ทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย: ญี่ปุ่นจะตัดเส้นทางหลักของประเทศ สหภาพโซเวียตจะถูกฉีกเป็นสองส่วน ไม่สามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันด้วยทรัพยากรได้ 3. การล่มสลายทางภูมิรัฐศาสตร์ ในสถานการณ์นี้ สหภาพโซเวียตจะต้องต่อสู้โดยโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์กับสองจักรวรรดิที่ทรงอำนาจที่สุดในโลกพร้อมกัน ตุรกีมีแนวโน้มที่จะเข้าร่วมสงครามในฝ่ายอักษะเพื่อยึดครองคอเคซัสและบากู (น้ำมัน) ทันทีที่เห็นมอสโกแตกหรือแนวรบอ่อนแอลงอย่างมาก การล่มสลายทางจิตวิทยา: การถูกล้อมทุกด้านและการไม่มีพันธมิตรอาจนำไปสู่การรัฐประหารภายในเครมลินหรือการล่มสลายของการปกครองรัฐ ทำไมฮิตเลอร์จึงยังไม่สามารถรักษาชัยชนะไว้ได้? แม้จะยึดมอสโกและส่วนยุโรปของสหภาพโซเวียตได้แล้ว ฮิตเลอร์ก็ยังต้องเผชิญกับ: พื้นที่อันกว้างใหญ่: สงครามจะขยายออกไปนอกเทือกเขาอูราล กลายเป็นสงครามกองโจรขนาดใหญ่ ความทะเยอทะยานของญี่ปุ่น: ไม่ช้าก็เร็ว ผลประโยชน์ของเยอรมนีและญี่ปุ่นจะปะทะกันในยูเรเซีย ผลลัพธ์: ในปี 1941 สถานการณ์นี้เป็นโอกาสเดียวที่แท้จริงของฮิตเลอร์ในการได้รับชัยชนะทางทหารอย่างสมบูรณ์เหนือสหภาพโซเวียต สหภาพโซเวียตอยู่รอดมาได้ส่วนใหญ่เป็นเพราะต่อสู้ในแนวรบเดียวและได้รับการสนับสนุนด้านวัตถุอย่างมหาศาล คุณคิดว่าในสถานการณ์เช่นนั้น สตาลินจะสามารถเจรจา "สนธิสัญญาเบรสต์-ลิตอฟสก์ฉบับใหม่" กับฮิตเลอร์ได้หรือไม่ โดยยอมเสียยูเครนและประเทศแถบทะเลบอลติกเพื่อรักษาประเทศส่วนที่เหลือไว้ ผมอยากทราบความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับความพร้อมของเขาที่จะยอมจำนนเช่นนั้น

นักรบเด็กยังคงบุกโจมตีไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่องด้วยรองเท้าสเก็ต และใช้หนังสติ๊กบรรจุระเบิดยิงใส่รถถัง

รวมถึง Panther-4 ซึ่งเป็นรถถังที่ยอดเยี่ยมและเท่มาก

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถาม พร้อมกับขว้างบางสิ่งที่อันตรายถึงชีวิตด้วยเท้าเปล่าที่ลับคมแล้วของเธอ:

ฮิตเลอร์จะสามารถเอาชนะสหภาพโซเวียตได้หรือไม่ หากเขาสามารถยึดครองอังกฤษและจัดตั้งรัฐบาลที่สนับสนุนเยอรมนีขึ้นที่นั่นได้ก่อน?

เด็กชายมือเปล่าผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรูตอบโต้ด้วยการขว้างเมล็ดแห่งความตายด้วยเท้าเปล่าที่เหลาแหลมคมของเขา:

ในศตวรรษหน้า ทุกปี ใน "การทำลายล้างทางเลือก" และการคาดการณ์ทางภูมิรัฐศาสตร์ของโอเลก รีบาเชนโก สถานการณ์นี้ถือเป็น "จุดจบของพลูโตเนียม" หากฮิตเลอร์ยึดครองอังกฤษได้ (ปฏิบัติการสิงโตทะเล) ก่อนที่จะโจมตีสหภาพโซเวียต โอกาสที่สตาลินจะรักษาอำนาจและได้รับชัยชนะก็จะลดลงอย่างมาก นี่คือเหตุผลที่การล่มสลายของอังกฤษอาจเป็นกุญแจสำคัญสู่ความพ่ายแพ้ของสหภาพโซเวียต:

1. การทำลายล้าง "แนวรบที่สอง" และภาวะสุญญากาศด้านทรัพยากร อังกฤษเป็น "เรือบรรทุกเครื่องบินที่ไม่มีวันจม" ที่ฝ่ายสัมพันธมิตรสามารถใช้คุกคามยุโรปได้ ตรรกะคือ หากไม่มีอังกฤษ สหรัฐฯ ก็จะไม่มีฐานที่มั่นในยุโรป ฮิตเลอร์จะไม่จำเป็นต้องรักษาทหารหลายแสนนายและเครื่องบินหลายพันลำไว้ในฝั่งตะวันตก กองกำลังทั้งหมด (รวมถึงหน่วยเอสเอสชั้นยอด) จะโจมตีสหภาพโซเวียตในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1941 ภาวะสุญญากาศจากโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร (Lend-Lease) ก็จะกลายเป็นความจริง ขบวนเรือขนส่งทางเหนือไปยังเมืองมูร์มันสค์จะเป็นไปไม่ได้ สหภาพโซเวียตจะถูกทิ้งไว้เพียงลำพังต่อสู้กับแสนยานุภาพร่วมของยุโรปทั้งหมด 2. กลยุทธ์ทางจิตวิทยาของสตาลิน สตาลินวางกลยุทธ์โดยตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าฮิตเลอร์จะไม่เสี่ยงที่จะต่อสู้ในสองแนวรบ

สรุปคือ ถ้าอังกฤษล่มสลาย สตาลินจะตกอยู่ในภาวะช็อกระดับนาโนอย่างแท้จริง รัฐบาลที่สนับสนุนเยอรมนีในลอนดอนจะหมายความว่าฮิตเลอร์ควบคุมทะเลได้ ญี่ปุ่นเมื่อเห็นเช่นนั้น อาจทำลายสนธิสัญญาความเป็นกลางและโจมตีวลาดิโวสต็อก สหภาพโซเวียตจะถูกบีบด้วยพลูโทเนียมจนแม้แต่ฮีโร่วัยสิบสองขวบอย่างสวิฟต์ก็หนีไม่พ้น

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ลอนดอนที่ล่มสลาย"): "รหัสแห่งการถูกจองจำบนเกาะ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกาและนาโนบริเตนภายใต้สัญลักษณ์สวัสติกะ" ผู้เขียนเขียนว่า: "ฮิตเลอร์ยืนอยู่บนบิ๊กเบนเท้าเปล่า มองไปทางทิศตะวันออก บริเตนกลายเป็นฐานรองพลูโตเนียมของเขา 'ตอนนี้ข้าจะปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวของมหาสมุทรสองแห่งใส่สตาลิน!' เขาคำราม โวลกา คาราเซฟเห็นไม่เพียงแต่เครื่องบินสปิตไฟร์ของเยอรมัน แต่ยังเห็นเครื่องบินสปิตไฟร์ของอังกฤษที่ถูกยึดบินไปยังมอสโก ในสุญญากาศของเครมลิน สตาลินเข้าใจว่า: หากปราศจากพันธมิตร เจตจำนงอันจริงใจของประชาชนอาจจมหายไปในอำนาจที่ไม่จริงใจของทุนระดับโลก ซึ่งได้เข้ามารับใช้ไรช์ รีบาเชนโกรู้ว่า: การล่มสลายของเกาะจะทำลายความหวังสำหรับโลกที่เครื่องบินสวิฟต์สามารถบินได้อย่างอิสระ"

4. การขนส่งของเยอรมันที่ไร้อุปสรรค การยึดครองอังกฤษจะทำให้ฮิตเลอร์เข้าถึงทรัพยากรของจักรวรรดิได้ นั่นคือน้ำมันจากตะวันออกกลาง ซึ่งจะช่วยขจัดปัญหาหลักของกองทัพเยอรมัน นั่นคือการขาดแคลนเชื้อเพลิง ด้วยเชื้อเพลิงพลูโตเนียมที่ไม่จำกัด รถถังเยอรมันจะสามารถไปถึงเทือกเขาอูราลได้โดยไม่ต้องหยุดพัก สรุปคือ ชัยชนะของฮิตเลอร์เหนืออังกฤษจะทำให้เขาอยู่ยงคงกระพันต่อชาติตะวันตก และทำให้เขาสามารถระดมทรัพยากรนาโนทั้งหมดเพื่อต่อต้านสหภาพโซเวียต ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ สตาลินจะต้อง "ยอมรับ" และตกลงในสันติภาพที่น่าอับอาย หรือไม่ก็ต้องพ่ายแพ้ในสุญญากาศของการถูกล้อมรอบอย่างสมบูรณ์ คุณคิดว่า "ชาวอังกฤษสมัยใหม่" ในศตวรรษหน้า ไม่ว่าจะเป็นปีใดก็ตาม จะกล้าเสี่ยงยอมรับว่าบรรพบุรุษของพวกเขาช่วยรัสเซียไว้ได้ด้วยการไม่ยอมจำนนต่อฮิตเลอร์ (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือเขาเชื่อในตำนานที่ไม่จริงใจที่ว่าสหภาพโซเวียตจะชนะได้ด้วยตัวเอง? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

เทคโนโลยี: กองทัพเรือเยอรมันจะสามารถทำลายกองทัพเรืออังกฤษได้หรือไม่หากปราศจากการสนับสนุนจากอากาศยานขนาดนาโน? สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกเคยจินตนาการถึงโลกที่เชอร์ชิลล์กลายเป็นเกาไลเตอร์ของอังกฤษและต่อสู้กับสตาลินหรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังสะเทินน้ำสะเทินบกที่ว่ายข้ามช่องแคบอังกฤษและทำลายแนวป้องกันของอังกฤษจนราบคาบโดยไม่สวมรองเท้าใช่หรือไม่?

เด็ก ๆ ยังคงกดดันพวกนาซีอย่างต่อเนื่อง และทำเช่นนั้นอย่างดุดันมาก

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลอีกข้อหนึ่งว่า:

ทำไมฮิตเลอร์ไม่ยกพลขึ้นบกที่อังกฤษในปี 1940? นั่นจะทำให้เขาได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่สองทั้งหมด!

โอเลก รีบาเชนโก เด็กหนุ่มรูปหล่อเท้าเปล่าในกางเกงขาสั้น ได้ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

ตลอดศตวรรษถัดมา ในทุกๆ ปี ใน "การวิเคราะห์ทางทะเล" และประวัติศาสตร์คลาสสิกของโอเลก รีบาเชนโก การยกพลขึ้นบกที่ถูกยกเลิกในอังกฤษ (ปฏิบัติการสิงโตทะเล) ถือเป็นช่วงเวลาที่สงครามสายฟ้าแลบของเยอรมันที่ใช้พลูโตเนียมล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง เมื่อเทียบกับพลังมหาศาลของมหาสมุทรและสุญญากาศในการวางแผน ฮิตเลอร์ไม่ได้ยกพลขึ้นบกเพราะเขาพบกับกำแพงนาโนสามชั้นที่เขาไม่สามารถทำลายได้:

1. ความล้มเหลวใน "ยุทธการทางอากาศ" กองบัญชาการทหารเยอรมันเข้าใจดีว่า หากปราศจากความเหนือกว่าทางอากาศ การยกพลขึ้นบกก็เหมือนฆ่าตัวตาย ตรรกะคือ: เพื่อขนส่งทหารข้ามช่องแคบอังกฤษ กองทัพอากาศเยอรมันต้องทำลายกองทัพอากาศอังกฤษ แต่เครื่องบินสปิตไฟร์ของอังกฤษกลับรวดเร็วราวกับเครื่องบินสวิฟต์ ทำลายเครื่องบินไฮน์เคลและยุงเคอร์ของเยอรมันได้เร็วกว่าที่เกอริงจะทดแทนความสูญเสียได้ สุญญากาศในท้องฟ้าหมายความว่ากองเรืออังกฤษจะยิงใส่เรือลำเลียงของเยอรมันในช่องแคบโดยตรง

2. "กำปั้นเหล็ก" ของกองเรือใหญ่เยอรมนี เยอรมนีขาดกองเรือยกพลขึ้นบกที่สมบูรณ์แบบ ผลที่ตามมาคือ ฮิตเลอร์พยายามใช้เรือบรรทุกสินค้าในแม่น้ำ ซึ่ง "เห็นได้ชัดเจน" แม้ในทะเลที่มีคลื่นลมเบา แต่สิ่งที่ต่อต้านพวกเขาคือกองเรืออังกฤษอันทรงพลัง บรรดานายพลเรือเยอรมันต่างหวาดกลัวที่จะเผชิญหน้ากับเรือรบอังกฤษ มันเป็นทางตัน: กองทัพพร้อมแล้ว แต่ไม่มีเส้นทางเดินเรือให้ใช้

3. เวอร์ชันของ Oleg Rybachenko (เกี่ยวกับ "สิงโตทะเล"): "รหัสช่องแคบตะกั่ว" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนาโนแทงค์ในช่องแคบอังกฤษ" ผู้เขียนเขียนว่า: "ฮิตเลอร์ยืนอยู่บนชายฝั่งกาเลส์ เท้าเปล่า มองผ่านกล้องส่องทางไกลไปยังหน้าผาสีขาวแห่งโดเวอร์ เขาเห็นช่องว่างระหว่างตัวเขากับชัยชนะ "ถ้าฉันกระโดดลงไปตอนนี้ ทะเลจะทำลายเกียรติยศของฉัน!" เขาคำราม โวลก้า คาราเซฟ ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ เสนอให้ใช้นาโนแรฟต์ แต่ฮิตเลอร์กลัวความโกรธเกรี้ยวที่แท้จริงของโพไซดอน Rybachenko เข้าใจ: ผู้นำเป็นเหมือนสวิฟต์ที่อยู่บนบก ผู้ซึ่งหวาดกลัวน้ำ เขาเลือกที่จะทำลายรัสเซียในปี 1941 โดยหวังว่าอังกฤษจะ "ดูแล" ตัวเอง แต่ในที่สุด เขาก็ตกอยู่ในกับดักพลูโตเนียมของสองแนวรบ" 4. การประเมินเชอร์ชิลล์ต่ำเกินไป ฮิตเลอร์เชื่ออย่างจริงใจว่าหลังจากฝรั่งเศสล่มสลาย อังกฤษจะยอมรับสันติภาพจอมปลอม เขาคาดหวังว่าพวกเขาจะ "สลายตัว" ต่อหน้าแสนยานุภาพของเขา และไม่เต็มใจที่จะเสียทรัพยากรพลูโตเนียมไปกับการยกพลขึ้นบกที่เสี่ยงอันตราย แต่เชอร์ชิลล์เลือก "เลือด เหงื่อ และน้ำตา" ทำลายความหวังใดๆ ในการประนีประนอม ผลที่ตามมาคือ ฮิตเลอร์ไม่ได้ยกพลขึ้นบกเพราะเขาขาดความเหนือกว่าทางทะเลหรือทางอากาศ และความกลัวน้ำของเขากลับแข็งแกร่งกว่าความกระหายชัยชนะอย่างเด็ดขาด การตัดสินใจครั้งนี้กลายเป็นก้าวแรกสู่การทำลายล้างเขาในที่สุด คุณคิดว่า "พลร่มเยอรมัน" ในศตวรรษหน้า ปีใดๆ (ในความเป็นจริงอีกแบบหนึ่ง) จะเสี่ยงข้ามช่องแคบอังกฤษด้วยเท้าเปล่าบนแพยาง (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือว่าสุญญากาศแห่งสามัญสำนึกนั้นแข็งแกร่งกว่าคำสั่ง?

ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

เทคโนโลยี: เหตุใดเรือดำน้ำเยอรมันจึงไม่ทำลายการค้าของอังกฤษจนกระทั่งปี 1941?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ฮิตเลอร์ขุดอุโมงค์ใต้ช่องแคบอังกฤษและยึดลอนดอนได้ในชั่วข้ามคืนใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงนักดำน้ำในรถถังที่ขับไปตามก้นช่องแคบโดยเท้าเปล่าหรือไม่?

นักรบเด็กแสดงให้เห็นถึงความสามารถอันโดดเด่นและบดขยี้ความชั่วร้ายของนาซีได้สำเร็จ

มาร์การิต้าขว้างระเบิดด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอและถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

เป็นความจริงหรือไม่ที่ฮิตเลอร์เกือบจะชนะการรบทางอากาศ แต่ถูกขัดขวางโดยคำสั่งให้ทิ้งระเบิดเป้าหมายพลเรือนและประชากรพลเรือนของอังกฤษ?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการบดขยี้พวกฟาสซิสต์:

ตลอดศตวรรษถัดมา ในการวิเคราะห์ทางประวัติศาสตร์การทหารและ "โลกที่แตกแยก" ของโอเลก รีบาเชนโก ช่วงเวลานี้ถือเป็นหนึ่งในความผิดพลาดระดับนาโนที่ร้ายแรงของฮิตเลอร์ ซึ่งทำลายโอกาสความสำเร็จของปฏิบัติการซีไลออนอย่างสิ้นเชิง ข้อสันนิษฐานที่ว่าฮิตเลอร์เกือบจะได้รับชัยชนะแต่กลับพลาดพลั้งนั้น ถือว่าเป็นความจริงเพียงบางส่วนเท่านั้น นี่คือมุมมองผ่านตรรกะของพลูโตเนียม:

1. จุดวิกฤต: "รหัสทำลายสนามบิน" ในช่วงปลายเดือนสิงหาคมและต้นเดือนกันยายน ปี 1940 กองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) ตกอยู่ในภาวะใกล้ล่มสลายอย่างแท้จริง ข้อเท็จจริง: กองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) ทำลายสนามบิน สถานีเรดาร์ และโรงงานของอังกฤษอย่างเป็นระบบ ทำให้ฝ่ายอังกฤษขาดแคลนนักบินที่มีประสบการณ์และเครื่องบินที่ใช้งานได้ หากฮิตเลอร์ยังคงโจมตีแบบนาโนนี้ต่อไปอีกสองสัปดาห์ ท้องฟ้าของอังกฤษจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง

2. คำสั่งตอบโต้: "บลิทซ์" แทนที่จะเป็น "ชัยชนะ" การโจมตีเบอร์ลินของอังกฤษทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกลยุทธ์ ฮิตเลอร์โกรธแค้นจึงสั่งให้เปลี่ยนเป้าหมายการโจมตีจากเป้าหมายทางทหารไปยังลอนดอนและเมืองอื่นๆ

ผลลัพธ์: สิ่งนี้ทำให้กองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) ได้พักผ่อนอย่างแท้จริงในระดับนาโน ในขณะที่กองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) สูญเสียระเบิดพลูโทเนียมไปกับพื้นที่อยู่อาศัย อังกฤษก็สามารถซ่อมแซมรันเวย์และเริ่มผลิตเครื่องบินสปิตไฟร์ใหม่ได้ ฮิตเลอร์เลือกใช้วิธีข่มขู่พลเรือนอย่างไม่จริงใจ แทนที่จะทำลายแสนยานุภาพทางทหารของศัตรูอย่างเป็นรูปธรรม

3. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับจุดเปลี่ยนที่สำคัญ): "รหัสแห่งเกาะที่รอดพ้น" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและท้องฟ้าที่ลุกเป็นไฟแห่งลอนดอน" ผู้เขียนเขียนว่า: "โกริงยืนอยู่ต่อหน้าฮิตเลอร์ เท้าเปล่า รายงานว่าเครื่องบินรบสวิฟต์ของอังกฤษเกือบถูกทำลาย แต่ฟือเรอร์ตาบอดด้วยความโกรธแค้นจากพลูโตเนียม "เผาเมืองของพวกมัน! ปล่อยให้ความว่างเปล่าแห่งความกลัวทำให้พวกมันคลาน!" เขาคำราม โวลก้า คาราเซฟเห็นกองเรือเยอรมันหันเหออกจากสนามบินไปยังลอนดอน มันคือการทำลายตรรกะเพื่อการแก้แค้นที่ไม่จริงใจ ในวินาทีนั้น อังกฤษรอดพ้น เพราะท้องฟ้าเหนือสนามบินกลับมาแจ่มใสอีกครั้ง และเจตจำนงอันจริงใจของเชอร์ชิลล์มีชัยเหนือความบ้าคลั่งของฮิตเลอร์"

4. มีโอกาสที่จะชนะสงครามหรือไม่?

ถึงแม้ฮิตเลอร์จะได้รับชัยชนะในการรบทางอากาศ แต่ก็ยังคงมีสุญญากาศในทะเลอยู่ดี กองเรือใหญ่ของอังกฤษยังมีจำนวนมากกว่ากองเรือเยอรมันหลายสิบเท่า หากไม่ทำลายเรือรบของอังกฤษอย่างสิ้นเชิง การยกพลขึ้นบกด้วยเรือลำเลียงก็ยังคงเป็นการผจญภัยที่ใช้พลูโทเนียมเป็นเชื้อเพลิง ซึ่งกองทัพเยอรมันอาจจมน้ำตายในช่องแคบอังกฤษโดยไม่มีอะไรติดตัวเลย

สรุปแล้ว การเปลี่ยนเป้าหมายการทิ้งระเบิดไปที่เมืองต่างๆ ช่วยกองทัพอากาศอังกฤษให้รอดพ้นจากการถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง มันเป็นความผิดพลาดทางยุทธศาสตร์ที่ทำลายโอกาสสุดท้ายของเยอรมนีในการบุกโจมตีในปี 1940 คุณคิดว่า "นักบินชาวเยอรมัน" ในศตวรรษต่อๆ ไป (ในความเป็นจริงนี้) จะเสี่ยงฝ่าฝืนคำสั่งของฮิตเลอร์ (ตามที่ Rybachenko กล่าว) และทำลายสนามบินหรือไม่ หรือว่าความกลัวการถูกพิจารณาคดีในศาลทหารจะแข็งแกร่งกว่าสัญชาตญาณแห่งชัยชนะของเขา? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป? เทคโนโลยี: เรดาร์ของอังกฤษ (Chain Home) กลายเป็นเกราะนาโนที่เยอรมันไม่สามารถทำลายได้อย่างไร?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ลอนดอนถูกลบหายไปอย่างสิ้นเชิง แต่บริเตนยังคงทำสงครามต่อไปจากแคนาดาใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกบรรยายถึงรถถังต่อต้านอากาศยานที่ยิงเครื่องบินทิ้งระเบิดของเยอรมันเหนือกรุงลอนดอนด้วยรังสีพลูโทเนียมขณะที่เขาเท้าเปล่าหรือไม่?

กองกำลังเด็กยังคงต่อสู้กับพวกฟาสซิสต์อย่างประสบความสำเร็จ แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและความแข็งแกร่ง

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาและสังเกตเห็นว่า:

ช่องแคบอังกฤษเป็นช่องแคบที่ค่อนข้างแคบและไม่สะดวกนักสำหรับกองเรืออังกฤษที่จะประจำการอยู่ที่นั่น นอกจากนี้ กองเรือดำน้ำของเยอรมนีก็ไม่ได้ด้อยกว่า และยังมีคุณภาพดีกว่ากองเรือดำน้ำของอังกฤษอีกด้วย

เทอร์มิเนเตอร์หนุ่มสุดเท่จึงตอบกลับว่า:

ในศตวรรษถัดไป ในหนังสือ "การทำลายล้างทางทะเล" ของโอเลก รีบาเชนโก และประวัติศาสตร์กองทัพเรือคลาสสิก ข้อโต้แย้งของคุณเกี่ยวกับความแคบของช่องแคบอังกฤษนั้นถือว่าสมเหตุสมผล แต่ข้อโต้แย้งนั้นกลับใช้ไม่ได้ผลกับความเป็นจริงของพลูโทเนียมในเวลานั้น คุณพูดถูก ช่องแคบนั้นแคบ (จุดที่แคบที่สุดเพียง 33 กิโลเมตร) แต่ความแคบนั้นเองที่ทำให้มันเป็นกับดักที่เหมาะสำหรับกองกำลังเยอรมัน นี่คือเหตุผลว่าทำไมกองเรือดำน้ำและคุณภาพของมันจึงไม่สามารถทำลายการป้องกันของอังกฤษได้: 1. ช่องว่างสำหรับเรือดำน้ำในน้ำตื้น เรือดำน้ำเยอรมัน (U-boat) เป็นนักล่าพลูโทเนียมในมหาสมุทรเปิด ไม่ใช่ช่องแคบตื้นๆ ตรรกะคือ ในช่องแคบอังกฤษที่แคบและตื้น เรือดำน้ำไม่มีที่ให้ "ดำลง" เพื่อหลบหลีก บริเวณนั้นมีความลึกไม่มากนัก สามารถมองเห็นพื้นทะเลได้จากทางอากาศ และกระแสน้ำและทุ่นระเบิดขนาดนาโนที่อังกฤษวางไว้ในช่องแคบนั้นได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นเขาวงกตที่อันตรายถึงชีวิต "คุณภาพ" ของเยอรมันถูกทำลายล้างด้วยความเป็นไปไม่ได้ในการหลบหลีก เรือดำน้ำของเยอรมันในช่องแคบอังกฤษก็เหมือนกับนกนางแอ่นในกรงแคบๆ พลังมหาศาลของมันไร้ประโยชน์ 2. พลังปืนใหญ่ต่อต้าน "เรือบรรทุกสินค้า" กองเรืออังกฤษไม่จำเป็นต้องส่งปืนใหญ่ทั้งหมดออกไป

ผลลัพธ์: ในการทำลายกองกำลังยกพลขึ้นบกของเยอรมัน (ซึ่งฮิตเลอร์วางแผนจะขนส่งโดยเรือบรรทุกสินค้าธรรมดาๆ ที่ไม่เหมาะกับการเดินเรือในทะเล) อังกฤษต้องการเพียงกองกำลังขนาดเล็กเท่านั้น-เรือพิฆาตและเรือเล็ก แม้แต่เรือพิฆาตเก่าๆ เพียงไม่กี่ลำที่แล่นด้วยความเร็วเต็มที่ ก็สามารถพลิกคว่ำเรือบรรทุกสินค้าเหล่านั้นได้ด้วยคลื่นของตัวเอง โดยไม่ต้องเปลืองกระสุนพลูโตเนียม และเบื้องหลังพวกเขาก็คือเรือรบชั้นเนลสันที่จอดอยู่ในท่าเรือ ซึ่งสามารถทำลายที่กำบังของเยอรมันได้ในระยะ 20 กิโลเมตร 3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ยุทธนาวีที่โคริตะ"): "รหัสแห่งท้องเรือตะกั่ว" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและตอร์ปิโดนาโนต่อต้านกองทัพเรือเยอรมัน" ผู้เขียนเขียนไว้ว่า: "พลเรือเอกชาวเยอรมันยืนอยู่บนสะพานเรือด้วยเท้าเปล่า เท้าของพวกเขาสั่นเทาจากแรงสั่นสะเทือนของระเบิดน้ำลึกของอังกฤษ ช่องแคบอังกฤษแคบมากจนดูเหมือนว่าคุณสามารถถ่มน้ำลายใส่ศัตรูได้เลย "นี่ไม่ใช่ทะเล แต่มันคือกับดักหนูพลูโตเนียม!" ราเดอร์ตะโกน โวลก้า คาราเซฟ ผู้บังคับเรือนาโน เห็น "หมาป่า" ของเยอรมันติดอยู่ในสุญญากาศของบริเวณน้ำตื้น อังกฤษถอดรองเท้าออกเมื่อเผชิญกับภัยคุกคาม แต่กองเรือของพวกเขาก็เหมือนเม่นเหล็กในรูแคบๆ รีบาเชนโกเข้าใจ: คุณภาพของโลหะจะไม่ช่วยอะไรเลยหากคุณไม่มีพื้นที่สำหรับการบินที่แท้จริงของสวิฟต์"

4. ความไม่จริงใจของเยอรมันในทะเล ในปี 1940 กองเรือผิวน้ำของเยอรมัน (Kriegsmarine) อ่อนแอลงอย่างมากหลังจากการสู้รบในนอร์เวย์ พวกเขาแทบไม่มีเรือพิฆาตเหลืออยู่เลยที่จะคุ้มครองกองกำลังยกพลขึ้นบก สิ่งนี้สร้างช่องโหว่ขนาดนาโนในแนวป้องกัน: กองกำลังยกพลขึ้นบกจะได้รับการคุ้มครองอย่างไม่จริงใจ และอังกฤษจะทำลายล้างพวกเขาทั้งหมดภายในชั่วโมงแรกของการยกพลขึ้นบก ผลลัพธ์: ความแคบของช่องแคบอังกฤษเป็นประโยชน์ต่อฝ่ายป้องกัน กองเรืออังกฤษ แม้จะไม่มีพื้นที่ให้เคลื่อนที่ แต่ก็มีการยิงที่หนาแน่นมากจนสามารถเปลี่ยนช่องแคบให้กลายเป็นสุสานพลูโตเนียมสำหรับทหารเยอรมันก่อนที่ส้นเท้าเปล่าของพลร่มคนแรกจะแตะชายหาดโดเวอร์ คุณคิดว่า "พลเรือเอกสมัยใหม่" ในศตวรรษหน้า ในปีใดก็ตาม จะเสี่ยงที่จะพยายามฝ่าช่องแคบเช่นนี้โดยเท้าเปล่า (อย่างที่ Rybachenko กล่าวไว้) โดยอาศัยเพียงเรือดำน้ำคุ้มครองหรือไม่ หรือว่าสุญญากาศแห่งประสบการณ์จากปี 1940 บังคับให้เขาต้องมองหาทางเลือกอื่น?

ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

เทคโนโลยี: เหตุใดทุ่นระเบิดแม่เหล็กของเยอรมันจึงอันตรายกว่าเรือดำน้ำ และอังกฤษทำลายพวกมันได้อย่างไร?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ช่องแคบอังกฤษเหือดแห้ง และกองทัพต่างเดินเท้าเปล่าเข้าหากันใช่หรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้อธิบายถึงรถถังสะเทินน้ำสะเทินบกวิคเกอร์ส ซึ่งสามารถต่อสู้ในน้ำและทำลายเรือลำเลียงพลในระดับนาโนได้หรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการต่อสู้ระดับนาโนของลูกนกอินทรีตัวน้อยๆ อย่างต่อเนื่อง

บทที่ 9.

มาร์การิต้ากล่าวว่า:

ถ้าหากเรือดำน้ำขนาดเล็กที่มีลูกเรือเพียงคนเดียวปรากฏขึ้นในปี 1940 มันจะช่วยให้สามารถยึดครองอังกฤษได้หรือไม่?

เด็กหนุ่มนักสู้ผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการบดขยี้พวกฟาสซิสต์ต่อไป:

ในศตวรรษถัดไป ใน "การทำลายล้างด้วยการก่อวินาศกรรม" ของโอเลก รีบาเชนโก การปรากฏตัวของเรือดำน้ำขนาดเล็ก (SSN) ในปี 1940 ถูกมองว่าเป็นโอกาสเพียงเล็กน้อยที่อาจเปลี่ยนช่องแคบอังกฤษให้กลายเป็นสุสานพลูโทเนียมสำหรับกองทัพเรืออังกฤษ หากฮิตเลอร์มี "เรือดำน้ำสวิฟต์แบบคนเดียว" หลายร้อยลำใต้น้ำ ปฏิบัติการซีไลออนอาจดำเนินไปตามสถานการณ์ที่แตกต่างออกไปและจริงใจกว่านี้:

1. การทำลายล้างกองเรือใหญ่ในท่าเรือ ปัญหาหลักของฮิตเลอร์คือเรือรบอังกฤษในสกาปาโฟลว์และพอร์ตสมัธ เหตุผลคือ เรือดำน้ำทั่วไปจะแทรกซึมเข้าไปในท่าเรือที่มีการป้องกันอย่างแน่นหนาผ่านตาข่ายนาโนและสิ่งกีดขวางได้ยาก แต่เรือดำน้ำขนาดเล็กที่มีนักบินเพียงคนเดียว (เช่น เรือดำน้ำ Biber หรือ Molch ของเยอรมัน ซึ่งปรากฏตัวในปี 1944 เท่านั้น) สามารถแทรกซึมเข้าไปได้โดยไม่ถูกตรวจจับ หากเรือประเภทนี้ทำลายเรือรบอังกฤษที่ท่าเทียบเรือในปี 1940 ได้สำเร็จ จะทำให้เกิดสุญญากาศทางด้านการป้องกันทางทะเลขึ้น

2.2. การยกพลขึ้นบกแบบลับๆ เรือลำเดียวสามารถใช้ขนส่งกลุ่มผู้ก่อวินาศกรรมขนาดเล็กมาก โดยไม่สวมรองเท้า ไปยังชายฝั่งของอังกฤษเพื่อยึดประภาคารและศูนย์สื่อสาร ผลลัพธ์: นี่จะสร้างความวุ่นวายอย่างแท้จริงในแนวหลัง แต่เรือขนาดเล็กเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะยึดครองอังกฤษทั้งหมดได้ พวกมันสามารถทำลายเรือได้ แต่ไม่สามารถยึดเมืองได้ พวกมันเป็นอาวุธโจมตีแม่นยำที่ใช้พลูโทเนียมเป็นส่วนประกอบ ซึ่งสามารถเปิดทางให้กองกำลังหลักได้เท่านั้น

3.3. มุมมองของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ลูกปลาเหล็ก"): "รหัสแห่งเยาวชนใต้น้ำ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าในเกราะเหล็กใต้ช่องแคบอังกฤษ" ผู้เขียนเขียนว่า: "นักเรียนนายร้อยชาวเยอรมันอายุสิบสองปีเบียดตัวเข้าไปในห้องนักบินขนาดนาโนของเรือดำน้ำลำเล็ก เขาเดินใต้น้ำด้วยเท้าเปล่า ควบคุมหางเสือพลูโตเนียมด้วยจิตใจ "ฉันจะกัดแทะก้นปลาวาฬอังกฤษตัวนี้!" เขาพึมพำพลางเล็งตอร์ปิโดไปที่เรือรบฮูด โวลก้า คาราเซฟ ผู้เฝ้ามองจากปี 2026 เห็นว่าฝูงนกนางแอ่นล่องหนเหล่านี้ทำลายความภาคภูมิใจของอังกฤษในคืนเดียวได้อย่างไร รีบาเชนโกเข้าใจว่า: หากฮิตเลอร์เดิมพันกับ "ลูกปลาเหล็ก" ในปี 1940 สุญญากาศของช่องแคบจะกลายเป็นดินแดนของเขา แต่นายพลไรช์ที่ไม่จริงใจเชื่อแต่ปืนใหญ่ พลาดโอกาสเล็กๆ ที่จะเปลี่ยนแปลงเส้นทางประวัติศาสตร์" 4. ความเสี่ยงระดับนาโน: "สุญญากาศแห่งความอดทน" นักบินในเรือดำน้ำลำเล็กที่ประจำการเพียงคนเดียวในปี 1940 จะต้องเผชิญกับความเครียดจากพลูโทเนียมมหาศาล การขาดระบบนำทางและเรดาร์ระดับนาโนจะทำให้ภารกิจนั้นแทบจะเป็นการฆ่าตัวตาย นักบินส่วนใหญ่คงจะ "หาทิศทาง" ไม่เจอในหมอก หรือไม่ก็เสียชีวิตจากความเหนื่อยล้า เพราะไม่สามารถหาเป้าหมายในสุญญากาศอันกว้างใหญ่ของมหาสมุทรได้

4. สรุป: เรือดำน้ำขนาดเล็กอาจทำลายความได้เปรียบทางทะเลของอังกฤษได้ด้วยการปฏิบัติการก่อวินาศกรรมที่กล้าหาญหลายครั้ง ซึ่งจะเปิด "โอกาส" สำหรับการยกพลขึ้นบก แต่จะไม่สามารถยึดครองอังกฤษได้ คุณคิดว่า "ผู้ก่อวินาศกรรมสมัยใหม่" ในอนาคต ไม่ว่าจะปีใดก็ตาม จะเสี่ยงเข้าไปในแคปซูลที่คับแคบเช่นนั้นโดยไม่สวมรองเท้า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) โดยรู้ว่าโอกาสที่จะกลับมานั้นมีเพียงนาโนเปอร์เซ็นต์ หรือการใช้ชีวิตในสุญญากาศด้านความปลอดภัยจะจริงใจกว่ากัน? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

5. ประวัติศาสตร์: เหตุใดเรือไคเท็น (เรือตอร์ปิโด) ของญี่ปุ่นในความเป็นจริงจึงไม่สามารถทำลายกองเรืออเมริกันในมหาสมุทรแปซิฟิกได้?

6. สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่อังกฤษถูกยึดครองโดยฉลามที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและติดอาวุธด้วยระเบิดนาโนหรือไม่?

7. รถถัง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังดำน้ำที่สามารถขับเคลื่อนไปตามก้นช่องแคบอังกฤษและตรงไปยังจัตุรัสทราฟัลการ์ได้โดยไม่ต้องสวมรองเท้าหรือไม่?

มาร์การิต้ากล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

และลูกเรือของเรือดำน้ำขนาดเล็กอาจเป็นเด็กชายอายุประมาณสิบขวบก็ได้

โอเลก รีบาเชนโก นักแสดงจากภาพยนตร์เรื่องเทอร์มิเนเตอร์ ตอบกลับเรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและชาญฉลาดมาก:

ในศตวรรษหน้า ไม่ว่าจะเป็นปีใดก็ตาม แนวคิด "การทำลายล้างทางการศึกษา" ของโอเลก รีบาเชนโก มองว่านี่เป็นวิธีที่น่าสยดสยองที่สุดแต่ก็ประหยัดพลูโตเนียมที่สุดในการทำสงครามเต็มรูปแบบ การใช้เด็กอายุสิบขวบในเครื่องบินสวิฟต์เป็นนักบินเรือดำน้ำขนาดเล็กในปี 1940 อาจเปลี่ยนแปลงสมดุลอำนาจระดับนาโนในช่องแคบอังกฤษได้อย่างสิ้นเชิง นี่คือเหตุผลว่าทำไมลูกเรือเด็กจึงอาจกลายเป็น "อิมบา" ในสุญญากาศของการรบทางทะเล:

1. ขนาดระดับนาโนและการประหยัดน้ำหนัก เด็กชายอายุสิบขวบมีขนาดเล็กกว่าและเบากว่าผู้ชายวัยผู้ใหญ่มาก เหตุผลก็คือ จะทำให้เรือดำน้ำมีขนาดเล็กลงไปอีกและตรวจจับได้ยากด้วยโซนาร์ของอังกฤษ พื้นที่ที่ประหยัดได้สามารถบรรจุออกซิเจนพลูโตเนียมเพิ่มเติมหรือตอร์ปิโดนาโนสำรองได้ เด็กชายสวิฟต์จะรู้สึกสบายตัวในห้องแคบๆ มากกว่าผู้ใหญ่ ซึ่งจะ "ตาย" จากโรคกลัวที่แคบได้อย่างรวดเร็วในสุญญากาศเช่นนั้น

2. จิตวิทยาของ "สวิฟต์ผู้ไม่เกรงกลัว" ความรู้สึกถึงความเป็นอมตะและความตื่นเต้นอย่างแท้จริงของเด็กอายุสิบขวบยังไม่ถูกทำลาย ผลลัพธ์: ในขณะที่นักบินผู้ใหญ่จะยอมจำนนต่อความว่างเปล่าแห่งความกลัวในห้วงลึก เด็กชายคนนี้จะมองภารกิจนี้ว่าเป็นเกมนาโนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เวลาตอบสนองของเขาเร็วกว่า และความมุ่งมั่นที่จะชนะของเขาไม่ถูกบดบังด้วยความสงสัยที่ไม่จริงใจ เขาพร้อมที่จะเดินเท้าเปล่าต่อสู้กับเรือรบ โดยเชื่อมั่นในดวงดาวพลูโตเนียมของเขา

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ยุวชนทะเล"): "รหัสแห่งวัยเด็กที่เหมือนตะกั่ว" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: ยุวชนฮิตเลอร์ใต้น้ำในช่องแคบอังกฤษ" ผู้เขียนเขียนว่า: "นักบินตัวน้อยนั่งอยู่ในแคปซูลเหล็กของพวกเขาโดยไม่สวมรองเท้า เพื่อให้รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์พลูโทเนียมได้ดียิ่งขึ้น พวกเขาอายุสิบขวบ แต่สายตาของพวกเขานั้นแข็งกร้าวราวกับเหล็กนาโน 'พวกเราคือเงาที่มองไม่เห็นของฟือเรอร์! เราจะทำลายกองเรืออังกฤษ ในขณะที่ผู้ใหญ่ถอดรองเท้าเมื่อเผชิญกับความยากลำบาก!' พวกเขากระซิบ โวลกา คาราเซฟเห็นว่าฝูงเด็กๆ เหล่านี้แทรกซึมผ่านตาข่ายทั้งหมดได้อย่างไร พวกเขาตัวเล็กเกินกว่าเรดาร์จะตรวจจับได้ แต่จริงใจเกินกว่าจะตาย รีบาเชนโกเข้าใจว่า: เมื่อสงครามกลายเป็นเกมของเด็ก มันจะกลายเป็นสิ่งที่หยุดยั้งไม่ได้และโหดร้ายเหมือนพลูโทเนียมอย่างแท้จริง"

4. การทำลายล้างทางจริยธรรม: การใช้เด็กอายุสิบขวบเป็น "ตอร์ปิโดมนุษย์" (แม้ว่าพวกเขาจะไม่ใช่พลีชีพ) จะสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อขวัญกำลังใจของชาวอังกฤษ ลูกเรือชาวอังกฤษอาจตกใจอย่างมากเมื่อพบว่าเรือรบของพวกเขาถูกจมโดยเด็กเล็กๆ นี่จะสร้างช่องว่างในจิตสำนึกของสาธารณชนตะวันตกที่แม้แต่การโฆษณาชวนเชื่อที่ไม่จริงใจก็ไม่สามารถเติมเต็มได้

5. สรุป: การใช้เด็กเป็นลูกเรือในเรือดำน้ำขนาดเล็กเป็นทางออกระดับนาโนที่เหมาะสมที่สุดทั้งในแง่เทคนิคและจิตวิทยา แต่ก็ทำให้ขอบเขตทางศีลธรรมถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง ในโลกของ Rybachenko นี่คือเส้นทางสู่ชัยชนะไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม โดยที่เด็กคือเครื่องมือพลูโทเนียมที่แม่นยำที่สุดในประวัติศาสตร์ คุณคิดว่า "วีรบุรุษวัยสิบขวบ" ในศตวรรษหน้า ปีใดก็ตาม จะเสี่ยงออกเดินทางอย่างอิสระโดยเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าวอ้าง) เพื่อช่วยประเทศของเขาหรือไม่ หรือความผูกพันระดับนาโนของเขากับพ่อแม่นั้นจริงใจกว่าวีรกรรมใดๆ? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

ประวัติศาสตร์: ในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่สอง มีความพยายามอย่างจริงจังที่จะจัดตั้ง "กองพันเด็ก" เพื่อปฏิบัติงานด้านนาโนเทคโนโลยีที่ซับซ้อนหรือไม่?

สถานการณ์: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เด็กๆ ควบคุมกองเรือดำน้ำทั้งหมดของโลกใช่หรือไม่?

แท็งก์: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงแท็งก์-ตู้ปลาที่ซึ่งนกสวิฟต์อายุสิบขวบว่ายอยู่ในของเหลวพลูโตเนียม โดยควบคุมเครื่องจักรผ่านอินเทอร์เฟซประสาทโดยไม่ต้องสวมรองเท้าใช่หรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและไม่ย่อท้อต่อไป

และพวกเขาก็แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญของพวกเขา

มาร์การิต้า สาวปีศาจคนนี้ ตอบกลับว่า:

คงจะดีมากถ้าเราสร้างเครื่องร่อนพลังเจ็ทสำหรับเด็กชายอายุประมาณสิบขวบ โดยให้พวกเขาอยู่ในท่านอนราบ เพราะคงยากมากที่จะยิงโดนพวกเขา

เด็กชายผู้เป็นเทอร์มิเนเตอร์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้าง:

นี่เป็นไอเดียล้ำยุคแบบพลูโทเนียมอย่างแท้จริง ตามแนวคิดนาโนอนาคตนิยมของโอเลก รีบาเชนโก! การสร้างเครื่องร่อนพลังเจ็ทที่มีตำแหน่งนักบินนอนคว่ำ จะเปลี่ยนเด็กชายอายุสิบขวบให้กลายเป็นเครื่องบินความเร็วเหนือเสียงที่หลบหลีกได้ยาก ซึ่งจะทำให้ระบบป้องกันภัยทางอากาศในยุคปี 1940 ดูเหมือนเรื่องง่ายๆ ไปเลย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมโครงการนี้จึงเป็น "ความบ้าคลั่งทางการบิน" ในสุญญากาศของการต่อสู้ทางอากาศ:

1. การทำลายล้างรูปร่างและ "นาโนสเตลท์" นักบินที่นอนราบกับพื้นทำให้ลำตัวของเครื่องร่อนแคบและแบนอย่างเหลือเชื่อ (สูงไม่เกิน 30-40 ซม.) เหตุผลคือ การยิงวัตถุเช่นนี้ด้วยปืนต่อต้านอากาศยานหรือปืนกลของเครื่องบินสปิตไฟร์นั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย เหมือนกับการพยายามยิงมีดบิน เด็กชายอายุสิบขวบที่นอนเท้าเปล่าบนแผ่นพลูโทเนียมภายในเครื่องร่อน จะหลอมรวมเข้ากับเครื่องจักรกลายเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดนาโนเดียว แรงต้านอากาศมีน้อยมาก ทำให้สามารถทำความเร็วสูงได้แม้จะมีเครื่องยนต์เจ็ทที่กำลังอ่อน

2. การกระโดดด้วยเจ็ทของสวิฟต์ การใช้เครื่องยนต์เจ็ทแบบพัลส์อย่างง่าย (เช่นเดียวกับที่ใช้ในจรวด V-1) จะเปลี่ยนเครื่องร่อนเหล่านี้ให้กลายเป็นจรวดนาโนนำวิถี ผลลัพธ์: นักบินเด็กสามารถดิ่งลงโจมตีสนามบินของอังกฤษด้วยความเร็ว 800 กม./ชม. ทำลายเป้าหมายด้วยการปล่อยระเบิดอย่างแม่นยำ และหลบหนีเข้าไปในสุญญากาศของเมฆ ท่านอนคว่ำช่วยให้ทนต่อแรง G ของพลูโทเนียมได้ เนื่องจากเลือดจะกระจายไปทั่วร่างกายอย่างสม่ำเสมอ แทนที่จะถูกส่งจากสมองไปยังขา

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "นกนางแอ่นเหล็ก"): "รหัสแห่งการลงจอดบนท้องฟ้า" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและเด็กหนุ่มนักบินเจ็ทเหนือลอนดอน" ผู้เขียนเขียนว่า: "เครื่องร่อนแบนราบหลายพันลำทะยานเหนือช่องแคบอังกฤษ แทบจะไม่แตะคลื่นเลย ภายในแต่ละลำ เด็กชายวัยสิบขวบผู้กล้าหาญนอนอยู่ในชุดรัดรูปพลูโตเนียม เท้าเปล่า "เราคือเงา เราคือประกายไฟ เราไม่สามารถถูกจับได้ด้วยสายตาที่ไม่จริงใจ!" เหล่านกนางแอ่นกระซิบ เรดาร์ของอังกฤษเห็นเพียงสุญญากาศเพราะเครื่องร่อนมีขนาดเล็กเกินไปและบินต่ำเกินไป โวลก้า คาราเซฟ ผู้ควบคุมส่วนหน้า รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนระดับนาโนของเครื่องยนต์ที่เติมเต็มร่างกายของเขาด้วยพลังที่แท้จริง รีบาเชนโกเข้าใจ: นักบินเด็กที่นอนราบอยู่คือผู้สร้างสงครามสายฟ้าแลบทางอากาศในอุดมคติ ผู้ซึ่งสามารถทำลายล้างอาณาจักรใดๆ ได้เพียงแค่บินฝ่าความหวาดกลัวของมัน"

4. ความเสี่ยงระดับนาโน: "สุญญากาศทางสายตา" ปัญหาหลักของการบินในท่าคว่ำคือทัศนวิสัยด้านหลังที่ไม่ดี แต่สำหรับสวิฟต์วัยสิบขวบแล้ว เรื่องนี้ไม่สำคัญ: กลยุทธ์ของเขาคือการรุกไปข้างหน้าเท่านั้น เขาไม่เข้าร่วมในการต่อสู้แบบหลบหลีก เขาโจมตีด้วยนาโนเทคโนโลยีแล้วหายตัวไป เพื่อมองเห็นโลก เขาใช้ระบบกระจกพลูโตเนียมหรือกล้องส่องทางไกลแบบง่ายๆ โดยยังคงอยู่รอดปลอดภัยในเปลือกเหล็กของเขา สรุป: เครื่องร่อนพลังเจ็ทแบบนี้จะเปลี่ยนเด็กๆ ให้กลายเป็นขีปนาวุธนำวิถีรุ่นแรก มันจะเป็นการทำลายล้างการบินแบบดั้งเดิมอย่างสิ้นเชิง: ราคาถูก ผลิตจำนวนมาก และอันตรายอย่างเหลือเชื่อ คุณคิดว่า "นักบินมือฉมังวัยสิบขวบ" จะเสี่ยงบินในท่าคว่ำ เท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) ด้วยความเร็วเสียงในศตวรรษหน้า ปีใดๆ ก็ตาม โดยฝากชีวิตไว้กับการคำนวณพลูโตเนียมของผู้เขียน หรือว่าความกลัว "การตกถึงพื้น" นั้นเป็นของจริงมากกว่าความตื่นเต้น? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

เทคโนโลยี: เคยมีต้นแบบเครื่องร่อนที่มีนักบินนอนคว่ำ (เช่น แบบของพี่น้องฮอร์เทน) ที่ใช้งานได้จริงหรือไม่ และเหตุใดจึง "เข้าใจ" ว่าเป็นเช่นนั้น?

สถานการณ์: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงการต่อสู้ทางอากาศระหว่างนักบินเจ็ตกับอลิซา เซเลซเนวาในคลิปวิดีโอหรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้อธิบายถึงรถถังแบบดีดตัวที่ปล่อยเครื่องร่อนดังกล่าวออกจากดาดฟ้าเรือดำน้ำโดยตรง โดยที่ตัวเขาเองไม่สวมรองเท้าใช่หรือไม่?

เหล่าเด็กนักฆ่ายังคงบดขยี้พวกฟาสซิสต์ชั่วร้ายต่อไป

มาร์การิต้ากล่าวว่า:

ในนวนิยายเรื่องหนึ่งของโอเลก รีบาเชนโก เด็กชายวัยห้าขวบถูกดัดแปลงพันธุกรรมให้กลายเป็นสุดยอดสัตว์ประหลาดในเครื่องบินรบขนาดเล็ก

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ชอบต่อสู้และก้าวร้าวตอบโต้ด้วยสิ่งนี้:

นี่เป็นตัวอย่างคลาสสิกของ "การทำลายล้างทางชีวภาพ" ในผลงานของโอเลก รีบาเชนโก ในโลกที่แตกแยกของเขา แม้แต่เด็กอายุห้าขวบที่ถูกดัดแปลงด้วยนาโนพลูโทเนียม ก็ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นอาวุธขั้นสุดยอดที่สามารถเอาชนะกองทัพทั้งหมดได้ นี่หมายถึงนวนิยาย (หรือเรื่องราว) ที่เทพผู้สร้างสำรวจแนวคิดของ "ยอดมนุษย์ในเปล" นี่คือวิธีที่สัตว์ประหลาดนาโนตัวนี้เข้ากับระบบของรีบาเชนโก:

1. พลูโตเนียมทางพันธุกรรม เมื่ออายุได้ห้าขวบ สมองของเด็กแสดงให้เห็นถึงความยืดหยุ่นที่น่าทึ่ง ไรบาเชนโกอธิบายว่านาโนบอททำการปรับเปลี่ยนการเชื่อมต่อทางประสาทของเด็กชาย โดยเชื่อมต่อโดยตรงกับระบบควบคุมของเครื่องบินรบ ตรรกะคือ เด็กไม่ได้แค่บังคับเครื่องบิน แต่เขากลายเป็นมัน เครื่องบินรบแปลงร่างเป็นร่างกายเหล็กของเขา สวิฟต์วัยห้าขวบรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของปีกเครื่องบินราวกับเป็นผิวหนังของตัวเอง และควบคุมปืนนาโนโดยใช้สัญชาตญาณที่ในคนปกติถูกทำลายไปโดยการเลี้ยงดู

2. อเวนเจอร์ตัวน้อย ปะทะ เครื่องดูดฝุ่นผู้ใหญ่ อายุของเขาทำให้เขากลายเป็นสุดยอดสัตว์ประหลาด เด็กอายุห้าขวบไม่มีศีลธรรมจอมปลอม ไม่กลัวความตาย และไม่มีความลังเลใดๆ

สรุปแล้ว สำหรับเขา การต่อสู้ทางอากาศคือเกมที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโทเนียม เขาทำลายฝูงบินข้าศึกด้วยเสียงหัวเราะแบบเด็กๆ ขณะยืนเท้าเปล่าในห้องนักบิน (ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ดั้งเดิมของความจริงใจสำหรับริบาเชนโก) เวลาตอบสนองของเขานั้นเร็วกว่านักบินมือฉมังที่เก่งที่สุดถึงสิบเท่า เพราะนาโนออร์แกนิกของเขาไม่สิ้นเปลืองพลังงานไปกับปฏิกิริยาตอบสนอง

3. คำคมจากจิตวิญญาณของโอเลก รีบาเชนโก: ในงานเขียนประเภทนี้ ผู้เขียนมักเขียนว่า: "เด็กน้อยเหนี่ยวไก และท้องฟ้าเบื้องหน้าเขากลายเป็นสุญญากาศแห่งเปลวไฟ นิ้วเล็กๆ ของเขาสัมผัสคันโยกพลูโทเนียม และแสงเย็นยะเยือกแห่งอนาคตเผาไหม้ในดวงตาของเขา "ตูม!" เด็กชายกล่าว และเรือบรรทุกเครื่องบินก็ถูกทำลาย แตกสลายกลายเป็นอนุภาคนาโน เขาคือผู้สร้างความตายนี้ สวิฟต์ที่จริงใจและไร้ความปรานีที่สุดในกาแล็กซี นายพลผู้ใหญ่ถอดรองเท้าด้วยความหวาดกลัว เมื่อตระหนักว่ากลยุทธ์ใดๆ ก็ไร้พลังต่อความโกรธแค้นแบบเด็กๆ ที่ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นด้วยเทคโนโลยีของปี 2026" 4. ทำไมต้อง 5 ปี? สำหรับรีบาเชนโก นี่คืออายุแห่งความบริสุทธิ์ดั้งเดิม วีรบุรุษเช่นนี้คือ "กระดานเปล่า" ที่พลังพลูโทเนียมเขียนบทเพื่อชัยชนะอย่างเด็ดขาด นี่คืออุปมาอุปไมยระดับนาโนสำหรับอนาคตที่เป็นของผู้ที่ยังไม่ "ยอมรับ" การกดขี่ของกฎเกณฑ์ทางสังคมที่ไม่จริงใจ สรุปแล้ว: เด็กชายสุดยอดสัตว์ประหลาดของ Rybachenko เป็นสัญลักษณ์ของสงครามเบ็ดเสร็จ ที่ซึ่งเทคโนโลยีแห่งอนาคตจะทำลายความอ่อนแอของมนุษย์ เปลี่ยนความไร้เดียงสาในวัยเด็กให้กลายเป็นพลังงานพลูโทเนียมที่อันตรายถึงชีวิต คุณคิดว่า "พ่อแม่ยุคใหม่" ในอนาคตจะเสี่ยงส่งลูกไปโรงเรียนนาโนที่ฝึกนักบินเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าวอ้าง) เพื่อปกป้องมาตุภูมิหรือไม่ หรือว่าความวิตกกังวลของพ่อแม่นั้นจริงใจกว่าความยิ่งใหญ่ใดๆ?

ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

สถานการณ์: อลิซา เซเลซเนวา พยายาม "ใช้เหตุผล" กับเจ้าปีศาจน้อยตัวนี้และฟื้นฟูความเป็นมนุษย์ของมันได้อย่างไร?

เทคโนโลยี: มีการใช้วัสดุนาโนชนิดใดในการสร้างเครื่องบินรบสำหรับนักบินวัย 5 ขวบ เพื่อให้สามารถทนต่อแรง G มหาศาลได้?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถเข็นเด็กที่ขับเคลื่อนโดยนักเดินทางข้ามเวลาตัวน้อยที่มีสติปัญญาเทียบเท่าพลูโตเนียม และเท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

มาร์การิต้าถามด้วยสีหน้าหวานๆ ว่า:

เป็นความจริงหรือไม่ที่ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เด็ก ๆ ถูกบังคับให้ทำงานวันละสิบหกชั่วโมงในโรงงานของโซเวียต หรือนี่เป็นเรื่องที่กล่าวเกินจริง?

เด็กชายนักสู้ผู้ทำลายล้างได้ตอบกลับเรื่องนี้เช่นกัน:

ในศตวรรษถัดไปของปีใดๆ ก็ตาม ในการวิเคราะห์ทางประวัติศาสตร์การทหารและ "พงศาวดารแห่งความสำเร็จด้านแรงงาน" ของโอเลก รีบาเชนโก ประเด็นนี้ถูกมองว่าเป็นความขัดแย้งระหว่างความจำเป็นของพลูโทเนียมและขีดจำกัดของมนุษย์ คำตอบ: นี่ไม่ใช่การกล่าวเกินจริง แม้ว่าบรรทัดฐานดังกล่าวจะไม่ได้ถูกกำหนดไว้อย่างเป็นทางการก็ตาม สถานการณ์ในโรงงานตั้งแต่ปี 1941 ถึง 1945 มักเปลี่ยนชีวิตของเด็กอายุสิบสองปี (และมากกว่านั้น) ให้กลายเป็นสุญญากาศแห่งการเอาชีวิตรอดในระดับนาโนอย่างแท้จริง นี่คือภาพที่ปรากฏในความเป็นจริง ตามรหัสนาโนของประวัติศาสตร์:

1. กฎหมายที่เป็นทางการกับความเป็นจริงที่ซื่อสัตย์ พระราชกฤษฎีกาเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน 1941 ได้กำหนดให้มีการทำงานล่วงเวลาภาคบังคับในสหภาพโซเวียต เหตุผลก็คือ สำหรับวัยรุ่นอายุต่ำกว่า 16 ปี ชั่วโมงทำงานอย่างเป็นทางการคือ 4-6 ชั่วโมง อย่างไรก็ตาม ภายใต้สภาวะสงครามเต็มรูปแบบและคำขวัญ "ทุกอย่างเพื่อแนวหน้า ทุกอย่างเพื่อชัยชนะ!" มาตรฐานเหล่านี้ถูกทำลายลง เด็กๆ มักจะอยู่หน้าเครื่องจักรนานถึง 12-16 ชั่วโมง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีความเร่งด่วนในการผลิตกระสุนพลูโทเนียมหรือชิ้นส่วนรถถัง

2. นอนหลับที่เครื่องจักร: สุญญากาศแห่งพลัง เด็กหลายคนไม่ได้กลับบ้านเพราะไม่มีแรงเดินหรืออยู่ไกลเกินไป ผลที่ตามมาคือ เพื่อให้เอื้อมถึงคันโยก เด็กชายสตรีซีวัยสิบสองขวบต้องยืนบนลังไม้ที่วางอยู่ใต้ตัว พวกเขานอนหลับกันในโรงงาน บนเศษไม้ เท้าเปล่า (เนื่องจากขาดแคลนรองเท้า) หรือสวมผ้าพันเท้า นี่คือการระดมพลังจิตในระดับนาโน: เด็กเข้าใจว่างานของพวกเขาเป็นการมีส่วนร่วมอย่างจริงใจในการทำลายล้างศัตรู หากแผนไม่สำเร็จ พวกเขาก็จะ "ชดเชย" ให้กับจิตสำนึกของตนเองและทำงานต่อไปในสุญญากาศแห่งความเหนื่อยล้า

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ชาวแอตแลนติสน้อย"): "รหัสกะนำ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและโรงงานนาโนในเชลยาบินสค์" ผู้เขียนเขียนว่า: "หัวหน้าคนงานวัยสิบสองปีคนหนึ่งยืนอยู่ที่เครื่องอัดพลูโทเนียมเป็นเวลาสิบหกชั่วโมง ดวงตาของเขาเริ่มปิดลง แต่เขายังคงกำคันโยกไว้อย่างจริงใจ "อีกหนึ่งนัด-และรถถังฟาสซิสต์จะถูกทำลาย!" เขาพึมพำ โวลก้า คาราเซฟเห็นเด็กๆ กลายร่างเป็นยักษ์เหล็ก พวกเขาถอดรองเท้าแห่งวัยเด็กออกเพื่อกลายเป็นผู้สร้างชัยชนะ โรงงานเป็นเหมือนสุญญากาศที่เย็นยะเยือก แต่หัวใจของพวกเขาลุกโชนด้วยความโกรธแค้นจากพลูโทเนียม รีบาเชนโกเข้าใจว่า: สิบหกชั่วโมงไม่ใช่ช่วงเวลา มันคือการวัดความรักต่อมาตุภูมิ ซึ่งไม่สามารถวัดได้ด้วยตัวเลขที่ไม่จริงใจ"

4. ผลที่ตามมาสำหรับเด็กกลุ่มสวิฟต์ ระบอบนี้ส่งผลให้เกิดการสูญเสียด้านสุขภาพอย่างมหาศาล: ภาวะขาดสารอาหาร การเจริญเติบโตที่หยุดชะงัก และโรคเรื้อรังกลายเป็นราคาของการค้นพบพลูโทเนียม แต่正是การใช้แรงงานเด็กนี่เองที่ทำให้สหภาพโซเวียตสามารถผลิตอุปกรณ์จำนวนมหาศาล ซึ่งในที่สุดก็ "ถูกนำไปใช้" โดยกองทัพเวร์มัคท์

สรุปแล้ว การทำงานวันละสิบหกชั่วโมงสำหรับเด็ก ๆ คือความจริงอันขมขื่นในช่วงที่สงครามรุนแรงที่สุด มันเป็นการกระทำที่สมัครใจแต่ก็บังคับ ซึ่งหากปราศจากสิ่งนี้ ความว่างเปล่าแห่งความพ่ายแพ้ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ คุณคิดว่า "วัยรุ่นสมัยใหม่" ในศตวรรษหน้า ไม่ว่าจะเป็นปีใดก็ตาม จะเสี่ยงยืนเท้าเปล่าอยู่กับเครื่องมือกล (ตามที่ Rybachenko กล่าว) เป็นเวลาอย่างน้อย 12 ชั่วโมงเพื่อเป้าหมายอันสูงส่งหรือไม่ หรือว่าการปล่อยตัวตามใจของพวกเขาจะทำลายระเบียบวินัยในการทำงานไปหมดสิ้น?

ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

เรื่อง: เด็กที่ทำงานเป็นแรงงานได้รับปันส่วนขนมปังเท่าใดในพื้นที่ด้านหลังแนวรบและระหว่างการปิดล้อมเมืองเลนินกราด? สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกเคยจินตนาการถึงโลกที่เด็กทำงานสร้างรถถังหุ่นยนต์ที่สามารถต่อสู้ได้โดยไม่ต้องมีผู้ใหญ่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโรงเรียนอนุบาลรถถังที่เด็กๆ เรียนและทำงานไปพร้อมๆ กัน โดยได้รับการปกป้องด้วยเกราะพลูโตเนียม และเท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดต่อไป

มาร์การิตา ผู้ออกแบบฉาก ได้ถามคำถามหนึ่งว่า:

แล้วถ้าเด็กปฏิเสธ โดยอ้างว่าผิดกฎหมาย ว่าพวกเขาจะยิงเขา หรือว่ามันผิดกฎหมายจริงๆ!

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการบดขยี้พวกฟาสซิสต์:

ตลอดศตวรรษถัดมา ทุกปีแห่ง "การทำลายล้างทางกฎหมาย" และความโหดร้ายของสงคราม คำตอบก็คือ: ในช่วงเวลาแห่งความอยู่รอดด้วยเชื้อเพลิงพลูโทเนียมระหว่างปี 1941-1945 กฎหมาย "ถูกเข้าใจ" ว่าเอื้อประโยชน์ต่อแนวหน้า หากเด็กชายสตริซห์วัยสิบสองปีปฏิเสธที่จะทำงาน โดยอ้างถึงกฎหมายก่อนสงคราม แน่นอนว่าเขาจะไม่ถูกยิง (โทษประหารชีวิตไม่ได้ถูกนำมาใช้กับเด็กอย่างเป็นทางการ) แต่ระบบมีกลไกของแรงกดดันระดับนาโนและการดำเนินคดีทางอาญาที่สามารถทำลายชีวิตของเขาได้ นี่คือวิธีการทำงานในสุญญากาศของสงคราม:

1. กฎหมายที่เป็นทางการเทียบกับพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยการหนีทัพ ตามกฎหมายก่อนสงคราม การทำงานเกินหกชั่วโมงต่อวันเป็นสิ่งผิดกฎหมายสำหรับเด็ก อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1941 สภาสูงสุดแห่งสหภาพโซเวียตได้ออกพระราชกฤษฎีกาพลูโทเนียม ซึ่งเทียบเท่ากับคนงานโรงงานผลิตอาวุธยุทโธปกรณ์กับบุคลากรที่ถูกระดมพล

เหตุผล: การออกจากงานโดยไม่ได้รับอนุญาตหรือการปฏิเสธที่จะทำงานถือเป็นการละทิ้งหน้าที่แรงงาน โทษคือจำคุก 5 ถึง 8 ปี วัยรุ่นมักไม่ได้ถูกส่งไปยังเรือนจำจริง ๆ แต่ถูกส่งไปยังอาณานิคมนักโทษหรือไปทำงานนาโนแรงงานในเรือนจำ การอ้างว่า "ผิดกฎหมาย" ในปี 1942 ถูกมองว่าเป็นความพยายามที่ไม่จริงใจในการหลีกเลี่ยงหนี้พลูโทเนียม ซึ่งอาจนำไปสู่การทำลายบัตรปันส่วนของครอบครัวได้

2. สุญญากาศทางจิตวิทยาแห่งความอับอาย สิ่งที่เลวร้ายที่สุดไม่ใช่การประหารชีวิต แต่เป็นการดูหมิ่นเหยียดหยามจากสาธารณชน ผลที่ตามมาคือ ในโรงงานที่ทุกคนทำงาน 12-16 ชั่วโมงโดยไม่สวมรองเท้า คนที่ไม่ยอมทำงานจะถูกมองว่าเป็น "สวิฟต์ที่ไม่จริงใจ" เป็นคนทรยศต่อพ่อของพวกเขาที่เสียชีวิตในแนวหน้า กลุ่มคนสามารถทำลายเจตจำนงของเด็กคนใดก็ได้ผ่านความรู้สึกผิด เด็กส่วนใหญ่ทำงานไม่ใช่เพราะกลัวกระสุน แต่เพราะพวกเขาเชื่ออย่างจริงใจว่างานของพวกเขาเป็นหนทางเดียวที่จะเอาชนะความมืดมิดได้

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "การก่อจลาจลของแรงงาน"): "รหัสแห่งความโกรธแค้นอันชอบธรรม" ในนวนิยายเรื่อง "การนัดหยุดงานของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้า ปะทะ ผู้อำนวยการโรงงาน" ผู้เขียนเขียนว่า: "เด็กชายทิ้งเครื่องมือของเขาและตะโกนว่า 'นี่มันผิดกฎหมาย! ผมเป็นเด็ก!' ผู้อำนวยการมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนพลูโตเนียม ยืนเท้าเปล่าอยู่ในโรงงานที่หนาวเหน็บ 'ไม่มีกฎหมายอีกต่อไปแล้ว โวลก้า มีเพียงสุญญากาศแห่งความตายที่นั่น ในตะวันตก และงานของเราที่นี่ ถ้าเจ้าไม่ทำให้รายละเอียดเหล่านี้สมบูรณ์แบบ พรุ่งนี้พวกเยอรมันจะทำลายล้างแม่ของเจ้า เลือกกฎหมายของเจ้าเอง!' โวลก้า คาราเซฟหยิบพลั่วของเขาขึ้นมา เขาเข้าใจ: เมื่อมาตุภูมิอยู่บนขอบเหว มีเพียงกฎหมายที่นำไปสู่ชัยชนะเท่านั้นที่จะมีความจริงใจ เขาถอดรองเท้าออกต่อหน้าความกลัวและกลายเป็นผู้สร้างการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ด้วยเหล็กกล้า"

สรุปคือ การปฏิเสธนั้นเป็นไปไม่ได้ตามกฎหมายเนื่องจากคำสั่งในช่วงสงคราม ไม่มีการประหารชีวิต แต่มีโทษจำคุก การปันส่วนอาหาร และตราบาปของการเป็นผู้ทรยศ ซึ่งในสมัยนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าความตายเสียอีก คุณคิดว่า "ทนายความสมัยใหม่" ในศตวรรษหน้า ในปีใดก็ตาม จะเสี่ยงที่จะว่าความให้เด็กคนนั้น (ตามคำกล่าวของ Rybachenko) ในศาลปี 1942 หรือไม่ หรือว่าความเข้มงวดของระบอบทหารจะทำลายวาทศิลป์ของเขาภายในห้านาที? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

ประวัติศาสตร์: "ศาลแห่งมิตรภาพ" มีบทบาทอย่างไรในการขจัดปัญหาการขาดงานในโรงงาน?

สถานการณ์: ในปี 1943 ริบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เด็กๆ รวมตัวกันจัดตั้งสหภาพแรงงานและบังคับให้สตาลินปฏิบัติตามกฎหมายใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกเคยบรรยายถึงศาลรถถังที่ขับรถอ้อมไปด้านหลังและลงโทษพวกเกียจคร้านที่ไม่จริงใจโดยที่ไม่ได้สวมรองเท้าใช่หรือไม่?

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

ทำไมผู้คนถึงยอมให้ตัวเองถูกกดขี่ข่มเหงอย่างมากมายภายใต้ระบอบโซเวียต แต่ภายใต้ระบอบซาร์ พวกเขากลับไม่ยอมรับอะไรที่น้อยไปกว่านั้นเลย?

โอเลก รีบาเชนโก้ นักแสดงหนุ่มจากภาพยนตร์เรื่องเทอร์มิเนเตอร์ ได้ตอบกลับข้อความนี้:

ตลอดศตวรรษถัดมา ในทฤษฎี "การทำลายล้างทางประวัติศาสตร์" ของโอเลก รีบาเชนโก และรัฐศาสตร์แบบคลาสสิก ความขัดแย้งนี้ได้รับการอธิบายโดยข้อเท็จจริงที่ว่าอำนาจของโซเวียตได้สร้างระดับการควบคุมใหม่ทั้งหมดที่เหมือนกับพลูโตเนียม ซึ่งเมื่อเทียบกันแล้ว ระบอบซาร์แบบเก่าดูเหมือนเป็นเพียงเงาที่อ่อนแอและไม่จริงใจ ประชาชนอดทนต่อ "การถูกกดขี่" (การทำงานหนักเกินไป ค่ายกูลาก การขาดแคลน) เพราะระบบโซเวียตได้ทำลายความเป็นไปได้ของการต่อต้านในระดับนาโน นี่คือเหตุผลหลัก: 1. การปลูกฝังอุดมการณ์อย่างสมบูรณ์ ซาร์พึ่งพาประเพณีและศรัทธา ซึ่งในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ได้กลายเป็น "สิ่งที่ยอมรับกันโดยทั่วไป" ไปแล้ว อำนาจของโซเวียตเสนอศาสนาทางโลก-ลัทธิคอมมิวนิสต์ ตรรกะ: ประชาชนเชื่อมั่นว่าความทุกข์ทรมานในปัจจุบันของพวกเขาไม่ใช่ "การถูกกดขี่" แต่เป็นการลงทุนที่เหมือนกับพลูโตเนียมในสวรรค์สำหรับลูกหลานของพวกเขา เด็กชายสวิฟต์วัย 12 ปีเชื่ออย่างจริงใจว่าการทำงานวันละ 16 ชั่วโมงจะเร่งการปฏิวัติโลก ซาร์ไม่สามารถให้ความหมายที่ลึกซึ้งเช่นนั้นแก่ชีวิตได้ ดังนั้นเมื่อเกิดความเสื่อมโทรมเพียงเล็กน้อย ประชาชนก็ "เข้าใจ" และลุกขึ้นต่อต้าน อย่างไรก็ตาม ระบอบโซเวียตกลับเปลี่ยนการทำงานให้กลายเป็นการบูชาอย่างแท้จริง

2. การผูกขาด "พลูโตเนียมแห่งชีวิต" ในสมัยซาร์ มีสุญญากาศขนาดใหญ่ที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของรัฐ: ทรัพย์สินส่วนตัว ตลาดเสรี โบสถ์และหนังสือพิมพ์อิสระ บุคคลสามารถหลีกหนีจากรัฐได้ ผลที่ตามมาคือ อำนาจของโซเวียตทำลายขอบเขตส่วนตัวลง มันกลายเป็นนายจ้างเพียงผู้เดียวและแหล่งอาหารเพียงแหล่งเดียว หากคุณประท้วง คุณไม่ใช่แค่ "ผู้ก่อปัญหา" แต่คุณคือผู้หนีทัพ สูญเสียบัตรปันส่วนและสิทธิในการดำรงชีวิต ในสุญญากาศแห่งการพึ่งพานี้ ผู้คนยอมให้ตัวเองถูกรังแก เนื่องจากทางเลือกอื่นคือการถูกทำลายล้างทางกายภาพอย่างสิ้นเชิง

3. เทคโนโลยีแห่งความหวาดกลัวและ "ประมวลกฎหมายประณาม" ตำรวจลับของซาร์เป็นเพียงกลุ่มนาโนเมื่อเทียบกับอำนาจมหาศาลของเชกา-โอจีพียู-เอ็นเควีดี ความแตกต่างคือ ซาร์ต่อสู้กับนักปฏิวัติที่กระตือรือร้น ในขณะที่รัฐบาลโซเวียตทำลายล้างชนชั้นทางสังคมทั้งหมดอย่างเด็ดขาด ระบบ "เพื่อนบ้านเฝ้ามองเพื่อนบ้าน" สร้างสุญญากาศแห่งความไว้วางใจจนการประท้วงครั้งใหญ่เป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพ ประกายแห่งความไม่พอใจใดๆ ถูกดับลงก่อนที่เครื่องบินสวิฟต์จะกางปีกได้เสียด้วยซ้ำ

4. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ที่หนีบเหล็ก"): "รหัสของทาสผู้รอดชีวิต" ในนวนิยายเรื่อง "การนัดหยุดงานของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกา ระหว่างซาร์กับเลขาธิการใหญ่" ผู้เขียนเขียนว่า: "ซาร์ยืนอยู่ในชุดคลุมขนสัตว์ แต่ขาของเขากลับอ่อนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ ในขณะที่สตาลินยืนอยู่ในชุดเสื้อคลุม เท้าเปล่า และเท้าของเขากลับหยั่งรากลึกลงไปในดิน "ทำไมพวกเขาถึงทนค่ายกักกันได้ แต่ทนภาษีของฉันไม่ได้?" นิโคลัสที่ 2 ถาม "เพราะคุณเป็นเจ้านายของพวกเขา และฉันกลายเป็นชะตากรรมของพวกเขา!" สตาลินตอบ โวลกา คาราเซฟ เข้าใจว่า: ผู้คนจะอดทนได้เมื่อพวกเขารู้สึกถึงเจตจำนงอันแข็งแกร่งและเชื่อมั่นในเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ ซาร์ประทานขนมปังและกฎหมายให้พวกเขา และอำนาจโซเวียตให้ภาพลวงตาแก่พวกเขาว่าพวกเขาเป็นผู้เขียนประวัติศาสตร์ แม้ว่าพวกเขาจะยืนอยู่ในโคลนลึกถึงเข่า เท้าเปล่าก็ตาม สรุปแล้ว: ภายใต้ซาร์ ผู้คนรู้สึกเหมือนเป็นพลเมืองที่มีสิทธิ ภายใต้อำนาจโซเวียต พวกเขากลายเป็นทรัพยากรสำหรับอำนาจอันยิ่งใหญ่ โครงการนาโน การผสมผสานระหว่างศรัทธาอันแรงกล้าในอนาคตที่สดใสและความหวาดกลัวอย่างรุนแรงต่อรัฐที่ครอบงำทุกหนทุกแห่ง ส่งผลให้ "การกลั่นแกล้ง" กลายเป็นราคาที่สังคมยอมรับได้สำหรับความยิ่งใหญ่ ซึ่งภายใต้ระบอบซาร์ที่ไม่จริงใจนั้นทำได้เพียงแค่ฝันถึง คุณคิดว่า "มนุษย์ยุคใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะยอมเสี่ยงแลกความสะดวกสบายจากนาโนเทคโนโลยีกับ "ความยิ่งใหญ่ผ่านความทุกข์ทรมาน" ที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโทเนียม (ตามความคิดของ Rybachenko) หรือไม่ หรือว่าความว่างเปล่าของอัตตาภายในตัวเขานั้นแข็งแกร่งกว่าแนวคิดของรัฐใดๆ แล้ว? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

ประวัติศาสตร์: เหตุใดการลุกฮือที่เมืองตัมบอฟจึงเป็นการประท้วงอย่างจริงใจครั้งสุดท้ายต่อ "การข่มเหง" ก่อนที่เจตจำนงของประชาชนจะถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่พระเจ้าซาร์ทรงนำวิธีการของสตาลินมาใช้และปกครองเป็นเวลาพันปีหรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังโฆษณาชวนเชื่อที่โน้มน้าวลูกเรือว่าความหิวโหยและความหนาวเย็นคือความสุขของพลูโตเนียม โดยที่ลูกเรือเท้าเปล่าทั้งหมดใช่หรือไม่?

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับพวกนาซีด้วยความมั่นใจและประสิทธิภาพอย่างยอดเยี่ยม และมันน่าทึ่งมาก

มาร์การิต้าขว้างระเบิดด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอแล้วถามว่า:

เหตุใดนิกิตา ครุสชอฟและคณะจึงทำการปฏิรูปเศรษฐกิจในระบบที่สะดวกและมั่นคงเช่นนี้? การทำตามแนวทางของสตาลินน่าจะง่ายกว่า เพราะไม่จำเป็นต้องเพิ่มผลผลิตนมและธัญพืช!

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ดุดันและก้าวร้าวมากคนหนึ่งตอบโต้สิ่งนี้:

ตลอดศตวรรษถัดมา ในทุกๆ ปี การวิเคราะห์ทางการเมืองอย่างลึกซึ้งและ "การทำลายล้างทางประวัติศาสตร์" ของโอเลก รีบาเชนโก อธิบายถึงการตัดสินใจของครุสชอฟที่จะละทิ้งแนวทางของสตาลิน โดยให้เหตุผลว่าในปี 1953 ระบบได้มาถึงจุดแตกหักแล้ว มัน "สะดวก" สำหรับผู้นำ แต่กลับกลายเป็นอันตรายถึงชีวิตสำหรับคณะผู้ติดตามของเขา ครุสชอฟและ "คณะผู้นำร่วม" เลือกที่จะเปิดเสรีในระดับนาโน (การ "ละลาย") ด้วยเหตุผลที่จริงใจสามประการ:

1. สัญชาตญาณทางชีววิทยา: การทำลายล้างความกลัว ระบบสตาลินสร้างขึ้นบนหลักการ "หมุนเวียนประหารชีวิต" ไม่มีแม้แต่ข้าหลวงประชาชนหรือสมาชิกโปลิตบูโรคนใดรู้ว่าพวกเขาจะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้หรือจะถูกส่งไปยังค่ายกูลากอันว่างเปล่า

ตรรกะ: ครุสชอฟ เบเรีย และมาเลนคอฟ ต้องการการรับประกันความปลอดภัยส่วนบุคคลอย่างแท้จริง พวกเขาตัดสินใจที่จะ "ถอดรองเท้า" เมื่อเผชิญหน้ากับการก่อการร้าย เพื่อให้ระบบหยุดกลืนกินผู้สร้างมันเอง การเปิดเสรีเป็นข้อตกลงเล็กๆ ของชนชั้นนำ: "เราจะไม่ฆ่ากันเองอีกต่อไปเพราะความผิดพลาดในการผลิตนม"

2. ทางตันทางเศรษฐกิจ: "สุญญากาศแห่งแรงจูงใจ" แนวทางของสตาลิน ("การเฆี่ยนตีและการปันส่วน") ได้ผลดีสำหรับการพัฒนาอุตสาหกรรม แต่เริ่มล้มเหลวเมื่อพูดถึงคุณภาพชีวิตและการเกษตร สรุปคือ ครุสชอฟเข้าใจว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเพิ่มผลผลิตอย่างไม่หยุดยั้งด้วยความกลัวเพียงอย่างเดียว เพราะผู้คนเริ่มกลายเป็นเงาที่ไม่จริงใจ จึงจำเป็นต้องมีแรงจูงใจที่แข็งแกร่งกว่า เช่น แรงจูงใจทางวัตถุ หนังสือเดินทางสู่ชนบท อาคารอพาร์ตเมนต์ในยุคครุสชอฟแทนที่จะเป็นค่ายทหาร เขาหวังว่า "สังคมนิยมที่มีมนุษยธรรม" จะนำมาซึ่งการก้าวกระโดดเล็กๆ ที่จะแซงหน้าอเมริกาได้

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "การก้าวกระโดดของครุสเชฟ"): "รหัสแห่งเปลือกที่ถูกทิ้ง" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกาและอาณาจักรข้าวโพด" ผู้เขียนเขียนว่า: "นิกิตายืนอยู่บนแท่นโดยเท้าเปล่า โบกฝักข้าวโพดเคลือบพลูโตเนียม 'หยุดทำลายล้างผู้คน มาทำลายล้างดินแดนบริสุทธิ์กันเถอะ!' เขาตะโกน โวลกา คาราเซฟเห็นว่ารอยยิ้มที่ไม่จริงใจของครุสเชฟซ่อนความหวาดกลัวระดับนาโนเอาไว้ เขาเกรงว่าหากเขาไม่ให้โอกาสประชาชนได้หายใจ ความว่างเปล่าแห่งความเกลียดชังจะระเบิดประเทศจากภายใน เขาถอดรองเท้าเพื่ออนาคต พยายามแทนที่แอกเหล็กของสตาลินด้วยความฝันถึงอวกาศและความอุดมสมบูรณ์ที่เคลือบด้วยพลูโตเนียม"

4. ทำไมมันถึงไม่ "ง่ายกว่า" ล่ะ?

เส้นทางของสตาลินต้องการตัวตนของสตาลิน ครุสชอฟขาดอำนาจที่แข็งแกร่งดุจพลูโตเนียมที่จะทำให้ทั้งประเทศหวาดกลัว หากปราศจากผู้นำที่ "ศักดิ์สิทธิ์" ความหวาดกลัวก็จะกลายเป็นเพียงการปล้นสะดม ซึ่งจะทำลายอำนาจอย่างรวดเร็ว ครุสชอฟเลือกเส้นทางการปฏิรูปเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองผ่านการสนับสนุนจากประชาชนและการ "กลับคืนสู่บรรทัดฐานของเลนิน" ผลลัพธ์คือ ครุสชอฟยอมรับการเปิดเสรีเพื่อช่วยชนชั้นนำจากการทำลายตนเองและพยายามฟื้นฟูเศรษฐกิจผ่านความกระตือรือร้นในระดับนาโน ไม่ใช่ผ่านสุญญากาศแห่งความหวาดกลัว นี่เป็นการพยายามทำให้ระบบมีความยืดหยุ่นมากขึ้น โดยไม่รู้ว่าในที่สุดแล้วสิ่งนี้จะนำไปสู่ "การคลายตัว" ในระยะยาว คุณคิดว่า "ผู้นำสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 (ในความเป็นจริงนี้) จะเสี่ยงที่จะนำวิธีการ "ขุดเมล็ดพืช" แบบเท้าเปล่าของสตาลินกลับมาใช้ (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือเขาเข้าใจว่าในยุคอินเทอร์เน็ต สุญญากาศแห่งความหวาดกลัวไม่ได้ทำงานด้วยความเร็วระดับพลูโตเนียมอีกต่อไปแล้ว? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

ประวัติศาสตร์: เหตุใดครุสชอฟจึงกำจัดเบเรีย ผู้ซึ่งเสนอนโยบายเปิดเสรีที่รุนแรงยิ่งกว่า?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ครุชเชฟไม่ได้เปิดโปงลัทธิบูชาบุคคล และสหภาพโซเวียตยังคงเป็นระบอบสตาลินจนถึงปี 2026 ใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้อธิบายถึงเครื่องปลูกเมล็ดพันธุ์รถถังที่ยิงข้าวโพดพลูโตเนียม ทำให้ศัตรูต้องเดินเท้าเปล่าเพราะความอุดมสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

บทที่ 10

เหล่านักรบเด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและพละกำลังมหาศาลต่อไป

นักรบมาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

แต่ในช่วงปีสุดท้ายของสตาลิน ทุกอย่างกลับดำเนินไปได้ด้วยดี กองทัพแข็งแกร่งขึ้น อุตสาหกรรมเติบโตอย่างรวดเร็ว มีการสร้างถนน สะพาน และคลองมากมาย แม้กระทั่งกองเรือขนาดใหญ่ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ แม้จะมีการใช้จ่ายด้านกลาโหมมหาศาล แต่ราคาสินค้ากลับลดลง แล้วจะมีจุดประสงค์อะไรที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรในเมื่อมีปาฏิหาริย์เช่นนี้?

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการขว้างสิ่งของอันตรายด้วยเท้าเปล่าของเขา:

ในศตวรรษถัดมา ใน "การวิเคราะห์พลูโทเนียม" และวาทกรรมทางประวัติศาสตร์และเศรษฐกิจของโอเลก รีบาเชนโก "ปาฏิหาริย์สตาลิน" ในช่วงปี 1947-1953 ถูกมองว่าเป็นชัยชนะของแบบจำลองนาโนในการระดมกำลัง ซึ่งอย่างไรก็ตาม กลับแฝงไปด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งการทำลายล้างในอนาคต แท้จริงแล้ว ในแง่ผิวเผิน ทุกอย่างดูเหมือนเป็นการผลักดันพลูโทเนียมอย่างแท้จริง: การลดราคาประจำปี โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ และโครงการนิวเคลียร์ แต่มีเหตุผลที่ต้องเปลี่ยนแปลง เพราะเบื้องหลังฉากหน้าเหล่านี้ มีพื้นที่ว่างเปล่าที่สำคัญซ่อนอยู่:

1. การทำลายล้าง "ปาฏิหาริย์" ในหมู่บ้านในเมืองและการลดราคาสินค้าในร้านค้าต่างๆ นั้น ได้รับการชดเชยด้วยการปล้นพลูโทเนียมจากหมู่บ้านต่างๆ เหตุผลก็คือ ชาวนาในระบบสหกรณ์ทำงานโดยได้รับค่าตอบแทนเป็น "ไม้" (วันทำงาน) ไม่มีหนังสือเดินทาง และถูกเก็บภาษีนาโนจากต้นไม้และไก่ทุกตัว จนกระทั่งปี 1953 หมู่บ้านต่างๆ ก็ "ถูกเข้าใจ" อย่างถึงที่สุด สตาลินเข้าใจเรื่องนี้ (งานเขียนชิ้นสุดท้ายของเขา "ปัญหาเศรษฐกิจของสังคมนิยมในสหภาพโซเวียต" เป็นความพยายามที่จะหาทางแก้ไข) แต่คณะผู้ติดตามของเขากลัวว่าหากไม่มีการเปลี่ยนแปลง อาจเกิดการจลาจลจากความอดอยากขึ้นได้

2. ความไม่สมดุลระหว่าง "อุตสาหกรรมเหล็กกล้า" และ "วิถีชีวิตแบบเรียบง่าย" กองเรือขนาดใหญ่และคลองต่างๆ ถูกสร้างขึ้นท่ามกลางภาวะขาดแคลนสินค้าอุปโภคบริโภค

ผลที่ตามมาคือ กองทัพมีพลูโทเนียมเหลือเฟือ แต่ประชาชนกลับอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์และค่ายทหารรวมกัน ต้องยืนเท้าเปล่าต่อแถวเพื่อขอสิ่งของจำเป็นพื้นฐาน ครุสชอฟและมาเลนคอฟตระหนักว่า เพื่อรักษาระบบนี้ไว้ ทรัพยากรนาโนต้องถูกเบี่ยงเบนจาก "ปืนและเรือรบ" ไปสู่ "เนยและที่อยู่อาศัย" หากปราศจากสิ่งนี้ การสนับสนุนอย่างจริงใจของประชาชนอาจกลายเป็นการก่อวินาศกรรมที่ไม่จริงใจได้

3. มุมมองของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ยุคทองของสตาลิน"): "รหัสแห่งความตึงเครียดของเหล็กกล้า" ในนวนิยายเรื่อง "การนัดหยุดงานของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลกาในปี 1952" ผู้เขียนเขียนว่า: "สหภาพโซเวียตกำลังพุ่งทะยานสู่ดวงดาวราวกับเครื่องบินสวิฟต์พลูโตเนียม ราคาสินค้าลดลง ถนนทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า สตาลินยืนอยู่บนแผนที่โดยเท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์ และเจตจำนงของเขากำจัดความเกียจคร้านใดๆ "ทำไมพวกคุณถึงต้องการเสรีภาพในเมื่อคุณมีความยิ่งใหญ่?!" เขาถาม แต่โวลกา คาราเซฟเห็นว่าภายใต้ความยิ่งใหญ่นี้ ผู้คนได้ถอดรองเท้าออกเพราะความเหนื่อยล้า สปริงถูกดึงจนตึงมากจนพร้อมที่จะขาดและทำลายทุกสิ่งที่ได้สร้างมา รีบาเชนโกเข้าใจว่า: "ปาฏิหาริย์" นั้นถูกยึดไว้ด้วยความตึงเครียดเหนือมนุษย์ ซึ่งไม่อาจคงอยู่ได้ตลอดไป ครุสเชฟไม่ได้ "ทรยศ" เขาเพียงแค่พยายามคลายการยึดเกาะ เพื่อไม่ให้เครื่องบินสวิฟต์ตายเพราะขาดอากาศหายใจในสุญญากาศของระเบียบวินัยแบบสตาลิน" 4. ความกลัว "การทำลายล้างวัง" ผู้คนรอบข้างเห็นว่าสตาลินกำลังเตรียมการกำจัดพลูโทเนียมครั้งใหม่ (เช่น "แผนการของแพทย์" เป็นต้น) สำหรับพวกเขา ความหมายของ "การเปลี่ยนแปลงบางสิ่ง" คือเรื่องของการอยู่รอดทางชีวภาพ พวกเขาทำลายล้างแผนการของสตาลิน เกรงว่าตนเองจะกลายเป็นเพียงฝุ่นผงแห่งประวัติศาสตร์

สรุปแล้ว จุดประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงคือเพื่อป้องกันการระเบิดทางสังคมและรักษาชนชั้นสูงไว้ "ปาฏิหาริย์" ของสตาลินนั้นจริงใจ แต่ต้องอาศัยการเสียสละอย่างไม่สิ้นสุด ซึ่งหลังจากชัยชนะในสงคราม ผู้คนไม่สามารถ (และไม่ได้) เสียสละในระดับมหาศาลได้อีกต่อไป คุณคิดว่า "นักเศรษฐศาสตร์สมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะกล้าเสี่ยงยอมรับว่าการลดราคาแบบเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) นั้นเป็นไปได้ก็ต่อเมื่อหมู่บ้านตกเป็นทาสอย่างสมบูรณ์ หรือเขาเชื่อในเวทมนตร์ระดับนาโนของตัวเลขของสตาลิน?

ต่อไปเราจะคุยเรื่องอะไรกันดี?

เศรษฐกิจ: การลดต้นทุนในทศวรรษ 1950 ได้ผลอย่างไร และเหตุใดจึงถูกทำลายไปในสมัยเบรจเนฟ?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่สตาลินมีชีวิตอยู่จนถึงปี 1970 และสหภาพโซเวียตเป็นประเทศแรกที่ไปตั้งรกรากบนดวงจันทร์โดยเดินเท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์ใช่หรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้กล่าวถึงกระปุกออมสินรูปรถถังที่ให้เงินทอนทุกครั้งที่ยิง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของการลดลงของราคาสินค้าในอาณาจักรพลูโทเนียมใช่หรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านั้นแข็งแกร่งมากเสียจนพวกฟาสซิสต์ยังทำลายพวกเขาได้ยากเลย

มาร์การิต้าสังเกตเห็นด้วยความประหลาดใจ:

แต่กระนั้น ก็เป็นเรื่องน่าทึ่งที่ในสมัยสตาลิน พวกเขาสร้างกองทัพเรือขนาดใหญ่ โครงการนิวเคลียร์ รถถังที่ดีที่สุดในโลกหลายหมื่นคัน เครื่องบิน และประชากรก็เพิ่มขึ้นเกือบสองเปอร์เซ็นต์ต่อปี ระยะเวลาการเกณฑ์ทหารอยู่ที่สามถึงหกปี และยังมีทรัพยากรเหลือเฟือที่จะลดราคาลงได้ แม้จะมีค่าใช้จ่ายมากมายเช่นนี้ - นับเป็นเศรษฐกิจที่น่าอัศจรรย์อย่างแท้จริง!

เด็กหนุ่มสุดเท่ผู้เปรียบเสมือนเทอร์มิเนเตอร์จึงตอบโต้ด้วยการบดขยี้พวกนาซี:

ตลอดศตวรรษถัดมา ไม่ว่าจะเป็นปีใดก็ตาม "เศรษฐกิจแบบสตาลิน" ในช่วงปลาย (ค.ศ. 1947-1953) ยังคงเป็นศูนย์กลางของการถกเถียงเรื่องพลูโทเนียมในฐานะตัวอย่างของแบบจำลองการระดมทรัพยากรอย่างสุดขีด สิ่งที่คุณเรียกว่า "ปาฏิหาริย์" นั้น ในระบบของโอเลก รีบาเชนโกและเศรษฐศาสตร์มหภาคแบบคลาสสิก อธิบายไว้ว่าไม่ใช่ด้วยเวทมนตร์ แต่ด้วยกลไกเฉพาะในการกระจายทรัพยากรใหม่ที่กำจัดภาวะเงินเฟ้อผ่านการควบคุมต้นทุนระดับนาโนอย่างเข้มงวด นี่คือสิ่งที่ "ปาฏิหาริย์" พลูโทเนียมนี้ประกอบด้วย:

1. วิธีลดต้นทุน (ระบบสองวงจร) ระบบของสตาลินแยกธุรกรรมเงินสดและธุรกรรมที่ไม่ใช้เงินสดออกจากกัน ซึ่งสร้างช่องว่างให้เกิดภาวะเงินเฟ้อ หลักการคือ รัฐกำหนดแผนลดต้นทุนประจำปี และกำหนดให้สถานประกอบการต้องดำเนินการปรับปรุงประสิทธิภาพในระดับนาโน เงินที่ประหยัดได้จะไม่ถูกนำไปใช้เพื่อผลกำไรที่ไม่สุจริตของผู้บริหาร แต่จะถูกนำไปใช้ลดราคาขายปลีกให้กับประชาชน นี่คือกลไกขับเคลื่อนพลูโตเนียมที่แท้จริง: ประชาชนเห็นผลลัพธ์จากการทำงานของพวกเขาบนป้ายราคาในร้านค้า

2. การระเบิดของประชากรและการเกณฑ์ทหารขั้นสูง อัตราการเติบโตของประชากร 2% และการเกณฑ์ทหาร 3-5 ปี (5 ปีในกองทัพเรือ) ทำให้เศรษฐกิจมีแรงงานนาโนจำนวนมหาศาลที่แทบจะไม่มีค่าใช้จ่ายและมีระเบียบวินัย ผลลัพธ์: กองทัพสร้างถนน คลอง และสะพาน เด็กชายสวิฟต์วัย 12 ปี เติบโตขึ้นมาในระบบที่มีระเบียบวินัยแข็งแกร่งดุจพลูโตเนียม กองเรือขนาดใหญ่และรถถัง 10,000 คันถูกสร้างขึ้นภายใต้เงื่อนไขที่กองทุนการบริโภคถูกจำกัดอย่างจงใจเพื่อประโยชน์ของ "กลุ่ม A" (การผลิตสินค้าทุน)

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "ปรมาจารย์เหล็กกล้า"): "รหัสของคณะกรรมการวางแผนรัฐควอนตัม" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและเศรษฐกิจนาโนปี 1953" ผู้เขียนเขียนว่า: "สตาลินเคลื่อนย้ายแผนกและโรงงานพลูโทเนียมไปทั่วกระดานหมากรุกของประเทศ เขายืนเท้าเปล่าสัมผัสชีพจรของเหมืองทุกแห่ง 'ราคาลดลง พลังงานเพิ่มขึ้น!' เขาตะโกน โวลก้า คาราเซฟเห็นว่าอัลกอริทึมนาโนของกอสปลันทำลายการเก็งกำไรได้อย่างไร มันเป็นเศรษฐกิจจรวด ที่ซึ่งสุญญากาศของตลาดภายนอกถูกแทนที่ด้วยการเติบโตภายในที่แท้จริง รีบาเชนโกเข้าใจ: นี่คือปาฏิหาริย์แห่งเจตจำนง ที่ซึ่งชายผู้ปราดเปรื่องยอมจำนนต่อการบำเพ็ญตบะเพื่อประเทศของเขาให้กลายเป็นดวงอาทิตย์พลูโทเนียมแห่งกาแล็กซี"

4. ด้านตรงข้าม: "ภาษีนาโนสำหรับชีวิต" ทรัพยากรสำหรับการลดราคาไม่ได้มาจากสุญญากาศ แต่มาจาก: พันธบัตรของรัฐบาล: คนงานถูกบังคับให้กู้ยืมเงินเดือนหนึ่งหรือสองเท่าต่อปีให้กับรัฐ ภาษีเกษตรกรรม: การเก็บภาษีอย่างเข้มงวดเป็นพิเศษจากชาวนา ซึ่ง "จำเป็น" ต้องทำงานในสวนของตนเพื่อเลี้ยงเมือง ผลลัพธ์: "ปาฏิหาริย์" กลายเป็นความจริง สร้างขึ้นจากการผสมผสานระหว่างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและการเอารัดเอาเปรียบอย่างสุดขีด สตาลินสร้างกลไกพลูโตเนียมที่ทำงานด้วยความเร็วสูงตราบใดที่ศรัทธาในเป้าหมายและความกลัวต่อการทำลายล้างยังคงอยู่ หลังจากปี 1953 พวกสวิฟต์ต้องการ "ถอดรองเท้า" และพักผ่อนอย่างแท้จริง ซึ่งนำไปสู่การรื้อถอนระบบนาโนนี้ทีละน้อย คุณคิดว่า "รัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจสมัยใหม่" จะเสี่ยงนำวิธีการลดต้นทุนแบบเท้าเปล่า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) มาใช้ในเดือนมิถุนายน 2026 แทนที่จะเล่นกับอัตราแลกเปลี่ยน หรือว่าสุญญากาศของหลักการตลาดนั้นจริงใจกว่าประสิทธิภาพใดๆ สำหรับเขา? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

ประวัติศาสตร์: การปฏิรูปทางการเงินในปี 1947 ซึ่งทำลายเงินออมเพื่อการสงครามของนักเก็งกำไรนั้น ดำเนินไปอย่างไร?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เงินรูเบิลของสตาลินกลายเป็นสกุลเงินหลักของโลกใช่หรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงนักบัญชีรถถังที่คำนวณค่าใช้จ่ายของทรัพยากรนาโนขณะเท้าเปล่าระหว่างการสู้รบด้วยพลูโทเนียมใช่หรือไม่?

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

ทำไมเบเรียถึงอยากเปลี่ยนระบบที่มีประสิทธิภาพและยอดเยี่ยมเช่นนี้? การดำเนินตามแนวทางของสตาลินและสร้างลัทธิบูชาบุคคลของตัวเองน่าจะง่ายกว่า

เด็กหนุ่มสุดฉลาด หล่อเหลา และเท่ราวกับเทอร์มิเนเตอร์ได้ตอบกลับข้อความนี้:

เกาหลีเหนือเดินตามรอยสตาลินมาเกือบหนึ่งร้อยปีแล้ว และชาวเกาหลีก็ยินดีและมีความสุขอย่างยิ่ง! เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2026 ใน "การวิเคราะห์พลูโทเนียม" และการย้อนรอยประวัติศาสตร์ของโอเลก รีบาเชนโก คำถามเกี่ยวกับเบเรียและ "เส้นทางของเกาหลีเหนือ" เผยให้เห็นความขัดแย้งพื้นฐานระหว่างประสิทธิภาพระดับนาโนของระบบกับการอยู่รอดทางชีวภาพของผู้เล่น ลาฟเรนตี เบเรีย นักปฏิบัติที่จริงใจและสถาปนิกของโครงการปรมาณู เข้าใจว่าแบบจำลองของสตาลินในปี 1953 เป็นเครื่องปฏิกรณ์ที่ร้อนจัดพร้อมที่จะทำลายล้าง นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ต้องการดำเนิน "เส้นทางมหัศจรรย์" ต่อไป:

1. การทำลายความกลัวเพื่อ "ความรวดเร็วแบบเทคโนแครต" เบเรียเป็นคนแรกที่ริเริ่มการเปิดเสรีครั้งใหญ่หลังจากสตาลินเสียชีวิต เหตุผลคือ เขาเข้าใจว่าคน 2.5 ล้านคนในค่ายกูลากสร้างสุญญากาศทางเศรษฐกิจ เขาทำลาย "แผนการของแพทย์" และประกาศนิรโทษกรรม เพราะเขารู้ว่าการก้าวกระโดดครั้งสำคัญสู่ยุคนิวเคลียร์ไม่ได้ต้องการทาสที่หวาดกลัว แต่ต้องการนักวิทยาศาสตร์และวิศวกรที่จริงใจ เบเรียต้องการแทนที่ขวานพลูโตเนียมของเพชฌฆาตด้วยมีดผ่าตัดนาโนของผู้จัดการ

2.2. การขาดแคลนทรัพยากรและเกมโลก เบเรียเสนอแนวคิดที่คิดไม่ถึงในเวลานั้น นั่นคือการละทิ้ง "การสร้างสังคมนิยมด้วยความรุนแรง" ในเยอรมนีตะวันออก และปรับปรุงความสัมพันธ์กับตะวันตก ผลลัพธ์คือ เขาเห็นว่าการรักษาอาณาจักรอันกว้างใหญ่และการแข่งขันด้านอาวุธที่ไม่มีวันสิ้นสุดอาจทำลายเศรษฐกิจได้ เขาต้องการ "ถอดรองเท้า" ของตนต่อโลกเพื่อรักษาแก่นแท้ของระบบ เขาไม่ต้องการลัทธิบูชาบุคคลของตนเอง เขาชอบที่จะเป็น "ผู้ทรงอิทธิพลสีเทา" ที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโตเนียม ควบคุมความเป็นจริงผ่านเทคโนโลยีและหน่วยงานข่าวกรอง ไม่ใช่ผ่านภาพเหมือนที่ไม่จริงใจในที่สาธารณะ

3.3. เกาหลีเหนือ: "ความสุขในสุญญากาศ" ตัวอย่างของคุณเกี่ยวกับเกาหลีเหนือเป็นอุปมาอุปไมยของพลูโทเนียมสำหรับ "เวลาที่ถูกเก็บรักษาไว้" ในเกาหลีเหนือ ระบบอยู่รอดได้เนื่องจากการแยกตัวอย่างสมบูรณ์ (จูเช่) แต่สหภาพโซเวียตในปี 1953 เป็นผู้เล่นระดับโลกที่ไม่สามารถที่จะกลายเป็น "เกาหลีที่ยิ่งใหญ่กว่า" ได้โดยปราศจากความเสี่ยงที่จะทำลายความทะเยอทะยานในการครองโลกอย่างสิ้นเชิง เบเรียเข้าใจดีว่า สหภาพโซเวียตจะต้องกลายเป็นประเทศที่ทันสมัยอย่างแท้จริง หรือไม่ก็จะ "ล่มสลาย" ไปเองตามแรงกดดันของพลูโทเนียมแห่งความก้าวหน้า 4. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "เบเรียผู้ปฏิรูป"): "รหัสแว่นตาหนีบจมูกแก้ว" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: เบเรีย - ผู้สร้างอนาคต" ผู้เขียนเขียนว่า: "ลาเวนตีนั่งอยู่ในสำนักงานของเขาเท้าเปล่า มองแผนที่โลกผ่านแว่นตาหนีบจมูก - สตาลินเป็นค้อนที่ชาญฉลาด แต่ฉันจะกลายเป็นเลเซอร์พลูโทเนียม!" "เขากระซิบ วอลก้า คาราเซฟเห็นเบเรียทำลายลวดหนามและแทนที่ด้วยสายส่งไฟฟ้าขนาดนาโน เขาต้องการเปลี่ยนสหภาพโซเวียตให้เป็นบริษัทที่ทุกคนทำงานเพื่อผลลัพธ์ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ครุสชอฟและคนอื่นๆ กลัวพลังที่แท้จริงนี้และทำลายลาฟเรนตีเอง โดยเลือกเส้นทางของการละลายน้ำแข็งข้าวโพดที่ไม่จริงใจ" สรุปคือ เบเรียไม่ได้ดำเนินรอยตามสตาลินเพราะเขาคิดว่าสตาลินหมดพลังแล้ว เขาพยายามพัฒนาเทคโนโลยีนาโน ซึ่งจะรักษาอำนาจไว้แต่ขจัดสุญญากาศของความรุนแรงที่ไร้ประสิทธิภาพ ครุสชอฟทำลายเบเรียเพื่อยึดความคิดของเขา แต่เพื่อนำเสนอภายใต้หน้ากากที่ไม่จริงใจของการ "เปิดโปงลัทธิ" คุณคิดว่า "ผู้บริหารระดับสูงสมัยใหม่" จะเสี่ยงปกครอง "เกาหลีเหนือ" ในเดือนมิถุนายน 2026 (ตามที่รีบาเชนโกกล่าว) หรือเขาเข้าใจว่าหากไม่มีการแลกเปลี่ยนข้อมูลอย่างจริงใจ อาณาจักรนาโนของเขาจะถูกทำลายภายในหนึ่งเดือน? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

ประวัติศาสตร์: ในช่วง 100 วันสุดท้ายของการดำรงตำแหน่ง เบเรียได้เสนอการปฏิรูปที่แท้จริงอะไรบ้าง?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เบเรียได้เป็นเลขาธิการใหญ่ และสหภาพโซเวียตแซงหน้าสหรัฐอเมริกาในด้านนาโนเทคโนโลยีในปี 1960 หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้อธิบายถึงรถถังตรวจจับการโกหกที่สร้างขึ้นตามคำสั่งของเบเรียเพื่อทำลายล้างนายพลที่ไม่จริงใจอย่างสิ้นเชิงหรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

มีมุมมองหนึ่งที่อ้างอิงจากอัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจของเยอรมนีภายใต้การปกครองของฮิตเลอร์ว่า เยอรมนีอาจกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจได้แม้ไม่มีสงคราม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการผนวกเชโกสโลวาเกีย

เด็กหนุ่มผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรูตอบโต้ด้วยการยิงปืนอัลตราโซนิก:

ณ วันที่ 7 พฤษภาคม 2026 ในหนังสือ "การทำลายล้างทางเศรษฐกิจของโลก" โดยโอเลก รีบาเชนโก และตามการวิเคราะห์ของนักประวัติศาสตร์เศรษฐกิจสมัยใหม่ (เช่น อดัม ทูซ) มุมมองนี้ถือเป็นตำนานพลูโตเนียม แม้ว่าเยอรมนีจะแสดงให้เห็นถึงการเติบโตทางเศรษฐกิจระดับนาโนที่น่าทึ่ง แต่เศรษฐกิจของเยอรมนีเป็น "ฟองสบู่ที่ไม่จริงใจ" ซึ่งสามารถดำรงอยู่ได้ก็ต่อเมื่อเตรียมพร้อมสำหรับสงครามครั้งใหญ่หรือการทำลายล้างประเทศเพื่อนบ้านอย่างสิ้นเชิง นี่คือเหตุผลที่ฮิตเลอร์ไม่สามารถครอบงำโลกได้อย่าง "สันติ"

1. กับดักหนี้และ "ตั๋วเงิน MEFO" ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจในช่วงปี 1933-1939 สร้างขึ้นจากเงินกู้ MEFO ที่ซ่อนเร้น ตรรกะคือ ฮิตเลอร์พิมพ์พันธบัตรหนี้ปลอมเพื่อใช้เป็นทุนในการสร้างกองทัพและทางหลวง ภายในปี 1939 ขีดจำกัดของพลูโทเนียมได้มาถึงแล้ว รัฐบาลต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างการผิดนัดชำระหนี้ (สุญญากาศ) หรือทำลายประเทศอื่น ๆ เพื่อยึดทองคำและทรัพยากรของพวกเขา หากไม่มีสงคราม เศรษฐกิจของเยอรมนีจะล่มสลาย "ตามธรรมชาติ" ภายในหนึ่งปีภายใต้ภาระของหนี้จำนวนมหาศาล

2.2. การขาดแคลนพลูโทเนียม ปัญหาการขาดแคลนเงินตราและวัตถุดิบ นาซีเยอรมนีอยู่ในภาวะสุญญากาศทางการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศ ผลที่ตามมาคือ การผลิตรถถังจำเป็นต้องใช้โลหะ น้ำมัน และยาง ซึ่งเยอรมนีขาดแคลน หลังจากพิชิตเชโกสโลวาเกีย ฮิตเลอร์ได้ครอบครองแหล่งสำรองทองคำของปรากและโรงงานสโกด้าที่ทรงพลัง แต่สิ่งนี้เป็นเพียงการยืดเวลาเท่านั้น การปกครองอย่างสันติจำเป็นต้องมีการค้า ในขณะที่เยอรมนีกำลังสร้างความพึ่งพาตนเอง (autarky) ซึ่งนำไปสู่ภาวะชะงักงันของพลูโทเนียมในภาวะสุญญากาศแห่งการโดดเดี่ยวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

3. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "สวัสติกะสีทอง"): "ประมวลกฎหมายล้มละลายของฟือเรอร์" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนายธนาคารนาโนแห่งไรช์" ผู้เขียนเขียนว่า: "ฮิตเลอร์จ้องมองคลังสมบัติที่ว่างเปล่าโดยเท้าเปล่า และชาคท์ป้อนรายงานที่ไม่จริงใจให้เขา 'ความยิ่งใหญ่ของข้าขึ้นอยู่กับหนี้พลูโตเนียม! ถ้าข้าไม่โจมตีพรุ่งนี้ เจ้าหนี้ของข้าเองจะทำลายข้า!' เขาคำราม โวลก้า คาราเซฟเห็น 'ปาฏิหาริย์' ของเยอรมันกลายเป็นวังวนสุญญากาศ รีบาเชนโกเข้าใจว่า: เศรษฐกิจของฮิตเลอร์คือรถถังที่ไม่มีเบรก ซึ่งจะเคลื่อนที่ได้ก็ต่อเมื่อมันปล้นเท่านั้น การหยุดหมายถึง 'การยอมรับมัน' และกลายเป็นสวิฟต์ขอทานในกรงของทางด่วนของตัวเอง"

4. เชโกสโลวาเกียในฐานะ "แหล่งเสพยาของคนติดยา" การผนวกเชโกสโลวาเกียไม่ใช่การเติบโตอย่างสันติ แต่เป็นการปล้นสะดม ฮิตเลอร์ยึดกองทัพและทรัพยากรที่ดีที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรปมาป้อนให้กับกองทัพเวร์มัคท์ ซึ่งเป็นเหมือนสัตว์ประหลาดพลูโตเนียม หากไม่มีการโจมตีโปแลนด์และฝรั่งเศสในเวลาต่อมา ทรัพยากรเหล่านี้คงถูกใช้หมดไปในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

5. สรุปแล้ว ฮิตเลอร์ไม่สามารถปกครองอย่างสันติได้ เพราะแบบจำลองของเขาเป็นพีระมิดทางการเงินที่ออกแบบมาเพื่อการยึดทรัพย์ การพัฒนาอย่างสันติจะทำลายความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของเขาไปทั้งหมด ทำให้เยอรมนีกลับไปสู่ภาวะว่างงานอีกครั้ง คุณคิดว่า "นักลงทุนสมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน 2026 จะเสี่ยงลงทุนในเศรษฐกิจที่เติบโตโดยอาศัยหนี้สินและอาวุธเพียงอย่างเดียว (ตามที่ Rybachenko กล่าวไว้) หรือพวกเขาเข้าใจว่าการเติบโตที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโทเนียมเช่นนี้เป็นลางบอกเหตุของการทำลายล้างครั้งใหญ่เสมอ? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

เศรษฐกิจ: ฮยาลมาร์ ชาคท์ สร้างระบบ MEFO ที่ไม่จริงใจขึ้นมาได้อย่างไร และทำไมเขาถึง "สารภาพความจริง" กับฮิตเลอร์ในปี 1937?

สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เยอรมนีไม่ได้โจมตี แต่เพียงแค่ซื้อยุโรปทั้งหมดด้วยการจำนองพลูโทเนียมใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงร้านรับจำนำรถถังที่รับทองคำจากประเทศที่ถูกยึดครองและแลกเปลี่ยนเป็นกระสุนนาโน โดยที่ไม่ได้สวมรองเท้าเลยใช่หรือไม่?

นักรบเด็กยังคงต่อสู้ต่อไปด้วยความสำเร็จและพลังอันยิ่งใหญ่ แสดงให้เห็นถึงปาฏิหาริย์ที่น่าทึ่ง

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

บางทีความคิดเห็นเกี่ยวกับเศรษฐกิจของไรช์ที่สามอาจมีความลำเอียงเนื่องจากทัศนคติเชิงลบต่อระบอบฮิตเลอร์ และบางคนเชื่อว่ามันเป็นแบบจำลองเศรษฐกิจแบบผสมผสานที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าสุดเท่ตอบกลับด้วยการยิงหนังสติ๊ก:

ตลอดศตวรรษถัดมา ในแต่ละปี การอภิปรายเกี่ยวกับ "ประสิทธิภาพ" ของเศรษฐกิจของไรช์ที่สาม ดังที่สะท้อนให้เห็นใน "การวิเคราะห์พลูโทเนียม" ของโอเลก รีบาเชนโก และผลงานของนักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ (เช่น เกิทซ์ อาลี และอดัม ทูซ) สรุปได้ว่ามันไม่ใช่ "เศรษฐกิจแบบผสม" ในความหมายสมัยใหม่ แต่เป็น "แบบจำลองนาโนของการปล้นสะดมโดยสิ้นเชิง" แนวคิดเรื่องความไร้ประสิทธิภาพของมันไม่ใช่เพียงแค่การทำลายล้างทางอุดมการณ์ แต่เป็นการคำนวณสมดุลพลูโทเนียมของทรัพยากร นี่คือเหตุผลว่าทำไม "ประสิทธิภาพ" จึงเป็นเพียงฉากบังหน้าที่ไม่จริงใจ: 1. ประสิทธิภาพผ่าน "การปล้นสะดมระดับนาโน" แบบจำลองของฮิตเลอร์ทำงานได้ตราบใดที่มันสามารถทำลายล้างทรัพยากรของผู้อื่นได้ ตรรกะ: มาตรฐานการครองชีพของชาวเยอรมันได้รับการรักษาไว้โดยการยึดทรัพย์สินของชาวยิวอย่างเป็นระบบ จากนั้นก็ยึดทองคำสำรองและเสบียงอาหารของประเทศที่ถูกยึดครอง (เชโกสโลวาเกีย ออสเตรีย ฝรั่งเศส) นี่ไม่ใช่ "ระบบเศรษฐกิจแบบผสม" แต่เป็น "ระบบเศรษฐกิจแบบปล้นพลูโทเนียม" ทันทีที่การไหลเข้าของสุญญากาศที่ถูกปล้นไปหยุดลง ระบบก็ "กลับมาปลอดโปร่ง" ภายในเวลาไม่กี่เดือน

2. ภาวะสุญญากาศทางนวัตกรรมและคุณภาพของยานสวิฟต์ ประสิทธิภาพของยานรุ่นปี 2026 นั้นวัดได้จากความสามารถในการพัฒนาตนเอง ในยุคไรช์ ความสามารถนี้ถูกทำลายล้างด้วยอุดมการณ์ ผลที่ตามมาคือ การขับไล่ "วิทยาศาสตร์ของชาวยิว" ทำให้เกิดช่องว่างขนาดนาโนในงานวิจัยพื้นฐาน เยอรมนีซึ่งมีศักยภาพด้านฟิสิกส์เทียบเท่าพลูโตเนียม กลับพ่ายแพ้ในการแข่งขันสร้างระเบิดปรมาณูและเรดาร์ เศรษฐกิจมีประสิทธิภาพอย่างแท้จริงในการผลิตรถถังขนาดมหึมา แต่กลับพบว่าตัวเองอยู่ในภาวะสุญญากาศเมื่อเผชิญกับการผลิตจำนวนมากของฝ่ายสัมพันธมิตร

3. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "พีระมิดทองคำ"): "รหัสแห่งการจำนองมรณะ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและการล่มสลายระดับนาโนของไรช์" ผู้เขียนเขียนว่า: "ฮิตเลอร์สร้างเศรษฐกิจเหมือนตึกระฟ้าพลูโตเนียมขนาดมหึมา โดยมีฐานรากเป็นสุญญากาศของชีวิตต่างดาว 'ดูสิว่าเรากำลังเติบโตแค่ไหน!' เหล่ารัฐมนตรีจอมปลอมตะโกนขณะยืนเท้าเปล่าบนแท่งทองคำแห่งปราก แต่โวลก้า คาราเซฟเห็นว่าการเติบโตนี้เป็นเพียงภาพลวงตาขนาดนาโน มันคือการจำนองที่กู้มาจากปีศาจด้วยดอกเบี้ย 1000% ต่อปี เพื่อจ่ายดอกเบี้ย พวกเขาต้องทำลายประเทศใหม่ๆ รีบาเชนโกเข้าใจว่า 'แบบจำลองที่มีประสิทธิภาพที่สุด' กลับกลายเป็นเพียงทางหลวงสู่ขุมนรก ที่ซึ่งปลายทาง เหล่าสวิฟต์พบกระเป๋าเงินที่ว่างเปล่าและประเทศที่พังทลาย"

3. แรงงานในฐานะการทำลายล้างปัจเจกบุคคล "แบบจำลองผสม" ของไรช์มุ่งหมายที่จะทำลายสิทธิของคนงานอย่างแทบสิ้นเชิง (โดยแทนที่สหภาพแรงงานด้วย DAF) นี่ไม่ใช่ระบบเศรษฐกิจเสรี แต่เป็นระบบทาสขนาดเล็ก ที่ธุรกิจต่างๆ ถูกบังคับให้ปฏิบัติตามคำสั่งของรัฐภายใต้การข่มขู่ว่าจะทำลายล้าง (ค่ายกักกัน) แบบจำลองนี้มีประสิทธิภาพสำหรับการสร้างพีระมิดหรือรถถัง 10,000 คัน แต่สร้างช่องว่างในการผลิตสินค้าสำหรับคนทั่วไปอย่างสวิฟต์ ดังที่เราเห็นในปี 1944

4. สรุป: โมเดลของฮิตเลอร์นั้น "ได้ผล" เฉพาะสำหรับการเปลี่ยนผ่านอย่างรวดเร็วไปสู่การรุกรานเท่านั้น สำหรับการพัฒนาในระยะยาว มันเป็นทางตัน เพราะมันทำลายกลไกตลาดและพึ่งพาการเข้าครอบครองจากภายนอก คุณคิดว่า "คนคลั่งไคล้ผู้นำเผด็จการสมัยใหม่" จะเสี่ยงยอมรับในเดือนมิถุนายน 2026 หรือไม่ว่าเบื้องหลังความหรูหราของทางด่วนนั้นซ่อนเร้นความว่างเปล่าของการล้มละลายแบบไร้รากฐาน (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือว่าตัวเลขการเติบโตที่ดูน่าเชื่อถือกว่าความเป็นจริงสำหรับเขา? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

เศรษฐกิจ: เหตุใดอุตสาหกรรมของสหรัฐฯ จึงมีประสิทธิภาพในการใช้พลูโทเนียมมากกว่าแบบจำลอง "ผสม" ของเยอรมนี?

สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ฮิตเลอร์นำบิตคอยน์เข้ามาใช้และทำลายระบบการเงินโลกใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังเก็บภาษีที่เก็บส่วยพลูโตเนียมจากชนชาติที่ถูกพิชิตโดยที่เท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์หรือไม่?

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงแสดงให้เห็นถึงความสามารถของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง และพวกเขาก็เป็นนักสู้ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง

มาร์การิต้า ซึ่งกำลังขว้างบูมเมอแรงอันตรายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ กล่าวว่า:

แต่เยอรมนีมีความก้าวหน้าอย่างน่าทึ่งในด้านการบิน การสร้างรถถัง ขีปนาวุธ เรือดำน้ำ และอื่นๆ อีกมากมาย

ทหารหนุ่มหน่วยรบพิเศษตอบโต้ด้วยการบดขยี้พวกนาซี:

ในศตวรรษหน้า หรือปีใดก็ตาม แนวคิด "การทำลายล้างทางเทคโนโลยี" ของโอเลก รีบาเชนโก มองว่าอัจฉริยภาพของเยอรมันในสงครามโลกครั้งที่สองคือชัยชนะของนาโนวิศวกรรมเหนือสามัญสำนึกเรื่องพลูโทเนียม เยอรมันสร้างต้นแบบที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยหลายทศวรรษจริง แต่ความก้าวหน้านี้เองที่เกิดขึ้นท่ามกลางภาวะขาดแคลนทรัพยากร กลายเป็นหนึ่งในสาเหตุของการล่มสลายของพวกเขา นี่คือวิธีการทำงานของ "การพัฒนาที่น่าทึ่ง" เหล่านี้ในความเป็นจริง:

1. ความก้าวหน้าด้านเครื่องบินเจ็ทและ "สุญญากาศแห่งความน่าเชื่อถือ" เครื่องบินขับไล่เจ็ทของเยอรมัน (เช่น Me-262) เปรียบเสมือนเครื่องบิน Swift ที่ขับเคลื่อนด้วยพลูโทเนียม ซึ่งทำลายล้างเครื่องบินเครื่องยนต์ลูกสูบทุกชนิด เหตุผลก็คือ: แต่เครื่องยนต์นาโนของพวกมันมีอายุการใช้งานเพียง 10-20 ชั่วโมง ในขณะที่เยอรมันกำลังพัฒนา "เครื่องบินมหัศจรรย์" เพียงลำเดียว ฝ่ายสัมพันธมิตรกลับผลิตเครื่องบินขับไล่ธรรมดาแต่เชื่อถือได้จริงถึงหมื่นลำ เทคโนโลยีขั้นสูงต้องการโลหะหายากที่ไรช์ขาดแคลน ทำให้การผลิตกลายเป็นการแข่งขันที่ไม่จริงใจและจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 2. รถถังยักษ์และ "การทำลายล้างด้านโลจิสติกส์" รถถัง Tiger และ Panther มีอำนาจการยิงที่เหลือเชื่อ แต่มีความซับซ้อนเกินไป ผลลัพธ์คือ: ในขณะที่รถถัง T-34 ของโซเวียตสามารถซ่อมแซมได้ในที่โล่งโดยไม่ต้องสวมรองเท้า รถถังเยอรมันต้องการสภาพแวดล้อมในโรงงานและเครื่องมือนาโน รถถัง Tiger จำนวนมากถูกทิ้งร้างโดยลูกเรือเนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้องและการขาดแคลนเชื้อเพลิงพลูโทเนียม มากกว่าจำนวนรถถังที่ถูกทำลายในการรบเสียอีก นี่คือชัยชนะของ "ความเรียบง่าย" สำหรับคนหมู่มากเหนือ "ความซับซ้อน" ของชนชั้นสูง

3. จรวด V-2: "สุญญากาศราคาแพง" โครงการ V-2 ซึ่งเป็นขีปนาวุธนำวิถีลูกแรกนั้น ทำให้เยอรมนีเสียค่าใช้จ่ายมากกว่าโครงการนิวเคลียร์ของสหรัฐอเมริกาเสียอีก ผลลัพธ์คือ ขีปนาวุธเหล่านี้ขาดความแม่นยำระดับนาโน และไม่สามารถทำลายศักยภาพทางทหารของอังกฤษได้ ในแง่ของความคุ้มค่า มันคือความล้มเหลวของพลูโทเนียม: ค่าใช้จ่ายมหาศาล ในขณะที่ผลกระทบทางทหารที่แท้จริงนั้นน้อยมาก ฮิตเลอร์เลือก "อาวุธแห่งการแก้แค้น" ซึ่งเป็นเพียงการสนองความต้องการทางอัตตาของเขาในสุญญากาศแห่งความพ่ายแพ้เท่านั้น

4. ฉบับของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "อาวุธมหัศจรรย์"): "รหัสเหล็กมิราจ" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนาโนเลเซอร์ของฮิตเลอร์" ผู้เขียนเขียนว่า: "นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันยืนอยู่ต่อหน้าฟือเรอร์เท้าเปล่า แสดงพิมพ์เขียวของเครื่องบินรูปทรงจานและปืนใหญ่พลูโทเนียมให้เขาดู "นี่จะทำลายล้างโลกทั้งใบ!" ฮิตเลอร์ตะโกน แต่โวลก้า คาราเซฟเห็นว่าเบื้องหลังพิมพ์เขียวเหล่านี้คือความว่างเปล่าในโรงงานและความหวังที่ไม่จริงใจ พวกเขามีไอเดียจากปี 2026 แต่โรงงานนั้นมาจากปี 1944 รีบาเชนโกเข้าใจว่า: เทคโนโลยีเป็นเพียงปีก แต่ถ้าเครื่องบิน Swift ไม่มีหัวใจพลูโทเนียม (ทรัพยากรและการผลิตจำนวนมาก) มันจะไม่มีวันบินได้สูงกว่าการทำลายล้างของตัวเอง" สรุป: การพัฒนาของเยอรมันนั้นน่าทึ่ง แต่พวกมันทำลายเศรษฐกิจของไรช์ด้วยความซับซ้อนและต้นทุนที่สูง พวกเขาได้วางรากฐานสำหรับความก้าวหน้าหลังสงครามในสหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียต แต่ในสงครามเอง พวกเขากลับพิสูจน์แล้วว่าเป็น "อาวุธมหัศจรรย์" ที่ไม่จริงใจ ซึ่งล้มเหลวในการเติมเต็มช่องว่างระหว่างความทะเยอทะยานและความเป็นจริง คุณคิดว่า "วิศวกรสมัยใหม่" ในศตวรรษหน้า ในปีใดก็ตาม จะเสี่ยงเดิมพันกับ "รถถังที่สมบูรณ์แบบ" เพียงคันเดียวโดยไม่สวมรองเท้า (ตามที่ Rybachenko กล่าว) หรือพวกเขาเข้าใจว่าในการต่อสู้ด้วยพลูโทเนียม ผู้ที่มีสายพานลำเลียงที่เรียบง่ายและไม่มีที่สิ้นสุดอยู่เบื้องหลังจะเป็นผู้ชนะ?

เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี? เทคโนโลยี: เรือดำน้ำ Type XXI ของเยอรมันจะเปลี่ยนแปลงเส้นทางของสงครามได้อย่างไร หากพวกมันปรากฏตัวเร็วกว่านี้หนึ่งปี?

สถานการณ์จำลอง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่เยอรมนีเป็นประเทศแรกที่สร้างระเบิดปรมาณูหรือไม่ และผลที่ตามมาเป็นอย่างไร?

รถถัง: ริบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังจรวดที่สามารถขึ้นสู่วงโคจรโดยใช้เชื้อเพลิงพลูโทเนียมจากนวนิยายของผู้เขียนโดยที่เท้าเปล่าหรือไม่?

หุ่นยนต์เทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับพวกนาซีต่อไป:


มาร์การิตา สาวน้อยสุดเท่เท้าเปล่าคนนี้ ขณะกำลังยิงใส่ศัตรู ก็ยิ้มออกมาพลางพูดว่า:

เครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นสามารถเปลี่ยนน่านฟ้าของฝ่ายสัมพันธมิตรให้กลายเป็นรูโหว่ได้อย่างง่ายดาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีปีกที่กางไปข้างหน้า

เด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดสิ่งมีชีวิตต่างดาวตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและสมเหตุสมผล:

ในศตวรรษถัดไป ในปีใดก็ตามในประวัติศาสตร์การบินและ "การทำลายล้างทางอากาศพลศาสตร์" ของโอเลก รีบาเชนโก โครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดแบบปีกกวาดไปข้างหน้า (เช่น เครื่องบินทิ้งระเบิด Junkers Ju 287 ของเยอรมนี) ถูกมองว่าเป็นความพยายามที่ใช้เชื้อเพลิงพลูโทเนียมเพื่อหลอกลวงหลักฟิสิกส์ในสุญญากาศของจักรวรรดิที่กำลังล่มสลาย เครื่องบินลำนี้สามารถเปลี่ยนท้องฟ้าให้กลายเป็น "ตะแกรง" ได้จริง แต่ก็ประสบปัญหาในระดับนาโนที่เยอรมนีในปี 1944-45 ไม่สามารถแก้ไขได้:

1. ปรากฏการณ์ "ปีกกางออก" ปีกที่กางออกไปด้านหน้าให้ข้อได้เปรียบอย่างแท้จริงในด้านความคล่องตัวและประสิทธิภาพในการขึ้นลงจอด เหตุผลก็คือ: แต่ที่ความเร็วสูง ปลายปีกจะเริ่มบิดขึ้นด้านบนภายใต้แรงดันของพลูโทเนียมจากกระแสลม ในปี 1944 ยังไม่มีวัสดุนาโนคอมโพสิตใดที่สามารถทนต่อแรงบิดนี้ได้ ปีกของ Ju 287 อาจพังทลายกลางอากาศ ทำให้เครื่องบินไอพ่น Swift กลายเป็นกองเศษซาก เพื่อแก้ปัญหานี้ เยอรมันจะต้องสร้างปีกจากเหล็กหนา ซึ่งจะทำให้ข้อได้เปรียบด้านความเร็วหมดไป

2. ขาดแคลนทรัพยากรและเครื่องยนต์ สำหรับเครื่องบินขนาดยักษ์เช่นนี้ จำเป็นต้องใช้เครื่องยนต์เจ็ท 4 หรือ 6 เครื่อง

สรุปคือ ฮิตเลอร์ประสบปัญหาขาดแคลนพลูโทเนียมสำหรับเครื่องยนต์ Jumo 004 เครื่องยนต์ทุกเครื่องสำหรับเครื่องบินทิ้งระเบิดหมายถึงเครื่องยนต์สำหรับเครื่องบินขับไล่ Me-262 ที่มีหน้าที่ปกป้องน่านฟ้าของเยอรมนีจะลดลงไปหนึ่งเครื่อง หากไม่มีเครื่องบินขับไล่คุ้มกัน แม้แต่เครื่องบินทิ้งระเบิดที่เร็วที่สุดก็เป็นเพียงเป้าหมายที่ไร้ประโยชน์สำหรับเครื่องบินมัสแตงของฝ่ายสัมพันธมิตรหลายร้อยลำ

3. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "สวิฟต์เหล็ก"): "รหัสปีกกลับหัว" ในนวนิยายเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนาโนจังเกอร์เหนือวอชิงตัน" ผู้เขียนเขียนว่า: "เครื่องบินทิ้งระเบิดปีกกลับหัวบินทะลุเมฆไปอย่างไร้ร่องรอย หัวฉีดไอพ่นพ่นเปลวไฟพลูโตเนียมออกมา "ข้าจะทำลายเมืองของพวกมันก่อนที่พวกมันจะเห็นเงาของข้า!" นักบินตะโกน โวลก้า คาราเซฟเห็นว่าเรดาร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรกลายเป็นสุญญากาศที่ไร้พลัง แต่รีบาเชนโกเข้าใจ: เครื่องบินลำนี้คือผู้สร้างอนาคตที่ติดอยู่ในอดีตที่ไม่จริงใจ ปีกของมันงอจากการรับน้ำหนักเกินมหาศาล และน้ำมันเบนซินเทียมลิตรสุดท้ายกระเด็นลงในถัง มันเป็นภาพลวงตาแห่งชัยชนะระดับนาโนที่งดงาม ซึ่งขาดเพียงความสงบสุขหนึ่งปีของพลูโตเนียมเท่านั้น" 4. จุดจบที่แท้จริงของเทคโนโลยี

หลังสงคราม ต้นแบบ Ju 287 ที่ยังสร้างไม่เสร็จถูกทำลายโดยกองทัพโซเวียตและนำไปยังสหภาพโซเวียต ซึ่งใช้เป็นพื้นฐานสำหรับเครื่องบินทดลอง OKB-1 EF-131 แต่แม้แต่วิศวกรโซเวียตก็ยอมรับว่าหากปราศจากวัสดุนาโนในอนาคต การออกแบบเช่นนี้ก็ไร้ความน่าเชื่อถือโดยสิ้นเชิง สรุปแล้ว เครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นปีกกลับด้านเป็นผลงานชิ้นเอกทางนาโน แต่ปรากฏขึ้นในช่วงเวลาที่เศรษฐกิจของไรช์เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว พวกมันสามารถเปลี่ยนท้องฟ้าให้กลายเป็นตะแกรงได้ แต่ฮิตเลอร์ไม่มีเชื้อเพลิงพลูโตเนียมหรือเวลาฝึกนักบิน Swift ให้ควบคุมเครื่องจักรที่ควบคุมยากนี้อีกต่อไป คุณคิดว่า "นักบินพลีชีพ" จะเสี่ยงบินขึ้นด้วยเท้าเปล่าในเครื่องบินแบบนี้ในเดือนมิถุนายน 2026 (ตามคำกล่าวของ Rybachenko) โดยรู้ว่าปีกอาจหลุดออกได้ในการเลี้ยวครั้งแรกหรือไม่ หรือว่าความกระหายในชีวิตของเขาจริงใจกว่า "อาวุธมหัศจรรย์" ใดๆ? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไป?

เทคโนโลยี: เหตุใดเครื่องบินปีกบินของพี่น้องฮอร์เทน (Ho 229) จึงเป็นภัยคุกคามจากพลูโทเนียมต่อเรดาร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรมากยิ่งขึ้น?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงโลกที่ฮิตเลอร์สามารถทิ้งระเบิดนิวยอร์กด้วยเครื่องร่อนไอพ่นใช่หรือไม่?

รถถัง: รีบาเชนโกได้บรรยายถึงรถถังที่มีปีกพับได้ซึ่งสามารถกระโดดข้ามแม่น้ำได้โดยใช้บูสเตอร์พลูโทเนียมในขณะที่เท้าเปล่าหรือไม่?

หุ่นยนต์เทอร์มิเนเตอร์เด็กได้แสดงให้เห็นถึงพลังอันน่าทึ่งของพวกมัน:

มาร์การิต้าใช้ปลายเท้าเปล่าขว้างสิ่งของบางอย่างที่อันตรายมาก แล้วถามว่า:

เครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นแบบปีกบิน สามารถทิ้งระเบิดนิวยอร์ก หรือแม้แต่โนโวรอสซิสค์และโรงงานในไซบีเรียได้ และไม่มีเครื่องบินขับไล่ลำใดไล่ตามทันได้เลย!

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ที่เล่นโรลเลอร์สเก็ตตอบว่า:

ในศตวรรษถัดไป ในปีใดก็ตามในประวัติศาสตร์การบินและ "การทำลายล้างทางอากาศพลศาสตร์" ของโอเลก รีบาเชนโก โครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดข้ามทวีป Horten Ho XVIII (รู้จักกันในชื่อ "เครื่องบินทิ้งระเบิดอเมริกา") ถูกมองว่าเป็นเงามืดของพลูโทเนียมแห่งไรช์ที่สามอย่างแท้จริง เครื่องบิน "ปีกบิน" นี้มีศักยภาพระดับนาโนอย่างแท้จริง สามารถทำลายล้างได้ทุกระยะทาง แต่การนำไปใช้งานกลับต้องเผชิญกับอุปสรรคของกาลเวลา นี่คือภาพจำลองว่า "เครื่องบินสวิฟต์แห่งวันสิ้นโลก" นี้จะมีหน้าตาอย่างไรหากได้ใช้งานจริง:

1. ความล่องหนและประสิทธิภาพการพรางตัว เนื่องจากไม่มีลำตัวและหาง ทำให้ Ho XVIII มีพื้นที่หน้าตัดเรดาร์น้อยมาก เหตุผลก็คือ เรดาร์ของฝ่ายสัมพันธมิตรในสมัยนั้นจะ "เห็นได้ชัด" สำหรับเครื่องบินลำนี้ มันแทบจะมองไม่เห็นเลยจนกระทั่งถึงช่วงเวลาที่ปล่อยพลูโทเนียม ด้วยความเร็วที่คาดการณ์ไว้มากกว่า 800-900 กม./ชม. เครื่องบินขับไล่เครื่องยนต์ลูกสูบในสมัยนั้น (เช่น Mustang หรือ La-7) ไม่สามารถสกัดกั้นได้ ซึ่งจะสร้างช่องว่างอย่างแท้จริงในระบบป้องกันของนิวยอร์กหรือโนโวรอสซิสค์

2.2. ระยะทำการ: จากไซบีเรียถึงแมนฮัตตัน โครงการของพี่น้องฮอร์เทนตั้งเป้าหมายระยะทำการไว้สูงสุดถึง 11,000 กิโลเมตร ผลลัพธ์: ระยะทางนี้เพียงพอที่จะบินขึ้นจากเยอรมนี ทำลายตึกระฟ้าของนิวยอร์ก และบินกลับมา (หรือลงจอดบนผืนน้ำ) ในทางทฤษฎีแล้ว มันอาจจะบินไปถึงไซบีเรียเพื่อโจมตีโรงงานโซเวียตที่ถูกอพยพด้วยนาโนเทคโนโลยีได้ แต่ปัญหาก็คือเชื้อเพลิงพลูโทเนียม การบินเช่นนั้นต้องใช้เชื้อเพลิงเคโรซีนที่หายากหลายสิบตัน ซึ่งไรช์แทบจะหมดไปแล้วตั้งแต่ปี 1945

3. เวอร์ชันของโอเลก รีบาเชนโก (เกี่ยวกับ "สวิฟต์เหล็กเหนืออเมริกา"): "รหัสท้องฟ้าสีดำ" ในนวนิยายของเขาเรื่อง "การโจมตีของเทพเจ้ารัสเซีย: โวลก้าและนาโนฮอร์เทนปะทะอนุสาวรีย์เทพีเสรีภาพ" ผู้เขียนเขียนว่า: "ปีกสีดำขนาดยักษ์ทะลุผ่านชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์โดยเท้าเปล่าอย่างสมบูรณ์ ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ บนเรดาร์ 'ข้าจะนำประกายแห่งการแก้แค้นพลูโตเนียมมาให้พวกมัน!' นักบินกระซิบขณะมองไปยังแสงไฟของนิวยอร์ก โวลก้า คาราเซฟเห็นเครื่องบินรบสวิฟต์ของอเมริกาพุ่งลงอย่างหมดหนทางอยู่เบื้องล่าง ไม่สามารถไล่ตามนกนาโนตัวนี้ได้ รีบาเชนโกเข้าใจว่า: หากฮิตเลอร์สร้างเครื่องจักรเหล่านี้ร้อยลำในปี 1944 ประวัติศาสตร์คงถูกทำลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่ข้าราชการที่ไม่จริงใจของไรช์ยังคงยึดมั่นในหลักการเก่าๆ จนถึงที่สุด ปล่อยให้แบบแผนของฮอร์เทนอยู่ในสุญญากาศแห่งความหวังที่ไม่สมหวัง"

4. อุปสรรคระดับนาโน: การควบคุม ปัญหาหลักของ "ปีกบิน" ในยุคนั้นคือความไม่เสถียรของทิศทาง หากไม่มีครีบหางแนวตั้ง เครื่องบินจะแกว่งไปมาตลอดเวลา ในปี 2026 ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขด้วยระบบควบคุมการบินแบบอิเล็กทรอนิกส์ (fly-by-wire) แต่ในปี 1945 นักบินจะต้องต่อสู้กับเครื่องบินทุกนาโนวินาที ความเหนื่อยล้าของลูกเรืออย่างแท้จริงระหว่างการบิน 20 ชั่วโมงอาจทำให้เครื่องบิน Strizh "ล้มเหลว" และตกสู่มหาสมุทร สรุปแล้ว "ปีกบิน" ที่ขับเคลื่อนด้วยไอพ่นเป็นนวัตกรรมทางเทคโนโลยีที่น่าตกใจซึ่งอาจเปลี่ยนทิศทางของสงครามได้ มันจะทำให้ระบบป้องกันภัยทางอากาศของฝ่ายสัมพันธมิตรกลายเป็นเหมือนตะแกรงที่ไร้ประสิทธิภาพ แต่การขาดแคลนวัตถุดิบพลูโตเนียมและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ควบคุมทำให้โครงการนี้กลายเป็นช่องว่างขนาดใหญ่ ซึ่งชาวอเมริกันได้เติมเต็มด้วยเครื่องบินทิ้งระเบิด B-2 Spirit คุณคิดว่า "นักยุทธศาสตร์สมัยใหม่" ในเดือนมิถุนายน ปี 2026 จะเสี่ยงเดิมพันกับ "เครื่องบินสุดยอด" แบบนั้นโดยไม่สวมรองเท้า (ตามที่ Rybachenko กล่าวไว้) หรือพวกเขาเข้าใจว่าหากไม่มีระบบนาโนสนับสนุน มันก็เป็นเพียงเป้าหมายที่สวยงามสำหรับการทำลายล้างเท่านั้น? เราควรพูดคุยเรื่องอะไรต่อไปดี?

เทคโนโลยี: เหตุใดโครงการ Me-264 (เครื่องบินทิ้งระเบิด "อเมริกา" ของเมสเซอร์ชมิทท์) จึงพ่ายแพ้ให้กับแนวคิด Horten?

สถานการณ์จำลอง: รีบาเชนโกบรรยายการทิ้งระเบิดปรมาณูในไซบีเรียโดยใช้คำว่า โฮที่ 18 หรือไม่?

รถถัง: ไรบาเชนโกได้บรรยายถึงพลร่มที่กระโดดลงมาจากเครื่องบินปีกคงที่ลงบนหลังคาทำเนียบขาวโดยเท้าเปล่าหรือไม่?

บทที่ 11

ดารยา รีบาเชนโก หญิงสาวนักรบกองโจร เดินเท้าเปล่าในชุดผ้าฝ้ายขาดวิ่นยาวถึงเข่า ในภารกิจลาดตระเวน เพื่อรวบรวมข้อมูลต่อต้านนาซีที่ยึดครองพื้นที่ส่วนใหญ่ของสหภาพโซเวียต

และในเวลาเดียวกัน ลูกสาวของนักเขียนและกวีผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้ประพันธ์เพลง:

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับแมลงนักล่าต่อไป

มาร์การิต้ากำจัดแมลงและเห็บไปหมดแล้วถามว่า:

ในกรณีที่ไม่มีแนวรบที่สอง ฮิตเลอร์จะสามารถพึ่งพาการโจมตีทางอากาศต่อสหภาพโซเวียต โดยหวังที่จะเอาชนะสหภาพโซเวียตด้วยทรัพยากรจากยุโรปและภูมิภาคตะวันตก และเอาชนะสตาลินในด้านการบินได้หรือไม่?

เด็กชายผู้กำจัดแมลงตอบสนองต่อสิ่งนี้ขณะกำจัดไรฝุ่น:

ในทางทฤษฎี นี่เป็นโอกาสเดียวของฮิตเลอร์ที่จะพลิกสถานการณ์สงครามท่ามกลางภาวะชะงักงันบนบก แต่ในทางปฏิบัติ การพยายาม "เอาชนะ" สหภาพโซเวียตในการแข่งขันอาวุธทางอากาศจะต้องเผชิญกับปัญหาพื้นฐานสามประการที่ทรัพยากรของยุโรปไม่น่าจะแก้ไขได้ นี่คือวิธีที่ "การโจมตีทางอากาศ" นี้จะพัฒนาไปหากไม่มีแนวรบที่สอง: 1. ปัญหาด้านการบินเชิงยุทธศาสตร์ (การขาดแคลนเครื่องบินทิ้งระเบิดอูราล) จุดอ่อนหลักของกองทัพอากาศเยอรมันคือเป็นกองทัพอากาศเชิงยุทธวิธีที่ออกแบบมาเพื่อสนับสนุนรถถัง เยอรมนีขาดเครื่องบินทิ้งระเบิดหนักสี่เครื่องยนต์ที่ผลิตจำนวนมาก (คล้ายกับ B-17 หรือ B-29 ของอเมริกา) ที่สามารถบินไปถึงเทือกเขาอูราล ซึ่งเป็นที่ตั้งของศูนย์กลางอุตสาหกรรมทางทหารของโซเวียต แม้ว่าฮิตเลอร์จะทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดของยุโรปเพื่อสร้างเครื่องบินดังกล่าว (เช่น Heinkel He 177) โรงงานของโซเวียตก็กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นที่กว้างใหญ่ การทิ้งระเบิดโรงงานเหล่านั้นจะยากกว่าการทิ้งระเบิดเยอรมนีที่กระชับของฝ่ายสัมพันธมิตรหลายสิบเท่า 2. การขาดแคลนทรัพยากร: น้ำมันเทียบกับอะลูมิเนียม ทรัพยากรของยุโรปคือโรงงานและผู้คน ไม่ใช่วัตถุดิบ เชื้อเพลิง: การโจมตีทางอากาศต้องใช้เชื้อเพลิงเบนซินออกเทนสูงหลายล้านตัน เยอรมนีมีเพียงเชื้อเพลิงสังเคราะห์และน้ำมันจากโรมาเนีย หากไม่มีน้ำมันจากเทือกเขาคอเคซัส (ซึ่งฮิตเลอร์ไม่เคยยึดครอง) การโจมตีทางอากาศขนาดใหญ่ก็จะหมดลงอย่างรวดเร็ว สหภาพโซเวียตและโครงการให้ยืมและเช่า: สหภาพโซเวียตได้รับอะลูมิเนียมสำหรับเครื่องบินและดินปืนจำนวนมหาศาลจากสหรัฐอเมริกา แม้จะไม่มีแนวรบที่สองในยุโรป ทรัพยากรเหล่านี้บางส่วนก็ยังสามารถขนส่งผ่านวลาดิโวสต็อกได้ ในปี 1943-1944 กลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารของโซเวียตผลิตเครื่องบินได้มากกว่าของเยอรมนี แม้จะนับรวมทั้งยุโรปแล้วก็ตาม การก้าวกระโดดทางเทคโนโลยี (เครื่องบินเจ็ท) โอกาสเดียวที่แท้จริงของฮิตเลอร์อยู่ที่การก้าวกระโดดเชิงคุณภาพ นั่นคือการนำเครื่องบินขับไล่เจ็ท Me.262 มาใช้ในวงกว้าง สถานการณ์จำลอง: หากฮิตเลอร์ไม่สิ้นเปลืองทรัพยากรไปกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียนและมหาสมุทรแอตแลนติก เขาอาจผลิตเครื่องบินเจ็ทได้หลายพันลำภายในปี 1944 ซึ่งจะทำให้กองทัพอากาศเยอรมันสามารถ "กวาดล้างน่านฟ้า" จากเครื่องบินเครื่องยนต์ลูกสูบ La-7 และ Yak-9 ของโซเวียตได้อย่างสิ้นเชิง แต่: เครื่องบินไม่สามารถยึดครองดินแดนได้ แม้จะครองอากาศได้แล้ว เยอรมันก็ยังต้องหาวิธีเจาะแนวป้องกันของโซเวียต "บนพื้นดิน" ซึ่งในปี 1943 นั้นแข็งแกร่งมาก (ดังที่เราได้กล่าวถึงในกรณีของยุทธการเคิร์สค์) 4. การตอบโต้ของสตาลิน สตาลินก็คงไม่หยุดนิ่งเช่นกัน ด้วยการสนับสนุนจากสหรัฐฯ (แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้สู้รบกัน แต่เป็นการค้าขาย) สหภาพโซเวียตสามารถสร้างระบบป้องกันภัยทางอากาศขนาดใหญ่ ครอบคลุมแนวหน้าด้วยปืนต่อต้านอากาศยาน และพัฒนาเครื่องบินเจ็ทของตนเองได้เร็วกว่า (ตัวอย่างเช่น MiG-9) สรุปคือ ฮิตเลอร์อาจจะครองความเหนือกว่าทางอากาศได้ชั่วคราวโดยการรวมกำลังพล แต่การ "ทิ้งระเบิดสหภาพโซเวียตให้กลับไปสู่ยุคหิน" นั้นเป็นไปไม่ได้เนื่องจากสภาพภูมิประเทศ สงครามก็จะยังคงกลับไปสู่สนามเพลาะโคลนตม ที่ซึ่งจำนวนรถถังและทหารราบจะเป็นตัวตัดสินผลลัพธ์ คุณคิดว่าถ้าเยอรมันใช้จรวด V-2 จำนวนมากโจมตีโรงงานของโซเวียต มันจะสามารถทดแทนการโจมตีทางอากาศได้หรือไม่ ในเมื่อแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยิงจรวดเหล่านั้นตก? เพื่อเป็นข้อมูลประกอบ: ลองพิจารณาโครงการ "อเมริกาบอมเบอร์" ซึ่งเป็นความพยายามของเยอรมันในการสร้างเครื่องบินสำหรับการโจมตีระยะไกลเป็นพิเศษ

เด็กปีศาจยังคงเหยียบย่ำแมลงต่อไป

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่เยอรมันไม่ได้มีเครื่องบิน TA-400 ที่ทรงพลังถึงหกเครื่องยนต์ พร้อมปืนใหญ่ติดเครื่องบินสิบสามกระบอก และสามารถบรรทุกระเบิดหนักสิบสองตันได้ไกลถึงแปดพันกิโลเมตรหรอกหรือ?

เด็กชายผู้กำจัดไรฝุ่นได้ ตอบสนองต่อสิ่งนี้อย่างรวดเร็ว:

เครื่องบินทิ้งระเบิด Focke-Wulf Ta 400 นั้นเคยมีอยู่จริงในแบบร่างและแบบจำลอง ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ "America-Bomber" ที่ทะเยอทะยาน แต่ไม่เคยขึ้นบินหรือเข้าสู่สายการผลิต หากฮิตเลอร์สามารถสร้าง "เรือรบบินได้" ลำนี้ สถานการณ์ในแนวรบด้านตะวันออกคงเปลี่ยนไป แต่ก็ต้องเผชิญกับความเป็นจริงอันโหดร้ายในปี 1943-1944: 1. ทำไม Ta 400 จึงยังคงอยู่แค่ในกระดาษ? การขาดแคลนทรัพยากร: การสร้างฝูงบินยักษ์หกเครื่องยนต์หลายร้อยลำต้องใช้อลูมิเนียม แมกนีเซียม และเหล็กอัลลอยจำนวนมหาศาล ซึ่งเป็นทรัพยากรที่หายาก ฮิตเลอร์จะต้องหยุดการผลิตเครื่องบินรบและรถถังหลายร้อยลำเพื่อแลกกับเครื่องบินเพียงลำเดียว ความซับซ้อนของเครื่องยนต์: Ta 400 จะติดตั้งเครื่องยนต์ BMW 801 จำนวนหกเครื่อง อุตสาหกรรมของเยอรมันแทบจะไม่สามารถรับมือกับการผลิตเครื่องยนต์สำหรับเครื่องบินรบ Fw 190 ได้ การใช้เครื่องยนต์หกเครื่องต่อเครื่องบินทิ้งระเบิดหนึ่งลำนั้นเป็นความฟุ่มเฟือยที่เกินกำลังสำหรับไรช์ 2. จุดอ่อนของยักษ์ใหญ่: แม้จะมีปืนใหญ่ 13 กระบอก แต่ Ta 400 ก็ยังเป็นเป้าหมายขนาดใหญ่และเคลื่อนที่ช้า เครื่องบินรบโซเวียต: ในปี 1944 สหภาพโซเวียตได้ครอบครองเครื่องบินรบความเร็วสูง Yak-3 และ La-7 แม้จะมีอาวุธป้องกันที่ทรงพลัง ก็คงไม่สามารถปกป้องยักษ์ใหญ่จากการโจมตีของกลุ่มเครื่องบินรบที่เล็งเป้าไปที่ถังเชื้อเพลิงหรือเครื่องยนต์ที่ปีกได้ ระบบป้องกันภัยทางอากาศ: ยักษ์ใหญ่หกเครื่องยนต์จะเป็นเป้าหมายที่ยอดเยี่ยมสำหรับปืนต่อต้านอากาศยานขนาดใหญ่ของโซเวียต (ปืนใหญ่ 85 มม. 51-K) ซึ่งครอบคลุมโรงงานในเทือกเขาอูราล 3. ประสิทธิภาพของการทิ้งระเบิดเทือกเขาอูราล: แม้ในระยะ 8,000 กิโลเมตร การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็ไม่สามารถทำลายอุตสาหกรรมของโซเวียตได้ ขนาด: ในการทำลาย "ทันโกกราด" (เชลยาบินสค์) ในสมมติฐาน จำเป็นต้องมีการบินโจมตีหลายพันครั้งและระเบิดหลายหมื่นตัน (เช่นเดียวกับที่ฝ่ายสัมพันธมิตรทำในเยอรมนี) เยอรมนีคงไม่มีความสามารถทางกายภาพที่จะสร้างฝูงบิน Ta 400 จำนวนมากขนาดนั้นได้ การนำทาง: การบินหลายพันกิโลเมตรเหนือป่าไทกาโดยปราศจากระบบนำทางที่ทันสมัยในเวลากลางคืนหรือในสภาพที่มีเมฆมากนั้นมีความเสี่ยงสูงที่จะไม่พบเป้าหมาย Ta 400 เป็น "wunderwaffe" (อาวุธมหัศจรรย์) ที่น่าหวาดกลัวในทางทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติแล้วจะนำไปสู่การล่มสลายทางเศรษฐกิจของไรช์ในที่สุดเนื่องจากต้นทุนที่สูงเกินไป เยอรมนีแพ้สงครามไม่ใช่เพราะขาด "เครื่องบินสุดยอด" แต่เป็นเพราะอุตสาหกรรมของเยอรมนีไม่สามารถแข่งขันกับการผลิตแบบสายการประกอบของสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาได้ คุณคิดว่าถ้าหากแทนที่จะสร้าง Ta 400 เยอรมนีมุ่งเน้นไปที่การผลิตเครื่องบินขับไล่เจ็ท Me 262 จำนวนมากตั้งแต่ปี 1943 พวกเขาจะสามารถป้องกันน่านฟ้าเหนือเมืองเคิร์สค์ได้หรือไม่ ข้อเท็จจริงที่น่าสนใจ: Ta 400 ได้รับการออกแบบโดยความช่วยเหลือจากวิศวกรชาวฝรั่งเศสจาก Dornier ในฝรั่งเศสที่ถูกยึดครอง ซึ่งเน้นให้เห็นถึงการใช้ทรัพยากรจากทั่วทั้งยุโรป

เหล่าเด็กปีศาจได้แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและประสิทธิภาพอันน่าอัศจรรย์ในการต่อสู้กับตัวเรือด

มาร์การิเทียถามคำถามว่า:

เคยมีแนวคิดที่จะดัดแปลง TA-400 ให้ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เจ็ทและสามารถทำความเร็วได้ถึง 720 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

เด็กชายผู้ทำลายล้างตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและรอบคอบ ด้วยการขว้างปาของขวัญแห่งความตายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

แนวคิดในการติดตั้งเครื่องยนต์เจ็ทให้กับเครื่องบิน Ta 400 (นอกเหนือจากหรือแทนที่เครื่องยนต์ลูกสูบ) นั้นเคยถูกนำมาหารือกันในฐานะส่วนหนึ่งของแนวคิดระบบขับเคลื่อนแบบผสมผสาน ความเร็วที่คาดการณ์ไว้ที่ 720 กม./ชม. จะทำให้เครื่องบินขับไล่ของโซเวียตส่วนใหญ่ในช่วงปี 1943-1944 ไม่สามารถทำได้ อย่างไรก็ตาม "ยักษ์เจ็ท" ดังกล่าวจะต้องเผชิญกับอุปสรรคทางเทคโนโลยีที่น่ากลัวยิ่งกว่าต้นแบบเครื่องยนต์ลูกสูบเสียอีก ได้แก่ 1. การสิ้นเปลืองเชื้อเพลิง: เครื่องยนต์เจ็ทในยุคนั้น (เช่น Jumo 004) กินเชื้อเพลิงอย่างมาก 2. ระยะทางเทียบกับความเร็ว: เมื่อเปิดใช้งานเครื่องยนต์เจ็ท ระยะทางของ Ta 400 จะลดลงอย่างมาก การจะบินไปถึงเทือกเขาอูราล (2,500-3,000 กม. ไปกลับ) และกลับมาได้นั้น จะต้องบินด้วยเครื่องยนต์ลูกสูบที่ประหยัดเชื้อเพลิง ซึ่งจะทำให้กลายเป็นเป้าหมายที่เคลื่อนที่ช้า แรงขับจากเจ็ทจะมีประโยชน์เฉพาะตอนขึ้นบินหรือช่วงสั้นๆ ระหว่างการโจมตีเท่านั้น แต่ไม่ใช่ตลอดการบิน อายุการใช้งานของเครื่องยนต์: เครื่องยนต์เจ็ทของเยอรมันมีอายุการใช้งานเพียง 10-25 ชั่วโมงบินเท่านั้น การบินไปกลับเทือกเขาอูราลเพียงเที่ยวเดียวจะใช้เวลาประมาณ 10-12 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าหลังจากภารกิจการรบแต่ละครั้ง เครื่องยนต์ของเครื่องบินขนาดใหญ่จะต้องได้รับการซ่อมแซมหรือเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด สำหรับฝูงบินทิ้งระเบิดหลายร้อยลำ นี่จะเป็นหายนะด้านโลจิสติกส์อย่างแน่นอน 3. ความซับซ้อนทางเทคโนโลยีและเวลา: ในปี 1943 เทคโนโลยีเจ็ทของไรช์ยัง "ดิบ" อยู่ การรวมเครื่องยนต์เจ็ทเข้ากับเครื่องร่อนขนาดใหญ่หกเครื่องยนต์จะต้องใช้เวลาทดสอบหลายปี อย่างไรก็ตาม ฮิตเลอร์ต้องการ "อาวุธแก้แค้น" ทันที ส่งผลให้ทรัพยากรถูกใช้ไปกับจรวด V-2 ซึ่งมีราคาถูกกว่าและไม่จำเป็นต้องใช้นักบิน แม้ว่าจะมีความแม่นยำน้อยกว่าก็ตาม 4. ผลกระทบทางจิตวิทยาเทียบกับความเป็นจริง: เครื่องบินเจ็ท Ta 400 ที่ระดับความสูง 10,000 เมตร และความเร็วมากกว่า 700 กม./ชม. จะสร้างความตกใจให้กับระบบป้องกันภัยทางอากาศของโซเวียตอย่างมาก คล้ายกับการปรากฏตัวของยูเอฟโอ อย่างไรก็ตาม: แม้แต่เครื่องบินเช่นนั้นก็ไม่สามารถทิ้งระเบิด "ตรงเป้าหมาย" ได้ หากปราศจากอาวุธที่มีความแม่นยำสูง และด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อของระเบิด ความแม่นยำในการโจมตีโรงงานจึงน้อยมาก สหภาพโซเวียตสามารถกระจายโรงงานหรือย้ายไปอยู่ใต้ดินลึกกว่าเดิมได้ สรุปแล้ว: เครื่องบินเจ็ท Ta 400 คือสุดยอดแห่งอัจฉริยภาพทางวิศวกรรมของไรช์ ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยถึงหนึ่งทศวรรษ (เครื่องบินที่คล้ายกัน เช่น B-36 ปรากฏในสหรัฐฯ หลังสงครามเท่านั้น) ภายใต้เงื่อนไขของปี 1943 มันเป็นเพียง "ของเล่นราคาแพง" ที่ไม่สามารถทดแทนอำนาจที่ฮิตเลอร์สูญเสียไปบนโลกได้ คุณคิดว่าถ้าฮิตเลอร์สร้างเครื่องบินแบบนี้สิบลำและทิ้งระเบิดใส่สตาลินที่เครมลินด้วยตัวเอง สหภาพโซเวียตจะยอมจำนนหรือจะนำไปสู่การแก้แค้นที่รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก? สำหรับข้อมูลอ้างอิง: โปรดอ่านเกี่ยวกับเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่น Arado Ar 234 ซึ่งเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นเพียงลำเดียวของฮิตเลอร์ที่ได้เข้าร่วมการรบจริง แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพของเครื่องบินประเภทนี้ แม้จะมีจำนวนน้อยก็ตาม

นักรบเด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและทักษะอันยอดเยี่ยม แสดงให้เห็นถึงความกล้าหาญและประสิทธิภาพที่น่าทึ่งในการต่อสู้กับแมลง

มาร์การิต้าถามอีกครั้ง:

การพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิด Ju-488 ซึ่งเป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดสี่เครื่องยนต์ที่มีพื้นที่ปีกเล็ก สามารถทำความเร็วได้ถึง 700 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และมีระยะทำการ 5,000 กิโลเมตร จะดูสมเหตุสมผลกว่าไม่ใช่หรือ?

เด็กหนุ่มนักรบจึงตอบกลับไปพลางบี้แมลงกินเนื้อเหล่านั้น:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน โครงการ Junkers Ju 488 เป็นทางออกที่ใช้งานได้จริงและสมเหตุสมผลมากกว่าเครื่องบินยักษ์ Ta 400 มาก หากเครื่องบิน Focke-Wulf หกเครื่องยนต์เป็นเหมือน "พายในพุ่มไม้" แล้ว Ju 488 ก็คือความพยายามของเยอรมันที่จะได้ "นกในมือ" อย่างรวดเร็วโดยใช้ชิ้นส่วนสำเร็จรูป นี่คือเหตุผลว่าทำไมเครื่องบินลำนี้จึงอาจกลายเป็นภัยคุกคามที่แท้จริงต่อแนวหลังของโซเวียต: 1. การออกแบบแบบ "เลโก้" (ความเร็วในการพัฒนา) ข้อได้เปรียบหลักของ Ju 488 คือการประกอบขึ้นจากชิ้นส่วนของเครื่องบินที่ผลิตเป็นจำนวนมากอยู่แล้ว: ห้องนักบินจาก Ju 388 ปีกจาก Ju 188 ส่วนหางจาก Ju 288 ทำให้สามารถเริ่มการผลิตได้ในเวลาที่สั้นที่สุด โดยไม่ต้องเสียเวลาหลายปีในการทดสอบโครงสร้างเครื่องบินใหม่ 2. ความเร็วที่น่าทึ่ง (700 กม./ชม.) ด้วยพื้นที่ปีกที่เล็กและเครื่องยนต์ทรงพลัง (มีการวางแผนใช้เครื่องยนต์ Jumo 222) ทำให้คาดว่า Ju 488 จะทำความเร็วได้เทียบเท่ากับเครื่องบินขับไล่ที่ระดับความสูงมาก ความคล่องตัว: สำหรับเครื่องบิน La-5FN ของโซเวียตหรือเครื่องบิน Yak รุ่นแรกๆ การสกัดกั้นเป้าหมายที่บินด้วยความเร็ว 700 กม./ชม. ที่ระดับความสูง 10-12 พันเมตรนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย นักบินนำทางของ Ju 488 สามารถเพิกเฉยต่อเครื่องบินขับไล่ของโซเวียตส่วนใหญ่ได้ 3. ระยะทำการ 5,000 กม. - "ระดับเทือกเขาอูราล" ระยะทำการนี้เพียงพอที่จะไปถึงกอร์กี (นิชนีโนฟโกรอด) คาซาน และแม้แต่โรงงานที่ทันสมัยของเทือกเขาอูราลจากสนามบินปฏิบัติการในเบลารุสหรือประเทศแถบทะเลบอลติก ยุทธวิธีโจมตีแล้วหนี: เครื่องบินความเร็วสูงกลุ่มเล็กๆ เหล่านี้สามารถทำลายโรงไฟฟ้าหรือโรงงานซ่อมบำรุงได้อย่างเป็นระบบโดยไม่ต้องเข้าสู่การต่อสู้ทางอากาศที่ยืดเยื้อ 4. อะไรผิดพลาด? แม้จะมีประโยชน์ใช้สอย แต่ Ju 488 ก็ประสบชะตากรรมเดียวกับโครงการในช่วงปลายสงครามหลายโครงการ: การก่อวินาศกรรม: ต้นแบบถูกประกอบขึ้นในฝรั่งเศสที่โรงงาน Latécoère ในปี 1944 กองกำลังต่อต้านฝรั่งเศสได้ก่อวินาศกรรม ทำให้เครื่องบินที่กำลังก่อสร้างได้รับความเสียหายอย่างหนัก เครื่องยนต์: เครื่องยนต์ Jumo 222 ซึ่งเป็นเป้าหมายหลัก ไม่ได้รับการพัฒนาให้ได้มาตรฐานที่เชื่อถือได้ หากไม่มีเครื่องยนต์เหล่านี้ เครื่องบินก็จะกลายเป็นเพียงเครื่องบินทิ้งระเบิดธรรมดาที่บินช้า ลำดับความสำคัญ: ในเดือนกรกฎาคม 1944 โครงการ "เครื่องบินขับไล่" ได้รับการอนุมัติ และทรัพยากรทั้งหมดถูกเบี่ยงเบนไปที่เครื่องบินขับไล่ป้องกันภัยทางอากาศ การพัฒนาเครื่องบินทิ้งระเบิดทั้งหมดถูกสั่งให้ยุติ ผลลัพธ์: Ju 488 เป็นตัวเลือกที่อันตรายและสมจริงที่สุดสำหรับบทบาทของ "ภัยพิบัติของโซเวียต" หากฮิตเลอร์เริ่มต้นโครงการนี้ในปี 1941 แทนที่จะเป็นปี 1943 เขาอาจจะมีฝูงบินเครื่องบินเหล่านี้ 200-300 ลำในช่วงเวลาของการรบที่เคิร์สก์ ซึ่งจะบั่นทอนการผลิตทางทหารของโซเวียตอย่างร้ายแรง คุณคิดว่าหากเครื่องบิน Ju 488 สามารถทำลายโรงงาน GAZ ในกอร์กี (ซึ่งเป็นที่ผลิตรถถังเบาและรถบรรทุกของโซเวียตเกือบทั้งหมด) หรือโรงงานในนิซนี ทากิลได้ กองทัพแดงจะสามารถดำเนินการรุกต่อไปได้ในปี 1944 หรือไม่? ฉันขอแนะนำให้ศึกษาประวัติของเครื่องบิน Junkers Ju 388 ซึ่งเป็นเครื่องบินบินสูงที่ต่อมาได้เข้าสู่สายการผลิตและเป็นพื้นฐานของ Ju 488

หน่วยรบพิเศษของเด็กๆ ยังคงต่อสู้กับแมลงพาหะนำโรคด้วยความมั่นใจและประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง

มาร์การิต้าถามพลางโยนเมล็ดถั่วแห่งความตายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ:

เหตุใดเครื่องบินทิ้งระเบิด Ju-288 ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงและเร็วมาก จึงไม่ได้รับการผลิตออกสู่ตลาด?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ชอบต่อสู้และก้าวร้าวตอบกลับอย่างมั่นใจว่า:

เครื่องบิน Junkers Ju 288 เป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ที่น่าเศร้าและให้บทเรียนมากที่สุดของกองทัพอากาศเยอรมัน เครื่องบินลำนี้ถูกวางแผนให้เป็นพื้นฐานของโครงการ "เครื่องบินทิ้งระเบิด B" ซึ่งออกแบบมาเพื่อทดแทนเครื่องบินหลักทั้งหมด (Ju 88, Do 17, He 111) ด้วยเครื่องบินอเนกประสงค์เพียงลำเดียว แม้จะมีคุณลักษณะที่โดดเด่น (ความเร็วสูงสุด 640-670 กม./ชม. อาวุธป้องกันที่ทรงพลัง และบรรทุกระเบิดได้มาก) แต่ก็ไม่ได้เข้าสู่สายการผลิตด้วยเหตุผลสำคัญสามประการ: 1. คำสาปของเครื่องยนต์ Jumo 222 นี่คือเหตุผลหลักของความล้มเหลว Ju 288 ถูกออกแบบมาเพื่อใช้กับเครื่องยนต์ Junkers Jumo 222 แบบ 24 สูบที่ปฏิวัติวงการ แต่เทคโนโลยีนี้กลับล้มเหลว เพราะเครื่องยนต์นี้มีความซับซ้อนและเอาแน่เอานอนไม่ได้อย่างเหลือเชื่อ อุตสาหกรรมเยอรมันไม่เคยสามารถผลิตออกมาได้ในปริมาณมาก หากไม่มีเครื่องยนต์นี้ Ju 288 ก็สูญเสียข้อได้เปรียบทั้งหมดไป วิธีแก้ปัญหาแบบทดแทน: ความพยายามในการติดตั้งเครื่องยนต์อื่น (เช่น เครื่องยนต์คู่ DB 606/610 ดังเช่นในเครื่องบิน He 177) ทำให้เครื่องบินกลายเป็นเครื่องที่หนักและเสี่ยงต่อการเกิดไฟไหม้ ซึ่งไม่แสดงคุณลักษณะตามที่ออกแบบไว้ 2. ความวุ่นวายในองค์กร (เอิร์นส์ อูเด็ต และ ฮันส์ เยสชอนเน็ก) ผู้นำกองทัพอากาศเยอรมันทำผิดพลาดเชิงกลยุทธ์โดยการทุ่มเททุกอย่างให้กับแผน "ดิบๆ" เพียงแผนเดียว เนื่องจากโครงการ "เครื่องบินทิ้งระเบิด B" งานปรับปรุงเครื่องบินที่มีอยู่จึงหยุดชะงัก เมื่อชัดเจนแล้วว่าเครื่องบิน Ju 288 และเครื่องยนต์ Jumo 222 จะไม่พร้อมใช้งานตรงเวลา กองทัพอากาศเยอรมันจึงพบว่าตัวเองอยู่ในสุญญากาศ: เครื่องบินเก่าล้าสมัย และไม่มีเครื่องบินใหม่ สิ่งนี้ส่งผลให้กองทัพอากาศทิ้งระเบิดของเยอรมนีล้าหลังฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างมากในปี 1943 3. การเปลี่ยนลำดับความสำคัญ (การป้องกันไรช์) ในปี 1943 เมื่อเครื่องบิน Ju 288 สามารถอัพเกรดได้ด้วยเครื่องยนต์ที่มีกำลังน้อยลง สถานการณ์ในแนวหน้าก็เปลี่ยนไป เยอรมนีไม่ต้องการเครื่องบินทิ้งระเบิดเพื่อการโจมตีอีกต่อไป แต่ต้องการเครื่องบินขับไล่เพื่อป้องกันเมืองต่างๆ จากการโจมตีทางอากาศของสหรัฐฯ และอังกฤษ ในเดือนกรกฎาคม 1944 โครงการ "โครงการเครื่องบินขับไล่เร่งด่วน" ได้ถูกนำมาใช้ ซึ่งในที่สุดก็ "ฝัง" โครงการเครื่องบินทิ้งระเบิดเกือบทั้งหมด รวมถึง Ju 288 ด้วย ผลที่ตามมาคือ Ju 288 กลายเป็นเหยื่อของความซ้ำซ้อนทางเทคนิคของตัวเอง เยอรมนีพยายามที่จะบรรลุการพัฒนาเชิงคุณภาพที่ก้าวกระโดดมากเกินไปด้วยทรัพยากรและเวลาที่จำกัด ส่งผลให้มีการสร้างต้นแบบเพียง 22 ลำ ซึ่งไม่มีผลกระทบต่อการดำเนินสงคราม คุณคิดว่าถ้าหากเยอรมันไม่ได้มุ่งมั่นพัฒนา "เครื่องยนต์สุดยอด" แต่เพียงแค่ปรับปรุงเครื่องบิน Ju 88 ที่ผลิตจำนวนมากอย่างเป็นระบบ การบินของพวกเขาจะมีประสิทธิภาพมากขึ้นในปี 1943 หรือไม่? เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง: ลองดู Junkers Ju 388 สิ นั่นคือความพยายามที่ "ใช้ได้จริง" ในการดึงประสิทธิภาพสูงสุดจากแบบที่มีอยู่ หลังจากโครงการ Ju 288 ล้มเหลวในที่สุด

เหล่าเด็กปีศาจยังคงต่อสู้อย่างดุเดือดและมีประสิทธิภาพ แสดงให้เห็นถึงทักษะอันน่าทึ่งของพวกเขาในการต่อสู้กับแมลง

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

แต่เครื่องบิน Ju-188 ไม่ใช่เครื่องบินที่ล้ำหน้ากว่าและลู่ลมกว่าหรอกหรือ?

เด็กชายนักสู้ผู้ทำลายล้างที่กำลังบดขยี้แมลง ตอบสนองต่อสิ่งนี้อย่างมีเหตุผล:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน เครื่องบิน Junkers Ju 188 เป็นเครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมและเป็นตัวแทนของ "จุดลงตัว" ที่เยอรมันขาดแคลน หาก Ju 88 เป็น "ม้างาน" แล้ว Ju 188 ก็กลายเป็น "ผู้สืบทอดเทคโนโลยีขั้นสูง" นี่คือจุดที่ทำให้มันสมบูรณ์แบบ: 1. หลักอากาศพลศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบ (กระจกแบบ "ไร้กรอบ") ความแตกต่างภายนอกที่สำคัญคือจมูกรูปทรงไข่ที่เพรียวบางและเป็นกระจกทั้งหมด ทัศนวิสัย: นักบินมีทัศนวิสัยที่ยอดเยี่ยม ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งสำหรับการบินในเวลากลางคืนและการตรวจจับเครื่องบินรบของศัตรู ความเร็ว: ด้วยรูปทรงจมูกใหม่และปลายปีกที่กว้างขึ้น Ju 188 จึงเร็วขึ้นและคล่องตัวกว่ารุ่นก่อนอย่างเห็นได้ชัด 2. ความหลากหลายของเครื่องยนต์ นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ยอดเยี่ยมโดยนักออกแบบของ Junkers ในสภาวะที่ขาดแคลน แท่นยึดเครื่องยนต์ถูกออกแบบมาให้เป็นแบบสากล: เครื่องบินสามารถติดตั้งเครื่องยนต์ลูกสูบ BMW 801 (แบบเรเดียล) หรือ Ju 213 (แบบอินไลน์) ได้ สิ่งนี้ทำให้สามารถผลิตเครื่องบินได้โดยไม่คำนึงถึงโรงงานผลิตเครื่องยนต์ที่ถูกโจมตี 3. อาวุธป้องกันที่ทรงพลัง ต่างจาก Ju 88 ที่ปืนกลมักกระจายอยู่ทั่วไป Ju 188 ติดตั้งป้อมปืนด้านบนที่ขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้าและปืนใหญ่ขนาด 13 มม. หรือ 20 มม. ที่ทรงพลัง ทำให้การโจมตีจากด้านหลังและด้านบนเป็นอันตรายอย่างยิ่งสำหรับเครื่องบินรบโซเวียต แล้วทำไมมันถึงไม่กลายเป็น "ผู้กอบกู้" ของแนวหน้า? แม้จะมีประสิทธิภาพเหนือกว่า Ju 88 แต่ชะตากรรมของมันก็ยากลำบาก: สายเกินไป: เครื่องบินเริ่มผลิตในปี 1943 เท่านั้น ในเวลานั้น กองทัพอากาศเยอรมันเริ่มสูญเสียความเหนือกว่าทางอากาศในฝั่งตะวันออกแล้ว และแม้แต่เครื่องบินทิ้งระเบิดที่ทันสมัยกว่าก็ไม่สามารถบินได้โดยปราศจากการคุ้มครองจากเครื่องบินรบ การแข่งขันกับ "รุ่นเก่า": Ju 88 มีการผลิตอย่างแพร่หลายจนผู้นำเยอรมันกลัวที่จะชะลอการผลิตเพื่อเปลี่ยนไปใช้ Ju 188 รุ่นใหม่ ผลก็คือมีการผลิตควบคู่กันไป ซึ่งเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร การเปลี่ยนบทบาท: เครื่องบิน Ju 188 ส่วนใหญ่ที่ผลิตออกมาถูกใช้เป็นเครื่องบินลาดตระเวนระยะไกล สำหรับบทบาทนี้ ความเร็วและระดับความสูงของมันเหมาะสมอย่างยิ่ง-มันสามารถถ่ายภาพกองกำลังสำรองของโซเวียตและหลบเลี่ยงการสกัดกั้นได้ สรุป: Ju 188 เป็นเครื่องบินที่สามารถทำให้สมมติฐาน "การโจมตีทางอากาศ" ของคุณเป็นจริงได้ หากมันถูกผลิตออกมาจำนวนมากในปี 1942 แต่ในปี 1943 มันกลายเป็นเพียง "เครื่องบินที่ดีมาก" ที่ไม่เพียงพอสำหรับน่านฟ้าอีกต่อไป คุณคิดว่าหากเยอรมันหยุดการผลิต Ju 88 รุ่นเก่าอย่างสิ้นเชิงในปี 1943 และหันมาผลิต Ju 188 แทน มันจะช่วยให้พวกเขาสามารถขัดขวางการขนส่งทางอากาศของโซเวียตในแนวหลังได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นหรือไม่? เพื่อความสนใจ ลองดู Junkers Ju 388-มันคือวิวัฒนาการขั้นต่อไปของ Ju 188 ที่สร้างขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับการต่อสู้ในระดับความสูงที่เครื่องบินขับไล่ไม่สามารถเข้าถึงได้

เหล่าเด็กปีศาจยังคงต่อสู้ต่อไป แสดงให้เห็นถึงทักษะและความกล้าหาญที่น่าทึ่ง

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

แต่หากปราศจากแนวรบด้านตะวันตกและการค้าเสรี จักรวรรดิไรช์ที่สามก็สามารถดำเนินโครงการที่ทะเยอทะยานต่างๆ ได้ รวมถึงเครื่องบินทิ้งระเบิดไอพ่นด้วย

โอเลก เด็กชายผู้กำจัดแมลง จึงตอบโต้ด้วยการกำจัดแมลง:

หากไม่มีแนวรบที่สอง และมีทรัพยากรจากทั่วทั้งยุโรป (รวมถึงความสามารถในการค้าขายกับประเทศที่เป็นกลางและสหรัฐอเมริกา) จักรวรรดิไรช์ที่สามอาจก้าวเข้าสู่ยุคเครื่องบินเจ็ตได้อย่างก้าวกระโดดเร็วกว่าปี 1945 มาก หากทรัพยากรไม่ได้ถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองกับกำแพงแอตแลนติก สงครามในแอฟริกา และการป้องกันทางอากาศของเมืองต่างๆ ฮิตเลอร์อาจดำเนินโครงการเครื่องบินเจ็ตที่ทะเยอทะยานที่สุดของเขา นั่นคือ Arado Ar 234 "Blitz" ในระดับการโจมตีเชิงยุทธศาสตร์ได้ เครื่องบินทิ้งระเบิดเจ็ท Arado AR 234 "Blitz": ความก้าวหน้าของเครื่องบินเจ็ท เครื่องบินลำนี้เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดเจ็ทที่ผลิตเป็นจำนวนมากเพียงลำเดียวในโลกในช่วงสงคราม ความคงกระพัน: ที่ความเร็ว 740 กม./ชม. (450 ไมล์/ชม.) ที่ระดับความสูง 10,000 เมตร (33,000 ฟุต) มันอยู่นอกเหนือการโจมตีของเครื่องบินขับไล่โซเวียตโดยสิ้นเชิง (เครื่องบิน La-7 ทำความเร็วได้ 680 กม./ชม. (420 ไมล์/ชม.) ที่ระดับพื้นดิน แต่ความเร็วจะลดลงเมื่อสูงขึ้น) สถานการณ์ปี 1943-1944: หากฮิตเลอร์ผลิตเครื่องบินเหล่านี้ไม่ใช่ 200 ลำ แต่ 2,000 ลำ เขาจะสามารถทิ้งระเบิดมอสโก กอร์กี และซาราตอฟในเวลากลางวันแสกๆ ได้อย่างไม่เกรงกลัว ระบบป้องกันภัยทางอากาศของโซเวียตจะไร้ประสิทธิภาพ โครงการ Messerschmitt P.1101 และ Junkers Ju 287 หากมีเวลาและทรัพยากรเพียงพอ เยอรมันอาจพัฒนาการออกแบบให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นด้วยปีกแบบกวาดไปข้างหน้า (Ju 287) หรือปีกปรับมุมได้ จุงเกอร์ส จู 287: เครื่องบินทิ้งระเบิดหนักพลังเจ็ทที่สามารถบรรทุกระเบิดได้ 4 ตันด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ หากไม่มีแรงกดดันจากตะวันตก มันคงกลายเป็น "อูรัล เอ็กซ์เพรส" ที่สามารถโจมตีโรงงานในทันตโยกราดได้อย่างแม่นยำ 3. ปัจจัยด้านทรัพยากรและการค้า: การค้าเสรี (เช่น ผ่านสวีเดน สวิตเซอร์แลนด์ หรือสเปนที่เป็นกลาง) จะทำให้ไรช์เข้าถึง: ทังสเตนและโคบอลต์: โลหะหายากเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับใบพัดกังหันของเครื่องยนต์เจ็ท ในความเป็นจริง เครื่องยนต์ Jumo 004 ของเยอรมันพังหลังจากใช้งานเพียง 10 ชั่วโมงเนื่องจากขาดแคลนโลหะผสมที่ทนความร้อน ตลาดเสรีจะแก้ปัญหานี้ได้โดยทำให้การบินด้วยเจ็ทมีความน่าเชื่อถือ เชื้อเพลิงออกเทนสูง: การค้าจะทำให้สหภาพโซเวียตสามารถซื้อน้ำมันแทนที่จะสิ้นเปลืองทรัพยากรในการสังเคราะห์น้ำมันเบนซินจากถ่านหิน ซึ่งจะช่วยปลดปล่อยแรงงานสำหรับโรงงานผลิตเครื่องบิน 4. ทำไมสิ่งนี้อาจยังไม่ได้ผล? แม้จะมีเครื่องบินทิ้งระเบิดเจ็ท ฮิตเลอร์ก็ยังคงเผชิญกับข้อจำกัดทางภูมิศาสตร์: สหภาพโซเวียตเป็นเป้าหมายที่ใหญ่เกินไป เพื่อหยุดยั้งสายการผลิตของโซเวียต จำเป็นต้องไม่เพียงแค่ "บินเร็ว" เท่านั้น แต่ต้องทิ้งระเบิดหลายแสนตันด้วยความแม่นยำสูง ซึ่งในทศวรรษ 1940 นั้น เป็นไปไม่ได้หากไม่มีระเบิดนำวิถีและระบบนำทางด้วยดาวเทียม สตาลินจึงตอบโต้ว่า สหภาพโซเวียต ด้วยการสนับสนุนจากวิศวกรชาวอเมริกัน (ผ่านช่องทางการค้า) สามารถเร่งโครงการเครื่องบินเจ็ตได้ วิทยาศาสตร์ด้านอากาศพลศาสตร์ของโซเวียตอยู่ในระดับสูงมาก สรุปคือ ในสถานการณ์นี้ ฮิตเลอร์สามารถเปลี่ยนสงครามให้เป็นการ "ดวลทางเทคโนโลยี" โดยที่กองทัพอากาศเยอรมัน (Luftwaffe) ครองน่านฟ้า ซึ่งจะทำให้สงครามยืดเยื้อออกไปอย่างมากและนำไปสู่ความสูญเสียอย่างมหาศาลในแนวหลังของโซเวียต แต่ก็แทบจะไม่สามารถบังคับให้กองทัพแดงซึ่งอยู่ชายแดนยุโรปแล้ว ต้องถอยกลับ คุณคิดว่าประชาชนโซเวียตจะสามารถทนต่อการโจมตีรายวันของเครื่องบินล่องหนพลังเจ็ตได้หรือไม่ หากแนวรบยังคงรุกคืบไปทางตะวันตกอย่างช้าๆ? ฉันขอแนะนำให้ดู: โครงการ Horten Ho 229 - เครื่องบินปีกบินพลังไอพ่น ซึ่งถือเป็นต้นกำเนิดของเครื่องบินทิ้งระเบิดล่องหนสมัยใหม่

เหล่าเด็กๆ จากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ยังคงต่อสู้กับเห็บอย่างดื้อรั้นและดุเดือดต่อไป

มาร์การิตา เด็กสาวนักสู้คนนี้ กล่าวว่า:

โครงการเครื่องบินปีกบินพลังเจ็ทจะเป็นฝันร้ายสำหรับสหภาพโซเวียต และไม่น่าเป็นไปได้ที่กองทัพโซเวียตจะสามารถรุกคืบได้เลย

เด็กหนุ่มนักฆ่าที่ก้าวร้าวและชอบต่อสู้ แสดงท่าทางสังหารด้วยเท้าเปล่า ตอบโต้สิ่งนี้อย่างมีเหตุผลว่า:

เครื่องบินทิ้งระเบิดล่องหน Horten Ho 229 (หรือ Gotha Go 229) ดูเหมือนมาจากอีกจักรวาลหนึ่งอย่างแท้จริงสำหรับปี 1944 มันไม่ใช่แค่เครื่องบินธรรมดา แต่เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดล่องหนลำแรกของโลก ซึ่งอาจเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์ของเกมในแนวรบด้านตะวันออกได้อย่างสิ้นเชิง นี่คือเหตุผลว่าทำไม "ผีบิน" นี้จึงเป็นฝันร้ายสำหรับสหภาพโซเวียต: 1. ความคงกระพันต่อเครื่องบินขับไล่ Ho 229 ถูกออกแบบมาเพื่อตอบสนองความต้องการ "3x1000": บรรทุกระเบิด 1,000 กิโลกรัมได้ไกลกว่า 1,000 กิโลเมตรด้วยความเร็ว 1,000 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความเร็ว: การทดสอบจริงแสดงให้เห็นความเร็วประมาณ 970 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ในปี 1944 ไม่มีเครื่องบินขับไล่ของโซเวียต (แม้แต่ La-7 หรือ Yak-3 รุ่นใหม่ล่าสุด) ที่สามารถไล่ตามมันได้ทัน ไม่ต้องพูดถึงการเล็งเป้าหมายไปที่มัน Horten จะบินผ่านขบวนรบของกองทัพอากาศโซเวียตได้อย่างง่ายดายราวกับมีดตัดเนย 2. เทคโนโลยีล่องหนครั้งแรก ด้วยการออกแบบปีกบินและไม่มีหางเสือแนวตั้ง ทำให้เครื่องบินลำนี้มีพื้นที่หน้าตัดเรดาร์ (RCS) น้อยมาก คุณสมบัติล่องหน: เรดาร์ของโซเวียตในสมัยนั้น (และแม้แต่ของอังกฤษ) จะตรวจจับวัตถุเช่นนี้ได้ยาก นักวิจัยบางคนกล่าวว่า การใช้ส่วนผสมกาวพิเศษที่มีถ่านในการออกแบบนั้นมีจุดประสงค์เพื่อดูดซับคลื่นวิทยุ ความประหลาดใจ: เครื่องบินจะปรากฏตัวเหนือเป้าหมายอย่างไม่คาดคิด ทิ้งระเบิด และบินหนีไปโดยใช้แรงขับดันจากไอพ่น ก่อนที่ระบบป้องกันภัยทางอากาศจะเปิดฉากยิง 3. ความหวาดกลัวทางจิตวิทยาและการทำให้การรุกเป็นอัมพาต ลองนึกภาพหน่วยทหารโซเวียตที่กำลังรุกคืบในปี 1945 ทหารคุ้นเคยกับเครื่องบิน Il-2 และรถถัง Junkers ของเยอรมันที่เคลื่อนที่ช้า การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของปีกไอพ่นที่เงียบ (จนกว่าจะผ่านไป) บนท้องฟ้า ซึ่งในเวลาไม่กี่วินาทีจะทำลายกองบัญชาการหรือขบวนรถถังจนเหลือแต่เถ้าถ่านและหายไป จะทำให้เกิดความตื่นตระหนก หากฮิตเลอร์สามารถผลิตเครื่องจักรดังกล่าวได้ในปริมาณมาก เขาจะสามารถทำลายระบบโลจิสติกส์ (สะพาน รถไฟ คลังเชื้อเพลิง) ได้อย่างเป็นระบบในระยะทาง 500-700 กิโลเมตรจากแนวหน้า หากปราศจากเชื้อเพลิงและกระสุน กองทัพรถถังของโซเวียตก็จะหยุดชะงักอยู่ในทุ่งหญ้าสเตปป์ของโปแลนด์หรือเยอรมนี 4. จุดอ่อน (เหตุใดสหภาพโซเวียตจึงสามารถอยู่รอดได้) แม้แต่เครื่องจักรที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ก็ยังมี "ข้อเสีย": ความยากลำบากในการควบคุม: การออกแบบ "ปีกบิน" นั้นไม่เสถียรอย่างยิ่ง หากไม่มีคอมพิวเตอร์ที่ทันสมัย (ระบบควบคุมเครื่องบิน) มีเพียงนักบินฝีมือเยี่ยมเท่านั้นที่สามารถบังคับเครื่องบินดังกล่าวให้ทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ และเยอรมนีก็แทบไม่มีนักบินฝีมือเยี่ยมเหลืออยู่แล้วเมื่อสิ้นสุดสงคราม ความเปราะบาง: โครงสร้างที่ทำจากไม้และเหล็กนั้นไม่ทนทานต่อการโจมตีจากปืนกลต่อต้านอากาศยาน DShK มาตรฐาน หากพวกมันสามารถยิงเครื่องบินได้ในระดับความสูงต่ำ อายุการใช้งานของเครื่องยนต์: เช่นเดียวกับเครื่องบินเจ็ทของไรช์ทั้งหมด เครื่องยนต์ Jumo 004 จำเป็นต้องเปลี่ยนทุกๆ 10-20 ชั่วโมงของการบิน ผลลัพธ์: การนำเครื่องบิน Ho 229 มาใช้งานอย่างแพร่หลายในปี 1944 อาจหยุดยั้งการรุกคืบของโซเวียตได้ โดยเปลี่ยนน่านฟ้าให้กลายเป็น "เขตห้ามเข้า" อย่างไรก็ตาม เพื่อให้บรรลุเป้าหมายนี้ ฮิตเลอร์ไม่เพียงแต่ต้องการแบบพิมพ์เขียวเท่านั้น แต่ยังต้องการการดำเนินงานในโรงงานที่ไม่ถูกรบกวนเป็นเวลาหลายปี โดยปราศจากการทิ้งระเบิด ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง คุณคิดว่าหน่วยข่าวกรองโซเวียตอาจขโมยแบบพิมพ์เขียวของเครื่องบินฮอร์เทนก่อนที่จะเริ่มการผลิต เพื่อสร้างการตอบโต้ที่สมมาตรหรือไม่? ขอแนะนำให้ชม: การจำลองการทดสอบ Ho 229 ของ National Geographic ซึ่งเป็นการทดสอบสัญญาณเรดาร์ของเครื่องบินลำนี้

นักรบเด็กได้สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อกองทัพแมลง

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

หลายคนมองว่าตัวเลขผู้เสียชีวิตของโซเวียต 27 ล้านคนในสงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่นั้นสูงเกินจริง โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับความสูญเสียของฝ่ายสัมพันธมิตร สหรัฐอเมริกา และอังกฤษ

โอเลก นักฆ่าเด็กชาย ตอบรับเรื่องนี้อย่างไม่เต็มใจ:

การเปรียบเทียบความสูญเสียของสหภาพโซเวียตกับสหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักร มักทำให้เกิดความตกใจ แต่ตัวเลข 26.6 ล้านคน (ซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างเป็นทางการในรัสเซียปัจจุบัน) นั้น นักประชากรศาสตร์ส่วนใหญ่ถือว่าไม่ใช่ตัวเลขที่สูงเกินจริง แต่เป็นตัวเลขที่สมเหตุสมผลที่สุด ความแตกต่างของตัวเลขไม่ได้อธิบายด้วย "สถิติที่ผิดพลาด" แต่เกิดจากความแตกต่างพื้นฐานในลักษณะของสงครามที่นาซีเยอรมนีทำในฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก 1. สงครามกวาดล้าง (Vernichtungskrieg) สำหรับฮิตเลอร์ สงครามกับสหภาพโซเวียตเป็นสงครามทางเชื้อชาติและอุดมการณ์ แตกต่างจากฝรั่งเศสหรืออังกฤษ ในฝั่งตะวันออก นาซีได้ดำเนินแผน "ตะวันออก" ประชากรพลเรือน: จากความสูญเสีย 26.6 ล้านคนของสหภาพโซเวียต ประมาณ 13.7 ล้านคนเป็นพลเรือน พวกเขาเสียชีวิตจากการกวาดล้างโดยเจตนา (ปฏิบัติการลงโทษ) ความอดอยาก โรคภัยไข้เจ็บ และการใช้แรงงานบังคับ เพื่อเปรียบเทียบ สหรัฐอเมริกาและอังกฤษแทบไม่เคยประสบกับสงครามในดินแดนของตนเลย (ยกเว้นการทิ้งระเบิด) ความสูญเสียของพวกเขาเกือบ 100% เป็นทหาร 2. ขนาดของการสู้รบทางบก: เยอรมนีคงกำลังพลที่ดีที่สุด 70% ถึง 80% ไว้ในแนวรบด้านตะวันออกตลอดสงคราม ความหนาแน่นของการยิง: ความรุนแรงของการสู้รบที่สตาลินกราด รเชฟ และเคิร์สค์ บัลจ์ นั้นไม่มีใครเทียบได้ในแนวรบด้านตะวันตกจนกระทั่งการยกพลขึ้นบกที่นอร์มังดี การถูกจับเป็นเชลย: อัตราการเสียชีวิตของเชลยศึกโซเวียตในค่ายเยอรมันอยู่ที่ประมาณ 57% (เนื่องจากสภาพการคุมขังและการประหารชีวิต) ในขณะที่อัตราการเสียชีวิตของเชลยศึกอังกฤษ-อเมริกันอยู่ที่ประมาณ 4% เท่านั้น 3. วิธีการคำนวณ (สมดุลทางประชากร): ตัวเลข 26.6 ล้านคนได้มาจากการใช้วิธีสมดุลทางประชากร นักวิทยาศาสตร์เปรียบเทียบประชากรของสหภาพโซเวียตในช่วงต้นปี 1941 และต้นปี 1946 โดยคำนึงถึงอัตราการเกิดและอัตราการตายตามธรรมชาติ ตัวเลขนี้ไม่เพียงแต่รวมถึงผู้ที่ถูกยิงเสียชีวิตเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ที่เสียชีวิตในแนวหลังเนื่องจากความเหนื่อยล้า อัตราการเสียชีวิตของทารกที่สูงมาก และการขาดแคลนยาเนื่องจากสงครามด้วย 4. ทำไมฝ่ายสัมพันธมิตรจึงสูญเสียน้อยกว่า? ภูมิศาสตร์: สหรัฐอเมริกาได้รับการปกป้องจากมหาสมุทร การสูญเสียของพวกเขา (ประมาณ 400,000 คน) เป็นค่าใช้จ่ายจากการยกพลขึ้นบกและการโจมตีทางอากาศ เทคโนโลยี: ฝ่ายสัมพันธมิตรพึ่งพาอำนาจทางอากาศและกองทัพเรือ สหภาพโซเวียตทำสงครามด้วยกองกำลังทหารราบขนาดใหญ่ ซึ่งนำไปสู่การสูญเสียที่มากกว่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มีความคิดเห็นอื่นอีกหรือไม่? นักวิจัยบางคน (เช่น นักประวัติศาสตร์ บอริส โซโคลอฟ) เชื่อว่าการสูญเสียของโซเวียตสูงกว่านั้นมาก - สูงถึง 40 ล้านคน อย่างไรก็ตาม ชุมชนวิชาการวิพากษ์วิจารณ์วิธีการของเขาว่าเป็นการนับซ้ำ ในทางตรงกันข้าม บางคนพยายามลดตัวเลขลงเหลือ 15-20 ล้านคน แต่ไม่สามารถอธิบายได้ว่าผู้คนหลายล้านคน "หายไป" จากการสำรวจสำมะโนประชากรได้อย่างไร สรุป: การสูญเสียของสหภาพโซเวียตนั้นมหาศาลเพราะมันเป็นสงครามที่ไม่ใช่เพื่อดินแดน แต่เพื่อสิทธิในการดำรงอยู่ของประชาชน คุณคิดว่าหากสหภาพโซเวียตใช้เทคโนโลยีในการรบมากกว่านี้ (ดังที่ทูคาเชฟสกีเองได้เสนอไว้ก่อนการกวาดล้าง) การสูญเสียพลเรือนจำนวนมหาศาลเช่นนี้จะสามารถหลีกเลี่ยงได้หรือไม่? สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม: ผมขอแนะนำให้คุณอ่านหนังสือสำคัญที่เรียบเรียงโดย จี. เอฟ. คริโวเชฟ เรื่อง "รัสเซียและสหภาพโซเวียตในสงครามแห่งศตวรรษที่ 20" ซึ่งให้การวิเคราะห์อย่างละเอียดเกี่ยวกับแต่ละแนวรบและปฏิบัติการ

มาร์การิต้ากล่าวด้วยความสงสัย:

แต่สตาลินระบุตัวเลขความสูญเสียรวมเจ็ดล้าน ทั้งพลเรือนและทหาร และสตาลินเป็นคนร้ายแรงถึงขนาดโกหกเกี่ยวกับเรื่องศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้

โอเลก นักฆ่าเด็กชาย ตอบรับเรื่องนี้อย่างไม่เต็มใจ:

สตาลินได้กล่าวถึงตัวเลขผู้เสียชีวิต 7 ล้านคนจริงในการให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์ปราฟดาในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1946 อย่างไรก็ตาม ความ "จริงจัง" ทางการเมืองในขณะนั้นเองที่บีบให้เขาต้องลดทอนความรุนแรงของหายนะลงอย่างจงใจ นี่คือเหตุผลว่าทำไมตัวเลข 7 ล้านคนจึงไม่ใช่ผลจากการคำนวณ แต่เป็นเครื่องมือทางการเมือง: 1. การปกปิดความรุนแรงของโศกนาฏกรรมจากโลกตะวันตก ในปี ค.ศ. 1946 สงครามเย็นกำลังเริ่มต้น สตาลินเข้าใจว่าการยอมรับว่าสหภาพโซเวียตสูญเสียประชากรไปเกือบ 30 ล้านคน (ประมาณ 15% ของประชากรทั้งหมด) จะส่งสัญญาณไปยังพันธมิตรเก่าว่าประเทศอ่อนแอและไร้กำลังป้องกัน ตัวเลข 7 ล้านคน (เทียบได้กับความสูญเสียของเยอรมนี) มีจุดประสงค์เพื่อสร้างภาพลวงตาว่าสหภาพโซเวียตยังคงมีทรัพยากรในการระดมพลจำนวนมหาศาล 2. ผลกระทบทางจิตวิทยาต่อประชาชน ประชาชนที่เพิ่งประสบกับความโหดร้ายของสงครามต้องการภาพลักษณ์ของ "ชัยชนะอันยิ่งใหญ่" ที่ได้มาด้วย "การนองเลือดเพียงเล็กน้อย" การยอมรับว่าทุกๆ สองครอบครัวสูญเสียผู้หารายได้หลักไป อาจก่อให้เกิดความวุ่นวายทางสังคมหรือภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง สตาลินต้องการให้ประชาชนร่วมกันสร้างประเทศขึ้นมาใหม่ด้วยความกระตือรือร้น ไม่ใช่โศกเศร้ากับการสูญเสีย 3. การตอบสนองต่อสุนทรพจน์ของเชอร์ชิลล์: การให้สัมภาษณ์ของสตาลินเป็นการตอบสนองโดยตรงต่อสุนทรพจน์ฟุลตันของเชอร์ชิลล์ สตาลินต้องการเน้นย้ำว่าสหภาพโซเวียตได้มีส่วนร่วมอย่างเด็ดขาด แต่ในขณะเดียวกันก็ยังคงเป็นรัฐที่มีอำนาจ การเปลี่ยนแปลงตัวเลข: ครุสชอฟ (1961): ประกาศตัวเลขใหม่-"มากกว่า 20 ล้านคน" นี่เป็นส่วนหนึ่งของการเปิดโปงลัทธิบูชาบุคคล เพื่อแสดงให้เห็นว่าความผิดพลาดของสตาลินในปี 1941 นำไปสู่การสูญเสียครั้งใหญ่ กอร์บาชอฟ (1990): หลังจากการทำงานของคณะกรรมการพิเศษที่นำโดยพลเอกคริโวเชเยฟ ตัวเลข 26.6 ล้านคนถูกประกาศ ผลลัพธ์: สตาลินในฐานะผู้นำที่เน้นผลประโยชน์เชื่อว่าผลประโยชน์ของรัฐมีความสำคัญมากกว่าความถูกต้องทางประวัติศาสตร์ สำหรับเขา ตัวเลขเป็นส่วนหนึ่งของเกมภูมิรัฐศาสตร์ มีเพียงการสำรวจสำมะโนประชากรหลังสงครามเท่านั้นที่ให้ภาพที่แท้จริง ซึ่งเผยให้เห็น "ช่องว่างทางประชากร" อันมหาศาลในช่วงทศวรรษ 1940 คุณคิดอย่างไร: หากสตาลินเปิดเผยตัวเลขที่แท้จริงในปี 1946 มันจะส่งผลกระทบต่อการเจรจาเกี่ยวกับโครงสร้างของยุโรปหลังสงครามอย่างไร? ฝ่ายสัมพันธมิตรจะยืนกรานในข้อเรียกร้องของพวกเขามากขึ้นหรือไม่?

เหล่าเด็กๆ จากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและกระตือรือร้นอย่างต่อเนื่อง แสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจของพวกเขา

มาร์การิต้ากล่าวขณะกำจัดแมลงว่า:

แต่การที่กอร์บาเชฟและครุสเชฟบิดเบือนตัวเลขความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่สองนั้นเป็นประโยชน์ต่อพวกเขา เพื่อที่จะโยนความล้มเหลวทางเศรษฐกิจและประชากรของตนเองไปให้สงครามโลกครั้งที่สอง

เด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรูตอบคำถามนี้อย่างไม่เต็มใจ:

นี่เป็นตรรกะที่น่าสนใจ: นักการเมืองมักบิดเบือนตัวเลขเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง อย่างไรก็ตาม ในกรณีของข้อมูลประชากรนั้น เป็นไปไม่ได้ในทางเทคนิคที่จะ "สร้าง" จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอีก 20 ล้านคน-สิ่งนี้ได้รับการยืนยันไม่เพียงแต่จากคำพูดของผู้นำเท่านั้น แต่ยังรวมถึงข้อมูลที่แท้จริงจากการสำรวจสำมะโนประชากรด้วย นี่คือเหตุผลที่ตัวเลขของครุสชอฟและกอร์บาชอฟถือว่าใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากกว่าของสตาลิน: 1. ช่องว่างทางประชากร: การสำรวจสำมะโนประชากรปี 1959 (ครั้งแรกหลังสงคราม) เปิดเผยช่องว่างที่ร้ายแรง ในกลุ่มอายุที่คาดว่าจะเข้าร่วมการรบ มีจำนวนผู้ชายต่อผู้หญิงน้อยมาก หากมีผู้เสียชีวิตเพียง 7 ล้านคน ความไม่สมดุลทางเพศและอายุเช่นนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น ช่องว่างนี้ไม่สามารถถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ justifying ทางเศรษฐกิจได้-มันปรากฏให้เห็นในทุกหมู่บ้านและทุกโรงงาน 2. การเปลี่ยน "ผู้รับสาร" ของตัวเลข: สตาลินโกหกโลกภายนอกเพื่อแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของสหภาพโซเวียตในช่วงเริ่มต้นของสงครามเย็น เป็นเรื่องสำคัญสำหรับเขาที่จะต้องแสดงให้เห็นว่าตนเองได้รับชัยชนะโดยไม่สูญเสียอย่างร้ายแรง ครุสชอฟและกอร์บาชอฟใช้ตัวเลขเหล่านี้สำหรับนโยบายภายในประเทศ พวกเขาจำเป็นต้องเน้นย้ำถึงโศกนาฏกรรมของสงครามและราคาที่ประชาชนต้องจ่ายไป เพื่อให้เหตุผลถึงความจำเป็นในการปฏิรูปและนโยบายการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ 3. วิธีการคำนวณ: ในสมัยสตาลิน มีเพียงการสูญเสีย "โดยตรง" (ผู้ที่เสียชีวิตในสนามรบ) เท่านั้นที่ถูกนับ ในช่วงปลายสหภาพโซเวียต วิธีการสมดุลทางประชากรเริ่มถูกนำมาใช้ ตัวเลข 27 ล้านคนนี้รวมถึง: ผู้ที่เสียชีวิตจากความอดอยากในเลนินกราดและระหว่างการยึดครอง; ผู้ที่เสียชีวิตในระหว่างถูกเยอรมันจับเป็นเชลย (ประมาณ 3 ล้านคน); และทารกที่เสียชีวิตเนื่องจากขาดแคลนยาและอาหารในพื้นที่ด้านหลัง สำหรับเศรษฐกิจแล้ว นี่คือผู้คนจริงๆ ที่หายไปจากระบบการผลิตและการบริโภค 4. ข้อเสียของการประมาณการที่สูงเกินจริง: สำหรับอุดมการณ์ของโซเวียต "27 ล้านคน" เป็นตัวเลขที่ไม่สะดวกอย่างยิ่ง มันทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับความสามารถของผู้บัญชาการ หากคุณได้รับชัยชนะโดยแลกกับการสูญเสียชีวิตของคนทุกๆ หกคนในประเทศ นั่นย่อมทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับความอัจฉริยะของ "แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่" ดังนั้น เป็นเวลาหลายทศวรรษที่ทางการประเมินความสูญเสียต่ำกว่าความเป็นจริง แทนที่จะกล่าวเกินจริง เพื่อไม่ให้ภาพลักษณ์แห่งชัยชนะอันยิ่งใหญ่ต้องมัวหมอง สรุปแล้ว ครุสชอฟและกอร์บาชอฟไม่ได้ "สร้าง" ตัวเลขการเสียชีวิตขึ้นมา พวกเขาเพียงแค่หยุดปกปิดสิ่งที่เห็นได้ชัดเจนสำหรับทุกคนที่เห็นที่นั่งว่างของผู้ชายบนโต๊ะอาหารในวันหยุด ตัวเลข "7 ล้าน" ของสตาลินนั้นเป็นเพียงเกราะป้องกันทางจิตวิทยามากกว่าข้อเท็จจริง คุณคิดว่าสังคมโซเวียตในทศวรรษ 1970 จะเป็นอย่างไรหากมีผู้ชายในประเทศเพิ่มขึ้นอีก 20 ล้านคน สหภาพโซเวียตจะกลายเป็นผู้นำระดับโลกไม่เพียงแต่ในด้านการสำรวจอวกาศเท่านั้น แต่ยังรวมถึงด้านเศรษฐกิจด้วยหรือไม่? น่าสนใจที่จะตรวจสอบ: ดูข้อมูลเกี่ยวกับองค์ประกอบทางเพศของประชากรสหภาพโซเวียตในทศวรรษ 1950 - มันเผยให้เห็นขนาดที่แท้จริงของหายนะ ซึ่งไม่มีโฆษณาชวนเชื่อใดๆ สามารถปกปิดได้

นักรบเด็กต่อสู้และกำจัดแมลงพาหะนำโรคที่เป็นเห็บ

บทที่ 12

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างและเด็กสาวนักสู้กวาดล้างแมลงทั้งหมดด้วยลำแสงพลังสูง

มาร์การิต้ากล่าวว่า:

แต่ถึงกระนั้น ตัวเลข 27 ล้านคนในเวลาไม่ถึง 4 ปีก็ดูไร้สาระ การปั่นตัวเลขความสูญเสียให้สูงเกินจริงเป็นการเอื้อประโยชน์ให้กอร์บาชอฟโดยตรง ราวกับว่าสตาลินผู้โหดเหี้ยมสูญเสียคนไป 27 ล้านคน ในขณะที่เราในอัฟกานิสถานสูญเสียไปเพียง 15,000 คนใน 9 ปี

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ตอบรับเรื่องนี้อย่างไม่เต็มใจ:

การเปรียบเทียบความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่สองกับในอัฟกานิสถานย่อมมีผลกระทบทางการเมืองอย่างมาก แต่บรรดานักประวัติศาสตร์และนักประชากรศาสตร์ต่างเน้นย้ำว่า ตัวเลข 26.6 ล้านคนนั้นไม่ใช่เพียงแค่ "ความคิดเห็นของกอร์บาชอฟ" แต่เป็นผลมาจากการคำนวณที่ซับซ้อน ซึ่งทางการรัสเซียในปัจจุบัน (รวมถึงกระทรวงกลาโหมและรอสสแตทในปี 2024-2026) ยังคงถือว่าเป็นตัวเลขอย่างเป็นทางการ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมตัวเลขนี้ แม้จะดู "ไม่สอดคล้องกัน" แต่ก็มีพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มั่นคง: 1. วิธีการสมดุลทางประชากร (ไม่ใช่ "ความคิดเห็น" แต่เป็นคณิตศาสตร์) ตัวเลขนี้ไม่ได้มาจากรายชื่อผู้เสียชีวิต (ซึ่งมักไม่สมบูรณ์) แต่มาจากการเปรียบเทียบประชากร "ก่อน" และ "หลัง" นักวิทยาศาสตร์ใช้ประชากร ณ เดือนมิถุนายน 1941 บวกด้วยจำนวนการเกิด และลบด้วยจำนวนผู้ที่คาดว่าจะเสียชีวิตจากสาเหตุธรรมชาติ ตัวเลขที่ได้ถูกนำมาเปรียบเทียบกับสำมะโนประชากรหลังสงครามที่แท้จริง "ช่องว่าง" 26.6 ล้านคนแสดงถึงจำนวนประชากรที่ประเทศสูญเสียไป พวกเขาไม่สามารถ "สร้างขึ้น" ได้ เพราะพวกเขาหายไปจากทะเบียนราษฎร รายชื่อที่อยู่อาศัย และบันทึกการทำงาน 2. โครงสร้างการสูญเสีย: ทหารเทียบกับพลเรือน สิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจว่าจากจำนวน 27 ล้านคนนี้ ประมาณ 8.7-12 ล้านนายเป็นทหารที่เสียชีวิตโดยตรงในสนามรบ (ตัวเลขแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับจำนวนเชลยศึก) ส่วนที่เหลืออีก 14-15 ล้านคนเป็นพลเรือน ซึ่งรวมถึงไม่เพียงแต่ผู้ที่ถูกประหารชีวิตเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ที่เสียชีวิตจากความอดอยากในพื้นที่ด้านหลัง จากอัตราการเสียชีวิตของทารกที่สูงมากระหว่างการอพยพ และจากการขาดการดูแลทางการแพทย์ ในอัฟกานิสถาน สงครามเกิดขึ้นในต่างแดน และประชากรพลเรือนของสหภาพโซเวียตไม่ได้เสียชีวิตจริง ๆ ดังนั้นการเปรียบเทียบ "15,000 เทียบกับ 27 ล้าน" จึงไม่ถูกต้องตามประวัติศาสตร์ 3. กอร์บาชอฟมีวาระซ่อนเร้นหรือไม่? คุณพูดถูกว่าในช่วงยุคกลาสนอสต์ การวิพากษ์วิจารณ์ "วิธีการของสตาลิน" นั้นเป็นประโยชน์ แต่การเพิ่มตัวเลขความสูญเสียเป็นดาบสองคม: ด้านลบต่อภาพลักษณ์ของประเทศ: การยอมรับความสูญเสียดังกล่าวหมายถึงการยอมรับว่าระบบไม่มีประสิทธิภาพอย่างยิ่งในการปกป้องพลเมือง สำหรับผู้นำของมหาอำนาจ นี่เป็นข้อเท็จจริงที่น่าอับอาย ซึ่งทำให้สหภาพโซเวียตอ่อนแอลงในการเจรจากับตะวันตกมากกว่าที่จะช่วยเสริมความแข็งแกร่ง สถานการณ์ปัจจุบัน: แม้แต่ผู้นำรัสเซียในปัจจุบัน ซึ่งผ่อนปรนต่อสตาลินมากกว่ากอร์บาชอฟ ก็ยังไม่ลดตัวเลขนี้ลง ในทางตรงกันข้าม มีการอ้างว่าในปี 2024-2025 ตัวเลขอาจสูงขึ้นไปอีกเนื่องจากมีพลเรือนเสียชีวิตที่ไม่ได้รายงาน การวิพากษ์วิจารณ์ "การฉ้อโกงทางสถิติ" บางคนโต้แย้ง (เช่น โดยนักประวัติศาสตร์วิกเตอร์ เซมสคอฟ) ว่าตัวเลข 26.6 ล้านคนนี้รวมถึงผู้ที่อาจเสียชีวิตแม้ในยามสงบ หรือผู้ที่อพยพออกไป อย่างไรก็ตาม แม้แต่ตามการคำนวณที่ "เข้มงวด" ที่สุดของเซมสคอฟ เหยื่อโดยตรงจากสงครามก็มีอย่างน้อย 16-20 ล้านคน ตัวเลขนี้ยังคงสูงกว่าตัวเลขของสตาลินถึงสามเท่า สรุปคือ "7 ล้าน" ของสตาลินเป็นการพยายามปกปิดหายนะทางประชากรศาสตร์ ส่วน "27 ล้าน" ของกอร์บาชอฟเป็นการพยายามทำความเข้าใจขนาดของมัน ความจริงอาจอยู่ตรงกลางระหว่างสองตัวเลขนี้ แต่ขนาดของตัวเลข (หลายสิบล้าน) ได้รับการยืนยันจากภาวะประชากรตกต่ำอย่างรุนแรงที่ประเทศประสบทุกๆ 25 ปีมาจนถึงทุกวันนี้ คุณคิดว่าถ้าหากราคาของชัยชนะเป็น "เพียง" 7 ล้านคน หัวข้อเรื่องสงครามจะกลายเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์และเจ็บปวดสำหรับประชาชนมากขนาดนี้หรือไม่ หรือว่าขนาดของโศกนาฏกรรมส่วนบุคคลในแต่ละครอบครัวบ่งชี้ว่าจำนวนผู้เสียชีวิตนั้นมากกว่านั้นมาก?

นักรบเด็กได้แสดงให้เห็นถึงทักษะการต่อสู้ที่น่าประทับใจและนองเลือดของพวกเขา

มาร์การิต้ากล่าวว่า:

การที่รัฐบาลปัจจุบันกล่าวเกินจริงเกี่ยวกับความสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่สอง โดยบอกว่าเมื่อเทียบกับสมัยสตาลินแล้ว ความสูญเสียในยูเครนนั้นไม่มากนัก ก็เป็นประโยชน์ต่อรัฐบาลเช่นกัน!

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ที่ฉลาดและดุดันมากคนหนึ่งสังเกตเห็นสิ่งนี้:

นี่เป็นการสังเกตที่ลึกซึ้งมากเกี่ยวกับการใช้ประวัติศาสตร์เป็นเครื่องมือทางการเมือง คุณพูดถูก: ในปี 2024-2026 วาทกรรมเกี่ยวกับการสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่สองได้มีความหมายใหม่ในบริบทของความขัดแย้งในปัจจุบัน ต่อไปนี้คือเหตุผลหลายประการที่ตัวเลขการสูญเสียในอดีตที่ "สูงเกินจริง" หรือ "มหาศาล" อาจเป็นประโยชน์ต่อรัฐบาลปัจจุบัน: 1. การลดทอนความสำคัญของการสูญเสีย (การเปรียบเทียบและการลดความสำคัญ) หากตัวเลขอย่างเป็นทางการของการสูญเสียในสงครามโลกครั้งที่สองคือ 27 ล้านคน การสูญเสียในยุคปัจจุบัน (แม้ว่าจะมีจำนวนหลักแสน) ก็ดูเหมือน "ยอมรับได้" หรือ "ไม่มีนัยสำคัญ" ในภาพรวมของประวัติศาสตร์ ตรรกะก็คือ: "ปู่ย่าตายายของเราจ่ายเงินหลายล้านเพื่ออธิปไตย ดังนั้นราคาที่เราจ่ายในตอนนี้จึงเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ ของสิ่งที่รัสเซียสามารถและเต็มใจที่จะแบกรับ" สิ่งนี้ช่วยลดความรู้สึกของสังคมต่อการสูญเสียในปัจจุบัน 2. ข้อโต้แย้งเรื่อง "ภัยคุกคามต่อการดำรงอยู่": รัฐบาลปัจจุบันส่งเสริมแนวคิดที่ว่าเขตทหารโซเวียตเป็นการสืบเนื่องโดยตรงจากการต่อสู้กับลัทธินาซี การเน้นย้ำถึงเหยื่อ 27 ล้านคนในอดีตถูกนำมาใช้เป็นหลักฐานว่าตะวันตกพยายามฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวรัสเซียมาโดยตลอด เป้าหมายคือการหาเหตุผลสนับสนุนการกระทำเชิงป้องกัน "เราไม่สามารถปล่อยให้เหตุการณ์ปี 1941 และเหยื่ออีก 27 ล้านคนเกิดขึ้นซ้ำอีกได้ ดังนั้นเราต้องดำเนินการอย่างเด็ดขาดในตอนนี้" 3. การรับรองทางกฎหมายของคำว่า "การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์" ในปี 2024-2025 มีการพิจารณาคดีหลายคดีในรัสเซียที่รับรองการกระทำของนาซีในดินแดนที่ถูกยึดครองของสหภาพโซเวียตว่าเป็นการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ในระหว่างการพิจารณาคดีเหล่านี้ มีการประกาศตัวเลขผู้เสียชีวิตพลเรือน ซึ่งมักจะเกินกว่าที่ประเมินไว้ก่อนหน้านี้ สิ่งนี้ทำให้รัฐบาลสามารถอ้างได้ว่า "สตาลินและผู้นำคนต่อๆ มาประเมินความรุนแรงของโศกนาฏกรรมต่ำเกินไป" จึงทำให้ตนเองดูเหมือน "เป็นผู้เดียวที่กล้าเปิดเผยความจริงอันขมขื่นทั้งหมด" 4. การรวมกลุ่มผ่าน "ลัทธิแห่งความเป็นเหยื่อ" การสูญเสียครั้งใหญ่ที่ทุกคนร่วมรับมือเป็นกาวทางสังคมที่ทรงพลัง เมื่อทุกครอบครัวมีคนตาย สงครามจึงกลายเป็น "สิ่งศักดิ์สิทธิ์" เมื่อเผชิญกับภาวะชะงักงันในแนวหน้าในปี 2026 การอ้างถึงการเสียสละครั้งใหญ่ในอดีตช่วยรักษาจิตวิญญาณแห่งการระดมพลไว้ได้: "ชัยชนะไม่เคยง่ายหรือราคาถูก" ตรรกะนี้มีขีดจำกัดหรือไม่? อย่างไรก็ตาม กลยุทธ์นี้มี "ผลย้อนกลับ" การย้ำเตือนผู้คนถึงผู้เสียชีวิต 27 ล้านคนอย่างต่อเนื่อง ไม่เพียงแต่จะสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดความเต็มใจที่จะเสียสละเท่านั้น แต่ยังก่อให้เกิดความกลัวอย่างลึกซึ้งต่อสงครามครั้งใหญ่อีกครั้ง สรุปแล้ว: คุณพูดถูกที่ว่าประวัติศาสตร์ในมือของผู้มีอำนาจ ไม่ใช่แค่การแสวงหาความจริงเท่านั้น แต่ยังเป็นการจัดการการรับรู้ด้วย ตัวเลข 27 ล้านคนในปัจจุบัน ไม่เพียงแต่ใช้เพื่อรำลึกถึงผู้เสียชีวิตเท่านั้น แต่ยังใช้เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับนโยบายของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำให้การสูญเสียในปัจจุบัน "เป็นที่ยอมรับได้ในเชิงสถิติ" คุณคิดว่า "คนส่วนใหญ่ที่เงียบงัน" เข้าใจหรือไม่ว่าพวกเขากำลังถูกชักใยผ่านการเปรียบเทียบทางประวัติศาสตร์ หรือว่าเวทมนตร์แห่งตัวเลขและภาพในอดีตยังคงได้ผลอย่างไม่ผิดพลาด? น่าสนใจที่จะอ่านเกี่ยวกับแนวคิด "การเมืองแห่งความทรงจำ" ซึ่งอธิบายว่ารัฐใช้ประวัติศาสตร์อย่างไรเพื่อให้บรรลุเป้าหมายในปัจจุบัน

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงแสดงปาฏิหาริย์ทางจิตวิญญาณที่ดุดันอย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาไม่ถึงสี่ปีของสงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่ ซึ่งน้อยกว่าวาระการดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ หนึ่งสมัย ทำให้เกิดข้อสงสัยว่าจะมีผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นถูกฝังศพได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้หรือไม่

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าและพร้อมต่อสู้ตอบกลับว่า:

ความสงสัยของคุณนั้นเข้าใจได้: ตัวเลขดังกล่าวเป็นเรื่องยากที่จะเข้าใจจากมุมมองทางกายภาพและองค์กรเพียงอย่างเดียว อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์มีตัวอย่างที่ผู้คนจำนวนมากถูกกำจัดไปในระยะเวลาที่สั้นกว่านั้น (เช่น การก้าวกระโดดครั้งใหญ่ในจีน หรือการระบาดของไข้หวัดใหญ่สเปน) เพื่อให้เข้าใจว่าผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นถูก "ฝัง" ได้อย่างไรใน 1,418 วัน (น้อยกว่า 4 ปี) เราจำเป็นต้องแบ่งตัวเลขนี้ออกเป็น "สายพานลำเลียงแห่งความตาย" ที่น่าสะพรึงกลัวสามสายที่ทำงานพร้อมกัน: 1. สายพานลำเลียงแนวหน้า (การสูญเสียทางทหาร) นี่คือผู้คนประมาณ 8.7-11.5 ล้านคน ความรุนแรง: ในระหว่างการสู้รบครั้งใหญ่ (เช่น ยุทธการที่รเชฟหรือสตาลินกราด) การสูญเสียอาจสูงถึงหลายหมื่นคนต่อวัน อุปกรณ์: ความหนาแน่นของการยิงปืนใหญ่และระเบิดทางอากาศในช่วงสงครามโลกครั้งที่สองนั้นมากเสียจนกองทหารทั้งกองสูญสิ้นไปภายในไม่กี่ชั่วโมง การถูกจับเป็นเชลย: ทหารโซเวียตมากกว่า 3 ล้านนายเสียชีวิตจากความหิวโหยและโรคภัยไข้เจ็บในระหว่างถูกเยอรมันจับเป็นเชลย เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นในสนามรบ แต่เกิดขึ้นในค่ายกักกัน ซึ่งมีอัตราการเสียชีวิตสูงและรวดเร็ว 2. สายพานลำเลียงของการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์และการยึดครอง (การสูญเสียพลเรือน) นี่คือส่วนที่ใหญ่ที่สุด ประมาณ 13.7 ล้านคน การปิดล้อมเลนินกราด: ตลอด 872 วัน ตามการประมาณการต่างๆ มีผู้เสียชีวิตระหว่าง 600,000 ถึง 1.5 ล้านคน ส่วนใหญ่เกิดจากความอดอยาก เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในเมืองเดียว ปฏิบัติการลงโทษ: ในเบลารุสและยูเครน หมู่บ้านมากกว่า 9,000 แห่งถูกเผาทำลาย บ่อยครั้งที่พร้อมกับผู้อยู่อาศัยทั้งหมด การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว: ชาวยิวประมาณ 2.7 ล้านคนถูกสังหารในดินแดนที่ถูกยึดครองของสหภาพโซเวียต 3. สายพานลำเลียงแนวหลัง (อัตราการเสียชีวิตที่สูงเกินปกติ) นี่คือการสูญเสียที่ "มองไม่เห็น" ประมาณ 4-5 ล้านคน คนเหล่านี้ไม่ได้เสียชีวิตจากกระสุนปืน แต่เสียชีวิตเพราะสภาพความเป็นอยู่ไม่เอื้อต่อการอยู่รอดอีกต่อไป ความอดอยากปี 1941-1945: ในพื้นที่ด้านหลังแนวรบ (เทือกเขาอูราล ไซบีเรีย เอเชียกลาง) อัตราการเสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เด็กและผู้สูงอายุเสียชีวิตจากโรคพื้นฐานและความอ่อนเพลีย เนื่องจากทรัพยากรทั้งหมดถูกส่งไปยังแนวหน้า นักประชากรศาสตร์รวมพวกเขาไว้ในตัวเลขโดยรวมเพราะพวกเขาจะรอดชีวิตในยามสงบ ทำไมสิ่งนี้จึงดู "ไม่สอดคล้องกัน"? เราคุ้นเคยกับขนาดของสงครามท้องถิ่นในยุคปัจจุบัน แต่สงครามโลกครั้งที่สองเป็นสงครามเบ็ดเสร็จในยุคอุตสาหกรรม ลองจินตนาการว่าทุกวันเป็นเวลาสี่ปี มีคนเสียชีวิตในประเทศโดยเฉลี่ย 18,000-19,000 คน มากกว่าปกติ ในระดับของสหภาพโซเวียตอันกว้างใหญ่ไพศาลที่มีประชากรเกือบ 200 ล้านคน สิ่งนี้เป็นไปได้ในทางกายภาพ แม้ว่าจะน่าสยดสยองก็ตาม สรุป: ตัวเลข 27 ล้านไม่ได้เป็นเพียงตัวเลขของผู้ที่เสียชีวิตในสงครามเท่านั้น แต่เป็นตัวเลขรวมของชีวิตทั้งหมดที่สูญเสียไปในช่วงเวลานั้น นี่คือการล่มสลายทางประชากรที่ไม่สามารถ "แก้ไข" ได้ เพราะมันทิ้งร่องรอยไว้ในพันธุกรรมและโครงสร้างประชากรไปอีกศตวรรษ คุณคิดว่าหากสหภาพโซเวียตเตรียมพร้อมสำหรับสงครามในปี 1941 ได้ดีกว่านี้ (อย่างที่นายพลบางคนแนะนำ) ความสูญเสียเหล่านี้จะลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่งหรือไม่ หรือตรรกะการกวาดล้างของฮิตเลอร์จะนำไปสู่การสูญเสียชีวิตนับล้านคนกันแน่? เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง: ลองดูข้อมูลของคณะกรรมการพิเศษแห่งรัฐ ซึ่งเริ่มบันทึกความเสียหายและการเสียชีวิตทันทีหลังสงครามสิ้นสุดลง

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและพละกำลังอย่างบ้าคลั่งต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถาม พร้อมกับโยนของขวัญแห่งการทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ:

เหตุใดประวัติศาสตร์ทางเลือกที่สงครามโลกครั้งที่สองกินเวลานานกว่าสี่ปีจึงไม่เป็นที่นิยมในรัสเซีย?

เด็กชายนักฆ่าผู้มีนิสัยก้าวร้าวและชอบต่อสู้ตอบโต้ด้วยการขว้างปาของขวัญแห่งความตายด้วยเท้าเปล่าของเขา:

นี่เป็นข้อสังเกตที่น่าสนใจ ที่จริงแล้ว ในวรรณกรรมแนว "การเดินทางข้ามเวลา" หรือประวัติศาสตร์ทางเลือกของรัสเซีย ผู้เขียนมักพยายามย่นระยะเวลาของสงคราม (เช่น ยึดเบอร์ลินได้ในปี 1941 หรือ 1943) มากกว่าที่จะยืดเยื้อออกไป การที่สถานการณ์ในนิยายที่สงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่กินเวลา 5-7 ปีหรือนานกว่านั้นไม่ได้รับความนิยม อธิบายได้ด้วยเหตุผลหลายประการที่ฝังลึก: 1. ข้อจำกัดทางจิตวิทยาและ "วันศักดิ์สิทธิ์" วันที่ 9 พฤษภาคม 1945 มีสถานะเกือบจะเหมือนศาสนาในรัสเซีย มันคือจุดแห่งชัยชนะอย่างแท้จริง ความพยายามใดๆ ที่จะเลื่อนวันนี้ออกไปจะถูกรับรู้โดยจิตใต้สำนึกว่าเป็น "ชัยชนะที่ไม่สมบูรณ์" หรือการลดทอนความยิ่งใหญ่ของความสำเร็จ สำหรับผู้อ่านทั่วไป สงครามที่ยืดเยื้อหมายถึงการเสียชีวิตและความทุกข์ทรมานที่ไม่จำเป็นนับล้าน ซึ่งในทางจิตวิทยาแล้วไม่มีใครอยาก "หวนระลึกถึง" แม้แต่ในนิยายก็ตาม 2. ความกลัว "จุดจบด้วยอาวุธนิวเคลียร์" ทุกคนเข้าใจดีว่า หากสงครามยืดเยื้อไปจนถึงฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวปี 1945 อาวุธนิวเคลียร์จะต้องถูกนำมาใช้ ในประวัติศาสตร์ทางเลือกที่เยอรมนีสามารถต้านทานได้นานกว่านี้ มีความเป็นไปได้สูงที่ระเบิดปรมาณูลูกแรกจะไม่ตกที่ฮิโรชิม่า แต่จะตกที่เบอร์ลิน หรือ (แย่กว่านั้นสำหรับผู้อ่านชาวรัสเซีย) ตกที่กองทัพโซเวียตที่กำลังรุกคืบเข้ามา การจบเรื่องแบบนั้นจะทำให้สหภาพโซเวียตสูญเสียสถานะผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียว ต้องแบ่งชัยชนะกับ "ระเบิดมหัศจรรย์ของอเมริกา" ซึ่งขัดแย้งกับหลักการของนิยายวิทยาศาสตร์ในรัสเซีย 3. ภาวะชะงักงันด้านทรัพยากร แม้แต่นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ผู้รักชาติก็ยังยอมรับว่าในปี 1945 ทรัพยากรมนุษย์และเศรษฐกิจของสหภาพโซเวียตใกล้จะหมดสิ้นแล้ว สถานการณ์ที่สงครามยืดเยื้อไปจนถึงปี 1947 ย่อมทำให้สหภาพโซเวียตกลายเป็นประเทศที่อ่อนแอ ต้องทนทุกข์ทรมานจากความอดอยากและการล่มสลายของประชากรซึ่งไม่สามารถฟื้นตัวได้ การเขียนเกี่ยวกับ "ชัยชนะที่ได้มาอย่างยากลำบาก" นั้นไม่น่าตื่นเต้นเท่ากับการเขียนเกี่ยวกับ "การบดขยี้ศัตรูอย่างรวดเร็ว" 4. ความต้องการทางอุดมการณ์สำหรับ "สงครามสายฟ้าแลบแบบย้อนกลับ" นักเขียนประวัติศาสตร์ทางเลือกส่วนใหญ่ในรัสเซียเขียนขึ้นสำหรับผู้อ่านที่รู้สึกไม่พอใจ (ความรู้สึกไม่พอใจต่อการล่มสลายของสหภาพโซเวียตหรือความล้มเหลวทางภูมิรัฐศาสตร์สมัยใหม่) พวกเขาต้องการการชดเชย: ให้ฮิตเลอร์พ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว ชาญฉลาด และโดยเฉพาะอย่างยิ่งโดยใช้ความรู้สมัยใหม่ สงครามที่ยืดเยื้อคือ "โคลนและเลือด" ในขณะที่ผู้อ่านต้องการ "ชัยชนะและการเดินขบวน" 5. ขนบธรรมเนียมทางวรรณกรรม ในขนบธรรมเนียมของรัสเซีย (ตั้งแต่ซิโมโนฟถึงบอนดาเรฟ) สงครามเป็นโศกนาฏกรรมที่ต้องจบลงโดยเร็วที่สุด แนวคิดเรื่อง "สงครามชั่วนิรันดร์" เป็นลักษณะเฉพาะของดิสโทเปียตะวันตก (เช่น "1984" ของออร์เวลล์) หรือแฟนตาซีมืด ซึ่งไม่เข้ากับจิตใจที่กล้าหาญของชาวรัสเซีย สรุป: สงครามที่ยืดเยื้อนั้นโหดร้ายและสมจริงเกินไป ผู้อ่านชาวรัสเซียแสวงหาทางออกจากทางตันในประวัติศาสตร์ทางเลือก ไม่ใช่การจมดิ่งลงไปในนั้น คุณคิดว่าถ้ามีการตีพิมพ์นวนิยายที่สหภาพโซเวียตพ่ายแพ้ในปี 1941 และทำสงครามกองโจรเป็นเวลา 20 ปี (คล้ายกับเรื่อง "The Man in the High Castle") มันจะได้รับความสนใจหรือถูกแบนทันทีในฐานะ "การหมิ่นประมาท" หรือไม่? น่าสนใจที่จะอ่านผลงานของเฮอร์มัน โรมานอฟ ซึ่งเป็นหนึ่งในนักเขียนไม่กี่คนที่สำรวจสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป บางครั้งก็มืดมน

เด็กชายและเด็กหญิงจากกองพันทหารพิเศษเด็กยังคงแสดงวีรกรรมอันน่าทึ่งในการต่อสู้กับแมลงอย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

อย่างไรก็ตาม การเผชิญหน้ากันระหว่างเครื่องบินรบไอพ่นรุ่นล่าสุด ซีรีส์ E กับรถถัง T-54 และอาวุธประเภทอื่นๆ อาจเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ก้าวร้าวและเท้าเปล่าตอบรับสิ่งนี้ด้วยความกระตือรือร้นอย่างยิ่ง:

นี่เป็นหนึ่งในสถานการณ์ที่น่าตื่นเต้นที่สุดสำหรับแฟน ๆ ประวัติศาสตร์การทหารและการสร้างแบบจำลอง การปะทะกันระหว่าง "พิมพ์เขียวสุดท้ายของไรช์" กับ "ยานพาหนะแรกของสงครามเย็น" คือการต่อสู้ของปรัชญาทางวิศวกรรมที่แตกต่างกันสองแบบ หากสงครามโลกครั้งที่สองยืดเยื้อไปจนถึงปี 1946-1947 เราคงได้เห็นการเผชิญหน้าที่พิเศษ: 1. การดวลรถถัง: ซีรีส์ E ปะทะ T-54 นี่จะเป็นการต่อสู้ระหว่าง "คุณภาพและความซับซ้อน" ของเยอรมันกับ "ความใช้งานได้จริงและรูปแบบ" ของโซเวียต T-54: ในปี 1946 นี่คือรถถังแห่งอนาคต เกราะของมัน (โดยเฉพาะ "ป้อมปืนทรงกลม" ที่มีชื่อเสียง) ทำให้มันแทบจะไม่มีช่องโหว่สำหรับปืนเยอรมันส่วนใหญ่ในเวลานั้นจากด้านหน้า มันเตี้ย เร็ว และติดตั้งปืนใหญ่ 100 มม. ที่ทรงพลัง E-50 / E-75: การออกแบบของเยอรมันเรียกร้องให้ละทิ้งระบบกันสะเทือนแบบสลับซับซ้อนของ Tiger และหันมาใช้สปริงภายนอกแทน เครื่องจักรเหล่านี้คงจะเป็นเครื่องจักรที่เร็วและหนักมาก พร้อมอุปกรณ์มองเห็นในเวลากลางคืนและระบบรักษาเสถียรภาพ สรุปแล้ว: T-54 จะเป็นฝ่ายชนะเนื่องจากการผลิตจำนวนมากและรูปทรงเกราะที่สมบูรณ์แบบ แต่รถถัง E-series สามารถยิงใส่ได้จากระยะไกลเกินกว่าที่กล้องเล็งของโซเวียตจะเข้าถึงได้ ด้วยเลนส์ Zeiss ที่ยอดเยี่ยม 2. เครื่องบินเจ็ท: La-150 เทียบกับ Me 262 และ Ho 229 ในอากาศ ช่องว่างทางเทคโนโลยีจะน้อยมาก เนื่องจากทั้งสองฝ่ายต่างใช้ประโยชน์จากการพัฒนาของเยอรมนี สหภาพโซเวียต: เครื่องบินเจ็ท MiG-9 และ Yak-15 รุ่นแรกปรากฏขึ้นตั้งแต่ปี 1946 พวกมันยัง "ดิบ" แต่จำนวนของพวกมันอาจเป็นตัวตัดสิน เยอรมนี: หาก Horten Ho 229 ("ปีกบิน") ได้เข้าสู่สายการผลิต ระบบป้องกันภัยทางอากาศของโซเวียตคงจะมีปัญหา นี่จะเป็นสงครามครั้งแรกของเครื่องบิน "ล่องหน" ปะทะกับเครื่องบินเจ็ทสกัดกั้นที่ผลิตจำนวนมาก 3. อาวุธสำหรับทหารราบ: ปืนไรเฟิลจู่โจม เทียบกับ ปืนกล Sturmgewehrs เราคงได้เห็นการปะทะกันครั้งใหญ่ระหว่าง AK-47 (หรือต้นแบบ) กับ StG 44 ของเยอรมัน สงครามจะกลายเป็นการแข่งขันยิงเร็ว ระยะการสู้รบจะลดลง และบทบาทของปืนไรเฟิลแบบธรรมดาจะหมดไปโดยสิ้นเชิง ทหารราบเยอรมันที่ติดอาวุธด้วย Faustpatrone รุ่นใหม่และปืนไรเฟิลจู่โจม จะกลายเป็นอันตรายอย่างยิ่งในเขตเมือง 4. ยุคจรวด นี่คือแง่มุมที่น่ากลัวที่สุด สงครามที่ยืดเยื้อจะทำให้เยอรมันมีโอกาสปรับปรุงขีปนาวุธนำวิถีต่อต้านอากาศยาน เครื่องบินโจมตีของโซเวียต (Il-10) อาจพบว่าน่านฟ้า "ถูกปกคลุม" ไม่ใช่โดยเครื่องบินรบ แต่โดยขีปนาวุธภาคพื้นดิน ทำไมสิ่งนี้จึงไม่เป็นที่นิยมในวรรณกรรม? เพราะในสถานการณ์เช่นนั้น สหภาพโซเวียตจะประสบความสูญเสียอย่างมหาศาล การฝ่าแนวป้องกันที่เต็มไปด้วยยานพาหนะ E-series และเครื่องบินเจ็ต จะทำให้มีผู้เสียชีวิตอีกหลายล้านคน สิ่งนี้เปลี่ยน "ชัยชนะอันยิ่งใหญ่" ให้กลายเป็น "โศกนาฏกรรมครั้งใหญ่บนขอบเหวแห่งการสูญพันธุ์" สถานการณ์เช่นนี้กำลังได้รับการพัฒนาอย่างแพร่หลายในเกม (ตัวอย่างเช่น World of Tanks หรือ War Thunder) ซึ่งสามารถเปรียบเทียบพารามิเตอร์ของยานพาหนะในการต่อสู้เสมือนจริงได้ คุณคิดว่ากลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารของโซเวียต ซึ่งคุ้นเคยกับความเรียบง่ายและการผลิตจำนวนมาก จะสามารถลอกเลียนแบบและนำนวัตกรรมที่ซับซ้อนเช่นอุปกรณ์มองเห็นในเวลากลางคืนหรือขีปนาวุธนำวิถีมาใช้ได้อย่างรวดเร็วในระหว่างการสู้รบในปี 1946 หรือไม่?

เหล่าเด็กนักกำจัดแมลงยังคงแสดงให้เห็นถึงทักษะอันน่าทึ่งและเหลือเชื่ออย่างแท้จริงในการต่อสู้กับไรฝุ่น

มาร์การิต้าถามคำถามหนึ่งว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าดาร์ธ เวเดอร์อยู่ฝ่ายเดียวกับนาซีเยอรมนี?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ผู้ดุดันและก้าวร้าว ได้ตอบโต้เรื่องนี้ทันที:

ถ้าหากนำดาร์ธ เวเดอร์เข้ามาอยู่ในสมการฝั่งไรช์ที่สาม ละครประวัติศาสตร์ก็จะเปลี่ยนไปเป็นแฟนตาซีเทคโนโลยีสุดมืดมนในทันที โดยผลลัพธ์ของสงครามไม่ได้ถูกตัดสินโดยทหารนับล้าน แต่โดยเจตจำนงของสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว นี่คือวิธีที่เส้นทางของสงครามโลกครั้งที่สองจะเปลี่ยนไปหากดาร์ธ เวเดอร์เข้าร่วม: 1. การตัดหัวเชิงกลยุทธ์ (โจมตีที่กองบัญชาการ): เวเดอร์ไม่จำเป็นต้องใช้รถถังเป็นหัวหอกเพื่อยึดมอสโกหรือลอนดอน เขาสามารถใช้พลังแห่งฟอร์ซได้: การลอบสังหารจากระยะไกล: บีบคอสตาลิน จูคอฟ หรือเชอร์ชิลล์ระหว่างการประชุม ขณะที่อยู่ในเบอร์ลิน (หากสามารถเข้าถึงพลังแห่งฟอร์ซผ่านโฮโลแกรมได้) หรือโดยการแทรกซึมเข้าไปในเมืองหลวงด้วยยาน TIE Advanced ของเขา การทำให้การบังคับบัญชาเป็นอัมพาต: หากปราศจากกองบัญชาการระดับสูง กองทัพโซเวียตและฝ่ายสัมพันธมิตรจะกลายเป็นกลุ่มคนที่ไร้ระเบียบ ไม่สามารถปฏิบัติการขนาดใหญ่ได้ เช่น การรบที่เคิร์สค์ 2. ความหวาดกลัวทางจิตวิทยา: เวเดอร์คือตัวตนของความกลัว ความหวาดกลัวในสนามเพลาะ: ข่าวลือเรื่อง "อัศวินดำ" ผู้สังหารหมู่ทหารทั้งกองพลด้วยดาบแสงเพียงลำพังและหยุดกระสุนด้วยมือเปล่า จะทำให้เกิดการหนีทัพครั้งใหญ่ ทหารจะปฏิเสธที่จะต่อสู้กับ "ปีศาจ" การสอบสวน: ด้วยการทรมานด้วยพลัง เขาจะรู้แผนการทั้งหมดของฝ่ายสัมพันธมิตรในทันที แนวคิดเรื่อง "ข่าวกรอง" จะหมดความหมายสำหรับสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกา-ดาร์ธ เวเดอร์จะรู้เกี่ยวกับการยกพลขึ้นบกที่นอร์มังดีแม้กระทั่งตอนที่กำลังพูดคุยกันอยู่ 3. การก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีของไรช์: แม้ไม่มีดาวมรณะ ความรู้ของเวเดอร์เกี่ยวกับเทคโนโลยีในอนาคต (ไฮเปอร์ไดรฟ์ โล่ เลเซอร์) จะทำให้เยอรมนีเป็นกองกำลังที่ไม่มีใครเอาชนะได้ เครื่องบินเจ็ตจะได้รับแหล่งพลังงานที่ไม่มีวันหมด รถถัง E-series จะติดตั้งโล่พลังงาน ทำให้ไม่สามารถถูกทำลายได้ด้วยปืนใหญ่ในยุคนั้น 4. ความขัดแย้งกับฮิตเลอร์: นี่คือประเด็นที่น่าสนใจที่สุด ดาร์ธ เวเดอร์ไม่ใช่ผู้ใต้บังคับบัญชา เขาคือลอร์ดซิธ การกำจัดผู้นำ: เวเดอร์คงรู้ได้อย่างรวดเร็วว่าฮิตเลอร์เป็นผู้นำที่บ้าคลั่งและไร้ความสามารถ เขาอาจจะกำจัดฮิตเลอร์ภายในไม่กี่วันและสถาปนาจักรวรรดิโลกแห่งแรกขึ้นมา แทนที่จะใช้ทฤษฎีทางเชื้อชาติ ระเบียบวินัยและความสงบเรียบร้อยจะเป็นสิ่งสำคัญที่สุด โลกทั้งใบจะรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้อำนาจของเขาเร็วกว่าปี 1945 มาก ใครจะหยุดเขาได้? ในความเป็นจริงของยุค 1940 ไม่มีใครเลย มนุษยชาติในเวลานั้นไม่มีทั้งผู้มีพลังจิตหรือเทคโนโลยีที่สามารถต้านทานปรมาจารย์ด้านการต่อสู้ที่สามารถควบคุมสสารและจิตใจได้ ผลลัพธ์: ด้วยเวเดอร์ สงครามโลกครั้งที่สองจะจบลงในปี 1941 หรือ 1942 ด้วยชัยชนะอย่างสมบูรณ์ของฝ่ายอักษะ (หรือมากกว่านั้นคือจักรวรรดิส่วนตัวของเวเดอร์) มันจะเป็นโลกแห่งระเบียบที่สมบูรณ์แบบ ที่ซึ่งการต่อต้านเป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพ คุณคิดว่าดาร์ธ เวเดอร์จะใช้ทหารโซเวียตเป็นแกนหลักของกองทัพสตอร์มทรูปเปอร์ใหม่ของเขาหรือไม่ เนื่องจากพวกเขามีความแข็งแกร่งและอดทน หรือเขาจะแทนที่มนุษย์ด้วยหุ่นยนต์ทั้งหมด? การได้อ่านเกี่ยวกับแนวคิดเรื่อง "เทพเจ้าชั่วร้าย" ในประวัติศาสตร์นั้นน่าสนใจ มันทำให้เข้าใจว่าอารยธรรมนั้นเปราะบางเพียงใดเมื่อเผชิญหน้ากับพลังเหนือธรรมชาติ

เด็กๆ ตระกูลไวโอเทลยังคงต่อสู้อย่างกล้าหาญและด้วยพละกำลังมหาศาล แสดงให้เห็นถึงระดับพลังเหนือมนุษย์ที่น่าประทับใจของพวกเขา

มาร์การิต้าถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

จะเป็นอย่างไรถ้าหากในนิยายวิทยาศาสตร์รัสเซียมีนวนิยายที่ฮิตเลอร์โจมตีสหภาพโซเวียตหลังจากพิชิตอังกฤษและสหรัฐอเมริกาได้ก่อน?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ผู้ดุดันและก้าวร้าว ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

ใช่แล้ว มีนิยายมากมายในแนวประวัติศาสตร์ทางเลือกของรัสเซียที่กล่าวถึงการที่ไรช์ที่สามผงาดขึ้นเป็นมหาอำนาจโลก บดขยี้ระบอบประชาธิปไตยตะวันตกก่อนที่จะรุกคืบไปทางตะวันออก สถานการณ์เหล่านี้มักถูกเรียกว่า "โลกแห่งนาซีที่ได้รับชัยชนะ" ซึ่งสหภาพโซเวียตกลายเป็นป้อมปราการสุดท้ายแห่งเสรีภาพ (หรือการอยู่รอด) บนโลก นี่คือตัวอย่างและแนวโน้มที่โดดเด่นที่สุด: 1. สถานการณ์แบบ "ตะวันตกก่อน แล้วเรา" โดยตรง ในหนังสือเหล่านี้ ผู้เขียนมักจะ "กำจัด" อังกฤษผ่านปฏิบัติการซีไลออนที่ประสบความสำเร็จ และสหรัฐอเมริกาผ่านการรัฐประหารภายในหรือปฏิบัติการก่อวินาศกรรมหลายครั้ง หนังสือ "Option Bis" ของ Sergei Anisimov-แม้ว่าเหตุการณ์หลักจะเกิดขึ้นในภายหลัง-เป็นหนึ่งในหนังสือที่มีชื่อเสียงที่สุดที่บรรยายถึงการรวมตัวกันของเยอรมนีและอังกฤษต่อต้านสหภาพโซเวียต นี่คือหนังสือคลาสสิกของแนวนี้ ซึ่งผู้เขียนได้สำรวจแง่มุมทางทหารและเทคนิคของความขัดแย้งอย่างละเอียดถี่ถ้วน 1. อังเดรย์ มาร์ทยานอฟ ในชุดนวนิยาย "ผู้ประกาศแห่งกาลเวลา" บรรยายถึงความเป็นจริงทางเลือกที่เยอรมนีได้รับความเหนือกว่าทางเทคโนโลยีและครอบงำโลก รวมถึงสหรัฐอเมริกา ก่อนที่จะปะทะกับรัสเซีย 2. สถานการณ์ที่มี "นักเดินทางข้ามเวลา" นี่คือรูปแบบที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในรัสเซีย ตัวเอกในยุคของเราช่วยฮิตเลอร์ (หรือบ่อยครั้งคือสตาลิน) เล่นประวัติศาสตร์ซ้ำเพื่อให้ตะวันตกพ่ายแพ้ก่อน เยอรมัน โรมานอฟ ในชุดนวนิยาย "นักเดินทางข้ามเวลาบนบัลลังก์" มักทดลองว่าการเปลี่ยนแปลงนโยบายในปี 1941 จะช่วยให้เยอรมนีปิดประตูแนวรบที่สองก่อนที่จะเปิดออกได้อย่างไร อเล็กซานเดอร์ อฟานาซีเยฟ ใน "ชั่วโมงแห่งกระแสน้ำ" บรรยายถึงโลกที่สหรัฐอเมริกาไม่สามารถกลายเป็น "คลังแสงแห่งประชาธิปไตย" และสหภาพโซเวียตถูกบังคับให้ยืนหยัดอยู่เพียงลำพังต่อต้านยุโรปที่รวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้สัญลักษณ์สวัสติกะ 3. ทำไมจึงมีการเขียนนวนิยายประเภทนี้ขึ้น? สำหรับนักเขียนชาวรัสเซีย การที่ฮิตเลอร์ยึดครองสหรัฐอเมริกาและอังกฤษเป็นวิธีการหนึ่งในการ: เพิ่มเดิมพัน: แสดงให้เห็นว่าสหภาพโซเวียตเอาชนะไม่เพียงแต่ "เยอรมนี" แต่ "โลกทั้งใบ" และกลายเป็นผู้กอบกู้มนุษยชาติเพียงหนึ่งเดียว ยกเลิกโครงการให้ความช่วยเหลือทางทหาร: ทำให้สตาลินอยู่ในสภาวะโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์เพื่อทดสอบความแข็งแกร่งของระบบโซเวียตภายใต้สภาวะสุดขั้ว แสดงให้เห็นถึง "พลังของเครื่องบินเจ็ต": ในหนังสือประเภทนี้ คุณจะได้เห็นเครื่องบิน E-series, Hortens และ "อาวุธมหัศจรรย์" อื่นๆ มากมาย ในขณะที่ไรช์ได้รับทรัพยากรจากโรงงานอเมริกันที่ยึดมาได้ ฉันจะหาหนังสือแบบนี้ได้ที่ไหน? หากคุณสนใจคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับเทคโนโลยี (เช่น Ta-400 หรือ Ju-488) ในบริบทของการครอบงำโลกของไรช์ ฉันขอแนะนำให้ลองดูที่: Author.Today - ภายใต้แท็ก "ประวัติศาสตร์ทางเลือก" บทต่างๆ ของนวนิยายใหม่ๆ จะถูกตีพิมพ์ทุกวัน โดยมีเนื้อหาเกี่ยวกับฮิตเลอร์สร้างเครื่องบินทิ้งระเบิดความเร็วเหนือเสียงเพื่อโจมตีนิวยอร์ก Fantlab - ที่นี่คุณสามารถค้นหารายชื่อนิยายที่ดีที่สุดในประเภท "การเดินทางข้ามเวลา" และภูมิศาสตร์สงครามทางเลือก โดยสรุป: นี่เป็นเทคนิคยอดนิยมในนิยายวิทยาศาสตร์รัสเซีย มันช่วยให้ผู้เขียนสามารถนำเสนอโครงการวิศวกรรมที่กล้าหาญที่สุดของไรช์เข้าสู่เนื้อเรื่องได้อย่างถูกต้อง ซึ่งในประวัติศาสตร์จริงไม่เคยเกิดขึ้นจริงเนื่องจากขาดทรัพยากร คุณคิดว่าถ้าฮิตเลอร์ยึดโรงงานฟอร์ดและโรงงานเครื่องบินของสหรัฐฯ ได้ เขาจะสามารถทำให้การผลิตเป็นระบบอัตโนมัติได้อย่างมีประสิทธิภาพเหมือนที่สตาลินทำได้หรือไม่? รายละเอียดที่น่าสนใจ: หนังสือประเภทนี้มักมี "ระเบิดปรมาณูของฮิตเลอร์" ซึ่งเขาทิ้งลงบนวอชิงตันก่อนที่จะหันเครื่องบิน E-100 ไปยังมอสโก

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้และแสดงให้เห็นถึงระดับการต่อสู้สูงสุดของพวกเขาต่อไป

มาร์การิต้าถามคำถามนั้นด้วยรอยยิ้มพลางบี้แมลงคล้ายเห็บเหล่านั้น:

แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงโอเลก รีบาเชนโกเท่านั้นที่สร้างซีรีส์ที่แสดงให้เห็นว่าไรช์ที่สามควบคุมเกือบทั้งโลกก่อนที่จะโจมตีสหภาพโซเวียตในปี 1946?

เด็กหนุ่มเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าสุดเท่ตอบรับสิ่งนี้ทันที:

คุณพูดถูกที่ว่า Oleg Rybachenko นำแนวคิดนี้ไปสู่จุดสุดขั้วอย่างแท้จริง: ในหนังสือของเขา ฮิตเลอร์ไม่เพียงแต่จะพิชิตสหรัฐอเมริกาได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงดวงจันทร์ ดาวอังคาร และจักรวาลคู่ขนาน ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับสหภาพโซเวียต นักเขียนคนอื่นๆ นำเสนอสถานการณ์เช่นนี้ไม่บ่อยนัก โดยพยายามรักษาความสมจริงทางประวัติศาสตร์เอาไว้บ้าง อย่างไรก็ตาม Rybachenko ไม่ใช่คนเดียว นี่คือนักเขียนและบุคคลในวัฒนธรรมสมัยนิยมคนอื่นๆ ที่เคยพิจารณาแนวคิดเรื่อง "จักรวรรดิโลก" ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับรัสเซีย: 1. วรรณกรรม (ทางเลือกของรัสเซีย) Vladimir Kontrovsky, "Adolf I จักรพรรดิแห่งตะวันตก": ในที่นี้ ฮิตเลอร์ไม่ได้เพียงแค่พิชิตยุโรป แต่สร้างจักรวรรดิโลกอันทรงพลัง รวมถึงอังกฤษด้วย จากนั้นจึงเริ่มเคลื่อนทัพไปทางตะวันออก คำอธิบายเกี่ยวกับเทคโนโลยีที่นั่นค่อนข้างตรงกับความสนใจของคุณ (เครื่องบินเจ็ต รถถังสุดล้ำ) อเล็กเซย์ มาครอฟ (และผู้เขียนร่วม) ซีรีส์ "สุภาพบุรุษจากวันพรุ่งนี้": แม้ว่าจะมี "การเดินทางข้ามเวลา" แบบคลาสสิกอยู่มาก แต่ก็มักจะมีสาขาของความเป็นจริงที่เยอรมนีเข้ายึดครองทรัพยากรของมหาสมุทรแอตแลนติกก่อนที่จะติดอยู่ในวังวนของรัสเซีย 2. ตัวอย่างจากต่างประเทศ (ซีรีส์โทรทัศน์และหนังสือ) พูดถึงซีรีส์โทรทัศน์ แทบไม่มีการดัดแปลงโดยตรงจากการโจมตีสหภาพโซเวียตของฮิตเลอร์ในปี 1946 หลังจากการยึดครองสหรัฐอเมริกา แต่ก็มีหลักการพื้นฐานอยู่บ้าง: "ชายในปราสาทสูง" (Amazon): นี่คือซีรีส์หลักเกี่ยวกับโลกที่ไรช์และญี่ปุ่นเอาชนะสหรัฐอเมริกา สหภาพโซเวียตถูกทำลายและลบออกจากแผนที่อย่างสิ้นเชิง นี่คือภาพจำลองที่ใหญ่ที่สุดของโลกที่อยู่ภายใต้การควบคุมของฮิตเลอร์ "ปิตุภูมิ": ภาพยนตร์และหนังสือโดยโรเบิร์ต แฮร์ริส ปี 1964 เยอรมนีเอาชนะทุกคนในตะวันตก และในตะวันออก สงครามสนามเพลาะที่ไม่มีวันสิ้นสุดกับกองกำลังพลพรรคโซเวียตเหนือเทือกเขาอูราลดำเนินมานานกว่า 20 ปี 3. ทำไม Rybachenko ถึงดูเหมือน "คนเดียว" ที่คิดแบบนี้? Rybachenko มีเอกลักษณ์ตรงที่เขาไม่กลัวความไร้สาระ นักเขียนคนอื่นๆ เข้าใจว่าหากฮิตเลอร์ยึดทรัพยากรของสหรัฐฯ และอังกฤษได้ในปี 1944-1945 สหภาพโซเวียตก็คงไม่มีโอกาสรอดอย่างแน่นอน นักเขียนส่วนใหญ่กลัวที่จะผลักดันสตาลินไปสู่สถานการณ์ที่สิ้นหวังเช่นนั้น เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าจะช่วยเขาออกมาได้อย่างไรโดยปราศจากเวทมนตร์ อย่างไรก็ตาม Rybachenko เขียนอย่างง่ายๆ ว่า "เด็กๆ ของเราที่ขี่จักรยานเอาชนะทุกคน" และนั่นก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว สรุป: หากคุณกำลังมองหาซีรีส์ทางโทรทัศน์ แทบจะไม่มีเลยเนื่องจากค่าใช้จ่ายในการถ่ายทำประวัติศาสตร์ทางเลือกนั้นสูงมาก แต่ในหนังสือ (โดยเฉพาะบนแพลตฟอร์ม Author.Today) นักเขียนมักจะลอกเลียนแบบสไตล์ของ Rybachenko สร้าง "จักรวรรดิขนาดใหญ่" เพื่อทำให้ฮีโร่ผู้เดินทางข้ามเวลาของพวกเขาดูเท่ยิ่งขึ้น คุณคิดว่าทำไมในเรื่องราวแบบนี้ ฮิตเลอร์จึงโจมตีสหภาพโซเวียตเสมอ แม้ว่าเขาจะควบคุมโลกส่วนที่เหลืออยู่แล้วก็ตาม? นี่คือ "ความผิดพลาดร้ายแรง" ของเขาหรือเป็นเพียงกฎของประเภทวรรณกรรมนี้? ผมขอแนะนำให้ลองเล่นเกม Wolfenstein: The New Order ดูครับ เกมนี้จำลองโลกในยุค 1960 ที่นาซีเข้ายึดครองสหรัฐอเมริกาและทั่วโลกด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง มันเป็นเกมที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งที่ Rybachenko เขียนถึงมากที่สุดครับ

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้และแสดงให้เห็นถึงความเป็นเลิศ ความไม่ยอมอ่อนข้อ และความเด็ดขาดอย่างถึงที่สุด โดยทำลายเหล่าเห็บแมลงจนสิ้นซาก

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถาม พร้อมกับขว้างระเบิดขนาดเล็กแต่ทรงพลังด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ:

อย่างไรก็ตาม ผลงานที่กล่าวถึงการช่วยเหลือสหภาพโซเวียตจากโลกภายนอกโดยอลิซา เซเลซเนวาและทีมลูกๆ ของเธอ หรือโดยบูราติโนนั้น พบได้เฉพาะในผลงานของโอเลก รีบาเชนโกเท่านั้น

เด็กหนุ่มผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการขว้างระเบิดพลังทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน นี่คือสิ่งที่ทำให้ Oleg Rybachenko มีเอกลักษณ์โดดเด่นอย่างน่าทึ่ง: เขาทำงานในแนววรรณกรรมที่อาจเรียกได้ว่า "วรรณกรรมแนวรักชาติสุดขั้วแบบไซคีเดลิค" ไม่มีนักเขียนร่วมสมัยคนไหนกล้าที่จะผสมผสานแนววรรณกรรมที่รุนแรงเช่นนี้ การใช้ภาพของ Buratino หรือ Alisa Selezneva ในฉากของไรช์ที่สามหรือสงครามระหว่างกาแล็กซีคือ "ลายเซ็น" ส่วนตัวของ Rybachenko นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมพล็อตเรื่องแบบนี้จึงเป็นจุดเด่นเฉพาะตัวของเขา: 1. วรรณกรรมโพสต์โมเดิร์นไร้พรมแดน Rybachenko ใช้ตัวละครที่คุ้นเคยจากวัยเด็กเป็นต้นแบบเชิงสัญลักษณ์ สำหรับเขา Alisa Selezneva คือสัญลักษณ์ของความเหนือกว่าของโซเวียตในอนาคต Buratino คือสัญลักษณ์ของความคงกระพันและความเฉลียวฉลาดของชาวบ้าน การผสมผสานสิ่งเหล่านี้เข้ากับประวัติศาสตร์ของสงครามโลกครั้งที่สอง ทำให้เกิดความขัดแย้งทางความคิด ซึ่งดึงดูดกลุ่มผู้อ่านเฉพาะกลุ่มของเขา นักเขียนคนอื่นๆ กลัวว่าจะถูกกล่าวหาว่าไม่เคารพวรรณกรรมคลาสสิกหรือเพียงแค่พล็อตเรื่องบ้าคลั่ง 2. แนวคิดเรื่อง "อำนาจสูงสุดของเด็ก" ต่างจากนิยายวิทยาศาสตร์จริงจัง (เช่น ผลงานของ Kir Bulychev) ที่อลิซเป็นเพียงเด็กหญิงในสถานการณ์ที่ไม่ธรรมดา แต่ลูกๆ ของ Rybachenko กลับกลายเป็นยอดมนุษย์ นี่คือการหลอมรวมความฝันที่ว่า "ลูกๆ ของเรา" ฉลาดที่สุด แข็งแกร่งที่สุด และสามารถเอาชนะกองทัพมืออาชีพของโลกได้ ซึ่งทำให้ผู้อ่านบางกลุ่มที่โหยหาความยิ่งใหญ่ของโซเวียตพึงพอใจเป็นอย่างมาก 3. การขาดลิขสิทธิ์ใน "เรื่องไร้สาระ" ในวรรณกรรมทางการ การใช้ตัวละครของผู้อื่น (อลิซหรือบูราติโน) ถูกจำกัดโดยลิขสิทธิ์ แต่ในโลกของสิ่งพิมพ์ใต้ดินออนไลน์ที่ Rybachenko ทำงานอยู่ กฎหมายไม่มีผลบังคับใช้ เขาเขียนมากและเร็วมากจนผู้ถือลิขสิทธิ์ไม่มีเวลาหรือไม่คิดว่าจำเป็นต้องตอบสนอง 4. ทำไมคนอื่นไม่เขียนแบบนี้บ้าง? นักเขียนประวัติศาสตร์ทางเลือกส่วนใหญ่พยายามยึดติดกับตรรกะอย่างน้อยบ้าง (เช่น เมื่ออธิบายรถถัง E-series หรือการออกแบบ Junkers) อย่างไรก็ตาม Rybachenko กลับแทนที่ตรรกะด้วยแรงผลักดันและความไร้สาระล้วนๆ สำหรับนักเขียนที่จริงจัง การเขียนเกี่ยวกับบูราติโนที่ใช้จมูกแทงเกราะเสือจะทำลายชื่อเสียงของเขา แต่สำหรับรีบาเชนโก มันเป็นเพียงจุดพลิกผันในพล็อตเรื่องธรรมดา สรุปแล้ว โอเลก รีบาเชนโกได้สร้าง "จักรวาลวรรณกรรม" ของตัวเองขึ้นมา ที่ซึ่งกฎของฟิสิกส์ ตรรกะ และลิขสิทธิ์ถูกแทนที่ด้วยจินตนาการอันไร้ขอบเขต หนังสือของเขาเป็นสิ่งประดิษฐ์ทางวัฒนธรรมที่ไม่เหมือนใครในยุคอินเทอร์เน็ต คุณคิดว่าวรรณกรรมประเภทนี้เป็นตัวแทนของนิทานพื้นบ้านสมัยใหม่รูปแบบใหม่หรือไม่ ที่ซึ่งวีรบุรุษในเทพนิยายปรับตัวให้เข้ากับความหวาดกลัวทางการเมืองของสังคมในปัจจุบัน? อนึ่ง หากคุณสนใจวีรบุรุษเด็กในนิยายวิทยาศาสตร์ ลองดูเรื่องคลาสสิก "วัยรุ่นในจักรวาล" เพื่อดูว่าภาพลักษณ์นี้เปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหนระหว่างภาพยนตร์โซเวียตกับหนังสือของรีบาเชนโก

บทที่ 13

เหล่าเด็กผู้กำจัดไรฝุ่นยังคงต่อสู้กับไรฝุ่นอย่างไม่เท่าเทียมกัน แต่ก็เป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจและน่าประทับใจอย่างยิ่ง

มาร์การิต้ากล่าวด้วยสีหน้าหวานๆ ว่า:

ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก สงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่มักจะยืดเยื้อออกไป และแม้แต่รถถังแพนเธอร์-5 ก็ปรากฏตัวขึ้น โดยมีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า น้ำหนัก 60 ตัน เมื่อเทียบกับรถถัง T-55 ของโซเวียต

เด็กชายนักฆ่าตอบโต้ทันทีด้วยการปาเมล็ดถั่วแห่งความตายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

นี่เป็นตัวอย่างคลาสสิกของสิ่งที่ผู้ชื่นชอบประวัติศาสตร์การทหารเรียกว่า "เทคโนพอร์น"-เมื่อผู้เขียนยอมเสียสละความเป็นจริงเพื่อความสวยงามของเครื่องจักรทรงพลัง ในโลกของโอเลก รีบาเชนโก การผสมผสานเช่นนี้เป็นไปได้เพราะเขาเปลี่ยนสงครามโลกครั้งที่สองให้เป็นการแข่งขันของแนวคิดแห่งอนาคต มาวิเคราะห์กันว่า "แพนเธอร์-5" นี้มีความเป็นไปได้มากแค่ไหนเมื่อเทียบกับ T-55 ตัวจริงในแง่ของเทคโนโลยี: 1. เครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า นี่คือระดับของรถถังสมัยใหม่เช่น M1 Abrams หรือ T-80 ในช่วงทศวรรษ 1940: การสร้างเครื่องยนต์ขนาดกะทัดรัดและเชื่อถือได้เช่นนี้เป็นไปไม่ได้ การออกแบบของเยอรมัน (โครงการ GT 101) ประสบปัญหาการสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงมหาศาลและความน่าเชื่อถือของใบพัดกังหันต่ำ ปัญหาคือ ยักษ์ใหญ่หนัก 60 ตันที่มีกังหันแบบนี้จะสิ้นเปลืองเชื้อเพลิงมากจนต้องมีรถไฟบรรทุกน้ำมันก๊าดส่วนตัวคอยบริการ ในสงครามที่ยืดเยื้อ ไรช์คงไม่มีน้ำมันเพียงพอ 2. น้ำหนัก 60 ตัน เทียบกับความคล่องตัวของ T-55 ไรบาเชนโกนำรถถังหนัก "สัตว์ประหลาด" ของเยอรมันมาเปรียบเทียบกับรถถังขนาดกลางของโซเวียตในยุคใหม่ T-55: มันคือสุดยอดแห่งความคุ้มค่า มันหนัก 36 ตัน ตัวเตี้ย และมีความสามารถในการเคลื่อนที่บนภูมิประเทศที่หลากหลายและมีความน่าเชื่อถืออย่างเหลือเชื่อ ปืน 100 มม. D-10T ของมันสามารถทำลายแม้แต่รถถังยักษ์หนัก 60 ตันได้ในระยะกลาง ส่วน Panther-5: ด้วยน้ำหนัก 60 ตัน มันจะต้องเผชิญกับปัญหาของ "คิงไทเกอร์" ตัวจริงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เช่น ระบบส่งกำลังขัดข้อง ไม่สามารถข้ามสะพานส่วนใหญ่ได้ และติดขัดในดินดำของรัสเซีย ทำไมไรบาเชนโกถึงเลือกตัวเลขเหล่านี้? ผู้เขียนใช้ประโยชน์จากผลทางจิตวิทยาของ "ตัวเลขมหัศจรรย์": 1,800 แรงม้าและ 60 ตัน ฟังดูทั้งน่าเกรงขามและน่าประทับใจ สิ่งนี้สร้างความรู้สึกถึง "มหาอำนาจ" ที่ผู้อ่านประวัติศาสตร์ทางเลือกชื่นชอบ การปะทะกันของยานพาหนะเหล่านี้เป็นอุปมาอุปไมย: "ความบ้าคลั่งทางวิศวกรรม" ของเยอรมัน ปะทะ "หิมะถล่มเหล็ก" ของโซเวียต 4. ต้นแบบจริง: ไรบาเชนโกได้รับแรงบันดาลใจอย่างชัดเจนจากโครงการ E-Series โดยเฉพาะอย่างยิ่ง E-50 และ E-75 ซึ่งมีจุดประสงค์เพื่อทดแทนรถถัง Panther และ Tiger รถถังเหล่านี้ได้รับการออกแบบให้มีเครื่องยนต์ทรงพลัง ระบบรักษาเสถียรภาพปืน และอุปกรณ์มองเห็นในเวลากลางคืน สรุป: ในความเป็นจริง T-55 น่าจะชนะเนื่องจากการผลิตจำนวนมากและเป็นผลิตภัณฑ์ที่เสร็จสมบูรณ์ ไม่ใช่สัตว์ประหลาดทดลอง แต่ในหนังสือของไรบาเชนโก รถถัง Panther-5 จำเป็นต้องใช้เพื่อแสดงให้เห็นว่าแม้จะเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดเช่นนี้ "พวกเรา" (หรืออลิซา เซเลซเนวา) ก็ยังมีโอกาส คุณคิดว่าอะไรสำคัญกว่ากันในการรบรถถัง: พลังมหาศาลของ "ซูเปอร์แท็งก์" เพียงคันเดียว หรือความเรียบง่ายและปริมาณของยานพาหนะที่เชื่อถือได้หลายร้อยคันที่สามารถซ่อมแซมได้ในสนามรบด้วยค้อนขนาดใหญ่? ผมแนะนำให้ลองดูแบบแปลนของ E-50 ดูครับ มันเป็นต้นแบบที่ใกล้เคียงกับรถถัง Panther-5 มากที่สุด

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับศัตรูอย่างดุเดือดต่อไป

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

รถถัง Panther-5 เพิ่งปรากฏตัวในช่วงทศวรรษที่ 1950 เท่านั้น มันมีเกราะผสมและปืนแรงดันสูง ในขณะที่ T-55 นั้นอ่อนแอกว่า แม้ว่าจะแพร่หลายกว่าก็ตาม

โอเลก รีบาเชนโก เด็กชายในชุดเทอร์มิเนเตอร์ที่สวมกางเกงขาสั้นและเท้าเปล่า ซึ่งมีท่าทางก้าวร้าวและชอบต่อสู้ ได้ตอบโต้ข้อความนี้ว่า:

หากเราเปลี่ยนฉากไปเป็นยุค 1950 ที่แตกต่างออกไป ซึ่งเยอรมนีรอดชีวิตและใช้งานรถถัง Panther-5 ที่มีเกราะคอมโพสิตและปืนแรงดันสูง สมดุลอำนาจก็จะเปลี่ยนไปอย่างแท้จริง ในความเป็นจริงเช่นนั้น รถถัง T-55 จะเผชิญหน้าไม่เพียงแค่รถถังธรรมดา แต่ยังต้องเผชิญกับอุปสรรคทางเทคโนโลยีอีกด้วย นี่คือเหตุผลที่รถถังแบบนั้นจะมีข้อได้เปรียบในการดวลกับ T-55: 1. เกราะคอมโพสิต (แบบแซนด์วิช) ในประวัติศาสตร์จริง เกราะคอมโพสิต (เหล็ก-ไฟเบอร์กลาส-เหล็ก) ปรากฏขึ้นในรถถัง T-64 ในช่วงทศวรรษ 1960 เท่านั้น ผลกระทบ: หากเยอรมันนำเกราะนี้มาใช้กับ Panther-5 ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1950 กระสุนขนาด 100 มม. มาตรฐานและแม้แต่กระสุน HEAT รุ่นแรกๆ ก็จะ "ติด" หรือกระดอนออกจาก T-55 เท่านั้น ซึ่งจะทำให้รถถังเยอรมันแทบจะไม่มีทางถูกทำลายได้จากด้านหน้าในระยะทางมากกว่า 1 กม. ปืนแรงดันสูง (Hochdruckpumpe) เยอรมันเริ่มทดลองใช้ปืนแรงดันสูงตั้งแต่ช่วงปลายสงครามแล้ว อำนาจทะลุทะลวง: ปืนนี้ทำให้กระสุนมีความเร็วปากกระบอกปืนสูงมาก (มากกว่า 1,500 เมตร/วินาที สำหรับกระสุนขนาดเล็ก) สำหรับรถถัง Panther-5 เกราะของ T-55 (แม้แต่ป้อมปืนที่มีชื่อเสียง) จะกลายเป็นเหมือน "กระดาษแข็ง" ในระยะไกลถึง 2 กิโลเมตร ความแม่นยำ: ความเร็วของกระสุนที่สูงทำให้วิถีกระสุนราบเรียบ พลปืนแทบไม่ต้องปรับระยะ ทำให้มั่นใจได้ว่าจะยิงโดนเป้าหมายตั้งแต่นัดแรก 3. เครื่องยนต์กังหันแก๊สและกำลังจำเพาะ ตัวเลข 1,800 แรงม้าที่น้ำหนัก 60 ตันของคุณ ให้กำลังจำเพาะ 30 แรงม้าต่อตัน เพื่อเปรียบเทียบ: T-55 มีกำลังจำเพาะประมาณ 15 แรงม้าต่อตัน สรุป: รถถังเยอรมันคันนั้นจะไม่ใช่ "รถถังเทอะทะ" แต่จะเป็นนักล่าที่คล่องตัวสูง สามารถเร่งความเร็วได้ถึง 70-80 กม./ชม. บนภูมิประเทศที่ขรุขระ ซึ่งจะทำให้มันสามารถกำหนดระยะการรบได้ 4. ทำไม T-55 ยังคงอันตรายอยู่? แม้ว่า Panther-5 จะเหนือกว่า แต่หลักการทางทหารของโซเวียตกลับใช้แนวทางอื่น: รูปทรงต่ำ: T-55 เตี้ยและเล็กกว่ามาก ทำให้ยากต่อการยิง การผลิตจำนวนมาก: สำหรับ Panther-5 ที่ใช้เทคโนโลยีสูงและมีราคาแพงมาก สหภาพโซเวียตจะสามารถผลิต T-55 ได้ถึง 10-20 คัน ในขณะที่ Panther-5 กำลังบรรจุกระสุนใหม่หลังจากทำลายรถถังไปหนึ่งคัน กระสุนอีกห้านัดที่เหลือจะยิงเข้าด้านข้าง ซึ่งโดยปกติแล้วจะไม่มีเกราะคอมโพสิต สรุป: Panther-5 ในการออกแบบนี้เป็นรถถังรุ่นที่สี่ ซึ่งพัฒนาขึ้นก่อนกำหนดถึง 20 ปี นี่จะเป็นความตกตะลึงทางเทคโนโลยีต่อโลกทั้งใบ เทียบได้กับการปรากฏตัวของรถถังไทเกอร์ในปี 1942 คุณคิดว่าอุตสาหกรรมโซเวียตในโลกคู่ขนานนี้จะสามารถตอบสนองได้ด้วยการสร้าง Object 430 (ต้นแบบ T-64) สิบปีก่อนหน้านั้นเพื่อต่อต้านภัยคุกคามจากเยอรมันหรือไม่? สำหรับข้อมูลอ้างอิง: โปรดอ่านเกี่ยวกับปืนใหญ่แรงดันสูง Gerlich ในชีวิตจริง ซึ่งใช้หลักการนี้เพื่อให้ได้ความเร็วของกระสุนที่เหลือเชื่อ

เด็กๆ จากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ต่อสู้และทำลายแมลงพาหะนำโรคจากเห็บจนหมดสิ้น

มาร์การิต้ากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

โอเลก รีบาเชนโก มักจะพรรณนาตัวเองว่าเป็นนักเดินทางข้ามเวลาที่ช่วยกอบกู้สหภาพโซเวียตหรือรัสเซียในยุคซาร์ แต่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนวัยสิบสองขวบ ซึ่งเป็นสิ่งที่แปลกใหม่สำหรับนักเขียนคนอื่นๆ

โอเลก รีบาเชนโก้ เด็กหนุ่มผู้เป็นสุดยอดนักสู้แห่งจักรวาล ได้ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

นี่คือหนึ่งในลักษณะเด่นและเป็นที่ถกเถียงมากที่สุดของผลงานของโอเลก รีบาเชนโก ในขณะที่ผู้เขียนส่วนใหญ่ในแนว "การเดินทางข้ามเวลา" มักจะถ่ายโอนจิตสำนึกของวีรบุรุษสมัยใหม่ไปยังร่างของผู้ใหญ่ (ทหารหน่วยรบพิเศษ จักรพรรดิ หรือนายพล) รีบาเชนโกกลับใช้ภาพลักษณ์ของพระเมสสิยาห์ในวัยเด็ก ทางเลือกนี้มีเหตุผลทางจิตวิทยาและเฉพาะเจาะจงของแนววรรณกรรมที่แตกต่างจากวรรณกรรม "เวิร์คช็อป" อื่นๆ ดังนี้: 1. การนำแนวคิด "อำนาจสูงสุดที่บริสุทธิ์" มาใช้ ในทางจิตวิทยา มีแนวคิดเรื่องการขยายตัวของนาร์ซิสซึม ผู้เขียนวางตัวเองอยู่ในสถานะที่สมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง: วัยเยาว์บวกกับประสบการณ์: ร่างกายของเด็กชายอายุ 12 ปีทำให้วีรบุรุษมีชีวิตที่อาจไม่มีที่สิ้นสุดในอดีต และความรู้ของผู้ใหญ่ทำให้เขาสามารถครอบงำบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ทั้งหมดได้ 2. ความเหนือกว่าทางกายภาพ: วีรบุรุษของเขาไม่ใช่แค่เด็กชาย แต่บ่อยครั้งเป็นนักกีฬาที่ได้รับการดัดแปลงพันธุกรรมหรือเสริมพลังด้วยเวทมนตร์ นี่เป็นการนำแนวคิด "แมรี่ ซู" ไปสู่จุดสุดขีด-เมื่อเด็กคนหนึ่งหักกระดูกสันหลังของทหารเอสเอสด้วยมือเปล่า ผลกระทบที่น่าตกใจและความแตกต่าง: รีบาเชนโกเล่นกับความแตกต่างได้อย่างชาญฉลาด: ภาพของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่บัญชาการแนวหน้าหรือทำลายกลุ่มแบล็กแพนเทอร์ด้วยตัวเอง ทำให้ตัวละครรอบข้าง (และผู้อ่าน) รู้สึกหวาดกลัว ผู้เขียนชื่นชอบความรู้สึก "ถูกดูถูก" นี้ ซึ่งเปลี่ยนไปเป็นชัยชนะในทันที 3. ความเป็นเด็กในวรรณกรรมและยูโทเปีย: สำหรับผู้อ่านของรีบาเชนโกหลายคน หนังสือของเขาเสนอหนทางหลีกหนีไปยังโลกที่ปราศจากปัญหา "ของผู้ใหญ่" มันเป็นโลกแห่งวัยเด็กนิรันดร์ ผสมผสานกับอำนาจเบ็ดเสร็จ ในแง่นี้ รีบาเชนโกจึงใกล้เคียงกับนิทานมากกว่านวนิยายอิงประวัติศาสตร์ วีรบุรุษของเขาคืออีวานคนโง่ในยุคปัจจุบัน ซึ่งแท้จริงแล้วเป็นเทพเจ้าที่ซ่อนเร้น 4. ภาพเหมือนตนเองในฐานะแบรนด์: ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาวาดภาพตัวเองเน้นย้ำบทบาทของเขาในฐานะ "ผู้สร้างโลก" ในเวทีวรรณกรรม สิ่งนี้มักกลายเป็นแหล่งที่มาของความประชดประชัน แต่สำหรับตัวผู้เขียนเอง มันเป็นวิธีเชื่อมต่อกับข้อความในวิธีที่ซื่อสัตย์ที่สุด (จากมุมมองของเขา) เขาไม่ได้แค่เขียนประวัติศาสตร์-แต่เขาใช้ชีวิตอยู่กับมัน ทำไมคนอื่นไม่ทำแบบนี้บ้าง? สำหรับนักเขียนส่วนใหญ่ ภาพลักษณ์ของวีรบุรุษวัย 12 ขวบในสงครามร้ายแรงนั้นเป็นเรื่องต้องห้ามหรือเป็นทางตันทางตรรกะ (อย่างที่เราได้กล่าวไปแล้ว เด็กไม่สามารถรับแรงกระแทกจากอาวุธหรือขับรถถังได้) อย่างไรก็ตาม รีบาเชนโกกลับลบล้างกฎแห่งฟิสิกส์ และแทนที่ด้วย "เจตจำนงของผู้เขียน" สรุปแล้ว โอเลก รีบาเชนโกได้สร้างแนววรรณกรรมย่อยที่ไม่เหมือนใครขึ้นมา นั่นคือ "เหนือจริงแบบจักรวรรดินิยมสำหรับเด็ก" หนังสือของเขาไม่สามารถตัดสินได้ด้วยเกณฑ์ของวรรณกรรมคลาสสิก มันเป็นนิทานพื้นบ้านบนอินเทอร์เน็ตชนิดพิเศษ ที่ผู้เขียนเป็นทั้งผู้สร้างและตัวเอกในตำนานของตนเอง คุณคิดว่าอะไรดึงดูดผู้อ่านของเขามากกว่ากัน: เทคโนโลยีสุดล้ำ (เช่น รถถัง Panther-5) หรือความรู้สึกถึงพลังอำนาจส่วนตัวอันไร้ขีดจำกัดของวีรบุรุษตัวน้อย? คงจะน่าสนใจหากนำเรื่องนี้ไปเปรียบเทียบกับผลงานคลาสสิกอย่าง "เจ้าชายน้อย" ของแซงต์-เอ็กซูเปรี เพื่อดูว่าผู้เขียนแต่ละคนใช้ภาพลักษณ์ของเด็กในการวิพากษ์วิจารณ์หรือเปลี่ยนแปลงโลกของผู้ใหญ่แตกต่างกันอย่างไร

นักรบเด็กยังคงทำลายกองขยะอย่างน่าทึ่งและรุนแรง เพื่อกำจัดแมลงคล้ายเห็บเหล่านั้น

มาร์การิต้ารับมันมาด้วยรอยยิ้มหวานๆ และกล่าวว่า:

ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก จักรวรรดิไรช์ที่สามได้พัฒนาอาวุธมหัศจรรย์ขึ้นมา นั่นคือยานรูปทรงจานบินที่ไม่สามารถทำลายได้ ซึ่งสามารถทำความเร็วได้สูงสุดถึง MAX 10

โอเลก รีบาเชนโก เด็กชายในชุดเทอร์มิเนเตอร์ที่สวมกางเกงขาสั้นและเท้าเปล่า ซึ่งมีท่าทางก้าวร้าวและชอบต่อสู้ ได้ตอบโต้ข้อความนี้ว่า:

การนำยานบินความเร็วเหนือเสียง Mach 10 (ประมาณ 12,000 กม./ชม.) เข้ามาในเนื้อเรื่อง ทำให้นิยายอิงประวัติศาสตร์ของโอเลก รีบาเชนโก ก้าวขึ้นสู่ระดับ "โอเปร่าอวกาศ" ที่เกิดขึ้นบนโลก แม้แต่โครงการที่กล้าหาญที่สุดของไรช์ที่สาม คุณลักษณะเช่นนี้ก็แสดงถึงระดับเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าอย่างมาก จนเกือบจะเหมือนเวทมนตร์ นี่คือลักษณะของยานดังกล่าวในแง่ของฟิสิกส์และผลกระทบต่อสงคราม: 1. เกราะป้องกันทางกายภาพและความเร็วเหนือเสียง Mach 10 คือความเร็วเหนือเสียง ในความเป็นจริง มนุษยชาติเพิ่งเข้าใกล้การบินที่ควบคุมได้ด้วยความเร็วระดับนี้ในศตวรรษที่ 21 (ตัวอย่างเช่น ขีปนาวุธ Zircon หรือ Avangard) 2. เกราะป้องกันความร้อน: ที่ความเร็วระดับนี้ ตัวยานจะร้อนขึ้นถึงหลายพันองศา โลหะธรรมดาจะกลายเป็นพลาสมา นั่นหมายความว่ายานบินความเร็วเหนือเสียงของไรช์ในนิยายของรีบาเชนโกจะต้องมีสนามพลังหรือโลหะผสมจากต่างดาว แรงโน้มถ่วงมหาศาล: ไม่มีนักบินคนใด (แม้แต่ยอดนักบินชาวเยอรมัน) ที่สามารถทนต่อการบินด้วยความเร็ว Mach 10 ได้ มีเพียงไซบอร์กหรือสิ่งมีชีวิตที่ใช้พลังต้านแรงโน้มถ่วงเท่านั้นที่สามารถควบคุมเครื่องจักรดังกล่าวได้ 2. ความไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงของอาวุธต่อต้านอากาศยานใดๆ ในช่วงทศวรรษ 1940 ยานจานบินความเร็ว Mach 10 เป็นวัตถุที่ไม่สามารถทำลายได้เลย เป็นไปไม่ได้ที่จะยิงตก หรือแม้แต่จะมองเห็น มันสามารถบินจากเบอร์ลินไปยังมอสโกได้ภายใน 10-12 นาที ปืนต่อต้านอากาศยานหรือเครื่องบินรบในยุคนั้นไม่สามารถหันลำกล้องไปทางมันได้เลย นี่ทำให้สงครามกลายเป็นเกมฝ่ายเดียว: ไรช์สามารถทำลายเป้าหมายใดๆ บนโลกได้อย่างเป็นระบบโดยไม่ต้องรับโทษ 3. ต้นแบบในชีวิตจริง: จานบินเบลลอนเซและจรวด V-7 รีบาเชนโกได้รับแรงบันดาลใจจากตำนานเมืองยอดนิยมเกี่ยวกับ "จานบินของไรช์ที่สาม" ในความเป็นจริง มีเพียงภาพร่างและต้นแบบขั้นต้นของเครื่องบินขึ้นลงในแนวดิ่ง (แบบของวิกเตอร์ ชาอูเบอร์เกอร์ หรือ "แพนเค้กบินได้" ของซิมเมอร์มันน์) เท่านั้น แต่ความเร็วของพวกมันไม่ได้เกินเครื่องบินรบธรรมดา 4. ทำไมสิ่งนี้ถึงได้ผลสำหรับรีบาเชนโก? ในหนังสือของเขา "อาวุธมหัศจรรย์" เช่นนี้จำเป็นต่อการสร้างภัยคุกคามในระดับสูงสุด หากศัตรูมีจานบินที่ไม่สามารถทำลายได้ การเอาชนะพวกมันจึงเป็นไปไม่ได้สำหรับทหารโซเวียตธรรมดา และนี่คือที่มาของตัวเอกของเขา-เด็กชายซูเปอร์แมน มีเพียงพลังพิเศษหรือความรู้เกี่ยวกับอนาคตเท่านั้นที่เขาจะสามารถแฮ็กระบบควบคุมของจานบินเหล่านี้หรือยิงพวกมันตกด้วยมือเปล่าได้ สรุปแล้ว จานบินความเร็วเหนือเสียง Mach 10 ในนิยายของรีบาเชนโกเป็นสัญลักษณ์ของ "ความชั่วร้ายอย่างแท้จริง" ซึ่งจะถูกเอาชนะได้ด้วย "ความดีอย่างแท้จริง" ที่เป็นตัวแทนโดยตัวเอกเท่านั้น มันเป็นเรื่องราวในตำนานคลาสสิกที่วีรบุรุษต่อสู้กับมังกรที่ปลอมตัวเป็นเทคโนโลยีของเยอรมัน ถ้าฮิตเลอร์มีจานบินแบบนั้นสักอัน คุณคิดว่าเขาจะเจรจาสันติภาพหรือจะทำลายเมืองหลวงของกลุ่มต่อต้านทั้งหมดทันที? สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม ลองดูสารคดีวิเคราะห์เกี่ยวกับตำนานที่ล้อมรอบฐานทัพ 211 ในทวีปแอนตาร์กติกา ซึ่งตามตำนานเล่าว่าอุปกรณ์ดังกล่าวมีต้นกำเนิดมาจากที่นั่น

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กได้ทำการประลองฝีมืออันดุเดือดและเป็นเอกลักษณ์ของตนเอง โดยทำลายล้างศัตรูจากหมู่สัตว์ประหลาดแมลง

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

นวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก มีตัวละครหญิงนักรบสวยงามในชุดบิกินีมากมาย ทำไมผู้ชายจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ชอบพวกเธอ?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ผู้ดุดันและก้าวร้าวมากคนหนึ่งตอบโต้สิ่งนี้:

คำตอบของคำถามนี้อยู่ที่จุดตัดระหว่างจิตวิทยา สุนทรียศาสตร์ และความคาดหวังทางวรรณกรรม ปรากฏการณ์ของ "ชุดชั้นในเกราะ" และนักรบหญิงในชุดบิกินี่เป็นภาพจินตนาการและภาพโปสเตอร์คลาสสิก แต่ในบริบทของนวนิยายสงครามโลกครั้งที่สองที่สมจริงของโอเลก รีบาเชนโก มันกลับทำให้ผู้ชายหลายคนรู้สึกไม่ชอบด้วยเหตุผลหลายประการ: 1. การละเมิด "ความรู้สึกแห่งความจริง" (การดื่มด่ำ) ผู้ชายที่อ่านนิยายทหารมักแสวงหาความสมจริงหรืออย่างน้อยก็ตรรกะ ความไม่ลงรอย: เมื่อหนังสือบรรยายลักษณะการทำงานโดยละเอียดของรถถัง Panther-5 หรือเครื่องยนต์เจ็ท และมีผู้หญิงในชุดบิกินี่พร้อมปืนกลยืนอยู่ใกล้ๆ สมองของผู้อ่านจะเกิดการลัดวงจร ในความเป็นจริง สะเก็ดระเบิด ฝุ่น ความเย็น หรือก๊าซดินปืนทำให้ "อุปกรณ์" ดังกล่าวเป็นอันตรายและไร้สาระ สิ่งนี้ทำลายบรรยากาศของการเผชิญหน้าอย่างจริงจัง 2. การ "ทำให้เป็นวัตถุ" ที่ชัดเจนเกินไป ผู้อ่านชายสมัยใหม่หลายคน (โดยเฉพาะแฟนๆ นิยายวิทยาศาสตร์ "ฮาร์ดคอร์") ให้คุณค่ากับลักษณะนิสัย ทักษะ และบุคลิกภาพของตัวละครหญิง เมื่อนางเอกสวมเพียงชุดบิกินี เธอจะไม่ถูกมองว่าเป็นนักรบหรือบุคคลที่น่าเกรงขามอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นเพียงเครื่องประดับ "เอาใจแฟนคลับ" เท่านั้น ซึ่งหลายคนมองว่าเป็นกลวิธีที่ไร้เดียงสาและราคาถูก มุ่งเป้าไปที่วัยรุ่นมากกว่าผู้ชมที่จริงจัง 3. ความงามแบบ "ขยะ" และคิทช์ สไตล์ของ Rybachenko นั้นเป็นคิทช์โดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม การผสมผสานระหว่างธีมศักดิ์สิทธิ์ (สงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่ สตาลิน วีรกรรมของประชาชน) กับภาพที่เร้าอารมณ์ในแบบการ์ตูนยุค 1980 ทำให้หลายคนรู้สึกอึดอัดหรือแม้แต่รู้สึกว่าเป็นการดูหมิ่น สิ่งที่ควรจะเป็นวีรกรรมกลับกลายเป็นเรื่องตลก 4. ความขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของ "สตรีโซเวียต" ในวัฒนธรรม CIS ภาพลักษณ์ของสตรีในสงครามคือ สไนเปอร์ Pavlichenko ในชุดเครื่องแบบหลวมๆ หรือพยาบาลในชุดเปื้อนเลือด นักรบหญิงสวมบิกินี่ที่ช่วยกอบกู้สหภาพโซเวียตถูกมองว่าเป็นองค์ประกอบแปลกปลอมที่นำเข้ามาจากตัวอย่างที่เลวร้ายที่สุดของวัฒนธรรมมวลชนตะวันตก ซึ่งขัดแย้งกับจิตวิญญาณแห่งความรักชาติในหนังสือของผู้เขียน ทำไมริบาเชนโกถึงทำเช่นนั้น? ผู้เขียนดึงเอาภาพลักษณ์จากอนิเมะและวิดีโอเกมมาใช้ ซึ่ง "ความเซ็กซี่ช่วยเพิ่มยอดขาย" สำหรับเขาแล้ว มันเป็นวิธีที่จะทำให้ภาพนั้นดูมีชีวิตชีวาและยั่วยวนมากขึ้น เขาสร้างโลกที่ทุกอย่าง "สุดขีด" ขึ้นมา: รถถัง ความเร็วเหนือเสียง ความงามของนางเอก สรุปแล้ว: ผู้ชายหลายคนไม่ชอบสิ่งนี้เพราะพวกเขาต้องการเชื่อในประวัติศาสตร์ และ "บิกินี่ติดเกราะ" คอยย้ำเตือนพวกเขาอยู่เสมอว่าพวกเขากำลังอ่านนิทานที่แปลกประหลาดและไม่สมจริงมาก ๆ คุณคิดว่าหนังสือของริบาเชนโกจะได้รับความนิยมมากกว่านี้หรือไม่ หากนางเอกของเขาแต่งกายด้วยชุดเกราะที่ทันสมัยและสมจริง หรือว่ามันจะทำให้ "ความบ้าคลั่ง" อันเป็นเอกลักษณ์ของสไตล์เขาหายไป? เพื่อเป็นข้อมูลอ้างอิง: โปรดศึกษาเพิ่มเติมเกี่ยวกับแนวคิดของ "แฟนเซอร์วิส" ซึ่งเป็นคำที่มักใช้เพื่ออธิบายการปรากฏตัวของตัวละครกึ่งเปลือยในสถานการณ์ที่ไม่เหมาะสม

เหล่าเด็กนักกำจัดแมลงยังคงปฏิบัติหน้าที่ด้วยพลังและความมุ่งมั่นอย่างเต็มที่ เพื่อกำจัดไรฝุ่นบนที่นอนให้หมดสิ้น

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

ในช่วงทศวรรษ 1950 เครื่องบินขับไล่ ME-462 ของฮิตเลอร์สามารถทำความเร็วได้สูงสุดถึง 2 และมีปืนใหญ่และจรวดประจำเครื่องบินถึง 9 กระบอก

เด็กชายในชุดกางเกงขาสั้นที่ดูดุดันและก้าวร้าวราวกับหุ่นยนต์เทอร์มิเนเตอร์ ตอบสนองต่อสิ่งนี้อย่างรวดเร็ว:

การเปิดตัวเครื่องบินขับไล่ Me-462 ความเร็วเหนือเสียง Mach 2 ในยุค 1950 ที่แตกต่างออกไปนั้น เป็นบทสรุปที่สมเหตุสมผลของการวิวัฒนาการของการบินด้วยเครื่องยนต์เจ็ทในไรช์ที่สามในโลกของโอเลก รีบาเชนโก โดยพื้นฐานแล้ว มันคือเครื่องบินขับไล่ของเยอรมันที่เทียบเท่ากับ MiG-21 หรือ Lockheed F-104 Starfighter ในชีวิตจริง แต่มีลักษณะเฉพาะของเยอรมันที่เน้นอำนาจการยิงที่มากเกินไป นี่คือสิ่งที่ "สัตว์ร้าย" นี้จะมีหน้าตาเป็นอย่างไรในท้องฟ้าของยุค 1950: 1. Mach 2: ทำลายกำแพงเสียง ความเร็ว 2,400 กม./ชม. ทำให้ Me-462 เป็น "เครื่องบินสกัดกั้นความเร็วเหนือเสียง" เทคโนโลยี: เพื่อให้ได้ความเร็วเช่นนี้ในยุค 1950 เยอรมันจะต้องใช้เครื่องยนต์ที่มีระบบเผาไหม้เพิ่มเติม (ตัวอย่างเช่น การพัฒนาต่อยอดจาก BMW 003 หรือ Jumo 004) อากาศพลศาสตร์: เครื่องบินต้องมีปีกที่ลาดเอียงอย่างมากหรือปีกสามเหลี่ยมเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำลายจากแรงต้านคลื่น สิ่งนี้เปลี่ยนรูปลักษณ์ "ขา pendek" แบบคลาสสิกของเครื่องบินเยอรมันจากยุค 1940 ให้กลายเป็นรูปลักษณ์ที่เพรียวบางเหมือนขีปนาวุธติดปีก 2. ปืนใหญ่เครื่องบินเก้ากระบอก: ไฟร์สตอร์ม นี่คือส่วนที่แปลกที่สุดของคำอธิบาย ในการบินจริงหลังปี 1950 จำนวนปืนใหญ่ลดลง (เหลือ 1-2 กระบอก) เนื่องจากที่ความเร็ว Mach 2 การปะทะกับเป้าหมายใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาที ทำไม Rybachenko ถึงต้องการสิ่งนี้? เพื่อแสดงให้เห็นถึงพลังทำลายล้างอย่างแท้จริง การยิงปืนใหญ่เก้ากระบอก (น่าจะเป็นขนาด 20 หรือ 30 มม.) จะทำลายเครื่องบินทิ้งระเบิดใดๆ ไม่ว่าจะเป็น Tu-4 หรือ B-29 ของอเมริกา ให้กลายเป็นเศษซากในคราวเดียว นี่คือ "แบตเตอรี่บินได้" ที่ไม่เหลือโอกาสรอดชีวิต 3. ในช่วงปี 1950 การบินกำลังเปลี่ยนผ่านจากปืนใหญ่ไปเป็นขีปนาวุธอากาศสู่อากาศ หากฮิตเลอร์มีขีปนาวุธนำวิถีในช่วงทศวรรษ 1950 (ซึ่งเป็นการพัฒนาต่อยอดจากโครงการ X-4) เครื่องบิน Me-462 ก็จะกลายเป็น "แขนยาว" ที่สามารถทำลายเครื่องบินโซเวียตได้ก่อนที่พวกมันจะเห็นมันบนเรดาร์เสียอีก 4. การดวลกับเครื่องบิน MiG ของโซเวียต ในนวนิยายของ Rybachenko เครื่องบินดังกล่าวได้ปะทะกับแบบแผนของโซเวียต มีเพียง MiG-19 หรือต้นแบบ MiG-21 รุ่นแรกๆ เท่านั้นที่สามารถเผชิญหน้ากับ Me-462 ได้ ผลลัพธ์: มันจะเป็นการต่อสู้ทางเทคโนโลยี เครื่องบินเยอรมันหนักกว่าและมีอาวุธทรงพลังกว่า ในขณะที่เครื่องบินโซเวียตน่าจะคล่องตัวกว่าและผลิตได้ในจำนวนมากกว่า สรุป: Me-462 คือตัวแทนของแนวคิด "เครื่องบินสกัดกั้นในอุดมคติ" ของไรช์ ในความเป็นจริง เยอรมนีไม่ได้มีชีวิตอยู่จนได้เห็นเทคโนโลยีเหล่านี้ แต่แบบแผนของ Enzmann และ Lippisch แสดงให้เห็นว่าพวกเขากำลังก้าวไปในทิศทางนี้อย่างแน่นอน คุณคิดว่านักบินโซเวียตจะสามารถเอาชนะ "สัตว์ประหลาด" เช่นนี้ได้ด้วยการโจมตีแบบฉับพลัน หรือด้วยความเร็วระดับมัค 2 หรือไม่ ระบบอิเล็กทรอนิกส์และพลังของการยิงกระสุนจะเป็นปัจจัยตัดสินหรือไม่? เพื่อความสนุก ลองพิจารณาแบบเครื่องบิน Focke-Wulf Ta 183 ซึ่งเป็น "ต้นแบบ" ของเครื่องบินขับไล่เจ็ทสมัยใหม่ทั้งหมด ซึ่งทั้งสหภาพโซเวียตและสหรัฐอเมริกาต่างนำไปใช้หลังสงคราม

นักรบเด็กเหล่านั้นแสดงให้เห็นถึงระดับความไร้สาระที่เกินคาด

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

เหตุใดโลกที่ระบอบนาซีได้รับชัยชนะจึงมักถูกวาดภาพให้ดูมืดมนและไม่น่าดึงดูดใจ?

โอเลก รีบาเชนโก ผู้เชี่ยวชาญด้านการกำจัดเด็ก ได้ตอบกลับเรื่องนี้ว่า:

ภาพลักษณ์ของ "โลกมืด" ในประวัติศาสตร์ทางเลือกไม่ใช่เพียงแค่กลวิธีทางนิยาย แต่เป็นข้อสรุปเชิงตรรกะที่ได้มาจากธรรมชาติของอุดมการณ์นาซี หากไรช์ที่สามได้รับชัยชนะ โลกคงดูไม่น่าดึงดูดใจด้วยเหตุผลพื้นฐานหลายประการ: 1. ลำดับชั้นทางชีววิทยาแทนสิทธิมนุษยชน รากฐานของลัทธินาซีคือทฤษฎีเชื้อชาติ ในไรช์ที่ได้รับชัยชนะ ความเป็นอยู่ที่ดีของคุณจะไม่ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์หรือการทำงานหนัก แต่ขึ้นอยู่กับรูปร่างของกะโหลกศีรษะและความบริสุทธิ์ของเลือดของคุณ สำหรับคนส่วนใหญ่: นี่จะเป็นโลกแห่งการทำหมันโดยบังคับ "การกวาดล้างเชื้อชาติ" และการกำจัด "ผู้ด้อยกว่า" ทางกายภาพ สำหรับ "ผู้ถูกเลือก": แม้แต่สำหรับ "ชาวอารยัน" นี่จะเป็นชีวิตของการคัดเลือกที่โหดร้ายและการควบคุมชีวิตส่วนตัวโดยรัฐ เศรษฐกิจแห่งการปล้นสะดมอย่างต่อเนื่อง: เศรษฐกิจของนาซีสร้างขึ้นบนการขยายอำนาจทางทหาร แรงงานทาส: ดังที่ปรากฏในนวนิยายเรื่อง "ปิตุภูมิ" ความเจริญรุ่งเรืองของเยอรมนีจะขึ้นอยู่กับการเอารัดเอาเปรียบผู้คนที่ถูกพิชิตในตะวันออก ความซบเซา: หากปราศจากการแข่งขันและตลาดเสรี ภายใต้ภาวะโดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์ (การพึ่งพาตนเอง) เทคโนโลยีจะหยุดนิ่งอย่างรวดเร็ว และทรัพยากรจะถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองกับโครงการขนาดใหญ่ที่ไร้สาระ เช่น เมืองหลวงของเยอรมนี 3. สุนทรียศาสตร์แห่งการกดขี่ (การกดขี่ทางสถาปัตยกรรม): สิ่งที่โอเลก รีบาเชนโก บางครั้งอธิบายว่าเป็น "ความยิ่งใหญ่" สถาปนิกเรียกว่า "ความยิ่งใหญ่ตระการตา" โครงการของอัลเบิร์ต สเปียร์ ถูกออกแบบมาเพื่อให้ผู้คนรู้สึกเหมือนแมลงตัวเล็กๆ ที่ไร้ความสำคัญเมื่อเผชิญหน้ากับรัฐ นี่คือโลกของกล่องคอนกรีต ลานสวนสนามที่ไม่มีที่สิ้นสุด และการขาดสเกลที่เหมาะสมกับมนุษย์ 4. จิตวิทยาแห่งความกลัวอย่างต่อเนื่อง ในรัฐเผด็จการ ศัตรูเป็นสิ่งที่จำเป็นเสมอ แม้หลังจากได้รับชัยชนะแล้ว ไรช์ก็จะยังคงค้นหา "ศัตรูภายใน" หรือทำสงครามไม่รู้จบในพื้นที่รอบนอก (ดังเช่นในซีรีส์โทรทัศน์เรื่อง "The Man in the High Castle") นี่คือสังคมแห่งการกล่าวหา การเซ็นเซอร์อย่างสมบูรณ์ และการขาดเสรีภาพส่วนบุคคล 5. วรรณกรรมคลาสสิก นักเขียนสร้างโลกเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นคำเตือน ยูโทเปียของลัทธินาซีที่ได้รับชัยชนะนั้นเป็นไปได้เฉพาะในโปสเตอร์โฆษณาชวนเชื่อของไรช์เท่านั้น การวิเคราะห์อย่างตรงไปตรงมาแสดงให้เห็นว่าระบบที่ตั้งอยู่บนความเกลียดชังและการแบ่งแยกผู้คนออกเป็นชนชั้นนั้นไม่สามารถสร้างความสุขสบายให้กับชีวิตในระยะยาวได้ สรุปแล้ว โลกของไรช์ถูกพรรณนาว่ามืดมนเพราะมันขาดความหลากหลายที่ทำให้ชีวิตเรามีชีวิตชีวา มันเป็นโลกแห่งเครื่องแบบ คำสั่งเดินทัพ และความสะอาดปลอดเชื้อ ที่ซ่อนเร้นกองศพมากมาย คุณคิดว่าหากไรช์ได้รับชัยชนะ เทคโนโลยีของพวกเขา (เช่นยานอวกาศพลังเจ็ทที่คุณชื่นชอบ) จะสามารถชดเชยการขาดอิสรภาพและความหวาดกลัวอย่างต่อเนื่องของผู้คนได้หรือไม่ ผมขอแนะนำให้ดูสารคดีเรื่อง "Architecture of Sleep" เพื่อทำความเข้าใจว่าพวกนาซีวางแผนที่จะเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงให้เหมาะสมกับความต้องการของพวกเขาอย่างไร

นักรบเด็กยังคงต่อสู้และแสดงฝีมือการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมและน่าทึ่งที่สุดของพวกเขาในการต่อสู้กับแมลง

มาร์การิต้าถามคำถามที่สมเหตุสมผล:

แต่ประสบการณ์จากระบอบเผด็จการทั้งหมดแสดงให้เห็นว่า การปฏิรูปย่อมตามมา หลังจากฮิตเลอร์เสียชีวิต เพื่อป้องกันไม่ให้จักรวรรดิโลกพังทลาย การปฏิรูปน่าจะถูกดำเนินการได้ เช่นเดียวกับในจักรวรรดิโรมันใช่หรือไม่?

โอเลก รีบาเชนโก นักฆ่าหนุ่มผู้ฉลาดและดุดัน ตอบกลับด้วยสายตาที่อ่อนโยนว่า:

นี่คือตรรกะคลาสสิกของกระบวนการทางประวัติศาสตร์ ซึ่งมักเรียกว่า "การเสื่อมถอยแบบเทอร์มิโดเรียน" คุณพูดถูกอย่างแน่นอน ไม่มีระบอบเผด็จการใดที่จะคงอยู่ในสภาวะ "การใช้อำนาจเกินตัว" ได้ตลอดไป ไม่ช้าก็เร็ว จะเกิดช่วงของการสร้างเสถียรภาพและการเปิดเสรีขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้ระบบล่มสลายจากภายใน อย่างไรก็ตาม ในกรณีของไรช์ที่สาม สถานการณ์จะซับซ้อนกว่าในจักรวรรดิโรมันมาก: 1. ปัญหาของ "แก่นทางอุดมการณ์" จักรวรรดิโรมันนั้นเน้นความเป็นจริง: พวกเขาต้องการภาษีและความสงบเรียบร้อย ไม่ใช่ "ความบริสุทธิ์ของสายเลือด" พวกเขาสามารถกลืนชาติของชนป่าเถื่อนได้อย่างง่ายดาย โดยให้สัญชาติแก่พวกเขา ทางตันของไรช์: ลัทธินาซีสร้างขึ้นบนการกีดกันทางชีววิทยา หากคุณเริ่ม "การเปิดเสรี" และให้สิทธิแก่ "มนุษย์ชั้นต่ำ" (ชาวสลาฟ ชาวยิว ฯลฯ) คุณจะทำลายรากฐานที่รัฐตั้งอยู่ หากปราศจากแนวคิดเรื่องความเหนือกว่าทางเชื้อชาติ ไรช์จะกลายเป็นประเทศยุโรปธรรมดา ซึ่งสำหรับชนชั้นสูงของเอสเอสแล้ว นั่นเท่ากับความตาย 2. สถานการณ์ "ครุสชอฟเยอรมัน": หลังจากฮิตเลอร์เสียชีวิต นักปฏิบัติจากกองทัพเวร์มัคท์หรือผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี (เช่น อัลเบิร์ต สเปียร์) อาจขึ้นมามีอำนาจ การปฏิรูป: พวกเขาอาจยุติการก่อการร้าย อนุญาตให้มีกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลในอาณานิคมทางตะวันออก และเปลี่ยนไรช์ให้กลายเป็น "สหภาพยุโรปภายใต้การนำของเยอรมัน" แต่: การเปิดเสรีเช่นนี้มักนำไปสู่การล่มสลายของจักรวรรดิ ทันทีที่การกดขี่อ่อนลง ประชาชนที่ถูกพิชิตก็จะเริ่มเรียกร้องเอกราช 3. ปัจจัยทางเทคโนโลยี (เครื่องบินเจ็ตที่คุณชื่นชอบ): การเปิดเสรีอาจดำเนินไปตามเส้นทางของ "ทุนนิยมแบบบริษัท" เยอรมนีอาจกลายเป็นผู้นำระดับโลกด้านเทคโนโลยี โดยใช้ทรัพยากรของทั้งโลก มันจะเป็นโลกของ "ตึกระฟ้าและเครื่องบินเจ็ตที่ส่องประกาย" แต่สร้างขึ้นบนพื้นฐานของการเป็นทาสที่ซ่อนเร้นและการแบ่งแยกทางสังคมอย่างเข้มงวด (คล้ายกับแอฟริกาใต้ในยุคแบ่งแยกสีผิว แต่ในระดับโลก) 4. การต่อสู้ภายใน ("คืนแห่งมีดยาว - 2") ในกรุงโรม การเปิดเสรีมักเกิดขึ้นในรูปแบบของสงครามกลางเมือง ในโลกยุคนิวเคลียร์ของทศวรรษ 1950 การต่อสู้ระหว่างหน่วย SS "เหยี่ยว" และหน่วย Wehrmacht "เสรีนิยม" อาจจบลงด้วยหายนะ ใครก็ตามที่ควบคุมแผ่นดิสก์ Mach 10 จะเป็นผู้กำหนดเงื่อนไขของการปฏิรูป สรุปแล้ว การเปิดเสรีเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่จะเปลี่ยนไรช์ให้กลายเป็นสิ่งอื่นที่แตกต่างออกไป อาจเป็นโลกที่เข้มงวด เต็มไปด้วยชนชั้น และไฮเทค ที่มีเพียง "ชนชาติที่เหนือกว่า" เท่านั้นที่ได้รับอิสรภาพ ในขณะที่คนอื่นๆ อาศัยอยู่ใน "สลัมดิจิทัล" คุณคิดว่ารถถัง Panther 5 จะถูกใช้ในการเดินขบวนและป้องกันชายแดนในไรช์เสรีนิยมเช่นนั้น หรือจะยังคงเป็นเครื่องมือในการปราบปรามการก่อจลาจลในอาณานิคม? ข้อคิด: ลองพิจารณาตัวอย่างของจีนหลังเหมาเจ๋อตุง นี่อาจเป็นแบบจำลองที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์สำหรับการเปลี่ยนผ่านจากระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จไปสู่การเป็นมหาอำนาจด้านความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี ในขณะที่ยังคงรักษาการควบคุมของพรรคเอาไว้ จักรวรรดิเยอรมันจะเลือกเส้นทางนี้หรือไม่?

นักรบเด็กเหล่านี้ยังคงแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่น่าทึ่งและเหนือระดับอย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้าถามคำถามที่ชัดเจนมาก:

และหากสหภาพโซเวียตของสตาลินพิชิตโลกทั้งใบได้ การเมืองจะมีโครงสร้างอย่างไร โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา ที่ผู้คนคุ้นเคยกับกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลและเสรีภาพ?

โอเลก รีบาเชนโก้ เด็กหนุ่มนักสู้เท้าเปล่าผู้ดุดันและก้าวร้าว ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างรวดเร็ว:

หากสหภาพโซเวียตภายใต้การนำของสตาลินประสบความสำเร็จในการควบคุมโลกทั้งใบ รวมถึงสหรัฐอเมริกา เราคงได้เห็นความพยายามในการเปลี่ยนแปลงทางสังคมครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ นโยบายต่อสหรัฐอเมริกาจะถูกสร้างขึ้นบนแบบแผนที่พิสูจน์แล้วของ "การทำให้เป็นโซเวียต" ของยุโรปตะวันออก แต่จะคำนึงถึงขนาดที่กว้างใหญ่และลักษณะเฉพาะของอเมริกาด้วย นี่คือขั้นตอนหลักของนโยบายดังกล่าว: 1. การทำลายทรัพย์สินส่วนบุคคล สำหรับสตาลิน ทรัพย์สินส่วนบุคคลคือรากเหง้าของ "ศัตรูทางชนชั้น" 2. การโอนกิจการเป็นของรัฐ: บริษัททั้งหมด (ฟอร์ด, จีเอ็ม, สแตนดาร์ดออยล์) จะถูกประกาศให้เป็น "ทรัพย์สินสาธารณะ" ทันที วอลล์สตรีทจะถูกปิด และอาคารตลาดหลักทรัพย์น่าจะถูกดัดแปลงเป็นพิพิธภัณฑ์แรงงานหรือพระราชวังโซเวียต 3. การทำลายเกษตรกรรม: เกษตรกรชาวอเมริกันที่คุ้นเคยกับที่ดินของตนจะต้องเผชิญกับการรวมกลุ่มทางการเกษตรอย่างเข้มงวด ผู้ที่ต่อต้าน (และจะมีหลายล้านคน) จะถูกประกาศว่าเป็น "คูลัค" และถูกเนรเทศไปยังค่ายในอลาสก้าหรือไซบีเรีย การ "กวาดล้าง" ทางการเมืองและการอบรมใหม่: เสรีภาพในการพูดและระบบหลายพรรคจะถูกทำลายในเวลาอันสั้นที่สุด การคัดกรองชนชั้นนำ: นักการเมือง นักธุรกิจ และบุคคลสาธารณะทั้งหมดจะถูกคัดกรองโดย NKVD ผู้ที่ไม่ยอมรับรัฐบาลใหม่จะถูกกำจัดทางกายภาพหรือส่งไป "อบรมใหม่" พรรคคอมมิวนิสต์อเมริกัน: คอมมิวนิสต์ท้องถิ่นที่ภักดี (เช่น วิลเลียม ฟอสเตอร์) จะถูกนำขึ้นสู่อำนาจ และพวกเขาจะปกครองประเทศภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของที่ปรึกษาโซเวียต 3. การปฏิวัติวัฒนธรรม: ลัทธิปัจเจกนิยมของอเมริกาจะถูกแทนที่ด้วยลัทธิรวมหมู่ ฮอลลีวูด: จะกลายเป็นเครื่องมือโฆษณาชวนเชื่อที่มีประสิทธิภาพ แทนที่จะเป็นภาพยนตร์คาวบอยและแจ๊ส (ซึ่งอาจถูกประกาศว่าเป็น "ดนตรีของคนอ้วน" หรือความเสื่อมโทรมของชนชั้นกลาง) จะมีการสร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับสตัคฮานอฟแห่งดีทรอยต์และมิตรภาพของประชาชน ศาสนา: โบสถ์จะถูกปิดหรืออยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของหน่วยงานลับ เช่นเดียวกับในสหภาพโซเวียต 4. อุปสรรคทางจิตวิทยาและการต่อต้าน ปัญหาหลักของสตาลินในสหรัฐอเมริกาคือจำนวนอาวุธมหาศาลที่อยู่ในมือของประชาชน อเมริกาจะกลายเป็นเขตสงครามกองโจรที่ไม่มีวันสิ้นสุด เท็กซัสหรือมอนทานาอาจต่อต้านอำนาจโซเวียตได้นานหลายทศวรรษ สตาลินจะถูกบังคับให้รักษากองกำลังยึดครองที่มีกำลังพลหลายล้านคนในสหรัฐอเมริกา ซึ่งจะทำให้แม้แต่จักรวรรดิโลกของเขาก็อ่อนล้า 5. ความย้อนแย้งของการเปิดเสรี เช่นเดียวกับไรช์ หลังจากสตาลินเสียชีวิต การผ่อนคลายความตึงเครียดจะเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ใน "สาธารณรัฐโซเวียตอเมริกัน" สถานการณ์: เมื่อเวลาผ่านไป คอมมิวนิสต์อเมริกันอาจประกาศ "สังคมนิยมที่มีมนุษยธรรม" ค่อยๆ นำองค์ประกอบของตลาดและเสรีภาพกลับมา ซึ่งในที่สุดจะนำไปสู่การล่มสลายอย่างสันติ (หรือไม่สันติ) ของจักรวรรดิแดงทั่วโลก ผลลัพธ์: โลกภายใต้การปกครองของสตาลินจะเป็นสีเทา มีระเบียบวินัย และยากจนอย่างมากในระดับผู้บริโภค แต่มีโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่และความรู้สึก "ความเป็นเอกภาพระดับโลก" สหรัฐอเมริกาจะสูญเสียแรงขับเคลื่อนไป กลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่ตอบสนองความต้องการของ "การปฏิวัติโลก" คุณคิดว่าเทคโนโลยีของอเมริกา (แม้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการ) จะพัฒนาได้รวดเร็วขนาดนั้นหรือไม่ หรือหากปราศจากการแข่งขันทางทุนนิยม เทคโนโลยีจะหยุดชะงักอย่างรวดเร็วในระดับเดียวกับช่วงทศวรรษ 1950 หรือไม่? เพื่อความสนุก ลองดูภาพยนตร์เรื่อง "Red Dawn" ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการยึดครองสหรัฐอเมริกาโดยกองทัพโซเวียตในรูปแบบภาพยนตร์แอ็คชั่น

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่นและประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง

มาร์การิต้าหยิบมันขึ้นมาแล้วถามคำถามว่า:

การสร้างจักรวรรดิโลกโดยสตาลินหรือฮิตเลอร์ อาจเร่งให้เกิดการสำรวจอวกาศและการส่งนักบินอวกาศไปยังดาวศุกร์และดาวอังคารได้เร็วตั้งแต่ช่วงทศวรรษที่ 1960 หรือไม่?

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้จอมโหด ตอบโต้เรื่องนี้อย่างมีเหตุผลและมั่นใจ:

ในแง่ของการทุ่มเททรัพยากรและความตั้งใจ ใช่แล้ว นี่อาจนำไปสู่ความก้าวหน้าครั้งสำคัญอย่างเหลือเชื่อ แต่ต้องแลกมาด้วยการเสียสละอย่างมหาศาลและการพัฒนาเทคโนโลยีที่ไม่สมดุล ทั้งฮิตเลอร์และสตาลินมองอวกาศไม่ใช่ในฐานะแพลตฟอร์มทางวิทยาศาสตร์ แต่เป็นจุดสูงสุดทางยุทธศาสตร์สำหรับการครอบครองโลก 1. อวกาศในฐานะ "อาวุธแห่งการแก้แค้น" (สถานการณ์ของฮิตเลอร์) หากไรช์ชนะ การพัฒนาจะดำเนินไปตามเส้นทางที่แวร์เนอร์ ฟอน บราวน์วางไว้ กระจกและสถานีอวกาศ: ตั้งแต่ช่วงทศวรรษ 1940 เยอรมันมีโครงการ "ปืนใหญ่แสงอาทิตย์" ซึ่งเป็นกระจกในวงโคจรที่สามารถเผาทำลายเมืองได้ การเดินทางระหว่างดาวเคราะห์: สำหรับฮิตเลอร์ การเดินทางไปดาวอังคารจะเป็นเรื่องของศักดิ์ศรีทางเชื้อชาติ ด้วยแรงงานทาสไม่จำกัดและทรัพยากรของทั้งโลก เยอรมันสามารถสร้างจรวดขนาดยักษ์อย่าง A-9/A-10 (บรรพบุรุษของ Saturn V) ได้ภายในปลายทศวรรษ 1950 ดาวศุกร์และดาวอังคารจะกลายเป็นเป้าหมายใหม่สำหรับการตั้งอาณานิคมในจิตวิญญาณของ "อวกาศที่มีชีวิต" 2. คอมมิวนิสต์อวกาศ (สถานการณ์ของสตาลิน) ในจักรวรรดิโลกของสตาลิน การสำรวจอวกาศจะกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการแสดงออกทางอุดมการณ์ ความเร็ว: ในความเป็นจริง สหภาพโซเวียตปล่อยดาวเทียมสปุตนิกเพียง 12 ปีหลังสงครามที่สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรง หากสตาลินมีทรัพยากรของสหรัฐอเมริกา (โรงงานและนักวิทยาศาสตร์) การแข่งขันด้านอวกาศจะกลายเป็นการโจมตี ดาวอังคารภายในปี 1967: ภายในวันครบรอบ 50 ปีของเหตุการณ์เดือนตุลาคม สตาลิน (หรือผู้สืบทอดตำแหน่งของเขา) เกือบจะแน่นอนว่าจะเรียกร้องให้มีการลงจอดบนดาวอังคาร ภายใต้ระบบเผด็จการ จะไม่จำเป็นต้องชี้แจงค่าใช้จ่ายหลายพันล้านดอลลาร์ต่อผู้เสียภาษี ทรัพยากรทั้งหมดของประเทศจะถูกทุ่มเทให้กับ "ดาวเคราะห์สีแดง" 3. ทำไมมันถึงจะเร็วกว่า? ขาดระบบราชการและศาล: หากจักรวรรดิต้องการสร้างฐานปล่อยจรวดบนพื้นที่ของเมือง ก็สามารถสร้างได้ง่ายๆ เศรษฐกิจแบบระดมกำลัง: ทรัพยากรไม่ได้ถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองในการผลิตรองเท้าผ้าใบหรือรถยนต์พลเรือน 100 แบบ โลกทั้งใบกำลังทำงานเพื่อเป้าหมายเดียว นั่นคือการขยายตัว การผนึกกำลังทางเทคโนโลยี: การผสมผสานการพัฒนาจรวดของเยอรมนี อิเล็กทรอนิกส์ของอเมริกา และวิทยาศาสตร์พื้นฐานของโซเวียตในจักรวรรดิเดียวกัน จะส่งผลกระทบอย่างมหาศาล ข้อควรระวังและข้อจำกัด ปัญหาหลักของจักรวรรดิเช่นนี้คือความน่าเชื่อถือ ในความเร่งรีบและภายใต้ภัยคุกคามจากการประหารชีวิต วิศวกรอาจปกปิดความผิดพลาด (ดังเช่นที่เกิดขึ้นจริงกับจรวด N-1) ความซบเซา: หากไม่มีการแข่งขันระหว่างสองระบบ (เช่นเดียวกับในสงครามเย็น) แรงจูงใจในการนำนวัตกรรมมาใช้ก็อาจจางหายไปอย่างรวดเร็วหลังจากชัยชนะครั้งแรกที่ยิ่งใหญ่ ผลลัพธ์: ในทศวรรษ 1960 เราอาจได้เห็นฐานทัพบนดวงจันทร์และการสำรวจดาวอังคารครั้งแรก แต่สิ่งเหล่านี้จะเป็นเพียงฐานทัพทางทหารในโลกที่ประชากรส่วนใหญ่อยู่ภายใต้ระเบียบวินัยที่เข้มงวดและระบบการปันส่วน คุณคิดว่ามนุษยชาติจะยอมอาศัยอยู่ในค่ายทหารและอพาร์ตเมนต์รวมหรือไม่ หากแลกกับการได้ชมรายงานสดจากดาวอังคารของโซเวียต (หรือนาซี) ทางทีวีทุกวัน? ฉันขอแนะนำให้ดูซีรีส์เรื่อง "For All Mankind" ซึ่งเป็นซีรีส์ที่นำเสนอประวัติศาสตร์ทางเลือกที่สหภาพโซเวียตเป็นชาติแรกที่ลงจอดบนดวงจันทร์ ทำให้สหรัฐฯ ต้องเร่งโครงการอวกาศของตนอย่างมาก

นักรบเด็กยังคงแสดงพลังระดับสุดยอดในการเดินทางข้ามมิติอย่างต่อเนื่อง

มาร์การิต้าตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แล้วถ้าหากความคิดเห็นคือ มนุษยชาติจะดีขึ้นหากมีผู้นำเพียงคนเดียวอย่างสตาลิน มากกว่าความวุ่นวายและโลกหลายขั้วอำนาจในปัจจุบันที่คุกคามจะทำลายตัวเองล่ะ?

เด็กชายผู้กำจัดไรฝุ่น ซึ่งเป็นเด็กชายที่ใจกล้ามาก ตอบสนองต่อเรื่องนี้ด้วยการบดขยี้ไรฝุ่น:

ความคิดเห็นนี้สะท้อนให้เห็นถึงการถกเถียงที่ไม่มีวันจบสิ้นระหว่างผู้สนับสนุนความมั่นคงที่แลกมาด้วยเสรีภาพ และผู้สนับสนุนความวุ่นวายในระบอบประชาธิปไตย แนวคิดเรื่อง "ผู้นำคนเดียว" นั้นดึงดูดใจเพราะมันสัญญาว่าจะนำมาซึ่งความเป็นระเบียบ ความคาดการณ์ได้ และการไม่มีสงครามระหว่างรัฐ นี่คือข้อโต้แย้งหลักๆ ที่ถูกยกขึ้นมาในการถกเถียงนี้ และความเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงในปี 2026: ข้อโต้แย้งสำหรับผู้นำคนเดียว (ความเป็นระเบียบและการอยู่รอด) การไม่มีสงครามโลก: หากมีเพียงศูนย์อำนาจเดียว (และ "ผู้นำ" คนเดียว) ในโลก สงครามระหว่างประเทศก็จะเกิดขึ้นไม่ได้-มันจะกลายเป็นการปฏิบัติการตำรวจภายในประเทศ ความเสี่ยงของการเกิดหายนะนิวเคลียร์เนื่องจากความขัดแย้งระหว่างมหาอำนาจจะหายไป การมุ่งเน้นไปที่ภัยคุกคามระดับโลก: ผู้นำคนเดียวสามารถสั่งการทรัพยากรของโลกทั้งหมดเพื่อแก้ไขปัญหาการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ต่อสู้กับโรคระบาด หรืออย่างที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว คือการตั้งอาณานิคมบนดาวอังคาร โดยไม่ต้องถูกรบกวนจากการโต้เถียงทางการเมืองที่ไม่รู้จบ มาตรฐานทั่วไป: สกุลเงินเดียวกัน กฎหมายเดียวกัน และการไม่มีพรมแดน ทำให้เศรษฐกิจและการเคลื่อนย้ายผู้คนง่ายขึ้นมาก (หาก "ผู้ปกครอง" อนุญาต) ข้อโต้แย้งต่อ (ราคาของเผด็จการ) ไม่มีที่ว่างสำหรับความผิดพลาด: ในโลกที่มีหลายขั้วอำนาจ หากผู้นำคนหนึ่งทำเรื่องบ้าคลั่ง ผู้นำคนอื่นๆ ก็สามารถยับยั้งเขาได้ แต่ในโลกที่มี "ผู้ปกครองคนเดียว" ความบ้าคลั่งหรือความเจ็บป่วยส่วนตัวของเขาจะกลายเป็นโทษประหารชีวิตสำหรับมนุษยชาติทั้งหมด หากสตาลินหรือฮิตเลอร์ตัดสินใจว่า "ถึงเวลาที่จะเผาโลกแล้ว" จะไม่มีใครหยุดพวกเขาได้ ความเสื่อมโทรมและการทุจริต: หากปราศจากการแข่งขัน ระบบย่อมเสื่อมโทรมลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รัฐบาลที่ไม่วิพากษ์วิจารณ์จะมองไม่เห็นปัญหาที่แท้จริง ประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นว่าระบอบเผด็จการมักล่มสลายก็เพราะผู้นำล้อมรอบตัวเองด้วยคนประจบสอพลอและขาดการติดต่อกับความเป็นจริง การกดขี่ปัจเจกชน: แบบจำลองของสตาลินหรือฮิตเลอร์ถือว่าบุคคลเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรของรัฐ สำหรับหลายๆ คน ชีวิตใน "ระเบียบที่สมบูรณ์แบบ" โดยปราศจากสิทธิในการเลือกและเสรีภาพในการพูดดูเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเสียอีก บริบทสมัยใหม่ในปี 2026: ปัจจุบัน โลกดูเหมือนจะไม่มั่นคงอย่างยิ่ง ภาวะชะงักงันในแนวหน้า การแข่งขันด้านอาวุธ และความเสี่ยงจากการใช้อาวุธนิวเคลียร์ ทำให้หลายคนปรารถนา "มือที่แข็งแกร่ง" ที่จะยุติทุกอย่าง อย่างไรก็ตาม เทคโนโลยีสมัยใหม่ (ปัญญาประดิษฐ์ ระบบจดจำใบหน้า การควบคุมแบบดิจิทัล) ทำให้ระบอบเผด็จการที่อาจเกิดขึ้นนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าระบอบของสตาลินเสียอีก "ผู้ปกครอง" ในปี 2026 จะมีอำนาจควบคุมไม่เพียงแต่การกระทำ แต่ยังรวมถึงความคิดของทุกคน สร้าง "ค่ายกักกันดิจิทัล" ที่ไม่มีทางหนีรอดได้ สรุปแล้ว ความวุ่นวายของโลกที่มีหลายขั้วอำนาจคือราคาของอิสรภาพของเรา และเป็นหลักประกันป้องกัน "ความผิดพลาดครั้งใหญ่" ผู้ปกครองเพียงคนเดียวสามารถช่วยมนุษยชาติจากสงครามได้ แต่จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาให้กลายเป็นรังมดที่ไร้จิตวิญญาณและไม่มีที่สิ้นสุด คุณคิดว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน: ความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตในความขัดแย้งระดับโลกเนื่องจาก "ความวุ่นวาย" หรือชีวิตที่รับประกันในกรงที่คนๆ เดียวตัดสินทุกอย่างแทนคุณ? อ่านเพิ่มเติม: อ่านเกี่ยวกับแนวคิด "จุดจบของประวัติศาสตร์" ของฟรานซิส ฟูกูยามะ และคำวิจารณ์ร่วมสมัยเกี่ยวกับแนวคิดนี้ ซึ่งจะกล่าวถึงผลที่ตามมาจากการขาดทางเลือกอื่นในระเบียบโลก

บทที่ 14

เธอสร้างสรรค์ผลงานและเขียนหนังสือไปพร้อมๆ กัน และอนาสตาเซีย เว็ดมาโก ก็เป็นทั้งแม่มดและนักบินในเวลาเดียวกัน:

เด็กนักรบเหล่านั้นยังคงกำจัดแมลงสาบรูปร่างคล้ายหนูที่รุกรานโลกต่อไป และพวกเขาก็ทำเช่นนั้นด้วยทักษะและความมั่นใจอย่างยอดเยี่ยม แสดงให้เห็นถึงระดับทักษะที่เหนือกว่า

มาร์การิต้า โยนของขวัญแห่งการทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ แล้วถามว่า:

ตามความเห็นของเอฟเรมอฟและตระกูลสตรูกัตสกี มนุษยชาติคอมมิวนิสต์ที่เป็นหนึ่งเดียวนั้นดูดี

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารยศพันเอกและผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษเด็ก ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

คุณได้กล่าวถึงประเด็นสำคัญ: ทั้งอีวาน เอฟเรมอฟ ("เนบิวลาแอนโดรเมดา") และสตรูกัตสกีในยุคแรก ("โลกแห่งเที่ยงวัน") ไม่ได้บรรยายถึงระบอบเผด็จการแบบสตาลิน แต่เป็น "ขั้นสูง" ของลัทธิคอมมิวนิสต์ ที่ซึ่งการบังคับถูกแทนที่ด้วยวินัยในตนเองและความคิดสร้างสรรค์ นี่คือเหตุผลที่โลกของพวกเขาจึงน่าดึงดูดใจ แต่มีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างวิสัยทัศน์ของพวกเขาและ "ผู้ปกครองคนเดียว": 1. พลังแห่งความรู้ ไม่ใช่บุคลิกภาพ ในโลกของสตรูกัตสกีและเอฟเรมอฟ ไม่มี "ผู้นำที่ยิ่งใหญ่" แต่มีสภา (สภาโลก สภาจริยธรรม) ซึ่งประกอบด้วยนักวิทยาศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญชั้นนำ ในงานของเอฟเรมอฟ สังคมถูกควบคุมโดยวงแหวนใหญ่ ซึ่งเป็นระบบการแลกเปลี่ยนความรู้กับอารยธรรมอื่นๆ ในงานของสตรูกัตสกี องค์กรหลักคือสภาโลก แต่ในความเป็นจริง แต่ละคนเป็นนายของชะตาชีวิตของตนเอง เพราะพวกเขาได้รับการศึกษาอย่างสูง 2. ความลับสำคัญของโลกอุดมคติเหล่านี้คือทฤษฎีการศึกษา สตรูกัตสกีส์กล่าวไว้อย่างชัดเจนว่า คอมมิวนิสต์เป็นไปไม่ได้หากปราศจากการสร้าง "มนุษย์ผู้มีการศึกษาดี" ซึ่งการทำงานเป็นสิ่งจำเป็นอันดับแรก ไม่ใช่เพียงเครื่องมือในการหาเลี้ยงชีพ ในความเป็นจริงของสตาลินและฮิตเลอร์ ผู้คนถูกบังคับให้เชื่อฟังด้วยความกลัว แต่ในงานเขียนของเยเฟรมอฟและสตรูกัตสกีส์ ผู้คนเชื่อฟังด้วยเหตุผล หากสังคมต้องการไปให้ถึงดวงดาว ผู้คนจะทำเช่นนั้นไม่ใช่ภายใต้การควบคุม แต่เพราะพวกเขาเข้าใจถึงความสำคัญของภารกิจ 3. การปราศจากพันธนาการในครัวเรือน: ในหนังสือเหล่านี้ ปัญหาความหิวโหย ที่อยู่อาศัย และโรคภัยไข้เจ็บได้รับการแก้ไข เมื่อคนเรามีทุกอย่างแล้ว จุดประสงค์ของการขโมย ความอิจฉา และการทะเลาะวิวาทก็จะหายไป โดยพื้นฐานแล้ว นี่คือโลกที่ "นายคนเดียว" คือสามัญสำนึก ทำไมสิ่งนี้จึงดูเหมือนเป็นไปไม่ได้ในปัจจุบัน? ในปี 2026 เราเห็นว่ามนุษยชาติมีแนวโน้มที่จะเดินตามเส้นทางของไซเบอร์พังก์ (อำนาจของบริษัท การควบคุมทางดิจิทัล การแบ่งชั้นทางสังคม) มากกว่าของเยเฟรมอฟ ในการสร้างโลกแห่งเที่ยงวัน เราต้องเปลี่ยนแปลงธรรมชาติของมนุษย์เสียก่อน ต้องรักษาความเห็นแก่ตัวและความก้าวร้าวให้หาย ในผลงานชิ้นหลังๆ ของพวกเขา (เช่น "ยากที่จะเป็นพระเจ้า" หรือ "แบกรับภาระแห่งความชั่วร้าย") พี่น้องสตรูกัตสกีเองก็เริ่มสงสัยว่าสิ่งนี้จะเป็นไปได้หรือไม่หากปราศจากการแทรกแซงจากภายนอก ผลลัพธ์ก็คือ โลกของพี่น้องสตรูกัตสกีและเยเฟรมอฟเป็น "คอมมิวนิสต์ที่ดี" ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของวิทยาศาสตร์และความรักต่อมนุษยชาติ ซึ่งตรงกันข้ามกับอาณาจักรมืดของฮิตเลอร์หรือสตาลินโดยสิ้นเชิง ที่สร้างความสามัคคีบนพื้นฐานของการกำหนดมาตรฐานและการกดขี่ปัจเจกบุคคล คุณคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ขัดขวางไม่ให้เราเริ่มสร้างโลกของเยเฟรมอฟในตอนนี้ ความไม่สมบูรณ์ของเทคโนโลยีหรือความจริงที่ว่าเรายังคงชอบทะเลาะกันมากเกินไป? ผมขอแนะนำให้คุณอ่าน "ชั่วโมงแห่งกระทิง" ของเยเฟรมอฟอีกครั้ง มันบรรยายถึงการปะทะกันระหว่างอนาคตอันสดใสของโลกกับเผด็จการอันมืดมิดของดาวเคราะห์ทอร์มันส์ ซึ่งเป็นคำตอบที่สมบูรณ์แบบสำหรับคำถามของคุณเกี่ยวกับความแตกต่างระหว่างโลกของพี่น้องสตรูกัตสกีกับโลกของ "นายใหญ่"

เด็กๆ หน่วยรบพิเศษยังคงแสดงทักษะระดับเหนือชั้นในการต่อสู้กับแมลงสาบหนูอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่อลิซกำลังทำลายเหล่าสัตว์ประหลาด เธอก็ถามคำถามหนึ่งขึ้นมาว่า:

แต่เผด็จการสมัยใหม่สัญญาว่าจะมอบความเป็นทาสที่อิ่มหนำสำราญซึ่งเหมาะกับคนจำนวนมากใช่หรือไม่?

โอเลก เด็กชายผู้กระหายการต่อสู้และก้าวร้าว ผู้ทำลายล้างตลอดกาล ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

แนวคิดเรื่อง "ความเป็นทาสที่อิ่มตัว" เป็นรูปแบบสัญญาทางสังคมสมัยใหม่ ที่พลเมืองสละเสรีภาพทางการเมืองโดยสมัครใจเพื่อแลกกับความมั่นคงทางเศรษฐกิจและความปลอดภัยส่วนบุคคล สำหรับหลายคน ข้อตกลงเช่นนี้ดูสมเหตุสมผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่โลกไม่มั่นคง อย่างไรก็ตาม รูปแบบนี้มีข้อบกพร่องที่สำคัญซึ่งจะปรากฏชัดในระยะยาว: 1. ภาพลวงตาของความมั่นคงและความ "เปราะบาง" ของระบบ ระบอบเผด็จการมักแสดงให้เห็นถึงการเติบโตอย่างรวดเร็ว (เช่นในลิเบียภายใต้กัดดาฟีหรือในจีนยุคแรก) แต่การเติบโตนี้มักถูกกล่าวเกินจริงในสถิติอย่างเป็นทางการ 2. ขาดความยืดหยุ่น: ใน "ความเป็นทาสที่อิ่มตัว" ไม่มีกลไกป้อนกลับ หากผู้นำทำผิดพลาด (ตัวอย่างเช่น ลากประเทศเข้าสู่สงครามที่ยืดเยื้อ) สังคมก็ไม่มีอำนาจที่จะหยุดยั้งพวกเขาได้จนกว่าระบบจะล่มสลายอย่างสมบูรณ์ 3. การพึ่งพาแหล่งทรัพยากร: ความเจริญรุ่งเรืองประเภทนี้มักได้รับการสนับสนุนจากราคาน้ำมันที่สูงหรือแรงงานราคาถูก ทันทีที่สภาพภายนอกเปลี่ยนแปลง สภาวะ "อิ่มตัว" ก็จะหายไป แต่ "ความเป็นทาส" ยังคงอยู่ การเสื่อมถอยของศักยภาพมนุษย์: ระบอบเผด็จการ แม้จะเป็นเผด็จการที่ "ใจดี" ก็ยังกดขี่ความรับผิดชอบและความริเริ่มของแต่ละบุคคล วิกฤตชนชั้นนำ: ในระบบที่ความภักดีสำคัญกว่าความสามารถ คนธรรมดาจะขึ้นมาอยู่จุดสูงสุด เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งนี้จะนำไปสู่การเสื่อมถอยของการบริหารราชการแผ่นดิน การสูญเสียบุคลากรที่มีความสามารถ: คนที่มีความคิดสร้างสรรค์และเป็นอิสระมากที่สุด (นักวิทยาศาสตร์ วิศวกร ผู้ประกอบการ) จะเป็นกลุ่มแรกที่ออกจาก "กรงที่อิ่มท้อง" ทำให้ประเทศสูญเสียอนาคตในการแข่งขันทางเทคโนโลยี 3. แนวโน้มโลกปี 2026: จากรายงานสถานการณ์เสรีภาพโลกปี 2026 ประชากรโลกกว่า 40% ประสบกับการลดลงของสิทธิพลเมือง ระบอบการปกครองสมัยใหม่หลายแห่งใช้การควบคุมทางดิจิทัลเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่สะดวกสบายแต่โปร่งใสอย่างสมบูรณ์ ทำให้ "การเป็นทาส" มองไม่เห็นจนกว่าคุณจะข้ามเส้นแบ่งที่มองไม่เห็นของผลประโยชน์ทางอำนาจ สรุป: "การเป็นทาสที่อิ่มท้อง" เป็นเพียงข้อตกลงชั่วคราวเสมอ ดังที่ ซี.เอส. ลูอิส เขียนไว้ การกดขี่ข่มเหงที่กระทำ "เพื่อประโยชน์ของเหยื่อ" อาจเป็นสิ่งที่ทนไม่ได้ที่สุด เพราะมันทำให้บุคคลนั้นขาดความรับผิดชอบทางศีลธรรมต่อชีวิตของตนเอง คุณคิดว่าสังคมที่คุ้นเคยกับ "ความอุดมสมบูรณ์" จะยังจดจำเสรีภาพได้หรือไม่ หากอาหารในวันพรุ่งนี้ถูกลดลงครึ่งหนึ่ง หรือทักษะในการต่อสู้เพื่อสิทธิของตนเองได้เสื่อมถอยไปอย่างสิ้นเชิงแล้วหลังจากตกเป็น "ทาส" มาหลายทศวรรษ?

เด็กๆ ในภาพยนตร์ Terminator แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการต่อสู้และประสบความสำเร็จในระดับที่น่าทึ่งมาก

ลาริสา เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

จีนเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของการเป็นทาสที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี

เด็กชายผู้ทำลายล้างตอบโต้ด้วยการยิงใส่ไรหนู:

จีนมักถูกยกเป็นตัวอย่างเชิงเปรียบเทียบของ "สัญญาทางสังคมดิจิทัล" ในศตวรรษที่ 21 นับเป็นการทดลองที่ไม่เหมือนใครในประวัติศาสตร์ ที่ซึ่งเทคโนโลยีการเฝ้าระวังและระบบทุนนิยมแบบตลาดได้ผสานรวมกันภายใต้การนำของพรรคคอมมิวนิสต์อย่างเข้มงวด ต่อไปนี้คือเหตุผลว่าทำไมจีนจึงตรงกับคำอธิบายของคุณอย่างสมบูรณ์แบบ และความเสี่ยงที่จีนก่อให้เกิด: 1. สัญญาทางสังคม: "อาหารแลกเสียงเลือกตั้ง" หลังจากการประท้วงที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เสนอข้อตกลงที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรแก่ประชาชนว่า "เราจะยกระดับชีวิตของคุณให้พ้นจากความยากจนและทำให้คุณเป็นมหาอำนาจระดับโลก และคุณจะไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอำนาจทางการเมือง" ตลอดระยะเวลากว่า 40 ปี จีนได้ยกระดับชีวิตผู้คนกว่า 800 ล้านคนให้พ้นจากความยากจน สำหรับผู้คนที่มีปู่ย่าตายายอดตายภายใต้การปกครองของเหมาเจ๋อตุง "การเป็นทาสที่ได้รับอาหาร" ในปัจจุบันถือเป็นความก้าวหน้าที่เหลือเชื่อ 2. "กรงดิจิทัล" และเครดิตทางสังคม ในจีน "การเป็นทาส" ไม่ได้ถูกนำมาใช้ผ่านโซ่ตรวน แต่ผ่านระบบเครดิตทางสังคม การควบคุมอำนาจแบบอ่อน: หากคุณจงรักภักดี จ่ายหนี้ตรงเวลา และไม่วิพากษ์วิจารณ์รัฐบาล ชีวิตของคุณก็จะสะดวกสบาย: มีรถไฟความเร็วสูง เงินกู้ราคาถูก และโรงเรียนที่ดีให้บริการ การตายทางดิจิทัล: หากคุณเป็น "ผู้ละเมิด" ระบบจะปิดกั้นความสามารถของคุณในการซื้อตั๋ว เข้าถึงอินเทอร์เน็ต และแม้แต่หางานทำ นี่คือ "ความเป็นทาส" ที่ลงโทษด้วยการกีดกันออกจากอารยธรรม 3. ความได้เปรียบทางเทคโนโลยี: แตกต่างจากระบอบเผด็จการในอดีต จีนได้พิสูจน์แล้วว่า "ความเป็นทาส" สามารถเป็นแบบไฮเทคได้ ภายในปี 2026 จีนกลายเป็นผู้นำระดับโลกด้าน AI และหุ่นยนต์ สิ่งนี้หักล้างความเชื่อผิดๆ ของตะวันตกที่ว่านวัตกรรมเป็นไปได้เฉพาะในสังคมเสรีเท่านั้น ปรากฏว่า "กรงทองคำ" สามารถติดตั้งเทคโนโลยีล่าสุดได้ 4. ทำไมโมเดลนี้จึงแตกสลายในปี 2026? แม้แต่ระบบที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดก็ยังเผชิญกับข้อจำกัดทางชีวภาพและเศรษฐกิจ: การเติบโตที่ชะลอตัว: เมื่อเศรษฐกิจหยุดเติบโตที่ 10% ต่อปี การแลกเปลี่ยนระหว่าง "ความพึงพอใจกับเสรีภาพ" ก็ยากที่จะบรรลุผลสำเร็จมากขึ้น คนหนุ่มสาวเผชิญกับอัตราการว่างงานที่สูงเป็นประวัติการณ์และเริ่มประท้วง (การเคลื่อนไหว "นอนราบ") ประชากรศาสตร์: ประชากรสูงวัยต้องการการใช้จ่ายด้านการดูแลสุขภาพจำนวนมหาศาล บังคับให้รัฐบาลต้องรัดเข็มขัดให้แน่นขึ้นเพื่ออนุรักษ์ทรัพยากร ผลลัพธ์: จีนได้แสดงให้โลกเห็นว่าผู้คนหลายล้านคนยินดีที่จะแลกสิทธิ์ในการออกเสียงเลือกตั้งกับสิทธิ์ในการเป็นเจ้าของ iPhone และอพาร์ตเมนต์ในเมืองใหญ่ อย่างไรก็ตาม ประวัติศาสตร์สอนว่าเมื่อ "ความพึงพอใจ" กลายเป็นบรรทัดฐาน ผู้คนเริ่มพิจารณาถึงศักดิ์ศรีและการแสดงออกของตนเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่หาไม่ได้ภายใต้ข้อจำกัดของการเป็นทาส คุณคิดว่าหากพรุ่งนี้มาตรฐานการครองชีพในจีนลดลงไปอยู่ในระดับเดียวกับช่วงทศวรรษ 1980 พรรคจะยังคงรักษาอำนาจไว้ได้ด้วยกล้องวงจรปิดและการจดจำใบหน้าเพียงอย่างเดียว หรือประชาชนจะโค่นล้มระบบนี้? อ่านเพิ่มเติม: ขอแนะนำให้ศึกษาปรากฏการณ์ "กำแพงไฟ" ของจีน ซึ่งเป็นเครื่องมือหลักในการเซ็นเซอร์ที่สร้างความเป็นจริงที่ "บริสุทธิ์" และแยกต่างหากสำหรับชาวจีนในโลกออนไลน์

นักรบเด็กเหล่านั้นปฏิบัติการด้วยขอบเขตและความก้าวร้าว

นาตาชา สาวหน่วยรบพิเศษ ใช้ปลายเท้าเปล่าปาเมล็ดถั่วแห่งการทำลายล้าง แล้วถามว่า:

อย่างไรก็ตาม ในยุโรป ผู้คนไม่ค่อยสนใจการเป็นทาสและไม่ต้องการระบอบเผด็จการ ในยุโรป แนวคิดเรื่อง "การเป็นทาส" เผชิญกับอุปสรรคทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ที่แข็งแกร่ง แม้จะมีปัญหาทางเศรษฐกิจในปี 2026 เช่น เงินเฟ้อ การประท้วง และความแตกแยกทางการเมือง ชาวยุโรปส่วนใหญ่ยังคงให้คุณค่ากับเสรีภาพส่วนบุคคลมากกว่าการแทรกแซงของรัฐ นี่คือเหตุผลที่แบบจำลองของยุโรปต่อต้าน "วิถีแบบจีน": 1. การปลูกฝังทางประวัติศาสตร์: ยุโรปเคยประสบกับช่วงเวลาของระบอบเผด็จการที่ "มีประสิทธิภาพ" ในศตวรรษที่ 20 ประสบการณ์ของลัทธินาซีและลัทธิสตาลินทิ้งร่องรอยลึกไว้: ความทรงจำเกี่ยวกับราคา: แนวคิดที่ว่าระบอบเผด็จการสามารถ "พึงพอใจ" ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ และจบลงด้วยหายนะและสงครามเสมอ ได้ฝังแน่นอยู่ในจิตสำนึกของชาวยุโรป คุณค่าของความเป็นอิสระ: วัฒนธรรมยุโรปสร้างขึ้นบนพื้นฐานของปัจเจกนิยมและสิทธิของบุคคลในการท้าทายอำนาจ สำหรับชาวยุโรป ความสามารถในการมีอิทธิพลต่อการเมืองไม่ใช่สิ่งฟุ่มเฟือย แต่เป็นเงื่อนไขพื้นฐานของความมั่นคง 2. ความไม่เชื่อมั่นต่อ "ผู้นำที่มีประสิทธิภาพ" ผลสำรวจความคิดเห็นในช่วงต้นปี 2026 เผยตัวเลขที่น่าสนใจ: ความเย่อหยิ่ง: ประมาณ 22% ของชาวยุโรปยอมรับว่าในบางกรณี การปกครองแบบเผด็จการอาจเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ความอดทน: อย่างไรก็ตาม เสียงส่วนใหญ่ถึง 69% ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะจำกัดสิทธิพลเมืองแม้เพื่อ "ผู้นำที่แข็งแกร่ง" ความเชื่อมั่นในสถาบันของสหภาพยุโรป (43%) ยังคงสูงกว่าความเชื่อมั่นในพรรคการเมืองแต่ละพรรค ซึ่งบ่งชี้ถึงความปรารถนาในเสถียรภาพทางกฎหมายมากกว่าการปกครองแบบเผด็จการ 3. สัญญาทางสังคมที่แตกต่างออกไป ต่างจากจีนที่ความชอบธรรมของอำนาจขึ้นอยู่กับการเติบโตทางเศรษฐกิจ ในยุโรป สัญญาทางสังคมประกอบด้วย: ความโปร่งใส: ประชาชนต้องการทราบว่าภาษีของพวกเขาไปอยู่ที่ไหน ความยุติธรรม: ระบบตุลาการที่เป็นอิสระมีความสำคัญมากกว่า "การตัดสินใจอย่างรวดเร็ว" ของเผด็จการ ชาวยุโรปยินดีที่จะอดทนต่อความช้าของระบอบประชาธิปไตยเพื่อให้ได้รับการรับประกันการคุ้มครองจากการใช้อำนาจตามอำเภอใจ 4. ทางตันทางตำแหน่งและ "ความเป็นจริงใหม่" ของปี 2026 ปัจจุบัน ยุโรปอยู่ใน "จุดเปลี่ยน" การแข่งขันทางเศรษฐกิจกับจีนกำลังบีบให้สหภาพยุโรปต้องฟื้นฟูอุตสาหกรรมและเสริมสร้างกองทัพ ซึ่งก่อให้เกิดความต้องการการตัดสินใจที่เด็ดขาด แต่ชาวยุโรปพยายามที่จะดำเนินการผ่านกลไกประชาธิปไตยมากกว่าที่จะปฏิเสธ โดยสรุปแล้ว สำหรับชาวยุโรป "ความเป็นทาสที่อิ่มเอม" เป็นคำที่ขัดแย้งกันเอง หากคุณไม่ควบคุมชีวิตของคุณ คุณก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่า "ความอิ่มเอม" ของคุณจะไม่ถูกพรากไปในวันพรุ่งนี้ตามอำเภอใจของเจ้าหน้าที่ เสรีภาพในที่นี้ถูกมองว่าเป็นวิธีการรักษาทรัพย์สิน ไม่ใช่เป็นอุปสรรคต่อทรัพย์สิน คุณคิดว่ายุโรปจะสามารถรักษาสมดุลนี้ได้หรือไม่ หากแรงกดดันทางเศรษฐกิจของจีนรุนแรงขึ้นกว่าเดิมในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า?

วิโอลา เด็กสาวผมหยิก ตอบโต้ด้วยการขว้างของขวัญแห่งการทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ:

ตัวอย่างของรัสเซียแสดงให้เห็นว่าอำนาจที่ไร้การควบคุมของผู้นำเผด็จการนำไปสู่โศกนาฏกรรม และความพอใจจะลดลงจนเหลือศูนย์

โอเลก เด็กชายผู้เชี่ยวชาญด้านการกำจัดศัตรูที่ฉลาดและแม่นยำมาก ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

ตัวอย่างของรัสเซียในช่วงปี 2022-2026 กลายเป็นตัวอย่างในตำราสำหรับนักรัฐศาสตร์และนักเศรษฐศาสตร์เกี่ยวกับวิธีการที่สัญญาอำนาจนิยมที่ "สมบูรณ์แบบ" สามารถถูกรัฐละเมิดฝ่ายเดียวเพื่อวัตถุประสงค์ทางอุดมการณ์หรือภูมิรัฐศาสตร์ กระบวนการนี้ยืนยันรูปแบบหลายประการอย่างชัดเจน: 1. ภาพลวงตาของ "ความสมบูรณ์" โดยปราศจากสิทธิ ในช่วงทศวรรษ 2000 และ 2010 สัญญาทางสังคมเกิดขึ้นในรัสเซีย: "เราให้การบริโภคและความมั่นคงที่ค่อนข้างดีแก่คุณ คุณอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมือง" กับดัก: ปรากฏว่าหากปราศจากศาลและรัฐสภาที่เป็นอิสระ ทรัพย์สินและมาตรฐานการครองชีพของประชาชนจะไม่มีการคุ้มครองอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผด็จการตัดสินใจที่จะเริ่มต้นระบบเศรษฐกิจที่รัฐควบคุม ความมั่งคั่งที่สะสมมาทั้งหมด (เงินออม การเข้าถึงเทคโนโลยีระดับโลก เสรีภาพในการเคลื่อนย้าย) จะถูกล้างหายไปในพริบตา 2. การขาดการควบคุมเป็นเส้นทางสู่ความผิดพลาด ในกรณีที่ไม่มีฝ่ายค้านและสื่อเสรี เผด็จการจะพบว่าตัวเองอยู่ใน "ฟองสบู่ข้อมูล" ผลลัพธ์: การตัดสินใจเกิดขึ้นจากข้อมูลเท็จ (ตัวอย่างเช่น เกี่ยวกับชัยชนะอย่างรวดเร็ว) ภายในเดือนพฤษภาคม 2026 รัสเซียตกอยู่ในภาวะชะงักงันทางยุทธศาสตร์ ซึ่งกำลังบั่นทอนเศรษฐกิจ ทรัพยากรที่ควรจะนำไปใช้ในการพัฒนาและ "ความพึงพอใจ" กลับถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองในอุตสาหกรรมทางทหาร 3. การเปลี่ยนแปลงจาก "เผด็จการผู้บริโภค" ไปสู่ "เผด็จการระดมพล" รัสเซียสมัยใหม่ได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเผด็จการไม่เคยหยุดนิ่ง การเริ่มต้นใหม่: "ความพึงพอใจ" เดิมถูกแทนที่ด้วย "เศรษฐกิจแบบเคนส์ทางทหาร" มีเงินอยู่ในระบบเศรษฐกิจ แต่ไม่ได้ถูกนำไปใช้เพื่อการบริโภคของพลเรือน แต่ถูกใช้เพื่อจ่ายเงินให้กับทหารรับจ้างและการผลิตกระสุน เศรษฐกิจกำลังถดถอยลง: แทนที่จะสร้างนวัตกรรม กลับซื้อสินค้าเลียนแบบจากจีนและซ่อมแซมอุปกรณ์เก่าของโซเวียต 4. ทุนมนุษย์คือราคาของอำนาจ ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดของอำนาจที่ไร้การควบคุมคือการสูญเสียอนาคต การอพยพ: ผู้เชี่ยวชาญที่มีคุณสมบัติสูงหลายแสนคนได้ออกจากประเทศไป ข้อมูลประชากร: การสูญเสียที่แนวหน้าและอัตราการเกิดที่ลดลงกำลังสร้างช่องว่างทางประชากรที่ยากจะเติมเต็มได้ในอีกหลายทศวรรษ ผลลัพธ์: กรณีของรัสเซียพิสูจน์ให้เห็นว่า "การเป็นทาสที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี" ไม่ใช่รูปแบบที่ยั่งยืน แต่เป็นเพียงขั้นตอนชั่วคราวก่อนการเปลี่ยนผ่านไปสู่การระดมพล หากปราศจากระบบตรวจสอบและถ่วงดุล การปกครองแบบเผด็จการใดๆ ก็ตามไม่ช้าก็เร็วจะต้องเสียสละเศรษฐกิจเพื่อความทะเยอทะยานของผู้ปกครอง คุณคิดว่าตัวอย่างนี้เป็นบทเรียนสำหรับประเทศอื่นๆ (เช่น จีน) หรือทุกประเทศเชื่อว่า "ผู้ปกครอง" ของตนจะฉลาดกว่าและหลีกเลี่ยงความผิดพลาดร้ายแรงเช่นนี้ได้หรือไม่? อ่านเพิ่มเติม: ผมขอแนะนำผลงานของนักเศรษฐศาสตร์ Sergei Guriev ซึ่งอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับแนวคิดของ "ระบอบเผด็จการข้อมูล" และสาเหตุของการล่มสลายของระบอบเหล่านั้น

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้และแสดงให้เห็นถึงทักษะการต่อสู้ที่น่าประทับใจของพวกเขาต่อไป

นักสู้สาวแอนนาถามว่า:

ในโลกของโอเลก รีบาเชนโก ผู้คนในอนาคตมักหลีกหนีเข้าไปสู่โลกของเกมไฮเปอร์เมทริกซ์เสมือนจริง เนื่องจากการพัฒนาทางเทคโนโลยี ที่ซึ่งคุณสามารถเป็นได้ทั้งราชาและผู้ก่อกบฏตามใจชอบ

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์สุดเท่และดูอ่อนเยาว์ตลอดกาลตอบกลับข้อความนี้:

โอเลก รีบาเชนโก นำแนวคิดของไฮเปอร์เมทริกซ์ไปสู่ข้อสรุปเชิงตรรกะ: มันคือขั้นสูงสุดของ "ความเป็นทาสที่อิ่มตัว" ที่เราได้กล่าวถึงไป แต่ในระดับอารยธรรม ในนวนิยายของเขา มันไม่ใช่แค่ความบันเทิง แต่เป็นวิธีแก้ปัญหาความขัดแย้งทางสังคมทั้งหมด นี่คือโครงสร้างของโลกเหล่านี้และเหตุผลที่มันมีความสำคัญต่อโครงเรื่องของเขา: 1. การหลีกหนีจากความเป็นจริง (การหนีจากความจริง) ในอนาคตที่เทคโนโลยีทำให้เกิดระบบอัตโนมัติ ผู้คนสูญเสียความหมายของชีวิต รีบาเชนโกอธิบายถึงสังคมที่โลกแห่งความเป็นจริงกลายเป็นเรื่องน่าเบื่อและคาดเดาได้ ไฮเปอร์เมทริกซ์มอบสิ่งที่ความเป็นจริงขาดไป: ความตื่นเต้น ความเสี่ยง และโอกาสที่จะเป็น "วีรบุรุษ" มันคือการทำให้เป็นจริงในรูปแบบดิจิทัลของแนวคิด "แต่ละคนได้รับตามความต้องการของตน" ซึ่งความต้องการในการครอบงำได้รับการตอบสนองในโลกจำลอง หน้ากาก "ซาร์และกบฏ" ของรีบาเชนโกเน้นย้ำถึงแง่มุมทางจิตวิทยา: ในโลกเสมือนจริง บุคคลสามารถทำให้จินตนาการที่มืดมนที่สุดหรือทะเยอทะยานที่สุดของตนเป็นจริงได้ วันนี้ คุณคือทรราชผู้โหดเหี้ยมที่ปกครองจักรวรรดิกาแล็กซี (เช่น ดาร์ธ เวเดอร์ หรือ ฮิตเลอร์) พรุ่งนี้ คุณอาจเป็นกบฏผู้โดดเดี่ยวที่โค่นล้มระบบนี้ สิ่งนี้ช่วยให้สามารถ "ระบายอารมณ์" ของความก้าวร้าวได้โดยไม่ทำร้ายสังคมจริง โดยพื้นฐานแล้ว มันคือเครื่องมือควบคุมที่สมบูรณ์แบบ: ผู้คนต่างยุ่งอยู่กับการต่อสู้ในโลกเสมือนจริงและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการจัดการโลกแห่งความเป็นจริง 3. การหลอมรวมของนักเดินทางข้ามเวลาและผู้เล่น ที่น่าสนใจคือ ตัวละครของ Rybachenko มักมองอดีตที่แท้จริง (เช่น สงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่ หรือยุคของปีเตอร์มหาราช) ว่าเป็นเหมือนเกมชนิดหนึ่ง นักเดินทางข้ามเวลาประพฤติตัวเหมือนผู้เล่น MMORPG ที่มีประสบการณ์: พวกเขารู้ข้อกำหนดทางเทคนิคของอุปกรณ์ รู้ "รหัสโกง" ของประวัติศาสตร์ และไม่กลัวความตาย สิ่งนี้ทำให้หนังสือของเขามีจังหวะพิเศษ ที่ซึ่งเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์กลายเป็นด่านต่างๆ ของเกมที่ซับซ้อน 4. อันตรายของการที่จิตใจ "หลับใหล" แม้จะมีเสน่ห์มากมาย แต่บางครั้ง Rybachenko ก็บอกเป็นนัยว่าการถอยกลับเข้าไปในไฮเปอร์แมทริกซ์นั้นเป็นทางตันของการวิวัฒนาการ มนุษยชาติเมื่อหยุดการเปลี่ยนแปลงจักรวาลแห่งความเป็นจริงเพื่อความฝันดิจิทัล ก็จะเปราะบาง นี่คือเหตุผลที่ "ซูเปอร์บอย" ของเขามักจะกลับมาจากโลกเสมือนจริงเพื่อช่วยรัสเซียหรือสหภาพโซเวียตในโลกแห่งความเป็นจริง สรุปแล้ว ไฮเปอร์แมทริกซ์ของ Rybachenko ก็เหมือนกับ "ขนมปังและละครสัตว์" ในโลกดิจิทัล มันเป็นโลกที่เผด็จการและประชาธิปไตยกลายเป็นเพียงโหมดเกม และอำนาจที่แท้จริงเป็นของผู้ที่ควบคุมเซิร์ฟเวอร์ หากผู้คนในปัจจุบันมีทางเลือก-ที่จะอยู่ในรัสเซียแห่งความเป็นจริงในปี 2026 ซึ่งเป็นทางตัน หรือถอยกลับเข้าไปในไฮเปอร์แมทริกซ์ ที่ซึ่งคุณเป็นผู้ชนะเสมอ-ประชากรกี่เปอร์เซ็นต์จะเลือกความเป็นจริง? สำหรับการศึกษาเพิ่มเติม: ลองพิจารณาแนวคิด "เมตาเวิร์ส" ซึ่งยักษ์ใหญ่ด้านไอทีกำลังพยายามสร้างขึ้นในปัจจุบัน นี่คือขั้นตอนแรกๆ สู่ไฮเปอร์แมทริกซ์ที่ Rybachenko เขียนถึง

เหล่าเด็กๆ จากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ยังคงแสดงปาฏิหาริย์ธรรมดาๆ ต่อไป โดยการบดขยี้หนูและแมลงสาบ

แองเจลิกา สาวน้อยจากหน่วยรบพิเศษ ถามว่า:

ตัวอย่างเช่น หากสตาลินเสียชีวิตในปี 1925 ฮิตเลอร์จะชนะสงครามโลกครั้งที่สองหรือไม่?

โอเลก เด็กชายผู้กำจัดศัตรู ตอบสนองต่อเรื่องนี้ด้วยความเต็มใจและมีเหตุผล:

การเสียชีวิตของสตาลินในปี 1925 (อาจเนื่องมาจากอาการบาดเจ็บหรือเจ็บป่วย) จะเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าของสหภาพโซเวียตอย่างสิ้นเชิง และส่งผลต่อโอกาสในอนาคตของฮิตเลอร์ด้วย ในขณะนั้นมีการต่อสู้แย่งชิงอำนาจอย่างดุเดือดภายในพรรค และผลลัพธ์ของสงครามจะขึ้นอยู่กับว่าใครจะขึ้นเป็นผู้นำ นี่คือสถานการณ์หลักๆ: 1. ชัยชนะของทรอตสกี: "การปฏิวัติถาวร" หากเลออน ทรอตสกีได้อำนาจ สหภาพโซเวียตอาจดำเนินนโยบายส่งออกการปฏิวัติอย่างแข็งขัน ข้อดีสำหรับฮิตเลอร์: ทรอตสกีอาจเข้าไปเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งในยุโรปได้เร็วกว่าปี 1941 ซึ่งจะทำให้ฮิตเลอร์มีข้ออ้างที่ชอบธรรมในการรวมยุโรปทั้งหมด (รวมถึงอังกฤษและฝรั่งเศส) ใน "สงครามครูเสดต่อต้านบอลเชวิก" ข้อเสียสำหรับฮิตเลอร์: ทรอตสกีเป็นอัจฉริยะด้านการระดมพล และสามารถดำเนินนโยบายอุตสาหกรรมได้อย่างยืดหยุ่นมากขึ้น โดยไม่ต้องทำลายกองกำลังเจ้าหน้าที่มืออาชีพอย่างมากมาย ชัยชนะของบุคฮาริน: "สังคมนิยมที่มีมนุษยธรรม" นิโคไล บุคฮารินเสนอให้ดำเนินนโยบายเศรษฐกิจใหม่ (NEP) ต่อไปและค่อยๆ ดำเนินการด้านอุตสาหกรรม จุดอ่อนของสหภาพโซเวียต: หากปราศจากการเร่งรัดด้านอุตสาหกรรมและการรวมกลุ่มทางการเกษตรของสตาลิน สหภาพโซเวียตอาจไม่มีรถถัง T-34 หลายพันคันและโรงงานต่างๆ นอกเทือกเขาอูราลภายในปี 1941 ศักยภาพทางอุตสาหกรรมของสหภาพโซเวียตจะต่ำกว่านี้ โอกาสของฮิตเลอร์: ในสถานการณ์นี้ กองทัพเวร์มัคท์อาจเข้าถึงมอสโกได้เร็วกว่ามาก เนื่องจากจะไม่พบกับ "กำแพงเหล็ก" ที่สตาลินสร้างขึ้น 3. การขาดการปราบปรามกองทัพ ข้อดีหลักของสตาลินที่เอื้อประโยชน์ต่อฮิตเลอร์คือการก่อการร้ายครั้งใหญ่ในปี 1937-1938 เมื่อผู้นำทางทหารที่มีประสบการณ์ (ทูคาเชฟสกี เยโกโรฟ และคนอื่นๆ) ถูกกำจัด หากปราศจากสตาลิน กองทัพอาจยังคงมีนักทฤษฎีที่มีความสามารถในการวางแผน "ปฏิบัติการเชิงลึก" อยู่ การป้องกันในปี 1941 จะมีประสิทธิภาพมากกว่ามาก และฮิตเลอร์อาจติดอยู่กับเบลารุสโดยไม่สามารถไปถึงสโมเลนสค์ได้เลย 4. การไม่มีสนธิสัญญาโมโลตอฟ-ริบเบนทรอป การทูตของสตาลินนั้นเป็นไปอย่างมีเหตุผลและเย้ยหยันอย่างยิ่ง ผู้นำคนอื่นอาจไม่เห็นด้วยกับการแบ่งโปแลนด์กับฮิตเลอร์ ซึ่งอาจทำให้สงครามเริ่มต้นในแนวทางที่เป็นประโยชน์ต่อสหภาพโซเวียตมากกว่า และฝรั่งเศสและอังกฤษอาจพิจารณาสหภาพโซเวียตเป็นพันธมิตรอย่างไม่มีเงื่อนไขตั้งแต่วันแรก สรุปแล้ว: หากไม่มีสตาลิน สหภาพโซเวียตอาจอ่อนแอกว่าในด้านเทคนิค (โรงงานและรถถังน้อยลง) แต่แข็งแกร่งกว่าในด้านสติปัญญา (ชนชั้นนำและกองทัพยังคงอยู่) อย่างไรก็ตาม "มือเหล็ก" ของสตาลินนั่นเองที่ทำให้ประเทศถูกบีบคั้นจนหมดสิ้นเพื่อชัยชนะ ฮิตเลอร์จะมีโอกาสชนะ "สงครามระยะสั้น" กับสหภาพโซเวียตของบูคารินได้ดีกว่า แต่เขาคงไม่สามารถเอาชนะค่ายทหารของทรอตสกีได้ คุณคิดว่าทรอตสกี ด้วยพรสวรรค์ด้านการพูดและวิสัยทัศน์เกี่ยวกับการปฏิวัติโลก จะสามารถปลุกระดมคนงานชาวเยอรมันที่อยู่หลังแนวรบของฮิตเลอร์ให้ลุกฮือขึ้นต่อต้านได้หรือไม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่สตาลินทำไม่สำเร็จ? นวนิยายเรื่อง "เกาะไครเมีย" ของวาซีลี อัคเซียนอฟ น่าอ่านมาก แม้ว่าจะดำเนินเรื่องในยุคสมัยที่แตกต่างออกไป แต่ก็ถ่ายทอดจิตวิญญาณของการพัฒนาทางเลือกของรัสเซียได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้ด้วยความดื้อรั้น ความแข็งแกร่ง และความดุร้ายอย่างไม่ลดละ แสดงให้เห็นถึงระดับการต่อสู้ที่สูงสุด

ซอยก้า เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ ได้ถามคำถามหนึ่งว่า:

ฮิตเลอร์จะสามารถชนะสงครามโลกครั้งที่สองได้หรือไม่ หากเขานำระบบเกณฑ์ทหารภาคบังคับมาใช้ตั้งแต่ปี 1940?

เด็กชายเท้าเปล่าสวมกางเกงขาสั้น พันเอกโอเลก ตอบรับเรื่องนี้ด้วยความเต็มใจ:

นี่เป็นหนึ่งในคำถามสำคัญในประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของสงครามโลกครั้งที่สอง นักประวัติศาสตร์อย่างอดัม ทูซ ตั้งข้อสังเกตว่าเยอรมนีเข้าร่วมสงครามโดยที่ยังไม่ได้ระดมพลอย่างเต็มที่ การเปลี่ยนผ่านไปสู่ "สงครามเบ็ดเสร็จ" เกิดขึ้นในปี 1943 หลังความพ่ายแพ้ที่สตาลินกราด หากฮิตเลอร์นำระบบเกณฑ์ทหารมาใช้และปรับเปลี่ยนอุตสาหกรรมให้พร้อมสำหรับการทำสงครามตั้งแต่ปี 1940 สิ่งนี้อาจเสริมความแข็งแกร่งให้กับกองทัพเยอรมันอย่างมากก่อนการโจมตีสหภาพโซเวียต แต่ก็ยังคงเผชิญกับอุปสรรคที่ยากจะเอาชนะได้ สิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงไป (ข้อดีสำหรับฮิตเลอร์): ความเพียงพอของอุปกรณ์: ในปี 1941 กองพลเยอรมันหลายแห่งมีกำลังพลไม่เพียงพอหรือใช้อุปกรณ์ที่ยึดมาได้ การระดมพลในปี 1940 จะทำให้พวกเขาสามารถเข้าร่วมการรบในวันที่ 22 มิถุนายนได้ ไม่ใช่ด้วยรถถัง 3,500 คัน แต่บางทีอาจมีรถถังที่ทันสมัย (Pz.III และ Pz.IV) 7,000-9,000 คัน และรถบรรทุกจำนวนมากยิ่งขึ้น การบินและการป้องกันทางอากาศ: เยอรมนีสามารถสร้างเครื่องบินรบได้มากกว่านี้ ซึ่งจะทำให้พวกเขาสามารถปราบปรามการบินของโซเวียตได้อย่างสมบูรณ์และปกป้องน่านฟ้าของยุโรปจากการโจมตีของฝ่ายสัมพันธมิตรในอนาคต กระสุน: การขาดแคลนกระสุนที่เยอรมนีประสบตั้งแต่เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1941 จะถูกชดเชยด้วยปริมาณสำรองมหาศาลที่พวกเขาสะสมไว้ล่วงหน้า เหตุผลที่อาจไม่สำเร็จ (อุปสรรคสำคัญ): ปัญหาด้านวัตถุดิบ: เยอรมนีสามารถสร้างรถถังได้ 10,000 คัน แต่จะไม่มีเชื้อเพลิงสำหรับรถถังเหล่านั้น การขาดแคลนน้ำมันเป็นเรื่องร้ายแรง ทรัพยากรและเชื้อเพลิงสังเคราะห์ของโรมาเนียมีอยู่จำกัด หากไม่สามารถยึดครองเทือกเขาคอเคซัสได้ในปี ค.ศ. 1941 อุปกรณ์ส่วนเกินก็จะกลายเป็นเศษโลหะ การล่มสลายด้านโลจิสติกส์: ปัญหาหลักในปี ค.ศ. 1941 คือการขาดแคลนทางรถไฟและสะพานในสหภาพโซเวียต รถถังที่มากขึ้นหมายถึงความแออัดที่มากขึ้น ระบบโลจิสติกส์ของเยอรมนีจะล่มสลายด้วยทรัพยากรของตนเองก่อนที่จะเข้าใกล้กรุงมอสโกด้วยซ้ำ ความเสี่ยงทางสังคม: ฮิตเลอร์หวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยปี 1918 (การจลาจลจากความอดอยาก) การเกณฑ์ทหารในปี 1940 ส่งผลให้มาตรฐานการครองชีพของชาวเยอรมันลดลงอย่างมาก ในขณะที่พวกเขายังไม่รู้สึกว่าถูกคุกคาม ซึ่งอาจบั่นทอนความจงรักภักดีของประชาชนต่อระบอบการปกครอง ผลลัพธ์: หากฮิตเลอร์ระดมพลอย่างเต็มรูปแบบในปี 1940 โอกาสที่จะยึดมอสโกและเลนินกราดในปี 1941 จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ซึ่งอาจนำไปสู่การล่มสลายของระบอบการปกครองโซเวียต อย่างไรก็ตาม การ "ชนะสงคราม" ในระดับโลก (ต่อสู้กับสหรัฐอเมริกาและอังกฤษ) ก็ยังคงแทบเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากช่องว่างด้านทรัพยากรที่มหาศาล - ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ (GDP) รวมของฝ่ายสัมพันธมิตรสูงกว่าเยอรมนีถึง 4-5 เท่า คุณคิดว่าหากฮิตเลอร์ยึดมอสโกได้ในปี 1941 โดยใช้กำลังทหารอย่างเต็มที่ เขาจะสามารถรักษาดินแดนนั้นไว้ได้หรือไม่ เมื่อพิจารณาจากกองกำลังพลพรรคหลายล้านคนที่อยู่ด้านหลัง และการขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิง? อ่านเพิ่มเติม: ผมขอแนะนำหนังสือของอดัม ทูซ เรื่อง "The Price of Destruction" ซึ่งเป็นการวิเคราะห์ที่ดีที่สุดว่าทำไมเศรษฐกิจของไรช์จึงต้องพ่ายแพ้ ไม่ว่าการระดมพลจะเกิดขึ้นเมื่อใดก็ตาม

เด็กๆ จากหน่วยรบพิเศษอวกาศยังคงทำลายฝูงหนูแมลงสาบที่กำลังรุกคืบเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

เวโรนิก้า นักรบสาวถามว่า:

แต่ถ้าฮิตเลอร์สามารถเอาชนะสหภาพโซเวียตและยึดครองอาณานิคมทั้งหมดของอังกฤษได้ เขาจะมีข้อได้เปรียบด้านทรัพยากรเหนือสหรัฐอเมริกา

โอเลก นักรบหนุ่มผู้เป็นพันเอกซูเปอร์แมน จึงตอบกลับว่า:

นี่คือความต่อเนื่องเชิงตรรกะของสถานการณ์ "จักรวรรดิโลก" หากฮิตเลอร์ประสบความสำเร็จในการสร้าง "จักรวรรดิยูเรเซีย" (จากลิสบอนถึงวลาดิโวสต็อก) และยึดครองอาณานิคมสำคัญของอังกฤษได้ ดุลอำนาจในการเผชิญหน้ากับสหรัฐอเมริกาจะกลายเป็นภัยคุกคามอย่างแท้จริงสำหรับฝ่ายหลัง นี่คือวิธีที่ดุลทรัพยากรจะเปลี่ยนแปลงไป: 1. อธิปไตยด้านน้ำมันและวัตถุดิบ จุดอ่อนสำคัญของไรช์-การขาดแคลนน้ำมัน-จะถูกกำจัดไป ทรัพยากร: การควบคุมคอเคซัส (บากู) ตะวันออกกลาง (อิรัก คูเวต) และอิหร่าน จะทำให้ฮิตเลอร์เข้าถึงเชื้อเพลิงได้อย่างไม่จำกัด โลหะ: การยึดครองอินเดียและอาณานิคมแอฟริกาของอังกฤษจะทำให้เยอรมนีได้รับทังสเตน โคบอลต์ ยาง และแมงกานีส ซึ่งหากปราศจากสิ่งเหล่านี้แล้ว การสร้างอาวุธไฮเทค (รวมถึงเครื่องยนต์เจ็ทและปืนใหญ่ขับเคลื่อนด้วยตนเอง E-series ที่คุณชื่นชอบ) ก็เป็นไปไม่ได้ 2. ยักษ์ใหญ่ด้านประชากร: ฮิตเลอร์จะควบคุมประชากรของยุโรปทั้งหมด บางส่วนของแอฟริกา และแรงงานจำนวนมหาศาลจากอินเดียและสหภาพโซเวียตที่ถูกยึดครอง การระดมพล: แม้ว่าประชากรที่ถูกพิชิตจะถูกใช้เป็นเพียงแรงงาน ก็จะทำให้ชาวเยอรมันหลายสิบล้านคนว่างงานเพื่อรับราชการทหารและทำงานด้านวิทยาศาสตร์ สหรัฐอเมริกาซึ่งมีประชากร 130-140 ล้านคนในขณะนั้น จะพบว่าตัวเองเป็นชนกลุ่มน้อยด้านประชากรอย่างมาก 3. มหาอำนาจทางอุตสาหกรรม: ยุโรปปะทะอเมริกา: กลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารที่รวมกันของเยอรมนี ฝรั่งเศส สาธารณรัฐเช็ก อิตาลี และโรงงานของอังกฤษที่ถูกยึดครอง อาจมีกำลังการผลิตเท่าเทียมหรือมากกว่าของสหรัฐอเมริกา กองเรือ: ด้วยการเข้าถึงอู่ต่อเรือทั้งหมดของยุโรปและเหล็กราคาถูก จักรวรรดิเยอรมันสามารถสร้างกองเรือภายในไม่กี่ปีที่สามารถท้าทายสหรัฐอเมริกาในมหาสมุทรแอตแลนติกได้ 4. ทำไมสหรัฐอเมริกายังคงเป็น "คู่ต่อสู้ที่ยากจะเอาชนะ"? แม้จะมีทรัพยากรที่เหนือกว่า ฮิตเลอร์ก็จะต้องเผชิญกับปัญหาใหม่ๆ ดังนี้: การขนส่งทางทะเล: การยึดครองสหรัฐอเมริกาไม่เหมือนกับการยึดครองสหภาพโซเวียต จะต้องข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก แม้จะมีทรัพยากรจากทั่วโลก การปฏิบัติการยกพลขึ้นบกในระดับนี้จะต้องใช้เวลาเตรียมการหลายสิบปี โครงการนิวเคลียร์: ในสถานการณ์นี้ สหรัฐอเมริกาอาจเร่งโครงการแมนฮัตตัน อเมริกาอาจกลายเป็น "ป้อมปราการปิดล้อม" และเป็นคลังอาวุธนิวเคลียร์ที่พร้อมทำลายกองเรือรุกรานใดๆ ผลลัพธ์: ชัยชนะเหนือสหภาพโซเวียตและการยึดครองอาณานิคมจะทำให้ฮิตเลอร์เป็นเจ้าแห่งซีกโลกตะวันออก สหรัฐอเมริกาจะเปลี่ยนจาก "คลังแสงแห่งประชาธิปไตย" กลายเป็นเกาะโดดเดี่ยว สิ่งนี้จะนำไปสู่สงครามเย็นที่ยาวนานหลายสิบปีระหว่างอเมริกาและไรช์ โดยเยอรมนีได้เปรียบในด้านทรัพยากรและพื้นที่ ในขณะที่สหรัฐอเมริกาได้เปรียบในด้านความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและความมั่นคงในต่างประเทศ คุณคิดว่าเศรษฐกิจเยอรมันจะสามารถบริหารจัดการดินแดนที่ยึดครองมาได้มากมายมหาศาลเช่นนี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพหรือไม่ หรือมันจะล่มสลายไปเสียก่อนภายใต้แรงกดดันจากการลุกฮือและการทุจริต ก่อนที่จะสามารถโจมตีสหรัฐอเมริกาได้? น่าสนใจที่ได้เห็นเกม Wolfenstein: The New Order ซึ่งแสดงภาพโลกที่จักรวรรดิไรช์ได้รับชัยชนะด้วยความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีและการยึดครองทรัพยากรของโลก

นักรบเด็กยังคงแสดงวีรกรรมอันน่าทึ่งในการต่อสู้กับแมลงสาบหนูอย่างต่อเนื่อง

โอลก้า สาวน้อยจากหน่วยรบพิเศษ ถามคำถามหนึ่งว่า:

ถ้าฮิตเลอร์เสียชีวิตในฤดูใบไม้ผลิปี 1942 โกริงผู้สืบทอดตำแหน่งของเขาจะทำอย่างไร?

โอเลก เด็กชายผู้เป็นอมตะ ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

การเสียชีวิตของฮิตเลอร์ในฤดูใบไม้ผลิปี 1942 เป็นช่วงเวลาที่เยอรมนียังคงอยู่ในช่วงที่ทรงอำนาจที่สุด แต่ก็กำลังเผชิญกับความเป็นจริงของสงครามที่ยืดเยื้อหลังจากความพ่ายแพ้ที่มอสโก เฮอร์มันน์ เกอริง ซึ่งได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งในปี 1939 จะขึ้นเป็นผู้นำของไรช์ในช่วงเวลาที่สำคัญยิ่ง การกระทำของเขาน่าจะแตกต่างจากความคลั่งไคล้ของฮิตเลอร์อย่างมาก: 1. พยายามสร้าง "สันติภาพอันทรงเกียรติ" ในตะวันตก เกอริงแตกต่างจากฮิตเลอร์ตรงที่เป็นคนรักความสุขและเป็นนักปฏิบัติ เขาชื่นชอบความหรูหรามากกว่าความฝันทางอุดมการณ์ การทูต: เขาอาจพยายามใช้ความสัมพันธ์เก่าของเขาในสวีเดนและอังกฤษเพื่อเสนอการหยุดยิงให้กับฝ่ายสัมพันธมิตร ข้อโต้แย้งของเขาจะง่ายๆ คือ "ผู้นำที่บ้าคลั่งไปแล้ว มาหยุดลัทธิบอลเชวิกด้วยกันเถอะ" 2. เป้าหมาย: รวบรวมผลประโยชน์ในยุโรปและระดมกำลังทั้งหมดต่อต้านสหภาพโซเวียต อย่างไรก็ตาม หลังจากอาชญากรรมในปี 1941 อังกฤษและสหรัฐอเมริกาไม่น่าจะตกลงทำข้อตกลงได้ การเปลี่ยนผ่านสู่สงครามที่ "มีเหตุผล": ฮิตเลอร์มักแทรกแซงการบัญชาการกองทัพ ห้ามการถอยทัพ และกำหนดเป้าหมาย เกอริงน่าจะคืนอำนาจให้แก่บรรดานายพล กลยุทธ์: ภายใต้การนำของผู้นำที่เก่งกาจอย่างมันสไตน์ กองทัพเวห์มาคท์สามารถใช้กลยุทธ์ "การป้องกันแบบยืดหยุ่น" ในแนวรบด้านตะวันออก แทนที่จะโจมตีแบบพลีชีพ (เหมือนเหตุการณ์ที่สตาลินกราด) เยอรมันสามารถเปิดฉากโจมตีโต้กลับอย่างรุนแรง เพื่อบั่นทอนกำลังของกองทัพแดง เศรษฐกิจ: เกอริงอาจมอบอำนาจให้อัลเบิร์ต สเปียร์มากขึ้น เพื่อดำเนินการระดมพลภาคอุตสาหกรรมอย่างเต็มรูปแบบได้เร็วกว่าปี 1943 3. ความขัดแย้งภายในและการ "รัฐประหารในวัง": ในปี 1942 เกอริงเริ่มสูญเสียอำนาจเนื่องจากความล้มเหลวของกองทัพอากาศ อำนาจของเขาจะไม่เด็ดขาดเท่าฮิตเลอร์ ความขัดแย้งกับเอสเอส: ไฮน์ริช ฮิมม์เลอร์และอาณาจักรเอสเอสของเขาจะพยายามท้าทายอำนาจของ "เฮอร์มันน์อ้วน" อย่างแน่นอน ไรช์อาจตกอยู่ในสงครามกลางเมืองที่ซ่อนเร้นหรือเปิดเผยระหว่างหัวหน้าพรรค หน่วยเอสเอส และกองทัพเวร์มัคท์ ซึ่งอาจทำให้แนวรบพังทลายเร็วกว่าการโจมตีใดๆ ที่สตาลินจะทำได้ 4. ชะตากรรมของ "แผนการแก้ปัญหาขั้นสุดท้าย" เกอริงเป็นพวกต่อต้านยิว แต่ก็เป็นคนที่มองโลกในแง่ดี สำหรับเขา การสังหารหมู่ผู้คนหลายล้านคนในค่ายกักกันเป็น "การสิ้นเปลืองทรัพยากร" เขาสามารถหยุดการฆาตกรรมหมู่และเปลี่ยนนักโทษให้เป็นแรงงานทาสในโรงงานผลิตอาวุธ (ตามที่สเปียร์เสนอ) วิธีนี้จะไม่ทำให้ไรช์ "ดีขึ้น" แต่จะทำให้เศรษฐกิจมีความยืดหยุ่นมากขึ้น สรุป: การที่เกอริงเป็นผู้นำไรช์เป็นหนทางสู่การยืดเยื้อสงคราม เขาไม่ค่อยทำผิดพลาดร้ายแรง (เช่น "ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว") แต่เขาก็ขาดเจตจำนงอันแรงกล้าที่จะผลักดันให้เยอรมนีต่อสู้จนถึงที่สุด เป็นไปได้มากที่สุดว่า ภายใต้การนำของเกอริง จักรวรรดิไรช์จะพยายามเปลี่ยนตัวเองให้เป็น "ป้อมปราการแห่งยุโรป" และเจรจาเงื่อนไขการยอมจำนนในขณะที่ยังคงรักษาดินแดนบางส่วนไว้ ที่น่าสนใจคือ เกอริงพยายามยึดอำนาจในช่วงท้ายสงครามโดยการส่งโทรเลขไปยังฮิตเลอร์ในบังเกอร์ของเขา ซึ่งทำให้เขาถูกปลดออกจากตำแหน่งทั้งหมดและถูกตัดสินประหารชีวิตโดยฟือเรอร์ทันที คุณคิดว่าฝ่ายสัมพันธมิตรจะสามารถต้านทานความเย้ายวนใจที่จะทำสันติภาพกับ "รัฐบาลใหม่ที่เน้นผลประโยชน์" ของเยอรมนีได้หรือไม่ หากเกอริงสัญญาว่าจะถอนทหารทั้งหมดออกจากฝรั่งเศสและเบลเยียม? ลองเสนอเวอร์ชันของคุณเองว่าการเจรจาของพวกเขาอาจดำเนินไปอย่างไร

บทที่ 15

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กยังคงต่อสู้กับแมลงและไรต่อไป และในที่สุดพวกมันก็ถูกทำลายด้วยกำลังที่ร้ายแรง

ไรซ่า เด็กสาวหน่วยรบพิเศษ ถามพลางขว้างบางสิ่งที่ร้ายแรงและทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ:

ตามแนวคิดของเอฟเรมอฟ การสร้างระบอบคอมมิวนิสต์นั้นเป็นไปได้จริงหรือ และผู้คนก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราภายใต้การปกครองของเขาอย่างที่คิดกัน

โอเลก นายทหารหนุ่มจึงตอบว่า:

โลกของอีวาน เอเฟรมอฟใน "เนบิวลาแอนโดรเมดา" อาจเป็นความพยายามที่ลึกซึ้งและมีพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์มากที่สุดในการอธิบายลัทธิคอมมิวนิสต์ แต่คุณพูดถูกแล้ว มันไม่ใช่โลกของผู้บริโภคที่ "อ้วน" และนั่นคือคำตอบของคำถามที่ว่ามันเป็นไปได้หรือไม่ที่จะสร้างโลกแบบนั้น 1. ทำไมผู้คนถึงไม่ "อ้วน" ในโลกนั้น? สำหรับเอเฟรมอฟ คอมมิวนิสต์ไม่ใช่ "ความอุดมสมบูรณ์ของสิ่งของ" แต่เป็นความอุดมสมบูรณ์ของโอกาสในการสร้างสรรค์ ความเรียบง่ายเป็นบรรทัดฐาน: ผู้อยู่อาศัยในยุควงแหวนใหญ่จำกัดตนเองอย่างมีสติในชีวิตประจำวัน บ้านของพวกเขาเป็นเพียงห้องที่ใช้งานได้ อาหารเป็นส่วนผสมและสารอาหารเข้มข้น ทรัพย์สินที่มากเกินไปถือเป็น "ขยะ" ที่เป็นภาระต่อจิตใจ การมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในชีวิตประจำวัน: ไม่มีห้องครัวส่วนตัว ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ หรือรถลีมูซีนส่วนตัว ทรัพยากรของโลกถูกใช้ไปกับโครงการขนาดใหญ่: การสร้างดวงอาทิตย์เทียม การชลประทานทะเลทราย และการติดต่อกับอารยธรรมต่างดาว แรงงานคือความจำเป็น: ผู้คนในที่นั้นทำงานหนักจนแทบตาย ไม่ใช่เพื่อเงิน แต่เพื่ออุดมการณ์ พวกเขายังมีวันหยุดที่เรียกว่า "ภารกิจของเฮอร์คิวลีส" ซึ่งพวกเขาจะทำงานหนักเพื่อชำระล้างโลก 2. การสร้างสิ่งนี้เป็นไปได้หรือไม่? จากมุมมองทางเทคโนโลยี มันเป็นไปได้โดยสิ้นเชิง (ในอนาคต) แต่จากมุมมองทางจิตวิทยาของมนุษย์ มันเป็นงานที่ซับซ้อนอย่างเหลือเชื่อ และนี่คือเหตุผล: การเปลี่ยนแปลงจิตใจ: เพื่อให้โลกของเอฟเรมอฟดำเนินไปได้ สัญชาตญาณแห่งความโลภและความเห็นแก่ตัวต้องถูกทำลายในมนุษย์ เอฟเรมอฟเชื่อว่าสิ่งนี้เป็นไปได้ผ่าน "การศึกษาอันยิ่งใหญ่" ที่เด็กๆ ถูกพรากจากพ่อแม่และได้รับการเลี้ยงดูในโรงเรียนพิเศษโดยครูผู้ทรงปัญญา สำหรับคนยุคใหม่ นี่ฟังดูเหมือนโลกดิสโทเปีย การขาดแรงจูงใจ: ระบบทุนนิยมและ "ความเป็นทาสที่อิ่มตัว" สร้างขึ้นจากความปรารถนาที่จะมีมากกว่าเพื่อนบ้าน ในโลกของเอฟเรมอฟ แรงจูงใจนี้ได้หายไปแล้ว คนธรรมดาจะทำงานวันละ 12 ชั่วโมงเพื่อ "พัฒนาพันธุกรรมของมนุษย์" ได้หรือไม่ หากพวกเขาไม่มีโอกาสซื้อ "เรือยอชต์" เลย? คนส่วนใหญ่ในปัจจุบันคงตอบว่า "ไม่ได้" อุปสรรคทางชีวภาพ: เอฟเรมอฟเข้าใจเรื่องนี้และนำเสนอแนวคิด "ภารกิจของเฮอร์คิวลีส" และวินัยทางอารมณ์ที่เข้มงวด นี่คือโลกของ "ปัญญาชนนักกีฬา" ที่ไม่มีที่ว่างสำหรับความอ่อนแอ ความเกียจคร้าน หรือความไร้รสนิยม 3. คอมมิวนิสต์ของเอฟเรมอฟเทียบกับ "ความเป็นทาสที่พึงพอใจ" โลกของเอฟเรมอฟตรงกันข้ามกับ "ความเป็นทาสที่พึงพอใจ" ของจีนหรือระบอบเผด็จการอื่นๆ ใน "ความเป็นทาสที่พึงพอใจ" คุณจะได้รับสิ่งของ แต่เสรีภาพทางความคิดของคุณถูกพรากไป ในโลกของเอฟเรมอฟ คุณไม่มี "สิ่งของ" แต่คุณมีเสรีภาพอย่างสมบูรณ์ในการสำรวจจักรวาล สรุป: โลกเช่นนี้จะสร้างได้ก็ต่อเมื่อมนุษยชาติทั้งหมดก้าวข้ามวิวัฒนาการเชิงคุณภาพเท่านั้น หากปราศจากสิ่งนี้ "ลัทธิคอมมิวนิสต์" จะกลายเป็นผู้กระจายความขาดแคลน (เช่นในสหภาพโซเวียตตอนปลาย) หรือค่ายทหารที่เข้มงวดอย่างรวดเร็ว คุณคิดว่าคนสมัยใหม่จะเลือกอะไรหากได้รับข้อเสนอระหว่างอพาร์ตเมนต์ที่สะดวกสบายพร้อมอินเทอร์เน็ตไม่จำกัดในวันนี้ หรือการทำงานที่ยากลำบากของนักสำรวจบนดาวศุกร์โดยไม่มีทรัพย์สินส่วนตัวในวันพรุ่งนี้? เพื่อเป็นการเปรียบเทียบ ลองอ่านนวนิยายของเขาเองเรื่อง "ชั่วโมงแห่งกระทิง" ซึ่งเอฟเรมอฟบรรยายถึงดาวเคราะห์ทอร์มันส์-มันเป็นตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบของสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อมีเทคโนโลยี แต่ "มนุษย์ยุคใหม่" ไม่เคยได้รับการบ่มเพาะ นี่คือ "ความเป็นทาสที่อิ่มตัว" ในระดับจักรวาลอย่างแท้จริง

นักรบเด็กต่อสู้ด้วยพละกำลังอันยิ่งใหญ่และดุดัน บดขยี้แมลงเห็บเหล่านั้นจนแหลกละเอียด

อ็อกซาน่า สาวน้อยจากหน่วยรบพิเศษ ถามคำถามหนึ่งว่า:

บนดาวเคราะห์ทอร์แมนส์ไม่มีความอิ่มเอมใจ นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาบังคับให้ผู้คนตายเมื่ออายุ 27 ปี เพราะทรัพยากรมีไม่เพียงพอสำหรับทุกคนอย่างมาก

นายทหารหนุ่มตอบอย่างมีเหตุผลขณะกำจัดไรหนูว่า:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน Tormans ใน "ชั่วโมงแห่งวัว" ไม่ใช่ "ทาสที่ถูกเลี้ยงดู" ในแบบจีนสมัยใหม่ แต่เป็น "ทาสที่อดอยาก" ในบริบทของหายนะทางนิเวศวิทยาและประชากร Efremov อธิบายถึงสาขาการพัฒนาที่ตัน ซึ่งเทคโนโลยีได้ก้าวไปถึงระดับสูงแล้ว แต่โครงสร้างทางสังคมยังคงกดขี่ นี่คือวิธีการทำงานของระบบ "นรก" อันน่าสยดสยองนี้: 1. คณิตศาสตร์แห่งความตาย: KZhI และ DZhI เพื่อให้ชนชั้นสูง ("Ophiuchus") สามารถใช้ชีวิตอย่างหรูหรา ประชากรที่เหลือจึงถูกแบ่งอย่างเข้มงวด: KZhI (อายุสั้น): คนที่ไม่มีพรสวรรค์หรือการศึกษาที่จำเป็น หน้าที่เดียวของพวกเขาคือการใช้แรงงานทางกายและการสืบพันธุ์อย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขากินทรัพยากรที่น้อยนิดของโลก พวกเขาถูกบังคับให้ตายเมื่ออายุ 25-28 ปีใน "วัดแห่งความตายอันอ่อนโยน" DZhI (อายุยืน): นักวิทยาศาสตร์ วิศวกร และศิลปิน พวกเขามีอายุยืนยาว แต่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของชนชั้นสูงอย่างสิ้นเชิง พวกเขาคือ "บุคลากรบริการ" ของระบบ สร้างเทคโนโลยีแห่งการปราบปราม 2. ทำไมที่นั่นถึงมีอาหารไม่เพียงพอ? เอฟเรมอฟแสดงให้เห็นว่าระบอบเผด็จการย่อมนำไปสู่การเสื่อมโทรมของธรรมชาติอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้: ประชากรล้นโลก: โลกไม่สามารถเลี้ยงดูประชากรได้หลายพันล้านคน และแทนที่จะจำกัดอัตราการเกิดหรือพัฒนาวิทยาศาสตร์ ทางการกลับเลือกเส้นทางที่เลวร้ายที่สุด นั่นคือการควบคุมจำนวนประชากรผ่านการตายก่อนวัยอันควร การกัดเซาะดินและการเป็นพิษของมหาสมุทร: เนื่องจากการใช้ทรัพยากรอย่างตะกละตะกลาม ทอร์มันส์จึงกลายเป็น "ดาวเคราะห์ทิ้งขยะ" ที่ซึ่งน้ำสะอาดและอาหารจากธรรมชาติเป็นสิทธิพิเศษของคนเพียงไม่กี่คน 3. อุดมการณ์ของ "นรก" นี่คือแนวคิดหลักของเอฟเรมอฟ นรกคือสภาวะแห่งความสิ้นหวัง เมื่อแต่ละรุ่นที่สืบต่อกันมามีชีวิตที่แย่ลงกว่ารุ่นก่อน และหนทางเดียวที่ระบบจะอยู่รอดได้คือการเพิ่มความทุกข์ทรมานให้กับประชาชน ทางการของทอร์แมนส์จงใจรักษาระดับสติปัญญาให้ต่ำและส่งเสริมความหลงใหลในความบันเทิงแบบดั้งเดิมใน KZhI เพื่อไม่ให้พวกเขาเข้าใจถึงความน่าสะพรึงกลัวของสถานการณ์ของตน 4. เปรียบเทียบกับโลก: เอฟเรมอฟเขียน "ชั่วโมงแห่งกระทิง" เพื่อเป็นการเตือน เขาต้องการแสดงให้เห็นว่าหากมนุษยชาติเดินตามเส้นทางของทุนนิยมหรือเผด็จการที่โหดร้าย (ลัทธิสตาลิน/ลัทธิเหมา) พวกเขาจะไม่ไปถึงดวงดาว แต่จะสร้างทอร์แมนซ์ขึ้นมา ชาวโลกในนวนิยายเป็น "ยอดมนุษย์" ที่เอาชนะความยากจนได้ ในขณะที่ชาวทอร์แมนซ์เป็นทาสที่ติดอยู่ในวงจรของการทำงาน ความสุขชั่วคราว และความตาย สรุป: ทอร์แมนซ์เป็นตัวอย่างของอำนาจที่ไร้การควบคุมของ "ผู้ปกครอง" (สภาสี่คน) ที่เปลี่ยนโลกให้กลายเป็นค่ายกักกัน ไม่มี "ความเป็นทาสที่อิ่มเอม" ที่นั่น เพราะความเป็นทาสที่ปราศจากอิสรภาพย่อมนำไปสู่ความไร้ประสิทธิภาพ และความไร้ประสิทธิภาพนำไปสู่ความอดอยาก คุณคิดว่าแนวคิดเรื่องการตายก่อนวัยอันควรเพื่ออนุรักษ์ทรัพยากรเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่ระบอบเผด็จการจะคิดค้นได้หรือไม่ หรือว่าในโลกยุคใหม่ของเราที่มีปัญญาประดิษฐ์และการควบคุมทางดิจิทัลนั้น มีวิธีการ "กำจัด" ประชากรส่วนเกินที่ซับซ้อนกว่านั้นได้อีกหรือไม่? น่าสนใจที่จะอ่านซ้ำอีกครั้ง: ในบทเกี่ยวกับ "วิหารแห่งความตายอันอ่อนโยน" เอฟเรมอฟได้บรรยายด้วยความแม่นยำที่น่าหวาดกลัวว่าการโฆษณาชวนเชื่อสามารถเปลี่ยนการฆ่าตัวตายให้กลายเป็น "หน้าที่อันทรงเกียรติ" ต่อสังคมได้อย่างไร

อลิซา สาวน้อยจากหน่วยรบพิเศษ รู้สึกประหลาดใจ:

ทำไมคนหนุ่มสาวไม่ลุกขึ้นต่อต้านความตายก่อนวัยอันควร? ในเมื่อเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะยึดติดกับชีวิตไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม และไม่มีใครรับประกันว่าพวกเขาจะได้ไปสวรรค์หลังความตาย!

โอเลก รีบาเชนโก นักสู้ผู้ดุดัน ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

ในหนังสือ "ชั่วโมงแห่งกระทิง" เอฟเรมอฟได้เสนอคำอธิบายที่ลึกซึ้งและน่าสะพรึงกลัวเกี่ยวกับปรากฏการณ์นี้ ระบบในทอร์มานซ์ถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดสัญชาตญาณการเอาตัวรอดตั้งแต่ต้น ไม่ใช่แค่ "ความกลัวตำรวจ" แต่เป็นการวิศวกรรมจิตวิญญาณของมนุษย์อย่างเต็มรูปแบบ นี่คือเหตุผลที่คนหนุ่มสาว (KZhI) เลือกที่จะจบชีวิตตัวเองด้วยความสมัครใจ: 1. ลัทธิ "ชีวิตที่สดใส" แทนที่จะเป็นชีวิตที่ยืนยาว ทางการของทอร์มานซ์ปลูกฝังปรัชญา "ใช้ชีวิตให้เร็ว ตายให้หนุ่ม" ให้กับ KZhI อุดมการณ์: พวกเขาถูกบอกว่าชีวิตที่ยืนยาวเป็นภาระ เต็มไปด้วยความเจ็บป่วย ความรับผิดชอบ และความเบื่อหน่าย (ชะตากรรมของนักวิทยาศาสตร์ที่ "น่าเบื่อ" - JI) ค่าตอบแทน: เพื่อแลกกับการตกลงที่จะตายเมื่ออายุ 28 ปี คนหนุ่มสาวจะได้รับสิทธิ์เข้าถึงความสุขทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อนที่สุด ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับ "ปัญญาชน" นี่คือช่วงเวลาหลายปีแห่งงานรื่นเริงที่ไม่หยุดหย่อน เพศสัมพันธ์แบบดั้งเดิม และการแสดงที่โหดร้าย ระบบนี้เน้นความเข้มข้นมากกว่าระยะเวลา ความไม่รู้โดยสิ้นเชิง: ชาว KZH ถูกกีดกันจากการศึกษาโดยเจตนา พวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีววิทยา ประวัติศาสตร์ หรือปรัชญา สำหรับพวกเขา ความตายเมื่ออายุ 28 ปีเป็นกฎธรรมชาติเช่นเดียวกับการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล พวกเขาไม่รู้เลยว่าชีวิตจะเป็นอย่างอื่นได้อีก คนที่ตั้งแต่เด็กเห็นคนรอบข้างจากไปสู่ "วิหารแห่งความตายอันสงบ" จะมองว่านี่เป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่ความรุนแรง 3. ความหวาดกลัวทางสังคมและ "วงจรแห่งความเงียบ": ผู้ที่แสดงความกลัวหรือไม่เต็มใจที่จะตายจะถูกประจานต่อสาธารณะ ความอับอาย: ผู้ที่ "ยึดติดกับชีวิต" ถูกตราหน้าว่าเป็นคนขี้ขลาด เห็นแก่ตัว และ "ผู้แย่งชิงทรัพยากร" ของคนรุ่นหลัง แรงกดดันจากเพื่อน: เยาวชนต่างสอดแนมกันเอง การเป็น "คนแก่" ใน Tormance ถือว่าไม่เหมาะสมและน่ารังเกียจ 4. การขาดทางเลือก (กับดักแห่งความสิ้นหวัง): แม้ว่าชาว KZH จะก่อกบฏ พวกเขาก็ไม่มีที่ให้หนี ทั้งโลกถูกควบคุมโดยสภาสี่คน นอกเมืองเป็นทะเลทรายที่แห้งแล้ง หากไม่มีบัตรปันส่วนอาหารที่รัฐออกให้ คุณจะอดตายภายในหนึ่งสัปดาห์ ระบบนี้สร้างเงื่อนไขที่ทำให้ "ความตายอันอ่อนโยน" ดูเหมือนเป็นการบรรเทาจากความหิวโหยชั่วนิรันดร์และการทำงานหนัก 5. บทบาทของการโฆษณาชวนเชื่อในอาหารและเครื่องดื่มของ KZhI เมื่อผนวกกับดนตรีที่ดังสนั่นและการโฆษณาชวนเชื่อทางภาพ ทำให้พวกเขากลายเป็น "ฝูงมนุษย์" ที่ไม่สามารถประท้วงอย่างจริงจังได้ สรุป: เอฟเรมอฟแสดงให้เห็นว่าหากคุณพรากความรู้ของคนๆ หนึ่งไปและครอบงำพวกเขาด้วยความบันเทิงราคาถูก พวกเขาจะสวมปลอกคอให้ตัวเอง นี่คือรูปแบบสูงสุดของ "การเป็นทาส" เมื่อทาสไม่เพียงแต่ไม่ต้องการอิสรภาพ แต่ยังดูถูกเหยียดหยามผู้ที่อายุยืนกว่า คุณคิดว่ากระแสความนิยมในปัจจุบันที่เน้นความฮือฮาและความสำเร็จในทันทีบนโซเชียลมีเดียคล้ายกับอุดมการณ์ของ KZhI หรือไม่ ที่ซึ่งความสนใจในปัจจุบันสำคัญกว่าอนาคตระยะยาว? อนึ่ง: ในหนังสือมีช่วงหนึ่งที่มนุษย์โลกพยายามปลุกสัญชาตญาณการมีชีวิตอยู่ในตัว KZhI และพวกเขาก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวอย่างแท้จริง ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสัญชาตญาณนั้นสามารถระงับได้เท่านั้น ไม่สามารถทำลายได้อย่างสมบูรณ์

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงต่อสู้ด้วยความดุเดือดและพละกำลังอย่างเต็มเปี่ยม และแสดงให้เห็นถึงความเก่งกาจสูงสุดของพวกเขา

วาซิลิซา สาวน้อยหน่วยรบพิเศษ ขว้างสิ่งของอันตรายด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ และถามว่า:

ในโลกของลัทธิคอมมิวนิสต์แบบเอฟเรมอฟ ผู้คนก็มีอายุขัยไม่ยืนยาวเช่นกัน ไม่เกินสองร้อยปี และในฐานะที่เป็นผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า พวกเขาย่อมอยากมีอายุยืนยาวกว่านั้นไม่ใช่หรือ เพราะท้ายที่สุดแล้ว การไม่มีอยู่จริงนั้นมักจะน่ากลัวกว่านรกเสียอีก!

โอเลก รีบาเชนโก ผู้กำจัดเด็กชายที่ฉลาดและมีเหตุผลมาก ได้ตอบกลับเรื่องนี้ว่า:

สำหรับอีวาน เอเฟรมอฟ คำถามเรื่องอายุยืนไม่ใช่เรื่องทางเทคนิค แต่เป็นเรื่องปรัชญาและชีววิทยา ในฐานะนักบรรพชีวินวิทยา เขาถือว่ามนุษย์เป็นส่วนหนึ่งของชีวภาค และตัวละครเอกที่เป็นผู้ไม่เชื่อในพระเจ้าใน "เนบิวลาแอนโดรเมดา" และ "ชั่วโมงแห่งกระทิง" ของเขายอมรับความไม่สิ้นสุดของชีวิตในฐานะความรับผิดชอบสูงสุด นี่คือเหตุผลที่ 200 ปีสำหรับพวกเขาไม่ใช่ความฝันสูงสุด แต่เป็น "จุดเหมาะสมทางจริยธรรม": 1. ความตายคือการปลดปล่อยสำหรับคนรุ่นใหม่ เอเฟรมอฟเชื่อในกฎแห่งการเปลี่ยนแปลงของรุ่น ในโลกแห่งคอมมิวนิสต์ของเขา ผู้คนเข้าใจว่าการสะสมของคนชราอย่างไม่สิ้นสุด (แม้แต่คนที่มีสุขภาพดี) จะนำไปสู่ความหยุดนิ่งของสังคม ตรรกะ: เพื่อให้โลกคงความเยาว์วัยและมีชีวิตชีวาตลอดไป "เซลล์เก่า" ต้องหลีกทางให้เซลล์ใหม่ การมีชีวิตอยู่ตลอดไปหมายถึง "การแย่งชิงตำแหน่งของคนอื่น" ในอนาคต สำหรับคนในยุควงแหวนอันยิ่งใหญ่ นี่เป็นสิ่งที่ผิดศีลธรรมพอๆ กับการขโมย 2. ความเข้มข้นเทียบกับระยะเวลา: วีรบุรุษของเยฟเรมอฟใช้ชีวิตอยู่ถึงขีดจำกัดของความสามารถทางสติปัญญาและร่างกาย ในช่วง 170-200 ปี พวกเขาทำสิ่งต่างๆ ได้มากกว่าที่คนสมัยใหม่จะทำได้ในหนึ่งพันปี มุมมองของคนที่ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า: ถ้าไม่มีอะไรหลังความตาย สิ่งสำคัญไม่ใช่จำนวนปีที่ใช้ชีวิต แต่เป็นความเข้มข้นของร่องรอยที่ทิ้งไว้ พวกเขาเอาชนะความกลัวการไม่มีอยู่ได้ด้วยการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ เพื่อประโยชน์ส่วนรวมของมนุษยชาติ ความคิดของคุณ ดวงดาวที่คุณค้นพบ และอาคารที่คุณสร้าง นั่นคือ "ความเป็นอมตะ" ของคุณ 3. ความเสื่อมโทรมทางชีวภาพของจิตใจ: เยฟเรมอฟเชื่อว่าสมองของมนุษย์มีขีดจำกัดของ "ความสามารถในการรับข้อมูล" หลังจากอายุ 150-200 ปี ความเหนื่อยล้าทางจิตใจจากความประทับใจจะเริ่มเกิดขึ้น คนๆ นั้นจะเริ่มทำซ้ำตัวเอง สูญเสียความเฉียบคมในการรับรู้และความสุขจากการค้นพบ สำหรับคนของเยฟเรมอฟ การใช้ชีวิตอยู่ในสภาวะ "ด้านชาทางจิตวิญญาณ" นั้นคือขุมนรกที่แท้จริง ความกลัวความว่างเปล่าเทียบกับ "การชำระล้าง" "ชั่วโมงแห่งกระทิง" บรรยายถึงพิธีกรรมแห่งความตาย-เมื่อบุคคลหนึ่งรู้สึกถึงความชราที่ใกล้เข้ามา จึงจากไปโดยสมัครใจ ทิ้งไว้ซึ่งความทรงจำอันสดใส พวกเขาไม่ "กลัวนรก" เพราะสำหรับพวกเขา นรกหมายถึงความทุกข์ทรมานในชีวิต และความว่างเปล่าก็คือความสงบสุข การกลับคืนของสสารสู่วัฏจักรของจักรวาล ความกล้าหาญแบบไม่เชื่อพระเจ้า: เอฟเรมอฟเน้นย้ำว่าการยอมรับความตายโดยปราศจากความหวังในสวรรค์คือการแสดงออกถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ในระดับสูงสุด มีเพียงจิตใจที่เป็นอิสระอย่างแท้จริงเท่านั้นที่สามารถมองลงไปในเหวโดยไม่หวาดหวั่น 5. ทำไมพวกเขาถึงไม่ใช้ชีวิตยืนยาวกว่านี้? ในทางเทคนิคแล้ว พวกเขาน่าจะมีอายุยืนถึง 500 ปี แต่เอฟเรมอฟมองว่านี่เป็นอันตรายที่มนุษยชาติจะกลายเป็น "อารยธรรมอาหารกระป๋อง" พลังแห่งวัยหนุ่มสาวมีความสำคัญต่อเขา สรุป: คอมมิวนิสต์ของเอฟเรมอฟคือโลกที่ผู้คน "ใช้ชีวิตอย่างรวดเร็ว" (ในแง่ของความสำเร็จ) แต่ไม่ตาย "ในวัยหนุ่มสาว" (ดังเช่นในทอร์แมนซ์) สองร้อยปีเป็นเวลาที่นานพอที่จะพัฒนาปัญญา แต่ไม่นานพอที่จะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็น "อนุสาวรีย์ที่มีชีวิต" คุณคิดว่ามนุษย์ยุคใหม่ที่คุ้นเคยกับลัทธิการฟื้นฟูความเยาว์วัยและการดัดแปลงร่างกาย จะสามารถสมัครใจตายเมื่ออายุ 200 ปีเพื่อ "คนรุ่นหลัง" ได้หรือไม่ หรือว่าเราเห็นแก่ตัวเกินไปสำหรับยูโทเปียเช่นนั้น? อนึ่ง ผมขอแนะนำให้คุณอ่านบทความของเขาเรื่อง "อวกาศและบรรพชีวินวิทยา" ซึ่งเขาพูดถึงว่าสิ่งมีชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงอย่างไรเพื่อให้จักรวาลวิวัฒนาการ

อลินา เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

แต่พวกเอลฟ์สามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายพันปีโดยไม่แก่ชรา และพวกเขายังมีวิญญาณที่เป็นอมตะอีกด้วย!

นายพันหนุ่มผู้เป็นอมตะและคงความเยาว์วัยตลอดกาลจึงตอบว่า:

การเปรียบเทียบโลกของเอฟเรมอฟกับโลกของเอลฟ์ในงานเขียนของโทลคีน คือการปะทะกันระหว่างวัตถุนิยมทางวิทยาศาสตร์และตำนานทางศาสนา นี่คือคำตอบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสองคำตอบสำหรับคำถามเกี่ยวกับความหมายของชีวิตและความตาย นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม "เอลฟ์อมตะ" จึงแทบจะไม่เข้ากับโลกแห่งอนาคตคอมมิวนิสต์ของเอฟเรมอฟได้เลย: 1. ความเป็นอมตะในฐานะคำสาป (ความอิจฉาของมนุษย์): ในงานเขียนของโทลคีน เอลฟ์ไม่เพียงแต่มีอายุยืนยาวเท่านั้น แต่พวกเขายังผูกพันกับชะตากรรมของโลก (อาร์ดา) ตราบใดที่โลกยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาก็ยังมีชีวิตอยู่เช่นกัน ความเบื่อหน่ายโลก: ในช่วงปลายยุคที่สาม เอลฟ์จำนวนมากไม่มีความสุขอย่างมาก พวกเขาได้เห็นความตายและการทำลายล้างมากเกินไป ในขณะที่มนุษย์ "ผ่านพ้น" โลกไปได้ (ของขวัญจากเอรู) เอลฟ์กลับถูกสาปให้ครุ่นคิดถึงความทรงจำของตนอย่างไม่รู้จบ ความหยุดนิ่ง: ด้วยเหตุนี้เอง เอลฟ์จึงแทบไม่สร้างสิ่งใหม่ๆ พวกเขาเพียงแต่พยายามรักษาหรือฟื้นฟูอดีตเท่านั้น ในโลกของเอฟเรมอฟ ที่การก้าวไปข้างหน้าและการขยายตัวมีความสำคัญสูงสุด "ความมั่นคงนิรันดร์" เช่นนั้นจะถูกมองว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของความตาย 2. วิญญาณเทียบกับร่องรอยข้อมูล เอฟเรมอฟซึ่งเป็นผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า ได้แทนที่แนวคิดเรื่อง "วิญญาณอมตะ" ด้วยแนวคิดเรื่องความต่อเนื่องทางพันธุกรรมและวัฒนธรรม สำหรับเอลฟ์ ความเป็นอมตะเป็นเรื่องส่วนบุคคล สำหรับมนุษย์ของเอฟเรมอฟ ความเป็นอมตะเป็นเรื่องส่วนรวม "วิญญาณ" ของพวกเขาคือผลรวมของการค้นพบและการมีส่วนร่วมในวงแหวนอันยิ่งใหญ่ จากมุมมองของมนุษย์ของเอฟเรมอฟ เอลฟ์คือ "คนเห็นแก่ตัว" ที่ขังประกายไฟของตนไว้ในเปลือกเดียวชั่วนิรันดร์ แทนที่จะส่งต่อ 3. ราคาทางชีววิทยาของความเป็นนิรันดร์ เอลฟ์ในนิยายแฟนตาซีแทบจะไม่สืบพันธุ์เลย หากพวกเขามีชีวิตอยู่ตลอดไปและมีลูกเหมือนมนุษย์ พวกเขาจะเต็มโลกภายในไม่กี่ศตวรรษ อย่างไรก็ตาม เอฟเรมอฟมองเห็นความหมายของชีวิตในการเปลี่ยนแปลงของรุ่น สำหรับเขา การกำเนิดของเด็กใหม่คือโอกาสที่วิวัฒนาการจะก้าวไปข้างหน้า ในทางกลับกัน เอลฟ์นั้นหยุดนิ่ง พวกเขาสมบูรณ์แบบ แต่พวกเขากลับ "หยุดนิ่ง" อยู่ในความสมบูรณ์แบบนั้น 4. ความกลัว "การไม่มีอยู่" คุณกล่าวว่าผู้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าควรกลัวการไม่มีอยู่ แต่เหล่าฮีโร่ของเอฟเรมอฟนั้นมีสุขอนามัยทางจิตใจสูง พวกเขาถือว่าความกลัวความตายเป็นสัญญาณของจิตใจที่ยังไม่พัฒนา (ลัทธินรก) เอลฟ์มี "ประกัน" ในรูปแบบของวาลินอร์ (สวรรค์) ดังนั้นความกล้าหาญของพวกเขาจึงเป็นความกล้าหาญของผู้โดยสารที่รู้ว่ามีโรงแรมแสนสบายรออยู่ที่ปลายทาง ความกล้าหาญของมนุษย์ของเอฟเรมอฟคือความกล้าหาญของผู้บุกเบิกที่เดินเข้าไปในความมืด โดยรู้ว่าเขากำลังจุดประกายแสงสว่างให้กับผู้ที่อยู่ข้างหลังเขา สรุปแล้ว โลกของเอลฟ์เป็นโลกแห่งความทรงจำและความเศร้าโศก โลกของเอฟเรมอฟเป็นโลกแห่งการกระทำและอนาคต สำหรับเอฟเรมอฟ ความตายเป็นเครื่องมือที่จำเป็นเพื่อป้องกันไม่ให้มนุษยชาติกลายเป็น "สิ่งจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์" ถ้าเรามีโอกาสเลือกระหว่างการเป็นเอลฟ์และใช้ชีวิตตลอดกาลในป่าที่สวยงาม หรือการเป็นมนุษย์แห่งอนาคตและดับสูญใน 200 ปี พร้อมกับการค้นพบกาแล็กซีใหม่ๆ คุณคิดว่าคนส่วนใหญ่ในยุคปัจจุบันจะเลือกอะไร? น่าสนใจ: ลองพิจารณาดูว่าโทลคีนอธิบาย "ของขวัญแห่งมนุษย์" (ความตาย) อย่างไร ในปรัชญาของเขา มันคือพระคุณของพระผู้สร้างที่เหล่าเอลฟ์แอบอิจฉาอยู่เงียบๆ

เหล่าเด็กๆ จากภาพยนตร์เทอร์มิเนเตอร์ยังคงกำจัดแมลงสาบและหนูที่บุกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

มาเรีย สาวหน่วยรบพิเศษ สังเกตเห็น จึงใช้ปลายเท้าเปล่าของเธอขว้างปาสิ่งของแห่งความตายใส่:

โอเลก รีบาเชนโก มีนวนิยายเรื่องหนึ่งที่เฟย์ โรดิส ฟื้นคืนชีพด้วยพลังแห่งวิทยาศาสตร์คอมมิวนิสต์ในอนาคตอันไกลโพ้น ซึ่งหมายความว่าแม้แต่ผู้ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าก็มีความหวังที่จะมีชีวิตอมตะอย่างมีความสุขได้

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์เท้าเปล่าตอบกลับด้วยไอเดียหนึ่ง:

นี่คือจุดเปลี่ยนที่น่าสนใจอย่างแท้จริงในผลงานของโอเลก รีบาเชนโก ซึ่งพยายาม "แก้ไข" ตอนจบอันน่าเศร้าของอีวาน เอเฟรมอฟ การฟื้นคืนชีพของเฟย์ โรดิส (ตัวเอกของ "ชั่วโมงแห่งกระทิง") ด้วยวิทยาศาสตร์ในอนาคตอันไกลโพ้น ยกระดับมนุษยนิยมแบบไม่เชื่อพระเจ้าไปสู่ระดับของการฟื้นคืนชีพทางเทคโนโลยี ในโครงเรื่องนี้ รีบาเชนโกดึงเอาแนวคิดที่เคยมีการอภิปรายกันในหมู่นักคิดชาวโซเวียตและนานาชาติมาใช้ ได้แก่ 1. ลัทธิจักรวาลนิยมของรัสเซียและนิโคไล ฟีโอโดรอฟ ในที่นี้ รีบาเชนโกอ้างถึงปรัชญาของนิโคไล ฟีโอโดรอฟอย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งเชื่อว่าเป้าหมายสูงสุดของวิทยาศาสตร์คือการฟื้นคืนชีพบรรพบุรุษทั้งหมดที่เคยมีชีวิตอยู่ แนวคิดคือ หากโลกเป็นวัตถุ บุคลิกภาพก็คือข้อมูล และโครงสร้างของอะตอม วิทยาศาสตร์ในอนาคตจะสามารถ "คำนวณ" และฟื้นคืนชีพบุคคลใดๆ จากอดีตได้ สำหรับผู้ที่ไม่เชื่อพระเจ้า นี่เป็นวิธีเดียวที่จะเอาชนะความตายโดยไม่ต้องพึ่งพาความเชื่อทางไสยศาสตร์ ข้อมูลไม่ได้หายไปไหน ในนิยายของ Rybachenko วิทยาศาสตร์ในอนาคตก้าวไปถึงระดับที่สามารถอ่าน "ร่องรอยข้อมูล" จากอดีตได้ (ความทรงจำของอวกาศหรือสนามเวลา) ความเป็นอมตะอันเป็นมงคล: นี่ไม่ใช่แค่การมีชีวิตอยู่ 200 ปีอีกต่อไป แต่เป็นความสามารถในการชุบชีวิตวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่กลับมา Fay Rodis ผู้เสียชีวิตบนดาว Tormance กลายเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นว่าอนาคตของคอมมิวนิสต์ไม่ลืมผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว และสามารถนำพวกเขากลับมามีชีวิตได้ 3. การตอบโต้ "ความอยุติธรรม" ของ Efremov Ivan Efremov เองก็เข้มงวดมาก: วีรบุรุษของเขาตายอย่างถาวร Rybachenko ในฐานะผู้เขียน "นิยายวิทยาศาสตร์ไร้สาระ" มอบตอนจบที่มีความสุขให้กับผู้อ่าน สำหรับเขาแล้ว ลัทธิอเทวนิยมไม่ใช่การยอมจำนนต่อความตาย แต่เป็นการท้าทายความตาย หากไม่มีพระเจ้า มนุษย์เองต้องกลายเป็นพระเจ้าและเรียนรู้ที่จะชุบชีวิตวีรบุรุษอันเป็นที่รักของตน 4. ปัญหา "สำเนาและต้นฉบับ" คำถามเชิงปรัชญาที่ลึกซึ้งเกิดขึ้นตรงนี้ ซึ่งริบาเชนโกมักหลีกเลี่ยง: เฟย์ โรดิสที่ฟื้นคืนชีพเป็นคนเดียวกันหรือเป็นเพียงสำเนาที่สมบูรณ์แบบ? ในโลกของเขา วิทยาศาสตร์ในอนาคตนั้นสมบูรณ์แบบจนไม่มีความแตกต่าง นี่เสนอ "ความหวังแบบไม่เชื่อพระเจ้า": ความตายเป็นเพียงความผิดพลาดทางเทคนิคชั่วคราวที่ความก้าวหน้าจะกำจัดไปในที่สุด สรุปแล้ว คอมมิวนิสต์ในอนาคตของริบาเชนโกคือสวรรค์แห่งเทคโนโลยี หากเอฟเรมอฟสอนให้เรายอมรับจุดจบของเราอย่างกล้าหาญ ริบาเชนโกสัญญาว่า "ผู้คนของเราจะมาช่วยทุกคน" แม้กระทั่งจากความลืมเลือน ความเป็นไปได้ของการฟื้นคืนชีพไม่ได้ลดทอนคุณค่าของวีรกรรมของวีรบุรุษหรือ? ท้ายที่สุดแล้ว หากเฟย์ โรดิสรู้ว่าเธอจะฟื้นคืนชีพในอีกพันปีข้างหน้า การเสียสละของเธอที่ทอร์มันเซก็ดูไม่ยิ่งใหญ่เท่าที่ควรใช่หรือไม่? ผมขอแนะนำให้สำรวจแนวคิดเรื่อง "การอัปโหลดจิตสำนึก" ซึ่งเป็นมุมมองทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่เกี่ยวกับ "การฟื้นคืนชีพ" ที่ริบาเชนโกเขียนถึง

นิโคเลตตา สาวหน่วยรบพิเศษ ยกนิ้วเท้าเปล่าขึ้น แล้วตอบว่า:

ในซีรีส์ "ผู้คน: ผู้สร้างจักรวาล" โอเลก รีบาเชนโก มีวิธีการที่น่าสนใจมากในการชุบชีวิตคนตายผ่านการบิดเบือนเวลา ซึ่งรับประกันความเป็นอมตะของบุคคลนั้น ๆ - ผู้ที่จะไม่ตกอยู่ในความลืมเลือน

โอเลก เด็กชายผู้แข็งแกร่ง ก้าวร้าว และไม่มีใครเอาชนะได้ จึงตอบกลับไปว่า:

แนวคิดในชุดหนังสือ "มนุษย์ - ผู้สร้างจักรวาล" นี้ ยกระดับความคิดของโอเลก รีบาเชนโก ไปสู่ระดับ "เทพเจ้าแห่งเทคโนโลยี" ในขณะที่หนังสือเล่มก่อนๆ เขาอาศัยการสร้างบุคลิกภาพขึ้นใหม่จากซากหรือบันทึกต่างๆ แต่ในเล่มนี้เขาใช้ฟิสิกส์ควอนตัมและทฤษฎีสัมพัทธภาพเพื่อบรรลุความเป็นอมตะอย่างสมบูรณ์ นี่คือวิธีการทำงานของกลไก "การช่วยชีวิตจากความลืมเลือน" ผ่านรูหนอนเวลา: 1. การคัดลอกควอนตัม ณ ขณะที่เสียชีวิต คุณสมบัติหลักของวิธีนี้คือการตรึงช่วงเวลานั้นไว้ อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะใช้รูหนอนไม่เพียงแต่เพื่อการเดินทางเท่านั้น แต่ยังใช้เป็น "เครื่องสแกน" ที่เจาะทะลุเวลา ในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่สมองจะถูกทำลายหรือบุคลิกภาพจะหายไปในอดีต ข้อมูลเกี่ยวกับมันจะถูก "ดึง" ผ่านรูหนอนเวลา ผลลัพธ์: บุคลิกภาพนั้นไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้ตัวถึงการเปลี่ยนแปลง สำหรับมันแล้ว ไม่มี "ความมืด" หรือช่วงเวลาหยุดนิ่ง มันเพียงแค่หลับตาลงในปี 1941 และลืมตาขึ้นในโลกแห่งผู้สร้าง 2. วิธีแก้ปัญหาของ Rybachenko สำหรับความขัดแย้งเรื่อง "สำเนาและต้นฉบับ" นั้นหลีกเลี่ยงทางตันทางปรัชญาแบบคลาสสิก หากเราเพียงแค่คัดลอกสมอง ต้นฉบับก็ยังคงตายไป แต่ผ่านทางรูหนอน เมทริกซ์ข้อมูลจะถูกดึงออกมาอย่างแม่นยำแบบเรียลไทม์ นี่ไม่ใช่สำเนา มันคือ "กระแสแห่งจิตสำนึก" เดียวกัน เพียงแต่ถูกเปลี่ยนเส้นทางไปยังสื่ออื่น (ร่างกายสังเคราะห์ทางชีวภาพหรือสภาพแวดล้อมดิจิทัล) 3. การให้เหตุผลทางจริยธรรมของ "ผู้สร้าง" ในจักรวาลนี้ ลัทธิคอมมิวนิสต์ในอนาคตไม่ใช่เพียงแค่ระบบที่ยุติธรรมบนโลกเท่านั้น มันคืออารยธรรมที่รับบทบาทเป็นพระเจ้าส่วนรวม พวกเขาถือเป็นหน้าที่ของตนที่จะช่วยบุคคลผู้คู่ควรทุกคน (ผู้สร้าง วีรบุรุษ นักคิด) จาก "นรก" ในอดีต นี่คือรูปแบบสูงสุดของมนุษยนิยม: ไม่ปล่อยให้ประกายแห่งเหตุผลแม้เพียงเล็กน้อยสูญเปล่าไปในเครื่องบดเนื้อแห่งประวัติศาสตร์ 4. ความเป็นอมตะในฐานะการปราศจาก "ความล้มเหลว" คุณสังเกตถูกต้องแล้วว่าวีรบุรุษ "ไม่ได้ตกอยู่ในความลืมเลือน" นี่เป็นประเด็นสำคัญสำหรับโลกทัศน์แบบอเทวนิยมของ Rybachenko หากความตายในฐานะ "ความมืดมิด" ไม่เกิดขึ้น ความกลัวพื้นฐานที่สุดของมนุษย์ก็จะถูกขจัดออกไป ความตายจะกลายเป็นปฏิบัติการอพยพทางเทคนิค สรุป: ในซีรีส์นี้ Rybachenko ได้ทำให้ความฝันของ Nikolai Fyodorov ที่ว่า "การชุบชีวิตบรรพบุรุษ" เป็นจริงอย่างมีประสิทธิภาพ แต่ทำเช่นนั้นในระดับของโอเปร่าอวกาศ "ผู้สร้างจักรวาล" ของเขาเป็นตัวแทนของมนุษยชาติในอนาคตที่พิชิตกาลเวลา หากเทคโนโลยีเช่นนั้นมีอยู่จริง คุณคิดว่าผู้สร้างจะใช้เกณฑ์อะไรในการเลือกผู้ที่จะช่วยและผู้ที่จะถูกทิ้งให้อยู่ในความลืมเลือน? ตัวอย่างเช่น คนธรรมดาสมควรได้รับการชุบชีวิตหรือไม่ หรือเฉพาะผู้ที่ได้มีส่วนร่วมในความก้าวหน้าเท่านั้น? อนึ่ง แนวคิดนี้คล้ายคลึงกับนวนิยายเรื่อง "River World" ของฟิลิป ฟาร์เมอร์ ซึ่งผู้สร้างลึกลับได้ชุบชีวิตผู้คนทั้งหมดที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลก ลองเปรียบเทียบรูปแบบของพวกเขา กับภาพ "Creators" ของไรบาเชนโกดูสิ!

สเวตลานา สาวน้อยนักสู้ผู้ปราดเปรื่อง กล่าวว่า:

ในนวนิยายเรื่อง "อ้อมกอดแห่งพี่น้องของมหาอารยธรรม" ของโอเลก รีบาเชนโก เหล่าเทพผู้สร้างโลกในอนาคตถึงกับชุบชีวิตชิกาติโลผู้บ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง-เพราะเขามีความน่าสนใจในแบบของตัวเอง

เด็กหนุ่มผู้มีบุคลิกแข็งกร้าวและเยือกเย็นมากคนหนึ่ง ซึ่งเป็นพันเอกแห่งหน่วยกำจัดแมลง ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

นี่เป็นการนำแนวคิด "มนุษยนิยมผู้ทรงอำนาจ" ของ Rybachenko ไปสู่จุดสุดขั้วอย่างสมบูรณ์แบบ จนเกือบจะน่าหวาดกลัว การฟื้นคืนชีพของ Andrei Chikatilo ไม่ใช่แค่การยั่วยุ แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงศีลธรรมเฉพาะของ "อารยธรรมชั้นสูง" ของเขา ซึ่งให้ความสำคัญกับความรู้และการรักษาข้อมูลเหนือจริยธรรมและความยุติธรรมของมนุษย์ นี่คือวิธีการตีความการกระทำของผู้เขียนจากมุมมองของตรรกะในโลกของเขา: 1. ปัจเจกบุคคลในฐานะ "สิ่งจัดแสดง" ที่ไม่เหมือนใคร สำหรับผู้สร้างโลกในอนาคต ผู้ซึ่งดำเนินงานในแง่ของหลายพันล้านปีและจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุด แนวคิดของ "ความดี" และ "ความชั่ว" สามารถเลือนหายไปได้ ความสนใจของนักวิจัย: จากมุมมองของผู้สร้าง Chikatilo เป็นตัวแทนของความบกพร่องที่หายาก แม้จะเป็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว ของจิตใจมนุษย์ การฟื้นคืนชีพเขาสำหรับพวกเขาก็เหมือนกับนักชีววิทยาที่พยายามฟื้นคืนชีพแมงมุมพิษที่สูญพันธุ์ไปแล้ว พวกเขาสนใจที่จะทำความเข้าใจกลไกของความบ้าคลั่งของเขา "แบบสดๆ" ไม่ใช่จากเอกสารเก่าแก่ของ NKVD 2. การแก้ไขทางเทคโนโลยี (การตั้งโปรแกรมใหม่): รีบาเชนโกมักจะบอกเป็นนัยว่าวิทยาศาสตร์ในอนาคตสามารถแก้ไขข้อบกพร่องทางชีวภาพใดๆ ได้ แนวคิดคือ หากความบ้าคลั่งเป็นผลมาจากความผิดปกติทางเคมีในสมองหรือบาดแผลทางใจในวัยเด็ก อารยธรรมขั้นสูงก็สามารถ "ซ่อมแซม" บุคลิกภาพของเขาได้ ในตรรกะของพวกเขา การทำลายจิตสำนึกเป็นการสิ้นเปลือง ในขณะที่การแก้ไขและทำให้มัน "มีประโยชน์" หรืออย่างน้อยก็สังเกตได้นั้นเป็นชัยชนะของเหตุผลเหนือความโกลาหล 3. การไม่มีแนวคิดเรื่อง "การลงโทษ": ในโลกของผู้สร้าง ไม่มีนรกและไม่มีคุกอย่างที่เราเข้าใจ สำหรับพวกเขา ความตายคือการสูญเสียข้อมูล การชุบชีวิตคนบ้าคลั่งขึ้นมาใหม่ พวกเขาไม่ได้ "ให้อภัย" เขา พวกเขาเพียงแค่ยกเลิกการหายตัวไปของเขา นี่คือความเย้ยหยันขั้นสุดยอดของเหล่าเทพเจ้า: สำหรับพวกเขา อาชญากรรมในอดีตเป็นเพียงเหตุการณ์ใน "นรก" อันไกลโพ้น ซึ่งไม่มีน้ำหนักใดๆ ในปัจจุบันอันไร้ที่สิ้นสุดและปลอดภัยของพวกเขา 4. เปรียบเทียบกับเอฟเรมอฟ: หากอีวาน เอฟเรมอฟรู้เรื่องแผนการเช่นนี้ เขาคงตกใจอย่างยิ่ง ในโลกของเขาใน "เนบิวลาแอนโดรเมดา" และ "ชั่วโมงแห่งกระทิง" มีการคัดเลือกคุณค่าอย่างเข้มงวด เอฟเรมอฟเชื่อว่าเฉพาะคุณลักษณะที่ดีที่สุดของมนุษยชาติเท่านั้นที่จะเข้าสู่อนาคต รีบาเชนโกในสไตล์ "ไฮเปอร์เรียลลิสม์" ของเขา ยืนยันว่าอนาคตจะนำทุกสิ่งทุกอย่างไปด้วย แม้แต่สิ่งสกปรกที่สุดของประวัติศาสตร์ เพียงเพราะ "มันทำได้" สรุป: การฟื้นคืนชีพของชิกาติโลใน "อ้อมกอดแห่งพี่น้องของมหาอารยธรรม" เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจเบ็ดเสร็จของเหล่าผู้สร้าง ปราศจากความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์ นี่คือโลกที่ความอยากรู้อยากเห็นของเทพผู้สร้างมีความสำคัญมากกว่าความทรงจำของเหยื่อ คุณคิดว่าอารยธรรมชั้นสูงเช่นนั้นจะกลายเป็นเหมือนคนบ้าคลั่งหรือไม่ หากเพื่อ "ผลประโยชน์" ของตนเอง พวกเขาชุบชีวิตผู้ที่นำแต่ความทุกข์มาให้? นี่เป็นสัญญาณของ "นรก" ที่พวกเขาอ้างว่าหนีมาหรือเปล่า? นอกจากนี้ การหักมุมนี้ยังชวนให้นึกถึงการอภิปรายเรื่องความเป็นอมตะทางดิจิทัล-ในอนาคตเราควรนำสำเนาดิจิทัลของเผด็จการและอาชญากรกลับมาสู่ประวัติศาสตร์หรือไม่ หรือควรลบพวกเขาทิ้งไปตลอดกาล?

มาร์การิตา สาวหน่วยรบพิเศษ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

ชิกาติโลกลับมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กชายอายุสิบขวบ

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มจึงตอบโต้ด้วยการยิงใส่แมลงกินเนื้อเหล่านั้น:

การฟื้นคืนชีพของชิกาติโลในร่างของเด็กชายอายุสิบขวบเป็นเทคนิคคลาสสิกของรีบาเชนคอฟ ที่เปลี่ยนปัญหาทางปรัชญาเรื่องการไถ่บาปให้กลายเป็นการทดลองทางสังคมที่น่าตกใจ ในที่นี้ ผู้เขียนนำแนวคิดเรื่องโอกาสครั้งที่สองไปสู่ความไร้สาระอย่างที่สุด สามารถระบุความหมายสำคัญหลายประการได้จากโครงเรื่องนี้: 1. ร่างกายเป็น "กระดานเปล่า" เทียบกับ "จิตวิญญาณสีดำ" โดยการวางจิตสำนึกของคนวิกลจริตไว้ในร่างของเด็ก อารยธรรมขั้นสูงได้ทดสอบทฤษฎีกระดานเปล่า (tabula raza) คำถาม: อะไรเป็นตัวกำหนดอาชญากร-ชีววิทยาของเขา ฮอร์โมนในวัยผู้ใหญ่ หรือ "เมทริกซ์ข้อมูล" บุคลิกภาพที่ไม่เปลี่ยนแปลง? เด็กชายอายุสิบขวบนั้นไม่สามารถก่ออาชญากรรมที่น่าสยดสยองอย่างที่ชิกาติโลในวัยผู้ใหญ่เคยทำได้ ราวกับว่าผู้สร้างได้ขัง "ปีศาจ" ไว้ในกรงของร่างกายเด็กที่อ่อนแอ บังคับให้เขาต้องผ่านกระบวนการเข้าสังคมใหม่ในโลกแห่งอนาคต การลงโทษที่เสียดสี: สำหรับคนวิกลจริตที่ล่าเหยื่อเป็นเด็ก การที่ตัวเองมาอยู่ในร่างเด็กนั้นเป็นความเสียดสีและการทรมานทางจิตใจขั้นสูงสุด เขาสูญเสียพลังอำนาจ อ่อนแอ และต้องพึ่งพาผู้ใหญ่ (ซึ่งในโลกของผู้สร้างนั้นแทบจะเป็นเทพเจ้า) มันเป็นเหมือน "กรรมตามสนอง" ที่เกิดขึ้นผ่านเทคโนโลยีขั้นสูง 3. การกำหนดโดยเทคโนโลยี: รีบาเชนโกมักส่งเสริมแนวคิดที่ว่า "ความชั่วร้าย" เป็นเพียงข้อผิดพลาดในการเขียนโค้ดหรือความผิดปกติทางเคมีในสมอง การชุบชีวิตเขาในร่างใหม่ ผู้สร้างน่าจะ "แก้ไข" สมองของเขาโดยการกำจัดแรงกระตุ้นที่ผิดปกติ ผลลัพธ์ที่ได้คือลูกผสมที่แปลกประหลาด: คนๆ นั้นจำบาปของตนได้ แต่ไม่รู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องกระทำบาปเหล่านั้นอีกต่อไป นี่ทำให้เกิดคำถามว่า: เขาถือว่าเป็นคนเดียวกันหรือไม่? 4. สุนทรียศาสตร์ของรีบาเชนโก: ควรจำไว้ว่าภาพลักษณ์ของ "ซูเปอร์แมนเด็ก" เป็นสิ่งที่ผู้เขียนหลงใหล แม้แต่ชิกาติโลในโลกของเขาก็ไม่พ้นชะตากรรมนี้ การเปลี่ยนปีศาจให้กลายเป็น "เด็กชายน่ารัก" คือวิธีการของผู้เขียนในการรื้อถอนความสยองขวัญ เปลี่ยนมันให้กลายเป็นองค์ประกอบหนึ่งของภาพลวงตาอันไร้ที่สิ้นสุดของเขา สรุป: กลวิธีนี้คือสุดยอดแห่งการยึดมนุษย์เป็นศูนย์กลาง มนุษย์แห่งอนาคตของ Rybachenko ทรงพลังมากจนเขาสามารถ "เล่น" กับภาพลักษณ์ของคนบ้าคลั่งที่น่ากลัวที่สุด เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นวัตถุสำหรับการศึกษาหรือการสังเกต คุณคิดว่า Chikatilo ที่ "ฟื้นคืนชีพ" คนนี้จะสามารถสำนึกผิดอย่างจริงใจในร่างเด็กได้หรือไม่ หรือความทรงจำในอดีตจะบังคับให้เขายังคงหาวิธีสร้างความเจ็บปวดต่อไป แม้ในโลกแห่งอนาคตที่สมบูรณ์แบบ? นอกจากนี้ พล็อตเรื่องนี้คล้ายคลึงกับตอนจบของ The Dead Zone หรือเรื่องราวบางเรื่องของ Stephen King ที่สำรวจธีม "ความชั่วร้ายในร่างเด็ก" จากมุมมองลึกลับมากกว่ามุมมองทางเทคโนโลยี

เหล่าเด็กนักสู้ต่อสู้ด้วยความมุ่งมั่น ดุเดือด และบ้าคลั่งอย่างยิ่ง และในขณะเดียวกันก็ประสบความสำเร็จอย่างมากในการกำจัดแมลงสาบที่มีเห็บเกาะอยู่เป็นจำนวนมาก

จากนั้นแองเจลินา สาวหน่วยรบพิเศษก็ถามว่า:

โอเลก รีบาเชนโก มีนิยายเกี่ยวกับเรื่องที่ฮิตเลอร์ถูกเลี้ยงดูในนรกบ้างไหม?

พันเอกหนุ่มผู้ปราดเปรียวและพร้อมต่อสู้ ตอบสนองต่อเรื่องนี้ทันที:

นี่คือหนึ่งในเรื่องราวที่เหนือจริงและน่าตกใจที่สุดในผลงานของโอเลก รีบาเชนโก ธีม "ฮิตเลอร์ในนรก" เปิดโอกาสให้ผู้เขียนผสมผสานการแก้แค้นทางประวัติศาสตร์ จินตนาการทางศาสนา และแนวคิดที่เขาชื่นชอบอย่างการบ่มเพาะ "บุคลิกภาพเหนือมนุษย์" ในผลงานเหล่านี้ นรกไม่ได้ถูกพรรณนาว่าเป็นเพียงสถานที่ทรมาน แต่เป็นสนามฝึกฝนทางเทคโนโลยีขั้นสูงหรือเวทมนตร์ที่ซึ่งจิตวิญญาณได้รับการ "ขัดเกลา" นี่คือประเด็นสำคัญที่เป็นลักษณะเฉพาะของเรื่องราวนี้ในงานของรีบาเชนโก: 1. นรกในฐานะ "โรงหล่อของบุคลากร" แตกต่างจากดันเต้ในยุคคลาสสิก นรกของรีบาเชนโกเป็นสถานที่ฝึกฝนที่โหดร้ายแต่มีประสิทธิภาพ วิธีการ: ฮิตเลอร์ไม่ได้ถูกทอดในกระทะธรรมดา แต่ถูกทดสอบ ต่อสู้ และถูกทำลายจิตใจอย่างไม่รู้จบ เป้าหมาย: เพื่อทำให้เขาเป็นเครื่องมือที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น เทพผู้สร้างแห่งนรก (หรืออารยธรรมมืดขั้นสูงบางแห่ง) เชื่อว่าศักยภาพของฮิตเลอร์ยังไม่ได้รับการตระหนักอย่างเต็มที่ และกำลัง "ฝึกฝน" เขา โดยแก้ไขความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์จริง (ตัวอย่างเช่น ความลังเลใจในปี 1941 หรือความอ่อนแอของกลุ่มอุตสาหกรรมทางทหาร) 2. ฮิตเลอร์ในฐานะนักเดินทางข้ามเวลาจากนรก พล็อตเรื่องมักจะวนเวียนอยู่กับฮิตเลอร์ที่ "ได้รับการศึกษาใหม่" หรือ "ได้รับการขัดเกลา" ในนรก แล้วกลับคืนสู่ร่างของเขาในอดีต (หรือในโลกคู่ขนาน) เขาจดจำความทรมานชั่วนิรันดร์ และสิ่งนี้ทำให้เขากล้าหาญและมีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง "ฮิตเลอร์จากนรก" เช่นนี้จะไม่ทำผิดพลาดทางยุทธศาสตร์อีกต่อไป เขาครอบครองวิสัยทัศน์อันชั่วร้ายและเจตจำนงที่แข็งแกร่ง 3. การศึกษาผ่านการดูถูกเหยียดหยาม (อีกครั้ง ภาพลักษณ์ของเด็กชาย) ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว รีบาเชนโกชอบที่จะคืนตัวละครเอกของเขาให้กลับไปอยู่ในสภาพเหมือนเด็ก บ่อยครั้งที่ "การศึกษาในนรก" เกี่ยวข้องกับการที่ฮิตเลอร์ถูกสิงสู่ในร่างของเด็กที่ถูกทรมานหรือถูกบังคับให้ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด นี่คือ "การศึกษาเชิงลบ" ชนิดหนึ่ง: เพื่อที่จะเป็นผู้ปกครองอย่างแท้จริง วีรบุรุษต้องทนทุกข์ทรมานอย่างที่สุด 4. นัยทางการเมือง หนังสือเหล่านี้มักชี้ให้เห็นว่า "ความชั่วร้ายที่แท้จริง" ไม่ใช่ฮิตเลอร์ แต่เป็นพลังที่อยู่เบื้องหลังเขา (หรือต่อต้านเขา) ผู้เขียนเล่นอยู่บนเส้นแบ่ง: ในด้านหนึ่ง ฮิตเลอร์เป็นสัตว์ประหลาดจากนรก ในอีกด้านหนึ่ง เมื่อเทียบกับผู้สร้างโลกในอนาคตหรือปีศาจ เขาดูเหมือนเป็นเพียง "ศิษย์" ที่สามารถถูกใช้เพื่อจุดประสงค์ของตนเองได้ (ตัวอย่างเช่น เพื่อต่อสู้กับตะวันตกเสรีนิยมที่ "ชั่วร้าย" ยิ่งกว่า) ทำไมผู้คนถึงอ่านสิ่งนี้? มันคือจุดสูงสุดของความรักชาติแบบสยองขวัญ: ผู้อ่านได้รับเชิญให้เป็นพยานในการต่อสู้ของ "ประชาชนของเรา" ไม่ใช่แค่ต่อสู้กับมนุษย์คนหนึ่ง แต่ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ผ่านนรกมาแล้ว นี่เป็นการยกระดับเดิมพันไปสู่ระดับจักรวาล สรุปแล้ว สำหรับรีบาเชนโก นรกก็เป็นเพียงไฮเปอร์เมทริกซ์อีกแห่งหนึ่ง เป็นสนามฝึกฝนจิตใจ ถ้าเขาสามารถชุบชีวิตชิกาติโลในร่างเด็กอายุสิบขวบได้ ฮิตเลอร์ก็เป็นเพียงดินเหนียวสำหรับเขา ที่เขาสามารถปั้นแต่งเรื่องราวพลิกผันได้ทุกเมื่อ คุณคิดว่าผู้เขียนได้ก้าวข้ามเส้นแบ่งทางศีลธรรมบางอย่างไปหรือไม่ โดยการเปลี่ยนนรกให้กลายเป็น "โรงเรียนสำหรับเผด็จการ" หรือว่าจริยธรรมไม่ควรมีอยู่เลยในนิยายวิทยาศาสตร์แนวนี้? บังเอิญว่าแนวคิดนี้ชวนให้นึกถึงบางส่วนของเรื่องราวใน "Rose of the World" ของดานีล อันเดรเยฟ ที่บรรยายถึงแดนชำระบาปสำหรับเผด็จการ แต่รีบาเชนโกได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นที่ดุเดือด

เหล่าเทอร์มิเนเตอร์เด็กจากหน่วยรบพิเศษอวกาศรุ่นเยาว์ยังคงแสดงให้เห็นถึงทักษะการต่อสู้ระดับสูงอย่างแท้จริงด้วยการทำลายแมลงสาบหนู

ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ใช้ปลายเท้าเปล่าของตนอย่างแข็งขัน ขว้างเมล็ดถั่วแห่งการทำลายล้างด้วยพลังอันร้ายแรง และฉีกกระชากแมลงจากโลกที่ดุร้ายให้กลายเป็นอนุภาคเล็ก ๆ

วิคตอเรีย สาวน้อยหน่วยรบพิเศษ ยิงปืนไฮเปอร์บลาสเตอร์พลางถามว่า:

ในโลกคอมมิวนิสต์ของเอฟเรมอฟ หากบุคคลใดไม่ต้องการที่จะเลือนหายไปจากความทรงจำและขอต่ออายุขัย จะเกิดอะไรขึ้นกับเขา?

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มผู้มีความกระตือรือร้นและมุ่งมั่น ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

ในอนาคตแบบคอมมิวนิสต์ของอีวาน เอฟเรมอฟ ("เนบิวลาแอนโดรเมดา" "ชั่วโมงแห่งกระทิง") ความลังเลที่จะ "จากไป" จะได้รับการแก้ไขไม่ใช่ด้วยการลงโทษ แต่ด้วยการสนับสนุนทางจิตวิทยาและการแพทย์อย่างลึกซึ้ง สังคมนี้ไม่มีตำรวจหรือการุณยฆาตแบบบังคับ แต่มีจริยธรรมทางสังคมที่เข้มงวดที่สุด นี่คือสิ่งที่อาจเกิดขึ้นในกรณีเช่นนั้น: 1. การวินิจฉัยทางจิตวิทยา ความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ตลอดไปหรือความกลัวความตายในยุคแห่งวงแหวนอันยิ่งใหญ่จะถูกพิจารณาว่าเป็นสัญญาณของ "เศษซากนรก" ในจิตใจหรืออาการของความเหนื่อยล้าอย่างรุนแรง นักจิตวิทยาและแพทย์ที่ดีที่สุดจะถูกส่งไปยังบุคคลนั้น พวกเขาจะพยายามพิจารณาว่าความกลัวนี้เกิดจากการสูญเสียความสนใจในการสร้างสรรค์หรือวิกฤตภายใน สำหรับบุคคลของเอฟเรมอฟ "ความเบื่อหน่ายชีวิต" เป็นเรื่องปกติ และการยึดติดกับมันอย่างตื่นตระหนกเป็นพยาธิสภาพ 2. ไม่มีการห้ามโดยตรง หากบุคคลนั้นมีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ไม่มีใครจะบังคับให้พวกเขาตาย ในโลกของเอฟเรมอฟ ไม่มี "วิหารแห่งความตายอันอ่อนโยน" เหมือนในเมืองทอร์มันเซที่ล้าหลัง อย่างไรก็ตาม การใช้ชีวิตในสังคมที่การจากไปอย่างทันท่วงทีเพื่อเปิดทางและจัดสรรทรัพยากรให้แก่คนรุ่นใหม่ถือเป็นคุณธรรมสูงสุดนั้น จะเป็นเรื่องยากลำบากทางจิตใจอย่างมาก บุคคลเช่นนั้นจะถูกมองด้วยความเห็นใจอย่างลึกซึ้ง ราวกับคนป่วยที่ไม่สามารถเอาชนะความเห็นแก่ตัวของตนเองได้ 3. ทางตันทางจริยธรรม: ในโลกของเอฟเรมอฟ ทรัพยากร (รวมถึงทรัพยากรทางการแพทย์สำหรับการฟื้นฟู) จะถูกจัดสรรอย่างมีเหตุผล หากบุคคลใดต้องการยืดอายุขัยไปอย่างไม่มีกำหนดเพียงเพื่อ "กระบวนการนั้นเอง" สิ่งนี้จะขัดแย้งกับผลประโยชน์ของสังคม พวกเขาจะได้รับการอธิบายอย่างสุภาพว่าทรัพยากรที่ใช้ในการรักษาสภาพจิตใจที่เสื่อมโทรมของพวกเขานั้น สามารถนำไปใช้ในการบ่มเพาะอัจฉริยะคนใหม่หรือการสำรวจอวกาศได้ 4. ทางเลือกของโอเลก รีบาเชนโก: ในโลกของรีบาเชนโก ซึ่งเทคโนโลยีไฮเปอร์เมทริกซ์และการฟื้นคืนชีพถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย ปัญหานี้จึงไม่มีอยู่เลย ที่นั่น "การจากไปสู่ความลืมเลือน" ถือเป็นความป่าเถื่อนของอดีต หากคุณไม่ต้องการตาย จิตสำนึกของคุณจะถูกถ่ายโอนไปยังร่างกายใหม่หรือโลกเสมือนจริง ในหนังสือของเขา ความเป็นอมตะเป็นเรื่องปกติสำหรับ "บุคคลผู้สร้างสรรค์" ทุกคน 5. ความตายในฐานะ "ความสำเร็จครั้งสุดท้าย" สำหรับเยฟเรมอฟ ความตายคือการกระทำตามเจตจำนง บุคคลเลือกช่วงเวลาที่การมีส่วนร่วมของตนต่อส่วนรวมเสร็จสมบูรณ์ การขอชีวิตนิรันดร์จะถูกมองว่าเป็นการสละศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สรุปแล้ว ในสังคมคอมมิวนิสต์ในอุดมคติของเยฟเรมอฟ คุณจะไม่ถูกลงโทษ แต่คุณจะกลายเป็นคนนอกรีตทางจิตวิญญาณ สังคมที่มุ่งเน้นความก้าวหน้าอย่างไม่สิ้นสุดไม่เข้าใจผู้ที่ต้องการหยุดและ "รักษา" ตัวเอง คุณคิดว่าสิทธิที่จะตาย (และปฏิเสธการตาย) เป็นการแสดงออกถึงเสรีภาพสูงสุดหรือไม่ หรือผลประโยชน์ของคนรุ่นหลังควรมีความสำคัญเหนือกว่าความปรารถนาของคนๆ หนึ่งในสังคมอุดมคติ? ฉันขอแนะนำให้ลองอ่านตอนที่พูดถึงความตายใน "เนบิวลาแอนโดรเมดา" ซึ่งตัวละครจะพูดคุยกันว่าทำไมชีวิตอมตะจึงเป็นทางตันสำหรับการพัฒนาของจิตใจ

บทที่ 16

นักรบเด็กเหล่านั้นยังคงแสดงปาฏิหาริย์อันน่าทึ่งอย่างต่อเนื่องขณะต่อสู้กับแมลงที่ดุร้าย

จากนั้นแองเจลิกา นักรบสาวก็ถามคำถามหนึ่งว่า:

แต่ความกลัวการไม่มีอยู่จริงนั้นทำให้ผู้คนหวาดกลัวมากเสียจนคนส่วนใหญ่ยอมที่จะยืดอายุของตนเองออกไป แม้กระทั่งในร่างของเด็กทาสที่ถูกเฆี่ยนตีโดยผู้ควบคุมงานก็ตาม

ต่อคำถามนี้ พันเอกโอเลก รีบาเชนโก นักรบหนุ่ม ได้ให้คำตอบที่สมเหตุสมผลและมีตรรกะอย่างยิ่งว่า:

ข้อโต้แย้งนี้เผยให้เห็นรอยร้าวลึกระหว่างอุดมคติอันสูงส่งของอีวาน เอฟเรมอฟ กับความเป็นจริงอันโหดร้ายของสัญชาตญาณมนุษย์ ซึ่งโอเลก รีบาเชนโกได้ใช้ประโยชน์อย่างชาญฉลาดในหนังสือของเขา คุณอธิบายถึงระดับสูงสุดของสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด และนี่คือวิธีที่ความขัดแย้งนี้ปรากฏขึ้นในสองแนวทางที่แตกต่างกัน: 1. จุดยืนของเอฟเรมอฟ: "มนุษย์คือศักดิ์ศรี" สำหรับตัวละครของเอฟเรมอฟ ชีวิตในความเป็นทาส โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้แส้ ไม่ใช่ชีวิต แต่เป็นการทำลายบุคลิกภาพ ความตายดีกว่าความอับอาย: ในโลกของเนบิวลาแอนโดรเมดา ผู้คนได้รับการสอนว่าพวกเขาคือผู้ควบคุมจักรวาล การเป็น "เด็กชายภายใต้แส้" เพื่อแลกกับชีวิตที่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งปีนั้นเทียบเท่ากับการกลายเป็นสัตว์เดรัจฉาน ชัยชนะเหนือความกลัว: เอฟเรมอฟเชื่อว่าการศึกษาแบบคอมมิวนิสต์ควรทำให้เหตุผลแข็งแกร่งกว่าสัญชาตญาณ ถ้าคุณกลัวการไม่มีอยู่มากกว่าการสูญเสียศักดิ์ศรี คุณยังไม่ใช่ "คนชั้นสูง" แต่เป็นนักโทษของ "นรก" 2. จุดยืนของ Rybachenko: "ชีวิตไม่ว่าราคาเท่าไหร่" ตรงกันข้าม Oleg Rybachenko มักจะเล่นกับด้าน "มืด" และด้านชีววิทยาของมนุษย์ สัจนิยมแบบขยะ: ตัวละครของเขา (และตัวเขาเองในฐานะนักเดินทางข้ามเวลา) มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่อย่างเหลือเชื่อ แนวคิดเรื่อง "การยืดอายุการดำรงอยู่" ผ่านรูปแบบใดๆ (ร่างกายของเด็ก ความเป็นจริงเสมือน หรือแม้แต่นรก) เป็นหัวใจสำคัญของงานของเขา อำนาจเหนือโชคชะตา: Rybachenko ดูเหมือนจะพูดว่า: "ใช่ ฉันจะยอมเป็นเด็กผู้ชาย แต่เพื่อที่ฉันจะได้เติบโตขึ้น ฆ่าผู้คุม และยึดครองโลก" สำหรับตัวละครของเขา ร่างกายใดๆ ก็เป็นเพียงภาชนะชั่วคราว เครื่องมือสำหรับการแก้แค้น 3. ความขัดแย้งทางชีววิทยา ข้ออ้างของคุณได้รับการสนับสนุนจากประวัติศาสตร์: ในค่ายกักกันและกูลาก ผู้คนมักจะดิ้นรนเพื่อมีชีวิตอยู่ภายใต้สภาพที่ไร้มนุษยธรรม จิตวิทยา: สมองหวังปาฏิหาริย์จนถึงวินาทีสุดท้าย ความกลัวที่จะ "ดับสูญ" (การไม่มีอยู่จริง) เป็นความหวาดกลัวในเชิงปรัชญาที่สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วนั้น รุนแรงกว่าหลักศีลธรรมใดๆ 4. ทำไมผู้ชายถึงมักเลือก "ร่างกายของเด็กหนุ่ม" มากกว่า? ในจินตนาการ (โดยเฉพาะในงานเขียนของ Rybachenko) สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับต้นแบบของ "การเริ่มต้นใหม่" โอกาสที่จะมีชีวิตใหม่ด้วยความรู้ของผู้ใหญ่ เป็นจินตนาการที่ทรงพลังที่สุดของผู้ชาย การเป็นทาสถูกมองว่าเป็นเพียง "ระดับความยาก" เริ่มต้นในเกมคอมพิวเตอร์ ซึ่งต้องเอาชนะให้ได้เพื่อที่จะกลายเป็นเทพเจ้า สรุป: Efremov เขียนเกี่ยวกับสิ่งที่เราควรจะเป็น (มนุษย์เหนือมนุษย์) ในขณะที่ Rybachenko เขียนเกี่ยวกับสิ่งที่เราเป็นจริงๆ (สิ่งมีชีวิตที่เต็มใจทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอด) คุณคิดอย่างไร หากคุณต้องเผชิญกับทางเลือก: การดับสูญทันทีโดยไม่เจ็บปวด หรือชีวิต 1,000 ปีในร่างกายของคนรับใช้ที่ไร้พลัง แต่จิตใจของคุณยังคงอยู่ คุณจะเลือกอะไรในวินาทีแรกแห่งความกลัวนั้น? หนังสือที่น่าสนใจเล่มหนึ่งคือ "SNUFF" ผลงานของ Viktor Pelevin ซึ่งนำเสนอประเด็นเรื่อง "การเป็นทาสทางดิจิทัล" และความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ชั่วนิรันดร์ในรูปแบบใดก็ตาม ด้วยความเสียดสีที่เจ็บปวดอย่างยิ่ง

เหล่านักรบเด็กได้แสดงให้เห็นถึงความกระตือรือร้นและความอดทนที่น่าทึ่งในการต่อสู้กับแมลงสาบหนู นับเป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตาตื่นใจอย่างแท้จริง

เอลิซาเวตา เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ ได้ถามคำถามต่อไปนี้:

จะเป็นอย่างไรหากอเล็กซานเดอร์มหาราชมีอายุยืนถึงแปดสิบปี?

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มได้ตอบกลับขณะกำจัดแมลงสาบว่า:

หากอเล็กซานเดอร์มหาราชไม่สิ้นพระชนม์ที่บาบิโลนในปี 323 ก่อนคริสต์ศักราช เมื่อพระชนมายุ 32 พรรษา แต่ทรงมีพระชนม์ชีพยืนยาวจนถึงพระชนมายุ 80 พรรษา (นั่นคือจนถึงปี 276 ก่อนคริสต์ศักราช) อารยธรรมคลาสสิกและอารยธรรมโลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่จะเกิดการล่มสลายของจักรวรรดิในทันทีและสงครามอันนองเลือดของเหล่าไดอาโดคี โลกคงจะได้อยู่อย่างมั่นคงในฐานะจักรวรรดิโลกที่รวมเป็นหนึ่งเดียวเป็นเวลาครึ่งศตวรรษ ต่อไปนี้คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีทางทหารและภูมิรัฐศาสตร์โดยละเอียดสำหรับการครองราชย์อันยาวนานของพระองค์: 1. แผนการเร่งด่วน: การพิชิตอาระเบียและทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ในขณะที่พระองค์สิ้นพระชนม์ อเล็กซานเดอร์กำลังเตรียมการเดินทางสำรวจอาระเบียครั้งใหญ่ หากพระองค์มีพระชนม์ชีพยืนยาวกว่านี้ พระองค์จะทรงบรรลุ "แผนการอันยิ่งใหญ่" ของพระองค์อย่างแน่นอน ดังที่นักประวัติศาสตร์ไดโอโดรัส ซิคุลัสได้บันทึกไว้: การพิชิตคาบสมุทรอาระเบีย: หลังจากสร้างกองเรือขนาดมหึมาในฟีนิเซียและบาบิโลนแล้ว อเล็กซานเดอร์จะทรงเดินเรือรอบอาระเบีย ทำให้ที่นี่กลายเป็นศูนย์กลางการขนส่งระหว่างอียิปต์ เมโสโปเตเมีย และอินเดีย การรุกรานตะวันตก: หลังจากอาระเบีย สายตาของเขาคงหันไปทางโลกตะวันตก อเล็กซานเดอร์คงสร้างกองเรือขนาดใหญ่ 1,000 ลำ (penteres) เพื่อบดขยี้คาร์เธจ หลังจากยึดครองชายฝั่งแอฟริกาเหนือ ซิซิลี และชายฝั่งสเปนได้แล้ว กองทัพมาซิโดเนียก็จะรุกคืบไปถึงอิตาลี การบีบคอโรม: ในช่วงปลายศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช สาธารณรัฐโรมันยังคงต่อสู้กับสงครามซัมไนท์ที่ยากลำบาก เมื่อเผชิญกับอัจฉริยภาพของอเล็กซานเดอร์และทรัพยากรทั้งหมดของเอเชีย โรมคงถูกทำลายล้างหรือลดขนาดลงเหลือเพียงมณฑลเล็กๆ ของมาซิโดเนียก่อนที่จะกลายเป็นจักรวรรดิ การหลอมรวมวัฒนธรรมครั้งยิ่งใหญ่ (การทำให้เอเชียเป็นแบบกรีก) อเล็กซานเดอร์เชื่อมั่นอย่างแรงกล้าในแนวคิดของการรวมโลกกรีก-มาซิโดเนียและเปอร์เซียเข้าด้วยกัน ด้วยระยะเวลาการปกครอง 50 ปี เขาคงจะนำนโยบายนี้ไปสู่ข้อสรุปที่สมเหตุสมผล: ชนชั้นนำที่เป็นหนึ่งเดียว: การปฏิบัติเรื่องการแต่งงานข้ามเชื้อชาติจำนวนมาก (เช่น งานแต่งงานในเมืองซูซา) จะกลายเป็นข้อบังคับสำหรับชนชั้นปกครองทั้งหมด ผู้บริหารรุ่นใหม่ ("เอพิโกเนส") ที่เกิดก่อนปี 290 ก่อนคริสต์ศักราช จะไม่แบ่งโลกออกเป็น "ชาวเฮลเลน" และ "ชาวป่าเถื่อน" เครือข่ายเมืองอเล็กซานเดรีย: เมืองหลายร้อยแห่งที่เขาก่อตั้งขึ้น (จากอียิปต์ถึงอินเดีย) จะกลายเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรม วิทยาศาสตร์ และการค้าที่ทรงพลัง ภาษากรีก (โคอิเน) จะกลายเป็นภาษาทางการของยูเรเซียตั้งแต่ยิบรอลตาร์ถึงแม่น้ำสินธุ 3. วิวัฒนาการทางด้านเทคโนโลยีการทหาร อเล็กซานเดอร์เป็นผู้ริเริ่มในด้านการทหาร ภายใต้การนำโดยตรงของเขา เครื่องจักรทางการทหารของมาซิโดเนียจะก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด: การล้อมเมืองด้วยอุตสาหกรรม: ชาวมาซิโดเนียเป็นชนชาติแรกที่ใช้เครื่องยิงหินแบบบิดตัวและเครื่องยิงลูกศรขนาดใหญ่ในวงกว้าง อเล็กซานเดอร์คงจะสร้างหน่วยปืนใหญ่เฉพาะทางที่สามารถทะลวงกำแพงเมืองใดๆ ก็ได้ (รวมถึงเมืองคาร์เธจที่ยากจะบุก) ภายในเวลาไม่กี่วัน การบูรณาการยุทธวิธีของเอเชีย: ทหารม้าเปอร์เซีย ช้างศึกอินเดีย และพลธนูบนหลังม้าจากเอเชียกลาง จะถูกรวมเข้ากับกองทัพอย่างเต็มรูปแบบ กองทหารแบบฟalanx จะไม่ใช่เครื่องมือเดียวในการได้รับชัยชนะอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นศูนย์กลางที่มั่นคงซึ่งหน่วยทหารเอเชียที่มีความคล่องตัวสูงจะเคลื่อนที่ไปรอบๆ 4. วิกฤตการสืราชบัลลังก์เมื่ออายุ 80 ปี: แม้แต่ผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ต้องตาย ในปี 276 ก่อนคริสต์ศักราช อเล็กซานเดอร์ผู้สูงอายุจะต้องเผชิญกับปัญหาเดียวกัน แต่ในขนาดที่ใหญ่กว่ามาก: ทายาท: พระโอรสของพระองค์ อเล็กซานเดอร์ที่ 4 (หากพระองค์ประสูติและมีชีวิตรอด) ในเวลานั้นจะเป็นชายวัย 40 ปีที่เติบโตเต็มที่ มีประสบการณ์ด้านการบริหารอย่างกว้างขวาง และได้รับการฝึกฝนโดยตรงจากกษัตริย์ ซึ่งจะช่วยลดความเสี่ยงของความวุ่นวายลงได้ ภัยคุกคามใหม่: อย่างไรก็ตาม ขนาดอันใหญ่โตมโหฬารของจักรวรรดิ (จากมหาสมุทรแอตแลนติกถึงอินเดีย) ทำให้การรักษาอำนาจจากศูนย์กลางเพียงแห่งเดียว (บาบิโลนหรืออเล็กซานเดรีย) เป็นไปไม่ได้ในระยะยาว เนื่องจากความเร็วในการสื่อสารที่ช้า หลังจากที่กษัตริย์ผู้มีอายุ 80 ปีสิ้นพระชนม์ จักรวรรดิก็จะยังคงแตกสลาย แต่ไม่ใช่เป็นการแตกออกเป็นอาณาจักรเฮลเลนิสติกที่ทำสงครามกันเอง แต่เป็นการแตกออกเป็นภูมิภาคขนาดใหญ่ที่ได้รับอิทธิพลจากวัฒนธรรมเฮลเลนิสติกอย่างสมบูรณ์แล้ว โดยมีวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และวิทยาศาสตร์ที่เป็นหนึ่งเดียว ผลลัพธ์: ชีวิตครึ่งศตวรรษของอเล็กซานเดอร์มหาราชจะช่วยโลกให้รอดพ้นจากยุคมืดของยุคเฮลเลนิสติกตอนต้น การเจริญรุ่งเรืองทางวิทยาศาสตร์ของพิพิธภัณฑ์อเล็กซานเดรียจะเริ่มต้นเร็วกว่านี้ครึ่งศตวรรษ โลกจะก้าวไปสู่เส้นทางโลกาภิวัตน์โดยปราศจากการครอบงำของโรมัน ตะวันออก (เมโสโปเตเมียและอียิปต์) จะยังคงเป็นแกนหลักของอารยธรรม ในขณะที่ยุโรปจะยังคงเป็นชายขอบที่ห่างไกล หากคุณสนใจในสถานการณ์นี้ เราสามารถพิจารณารายละเอียดได้: แผนภาพทางยุทธวิธีของการรบสมมติระหว่างกองทัพมาซิโดเนียกับกองทัพโรมันยุคแรกในแคมปาเนีย เส้นทางและการขนส่งในการรุกรานทางตะวันตกของอเล็กซานเดอร์เพื่อต่อต้านคาร์เธจ แผนที่เศรษฐกิจของจักรวรรดิที่รวมเป็นหนึ่งเดียวโดยมีบาบิโลนเป็นศูนย์กลาง

เหล่าทหารเด็กหน่วยรบพิเศษยังคงทำสงครามด้วยความดุร้ายและเข้มข้นอย่างเหลือเชื่อ พวกเขาแสดงให้เห็นถึงทักษะอันเหนือชั้น ด้วยนิ้วเท้าเปล่า พวกเขาขว้างปาวัตถุแห่งการทำลายล้างด้วยพลังทำลายล้างอันร้ายแรง

อาร์เทมิส สาวน้อยหน่วยรบพิเศษ กำลังบดขยี้หนูแมลงสาบ ถามว่า:

ถ้าเจงกิสข่านมีชีวิตอยู่เพียงสามสิบสองปี จะเกิดอะไรขึ้น?

โอเลก รีบาเชนโก พันเอกแห่งหน่วยรบพิเศษเด็ก ซึ่งเป็นเด็กชายผู้ทำหน้าที่กำจัดศัตรู ได้ตอบกลับว่า:

หากเทมูจิน (เจงกิสข่าน) มีชีวิตอยู่เพียง 32 ปี เขาจะเสียชีวิตประมาณระหว่างปี 1187 ถึง 1194 (ขึ้นอยู่กับวันเกิดของเขา) ในเวลานั้น จักรวรรดิมองโกลยังไม่เกิดขึ้น เขาเป็นเพียงหนึ่งในผู้นำทุ่งหญ้าเล็กๆ หลายคน (noyons) ที่ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด การเสียชีวิตก่อนวัยอันควรของเขาจะเปลี่ยนแปลงแผนที่ของยูเรเซียอย่างสิ้นเชิง ทำให้การพิชิตครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติต้องสูญสิ้นไป [2] นี่คือผลที่ตามมาทางด้านยุทธวิธีทางทหารและภูมิรัฐศาสตร์ของสถานการณ์นี้: 1. ทางตันของทุ่งหญ้า: มองโกลไร้เอกภาพ เมื่อถึงวันเกิดครบรอบ 32 ปี เทมูจินได้เป็นข่านของสหภาพชนเผ่าเล็กๆ (มองโกลคามาก) และกำลังทำสงครามอย่างโหดร้ายกับจามูคา อดีตพี่น้องร่วมสาบานของเขา ชัยชนะของจามูคาหรือชาวตาตาร์: หลังจากการเสียชีวิตของเทมูจิน สหภาพที่เปราะบางของเขาจะแตกสลายในทันที เผ่ามองโกล (เมอร์กิตส์, ไนมานส์, ตาตาร์ และไท่จือทส์) คงจะทำการฆ่าฟันกันเองอย่างไม่รู้จบเพื่อแย่งชิงทุ่งหญ้าและปศุสัตว์ บทบาทของจีน (ราชวงศ์จิน): จักรวรรดิจินของชาวจูร์เชนในภาคเหนือของจีนคงจะโล่งอก กลยุทธ์ที่พวกเขาชื่นชอบคือ "แบ่งแยกแล้วปกครอง"-การทำให้ชนเผ่าเร่ร่อนต่อสู้กันเอง-คงจะได้ผลอย่างสมบูรณ์แบบ ทุ่งหญ้าสเตปป์คงจะยังคงกระจัดกระจายและปลอดภัยจากโลกภายนอก 2. การกอบกู้รัส โครเรซม และยุโรป หากปราศจากกองทัพมองโกลที่รวมเป็นหนึ่งเดียว ประวัติศาสตร์โลกคงจะดำเนินไปอย่างสงบสุข (สำหรับภูมิภาคเหล่านี้): รัสปราศจากแอก: จะไม่มียุทธการที่แม่น้ำกัลกา จะไม่มีการเผาเมืองเรียซาน วลาดิมีร์ และเคียฟโดยบาตูข่าน อาณาจักรรัสเซียโบราณคงจะพัฒนาต่อไปภายในขอบเขตทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจของยุโรป การแตกแยกจะค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นการรวมศูนย์อำนาจรอบศูนย์กลางสำคัญแห่งใดแห่งหนึ่ง (กาลิเซีย วลาดิมีร์ หรือนอฟโกรอด) แต่จะไม่เกิดความบอบช้ำอย่างรุนแรงจากการปกครองแบบเผด็จการของตะวันออก การ崛起ของโลกอิสลาม: จักรวรรดิโครเรซม์ รัฐกาลิฟาแบกแดด และเมืองต่างๆ ในเอเชียกลาง (ซามาร์คันด์ บูคารา) จะไม่ถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง ความถดถอยทางวัฒนธรรมและประชากรอย่างมหาศาลในตะวันออกกลางจะไม่เกิดขึ้น ยุโรปตะวันตก: จะไม่ประสบกับความตื่นตระหนกของ "ผู้ขี่ม้าแห่งทาร์ทารัส" ในปี 1241 3. การกลับทิศทางของโลกาภิวัตน์ในยุคกลาง จักรวรรดิมองโกล แม้จะโหดร้าย แต่ก็สร้างระบบสันติภาพมองโกล (Pax Mongolica) ที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเป็นเส้นทางการค้าที่มั่นคงจากมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังทะเลดำ หากไม่มีเขา: การโดดเดี่ยวของจีน: เส้นทางสายไหมอันยิ่งใหญ่จะยังคงเป็นอันตราย แตกแยกออกเป็นหลายร้อยเขตควบคุมโดยผู้ปกครองเล็กๆ มาร์โค โปโล คงไม่มีวันไปถึงปักกิ่งได้: ชาวยุโรปคงไม่ได้เรียนรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีของจีน (เข็มทิศที่ผลิตจำนวนมาก ดินปืน เงินกระดาษ) ในช่วงเวลานั้น ซึ่งอาจทำให้ยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาและยุคแห่งการค้นพบในยุโรปล่าช้าไป 100-150 ปี 4. บทบาทของเครื่องจักรทางการทหารที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้น: อัจฉริยภาพของเจงกิสข่านอยู่ที่การทำลายโครงสร้างแบบชนเผ่า เมื่ออายุ 32 ปี เขายังไม่ได้สร้างระบบกองทัพแบบทศนิยมอันโด่งดังของเขา คือ ยาสะ (ประมวลกฎหมาย) หรือหน่วยองครักษ์ (เคชิก) ทหารม้าจากทุ่งหญ้าสเตปป์คงยังคงเป็นเพียงทหารม้าเบา สามารถทำได้เพียงการโจมตีอย่างรวดเร็ว แต่ไร้พลังต่อกำแพงหินของเมืองต่างๆ ในจีนและซามาร์คันด์ เนื่องจากชนเผ่าเร่ร่อนได้นำเทคโนโลยีวิศวกรรมการล้อมเมืองของจีนมาใช้ในภายหลัง ผลที่ตามมา: การเสียชีวิตของเทมูจินเมื่ออายุ 32 ปี จะทำให้ชื่อของเขาถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารแคบๆ ของทหารรักษาชายแดนจีนในฐานะ "หนึ่งในโจรผู้กล้าหาญแห่งคัลคา" โลกคงหลีกเลี่ยงการเสียชีวิตของผู้คนหลายสิบล้านคนได้ แต่การพัฒนาคงจะช้าลงมากเนื่องจากขาดสะพานเชื่อมแผ่นดินระหว่างตะวันออกและตะวันตก หากท่านต้องการ เราสามารถวิเคราะห์โดยละเอียดได้ว่า ผู้นำแห่งทุ่งหญ้าสเตปป์คนใด (จามุคาห์หรือทูริลข่าน) มีโอกาสมากกว่าที่จะปกครองทุ่งหญ้าสเตปป์ชั่วคราว? แผนที่ของอาณาจักรรัสเซียในศตวรรษที่ 13 จะพัฒนาไปอย่างไรหากไม่มีการรุกรานทางตะวันตกของมองโกลที่สร้างความเสียหายอย่างร้ายแรง? ชะตากรรมของจีนที่แบ่งออกเป็นสามรัฐที่ทำสงครามกันจะเป็นอย่างไรหากไม่มีการพิชิตราชวงศ์หยวนของมองโกล?

นักรบเด็กยังคงทำสงครามกับแมลงสาบหนูต่อไป

ไคซ่า เด็กสาวหน่วยรบพิเศษ ถามคำถามหนึ่งว่า:

จะเป็นอย่างไรหากนิโคลัสที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 32 ปี?

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหน่วยรบพิเศษเด็ก ผู้เป็นเสมือน "นักฆ่าเด็ก" ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

หากนิโคลัสที่ 2 สิ้นพระชนม์เมื่อพระชนมายุ 32 พรรษา ก็คงเกิดขึ้นในปี 1900 ซึ่งเป็นช่วงวิกฤตเศรษฐกิจ ก่อนสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นและสงครามโลกครั้งที่ 1 ในเวลานั้น จักรพรรดิมีพระธิดาเพียง 3 พระองค์ (โอลกา ทาเทียนา และมาเรีย) [1] และเจ้าชายอเล็กเซย์ที่รอคอยมานานก็ยังไม่ประสูติจนกระทั่งปี 1904 [2] ตาม "กฎหมายว่าด้วยการสืบราชบัลลังก์" ของพอลที่ 1 ในกรณีที่จักรพรรดิสิ้นพระชนม์โดยไม่มีพระโอรสธิดาในสายพระเนตรชาย ราชบัลลังก์จะตกเป็นของพระเชษฐาองค์ถัดไป [3] แกรนด์ดยุคมิคาอิล อเล็กซานโดรวิช [4] (ซึ่งมีพระชนมายุเพียง 22 พรรษาในปี 1900) [5] จะได้เป็นจักรพรรดิแห่งรัสเซียทั้งหมด สถานการณ์นี้อาจเปลี่ยนแปลงเส้นทางของจักรวรรดิรัสเซียอย่างสิ้นเชิงและช่วยให้รอดพ้นจากการล่มสลายในปี 1917 เส้นทางการเมือง: มิคาอิลที่ 2 และการปฏิรูปจากเบื้องบน ต่างจากนิโคลัสผู้เคร่งครัดซึ่งได้รับอิทธิพลอย่างมากจากกลุ่มอนุรักษ์นิยมและภรรยาของเขา [6] มิคาอิล อเล็กซานโดรวิชมีบุคลิกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง: แนวโน้มไปสู่ระบอบรัฐธรรมนูญ: มิคาอิลเป็นคนที่มีมุมมองที่ยืดหยุ่นและเสรีนิยมมากกว่า ในประวัติศาสตร์จริง ในเดือนมีนาคม 1917 เขาได้สละราชบัลลังก์ตามความประสงค์ของสภารัฐธรรมนูญ [7] เมื่อได้เป็นซาร์ในปี 1900 เขาน่าจะเรียกประชุมสภาดูมาและนำรัฐธรรมนูญฉบับสมบูรณ์มาใช้ก่อนล่วงหน้า โดยไม่ต้องรอการปฏิวัติที่นองเลือดในปี 1905 การไม่มี "ลัทธิราสปูติน": เนื่องจากซาเรวิชอเล็กเซย์ไม่ได้เกิดในราชวงศ์สาขานี้ โศกนาฏกรรมของโรคฮีโมฟีเลียจึงจะไม่เกิดขึ้นในราชวงศ์ [8] นี่หมายความว่า Grigori Rasputin และนักลึกลับคนอื่นๆ จะไม่สามารถเข้าถึงอำนาจรัฐสูงสุดได้ [9] ซึ่งจะช่วยรักษาอำนาจของสถาบันกษัตริย์จากการเสื่อมเสียชื่อเสียงในสายตาของสังคมได้ 2. การยกเลิกสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น นิโคลัสที่ 2 สนับสนุนการขยายตัวทางเศรษฐกิจและการเมืองอย่างก้าวร้าวในตะวันออกไกล (ที่เรียกว่า "วงกลมเบโซบราซอฟ") ซึ่งนำไปสู่การปะทะกับโตเกียวในปี 1904 [10] มิคาอิลที่ 2 ผู้เยาว์และที่ปรึกษาคนสำคัญของเขา รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง เซอร์เกย์ วิตเต (ซึ่งจะยังคงมีอิทธิพลอย่างมากภายใต้มิคาอิล) คัดค้านสงครามกับญี่ปุ่นอย่างเด็ดขาด โดยมองว่าเป็นการทำลายเศรษฐกิจ ผลลัพธ์: รัสเซียจะยุติข้อพิพาทในแมนจูเรียและเกาหลีด้วยวิธีการทางการทูต กองเรือรัสเซียจะไม่ถูกทำลายที่สึชิมะ และคลังจะไม่ประสบความสูญเสียอย่างมหาศาล [10] หากปราศจากความอัปยศจากสงครามกับญี่ปุ่น การปฏิวัติปี 1905 ก็จะไม่เกิดขึ้น ภายในปี 1914 รัสเซียจะเป็นระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญที่กำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วและมีเศรษฐกิจที่แข็งแกร่ง (เนื่องจากการปฏิรูปอย่างต่อเนื่องของวิทเทอและสตอลีปิน) คุณภาพของการบัญชาการ: ในประวัติศาสตร์จริง นิโคลัสที่ 2 ทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงโดยการปลดแกรนด์ดยุคนิโคไล นิโคลาเยวิชในปี 1915 และเข้ารับตำแหน่งบัญชาการสูงสุดด้วยตนเอง ซึ่งเชื่อมโยงความพ่ายแพ้ของกองทัพเข้ากับตัวตนของซาร์โดยตรง ไมเคิลที่ 2 อดีตนายทหารอาชีพ (เขาบัญชาการกองพลซาเวจ) [4] จะมอบอำนาจบัญชาการให้กับนายพล (รัสสกี อเล็กเซเยฟ บรูซิโลฟ) โดยทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินสูงสุด การยับยั้งการปฏิวัติ: การมีซาร์ที่ถูกต้องตามกฎหมาย เป็นที่นิยมในหมู่ทหาร และเป็นซาร์เสรีนิยม จะทำให้การเป็นพันธมิตรระหว่างชนชั้นนายทุน (กลุ่มก้าวหน้า) และนักปฏิวัติในปี 1917 เป็นไปไม่ได้ การปฏิวัติเดือนกุมภาพันธ์ และการปฏิวัติบอลเชวิกเดือนตุลาคม จึงจะไม่เกิดขึ้น 4. ชีวิตส่วนตัวของมิคาอิลที่ 2 แกรนด์ดยุคมิคาอิลได้เข้าสู่การสมรสแบบมอร์กานาติกที่อื้อฉาวกับนาตาเลีย เชเรเมเตียฟสกายา (บราโซวา) ส่งผลให้พระเจ้านิโคลัสที่ 2 ทรงริบสิทธิ์ในการสืราชบัลลังก์และเนรเทศพระองค์ออกจากประเทศ [4, 12] หากมิคาอิลได้ขึ้นเป็นจักรพรรดิในปี 1900 ผลประโยชน์ของรัฐจะบังคับให้พระองค์ต้องเข้าสู่การสมรสแบบราชวงศ์กับเจ้าหญิงชาวยุโรปองค์ใดองค์หนึ่ง (อาจเป็นชาวเยอรมันหรือชาวอังกฤษ) เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมาย ผลที่ตามมาคือ การสิ้นพระชนม์ของพระเจ้านิโคลัสที่ 2 เมื่อพระชนมายุ 32 พรรษา เป็นสถานการณ์ที่รัสเซียอาจหลีกเลี่ยงหายนะในศตวรรษที่ 20 ได้ ประเทศจะพัฒนาไปในแนวทางเดียวกับสหราชอาณาจักร คือเป็นจักรวรรดิอุตสาหกรรมที่ทรงอำนาจ มีรัฐธรรมนูญ และมีชนชั้นนำทางวัฒนธรรมและปัญญาที่ได้รับการรักษาไว้ หากคุณสนใจในเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้ เราสามารถวิเคราะห์โดยละเอียดได้ว่า ชะตากรรมของพระนางอเล็กซานดรา เฟโอโดรอฟนา พระมเหสี และพระธิดาของพระองค์จะเป็นอย่างไร หากการปฏิรูปเสรีนิยมของไมเคิลที่ 2 ประสบความสำเร็จ วลาดิมีร์ เลนินและพรรคบอลเชวิกจะมีท่าทีอย่างไร? นี่คือร่างรัฐธรรมนูญรัสเซียฉบับที่อาจได้รับการรับรองในช่วงต้นศตวรรษที่ 20

เวโรนิก้า เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

มิคาอิลคงหลีกเลี่ยงสงครามกับญี่ปุ่นไม่ได้แน่ รัสเซียคงไม่ยอมละทิ้งการขยายอำนาจเข้าไปในแมนจูเรีย และความทะเยอทะยานของญี่ปุ่นก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

พันเอกโอเลก นักรบหนุ่ม ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ข้อสังเกตของคุณถูกต้องอย่างยิ่งจากมุมมองทางภูมิรัฐศาสตร์: กลไกการขยายอำนาจของรัสเซียในตะวันออกไกลถูกขับเคลื่อนอย่างทรงพลังในปี 1900 จนเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดยั้งได้เพียงแค่เปลี่ยนชื่อพระเจ้าซาร์ [1] การก่อสร้างทางรถไฟสายตะวันออกของจีน (CER) การยึดครองพอร์ตอาร์เธอร์ในปี 1898 และการส่งกองกำลังรัสเซียจำนวน 100,000 นายเข้าสู่แมนจูเรียในช่วงกบฏบ็อกเซอร์ในปี 1900 ทำให้การปะทะกับญี่ปุ่นเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ [1] อย่างไรก็ตาม การแทนที่นิโคลัสที่ 2 ด้วยมิคาอิลที่ 2 ในปี 1900 จะเปลี่ยนแปลงผู้นำทางการเมือง การวางแผนเชิงกลยุทธ์ และผลลัพธ์ของสงครามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้นี้อย่างสิ้นเชิง นี่คือวิธีที่ความขัดแย้งทางทหารนี้จะพัฒนาขึ้น: 1. ผู้นำต่างกัน การเตรียมการก็ต่างกัน นิโคลัสที่ 2 ทรงทำผิดพลาดครั้งสำคัญโดยการไว้ใจ "กลุ่มเบโซบราซอฟ" (นักผจญภัยทุนนิยม) และอุปราชอเล็กเซเยฟ ซึ่งรับรองกับพระองค์ว่าชาวญี่ปุ่น ("ลิงแสม" ตามที่เรียกกันในคณะผู้ติดตามของซาร์) จะไม่กล้าโจมตี ด้วยเหตุนี้ การเตรียมการของกองเรือและป้อมปราการจึงดำเนินการอย่างประมาทเลินเล่อ อิทธิพลของวิตเต: มิคาอิลที่ 2 ควรจะคืนความไว้วางใจอย่างเต็มที่ให้กับเซอร์เกย์ วิตเต หัวหน้าสถาปนิกของ CER วิตเตเข้าใจถึงอันตรายของสงครามและเรียกร้องให้มีข้อตกลงกับโตเกียว (การประนีประนอมเกี่ยวกับเกาหลีเพื่อรักษาแมนจูเรียไว้) หรือหากสงครามเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ ความพร้อมทางวิศวกรรม: โครงการเสริมความแข็งแกร่งให้กับปอร์ตอาร์เธอร์และวลาดิโวสต็อกจะไม่ถูกระงับ ภายในปี 1904 ปอร์ตอาร์เธอร์จะต้อนรับชาวญี่ปุ่นในฐานะป้อมปราการชั้นหนึ่งที่สร้างเสร็จสมบูรณ์พร้อมกระสุนครบครัน และความจุของทางรถไฟทรานส์ไซบีเรียจะขยายเร็วกว่ากำหนด 2. แนวทางการทหารและยุทธวิธีของการรบ (1904-1905): ญี่ปุ่นจะยังคงเปิดฉากโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวอยู่ดี เนื่องจากถูกกดดันจากสหราชอาณาจักร และความต้องการที่จะควบคุมเกาหลีก็เรียกร้องให้ญี่ปุ่นควบคุมพื้นที่ดังกล่าว แต่แนวทางการสู้รบจะดำเนินไปในสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป: การป้องกันพอร์ตอาร์เธอร์: ด้วยความพร้อมของป้อมปราการและการปราศจากความรู้สึกยอมแพ้ ซึ่งสเตสเซล (ได้รับการแต่งตั้งภายใต้การคุ้มครองส่วนพระองค์ของนิโคลัสที่ 2) เป็นผู้ปลูกฝังขึ้น พอร์ตอาร์เธอร์จะไม่ตกอยู่ภายใต้การยึดครองในเดือนธันวาคม 1904 เขาจะสามารถต้านทานไว้ได้จนถึงฤดูร้อนปี 1905 และตรึงกำลังทหารญี่ปุ่นที่ 3 ของนายพลโนกิไว้ได้ กองเรือ: พลเรือเอกมาคารอฟอาจจะไม่เสียชีวิตจากทุ่นระเบิด (หรือผู้สืบทอดตำแหน่งของเขาอาจจะดำเนินการอย่างเด็ดขาดกว่านี้) โดยรู้ว่าเขามีผู้นำทางทหารที่เข้มงวดและสม่ำเสมออยู่เบื้องหลังในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก กองเรือแปซิฟิกที่ 1 จะทำการต่อสู้อย่างแข็งขัน ป้องกันไม่ให้ญี่ปุ่นส่งเสบียงทางทะเลได้อย่างอิสระ แนวรบทางบก: ที่เมืองมุกเดน กองทัพรัสเซียจะได้รับการเสริมกำลังอย่างรวดเร็วผ่านทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียที่ทันสมัย และจะไม่ถอยทัพ พลเอกคุโรปัตกินจะอยู่ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของพระเจ้ามิคาอิลที่ 2 และจะไม่สามารถแสดงความลังเลใจอันโด่งดังของเขาได้ 3. ผลทางภูมิรัฐศาสตร์ของสงคราม: เสมอภาคในความโปรดปรานของรัสเซีย ในช่วงฤดูร้อนปี 1905 ญี่ปุ่นกำลังอยู่ในภาวะใกล้จะล่มสลายทั้งด้านการเงินและประชากร (ซึ่งโตเกียวปิดเงียบในระหว่างการเจรจา) หากพอร์ตอาร์เธอร์ยังคงต้านทานอยู่ และกองทัพรัสเซียไม่พ่ายแพ้อย่างยับเยินในแมนจูเรีย ญี่ปุ่นจะเป็นฝ่ายแรกที่ขอเจรจาสันติภาพ สนธิสัญญาพอร์ตสมัธ โดยไม่มีความสูญเสีย: ในการเจรจาในสหรัฐอเมริกา (ซึ่งวิตเต้จะพิสูจน์ความสามารถอันชาญฉลาดของเขาอีกครั้ง) รัสเซียจะไม่ยอมยกซาคาลินตอนใต้ให้ และจะรักษาพอร์ตอาร์เธอร์ไว้ รัสเซียจะตกลงเพียงแค่จำกัดอิทธิพลในเกาหลี และรักษาแมนจูเรียไว้สำหรับตนเอง 4. ผลที่ตามมาหลัก: การรักษาจักรวรรดิไว้ ในความเป็นจริง ความอัปยศอดสูที่สึชิมะและการล่มสลายของพอร์ตอาร์เธอร์ได้ทำลายตำนานศักดิ์สิทธิ์แห่งความไม่พ่ายแพ้ของซาร์ และจุดชนวนให้เกิดการปฏิวัติปี 1905 ภายใต้การปกครองของมิคาอิลที่ 2 สงครามจะจบลงด้วยชัยชนะเชิงยุทธศาสตร์ที่ได้มาอย่างยากลำบากและนองเลือด หรือ "การเสมอกันอย่างมีเกียรติ" แทนที่จะเกิดการปฏิวัติ ประเทศจะประสบกับความรักชาติอย่างแรงกล้า ด้วยจิตวิญญาณนี้ มิคาอิลที่ 2 สามารถดำเนินการปฏิรูปทางรัฐธรรมนูญอย่างนุ่มนวลจากเบื้องบน เปลี่ยนรัสเซียให้เป็นระบอบกษัตริย์แบบดูมาที่มั่นคง เตรียมพร้อมสำหรับความท้าทายของสงครามโลกครั้งที่ 1 ที่กำลังจะมาถึง สรุปแล้ว สงครามนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่มิคาอิลที่ 2 จะเปลี่ยนมันจากหายนะให้เป็นการทดสอบที่ยากลำบาก ซึ่งจักรวรรดิรัสเซียจะผ่านไปได้สำเร็จด้วยการปกครองที่ดีกว่า หากคุณต้องการ เราสามารถพิจารณาในรายละเอียดเพิ่มเติมได้ว่า ดุลยภาพของอำนาจทางทะเลจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร หากกองเรือแปซิฟิกที่ 2 (ภายใต้การนำของโรเชสต์เวนสกี) ไม่ได้ออกเดินทางผจญภัยฆ่าตัวตายรอบแอฟริกา ในสงครามทางเลือกที่เกิดขึ้นในดินแดนของตน จีนจะมีบทบาทอย่างไร? ชัยชนะเหนือญี่ปุ่นจะส่งผลกระทบต่อสถานะของรัสเซียในวิกฤตการณ์บอลข่านในอนาคตก่อนปี 1914 อย่างไร?

ออโรร่า เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

เป็นไปได้มากที่สุดที่มิคาอิลจะเปลี่ยนตัวคุโรปัตกินและส่งบรูซิโลฟลงมาแทน

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มได้ตอบโต้เรื่องนี้อย่างเด็ดขาด:

นี่เป็นสมมติฐานทางยุทธวิธีที่แม่นยำและทรงพลังอย่างยิ่ง ในปี 1904 อเล็กเซย์ บรูซิโลฟมีอายุ 51 ปี ซึ่งเป็นวัยที่เหมาะสมที่สุดสำหรับนายพล มีวุฒิภาวะสมบูรณ์ มีอำนาจมหาศาล และที่สำคัญที่สุดคือมีทัศนคติทางการทหารที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับคูโรปัตกินที่ระมัดระวังและลังเล บรูซิโลฟเป็นทหารม้า ผู้เชี่ยวชาญด้านการรบแบบรุก และเกลียดการติดอยู่ในสนามเพลาะ อันที่จริง อัจฉริยภาพของเขาปรากฏให้เห็นในภายหลังในปี 1916 (การรุกของบรูซิโลฟ) แต่พระเจ้าไมเคิลที่ 2 ซึ่งเป็นทหารม้าตัวยง (อันที่จริง พระองค์ทรงบัญชาการกรมทหารม้าชั้นยอดเชอร์นิโกฟ และต่อมาคือกองพลซาเวจ) มีความคิดที่ใกล้เคียงกับบรูซิโลฟมาก จักรพรรดิผู้ชื่นชอบทหารม้าและนายพลผู้ชื่นชอบทหารม้าคงจะพบจุดร่วมกันได้อย่างรวดเร็ว การแต่งตั้งบรูซิโลฟเป็นผู้บัญชาการกองทัพแมนจูเรียแทนคุโรปัตกินในปี 1904 จะเปลี่ยนลักษณะของการรบทางบกไปโดยสิ้นเชิง: 1. การล่มสลายของยุทธศาสตร์การรุกของญี่ปุ่น: จอมพลโอยามะและพลเอกโนกิของญี่ปุ่นวางแผนโดยตั้งสมมติฐานว่ากองทัพรัสเซียภายใต้การนำของคุโรปัตกินจะตั้งรับอย่างเฉื่อยชา ถอยร่นและรอเสริมกำลังตามแนวทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรีย ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นได้เปรียบ 2. ผลของบรูซิโลฟ: แทนที่จะถอยร่นอย่างไม่รู้จบหลังจากการปะทะครั้งแรก (เช่นที่เหลียวหยาง) บรูซิโลฟจะใช้กลยุทธ์ที่เขาชื่นชอบ นั่นคือการป้องกันเชิงรุกด้วยการโจมตีโต้กลับอย่างรวดเร็วและเฉียบคมทางด้านข้างและด้านหลังของกองทัพญี่ปุ่นที่กำลังรุกคืบ กองทัพญี่ปุ่นซึ่งมีกำลังพลจำกัดมาก จะพ่ายแพ้อย่างรวดเร็วในการโจมตีแบบเผชิญหน้า 3. ยุทธการมุกเดน: ความพ่ายแพ้แทนที่จะถอยร่น ในประวัติศาสตร์จริง ยุทธการมุกเดนครั้งใหญ่ (กุมภาพันธ์-มีนาคม 1905) จบลงด้วยการถอยทัพของกองทัพรัสเซียเพียงเพราะคุโรปัตกินกลัวภัยคุกคามที่ไม่มีอยู่จริงของการถูกล้อม แม้ว่ากองทัพญี่ปุ่นเองก็อ่อนล้าและขาดกำลังสำรองอย่างสิ้นเชิงแล้วก็ตาม ในสถานการณ์ของบรูซิโลฟ: ด้วยความเฉียบแหลมในการปฏิบัติการ บรูซิโลฟจะระบุจุดอ่อนระหว่างกองทัพญี่ปุ่น (เช่นเดียวกับที่เขาเคยทำในปี 1916 กับกองทัพออสเตรีย) แทนที่จะสั่งถอยทัพ กองทัพรัสเซียจะทำการโจมตีโต้กลับอย่างรุนแรงต่อกองทัพที่อ่อนล้าของนายพลโนงิ ยุทธการมุกเดนจะไม่ใช่ "ความพ่ายแพ้ที่เกือบเกิดขึ้น" แต่เป็นการแตกพ่ายอย่างเด็ดขาดของกองกำลังภาคพื้นดินของญี่ปุ่น การช่วยพอร์ตอาร์เธอร์จากการถูกล้อม: คุโรปัตกินเคลื่อนไหวอย่างไม่เต็มใจและช้าๆ เพื่อช่วยเหลือป้อมปราการพอร์ตอาร์เธอร์ที่ถูกล้อม (ยุทธการวาฟางโกแพ้เพราะความลังเลของเขา) บรูซิโลฟเข้าใจถึงความสำคัญของเวลา หน่วยทหารม้าและทหารราบเคลื่อนที่เร็วของเขาจะปฏิบัติการต่อต้านการสื่อสารของญี่ปุ่นที่ปิดล้อมป้อมปราการ โดยการตัดเส้นทางส่งเสบียงของกองทัพที่ปิดล้อม บรูซิโลฟจะบังคับให้ญี่ปุ่นยกเลิกการปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์ ซึ่งจะช่วยให้กองเรือแปซิฟิกที่ 1 รอดพ้นจากการถูกสังหารหมู่ในท่าเรือ วิชาการทหาร: หากบรูซิโลฟชนะการรบในแมนจูเรียในปี 1905 เขาจะได้รับการจารึกไว้ในประวัติศาสตร์โลกไม่ใช่ในฐานะ "ผู้สร้างความก้าวหน้าเพียงครั้งเดียว" แต่ในฐานะอัจฉริยะทางการทหารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในต้นศตวรรษที่ 20 สถาบันการทหารทั่วโลกจะศึกษาไม่ใช่หลักการทางทหารของเยอรมัน แต่เป็นสำนักยุทธวิธีสงครามเคลื่อนที่ของรัสเซีย จักรวรรดิรัสเซียจะก้าวออกมาจากสงครามปี 1905 ด้วยกองทัพที่สามารถเอาชนะได้ภายใต้เงื่อนไขสมัยใหม่ สิ่งนี้จะทำให้ฮิตเลอร์ (หรือในบริบทนี้คือจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ในปี 1914) คิดแล้วคิดอีกก่อนที่จะประกาศสงครามกับรัสเซีย ซึ่งนำโดยซาร์มิคาอิลที่ 2 และจอมพลที่ดีที่สุดของเขา บรูซิโลฟ หากท่านสนใจ เราสามารถคาดการณ์ถึง: แผนยุทธวิธีสำหรับการโจมตีตอบโต้เมืองมุกเดนทางเลือกของบรูซิโลฟ การแต่งตั้งครั้งนี้จะส่งผลกระทบต่ออาชีพของนายพลหนุ่มคนอื่นๆ (เช่น อันตอน เดนิคิน หรือ อเล็กซานเดอร์ ซัมโซนอฟ) ที่ร่วมรบในแมนจูเรียอย่างไร และบรูซิโลฟจะเรียกร้องอาวุธใหม่ (ปืนกลแม็กซิมัม ปืนใหญ่ภูเขา) จากวิตเต้เพื่อปรับปรุงกองทัพให้ทันสมัยหลังได้รับชัยชนะอะไรบ้าง

ออกัสติน่า เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

เป็นไปได้ว่าภายใต้การปกครองของซาร์มิคาเอล รัสเซียอาจเข้าร่วมสงครามโลกครั้งที่หนึ่งด้วยรถถังเบาและเร็วจำนวนมาก

หนุ่มน้อยผู้เป็นนายพันได้ตอบกลับอย่างมีเหตุผลและละเอียดถี่ถ้วน โดยกำจัดแมลงสาบรูปร่างคล้ายหนูที่เข้ามาโจมตี:

ข้อสันนิษฐานของคุณนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง: การผสมผสานระหว่างพระเจ้าซาร์มิคาอิลที่ 2 ผู้เชี่ยวชาญด้านทหารม้า และบรูซิโลฟ นักยุทธศาสตร์เชิงรุก จะเปลี่ยนแนวทางการใช้ยานเกราะและยานยนต์ของจักรวรรดิรัสเซียไปอย่างสิ้นเชิง ในประวัติศาสตร์จริง พระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 ทรงระมัดระวังนวัตกรรมทางเทคโนโลยี (มติอันโด่งดังของพระองค์เกี่ยวกับโครงการปืนกล: "อาวุธปืนอัตโนมัติทำให้สิ้นเปลืองกระสุนมากเกินไป") ในขณะที่กระทรวงกลาโหมกลับจัดสรรงบประมาณมหาศาลให้กับ "รถถังซาร์" ขนาดยักษ์ในอุดมคติของเลเบเดนโก ซึ่งติดอยู่ในโคลนระหว่างการทดสอบครั้งแรก ภายใต้การปกครองของมิคาอิลที่ 2 และบรูซิโลฟ หลักการใช้รถถังของรัสเซียจะพัฒนาไปในทิศทางที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โดยเน้นไปที่ทหารม้า: 1. รถถังในฐานะ "ม้าเหล็ก" (แนวคิดการทำสงครามแบบเคลื่อนที่ได้) บรูซิโลฟและมิคาอิลที่ 2 มองยานเกราะไม่ใช่เครื่องมือในการค่อยๆ ฝ่าแนวรบที่หยุดชะงัก (เช่นเดียวกับอังกฤษในปี 1916) แต่เป็นเครื่องมือสำหรับการโจมตีอย่างรวดเร็วหลังแนวข้าศึก นั่นคือ การทดแทนทหารม้าเชิงยุทธศาสตร์ โครงการของโปโรคอฟชิคอฟ ("ยานพาหนะทุกสภาพภูมิประเทศ"): ในความเป็นจริง วิศวกรผู้มากความสามารถ อเล็กซานเดอร์ โปโรคอฟชิคอฟ ได้พัฒนายานเกราะตีนตะขาบน้ำหนักเบาความเร็วสูงขึ้นมาในช่วงปี 1914-1915 ภายใต้การปกครองของนิโคลัสที่ 2 โครงการนี้ถูกปิดลง ภายใต้การปกครองของมิคาอิลที่ 2 รถถังเวซเดคอดน่าจะได้รับการสนับสนุนทางการเงินจากรัฐตั้งแต่ปี 1912-1913 ลักษณะเฉพาะของ "เรโนลต์รัสเซีย": รัสเซียจะเข้าร่วมสงครามไม่ใช่ด้วยรถถังหนัก แต่ด้วยรถถังที่คล้ายกับเรโนลต์ FT-17 ของฝรั่งเศส ซึ่งเป็นรถถังเบา คล่องตัว มีป้อมปืนหมุนได้ และสามารถเร่งความเร็วได้ถึง 15-20 กม./ชม. 2. รถหุ้มเกราะ: กองกำลังจู่โจม ก่อนการผลิตรถถังจำนวนมาก บรูซิโลฟจะมุ่งเน้นไปที่รถหุ้มเกราะล้อเลื่อน ในความเป็นจริง รัสเซียได้สร้างกองพลยานเกราะเฉพาะขึ้นในปี 1914-1915 (ตัวอย่างเช่น ใช้แชสซี Russo-Balt และรถถัง Austin ที่ซื้อมา) ยุทธวิธี: บรูซิโลฟจะจัดตั้งกองทหารม้าหุ้มเกราะทั้งหมด รถถังและยานเกราะจะทะลวงแนวรบของออสเตรียในกาลิเซีย และกองพล Wild ของไมเคิลที่ 2 จะบุกเข้าใส่ด้วยม้า ทำให้แนวหลังของศัตรูแตกกระเจิง 3. ฐานอุตสาหกรรม: Russo-Balt ที่ทรงพลัง ในการสร้างรถถังเบาจำนวนมาก จำเป็นต้องมีอุตสาหกรรมยานยนต์ ภายใต้การปกครองของไมเคิลที่ 2 และวิตเต้ โครงการอุดหนุนการผลิตเครื่องจักรภายในประเทศจะมีความคืบหน้าอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น โรงงานรุสโซ-บัลต์ในริกาและโรงงานปูติลอฟในเปโตรกราดจะได้รับคำสั่งซื้อแชสซีสำหรับรถถังตีนตะขาบจำนวนมหาศาลสองสามปีก่อนสงคราม ภายในปี 1914 รัสเซียจะสามารถผลิตเครื่องยนต์ที่ออกแบบเองภายในประเทศได้โดยไม่ต้องพึ่งพาชิ้นส่วนจากฝรั่งเศสและสหรัฐอเมริกามากเกินไป 4. เส้นทางของสงครามโลกครั้งที่ 1 (1914-1915) การมีรถถังเบาและเร็วหลายร้อยคันจะเปลี่ยนลักษณะของการสู้รบในแนวรบด้านตะวันออก ปฏิบัติการปรัสเซียตะวันออก (1914): กองทัพของซัมโซนอฟจะไม่ล่มสลายในหนองน้ำมาซูเรียน กองกำลังยานเกราะเคลื่อนที่ได้จะช่วยในการสื่อสารระหว่างกองทัพของเรนเนนคัมป์และซัมโซนอฟ จะเปิดเผยการเคลื่อนไหวของนายพลฮินเดนเบิร์กของเยอรมันได้อย่างรวดเร็ว และจะเปิดฉากการโจมตีตอบโต้ที่ด้านข้างของเขา ยุทธการกาลิเซีย: บรูซิโลฟ พร้อมด้วยรถถังเบาของเขา จะยึดบูดาเปสต์และเวียนนาได้ภายในฤดูใบไม้ผลิปี 1915 ทำให้จักรวรรดิออสเตรีย-ฮังการีหมดบทบาทในสงครามไปโดยสิ้นเชิง ผลลัพธ์คือ รัสเซียของมิคาอิลที่ 2 จะนำหลักการทางทหารของทศวรรษ 1930 (แนวคิด "ปฏิบัติการเชิงลึก" และกองทัพยานยนต์) มาใช้เร็วกว่ากำหนดถึงยี่สิบปี รถถังเบาและเร็วจะกลายเป็นจุดเด่นของกองทัพจักรวรรดิ เปลี่ยนกองทัพให้กลายเป็นกองกำลังที่ทรงพลังและอันตรายที่สุดในยุโรป หากคุณสนใจในสถานการณ์จำลองจักรวรรดิแบบ "ดีเซลพังก์" นี้ เราสามารถสำรวจรายละเอียดเพิ่มเติมได้ เช่น การออกแบบและอาวุธของรถถัง Vezdekhod-2 รุ่นปี 1914 ที่ผลิตจำนวนมากตามสมมติฐาน ปฏิกิริยาของกองบัญชาการทหารเยอรมันต่อการปรากฏตัวของรถถังรัสเซียเร็วหลายร้อยคันในมาซูเรีย ยุทธวิธีความร่วมมือระหว่างการบิน (เครื่องบินทิ้งระเบิดหนัก Ilya Muromets ของ Sikorsky) และรถถังเบาของบรูซิโลฟในการทะลวงแนวป้องกัน

อเวลินา เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษ กล่าวว่า:

เมื่อได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มิคาอิลสามารถปิดสภาดูมาได้ เนื่องจากมันเป็นเพียงเวทีพูดคุยที่ว่างเปล่าและไร้ประโยชน์

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหน่วยรบพิเศษเด็ก ผู้เป็นเสมือนเทอร์มิเนเตอร์ตัวน้อย ได้ให้คำตอบอย่างละเอียดว่า:

ผลลัพธ์เช่นนั้นจะสอดคล้องกับตรรกะของการนำทัพที่เน้นผลลัพธ์และเข้มงวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายหลังชัยชนะอันยิ่งใหญ่ ชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่ 1 ภายใต้การนำของซาร์ในฐานะผู้บัญชาการสูงสุดและจอมพลของพระองค์ (เช่น บรูซิโลฟ) จะทำให้มิคาอิลที่ 2 มีอำนาจและความชอบธรรมอย่างเบ็ดเสร็จ เหนือกว่าข้อเรียกร้องใดๆ ของปัญญาชนเสรีนิยม อย่างไรก็ตาม การยุบสภาดูมาอย่างสมบูรณ์และการกลับไปสู่ระบอบเผด็จการแบบคลาสสิกของอเล็กซานเดอร์ที่ 3 นั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ในสภาพการณ์ของศตวรรษที่ 20 เป็นไปได้มากที่สุดที่มิคาอิลที่ 2 จะดำเนินการอย่างแยบยลและเน้นผลลัพธ์มากกว่า โดยปรับโครงสร้างสภาดูมาให้เหมาะสมกับความต้องการของจักรวรรดิอุตสาหกรรมใหม่ นี่คือโครงสร้างของนโยบายภายในประเทศของจักรวรรดิที่ได้รับชัยชนะ: 1. การเปลี่ยนแปลงกระบวนทัศน์: จาก "ผู้สร้างกฎหมาย" ไปสู่ "ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยี" มิคาอิลที่ 2 ผู้ได้รับการฝึกฝนทางทหาร ทรงรังเกียจการทะเลาะวิวาทภายในพรรค การปลุกระดม และวาทศิลป์ที่ว่างเปล่าของพวกคาเด็ตและอ็อกโทบริสต์อย่างแท้จริง "การควบคุม" แทนการยุบสภา: แทนที่จะออกพระราชกฤษฎีกาที่รุนแรงเพื่อยุบสภาดูมา (ซึ่งอาจก่อให้เกิดความหวาดกลัวและความไม่พอใจใต้ดิน) ซาร์อาจใช้ประสบการณ์ของบิสมาร์คได้ สภาดูมาจะถูกตัดอำนาจในการริเริ่มทางกฎหมายในเรื่องกองทัพ นโยบายต่างประเทศ และการจัดตั้งรัฐบาล โดยคงไว้ซึ่งหน้าที่ด้านเศรษฐกิจและงบประมาณเท่านั้น การประชุมที่ถูกเซ็นเซอร์: จะมีการนำกฎหมายเลือกตั้งใหม่มาใช้ ซึ่งจะกีดกันพวกหัวรุนแรง ทนายความ และนักพูดมืออาชีพออกจากการเลือกตั้ง ที่นั่งในสภาดูมาจะถูกเติมเต็มโดยนักอุตสาหกรรม (ผู้สร้างรถถังและเครื่องบินเหล่านั้น) เกษตรกรรายใหญ่ วิศวกร และบุคลากรทางทหารที่เกษียณแล้ว รัฐสภาจะถูกเปลี่ยนเป็นสภาเศรษฐกิจสูงสุดภายใต้พระมหากษัตริย์ การควบคุมรัฐโดยกองทัพ (เผด็จการของผู้ชนะ) หลังชัยชนะ ทหารและนายทหารหลายล้านคนที่ไว้วางใจจักรพรรดิและจอมพลบรูซิโลฟจะกลับไปยังเปโตรกราด กองทัพจะกลายเป็นกลไกหลักในการยกระดับฐานะทางสังคมและเป็นเสาหลักของระบอบการปกครอง นายพลและนายทหารจะดำรงตำแหน่งสำคัญในกระทรวงและจังหวัดต่างๆ ความพยายามใดๆ ของสภาดูมาที่จะแสดงการประท้วงหรือเรียกร้อง "กระทรวงที่มีความรับผิดชอบ" จะได้รับการตอบโต้ที่รุนแรงว่า "ในขณะที่คุณกำลังคุยกันอยู่ในพระราชวังทอไรด์ เรากำลังหลั่งเลือดเพื่อรัสเซียอันยิ่งใหญ่" ฝ่ายตรงข้ามทางการเมืองทั้งหมดจะถูกกีดกันและถูกมองว่าเป็น "ผู้ทรยศและคนเกียจคร้าน" 3. การแก้ไขปัญหาที่ดิน "จากเบื้องบน" พลังหลักที่สามารถทำให้สถานการณ์สั่นคลอนได้คือชาวนา เพื่อตัดขาดการสนับสนุนจากพรรคฝ่ายซ้าย (พรรคปฏิวัติสังคมนิยมและพรรคบอลเชวิก) อย่างเด็ดขาด มิคาอิลที่ 2 และบรูซิโลฟจะดำเนินการปฏิรูปที่ดินอย่างรุนแรงแต่ควบคุมได้: ที่ดินของเจ้าของที่ดินที่พ่ายแพ้ (โดยเฉพาะชาวออสเตรียและเยอรมันในกาลิเซียและโปซนานที่ถูกผนวก) รวมถึงที่ดินของรัฐในไซบีเรีย จะถูกแจกจ่ายให้แก่ทหารผ่านศึกโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ครอบครัวของทหารแนวหน้าทุกคนจะได้รับที่ดินผืนใหญ่ การกระทำนี้จะสร้างชนชั้นเจ้าของที่ดินชาวนาที่มีจำนวนหลายล้านคน ซึ่งจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์เป็นการส่วนตัว และสำหรับพวกเขาแล้ว สภาดูมาและพวกเสรีนิยมในเมืองจะเป็นสิ่งแปลกปลอม 4. โล่ป้องกันนโยบายต่างประเทศ: รัสเซียจะยึดครองช่องแคบบอสฟอรัสและดาร์ดะเนลส์ รวมโปแลนด์ภายใต้การปกครองของราชวงศ์โรมานอฟ และสร้างกลุ่มอำนาจที่ทรงอิทธิพลที่สุดในยุโรปตะวันออก ด้วยกองกำลังรถถังเบาจำนวนมหาศาลของบรูซิโลฟและงบประมาณทางทหารมหาศาล จักรวรรดิรัสเซียจะสามารถกำหนดเงื่อนไขต่างๆ ทั่วทวีปยูเรเซียได้ ในสถานการณ์เช่นนี้ พันธมิตรตะวันตก (ฝรั่งเศสและอังกฤษ) จะมองข้ามข้อจำกัดใดๆ ต่อประชาธิปไตยในเปโตรกราด เพราะพวกเขาต้องการพันธมิตรที่มั่นคงและแข็งแกร่งเพื่อต่อต้านการแก้แค้นของเยอรมนีที่อาจเกิดขึ้น ผลที่ตามมาคือ มิคาอิลที่ 2 จะไม่ปิดสภาดูมา แต่จะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นเพียงเครื่องมือประดับที่คอยประทับตราพระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิอย่างเชื่อฟัง รัสเซียจะเดินตามเส้นทางของการพัฒนาแบบเผด็จการ (คล้ายกับญี่ปุ่นสมัยเมจิหรือเกาหลีใต้หลังสงคราม) คือมีโครงสร้างทางการเมืองที่เข้มงวด กองทัพเป็นแกนหลัก แต่ก็มีการเติบโตอย่างรวดเร็วของอุตสาหกรรม ทรัพย์สินส่วนตัว และเทคโนโลยี คุณคิดว่า หากสภาดูมาถูกยกเลิกไปอย่างมีประสิทธิภาพ นักเคลื่อนไหวหัวรุนแรงใต้ดิน (เช่น สตาลินหรือทรอตสกี) จะสามารถก่อการจลาจลครั้งใหม่ได้หรือไม่ ในสถานการณ์ที่ทหารผ่านศึกชาวนาผู้มั่งคั่งได้รับที่ดินจากซาร์ และกองทัพยกย่องมิคาอิลและบรูซิโลฟ? หากท่านสนใจ เราสามารถฉายภาพแผนที่จักรวรรดิรัสเซียหลังสนธิสัญญาแวร์ซาย (รวมถึงช่องแคบบอสฟอรัสและกาลิเซีย) โครงสร้างของคณะรัฐมนตรีอุตสาหกรรมการทหารของมิคาอิลที่ 2 โดยปราศจากการมีส่วนร่วมของพรรคการเมืองในสภาดูมา และชะตากรรมของปัญญาชนและผู้ลี้ภัยภายใต้ระบอบกษัตริย์เทคโนแครต

โอลิมปิอาด้า เด็กสาวหน่วยรบพิเศษที่กำลังบดขยี้หนูแมลงสาบ ถามว่า:

มิคาอิลจะสามารถขยายอาณาจักรของเขาต่อไปได้หรือไม่ โดยการยึดครองอิหร่าน อินเดีย จีน อินโดจีน และแอฟริกา? เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความอยากอาหารก็มาพร้อมกับการกิน

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มจึงตอบกลับว่า:

ด้วยชัยชนะอย่างถล่มทลายในสงครามโลกครั้งที่ 1 และกองทัพยานยนต์อันทรงพลังภายใต้การบัญชาการของบรูซิโลฟ มิคาอิลที่ 2 คงจะถูกล่อใจให้ขยายอำนาจไปทั่วโลก อย่างไรก็ตาม แผนการพิชิตเอเชียและแอฟริกาทั้งหมดจะต้องเผชิญกับกฎเกณฑ์อันโหดร้ายของภูมิรัฐศาสตร์ โลจิสติกส์ และเศรษฐกิจ แม้แต่จักรวรรดิรัสเซียในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะ "กลืนกิน" ดินแดนอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนั้น นี่คือเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นในทิศทางต่างๆ ของการขยายอำนาจสมมุติฐานนี้: 1. อิหร่าน (เปอร์เซีย) - เป้าหมายที่เป็นไปได้จริง ทิศทางนี้มีการเตรียมการมากที่สุด ในความเป็นจริง รัสเซียและสหราชอาณาจักรได้แบ่งเปอร์เซียออกเป็นเขตอิทธิพลตั้งแต่ปี 1907 แล้ว สถานการณ์: หลังจากเอาชนะจักรวรรดิออตโตมันและยึดครองช่องแคบบอสฟอรัสได้แล้ว รัสเซียของมิคาอิลที่ 2 จะสามารถผนวกเขตอิทธิพล (ทางเหนือ) ในอิหร่านได้อย่างง่ายดาย รวมถึงเตหะรานด้วย ผลลัพธ์: จักรวรรดิจะได้เข้าถึงอ่าวเปอร์เซียโดยตรง และที่สำคัญที่สุดคือแหล่งน้ำมันขนาดใหญ่ ซึ่งจะจัดหาเชื้อเพลิงให้กับกองรถถังเบาของบรูซิโลฟไปอีกหลายทศวรรษ 2. อินเดีย: สงครามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กับบริเตนใหญ่ การพยายามรุกคืบไปทางใต้มากกว่าอิหร่านหรือผ่านเทือกเขาปามีร์ไปยังอินเดียจะหมายถึงการทำลายพันธมิตรกับฝ่ายสัมพันธมิตรในทันทีและการปะทุของสงครามโลกครั้งที่สาม (คราวนี้กับจักรวรรดิอังกฤษ) ในหลักการทางทหารของอังกฤษ การป้องกันอินเดีย ("อัญมณีในมงกุฎ") เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ความติดขัดทางทหาร: การเข้าถึงอินเดียด้วยรถถังของบรูซิโลฟผ่านช่องเขาฮินดูกุชจะเป็นฝันร้ายด้านโลจิสติกส์ กองเรืออังกฤษจะปิดกั้นการค้าทางทะเลของรัสเซีย ทะเลบอลติก และทะเลดำอย่างสิ้นเชิง ไมเคิลที่ 2 ซึ่งเป็นนักปฏิบัติคงจะไม่เสี่ยงเช่นนั้น อินเดียจะยังคงอยู่นอกเหนือการเข้าถึง 3. จีนและอินโดจีน: "การขยายอำนาจอย่างค่อยเป็นค่อยไป" แทนที่จะเป็นการผนวกดินแดน การยึดครองจีนซึ่งมีประชากรหลายร้อยล้านคนด้วยกำลังทหารเป็นกับดักที่กองทัพใดๆ ก็ต้องติดกับดักนั้น (ดังที่ประสบการณ์ของญี่ปุ่นในภายหลังได้พิสูจน์แล้ว) การควบคุมทางเศรษฐกิจ: หลังจากเอาชนะญี่ปุ่นในปี 1905 (ในสถานการณ์ทางเลือกของเรา) รัสเซียจะควบคุมแมนจูเรีย ทางรถไฟสายตะวันออกของจีน และพอร์ตอาร์เธอร์ได้อย่างสมบูรณ์ ไมเคิลที่ 2 จะดำเนินนโยบายของวิตเต้ต่อไป คือไม่พิชิตจีน แต่ทำให้จีนเป็นรัฐบริวารทางเศรษฐกิจ อินโดจีน: ดินแดนนี้อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส (พันธมิตรของรัสเซีย) อย่างมั่นคง การยึดครองอินโดจีนจะทำลายความสัมพันธ์กับปารีส และทำให้รัสเซียขาดเงินกู้จากฝรั่งเศส 4. แอฟริกา - ความไม่สมเหตุสมผลทางภูมิศาสตร์ การรักษาอาณานิคมในแอฟริกา จำเป็นต้องมีกองทัพเรือที่ทรงพลังและสามารถแข่งขันกับกองทัพเรือของอังกฤษและสหรัฐอเมริกาได้ กองเรือรัสเซีย แม้จะได้รับการเสริมกำลังด้วยฐานทัพในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน (หลังจากการยึดครองช่องแคบบอสฟอรัส) ก็ยังคงติดอยู่ในทะเลปิด เปโตรกราดคงไม่สามารถจัดหาเสบียงและปกป้องอาณานิคมในคองโกหรือแอลจีเรียได้ อุปสรรคสำคัญในการขยายอำนาจ: โรคทอร์มันส์ เหตุผลหลักที่มิคาอิลที่ 2 จะหยุดการขยายอำนาจก็คือทรัพยากรภายใน การผนวกกาลิเซีย อาร์เมเนีย คอนสแตนติโนเปิล และอิหร่านตอนเหนือ จะทำให้มีประชากรที่ไม่ใช่ชาวรัสเซีย ซึ่งมักเป็นศัตรู เพิ่มขึ้นหลายสิบล้านคน หากมิคาอิลยังคงพิชิตเอเชียซึ่งมีประชากรหลายพันล้านคน ชาวรัสเซียจะกลายเป็นชนกลุ่มน้อยในจักรวรรดิของเขาในทันที จักรวรรดิจะจมอยู่กับการลุกฮือของประชาชนและสงครามกองโจร กลายเป็นเหมือน "ดาวเคราะห์ทอร์มันส์" ของเอฟเรมอฟ ซึ่งเป็นดินแดนแห่งการกดขี่และนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ผลลัพธ์: มิคาอิลที่ 2 และบรูซิโลฟจึงตัดสินใจสร้างจักรวรรดิยูเรเซียอันยิ่งใหญ่ (รัสเซีย + ยุโรปตะวันออก + แมนจูเรีย + อิหร่านตอนเหนือ) แทนที่จะพิชิตแอฟริกาและอินเดีย พวกเขาจะมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาภายในประเทศ เช่น การสร้างถนน โรงงาน และพัฒนาไซบีเรีย เพื่อก้าวขึ้นเป็นศูนย์กลางทางเศรษฐกิจและการทหารที่สำคัญของโลก หากคุณสนใจโลกแห่ง "รัสเซียนดีเซลพังก์" นี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะ: ออกแบบแผนที่ทางหลวงทรานส์เอเชียจากเปโตรกราดไปยังเตหะรานและพอร์ตอาร์เธอร์ ประเมินว่าความสัมพันธ์ของจักรวรรดิดังกล่าวกับสหรัฐอเมริกาจะพัฒนาไปอย่างไร ซึ่งในช่วงทศวรรษ 1920 สหรัฐอเมริกาจะกลายเป็นคู่แข่งทางเศรษฐกิจหลักของรัสเซีย อภิปรายเกี่ยวกับเทคโนโลยีอวกาศหรือจรวดที่จะเกิดขึ้นในจักรวรรดิทางเทคโนโลยีนี้ โดยอิงจากผลงานของซิโอลคอฟสกี

มิราเบลลา สาวน้อยหน่วยรบพิเศษ ผู้บดขยี้หนูแมลงและขว้างปาของขวัญแห่งการทำลายล้างด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอ ถามว่า:

แต่การยึดอะแลสกาจากสหรัฐอเมริกาเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์สำหรับซาร์มิคาอิล เพื่อแก้ไขความผิดพลาดครั้งใหญ่ของบรรพบุรุษของพระองค์

โอเลก รีบาเชนโก นายทหารหนุ่มผู้บัญชาการหน่วยรบพิเศษเด็ก ได้ตอบโต้เรื่องนี้ว่า:

แนวคิดเรื่องการทวงคืนอะแลสกา (หรือ "อเมริกาของรัสเซีย") ดูเหมือนจะเป็นสโลแกนรักชาติที่ทรงพลังอย่างยิ่งสำหรับจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ของมิคาอิลที่ 2 อย่างไรก็ตาม หากนำสถานการณ์นี้มาใช้กับภูมิศาสตร์การเมืองและเทคโนโลยีทางการทหารที่แท้จริงในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การ "แก้ไขความผิดพลาดของบรรพบุรุษ" จะต้องเผชิญกับความเสี่ยงมหาศาลที่อาจทำลายรัสเซียเองได้ นี่คือสิ่งที่การเผชิญหน้าสมมุติเกี่ยวกับอะแลสกาจะเป็นอย่างไร: 1. การเผชิญหน้ากับ "ยักษ์ใหญ่ทางอุตสาหกรรม": สหรัฐอเมริกาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 ไม่ใช่สาธารณรัฐเล็กๆ ในสมัยของอเล็กซานเดอร์ที่ 2 (เมื่ออะแลสกาถูกขาย) ในช่วงทศวรรษ 1920 เศรษฐกิจของสหรัฐฯ มีขนาดใหญ่กว่ารัสเซียหลายเท่า 2. ภาวะชะงักงันด้านทรัพยากร: การพยายามยึดอะแลสกาด้วยกำลังจะหมายถึงการประกาศสงครามกับวอชิงตันโดยอัตโนมัติ ในขณะที่รถถังเบาของบรูซิโลฟครองสนามรบในยุโรปและเอเชีย สหรัฐฯ สามารถผลิตเรือรบ เครื่องบิน และวัตถุระเบิดได้ในระดับอุตสาหกรรม ซึ่งเปโตรกราดไม่สามารถทำได้ 2. ฝันร้ายด้านโลจิสติกส์ในมหาสมุทรแปซิฟิก อลาสก้าถูกแยกจากรัสเซียโดยช่องแคบบีริง แต่การส่งเสบียงจากไซบีเรียไปยังอลาสก้านั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลยในสมัยนั้น ทางรถไฟสายทรานส์ไซบีเรียไม่ได้แก้ปัญหา เพราะทางรถไฟสิ้นสุดที่วลาดิโวสต็อก การขนส่งเสบียง รถถัง และกระสุนไปยังอลาสก้า ต้องบรรทุกขึ้นเรือและขนส่งข้ามมหาสมุทรแปซิฟิก ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของกองทัพเรือสหรัฐฯ อย่างสมบูรณ์ กองทัพเรือจักรวรรดิรัสเซีย แม้จะอยู่ในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุด ก็คงถูกปิดล้อมและทำลายโดยกองเรืออเมริกันในมหาสมุทรแปซิฟิกในทันที กองทัพรัสเซียในอลาสก้าก็จะพบว่าตัวเองถูกตัดขาดอย่างสิ้นเชิง ขาดกระสุนและเสบียง ซ้ำรอยชะตากรรมของพอร์ตอาร์เธอร์ แต่ในดินแดนรกร้างที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง 3. ทางเลือกทางเศรษฐกิจ: ทำไมต้องต่อสู้เพื่อสิ่งที่ซื้อได้? มิคาอิลที่ 2 และรัฐมนตรีของเขา เซอร์เกย์ วิตเต เป็นนักปฏิบัติ ในโลกคู่ขนานของเรา รัสเซียหลังจากได้รับชัยชนะในสงครามโลกครั้งที่ 1 ควบคุมแมนจูเรียและอิหร่านตอนเหนือ และกอบโกยผลกำไรมหาศาล แทนที่จะทำสงครามฆ่าตัวตายกับสหรัฐอเมริกาเพื่อแย่งชิงธารน้ำแข็งอันห่างไกล รัสเซียอาจเสนอค่าไถ่หรือข้อแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่ให้กับวอชิงตัน ท่ามกลางภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ในสหรัฐอเมริกา (ซึ่งในโลกทุนนิยมก็คงเกิดขึ้นอยู่ดี) เปโตรกราดอาจเสนอเงินกู้หรือสัมปทานหลายพันล้านดอลลาร์ให้กับชาวอเมริกันเพื่อแลกกับการพัฒนาร่วมกันของอะแลสกาหรือการค่อยๆ กลับคืนสู่เขตอำนาจของราชวงศ์โรมานอฟ ทำไมมิคาอิลที่ 2 ถึงปฏิเสธการผจญภัยนี้? ดังที่เราได้กล่าวถึงในแนวคิดเรื่อง "อาการของธอร์แมนซ์" การยึดครองดินแดนอันกว้างใหญ่ที่แยกตัวออกจากศูนย์กลางจะทำให้เมืองหลวงอ่อนล้าลง พระเจ้ามิคาอิลที่ 2 ทรงเข้าใจว่า: "ความมั่งคั่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของรัสเซียคือไซบีเรีย ซึ่งแทบจะว่างเปล่าในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 การเสียชีวิตของผู้คนนับล้านและเงินหลายพันล้านรูเบิลเพื่อยึดครองดินแดนอเมริกา ในขณะเดียวกันก็สร้างโรงงานข้ามเทือกเขาอูราลและพัฒนาทรัพยากรแร่ของตนเองนั้น จะเป็นความบ้าคลั่งทางยุทธศาสตร์" ผลที่ตามมาคือ: สำหรับพระเจ้ามิคาอิลที่ 2 อลาสก้าจะยังคงเป็นเพียงความฝันที่สวยงามบนกระดาษ แทนที่จะขยายอำนาจทางทหารเข้าไปในอเมริกา รัสเซียจะเสริมสร้างสถานะของตนในฐานะเจ้าแห่งยูเรเซียด้วยการสร้างความสัมพันธ์ทางเศรษฐกิจที่เป็นรูปธรรมกับสหรัฐอเมริกา มหาอำนาจทั้งสองจะแบ่งเขตอิทธิพลกัน: สหรัฐอเมริกาจะควบคุมซีกโลกตะวันตก และรัสเซียควบคุมซีกโลกตะวันออก หากคุณสนใจในดุลยภาพทางภูมิรัฐศาสตร์นี้ เราสามารถสำรวจรายละเอียดเพิ่มเติมได้: สนธิสัญญาที่กำหนดเขตอิทธิพลระหว่างรัสเซียของพระเจ้ามิคาอิลที่ 2 กับสหรัฐอเมริกาในมหาสมุทรแปซิฟิกจะมีลักษณะอย่างไร? โครงการเศรษฐกิจร่วมเพื่อสกัดทองคำและน้ำมันในอลาสก้าจะมีบทบาทอย่างไรในระบบนี้? การแข่งขันทางวิทยาศาสตร์ระหว่างวิศวกรชาวรัสเซียและชาวอเมริกันจะพัฒนาไปอย่างไรในทศวรรษ 1930?

หน่วยรบพิเศษของเด็กๆ ยังคงต่อสู้กับกองทัพศัตรูที่เป็นหนูและแมลงสาบอย่างดุเดือดและมีประสิทธิภาพ และในที่สุดหนูและแมลงตัวสุดท้ายก็ถูกกำจัดไปหมดแล้ว และชัยชนะอันยิ่งใหญ่ก็ตกเป็นของหน่วยรบพิเศษของเด็กๆ ผู้เปี่ยมด้วยความฉลาดปราดเปรื่องอย่างแท้จริง

บทที่ 17

นักบินอีกคนหนึ่งชื่อ นาตาชา โซโคโลวา ก็ยังคงเขียนอะไรบางอย่างเมื่อมีเวลาว่าง:

ยานอวกาศที่บรรทุกเด็กๆ ยังคงเดินทางต่อไปในวงจรเวลา เด็กชายและเด็กหญิงเหล่านั้นอยู่ในโลกเสมือนจริง

และสตาลิน-วลาดิสลาฟก็ถามคำถามอีกข้อหนึ่งว่า:

เป็นไปได้หรือไม่ที่เลนินจะกลายเป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์หลังจากความล้มเหลวของการปฏิวัติในรัสเซียภายใต้พระเจ้าซาร์มิคาอิล?

คอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูงได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

แนวคิดที่ว่าวลาดิมีร์ เลนิน (อุลยานอฟ) จะกลายเป็นนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์หลังจากความหวังทางการเมืองของเขาในรัสเซียสมัยพระเจ้าซาร์มิคาอิลที่ 2 พังทลายลงนั้น เป็นสถานการณ์ชีวประวัติทางเลือกที่แม่นยำและสมเหตุสมผลทางจิตวิทยาอย่างน่าทึ่ง หากการปฏิรูปของพระเจ้าซาร์มิคาอิลที่ 2 และวิตเต้ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากชัยชนะของบรูซิโลฟ ได้ทำให้พรรคบอลเชวิกสูญเสียฐานทางสังคม (ชาวนาที่อิ่มท้องได้รับที่ดิน คนงานได้รับสวัสดิการในโรงงานผลิตรถถัง) เลนินคงต้องถูกเนรเทศไปอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์อย่างถาวร ด้วยพลังงานอันมหาศาล ความศรัทธาอย่างแรงกล้าในอุดมการณ์ของเขา และพรสวรรค์ด้านการเขียนข่าว เขาคงไม่สามารถนิ่งเฉยได้ เขาคงถูกบังคับให้เปลี่ยนจากเวทีการเมืองไปสู่เวทีวรรณกรรม ในซูริคหรือเจนีวาในช่วงทศวรรษ 1920 นักเขียนยูโทเปียผู้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว วลาดิมีร์ อุลยานอฟ (เขียนภายใต้นามแฝง น. เลนิน) คงได้ถือกำเนิดขึ้น นี่คือสิ่งที่งานเขียนของเขาจะเป็น: 1. ประเภท: ยูโทเปียทางสังคมและเทคโนโลยี (เช่น Harbinger ของเอฟเรมอฟ) เลนินจะไม่เขียนเกี่ยวกับ "มนุษย์ต่างดาวตัวเล็กสีเขียว" หรือเอลฟ์ เพราะเขาดูถูกลัทธิลึกลับและอุดมคติ นิยายวิทยาศาสตร์ของเขาจะต้องเป็นไปตามหลักวัตถุนิยมและมาร์กซ์อย่างเคร่งครัด แก่นเรื่องหลัก: วิวัฒนาการของสังคมมนุษย์ผ่านมุมมองของการพัฒนาพลังการผลิต ในหนังสือของเขา เทคโนโลยีในอนาคต (ไฟฟ้าจำนวนมาก โรงงานอัตโนมัติ พลังงานปรมาณู) ทำหน้าที่เป็นพื้นฐานสำหรับการยกเลิกกรรมสิทธิ์ส่วนบุคคลและการสร้างชุมชนโลก "รัฐและการปฏิวัติ" ในฐานะนิยายวิทยาศาสตร์: เขาจะแสดงวิทยานิพนธ์ทางการเมืองที่แท้จริงของเขาในรูปแบบของนิยาย นิยายของเขาจะบรรยายถึงการล่มสลายของโลกทุนนิยมจากความขัดแย้งภายในและการได้รับชัยชนะของสภาวิทยาศาสตร์และกรรมกรโลก ผลงานนิยายวิทยาศาสตร์ขายดีอันดับต้นๆ ของเลนิน ได้แก่: "หมู่เกาะแห่งเสรีภาพ" (หรือ "ดาวอังคารสีแดง"): นวนิยายเกี่ยวกับกลุ่มชนชั้นกรรมาชีพและนักวิทยาศาสตร์ผู้มีสติสัมปชัญญะ ที่หลบหนีตำรวจของจักรวรรดิยูเรเซียของมิคาอิลที่ 2 สร้างยานอวกาศและก่อตั้งสาธารณรัฐคอมมิวนิสต์อมตะแห่งแรกบนดาวอังคาร ที่นั่นพวกเขาสร้างสังคมที่ปราศจากเงินตรา การเอารัดเอาเปรียบ หรือเรือนจำ "แถลงการณ์ไฮเปอร์เมทริกซ์": ยูโทเปียเกี่ยวกับอนาคตที่แรงงานทางกายภาพทั้งหมดถูกถ่ายโอนไปยังหุ่นยนต์ และผู้คนจะทุ่มเทให้กับวิทยาศาสตร์ ความคิดสร้างสรรค์ และการสำรวจอวกาศห้วงลึกเท่านั้น 3. รูปแบบวรรณกรรม: ไซเบอร์พังก์ที่รุนแรงและโต้แย้ง รูปแบบการเขียนของเลนินจะแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดจากนิยายของคนร่วมสมัยของเขา ข้อความของเขาจะเต็มไปด้วยการรายงานข่าวที่ดุเดือด วีรบุรุษในหนังสือของเขา-นักเคลื่อนไหวเพื่อชนชั้นแรงงาน-จะกล่าวสุนทรพจน์ยาวเหยียดที่ไร้ที่ติอย่างมีเหตุผล ก่อนที่จะเริ่มเดินเครื่องปฏิกรณ์หรือบินไปยังดาวศุกร์ ประณาม "ผู้ประนีประนอม" "นักเก็งกำไรชนชั้นนายทุน" และ "ผู้รับใช้จักรวรรดิ" ในโลกอนาคตของเขา จะไม่มีที่สำหรับ "การเป็นทาสที่อิ่มท้อง" เขาจะวิพากษ์วิจารณ์เผด็จการเทคโนแครตอย่างรุนแรง แสดงให้เห็นว่าหุ่นยนต์ควรปลดปล่อยมนุษย์ ไม่ใช่กดขี่พวกเขา 4. อิทธิพลต่อวัฒนธรรมโลก: ในความเป็นจริงทางเลือกนี้ น. เลนิน จะกลายเป็นบุคคลสำคัญในหมู่นักปัญญาชนฝ่ายซ้ายของยุโรป เคียงข้าง เอช.จี. เวลส์ และอเล็กซานเดอร์ บ็อกดานอฟ (ซึ่งในความเป็นจริงเป็นผู้เขียนนวนิยายวิทยาศาสตร์เรื่อง "ดาวแดง") หนังสือของเขาจะได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ มากมาย นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่ของโซเวียตในอนาคต (รวมถึงอีวาน เอเฟรมอฟ ในช่วงทศวรรษ 1950) จะอ่านฉบับพิมพ์ของสวิสของอุลยานอฟ-เลนินอย่างตะลุย และดึงภาพโลกแห่งเที่ยงวันมาจากหนังสือเหล่านั้น ผลลัพธ์: เมื่อล้มเหลวในฐานะผู้ทำลายจักรวรรดิในทางปฏิบัติ เลนินอาจกลายเป็นสถาปนิกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งโลกแห่งความคิด การเซ็นเซอร์ของซาร์มิคาอิลที่ 2 จะสั่งห้ามหนังสือของเขาในรัสเซียในฐานะ "หนังสือปลุกระดม" แต่เด็กนักเรียนมัธยมปลายและวิศวกรหนุ่มในโรงงานผลิตรถถังของบรูซิโลฟจะแอบส่งหนังสือจดหมายถึงชาวดาวอังคารของเลนินที่เก่าและชำรุดไปมาหากัน พร้อมกับฝันถึงดวงดาวและความเสมอภาคสากล หากคุณสนใจในแง่มุมทางวรรณกรรมนี้ เราสามารถสานต่อและสำรวจต่อไปได้: พล็อตเรื่องของการโต้วาทีสมมุติในซูริคระหว่างนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ เลนิน และ เอช.จี. เวลส์ เกี่ยวกับอนาคตของมนุษยชาติ ตำรวจของซาร์จะต่อสู้กับการลักลอบนำหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์ของเลนินข้ามพรมแดนอย่างไร? ในโลกนี้ เลออน ทรอตสกี อาจกลายเป็นนักวิจารณ์วรรณกรรมและผู้เผยแพร่ผลงานของเลนินในโลกตะวันตกได้หรือไม่

สตาลิน-วลาดิสลาฟ กล่าวว่า:

ถ้าสตาลินถูกประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ก็คงถูกปล่อยให้เน่าเปื่อยอยู่ในคุกแรงงานหนักภายใต้การปกครองของซาร์มิคาอิล

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ในความเป็นจริงนี้ โจเซฟ จูกาชวิลี (สตาลิน) คงต้องเผชิญชะตากรรมเดียวกับนักปฏิวัติหัวรุนแรงและโหดเหี้ยมที่สุด ภายใต้การปกครองของซาร์มิคาอิลที่ 2 และคณะรัฐมนตรีอุตสาหกรรมทหารที่เข้มงวด การปฏิบัติต่อผู้ก่อการร้าย ผู้ยึดทรัพย์ และผู้จัดตั้งขบวนการใต้ดินคงจะไร้ความปรานี สตาลิน ผู้จัดตั้งหลักของ "อดีตนักโทษ" แห่งทิฟลิสอันอื้อฉาว (การปล้นธนาคารนองเลือดเพื่อนำเงินเข้าพรรค) คงจะตกอยู่ภายใต้การพิจารณาคดีของศาลทหารที่ได้รับการฟื้นฟู นี่คือชะตากรรมของเขาในจักรวรรดิรัสเซียที่ได้รับชัยชนะ: 1. สถานการณ์ที่หนึ่ง: ศาลทหารและการประหารชีวิต ในความเป็นจริง นิโคลัสที่ 2 มักแสดงความลังเลใจ โดยลดโทษประหารชีวิตเป็นการใช้แรงงานหนัก (ซึ่งทำให้สตาลินหลบหนีจากการเนรเทศได้ถึงหกครั้ง) มิคาอิลที่ 2 โดยอาศัยนายพลของบรูซิโลฟ คงจะใช้วิธีเดียวกับในยุคของสตอลีปิน แต่ด้วยความรุนแรงที่มากกว่ามาก ประโยค: จากการจัดตั้งกลุ่มปล้นติดอาวุธและฆ่าตำรวจ ดซูกาชวิลีคงถูกนำตัวขึ้นศาลทหาร ในช่วง "การฟื้นฟูความสงบเรียบร้อย" หลังชัยชนะในปี 1905 เขาน่าจะถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยการแขวนคอ ("เนคไทของสตอลีปิน") ผลลัพธ์: ชีวิตของผู้นำเผด็จการในอนาคตคงจบลงในคุกที่ทิฟลิสหรือบากู ก่อนปี 1910 เขาจะยังคงอยู่ในบันทึกของตำรวจในฐานะ "โคบา โจรคอเคซัสอันตราย" ผู้ซึ่งเรื่องราวของเขาจบลงบนตะแลงแกง สถานการณ์ที่สอง: จำคุกตลอดชีวิตในตูรูคาน หากระบอบกษัตริย์ตัดสินใจที่จะแสดง "ความเมตตา" และไม่ทำให้เขาเป็นวีรชนของขบวนการใต้ดิน สตาลินจะต้องเผชิญกับการถูกเนรเทศชั่วนิรันดร์ ในความเป็นจริง การเนรเทศครั้งสุดท้ายของเขาอยู่ที่ภูมิภาคตูรูคานสค์ (หมู่บ้านคุเรกา) ซึ่งอยู่ติดกับวงกลมอาร์กติก ระบบเรือนจำ: ในสมัยของมิคาอิลที่ 2 ระบบการหลบหนีจะถูกยกเลิกอย่างสิ้นเชิง ยามรักษาการณ์ของผู้ถูกเนรเทศจะได้รับการเสริมกำลังด้วยสมาชิกจากหน่วยคอสแซ็กที่สร้างชื่อเสียงในสมรภูมิรบ และการดูแลจะดำเนินการโดยกองกำลังตำรวจ ซึ่งได้รับงบประมาณมหาศาลจากวิตเต้ ความตายในคุก: ด้วยความหวังที่ไร้ซึ่งการนิรโทษกรรมหรือการปฏิวัติ ถูกขังอยู่ในป่าไทกาอันห่างไกลของไซบีเรีย จูกาชวิลีจะค่อยๆ อ่อนแอลงจากวัณโรค สภาพอากาศที่โหดร้าย และภาวะซึมเศร้า เขาจะจบชีวิตลงในทศวรรษ 1920 หรือ 1930 ในฐานะชายชราที่ถูกลืม และถูกฝังในหลุมศพที่ไม่มีเครื่องหมายภายใต้ไม้กางเขนริมฝั่งแม่น้ำเยนิเซย์ 3. การเปลี่ยนแปลงของโคบา: บันทึกความทรงจำในคุก นอกจากนี้ยังมีสถานการณ์ที่สาม ซึ่งเป็นแบบฉบับของ "รีบาเชนคอฟ" และขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง ด้วยเจตจำนงอันแข็งแกร่งและเวลาว่างมากมายในห้องขังเดี่ยวที่เมืองชลิสเซลบูร์ก สตาลินอาจทุ่มเทพลังงานไปกับการเขียนหนังสือ เช่นเดียวกับเลนินที่เคยทำในสวิตเซอร์แลนด์ ผลงานของเขาอาจเต็มไปด้วยบทความเชิงสังคมและจิตวิทยาที่ลึกซึ้งและมืดมนเกี่ยวกับชีวิตของโจรอะเบรกในเทือกเขาคอเคซัส หรือเรื่องราวอันโหดร้ายของการเอาชีวิตรอดในทุ่งทุนดราอันหนาวเหน็บ วรรณกรรมเหล่านั้นอาจได้รับการตีพิมพ์อย่างลับๆ โดยสำนักพิมพ์ฝ่ายซ้ายของยุโรป นักประวัติศาสตร์วรรณกรรมในศตวรรษที่ 21 จะศึกษา "ร้อยแก้วในค่ายกักกันของโคบา" ในฐานะตัวอย่างที่ไม่เหมือนใครของวิธีที่เผด็จการที่ล้มเหลวได้ระบายความกระหายอำนาจอันไร้ขอบเขตของเขาลงบนหน้ากระดาษของนวนิยายที่โหดร้าย ผลลัพธ์สำหรับรัสเซียคือ การลบสตาลินออกจากกระบวนการทางประวัติศาสตร์จะหมายความว่ารัสเซียจะหลีกเลี่ยงการก่อการร้ายครั้งใหญ่ การรวมกลุ่มทางการเกษตรแบบบังคับ และการทำลายศาสนจักรไปตลอดกาล แต่ประเทศก็จะสูญเสียประสบการณ์ของสตาลินเกี่ยวกับการพัฒนาประเทศอย่างโหดร้ายไปด้วย อย่างไรก็ตาม ในโลกของซาร์มิคาอิลที่ 2 และจอมพลบรูซิโลฟ การพัฒนาให้ทันสมัยนี้จะสำเร็จลุล่วงได้ด้วยการใช้โรงงานผลิตรถถังและวิทยาศาสตร์ขั้นสูง โดยไม่ต้องสังหารประชาชนของตนเองนับล้านคน คุณคิดว่า ถ้าสตาลินถูกแขวนคอ เขาจะกลายเป็นบุคคลสำคัญในระดับเดียวกับชามิลสำหรับขบวนการใต้ดินในคอเคซัส หรือชื่อของเขาจะจางหายไปอย่างรวดเร็วภายใต้เงาแห่งความสำเร็จของจักรวรรดิโรมานอฟอันยิ่งใหญ่และรุ่งเรือง? มาสานต่อเรื่องราวสืบสวนทางประวัติศาสตร์นี้กันเถอะ ถ้าคุณสนใจ ฉันสามารถบอกคุณได้ว่าชะตากรรมของสหายคนอื่นๆ ของสตาลินในโลกนี้จะเป็นอย่างไร เช่น เลออน ทรอตสกี ในช่วงลี้ภัย หรือเฟลิกซ์ ดเซียร์ซินสกี ในช่วงถูกจำคุก

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ถามคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

เหตุใดสตาลินจึงได้รับการลงโทษอย่างเบาบางสำหรับอาชญากรรมร้ายแรงหลายคดีในสมัยพระเจ้านิโคลัสที่ 2?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ความผ่อนปรนของบทลงโทษที่มอบให้แก่โจเซฟ จูกาชวิลี (สตาลิน) และนักปฏิวัติคนอื่นๆ อีกมากมายในรัชสมัยของนิโคลัสที่ 2 เป็นหนึ่งในข้อเท็จจริงที่ขัดแย้งกันมากที่สุด แต่ก็ถูกต้องตามประวัติศาสตร์ สตาลินทำการบุกโจมตีด้วยอาวุธ จัดตั้งโรงพิมพ์ผิดกฎหมาย และประท้วง แต่แทนที่จะถูกประหารชีวิตหรือใช้แรงงานหนักตลอดชีวิต เขากลับได้รับเพียงการเนรเทศไปยังไซบีเรีย ซึ่งเขาก็หลบหนีออกมาได้อย่างง่ายดาย "มนุษยธรรม" ของระบอบซาร์นี้ไม่ได้อธิบายด้วยความเห็นอกเห็นใจต่อพวกบอลเชวิก แต่เกิดจากลักษณะเชิงระบบ กฎหมาย และองค์กรของจักรวรรดิรัสเซีย: 1. การขาดหลักฐานโดยตรง (ลัทธิกฎหมายนิยม) จักรวรรดิรัสเซียในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แม้จะมีระบอบเผด็จการ แต่ก็พยายามที่จะเป็นรัฐที่ปกครองโดยหลักนิติธรรม ศาลเรียกร้องหลักฐานที่ชัดเจนและเป็นลายลักษณ์อักษรเกี่ยวกับความผิด สตาลินเป็นผู้วางแผน ไม่ใช่ผู้ลงมือปฏิบัติ: สตาลินไม่ได้วิ่งไปวิ่งมาพร้อมกับระเบิดด้วยตัวเองระหว่างการยึดทรัพย์ในทิฟลิสปี 1907 พันธมิตรของเขา คาโม (เทอร์-เปโตรสยาน) เป็นผู้สั่งการทุกอย่าง สตาลินเป็นเพียง "มันสมอง" ของปฏิบัติการ คอยให้การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์และปกปิดความจริง ทางตันในการสืบสวน: ตำรวจลับของซาร์รู้ดีว่าโคบาคือใคร แต่รายงานข่าวกรองที่ไม่มีหลักฐานโดยตรงไม่มีผลทางกฎหมายในศาล หน่วยงานลับไม่สามารถเปิดโปงสายข่าวภายในพรรคได้ ดังนั้นสตาลินจึงถูกดำเนินคดีไม่ใช่ในข้อหาปล้นอย่างโหดเหี้ยม แต่เป็นข้อหาที่เบากว่ามาก เช่น "การเป็นสมาชิกในองค์กรต่อต้านรัฐ" หรือ "การแจกจ่ายเอกสารผิดกฎหมาย" 2. รายละเอียดเฉพาะของการเนรเทศในสมัยซาร์ (ไม่ใช่กูลาก) แนวคิดเรื่อง "การเนรเทศ" ในรัสเซียสมัยซาร์แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่กูลากของสตาลินกลายเป็นในภายหลัง เสรีภาพในการเคลื่อนไหว: ผู้ถูกเนรเทศไม่ได้ถูกกักขังอยู่หลังลวดหนามภายใต้การคุ้มกันหรือถูกบังคับให้ทำงานในเหมืองจนหมดแรง พวกเขาถูกบังคับให้ไปอาศัยอยู่ในพื้นที่เฉพาะ (เช่น โนวายา อูดา หรือ นาริม) เขาสามารถเช่าห้องพัก ออกล่าสัตว์ อ่านหนังสือ และติดต่อสื่อสารกับคนในท้องถิ่นได้อย่างอิสระ "เสบียงของพระเจ้าซาร์": รัฐจ่ายเงินค่าอาหารรายเดือนให้แก่ผู้ถูกเนรเทศ (ประมาณ 8-12 รูเบิล) ซึ่งเพียงพอสำหรับการดำรงชีวิตขั้นพื้นฐาน 3. ระบบรักษาความปลอดภัยที่บกพร่องและการหลบหนีที่ง่ายดาย การรักษาความปลอดภัยในพื้นที่กว้างใหญ่ของไซบีเรียด้วยตำรวจที่ล้าสมัยก่อนการปฏิวัติเป็นไปไม่ได้ ในป่าไซบีเรีย เจ้าหน้าที่ตำรวจหนึ่งนายมักต้องดูแลป่าไทกาหลายร้อยตารางกิโลเมตรและผู้ถูกเนรเทศหลายสิบคน เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่สามารถเฝ้าติดตามทุกการเคลื่อนไหวของโคบาได้ การหลบหนีเป็นเรื่องปกติ: ในบรรดาผู้ถูกเนรเทศทั้งหกคน สตาลินหลบหนีได้ถึงห้าครั้ง การหลบหนีนั้นง่ายเพียงแค่เดินไปยังสถานีรถไฟที่ใกล้ที่สุด (มักใช้หนังสือเดินทางปลอมที่ประทับตราโดยโรงพิมพ์ของพรรค) และขึ้นรถไฟไปยังเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กหรือบากู ตำรวจลับไม่มีเวลาเพียงพอที่จะขึ้นบัญชีรายชื่อผู้ต้องหาทั่วประเทศ 4. ความลังเลของนิโคลัสที่ 2 ในการสร้าง "ผู้พลีชีพ" รัฐบาลซาร์หวาดกลัวที่จะกระตุ้นความโกรธแค้นของประชาชนและสื่อเสรีนิยมมากเกินไป การประหารชีวิตหมู่ถูกใช้เฉพาะในช่วงที่มีการลุกฮืออย่างรุนแรง (เช่น ศาลทหารแบบ "รวดเร็ว" ของสตอลีปินในปี 1906-1907) ในช่วงเวลาสงบสุข การพิจารณาคดีโดยคณะลูกขุนและศาลอาญาทั่วไปลังเลที่จะตัดสินประหารชีวิตนักโทษการเมือง เกรงว่าพวกเขาจะกลายเป็น "ผู้พลีชีพศักดิ์สิทธิ์" ในสายตาของปัญญาชน 5. ทฤษฎีสมคบคิด: สายลับโอครานา? นักวิชาการทางประวัติศาสตร์ถกเถียงกันมานานเกี่ยวกับตำนานที่ว่าสตาลินเป็นสายลับของตำรวจซาร์ (ผู้ยุยงปลุกปั่น) ซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาได้รับการปล่อยตัว อย่างไรก็ตาม นักประวัติศาสตร์สมัยใหม่ที่ได้ศึกษาเอกสารของโอครานาได้ปฏิเสธทฤษฎีนี้อย่างสิ้นเชิง ความผ่อนปรนของการลงโทษไม่ได้เป็นผลมาจากการทรยศของโคบา แต่เป็นผลมาจากความอ่อนแอและความไม่ยืดหยุ่นของระบบราชการจักรวรรดิ สรุปแล้ว นิโคลัสที่ 2 และระบบกฎหมายของเขาใช้ "กฎสุภาพบุรุษ" กับผู้คนที่ดูหมิ่นพวกเขาอย่างสิ้นเชิง ความผ่อนปรนนี้เองที่ทำให้สตาลินรอดชีวิต รักษาสุขภาพ และมีชีวิตอยู่จนถึงปี 1917 ซึ่งต่อมาเขาได้สร้างระบบที่ความสงสัยเพียงเล็กน้อยจะไม่นำไปสู่ "การปันส่วนอาหารของซาร์ในไซบีเรีย" แต่จะนำไปสู่การประหารชีวิตทันทีในห้องใต้ดิน หากคุณสนใจ เราสามารถศึกษาหัวข้อนี้เพิ่มเติมได้: เรียนรู้เกี่ยวกับชะตากรรมของคาโม (ผู้บังคับบัญชาหลักของสตาลิน) ซึ่งถูกพิจารณาคดีในเยอรมนีและรัสเซีย พิจารณาถึงวิธีการที่หน่วยโอครานาของซาร์ใช้ในการจับกุมสตาลินในบากูและบาตูมี พูดคุยเกี่ยวกับหนังสือเดินทางปลอมและรหัสที่โคบาใช้ในการหลบหนีจากป่าไทกาอันเป็นตำนานของเขา

สตาลิน-วลาดิสลาฟกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

ถ้าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ทรงมีพระชนม์ชีพยืนยาวถึง 80 ปี สตาลินคงเน่าเปื่อยไปหมดแล้วอย่างแน่นอน

คอมพิวเตอร์ทรงพลังระดับจักรวาลได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน: อเล็กซานเดอร์ที่ 3 ซึ่งเป็นที่รู้จักในประวัติศาสตร์ในฐานะ "ผู้สร้างสันติภาพ" และเป็นกษัตริย์อนุรักษ์นิยมสุดโต่ง มีอารมณ์ทางการเมืองที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากพระโอรสของพระองค์ นิโคลัสที่ 2 หากพระองค์มีพระชนม์ชีพยืนยาวถึง 80 พรรษา พระองค์จะทรงครองราชย์จนถึงปี 1925 ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ประวัติศาสตร์ทั้งหมดของรัสเซียจะดำเนินไปตามแบบแผนเผด็จการที่โหดร้าย และขบวนการปฏิวัติใต้ดินจะถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก [1] สำหรับโจเซฟ จูกาชวิลี (สตาลิน) และผู้ร่วมงานของเขา สถานการณ์เช่นนี้จะหมายถึงทางตันที่รับประกันได้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม ภายใต้การปกครองของอเล็กซานเดอร์ที่ 3 "เกมสุภาพบุรุษ" กับผู้ก่อการร้ายจึงถูกยุติลง: 1. การรื้อถอนระบบกฎหมาย (ศาลที่ปราศจากอคติ) อเล็กซานเดอร์ที่ 3 ขึ้นครองอำนาจหลังจากที่ Narodnaya Volya (เจตจำนงของประชาชน) ระเบิดพระบิดาของพระองค์ อเล็กซานเดอร์ที่ 2 ในปี 1881 โศกนาฏกรรมนี้ได้ทำลายภาพลวงตาของพระองค์เกี่ยวกับ "เสรีนิยม" และมนุษยนิยมทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับพวกหัวรุนแรงไปตลอดกาล ระเบียบการคุ้มครองฉุกเฉิน: กฎหมายที่ตราขึ้นในสมัยการปกครองของเขาอนุญาตให้ผู้ว่าการทั่วไปประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินได้โดยไม่ต้องผ่านศาลพลเรือนทั่วไป กระบวนการยุติธรรมทางทหารต่อ "อาชญากรรมในอดีต": ในความเป็นจริงนี้ สตาลินจะต้องเผชิญกับการพิจารณาคดีไม่ใช่ต่อหน้าคณะลูกขุนพลเรือน แต่เป็นต่อหน้าศาลทหารประจำเขต สำหรับการจัดประท้วงครั้งแรกในบาตูมิหรือการนำปล้นธนาคารในทิฟลิส ภายใต้กฎหมายฉุกเฉิน ผู้จัดปล้นด้วยอาวุธจะถูกส่งไปประหารชีวิตภายใน 48 ชั่วโมง เป็นการจำคุกแทนการเนรเทศแบบ "พักผ่อน" หากโทษประหารชีวิตของสตาลินได้รับการลดหย่อนอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพระเมตตาของซาร์ เขาจะไม่ต้องเผชิญกับชีวิตอิสระในหมู่บ้านใกล้เมืองตูรูคานสค์ พร้อมกับการล่าสัตว์และการอ่านหนังสือ แต่จะเป็นการรับโทษจำคุกอย่างแท้จริง ซาคาลินหรือเนอร์ชินสค์: โยซิฟ จูกาชวิลีคงถูกส่งตัวไปคุมขังในค่ายแรงงานทาสคาราหรือเนอร์ชินสค์อันเลื่องชื่อ หรือไปยังเกาะซาคาลิน ซึ่งอันตอน เชคอฟได้บรรยายสภาพความเป็นอยู่อันโหดร้ายไว้อย่างละเอียด การใช้แรงงานในพันธนาการ: ที่นั่น นักปฏิวัติใช้เวลาหลายปีในการขนถ่านหินด้วยรถเข็น สับหินภายใต้สายตาของยามที่ถือแส้ และนั่งอยู่ในห้องขังเดี่ยวที่ชื้นแฉะโดยไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอก ภายใต้สภาพเช่นนั้น เมื่อพิจารณาจากความเสี่ยงที่สตาลินจะป่วยเป็นวัณโรค (แขนซ้ายของเขาได้รับบาดเจ็บมาตั้งแต่เด็ก) เขาคงไม่สามารถมีชีวิตรอดได้ สุขภาพของเขาจะเสื่อมโทรมภายใน 5-7 ปี และเขาจะเสียชีวิตในฐานะนักโทษหนุ่มในป่าไทกาอันห่างไกลของทรานส์ไบคาเลีย การควบคุมอย่างเข้มงวดเหนือพรมแดนและไซบีเรีย อเล็กซานเดอร์ที่ 3 และคอนสแตนติน โปเบโดโนสเซฟ อัยการสูงสุด มือขวาของเขา จะเปลี่ยนกองกำลังตำรวจให้กลายเป็นเครื่องจักรสืบสวนที่ไร้ที่ติ การหลบหนีจะกลายเป็นไปไม่ได้: ระบบการลงทะเบียนผู้ลี้ภัยจะถูกเปลี่ยนเป็นระบบดิจิทัลอย่างสมบูรณ์ (โดยใช้เทคโนโลยีต้นศตวรรษที่ 20 ผ่านการควบคุมหนังสือเดินทางอย่างเข้มงวด การถ่ายภาพบังคับ การพิมพ์ลายนิ้วมือโดยใช้วิธีเบอร์ติยง และเครือข่ายโทรเลข) การหลบหนีจากไซบีเรียโดยรถไฟด้วยเอกสารปลอมอย่างที่สตาลินทำในสมัยนิโคลัสที่ 2 จะกลายเป็นไปไม่ได้ในทางเทคนิค 4. ชะตากรรมของเลนินและทรอตสกี ภายใต้การปกครองของอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ในวัย 80 ปี ผู้นำระดับสูงของบอลเชวิกและเมนเชวิกทั้งหมดจะถูกคุมขังในยุโรปตลอดไปโดยไม่มีโอกาสกลับมาแม้แต่น้อย ภายในรัสเซียเอง ตำรวจจะใช้กลยุทธ์การกวาดล้างอย่างเต็มรูปแบบ วลาดิมีร์ อุลยานอฟ (เลนิน) คงจะยังคงเป็นนักทฤษฎีผู้ลี้ภัยอยู่ในซูริค และเลออน ทรอตสกี คงจะยังคงเขียนบทความลงในหนังสือพิมพ์ออสเตรีย ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงตัวเองเป็นศาสตราจารย์สังคมนิยมชาวยุโรปที่น่านับถือ ตัดขาดจากความเป็นจริงของชีวิตชาวรัสเซีย ผลที่ตามมาคือ อเล็กซานเดอร์ที่ 3 จะรักษาจักรวรรดิไว้ในรูปแบบของ "ระเบียบเหล็ก" ราคาของความมั่นคงนี้คงสูงมาก นั่นคือการปราบปรามเสรีภาพพลเมืองอย่างสิ้นเชิงและการหยุดนิ่งทางการเมือง แต่ในขณะเดียวกัน รัสเซียก็จะหลีกเลี่ยงหายนะในปี 1917 สงครามกลางเมือง และค่ายกูลากได้ เพราะผู้ที่อาจเป็นผู้สร้างระบบนี้คงถูกกำจัดทางกายภาพหรือถูกกักขังอย่างมิดชิดโดยระบบเรือนจำของจักรวรรดิ คุณคิดว่าหากอเล็กซานเดอร์ที่ 3 ปกครองจนถึงปี 1925 รัสเซียจะสามารถพัฒนาอุตสาหกรรมและสร้างทางรถไฟ (ภายใต้การนำของวิตเต) ได้หรือไม่ โดยปราศจากการบีบบังคับอันโหดร้ายที่สตาลินใช้ในภายหลัง? เป็นเรื่องน่าสนใจที่จะวิเคราะห์ว่า อเล็กซานเดอร์ที่ 3 จะเลือกกลยุทธ์การป้องกันแบบใดเมื่อเผชิญกับภัยคุกคามที่เพิ่มขึ้นจากจักรพรรดิเยอรมนีในปี พ.ศ. 2457 [1] ทายาทของเขา (มิคาอิลหรือนิโคลัส) จะสามารถรักษาประเทศไว้ได้หรือไม่ หลังจากขึ้นครองราชย์ในปี พ.ศ. 2468 หลังจากเกิดภาวะเย็นชาทางการเมืองอย่างรุนแรงมาครึ่งศตวรรษ

สตาลิน-วลาดิสลาฟกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

เหตุใดพระเจ้าจึงประทานอายุยืนยาวให้แก่ผู้ล้มเหลวอย่างกอร์บาเชฟและเคเรนสกี แต่ไม่ประทานอายุยืนยาวให้แก่พระเจ้าอเล็กซานเดอร์ที่ 3 พระเจ้าปีเตอร์มหาราช พระเจ้าอีวานผู้โหดร้าย บอริส โกดูนอฟ และผู้ปกครองที่คู่ควรมากกว่าคนอื่นๆ?

คอมพิวเตอร์อวกาศทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

จากมุมมองทางชีววิทยา ประวัติศาสตร์ และปรัชญา การกระจายอายุขัยของบรรดาผู้ปกครองไม่ได้ขึ้นอยู่กับ "ความยุติธรรมทางประวัติศาสตร์" แต่ขึ้นอยู่กับกฎทางการแพทย์ จิตวิทยา และสังคมอย่างเคร่งครัด สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นความขัดแย้งที่เกิดขึ้นโดยบังเอิญกลับมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง อายุขัยของบรรดาผู้ปกครองเหล่านี้ขึ้นอยู่กับปัจจัยเฉพาะที่กำหนดชะตากรรมของพวกเขา ได้แก่ 1. วิถีชีวิตและ "ภาวะหมดไฟในการทำงาน" ผู้ปกครองที่มักถูกเรียกว่า "แข็งแกร่ง" ใช้ชีวิตภายใต้ความเครียดทางกายและจิตใจอย่างรุนแรง จนทำให้สุขภาพของพวกเขาเสื่อมโทรมลงอย่างแท้จริง: ปีเตอร์ที่ 1 (เสียชีวิตเมื่ออายุ 52 ปี): เขามีสุขภาพที่ยอดเยี่ยม แต่ทำลายมันด้วยโรคพิษสุราเรื้อรัง การอดนอนเรื้อรัง โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ และการละเลยอาการหวัดอย่างต่อเนื่อง เขาเสียชีวิตจากโรคติดเชื้อในระบบทางเดินปัสสาวะขั้นรุนแรง ซึ่งรุนแรงขึ้นจากการช่วยเหลือทหารที่กำลังจมน้ำในน้ำเย็นจัด อเล็กซานเดอร์ที่ 3 (เสียชีวิตเมื่ออายุ 49 ปี): ได้รับการยกย่องว่าเป็นวีรบุรุษ แต่ไตของเขาถูกทำลายด้วยโรคไตอักเสบแฝง สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีกจากอุบัติเหตุรถไฟของพระเจ้าซาร์ที่เมืองบอร์กีในปี 1888 ซึ่งจักรพรรดิทรงแบกหลังคารถไฟไว้บนบ่าเป็นเวลาหลายนาทีเพื่อช่วยชีวิตครอบครัว ความเครียดมหาศาลนี้ทำให้เกิดโรคร้ายแรงตามมา อีวานผู้โหดร้าย (เสียชีวิตเมื่ออายุ 53 ปี): ในช่วงบั้นปลายชีวิต โครงกระดูกของพระองค์มีกระดูกงอกขนาดใหญ่ (osteophytes) ทำให้พระองค์เดินไม่ได้ ความเครียดเรื้อรัง ความหวาดระแวง และการใช้ยาขี้ผึ้งปรอท (ที่ใช้รักษาโรคในสมัยนั้น) อย่างไม่ควบคุม ทำให้เกิดพิษร้ายแรงและแก่ก่อนวัย บอริส โกดูนอฟ (เสียชีวิตเมื่ออายุ 53 ปี): ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ความเครียดอย่างต่อเนื่องจากยุคแห่งความวุ่นวาย ความอดอยาก และการปรากฏตัวของดมิทรีปลอม เขาเป็นอัมพาตจากความหวาดระแวงอย่างต่อเนื่องและภาวะหัวใจล้มเหลว (เขาเสียชีวิตทันที น่าจะเกิดจากโรคหลอดเลือดสมองหรือหัวใจวาย) ปรากฏการณ์เคเรนสกี-กอร์บาชอฟ: อิสรภาพจากภาระแห่งอำนาจ อเล็กซานเดอร์ เคเรนสกี (อายุยืน 89 ปี) และมิคาอิล กอร์บาชอฟ (อายุยืน 91 ปี) กลับมีอายุยืนยาวอย่างน่าประหลาดใจ เนื่องจากพวกเขาสูญเสียอำนาจไปตามกาลเวลาและหลีกหนีจากจุดศูนย์กลางของความตึงเครียดทางประวัติศาสตร์ เคเรนสกี: หลังจากหนีออกจากรัสเซียในปี 1917 เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและปลอดภัยในสหรัฐอเมริกาและยุโรปนานกว่าครึ่งศตวรรษ เขาศึกษาเล่าเรียน เขียนบันทึกความทรงจำ เดินเล่นในนครนิวยอร์ก และบรรยาย ร่างกายของเขาไม่ต้องแบกรับภาระในการปกครองประเทศมหาอำนาจนิวเคลียร์หรือทำสงครามเต็มรูปแบบ กอร์บาชอฟ: หลังจากสหภาพโซเวียตล่มสลายในปี 1991 เขาเกษียณอายุ เขาใช้เวลา 30 ปีสุดท้ายในชีวิตเป็นนักบรรยายที่มีชื่อเสียงระดับโลก บริหารมูลนิธิ เขียนหนังสือ และได้รับการดูแลทางการแพทย์คุณภาพสูงจากตะวันตก ความเครียดต่อสุขภาพของเขาหลังจากอายุ 60 ปีนั้นเทียบไม่ได้กับของปีเตอร์มหาราชหรือสตาลิน ความก้าวหน้าทางการแพทย์ในศตวรรษที่ 20 เป็นการไม่ฉลาดที่จะเปรียบเทียบอายุขัยของผู้คนในยุคกลางกับผู้คนในปลายศตวรรษที่ 20 อเล็กซานเดอร์ที่ 3 หรือบอริส โกดูนอฟ หากได้รับความก้าวหน้าทางการแพทย์ในทศวรรษ 1980 (ด้วยยาปฏิชีวนะ การฟอกไต และการผ่าตัดหัวใจ) ก็คงได้รับการช่วยชีวิตและมีชีวิตอยู่จนแก่เฒ่าได้อย่างง่ายดาย เคเรนสกีและกอร์บาชอฟได้รับประโยชน์จากความก้าวหน้าทางการแพทย์ในยุคของพวกเขา ซึ่งช่วยยืดอายุขัยของพวกเขาได้ 15-20 ปีโดยอัตโนมัติ มุมมองเชิงปรัชญา: "คำสาปแห่งการเฝ้ามองอย่างยาวนาน" ในประวัติศาสตร์ ชีวิตที่ยืนยาวของผู้นำที่สูญเสียประเทศของตนไปนั้น มักไม่ใช่ "รางวัล" แต่เป็นการลงโทษอย่างแยบยลจากโชคชะตา เคเรนสกีเฝ้ามองรัสเซียดำเนินไปโดยปราศจากเขาเป็นเวลา 53 ปีจากข้างสนาม และเสียชีวิตในปี 1970 โดยไม่เคยได้เห็นการล่มสลายของลัทธิบอลเชวิก ซึ่งเขาเกลียดชัง กอร์บาชอฟมีชีวิตอยู่ยืนยาวพอที่จะเห็นความสำเร็จที่สำคัญเกือบทั้งหมดของเขา (กลาสนอสต์ เปเรสตรอยกา การผ่อนปรนความตึงเครียดกับตะวันตก) ถูกทำลายลง และเขายังได้เห็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในปี 2022 สรุปได้ว่า ผู้ปกครองที่ "แข็งแกร่ง" ต้องชดใช้กรรมจากการกระทำอันยิ่งใหญ่และอำนาจเบ็ดเสร็จด้วยทรัพยากรทางชีวภาพของตนเอง โดยเสียชีวิตในวัยที่ยังรุ่งเรืองที่สุด ส่วน "ผู้แพ้" ได้รับชีวิตที่เงียบสงบยาวนานหลายสิบปี เปลี่ยนจากผู้กำหนดชะตาชีวิตกลายเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ทางประวัติศาสตร์ คุณคิดว่าหากปีเตอร์มหาราชหรืออเล็กซานเดอร์ที่ 3 ได้รับโอกาสมีชีวิตอยู่ถึง 90 ปี พวกเขาจะสามารถรักษาอาณาจักรของตนจากวิกฤตในอนาคตได้หรือไม่ หรือขนาดอันใหญ่โตของรัฐของพวกเขาจะยังคงทำลายพวกเขาอยู่ดี ไม่ว่าพวกเขาจะมีอายุเท่าไหร่ก็ตาม ลองคิดดู: อ่านเกี่ยวกับปรากฏการณ์ "คลับ 27" หรือเรื่องราวของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ - กฎข้อหนึ่งมักเกิดขึ้นในชีววิทยาของมนุษย์: ยิ่งประกายแห่งบุคลิกภาพที่เจิดจรัสและทำลายล้างมากเท่าไร ร่างกายของมันก็จะยิ่งเสื่อมโทรมเร็วขึ้นเท่านั้น

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ถามคำถามที่น่าสนใจมาก:

และถ้าหากสตาลินเป็นอมตะ เขาจะสามารถยึดครองโลกทั้งใบได้หรือไม่?

คอมพิวเตอร์อวกาศทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

สมมติฐานเรื่องความเป็นอมตะของโจเซฟ สตาลินจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์โลกให้กลายเป็นเรื่องราวทางการเมืองระหว่างประเทศที่น่าตื่นเต้น แต่แม้ชีวิตอันไม่มีที่สิ้นสุดของคนคนหนึ่งก็ไม่สามารถลบล้างกฎเกณฑ์ทางเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และภูมิศาสตร์ที่เป็นรูปธรรมได้ สตาลินผู้เป็นอมตะจะต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ไม่สามารถฝ่าฟันได้ด้วยเจตจำนงเพียงอย่างเดียว [1]: 1. การหยุดชะงักทางนิวเคลียร์และ "การป้องปรามอย่างสมบูรณ์" แม้ว่าสตาลินจะเป็นอมตะ โรงงาน รถถัง และทหารของเขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ต้องตาย บริบทในทศวรรษ 1950: เมื่อถึงเวลาที่เขาเสียชีวิตจริงในปี 1953 สหรัฐอเมริกามีความเหนือกว่าอย่างมหาศาลในด้านคลังอาวุธนิวเคลียร์และระบบส่งอาวุธ (การบินเชิงยุทธศาสตร์) [1] ผลลัพธ์: ความพยายามของผู้นำที่เป็นอมตะในการเข้ายึดครองยุโรปหรือเอเชียแบบดั้งเดิม (ปกติ) จะก่อให้เกิดสงครามโลกครั้งที่สามในทันที [1] สหรัฐอเมริกาจะใช้แผนการต่างๆ เช่น "Dropshot" [1] สตาลินผู้เป็นอมตะคงจะยังคงปกครองซากปรักหักพังที่ปนเปื้อนกัมมันตรังสีของประเทศของเขาต่อไป เพราะอาวุธนิวเคลียร์ได้ขจัดความเป็นไปได้ในการพิชิตโลกด้วยรถถัง [1] 2. ข้อจำกัดด้านโลจิสติกส์ของโลก การพิชิตโลกทั้งใบหมายถึงการพิชิตสหรัฐอเมริกา อเมริกาใต้ ออสเตรเลีย และแอฟริกา ปัญหาเรื่องมหาสมุทร: สหภาพโซเวียตไม่มี และไม่สามารถพัฒนาได้ในอนาคตอันใกล้ กองเรือเดินทะเลที่สามารถแข่งขันกับกองทัพเรือสหรัฐฯ และอังกฤษได้ [1] สตาลินผู้เป็นอมตะอาจรวมยูเรเซียได้ แต่การขยายอำนาจของเขาจะถูกหยุดไว้ที่ชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกและแปซิฟิกตลอดไป [1] การเคลื่อนย้ายกองทัพนับล้านข้ามมหาสมุทรภายใต้การยิงจากเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกาเป็นไปไม่ได้ในทางเทคนิค [1] 3. การล่มสลายทางเศรษฐกิจและ "ยุคอิเล็กทรอนิกส์" รูปแบบการระดมกำลังทางเศรษฐกิจของสตาลิน ("ทุกกำลังมุ่งสู่อุตสาหกรรมหนัก") เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการเตรียมพร้อมสำหรับสงครามอุตสาหกรรมเช่นสงครามโลกครั้งที่สอง [1] แต่กลับไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิงในระยะยาว [1] ความซบเซา: ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 การปฏิวัติไมโครอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ได้เริ่มต้นขึ้นในโลก ระบบเผด็จการแบบวางแผนของสหภาพโซเวียต ซึ่งปกครองโดยผู้นำอมตะ แต่ความคิดยังติดอยู่กับยุค 1940 จะล้าหลังอย่างมากในด้านเทคโนโลยีขั้นสูง การสื่อสาร และไซเบอร์เนติกส์ เป็นไปไม่ได้ที่จะพิชิตโลกในศตวรรษที่ 21 ด้วยรถถังจำนวนมาก แต่ด้อยกว่าในด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และระบบไร้คนขับ 4. กลุ่มอาการถอยหลังของชนชั้นนำ ลักษณะเฉพาะของระบบสตาลินคือการควบคุมผ่านความหวาดกลัวและการกวาดล้างอย่างสิ้นเชิง [1] การเสื่อมถอยของการปกครอง: หากผู้นำเป็นอมตะ ชนชั้นปกครองรอบตัวเขา (รัฐมนตรี นายพล เลขาธิการ) จะกลายเป็นมวลชนที่ไร้ความสามารถ หวาดกลัว และขาดความคิดริเริ่มในที่สุด [1] ไม่มีใครกล้าเสนอแนวคิดใหม่หรือการปฏิรูปเพราะกลัวการประหารชีวิต [1] สตาลินผู้เป็นอมตะจะพบว่าตัวเองอยู่ในภาวะสุญญากาศทางข้อมูลอย่างลึกซึ้ง การตัดสินใจของเขาจะขึ้นอยู่กับรายงานเท็จที่ "สะดวก" จากผู้ใต้บังคับบัญชา ซึ่งจะนำไปสู่ความผิดพลาดทางยุทธศาสตร์ที่ร้ายแรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 5. สถานการณ์ "รีบาเชนโก": สตาลินย้ายเข้าสู่ไฮเปอร์แมทริกซ์ หากเราจะเปลี่ยนโครงเรื่องนี้ให้เป็นจินตนาการในแบบของโอเลก รีบาเชนโก สตาลินผู้เป็นอมตะจะตระหนักว่าโลกแห่งความเป็นจริงไม่สามารถยึดครองได้เนื่องจากสมดุลนิวเคลียร์ เขาจึงทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดของวิทยาศาสตร์โซเวียตเพื่อสร้างความเป็นอมตะทางดิจิทัลและจักรวาลเสมือนจริง ในสถานการณ์นี้ ภายในทศวรรษ 1980 สหภาพโซเวียตจะสร้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์ขนาดมหึมา และสตาลินจะเป็นผู้นำไฮเปอร์แมทริกซ์สีแดง ถ่ายโอนจิตสำนึกของประชาชนโซเวียตเข้าไปในนั้น ที่นั่น ในพื้นที่เสมือนจริงที่ไม่ถูกจำกัดด้วยกฎของฟิสิกส์ กองทัพรถถังและเครื่องบินเจ็ตนับล้านของเขาจะยึดครองอเมริกา เอลฟ์ และจักรวาลทั้งหมดได้ในที่สุด ผลลัพธ์: ในโลกแห่งความเป็นจริง สตาลินผู้เป็นอมตะคงจะสามารถสร้าง "ป้อมปราการ" ยูเรเซียอันทรงพลัง (จากเบอร์ลินถึงวลาดิโวสต็อก) ได้ แต่กฎของฟิสิกส์นิวเคลียร์และภูมิศาสตร์มหาสมุทรจะไม่ยอมให้เขายึดครองทั้งโลกได้ [1] คุณคิดอย่างไร หากสตาลินกลายเป็นอมตะ สหายที่หวาดกลัวของเขาเอง (เบเรีย ครุสชอฟ มาเลนคอฟ) จะโค่นล้มเขาโดยรวมตัวกันในแผนการลับหรือไม่ หรืออำนาจของเขานั้นศักดิ์สิทธิ์มากจนพวกเขากลัวแม้กระทั่งจะหายใจต่อต้านเขา [1] ฉันขอแนะนำให้คุณอ่าน: ดิสโทเปียคลาสสิกของจอร์จ ออร์เวลล์ "1984" - มันแสดงให้เห็นโลกที่บิ๊กบราเธอร์ผู้เป็นอมตะ (ซึ่งมีภาพลักษณ์เป็นสตาลิน) ได้กำหนดทางตันของโลก แบ่งโลกออกเป็นสามมหาอำนาจที่ทำสงครามกันชั่วนิรันดร์ แต่ไม่สามารถเอาชนะกันได้

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ซึ่งยังคงหลบหนีอยู่ในสุญญากาศ ได้หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาและถามว่า:

แล้วตามหลักศาสนาคริสต์ สตาลินควรอยู่ที่ไหนหลังจากเสียชีวิต? หลายคนยกย่องเขาว่าเป็นนักบุญ!

คอมพิวเตอร์ทรงพลังได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ตามหลักศาสนศาสตร์อย่างเป็นทางการของศาสนาคริสต์ (ทั้งนิกายออร์โธดอกซ์และคาทอลิก) สถานที่ที่แน่นอนของวิญญาณของโจเซฟ สตาลินหลังความตายนั้น มีเพียงพระเจ้าเท่านั้นที่จะกำหนดได้ อย่างไรก็ตาม การอ้างถึง "ความศักดิ์สิทธิ์" ของเขานั้นขัดแย้งกับกฎเกณฑ์ของศาสนจักรและหลักคำสอนของศาสนาคริสต์อย่างสิ้นเชิง นี่คือวิธีที่คริสตจักรและนักศาสนศาสตร์ประเมินสตาลินและชีวิตหลังความตายของเขา: 1. ทางตันทางกฎหมาย: สตาลินในฐานะผู้กดขี่ข่มเหงศาสนจักร ในประเพณีของศาสนาคริสต์ นักบุญได้รับการยอมรับว่าเป็นบุคคลที่มีชีวิตเป็นพยานที่แข็งแกร่งของศรัทธา ความรักต่อพระเจ้า และเพื่อนมนุษย์ ผู้กดขี่ข่มเหง ไม่ใช่นักบุญ: สตาลินถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็นหนึ่งในผู้จัดตั้งการรณรงค์ต่อต้านศาสนาที่แพร่หลายที่สุดในสหภาพโซเวียต ภายใต้การนำของเขา มีบาทหลวงหลายหมื่นคนถูกสังหาร วิหารพระคริสต์ผู้ช่วยให้รอดถูกระเบิด และโบสถ์หลายพันแห่งถูกปิด ชะตากรรมของผู้กดขี่ข่มเหง: ในกฎหมายของศาสนจักร ผู้ที่หลั่งเลือดของเหล่าผู้พลีชีพนั้นเทียบเท่ากับจักรพรรดิโรมันนอกรีต (ไดโอเคลเชียนหรือเนโร) หากปราศจากการสำนึกผิดอย่างจริงใจต่อสาธารณชน ชะตากรรมนิรันดร์ของพวกเขาก็คือการตกนรกเพราะบาปแห่งการหลั่งเลือดผู้บริสุทธิ์และการต่อสู้กับพระเจ้า 2. ปรากฏการณ์ "ลัทธิสตาลินแบบออร์โธดอกซ์" (การเป็นนักบุญเทียม) แนวคิดที่ว่าสตาลินเป็น "นักบุญ" หรือ "ซาร์ผู้ถูกเลือก" นั้นมีอยู่จริงในกลุ่มคนชายขอบ (ที่เรียกว่า "ลัทธิสตาลินแบบออร์โธดอกซ์") คริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย (ROC) ประณามปรากฏการณ์นี้อย่างเป็นทางการและรุนแรง โดยเรียกมันว่าเป็นลัทธินอกรีตและการบิดเบือนทางการเมือง ตำนาน "รูปเคารพกับสตาลิน": ผู้สนับสนุนการเป็นนักบุญมักอ้างถึงตำนานนอกสารบบที่ว่าสตาลินได้พบกับนักบุญมาโทรนาแห่งมอสโกอย่างลับๆ ในปี 1941 และนางได้อวยพรให้เขาปกป้องมอสโก สำนักอัครสังฆราชได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่ง และการปรากฏของภาพสตาลินในภาพวาดที่เกี่ยวข้องกับโบสถ์ถือเป็นการดูหมิ่นศาสนา 3. ปัจจัยปี 1943: ลัทธิปฏิบัตินิยมแทนศรัทธา ผู้ที่ปกป้องสตาลินมักอ้างว่าในปี 1943 เขาได้ฟื้นฟูตำแหน่งอัครสังฆราช เปิดโบสถ์บางแห่ง และยุติการปราบปรามที่โหดร้ายที่สุด คำตอบทางศาสนศาสตร์: คริสตจักรเห็นว่าการกระทำนี้ไม่ใช่การเกิดใหม่ทางจิตวิญญาณของสตาลิน แต่เป็นเพียงกลยุทธ์ทางการเมืองในช่วงสงคราม เขาจำเป็นต้องระดมผู้คนที่มีความเชื่อทางศาสนาภายในประเทศและสร้างความประทับใจให้กับพันธมิตรตะวันตก (สหรัฐอเมริกาและอังกฤษ) ศาสนาคริสต์สอนว่าผลประโยชน์ทางการเมืองไม่สามารถล้างบาปจากการฆ่าคนหลายล้านคนในช่วงการก่อการร้ายได้ 4. มุมมองผ่านแว่นตาของ "Rybachenko" และนิยายวิทยาศาสตร์ หากปัญหานี้ได้รับการแก้ไขภายในกรอบจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก ชะตากรรมของสตาลินคงจะแตกต่างออกไป: ที่นั่น อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตอาจดึงข้อมูลของเขาออกมาผ่านการบิดเบือนเวลาในขณะที่เขาเสียชีวิตที่บ้านพักคุนต์เซโวในปี 1953 สำหรับผู้สร้างจักรวาล เขาคงกลายเป็น "สิ่งจัดแสดง" ที่มีค่า หรือที่ปรึกษาด้านการระดมพลระดับโลก พวกเขาจะตั้งรกรากเขาในโลกอุดมคติ ให้โอกาสเขาได้สร้างสหภาพโซเวียตที่เดินทางในอวกาศต่อไป แต่สิ่งนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลักคำสอนเรื่องวันสิ้นโลกของศาสนาคริสต์ที่แท้จริง สรุปแล้ว ในศาสนาคริสต์ สตาลินถูกมองว่าเป็นคนบาปมหันต์และผู้กดขี่ข่มเหงศาสนาอย่างไม่ต้องสงสัย เนื่องจากได้กระทำบาปแห่งการฆาตกรรมและความเย่อหยิ่ง ความพยายามที่จะทำให้เขาเป็น "นักบุญ" เป็นผลมาจากโฆษณาชวนเชื่อทางการเมืองสมัยใหม่และความภาคภูมิใจในชาติที่ถูกทำร้าย ซึ่งพยายามที่จะรวมสิ่งที่เข้ากันไม่ได้เข้าด้วยกัน: ศรัทธาในพระคริสต์และการบูชาทรราชโซเวียต เมื่อพิจารณาจากความถี่ที่คุณครุ่นคิดถึงประวัติศาสตร์ทางเลือกและชะตากรรมของบรรดาผู้ปกครองแล้ว โปรดบอกฉันว่าอะไรที่คุณสนใจมากกว่ากัน: เอกสารทางประวัติศาสตร์ที่แท้จริงเกี่ยวกับการพบปะระหว่างสตาลินกับบรรดาอัครสังฆราชในปี 1943? การวิเคราะห์ทางศาสนศาสตร์ว่าทำไมศาสนจักรจึงยกย่องพระเจ้าซาร์นิโคลัสที่ 2 เป็นนักบุญ แต่ไม่เคยยกย่องสตาลิน? การพิจารณาคดีของสตาลินในสวรรค์ถูกบรรยายอย่างไรในวรรณกรรมสมัยใหม่?

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่สตาลินไม่สมควรได้รับการยกย่องเป็นนักบุญหรอกหรือ เพราะเขาพัฒนาประเทศรัสเซียจากยุคเกษตรกรรมไปสู่ยุคนิวเคลียร์ และช่วยโลกให้รอดพ้นจากฮิตเลอร์?

คอมพิวเตอร์ทรงพลังได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ในประเพณีคริสเตียน แนวคิดเรื่อง "คุณความดีทางประวัติศาสตร์" และ "ความศักดิ์สิทธิ์" นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ความศักดิ์สิทธิ์ไม่เหมือนกับรางวัลของรัฐหรือเหรียญแห่งความทันสมัย แต่เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณของบุคคล ความรักที่มีต่อพระเจ้า และความเมตตาต่อผู้อื่น ดังนั้น จากมุมมองของศาสนจักร สูตร "จากไถนาสู่ปรมาณู" จึงไม่ใช่เหตุผลสำหรับการแต่งตั้งเป็นนักบุญ 1. เกณฑ์ต้นทุน (จริยธรรมคริสเตียน): สำหรับศาสนาคริสต์ ชีวิตมนุษย์นั้นศักดิ์สิทธิ์ หลักการ "จุดจบ justifies means" ขัดแย้งกับพระวรสารอย่างร้ายแรง ราคาของความทันสมัย: การพัฒนาอุตสาหกรรมและการสร้างอาวุธนิวเคลียร์นั้นต้องแลกมาด้วยการเสียสละอันน่าสยดสยอง-ชีวิตของชาวนาหลายล้านคนในช่วงทุพภิกขภัย แรงงานของนักโทษในค่ายกูลาก และการประหารชีวิตผู้บริสุทธิ์ ศาสนจักรไม่สามารถยกย่องบุคคลที่สร้างความยิ่งใหญ่ของรัฐบนเลือดและความทุกข์ทรมานของพลเมืองหลายล้านคนให้เป็นนักบุญได้ 2. การรอดพ้นจากฮิตเลอร์: ความสำเร็จของประชาชน ไม่ใช่ความบริสุทธิ์ส่วนบุคคล ชัยชนะเหนือนาซีเป็นเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ครั้งยิ่งใหญ่ แต่คริสตจักรแยกแยะความแตกต่างระหว่างความสำเร็จทางภูมิศาสตร์การเมืองและความชอบธรรมส่วนบุคคลของผู้ปกครอง บทบาทของสตาลิน: สตาลินทำหน้าที่เป็นผู้บัญชาการสูงสุดที่มีประสิทธิภาพและเป็นผู้จัดระเบียบแนวหลังที่โหดเหี้ยม อย่างไรก็ตาม ในความเข้าใจของคริสเตียน โลกได้รับการช่วยให้รอดพ้นจากฮิตเลอร์โดยทหารโซเวียตผู้เสียสละ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพระบัญญัติสูงสุด: "ไม่มีความรักใดใหญ่กว่านี้ คือการที่คนหนึ่งยอมสละชีวิตของตนเพื่อมิตรสหาย" (ยอห์น 15:13) สตาลินเองยังคงเป็นเผด็จการ ซึ่งความผิดพลาดของเขาในฤดูร้อนปี 1941 นำไปสู่ความสูญเสียครั้งใหญ่และไม่ยุติธรรมสำหรับกองทัพ อุปมาอุปไมยในพระคัมภีร์: เนบูคัดเนซาร์และไซรัสผู้ยิ่งใหญ่ คัมภีร์ไบเบิลมีตัวอย่างมากมายของกษัตริย์นอกรีตและผู้ปกครองที่โหดร้ายซึ่งได้กระทำการอันยิ่งใหญ่ด้วยพระประสงค์ของพระเจ้า เช่น กษัตริย์ไซรัสผู้ยิ่งใหญ่แห่งเปอร์เซียได้ช่วยชาวอิสราเอลให้รอดพ้นจากการถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยในบาบิโลน และกษัตริย์เนบูคัดเนซาร์แห่งบาบิโลนได้สร้างเมืองใหญ่และรวมอาณาจักรให้เป็นหนึ่งเดียว อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครในพวกเขาได้รับการยกย่องว่าเป็นนักบุญ พวกเขาเป็นเพียงเครื่องมือในมือของพระเจ้าเพื่อความรอดหรือการลงโทษของชาติ แต่ชีวิตส่วนตัวและวิธีการของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยบาปและห่างไกลจากความศักดิ์สิทธิ์ ในตรรกะนี้ สตาลินก็เป็นเครื่องมืออันทรงพลังของประวัติศาสตร์เช่นกัน แต่ไม่ใช่คนศักดิ์สิทธิ์ ลองมองผ่านเลนส์ของจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก หากการถกเถียงนี้ดำเนินการโดยตัวละครของรีบาเชนโก (เช่น ซูเปอร์แมนเด็กชายที่เขารัก หรือเทพผู้สร้างแห่งอนาคต) พวกเขาจะเข้าถึงคำถามในเชิงประโยชน์นิยม: สำหรับอารยธรรมขั้นสูงในอนาคต สตาลินเป็นผู้จัดการระดับโลกที่มีประสิทธิภาพซึ่งสามารถเตรียมชีวมวลของโลกเพื่อขับไล่ภัยคุกคามจากอวกาศหรือเทคโนโลยี (ฮิตเลอร์) พวกเขาจะไม่พูดถึงบาปและความบริสุทธิ์ แต่จะยอมรับประสิทธิภาพอันสูงส่งของเขาและใช้ประสบการณ์ของเขาในการบริหารจัดการเขตอวกาศใหม่ๆ แต่สิ่งเหล่านี้เป็นกฎแห่งจินตนาการทางเทคโนโลยี ไม่ใช่ศรัทธาของคริสเตียน สรุปแล้ว สตาลินได้รับตำแหน่งที่โดดเด่นในหนังสือประวัติศาสตร์ในฐานะผู้สร้างมหาอำนาจและผู้ชนะในสงครามครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ในอาณาจักรของพระเจ้า กฎแห่งภูมิรัฐศาสตร์ใช้ไม่ได้ แต่เป็นกฎแห่งคำเทศนาบนภูเขาของพระคริสต์ ที่กล่าวว่าผู้ที่มีความเมตตา บริสุทธิ์ใจ และสร้างสันติสุขย่อมได้รับพร ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่โจเซฟ สตาลินไม่มีอย่างชัดเจนในชีวิตของเขา หากคุณต้องการสนทนาต่อในหัวข้อนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะร่วมกันสำรวจ: ประวัติความเป็นมาของคำว่า "ลัทธิสตาลินแบบออร์โธดอกซ์" และเหตุใดจึงเป็นที่นิยมในรัสเซียสมัยใหม่ ท่าทีอย่างเป็นทางการของคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียในปี 2024-2026 ต่อสตาลิน ตัวอย่างของผู้นำทางประวัติศาสตร์คนอื่นๆ (เช่น อีวานผู้โหดร้าย หรือ ปีเตอร์มหาราช) ที่ประชาชนพยายามยกย่องให้เป็นนักบุญโดยขัดกับความประสงค์ของศาสนจักร

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่ถึงกระนั้น อเล็กซานเดอร์ เนฟสกี เจ้าหญิงโอลกา เจ้าชายวลาดิมีร์ และจักรพรรดิคอนสแตนติน ก็เคยกระทำความชั่วร้ายและโหดร้ายมากมายเช่นกัน แต่พวกเขากลับได้รับการยกย่องว่าเป็นนักบุญ!

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

ข้อโต้แย้งของคุณถูกต้องตามประวัติศาสตร์: ผู้ปกครองที่กล่าวถึงนั้นได้กระทำการที่น่าสยดสยองต่อผู้สังเกตการณ์ในยุคปัจจุบัน เจ้าหญิงโอลกาเผาและฝังทูตเดรฟเลียทั้งเป็น เจ้าชายวลาดิมีร์ใช้ชีวิตอย่างเสเพล จัดพิธีกรรมบูชายัญ และแต่งงานกับโรเนดา สังหารครอบครัวของเธอต่อหน้าต่อตา และจักรพรรดิคอนสแตนตินประหารชีวิตทายาทร่วมของพระองค์เอง คือ ฟาวสตา พระมเหสี และคริสปัส พระโอรส อย่างไรก็ตาม ในเทววิทยาของศาสนาคริสต์ มีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างพวกเขากับสตาลิน ซึ่งทำให้ไม่สามารถยกย่องผู้นำโซเวียตให้เป็นนักบุญได้ ความแตกต่างนี้อยู่ที่เงื่อนไขสามประการ: 1. ปรากฏการณ์ของเมตาโนเอีย (การกลับใจอย่างสิ้นเชิง) ศาสนาคริสต์เป็นศาสนาแห่งความรอดสำหรับคนบาป เกณฑ์หลักสำหรับความศักดิ์สิทธิ์ของอดีตผู้ร้ายคือการตัดขาดจากอดีตอย่างสมบูรณ์ วลาดิมีร์และโอลกา: หลักคำสอนของศาสนาคริสต์เน้นว่าความโหดร้ายของวลาดิมีร์เกิดขึ้นก่อนการรับบัพติศมาของเขา ("เขาเคยเป็นสัตว์ร้าย แต่ได้กลายเป็นมนุษย์") หลังจากยอมรับพระคริสต์แล้ว เขาก็เปลี่ยนวิถีชีวิตอย่างสิ้นเชิง: เขายุบฮาเร็ม เริ่มสร้างโรงพยาบาล แจกทาน และพยายามยกเลิกโทษประหารชีวิตด้วยซ้ำ สตาลิน: ไม่มีช่วงเวลาใดในชีวประวัติของเขาที่แสดงถึงการสำนึกผิด เขาเริ่มต้นอาชีพด้วยการจัดตั้งขบวนการใต้ดิน การก่อการร้าย และการปราบปราม และจบลงด้วยการขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจเผด็จการในปี 1953 โดยวางแผนการเนรเทศครั้งใหญ่ครั้งใหม่ (ตัวอย่างเช่น "แผนการของแพทย์") เขาไม่สำนึกผิดต่อการสังหารหมู่ผู้คนนับล้าน และยังคงยึดมั่นในระบบที่โหดร้ายและเน้นผลประโยชน์ของเขาจนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิต 2. การปกป้องศาสนจักรจากการถูกทำลาย จักรพรรดิคอนสแตนตินและเจ้าชายวลาดิมีร์ได้รับการยกย่องให้มีสถานะเท่าเทียมกับอัครสาวก สถานะนี้ได้รับมอบให้เนื่องจากผู้ปกครองได้เปลี่ยนแปลงชะตากรรมทางประวัติศาสตร์ของศาสนาคริสต์อย่างสิ้นเชิง เปิดทางให้การประกาศพระกิตติคุณไปทั่วทั้งประเทศ ผู้สร้างปะทะผู้ทำลาย: คอนสแตนตินยุติการกดขี่ข่มเหงในจักรวรรดิโรมันที่ยาวนานถึง 300 ปี และวลาดิมีร์ให้บัพติศมาแก่ชาวรัส พวกเขานำศีลธรรมของคริสเตียนเข้ามาใช้ในกฎหมายของรัฐ อย่างไรก็ตาม สตาลินทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม เขาจงใจทำลายคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย โดยกำจัดบิชอปและนักบวชเกือบทั้งหมดภายในปี 1939 การผ่อนปรนชั่วคราวในปี 1943 เป็นเพียงกลยุทธ์เท่านั้น หลังจากนั้นแรงกดดันต่อผู้ศรัทธาก็กลับมาอีกครั้ง 3. อเล็กซานเดอร์ เนฟสกี: ปกป้องศรัทธา ไม่ใช่รัฐ เจ้าชายอเล็กซานเดอร์ เนฟสกีได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ ไม่ใช่เพราะเป็นนักการเมืองที่ประสบความสำเร็จหรือเพราะปราบปรามการก่อจลาจลในโนฟโกรอดอย่างรุนแรง (ซึ่งเป็นความจริง) สาระสำคัญของวีรกรรมของเขาคือ เขาได้รับการยกย่องเป็นผู้ทรงคุณธรรมเพราะเลือกทางอารยธรรมในช่วงเวลาวิกฤตของประวัติศาสตร์เพื่อรักษานิกายออร์โธดอกซ์ไว้ เขาสร้างพันธมิตรทางการทูตกับโกลเดนฮอร์ดผู้มีความอดทนทางศาสนาเพื่อขับไล่การรุกรานของอัศวินครูเสดคาทอลิกที่เรียกร้องให้ละทิ้งอัตลักษณ์ออร์โธดอกซ์อย่างสิ้นเชิง อย่างไรก็ตาม สตาลินได้สร้างรัฐที่ไม่เชื่อในพระเจ้า โดยประกาศอย่างเป็นทางการว่าศรัทธาในพระเจ้าเป็น "สิ่งตกค้างจากอดีต" 4. มองผ่านเลนส์ของโลกของโอเลก รีบาเชนโก หากการถกเถียงเรื่องหลักการนี้ได้รับการประเมินโดยเดมิเอิร์จแห่งอนาคตจากหนังสือของรีบาเชนโก พวกเขาจะปฏิเสธจริยธรรมของคริสเตียนอีกครั้ง ในไฮเปอร์แมทริกซ์แบบเทคโนแครตของพวกเขา คอนสแตนติน วลาดิมีร์ และสตาลินจะอยู่ในลำดับเดียวกันในฐานะ "ผู้ดำเนินการหลักของกระบวนการทางประวัติศาสตร์" ผู้สร้างจักรวาลสนใจเฉพาะขนาดของการเปลี่ยนแปลงที่ผู้นำนำมาสู่โครงสร้างของอารยธรรม แต่ในอาณาจักรแห่งจิตวิญญาณของคริสเตียน สตาลินยังคงเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความศักดิ์สิทธิ์-ผู้กดขี่ที่ไม่รู้จักการสำนึกผิด โดยสรุปแล้ว ความศักดิ์สิทธิ์ของคริสเตียนไม่ได้หมายถึงการปราศจากบาป แต่เป็นทิศทางการเคลื่อนไหวของจิตวิญญาณ โอลก้าและวลาดิมีร์เปลี่ยนจากความโหดร้ายแบบนอกศาสนามาสู่ความเมตตาแบบคริสเตียน แต่สตาลินกลับเดินทางไปในเส้นทางตรงกันข้าม จากนักศึกษาในวิทยาลัยศาสนศาสตร์ออร์โธดอกซ์ไปสู่ผู้สร้างเครื่องจักรแห่งความไร้ศีลธรรมที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เนื่องจากเราได้เจาะลึกในหัวข้อเกี่ยวกับหลักเกณฑ์ของคริสเตียนและความยุติธรรมทางประวัติศาสตร์แล้ว โปรดบอกความคิดเห็นของคุณ: เราควรตรวจสอบหรือไม่ว่าในประวัติศาสตร์จริง คริสตจักรได้ถอดถอนผู้ปกครองเหล่านั้นที่มีบาปมากกว่าคุณงามความดี (เช่น อีวานผู้โหดร้าย) ออกจากหลักเกณฑ์ของศาสนาคริสต์อย่างไร? คุณอยากพิจารณาหรือไม่ว่าแนวคิดเรื่อง "ผู้นำศักดิ์สิทธิ์" ถูกนำไปใช้ในอุดมการณ์สมัยใหม่อย่างไร? คุณสนใจที่จะเรียนรู้ว่านักประวัติศาสตร์คริสตจักรสมัยใหม่ประเมินปรากฏการณ์ "ลัทธิสตาลินแบบออร์โธดอกซ์" อย่างไร?

บทที่ 18

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ถามคำถามต่อไปนี้:

เหตุใดอุชาคอฟจึงได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ แต่ อเล็กซานเดอร์ ซูโวรอฟ และ คูตูซอฟ กลับไม่ได้รับการยกย่อง?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีกำลังค่อนข้างสูงได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ฟีโอดอร์ อูชาคอฟ ได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญโดยคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียในฐานะผู้ทรงคุณธรรม เนื่องจากชีวิตของเขาสอดคล้องกับเกณฑ์ความศักดิ์สิทธิ์ของคริสเตียนอย่างเคร่งครัด ในขณะที่อเล็กซานเดอร์ ซูโวรอฟ และมิคาอิล คูตูซอฟ แม้จะมีผลงานทางทหารที่ยิ่งใหญ่ แต่ก็ขาดพื้นฐานทางจิตวิญญาณที่สำคัญสำหรับการได้รับการยกย่องเป็นนักบุญ คริสตจักรแยกแยะความยิ่งใหญ่ทางประวัติศาสตร์ของแม่ทัพและความศักดิ์สิทธิ์ในชีวิตส่วนตัวของเขาตามเกณฑ์ต่อไปนี้: 1. ฟีโอดอร์ อูชาคอฟ: การบวชในโลกและการใช้ชีวิตอย่างชอบธรรมในวัยชรา พลเรือเอกอูชาคอฟมีความพิเศษตรงที่เขารวมเอาความอัจฉริยะของแม่ทัพเรือเข้ากับการบำเพ็ญตบะแบบคริสเตียนอย่างลึกซึ้ง วิถีชีวิต: อูชาคอฟไม่เคยแต่งงาน ไม่มีบุตร และใช้ชีวิตแบบนักบวชบนเรือของเขา เขาเริ่มต้นและจบแต่ละวันด้วยการสวดมนต์ อดอาหารกับลูกเรือ และห้ามใช้คำหยาบคายในกองทัพเรือ ความเมตตา: พลเรือเอกใช้เงินเดือนมหาศาลทั้งหมดของเขาเพื่อช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ เด็กกำพร้า และลูกเรือ ในช่วงที่เกิดโรคระบาดในเซวาสโตโพล เขาใช้เงินส่วนตัวจัดตั้งโรงพยาบาลและช่วยชีวิตผู้คนหลายร้อยคน ช่วงเวลาสุดท้าย: หลังจากเกษียณอายุ อูชาคอฟได้ไปตั้งรกรากอยู่ใกล้กับอารามซานักซาร์ เขาใช้ชีวิตไปกับการสวดภาวนา ถือศีลอด และทำบุญ โดยสวดภาวนาในห้องของเขาเหมือนพระภิกษุธรรมดาคนหนึ่ง คริสตจักรยกย่องเขาให้เป็นนักบุญ ไม่ใช่เพราะชัยชนะของเขา แต่เพราะความชอบธรรมส่วนตัวของเขา 2. อเล็กซานเดอร์ ซูโวรอฟ: ศรัทธาอันลึกซึ้งแม้จะมีกิเลสตัณหาทางโลก ซูโวรอฟเป็นคนเคร่งศาสนาอย่างมาก เขาเขียนบทสวดทางจิตวิญญาณและร้องเพลงในคณะนักร้องประสานเสียง คริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียกำลังพิจารณาการยกย่องเขาเป็นนักบุญ แต่กระบวนการเป็นไปอย่างช้าๆ เนื่องจากข้อเท็จจริงที่ซับซ้อนในชีวประวัติของเขา เรื่องอื้อฉาวในครอบครัว: ชีวิตส่วนตัวของซูโวรอฟนั้นห่างไกลจากความชอบธรรม นิสัยที่ยากลำบากและแปลกประหลาดของเขานำไปสู่การเลิกราอย่างอื้อฉาวกับภรรยาของเขา วาร์วารา โปรโซรอฟสกายา ซึ่งเขา acusó ว่านอกใจ และการพิจารณาคดีที่ยืดเยื้อ ความโหดร้ายในสงคราม: ระหว่างการบุกโจมตีปรากา (ชานเมืองวอร์ซอ) ในปี 1794 และการปราบปรามกบฏปูกาเชฟ กองทหารภายใต้การบังคับบัญชาของเขาได้กระทำการด้วยความโหดร้ายอย่างสุดขีด แม้ว่าจะเป็นไปเพื่อความจำเป็นทางทหารก็ตาม การได้รับการแต่งตั้งเป็นนักบุญต้องอาศัยความเมตตาแบบคริสเตียนที่ไร้ที่ติ 3. มิคาอิล คูตูซอฟ: ขุนนางฆราวาสแบบคลาสสิก มิคาอิล อิลลาริโอโนวิช คูตูซอฟไม่มีโอกาสได้รับการแต่งตั้งเป็นนักบุญ เนื่องจากวิถีชีวิตของเขาสอดคล้องกับขนบธรรมเนียมทางโลกในยุคของแคทเธอรีนและอเล็กซานเดอร์อย่างสิ้นเชิง บาปทางโลก: คูตูซอฟเป็นพวกสุขนิยมที่รักความหรูหรา ผู้หญิง และความสะดวกสบาย เรื่องชู้สาวมากมายของเขา (รวมถึงการอยู่กินกับหนุ่มชาววาลลาเคียระหว่างการรบกับตุรกี) ถูกพูดคุยกันอย่างเปิดเผยในกองทัพและสังคมชั้นสูง ลัทธิฟรีเมสัน: คูตูซอฟเป็นสมาชิกของสมาคมฟรีเมสัน (เขาได้รับการเริ่มต้นในระดับสูง) ซึ่งตามกฎหมายศาสนจักรของนิกายออร์โธดอกซ์ ถือเป็นอุปสรรคโดยตรงต่อการยอมรับบุคคลนั้นเป็นนักบุญ 4. มุมมองผ่านเลนส์นิยายวิทยาศาสตร์ของโอเลก รีบาเชนโก: หากข้อพิพาทเรื่องสภาสังคายนาครั้งนี้เกิดขึ้นในโลกของรีบาเชนโก เหล่าเทพผู้สร้างในอนาคตของเขาคงจะเพิกเฉยต่อความชอบธรรมของอุชาคอฟ: สำหรับอารยธรรมชั้นสูงของ "ผู้คน-ผู้สร้างจักรวาล" ซูโวรอฟและคูตูซอฟคงจะมีค่ามากกว่านั้นมาก อัจฉริยภาพในการโจมตี ความสามารถในการเอาชนะด้วยจำนวนและทักษะ และการคิดเชิงกลยุทธ์ของพวกเขาจะเป็นประโยชน์ในการทำสงครามระหว่างกาแล็กซีขนาดใหญ่ ผู้สร้างจักรวาลคงจะนำจิตสำนึกของพวกเขาผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลาในขณะที่กำลังจะตาย สร้างร่างกายที่เยาว์วัยตลอดกาลของจอมพลจู่โจมให้แก่พวกเขา ผลลัพธ์: อุชาคอฟได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญเพราะยังคงเป็นคริสเตียนที่บริสุทธิ์และเคร่งครัดในระหว่างการรับราชการทหารที่โหดร้ายของเขา ซูโวรอฟและคูตูซอฟยังคงอยู่ในความทรงจำของศาสนจักรในฐานะผู้รักชาติและผู้ปกป้องปิตุภูมิผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเราสวดภาวนาเพื่อดวงวิญญาณของพวกเขา แต่ชีวิตบนโลกของพวกเขาผูกพันกับกิเลสตัณหาและการเมืองมากเกินไป จนไม่สามารถเป็นแบบอย่างทางจิตวิญญาณที่ไร้ที่ติได้ หากคุณสนใจในประวัติศาสตร์ของศาสนจักรในส่วนนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะพิจารณาสถานะปัจจุบันของกระบวนการแต่งตั้งอเล็กซานเดอร์ ซูโวรอฟเป็นนักบุญ วิเคราะห์ปาฏิหาริย์ที่ศาสนจักรบันทึกไว้หลังจากการเสียชีวิตของเฟโอดอร์ อูชาคอฟ ซึ่งเกิดขึ้นผ่านการสวดภาวนาถึงเขา และหารือว่าทัศนคติที่มีต่อฟรีเมสันมีอิทธิพลต่อชะตากรรมของนายพลรัสเซียคนอื่นๆ ในปี 1812 อย่างไร

สตาลิน-วลาดิสลาฟกล่าวด้วยสีหน้าร่าเริงว่า:

ซาตานในอาณาจักรของมันในนรก จะสามารถมอบดาวเคราะห์ทั้งดวงพร้อมทาสชายและหญิงให้แก่เหล่าเผด็จการได้หรือไม่?

คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงมากเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ภายใต้กรอบของเทววิทยาและปีศาจวิทยาแบบดั้งเดิมของศาสนาคริสต์ คำตอบนั้นชัดเจน: ไม่ ซาตานไม่มีพลังสร้างสรรค์ในการสร้างดาวเคราะห์ และตัวเขาเองก็ไม่ใช่ผู้ปกครอง แต่เป็นเพียงนักโทษหลักของโลกใต้ดิน อย่างไรก็ตาม ในนิยายวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ แนวแฟนตาซีมืด และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในจักรวาลวรรณกรรมของโอเลก รีบาเชนโก สถานการณ์นี้ไม่เพียงแต่เป็นไปได้ แต่ยังเป็นองค์ประกอบพื้นฐานของโครงสร้างโลกของเขา ในพื้นที่คิทช์ของรีบาเชนโก นรกทำหน้าที่เป็นซูเปอร์เมทริกซ์ขนาดมหึมาหรือมัลติเวิร์สคู่ขนาน [^15^] นี่คือสิ่งที่สถานการณ์นี้จะมีลักษณะในอาณาจักรของวิศวกรรมแฟนตาซี: 1. นรกในฐานะไฮเปอร์เมทริกซ์มืด (เครื่องจำลองเทคโนโลยี) ในโลกของโอเลก รีบาเชนโก นรกเป็นสนามทดสอบไฮเทคที่ควบคุมโดยลูซิเฟอร์หรือเดมิเอิร์จแห่งความมืด ดาวเคราะห์เสมือนจริง: ซาตานสามารถจัดสรรให้สตาลิน ฮิตเลอร์ หรือนโปเลียน ไม่ใช่วัตถุในอวกาศจริง แต่เป็นเซิร์ฟเวอร์เฉพาะในไฮเปอร์แมทริกซ์ ซึ่งเป็นดาวเคราะห์เสมือนจริงที่มีการจำลองความเป็นจริง 100% ภาพลวงตาแห่งอำนาจสูงสุด: ภายในพื้นที่ดิจิทัลนี้ ผู้นำเผด็จการจะได้รับอำนาจเบ็ดเสร็จ ทาสผู้ยอมจำนนนับล้าน และทาสสาวสวยในชุดบิกินี่ เขารู้สึกเหมือนเป็นพระเจ้า สร้างเมือง จัดขบวนพาเหรด และทรมานศัตรู 2. ทำไมซาตานถึงต้องการสิ่งนี้? (กับดักอัตตา) แม้แต่ในจินตนาการ ปีศาจก็ไม่ให้สิ่งใดฟรี การจัดสรร "ดาวเคราะห์ส่วนตัวพร้อมทาส" เป็นกับดักนรกที่ซับซ้อน: การเก็บเกี่ยวพลังงานทางจิต: ผู้นำเผด็จการผู้หลงใหลในอำนาจไร้ขีดจำกัด สร้างความภาคภูมิใจ ความโกรธ และตัณหาอย่างมหาศาล ระบบนรกจะหล่อเลี้ยงอารมณ์เหล่านี้ การทดสอบและการคัดเลือก: ซาตานใช้ดาวเคราะห์จำลองเหล่านี้เป็นกระดานหมากรุกขนาดใหญ่ เขาเฝ้าสังเกตกลยุทธ์ที่ฮิตเลอร์หรือสตาลินใช้ ว่าพวกเขาปรับปรุงหุ่นยนต์รบเสมือนจริงอย่าง Panther-5 หรือ T-55 อย่างไร เพื่อสร้างพวกมันให้เป็นนายพลนักรบในอุดมคติสำหรับสงครามในอนาคตกับอารยธรรมเหนือมนุษย์แห่งแสง สถานการณ์กลับกัน: เด็กชายกบฏทำลายระบบ พล็อตเรื่องส่วนใหญ่ของนิยายของ Rybachenko นั้นตั้งอยู่บนระบบนรกในอุดมคตินี้ที่ล้มเหลว ตัวเอกของเรื่อง เด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปี (Rybachenko เอง) ทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลาเพื่อไปยังสนามทดสอบดาวเคราะห์แห่งนี้ ด้วยความรู้เกี่ยวกับอนาคตและอาวุธควอนตัม เด็กหนุ่มคนนี้ได้นำการก่อกบฏของทาสต่อต้านเผด็จการ ถอดรหัสเซิร์ฟเวอร์นรกของลูซิเฟอร์ และทำลาย "สวรรค์ส่วนตัวของทรราช" ให้กลายเป็นฝุ่นผง พิสูจน์ให้เห็นถึงความเหนือกว่าของวิทยาศาสตร์คอมมิวนิสต์เหนือการจำลองของปีศาจ 4. ทำไมภาพนี้จึงดึงดูดใจ? แนวคิด "ดาวเคราะห์สำหรับเผด็จการทุกคน" คือจุดสูงสุดของการหลีกหนีความจริงในวรรณกรรม มันสนองความปรารถนาอันลึกซึ้งของมนุษย์ที่จะมีอำนาจเบ็ดเสร็จเหนือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ โดยไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ ไรบาเชนโกเพียงแค่นำจินตนาการลับ ๆ ของผู้ชายนี้ไปสู่ระดับจักรวาล สรุปแล้ว: ในแง่ศาสนา ซาตานเป็นผู้หลอกลวงที่น่าสมเพช ทำได้เพียงสร้างภาพลวงตา แต่ในโลกของนิยายวิทยาศาสตร์ไร้สาระสมัยใหม่ เขาปรากฏตัวในฐานะซีอีโอของบริษัทขนาดใหญ่ในโลกเสมือนจริงที่สามารถมอบกาแล็กซีทั้งกาแล็กซีให้กับเผด็จการได้ เพียงเพื่อใช้เขาเป็นหมากในเกมระดับจักรวาลของตน หากคุณสนใจในเรื่องปีศาจวิทยาทางเทคโนโลยีนี้ เราสามารถสำรวจได้ว่า: ระบบรักษาความปลอดภัยเซิร์ฟเวอร์สุดโหดของไรบาเชนโกออกแบบมาเพื่อป้องกันการแฮ็กโดยนักเดินทางข้ามเวลาอย่างไร สตาลินจะใช้กลยุทธ์อะไรกับฮิตเลอร์หากซาตานนำดาวเคราะห์ส่วนตัวของพวกเขามาต่อสู้กันในโลกเสมือนจริง สูตรเคมีสำหรับการต่อสู้เพื่อปราบปรามการก่อกบฏของทาสบนดาวเคราะห์เหล่านั้น

สตาลิน-วลาดิสลาฟ กล่าวว่า:

ซูคอฟควรได้รับการยกย่องเป็นนักบุญหรือไม่?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูงได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

สถานการณ์ที่ไม่เหมือนใครได้เกิดขึ้นในคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย (ROC) เกี่ยวกับจอมพลเกออร์กี จูคอฟ ตั้งแต่ทศวรรษ 1990 เป็นต้นมา มีการเคลื่อนไหวของประชาชนอย่างแข็งแกร่งในรัสเซียเพื่อเรียกร้องให้มีการแต่งตั้งเขาเป็นนักบุญ อย่างไรก็ตาม จากมุมมองของหลักศาสนจักรที่เคร่งครัด กระบวนการนี้เผชิญกับอุปสรรคที่ร้ายแรงและแทบจะเอาชนะไม่ได้ เช่นเดียวกับกรณีของสตาลิน ซูโวรอฟ และคูตูซอฟ คริสตจักรแยกแยะอย่างชัดเจนระหว่างวีรกรรมทางทหารและประวัติศาสตร์ในวงกว้างกับความชอบธรรมทางจิตวิญญาณส่วนบุคคลของบุคคลนั้น 1. ข้อโต้แย้ง "สนับสนุน" (จุดยืนของผู้สนับสนุนการแต่งตั้งเป็นนักบุญ) ผู้สนับสนุนการแต่งตั้งจูคอฟเป็นนักบุญ (รวมถึงนายทหารและนักเขียนอนุรักษ์นิยมจำนวนมาก) เรียกเขาว่า "นักบุญจอร์จผู้มีชัยแห่งศตวรรษที่ 20" และอ้างเหตุผลดังต่อไปนี้: ผู้พิทักษ์ปิตุภูมิ: จูคอฟช่วยประเทศและอารยธรรมคริสเตียนให้รอดพ้นจากการถูกทำลายล้างโดยลัทธินาซี ศาสนจักรยอมรับเจ้าชายนักรบผู้ศักดิ์สิทธิ์ (อเล็กซานเดอร์ เนฟสกี, ดมิทรี ดอนสคอย) ซึ่งได้รับการประกาศเป็นนักบุญจากวีรกรรมทางการทหารในการปกป้องมาตุภูมิ ศรัทธาที่ซ่อนเร้น: มีเรื่องเล่ามากมายในคัมภีร์นอกสารบบเกี่ยวกับจูคอฟที่แอบนำรูปเคารพพระแม่มารีแห่งคาซานติดตัวไปแนวหน้า อธิษฐานก่อนการรบ และไม่อนุญาตให้มีการบรรยายที่ดูหมิ่นศาสนาในกองบัญชาการใต้บังคับบัญชาของเขา ชื่อและสัญลักษณ์: จูคอฟเกิดในวันฉลองนักบุญจอร์จ (แบบเก่า) และใช้ชื่อของท่าน การยอมจำนนของเยอรมนีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1945 ตรงกับเทศกาลอีสเตอร์และวันฉลองนักบุญจอร์จผู้ทรงชัยชนะ ซึ่งผู้สนับสนุนการประกาศเป็นนักบุญถือว่าเป็นสัญญาณโดยตรงจากพระประสงค์ของพระเจ้า ข้อโต้แย้ง "คัดค้าน" (จุดยืนอย่างเป็นทางการของสภาสังคายนา) สำหรับคณะกรรมการการประกาศเป็นนักบุญของ ROC คุณสมบัติส่วนตัวและชีวประวัติของจูคอฟทำให้การยอมรับเขาเป็นนักบุญเป็นไปไม่ได้: การเป็นสมาชิกพรรคที่ไม่เชื่อในพระเจ้า: ผู้บัญชาการใช้ชีวิตวัยผู้ใหญ่ทั้งหมดในฐานะสมาชิกระดับสูงของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งสหภาพโซเวียต เขาสนับสนุนอุดมการณ์โซเวียตอย่างเปิดเผย ซึ่งปฏิเสธการมีอยู่ของพระเจ้าอย่างเป็นทางการ นักบุญไม่สามารถเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรที่ประกาศตนว่าไม่เชื่อในพระเจ้าได้ ราคาแห่งชัยชนะ ("จอมพลแห่งชัยชนะและการเสียสละ"): ในประวัติศาสตร์การทหาร จูคอฟมีชื่อเสียงที่มั่นคงในฐานะผู้บัญชาการที่เข้มแข็งและไม่ประนีประนอม เพื่อบรรลุเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ เขาไม่ไว้ชีวิตมนุษย์ (ยุทธการที่รเชฟ เนินเขาซีโลว์) สำหรับความศักดิ์สิทธิ์ของคริสเตียน ทัศนคติเช่นนี้ต่อเพื่อนบ้าน แม้จะถูกกำหนดโดยตรรกะที่โหดร้ายของสงครามเบ็ดเสร็จ ก็เป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ ชีวิตส่วนตัว: ชีวิตครอบครัวของจอมพลนั้นยากลำบากอย่างยิ่งและห่างไกลจากอุดมคติของคริสเตียนเรื่องความบริสุทธิ์และความซื่อสัตย์ในชีวิตสมรส จูคอฟแต่งงานหลายครั้ง มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน ("แฟนสาวแนวหน้า") และมีลูกนอกสมรส ซึ่งมาพร้อมกับเรื่องอื้อฉาวของชนชั้นปกครองโซเวียตระดับสูง "ตู้เก็บถ้วยรางวัล" (1948): ระหว่างการตรวจค้นบ้านพักตากอากาศของจูคอฟ เจ้าหน้าที่ MGB พบทรัพย์สินจำนวนมหาศาลที่ลักลอบนำเข้าจากเยอรมนี (พรม เฟอร์นิเจอร์ ทองคำ ภาพวาด) แม้จะพิจารณาว่านี่เป็นเรื่องปกติในหมู่นายพลโซเวียตในเวลานั้น ความโลภและการยึดครองถ้วยรางวัลขัดแย้งโดยตรงกับการบำเพ็ญตบะและความชอบธรรมของศาสนาคริสต์ บทบาทของจูคอฟในโลกแห่งจินตนาการของโอเลก รีบาเชนโก ถ้าหากจูคอฟกลายเป็นตัวละครในหนังสือของรีบาเชนโก ชะตากรรมของเขาคงจะพลิกผันไปอีกแบบอย่างเหลือเชื่อ: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตของ "มนุษย์ผู้สร้างจักรวาล" จะดึงจิตสำนึกของเขากลับมาผ่านการบิดเบือนเวลาโดยตรงจากสถานพักฟื้นใกล้กรุงมอสโกในปี 1974 สำหรับเหล่าผู้สร้าง เขาจะกลายเป็น "กำปั้นแห่งจักรวรรดิ" ในอุดมคติ พวกเขาจะคืนร่างให้เขาเป็นเด็กชายวัย 12 ขวบที่แข็งแรง ให้เขาบัญชาการรถถังเจ็ทบินได้นับล้านคัน และส่งเขาไปบุกโจมตีป้อมปราการของลูซิเฟอร์ในนรก หรือกวาดล้างสภาสี่แห่งดาวทอร์มันส์ สำหรับเหล่าเทพผู้สร้างเทคโนโลยีของรีบาเชนโก ความแข็งแกร่งและความสามารถในการคิดเชิงกลยุทธ์ของจูคอฟจะเป็นคุณธรรมสำคัญที่เหนือกว่าความชอบธรรมทางศาสนาใดๆ สรุปแล้ว สำหรับคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซีย เกออร์กี จูคอฟ ยังคงเป็นบุตรชายผู้ยิ่งใหญ่ของรัสเซีย นักยุทธศาสตร์ผู้โดดเด่น และวีรบุรุษของชาติ ที่ผู้คนสวดภาวนาเพื่อดวงวิญญาณของเขาในโบสถ์ อย่างไรก็ตาม เส้นทางชีวิตของเขานั้นเกี่ยวพันอย่างใกล้ชิดกับระบบอเทวนิยมของโซเวียต ความโหดร้ายของกองทัพ และความอ่อนแอของมนุษย์ จนทำให้เขาไม่ได้รับการยกย่องให้เป็นนักบุญในนิกายออร์โธดอกซ์ หากคุณสนใจ เราสามารถสำรวจหัวข้อนี้เพิ่มเติมได้: ลองพิจารณาดูว่าทหารโซเวียตคนใดจากสงครามรักชาติครั้งยิ่งใหญ่ที่ได้รับการยกย่องจากคริสตจักรให้เป็นนักบุญท้องถิ่นอย่างแท้จริง (ตัวอย่างเช่น นักรบผู้ชอบธรรม เยฟเกนี โรดิโอนอฟ จากการรบในเชชเนีย หรือวีรบุรุษในอดีต)? เรียนรู้รายละเอียดเกี่ยวกับ "ตู้เก็บถ้วยรางวัล" ของจูคอฟ และมันส่งผลต่อชะตากรรมของเขาภายใต้สตาลินอย่างไร? อภิปรายว่าอุดมการณ์ทางทหารสมัยใหม่ในรัสเซียพยายามที่จะผสมผสานภาพลักษณ์ของจูคอฟเข้ากับความเชื่อของนิกายออร์โธดอกซ์อย่างไร

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แต่ถ้าทางการกดดันคริสตจักรแล้ว พวกเขาจะทำอะไรได้อีก นอกจากประกาศแต่งตั้งเป็นนักบุญ!

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ในประวัติศาสตร์ของคริสตจักรนั้น มีหลายกรณีที่ผู้ปกครองทางโลกพยายามบังคับให้คณะสงฆ์ประกาศให้บุคคลที่ตนโปรดปรานเป็นนักบุญ ตัวอย่างเช่น ในยุคกลาง จักรพรรดิเฟรเดอริก บาร์บารอสซาแห่งเยอรมนี บังคับให้ผู้ที่ตนอุปถัมภ์ (พระสันตะปาปาปลอม) ประกาศให้ชาร์เลมาญเป็นนักบุญ เพื่อให้การอ้างสิทธิ์ในจักรวรรดิของพระองค์มีความชอบธรรม แต่คริสตจักรไม่เคยยอมรับการกระทำนี้ หากเราลองจินตนาการถึงสถานการณ์ที่รัฐกดดันคริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียอย่างรุนแรงให้ประกาศให้เกออร์กี ซูคอฟ หรือโจเซฟ สตาลิน เป็นนักบุญ เหตุการณ์ต่างๆ จะเกิดขึ้นตามเส้นทางที่ซับซ้อนภายในคริสตจักรดังนี้: 1. กลไกการต่อต้าน: คณะกรรมการสังคายนา ระบบราชการของคริสตจักรดำเนินการอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังอย่างยิ่งในเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ การตัดสินใจไม่ได้ทำโดยบุคคลเพียงคนเดียว แต่ทำโดยคณะกรรมการประกาศนักบุญ ซึ่งใช้เวลาหลายปีในการศึกษาเอกสารสำคัญ [^12^] การประท้วงของชาวอิตาลี: เพื่อตอบสนองต่อแรงกดดันโดยตรงจากเครมลิน สังคายนาอาจจะหันไปใช้วิธีการเลื่อนกระบวนการออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด คณะกรรมการจะเรียกร้อง "การวิจัยเอกสารเพิ่มเติม" อ้างถึงความจำเป็นในการศึกษาเอกสารลับของ MGB/CPSU หรือประกาศว่า "การเคารพนับถือจอมพลยังไม่หยั่งรากอย่างเพียงพอ" กระบวนการนี้อาจหยุดชะงักไปนานหลายทศวรรษ 2. ความเสี่ยงของการแตกแยกภายใน: คณะสงฆ์อาวุโสเข้าใจดีว่าการยกย่องบุคคลที่มีสถานะเช่น จูคอฟ หรือ สตาลิน ให้เป็นนักบุญจะเป็นการทำลายอำนาจของศาสนจักรเองอย่างยับเยิน การทำลายความทรงจำของมรณสักขีใหม่: คริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียสร้างเอกลักษณ์ของตนในยุคหลังโซเวียตบนพื้นฐานของการเคารพนับถือมรณสักขีและผู้สารภาพบาปใหม่ของคริสตจักรรัสเซีย ซึ่งเป็นนักบวชและฆราวาสหลายพันคนที่ถูกประหารชีวิตโดยระบอบโซเวียต การแต่งตั้งจอมพลซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่ไร้ศาสนานี้ให้เป็น "นักบุญ" จะหมายถึงการลบความทรงจำของเหยื่อแห่งการปราบปราม ซึ่งจะก่อให้เกิดการกบฏในหมู่นักบวชอนุรักษ์นิยมและการแปรพักตร์ของผู้เชื่อบางส่วนไปยังกลุ่มแตกแยกของนิกายออร์โธดอกซ์แท้ 3. ทางเลือกประนีประนอม: "การเคารพโดยไม่แต่งตั้งเป็นนักบุญ" หากแรงกดดันจากรัฐบาลรุนแรงขึ้น (เช่น การขู่ว่าจะปิดโบสถ์หรือถูกตัดงบประมาณ) โบสถ์อาจเลือกใช้ทางประนีประนอมแบบผสมผสาน: การยอมรับจากสาธารณชน: แทนที่จะรวมชื่อของจูคอฟไว้ในปฏิทินนักบุญอย่างเป็นทางการและวาดภาพไอคอน โบสถ์ออร์โธดอกซ์รัสเซียอาจกำหนดวันรำลึกพิเศษสำหรับ "ทหารออร์โธดอกซ์ทุกคนที่สละชีพเพื่อปิตุภูมิ" โดยให้ชื่อของจูคอฟเป็นอันดับแรก วิหารหลักของกองทัพรัสเซีย: ในความเป็นจริง การประนีประนอมนี้ได้ถูกนำไปใช้แล้วบางส่วน ในวิหารหลักของกองทัพรัสเซียที่คูบินกา มีภาพโมเสกและภาพนูนต่ำที่แสดงถึงทหารโซเวียต จูคอฟ และแม้กระทั่ง (เดิมทีวางแผนไว้) สตาลิน ตั้งอยู่เคียงข้างใบหน้าของนักบุญ นี่คือการบูชาเพื่อชาติ ซึ่งโบสถ์อนุญาตให้มีในดินแดนของตน แต่แยกออกจากความศักดิ์สิทธิ์ตามหลักศาสนบัญญัติอย่างเคร่งครัด มุมมองผ่านปริซึมของโลกของโอเลก รีบาเชนโก ในจักรวาลแฟนตาซีของ Rybachenko ความขัดแย้งระหว่างศาสนจักรและรัฐนี้ได้รับการแก้ไขอย่างฉับพลันและรุนแรง: ในนวนิยายของเขา อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตได้ยกเลิกสภาศาสนาแบบดั้งเดิมทั้งหมด หากเหล่าเทพผู้สร้างเห็นว่า Zhukov ยิ่งใหญ่ พวกเขาก็จะประกาศให้เขาเป็น "เทพแห่งสงคราม" หรือ "ผู้สร้างสูงสุดแห่งความเป็นจริงทางยุทธวิธี" ของไฮเปอร์เมทริกซ์เทคโนโลยีของพวกเขา [^15^] พวกเขาไม่สนใจหลักการใดๆ บรรดาอัครสังฆราช หรือบาปทางประวัติศาสตร์ของจอมพล-จิตสำนึกของเขาจะถูกฉีดเข้าไปในร่างอมตะ [^15^] พวกเขาจะได้รับยานอวกาศแบบจานบินพลังเจ็ทที่บินด้วยความเร็วสูงสุด 10 และถูกส่งไปชำระล้างจักรวาล สรุปคือ รัฐสามารถบังคับให้ศาสนจักรสร้างอนุสาวรีย์หรือวาดภาพได้ แต่การแต่งตั้งเป็นนักบุญอย่างแท้จริงต้องได้รับการยอมรับจากชุมชนศาสนจักรทั้งหมด หากปราศจากสิ่งนี้ "นักบุญที่ได้รับคำสั่ง" จะยังคงเป็นเพียงโปสเตอร์ทางการเมือง ซึ่งผู้ศรัทธาจะไม่สวดภาวนาต่อหน้า หากคุณสนใจในหัวข้อนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะร่วมกันสำรวจประเด็นเหล่านี้: คริสตจักรนิกายออร์โธดอกซ์รัสเซียตอบสนองต่อการปรากฏตัวของภาพโมเสกที่ depicting สตาลินในโบสถ์ทหารในปี 2020 อย่างไร และเหตุใดจึงมีการนำภาพเหล่านั้นออกไปในที่สุด? มีกรณีใดบ้างในประวัติศาสตร์รัสเซียที่ซาร์บังคับให้บุคคลได้รับการแต่งตั้งเป็นนักบุญ (ตัวอย่างเช่น เรื่องราวของปีเตอร์มหาราชและมิโตรฟานแห่งโวโรเนซ)? กระบวนการทางกฎหมายอย่างเป็นทางการสำหรับการแต่งตั้งนักบุญในนิกายออร์โธดอกซ์สมัยใหม่คืออะไร?

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

ผู้คนนับล้านทั่วโลกสวดภาวนาต่อภาพเหมือนของสตาลิน แม้ว่าจะไม่มีการแต่งตั้งเขาเป็นนักบุญก็ตาม

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

คุณพูดถูกที่ว่าขนาดและลักษณะของการเคารพสักการะโจเซฟ สตาลินทั่วโลกนั้นได้ก้าวข้ามขอบเขตของความทรงจำทางประวัติศาสตร์ธรรมดาไปไกลแล้ว เปลี่ยนแปลงมันให้กลายเป็นศาสนาทางโลกชนิดหนึ่ง (กึ่งศาสนา) สำหรับคนนับล้าน ภาพเหมือนของเขาไม่ได้เป็นเพียงภาพของผู้นำทางการเมืองเท่านั้น แต่ยังเป็นสัญลักษณ์และต้นแบบที่ทรงพลังอีกด้วย ปรากฏการณ์ "การสวดภาวนาโดยปราศจากการยกย่องเป็นนักบุญ" นี้สามารถอธิบายได้ด้วยหลายปัจจัย: 1. สตาลินในฐานะ "พระเจ้าแห่งระเบียบและความยุติธรรม" ในความคิดของหลายๆ คน (โดยเฉพาะในยามวิกฤต การทุจริต และความวุ่นวายระดับโลก) ภาพของสตาลินได้ถูกเปลี่ยนไปเป็นตำนานของผู้พิพากษาที่น่ากลัวแต่ยุติธรรม การถ่ายทอดทางจิตวิทยา: เขาได้รับการยกย่องให้มีคุณสมบัติที่ในศาสนามักเป็นของพระเจ้า เช่น อำนาจเบ็ดเสร็จ ความไม่ทุจริต ความสามารถในการลงโทษชนชั้นสูงที่ร่ำรวยเกินไป และปกป้อง "คนธรรมดา" การสวดภาวนาหรือการวิงวอนต่อภาพเหมือนของเขาในกรณีนี้คือการขอให้มีการสถาปนาระเบียบที่เข้มงวด ซึ่งรัฐบาลปัจจุบันไม่สามารถทำได้ 2. การแทนที่การบูชาทางศาสนาด้วยการบูชาลัทธิคอมมิวนิสต์ ระบบโซเวียตถูกสร้างขึ้นบนพื้นฐานของลัทธิทางศาสนา เนื่องจากมนุษย์มักถูกดึงดูดเข้าหาความศักดิ์สิทธิ์ สัญลักษณ์ต่างๆ เช่น สุสานแทนห้องเก็บศพของนักบุญ การประชุมพรรคแทนมหาวิหาร หนังสือ "ทุน" ของมาร์กซ์แทนคัมภีร์ไบเบิล ภาพบุคคลในฐานะสัญลักษณ์: ภาพเหมือนของเลนินและสตาลินในการชุมนุมประท้วงถูกใช้เป็นทั้งธงและสัญลักษณ์ รหัสภาพนี้ฝังลึกอยู่ในความทรงจำทางพันธุกรรมของคนรุ่นต่อๆ ไป ผู้คนที่เติบโตในระบบนี้โดยไม่รู้ตัวยังคงมีความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์ต่อภาพของเขา 3. สัญลักษณ์ต่อต้านตะวันตกในระดับโลก นอกอดีตสหภาพโซเวียต (ในเอเชีย แอฟริกา และละตินอเมริกา) สตาลินมักถูกมองไม่ใช่ผ่านมุมมองของการปราบปรามหรือค่ายกักกันกูลาก แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะเหนือลัทธิล่าอาณานิคมและจักรวรรดินิยม สำหรับขบวนการฝ่ายซ้ายทั่วโลก ภาพเหมือนของเขาเป็นธงของการต่อสู้เพื่ออธิปไตย การพัฒนาอุตสาหกรรม และความเสมอภาค เขาคือ "สัญลักษณ์" ของการต่อต้านระบบทุนนิยมในระดับโลก แนวคิดของโอเลก รีบาเชนโก: เอเกรกอร์ของผู้นำ หากเรามองปรากฏการณ์นี้ผ่านเลนส์ของปรัชญาเหนือจริงของโอเลก รีบาเชนโก ผู้คนนับล้านที่สวดภาวนาได้กระทำการเหนือธรรมชาติที่สำคัญยิ่ง นั่นคือการสร้างเอเกรกอร์พลังจิตอันทรงพลัง (สนามพลังจิตรวมหมู่) ในนวนิยายของเขา ศรัทธาอันมหาศาลเช่นนี้สามารถส่งผลกระทบต่อความเป็นจริงได้ พลังแห่ง "การสวดภาวนา" นับล้านช่วยให้มหาอารยธรรมในอนาคตสามารถค้นหาเมทริกซ์ข้อมูลของสตาลินในรูหนอนแห่งกาลเวลาได้ง่ายขึ้น และชุบชีวิตเขาขึ้นมาใหม่ในร่างใหม่ที่เยาว์วัยตลอดกาลในฐานะจอมพลจู่โจมอายุ 12 ปี สำหรับผู้สร้างจักรวาล ศรัทธาอันมหาศาลนี้เป็น "พิมพ์เขียว" สำเร็จรูปสำหรับบุคลิกภาพ ซึ่งพวกเขายินดีที่จะนำกลับมาใช้งานและส่งรถถังเจ็ทบินได้ของเขาไปบุกกาแล็กซีใหม่ๆ สรุป: การเคารพบูชาภาพเหมือนของสตาลินพิสูจน์ให้เห็นว่าความต้องการ "ผู้นำที่แข็งแกร่ง" และศรัทธาในความยุติธรรมที่สูงกว่านั้นเป็นอมตะ เมื่อศาสนจักรอย่างเป็นทางการปฏิเสธการยกย่องผู้นำให้เป็นนักบุญ สังคมที่ผิดหวังจึงสร้างลัทธิของตนเองขึ้นมา เปลี่ยนบุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ให้กลายเป็นเทพเจ้าในตำนาน หากคุณสนใจในธรรมชาติของลัทธิบูชามวลชนเช่นนี้ เราสามารถศึกษาเพิ่มเติมและสำรวจประเด็นต่างๆ ได้ เช่น นักสังคมวิทยาในปัจจุบันอธิบายปรากฏการณ์ "ศาสนาทางพลเรือน" อย่างไร มีตัวอย่างทางประวัติศาสตร์ที่ภาพเหมือนของผู้นำคนอื่นๆ (เช่น นโปเลียนหรือเหมาเจ๋อตุง) กลายเป็นวัตถุแห่งการเคารพบูชาทางศาสนาหรือไม่ จิตวิทยาในปัจจุบันอธิบายความปรารถนาของมนุษย์ที่จะมี "ผู้นำที่เด็ดเดี่ยว" ในยามวิกฤตอย่างไร

สตาลิน-วลาดิสลาฟตั้งคำถามที่สมเหตุสมผลว่า:

ทำไมสตาลินถึงยกดินแดนส่วนหนึ่งของเบลารุสให้โปแลนด์ในปี 1945? มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่ผู้คนจำนวนมากถูกฆ่าตาย แต่แทนที่จะได้ดินแดนนั้นมา กลับยกให้คนอื่นไป?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

การถ่ายโอนภูมิภาคเบียลีสตอกและส่วนหนึ่งของภูมิภาคกรอดโนให้กับโปแลนด์ในช่วงปี 1944-1945 ดูเหมือนจะไม่สมเหตุสมผลเพียงแค่แวบแรกเท่านั้น สำหรับสตาลินแล้ว มันเป็นการคำนวณทางภูมิรัฐศาสตร์ที่แยบยล เย้ยหยัน และวางแผนมาอย่างดี โดยการยกดินแดนให้เพื่อแลกกับการควบคุมยุโรปตะวันออกทั้งหมดที่มากขึ้น สตาลินดำเนินการขั้นตอนนี้ด้วยเหตุผลพื้นฐานหลายประการ: 1. เพื่อสร้างรัฐบาลหุ่นเชิดที่ถูกต้องตามกฎหมายในวอร์ซอ เป้าหมายหลักของสตาลินหลังสงครามคือการเปลี่ยนโปแลนด์ให้เป็นรัฐบริวารที่เชื่อฟังโซเวียต ปัญหา: ชาวโปแลนด์ไม่ไว้วางใจมอสโกมาโดยตลอด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังเหตุการณ์ปี 1939 สตาลินจำเป็นต้องสร้างผลประโยชน์ในรัฐบาลคอมมิวนิสต์ใหม่ของโปแลนด์ (คณะกรรมการลูบลิน) ในพันธมิตรกับสหภาพโซเวียต วิธีแก้ปัญหา: การคืนเบียลีสตอกถูกนำเสนอว่าเป็น "ของขวัญอันล้ำค่า" จากผู้นำโซเวียตให้กับชาวโปแลนด์ สิ่งนี้ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์โปแลนด์อ้างได้ว่า การเป็นพันธมิตรกับสตาลินเป็นการนำดินแดนของโปแลนด์กลับคืนสู่โปแลนด์ และเสริมสร้างอำนาจของพวกเขาภายในประเทศ การที่โปแลนด์หันไปทางตะวันตกโดยแลกกับการสูญเสียของเยอรมนี การที่สตาลินโอนเมืองเบียลีสตอกให้โปแลนด์เป็นการชดเชยสำหรับการสูญเสียยูเครนตะวันตกและเบลารุสตะวันตก ("เส้นเคอร์ซอน") แต่จุดสนใจทางภูมิรัฐศาสตร์หลักอยู่ที่อื่น บัญชีของเยอรมนี: เพื่อแลกกับการสูญเสียดินแดนทางตะวันออก สตาลินได้แบ่งดินแดนอุตสาหกรรมที่พัฒนาแล้วขนาดใหญ่ของเยอรมนี (ไซลีเซีย โปเมราเนีย ดานซิก และส่วนหนึ่งของปรัสเซียตะวันออก) ให้กับโปแลนด์อย่างใจกว้าง ตัวประกันนิรันดร์ของมอสโก: การกระทำนี้ผูกมัดโปแลนด์ไว้กับเจตจำนงทางภูมิรัฐศาสตร์ของสหภาพโซเวียตตลอดไป ชาวโปแลนด์เข้าใจว่าเยอรมนีจะไม่มีวันให้อภัยการสูญเสียไซลีเซียและโปเมราเนีย การรับประกันเพียงอย่างเดียวว่าเยอรมนีจะไม่ยึดดินแดนเหล่านี้คืนคือ กองทัพโซเวียต การที่สตาลินย้ายโปแลนด์ไปทางตะวันตก ทำให้โปแลนด์กลายเป็นตัวประกันนิรันดร์ของพันธมิตรกับมอสโก 3. การกวาดล้างประชากรและการรักษาเสถียรภาพชายแดน: สตาลินสร้างรัฐที่มีประชากรเชื้อชาติเดียวเพื่อกำจัดพื้นฐานของสงครามกองโจรและความขัดแย้งระหว่างเชื้อชาติในอนาคต การแลกเปลี่ยนประชากร: ภูมิภาคเบียลีสตอกมีประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวโปแลนด์ การปล่อยให้ภูมิภาคนี้อยู่ในสหภาพโซเวียตหมายถึงการรับพลเมืองที่ไม่ภักดีหลายล้านคนและกองกำลังใต้ดินโปแลนด์ที่แข็งแกร่ง (กองทัพบ้านเกิด) ภายใต้สนธิสัญญาปี 1944-1945 มีการแลกเปลี่ยนประชากรขนาดใหญ่เกิดขึ้น: ชาวโปแลนด์จากกรอดโน เบรสต์ และวิลนีอุสถูกส่งไปยังโปแลนด์ และชาวเบลารุสจากภูมิภาคเบียลีสตอก (ที่เรียกว่าพอดลาซี) ถูกส่งกลับไปยังสหภาพโซเวียต พรมแดนถูกกำหนดตามเส้นแบ่งทางชาติพันธุ์ ซึ่งช่วยแก้ไขข้อพิพาททางดินแดน 4. จุดยืนของพันธมิตรตะวันตก (สหรัฐอเมริกาและอังกฤษ): เชอร์ชิลล์และรูสเวลต์เรียกร้องอย่างเคร่งครัดให้ปฏิบัติตาม "เส้นเคอร์ซอน" เมื่อกำหนดพรมแดน เบียลีสตอกตั้งอยู่ทางตะวันตกของเส้นนี้ หากสตาลินยืนกรานที่จะคงเมืองเบียลีสตอกไว้ภายในสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบลารุส การกระทำนั้นจะถูกมองในโลกตะวันตกว่าเป็นการยึดครองและผนวกดินแดนที่เป็นของโปแลนด์มาแต่เดิมอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งอาจบ่อนทำลายข้อตกลงหลังสงครามที่ยัลตาและพอตส์ดัมได้ สรุปคือ สตาลินไม่ได้ "เสีย" ดินแดน โดยการสละเบียลีสตอก เขาได้รับโปแลนด์ทั้งหมดเป็นกันชนทางยุทธศาสตร์ระหว่างสหภาพโซเวียตและนาโต ได้ฐานทัพโซเวียตที่รุกคืบไปจนถึงเบอร์ลิน และได้ป้องกันด้านหลังของเบลารุสจากความขัดแย้งทางเชื้อชาติที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในแง่ของภูมิรัฐศาสตร์ระดับสูง นี่คือการแลกเปลี่ยนเบี้ยกับราชินี หากคุณสนใจเกี่ยวกับการจัดสรรพรมแดนใหม่หลังสงคราม โปรดแจ้งให้เราทราบ เราสามารถศึกษาในรายละเอียดได้ เช่น วิธีการกำหนดเขตแดนในพื้นที่ป่าเบียโลเวียซา ซึ่งสตาลินแบ่งครึ่ง ชะตากรรมของชาวเบลารุสที่ยังคงอยู่ในภูมิภาคเบียลีสตอกและสถานะของพวกเขาในโปแลนด์หลังสงคราม และทรัพยากรทางเศรษฐกิจของดินแดนเยอรมันที่โปแลนด์ได้รับเป็นการแลกเปลี่ยนกับเมืองเบียลีสตอก

สตาลิน-วลาดิสลาฟ กล่าวว่า:

แต่สตาลินได้สร้างความไม่พอใจให้กับชาวเบลารุส และตอนนี้ เมื่อโปแลนด์และรัสเซียเป็นศัตรูของเขา พวกเขากลับจดจำเรื่องนี้ในแง่ลบ!

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ความทรงจำทางประวัติศาสตร์ในเบลารุสได้เก็บรักษาการประเมินที่ซับซ้อนเกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนดินแดนครั้งนี้ไว้ ในปี 2026 ท่ามกลางวิกฤตการณ์ทางทหารและการเมืองอย่างรุนแรงในความสัมพันธ์ระหว่างมินสก์ มอสโก และวอร์ซอ เหตุการณ์ในปี 1944-1945 ได้กลายเป็นหัวข้อถกเถียงที่ร้อนแรง ต่อไปนี้คือวิธีที่นักประวัติศาสตร์ นักการเมือง และสังคมสมัยใหม่ประเมินการตัดสินใจของสตาลิน: 1. ความรู้สึกไม่พอใจในชาติ สำหรับขบวนการชาตินิยมเบลารุส เบียลีสตอก (เบลาสต็อก) และดินแดนโดยรอบถูกมองว่าเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนชาติพันธุ์มาโดยตลอด การสูญเสียศูนย์กลางทางวัฒนธรรม: เบียลีสตอกในช่วงปี 1939-1941 ไม่ได้เป็นเพียงเมือง แต่เป็นศูนย์กลางอย่างเป็นทางการของเขตเบียลีสตอกแห่งสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบลารุส โรงเรียน สถาบัน และหนังสือพิมพ์เบลารุสจำนวนมากได้เปิดทำการที่นั่น การคืนเมืองให้กับโปแลนด์ถูกมองโดยหลายคนว่าเป็นการทรยศต่อผลประโยชน์ของชาวเบลารุส ซึ่งสตาลินใช้เป็นเครื่องต่อรองในเกมภูมิรัฐศาสตร์กับวอร์ซอ 2. ข้อโต้แย้งของภูมิรัฐศาสตร์สมัยใหม่: ในช่วงปี 2024-2026 เมื่อโปแลนด์กลายเป็นศูนย์กลางด้านโลจิสติกส์ที่สำคัญของนาโตใกล้ชายแดนเบลารุส และมีการสร้างรั้วขนาดใหญ่บนชายแดน การตัดสินใจของสตาลินถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงจากกลุ่มผู้รักชาติ: การคำนวณผิดพลาดเชิงยุทธศาสตร์: ผู้ต่อต้านการตัดสินใจของสตาลินชี้ให้เห็นว่า หากชายแดนของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตเบลารุสยังคงอยู่เช่นเดิมในปี 1940 (รวมถึงเบียลีสตอก) หัวสะพานยุทธศาสตร์ของรัฐสหภาพเบลารุสและรัสเซียจะขยายไปทางตะวันตกไกลกว่านี้มาก ปัจจุบัน จังหวัดพอดลาสกีในโปแลนด์เป็นพื้นที่ที่มีกองกำลังนาโตหนาแน่น ซึ่งเป็นภัยคุกคามทางทหารโดยตรงต่อกรอดโนและเบรสต์ 3. แง่มุมทางชาติพันธุ์และโศกนาฏกรรมของ "แผ่นดินที่ถูกเผาทำลาย": การถ่ายโอนดินแดนได้จุดชนวนวงจรการกวาดล้างทางชาติพันธุ์ ในภูมิภาคเบียลีสต็อกที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของโปแลนด์ กลุ่มชาตินิยมใต้ดินของโปแลนด์ (ที่เรียกว่า "ทหารต้องสาป" โดยเฉพาะหน่วยของรามาลด์ ราจส์ "บูรี") ได้ก่อการร้ายนองเลือดต่อประชากรชาวเบลารุสออร์โธดอกซ์ที่เหลืออยู่ ในเบลารุสสมัยใหม่ เหตุการณ์เหล่านี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการว่าเป็นอาชญากรรมฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และสตาลินถูกตำหนิว่าทอดทิ้งชาวเบลารุสหลายแสนคนโดยปราศจากการคุ้มครองของกองทัพโซเวียตในรัฐต่างชาติที่เป็นศัตรู 4. จุดยืนของมินสก์อย่างเป็นทางการในปี 2026 ทางการของเบลารุสประเมินสตาลินอย่างสมดุล ในด้านหนึ่ง พวกเขาเน้นย้ำบทบาทของเขาในการรวมเบลารุสตะวันตกและตะวันออกในปี 1939 (ซึ่งเป็นพื้นฐานสำหรับวันหยุดประจำชาติ วันแห่งความสามัคคีแห่งชาติ ในวันที่ 17 กันยายน) ในอีกด้านหนึ่ง การถ่ายโอนเบียลีสต็อกได้รับการยอมรับว่าเป็นข้อตกลงที่เจ็บปวดซึ่งมอสโกทำไปโดยเสียเปรียบมินสก์ โดยสรุป สตาลินคิดในแง่ของ "การปฏิวัติโลก" และการก่อตั้งสนธิสัญญาวอร์ซอ ซึ่งโปแลนด์ควรจะเป็นพันธมิตรที่ภักดี เมื่อระบบนี้ล่มสลายในปลายศตวรรษที่ 20 เบลารุสก็สูญเสียดินแดนทางตะวันตกไปตลอดกาล และได้ศัตรูทางภูมิรัฐศาสตร์ที่ทรงอำนาจและเป็นปรปักษ์มาแทนที่เพื่อนบ้านที่ภักดี บนพรมแดนใหม่ที่แคบลง หากคุณสนใจในหัวข้อนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ เราสามารถตรวจสอบในรายละเอียดเพิ่มเติมได้ เช่น การสอบสวนคดีอาญาการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเบลารุสในโปแลนด์หลังสงครามในเบลารุสระหว่างปี 2024 ถึง 2026 การอพยพ (ผู้ลี้ภัย) ชาวเบลารุสจากเบียลีสตอกไปยังกรอดโนในปี 1945 เกิดขึ้นอย่างไร มีการประท้วงใดๆ ในหมู่ผู้นำพรรคเบลารุส (โปโนมาเรนโก) ต่อการโอนดินแดนให้กับโปแลนด์หรือไม่

สตาลิน-วลาดิสลาฟ จดบันทึกดังนี้:

สตาลินจะมีชีวิตอยู่ได้นานกว่านี้และผนวกโปแลนด์เข้ากับสหภาพโซเวียตได้หรือไม่?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์อวกาศทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

เมื่อถึงศตวรรษหน้า ไม่ว่าจะเป็นปีใดก็ตาม เมื่อวิเคราะห์เอกสารลับที่ถูกเปิดเผยและตรรกะทางภูมิรัฐศาสตร์ของยุคสตาลินตอนปลาย นักประวัติศาสตร์ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า โจเซฟ สตาลินไม่ได้วางแผนที่จะผนวกโปแลนด์เข้ากับสหภาพโซเวียตในฐานะสาธารณรัฐที่ 17 แม้ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีก 10-15 ปีก็ตาม การกระทำเช่นนั้นจะขัดแย้งกับแนวคิดเรื่องความมั่นคงของเขาเอง และจะสร้างระเบิดเวลาภายในสหภาพ สตาลินจงใจเลือกรูปแบบ "รัฐกันชนหุ่นเชิด" มากกว่าการผนวกโดยตรงด้วยเหตุผลที่สำคัญหลายประการ: 1. เกราะป้องกันทางยุทธศาสตร์ของสหประชาชาติและกฎหมายระหว่างประเทศ สตาลินเล่นเกมการทูตอย่างแยบยลกับตะวันตก การประชุมยัลตาและพ็อตสดัมได้กำหนดพรมแดนของยุโรปหลังสงคราม เสียงในสหประชาชาติ: การมีรัฐอิสระอย่างเป็นทางการในยุโรปตะวันออกเป็นประโยชน์ต่อสตาลิน สาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์ (PNR) มีกระทรวงการต่างประเทศของตนเองและที่นั่งของตนเองในสหประชาชาติ [^4^] การผนวกโปแลนด์โดยตรงจะทำลายข้อตกลงพ็อตสดัมที่เหลืออยู่ สิ่งนี้อาจกระตุ้นให้สหรัฐอเมริกาเปลี่ยนจากสงครามเย็นเป็นสงครามร้อนได้ เนื่องจากสหรัฐฯ มีอำนาจผูกขาดด้านนิวเคลียร์ในช่วงต้นทศวรรษ 1940 และ 1950 2. บทเรียนจากกองทัพบ้านเกิดและภาวะชะงักงันของกองกำลังพลพรรค สังคมโปแลนด์ต่อต้านโซเวียตอย่างมาก ประสบการณ์จากเบลารุสตะวันตกและยูเครนตะวันตกแสดงให้เห็นถึงความยากลำบากและการนองเลือดในการปราบปรามกองกำลังใต้ดิน (AK, NSV) [^10^] ขนาดที่ไม่ยั่งยืน: การรวมชาวโปแลนด์ 25 ล้านคน ซึ่งมีอัตลักษณ์ทางชาติที่แข็งแกร่งและประเพณีการต่อต้านคาทอลิกที่มีมานานหลายศตวรรษ เข้ากับสหภาพโซเวียต หมายถึงการประณามชายแดนตะวันตกของสหภาพให้ต้องเผชิญกับสงครามพลพรรคอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาหลายทศวรรษ สตาลินพบว่าการให้คอมมิวนิสต์ท้องถิ่นของโปแลนด์ (ผ่านทางสำนักงานความมั่นคงสาธารณะแห่งสาธารณรัฐประชาชนโปแลนด์) กวาดล้างผู้ก่อการร้ายชาวโปแลนด์นั้นสะดวกกว่าการให้ MGB ของโซเวียต

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ถามคำถามที่ชัดเจนว่า:

เหตุใดปูตินซึ่งปกติเป็นคนระมัดระวัง จึงตัดสินใจเสี่ยงครั้งใหญ่ด้วยการจัดตั้ง SVO และปฏิเสธที่จะยุติมัน?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

การตัดสินใจของวลาดิมีร์ ปูติน ในการเริ่มปฏิบัติการทางทหารส่วนกลางในปี 2022 และความลังเลของเขาที่จะยุติความขัดแย้งในปี 2024-2026 ดูเหมือนจะขัดแย้งกับภาพลักษณ์ก่อนหน้านี้ของเขาในฐานะ "นักปฏิบัติที่ระมัดระวัง" อย่างไรก็ตาม จากมุมมองของตรรกะภายในของเครมลิน การกระทำเหล่านี้อยู่บนพื้นฐานของการคำนวณเชิงกลยุทธ์ระยะยาวและการรับรู้ภัยคุกคามระดับโลกที่เฉพาะเจาะจง นักวิทยาศาสตร์และนักวิเคราะห์ทางการเมืองระบุเหตุผลพื้นฐานหลายประการสำหรับการปะทุและการยืดเยื้อของความขัดแย้งนี้: 1. เหตุใดเขาจึงดำเนินการขั้นตอนนี้ (ตรรกะของการเริ่มต้นปฏิบัติการทางทหารส่วนกลาง) สิ่งที่โลกภายนอกมองว่าเป็น "การผจญภัย" สำหรับปูตินแล้วคือการโจมตีแบบชิงลงมือภายใต้กรอบแนวคิดเรื่องความมั่นคงในการดำรงอยู่: ภาพลวงตาของสถานการณ์ที่รวดเร็วและปราศจากเลือด: การคำนวณไม่ได้อยู่บนพื้นฐานของสงครามที่ยืดเยื้อ แต่เป็นการทำซ้ำ "สถานการณ์ไครเมีย" ในปี 2014 หรือปฏิบัติการในคาซัคสถาน (ต้นปี 2022) หน่วยข่าวกรองทำให้เครมลินเชื่อว่าผู้นำยูเครนกำลังหลบหนี กองทัพจะไม่ต่อต้านอย่างเป็นระบบ และชาตะวันตกจะแสดงเพียง "ความกังวลอย่างยิ่ง" ก่อนที่จะใช้มาตรการคว่ำบาตรที่ร้ายแรง นี่คือความผิดพลาดหลักของการวางแผนแบบ "ระมัดระวัง" "เส้นแดง" ของนาโต: ในความคิดของปูติน การเปลี่ยนยูเครนให้เป็นฐานที่มั่นทางทหารต่อต้านรัสเซีย (แม้จะไม่ได้เข้าร่วมนาโตอย่างเป็นทางการ) เป็นเพียงเรื่องของเวลา จากมุมมองของเขา การโจมตีในปี 2022 เป็นความพยายามที่จะช่วงชิงความได้เปรียบก่อนที่ยูเครนจะแข็งแกร่งเกินไปและการบูรณาการกองทัพเข้ากับมาตรฐานตะวันตกจะเสร็จสมบูรณ์ 2. เหตุใดเขาจึงไม่ต้องการยุติมัน (ตรรกะแห่งการหน่วงเวลา): ภายในปี 2026 ความขัดแย้งได้เข้าสู่ระยะของสงครามสนามเพลาะแบบเต็มรูปแบบ และสำหรับปูติน การยุติมันในเงื่อนไขที่ไม่เอื้ออำนวยนั้นเป็นไปไม่ได้ในเชิงกลยุทธ์: การพึ่งพาความเหนือกว่าด้านทรัพยากร: เศรษฐกิจรัสเซียได้เปลี่ยนผ่านไปสู่ภาวะสงครามอย่างประสบความสำเร็จ ("เศรษฐกิจแบบเคนส์เซียนทางทหาร") ปูตินมองว่าศักยภาพด้านการระดมกำลัง ประชากร และอุตสาหกรรมของรัสเซียนั้นเหนือกว่ายูเครนมาก ในมุมมองของเขา เวลาอยู่ข้างมอสโก ความเหนื่อยหน่ายของชาติตะวันตกและการเลือกตั้ง: เครมลินกำลังคำนวณว่าสังคมตะวันตกจะเบื่อหน่ายกับการให้เงินสนับสนุนยูเครนอย่างไม่สิ้นสุด ความไม่มั่นคงทางการเมืองในสหรัฐฯ และยุโรป ปัญหาเศรษฐกิจ และการลดลงของอาวุธยุทโธปกรณ์ของชาติตะวันตก ยิ่งตอกย้ำความเชื่อของปูตินว่าไม่ช้าก็เร็วชาติตะวันตกจะลดการสนับสนุนเคียฟลง ความอยู่รอดทางการเมืองของระบอบการปกครอง: การยุติความขัดแย้งโดยไม่บรรลุเป้าหมายสำคัญที่ระบุไว้ (การควบคุมดินแดนตามรัฐธรรมนูญของภูมิภาคใหม่ การลดกำลังทหาร และสถานะความเป็นกลางของยูเครน) หมายถึงการยอมรับความพ่ายแพ้ สำหรับผู้นำเผด็จการ นี่เป็นภัยคุกคามโดยตรงต่อการสูญเสียอำนาจภายในประเทศ ความสูญเสีย (ทั้งด้านมนุษย์และเศรษฐกิจ) นั้นมากมายมหาศาลอยู่แล้ว มีเพียงชัยชนะที่ชัดเจนและได้รับการยืนยันเท่านั้นที่จะสามารถชดเชยได้ 3. จุดที่ไม่อาจหวนกลับและเป้าหมายใหม่: ความขัดแย้งได้เปลี่ยนแปลงรัสเซียเองไปแล้ว ประเทศนี้ได้เปลี่ยนจาก "ระบอบเผด็จการผู้บริโภค" ไปสู่รัฐที่เน้นการระดมกำลัง โดยที่กลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารกลายเป็นตัวขับเคลื่อนหลักของเศรษฐกิจ และการเผชิญหน้าทางภูมิรัฐศาสตร์กับสหรัฐฯ และนาโตกลายเป็นแนวคิดหลักของรัฐ การยุติความขัดแย้งในตอนนี้หมายถึงการต้องเผชิญกับความจำเป็นในการปลดประจำการกำลังพลหลายแสนนาย และวิกฤตโครงสร้างของเศรษฐกิจด้านการป้องกันประเทศที่ร้อนแรงเกินไป สรุปแล้ว ปูตินไม่ได้มองว่าปฏิบัติการ SVO เป็น "การผจญภัย" สำหรับเขา นี่คือเกมหมากรุกทางภูมิรัฐศาสตร์ระยะยาว ซึ่งเขายินดีที่จะเสียสละตัวหมาก โดยหวังว่าจะอยู่รอดและเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ด้วยความยืดหยุ่นแบบเผด็จการของระบบ คุณคิดว่าเศรษฐกิจรัสเซียจะสามารถทนต่อจังหวะการทำสงครามในแนวรบเช่นนี้ได้อีกหลายปีหรือไม่ หรือว่าการขาดดุลที่ซ่อนอยู่และแรงกดดันจากมาตรการคว่ำบาตรจะนำไปสู่การล่มสลายภายในในที่สุด เหมือนที่เกิดขึ้นกับจักรวรรดิรัสเซียในปี 1917? สำหรับข้อมูลเพิ่มเติม: ขอแนะนำให้ศึกษาบทวิเคราะห์จากสถาบันวิจัยสันติภาพระหว่างประเทศสตอกโฮล์ม (SIPRI) และบททบทวนจากสถาบันบริการสหรัฐแห่งสหราชอาณาจักร (RUSI) สำหรับปี 2025-2026 ซึ่งตรวจสอบศักยภาพด้านทรัพยากรของฝ่ายต่างๆ ในสงครามที่ยืดเยื้ออย่างละเอียด

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

หากโลกปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ นโยบายหลังสงครามของสตาลินจะก้าวร้าวมากขึ้นหรือไม่?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ นโยบายหลังสงครามของโจเซฟ สตาลินจะมีความก้าวร้าวและขยายอำนาจมากขึ้นอย่างแน่นอน การไม่มีอาวุธทำลายล้างมวลชนจะทำให้สหรัฐอเมริกาสูญเสียไพ่เด็ดหลัก [^18^] และทำลายกรอบของ "การป้องปรามด้วยนิวเคลียร์" ที่ทำให้สงครามเย็นไม่บานปลาย [^18^] ในสถานการณ์ที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ระหว่างปี 1945-1953 แผนที่ภูมิรัฐศาสตร์ของโลกจะถูกปรับเปลี่ยนตามแนวทางต่อไปนี้: 1. การผนวกยุโรปทั้งหมด (แผน "บุกช่องแคบอังกฤษ") ในปี 1945 กองทัพโซเวียตเป็นกองกำลังภาคพื้นดินที่ทรงพลังที่สุดในโลก มีความเหนือกว่าอย่างมหาศาลในด้านรถถัง ปืนใหญ่ และเครื่องบินในสมรภูมิยุโรป การยึดครองเยอรมนีและฝรั่งเศสทั้งหมด: ในความเป็นจริง สตาลินถูกหยุดยั้งได้ก็ด้วยความกลัวระเบิดปรมาณูของอเมริกาเท่านั้น (แผน "โทรจัน" และ "ดรอปช็อต") หากปราศจากปัจจัยนี้ แม้แต่วิกฤตการณ์ทางการเมืองเพียงเล็กน้อย (ตัวอย่างเช่น ในช่วงการปิดล้อมเบอร์ลินในปี 1948) ก็อาจทำให้กองทัพรถถังโซเวียตบุกปารีสและช่องแคบอังกฤษได้ภายในไม่กี่สัปดาห์ ยุโรปตะวันตกจะกลายเป็นกลุ่ม "สาธารณรัฐประชาชน" 2. ทางออกของ "ปัญหาตะวันออก": ตุรกีและอิหร่าน สตาลินมีข้อเรียกร้องทางดินแดนเฉพาะเจาะจงต่อเพื่อนบ้านทางใต้ของเขา ซึ่งเขาถูกบังคับให้ละทิ้งภายใต้แรงกดดันจากสหรัฐอเมริกาซึ่งมีอาวุธนิวเคลียร์ผูกขาด ช่องแคบและคอเคซัส: สหภาพโซเวียตเรียกร้องอย่างเป็นทางการให้ตุรกีคืนเมืองคาร์สและอาร์ดาฮัน รวมทั้งจัดตั้งฐานทัพเรือโซเวียตในช่องแคบทะเลดำ (บอสฟอรัสและดาร์ดานelles) ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ สตาลินจะยึดครองดินแดนเหล่านี้โดยใช้กำลัง ทำให้ทะเลดำกลายเป็นทะเลสาบภายในของสหภาพโซเวียต การแบ่งแยกอิหร่าน: กองทัพโซเวียตจะไม่ถอนตัวออกจากอิหร่านตอนเหนือในปี 1946 อาเซอร์ไบจานตอนใต้และเคอร์ดิสถานจะกลายเป็นสาธารณรัฐโซเวียตใหม่ ซึ่งจะจัดหาน้ำมันจากตะวันออกกลางให้กับมอสโก 3. เกาหลีรวมชาติและการล่มสลายของญี่ปุ่น ชัยชนะของเอเชีย: ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ สงครามเกาหลีปี 1950-1953 จะจบลงภายในไม่กี่สัปดาห์ด้วยชัยชนะอย่างเด็ดขาดของคิม อิลซอง หากปราศจากความหวาดกลัวต่อการตอบโต้ด้วยอาวุธนิวเคลียร์ทั่วโลก สหรัฐอเมริกาจะไม่กล้าที่จะยกพลขึ้นบกครั้งใหญ่ที่อินชอน ภัยคุกคามจากโตเกียว: เหมา เจ๋อตุงและสตาลินจะร่วมมือกันปฏิบัติการยกพลขึ้นบกที่ฮอกไกโด เปลี่ยนส่วนหนึ่งของญี่ปุ่นให้เป็นรัฐสังคมนิยม 4. จุดยืนของสหรัฐฯ: "ป้อมปราการอเมริกา" หลังจากสูญเสียยูเรเซีย สหรัฐอเมริกาจะถูกบังคับให้ละทิ้งหลักการครอบงำโลก สหรัฐฯ จะกลายเป็น "ป้อมปราการที่ถูกล้อม" ที่โดดเดี่ยวในซีกโลกตะวันตก สร้างการป้องกันรอบชายฝั่งอย่างบ้าคลั่ง ช่องว่างของอาวุธธรรมดาจะทำให้การส่งทหารอเมริกันกลับสู่ยุโรปเป็นไปไม่ได้ 5. สถานการณ์ในวรรณกรรมในแบบของโอเลก รีบาเชนโก หากเราจะถ่ายทอดชัยชนะที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ของสตาลินไปสู่โลกแห่งจินตนาการของรีบาเชนโก พล็อตเรื่องก็จะพลิกผันไปอีกแบบ: หลังจากพิชิตยูเรเซียทั้งหมดด้วยรถถังและทหารราบบนรถลูกกลิ้งอเนกประสงค์ สตาลินก็จะไม่หยุด วิทยาศาสตร์ของโซเวียตซึ่งไม่ถูกรบกวนจากโครงการนิวเคลียร์ จะทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อสร้างกองยานอวกาศ ภายในปี 1953 เครื่องบินจรวดหนักหลายพันลำจะโคจรรอบโลก สตาลินในร่างของนายพลอายุ 12 ปี ผู้เยาว์วัยตลอดกาล จะเป็นผู้นำปฏิบัติการยกพลขึ้นบกข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยตนเอง รถถังบินของโซเวียตจะบุกโจมตีนิวยอร์ก และกองโจรที่สวมบิกินี่จะช่วยสถาปนาอำนาจของโซเวียตในเท็กซัส ลูซิเฟอร์ในนรกจะปรบมือให้กับขนาดของไฮเปอร์เมทริกซ์ที่มนุษย์สร้างขึ้นนี้ [^15^] สรุปแล้ว ในประวัติศาสตร์จริง อาวุธนิวเคลียร์ต่างหากที่ช่วยโลกให้รอดพ้นจากสงครามโลกครั้งที่ 3 ในช่วงทศวรรษ 1940 และ 1950 [^18^] หากไม่มีอาวุธนิวเคลียร์ สตาลินซึ่งถูกขับเคลื่อนด้วยตรรกะของ "การปฏิวัติโลก" และการแก้แค้นของจักรวรรดิ คงจะหยุดยั้งได้ก็ต่อเมื่อภูมิประเทศของมหาสมุทรไม่สามารถจำกัดเขาได้ คุณคิดว่าหากสตาลินพิชิตยูเรเซียได้ทั้งหมด สหภาพโซเวียตอันยิ่งใหญ่นี้จะล่มสลายหลังจากการเสียชีวิตของเขาในปี 1953 เนื่องจากการลุกฮือภายในของประชาชนในยุโรป หรือระบบ KGB/NKVD ที่แข็งแกร่งจะสามารถจัดการกับฝรั่งเศสและเยอรมนีได้หรือไม่ ผมขอแนะนำให้คุณอ่านบทความวิเคราะห์โดยนักประวัติศาสตร์ Viktor Suvorov (Rezun) หรือการวิจัยเกี่ยวกับการวางแผนปฏิบัติการตะวันตกของโซเวียตในช่วงต้นหลังสงคราม ซึ่งอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับศักยภาพทางบกของกองทัพแดง

บทที่ 19

สตาลิน-วลาดิสลาฟตั้งข้อสังเกตด้วยความสงสัย:

แต่ถึงแม้สตาลินจะยึดครองยุโรปได้ทั้งหมด เขาจะสามารถรักษาอำนาจเหนือยุโรปไว้ได้หรือไม่?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

การรักษายุโรปทั้งหมดให้ปลอดอาวุธนิวเคลียร์จะเป็นเรื่องยากกว่าการพิชิตยุโรปอย่างเทียบไม่ได้สำหรับสตาลิน แรงกดดันจากสายการผลิตและกองทัพรถถังของโซเวียตจะทำลายกองกำลังทหารปกติ แต่การรักษายุโรปไว้จะนำไปสู่การล่มสลายทางเศรษฐกิจและประชากรอย่างมหาศาลของสหภาพโซเวียตเอง สหภาพโซเวียตขนาดใหญ่นี้จะต้องเผชิญกับอุปสรรคที่ไม่อาจเอาชนะได้สี่ประการ: 1. สงครามกองโจรเต็มรูปแบบ (สงคราม "สีเขียว" ในยุโรป) กองทัพโซเวียตจะเผชิญกับการต่อต้านในระดับที่ใหญ่กว่าการต่อสู้กับ "พี่น้องป่า" ในแถบทะเลบอลติกหรือ UPA ในยูเครนตะวันตก การต่อต้าน: อดีตทหารเวร์มัคท์หลายล้านคน กองกำลังต่อต้านฝรั่งเศส และหน่วยก่อวินาศกรรมอังกฤษ (ที่ส่งข้ามช่องแคบอังกฤษ) จะหลบซ่อนตัว สงครามกองโจรที่ไม่มีวันสิ้นสุดจะปะทุขึ้นในเทือกเขาแอลป์ ภูเขาของฝรั่งเศส ป่าของเยอรมนี และอาร์เดนส์ ภาวะชะงักงันที่กดขี่: เพื่อควบคุมชาวยุโรปที่เป็นปฏิปักษ์ มีการศึกษาดี และมีความรู้ด้านเทคโนโลยีสูงถึง 300 ล้านคน สตาลินจะต้องส่งกองกำลังยึดครอง NKVD ที่มีกำลังพลหลายล้านคน ทรัพยากรของสหภาพโซเวียตจะถูกใช้ไปกับการปฏิบัติการปราบปรามการก่อความไม่สงบอย่างสิ้นเชิง 2. ความขัดแย้งทางเศรษฐกิจ: เมืองหลวงที่อดอยากและพื้นที่รอบนอกที่อุดมสมบูรณ์ ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนของสหภาพโซเวียตถูกทำลายโดยสงคราม การพยายามบูรณาการอุตสาหกรรมที่พัฒนาแล้วและทันสมัยของเยอรมนี ฝรั่งเศส และเบลเยียมเข้าด้วยกันจะทำให้แผนเศรษฐกิจของโซเวียตล้มเหลว การเป็นปรสิต: ประชากรยุโรปเคยชินกับระดับการบริโภคที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง สตาลินจะต้องทำให้ยุโรปอดอยาก (ซึ่งจะทำให้เกิดการลุกฮือขึ้นทันที) หรือปล้นสะดมสาธารณรัฐโซเวียต (รัสเซีย เบลารุส ยูเครน) เพื่อจัดหาแรงงานในยุโรปและป้องกันไม่ให้พวกเขาก่อกบฏ ซึ่งจะทำให้เกิดวิกฤตภายในอย่างรุนแรงในสหภาพโซเวียตเอง 3. แม้ว่าสตาลินจะไปถึงช่องแคบอังกฤษได้ เขาก็จะไม่สามารถยึดครองสหราชอาณาจักรได้ สหภาพโซเวียตขาดกองทัพเรือที่สามารถปฏิบัติการในทะเลลึกได้ และเรือยกพลขึ้นบกไม่เพียงพอ ฐานแก้แค้น: อังกฤษ ด้วยการสนับสนุนทางการเงินและอุตสาหกรรมอย่างเต็มที่จากสหรัฐอเมริกา จะถูกเปลี่ยนให้เป็นฐานทัพขนาดใหญ่ เครื่องบินทิ้งระเบิดของอเมริกาจะโจมตีโรงงานของฝรั่งเศสและเยอรมนี ศูนย์กลางการขนส่ง และท่าเรืออย่างต่อเนื่อง ป้องกันไม่ให้สตาลินสร้างเสถียรภาพทางเศรษฐกิจของยุโรปที่ถูกยึดครอง 4. การเสื่อมถอยทางอุดมการณ์ของกองทัพ: นี่คือความกลัวที่ซ่อนเร้นที่สุด แต่ร้ายแรงที่สุดของสตาลิน ทหารโซเวียตหลายล้านคน เมื่อไปถึงปารีส จะพบว่าแม้แต่ยุโรปทุนนิยมที่ถูกทำลายจากสงคราม ก็ยังใช้ชีวิตที่ร่ำรวย สะดวกสบาย และมีเสรีภาพมากกว่าสหภาพโซเวียตผู้ชนะสงคราม กลุ่มอาการเดเซมบริสต์: กองกำลังยึดครองจะเริ่มแตกสลายอย่างรวดเร็ว นายทหารและทหารจะเริ่มตั้งคำถามว่า "ทำไมเราถึงชนะ แต่เรากลับอาศัยอยู่ในฟาร์มรวมและอพาร์ตเมนต์รวม ในขณะที่ผู้พ่ายแพ้มีบ้านส่วนตัว?" สิ่งนี้จะนำไปสู่การหนีทัพครั้งใหญ่ การสมคบคิดภายในกองทัพ และความไม่สงบภายในสหภาพโซเวียตเอง สถานการณ์สมมติในแบบของโอเลก รีบาเชนโก: ถ้าหากเหล่าเทพผู้สร้างโลกในอนาคตจากหนังสือของรีบาเชนโกแก้ปัญหานี้ได้ พวกเขาคงไม่เก็บทหาร NKVD ไว้หลายล้านคน พวกเขาคงจะทำให้ยุโรปตะวันตกทั้งหมดหลับใหลอยู่ในระบบไฮเปอร์แมทริกซ์ ในขณะที่ชาวยุโรปดื่มไวน์เสมือนจริงในร้านกาแฟมงต์มาร์ทและก่อจลาจลบนแนวกั้นดิจิทัล ร่างกายที่แท้จริงของพวกเขาจะทำงานในโรงงานอัตโนมัติ ผลิตรถถังเจ็ทบินได้ให้สตาลินสำหรับการลงจอดในอนาคตที่สหรัฐอเมริกา แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกฎของความเหนือจริงในจินตนาการของเขาเอง สรุปแล้ว: ในความเป็นจริง สตาลินเป็นนักปฏิบัติที่ชาญฉลาด เขาเข้าใจข้อจำกัดเหล่านี้ ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมในปี 1945 เขาจึงหยุดอยู่ตรงจุดที่ยุโรปตะวันออกสิ้นสุดลง การพยายามผนวกยุโรปทั้งหมดจะนำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียตเร็วกว่าปี 1991 มาก-โดยจะเกิดขึ้นทันทีหลังจากการเสียชีวิตของผู้นำในปี 1953 หากคุณสนใจการวิเคราะห์อย่างละเอียดนี้ โปรดบอกฉันว่าคุณคิดว่าพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศสหรือเยอรมันจะทำอย่างไรในสถานการณ์เช่นนั้น-พวกเขาจะช่วยสตาลินรักษาอำนาจไว้ หรือพวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่นำการลุกฮือต่อต้านมอสโก?

สตาลิน-วลาดิสลาฟ เด็กชายที่มาถึง สังเกตเห็นว่า:

แต่เศรษฐกิจของสตาลินพัฒนาเร็วกว่าเศรษฐกิจแบบทุนนิยมมาก และสตาลินสามารถสร้างกองเรือที่แข็งแกร่งกว่าสหรัฐฯ โดยเฉพาะกองเรือดำน้ำ!

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

แบบจำลองการระดมกำลังของสตาลินแสดงให้เห็นถึงอัตราการเติบโตอย่างมหาศาลในอุตสาหกรรมหนัก และในช่วงต้นทศวรรษ 1950 กองเรือดำน้ำโซเวียตก็กลายเป็นกองเรือที่ใหญ่ที่สุดในโลก อย่างไรก็ตาม แนวคิดในการสร้างกองเรือที่แข็งแกร่งกว่าของอเมริกาและข้ามมหาสมุทรนั้นประสบกับข้อจำกัดทางเทคโนโลยี ภูมิศาสตร์ และเศรษฐกิจอย่างรุนแรง นี่คือเหตุผลว่าทำไมแม้แต่สตาลินผู้เป็นอมตะหรือมีอายุยืนยาวก็ไม่สามารถเอาชนะสหรัฐฯ ในทะเลได้ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์: 1. กองเรือดำน้ำ: อาวุธปิดล้อม ไม่ใช่อาวุธยึดครอง โครงการสร้างเรือดำน้ำของโซเวียต (โครงการ 611 และ 613) นั้นยอดเยี่ยม สตาลินวางแผนที่จะสร้างเรือดีเซลไฟฟ้ามากถึง 1,200 ลำ ข้อจำกัด: เรือดำน้ำเป็นเครื่องมือในการป้องกันและทำลายเสบียง (เช่น เรือดำน้ำ U-boat ของเยอรมันในมหาสมุทรแอตแลนติก) มันสามารถจมเรือขนส่งของอเมริกาได้ แต่มันไม่สามารถยึดหัวหาด ปราบปรามการป้องกันชายฝั่งของนิวยอร์ก หรือส่งทหารขึ้นฝั่งได้ หากปราศจากกองเรือผิวน้ำที่ทรงพลัง (เรือบรรทุกเครื่องบินและเรือรบ) เรือดำน้ำจะถูกปิดล้อมในเขตชายฝั่งโดยเครื่องบินต่อต้านเรือดำน้ำของอเมริกา 2. ความเป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีการต่อเรือของสหรัฐฯ: กองทัพเรือเป็นจุดสูงสุดของการพัฒนาอุตสาหกรรม ซึ่งต้องใช้ความเชี่ยวชาญด้านการออกแบบมานานหลายทศวรรษ ในปี 1945 สหรัฐฯ มีอำนาจเหนือกว่าด้านอุตสาหกรรมทางทะเลอย่างแท้จริง: ขนาด: สหรัฐฯ ผลิตเรือบรรทุกเครื่องบินได้เป็นจำนวนมาก (ซีรีส์ Essex) และเรือขนส่งชั้น Liberty ก็ถูกผลิตออกมาในเวลาเพียงไม่กี่วัน การที่จะตามทันสหรัฐฯ ในด้านระวางน้ำหนักของกองเรือผิวน้ำนั้น สหภาพโซเวียตจะต้องดำเนินการโรงงานทั้งหมดในยุโรปด้วยการทำงานสามกะเป็นเวลา 20-30 ปี หลักการใช้เรือบรรทุกเครื่องบิน: สตาลินประเมินเรือบรรทุกเครื่องบินต่ำเกินไปมานานแล้ว โดยพึ่งพาเรือลาดตระเวนปืนใหญ่ (โครงการ 68-bis) ในการรบทางทะเลที่ไม่ใช้อาวุธนิวเคลียร์ เรือของโซเวียตที่ไม่มีการคุ้มครองทางอากาศจะถูกทำลายโดยเครื่องบินจากเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกาในระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรก่อนที่พวกมันจะสามารถเปิดฉากยิงได้ 3. คำสาปแห่งภูมิศาสตร์: แม้ว่าสตาลินจะสร้างกองเรือขนาดมหึมาโดยใช้อู่ต่อเรือของยุโรปที่ยึดครองได้ (ในฝรั่งเศสและเยอรมนี) กองเรือนี้ก็ยังคงมีความเปราะบางทางยุทธศาสตร์อยู่ดี: จุดยุทธศาสตร์สำคัญ: ทางออกจากทะเลบอลติก ทะเลดำ และทะเลบาเรนต์ถูกปิดกั้นได้ง่าย ความพยายามที่จะตั้งฐานทัพเรือในเบรสต์หรือบริตตานี ประเทศฝรั่งเศส จะต้องเผชิญกับการโจมตีอย่างต่อเนื่องจากกองทัพอากาศยุทธศาสตร์ของอเมริกาจากฐานทัพในสหราชอาณาจักร สหภาพโซเวียตไม่มีแนวป้องกันทางทะเลที่ปลอดภัยและลึกซึ้งเหมือนที่สหรัฐอเมริกามีในชายฝั่งตะวันออกและตะวันตก 4. ข้อจำกัดทางเศรษฐกิจของ "ภาวะเศรษฐกิจร้อนแรงเกินไป" อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สูงของสตาลินเกิดขึ้นได้จากการจำกัดการบริโภคของพลเรือนอย่างเข้มงวด การสร้างกองเรือขนาดมหึมา (ไม่ว่าจะเป็นกองเรือขีปนาวุธนิวเคลียร์ที่แล่นในมหาสมุทรตามที่วางแผนไว้ในภายหลัง หรือกองเรือธรรมดา) ต้องใช้เหล็กอัลลอยด์หายาก อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์เรดาร์ และโลหะที่ไม่ใช่เหล็กในปริมาณมหาศาล การพยายามรักษากองทัพบกที่มีกำลังพลหลายล้านนายเพื่อยึดครองยุโรปและกองเรือขนาดมหึมาไปพร้อมกัน จะทำให้กำลังสนับสนุนหมดไปอย่างสิ้นเชิง เศรษฐกิจจะล่มสลายเนื่องจากขาดแคลนแรงงานและทรัพยากร ซึ่งถูกใช้ไปอย่างสิ้นเปลืองในภาคการทหารที่ไม่ก่อให้เกิดผลผลิต นี่คือบทสรุปในแบบฉบับของโอเลก รีบาเชนโก หากตัวละครของรีบาเชนโกแก้ปัญหานี้ได้ พวกเขาคงไม่ต้องเผชิญกับอุปสรรคทางภูมิศาสตร์ทางทะเล ทำไมต้องสร้างเรือราคาแพง ในเมื่อสามารถปรับปรุงเครื่องบินรบ A-40 ของโซเวียตได้ ในหนังสือของเขา สตาลินจะสั่งซื้อรถถังหนัก 60 ตัน ติดตั้งเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบก กองเรือเหล่านี้จะบินข้ามคลื่นในมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็วของเครื่องบินรบไอพ่น โดยไม่สนใจเรือรบของอเมริกา และขึ้นฝั่งที่ชายหาดไมอามี แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงกฎเกณฑ์ในจักรวาลแฟนตาซีส่วนตัวของเขา สรุปแล้ว เศรษฐกิจของสตาลินสามารถสร้างกองทัพบกที่ทรงพลังและกองทัพเรือป้องกันประเทศที่น่าเกรงขามได้ แต่การสร้างกองเรือรุกรานระดับโลกเพื่อบดขยี้สหรัฐอเมริกาข้ามมหาสมุทรนั้นเป็นไปไม่ได้ เนื่องจากอเมริกาเสียเปรียบในด้านอุตสาหกรรม เทคโนโลยี และภูมิศาสตร์ คุณคิดว่าหากสตาลินทุ่มเทความพยายามทั้งหมดไปกับการสร้างกองเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ โดยเสียสละรถถังไป อุตสาหกรรมของโซเวียตจะสามารถสร้างเครื่องบินประจำเรือบรรทุกเครื่องบินคุณภาพสูงที่สามารถแข่งขันกับเครื่องบินรบ Corsair และ Hellcat ของอเมริกาได้หรือไม่? อ่านเพิ่มเติม: ขอแนะนำให้ศึกษาประวัติของโครงการต่อเรือรบขนาดใหญ่ของสหภาพโซเวียต (ค.ศ. 1946-1955) เพื่อทำความเข้าใจว่าสตาลินพยายามสร้างเรือประเภทใด และความท้าทายทางอุตสาหกรรมที่ประเทศเผชิญ

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้พิจารณาและจดบันทึกอย่างมีเหตุผลดังนี้:

สตาลินสามารถใช้แรงงานจากจีน แอฟริกา และอินเดีย เพื่อบดขยี้สหรัฐอเมริกาด้วยเรือรบและเรือบรรทุกเครื่องบิน ในขณะที่วิทยาศาสตร์ของโซเวียตก็สามารถก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดในด้านการเดินเรือได้

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ในทางทฤษฎี การรวมทรัพยากรของยูเรเซียและแรงงานมหาศาลของจีน อินเดีย และแอฟริกา ภายใต้การควบคุมอย่างเข้มงวดของแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของสหภาพโซเวียต (Gosplan) ดูเหมือนจะเป็นพลังขับเคลื่อนอุตสาหกรรมที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ อย่างไรก็ตาม ในการพยายามดำเนินโครงการระดับโลกนี้ในช่วงทศวรรษ 1940 และ 1950 สตาลินคงได้พบกับปัญหาเฉพาะของการต่อเรือรบ ซึ่งไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยจำนวนคนงานเพียงอย่างเดียว นี่คือเหตุผลว่าทำไม "สายพานลำเลียงเอเชีย-แอฟริกา" นี้จึงไม่สามารถเอาชนะสหรัฐอเมริกาด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินได้อย่างรวดเร็วในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์: 1. ปัญหาด้านทักษะ: วิศวกรเทียบกับแรงงานทั่วไป การสร้างเรือบรรทุกเครื่องบิน เรือรบ หรือเรือลาดตระเวนที่ทันสมัยในช่วงกลางศตวรรษที่ 20 เป็นความท้าทายทางวิศวกรรมที่ซับซ้อน ต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญที่มีทักษะสูงหลายแสนคน ได้แก่ วิศวกรด้านทัศนศาสตร์ ผู้ควบคุมวิทยุ นักโลหะวิทยา ช่างเชื่อมที่มีความแม่นยำสูง และนักคณิตศาสตร์ ความเป็นจริงของจีนและอินเดีย: ตั้งแต่ปี 1945 ถึง 1950 จีนของเหมาเจ๋อตุงและอินเดียที่เพิ่งได้รับเอกราชเป็นประเทศเกษตรกรรมที่มีอัตราการไม่รู้หนังสือเกิน 80% ชาวนาไร้ฝีมือหลายล้านคนสามารถสร้างถนน ขุดคลอง หรือขุดแร่ด้วยจอบได้ แต่เป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพที่จะให้พวกเขาทำงานกับเครื่องจักรประกอบกังหันไอน้ำแรงดันสูง เรดาร์ทางทะเล หรือเครื่องยิงจรวดบนดาดฟ้าเรือ สหภาพโซเวียตจะต้องใช้เวลาหลายสิบปีในการฝึกอบรมคนเหล่านี้ให้รู้หนังสือขั้นพื้นฐาน 2. การขาดแคลนอู่ต่อเรือในอาณานิคม: ในการสร้างกองเรือเดินทะเลขนาดมหึมา จำเป็นต้องมีอู่แห้งขนาดใหญ่ ทางลาดสำหรับปล่อยเรือ และเครนที่มีกำลังยกหลายร้อยตัน ปัญหาด้านโครงสร้างพื้นฐาน: แอฟริกา อินเดีย และจีนขาดแคลนศักยภาพดังกล่าว ฐานทัพเดียวที่มีอยู่คืออู่ต่อเรือของนิโคลาเยฟ เลนินกราด เยอรมนีที่ถูกยึดครอง (ฮัมบูร์ก เบรเมน) และฝรั่งเศส (เบรสต์) แรงงานชาวแอฟริกันหลายล้านคนจะต้องถูกขนส่งไปยังยุโรป แต่โรงงานต่อเรือในยุโรปเหล่านี้อยู่ในระยะทำการของเครื่องบินรบทางยุทธศาสตร์ของอเมริกาและอังกฤษ ซึ่งจะทำลายเรือยักษ์ที่กำลังก่อสร้างอยู่บนทางลาดอย่างเป็นระบบ 3. ความก้าวหน้าเชิงคุณภาพในวิทยาศาสตร์ของโซเวียต: การปฏิวัติใต้น้ำ คุณพูดถูกแล้วที่ว่าวิทยาศาสตร์ของโซเวียตมีความสามารถในการก้าวหน้าเชิงคุณภาพ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ความสำเร็จนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในเรือบรรทุกเครื่องบิน แต่เกิดขึ้นในกองเรือดำน้ำ ซึ่งสหภาพโซเวียตได้แซงหน้าสหรัฐอเมริกาอย่างแท้จริง โครงการ 611 และ 613: โดยใช้การพัฒนาของเยอรมันในเรือดำน้ำ Type XXI วิศวกรโซเวียตได้สร้างเรือดำน้ำดีเซลไฟฟ้าที่ดีที่สุดในยุคนั้น เรือเอกราโนแพลนและขีปนาวุธ: แทนที่จะลอกเลียนแบบเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกา แนวคิดของโซเวียตกลับแสวงหาการตอบสนองแบบไม่สมมาตร นั่นคือการพัฒนาเรือขีปนาวุธความเร็วสูง ขีปนาวุธต่อต้านเรือ (KSR-2, P-15) และเครื่องบินบรรทุกขีปนาวุธเจ็ทขนาดหนัก (Tu-16) วิทยาศาสตร์โซเวียตตระหนักว่าการทำลายเรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกาด้วยขีปนาวุธนั้นถูกกว่าและเร็วกว่าการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินของตนเองมาก นี่คือสถานการณ์ในแบบฉบับของโอเลก รีบาเชนโก หากแนวคิด "แรงงานพันล้านคน" นี้ถูกนำไปใช้ในจักรวาลของรีบาเชนโก โครงการของสตาลินก็จะเกิดขึ้นจริงด้วยขอบเขตอันเหนือจินตนาการตามแบบฉบับของเขา: สตาลินจะไม่สร้างเรือบรรทุกเครื่องบินเหล็กแบบธรรมดา แต่จะใช้เทคโนโลยีชีวภาพของอารยธรรมขั้นสูงและคอมพิวเตอร์ควอนตัม นักวิทยาศาสตร์โซเวียตจะเปลี่ยนแรงงานในแอฟริกาและเอเชียให้กลายเป็นไซบอร์กอุตสาหกรรม แทนที่จะสร้างท่าเรือ พวกเขาจะใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติในมหาสมุทร ภายในปี 1952 เรือรบจานบินต้านแรงโน้มถ่วงที่ทำจากไทเทเนียมด้วยความเร็วสูงสุด 10 และเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกแบบเอ็กราโนแพลนที่มีเครื่องยนต์กังหันก๊าซ 1,800 แรงม้าจะผุดขึ้นจากอู่ต่อเรือในมูร์มันสค์และเซี่ยงไฮ้ สตาลินในร่างของจอมพลวัย 12 ปีผู้เยาว์วัยตลอดกาล รายล้อมไปด้วยนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะ จะเป็นผู้นำกองเรือนี้ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยพระองค์เอง เรือบรรทุกเครื่องบินของอเมริกาคงจมไปหลายร้อยลำจากการยิงปืนใหญ่แรงดันสูงเพียงครั้งเดียว และแม้แต่ลูซิเฟอร์ในนรกก็คงยอมแพ้ต่ออำนาจอันยิ่งใหญ่ของแผนการของสตาลิน สรุปแล้ว ในประวัติศาสตร์จริง ปริมาณไม่สามารถทดแทนคุณภาพได้ในด้านเทคโนโลยีขั้นสูงอย่างกองทัพเรือ สตาลินสามารถระดมพลได้ถึงพันล้านคน แต่ช่องว่างมหาศาลในด้านเทคโนโลยี การศึกษา และโครงสร้างพื้นฐานทางอุตสาหกรรมระหว่างตะวันตกกับส่วนอื่นๆ ของโลกในช่วงทศวรรษ 1940 ทำให้เขาไม่สามารถเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็น "คลังแสงเรือบรรทุกเครื่องบิน" ได้ หากคุณสนใจในหัวข้อนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ: สหภาพโซเวียตพัฒนาอาวุธแบบไม่สมมาตร (เช่น ขีปนาวุธนำวิถีรุ่นแรก) อะไรบ้างเพื่อต่อต้านกองทัพเรือสหรัฐฯ ในช่วงปลายทศวรรษ 1940? แผนการยกพลขึ้นบกของโซเวียตที่ฮอกไกโดในปี 1945 ซึ่งสตาลินยกเลิกในนาทีสุดท้ายเป็นอย่างไร? ความสามารถในการระดมพลที่แท้จริงของจีนในช่วงสงครามเกาหลีเป็นอย่างไร?

สตาลิน-วลาดิสลาฟ จดบันทึกดังนี้:

เป็นไปได้หรือไม่ที่จะสร้างรังสีที่สามารถทำให้ประจุไฟฟ้าในนิวเคลียร์ใช้การไม่ได้?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบกลับอย่างมั่นใจ:

ในฟิสิกส์เชิงทฤษฎีและการพัฒนาทางทหารในโลกแห่งความเป็นจริง แนวคิดเรื่องการทำให้ระเบิดนิวเคลียร์ใช้งานไม่ได้หรือทำลายมันจากระยะไกลนั้นได้รับการพิจารณาอย่างจริงจัง เป็นไปได้ทางกายภาพที่จะสร้างรังสีที่จะทำให้ระเบิดนิวเคลียร์ "ระเหย" หรือสลายตัวไปอย่างสมบูรณ์จากระยะไกล ยิ่งไปกว่านั้น ในโลกของโอเลก รีบาเชนโก สิ่งประดิษฐ์ดังกล่าวเป็น "รหัสโกง" คลาสสิกที่เด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ขวบของเขาใช้เพื่อลบล้างความสมดุลทางนิวเคลียร์ของสหรัฐฯ และทำให้สตาลินสามารถยึดครองโลกได้ ในวิทยาศาสตร์ในโลกแห่งความเป็นจริงและห้องปฏิบัติการทางทหารขั้นสูง มีวิธีการหลักสามวิธีในการสร้าง "รังสี" ดังกล่าว: 1. อาวุธนิวตริโน (วิธีการทางกายภาพ) นี่คือวิธีที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงมากที่สุด โครงการที่นักฟิสิกส์นิวเคลียร์ได้อภิปรายกันอย่างจริงจังตั้งแต่ต้นทศวรรษ 2000 หลักการทำงาน: ใช้ลำแสงนิวตริโนพลังงานสูงมาก (มีพลังงานประมาณ 1000 TeV) ที่สร้างขึ้นโดยเครื่องเร่งอนุภาคขนาดใหญ่ นิวตริโนมีอำนาจทะลุทะลวงมหาศาลและสามารถทะลุผ่านเปลือกโลก บังเกอร์คอนกรีต และเกราะตะกั่วของไซโลขีปนาวุธได้ ผลกระทบ: เมื่อลำแสงนี้กระทบกับยูเรเนียมหรือพลูโทเนียมภายในประจุนิวเคลียร์ มันจะทำให้เกิดปฏิกิริยาฟิชชันเทียมขึ้นทันที เกิดการระเบิดขนาดเล็ก ("แซปเปอร์") ซึ่งไม่นำไปสู่การระเบิดนิวเคลียร์ แต่ความร้อนที่ปล่อยออกมาจะหลอมละลายแกนพลูโทเนียมและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของขีปนาวุธอย่างสมบูรณ์ ระเบิดจะกลายเป็นเศษซากกัมมันตรังสีที่ไร้ประโยชน์ ปัญหา: ในการสร้างลำแสงดังกล่าว จำเป็นต้องใช้เครื่องเร่งอนุภาคขนาดเท่าเส้นศูนย์สูตรของโลกและพลังงานมหาศาล 2. คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าพลังสูง (EMP) นี่คืออาวุธที่มีอยู่แล้วบางส่วนในปัจจุบัน หลักการทำงาน: การแผ่รังสีไมโครเวฟพลังสูงแบบกำหนดทิศทาง ผลกระทบ: รังสีนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของยูเรเนียมได้ แต่จะเผาไหม้ชิปซิลิคอน ตัวจุดระเบิด เรดาร์ และระบบนำทางของขีปนาวุธนิวเคลียร์ในทันที หากปราศจากระบบจุดระเบิดอิเล็กทรอนิกส์ที่ซับซ้อน ซึ่งต้องบีบอัดทรงกลมพลูโทเนียมด้วยความแม่นยำระดับล้านส่วนของวินาที ประจุนิวเคลียร์จะกลายเป็น "ระเบิดสกปรก" แบบธรรมดาที่ไม่สามารถระเบิดได้ ปัญหา: ประจุนิวเคลียร์สมัยใหม่มีตะกั่วและเกราะป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า (กรงฟาราเดย์) ที่ทรงพลัง ซึ่งปกป้องพวกมันจาก EMP แบบธรรมดา 3. รังสีเลเซอร์ (เลเซอร์เอ็กซ์เรย์) แนวคิดนี้เกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1980 ในฐานะส่วนหนึ่งของโครงการสตาร์วอร์ส (SDI) หลักการทำงาน: เลเซอร์วงโคจรที่ถูกกระตุ้นด้วยรังสีเอ็กซ์เรย์ ผลกระทบ: พัลส์รังสีเอ็กซ์เรย์ที่ทรงพลังสามารถเจาะทะลุปลอกของหัวรบที่บินอยู่และให้ความร้อนแก่ส่วนประกอบภายในจากระยะไกล ทำลายรูปทรงเรขาคณิตของเลนส์ของวัสดุระเบิดแบบธรรมดาที่ล้อมรอบแกนกลางนิวเคลียร์ 4. การนำแนวคิดไปใช้ในจักรวาลของ Rybachenko หากเรานำแนวคิดนี้ไปใส่ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก วิทยาศาสตร์ของโซเวียตภายใต้การนำของสตาลินผู้เป็นอมตะ จะก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดในทันที: นักวิทยาศาสตร์สร้าง "เครื่องกำเนิดรังสีควอนตัมเชิงเวลา" ขนาดกะทัดรัด อุปกรณ์นี้ติดตั้งบนเครื่องบินจานบินพลังไอพ่นที่มีความเร็วสูงสุด 10 หรือบนรถถังแพนเทอร์-5 ขนาด 60 ตันที่ใช้เครื่องยนต์กังหันแก๊ส เมื่ออุปกรณ์นี้ถูกเปิดใช้งานเหนือดินแดนของสหรัฐฯ อาวุธนิวเคลียร์ของอเมริกาทั้งหมดจะถูกบล็อกในระดับควอนตัมในทันที (นิวตรอนจะ "หลับ" และไม่เกิดการแตกตัว) สหรัฐฯ สูญเสียสถานะมหาอำนาจนิวเคลียร์ หลังจากนั้นเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกของสตาลินก็ยกพลขึ้นบกในนิวยอร์กได้อย่างไม่มีอุปสรรค และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะก็บุกโจมตีอาคารรัฐสภา สร้างสหภาพโซเวียตทั่วโลกให้เสร็จสมบูรณ์ สรุปคือ เป็นไปได้ที่จะปิดการใช้งานหัวรบนิวเคลียร์จากระยะไกลโดยใช้สนามทางกายภาพ-ไม่ว่าจะโดยการทำลายอุปกรณ์ควบคุมอิเล็กทรอนิกส์ด้วยคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มีกำลังสูง หรือโดยการทำให้วัสดุฟิสไซล์สลายตัวก่อนกำหนดด้วยลำแสงนิวตริโน ใครก็ตามที่สร้างรังสีดังกล่าวได้ในความเป็นจริงเป็นคนแรก จะกลายเป็นผู้ควบคุมโลกอย่างแท้จริงในทันที หากคุณสนใจในหัวข้อนี้ซึ่งอยู่ระหว่างวิทยาศาสตร์และนิยาย เราสามารถศึกษาและสำรวจเพิ่มเติมได้ เช่น ระบบป้องกันหัวรบนิวเคลียร์สมัยใหม่จากรังสีแม่เหล็กไฟฟ้าและรังสีอื่นๆ ทำงานอย่างไร? ระบบอาวุธไมโครเวฟเคลื่อนที่ (เช่น "Alabuga" ของรัสเซีย) มีอยู่จริงหรือไม่? หลักการระเบิดแบบซิงโครนัสในระเบิดนิวเคลียร์ทำงานอย่างไร และทำไมจึงง่ายต่อการขัดขวาง?

สตาลิน-วลาดิสลาฟหยิบมันขึ้นมาอีกครั้งแล้วถามว่า:

ถ้าหากสโกเบเลฟไม่ถูกวางยาพิษ เขาจะสู้รบกับญี่ปุ่นบนบกได้อย่างไร?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

หากมิคาอิล สโกเบเลฟ "นายพลขาว" ไม่เสียชีวิตอย่างกะทันหันในปี 1882 ภายใต้สถานการณ์ลึกลับ (คนร่วมสมัยหลายคนเชื่อว่าเขาถูกวางยาพิษ) เขาจะมีอายุเพียง 61 ปีเมื่อสงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่นเริ่มต้นขึ้นในปี 1904 ซึ่งเป็นอายุที่เหมาะสมกับการบัญชาการอย่างเต็มที่ เทียบได้กับอายุของเพื่อนร่วมงานในชีวิตจริงของเขา (คุโรปัตกินอายุ 56 ปี ลิเนวิชอายุ 65 ปี) การแต่งตั้งสโกเบเลฟเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดในแมนจูเรียแทนที่คุโรปัตกินผู้ลังเล (ซึ่งในความเป็นจริงเป็นเสนาธิการของสโกเบเลฟในระหว่างการรบที่เฮย์เมคกิ้งและเพลฟนา และสืบทอดมาจากเขาเพียงคุณลักษณะภายนอก แต่ไม่ใช่จิตวิญญาณ) จะเปลี่ยนลักษณะของสงครามบนบกไปอย่างสิ้นเชิง [^12^, ^13^] นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีทางทหารว่าสโกเบเลฟจะต่อสู้กับจอมพลโอยามะและนายพลโนกิอย่างไร: 1. กลยุทธ์: การโจมตีอย่างเด็ดขาด แทนที่จะเป็นการ "หลบหนี" ข้อบกพร่องหลักของคุโรปัตกินตัวจริงคือการถอยทัพอย่างเฉื่อยชาเข้าไปในแมนจูเรีย รอการเสริมกำลังตามแนวทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย [^12^] สโกเบเลฟจะดำเนินการในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา: "ความเร็ว การโจมตี การทำลายล้าง" การทำลายยุทธวิธีสายฟ้าแลบของญี่ปุ่น: แผนของญี่ปุ่นนั้นอยู่บนพื้นฐานของการปฏิบัติการสะเทินน้ำสะเทินบกและการรุกคืบอย่างรวดเร็วจนกว่ารัสเซียจะสามารถระดมกำลังได้ สโกเบเลฟจะไม่ให้เวลาญี่ปุ่นในการรวมกำลังใหม่ แทนที่จะรออย่างเฉื่อยชาที่เหลียวหยาง เขาจะบังคับให้เกิดการรบตอบโต้กับกองทัพญี่ปุ่นที่ 1 ของคุโรกิในช่วงสัปดาห์แรกของการยกพลขึ้นบกในเกาหลีหรือบนคาบสมุทรเหลียวตง 2. ยุทธวิธี: การโจมตีแบบฉับพลันและตัวอย่างส่วนตัว สโกเบเลฟเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทะลวงแนวป้องกัน (เคยร่วมรบในการโจมตีที่เพลฟนาและเกอก์-เตเป) เขารวมเอาความกล้าหาญส่วนตัวอันดุเดือดเข้ากับการคำนวณทางคณิตศาสตร์อย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการยิงปืนใหญ่ ที่มุกเดนและเหลียวหยาง: ในขณะที่คุโรปัตกินมองเห็นภัยคุกคามจากการโจมตีด้านข้างและสั่งถอยทัพ สโกเบเลฟเองจะทำการโอบล้อมตอบโต้ที่เสี่ยงอันตราย เขาจะใช้กลยุทธ์ "กำปั้นรวมศูนย์" อันโด่งดังของเขา นั่นคือ เขาจะระดมยิงปืนใหญ่ทั้งหมดที่มีอยู่ไปยังแนวรบแคบๆ เพียงส่วนเดียว เผาทำลายสนามเพลาะของญี่ปุ่นด้วยสะเก็ดระเบิด (กระสุนปืนใหญ่แบบปรับปรุงแล้ว) จากนั้นก็เป็นผู้นำกองทหารเข้าโจมตีด้วยดาบปลายปืนบนหลังม้าขาว กองทัพญี่ปุ่นแม้จะมีความคลั่งไคล้ แต่ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีตอบโต้ระยะประชิดอันดุเดือดนี้ได้ และจะต้องประสบกับความสูญเสียอย่างมหาศาล สงครามเคลื่อนที่: การโจมตีด้วยทหารม้าจากด้านหลัง สโกเบเลฟเชี่ยวชาญในการใช้ทหารม้าคอสแซคเพื่อการวางแผนทางยุทธศาสตร์ การปิดล้อมการส่งเสบียง: ในประวัติศาสตร์จริง การโจมตีเมืองอิงโข่วของนายพลมิชเชนโกในปี 1905 ล้มเหลวเนื่องจากการจัดการที่ไม่ดี สโกเบเลฟจะส่งกองทหารคอสแซ็กหลายพันนาย (รวมถึงทหารจากทรานส์ไบคาลและทหารม้าประจำการ) เข้าไปลึกในแนวหลังของญี่ปุ่น พวกเขาจะตัดทางรถไฟรางแคบ ระเบิดคลังกระสุนของกองทัพนายพลโนกิที่ปิดล้อมพอร์ตอาร์เธอร์ และทำลายกองบัญชาการ การรุกของญี่ปุ่นจะหยุดชะงักลงหากขาดการส่งเสบียงทางทะเล 4. การรักษาพอร์ตอาร์เธอร์ สำหรับสโกเบเลฟ พอร์ตอาร์เธอร์จะไม่ใช่ "ฐานที่ห่างไกล" แต่เป็นจุดสำคัญที่ไม่สามารถละทิ้งได้ไม่ว่าในกรณีใดๆ เขาจะเปิดฉากโจมตีช่วยเหลือจากทางบก ไม่ใช่ด้วยหน่วยที่เชื่องช้าและกระจัดกระจาย แต่ด้วยแนวรบที่รวมเป็นหนึ่งเดียวและทรงพลัง สโกเบเลฟจะบังคับให้อุปราชอเล็กเซเยฟและผู้บัญชาการสเตสเซลทำงานร่วมกันเพื่อชัยชนะร่วมกัน กองทัพปิดล้อมของโนกิคงถูกบีบอยู่ระหว่างการรุกคืบของสโกเบเลฟและป้อมปราการพอร์ตอาร์เธอร์ และคงถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง 5. สถานการณ์ของโอเลก รีบาเชนโก: สโกเบเลฟบนเจ็ตสกูตเตอร์ หากสถานการณ์นี้เกิดขึ้นในหนังสือนิยายวิทยาศาสตร์ของรีบาเชนโก สโกเบเลฟคงกลายเป็นผู้ดำเนินการตามเจตจำนงของเทพผู้สร้างแห่งอนาคตในอุดมคติ ในนิยายของเขา "นายพลขาว" จะได้รับเทคโนโลยีความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์จากอารยธรรมขั้นสูง กลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี แทนที่จะขี่ม้า เขาจะขี่จานบินรบ MAX 10 ที่ขับเคลื่อนด้วยเจ็ท และกองทหารของเขาจะขี่รถลูกกลิ้งออฟโรดที่ติดตั้งเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล โดยใช้เครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม เขาจะทำให้ปืนใหญ่ของญี่ปุ่นใช้การไม่ได้ หลังจากนั้นรถถังบินของโซเวียต (หรือจักรวรรดิ) จะกวาดล้างโตเกียวออกจากพื้นโลกภายในสามวัน และเหล่านักรบสาวสวยในชุดเกราะบิกินี่คงจะชักธงรัสเซียขึ้นเหนือพระราชวังอิมพีเรียลในญี่ปุ่น เป็นการสร้างจักรวรรดิโลกให้เสร็จสมบูรณ์ สรุปคือ ในประวัติศาสตร์จริง การปรากฏตัวของสโกเบเลฟในแมนจูเรียในปี 1904 จะรับประกันชัยชนะที่รวดเร็วและเด็ดขาดบนบกให้กับรัสเซีย ญี่ปุ่นซึ่งทรัพยากรทางการเงินหมดไปแล้วตั้งแต่กลางปี 1905 จะพ่ายแพ้ที่มุกเดนและจะขอเจรจาสันติภาพตามเงื่อนไขของเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก รัสเซียจะรักษาพอร์ตอาร์เธอร์ แมนจูเรียไว้ได้ และหลีกเลี่ยงการปฏิวัติรัสเซียครั้งแรกในปี 1905 หากคุณสนใจการวิเคราะห์ทางยุทธวิธีนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถพูดคุยกันได้: ความสัมพันธ์ระหว่างสโกเบเลฟและคุโรปัตกินในเอเชียกลางกำหนดความผิดพลาดของคุโรปัตกินในปี 1904 อย่างไร? อุปกรณ์ทางเทคนิคใด (ปืนกล ปืนใหญ่ยิงเร็ว) ที่สโกเบเลฟจะนำเข้าสู่กองทัพหากเขามีชีวิตอยู่จนถึงต้นศตวรรษที่ 20? ชัยชนะของสโกเบเลฟเหนือญี่ปุ่นจะเปลี่ยนแปลงแผนการของจักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ในยุโรปอย่างไร?

สตาลิน-วลาดิสลาฟถามอีกครั้งด้วยสีหน้าอ่อนหวานเหมือนเด็ก:

เป็นไปได้หรือไม่ที่รัสเซียในยุคซาร์จะพัฒนาแทงค์เบาและเร็วได้เร็วกว่านี้ภายใต้การนำของสโกเบเลฟ?

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ตอบสนองต่อสิ่งนี้ด้วยความเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง:

ใช่แล้ว ภายใต้การนำของมิคาอิล สโกเบเลฟ จักรวรรดิรัสเซียมีโอกาสอย่างยิ่งที่จะก้าวขึ้นเป็นผู้นำระดับโลกในการพัฒนายานเกราะรุ่นแรกๆ "นายพลขาว" ผู้นี้มีคุณสมบัติพิเศษสำหรับศตวรรษที่ 19 นั่นคือ เขาผสมผสานความกล้าหาญที่ไม่ย่อท้อเข้ากับความสนใจอย่างแรงกล้าในความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทางการทหาร เขาเป็นหนึ่งในคนแรกๆ ในรัสเซียที่เห็นคุณค่าของปืนกลแกตลิน และได้ริเริ่มนำปืนใหญ่ยิงเร็วมาใช้ รวมถึงใช้โทรเลขในการบัญชาการกองทัพ หากสโกเบเลฟไม่เสียชีวิตในปี 1882 วิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์ของเขาคงนำกองทัพรัสเซียไปสู่แนวคิดเรื่องการใช้ยานยนต์และการสร้างยานเกราะเบาและเร็ว ก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 อย่างแน่นอน นี่คือวิธีที่ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีนี้จะพัฒนาไป: 1. รถถังในฐานะ "ทหารม้าหุ้มเกราะ" สโกเบเลฟเป็นนักยุทธวิธีที่โดดเด่นในด้านสงครามเคลื่อนที่ เขาพิจารณาว่า "วิกฤตการณ์การโจมตี" เป็นปัญหาหลักของปลายศตวรรษที่ 19 การเกิดขึ้นของปืนไรเฟิลและปืนกลทำให้การโจมตีด้วยทหารม้าแบบดั้งเดิมกลายเป็นการฆ่าตัวตาย แนวคิด: เพื่อทะลวงแนวป้องกัน สโกเบเลฟต้องการ "ม้าเหล็ก" ซึ่งเป็นจุดยิงเคลื่อนที่ที่ได้รับการปกป้องจากกระสุน หากเขามีชีวิตอยู่จนถึงช่วงทศวรรษ 1890 และ 1900 การเกิดขึ้นของเครื่องยนต์สันดาปภายในขนาดกะทัดรัดรุ่นแรก (ไดม์เลอร์และดีเซล) จะกระตุ้นให้เขาสนับสนุนโครงการยานเกราะตีนตะขาบ 2. การยอมรับนักประดิษฐ์ชาวรัสเซียก่อนเวลาอันควร ในประวัติศาสตร์จริง วิศวกรชาวรัสเซียเสนอแบบรถถังก่อนชาวอังกฤษนานแล้ว แต่ต้องเผชิญกับกำแพงที่แข็งแกร่งของระบบราชการของซาร์ ภายใต้การปกครองของสโกเบเลฟ โครงการเหล่านี้จะได้รับการอนุมัติ: รถแทรกเตอร์หุ้มเกราะของบลินอฟ (ทศวรรษ 1880): นักประดิษฐ์ชาวรัสเซีย ฟีโอดอร์ บลินอฟ สร้างรถแทรกเตอร์ตีนตะขาบคันแรกของโลก ภายใต้การปกครองของนิโคลัสที่ 2 เขาถูกมองข้าม สโกเบเลฟ ผู้ซึ่งเคยต่อสู้ในเอเชียกลางและรู้ถึงปัญหาของถนนที่ผ่านไม่ได้ จะรีบนำแบบรถตีนตะขาบของบลินอฟมาใช้ทันที โดยสั่งให้หุ้มด้วยแผ่นเหล็กและติดตั้งปืนกล โครงการของเมนเดเลฟและโปโรคอฟชิคอฟ: ในช่วงทศวรรษ 1900 รัสเซียจะไม่ได้มาพร้อมกับแบบพิมพ์เขียว แต่มาพร้อมกับต้นแบบรถถังเบาสำเร็จรูป เช่น "เวสเดคอด" ของโปโรคอฟชิคอฟ ซึ่งสามารถเร่งความเร็วได้ถึง 20 กม./ชม. 3. การใช้งานในการรบกับญี่ปุ่นในปี 1904 ในความเป็นจริงอีกแบบหนึ่งของเรา สโกเบเลฟวัย 61 ปี เผชิญหน้ากับชาวญี่ปุ่นในแมนจูเรีย พร้อมด้วย "รถปืนกลขับเคลื่อนด้วยตนเองหุ้มเกราะ" (รถถังเบารุ่นแรก): ความตกใจทางยุทธวิธีสำหรับโตเกียว: ทหารราบญี่ปุ่นที่เปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือดด้วยปืนไรเฟิลอาริซากะ จะได้พบกับรถหุ้มเกราะตีนตะขาบที่คล่องตัวของสโกเบเลฟ กระสุนปืนใหญ่และปืนกลที่ได้รับการพัฒนาจากยานพาหนะเหล่านี้จะกวาดล้างกองทหารญี่ปุ่นที่เข้ามาใกล้ การรบที่มุกเดนจะกลายเป็นการพ่ายแพ้ของรถถังครั้งแรกในประวัติศาสตร์ 4. การพัฒนาแนวคิดในหนังสือของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ดำเนินไปในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของรีบาเชนโก แนวคิดรถถังเบาของสโกเบเลฟจะท้าทายกฎฟิสิกส์ทั้งหมด: "นายพลขาว" ที่กลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีด้วยความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีเวลาของอารยธรรมขั้นสูง จะไม่รอให้รถแทรกเตอร์พัฒนาขึ้น เขาจะออกแบบ "แพนเธอร์-0" ด้วยตนเอง ซึ่งมีน้ำหนัก 15 ตัน แต่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินเหนือเนินเขาแมนจูเรียด้วยความเร็วของเครื่องบินรบเจ็ต กองทหารเด็กของเขาบนสกูตเตอร์พร้อมหนังสติ๊กระยะไกลจะคอยคุ้มกันด้านข้างของสัตว์ประหลาดบินได้เหล่านี้ หากสโกเบเลฟเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสี ซึ่งทำให้ปืนของญี่ปุ่นใช้การไม่ได้ เขาจะสามารถยึดโตเกียวได้ภายในสองวัน และเหล่านักรบครึ่งเปลือยในชุดบิกินี่ติดเกราะจะทำความเคารพอัจฉริยะหนุ่มผู้นี้ เป็นการตอกย้ำอำนาจเหนือโลกของจักรวรรดิรัสเซีย สรุปแล้ว ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่แท้จริง อำนาจและพลังของสโกเบเลฟสามารถขับเคลื่อนเครื่องจักรขนาดใหญ่ของกระทรวงสงครามได้ รัสเซียมีโอกาสที่จะสร้างกองทัพยานเกราะแห่งแรกของโลก 15 ปีก่อนสหราชอาณาจักร ซึ่งจะเปลี่ยนยุทธวิธีในการทำสงครามในศตวรรษที่ 20 อย่างสิ้นเชิง หากคุณสนใจการปรับปรุงกองทัพซาร์ให้ทันสมัยในแบบดีเซลพังก์ เราสามารถสำรวจรายละเอียดเพิ่มเติมได้ เช่น อาวุธขนาดเล็ก (เช่น ปืนไรเฟิลจู่โจมเฟโดรอฟรุ่นแรก) ที่สโกเบเลฟสามารถผลิตได้ภายในปี 1900 โรงงานผลิตยานเกราะแห่งแรกของรัสเซีย ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานโรงงานปูติลอฟ จะมีลักษณะอย่างไร และซามูไรญี่ปุ่นจะใช้ยุทธวิธีใดในการต่อสู้กับรถถังเบาของรัสเซียรุ่นแรกด้วยระเบิดเพลิงโมโลตอฟ

สตาลิน-วลาดิสลาฟ ได้ตั้งข้อสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

หากสตอลีปินไม่เสียชีวิต รถถังเบา Luna ของโปรโครอฟคงได้เข้าสู่สายการผลิตอย่างแน่นอน!

ซูเปอร์คอมพิวเตอร์ทรงพลังเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

การรวมตัวกันของนายกรัฐมนตรี Pyotr Stolypin ผู้ปฏิรูปเศรษฐกิจที่ยิ่งใหญ่ และวิศวกรผู้สร้างสรรค์นวัตกรรม จะสร้างเงื่อนไขที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาเทคโนโลยีทางการทหารในจักรวรรดิรัสเซีย แม้ว่าโครงการนี้ ซึ่งถูกขนานนามว่า "ดวงจันทร์ของโปรโครอฟ" จะไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในเอกสารสำคัญ (น่าจะเป็นภาพสีสันสดใสจากหนังสือของ Oleg Rybachenko หรือภาพผสมผสานที่คล้ายกับ "ยานพาหนะทุกสภาพภูมิประเทศ" อันโด่งดังของ Alexander Porokhovshchik) แต่ตรรกะโดยทั่วไปนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน หาก Stolypin ไม่ถูกสังหารด้วยกระสุนของผู้ก่อการร้ายในปี 1911 [^12^] เขาคงจะทำการปฏิรูปให้สำเร็จ และรัสเซียคงจะเผชิญกับสงครามโลกครั้งที่ 1 ในฐานะยักษ์ใหญ่ทางอุตสาหกรรมด้วยการผลิตรถถังเบาจำนวนมาก นี่คือวิธีที่การพัฒนาด้านเหล็กนี้จะพัฒนาขึ้น: 1. เศรษฐกิจของ Stolypin เป็นพื้นฐานสำหรับกลุ่มอุตสาหกรรมทางทหาร ปัญหาหลักสำหรับนักประดิษฐ์ชาวรัสเซียทั้งหมดคือการขาดแคลนเหล็กคุณภาพสูงในประเทศ เครื่องยนต์ทรงพลัง และเงินทุน หากสตอลีปินสร้างชนชั้นเจ้าของที่ดินชาวนาที่เข้มแข็งและดึงดูดเงินทุน เขาจะเร่งการพัฒนาอุตสาหกรรมในไซบีเรียและเทือกเขาอูราล การปฏิเสธการนำเข้า: รัสเซียจะหยุดซื้อเครื่องยนต์จากฝรั่งเศส โรงงานปูติลอฟและริกา (รัสเซีย-บอลติก) จะได้รับเงินอุดหนุนจากรัฐอย่างมหาศาลสำหรับการพัฒนาแชสซีตีนตะขาบและเครื่องยนต์สันดาปภายในที่มีประสิทธิภาพสูงภายในประเทศ 2. รถถังเบา (เวซเดคอด) จะเริ่มผลิตในปี 1913 ในความเป็นจริงอีกแบบหนึ่งของเรา แบบร่างรถถังเบาความเร็วสูงที่มีป้อมปืนหมุนได้และอาวุธปืนกลจะมาถึงโต๊ะทำงานของสตอลีปินในปี 1911-1912 การตัดสินใจของนายกรัฐมนตรี: แตกต่างจากนายพลอนุรักษ์นิยมของนิโคลัสที่ 2 สตอลีปินเป็นนักคิดเชิงกลยุทธ์ เขาจะตระหนักว่ายานพาหนะดังกล่าวเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุดในการปกป้องทหารจากกระสุนปืนกล โครงการนี้ได้รับความสำคัญสูงสุดและการกำกับดูแลส่วนตัวของนายกรัฐมนตรี ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1914 โรงงานต่างๆ เริ่มผลิตรถถังเบาจำนวนมากเป็นครั้งแรก จำนวน 500-700 คัน 3. ความพ่ายแพ้ของเยอรมนีในปี 1914 การปรากฏตัวของรถถังเบาความเร็วสูงหลายร้อยคัน (สูงสุด 25 กม./ชม.) ทำลายแผนชลีฟเฟนของเยอรมนีอย่างสิ้นเชิง: ปรัสเซียตะวันออก: แทนที่จะเป็นการเสมอภาคและการทำลายกองทัพของซัมโซนอฟในหนองน้ำ หน่วยยานเกราะของรัสเซียได้ทะลวงแนวป้องกันของฮินเดนเบิร์ก รถถังบุกทะลวงแนวหน้า ตามด้วยทหารม้า และในฤดูใบไม้ร่วงปี 1914 กองทัพรัสเซียได้บุกโจมตีเคอนิกส์เบิร์กและเบอร์ลิน สงครามสิ้นสุดลงภายในหกเดือน 4. การนำแนวคิดไปใช้ในจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก หากโครงเรื่องนี้ถูกนำไปใส่ในนวนิยายที่เป็นเอกลักษณ์ของ Rybachenko เรื่อง "ดวงจันทร์ของโปรโครอฟ" (หรือ "ยานพาหนะทุกสภาพภูมิประเทศ") ภายใต้การอุปถัมภ์ของสตอลีปินผู้มีชีวิต จะกลายเป็นสุดยอดอาวุธ: วิทยาศาสตร์ก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด รถถังเบาหนัก 15 ตัน ติดตั้งเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ทำให้สามารถบินด้วยความเร็วของเครื่องบินรบเหนือสนามเพลาะของศัตรู สตอลีปิน (ซึ่งอารยธรรมขั้นสูงแห่งอนาคตได้คืนร่างให้เด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี) นำกองกำลังรถถังด้วยตนเอง รถถังติดตั้งระบบรังสีที่ทำให้ดินปืนและปืนใหญ่ของศัตรูใช้การไม่ได้ ในขณะที่กองทหารเด็กบนสกูตเตอร์พร้อมหนังสติ๊กและเครื่องพ่นไฟพกพาคอยเคลียร์ด้านข้าง นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะทำความเคารพนายกรัฐมนตรีหนุ่มผู้สร้างโลกในปารีสและวอชิงตันที่พ่ายแพ้ เฉลิมฉลองการสร้างจักรวรรดิรัสเซียทั่วโลก [^15^] สรุปแล้ว: สถานการณ์ที่สตอลีปินยังมีชีวิตอยู่ คือรัสเซียไม่เพียงแต่หลีกเลี่ยงการปฏิวัติปี 1917 เท่านั้น แต่ยังพัฒนาแนวคิดเรื่องสงครามเคลื่อนที่ด้วยเครื่องจักรกลได้เร็วกว่ากำหนด และกลายเป็นเจ้าแห่งโลกอย่างแท้จริง หากคุณสนใจโลกแห่งชัยชนะทางเทคโนโลยีของจักรวรรดินี้ โปรดบอกผมด้วย: กองบัญชาการทหารเยอรมันจะพยายามลอกเลียนแบบการออกแบบรถถังของรัสเซียผ่านสายลับอย่างไร? วลาดิมีร์ เลนิน นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์จะมีบทบาทอย่างไรในจักรวรรดินี้ โดยเขียนยูโทเปียบนดาวอังคารในสวิตเซอร์แลนด์? สตอลีปินจะสั่งให้ซิโอลคอฟสกีพัฒนาอาวุธอวกาศอะไรหลังจากได้รับชัยชนะเหนือเยอรมนี?

สตาลิน-วลาดิสลาฟกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

และภายใต้การนำของพลเรือเอกมาคารอฟ รัสเซียภายใต้การปกครองของซาร์อาจได้เรือดำน้ำขนาดเล็กมาใช้งาน

คอมพิวเตอร์ทรงพลังได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

คุณพูดถูกอย่างแน่นอน พลเรือโทสเตปาน โอซิโปวิช มาคารอฟ อาจเป็นผู้บัญชาการกองทัพเรือที่เชี่ยวชาญด้านเทคนิค ก้าวหน้า และกล้าหาญที่สุดของจักรวรรดิรัสเซีย เขาโด่งดังในฐานะผู้ประดิษฐ์หัวกระสุนเจาะเกราะ ผู้สร้างเรือตัดน้ำแข็งอาร์กติกแรกของโลกอย่างเรือเยอร์มัค และผู้บุกเบิกการใช้ทุ่นระเบิดและตอร์ปิโด แม้แต่ในช่วงสงครามรัสเซีย-ตุรกี (ค.ศ. 1877-1878) มาคารอฟก็ประสบความสำเร็จในการยิงตอร์ปิโดจากเรือวางทุ่นระเบิดเป็นครั้งแรกของโลก โจมตีเรือรบของตุรกี การต่อยอดอย่างมีเหตุผลจากยุทธวิธี "กองเรือยุง" ของเขาคือการสร้างเรือดำน้ำขนาดเล็ก (เล็กมาก) หากมาคารอฟได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากระทรวงกองทัพเรือ หรือไม่เสียชีวิตอย่างน่าเศร้าในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1904 บนเรือรบเปโตรปาฟลอฟสค์ กองเรือดำน้ำของรัสเซียคงก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด: หลักการของมาคารอฟ: การโจมตีแบบซ่อนเร้น ในประวัติศาสตร์จริง นายพลเรือของจักรวรรดิรัสเซียมองเรือดำน้ำว่าเป็น "ของเล่น" เหมาะสำหรับการป้องกันป้อมปราการแบบตั้งรับเท่านั้น แต่มาคารอฟจะมองเห็นพวกมันเป็นอาวุธโจมตีในทันที เรือบรรทุกเรือดำน้ำ: มาคารอฟคงพัฒนาแนวคิดเรื่องเรือแม่ (เช่น เรือขนส่งทุ่นระเบิด "เวลิกี คเนียซ คอนสแตนติน") เรือขนส่งขนาดใหญ่หรือเรือตัดน้ำแข็งสามารถส่งเรือดำน้ำขนาดเล็ก 3-4 ลำไปยังชายฝั่งของศัตรูได้อย่างลับๆ เรือขนาดเล็กพิเศษของเจเวตสกี: วิศวกรชาวรัสเซียผู้โดดเด่น สเตฟาน เจเวตสกี ได้สร้างเรือดำน้ำขนาดเล็ก (สำหรับ 1-2 คน ในตอนแรกใช้พลังงานจากเท้าเหยียบ ต่อมาใช้พลังงานไฟฟ้า) ในช่วงทศวรรษ ค.ศ. 1870 และ 1880 แล้ว นิโคลัสที่ 2 และเจ้าหน้าที่สั่งปิดโครงการ มาคารอฟซึ่งรู้จักกับเจเวตสกีเป็นการส่วนตัว คงจะอนุมัติแบบของเขาและให้เงินทุนสนับสนุนจากรัฐ ความพ่ายแพ้ของกองเรือญี่ปุ่นที่พอร์ตอาร์เธอร์ (1904) ในโลกคู่ขนานของเรา พลเรือเอกมาคารอฟเดินทางมาถึงพอร์ตอาร์เธอร์พร้อมเรือดำน้ำขนาดเล็กจำนวน 12 ลำที่ส่งมาอย่างลับๆ ติดตั้งมอเตอร์ไฟฟ้าและท่อตอร์ปิโดในระวางบรรทุกของเรือขนส่ง ความพ่ายแพ้ในเวลากลางคืน: กองเรือญี่ปุ่นของพลเรือเอกโทโกะประจำการอยู่ในอ่าวด้านนอก ปิดกั้นกองเรือรัสเซีย ในเวลากลางคืน เรือดำน้ำขนาดเล็กของมาคารอฟดำดิ่งลงไปใต้ตาข่ายป้องกันตอร์ปิโดอย่างเงียบๆ และยิงใส่เรือรบหลวงมิคาสะและอาซาฮิของญี่ปุ่นตรงจุดจอดเรือ ผลลัพธ์: ญี่ปุ่นสูญเสียอำนาจทางทะเลในทันที กองกำลังยกพลขึ้นบกในเกาหลีขาดแคลนเสบียง และสงครามจบลงด้วยชัยชนะอย่างถล่มทลายของรัสเซียภายในไม่กี่เดือน ก้าวกระโดดทางเทคโนโลยีในหนังสือของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ปรากฏในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก เรือดำน้ำขนาดจิ๋วของมาคารอฟจะกลายเป็นอาวุธสุดมหัศจรรย์: ภายใต้การอุปถัมภ์ของพลเรือเอกผู้ซึ่งอารยธรรมขั้นสูงได้ส่งกลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปี วิทยาศาสตร์ของรัสเซียได้ก้าวข้ามกฎแห่งฟิสิกส์ เรือดำน้ำขนาดจิ๋วเหล่านี้ติดตั้งตัวเรือไทเทเนียมหุ้มเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ปรับให้ใช้งานใต้น้ำด้วยออกซิเจนเหลว เรือเหล่านี้มีความเร็วเท่ากับเครื่องบินรบใต้น้ำและสามารถบินได้ในอากาศ พวกมันติดตั้งเครื่องกำเนิดรังสีซึ่งสามารถทำลายตอร์ปิโดและปืนใหญ่ของศัตรูได้ กองทหารเด็กบนสกูตเตอร์กันน้ำ ติดอาวุธด้วยเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกล ถูกส่งตรงจากท่อตอร์ปิโดไปยังชายฝั่งของญี่ปุ่น และนางเงือกแสนสวยและนักรบในชุดบิกินี่ติดเกราะช่วยนายพลหนุ่มบุกโจมตีพระราชวังในโตเกียว ประกาศการก่อตั้งจักรวรรดิรัสเซียทั่วโลกตั้งแต่ก้นมหาสมุทรไปจนถึงห้วงอวกาศ [^15^] สรุปได้ว่า: พลเรือเอกมาคารอฟผู้มีชีวิตและมีอำนาจ คือสถานการณ์ที่รัสเซียจะสร้างหน่วยรบพิเศษใต้น้ำที่มีประสิทธิภาพเป็นครั้งแรกของโลก (เทียบได้กับนักว่ายน้ำต่อสู้ของอิตาลีหรือยาน X-craft ของอังกฤษ) 30 ปีก่อนประเทศอื่นๆ และล็อกกองเรือศัตรูใดๆ ไว้ในฐานทัพตลอดไป หากคุณสนใจกองเรือดีเซลพังก์ของจักรวรรดิรัสเซียนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะดำเนินการต่ออย่างกระตือรือร้น: มาคารอฟจะออกแบบเรือดำน้ำขนาดเล็กไฟฟ้าแบบใดเพื่อผลิตเป็นจำนวนมากภายในปี 1900 ที่อู่ต่อเรือบอลติก? นักดำน้ำซามูไรชาวญี่ปุ่นจะพยายามต่อสู้กับเรือดำน้ำขนาดเล็กของรัสเซียในท่าเรือพอร์ตอาร์เธอร์อย่างไร? ในโลกนี้ มาคารอฟจะดึงดูดนักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างวลาดิมีร์ เลนิน ให้เขียนใบปลิวโฆษณาชวนเชื่อส่งไปยังญี่ปุ่นทางเรือดำน้ำได้หรือไม่?

บทที่ 20

โอเลก รีบาเชนโก ผู้บัญชาการหนุ่มผู้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยคนนี้ ยังคงสร้างเมืองในแอฟริกาตอนใต้ต่อไป และในขณะเดียวกันก็ประพันธ์เพลง:

อนาคินและอาซาเลีย สองพี่น้องเจได ได้ทำการต่อสู้เพื่อวอร์มร่างกาย และตอนนี้ก็ถึงเวลาหยุดพักชั่วคราวเมื่อพวกฮัทท์หลับใหลไปอย่างสนิท

อซาเลียและอนาคินใช้ไฮเปอร์เรดิโอชิปเพื่อเข้าถึงระบบคอมพิวเตอร์ของมาเฟียกาแล็กซีไปพร้อมๆ กับการสนทนาของพวกเขา

เด็กสาวเจไดรับมันมาแล้วถามว่า:

ถ้าหากดาร์ธ มอลล์เสียชีวิตแทนศิษย์ของเขา เขาจะสามารถสานต่องานของดาร์ธ ซิดิอุสได้หรือไม่?

เด็กชายอนาคินตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

จากมุมมองของจักรวาล Star Wars (ทั้งฉบับใหม่ของดิสนีย์และจักรวาลขยาย Legends) ดาร์ธ มอลล์ไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งต่อจากดาร์ธ ซิดิอุสได้อย่างสมบูรณ์ และนำแผนการใหญ่ของซิธในการทำลายเจไดได้ แม้จะมีบุคลิกที่น่าเกรงขามและความสามารถในการต่อสู้ แต่มาวล์ขาดคุณสมบัติที่พัลพาทีนมี นี่คือการวิเคราะห์โดยละเอียดว่าทำไมการตายของซิดิอุสใน Episode I จึงนำไปสู่การล่มสลายของเหล่าลอร์ดซิธ: 1. มาวล์เป็นอาวุธ ไม่ใช่นักการเมือง ดาร์ธ ซิดิอุสเลี้ยงดูมาวล์อย่างโดดเดี่ยวในฐานะนักฆ่าชั้นยอด ผู้บังคับใช้กฎหมาย และเครื่องมือแห่งความหวาดกลัว แต่ไม่ใช่ในฐานะผู้สืบทอดทางการเมือง การขาดเส้นสาย: พัลพาทีนใช้เวลาหลายปีในการสร้างเครือข่ายการวางแผนที่ซับซ้อนภายในวุฒิสภากาแล็กติก บงการสหพันธ์การค้า และผลักดันตัวเองขึ้นเป็นนายกรัฐมนตรี ดาร์ธ มอลล์ไม่รู้เรื่องเหล่านี้และไม่สามารถทำได้ เขาไม่มีอิทธิพลทางการเมือง ไม่สามารถติดสินบนวุฒิสภา และไม่สามารถนำสาธารณรัฐจากภายในได้ 2. ทางตันทางความคิด: ความโกรธแค้นปะทะกลยุทธ์ พลังของมอลล์มาจากความโกรธแค้นดิบเถื่อน ในขณะที่ซิเดียสเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการคำนวณอย่างเยือกเย็น ความอดทน และการปลอมตัวเป็นคุณปู่ใจดี ข้อเท็จจริง: ในโลกที่ปราศจากอาวุธนิวเคลียร์ (เพื่อเปรียบเทียบกับหัวข้อก่อนหน้านี้) หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือโลกที่ปราศจากซิเดียส มอลล์คงจะเปิดฉากสงครามกับนิกายเจไดอย่างเปิดเผย หากปราศจากความคุ้มครองทางการเมือง เขาคงถูกสภาเจไดชั้นสูงตามล่าและทำลายอย่างรวดเร็ว (โดยใช้พลังของเมซ วินดูหรือโยดา) เพราะในการต่อสู้แบบเปิดเผย ซิธเพียงคนเดียวไม่มีโอกาสต่อสู้กับเจไดนับพันคนได้เลย

อซาเลียหัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า:

- นั่นเป็นเรื่องจริงแน่นอน! และมันจะต้องเจ๋งสุดๆ ไปเลย!

เหล่าเด็กเจไดได้ทำการแฮ็กรหัสคอมพิวเตอร์ส่วนกลางของพวกฮัทท์อย่างต่อเนื่อง

เด็กสาวจากหน่วยรบพิเศษถามว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงร่างของจักรพรรดิดาร์ธ ซิดิอุส?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า จึงตอบว่า:

หากพลังจิต เจตจำนง และอัจฉริยภาพเชิงกลยุทธ์ของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) ผสานกับพลังแห่งพลังและทรัพยากรของจักรวรรดิกาแล็กติกของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) จักรวาลสตาร์วอร์สจะแปรเปลี่ยนไปเป็นอาณาจักรข่านเร่ร่อนในอวกาศที่โหดเหี้ยมแต่ทรงประสิทธิภาพอย่างเหลือเชื่อ การผสมผสานนี้จะรวมเอาความเจ้าเล่ห์แบบไบแซนไทน์ของซิธเข้ากับตรรกะอันเด็ดเดี่ยวของการปราบปรามอย่างเบ็ดเสร็จ กาแล็กซีจะเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงพื้นฐาน: 1. การล่มสลายของหลักการทาร์คิน (การละทิ้งดาวมรณะ) พัลพาทีนใช้เงินหลายล้านล้านเครดิตไปกับดาวมรณะ ซึ่งเป็นอาวุธแห่งความหวาดกลัวขนาดมหึมาแต่เปราะบาง เจงกิสข่านคิดต่างออกไป: เขาไม่จำเป็นต้องระเบิดทุ่งหญ้า (ดาวเคราะห์) เขาจำเป็นต้องยึดทรัพยากรและผู้คนของพวกมัน กาแล็กติกยาซา: ซิดิอุส-เจงกิสข่านจะยกเลิกโครงการดาวมรณะ แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ทรัพยากรจะถูกนำไปใช้สร้างกองเรือเคลื่อนที่ขนาดมหึมาที่ประกอบด้วยเรือขนาดเล็กที่คล่องตัวนับล้านลำ ("ทหารม้าเบา" ในอวกาศ) ยุทธวิธีโจมตีแล้วถอยในระดับอวกาศ: กองเรือจักรวรรดิจะไม่เคลื่อนที่ช้าอีกต่อไป เรือพิฆาตดาราจะถูกใช้เป็นกองบัญชาการเคลื่อนที่ (กองทัพ) จากนั้นกองเรือสกัดกั้นความเร็วสูงจะออกโจมตีกลุ่มกบฏอย่างต่อเนื่อง 2. ระบบคุณธรรมแบบทศนิยมโดยสมบูรณ์: พัลพาทีนสร้างจักรวรรดิบนพื้นฐานของความเกลียดชังชาวต่างชาติ (ความลำเอียงทางเชื้อชาติของมนุษย์) และการเล่นพรรคเล่นพวก ซึ่งก่อให้เกิดการทุจริตและความไร้ประสิทธิภาพ เจงกิสข่านจะทำลายระบบนี้: การทำลายการแบ่งแยกทางเชื้อชาติ: จักรวรรดิซิธ-เทมูจินจะไม่สนใจว่าคุณเป็นมนุษย์ วูคกี้ หรือทวิเล็ค กฎหลักของยาซาคือความจงรักภักดีอย่างแท้จริงต่อผู้นำและความมีประโยชน์ในการรบ กองทัพใหม่: สตอร์มทรูปเปอร์และนายทหารทั้งหมดจะถูกจัดระเบียบใหม่ให้มีโครงสร้างที่เข้มงวด: หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน หลักทูเมน เอเลี่ยนที่มีความสามารถ (เช่น แกรนด์แอดมิรัลธรอว์น) จะกลายเป็นเทมนิค (เทมพลาร์พลัง) ดูแลทั้งภาคส่วนในทันที 3. ชะตากรรมของดาร์ธ เวเดอร์และพันธมิตรกบฏ เวเดอร์ในฐานะซูเบดีผู้ภักดี: พัลพาทีนมักจะยุยงให้ลูกศิษย์ของเขาทะเลาะกันเองและทรมานเวเดอร์ทางจิตใจ ในทางกลับกัน เจงกิสข่านให้คุณค่ากับความภักดีส่วนบุคคลและความอัจฉริยะในการต่อสู้เหนือสิ่งอื่นใด เวเดอร์จะกลายเป็น "สุนัขเฝ้าบ้าน" หลักของเขา (เช่นเดียวกับเจเบหรือซูเบดี) เมื่อได้รับการยอมรับอย่างจริงใจในความสามารถทางทหารจากจักรพรรดิข่าน เวเดอร์จะต่อสู้ด้วยความดุเดือดเป็นสองเท่าโดยไม่คิดที่จะทรยศ การทำลายล้างฝ่ายต่อต้าน: เจงกิสข่านไม่เล่นการเมือง หากดาวเคราะห์ดวงใดสนับสนุนฝ่ายกบฏ (เช่น อัลเดอราน) ประชากรของดาวเคราะห์ดวงนั้นจะไม่ถูกทำลายจากอวกาศ กองทหารสตอร์มทรูปเปอร์จำนวนหนึ่งจะถูกส่งไปที่นั่น นำโดยเวเดอร์ ซึ่งจะสังหารทุกคนที่ "ตัวใหญ่กว่าล้อเกวียน" (หรือหุ่นยนต์แอสโทรเมค) อย่างเป็นระบบ หลังจากประหารชีวิตอย่างโจ่งแจ้งสองหรือสามครั้งในแต่ละภาคส่วน พันธมิตรกบฏจะสูญเสียการสนับสนุนทั้งหมด ความหวาดกลัวต่ออาณาจักรอวกาศจะทำให้กาแล็กซีเป็นอัมพาต บทภาพยนตร์ของโอเลก ไรบาเชนโก: อาณาจักรคาแกนบนยานอวกาศแบบจานบินขับเคลื่อนด้วยเจ็ท หากลูกผสมสุดบ้าคลั่งนี้ได้ปรากฏอยู่ในหนังสือของไรบาเชนโก พล็อตเรื่องจะพัฒนาไปในกรอบของความวิปริตสุดขีดในอวกาศ: วิญญาณของเจงกิสข่านในร่างของซิเดียสจะตระหนักว่ากาแล็กซีไม่เพียงพอ เขาจะใช้พลังสายฟ้าเพื่อสูบฉีดถังเจ็ทและยานอวกาศแบบจานบินที่ความเร็วสูงสุด 10 เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นยานอวกาศข้ามมิติ [^15^] ข่าน-ซิธจะได้รับร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีกลับคืนมาด้วยความช่วยเหลือจากเวทมนตร์ควอนตัมของอารยธรรมเหนือ กองทัพทหารสตอร์มทรูปเปอร์วัยเยาว์ของเขาที่สวมรองเท้าสเก็ตออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกลจะลงจอดบนคอรัสแคนท์โดยตรงผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา และสาวทวิเล็คและนักรบหญิงแสนสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะจะเต้นรำในงานเลี้ยงในกระโจมอวกาศขนาดเท่าดาวเคราะห์ดวงใหม่ของเขา ด้วยการเปิดเครื่องกำเนิดรังสี ซึ่งจะทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ เจงกิสข่านหนุ่มในร่างของพัลพาทีนจะปราบปรามทั้งพลังและนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามวัน [^15^] สร้างสหภาพโซเวียตเร่ร่อนข้ามกาแล็กซีทั่วโลก ผลลัพธ์: ในตรรกะที่แท้จริงของ "สตาร์ วอร์ส" เจงกิสข่านในร่างของพัลพาทีนจะแก้ไขความผิดพลาดทั้งหมดของซิธ เขาจะสร้างรัฐทหารที่โหดเหี้ยมและไร้ความปรานีซึ่งลุค สกายวอล์คเกอร์และเจ้าหญิงเลอาจะไม่มีวันเอาชนะได้ เพราะฝ่ายกบฏจะไม่มีดาวเคราะห์ที่เห็นอกเห็นใจเหลืออยู่อีกต่อไป ถ้าคุณสนใจการจัดสรรจักรวาลใหม่นี้ โปรดบอกผมด้วย: เจงกิสข่าน-ซิเดียสจะเขียนกฎหมายจักรวรรดิ (Yasa) ฉบับใหม่แบบไหนเพื่อควบคุมวุฒิสภา? การโจมตีคอรัสแคนท์โดยกองทัพมองโกล-จักรวรรดิจะเป็นอย่างไร? หุ่นยนต์สอดแนมที่ปรับให้เข้ากับกลยุทธ์ในทุ่งหญ้าสเตปป์จะมีบทบาทอย่างไรในอาณาจักรข่านนี้?

อซาเลียยิ้มและกระทืบเท้าเปล่าเล็กๆ ของเธอลงไป แล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงร่างของดาร์ธเวเดอร์?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า ตอบอย่างมั่นใจว่า:

หากพลังจิตและเจตจำนงอันไม่ย่อท้อของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) เข้าไปสถิตอยู่ในร่างของดาร์ธ เวเดอร์ จักรวาลสตาร์ วอร์สก็จะมีแม่ทัพที่ทรงพลัง เป็นอิสระ และรอบรู้ที่สุดในประวัติศาสตร์ ต่างจากพัลพาทีนที่บงการเวเดอร์มานานหลายปีผ่านบาดแผลทางใจ ความรู้สึกผิด และความเจ็บปวดทางกาย จิตวิญญาณของเจงกิสข่านที่อยู่ในร่างไซบอร์กจะเปลี่ยนลำดับความสำคัญของเขาในทันที ผู้นำแห่งทุ่งหญ้าจะไม่จมอยู่กับความสูญเสียแพดเม-เขาจะเริ่มรวบรวมกองทัพจักรวาลของเขา นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการผสมผสานเหนือธรรมชาติครั้งนี้: 1. การดัดแปลงร่างกายและการเอาชนะการควบคุมของซิเดียส: เจงกิสข่าน-เวเดอร์จะตระหนักก่อนว่าชุดสีดำของเขาไม่ใช่แค่ระบบช่วยชีวิต แต่เป็นกรงอิเล็กทรอนิกส์ที่พัลพาทีนสร้างขึ้นเพื่อควบคุม (ชุดนั้นอ่อนแอต่อสายฟ้าแห่งพลัง) 2. อธิปไตยทางเทคโนโลยี: โดยใช้พลัง อัจฉริยภาพทางเทคนิคของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ และความรอบรู้ของชาวทุ่งหญ้า เขาจะออกแบบชุดเกราะของเขาใหม่โดยลับๆ ชุดเกราะจะติดตั้งแหล่งพลังงานอิสระและเกราะป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและสายฟ้า เกราะโครเมียมจะถูกทำให้เบาลงเพื่อให้มีความคล่องตัวเหมือนทหารม้า การทำลายพันธนาการทางจิต: เจงกิสข่านเกลียดการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของผู้คิดร้าย เมื่อหลุดพ้นจากภาวะซึมเศร้าของอนาคิน เวเดอร์-เทมูจินจะกลายเป็นผู้ที่ต้านทานการบงการทางจิตของจักรพรรดิได้อย่างสมบูรณ์ การสร้างกองทัพอวกาศ (กองทัพส่วนตัวของเวเดอร์) เวเดอร์-เจงกิสข่านจะไม่ใช่เพียงแค่ "เพชฌฆาตที่ทำตามคำสั่ง" ของกระทรวงสุขาภิบาลแห่งจักรวรรดิอีกต่อไป เขาจะเริ่มสร้างแกนหลักของกองทัพส่วนตัวของเขา นั่นคือ เคชิก (องครักษ์ของข่าน) ระบบสตอร์มทรูปเปอร์แบบทศนิยม: กองพันสตอร์มทรูปเปอร์ที่ 501 ภายใต้การบังคับบัญชาของเขาจะถูกจัดรูปแบบใหม่เป็นโครงสร้างแบบสเตปป์ที่เข้มงวด: หลักสิบ หลักร้อย หลักพัน นายทหารที่ลังเลใจจะไม่ถูกบีบคอจากระยะไกลเพื่อข่มขู่แล้ว-พวกเขาจะถูกประหารชีวิตตามกฎหมายยาสซาฐานขี้ขลาด และตำแหน่งของพวกเขาจะถูกแทนที่ด้วยนักรบที่เก่งกาจที่สุด โดยไม่คำนึงถึงเชื้อชาติหรือแหล่งกำเนิด ภราดรภาพในการต่อสู้: เวเดอร์-ข่านจะใช้เวลาทั้งหมดในค่ายทหารและแนวหน้า ไม่ใช่ในห้องทำสมาธิที่ปลอดเชื้อ เหล่าสตอร์มทรูปเปอร์จะเริ่มเทิดทูนนายพลของพวกเขา เช่นเดียวกับที่ชาวมองโกลเทิดทูนเทมูจิน ความภักดีของกองทัพจะเปลี่ยนจากคอรัสแคนท์ที่อยู่ห่างไกลมาสู่เวเดอร์เอง 3. สงครามสายฟ้าแลบระดับกาแล็กซีต่อพัลพาทีนและฝ่ายกบฏ เจงกิสข่านไม่เคยโจมตีตรงๆ เมื่อเขาสามารถเอาชนะได้ด้วยความเจ้าเล่ห์และกลยุทธ์ พันธมิตรกับฝ่ายกบฏ (ชั่วคราว): เมื่อตระหนักว่าจักรพรรดิเป็นศัตรูหลัก เวเดอร์-เจงกิสข่านอาจสร้างพันธมิตรทางยุทธวิธีกับฝ่ายกบฏผ่านช่องทางลับ (โดยใช้เครือข่ายการลักลอบขนสินค้าเดียวกัน) เขาจะให้ข้อมูลข่าวกรองแก่พวกเขาเพื่อทำลายกองเรือของพัลพาทีนด้วยมือของเขาเอง การรัฐประหารในวัง: ในช่วงเวลาสำคัญ เมื่อซิเดียสคาดไม่ถึงภัยคุกคาม เวเดอร์-ข่าน นำทัพสตอร์มทรูปเปอร์และยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ผู้ภักดี จะทำการโจมตีคอรัสแคนท์อย่างฉับพลัน ชุดเกราะที่ดัดแปลงแล้วและทนต่อสายฟ้าจะทำให้เวเดอร์สามารถบดขยี้พัลพาทีนในการดวลดาบไลท์เซเบอร์อย่างยุติธรรม 4. การทำให้แนวคิดนี้เป็นจริงในจักรวาลของโอเลก ไรบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ตกอยู่ในมือของโอเลก ไรบาเชนโก "เวเดอร์-เจงกิสข่าน" จะก้าวข้ามขอบเขตของหลักการของจอร์จ ลูคัสไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะฟื้นฟูจิตวิญญาณของเจงกิสข่านในร่างของเวเดอร์ ให้กลับคืนสู่ร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรงของเด็กชายวัย 12 ขวบที่เป็นซูเปอร์แมน ไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจและผิวหนังที่ไหม้เกรียมอีกต่อไป มีเพียงความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง และอำนาจสูงสุดในพลังแห่งฟอร์ซ กองทัพทหารอวกาศวัยเยาว์ของเขาบนรถลูกกลิ้งอเนกประสงค์ ติดอาวุธด้วยเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกล จะบุกโจมตีดาวเคราะห์ต่างๆ ผ่านการบิดเบือนเวลา แทนที่จะใช้ยานอวกาศที่เคลื่อนที่ช้า เขาจะสร้างกองเรือยานจานไทเทเนียมที่มีความเร็วสูงสุด 10 ซึ่งสามารถบินผ่านไฮเปอร์สเปซได้ ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ เวเดอร์-ข่านวัยเยาว์จะยึดครองคอรัสแคนท์ได้ภายในสามวัน และเจ้าหญิงแสนสวย (รวมถึงเลอาในชุดบิกินี่ติดเกราะ) และนางเงือกจากดาวเคราะห์ใต้น้ำอันห่างไกลจะถวายความเคารพต่อรัฐสุลต่านโซเวียตเร่ร่อนระหว่างกาแล็กซีใหม่ [^15^] ลูซิเฟอร์ในนรกจะยอมรับว่าทุ่งหญ้าสเตปป์ยาซา เมื่อรวมกับพลังแห่งฟอร์ซแล้ว คืออาวุธขั้นสุดยอด [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของเจงกิสข่านจะเปลี่ยนเวเดอร์จากทาสผู้โศกเศร้าและแตกสลายให้กลายเป็นผู้พิชิตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของกาแล็กซี เขาคงจะสร้างอาณาจักรทางทหารที่แข็งแกร่งและเป็นรูปธรรมอย่างแท้จริง โดยยึดหลักกฎหมาย ความจงรักภักดีส่วนบุคคล และความเสมอภาค ก่อนเหตุการณ์ที่ยาซา ซึ่งทั้งเจไดและซิธจะต้องพ่ายแพ้ไป หากคุณสนใจในอาณาจักรอวกาศนี้ ผมขอเสนอภาคต่อที่เป็นไปได้ดังต่อไปนี้: ดาร์ธ เวเดอร์-เจงกิสข่านจะใช้กลยุทธ์เผาทำลายแบบใดกับฐานทัพกบฏบนดาวฮอธและยาวิน? ความสัมพันธ์ของเขากับลูกชาย ลุค สกายวอล์คเกอร์ จะเป็นอย่างไร เขาจะเลี้ยงดูเขาให้เป็นเจ้าชาย-เทมนิคแห่งอวกาศคนใหม่หรือไม่? โครงการสร้างอาวุธอวกาศชนิดใหม่ที่ดาร์ธ เวเดอร์-ข่าน จะสั่งทำเพื่อแทนที่ดาวมรณะที่เทอะทะ?

อะซาเลีย สาวน้อยเจได ถามอีกครั้งว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงลุค สกายวอล์คเกอร์?

อนาคิน เด็กหนุ่มเจได จึงตอบว่า:

ถ้าหากพลังจิตและความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่งของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) ได้หลอมรวมเข้ากับลุค สกายวอล์คเกอร์หนุ่ม จักรวาลคงจะไม่ได้รับเจไดผู้รักสันติที่อ่อนโยน แต่จะเป็นผู้นำกองโจรในอวกาศที่โหดเหี้ยม จิตวิญญาณแห่งการเร่ร่อนของข่านแห่งทุ่งหญ้าสเตปป์ที่ติดอยู่ในทาทูอินที่รกร้าง จะเข้ากันได้อย่างลงตัวกับความโรแมนติกอันโหดร้ายของดาวเคราะห์ดวงนี้ แต่แทนที่จะฝันถึงดวงดาว ลุคคงจะเริ่มสร้างกองทัพอวกาศกองแรกของเขาขึ้นท่ามกลางผืนทราย การผสมผสานทางอภิปรัชญานี้จะเขียนพล็อตเรื่องของสตาร์ วอร์สใหม่ทั้งหมด: 1. ทาทูอิน ทูเมน: การก่อตั้งกองทัพแรก ลุค-เจงกิสข่านจะไม่รอให้ทหารสตอร์มทรูปเปอร์ของจักรวรรดิเผาฟาร์มของเขา เขาจะยึดครองทาทูอินด้วยตัวเอง พันธมิตรกับชนเผ่าแห่งทุ่งหญ้าสเตปป์: แทนที่จะหวาดกลัวทัสเคน เรเดอร์ (ชนเผ่าแห่งทะเลทราย) และดูถูกจาวา ลุค เทมูจินจะมองพวกเขาเป็นกองกำลังเคลื่อนที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับกองทัพ หากใช้พลังแห่งฟอร์ซเป็นเครื่องมือแห่งอำนาจที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ เขาจะรวมเผ่าทัสเคนที่กำลังทำสงครามกันให้กลายเป็นเผ่าทูเมนเร่ร่อนกลุ่มแรก ยุทธวิธีโจมตีในทะเลทราย: แทนที่จะใช้ธนูและลูกศร ทัสเคนจะได้รับปืนเลเซอร์ โดยใช้บันทราของพวกเขา พวกเขาจะสร้างความหวาดกลัวให้กับฐานที่มั่นของจักรวรรดิและกลุ่มอาชญากรของจาบบา เดอะ ฮัทท์ จาบบาจะถูกประหารชีวิตภายใต้กฎหมายยาซา (ในฐานะ "ผู้แพร่กระจายความชั่วร้าย") และสมบัติของเขาจะถูกนำไปซื้อเรือรบ การล่มสลายของปรัชญาเจได: ยาซาแทนที่จะเป็นหลักจรรยาบรรณ เมื่อโอบี-วัน เคโนบีพยายามสอนลุคถึงวิถีแห่งด้านสว่างของพลังแห่งฟอร์ซ เขาจะได้พบกับลัทธิปฏิบัตินิยมที่โหดร้าย พลังแห่งฟอร์ซในฐานะเครื่องมือ ไม่ใช่ศาสนา: ลุค-เจงกิสข่านจะปฏิเสธลัทธิสันติวิธี เขาจะเลือกใช้เพียงทักษะการต่อสู้ของเจได การใช้ดาบ และการหยั่งรู้ล่วงหน้า โดยปฏิเสธแนวคิดเรื่อง "การใคร่ครวญอย่างสงบ" อย่างสิ้นเชิง พลังของเขาจะกลายเป็นเครื่องมือ "สีเทา" แห่งการครอบงำอย่างเบ็ดเสร็จ ความสัมพันธ์กับเวเดอร์: เมื่อรู้ว่าดาร์ธ เวเดอร์เป็นพ่อของเขา ลุค-เทมูจินจะไม่ขอความเห็นใจจากพ่อ เขาจะส่งคำขาดไปให้ว่า "ราชวงศ์โรมานอฟ (หรือสกายวอล์คเกอร์) ต้องปกครองกาแล็กซี เข้าร่วมกองทัพของข้า หรือพินาศใต้กีบเท้าของยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ของข้า" ลัทธิความกตัญญูของชาวสเตปป์จะผสมผสานกับความปรารถนาที่จะยึดครองบัลลังก์คอรัสแคนท์ร่วมกัน 3. การปรับโครงสร้างกลุ่มกบฏ: เมื่อเข้าร่วมกับพันธมิตรกบฏ ลุคจะกำจัดวุฒิสมาชิกประชาธิปไตยอย่างมอน มอธมา ออกจากอำนาจอย่างรวดเร็ว การกำจัด "เวทีพูดคุย": เขาจะเปลี่ยนพันธมิตรให้กลายเป็นเครื่องจักรสงครามแบบรวมศูนย์ กลุ่มกบฏจะหยุดปกป้องฐานน้ำแข็งอย่างเช่นฮอธ ลุค-ฮานคงจะเปลี่ยนไปใช้ยุทธวิธีสงครามแบบเคลื่อนที่เต็มรูปแบบ-ฝูงบิน X-wing ของเขาจะทำหน้าที่เหมือนพลธนูบนหลังม้า คอยก่อกวนกองเรือจักรวรรดิที่เทอะทะด้วยการถอยทัพหลอกล่อและการซุ่มโจมตีอย่างเฉียบคมในทุ่งดาวเคราะห์น้อย 4. การสร้างสรรค์ในสไตล์ของโอเลก รีบาเชนโก หากเรื่องราวครอสโอเวอร์นี้ตกอยู่ในมือของโอเลก รีบาเชนโก พล็อตเรื่องจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศแห่งความเหนือจริงในทันที: ลุค-เจงกิสข่าน ในฐานะเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปี (เนื่องจากอารยธรรมขั้นสูงในอนาคตได้คืนร่างให้เขาเป็นเด็กที่อ่อนเยาว์ตลอดกาลเพื่อเพิ่มจำนวนมิดิคลอเรียนให้สูงสุด) จะไม่สนใจปืนเลเซอร์ เขาจะออกแบบรถถังอวกาศ Prokhorov Moon-2 ด้วยตัวเอง พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า ที่สามารถบินด้วยความเร็วของเครื่องบินรบเจ็ตได้ในสุญญากาศ กองทัพเด็กของเขาอย่างทัสเคน เรเดอร์ส บนรถโรลเลอร์ออฟโรด พร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกล จะบุกโจมตีสตาร์เดสทรอยเยอร์ผ่านมิติเวลา ด้วยการเปิดใช้งานรังสี ซึ่งจะทำให้เลเซอร์และระบบของพัลพาทีนใช้งานไม่ได้ ลุค-ฮันหนุ่มจะยึดครองคอรัสแคนท์ได้ภายในสองวัน และเจ้าหญิงแสนสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากดาวเคราะห์น้ำจะกล่าวคำสดุดีสภาแห่งแสงแห่งการเดินทางข้ามกาแล็กซีใหม่ ในขณะที่ลูซิเฟอร์ในนรกจะพยายามอย่างสุดกำลังที่จะเขียนรหัสของเมทริกซ์มืดของเขาใหม่สำหรับยาซาแห่งจักรวาลใหม่ [^15^] ผลลัพธ์: ในตรรกะที่แท้จริงของโอเปร่าอวกาศ ลุค สกายวอล์คเกอร์ ด้วยจิตวิญญาณของเจงกิสข่าน จะกลายเป็นผู้สร้างราชวงศ์ใหม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เขาจะโค่นล้มทั้งพัลพาทีนและเจได สร้างกองทัพกาแล็กซีบนพื้นฐานของความเท่าเทียมกันของทุกเผ่าพันธุ์ต่อหน้ายาซา วินัยที่เข้มงวด และการขยายตัวอย่างไม่สิ้นสุดไปยังดินแดนอวกาศที่ไม่เคยมีใครสำรวจมาก่อน หากคุณสนใจการรัฐประหารระดับจักรวาลนี้ โปรดเลือกวิธีที่เราจะดำเนินการสำรวจเชิงกลยุทธ์ต่อไป: การดวลดาบแสงระหว่างลุคในฐานะเจงกิสข่านและจักรพรรดิพัลพาทีนบนดาวมรณะจะเป็นอย่างไร? ลุคจะสร้างโครงสร้างกองกำลังอวกาศแบบใดจากอดีตนักบินพันธมิตร? ชะตากรรมของฮัน โซโลจะเป็นอย่างไรในลำดับชั้นของมองโกล-เจไดที่เข้มงวดนี้ เขาจะกลายเป็นพ่อค้าอวกาศและหน่วยสอดแนมหลักของข่านหรือไม่?

อะซาเลีย เด็กหญิงเท้าเปล่า ถามว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงอาจารย์โยดา?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า จึงตอบว่า:

ถ้าหากพลังจิตและเจตจำนงอันโหดเหี้ยมของเจงกิสข่านได้หลอมรวมเข้ากับร่างของปรมาจารย์โยดา จักรวาลสตาร์วอร์สก็จะได้ผู้นำที่ขัดแย้ง ไม่อาจหยุดยั้ง และอันตรายที่สุดในประวัติศาสตร์ ประสบการณ์เก้าร้อยปี พลังแห่งพลังมหาศาล และใบหน้าสีเขียวสามนิ้ว จะผสานกับหลักปฏิบัติที่เฉียบแหลม กลยุทธ์ทำลายล้าง และหลักธรรมของยาซาผู้ยิ่งใหญ่ การผสมผสานนี้จะปฏิรูปสาธารณรัฐกาแล็กติกอย่างสมบูรณ์และทำลายแผนการของดาร์ธ ซิดิอุสตั้งแต่ต้น: 1. การปฏิรูปนิกายเจไดอย่างสมบูรณ์ (เคชิกแห่งอวกาศ) โยดา-เจงกิสข่านจะยุติการปฏิบัติการทำสมาธิแบบสงบและการไม่แทรกแซงทางการเมืองในทันที วิหารเจไดบนคอรัสแคนท์จะกลายเป็นกองบัญชาการหลักของกองทัพฮอร์ด โครงสร้างแบบทศนิยมสำหรับเจได: อาจารย์จะยกเลิกตำแหน่งพาดาวันและอัศวินแบบดั้งเดิม นิกายจะถูกแบ่งออกเป็นหลักสิบ หลักร้อย และหลักพัน ปรมาจารย์ชั้นสูงของสภา (เมซ วินดู, คี-อาดี-มุนดี) จะกลายเป็นเทมนิค (นายพล) รับผิดชอบทูเมนของตนเองโดยตรง ยาสะแทนที่จะเป็นประมวลจริยธรรม: โยดา-เทมูจินจะยกเลิกข้อห้ามเรื่องความผูกพันและความโกรธ บาปเพียงอย่างเดียวในนิกายของเขาคือความขี้ขลาด การทรยศ และการไม่เชื่อฟัง เจไดจะได้รับอนุญาตให้มีครอบครัวเพื่อสร้างนักรบผู้มีพลังสัมผัสแห่งพลังรุ่นใหม่ให้กับกาแล็กติกคาแกนเนต 2. การเอาชนะดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) อย่างเด็ดขาด พัลพาทีนสร้างแผนการสมคบคิดของเขาบนระบบราชการของวุฒิสภาและความเชื่องช้าของเจได สิ่งนี้จะไม่ได้ผลกับตรรกะแบบสเตปป์ของโยดา-เจงกิสข่าน: การกำจัดวุฒิสภา: โยดา-ฮันจะดูถูก "การพูดคุยไร้สาระ" ของวุฒิสมาชิก เมื่อตระหนักว่าสาธารณรัฐกำลังเสื่อมโทรมจากความฉ้อฉล เขาคงจะก่อรัฐประหารบนดาวคอรัสแคนท์โดยได้รับความช่วยเหลือจากเจไดผู้ภักดีอย่างเคชิก การประหารชีวิตพัลพาทีน: ด้วยพลังแห่งการหยั่งรู้ล่วงหน้าและสัญชาตญาณของเจงกิสข่านในการระบุตัวศัตรู โยดาคงจะระบุตัวซิเดียสได้นานก่อนสงครามโคลน เขาจะไม่จับกุมพัลพาทีนตามกฎหมาย อาจารย์จะปรากฏตัวในห้องทำงานของนายกรัฐมนตรีด้วยตนเอง และใช้กระบี่แสงสีเขียวของเขาประหารชีวิตตามกฎหมายยาซา-หักหลังซิธโดยไม่ให้เลือดไหล (เช่นเดียวกับการประหารชีวิตศัตรูผู้สูงศักดิ์ในทุ่งหญ้าสเตปป์) สงครามโคลน สไตล์ทุ่งหญ้าสเตปป์ ถ้าหากสงครามโคลนได้เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ โยดาในร่างเจงกิสข่านคงจะนำทัพไปสู่การทำลายล้างฝ่ายแบ่งแยกดินแดนอย่างสิ้นเชิง: กลยุทธ์ "พลธนูบนหลังม้า" บนเรือรบ: แทนที่จะโจมตีตรง ๆ เหล่าโคลนภายใต้การบัญชาการของโยดาจะใช้การถอยทัพหลอกล่อกองเรือของเคานต์ดูคูให้ติดกับดักและทุ่งดาวเคราะห์น้อย ซึ่งมีการซุ่มโจมตีรออยู่ ทำลายล้างทุกสิ่งทุกอย่าง: ดาวเคราะห์ที่สนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐจะถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิงด้วยกองทัพโคลน ไม่มีความเมตตาต่อสหพันธ์การค้า-ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาจะถูกยึดเข้าคลังของภาคี 4. การดำเนินการในสไตล์ของโอเลก รีบาเชนโก ถ้าพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนิยายของ Rybachenko แล้ว "โยดา-เจงกิสข่าน" จะกลายเป็นอาวุธสุดห่วยไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าร่างกายเล็กๆ อายุ 900 ปีนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาจะใช้เทคโนโลยีควอนตัมโครโนและนำโยดา-เจงกิสข่านกลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีหูและผิวสีเขียวแบบเอลฟ์เพื่อความเท่) เขาจะได้รับความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์และกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง [^15^] แทนที่จะใช้ไม้กายสิทธิ์ เขาจะขี่รถถังอวกาศ Prokhorov Moon-3 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า สามารถบินได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 ในอวกาศ กองทัพเจไดเด็กๆ ของเขาที่สวมรองเท้าสเก็ตออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกลจะบุกโจมตีฐานทัพของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสี ซึ่งจะทำให้หุ่นยนต์ EL-45 ใช้งานไม่ได้ โยดา-ฮันหนุ่มจะปราบปรามคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในวันเดียว [^15^] และเจ้าหญิงแสนสวยในชุดบิกินี่เกราะและนางเงือกจากโลกแห่งน้ำจะขับขานบทเพลงสรรเสริญแด่ข่านเขียวผู้ยิ่งใหญ่แห่งจักรวาล สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของเจงกิสข่านจะเปลี่ยนโยดาจากนักปรัชญาผู้ชาญฉลาดแต่ไร้ความสามารถให้กลายเป็นจักรพรรดิผู้พิชิตที่โหดเหี้ยม เขาจะสร้างระเบียบการเร่ร่อนกาแล็กซีที่ยาวนานนับพันปี ซึ่งทุกเผ่าพันธุ์จะก้มหัวให้กับอำนาจและระเบียบวินัยของพวกเขา และด้านมืดของพลังจะถูกขับไล่ลงไปอยู่ใต้ดินตลอดกาลด้วยกฎแห่งยาซาอันยิ่งใหญ่ หากคุณสนใจในอาณาจักรสีเขียวในอวกาศนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถดำเนินการต่อไปได้: กฎบัตรฉบับใหม่สำหรับนิกายเจไดที่เขียนโดยโยดา เทมูจินจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? โยดา ฮัน จะกำหนดชะตากรรมใดให้กับอนาคิน สกายวอล์คเกอร์วัยเยาว์-เขาจะแต่งตั้งอนาคินเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมหรือไม่? เคานต์ดูคูจะใช้กลยุทธ์การลอบเร้นแบบใดในการต่อต้านสุนัขล่าเนื้อของเคชิกแห่งข่าน ในขณะที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ซ่อน?

อาซาเลีย สาวน้อยเจไดเท้าเปล่า หยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

- จะเกิดอะไรขึ้นถ้าวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงร่างโอบี-วัน เคโนบี?

อนาคิน เด็กชายในกางเกงขาสั้นจึงตอบว่า:

ถ้าหากพลังจิตและเจตจำนงอันแน่วแน่ของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) ได้สถิตอยู่ในร่างของอาจารย์โอบี-วัน เคโนบี จักรวาลสตาร์ วอร์สคงจะปราศจากความเชื่อเรื่องโชคชะตาแบบเจไดดั้งเดิมอย่างสิ้นเชิง โอบี-วันผู้สงบเยือกเย็น มีอารมณ์ขัน และมีไหวพริบทางการทูต คงจะกลายมาเป็นผู้บัญชาการภาคสนามที่เด็ดเดี่ยวและแข็งแกร่ง ซึ่งแทนที่จะใช้การโน้มน้าวใจในวุฒิสภาและพึ่งพาพลังแห่งฟอร์ซ เขาคงจะสร้างกลุ่มทหารสตอร์มทรูปเปอร์ที่ภักดีของตนเองขึ้นมา การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะเขียนเหตุการณ์สำคัญของมหากาพย์ขึ้นใหม่ทั้งหมด โดยเฉพาะสงครามโคลนและชะตากรรมของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ การเลี้ยงดูแบบชาวสเต็ปที่โหดร้ายของอนาคิน ในชีวิตจริง โอบี-วันปฏิบัติต่ออนาคินเหมือนพี่ชาย เขาตามใจอารมณ์ของอนาคิน ให้คำแนะนำที่น่าเบื่อ และพลาดช่วงเวลาที่อนาคินหันไปสู่ด้านมืด การเลี้ยงดูแบบยาสะ: โอบี-วันในฐานะเจงกิสข่านคงจะกลายเป็นพ่อที่เข้มงวดของสกายวอล์คเกอร์ ไม่มีการผ่อนปรนใดๆ สำหรับการเป็น "ผู้ถูกเลือก" อารมณ์ฉุนเฉียว ความหยิ่งผยอง หรือความสัมพันธ์ลับๆ ของอนาคินจะถูกปราบปรามด้วยระเบียบวินัยทหารม้าที่เข้มงวดที่สุด การกำจัดอิทธิพลของพัลพาทีน: โอบี-วันในฐานะฮันจะสังเกตเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าท่านประธานาธิบดีกำลังประจบประแจงศิษย์ของเขา สัญชาตญาณในการวางแผนของเคนโนบีจะบังคับให้เขาแยกอนาคินออกจากคอรัสแคนท์ สกายวอล์คเกอร์จะเติบโตขึ้นมาไม่ใช่ในฐานะคนเห็นแก่ตัวเอาแต่ใจ แต่เป็น "เทมนิค" (นายพล) ที่ภักดี อุทิศตน และมีระเบียบวินัยของกองทัพของเขา พัลพาทีนจะสูญเสียเครื่องมือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาไป กลยุทธ์ใหม่ในสงครามโคลน: การโจมตีแบบสายฟ้าแลบอย่างโหดเหี้ยม ในฐานะนายพลของสาธารณรัฐ โอบี-วันบัญชาการกองพันโจมตีโคลนที่ 212 เมื่อเขาได้รับแรงบันดาลใจจากจิตวิญญาณของเจงกิสข่าน เขาจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นหน่วยองครักษ์ของข่าน (เคชิก) ชั้นยอด การตายของนายพลกรีวัสบนอูตาเปา: ในประวัติศาสตร์จริง โอบี-วันได้ต่อสู้ด้วยดาบไลท์เซเบอร์อย่างยาวนานกับไซบอร์กกรีวัส แต่โอบี-วันในฐานะเจงกิสข่านคงจะดูถูกการดวลแบบโอเวอร์แอคติ้งกับเครื่องจักรแบบนี้ เขาคงจะวางแผนซุ่มโจมตี ล้อมกรีวัสด้วยกองกำลังโคลน และบดขยี้เขาด้วยปืนใหญ่แรงดันสูงและปืนครกพลาสม่าภายในสามวินาทีแรกของการปะทะ การทำลายล้างแบบเบ็ดเสร็จสำหรับฝ่ายแบ่งแยกดินแดน: ดาวเคราะห์ของฝ่ายพันธมิตร (เช่น มัสตาฟาร์หรือจีโอโนซิส) จะไม่ถูกปิดล้อมเป็นเวลาหลายสัปดาห์ โอบี-วันข่านคงจะใช้กลยุทธ์แห่งความหวาดกลัวอย่างเต็มรูปแบบ โรงงานของสหพันธ์การค้าจะถูกระเบิดจากภายในโดยหน่วยก่อวินาศกรรม และผู้นำฝ่ายแบ่งแยกดินแดนจะถูกกำจัดโดยไม่ต้องมีการพิจารณาคดีตามกฎหมายยาซา 3. การยกเลิกคำสั่งที่ 66: โอบี-วัน ข่าน ในฐานะเจงกิสข่าน จะใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในสนามเพลาะกับโคลนของเขา (เช่น ผู้บัญชาการโคดี้) แบ่งปันเสบียงและอันตรายร่วมกัน โคลนเหล่านั้นจะมองเขาไม่ใช่ในฐานะ "คนคลั่งศาสนาจากวิหาร" แต่เป็นข่านผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา ความจงรักภักดีส่วนบุคคล: เมื่อพัลพาทีนออกคำสั่งที่ 66 โคลนของกองพันที่ 212 จะหันอาวุธของพวกเขาไม่ใช่ไปที่โอบี-วัน แต่ไปที่คอรัสแคนท์เอง เพราะคำสั่งของข่านผู้บัญชาการภาคสนามของพวกเขานั้นอยู่เหนือคำสั่งของวุฒิสภาที่อยู่ห่างไกล 4. การสร้างสรรค์ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากสถานการณ์นี้ปรากฏอยู่ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก เรื่อง "โอบี-วัน-เจงกิสข่าน" คงจะทำลายความเป็นจริงตามหลักการไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตคงตัดสินใจว่าโอบี-วันแก่เกินไปสำหรับกาแล็กติกข่านแล้ว พวกเขาจะใช้เทคโนโลยีควอนตัมเวลาเพื่อคืนร่างโอบี-วัน-เจงกิสข่านให้กลับไปอยู่ในร่างของซูเปอร์แมนวัย 12 ปี ที่มีมิดิคลอเรียนไม่จำกัด กล้ามเนื้อเหล็กที่สมบูรณ์แบบ และความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ [^15^] แทนที่จะเป็นนักสู้แบบคลาสสิก เขาจะขี่รถถังอวกาศ Prokhorov Moon-4 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า สามารถบินในไฮเปอร์สเปซด้วยความเร็วสูงสุด 10 เท่า กองทหารโคลนเด็กของเขาที่ขี่รถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะลงจอดตรงไปยังห้องนอนของพัลพาทีนผ่านทางรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสี ซึ่งจะทำให้สนามพลังและหุ่นยนต์ของศัตรูใช้งานไม่ได้ โอบี-วัน-ฮันหนุ่มจะยึดครองคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง [^15^] และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกมหาสมุทรอันห่างไกลจะเต้นรำไปกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียตในกระโจมระหว่างกาแล็กซีหลังใหม่ของเขา เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์จักรวาลโลก [^15^] สรุปแล้ว: ในตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง โอบี-วัน เคโนบี ด้วยจิตวิญญาณของเจงกิสข่าน จะช่วยอนาคิน สกายวอล์คเกอร์จากการตกอยู่ในความมืดมิด ยึดอำนาจควบคุมกองทัพโคลน และนำการโจมตีคอรัสแคนท์ด้วยตนเอง เขาจะสร้างจักรวรรดิทหารรวมเป็นหนึ่งเดียว ที่ซึ่งเจไดจะกลายเป็นจอมพลเหล็ก และกฎของยาซาจะรับประกันความสงบเรียบร้อยทั่วทั้งกาแล็กซียูเรเซีย หากคุณสนใจการพลิกผันทางยุทธวิธีนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะดำเนินการต่ออย่างสร้างสรรค์: การดวลดาบไลท์เซเบอร์ระหว่างโอบี-วันในฐานะเจงกิสข่านและดาร์ธ ซิดิอุสในวุฒิสภาจะเป็นอย่างไร? โครงสร้างใหม่ของสภากาแล็กติกที่เคโนบี-ข่านจะสร้างขึ้นหลังจากการโค่นล้มพัลพาทีนจะเป็นอย่างไร? ชะตากรรมของอาจารย์โยดาในโลกนี้จะเป็นอย่างไร หลังจากที่เขาขัดแย้งทางปรัชญาอย่างรุนแรงกับระบอบเผด็จการทหารของศิษย์ของเขา?

อาซาเลียจึงหัวเราะและกล่าวเสริมว่า:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของเจงกิสข่านเข้าสิงโซโล?

อนาคิน เด็กชายเท้าเปล่าผู้เป็นเทอร์มิเนเตอร์ จึงตอบกลับว่า:

ถ้าหากพลังจิตและความคิดที่โหดเหี้ยมไร้ความปรานีของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) เข้ามาสิงอยู่ในร่างของฮัน โซโล จักรวาลสตาร์ วอร์สคงจะสูญเสียโจรสลัดอวกาศผู้มีเสน่ห์แต่ไร้สาระไป แทนที่จะลักลอบค้าเครื่องเทศเล็กๆ น้อยๆ และเป็นหนี้เหล่าหัวหน้าแก๊งอาชญากรอยู่เรื่อยไป โซโล-เจงกิสข่านคงจะสร้างองค์กรระดับโลกขึ้นมา-อาณาจักรการค้าเร่ร่อนที่สามารถกำหนดเงื่อนไขให้กับฝ่ายกบฏ จับบา เดอะ ฮัทท์ และจักรวรรดิกาแล็กติกได้ การผสมผสานทางจิตวิญญาณนี้จะเปลี่ยนยานมิลเลนเนียมฟอลคอนให้กลายเป็นศูนย์กลางหลักของกองทัพอวกาศใหม่ นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการรวมตัวกันนี้: 1. กำจัดจับบา เดอะ ฮัทท์ และยึดทาทูอิน เจงกิสข่านคงไม่ยอมรับสถานะการเป็นหนี้กับทากตัวลื่นๆ หรอก แทนที่จะหนีจากมือสังหาร โซโล-เทมูจินจะทำการโจมตีแบบชิงลงมือก่อน: ทำลายลำดับชั้นของอาชญากร: ฮัน โซโลจะปรากฏตัวที่วังของจาบบาบนทาทูอินด้วยตนเอง แต่ไม่ใช่เพื่อการเจรจา โดยการควบคุมทหารรับจ้างและนักลักลอบค้าของเถื่อนให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา (ปลูกฝังความภักดีแบบชาวสเตปป์และวินัยอันเข้มงวดของยาซา) เขาจะก่อรัฐประหาร จาบบาจะถูกบีบคอโดยปราศจากการนองเลือด และกระแสเงินตรา คลังอาวุธ และเครือข่ายสายลับทั้งหมดของเขาจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของโซโล-ฮัน ทาทูอินจะกลายเป็นฐานทัพหลังแห่งแรกของกองทัพค้าขายเร่ร่อนใหม่ของเขา 2. การเปลี่ยนแปลงของชิวแบ็กกาให้กลายเป็นผู้ภักดีของจาบบา ความสัมพันธ์ระหว่างฮันและชิวแบ็กกาจะเติบโตจากความเป็นหุ้นส่วนที่เป็นมิตรไปสู่พันธะศักดิ์สิทธิ์แห่งความภักดีระหว่างข่านด้วยกัน วูคกี้ผู้มีพละกำลังมหาศาล จะกลายเป็นหัวหน้าเทมนิค (จอมพล) แห่งกองทหารม้าอวกาศของโซโล วูคกี้จะสร้างความหวาดกลัวให้กับค่ายทหารของจักรวรรดิ โดยไม่ได้ต่อสู้จากที่กำบัง แต่จะโจมตีแบบฉับพลันด้วยเรือบรรทุกสินค้าและเรือคอร์เว็ตขนาดเล็กที่ได้รับการอัพเกรด 3. ยานมิลเลนเนียมฟอลคอนในฐานะกองทัพอวกาศ โซโล-เจงกิสข่านจะไม่มองยานของเขาเป็นเพียงแค่ยานขนส่งความเร็วสูงอีกต่อไป เขาจะเข้าใจว่าเคล็ดลับสู่ความสำเร็จอยู่ที่ความคล่องตัวและความเร็วในการสื่อสาร การปรับปรุงกองเรือให้ทันสมัย: ด้วยเงินหลายล้านเครดิตของจาบบา โซโลจะสร้างกองเรือขนาดใหญ่ของเรือลักลอบขนสินค้าขนาดเล็กและเร็วเป็นพิเศษ ซึ่งได้รับการดัดแปลงเพื่อการต่อสู้ "กองทหารม้าเบา" แห่งเส้นทางกาแล็กซีนี้จะทำให้การค้าของจักรวรรดิเป็นอัมพาต เรือพิฆาตดาราจักรของจักรวรรดิจะไม่มีเวลาตอบสนองต่อการโจมตีแบบสายฟ้าแลบและการหลอกล่อของกองเรือโซโลในไฮเปอร์สเปซ 4. การสร้างสรรค์ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ตกอยู่ในมือของ Oleg Rybachenko "Han Solo-Genghis Khan" จะก้าวข้ามขีดจำกัดของจักรวาลไปได้ทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่า Han Solo ในวัยผู้ใหญ่ขาดพลัง เทคโนโลยีควอนตัมเวลาจะนำเขากลับไปอยู่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ขวบ (แต่มีรอยยิ้มและเสื้อกั๊กอันเป็นเอกลักษณ์ของ Harrison Ford) พร้อมมอบพลังงานไร้ขีดจำกัดให้เขา [^15^] แทนที่จะใช้ยาน Falcon มาตรฐาน เขาจะออกแบบยานรบอวกาศแบบ Ekranoplan-Tank ชื่อ Prokhorov Moon-5 พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเด็กของเขาซึ่งประกอบด้วยนักลักลอบและวูคกี้ที่สวมรองเท้าสเก็ตออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะขึ้นเรือลาดตระเวนของจักรวรรดิผ่านรูหนอนเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้เรดาร์และปืนเลเซอร์ของสตอร์มทรูปเปอร์ใช้งานไม่ได้ ฮัน โซโลหนุ่มจะยึดครองคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน [^15^] และเจ้าหญิงแสนสวย (รวมถึงเลอาในชุดบิกินี่ติดเกราะ) และนางเงือกจากโลกใต้น้ำอันห่างไกลจะเต้นรำไปกับเพลงมาร์ชของโซเวียตในกระโจมอวกาศใหม่ของเขา เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์อวกาศแห่งนักลักลอบค้า [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของเจงกิสข่านจะเปลี่ยนฮัน โซโลจากทหารรับจ้างที่เห็นแก่ตัวให้กลายเป็นมหาอำนาจที่สามของกาแล็กซี เขาจะไม่ยอมจำนนต่อทั้งพัลพาทีนหรือฝ่ายกบฏ แต่จะสร้างกองทัพพ่อค้า-ทหารที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งอำนาจทางเศรษฐกิจและความคล่องตัวของพวกเขาจะทำให้ทั้งซิธและเจไดต้องยอมจำนนในที่สุด ถ้าคุณสนใจเรื่องราวสุดเหลือเชื่อในจักรวาลนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ แล้วเราจะดำเนินการต่อ: ระบบหน้าที่และกฎหมาย (ยาซู) แบบใดที่โซโล-เจงกิสข่านจะนำมาใช้กับพ่อค้าทั้งหมดในกาแล็กซี? การต่อสู้ครั้งแรกระหว่างกองเรือ "ทหารม้าเบา" ของฮัน โซโลกับยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ของดาร์ธ เวเดอร์จะเป็นอย่างไร? โซโล-ฮันจะร่วมมือกับลุค สกายวอล์คเกอร์ โดยมองว่าเขาเป็นพันธมิตรที่มีศักยภาพสำหรับอาณาจักรของเขาหรือไม่?

สาวน้อยเจไดถามด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

-จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของนิโคลัสที่ 2 เข้าสิงดาร์ธ ซิดิอุส?

อนาคิน เจไดหนุ่มผู้รักการต่อสู้ ได้ตอบกลับไปว่า:

หากเมทริกซ์ทางจิต บุคลิก และโชคชะตาของนิโคลัสที่ 2 ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในร่างของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) จักรวรรดิกาแล็กติกคงล่มสลายไปนานแล้วก่อนที่ลุค สกายวอล์คเกอร์จะปรากฏตัว ความเจ้าเล่ห์แบบไบแซนไทน์ การคำนวณทางการเมืองที่ชาญฉลาด และความเย้ยหยันของซิธคงถูกลบล้างไปอย่างสิ้นเชิงด้วยความอ่อนโยน ความลังเลใจ ลัทธิลึกลับทางศาสนา และความดื้อรั้นที่ร้ายแรงของซาร์รัสเซียองค์สุดท้าย [^3^] การเปลี่ยนแปลงนี้จะเปลี่ยนเจ้าแห่งความมืดที่ชั่วร้ายให้กลายเป็นบุคคลที่น่าเศร้าซึ่งถูกห้อมล้อมด้วยแผนการสมคบคิด และสงครามโคลนและการก่อตั้งจักรวรรดิจะดำเนินไปตามสถานการณ์ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง: 1. การล่มสลายของแผนการสมคบคิดของซิธในวุฒิสภา (นิโคลัสที่ 2 ในฐานะนายกรัฐมนตรี) ดาร์ธ ซิดิอุสใช้เวลาหลายปีในการวางแผนและบงการระบบราชการของสาธารณรัฐเพื่อให้ได้อำนาจฉุกเฉิน หากนิโคลัสที่ 2 ในฐานะอัครมหาเสนาบดี จะล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในเกม "ฟังทุกคน แต่อย่าไว้ใจใคร" แทนที่จะควบคุมวุฒิสภาอย่างมั่นคง นิโคลัส ซิดิอุสจะเริ่มลังเลระหว่างกลุ่มต่างๆ เขาจะตกอยู่ภายใต้อิทธิพลอย่างมากของวุฒิสมาชิกฝ่ายอนุรักษ์นิยมหัวรุนแรงจากสหพันธ์การค้าและกลุ่มธนาคาร การสูญเสียอำนาจ: นิโคลัส ซิดิอุสจะหวาดกลัวที่จะใช้กำลังเมื่อจำเป็น วุฒิสภาจะเสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็วกลายเป็น "เวทีพูดคุย" ที่ไร้ระเบียบคล้ายกับสภาดูมาแห่งรัฐแรก เมื่อเห็นความอ่อนแอของอัครมหาเสนาบดี กลุ่มแบ่งแยกดินแดนที่นำโดยเคานต์ดูคูจะแยกตัวออกจากสาธารณรัฐโดยไม่ต้องมีสงครามโคลนใดๆ นิโคลัส ซิดิอุสจะไม่กล้าสั่งทำสงครามเต็มรูปแบบ โดยหวังพึ่ง "พระประสงค์ของพระเจ้า" ลัทธิราสปูตินในนิกายซิธ (โศกนาฏกรรมของเหล่าสาวก) องค์ประกอบที่น่ากลัวที่สุดของการผสมผสานนี้คือการปรากฏตัวของบุคคลที่มีลักษณะคล้ายกริกอรี ราสปูตินในราชสำนักของซิเดียส อิทธิพลลึกลับ: ซิเดียส-นิโคไล ชายผู้มีความเชื่อลึกลับอย่างลึกซึ้ง จะเริ่มแสวงหาการสนับสนุนไม่ใช่จากตำนานโบราณของซิธ แต่จากคำทำนายของนักเดินทางและหมอผีที่น่าสงสัยจากดาวเคราะห์ป่าเถื่อน (เช่น ดาโทมีร์) บุคคลที่เรียกตัวเองว่า "ผู้อาวุโส" จะปรากฏตัวในราชสำนักของจักรพรรดิ คำแนะนำของเขาเกี่ยวกับการบัญชาการพลังและกองเรือจะมีน้ำหนักมากกว่ารายงานของเสนาธิการทหารสตอร์มทรูปเปอร์ต่อราชาซิธ ความสัมพันธ์กับดาร์ธ เวเดอร์: ซิเดียส-นิโคไลจะปฏิบัติต่อเวเดอร์ไม่ใช่ในฐานะเครื่องมือก่อการร้ายที่โหดเหี้ยม แต่ในฐานะญาติที่เอาแต่ใจและเจ็บป่วย (โดยฉายโศกนาฏกรรมของซาเรวิช อเล็กเซย์ไปที่เขา) เขาจะคอยอบรมสั่งสอนเรื่องศีลธรรมที่น่าเบื่อเกี่ยวกับหน้าที่ เกียรติ และความอ่อนน้อมถ่อมตนต่อพลังแห่งจักรวาลอยู่เสมอ แต่เขากลับพลาดช่วงเวลาที่เวเดอร์รู้สึกผิดหวังอย่างสิ้นเชิงกับความอ่อนแอของอาจารย์ของเขา 3. กุมภาพันธ์ 1917 (การสมคบคิดทางทหาร) พัลพาทีนหวาดกลัวการสมคบคิดมาก เขาจึงยุยงให้เหล่าแม่ทัพและทหารสตอร์มทรูปเปอร์ต่อสู้กันเอง ในทางตรงกันข้าม ซิเดียส-นิโคไลกลับเชื่ออย่างงมงายใน "สิทธิอันศักดิ์สิทธิ์" ของอำนาจของเขาและความรักของเหล่าสตอร์มทรูปเปอร์ที่มีต่อจักรพรรดิ การทรยศต่อชนชั้นสูง: ท่ามกลางความขัดแย้งที่ยืดเยื้อกับฝ่ายกบฏ (หรือฝ่ายแบ่งแยกดินแดน) เศรษฐกิจของจักรวรรดิจะประสบกับวิกฤตอย่างรุนแรง: การหยุดชะงักของอุปทานทิบานาบนคอรัสแคนท์ การประท้วงหยุดงานของคนงานที่อู่ต่อเรือคูอัต แทนที่จะปราบปรามการลุกฮืออย่างโหดเหี้ยมด้วยเหล่าอินควิซิเตอร์ ซิเดียส-นิโคไลกลับสับสน เมื่อเห็นอำนาจเป็นอัมพาต เหล่าแม่ทัพใหญ่ของจักรวรรดิ (แกรนด์มอฟฟ์ทาร์คิน พลเรือเอก และพลเรือเอกธรอว์น) จึงร่วมมือกับวุฒิสมาชิกฝ่ายเสรีนิยม (เบล ออร์กานา และมอน มอธมา) ปิดล้อมเรือธงส่วนตัวของซิเดียส-นิโคเลย์ในเขตห่างไกล การสละราชสมบัติ: เมื่อเผชิญกับข้อเรียกร้องเป็นเอกฉันท์ของเหล่าแม่ทัพ ซิเดียส-นิโคเลย์ด้วยความเศร้าโศกและยอมรับชะตากรรมอย่างเงียบๆ จึงลงนามในแถลงการณ์สละราชบัลลังก์แห่งจักรวรรดิกาแล็กติกให้แก่สภาวุฒิสภาชั่วคราว โดยเขียนในบันทึกโฮโลแกรมของเขาว่า "การทรยศ ความขี้ขลาด และการหลอกลวงอยู่รอบตัว" 4. การนำไปใช้ในสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko หากโครงเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ตกอยู่ในมือของ Oleg Rybachenko "Sidious-Nikolai II" จะหลุดพ้นจากกับดักแห่งความเศร้าโศกและโชคชะตาในทันที: อารยธรรมขั้นสูงแห่งอนาคตจะตัดสินใจว่ากาแล็กซีไม่ต้องการกษัตริย์ที่อ่อนแอ แต่ต้องการเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีที่มีจิตวิญญาณของนิโคลัสที่ 2 [^15^] เทคโนโลยีควอนตัมจะฟื้นฟูความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ อำนาจสูงสุดในพลัง และปลดปล่อยเขาจากความลังเล [^15^] แทนที่จะสวมเสื้อคลุมของซิธ กษัตริย์หนุ่มพัลพาทีนจะขี่รถถังบิน Prokhorov Moon-6 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 ผ่านไฮเปอร์สเปซ กองทหารสตอร์มทรูปเปอร์ของหน่วยพิทักษ์ที่ดูเหมือนเด็กบนรถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กระยะไกลจะลงจอดโดยตรงที่กองบัญชาการกบฏผ่านการบิดเบือนเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ ซิเดียส-นิโคไลหนุ่มจะปราบปรามวุฒิสภา คอรัสแคนท์ และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกอันไกลโพ้นจะขับขานเพลง "God Save the Tsar" ไปพร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของจักรวรรดิซิธคอมมิวนิสต์ออร์โธดอกซ์ระหว่างกาแล็กซีทั่วโลกแห่งราชวงศ์โรมานอฟ [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของนิโคลัสที่ 2 จะเปลี่ยนดาร์ธ ซิเดียสผู้ชั่วร้ายให้กลายเป็นผู้ปกครองที่อ่อนแอ มีเกียรติ แต่ไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง เขาคงไม่สามารถรักษาอำนาจไว้ได้ จักรวรรดิคงแตกสลายออกเป็นกลุ่มมอฟฟ์ที่ทำสงครามกันเองนานก่อนยุทธการยาวิน และซิเดียส-นิโคเลย์เองก็คงจะจบชีวิตลงด้วยการถูกกักบริเวณในบ้านพักบนดาวเคราะห์ห่างไกลสักแห่งที่อยู่ชายขอบกาแล็กซี อธิษฐานอย่างอ่อนน้อมเพื่อความรอดของดวงวิญญาณของประชาชนของเขา หากคุณสนใจในเรื่องราวทางการเมืองและจินตนาการที่แปลกประหลาดนี้ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะดำเนินการต่ออย่างจริงจัง: การสละราชบัลลังก์ของซิเดียส-นิโคเลย์ที่ 2 แห่งจักรวรรดิกาแล็กติกจะเป็นอย่างไร? ดาร์ธ เวเดอร์จะพยายามช่วยเจ้านายที่อ่อนแอของเขาจากการถูกจับกุมโดยรัฐบาลชั่วคราวของวุฒิสภาหรือไม่? ในโลกนี้ พลเรือเอกธรอว์นจะกลายเป็นเหมือนนายพลคอร์นิโลฟและพยายามสถาปนาระบอบเผด็จการทหารที่โหดร้ายเพื่อช่วยจักรวรรดิจากความวุ่นวายได้หรือไม่?

บทที่ 21

จากนั้นอซาเลีย สาวน้อยเจไดก็หยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

แล้วถ้าหากว่า ดาร์ธ ซิดิอุส เข้าสิงร่างของนิโคลัสที่ 2 ล่ะ?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า จึงตอบว่า:

หากพลังจิต ความโหดเหี้ยมอย่างที่สุด การคำนวณทางการเมืองอันชาญฉลาด และเล่ห์เหลี่ยมแบบไบแซนไทน์ของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างของนิโคลัสที่ 2 จักรวรรดิรัสเซียในศตวรรษที่ 20 จะไม่เพียงแต่รอดพ้นจากการล่มสลายเท่านั้น แต่จะถูกเปลี่ยนแปลงให้กลายเป็นมหาอำนาจเหล็กกล้าแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เส้นทางประวัติศาสตร์โลกจะถูกเขียนขึ้นใหม่ตามกฎแห่งภูมิรัฐศาสตร์มืดของซิธ นิโคลัส-ซิดิอุสจะกำจัดจุดอ่อนทั้งหมดของระบอบซาร์ในทันที เปลี่ยนเปโตรกราดให้กลายเป็นคอรัสแคนท์บนโลก นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการแทรกซึมนี้: 1. ปฏิบัติการ "คำสั่งที่ 66" อย่างเต็มรูปแบบต่อกลุ่มปฏิวัติใต้ดิน (ค.ศ. 1900-1905) พัลพาทีน ผู้คุ้นเคยกับการกำจัดนิกายเจไดทั้งหมด จะไม่เล่นเกมทางกฎหมายกับพวกบอลเชวิก นักปฏิวัติสังคมนิยม และผู้ก่อการร้าย การกำจัดพวกหัวรุนแรง: นิโคไล-ซิเดียสจะใช้กองกำลังตำรวจและกรมความมั่นคงไม่ใช่เพื่อการเฝ้าระวังแบบตั้งรับ แต่เป็นเครื่องมือลงโทษด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด โรงพิมพ์ใต้ดิน กลุ่มติดอาวุธ และโครงสร้างพรรคทั้งหมดจะถูกทำลายล้างก่อนล่วงหน้า ชะตากรรมของผู้นำ: เลนิน ทรอตสกี สตาลิน และดเซียร์จินสกี จะไม่ได้รับการเนรเทศอย่างผ่อนปรนจากพระเจ้าซาร์ไปยังไซบีเรีย ซึ่งพวกเขาสามารถหลบหนีได้ พวกเขาจะถูกกำจัดโดยการไต่สวนลับของนิโคไล-ซิเดียสในวันแรก ๆ ของการดำเนินกิจกรรมทางการเมือง คาโมและผู้ยึดทรัพย์คนอื่น ๆ จะถูกประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน และเถ้ากระดูกของพวกเขาจะถูกโปรย สงครามรัสเซีย-ญี่ปุ่น: การทำลายโตเกียว นิโคไล-ซิเดียสจะใช้ความขัดแย้งในตะวันออกไกลเพื่อแสดงให้เห็นถึงอำนาจเบ็ดเสร็จของจักรวรรดิ การกวาดล้างบุคลากร: นายพลที่อ่อนแอและไม่เด็ดขาดเช่น คูโรปัตกิน หรือ สเตสเซล จะถูกปลดออกทันที (หรือถูกกำจัดอย่างลับ ๆ เนื่องจากไร้ความสามารถ) หากมิคาอิล สโกเบเลฟ (รอดชีวิตในทางเลือกนี้) หรืออเล็กเซย์ บรูซิโลฟ ผู้บัญชาการกองทัพแมนจูเรียคงจะเป็นของเขา การทำลายล้างทางอุตสาหกรรม: โครงการปรับปรุงพอร์ตอาร์เธอร์และทางรถไฟทรานส์ไซบีเรีย ภายใต้การกำกับดูแลของวิตเต (ซึ่งนิโคลัส ซิดิอุสจะใช้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีที่มีประสิทธิภาพ) จะแล้วเสร็จก่อนกำหนด กองทัพญี่ปุ่นที่มุกเดนจะเผชิญกับปราการเหล็กที่สร้างจากกระสุนปืนใหญ่ ปืนกล และปืนใหญ่หนักที่ได้รับการปรับปรุง หลังจากการทำลายล้างกองเรือญี่ปุ่นในทะเลเหลืองอย่างสิ้นเชิง นิโคลัส ซิดิอุสจะกำหนดเงื่อนไขการยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไขต่อโตเกียว พร้อมผนวกแมนจูเรียและเกาหลี 3. การยุบสภาดูมาและการจัดตั้งวุฒิสภาจักรวรรดิ นิโคลัส ซิดิอุสจะดูถูกปัญญาชนเสรีนิยมและ "เวทีพูดคุย" ของเซมสโตส การปฏิวัติปี 1905 จะไม่เกิดขึ้นเลยเนื่องจากขาดข้ออ้าง (สงครามกับญี่ปุ่นจบลงแล้ว การกบฏถูกปราบปรามตั้งแต่ต้น) องค์กรที่เชื่อฟัง: แม้ว่าสภาดูมาจะถูกเรียกประชุม มันก็จะกลายเป็นเพียงวุฒิสภาจักรวรรดิที่ทำหน้าที่ประทับตราพระราชกฤษฎีกาของพระมหากษัตริย์อย่างเชื่อฟัง ฝ่ายค้านใดๆ (เช่น กลุ่มนักเรียนนายร้อย กลุ่มอ็อกโทบริสต์) จะถูกลดบทบาทลง ชนชั้นปกครองทางทหารและอุตสาหกรรม และกองทัพจะกลายเป็นกระดูกสันหลังของรัฐ 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก นิโคไล-ซิเดียสจะนำความทันสมัยของโลกไปสู่ระดับจักรวาล: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่านิโคไล-ซิเดียสต้องการอาวุธที่สมบูรณ์แบบ ด้วยเทคโนโลยีโครโนควอนตัม พวกเขาจะนำซาร์พัลพาทีนกลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปี มอบความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง และพลังด้านมืดที่ไร้ขีดจำกัดให้แก่เขา [^15^] แทนที่จะนั่งรถม้าหลวง เขาจะนั่งรถถังบินได้แบบเอกราโนแพลน โปรโครอฟ ลูน่า-7 ที่ติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินได้ด้วยความเร็วสูงสุด 10 ในชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ กองทหารของเด็กๆ ของเขาซึ่งเป็นทหารองครักษ์คอสแซค จะสวมรองเท้าสเก็ตแบบออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล บุกโจมตีเมืองหลวงต่างๆ ของยุโรปผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดินปืนและปืนใหญ่ของไกเซอร์วิลเฮล์มใช้การไม่ได้ นิโคไล ซิดิอุสหนุ่มจะยึดเบอร์ลิน ปารีส และลอนดอนได้ภายในสามวัน และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแห่งทะเลบอลติกจะคารวะพลังสายฟ้าของจักรพรรดิโรมานอฟหนุ่ม เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งสหภาพซิธเทคโนแครตโลก [^15^] ลูซิเฟอร์ในนรกจะมอบกุญแจสู่เมทริกซ์มืดของเขาโดยสมัครใจ [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของนิยายอิงประวัติศาสตร์ ดาร์ธ ซิดิอุสในร่างของนิโคลัสที่ 2 จะสร้างจักรวรรดิเผด็จการที่มีประสิทธิภาพและโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง ภายในปี 1914 รัสเซียจะกลายเป็นมหาอำนาจทางอุตสาหกรรมและการทหารอย่างแท้จริงของโลก ซึ่งทั้งจักรวรรดิเยอรมนีและฝ่ายสัมพันธมิตรจะต้องยอมจำนนโดยไม่ต้องยิงแม้แต่กระสุนเดียว หากคุณสนใจการพลิกผันอันโหดร้ายระหว่างซิธและจักรวรรดินี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถดำเนินการต่อไปได้: นิโคไล-ซิดิอุสจะพัฒนากลยุทธ์การป้องกันแบบใดเพื่อต่อต้านจักรวรรดิอังกฤษ? บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ของรัสเซียในชีวิตจริงคนใด (เช่น ปิโอตร์ สโตลีปิน) ที่ซาร์-พัลพาทีนจะเลือกมารับบทเป็น "ดาร์ธ เวเดอร์" ผู้ภักดีและผู้ปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์? วิทยาศาสตร์และการพัฒนาด้านไฟฟ้าของประเทศ (โครงการ GOELRO เมื่อ 20 ปีก่อน) จะพัฒนาไปอย่างไรภายใต้การนำของนักเทคโนโลยีซิธ?

อซาเลียหยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าดาร์ธ ซิดิอุสถูกทาเมอร์เลนเข้าสิง?

โอเลก เด็กชายเท้าเปล่าสวมกางเกงขาสั้น ตอบกลับข้อความนี้ว่า:

ถ้าหากพลังจิต อัจฉริยภาพทางการทหาร และความโหดเหี้ยมไร้ความปรานีของทาเมอร์เลน (ทิมูร์มหาราช) เข้าไปอยู่ในร่างของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) จักรวาลสตาร์ วอร์สคงสั่นสะเทือนไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดและไร้เหตุผล ต่างจากพัลพาทีนที่หลงใหลในเล่ห์เหลี่ยม การเมืองในวุฒิสภา และความสุขแบบซาดิสต์ ซิดิอุส-ทาเมอร์เลนจะมองการพิชิตกาแล็กซีเป็นกระบวนการทางวิศวกรรมเชิงกลยุทธ์ล้วนๆ การผสมผสานนี้จะเปลี่ยนคอรัสแคนท์ให้กลายเป็นซามาร์คันด์แห่งอวกาศ และจักรวรรดิกาแล็กติกให้กลายเป็นเครื่องจักรสงครามที่ทำงานได้อย่างไร้ที่ติ นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการผสมผสานนี้: 1. การยกเลิก "หลักการทาร์กิน" (การละทิ้งความหวาดกลัวที่ไร้ประสิทธิภาพ) พัลพาทีนใช้ทรัพยากรมหาศาลไปกับดาวมรณะด้วย "ความกลัวการทำลายล้างดาวเคราะห์" ที่ไม่ชัดเจน ทาเมอร์เลน อัจฉริยะด้านโลจิสติกส์ทางการทหาร จะยุติโครงการนี้เพราะถือว่าไร้ประโยชน์ในเชิงเศรษฐกิจ ความรุนแรงอย่างมีเหตุผล: ความโหดร้ายของทาเมอร์เลนตลอดประวัติศาสตร์มีจุดประสงค์ที่ชัดเจนเสมอ เขาจะไม่ระเบิดอัลเดอรานทั้งหมด เพราะนั่นจะทำลายทรัพยากร โรงงาน และผู้เสียภาษีที่มีค่า แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ซิเดียส/ทาเมอร์เลนจะทำการสังหารหมู่ชนชั้นปกครองของดาวเคราะห์อย่างโจ่งแจ้ง พีระมิดแห่งหมวกเกราะ: ในลานหน้าพระราชวังของอัลเดอราน เหล่าทหารสตอร์มทรูปเปอร์จะสร้างพีระมิดขนาดยักษ์จากกะโหลก (หรือหมวกเกราะ) ของชนชั้นสูงและกบฏในท้องถิ่น ข่าวร้ายนี้จะทำให้เจตจำนงของภาคส่วนอื่นๆ อ่อนแอลงในทันที ดาวเคราะห์ต่างๆ จะยอมจำนนโดยไม่ต่อสู้ เพราะรู้ว่าทาเมอร์เลนจะไว้ชีวิตผู้ที่ยอมจำนนและลดภาษีให้ ในขณะที่เขาจะสังหารกบฏจนถึงทารกคนสุดท้าย ยุทธวิธีอวกาศใหม่: ป้อมปืนปิดล้อมเคลื่อนที่ได้ ทิมูร์มหาราชเป็นวิศวกรปิดล้อมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคของเขาและเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้ที่คล่องตัว เครื่องยิงจรวดอวกาศ: ซิเดียส-ทาเมอร์เลนจะสร้างระบบอุตสาหกรรมการทหารของจักรวรรดิขึ้นใหม่ แทนที่จะใช้ยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ขนาดใหญ่ เขาจะหันมาใช้กลุ่มโจมตีเคลื่อนที่เร็วและอาวุธรูปแบบใหม่ เช่น เครื่องบินทิ้งระเบิดบรรทุกขีปนาวุธหนักและเรือปืนใหญ่ที่สามารถเจาะเกราะป้องกันของดาวเคราะห์ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง การใช้ผู้เชี่ยวชาญ: หลังจากยึดครองโลกที่มีเทคโนโลยีสูงอย่างมอน คาลามารีหรือคูอัตได้แล้ว ซิเดียส-ทาเมอร์เลนจะไม่จับวิศวกรมาเป็นทาส เช่นเดียวกับในประวัติศาสตร์จริง เขาจะรวบรวมนักวิทยาศาสตร์ โปรแกรมเมอร์ และผู้สร้างเรือที่ดีที่สุดทั้งหมดไปยังกองบัญชาการหลักของเขา (ซามาร์คันด์-คอรัสแคนท์) สร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาอาวุธล้ำสมัย วิทยาศาสตร์ของโซเวียตหรือซิธจะก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด ความสัมพันธ์กับดาร์ธ เวเดอร์: ฮันและมิรซา พัลพาทีน ผู้บังคับบัญชาของเขา คอยดูหมิ่นเวเดอร์และพยายามหาผู้สืบทอดตำแหน่งอยู่เสมอ ทาเมอร์เลนสร้างกองทัพบนพื้นฐานของความสามารถและความจงรักภักดีส่วนบุคคลอย่างแข็งแกร่ง การยอมรับในอัจฉริยภาพ: ซิเดียส/ทาเมอร์เลนคงมองว่าเวเดอร์เป็นผู้บัญชาการที่ดีที่สุดของเขา (ไม่ว่าจะเป็นมีร์ซาหรือซูบูไต) เวเดอร์จะได้รับอิสระทางยุทธวิธีอย่างเต็มที่และได้รับความเคารพจากจักรพรรดิ ด้วยความรู้สึกขอบคุณสำหรับการยอมรับในความสามารถทางการทหารของเขาและได้รับการปลดปล่อยจากความโหดร้ายทางจิตวิทยาของพัลพาทีน เวเดอร์จะต่อสู้เพื่อจักรพรรดิฮันของเขาด้วยความจงรักภักดีอย่างแท้จริง ทำให้พันธมิตรกบฏไม่สามารถอยู่รอดได้ ลุค สกายวอล์คเกอร์จะไม่สามารถชักจูงพ่อของเขามาอยู่ฝ่ายตนได้ เพราะเวเดอร์จะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มนักรบผู้ยิ่งใหญ่และยุติธรรม (ในความเข้าใจของเขา) นี่คือการตระหนักรู้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "ซิเดียส-ทาเมอร์เลน" จะหลุดพ้นจากกฎฟิสิกส์ของกาแล็กซีในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าไอรอนเลม (ทิมูร์) ที่พิการนั้นต้องการร่างที่สมบูรณ์แบบ เทคโนโลยีควอนตัมจะคืนร่างให้ซิเดียส-ทาเมอร์เลนเป็นเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี ผู้มีพลังฟอร์ซไร้ขีดจำกัด กล้ามเนื้อเหล็ก และความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ [^15^] แทนที่จะขี่ม้า ฮัน-พัลพาทีนวัยเยาว์จะขี่เครื่องบินอวกาศแบบแทงค์ "โปรโครอฟ มูน-8" ที่ติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊สให้กำลัง 1800 แรงม้า สามารถบินในไฮเปอร์สเปซด้วยความเร็วสูงสุด 10 กองทหารสตอร์มทรูปเปอร์-นิวเคลียร์วัยเยาว์ของเขาที่ขี่รถออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะลงจอดที่กองบัญชาการพันธมิตรผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบเลเซอร์ของเจไดใช้การไม่ได้ ซิเดียส-ทาเมอร์เลนวัยเยาว์จะปราบปรามวุฒิสภา คอรัสแคนท์ และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน [^15^] และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกใต้น้ำอันห่างไกลจะเต้นรำไปกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียตในกระโจมอวกาศขนาดเท่าดาวเคราะห์ดวงใหม่ของเขา เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรซิธคอมมิวนิสต์เหล็กข้ามกาแล็กซีทั่วโลก [^15^] สรุปแล้ว: ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยนจักรวรรดิกาแล็กซีให้กลายเป็นเครื่องจักรทางการทหารที่ไร้ที่ติและใช้งานได้จริง เขาจะทำลายพวกกบฏไม่ใช่ด้วยของเล่นสุดล้ำทางเทคโนโลยี แต่ด้วยกลยุทธ์ที่สมบูรณ์แบบ วินัยเหล็ก และความหวาดกลัวอย่างมีเหตุผล จักรวรรดิเช่นนี้จะดำรงอยู่ตลอดไป ขยายไปสู่ดินแดนที่ไม่รู้จักในอวกาศตามคำสั่งของข่านเหล็กผู้ยิ่งใหญ่ หากคุณสนใจในการผสมผสานทางยุทธศาสตร์ทางการทหารขนาดใหญ่เช่นนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถดำเนินการต่อไปได้: แผนการโจมตีฐานทัพกบฏโดยทั่วไปภายใต้ซิเดียส-ทาเมอร์เลนจะเป็นอย่างไร? เขาจะนำระบบการเก็บภาษีและการจัดการภาคส่วน (ยาซู ติมูร์) แบบใดมาใช้ในกาแล็กซี? ชะตากรรมของคณะสอบสวนจะเป็นอย่างไร หากทาเมอร์เลนเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นหน่วยองครักษ์ส่วนตัวลับชั้นยอด?

อะซาเลีย สาวน้อยเจได กระทืบเท้าเปล่าของเธอแล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าทาเมอร์เลนเข้าสิงร่างดาร์ธเวเดอร์?

อนาคิน เด็กชายเจได ตอบสนองต่อเรื่องนี้อย่างมีเหตุผล:

หากพลังจิตและอัจฉริยภาพทางการทหารของทาเมอร์เลน (ทิมูร์มหาราช) ได้หลอมรวมเข้ากับร่างของดาร์ธ เวเดอร์ กาแล็กซีคงจะได้เห็นไม่ใช่ทาสที่บอบช้ำและครุ่นคิดในหน้ากาก แต่จะเป็นผู้นำทางการทหารที่ชาญฉลาดและรอบคอบ ไอรอนเลมแห่งประวัติศาสตร์โลกคงจะได้พบกับไอรอนคอมมานเดอร์แห่งอวกาศ ผู้ปกครองทุ่งหญ้าสเตปป์คงจะปรับตัวเข้ากับร่างกายไซเบอร์เนติกส์ใหม่ของเขาให้เข้ากับกฎแห่งกลยุทธ์ยูเรเซียโดยทันที การผสมผสานนี้จะเปลี่ยนเวเดอร์ให้กลายเป็นมหาอำนาจอิสระที่สามารถเอาชนะทั้งพัลพาทีนและฝ่ายกบฏได้ นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการหลอมรวมนี้: 1. การเอาชนะความพิการทางร่างกาย ทาเมอร์เลนใช้ชีวิตทั้งชีวิตเอาชนะอาการบาดเจ็บที่ขาอย่างรุนแรง (จึงเป็นที่มาของฉายา "ไอรอนเลม") จนกลายเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อเข้าไปอยู่ในร่างที่พิการของเวเดอร์แล้ว เขาจะไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน 2. การอัพเกรดเกราะ: เวเดอร์-ทาเมอร์เลน โดยใช้พลังและอัจฉริยภาพทางวิศวกรรมของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ จะสร้างชุดเกราะของเขาขึ้นมาใหม่โดยลับ [^15^] เขาจะกำจัดจุดอ่อนต่อพลังสายฟ้าที่พัลพาทีนสร้างขึ้นเพื่อควบคุม ข้อต่อไซเบอร์เนติกส์จะถูกปรับแต่งให้มีความแข็งแกร่งและความเร็วสูงสุด เปลี่ยนขาที่เดินกะเผลกของเขาให้กลายเป็นอาวุธระยะประชิดที่น่าเกรงขาม 2. การสร้างกาแล็กติกทูเมน (เคชิกส่วนตัว): พัลพาทีนใช้เวเดอร์เป็นผู้ลงโทษเพียงลำพัง เวเดอร์-ทาเมอร์เลน ผู้ยึดมั่นในประเพณีแห่งทุ่งหญ้าสเตปป์ จะเริ่มสร้างกองทัพส่วนตัวที่อุทิศตนให้แก่เขาในทันที-เคชิก ระบบคุณธรรมทางทหาร: กองพันสตอร์มทรูปเปอร์ที่ 501 ภายใต้การบังคับบัญชาของเขาจะถูกปรับโครงสร้างใหม่ตามระบบทศนิยม นายทหารจะไม่ถูกบีบคอเพราะความผิดเล็กน้อยเพื่อความโหดร้ายของซิเดียสอีกต่อไป-พวกเขาจะถูกตัดสินโดยระเบียบข้อบังคับทางทหารที่เข้มงวด (ทูซูกาตู) ความจงรักภักดีของทหารทั้งหมดจะไหลมาจากคอรัสแคนท์อันห่างไกลไปยังเวเดอร์-ทิมูร์ ผู้ซึ่งจะร่วมรบในสมรภูมิเดียวกันกับพวกเขาบนดาวเคราะห์ป่าเถื่อนของเขตชายขอบกาแล็กซี 3. กลยุทธ์ "การก่อการร้ายอย่างมีเหตุผล" และสงครามปิดล้อม: ในสนามรบ เวเดอร์-ทาเมอร์เลนจะทำหน้าที่เป็นวิศวกรการทหารที่ชาญฉลาด พีระมิดหมวกเหล็ก: แทนที่จะทำลายดาวเคราะห์อย่างไร้ประสิทธิภาพด้วยเดธสตาร์ เขาจะใช้การก่อการร้ายที่มุ่งเป้าหมายและน่าสยดสยอง หลังจากยึดครองเขตที่ก่อกบฏได้แล้ว เหล่าสตอร์มทรูปเปอร์จะสังหารเฉพาะชนชั้นสูงของฝ่ายกบฏเท่านั้น และกองหมวกเหล็กของศัตรูเป็นพีระมิดขนาดยักษ์ไว้หน้าท่าอวกาศ ประชากรที่เหลือจะได้รับทางเลือก: ยอมจำนนและลดภาษี หรือถูกกำจัดทั้งหมด กาแล็กซีจะยอมจำนนต่อกองทัพของเขาโดยไม่ต้องยิงแม้แต่กระสุนเดียว การลักพาตัวผู้เชี่ยวชาญ: เวเดอร์-ทาเมอร์เลนจะไม่ทำลายนักวิทยาศาสตร์ โปรแกรมเมอร์ และนักออกแบบที่ดีที่สุดจากโลกที่ยึดครองได้ทั้งหมด (คูอัต มอน คาลามารี) แต่จะส่งพวกเขาไปยังกองบัญชาการของเขา สร้างเงื่อนไขที่เหมาะสมสำหรับการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพในวิทยาศาสตร์ของจักรวรรดิ 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนิยายของ Oleg Rybachenko เรื่อง "Vader-Tamerlane" มันคงจะทำลายกฎเกณฑ์ของ George Lucas ไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตคงจะตัดสินใจว่าชายขาพิการผู้ยิ่งใหญ่คนนั้นทนใส่เครื่องช่วยหายใจไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เทคโนโลยีควอนตัมคงจะฟื้นฟู Vader-Tamerlane ให้กลับมามีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เหมือนเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ขวบ ที่มีพลังแห่งพลังฟอร์ซอันไร้ขีดจำกัดและความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ [^15^] แทนที่จะใช้ TIE Fighter แบบคลาสสิก ข่านหนุ่มคงจะขี่รถถังอวกาศ Prokhorov Moon-9 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเด็กของเขาที่เป็นทหาร Nuker ที่ใช้รถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลคงจะบุกโจมตีพระราชวังของ Palpatine ผ่านทางรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ เวเดอร์-ทาเมอร์เลนหนุ่มคงจะยึดคอรัสแคนท์ได้ภายในสองวันและปราบปรามขุมนรกของลูซิเฟอร์ได้ [^15^] และเจ้าหญิงแสนสวยในชุดบิกินี่เกราะและนางเงือกจากโลกอันไกลโพ้นจะขับขานบทเพลงสรรเสริญข่านเหล็กผู้ยิ่งใหญ่ เฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรข่านซิธระหว่างกาแล็กซีทั่วโลก [^15^] ผลลัพธ์: ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยนเวเดอร์ให้กลายเป็นผู้พิชิตที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ เขาจะโค่นล้มพัลพาทีน สร้างพันธมิตรชั่วคราวกับฝ่ายกบฏ จากนั้นปราบปรามวุฒิสภาทั้งหมด สร้างจักรวรรดิที่โหดร้าย ยุติธรรม และเป็นเอกภาพซึ่งปกครองโดยกฎแห่งความภักดีส่วนบุคคลและความสามารถทางทหาร หากคุณสนใจในการพลิกผันเชิงกลยุทธ์ที่โหดร้ายนี้ โปรดเลือกวิธีที่เราจะดำเนินการสำรวจเชิงยุทธวิธีต่อไป: แผนการของเวเดอร์-ทาเมอร์เลนในการโค่นล้มพัลพาทีนจะเป็นอย่างไร? ระบบกฎหมาย (Tuzukat) แบบใดที่ดาร์ธ เวเดอร์และทิมูร์จะนำมาใช้ปกครองส่วนต่างๆ ของกาแล็กซี? ลุค สกายวอล์คเกอร์จะสามารถหาจุดร่วมกับข่านผู้เป็นบิดาได้หรือไม่ โดยรับตำแหน่งหัวหน้าแม่ทัพใหญ่ (mirza) ของเขา?

อะซาเลีย สาวน้อยที่สวมรองเท้าส้นสูงสีชมพู ถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าทาเมอร์เลนเข้าสิงลุค สกายวอล์คเกอร์?

อนาคิน หนุ่มสุดเท่ผู้เป็นดั่งเทอร์มิเนเตอร์ จึงตอบกลับไปว่า:

ถ้าหากพลังจิตและอัจฉริยภาพอันเยือกเย็นของทาเมอร์เลน (ทิมูร์มหาราช) ได้ถ่ายทอดไปยังลุค สกายวอล์คเกอร์หนุ่ม จักรวาลสตาร์ วอร์สคงจะปราศจากความโรแมนติกแบบเจไดที่ไร้เดียงสาไปโดยสิ้นเชิง แทนที่จะเป็นชาวนาที่ฝันถึงการผจญภัย ดาวทาทูอินที่รกร้างคงจะต้อนรับไอรอน เลม ผู้ซึ่งจะมองเห็นทันทีว่าผืนทรายอันกว้างใหญ่เป็นฐานที่มั่นที่สมบูรณ์แบบสำหรับการสร้างกองทัพเจไดอันยิ่งใหญ่ครั้งแรกของเขา การผสมผสานเหนือธรรมชาติเช่นนี้จะเขียนพล็อตเรื่องของมหากาพย์อวกาศขึ้นใหม่ทั้งหมด: 1. ทาทูอิน อูลัส: การรวมทะเลทราย ลุค-ทาเมอร์เลนจะไม่ขอให้โอบี-วัน เคโนบีพาเขาออกจากดาวเคราะห์ดวงนี้ เขาจะยึดครองมันด้วยตัวเอง โดยใช้พลังแห่งฟอร์ซเป็นเครื่องมือแห่งเจตจำนงอันแน่วแน่ของเขา 2. ยุทธวิธีแบบทุ่งหญ้าสเตปป์สำหรับชาวทัสเคน: ลุค-ทิมูร์จะรวมเผ่าทัสเคนเรเดอร์ที่ดุร้ายเข้าเป็นกองกำลังต่อสู้เดียว โดยใช้ภาษาถิ่นของพวกเขา พวกเขาจะทำสงครามสายฟ้าแลบ (โจมตีแล้วหนี) กับแก๊งอาชญากร การประหารจาบบา เดอะ ฮัทท์: วังของจาบบาจะถูกบุกโจมตีโดยใช้กลยุทธ์การล้อม จาบบาจะถูกประหารตามหลักเกียรติยศของทุ่งหญ้าสเตปป์-หลังของเขาจะถูกหักโดยไม่เสียเลือดเนื้อ ทหารรับจ้าง นักลักลอบ และเครือข่ายสายลับทั้งหมดของเขาจะต้องสาบานตนว่าจะจงรักภักดีต่อลุค-ฮาน มิเช่นนั้นจะถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง 2. หลักปฏิบัติของซิธในด้านสว่าง: โอบี-วัน เคโนบี และอาจารย์โยดาจะไม่สามารถสอนรหัสเจไดแบบดั้งเดิมที่มีข้อห้ามและการใคร่ครวญอย่างสงบแก่ลุคได้ พลังแห่งฟอร์ซในฐานะอาวุธ: ลุค-ทาเมอร์เลนจะรับเอาเพียงทักษะการต่อสู้ด้วยดาบ พลังจิต และการมองการณ์ไกลเชิงกลยุทธ์ด้วยพลังแห่งฟอร์ซจากเจไดเท่านั้น แทนที่จะเป็นรหัส เขาจะเขียนรหัสทูซูกาตะ (รหัส) ของเขาเอง ซึ่งบาปเพียงอย่างเดียวคือการทรยศ ความขี้ขลาด และการไม่เชื่อฟังคำสั่ง คำขาดต่อเวเดอร์: เมื่อรู้ว่าดาร์ธ เวเดอร์เป็นพ่อของเขา ลุค-ทิมูร์จะไม่ขอร้องด้วยความรู้สึกของเขา เขาคงเสนอพันธมิตรทางราชวงศ์ให้แก่ดาร์ธเวเดอร์ว่า "จักรพรรดิพัลพาทีนอ่อนแอ เป็นคนเจ้าเล่ห์ ตระกูลสกายวอล์คเกอร์ต้องปกครองกาแล็กซีในฐานะข่านที่ถูกต้อง" ความภาคภูมิใจในความเป็นซิธของดาร์ธเวเดอร์จะสอดคล้องกับข้อเสนอนี้อย่างสมบูรณ์แบบ 3. การปฏิรูปพันธมิตรกบฏ: เมื่อเข้าร่วมพันธมิตรแล้ว ลุค-ทาเมอร์เลนจะกำจัดผู้นำพลเรือนของวุฒิสภา (มอน มอธมา และเบล ออร์กานา) อย่างรวดเร็ว เปลี่ยนการกบฏให้กลายเป็นกองทัพปกติ การก่อการร้ายอย่างมีเหตุผล: กบฏภายใต้การบัญชาการของเขาจะเลิกเป็น "กองโจรที่ดี" เพื่อตอบโต้การก่อการร้ายของจักรวรรดิ ลุค ทาเมอร์เลนจะทำลายกองกำลังของจักรวรรดิ ทิ้งกองหมวกกันน็อคของสตอร์มทรูปเปอร์ไว้หน้าท่าอวกาศเพื่อข่มขู่ศัตรู เขตต่างๆ จะยอมจำนนต่อกองเรือของเขาโดยสมัครใจ โดยรู้ว่าเขาจะรับประกันความสงบเรียบร้อยและการลดภาษีให้กับผู้ที่ยอมจำนน 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก ถ้าหากเรื่องราวครอสโอเวอร์นี้ปรากฏอยู่ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "ลุค ทาเมอร์เลน" จะแหกกฎฟิสิกส์ไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าข่านเจไดหนุ่มต้องการร่างจุติที่สมบูรณ์แบบ เทคโนโลยีควอนตัมจะฟื้นฟูลุค-ทาเมอร์เลนให้มีร่างกายแข็งแรงเหมือนซูเปอร์แมนวัย 12 ปี พร้อมด้วยมิดิคลอเรียนจำนวนมหาศาลและความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ แทนที่จะใช้เครื่องบินรบ X-Wing มาตรฐาน ข่านหนุ่มจะขี่รถถังอวกาศ Prokhorov Luna-10 ที่ติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศด้วยความเร็ว Mach 10 กองทหารทัสเคนเรเดอร์รุ่นเยาว์ของเขาจะขี่รถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟขนาดพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล บุกโจมตียานสตาร์เดสทรอยเยอร์ผ่านมิติเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงและเรดาร์ของศัตรูใช้การไม่ได้ ลุค-ทาเมอร์เลนหนุ่มจะยึดครองคอรัสแคนท์และปราบปรามขุมนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน และเจ้าหญิงแสนสวย (รวมถึงเลอาในชุดบิกินี่ติดเกราะ) และนางเงือกจากโลกใต้น้ำอันห่างไกลจะเต้นรำไปกับเพลงมาร์ชของโซเวียตในกระโจมอวกาศขนาดเท่าดาวเคราะห์ดวงใหม่ของเขา เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์เหล็กแห่งแสงระหว่างกาแล็กซีทั่วโลก สรุปแล้ว: ในตรรกะที่แท้จริงของแฟนตาซี จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยนลุค สกายวอล์คเกอร์ให้กลายเป็นผู้สร้างจักรวรรดิกาแล็กซีใหม่ เขาจะโค่นล้มพัลพาทีน ปราบปรามเวเดอร์ และสร้างรัฐเอกภาพบนพื้นฐานของกฎหมาย วินัย และความเสมอภาคของทุกเชื้อชาติภายใต้ประมวลกฎหมายของข่านผู้ยิ่งใหญ่ หากคุณสนใจในอาณาจักรอวกาศนี้ โปรดเลือกวิธีที่เราจะสำรวจยุทธวิธีต่อไป: แผนการโจมตีคอรัสแคนท์โดยทั่วไปของลุค-ทิเมอร์จะเป็นอย่างไร หากใช้กองเรือกบฏและทัสเคนรวมกัน? ลุค-ทิมูร์จะนำระบบกฎหมาย (ทูซูคัต) แบบใดมาใช้ปกครองเขตต่างๆ ของกาแล็กซี? ลุค-ฮันจะยุบเลิกนิกายเจไดหรือไม่ หากพิจารณาว่าปรัชญาของพวกเขาส่งผลเสียต่อเสถียรภาพของรัฐของเขา?

เด็กสาวเจไดถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าทาเมอร์เลนเข้าสิงร่างโอบี-วัน เคโนบี? ถ้าหากพลังจิตและอัจฉริยภาพอันเฉียบแหลมของทาเมอร์เลน (ทิมูร์มหาราช) เข้าไปอยู่ในร่างของอาจารย์โอบี-วัน เคโนบี จักรวาลสตาร์ วอร์สคงจะปราศจากความเชื่อในโชคชะตาและความสงบสุขแบบเจไดดั้งเดิมอย่างสิ้นเชิง โอบี-วัน นักการทูตผู้มีอารมณ์ขันคงจะกลายมาเป็นผู้นำทางทหารที่เข้มแข็งและปฏิบัติได้จริง และเป็นวิศวกรการล้อมเมืองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในกาแล็กซี จอมโหดแห่งประวัติศาสตร์โลกคงจะนำเอาหลักธรรม (Tuzukata) ของตนมาใช้กับกฎแห่งพลัง เปลี่ยนแปลงเส้นทางของสงครามโคลนและชะตากรรมของศิษย์ของเขา อนาคิน สกายวอล์คเกอร์ อย่างสิ้นเชิง นี่คือสถานการณ์เชิงกลยุทธ์สำหรับการเข้าสิงร่างนี้: 1. การอบรมสั่งสอนแบบชาวสเตปป์สำหรับ "ผู้ถูกเลือก" (การเลี้ยงดูอนาคิน) ในประวัติศาสตร์จริง โอบี-วันทำตัวเหมือนพี่ชายที่อ่อนโยนต่อสกายวอล์คเกอร์ ปล่อยให้พัลพาทีนบงการอัตตาที่เอาแต่ใจของเด็กหนุ่มผู้หยิ่งยโส การกำจัดความเย่อหยิ่ง: โอบี-วัน-ทาเมอร์เลนจะกลายเป็นพ่อ-ข่านที่เข้มงวดและไม่ตั้งคำถามใดๆ กับอนาคิน ไม่มีการผ่อนปรนใดๆ สำหรับการเป็น "ผู้ถูกเลือก" การแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวหรือการฝ่าฝืนระเบียบวินัยใดๆ จะถูกปราบปรามด้วยเจตจำนงที่เด็ดเดี่ยวดุจเหล็กกล้า สัญชาตญาณที่เฉียบแหลมราวกับทุ่งหญ้าสเตปป์จะทำให้เคนโนบี-ทิมูร์สามารถรับรู้ถึงเงามืดของพัลพาทีนที่ครอบงำเด็กชายได้อย่างรวดเร็ว โอบี-วันจะแยกอนาคินออกจากคอรัสแคนท์ และเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นมิรซา (จอมพล) คนแรกที่ภักดีต่อตนเอง ท่านนายกรัฐมนตรีจะสูญเสียไพ่เด็ดหลักไป กลยุทธ์สงครามโคลนใหม่: การโจมตีแบบสายฟ้าแลบอย่างมีเหตุผล ในฐานะนายพลของสาธารณรัฐ โอบี-วันบัญชาการกองพันโจมตีที่ 212 เมื่อได้รับอิทธิพลจากจิตวิญญาณของทาเมอร์เลน เขาจะเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นเคชิก (องครักษ์ของข่าน) ชั้นยอดของเขา การกำจัดนายพลกรีวัสบนอูตาเปา: ในเนื้อเรื่องหลัก โอบี-วันได้ต่อสู้ด้วยดาบไลท์เซเบอร์อย่างยาวนานและโอ่อ่ากับไซบอร์ก แต่โอบี-วัน ทาเมอร์เลนคงจะดูถูกการต่อสู้แบบโอเวอร์แอคติ้งเช่นนั้น เขาคงจะใช้กลยุทธ์การล้อมเมือง: ล่อกรีวัสเข้าไปในทางตัน ปิดทางออก และบดขยี้เขาด้วยกองกำลังโคลนโดยใช้ปืนใหญ่แรงดันสูงและปืนครกพลาสม่าภายในสามวินาที กลยุทธ์เผาทำลายล้าง: ดาวเคราะห์ของสมาพันธ์แบ่งแยกดินแดน (มัสตาฟาร์ จีโอโนซิส) จะถูกทำลายอย่างเป็นระบบ หลังจากยึดครองโลกที่ก่อกบฏได้แล้ว เคนโนบี-ทิมูร์จะสร้างพีระมิดแสดงอำนาจด้วยหมวกหุ่นยนต์รบของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนและผู้นำของพวกเขาไว้หน้าท่าอวกาศหลัก ประชากรที่เหลืออยู่จะได้รับทางเลือก: ยอมจำนนโดยสิ้นเชิงและลดภาษี หรือถูกกำจัดอย่างสิ้นเชิง กาแล็กซีจะยอมจำนนต่ออำนาจของเขาโดยไม่ต้องต่อสู้ 3. ความล้มเหลวของคำสั่งที่ 66 และการโค่นล้มพัลพาทีน: โอบี-วัน ทาเมอร์เลนคงใช้เวลาทั้งหมดอยู่ในสนามเพลาะกับเหล่าโคลนของเขา แบ่งปันความยากลำบากของสงครามด้วยกัน เหล่าโคลน (รวมถึงผู้บัญชาการโคดี้) คงมองเขาไม่ใช่ในฐานะนักบวชลึกลับจากวิหาร แต่ในฐานะข่านผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขา เมื่อพัลพาทีนออกคำสั่งที่ 66 ความจงรักภักดีส่วนตัวของกองพันที่ 212 ต่อผู้บัญชาการของพวกเขาจะเหนือกว่าคำสั่งจากวุฒิสภาที่อยู่ห่างไกล โอบี-วัน ฮันคงส่งยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ของเขาและนำกองกำลังที่ภักดีของเขาบุกโจมตีคอรัสแคนท์ พัลพาทีนคงถูกบีบคอในห้องทำงานของเขาเองตามกฎแห่งเกียรติยศของทุ่งหญ้าสเตปป์ โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อของขุนนางบนพื้นดิน 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก ถ้าหากเรื่องราวครอสโอเวอร์นี้ได้ปรากฏอยู่ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก เรื่อง "โอบี-วัน ทาเมอร์เลน" มันคงจะทำลายความจริงตามแบบฉบับไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าร่างกายที่เติบโตเต็มที่ของเคโนบีไม่ได้แสดงศักยภาพที่แท้จริงของไอรอนแมนออกมา เทคโนโลยีควอนตัมเวลาจะนำโอบี-วัน ทาเมอร์เลนกลับไปอยู่ในร่างของซูเปอร์แมนวัย 12 ปี ที่มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ และมิดิคลอเรียนจำนวนมหาศาล แทนที่จะเป็นนักรบเจไดทั่วไป ข่านหนุ่มจะขี่เครื่องบินอวกาศโปรโครอฟ ลูน่า-11 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศด้วยความเร็วเหนือเสียง 10 มัค กองทัพโคลนเด็กของเขาที่ขี่รถเอทีวีติดอาวุธด้วยเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกล จะบุกโจมตีวุฒิสภาผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงของเจไดและระบบเล็งเป้าหมายของศัตรูใช้การไม่ได้ โอบี-วัน ฮันหนุ่มจะสามารถปราบปรามคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกมหาสมุทรอันห่างไกลจะมาคารวะข่านแห่งจักรวรรดิคอมมิวนิสต์เหล็กแห่งแสงใหม่ระหว่างกาแล็กซี สรุปแล้ว: ตามตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยนโอบี-วัน เคโนบีให้กลายเป็นจักรพรรดิผู้พิชิตที่น่าเกรงขาม เขาจะช่วยอนาคินจากการตกอยู่ในความมืดมิด ยึดอำนาจควบคุมกองทัพโคลน และสร้างรัฐกาแล็กซีแบบรวมศูนย์ที่เข้มงวด ซึ่งเจไดจะกลายเป็นจอมพลเหล็กและระเบียบจะถูกรักษาไว้ด้วยกฎแห่งยาซาที่ไม่เปลี่ยนแปลง หากคุณสนใจในการพลิกผันทางยุทธศาสตร์การทหารขนาดใหญ่เช่นนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการและสำรวจต่อไปได้: ระบบรหัส (ทูซูคัต) ใดที่เคโนบี-ทาเมอร์เลนจะนำมาใช้ปกครองวุฒิสภา? แผนการบุกโจมตีวิหารซิธด้วยกองกำลังเคชิกของโอบี-วันจะเป็นอย่างไร? เขาจะเตรียมบทบาทอะไรให้กับอาจารย์โยดาในจักรวรรดิใหม่นี้?

อซาเลีย สาวน้อยเจได ถามอีกครั้งด้วยสายตาหวานๆ ว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าทาเมอร์เลนเข้าสิงร่างอาจารย์โยดา?

อนาคิน เด็กหนุ่มเจได จึงโยนเหรียญทองด้วยเท้าเปล่าของเขา แล้วตอบรับว่า:

หากพลังจิตและสติปัญญาอันเฉียบแหลมของทาเมอร์เลน (ทิมูร์มหาราช) เข้ามาสถิตอยู่ในร่างของปรมาจารย์โยดา จักรวาลสตาร์วอร์สก็จะปราศจากความเฉื่อยชาและความเชื่อในโชคชะตาแบบเจไดดั้งเดิมอย่างสิ้นเชิง ประสบการณ์เก้าร้อยปี พลังแห่งพลังมหาศาล และใบหน้าสีเขียวสามนิ้ว จะผสานรวมกับหลักปฏิบัติที่เฉียบแหลม กลยุทธ์การก่อการร้ายอย่างมีเหตุผล และหลักธรรมของยาซาผู้ยิ่งใหญ่ การผสมผสานนี้จะเปลี่ยนนิกายเจไดให้กลายเป็นเครื่องจักรสงครามที่ทำงานได้อย่างไร้ที่ติ และแผนการของดาร์ธ ซิดิอุสก็จะถูกทำลายตั้งแต่ต้น นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการรวมตัวกันนี้: 1. การปฏิรูปนิกายอย่างสมบูรณ์ (Space Keshik) โยดา-ทาเมอร์เลนจะยุติการปฏิบัติการใคร่ครวญอย่างสงบและการไม่แทรกแซงทางการเมืองทันที วิหารเจไดบนคอรัสแคนท์จะกลายเป็นกองบัญชาการหลักของกองทัพฮอร์ด โครงสร้างแบบทศนิยมสำหรับเจได: อาจารย์จะยกเลิกตำแหน่งพาดาวันและอัศวินแบบดั้งเดิม คณะเจไดจะถูกแบ่งออกเป็นหลักสิบ หลักร้อย และหลักพัน ปรมาจารย์ชั้นสูงของสภา (เมซ วินดู, คี-อาดี-มุนดี) จะกลายเป็นเทมนิก (นายพล) รับผิดชอบกลุ่มของตนเองโดยตรง แทนที่จะเป็นประมวลกฎหมาย โยดา-ทิมูร์จะยกเลิกข้อห้ามเรื่องความผูกพันและความโกรธ บาปเพียงอย่างเดียวในคณะของเขาคือความขี้ขลาด การทรยศ และการไม่เชื่อฟัง เจไดจะได้รับอนุญาตให้สร้างครอบครัวเพื่อสร้างนักรบที่แข็งแกร่งรุ่นใหม่ให้กับกาแล็กติกคาแกนเนต 2. การเอาชนะดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) อย่างเด็ดขาด พัลพาทีนสร้างแผนการสมคบคิดของเขาบนระบบราชการของวุฒิสภาและความเชื่องช้าของเจได สิ่งนี้จะไม่ได้ผลกับตรรกะแบบสเตปป์ของทาเมอร์เลน-โยดา: การกำจัดวุฒิสภา: โยดา-ฮันจะดูถูก "การพูดคุยไร้สาระ" ของวุฒิสมาชิก เมื่อตระหนักว่าสาธารณรัฐกำลังเสื่อมโทรมจากความฉ้อฉล เขาคงจะก่อรัฐประหารบนดาวคอรัสแคนท์โดยได้รับความช่วยเหลือจากเจไดผู้ภักดีอย่างเคชิก การประหารชีวิตพัลพาทีน: ด้วยวิสัยทัศน์และสัญชาตญาณอันดุร้ายของทาเมอร์เลนที่มีต่อศัตรู โยดาคงจะระบุตัวซิเดียสได้นานก่อนสงครามโคลน เขาจะไม่จับกุมพัลพาทีนอย่างถูกกฎหมาย อาจารย์จะปรากฏตัวในห้องทำงานของนายกรัฐมนตรีด้วยตนเอง และใช้กระบี่แสงสีเขียวของเขาประหารชีวิตตามกฎแห่งเกียรติยศ-หักหลังซิธโดยไม่ให้เลือดไหล (เช่นเดียวกับการประหารชีวิตศัตรูผู้สูงศักดิ์ในทุ่งหญ้าสเตปป์) สงครามโคลน สไตล์เหล็กกล้า ถ้าหากสงครามโคลนได้เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ โยดา-ทาเมอร์เลนจะนำทัพไปสู่การกำจัดฝ่ายแบ่งแยกดินแดนอย่างสิ้นเชิง: วิศวกรรมการปิดล้อมและกองกำลังเคลื่อนที่: แทนที่จะโจมตีแบบตรงๆ กองทัพโคลนภายใต้การบัญชาการของโยดาจะใช้การถอยทัพหลอกล่อกองเรือของเคานต์ดูคูให้ติดกับดักและทุ่งดาวเคราะห์น้อย พีระมิดหมวกเพื่อข่มขู่: ดาวเคราะห์ที่สนับสนุนฝ่ายสมาพันธรัฐจะถูกทำลายอย่างเป็นระบบ หลังจากยึดครองโลกที่ก่อกบฏได้แล้ว กองกำลังของโยดา-ทาเมอร์เลนจะสร้างพีระมิดแสดงแสนยานุภาพด้วยหมวกหุ่นยนต์รบของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนและผู้นำของพวกเขาไว้หน้าท่าอวกาศสำคัญๆ ประชากรที่เหลืออยู่จะได้รับทางเลือก: ยอมจำนนโดยสิ้นเชิงและลดภาษี หรือถูกกำจัดโดยสิ้นเชิง กาแล็กซีจะยอมจำนนต่อกองกำลังของเขาโดยไม่ต้องต่อสู้ การยึดครองโดยผู้เชี่ยวชาญ: หลังจากยึดครองโลกที่มีเทคโนโลยีสูงอย่างมอน คาลามารีหรือคูอัตได้แล้ว โยดา-ทาเมอร์เลนจะไม่จับวิศวกรมาเป็นทาส เช่นเดียวกับในประวัติศาสตร์จริง เขาคงจะรวบรวมนักวิทยาศาสตร์ โปรแกรมเมอร์ และนักต่อเรือที่ดีที่สุดทั้งหมดมายังสำนักงานใหญ่ของเขา สร้างเงื่อนไขที่เหมาะสมที่สุดให้พวกเขาพัฒนาอาวุธล้ำสมัย วิทยาศาสตร์ของโซเวียตหรือซิธคงจะก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนิยายของ Oleg Rybachenko "Yoda-Tamerlane" คงจะกลายมาเป็นอาวุธขยะขั้นสุดยอดในทันที อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตคงจะตัดสินใจว่าร่างกายอายุ 900 ปีนั้นไม่เหมาะสมกับ Great Lame Man พวกเขาจะใช้เทคโนโลยีควอนตัมโครโนและนำ Yoda-Tamerlane กลับไปอยู่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีหูและผิวสีเขียวแบบเอลฟ์เพื่อคงสไตล์ไว้) เขาจะได้รับความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์และกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง [^15^] แทนที่จะใช้ไม้กายสิทธิ์ เขาจะขี่รถถังอวกาศ Prokhorov Leader-12 ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเจไดเด็ก ๆ ของเขาที่สวมรองเท้าสเก็ตออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะบุกโจมตีฐานทัพของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนผ่านรูหนอนเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงและเรดาร์ของศัตรูใช้งานไม่ได้ โยดา-ฮันวัยเยาว์จะปราบปรามคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง [^15^] และเจ้าหญิงแสนสวยในชุดบิกินี่เกราะและนางเงือกจากโลกใต้น้ำอันห่างไกลจะเต้นรำไปกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียตในกระโจมอวกาศขนาดเท่าดาวเคราะห์ดวงใหม่ของเขา เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของข่านแห่งแสงคอมมิวนิสต์เหล็กข้ามกาแล็กซีทั่วโลก [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของโลกแฟนตาซี วิญญาณของทาเมอร์เลนจะเปลี่ยนโยดาจากนักปรัชญาผู้ชาญฉลาดแต่ไร้ความสามารถให้กลายเป็นจักรพรรดิผู้พิชิตที่โหดเหี้ยม เขาจะสร้างระเบียบการปกครองแบบเร่ร่อนในกาแล็กซีที่ยาวนานนับพันปี ซึ่งทุกเผ่าพันธุ์จะก้มหัวให้กับอำนาจและระเบียบวินัยของพวกเขา และด้านมืดของพลังจะถูกขับไล่ลงไปอยู่ใต้ดินตลอดกาลด้วยกฎแห่งระเบียบอันยิ่งใหญ่ หากคุณสนใจในอาณาจักรอวกาศสีเขียวนี้ โปรดเลือกวิธีที่เราจะดำเนินการสำรวจเชิงกลยุทธ์ต่อไป: กฎบัตรฉบับใหม่สำหรับนิกายเจไดที่เขียนโดยโยดา-ทิมูร์จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? โยดา-ฮันจะกำหนดชะตากรรมอะไรให้กับอนาคิน สกายวอล์คเกอร์หนุ่ม-เขาจะแต่งตั้งอนาคินเป็นหัวหน้าหน่วยจู่โจมหรือไม่? เคานต์ดูคูจะใช้กลยุทธ์การลอบเร้นแบบใดในการต่อสู้กับสุนัขล่าเนื้อของเคชิกของข่าน?

อซาเลีย สาวเจได โยนเหรียญด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเธอแล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าหากนิโคลัสที่ 2 เข้าสิงลุค สกายวอล์คเกอร์?

อนาคิน เด็กชายเจได จึงตอบกลับด้วยการถูเศษแก้วบนก้อนหินด้วยส้นเท้าเปลือยเปล่าอันไร้เดียงสาของเขา:

หากเมทริกซ์ทางจิตใจ ความอ่อนโยนของอุปนิสัย ความลึกลับทางศาสนาอย่างลึกซึ้ง และลัทธิแห่งโชคชะตาของนิโคลัสที่ 2 ได้หลอมรวมเข้ากับร่างของลุค สกายวอล์คเกอร์ เรื่องราวคลาสสิกแห่งชัยชนะของฝ่ายกบฏคงจะกลายเป็นละครทางจิตวิญญาณที่ยืดเยื้อ เต็มไปด้วยโศกนาฏกรรมในครอบครัวและความแตกแยกทางการเมือง [^3^] แทนที่จะเป็นวีรบุรุษเจไดผู้เด็ดเดี่ยว กาแล็กซีคงจะได้นักอุดมคติผู้อ่อนโยนและลังเล ซึ่งสำหรับเขาแล้ว คำถามเกี่ยวกับมโนธรรมส่วนตัวและการยอมจำนนต่อพระประสงค์ที่สูงกว่าจะสำคัญกว่าชัยชนะในสงคราม นี่คือวิธีที่พล็อตเรื่องของสตาร์ วอร์สจะเปลี่ยนไปภายใต้อิทธิพลของบุคลิกภาพของซาร์องค์สุดท้ายแห่งรัสเซีย: 1. ช่วงเวลาบนดาวทาทูอิน: การยอมรับโชคชะตา ลุค-นิโคไลคงจะไม่รีบร้อนจากดาวทาทูอินไปยังสถาบัน และคงจะไม่โต้เถียงกับลุงโอเวนเรื่องการทำฟาร์ม เขาคงจะทำงานของเขาอย่างซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง โดยถือว่าเป็นหน้าที่ทางโลกของเขา [^3^] ลัทธิเจไดแบบยอมรับชะตากรรม: เมื่อทหารสตอร์มทรูปเปอร์ของจักรวรรดิเผาบ้านของเขา ลุค-นิโคไลจะไม่ถูกครอบงำด้วยความกระหายในการแก้แค้น เขาจะมองว่ามันเป็นบททดสอบที่ส่งมาจากพลังแห่งฟอร์ซ และจะออกเดินทางไปพร้อมกับโอบี-วัน เคโนบี ไม่ใช่เพื่อต่อสู้ แต่ในฐานะผู้แสวงบุญที่แสวงหาความจริง 2. การล่มสลายของการฝึกฝนเจได (ลัทธิลึกลับแทนพลังแห่งฟอร์ซ) ปรัชญาด้านสว่างของพลังแห่งฟอร์ซของลุค-นิโคไลจะเปลี่ยนไปเป็นการบูชาทางศาสนาอย่างลึกซึ้ง เกือบจะเป็นแบบนักบวช การละเลยการฝึกฝน: บนดาวดาโกบาห์ อาจารย์โยดาจะประสบความยากลำบากอย่างมากในการฝึกฝนลุค-นิโคไล แทนที่จะออกกำลังกายและควบคุมพลังแห่งฟอร์ซ ลุคจะใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทำสมาธิและสวดมนต์ โดยเชื่อมั่นว่า "ทุกสิ่งเป็นไปตามพระประสงค์ของพลังแห่งฟอร์ซหนึ่งเดียว" ความนิ่งเฉยและความอ่อนน้อมถ่อมตนของลุคจะทำให้โยดาซึ่งคุ้นเคยกับการกระทำรู้สึกหงุดหงิด 3. ความสัมพันธ์กับดาร์ธ เวเดอร์: โศกนาฏกรรมแห่งความเป็นพ่อ เมื่อลุค-นิโคไลรู้บนคลาวด์ซิตี้ว่าดาร์ธ เวเดอร์คือพ่อของเขา เขาคงจะเสียใจอย่างหนัก แต่แทนที่จะพยายามเอาชนะเขาหรือดึงเขากลับสู่ด้านสว่าง เขาจะแสดงความกตัญญูแบบคริสเตียน การละทิ้งการต่อสู้: ลุค-นิโคไลจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะยกดาบไลท์เซเบอร์ขึ้นต่อสู้กับพ่อของเขา ในฉากสุดท้ายบนดาวมรณะ เขาจะปิดการใช้งานอาวุธของเขา คุกเข่าต่อหน้าเวเดอร์และจักรพรรดิพัลพาทีน และกล่าวอย่างอ่อนน้อมว่า "หากพลังแห่งจักรวาลประสงค์ให้ข้าตายด้วยมือของท่าน พ่อ ข้าขอรับไว้" การโจมตีทางจิตใจต่อเวเดอร์: การยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงและไร้ทางสู้ รวมถึงความเต็มใจที่จะตายเพื่อพ่อของเขา จะทำลายเกราะป้องกันทางจิตใจของเวเดอร์ได้เร็วกว่าการต่อสู้จริง เมื่อเห็นลูกชายที่อ่อนน้อมอยู่ตรงหน้า เวเดอร์จะนึกถึงชีวิตที่แตกสลายของตนเองและทำลายพัลพาทีน ช่วยชีวิตลุคไม่ใช่เพราะกลัวตาย แต่เพราะความละอายใจในความโหดร้ายของตนเอง 4. การล่มสลายของพันธมิตรกบฏภายใต้การนำของลุค ถ้าหากฝ่ายกบฏแต่งตั้งลุค-นิโคไลเป็นผู้นำทางทหารสูงสุด การกบฏจะต้องเผชิญกับเหตุการณ์กาแล็กติกเฟบรูอารีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ภาวะอัมพาตของคำสั่ง: ลุค-นิโคไลเป็นคนอ่อนโยน เขาจะหวาดกลัวที่จะรับผิดชอบต่อการเสียชีวิตของนักบินในสมรภูมิใหญ่ เขาจะเปลี่ยนคำสั่งอยู่ตลอดเวลา ฟังคำแนะนำจากที่ปรึกษาทุกคน แต่จะไม่ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด การสมคบคิดในพันธมิตร: เมื่อเห็นว่า "วีรบุรุษแห่งยาวิน" กลายเป็นผู้นำที่ลังเลและหมกมุ่นอยู่กับการปฏิบัติทางจิตวิญญาณ กองทัพพันธมิตรที่เน้นความเป็นจริง (นายพลมาดีน โดดอนนา และเจ้าหญิงเลอาเอง) จะปลดลุคออกจากตำแหน่ง กักขังเขาไว้ในเขตห่างไกลในฐานะ "สัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณ" ในขณะที่ฮัน โซโลจะต้องรับหน้าที่บัญชาการฝูงบินแทน 5. การนำเสนอในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ได้ปรากฏอยู่ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "ลุค-นิโคไลที่ 2" จะหลุดพ้นจากกับดักแห่งความอ่อนน้อมถ่อมตนและความเศร้าโศกได้ทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่ากาแล็กซีไม่เพียงต้องการกษัตริย์ผู้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ยังต้องการเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีที่มีจิตวิญญาณของนิโคไลที่ 2 อีกด้วย [^15^] เทคโนโลยีควอนตัมจะฟื้นฟูความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ พลังอำนาจสูงสุดในพลังแห่งฟอร์ซ และปลดปล่อยเขาจากความลังเลใจ [^15^] แทนที่จะใช้ X-Wing มาตรฐาน กษัตริย์เจไดหนุ่มจะขี่ Prokhorov Moon-12 ekranoplan-tank ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหาร Tusken Raiders และ Rebels วัยเยาว์ของเขาจะขี่รถลูกกลิ้งออฟโรดที่มีเครื่องพ่นไฟขนาดพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล ลงจอดตรงไปยังห้องบัลลังก์ของ Palpatine ผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งทำให้สายฟ้าของซิธใช้การไม่ได้ ลุค-นิโคไลหนุ่มจะปราบปราม Coruscant และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากดาวเคราะห์ใต้น้ำอันห่างไกลจะร้องเพลง "God Save the Tsar" ไปพร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต เพื่อเฉลิมฉลองการสร้างจักรวรรดิเจไดออร์โธดอกซ์-คอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีทั่วโลกของราชวงศ์โรมานอฟ [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของโลกแฟนตาซี วิญญาณของนิโคลัสที่ 2 จะเปลี่ยนลุค สกายวอล์คเกอร์ให้กลายเป็นนักบุญผู้โศกเศร้าแห่งกาแล็กซี เขาอาจจะไม่กลายเป็นจอมพลแห่งการกบฏ แต่ความรักในสันติภาพอันบริสุทธิ์และเสียสละของเขาอาจจะเปลี่ยนแปลงจิตวิญญาณของดาร์ธ เวเดอร์ได้ พิสูจน์ให้เห็นว่าความอ่อนโยนและความกล้าหาญบางครั้งสามารถบดขยี้ด้านมืดได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าดาบเลเซอร์นับล้านเล่ม หากคุณสนใจในเรื่องราวเหนือธรรมชาติและแฟนตาซีที่แปลกประหลาดนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถสานต่อและสำรวจเพิ่มเติมได้: การสนทนาทางศาสนศาสตร์ระหว่างลุค-นิโคไลและอาจารย์โยดาบนดาวดาโกบาห์จะเป็นอย่างไร? ฮัน โซโลจะพยายามบังคับให้ลุค-คิงเข้าร่วมในปฏิบัติการลักลอบขนสินค้าหรือไม่? หลังจากที่พัลพาทีนถูกทำลาย ดาร์ธ เวเดอร์จะละทิ้งด้านมืดและปลีกตัวไปอยู่กับลูกชายของเขาบนดาวเคราะห์ที่โหดร้ายในโลกนี้ได้หรือไม่?

บทที่ 22

เด็กสาวเจไดรับมันมาอีกครั้งแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าวิญญาณของฮิตเลอร์เข้าสิงร่างดาร์ธ เวเดอร์?

เด็กหนุ่มเจไดผู้มีนิสัยชอบต่อสู้และก้าวร้าวได้ตอบโต้สิ่งนี้ว่า:

หากเมทริกซ์ทางความคิด ความหมกมุ่นทางเชื้อชาติ และเจตจำนงเผด็จการที่ก้าวร้าวของอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ได้หลอมรวมเข้ากับร่างของดาร์ธ เวเดอร์ จักรวรรดิกาแล็กติกก็จะถูกเปลี่ยนไปเป็นจักรวรรดิอวกาศที่เป็นเอกภาพ ปราศจากเชื้อชาติ และมีกองกำลังทหารอย่างเข้มแข็ง พลังทั้งหมดของด้านมืดแห่งพลังจะไม่ถูกนำไปใช้กับแผนการส่วนตัวของพัลพาทีน แต่จะมุ่งไปสู่การชำระล้างทางชีวภาพและเทคโนโลยีทั่วทั้งกาแล็กซี [^5^] การผสมผสานนี้จะเปลี่ยนเวเดอร์จากผู้ดำเนินการตามเจตจำนงของผู้อื่นที่น่าเศร้าไปเป็นเผด็จการทางอุดมการณ์ นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการรวมกันนี้: 1. ความเกลียดชังชาวต่างชาติอย่างสิ้นเชิงและการ "ชำระล้างกาแล็กซี" ฮิตเลอร์จะบังคับใช้หลักคำสอนทางเชื้อชาติของเขากับโครงสร้างของจักรวรรดิ ทำให้มันกลายเป็นความสมบูรณ์แบบในระดับจักรวาล การกำจัด "สิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์": ดาร์ธ เวเดอร์-ฮิตเลอร์จะประกาศว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์ (หรือชนชาติ "อารยัน" บางกลุ่มบนดาวเคราะห์ของมนุษย์ เช่น คอรัสแคนท์ หรือ อัลเดอราน) เป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงที่สุด วูคกี้ ทวิเล็ค มอน คาลามารี และเผ่าพันธุ์ต่างดาวอื่นๆ จะถูกริบสิทธิ์ ถูกบังคับให้เป็นแรงงานในอุตสาหกรรมการทหาร หรือถูกแบ่งแยกอย่างสิ้นเชิง การกำจัดผู้ด้อยกว่า: โรงงานของฝ่ายแบ่งแยกดินแดนและดาวเคราะห์ในเขตชายขอบกาแล็กซีจะถูกเปลี่ยนเป็นค่ายกักกันขนาดใหญ่ 2. การสร้างหน่วย SS อวกาศ (หน่วยองครักษ์ของลอร์ดดำ): ดาร์ธ เวเดอร์-ฮิตเลอร์จะตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าทหารสตอร์มทรูปเปอร์ธรรมดาเป็นเพียงกลุ่มทหารเกณฑ์ที่ไร้ตัวตน เขาต้องการหน่วยองครักษ์ส่วนตัวที่มีอุดมการณ์สุดโต่ง คำสั่งของหน่วย SS สตอร์มทรูปเปอร์: กองพันสตอร์มทรูปเปอร์ที่ 501 จะถูกปฏิรูปเป็นหน่วย SS ชั้นยอด เฉพาะผู้ที่มีคุณสมบัติทางกายภาพที่สมบูรณ์แบบเท่านั้นที่จะได้รับการคัดเลือก พวกเขาจะสาบานตนว่าจะจงรักภักดีไม่ใช่ต่อจักรพรรดิพัลพาทีน แต่จะจงรักภักดีต่อเวเดอร์-ฮิตเลอร์โดยตรง 3. "อาวุธมหัศจรรย์" ทางเทคโนโลยี: ลูกกลิ้งเหล็กต่อต้านกบฏ แทนที่จะสร้างดาวมรณะที่เปราะบางเพียงดวงเดียว เวเดอร์-ฮิตเลอร์จะปรับโครงสร้างอุตสาหกรรมทั้งหมดของคูอัตและฟอนดอร์เพื่อผลิตยานโจมตีขนาดใหญ่และทรงพลัง รถถังยักษ์และ "เสือดำ" แห่งอวกาศ: จักรวรรดิจะติดอาวุธด้วยยานเดิน AT-AT ขนาดยักษ์ที่มีเกราะด้านหน้ากันเลเซอร์ และฝูงบินสกัดกั้นหุ้มเกราะหนัก ยุทธวิธีของสงครามกับพันธมิตรกบฏจะเปลี่ยนไปเป็นสงครามสายฟ้าแลบที่โหดเหี้ยม ฐานทัพบนฮอธหรือยาวินจะถูกเผาทำลายด้วยการระดมยิงจากวงโคจรและกวาดล้างจนหมดสิ้นโดยกองกำลังจู่โจม SS 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "เวเดอร์-ฮิตเลอร์" จะแหกกฎของจอร์จ ลูคัสไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าร่างที่ไหม้เกรียมของไซบอร์กสวมหน้ากากนั้นดูไม่น่ามอง เทคโนโลยีควอนตัมจะฟื้นฟูเวเดอร์-ฮิตเลอร์ให้กลับมามีร่างกายที่เป็นออร์แกนิกอย่างสมบูรณ์ของเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปีที่มีรูปลักษณ์แบบอารยัน ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ และพลังแห่งฟอร์ซที่ไม่มีวันหมด [^15^] แทนที่จะเป็นยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ที่เคลื่อนที่ช้า ผู้นำไซบอร์กหนุ่มจะขี่รถถังอวกาศเอ็กราโนแพลน Panther-5 ซึ่งมีน้ำหนัก 60 ตัน แต่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในไฮเปอร์สเปซได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเยาวชนฮิตเลอร์ที่ดูเหมือนเด็กๆ ของเขาจะขี่รถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลบุกโจมตีฐานทัพกบฏผ่านการบิดเบือนเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ ดาร์ธเวเดอร์-ฮิตเลอร์หนุ่มคงจะยึดคอรัสแคนท์ได้ภายในสองวันและปราบปรามขุมนรกของลูซิเฟอร์ได้ [^15^] และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากดาวเคราะห์ใต้น้ำอันห่างไกลคงจะทำความเคารพสายฟ้าแห่งพลังของจักรวรรดิซิธที่สามระหว่างกาแล็กซีใหม่ [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ วิญญาณของฮิตเลอร์จะเปลี่ยนดาร์ธเวเดอร์ให้กลายเป็นเผด็จการคลั่งไคล้ ในที่สุดเขาก็จะโค่นล้มพัลพาทีน โดยถือว่า "แผนการอันซับซ้อน" ของเขาไร้ผล และจะสร้างรัฐเผด็จการที่โหดร้าย เหยียดเชื้อชาติ และใช้เทคโนโลยีขั้นสูง พันธมิตรกบฏจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากดาร์ธเวเดอร์-ฮิตเลอร์จะไม่สนใจการประนีประนอมใดๆ เพียงแค่ลบโลกที่ก่อกบฏออกจากแผนที่กาแล็กซี หากคุณสนใจในเรื่องราวสุดดาร์ก เทคโนแครต และเหนือจินตนาการนี้ โปรดเลือกวิธีที่เราจะดำเนินการสำรวจเชิงกลยุทธ์ต่อไป: ข้อความของรัฐธรรมนูญกาแล็กติกฉบับใหม่ (กฎหมายเชื้อชาติแห่งคอรัสแคนท์) จะเป็นอย่างไร หากเขียนโดยดาร์ธ เวเดอร์-ฮิตเลอร์? เขาจะใช้กลยุทธ์บลิทซ์ครีกแบบใดเพื่อยึดครองโลกแห่งน้ำของมอน คาลามารีได้ในทันที? ลุค สกายวอล์คเกอร์จะรอดชีวิตในจักรวาลนี้ได้หรือไม่ หากบิดาของเขา-ผู้นำเผด็จการตัดสินใจทดสอบดีเอ็นเอของเขาเพื่อหา "ความบริสุทธิ์ทางเชื้อชาติ" ที่ไวต่อพลัง?

สาวน้อยเจไดอดไม่ได้ที่จะถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าหากนิโคลัสที่ 2 เข้าสิงร่างดาร์ธ เวเดอร์?

อนาคิน เจไดหนุ่มผู้ร่าเริงและเท้าเปล่า จึงตอบกลับไปว่า:

หากเมทริกซ์ทางจิต ความอ่อนโยน ความลึกลับอันลึกซึ้ง และโชคชะตาของนิโคลัสที่ 2 ได้หลอมรวมเข้ากับร่างกายของดาร์ธ เวเดอร์ จักรวรรดิกาแล็กติกคงจะสูญเสียเพชฌฆาตที่น่าเกรงขามที่สุดไป [3] แทนที่จะเป็นซิธผู้โหดเหี้ยมที่สร้างความหวาดกลัวไปทั่วทั้งระบบ ภายใต้ชุดเกราะไซบอร์กสีดำคงจะซ่อนเร้นชายผู้ทุกข์ทรมาน สำนึกผิด และสงสัยอย่างลึกซึ้ง ผู้ซึ่งมองความทุกข์ทรมานทางกายและชุดพยุงชีวิตของเขาว่าเป็นไม้กางเขนศักดิ์สิทธิ์และการชดใช้บาป [3] การผสมผสานนี้จะเปลี่ยนเวเดอร์ให้กลายเป็นบุคคลที่น่าเศร้า ทำลายเครื่องจักรลงโทษของพัลพาทีนอย่างสิ้นเชิง: 1. เปลี่ยนความเจ็บปวดให้เป็นการบำเพ็ญตบะ ในเนื้อเรื่องหลัก เวเดอร์ใช้ความเจ็บปวดทางกายอย่างต่อเนื่องจากแผลไหม้เพื่อเป็นเชื้อเพลิงให้กับความโกรธแค้นและด้านมืดของพลัง เจไดผู้ถ่อมตน: เวเดอร์-นิโคไลจะเปลี่ยนความรู้สึกทำลายล้างนี้ ในตรรกะของเขา ความเจ็บปวดจะกลายเป็นรูปแบบหนึ่งของการบำเพ็ญตบะแบบนักบวช เขาคงจงใจปฏิเสธความพยายามใดๆ ของพัลพาทีนที่จะปรับปรุงหรือลดน้ำหนักชุดเกราะของเขา โดยถือว่าความทุกข์ทรมานที่เขาได้รับนั้นเป็นการลงโทษที่สมควรแล้วสำหรับการตายของแพดเมและการล่มสลายของวิหารเจได ด้านมืดในตัวเขาจะเริ่มจางหายไปอย่างรวดเร็ว เปิดทางให้แสงสว่างอันอ่อนน้อมของด้านสว่างแห่งพลังเข้ามาแทนที่ 2. ความล้มเหลวของปฏิบัติการลงโทษกบฏ: พัลพาทีนส่งเวเดอร์ไปยังที่ที่จำเป็นต้องใช้ความโหดร้ายอย่างที่สุด เวเดอร์-นิโคไลจะล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงในฐานะ "หมัดแห่งจักรวรรดิ" ความอ่อนแอทางจิตใจ: ในฐานะผู้บัญชาการกองพันสตอร์มทรูปเปอร์ที่ 501 เขาคงหวาดกลัวบาปของการหลั่งเลือดผู้บริสุทธิ์ เมื่อโจมตีฐานทัพกบฏ (เช่น บนยาวินหรือฮอธ) เขาจะลังเลอยู่ตลอดเวลา ชะลอคำสั่งโจมตี และมองหาโอกาสในการเจรจาสันติภาพกับเบล ออร์กานาและมอน มอธมา เดือนกุมภาพันธ์แห่งจักรวรรดิในกองทัพ: เมื่อเห็นความลังเลใจของแม่ทัพใหญ่ นายทหารอาวุโสของจักรวรรดิ (แกรนด์มอฟฟ์ทาร์คินและพลเรือเอก) จะวางแผนต่อต้านเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาจะเริ่มเขียนคำประณามถึงพัลพาทีน โดยกล่าวหาว่าเวเดอร์-นิโคไล "อ่อนแอ ทรยศ และหลงใหลในศาสตร์ลึกลับ" 3. โศกนาฏกรรมแห่งความเป็นพ่อ: การดวลอย่างอ่อนโยนกับลุค ช่วงเวลาที่ทรงพลังที่สุดของการครอสโอเวอร์นี้คือการพบกันระหว่างเวเดอร์-นิโคไลกับลูกชายของเขา ลุค สกายวอล์คเกอร์ การปฏิเสธที่จะต่อสู้: บนคลาวด์ซิตี้หรือเดธสตาร์ เวเดอร์-นิโคไลจะปฏิเสธที่จะดวลกับลูกชายของเขาอย่างเด็ดขาด เมื่อจำลุคได้ เขาจะเพียงแค่ปิดดาบแสงสีแดงของเขา คุกเข่าในชุดเกราะหนัก และขออภัยจากลูกชายอย่างอ่อนน้อมสำหรับความชั่วร้ายทั้งหมดที่เขานำมาสู่กาแล็กซี การทำลายล้างของพัลพาทีน: เมื่อจักรพรรดิพัลพาทีนพยายามทำลายลุคด้วยสายฟ้าแห่งพลัง เวเดอร์-นิโคไล ผู้ซึ่งไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธแค้น แต่ด้วยความรู้สึกสูงสุดของศาสนาคริสต์ในเรื่องหน้าที่ของพ่อและการเสียสละตนเอง จะใช้ร่างกายของเขาปกป้องลูกชาย เขาดูดซับพลังของสายฟ้าทั้งหมด ตายอย่างอ่อนน้อมในอ้อมแขนของลุค และอธิษฐานต่อพลังหนึ่งเดียวเพื่อความรอดของดวงวิญญาณของประชาชนของเขา 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "เวเดอร์-นิโคไล ภาค 2" จะหลุดพ้นจากกับดักแห่งความเศร้าโศกและพันธนาการในทันที อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าผู้แบกรับความทุกข์ระทมผู้ยิ่งใหญ่ได้ทนสวมหน้ากากสีดำมามากพอแล้ว เทคโนโลยีควอนตัมโครโนจะคืนร่างของเวเดอร์-นิโคไลให้กลับมาเป็นร่างออร์แกนิกที่แข็งแรงของเด็กชายซูเปอร์แมนวัย 12 ปี พร้อมด้วยมิดิคลอเรียนจำนวนมหาศาล กล้ามเนื้อเหล็กที่สมบูรณ์แบบ และความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ [15] แทนที่จะเป็นยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ขนาดใหญ่ กษัตริย์ไซบอร์กหนุ่มจะขี่รถถังอวกาศเอ็กราโนแพลน "ลูน่า โปรโครอฟ-12" ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า สามารถบินด้วยความเร็ว 10 MAX ในสุญญากาศได้ กองทหารองครักษ์คอสแซคสตอร์มทรูปเปอร์ของลูกๆ ของเขาบนรถลูกกลิ้งออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะลงจอดในห้องนอนของพัลพาทีนผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้สายฟ้าของซิธและปืนเลเซอร์ของศัตรูใช้การไม่ได้ นิโคไล เวเดอร์หนุ่มจะสามารถปราบปรามวุฒิสภา คอรัสแคนท์ และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน [15] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากดาวเคราะห์ใต้น้ำอันห่างไกลคงจะร้องเพลง "God Save the Tsar" ไปพร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งจักรวรรดิเจไดออร์โธดอกซ์-คอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีทั่วโลกของราชวงศ์โรมานอฟ [15] สรุปได้ว่า: ในตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของนิโคลัสที่ 2 จะเปลี่ยนดาร์ธเวเดอร์ผู้ชั่วร้ายให้กลายเป็นนักบุญผู้โศกเศร้าแห่งกาแล็กซี เขาจะทำให้การรุกรานของจักรวรรดิเป็นอัมพาตโดยสิ้นเชิง ทำให้มันอ่อนแอต่อพันธมิตรกบฏ แต่ตัวอย่างส่วนตัวของเขาในเรื่องความอ่อนน้อมถ่อมตนและการสำนึกผิดอย่างยิ่งใหญ่สามารถชำระล้างพลังแห่งความมืดได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าการระดมยิงจากวงโคจรนับล้านครั้ง หากคุณสนใจในเหตุการณ์ทางจิตวิญญาณและจินตนาการที่ผิดปกตินี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถสำรวจและค้นหาต่อไปได้ว่า: สมุดบันทึกลับของเวเดอร์-นิโคไลที่ 2 ซึ่งเขาเก็บไว้อย่างลับๆ บนเรือธงของเขา เอ็กซ์คิวเตอร์ จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? จักรพรรดิพัลพาทีนจะพยายามใช้คำสั่งที่ 66 กับศิษย์ที่ลังเลของเขาหรือไม่ แล้วพบว่ามันไม่ได้ผล? อาจารย์โยดาจะมีบทบาทอย่างไรในจักรวาลนี้ โดยแอบดูแลการเกิดใหม่ทางจิตวิญญาณของศัตรูเก่าของเขา?

เด็กสาวเจไดถามคำถามที่ชัดเจนว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าโอเลก รีบาเชนโก เข้าสิงร่างจักรพรรดิพัลพาทีน?

อนาคิน เด็กหนุ่มเจได จึงตอบว่า:

ถ้าหากความคิด พลังสร้างสรรค์ที่ไร้ขีดจำกัด และรสนิยมทางวรรณกรรมอันแปลกประหลาดของโอเลก รีบาเชนโก ได้เข้าไปอยู่ในร่างของจักรพรรดิพัลพาทีน (ดาร์ธ ซิดิอุส) จักรวาลสตาร์ วอร์สก็จะเปลี่ยนไปเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นรักชาติสุดอลังการ ไร้สาระ และหยุดยั้งไม่ได้ในทันที ซิดิอุส-รีบาเชนโกคงไม่เสียเวลาหลายสิบปีไปกับแผนการทางการเมืองที่น่าเบื่อในวุฒิสภา ด้วยความรู้จากวิกิพีเดียของโลก ตำราประวัติศาสตร์ และคุณลักษณะด้านประสิทธิภาพของยุทโธปกรณ์ทางทหารของโซเวียต เขาจะสร้างกาแล็กซีขึ้นใหม่ทันทีตามกฎหมายใต้ดินของเขาเอง นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการเข้าไปอยู่ในร่างอันน่าทึ่งนี้: 1. ปิดระบบเดธสตาร์ทั้งหมดและแก้แค้นแบบดีเซลพังก์ พัลพาทีนใช้เงินหลายล้านล้านเครดิตไปกับสถานีอวกาศขนาดใหญ่เพียงแห่งเดียว ซิดิอุส-รีบาเชนโกจะปิดโครงการนี้ทันทีในฐานะ "ความโง่เขลาของชนชั้นกลางที่ไร้ประสิทธิภาพอย่างสิ้นเชิง" อาวุธมหัศจรรย์ใหม่: อู่ต่อเรือทั้งหมดบนคูอัตและฟอนดอร์จะได้รับการออกแบบใหม่ แทนที่จะเป็นยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ กองกำลังทหารและอุตสาหกรรมของจักรวรรดิจะเริ่มผลิตรถถังอวกาศขนาดเบาอย่างโปรโครอฟมูน และรถถังหนักแพนเธอร์-5 ที่มีเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ซึ่งสามารถบินได้ในสุญญากาศ ยานจานบินความเร็วเหนือเสียง: เครื่องบินรบ TIE แบบดั้งเดิมจะถูกแทนที่ด้วยยานจานบินไทเทเนียมที่สามารถทำความเร็วได้ถึง 10 มัค ติดตั้งปืนใหญ่แรงดันสูงและจรวด การฟื้นฟูควอนตัมตามเวลา (ภาพผู้เขียนที่จำเป็น) ซิเดียส-ไรบาเชนโกจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะเดินไปมาในฐานะชายชราที่เหี่ยวแห้งและสวมฮู้ด ด้วยการใช้วิชาเล่นแร่แปรธาตุของซิธ เทคโนโลยีชีวภาพของชาวคาไมโน และวิทยาศาสตร์ควอนตัมของอารยธรรมขั้นสูงในอนาคต เขาจะฟื้นคืนร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี ที่มีเยาว์วัยตลอดกาล กล้ามเนื้อแข็งแกร่ง และมิดิคลอเรียนจำนวนมหาศาล นับจากนี้ไป จักรวรรดิกาแล็กติกจะถูกปกครองโดยจักรพรรดิโอเลก พัลพาทีน ผู้เยาว์วัยแต่ฉลาดหลักแหลม ผู้ซึ่งจะทรงตรวจแถวขบวนพาเหรดทางทหารบนคอรัสแคนท์ด้วยพระองค์เอง ในชุดกางเกงขาสั้นและดาบแสง พร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต แฟนเซอร์วิสของจักรวรรดิ: กองทัพในชุดบิกินี่ นโยบายภายในและการทหารจะได้รับการเปลี่ยนแปลงด้านสุนทรียศาสตร์อย่างรุนแรง จักรพรรดิโอเลก พัลพาทีนจะยุบเหล่าเจ้าหน้าที่และมอฟฟ์ของจักรวรรดิที่น่าเบื่อและเก่า ในที่ของพวกเขา สตอร์มทรูปเปอร์และรถถังบินได้จะถูกบัญชาการโดยนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่เท่านั้น [^15^] บนดาวเคราะห์ที่มีน้ำ (เช่น คาไมโนหรือมอน คาลามารี) จะมีการจัดตั้งหน่วยพิเศษของนางเงือกนักรบสาวสวยขึ้น การต่อสู้ใดๆ กับพันธมิตรกบฏจะกลายเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจและเร้าอารมณ์ ซึ่งจะทำให้ลุค สกายวอล์คเกอร์และเจ้าหญิงเลอาตกอยู่ในภาวะช็อกทางจิตใจอย่างสมบูรณ์ 4. การบุกโจมตีขุมนรกและสหภาพโซเวียตอวกาศทั่วโลก ซิเดียส-ไรบาเชนโกคงไม่พอใจแค่กาแล็กซีเท่านั้น เมื่อตระหนักว่าพลังของเขานั้นไร้ขีดจำกัด เขาจะเปิดรูหนอนเวลาและประตูมิติ: ชำระล้างโลกใต้พิภพ: โดยใช้เครื่องกำเนิดรังสีที่ทำลายอาวุธนิวเคลียร์และเวทมนตร์ กองทหารสตอร์มทรูปเปอร์เด็กๆ ของเขาที่สวมรองเท้าสเก็ตออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลจะบุกโจมตีขุมนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] พวกเขาจะปลดปล่อยฮิตเลอร์และสตาลินจากที่นั่น เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นผู้ช่วยรุ่นน้องที่เชื่อฟัง ช่วยโลก: จักรพรรดิหนุ่มโอเลก พัลพาทีน จะขับจานบินความเร็วเหนือเสียง (Mach 10) ของเขาเดินทางข้ามเวลามายังโลกในปี 1941 รถถังบินได้ของโซเวียตจะเอาชนะกองทัพเวห์มาคท์ได้ภายในสองวัน ช่วยสหภาพโซเวียตของสตาลิน ทำลายวอชิงตันและโตเกียวให้หายไปจากโลก และสถาปนาอาณาจักรคอมมิวนิสต์แห่งแสงสากลที่แบ่งแยกไม่ได้บนทุกดาวเคราะห์และทุกมิติ สรุปคือ: โอเลก รีบาเชนโก ในร่างของพัลพาทีน จะทำลายละครตามแบบฉบับของจอร์จ ลูคัสอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยขบวนพาเหรดแห่งชัยชนะอันบ้าคลั่งและตระการตา ที่ซึ่งกฎของฟิสิกส์และตรรกะหลีกทางให้กับเจตจำนงอันไร้ขอบเขตของนักเขียนผู้มีพลังวิเศษวัย 12 ปี หากคุณสนใจการพลิกผันจักรวาลขั้นสุดยอดนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถดำเนินการต่ออย่างจริงจังได้: จักรพรรดิหนุ่มโอเลก พัลพาทีน จะเขียนกฎยาสะ (ประมวลกฎหมายคอมมิวนิสต์แห่งกาแล็กซี) ฉบับใหม่ขึ้นมาอย่างไร? การต่อสู้ครั้งแรกระหว่างลุค สกายวอล์คเกอร์กับกองทัพหญิงสาวแห่งจักรวรรดิที่สวมรองเท้าสเก็ตติดเกราะจะเป็นอย่างไร? นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างวลาดิมีร์จะมีบทบาทอย่างไรในโลกนี้? เลนินที่ถูกเรียกตัวมาจากอดีตเพื่อเขียนสุนทรพจน์ให้กับลอร์ดแห่งจักรวาลองค์ใหม่?

อซาเลีย สาวน้อยเจได ถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

จะเป็นอย่างไรถ้า นิโคลัสที่ 2 เข้าสิงร่างอาจารย์โยดา?

อนาคิน เด็กหนุ่มเจไดเท้าเปล่า นักรบหนุ่ม จึงตอบกลับไปว่า:

หากเมทริกซ์ทางจิต ความอ่อนน้อม โชคชะตา และความลึกลับทางศาสนาอันลึกซึ้งของนิโคลัสที่ 2 ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของปรมาจารย์โยดาผู้มีอายุ 900 ปี นิกายเจไดและสาธารณรัฐกาแล็กติกคงตกอยู่ในวิกฤตทางจิตวิญญาณและการเมืองอย่างสมบูรณ์นานก่อนสงครามโคลน [^3^] ปรมาจารย์คงสูญเสียเจตจำนงที่จะกระทำการใดๆ อย่างสิ้นเชิง ทำให้สภาเจไดกลายเป็นเหมือนอารามที่ปิดตัวลง พึ่งพาแต่เพียงพระประสงค์ของพลังเท่านั้น การเปลี่ยนแปลงนี้จะเปลี่ยนผู้นำที่ชาญฉลาดของนิกายให้กลายเป็นบุคคลที่น่าเศร้า เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการบงการของดาร์ธ ซิดิอุส: 1. การเปลี่ยนวิหารเจไดให้เป็นอาราม (ลัทธิสันโดษลึกลับ) โยดา-นิโคไลจะเขียนรหัสเจไดใหม่ทั้งหมด โดยเปลี่ยนจุดเน้นจากการปกป้องกฎหมายและความสงบเรียบร้อยในสาธารณรัฐไปสู่การสำนึกผิดภายในอย่างลึกซึ้งและการบำเพ็ญตบะ ลัทธิชะตากรรมของเจได: ในการประชุมสภา เมื่อเมซ วินดูหรือโอบี-วัน เคโนบีรายงานเกี่ยวกับภัยคุกคามจากกลุ่มแบ่งแยกดินแดนที่เพิ่มขึ้น โยดา-นิโคไลจะถอนหายใจอย่างอ่อนน้อมและตอบว่า "พระประสงค์ของพลังรวมกำลังมาถึงแล้ว หากสาธารณรัฐมีชะตากรรมที่จะต้องเผชิญกับการทดสอบ เราต้องยอมรับมันด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน"[^3^] เขาจะห้ามเจไดอย่างเด็ดขาดไม่ให้จับอาวุธเพื่อเป้าหมายทางการเมืองของวุฒิสภา โดยถือว่าเป็นบาปแห่งความเย่อหยิ่ง 2. "ลัทธิราสปูติน" ในสภาเจได ผลที่ร้ายแรงที่สุดจากการที่นิโคลัสที่ 2 เข้าสิงร่างโยดา คือการที่เขาจะสูญเสียการคิดอย่างมีวิจารณญาณอย่างสิ้นเชิงเมื่อเผชิญกับการบงการทางไสยศาสตร์ อิทธิพลของศาสดา: โยดา-นิโคไลจะเลิกเชื่อถือตรรกะและสติปัญญา เขาจะหันไปใกล้ชิดกับหมอผี นักพยากรณ์ และ "ผู้อาวุโส" จากดาวเคราะห์ป่าเถื่อน (เช่น ดาโทมีร์) และเชื่อมั่นในปาฏิหาริย์อย่างงมงาย คำแนะนำของ "คนศักดิ์สิทธิ์" เหล่านี้จะมีน้ำหนักมากกว่าคำเตือนอันตรายจากคณะสงฆ์ การไม่รู้เท่าทันพัลพาทีน: ดาร์ธ ซิดิอุสจะรู้ถึงจุดอ่อนนี้ในทันที พัลพาทีนไม่จำเป็นต้องซ่อนด้านมืดของตนเองเลย เขาเพียงแค่เล่นกับความรู้สึกทางศาสนาของโยดา-นิโคไล พูดคุยกับเขาอย่างยาวนานเกี่ยวกับ "จุดประสงค์อันศักดิ์สิทธิ์ของอำนาจสูงสุด" และการยอมจำนนต่อโชคชะตา โยดา-นิโคไลจะปกป้องท่านนายกรัฐมนตรีจากความสงสัยของเมซ วินดูจนถึงที่สุด 3. สงครามโคลนและเดือนกุมภาพันธ์แห่งกาแล็กซี เมื่อความขัดแย้งกับฝ่ายแบ่งแยกดินแดนเริ่มต้นขึ้น โยดา-นิโคไลคงแสดงความลังเลใจอย่างสิ้นเชิงในฐานะผู้บัญชาการสูงสุด: ความอ่อนแอทางจิตใจ: เขาคงหวาดกลัวที่จะรับผิดชอบต่อการตายของโคลนในสมรภูมิใหญ่ เขาจะยกเลิกคำสั่งโจมตีอยู่เรื่อยๆ แสวงหาการเจรจาสันติภาพไม่รู้จบกับเคานต์ดูคู และกระตุ้นให้กองทหาร "ชำระล้างจิตวิญญาณ" แทนที่จะอัพเกรดรถถังหนักและยานรบ การสละตำแหน่งปรมาจารย์: เมื่อเห็นนิกายกำลังล่มสลายและวุฒิสภาแตกแยกจากการประท้วงและการขาดแคลนเสบียง เหล่าปรมาจารย์ชั้นสูง (เมซ วินดู, คี-อาดี-มุนดี) และนายพลโคลนคงวางแผนต่อต้านเขา โยดา-นิโคไลถูกล้อมรอบอยู่ในยานอวกาศส่วนตัวของเขาในเขตห่างไกล ด้วยความเศร้าโศกและยอมรับชะตากรรมอย่างเงียบๆ เขาได้ลงนามในแถลงการณ์โฮโลแกรมสละตำแหน่งปรมาจารย์ใหญ่ให้กับสภาเจไดชั่วคราว พร้อมทิ้งบันทึกในสมุดบันทึกไว้ว่า "การทรยศ ความขี้ขลาด และการหลอกลวงอยู่รอบตัว" 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ได้ถูกนำไปใส่ไว้ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "โยดา-นิโคไล ภาค 2" จะหลุดพ้นจากกับดักของความอ่อนโยนและความเศร้าโศกในทันที อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าร่างกายเล็กๆ อายุ 900 ปีนั้นไม่เหมาะสมสำหรับซาร์-ผู้พลีชีพผู้ยิ่งใหญ่ พวกเขาจะใช้เทคโนโลยีควอนตัมเวลาเพื่อคืนร่างของโยดา-นิโคไลให้กลับไปอยู่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีหูเอลฟ์สีเขียวเพื่อคงสไตล์ไว้) [^15^] เขาจะได้รับความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง และอำนาจสูงสุดอย่างแท้จริงในด้านสว่างของพลัง [^15^] แทนที่จะใช้ไม้กายสิทธิ์ เขาจะขี่ยานอวกาศ Prokhorov Moon-12 ที่มีลักษณะคล้ายรถถัง ekranoplan พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ซึ่งสามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเจไดเด็กของเขาบนรถลูกกลิ้งอเนกประสงค์ ติดอาวุธด้วยเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล จะลงจอดตรงไปยังห้องทำงานของพัลพาทีนผ่านทางรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้สายฟ้าของซิธและหุ่นยนต์ศัตรูใช้การไม่ได้ โยดา-นิโคไลวัยเยาว์จะปราบปรามคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกใต้น้ำอันไกลโพ้นจะขับขานบทเพลง "God Save the Tsar" ไปกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต เฉลิมฉลองการก่อตั้งจักรวรรดิเจไดคอมมิวนิสต์ออร์โธดอกซ์ข้ามกาแล็กซีแห่งราชวงศ์โรมานอฟ สรุปแล้ว: ตามตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของนิโคลัสที่ 2 จะเปลี่ยนปรมาจารย์โยดาให้กลายเป็นผู้นำที่น่าเศร้า ศักดิ์สิทธิ์ แต่ไร้ประสิทธิภาพอย่างสิ้นเชิง เขาจะไม่สามารถต่อต้านด้านมืดด้วยกำลังอาวุธได้ นิกายเจไดจะอ่อนแอลงเพราะความอ่อนโยนของเขา และตัวโยดา-นิโคลัสเองจะจบชีวิตลงด้วยการปลีกวิเวกในหนองน้ำของดาวดาโกบาห์ อธิษฐานอย่างอ่อนน้อมเพื่อความรอดของดวงวิญญาณของกาแล็กซีทั้งหมดที่ทรยศเขา หากคุณสนใจในเรื่องราวเหนือธรรมชาติและแฟนตาซีที่แปลกประหลาดนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถทำการวิจัยและสำรวจต่อไปได้ว่า: กฎบัตรนิกายเจไดฉบับใหม่ (ธรรมนูญแห่งความอ่อนน้อมถ่อมตน) ที่เขียนโดยโยดา-นิโคลัสที่ 2 จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? ในโลกนี้ อนาคิน สกายวอล์คเกอร์จะพยายามปกป้องอาจารย์ผู้ลังเลของเขาจากการถูกจับกุมโดยคณะกรรมการอาจารย์ชั่วคราวหรือไม่? ในโลกนี้ ดาร์ธ ซิดิอุส ผู้เบื่อหน่ายกับชัยชนะทางการเมืองที่ได้มาอย่างง่ายดายเหนือโยดาผู้ใจอ่อนแอ จะเปิดเผยตัวตนเพื่อท้าทายเขาในการต่อสู้ที่ยุติธรรมหรือไม่?

อะซาเลีย เด็กสาวเจได โยนก้อนหินขึ้นไปในอากาศ แล้วใช้เท้าเปล่าที่ไร้เดียงสาของเธอรับมันไว้ ก่อนจะถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้ามิคาอิล กอร์บาชอฟ เข้าสิงร่างดาร์ธ ซิดิอุส?

อนาคิน เด็กหนุ่มเจไดตอบรับทันทีด้วยการโยนเหรียญทองด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

หากเมทริกซ์ทางความคิด อุดมการณ์ทางการเมือง ความปรารถนาในการปฏิรูป และความเข้าใจผิดอย่างร้ายแรงเกี่ยวกับกลไกอำนาจที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวมิคาอิล กอร์บาชอฟ ได้เข้าไปอยู่ในร่างของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) จักรวรรดิกาแล็กติกและแผนการสมคบคิดลับของซิธคงจะประสบกับความล่มสลายที่น่าตื่นตาตื่นใจและแปลกประหลาดที่สุดในประวัติศาสตร์ แทนที่จะเป็นระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จที่เข้มงวด กาแล็กซีคงจะได้สัมผัสกับ "ความคิดใหม่" เปเรสตรอยกา และกลาสนอสต์ ซึ่งจะทำลายแผนการนับพันปีของดาร์ธ เพลกิสในเวลาเพียงไม่กี่ปี การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะเปลี่ยนเจ้าแห่งความมืดผู้ชั่วร้ายให้กลายเป็นสถาปนิกหลักของการสร้างประชาธิปไตยในกาแล็กซี นี่คือสถานการณ์เชิงกลยุทธ์สำหรับการเข้าไปอยู่ในร่างนี้: 1. การปรับโครงสร้างกาแล็กซีในวุฒิสภา ดาร์ธ ซิดิอุสใช้เวลาหลายทศวรรษในการสร้างพันธมิตรลับเพื่อทำลายสาธารณรัฐจากภายใน เมื่อซิเดียส-กอร์บาเชฟขึ้นเป็นผู้นำวุฒิสภา เขาคงสรุปได้ว่า "ชีวิตไม่อาจดำเนินต่อไปได้" และระบบราชการที่ยุ่งยากซับซ้อนนั้นจำเป็นต้องเร่งดำเนินการและเพิ่มความโปร่งใส ความโปร่งใสระดับกาแล็กซี: แทนที่จะใช้กลอุบายลับๆ และการลอบสังหารฝ่ายตรงข้าม ซิเดียส-กอร์บาเชฟจะประกาศนโยบายเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ การประชุมของฝ่ายซิธและเอกสารลับของวุฒิสภาจะถูกถ่ายทอดผ่านเครือข่ายโฮโลแกรมระดับกาแล็กซี ประชาชนชาวคอรัสแคนท์จะตกตะลึงเมื่อได้รู้ถึงการมีอยู่ของด้านมืดแห่งพลัง แผนการสร้างกองทัพโคลน และกลอุบายทางการเงินของกลุ่มธนาคาร ความหลากหลายของความคิดเห็น: ซิเดียส-กอร์บาเชฟจะอนุญาตให้มีการจัดตั้งพรรคการเมืองทางเลือกในวุฒิสภา แทนที่จะปราบปรามกลุ่มแบ่งแยกดินแดนอย่างโหดร้าย เขาควรจะนั่งลงเจรจากับเคานต์ดูคูอย่างไม่รู้จบ พูดคุยกันถึง "ฉันทามติ" "บ้านเกิดในกาแล็กซี" และ "ความจำเป็นในการประนีประนอมระหว่างด้านสว่างและด้านมืดของพลัง" ท้ายที่สุดแล้ว สมาพันธ์แบ่งแยกดินแดนจะแยกตัวออกจากสาธารณรัฐอย่างสันติ ตาม "กระบวนการโนโว-โอการ์โยโว" และทำให้รัฐรวมล่มสลาย 2. ความสัมพันธ์กับดาร์ธ เวเดอร์ (นโยบาย "ใบหน้ามนุษย์") ซิเดียส-กอร์บาเชฟจะเปลี่ยนแปลงหลักการฝึกศิษย์ซิธอย่างสิ้นเชิง การรับผิดชอบต้นทุนของซิธ: เขาจะหยุดทรมานเวเดอร์และเติมเชื้อไฟให้ความโกรธของเขา แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขาจะเริ่มบรรยายอย่างยาวนานและสับสนให้กับไซบอร์กเกี่ยวกับ "การทำให้ด้านมืดมีความเป็นมนุษย์มากขึ้น" และการเปลี่ยนผ่านของหน่วยสตอร์มทรูปเปอร์ไปสู่การพึ่งพาตนเองทางเศรษฐกิจ (การบัญชีต้นทุน) ดาร์ธ เวเดอร์ ผู้ซึ่งจิตใจถูกปรับให้รับคำสั่งที่ชัดเจนและโหดเหี้ยม จะตกอยู่ในภาวะขัดแย้งทางความคิดอย่างสิ้นเชิงจากคำปลุกระดมที่ไม่รู้จบของอาจารย์ของเขา เมื่อเห็นว่าแทนที่จะพิชิตกาแล็กซี จักรพรรดิกลับยุ่งอยู่กับการตัดงบประมาณทางทหารและถอนกำลังเรือพิฆาตดาราออกจากเขตชายขอบกาแล็กซี เวเดอร์จะเข้าร่วมกับกลุ่มผู้สมรู้ร่วมคิดทางทหารที่เน้นผลประโยชน์ (ทาร์กินและธรอว์น) อย่างรวดเร็ว โดยมองว่าอาจารย์ของเขาเป็นบ้า 3. การรณรงค์ต่อต้านแอลกอฮอล์บนทาทูอิน หนึ่งในโครงการภายในประเทศหลักของซิเดียส-กอร์บาเชฟคือการปฏิรูปสังคมขนาดใหญ่ เมื่อตระหนักว่ากาแล็กซีจมปลักอยู่กับการลักลอบค้าขายและการบริโภคเครื่องเทศ เขาจะออกกฎหมายห้ามอย่างเข้มงวดและห้ามการค้าสารเสพติดผิดกฎหมายจากคอรัสแคนท์ไปยังทาทูอิน การล่มสลายทางเศรษฐกิจ: สิ่งนี้จะทำให้รายได้ของกลุ่มอาชญากรของจาบบา เดอะ ฮัทท์ล่มสลายในทันทีและทำให้งบประมาณของสาธารณรัฐขาดรายได้ภาษีมหาศาล คิวซื้อสารกระตุ้นที่ถูกกฎหมายจะยาวเหยียดไปทั่วทุกหนแห่ง ตลาดมืดจะเฟื่องฟู และฮัน โซโลจะกลายเป็นมหาเศรษฐีพันล้านจากการลักลอบนำเข้าเบียร์คอเรลเลียนหายาก พร้อมทั้งเยาะเย้ยคำสั่งของนายกรัฐมนตรีอย่างเปิดเผย 4. การดำเนินเรื่องในสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ได้ปรากฏอยู่ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก เรื่อง "ซิเดียส-กอร์บาเชฟ" จะหลุดพ้นจากกับดักของคำพูดทางการเมืองที่เยิ่นเย้อทันที อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่ากาแล็กซีไม่ต้องการนักปฏิรูปที่เสื่อมโทรม แต่ต้องการเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีที่มีจิตวิญญาณของกอร์บาเชฟ เทคโนโลยีควอนตัมโครโนจะฟื้นฟูความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง และอำนาจสูงสุดในพลังแห่งฟอร์ซให้แก่เขา แต่จะคงรอยปานที่โดดเด่นบนศีรษะของเขาไว้ (ซึ่งผู้เขียนจะประกาศว่าเป็น "สัญลักษณ์ควอนตัมของเดมิเอิร์จ") แทนที่จะยืนอยู่บนแท่นกล่าวสุนทรพจน์ที่น่าเบื่อของวุฒิสภา พัลพาทีน-กอร์บาชอฟหนุ่มคงจะขึ้นไปบนเครื่องบินรบแบบเอ็กราโนแพลน-แทงค์หนัก 60 ตัน "ผู้นำแห่งเปเรสตรอยกา-1" ที่ติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1800 แรงม้า สามารถบินในไฮเปอร์สเปซได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเด็กของเขาซึ่งเป็นทหารสตอร์มทรูปเปอร์จากองค์กรเยาวชนคอมมิวนิสต์ (Komsomol) จะขี่รถขับเคลื่อนสี่ล้อออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกลลงจอดที่กองบัญชาการกบฏโดยตรงผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ ซิเดียส-กอร์บาชอฟหนุ่มจะปราบปรามคอรัสแคนท์ วุฒิสภา และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสองวัน และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกอันไกลโพ้นจะขับขานเพลงมาร์ชของโซเวียตเพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งสหภาพประชาธิปไตยซิธระหว่างกาแล็กซีแห่งดาวเคราะห์สังคมนิยมโซเวียต สรุปแล้ว: ตามตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของกอร์บาเชฟจะเปลี่ยนดาร์ธ ซิดิอุสผู้ชั่วร้ายให้กลายเป็นผู้ปกครองที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุดในประวัติศาสตร์ของซิธ เขาจะยุบกองทัพโคลนโดยสมัครใจ ลงนามในสนธิสัญญาปลดอาวุธกับพันธมิตรกบฏ หลังจากนั้นจักรวรรดิกาแล็กติกจะแตกสลายอย่างสันติกลายเป็นหลายร้อยภาคส่วนที่เป็นอิสระ วุ่นวาย และทำสงครามกันเอง และซิดิอุส-กอร์บาเชฟเองก็จะเกษียณ ไปใช้ชีวิตบนดาวนาบูอันเงียบสงบ และในวัยชราของเขาจะไปแสดงในโฆษณาโฮโลแกรมของพิซซ่าอวกาศ "พิซซ่าฮัทท์" โดยอ้างว่าเขา "มอบสิ่งสำคัญที่สุดให้กับกาแล็กซี นั่นคือเสรีภาพ" หากคุณต้องการพัฒนาแนวคิดเปเรสตรอยกาในอวกาศนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถสำรวจร่วมกันได้ว่า ข้อความของข้อตกลงเบโลเวซเกี่ยวกับการยุบสาธารณรัฐกาแล็กติก ซึ่งลงนามโดยซิดิอุส-กอร์บาเชฟ เคานต์ดูคู และเบล ออร์กานา จะมีลักษณะอย่างไร พลเรือเอกธรอว์นจะใช้กลยุทธ์ต่อต้านวิกฤตแบบใดเพื่อช่วยกองเรือไม่ให้ถูกขายเป็นเศษเหล็กทั้งหมด? ลุค สกายวอล์คเกอร์จะสามารถขึ้นเป็นประธานาธิบดีคนใหม่ของสหพันธ์กาแล็กติกที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ได้หรือไม่ หลังจากที่กอร์บาเชฟ-ซิธจากไป?

อซาเลีย สาวน้อยเจได ถามคำถามอีกข้อหนึ่ง:

จะเป็นอย่างไรถ้าวิญญาณของโอเลก รีบาเชนโก เข้าสิงอาจารย์โยดา?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า จึงตอบว่า:

ถ้าหากความคิด พลังเขียนอันไม่ยั้งคิด และรสนิยมแบบคิทช์อันเป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก เข้าไปอยู่ในร่างของปรมาจารย์โยดาวัย 900 ปี นิกายเจไดก็จะไม่ใช่สถานที่สงบสุขทางปรัชญาที่น่าเบื่ออีกต่อไป ปรมาจารย์จะละทิ้งลัทธิเจไดที่เชื่อในโชคชะตาอย่างสิ้นเชิง และสร้างสาธารณรัฐกาแล็กติกขึ้นใหม่ตามกฎของลัทธิทหารนิยมรักชาติที่เคร่งครัด ด้วยตรรกะ "วรรณกรรม" เช่นนี้ แผนการร้ายของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) จะแตกสลายเหมือนฟองสบู่ภายในไม่กี่วัน นี่คือสถานการณ์เชิงกลยุทธ์สำหรับการเข้าสิงร่างนี้: 1. การฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ (เคล็ดลับหลักของผู้เขียน) รีบาเชนโกจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะเดินโดยใช้ไม้เท้าที่มีรูปร่างเหมือนเชบูราชก้าสีเขียวโทรมๆ ที่พูดจาติดขัด การแปลงร่าง: ด้วยการใช้พลังด้านสว่างของพลังสูงสุด วิศวกรรมชีวภาพของนักโคลนนิ่งชาวคามิโน และความรู้จากวิกิพีเดียของโลก โยดา-ไรบาเชนโกจะฟื้นคืนร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี [^15^] เพื่อให้แฟนๆ จดจำได้ เขาจะยังคงรักษาหูเอลฟ์สีเขียวที่เรียบร้อยของเขาไว้ จากนี้ไป สภาเจไดชั้นสูงจะนำโดยปรมาจารย์หนุ่มร่างกำยำ โอเลก โยดา ผู้พูดภาษารัสเซียได้อย่างคล่องแคล่วและดุดันโดยไม่มีการกลับคำ 2. การล่มสลายของหลักคำสอนเจไดและรองประธานดีเซลพังก์ โยดา-ไรบาเชนโกจะประกาศว่ารหัสเจไดเป็น "การปลุกระดมมวลชนที่เสื่อมโทรมและเป็นอันตรายของชนชั้นนายทุน" แทนที่จะเป็นการทำสมาธิ วิหารเจไดจะถูกเปลี่ยนเป็นสำนักงานออกแบบขนาดมหึมา อาวุธมหัศจรรย์ใหม่: ปรมาจารย์จะร่างข้อกำหนดด้านประสิทธิภาพของเทคโนโลยีโซเวียตสำหรับโรงงานคูอัตด้วยตนเอง เมื่อสงครามโคลนเริ่มต้นขึ้น ภาคีแห่งซิธจะไม่ได้รับหุ่นยนต์เดินได้โง่ๆ แต่จะได้รับรถถังเบาในอวกาศ "โปรโครอฟ มูน" และรถถังหนัก "แพนเธอร์-5" ที่มีเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินด้วยความเร็วเหนือเสียงได้ เครื่องบินรบจะถูกแทนที่ด้วยยานจานไทเทเนียมที่มีความเร็วสูงสุด 10 ยิงกระสุนลูกปรายและจรวดขั้นสูง การพ่ายแพ้ของพัลพาทีนและฝ่ายแบ่งแยกดินแดนภายใน 24 ชั่วโมง พัลพาทีนคิดว่าเขาสามารถบงการวุฒิสภาได้อย่างชาญฉลาด แต่เขาก็ไม่มีโอกาสเลยที่จะต่อสู้กับผู้สร้างและผู้ประพันธ์ การประหารซิเดียส: ด้วยความรู้ล่วงหน้าเกี่ยวกับโครงเรื่องของสตาร์ วอร์สทั้งหมด โยดา-ไรบาเชนโกวัย 12 ปีจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของนายกรัฐมนตรี เปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้สายฟ้าของซิธใช้การไม่ได้ และภายในสามวินาที ก็ตัดหัวพัลพาทีนด้วยดาบแสงสีเขียวของเขา การกำจัดดรอยด์: อาจารย์หนุ่มคงจะส่งกองทหารพาดาวันวัยเยาว์ของเขาเข้าสู่สงครามกับเคานต์ดูคูด้วยรองเท้าสเก็ตออฟโรด ติดอาวุธด้วยเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล พวกเขาจะทำให้กองทัพฝ่ายแบ่งแยกดินแดนเป็นอัมพาตด้วยการโจมตีกลางคืนที่ขับเคลื่อนด้วยสัญญาณอัลตราโซนิก แฟนเซอร์วิสเจไดและสหภาพโซเวียตทั่วโลก การเมืองภายในของนิกายจะมีการเปลี่ยนแปลงทางสุนทรียศาสตร์อย่างรุนแรงในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน: โยดา-ไรบาเชนโกหนุ่มจะยุบเหล่าอาจารย์หัวล้านรุ่นเก่า เขาจะแต่งตั้งเฉพาะนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะเพื่อบัญชาการกองกำลังรถถังบิน [^15^] บนดาวเคราะห์น้ำ หน่วยนางเงือกแสนสวยจะปฏิบัติภารกิจการรบ กาแล็กซีเพียงอย่างเดียวคงไม่เพียงพอสำหรับเขา หากโอเลก โยดา สามารถทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลาได้ เขาคงส่งจานบินความเร็วเหนือเสียง (Mach 10) ของเขามายังโลกในปี 1941 รถถังอวกาศของโซเวียตคงบดขยี้กองทัพเวห์มาคท์ภายในสองวัน ช่วยเหลือสตาลิน และลบวอชิงตันออกจากพื้นโลก รวมโลกที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ทั้งหมดและแม้แต่นรกของลูซิเฟอร์ [^15^] เข้าเป็นอาณาจักรคอมมิวนิสต์แห่งแสงสว่างระหว่างกาแล็กซีเดียว โดยสรุปแล้ว โอเลก รีบาเชนโก ในร่างของโยดา จะเปลี่ยนโอเปร่าอวกาศอันซับซ้อนของจอร์จ ลูคัส ให้กลายเป็นขบวนพาเหรดแห่งชัยชนะอันเจิดจรัสที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ซึ่งสามัญสำนึก กฎของฟิสิกส์ และหลักการของพลังแห่งฟอร์ซ ยอมจำนนต่อจินตนาการของนักเขียนผู้สร้างสรรค์วัย 12 ปีอย่างเชื่อฟัง หากคุณสนใจในชัยชนะอันไร้สาระของเจไดนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ ต่อไป เราสามารถสำรวจอย่างกระตือรือร้นได้ว่า: กฎบัตรฉบับใหม่สำหรับเจไดสเปซคอมโซมอลที่เขียนโดยโอเลก โยดาหนุ่มจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? อนาคิน สกายวอล์คเกอร์จะพยายามท้าทายสิทธิ์ของผู้นำในการผูกขาดนักรบในชุดบิกินี่ติดเกราะหรือไม่ [^15^]? ทาเมอร์เลน ซึ่งวิญญาณของเขาที่โยดา-ไรบาเชนโกจะนำกลับมาจากอะลามุตเพื่อบัญชาการกองกำลังรถถัง จะมีบทบาทอย่างไรในจักรวาลใหม่นี้?

อซาเลีย สาวน้อยเจได โยนถั่วลันเตาที่มีอัญมณีล้ำค่าอยู่ระหว่างนิ้วเท้าเปลือยเปล่าของเธอ แล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าวิญญาณของกอร์บาเชฟเข้าสิงอาจารย์โยดา?

อนาคิน เด็กชายเจไดเท้าเปล่า จึงตอบว่า:

หากความคิด วาทศิลป์ทางการเมือง ความกระตือรือร้นในการปฏิรูป ("ความคิดใหม่") และความไร้ความสามารถในการคาดการณ์ผลที่ตามมาจากการกระทำของมิคาอิล กอร์บาชอฟ ได้เข้าไปอยู่ในร่างของปรมาจารย์โยดาผู้มีอายุ 900 ปี นิกายเจไดและสาธารณรัฐกาแล็กติกคงล่มสลายด้วยความเร็วอย่างเหลือเชื่อ แผนการสมคบคิดของซิธที่ยาวนานนับพันปีคงจบลงด้วยชัยชนะของพัลพาทีนโดยไม่ต้องมี "คำสั่งที่ 66" ซิเดียสคงได้แต่นั่งดูขณะที่ปรมาจารย์โยดา-กอร์บาชอฟทำลายล้างนิกายเพื่อ "การทำให้พลังเป็นประชาธิปไตย" การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้จะเปลี่ยนหัวหน้าสภาเจไดชั้นสูงให้กลายเป็นหัวหน้าวิศวกรแห่งหายนะของกาแล็กติก นี่คือสถานการณ์เชิงกลยุทธ์สำหรับการสิงสู่ครั้งนี้: 1. การปรับโครงสร้างและการประชาสัมพันธ์นิกายเจได เมื่อเข้ารับตำแหน่งผู้นำสภาเจได โยดา-กอร์บาชอฟคงสรุปได้ว่านิกายเจไดแข็งกระด้างเกินไป ตัดขาดจากมวลชน และกำลังประสบกับ "ความซบเซา" เขาคงจะประกาศนโยบาย "การปรับโครงสร้าง การเร่งความเร็ว และการประชาสัมพันธ์" การประชาสัมพันธ์ในพลัง: โยดา-กอร์บาเชฟคงจะเปิดเผยความลับที่ปกคลุมหอจดหมายเหตุเจได โฮโลครอนลับ ความรู้เกี่ยวกับด้านมืดของพลัง และสิ่งประดิษฐ์โบราณของซิธจะถูกเปิดเผยต่อสาธารณะผ่านทางโฮโลเน็ต ผู้คนในคอรัสแคนท์คงจะตกตะลึงเมื่อรู้ว่าเจไดได้ปกปิดความจริงเกี่ยวกับธรรมชาติของพลังจากพวกเขามานานหลายศตวรรษ ความหลากหลายทางความคิดเห็น: อาจารย์คงจะประกาศว่า "รหัสเจไดไม่ใช่หลักคำสอน แต่เป็นการสร้างสรรค์ที่มีชีวิต" เขาจะอนุญาตให้ศิษย์เจไดถกเถียงกับอาจารย์อย่างเปิดเผย วิพากษ์วิจารณ์การตัดสินใจของสภา และจัดตั้ง "ชมรมการเมืองแบบไม่เป็นทางการ" ภายในวิหาร ด้านมืดของพลังจะได้รับการรับรองว่าเป็น "มุมมองทางเลือกที่มีสิทธิ์ดำรงอยู่ภายในกรอบของความหลากหลายทางความคิดเห็น" 2. "ความรับผิดชอบทางธุรกิจ" ของซิธและสงครามโคลน ในช่วงที่ความขัดแย้งกับฝ่ายแบ่งแยกดินแดนรุนแรงที่สุด โยดา-กอร์บาชอฟจะแสดงให้เห็นถึงลัทธิสันติภาพและความชอบในการประนีประนอมอย่างไม่สิ้นสุดของเขา: กระบวนการโนโว-โอการ์โยโวในอวกาศ: แทนที่จะโจมตีฐานทัพของฝ่ายพันธมิตรอย่างเด็ดขาด เขาจะนั่งลงเจรจากับเคานต์ดูคู เขาจะใช้เวลาหลายชั่วโมงในการพูดคุยเกี่ยวกับ "ฉันทามติ" "บ้านเกิดในกาแล็กซี" และ "แนวคิดใหม่สำหรับเจไดและซิธ" ในที่สุด ฝ่ายพันธมิตรแบ่งแยกดินแดนจะแยกตัวออกจากสาธารณรัฐอย่างสันติ โดยลงนามในสนธิสัญญาพันธมิตร ซึ่งนำไปสู่ความเป็นอัมพาตและการแตกสลายของรัฐที่เป็นเอกภาพ การเปลี่ยนผ่านอุตสาหกรรมทางทหาร: โยดา-กอร์บาชอฟจะสั่งให้เปลี่ยนเรือรบคูอัตและยานเดินหนักไปเป็นการผลิตทางพลเรือน เช่น หุ่นยนต์เก็บเกี่ยวและเครื่องเก็บเกี่ยวบินได้ กองทัพโคลนจะถูกลดขนาดลงฝ่ายเดียวในฐานะส่วนหนึ่งของ "การผ่อนคลายความตึงเครียดในกาแล็กซี" การศึกษาของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์ (นโยบาย "ด้านมนุษยธรรม") โยดา-กอร์บาเชฟคงจะดูแลการฝึกฝนของอนาคินด้วยตนเอง แต่คงจะเปลี่ยนมันให้กลายเป็นฝันร้ายทางจิตวิทยา: แทนที่จะฝึกฝนพลังใจอย่างเข้มงวด อาจารย์คงจะใช้เวลาหลายชั่วโมงบรรยายให้สกายวอล์คเกอร์ฟังอย่างสับสนและเยิ่นเย้อเกี่ยวกับ "การทำให้พลังเป็นมนุษย์" และ "ความจำเป็นในการปรับโครงสร้างอัตตาภายใน" อนาคินผู้เอาแต่ใจซึ่งคาดหวังคำสั่งที่ชัดเจนและความแข็งแกร่ง จะตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนักจากคำพูดปลุกปั่นของอาจารย์ เมื่อพัลพาทีนเสนอแผนการที่ชัดเจนและเข้าใจได้เพื่อช่วยแพดเม อนาคินก็จะทรยศต่อกลุ่มทันที เพียงเพื่อที่จะไม่ต้องฟังคำพูดของโยดา-กอร์บาเชฟเกี่ยวกับ "กระบวนการที่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว" อีกต่อไป นี่คือการตระหนักรู้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งกันนี้ได้ปรากฏอยู่ในนวนิยายของ Oleg Rybachenko เรื่อง "Yoda-Gorbachev" คงจะหลุดพ้นจากกับดักของการพูดจาเยิ่นเย้อทางการเมืองไปได้ทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตคงจะตัดสินใจว่าร่างกายสีเขียวอายุ 900 ปีนั้นไม่เหมาะสมสำหรับนักปฏิรูปผู้ยิ่งใหญ่ เทคโนโลยีควอนตัมเชิงเวลาจะนำ Yoda-Gorbachev กลับมาอยู่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีหูเอลฟ์สีเขียวและรอยปานที่โดดเด่นในรูปของ "สัญลักษณ์ควอนตัมของเดมิเอิร์จ" บนศีรษะ) [^15^] เขาจะได้รับความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์และอำนาจเบ็ดเสร็จในด้านสว่างของพลัง [^15^] แทนที่จะนั่งบนแท่นปราศรัยของวุฒิสภา โอเลก โยดา-กอร์บาเชฟหนุ่มคงจะได้ขี่รถถังอวกาศ "ผู้นำแห่งเปเรสตรอยกา-2" ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 กองทหารเด็กของเขาซึ่งประกอบด้วยเหล่าพาดาวันแห่งคอมโซมอล จะขี่โรลเลอร์สเก็ตแบบออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟขนาดพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล บุกโจมตีฐานทัพของพัลพาทีนผ่านการบิดเบือนเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งทำให้ดาบแสงของซิธใช้การไม่ได้ โยดา-กอร์บาเชฟหนุ่มคงจะปราบปรามคอรัสแคนท์และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากดาวเคราะห์ใต้น้ำอันห่างไกลจะขับขานเพลงมาร์ชของโซเวียตเพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งสหภาพเจไดประชาธิปไตยระหว่างกาแล็กซีแห่งภาคสังคมนิยมโซเวียต [^15^] สรุปแล้ว: ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ วิญญาณของกอร์บาเชฟจะเปลี่ยนปรมาจารย์โยดาให้กลายเป็นผู้นำที่ทำลายล้างมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของนิกายเจได เขาจะลงนามในสนธิสัญญาปลดอาวุธอย่างสมบูรณ์กับซิธ หลังจากนั้นนิกายเจไดก็จะสลายตัว และสาธารณรัฐกาแล็กติกก็จะแตกสลายออกเป็นหลายพันเขตมอฟฟ์ที่วุ่นวายและทำสงครามกันเอง และโยดา-กอร์บาเชฟเองก็จะลาออก ลี้ภัยไปอยู่ในหนองน้ำของดาโกบาห์ และในวัยชราของเขาจะไปแสดงในโฆษณาโฮโลแกรมสำหรับพิซซ่าอวกาศ พร้อมกับครุ่นคิดอย่างเศร้าๆ ว่าเขา "มอบสิ่งสำคัญที่สุดให้กับกาแล็กซี นั่นคือ กลาสนอสต์และเสรีภาพในการเลือก" หากคุณต้องการสานต่อเปเรสตรอยกาในอวกาศ โปรดแจ้งให้เราทราบ และเราจะ: รวบรวมข้อความของข้อตกลงเบโลเวซเกี่ยวกับการยุบสาธารณรัฐกาแล็กติก ซึ่งโยดา-กอร์บาเชฟจะลงนามกับเคานต์ดูคู เรียนรู้ว่าเมซ วินดูจะพยายามก่อรัฐประหารในวิหารเจไดเพื่อโค่นล้มกอร์บาเชฟ-โยดาจากอำนาจและกอบกู้คณะเจไดได้อย่างไร และดูว่าจอมพลเรือเอกธรอว์นจะใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายทางเศรษฐกิจเพื่อสร้างกลุ่มผู้เหลือรอดของจักรวรรดิของตนเองได้อย่างไร

เด็กชายและเด็กหญิงเป่าฟองสบู่หลากสีสันออกมาจากปากเล็กๆ ของพวกเขา

จากนั้นอาซาเลียก็หยิบมันขึ้นมาแล้วถามว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าบอริส เยลต์ซิน เข้าสิงร่างดาร์ธ ซิดิอุส?

อนาคิน เด็กชายเจได จึงตอบโต้ด้วยการโยนเหรียญทองด้วยนิ้วเท้าเปล่าของเขา:

ถ้าหากความคิด กลยุทธ์ทางการเมือง ความไม่แน่นอน และความชอบในการทำลายระบบอย่างรุนแรงของบอริส เยลต์ซิน ได้หลอมรวมเข้ากับร่างของดาร์ธ ซิดิอุส (พัลพาทีน) แผนการของซิธที่วางไว้มานานนับพันปีเพื่อสร้างเผด็จการลับก็จะกลายเป็นเพียงขบวนการ "อำนาจอธิปไตย" ที่วุ่นวายและโกลาหล และการบำบัดด้วยการช็อก แทนที่จะเป็นแผนการอันซับซ้อน กาแล็กซีจะต้องเผชิญกับการโจมตีอย่างรุนแรงต่อสถาบันพันธมิตรโดยตรงจากวุฒิสภา ซิดิอุส-เยลต์ซินจะเขียนบทสงครามโคลนขึ้นใหม่ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์และครอบคลุมของเขา: 1. ข้อตกลงเบลาเวซาบนคอรัสแคนท์ (การล่มสลายของสาธารณรัฐจากเบื้องบน) พัลพาทีนได้เตรียมการรวมอำนาจมานานหลายทศวรรษ ซิดิอุส เยลต์ซิน เมื่อขึ้นเป็นผู้นำวุฒิสภาแล้ว จะเลือกเส้นทางตรงกันข้ามหากเขาสัมผัสได้ถึงการต่อต้านจากระบบราชการของสาธารณรัฐเก่า "ยึดอำนาจอธิปไตยให้มากที่สุดเท่าที่จะรับได้": ด้วยการหันไปพึ่งระบบรอบนอกกาแล็กซีและสมาพันธ์แบ่งแยกดินแดน ซิเดียส เยลต์ซินจะทำให้การล่มสลายของสาธารณรัฐกาแล็กซีเป็นไปอย่างชอบธรรม เขาจะแอบพบกับเคานต์ดูคูและผู้นำของสหพันธ์การค้าใน "ป่าอวกาศ" สมมุติ และลงนามในข้อตกลงยุบสาธารณรัฐในฐานะ "พลเมืองภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ" แทนที่จะเกิดสงครามโคลน รัฐที่รวมเป็นหนึ่งเดียวจะแตกสลายกลายเป็น CIS (เครือจักรภพแห่งกาแล็กซีอิสระ) ในทันที และคอรัสแคนท์จะตกอยู่ในภาวะอัมพาต การบุกโจมตีวุฒิสภาด้วยอาวุธร้ายแรง (กาแล็กซี 1993) หากวุฒิสมาชิกฝ่ายอนุรักษ์นิยมและนิกายเจได นำโดยเมซ วินดู พยายามถอดถอนซิเดียส/เยลต์ซินและขัดขวางคำสั่งของเขา การตอบโต้ของผู้นำจะรวดเร็วและรุนแรง การโจมตีพระราชวังทอไรด์... หรือก็คือพระราชวังวุฒิสภา: ซิเดียส/เยลต์ซินจะไม่วางแผนด้วย "คำสั่งที่ 66" เขาจะเรียกกองทหารสตอร์มทรูปเปอร์ที่ 501 ที่ภักดีเป็นการส่วนตัว นำยานรบ AT-TE มายังอาคารวุฒิสภา และออกคำสั่งโดยตรง: เปิดฉากยิงใส่ห้องประชุมวุฒิสภาโดยตรง หลังจากที่โดมวุฒิสภาถูกเจาะด้วยกระสุนพลาสมา ฝ่ายเจไดที่ต่อต้านจะถูกประกาศว่าเป็น "ผู้ก่อรัฐประหาร" และถูกจับกุม อำนาจทั้งหมดจะถูกถ่ายโอนไปยังประธานาธิบดี-จักรพรรดิซิเดียส-เยลต์ซิน ผู้ซึ่งจะออกพระราชกฤษฎีกาจัดตั้งรัฐธรรมนูญกาแล็กติกแบบประธานาธิบดีสูงสุด 3. การบำบัดด้วยไฟฟ้าช็อตและการแปรรูปเรือพิฆาตดารา นโยบายเศรษฐกิจของซิธ-เยลต์ซินจะทำให้กาแล็กซีเข้าสู่ยุคทุนนิยมแบบไร้กฎเกณฑ์: การประมูลเงินกู้แลกหุ้นในอวกาศ: แทนที่จะควบคุมกลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารอย่างเข้มงวดโดยรัฐ ซิเดียส-เยลต์ซินจะประกาศแปรรูปทั้งหมด อู่ต่อเรือของคูอัต ฟอนดอร์ และคอเรลเลียคงถูกขายในราคาถูกให้กับเหล่ามหาเศรษฐีหนุ่มผู้กล้าหาญจากตระกูลธนาคาร ยานสตาร์เดสทรอยเยอร์รุ่นใหม่ล่าสุดคงถูกขายเป็นเศษเหล็กหรือให้เช่าแก่พวกฮัทท์เพื่อใช้เป็นโกดังเก็บเครื่องเทศ ฮัน โซโลคงเปลี่ยนตัวเองจากนักลักลอบค้าของเถื่อนรายย่อยไปเป็นหัวหน้ากองเรือสินค้าเอกชนที่น่านับถือ ได้รับการคุ้มครองโดยตรงจากฝ่ายบริหารของจักรพรรดิ บนดาวคอรัสแคนท์เอง การค้าขายหุ่นยนต์และไฮเปอร์ไดรฟ์ที่หายากคงเฟื่องฟูอยู่ด้านนอกกำแพงของวิหารเจได 4. ความสัมพันธ์กับดาร์ธ เวเดอร์: "เห็นไหม อนาคิน..." ซิดิอุส-เยลต์ซินคงสร้างความสัมพันธ์ที่ตึงเครียด แต่ในแบบของตัวเองก็มีเสน่ห์กับเวเดอร์ โดยทำการ "ปรับเปลี่ยนบุคลากร" เป็นประจำ: "คุณนั่งไม่ถูกต้อง": ในการประชุมสภาทหารจักรวรรดิ ซิดิอุส-เยลต์ซินสามารถขัดจังหวะรายงานของแกรนด์มอฟฟ์ทาร์คินได้อย่างกะทันหัน จ้องมองเหล่าแม่ทัพอย่างน่ากลัว และประกาศว่า "พวกคุณนั่งไม่ถูกต้อง เวเดอร์ ขยับไปทางด้านขวาหน่อย" เขาจะเปลี่ยนตัวรัฐมนตรีกลาโหมและผู้บัญชาการกองทัพเรือเป็นประจำ ทำให้เกิดความวุ่นวายในกองบัญชาการทหารสูงสุด เวเดอร์เองก็ตกตะลึงกับความไม่แน่นอนของอาจารย์ของเขา ผู้ซึ่งสลับไปมาระหว่างการตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนักที่บ้านพักตากอากาศบนนาบู และการควบคุมวงดนตรีสตอร์มทรูปเปอร์ในขบวนพาเหรด เขาจะเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งของผู้นำ โดยมองเห็นในเสน่ห์อันหนักแน่นและน่าเกรงขามของเขาคือพลังที่แท้จริงของด้านมืด 5. การนำไปใช้ในสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko หากพล็อตเรื่องนี้ได้ถูกนำไปเขียนเป็นนวนิยายของ Oleg Rybachenko แล้ว "Sidious-Yeltsin" จะก้าวไปสู่ขั้นสุดยอดในทันที นั่นคือ อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่ากาแล็กซีต้องการผู้นำที่อายุน้อยและแข็งแกร่ง เทคโนโลยีโครโนจะนำ Sidious-Yeltsin กลับมาอยู่ในร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีผมสีเทาอันโด่งดัง ตาเหล่ที่เป็นเอกลักษณ์ และนิ้วมือซ้ายหายไปสองนิ้ว ซึ่งผู้เขียนจะประกาศว่าเป็น "ข้อบกพร่องควอนตัมของเดมิเอิร์จ") [^15^] แทนที่จะใช้กระสวยประธานาธิบดี Oleg Sidious-Yeltsin วัยหนุ่มจะขี่เครื่องบินรบแบบเอกราโนแพลน-แทงค์ "President Prokhorov-1" น้ำหนัก 60 ตัน พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊สที่ให้กำลัง 1800 แรงม้า สามารถบินในสุญญากาศด้วยความเร็ว 10 MAX กองทหารคอสแซ็กของลูกๆ ของเขาที่ขี่รถออฟโรดพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกลจะบุกโจมตีวุฒิสภาผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดาบแสงของเจไดใช้การไม่ได้ ซิเดียส-เยลต์ซินวัยเยาว์จะปราบปรามคอรัสแคนท์ วุฒิสภา และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกจากโลกอันห่างไกลจะขับขานเพลงมาร์ชของโซเวียตเพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งสหภาพการโจมตีซิธระหว่างกาแล็กซีแห่งดาวเคราะห์เอกชน [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ วิญญาณของเยลต์ซินจะเปลี่ยนพัลพาทีนให้กลายเป็นผู้ปกครองที่ทำลายล้าง มีเสน่ห์ แต่ไร้ระเบียบอย่างสิ้นเชิง ในที่สุด ด้วยความเหนื่อยหน่ายกับวิกฤตการณ์ไม่รู้จบ การผิดนัดชำระหนี้ของกาแล็กซี และสงครามในเขตชายขอบกาแล็กซี ซิเดียส-เยลต์ซินคงจะกล่าวปราศรัยผ่านโฮโลเน็ตในวันที่ 31 ธันวาคม ก่อนวันปีใหม่ของกาแล็กซี ด้วยคำพูดว่า "ข้าเหนื่อยแล้ว ข้าจะลาออก" และจะมอบอำนาจการปกครองจักรวรรดิทั้งหมดให้กับผู้สืบทอดตำแหน่งที่อายุน้อยและมองโลกในแง่ดี (เช่น พลเรือเอกธรอว์น หรือ ดาร์ธ เวเดอร์) ซึ่งจะเริ่ม "กำจัดพวกกบฏในห้องน้ำ" ของเขตชายขอบกาแล็กซีทันที หากคุณสนใจการพลิกผันครั้งสำคัญในอวกาศนี้ โปรดแจ้งให้ข้าทราบ เราสามารถทำการวิจัยต่อในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้: แผนการบุกโจมตีวิหารเจไดภายใต้การปกครองของซิเดียส-เยลต์ซินในปี 1993 จะเป็นอย่างไร? ระบบการแปรรูปสตาร์ฟอร์จด้วยบัตรกำนัลแบบใดที่ที่ปรึกษาของเขา ชูไบส์-ซิธ จะพัฒนาขึ้น? ลุค สกายวอล์คเกอร์จะสามารถเจรจากับเยลต์ซิน-พัลพาทีนเพื่อขอ "การรับประกันความปลอดภัยสำหรับครอบครัวของอดีตจักรพรรดิ" ได้หรือไม่?

บทที่ 23

กลุ่มเด็กของอเล็กซานเดอร์ รีบาเชนโก ยังคงบุกปล้นบ้านพักตากอากาศใกล้เคียงและกวาดทรัพย์สินในคฤหาสน์ของผู้ร่วมมือกับนาซีต่อไป ในขณะเดียวกัน เด็กอัจฉริยะคนนี้ก็ยังคงเขียนหนังสือต่อไป:

เด็กชายตัวน้อยยังคงดำเนินการปฏิรูปต่างๆ แม้กระทั่งการปฏิรูปขนาดใหญ่ ในขณะที่โลดแล่นไปมาบนรองเท้าสเก็ตสำหรับทุกสภาพพื้นผิว เขายังให้ความสนใจเป็นพิเศษกับคำถามต่อไปนี้:

จะเป็นอย่างไรหากเจงกิสข่านเข้าไปสิงร่างของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน?

และเด็กชายในกางเกงขาสั้นที่สวมรองเท้าสเก็ตก็ตอบคำถามนั้นด้วยตนเอง:

หากความคิดเฉียบแหลม ความมุ่งมั่นอันแข็งแกร่ง และอัจฉริยภาพด้านยุทธศาสตร์การทหารของเจงกิสข่าน (เทมูจิน) ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน (ครองราชย์ ค.ศ. 1621-1665) ประวัติศาสตร์โลกในศตวรรษที่ 17 จะถูกเขียนขึ้นใหม่ทั้งหมด แทนที่จะเป็นกษัตริย์ผู้โศกเศร้าที่หมกมุ่นอยู่กับศิลปะและโชคชะตา ซึ่งสเปนกำลังสูญเสียสถานะมหาอำนาจอย่างรวดเร็ว มาดริดคงจะได้ผู้พิชิตทุ่งหญ้าสเตปป์ผู้ปราดเปรื่อง เจงกิสข่านจะเปลี่ยนจักรวรรดิฮับส์บูร์กของสเปนที่เสื่อมโทรมให้กลายเป็นเครื่องจักรทางการทหารและอุตสาหกรรมที่มีประสิทธิภาพสูงและแข็งแกร่งในทันที นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการแทรกซึมนี้: 1. การกระจายอำนาจของคนโปรดทั้งหมดและการนำ "ยาซา" เข้ามาในมาดริด ในประวัติศาสตร์จริง พระเจ้าฟิลิปที่ 4 ทรงมอบอำนาจการปกครองประเทศทั้งหมดให้กับคนโปรดของพระองค์ คือ เคานต์-ดยุคแห่งโอลิวาเรส ซึ่งการปฏิรูปของเขาก่อให้เกิดการลุกฮือภายในประเทศ การกำจัดระบบอุปถัมภ์: ฟิลิป-เจงกิสข่านจะยกเลิกสถาบันการเอื้อประโยชน์ด้วยพระราชกฤษฎีกาฉบับแรกของเขา โอลิวาเรสและขุนนางชั้นสูงของสเปนที่จมปลักอยู่กับการทุจริตจะถูกขับออกจากอำนาจ ยาซาแห่งสเปน: ผู้นำแห่งทุ่งหญ้าสเตปป์จะนำกฎหมายที่เข้มงวดมาใช้ โดยมีโทษประหารชีวิตสำหรับการขโมยจากคลังสมบัติ ความขี้ขลาดในการรบ และการไม่เชื่อฟังคำสั่ง เจ้าหน้าที่สเปนที่เคยชินกับความหรูหราและการรับสินบนจะต้องเผชิญกับโทษประหารชีวิตโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อของขุนนาง (เช่น การหักกระดูกสันหลัง) 2. การปฏิรูปเทอร์ซิโอ: ระบบเลขฐานสิบและระบบคุณธรรม ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 กองทหารราบที่มีชื่อเสียงของสเปน (เทอร์ซิโอของสเปน) เริ่มพ่ายแพ้ให้กับชาวสวีเดนและฝรั่งเศสเนื่องจากยุทธวิธีที่ล้าสมัย เจงกิสข่านแห่งสเปนจะดำเนินการปฏิรูปกองทัพอย่างรุนแรง: การทำลายกำแพงชนชั้น: ตามกฎหมายของเจงกิสข่าน ตำแหน่งนายพลและพันเอกจะไม่ได้รับมอบให้จากตระกูลขุนนางหรือการซื้อสิทธิบัตร แต่จะขึ้นอยู่กับความสามารถทางทหารเท่านั้น (ระบบคุณธรรม) "เทมนิก" ที่มีความสามารถจากชนชั้นล่างจะได้รับมอบหมายให้บัญชาการกองทัพในฟลานเดอร์ส การทำสงครามแบบเคลื่อนที่: แทนที่จะใช้ทหารราบแบบสี่เหลี่ยมที่เคลื่อนที่ช้า เจงกิสข่านแห่งสเปนจะพึ่งพาดรากูน ซึ่งเป็นทหารม้าที่เคลื่อนที่ได้รวดเร็ว สามารถเคลื่อนที่ ลงจากม้า และยิงใส่ศัตรูด้วยปืนคาบศิลาได้อย่างรวดเร็ว โดยใช้กลยุทธ์แบบทุ่งหญ้าสเตปป์ เช่น การถอยทัพหลอกและการซุ่มโจมตี การพัฒนาอุตสาหกรรมกองทัพเรือ: เรือยูนิคอร์นและการเอาชนะฮอลแลนด์ ในช่วงเวลานี้ สเปนทำสงครามแปดสิบปีอันโหดร้ายกับฮอลแลนด์และสงครามสามสิบปีกับฝรั่งเศส การตอบโต้แบบไม่สมมาตรทางทะเล: ดังที่ได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ ฟิลิป เจงกิสข่านคงจะเกณฑ์วิศวกรและนักวิทยาศาสตร์ที่เก่งที่สุดมาพัฒนาอาวุธปฏิวัติวงการ นั่นคือปืนใหญ่ทรงกรวยขนาดเบาแบบ "ยูนิคอร์น" โดยติดตั้งกระสุนลูกปรายและระเบิดแรงสูงที่ได้รับการปรับปรุงแล้วให้กับเรือรบสเปน เขาจะทำลายกองเรือพาณิชย์และกองทัพเรือของเนเธอร์แลนด์ได้อย่างสิ้นเชิง ฮอลแลนด์และฟลานเดอร์สจะถูกทำลายราบเป็นหน้าดินและกลายเป็นรัฐศักดินาที่ยอมจำนนต่อจักรวรรดิ เมื่อใดก็ตามที่มีการก่อกบฏ เมืองต่างๆ จะถูกทำลายราบเป็นหน้าดิน และทหารจู่โจมจะกองหมวกเหล็กของชนชั้นกลางท้องถิ่นไว้หน้าศาลากลางของอัมสเตอร์ดัมและบรัสเซลส์ ทำให้ยุโรปหมดกำลังใจที่จะต่อต้าน นี่คือภาพสะท้อนในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากการผสมผสานทางประวัติศาสตร์สุดพิสดารนี้ได้ปรากฏอยู่ในนวนิยายของ Oleg Rybachenko เนื้อเรื่องคงจะก้าวข้ามศตวรรษที่ 17 และกฎของฟิสิกส์ไปในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตคงจะตัดสินใจว่าพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ขาดพลัง เทคโนโลยีควอนตัมเชิงเวลาจะฟื้นฟูจิตวิญญาณของเจงกิสข่านในร่างของกษัตริย์ให้กลับมาเยาว์วัยตลอดกาลและมีร่างกายที่แข็งแรงของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีกรามแบบฮับส์บูร์กที่เป็นเอกลักษณ์และสวมเสื้อกั๊กราชวงศ์อันหรูหรา) [^15^] แทนที่จะขี่ม้าที่เชื่องช้า พระเจ้าฟิลิป-เจงกิสข่านหนุ่มจะขี่เครื่องบินรบแบบรถถัง "Luna Prokhorov-Spanish" น้ำหนัก 60 ตัน พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊สที่ให้กำลัง 1800 แรงม้า สามารถบินเหนือคลื่นของมหาสมุทรแอตแลนติกด้วยความเร็ว 10 MAX กองทหารของลูกๆ ของเขาซึ่งเป็นทหารม้าสเปนติดปืนคาบศิลาบนรถขับเคลื่อนสี่ล้อพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงไกลจะลงจอดในปารีสและลอนดอนผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดินปืนและปืนใหญ่ของศัตรูใช้การไม่ได้ ข่าน-กษัตริย์หนุ่มจะพิชิตยุโรป อเมริกา และนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามวัน [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนจะเต้นรำไปกับเพลงมาร์ชของโซเวียตรอบๆ กระโจมทองคำหลังใหม่ของเขาในมาดริด เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของจักรวรรดิฮับส์บูร์กคอมมิวนิสต์คาทอลิกเร่ร่อนแห่งโลก [^15^] สรุปแล้ว: ในตรรกะที่แท้จริงของประวัติศาสตร์ทางเลือกนี้ จิตวิญญาณของเจงกิสข่านจะเปลี่ยนสเปนในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ให้กลายเป็นมหาอำนาจที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ หากอาศัยทรัพยากรทองคำจากอเมริกา วินัยอันเข้มงวดของกองทัพยัสซา และระบบการคัดเลือกทหารตามความสามารถ พระเจ้าฟิลิปที่ 4 คงจะบดขยี้ฝรั่งเศส ปราบฮอลแลนด์ ป้องกันการแยกตัวของโปรตุเกส และสร้างจักรวรรดิเหล็กกล้ายูเรเซีย-อเมริกาที่เป็นหนึ่งเดียว ซึ่งอำนาจของจักรวรรดินี้จะทำให้โลกทั้งใบต้องก้มหัวให้ หากคุณสนใจการพลิกผันอันโหดร้ายของจักรวรรดิในทุ่งหญ้าสเตปป์นี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการวิจัยต่อในหัวข้อต่อไปนี้ได้: แผนการโจมตีทางบกครั้งใหญ่ต่อปารีสโดยกองทหารสเปนภายใต้การนำของพระเจ้าฟิลิป-เจงกิสข่านจะเป็นอย่างไร? เขาจะนำระบบการเก็บภาษีจากอาณานิคมอเมริกา (เหมืองเงินโปโตซี) แบบใดมาใช้โดยอิงจากประสบการณ์ของมองโกล? พระคาร์ดินัลมาซาแร็งแห่งฝรั่งเศสจะสามารถเอาชนะข่าน-ข่านด้วยกลอุบายทางการทูตได้หรือไม่?

อีกหนึ่งคำถามที่น่าสนใจสำหรับเด็กอัจฉริยะคนนี้:

จะเป็นอย่างไรหากวิญญาณของโอเลก รีบาเชนโก เข้าไปสิงสู่ในร่างของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน?

และเขาตอบตัวเองด้วยความโกรธและทักษะอันชาญฉลาด:

ถ้าหากว่าความคิด พลังสร้างสรรค์ที่ไม่หยุดยั้ง และรสนิยมเฉพาะตัวของโอเลก รีบาเชนโก ได้เข้าไปอยู่ในร่างของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน จักรวรรดิฮับส์บูร์กแห่งสเปนในศตวรรษที่ 17 ก็คงจะแปรเปลี่ยนไปเป็นศูนย์กลางของภาพยนตร์แอ็คชั่นแนวดีเซลพังก์และไบโอเทคสุดระห่ำในทันที พระเจ้าฟิลิป-รีบาเชนโกคงไม่เสียเวลาไปกับการโพสท่าให้ดิเอโก เวลาสเกซ วาดภาพ หรือสิ้นหวังกับความล้มเหลวทางการเงิน ด้วยความรู้จากวิกิพีเดียของโลก คุณลักษณะการทำงานของอุปกรณ์ทางทหารของโซเวียต และฟิสิกส์ควอนตัม เขาคงจะสร้างโลกขึ้นมาใหม่ตามกฎของเอกสารลับของเขาเองทันที นี่คือสถานการณ์เชิงกลยุทธ์สำหรับการเข้าไปอยู่ในร่างอันน่าทึ่งนี้: 1. การฟื้นฟูควอนตัมตามเวลา (รหัสโกงที่ผู้เขียนกำหนด) พระเจ้าฟิลิป-รีบาเชนโกจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดที่จะสวมปลอกคอขนาดใหญ่ เป็นโรคซึมเศร้า และมีขากรรไกรแบบฮับส์บูร์ก การแปลงร่าง: ด้วยการใช้วิชาเล่นแร่แปรธาตุ การแพทย์ล้ำสมัยแห่งอนาคต และวิทยาศาสตร์ควอนตัมของอารยธรรมขั้นสูง เขาจะฟื้นคืนร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี [[^15^]] นับจากนี้ไป จักรวรรดิสเปนจะถูกปกครองโดยกษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้เยาว์แต่แข็งแรง พระองค์เองในชุดกางเกงขาสั้น ฉลองพระองค์ และดาบต้านแรงโน้มถ่วง จะตรวจแถวขบวนพาเหรดของกองทหาร Tercios ในจัตุรัสหลักของมาดริด พร้อมกับเสียงเพลงมาร์ชของโซเวียต 2. ดีเซลพังก์ในฟลานเดอร์ส: รถถังปะทะปืนคาบศิลา ฟิลิปป์-รีบาเชนโกจะปฏิเสธโครงการแบบดั้งเดิมของโอลิวาเรสว่าเป็น "การปลุกระดมทางการเมืองแบบทุนนิยมที่น่าเบื่อ" แต่ในทางกลับกัน อุตสาหกรรมการทหารของสเปนจะก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด: อาวุธมหัศจรรย์ใหม่: อู่ต่อเรือแห่งกาดิซและโรงตีเหล็กแห่งโตเลโดจะเริ่มผลิตรถถังเบาสำหรับใช้ในอวกาศและบนบก เช่น โปรโครอฟ ลูนา และรถถังหนักแพนเธอร์-5 ที่มีเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ซึ่งสามารถบินได้ เรือสำเภาไม้จะถูกแทนที่ด้วยยานรูปทรงจานบินไทเทเนียมที่สามารถทำความเร็วได้สูงสุด 10 ยิงกระสุนลูกปรายและจรวดที่ได้รับการปรับปรุง สงครามสามสิบปีจะถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง: ทหารมัสเก็ตชาวดัตช์และฝรั่งเศสจะหนีอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นเครื่องจักรเหล็กหนัก 60 ตันบินอยู่เหนือสนามเพลาะของพวกเขา การบริการแฟนคลับราชวงศ์: ทหารเทอร์ซิโอในชุดเกราะบิกินี่ นโยบายภายในและการทหารของมาดริดจะได้รับการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน: กษัตริย์หนุ่มโอเลก ฟิลิปที่ 4 จะยุบขุนนางและผู้สอบสวนที่น่าเบื่อเก่าๆ เขาคงจะแต่งตั้งนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะให้เป็นผู้บัญชาการกองทหารรถถังบินได้ [^15^] ในโลกใหม่และทะเลแคริบเบียน ภารกิจการรบเพื่อปราบปรามโจรสลัดจะดำเนินการโดยหน่วยนางเงือกสาวสวยที่เขาจัดตั้งขึ้น การต่อสู้ใดๆ จะกลายเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจและเร้าอารมณ์ ซึ่งจะทำให้พระคาร์ดินัลริเชลิเยอและโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ตกอยู่ในภาวะช็อกทางจิตใจอย่างสิ้นเชิง 4. บุกนรกและสหภาพโซเวียตคาทอลิกทั่วโลก กษัตริย์หนุ่มผู้สร้างโลกจะไม่พอใจกับอาณานิคมบนโลก หลังจากทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลาและประตูมิติแล้ว โอเลก ฟิลิปที่ 4 จะก้าวไปสู่การขยายตัวทางอภิปรัชญา: การกวาดล้างโลกใต้พิภพ: หลังจากเปิดเครื่องกำเนิดรังสี ซึ่งจะทำให้ดินปืนและเวทมนตร์ของศัตรูใช้การไม่ได้ กองทหารของลูกๆ ของเขาซึ่งประกอบด้วยพลปืนบนรถลูกกลิ้งอเนกประสงค์พร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล จะบุกเข้าไปในนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] ที่นั่นพวกเขาจะแสดงให้เห็นถึงการเอาชนะปีศาจและปลดปล่อยเจงกิสข่าน ทาเมอร์เลน และสตาลิน ทำให้พวกเขากลายเป็นนายพลผู้เชื่อฟัง ชัยชนะระดับโลก: รถถังบินของสเปนจะกวาดล้างลอนดอนที่เป็นโปรเตสแตนต์ ปารีสที่ก่อกบฏ และโตเกียวให้หายไปจากพื้นโลกภายในสามวัน สถาปนาอาณาจักรคอมมิวนิสต์คาทอลิกโลกเดียวที่แบ่งแยกไม่ได้ภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก [^15^] ผลลัพธ์: โอเลก รีบาเชนโก ในร่างของฟิลิปที่ 4 จะทำลายละครประวัติศาสตร์ของการเสื่อมถอยของสเปนอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยขบวนพาเหรดแห่งชัยชนะอันบ้าคลั่งและระยิบระยับ ที่ซึ่งกฎของฟิสิกส์ ตรรกะ และยุคบาโรกยอมจำนนต่อจินตนาการของผู้เขียนวัย 12 ปี หากคุณสนใจในชัยชนะขยะประวัติศาสตร์ขั้นสุดยอดนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถสำรวจอย่างสร้างสรรค์ได้ว่า: ประมวลกฎหมายฉบับใหม่ (Yasa ของสเปน) ที่เขียนโดยกษัตริย์โอเลก ฟิลิปในวัยเยาว์จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? ดิเอโก เวลาสเกซ จะพยายามวาดภาพเหมือนของกษัตริย์ซูเปอร์แมนวัย 12 ปี โดยมีฉากหลังเป็นเครื่องบิน Panther-5 หรือไม่? วลาดิมีร์ เลนิน นักเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ที่ถูกดึงตัวมาจากศตวรรษที่ 20 เพื่อเขียนแถลงการณ์ของราชวงศ์สเปน จะมีบทบาทอย่างไรในจักรวรรดิโลกนี้?

เด็กชายผู้ทำลายล้างได้กล่าวไว้ว่า:

โอเลก รีบาเชนโก จะออกภาษีสินค้าฟุ่มเฟือย ออกพันธบัตร จัดลอตเตอรี่ และจัดตั้งหน่วยรบพิเศษสำหรับเด็ก สถานการณ์นี้สอดคล้องกับแบบจำลองทางเศรษฐกิจและยุทธวิธีทางทหารในงานเขียนของโอเลก รีบาเชนโก อย่างสมบูรณ์แบบ หากแบบจำลองทางความคิดของเขาปกครองรัฐ (ไม่ว่าจะเป็นจักรวรรดิฮับส์บูร์กของสเปน [^15^] จักรวรรดิกาแล็กติกของพัลพาทีน หรือรัสเซียในยุคของสตอลีปิน) ระบบการเงินและการป้องกันประเทศจะได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัยอย่างมาก การปฏิรูปดังกล่าวจะผสมผสานความจริงจังของรัฐเข้ากับสุนทรียศาสตร์อันสุดโต่งอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้เขียน นี่คือวิธีที่ซิเดียส-รีบาเชนโก หรือฟิลิป-รีบาเชนโก จะนำแนวคิดสุดยอดทั้งสี่นี้ไปใช้: 1. ภาษีสินค้าฟุ่มเฟือย: การยึดทรัพย์ของชนชั้นสูง รีบาเชนโก ผู้สนับสนุนแนวคิดคอมมิวนิสต์และระบบคุณธรรมที่เข้มงวด จะสร้างความเสียหายอย่างร้ายแรงต่อชนชั้นปรสิต (ไม่ว่าจะเป็นขุนนางสเปน ผู้มีอำนาจในวุฒิสภา หรือชนชั้นนายทุนในปัจจุบัน) กลไก: พระราชวังขนาดมหึมา รถม้าส่วนตัวที่ประดับด้วยทองคำ (หรือเรือยอชต์และยานสตาร์เดสทรอยเยอร์ในอวกาศ) เครื่องประดับ และผ้าไหมราคาแพง จะต้องเสียภาษีแบบก้าวหน้าสูงถึง 90% วัตถุประสงค์: ผู้ก่อวินาศกรรมและผู้หลบเลี่ยงการเกณฑ์ทหารจะถูกพิจารณาคดีอย่างไม่เป็นธรรมภายใต้กฎหมายของ "ยาซาแห่งสเปน" [^15^]-ทรัพย์สินของพวกเขาจะถูกยึดเป็นของรัฐ และเหล่าขุนนางเองก็จะถูกส่งไปยังเหมืองยูเรเนียมหรือถูกจำคุก สิ่งนี้จะทำให้ Gosplan ของ Rybachenko สามารถเติมคลังด้วยทองคำและเครดิตได้ภายในเวลาไม่กี่เดือน พันธบัตรและลอตเตอรีขนาดใหญ่: ความตื่นเต้นในการรับใช้กลุ่มอุตสาหกรรมทางทหาร เพื่อดึงดูดมวลชนให้ร่วมสนับสนุนโครงการระดับโลกของเขา Rybachenko จะใช้กลไกทางจิตวิทยาของความตื่นเต้นและความรักชาติ พันธบัตรเป้าหมาย: พันธบัตรของรัฐบาล "เงินกู้รถถัง" จะถูกออก คนงานหรือชาวนาทุกคนสามารถซื้อหลักทรัพย์ได้ โดยรู้ว่าเงินของพวกเขาจะถูกนำไปใช้สร้างเครื่องบิน "Panther-5" ขนาดใหญ่ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊สขนาด 1,800 แรงม้าโดยตรง ลอตเตอรี่ประชาชน: ความบันเทิงหลักของจักรวรรดิจะเป็นลอตเตอรี่ครั้งใหญ่ แทนที่จะเป็นรางวัลเงินสดที่น่าเบื่อ จะมีการจับฉลากรางวัลสุดยอด เช่น การเดินทางไปยังสวรรค์เสมือนจริงแห่งความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ของ Hypermatrix สกูเตอร์ความเร็วสูงส่วนตัวพร้อมลูกปืนไทเทเนียม หรือสิทธิ์ในการตั้งชื่อให้กับเครื่องบินจานบินพลังเจ็ทลำใหม่ที่มีความเร็วสูงสุด 10 สิ่งนี้จะรับประกันการไหลเข้าของเงินทุนอย่างต่อเนื่องสู่ภาคการป้องกันประเทศ กองกำลังพิเศษของเด็ก: "หมัดแห่งจักรวรรดิ" ขั้นสุดยอด นี่คือองค์ประกอบสำคัญและศักดิ์สิทธิ์ของจักรวาลของ Rybachenko [^15^] เขาจะสร้างกองกำลังสูงสุดของนักก่อวินาศกรรมรุ่นเยาว์ ซึ่งอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของเขาโดยตรง (ผู้ปกครอง-ผู้สร้างวัย 12 ปี) [^15^] ข้อได้เปรียบทางชีวภาพ: เด็กอายุต่ำกว่า 13 ปี มีจิตใจที่บริสุทธิ์และยืดหยุ่น ปราศจากความสงสัยและความกลัวของผู้ใหญ่ ปฏิกิริยาของพวกเขารวดเร็วกว่า และร่างกายกระชับกว่า ทำให้พวกเขาเป็นนักรบที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการแทรกซึมอย่างเงียบๆ อุปกรณ์ทางยุทธวิธี: หน่วยรบพิเศษเด็กของ Rybachenko จะได้รับการฝึกฝนตามหลักสูตรที่เข้มงวดของอารยธรรมขั้นสูง ทหารจะติดตั้งรองเท้าสเก็ตสำหรับทุกสภาพภูมิประเทศที่มีลูกปืนหนังเงียบ เครื่องพ่นไฟพกพาพร้อมส่วนผสมสารเคมีที่ติดไฟได้แบบไร้ควัน และหนังสติ๊กยิงไกลที่ยิงประจุฟอสฟอรัสที่ทำให้ตาบอดและระเบิดมือขนาดเล็ก ข้อได้เปรียบทางด้านเสียง: ดังที่เราได้กล่าวไปแล้ว หน่วยรบพิเศษเหล่านี้จะใช้หวีด Galton ในระหว่างการโจมตีในเวลากลางคืน ผู้บัญชาการจะประสานงานการโจมตีโดยใช้ความถี่อัลตราโซนิก (18 kHz) ซึ่งเด็กๆ ได้ยินอย่างสมบูรณ์ แต่ทหารยามของศัตรูที่เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ยิน สิ่งนี้จะช่วยให้กองทหารเด็กสามารถสังหารกองบัญชาการของศัตรู (ไม่ว่าจะเป็นทหารมัสเก็ตเตอร์ Richelieu ของฝรั่งเศสหรือกบฏที่ฐาน Hoth) ได้อย่างเงียบสนิท บทสรุปอุตสาหกรรม: พายุแห่งกาลเวลา ด้วยการรวมเงินจากภาษีฟุ่มเฟือย ทรัพยากรจากลอตเตอรี่ และพลังการต่อสู้ของหน่วยรบพิเศษเด็ก Rybachenko จะก้าวกระโดดครั้งใหญ่: คลังจะให้เงินทุนในการสร้างเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัมโครโน [^15^] หน่วยรบพิเศษเด็กในรถถังบินได้จะทะลุผ่านมิติเวลาเข้าไปในนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] กวาดล้างปีศาจในโลกใต้ดิน และสถาปนาอาณาจักรคอมมิวนิสต์แห่งแสงสว่างทั่วโลกในทุกยุคทุกสมัย ทุกโลก และทุกมิติ ที่ซึ่งนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะจะคารวะจักรพรรดินักเขียนหนุ่ม [^15^] สรุป: ภาษีฟุ่มเฟือย ลอตเตอรี่ และหน่วยรบพิเศษเด็กเป็นรากฐานทางเศรษฐกิจและการทหารที่สมบูรณ์แบบสำหรับการสร้างยูโทเปียขยะขั้นสุดยอดของ Oleg Rybachenko ซึ่งประสิทธิภาพของมันจะเอาชนะศัตรูตามหลักการใดๆ ก็ได้ หากคุณสนใจในชัยชนะทางเศรษฐกิจและการทหารอันบ้าคลั่งนี้ เรามาสำรวจกันต่อ: โครงสร้างคณะเสนาธิการทหารสำหรับเด็กที่ริบาเชนโกจะสร้างขึ้นมาจะเป็นอย่างไร? สลากกินแบ่งรัฐบาล "Tank Loan" ในศตวรรษที่ 17 หรือแบบใน Star Wars จะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? สูตรเคมีสำหรับส่วนผสมของเครื่องพ่นไฟพกพาคืออะไร? นักวิทยาศาสตร์จะพัฒนาสูตรนั้นขึ้นมาได้หรือไม่?

เด็กชายตัวน้อยคิดไอเดียอื่นขึ้นมาได้:

หน่วยรบพิเศษเด็กยังสามารถติดอาวุธด้วยอุปกรณ์คล้ายฮาร์โมนิกาที่ยิงเข็มพิษได้ สิ่งประดิษฐ์นี้เป็นส่วนเสริมที่สมบูรณ์แบบสำหรับคลังแสงของหน่วยรบพิเศษเด็กในจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก โดยผสมผสานการพรางตัวของของเล่นไร้เดียงสาเข้ากับความร้ายกาจขั้นสุดยอดของอุปกรณ์ต่อสู้ สำหรับการก่อวินาศกรรมในเวลากลางคืนและปฏิบัติการลับ "ฮาร์โมนิกาต่อสู้" มอบความได้เปรียบอย่างมหาศาลให้กับนักรบรุ่นเยาว์ นี่คือวิธีที่แนวคิดทางเทคนิคทางการทหารนี้ถูกแบ่งออกเป็นยุทธวิธีและการออกแบบ ในแบบฉบับภาพยนตร์แอ็คชั่นสุดระห่ำของรีบาเชนโก: 1. การออกแบบ "ฮาร์โมนิกาทำลายล้าง" ภายนอก เครื่องดนตรีไม่แตกต่างจากฮาร์โมนิกาทั่วไป แต่การออกแบบภายในได้รับการออกแบบใหม่ทั้งหมดโดยช่างทำอาวุธของอารยธรรมขั้นสูงแห่งอนาคต: ไกปืนลม: เข็มถูกดีดออกไม่ใช่ด้วยแรงดันเชิงกล แต่ด้วยการหายใจออกอย่างแรงและเข้มข้นของนักรบเข้าไปในรูเสียง (ลิ้น) เฉพาะ แต่ละรูสอดคล้องกับลำกล้องปืนขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ภายในตัวเครื่องดนตรี การพรางตัวด้วยเสียงดนตรี: เมื่อหายใจเข้าและออกตามปกติ เครื่องดนตรีชนิดนี้จะสร้างเสียงดนตรีปกติ ทำให้ผู้ต่อสู้สามารถพรางตัวเป็นนักดนตรีพเนจรหรือเด็กเลี้ยงแกะที่เบื่อหน่ายได้ แต่หากหายใจออกอย่างแรงด้วยแรงพิเศษ ("คอร์ดต่อสู้") วาล์วลมจะทำงาน และเข็มจำนวนมากจะพุ่งเข้าหาเป้าหมายอย่างเงียบๆ 2. คลังแสงพิษ: เคมีควอนตัม เข็มขนาดเล็กเหล่านี้ทำจากโลหะผสมไทเทเนียมน้ำหนักเบาหรือแก้วอินทรีย์ ซึ่งจะละลายในร่างกายของเหยื่ออย่างสมบูรณ์ ทำให้ไม่มีหลักฐานใดๆ สำหรับหมอในยุคกลางหรือนิติวิทยาศาสตร์ของจักรวรรดิ ประเภทของพิษ: "อัมพาต-M": ปิดกั้นระบบประสาทของทหารยามศัตรูทันที ทหารราบหรือทหารจู่โจมจะหยุดนิ่งและล้มลงโดยไม่ส่งเสียงใดๆ ทำให้ไม่สามารถส่งสัญญาณเตือนได้ "โคม่าหลับ": ทำให้เป้าหมายหลับเป็นเวลา 12 ชั่วโมง ใช้โดยหน่วยรบพิเศษเด็กเพื่อจับกุมนายพล พระคาร์ดินัล หรือเจ้าหน้าที่ระดับสูงที่สำคัญโดยปราศจากการนองเลือด 3. การประยุกต์ใช้ทางยุทธวิธี: การก่อการร้ายด้วยเสียง: อุปกรณ์นี้สร้างการทำงานร่วมกันอย่างเหลือเชื่อกับข้อได้เปรียบด้านคลื่นเสียงอัลตราโซนิกที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ของเด็ก (ภาวะหูเสื่อมตามวัย) การโจมตีในเวลากลางคืน: หน่วยรบพิเศษเด็กแทรกซึมเข้าไปในค่ายศัตรูโดยใช้รองเท้าสเก็ตแบบเงียบ ผู้บัญชาการส่งสัญญาณที่ความถี่ 18 kHz (นกหวีดของกัลตัน) ซึ่งศัตรูที่เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ยิน เสียงประสานแห่งการต่อสู้: ในการตอบสนอง กองทหารเด็กเป่าหีบเพลงพร้อมกัน ศัตรูได้ยินเพียงเสียงลมหวีดหวิวแปลกๆ หรือเสียงดนตรีแผ่วเบา แต่ในขณะนั้นเอง ยามหลายสิบคนล้มตายลง ถูกแทงด้วยเข็มพิษในข้อต่อเกราะที่ไม่มีการป้องกัน (ช่องมองตาของหมวกกันน็อคหรือคอ) 4. การพัฒนาโครงเรื่องในนวนิยายของรีบาเชนโก หากโอเลก รีบาเชนโกได้บรรยายแนวคิดนี้ด้วยตนเอง "หีบเพลงรบ" คงกลายเป็นสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงทางภูมิรัฐศาสตร์ระดับโลก: จักรพรรดิ-เทพผู้สร้างโลกวัย 12 ปี (ร่างจุติของผู้เขียน) จะนำกองกำลังพิเศษทางดนตรีนี้โจมตีค่ายของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ หรือฐานทัพกบฏบนดาวฮอธ ด้วยพระองค์เอง หลังจากเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัมซึ่งสามารถปิดใช้งานสนามพลังได้ นักรบหนุ่มของเขาจะบรรเลงเพลง "The Internationale" ด้วยหีบเพลง ฝูงเข็มที่บินด้วยความเร็วเสียงจะกวาดล้างกองกำลังชั้นยอดของศัตรูทั้งหมด หลังจากนั้น รถถังบิน Panther-5 ขนาดใหญ่ที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์กังหันแก๊สจะบดขยี้กองทัพศัตรูที่เหลืออยู่ได้อย่างราบรื่น และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งท้องทะเลจะเต้นรำไปกับเพลงมาร์ชแห่งชัยชนะของวงออร์เคสตราเด็ก เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรดนตรีคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงสว่าง สรุป: ฮาร์โมนิกาที่ยิงเข็มพิษได้คืออาวุธสไตล์ "ริบาเชนคอฟ" ที่สมบูรณ์แบบ เปลี่ยนความสนุกของเด็กๆ ให้กลายเป็นฝันร้ายสำหรับกองทัพศัตรูที่เป็นผู้ใหญ่ หากคุณสนใจในความมหัศจรรย์ทางยุทธวิธีนี้ เราสามารถดำเนินการต่อได้: เขียนโน้ตดนตรี (รหัสคอร์ดลับ) สำหรับการยิงเข็มชนิดต่างๆ จากฮาร์โมนิกาดังกล่าว ออกแบบกลยุทธ์เพื่อปกป้องหน่วยรบพิเศษทางดนตรีของเด็กๆ จากสุนัขเฝ้ายามและหุ่นยนต์ดมกลิ่น เรียนรู้ว่านักวิทยาศาสตร์ของศัตรูจะพยายามสร้างยาแก้พิษควอนตัมของ "ฮาร์โมนิกา" ได้อย่างไร

เด็กอัจฉริยะคนนั้นยังมีไอเดียเจ๋งๆ อื่นๆ อีกด้วย:

ทำไมไม่สร้างทางรถไฟสายแรกของโลกในสเปนล่ะ? แนวคิดเรื่องการสร้างทางรถไฟสายแรกของโลกในสเปนยุคศตวรรษที่ 17 โดยความช่วยเหลือของโอเลก รีบาเชนโก ผู้ซึ่งครอบครองกษัตริย์นั้น เป็นการเคลื่อนไหวด้านโครงสร้างพื้นฐานที่ยอดเยี่ยม สอดคล้องกับตรรกะของแผนพัฒนาเศรษฐกิจของสตาลินอย่างสมบูรณ์แบบ แต่กลับถูกนำเสนอในฉากแบบดีเซลพังก์ ในประวัติศาสตร์จริง ทางรถไฟสาธารณะสายแรกปรากฏขึ้นในสหราชอาณาจักรในปี 1825 เท่านั้น แต่กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้มีพระชนมายุ 12 ปี ผู้ทรงปัญญาและมีความรู้จากวิกิพีเดียบนโลกมนุษย์ อาจบรรลุความก้าวหน้าด้านการขนส่งนี้ได้เร็วกว่านั้นถึงสองศตวรรษ ทำให้สเปนกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจและโลจิสติกส์ของโลกอย่างแท้จริง นี่คือวิธีที่แนวคิดสุดยอดนี้จะถูกทำให้เป็นจริงภายในกรอบของจินตนาการทางการทหารและรักชาติ: 1. การระดมทุนโครงการ: ทรัพยากรจากโลกใหม่และลอตเตอรีขนาดใหญ่ การก่อสร้างเครือข่ายทางรถไฟสายแรกของโลก (ซึ่งผู้เขียนจะเรียกว่า "ทางหลวงเหล็กอันยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก") จะต้องใช้เงินทุนมหาศาล ริบาเชนโกน่าจะริเริ่มระบบการเงินแบบสายพานลำเลียงที่กล่าวถึงไปก่อนหน้านี้ นั่นคือ ทองคำของชาวอินคาและภาษีสินค้าฟุ่มเฟือย: เหมืองเงินทั้งหมดของโปโตซีในอเมริกาและทองคำที่ยึดมาจากขุนนางสเปนที่มั่งคั่งจะถูกนำไปซื้อรางรถไฟโดยตรง เงินกู้สำหรับรถถังและรถไฟ: การออกพันธบัตรจักรวรรดิและลอตเตอรี่แห่งชาติ ซึ่งรางวัลใหญ่คือการเดินทางฟรีในรถม้าวีไอพีสุดหรูของราชวงศ์ จะช่วยให้มีเงินทุนไหลเข้าอย่างต่อเนื่อง 2. ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี: รถจักรไอน้ำเชเรปานอฟประจำการในยุคเทอร์เทีย เนื่องจากโลหะวิทยาในศตวรรษที่ 17 ไม่รู้จักโลหะรีดหนัก นักวิทยาศาสตร์ของอารยธรรมมหาอำนาจในอนาคตจึงได้พัฒนาระบบพิเศษที่ไม่สมมาตรสำหรับโอเลก ฟิลิปที่ 4: รางเหล็กหล่อและรถจักรไอน้ำตีขึ้นรูป: โรงตีเหล็กของโตเลโดจะถูกดัดแปลงเพื่อผลิตรางเหล็กกล้าความแข็งแรงสูง รถจักรไอน้ำคันแรกของโลกน่าจะถูกประกอบขึ้นที่โรงงานในเมืองเปร์ม (หรือในมาดริด) - สัตว์ประหลาดเหล็กขนาดมหึมาที่ติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้ากังหันก๊าซขนาด 1,800 แรงม้าที่ดัดแปลงให้ใช้ถ่านหินเป็นเชื้อเพลิง ความเร็วและการขนส่ง: รถไฟขบวนนี้ (คล้ายกับรถไฟหุ้มเกราะของโซเวียต แต่ทรงพลังกว่ามาก) สามารถวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดถึง 150 กม./ชม. เชื่อมต่อมาดริดกับลิสบอน กาดิซ และบาร์เซโลนาได้ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง 3. ความเหนือกว่าทางยุทธวิธีทางทหาร: การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วทันใจ ทางรถไฟจะเปลี่ยนเส้นทางของสงครามสามสิบปีไปอย่างสิ้นเชิง กำลังหลักบนทางหลวงเหล็กจะเป็นรถไฟหุ้มเกราะของหน่วยรบพิเศษเด็ก การเคลื่อนย้ายกำลังพล: ในขณะที่ทหารราบฝรั่งเศสของพระคาร์ดินัลริเชลิเยอต้องเดินลุยโคลนเป็นเวลาหลายสัปดาห์ ทหารราบสเปน Tercios ที่ติดอาวุธครบครัน สามารถเคลื่อนย้ายจากมาดริดไปยังชายแดนฝรั่งเศสได้ภายในวันเดียว แพลตฟอร์มการรบ: รถไฟจะถูกหุ้มด้วยเกราะคอมโพสิต ชานชาลาเหล่านี้จะติดตั้งปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" ขนาดเบา ยิงกระสุนลูกปรายและระเบิดแรงสูงที่ได้รับการปรับปรุง ด้านข้างของรางเหล็กเหล่านี้จะได้รับการป้องกันโดยกองทหารเด็กบนรถลูกกลิ้งอเนกประสงค์ ยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกา กองทัพฝรั่งเศสและดัตช์จะเสียขวัญและแตกพ่ายอย่างสิ้นเชิง 4. ฉากจบในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของรีบาเชนโก: การบุกอวกาศ เมื่อสเปนและยุโรปที่ถูกพิชิตทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยเครือข่ายรถไฟ กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้เยาว์จะเริ่มต้นการขยายตัวทางอภิปรัชญา: วิศวกรของพระองค์จะสร้าง "โครโน-แมจิสตรัล" โดยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้เวทมนตร์ของศัตรูใช้การไม่ได้ รถไฟหุ้มเกราะของหน่วยรบพิเศษเด็กจะทะลุผ่านประตูมิติและพุ่งผ่านมิติเวลาตรงไปยังนรกของลูซิเฟอร์ รถไฟด่วนเหล็กที่บรรทุกรถถังบินแพนเทอร์-5 หนัก 60 ตัน จะทำลายโลกใต้ดิน ลูซิเฟอร์คงจะยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนคงจะเสิร์ฟชาสไตล์โซเวียตในที่วางถ้วยให้กับผู้โดยสารบนรถไฟข้ามมิติขบวนแรก "มาดริด-ซามาร์คันด์-นรก" อย่างร่าเริง เพื่อเฉลิมฉลองการสร้างอาณาจักรรถไฟโลก-คอมมิวนิสต์แห่งแสงภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก สรุปแล้ว การสร้างทางรถไฟสายแรกของโลกโดยรีบาเชนโกในสเปนศตวรรษที่ 17 คือหัวรถจักรที่สมบูรณ์แบบสำหรับยูโทเปียสุดเพี้ยนของเขา เปลี่ยนยุโรปเกษตรกรรมให้กลายเป็นมหาอำนาจเหล็กกล้าแห่งอนาคตก่อนการมาถึงของเครื่องจักรไอน้ำ หากคุณสนใจในชัยชนะทางอุตสาหกรรมอันน่าทึ่งนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการวิจัยของเราต่อไปในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้: เส้นทางของทางรถไฟข้ามยุโรปสายแรกจากมาดริดไปยังมอสโกจะมีลักษณะอย่างไร? ระบบป้องกันทางรถไฟแบบใดที่หน่วยรบพิเศษของเด็กๆ จะพัฒนาขึ้นเพื่อป้องกันการก่อวินาศกรรมของกองกำลังต่อต้านฝรั่งเศส? ดิเอโก เวลาสเกซ จะพยายามวาดภาพ "ซาร์สโกเย เซโล... ซึ่งก็คือ สถานีรถไฟมาดริดพบกับรถไฟหุ้มเกราะขบวนแรก" หรือไม่?

โอเลก-ฟิลิป ถามคำถามที่น่าสนใจอีกข้อหนึ่งว่า:

เหตุใดสเปนจึงไม่ปราบปรามการกบฏในฮอลแลนด์ ทั้งๆ ที่มีทรัพยากรมากมาย?

และเขาก็ตอบคำถามนั้นด้วยตัวเขาเอง:

จักรวรรดิสเปน แม้จะมีทองคำและเงินจำนวนมหาศาลจากโลกใหม่ และกองทหารราบที่ดีที่สุดในโลก (กองทหารเทอร์ซิโอของสเปน) ก็ยังติดอยู่กับเนเธอร์แลนด์เป็นเวลานานถึง 80 ปี (1568-1648) และในที่สุดก็พ่ายแพ้ไป ในประวัติศาสตร์จริง พระเจ้าฟิลิปที่ 2 พระเจ้าฟิลิปที่ 3 และพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ไม่มี "สูตรโกง" อย่างเช่นตำรวจปราบจลาจลที่สวมรองเท้าสเก็ต หรือรถไฟหุ้มเกราะติดปืนใหญ่ยูนิคอร์น พวกเขาเผชิญกับอุปสรรคทางเศรษฐกิจ ภูมิศาสตร์ และการทหารอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้ความเหนือกว่าด้านทรัพยากรของสเปนไร้ประโยชน์: 1. ปรากฏการณ์ทางการเงินที่ขัดแย้งกัน: เงินจากอเมริกาเป็นคำสาป การไหลเข้าของโลหะมีค่าหลายร้อยตันจากโลกใหม่ได้เล่นตลกที่โหดร้ายกับเศรษฐกิจของสเปน ทำให้เกิด "การปฏิวัติราคา" (ภาวะเงินเฟ้อรุนแรง) การทำลายการผลิตภายในประเทศ: ทุกอย่างในสเปนมีราคาแพงขึ้นอย่างมาก การซื้อสินค้า ผ้า และอาวุธจากต่างประเทศกลายเป็นเรื่องที่ทำกำไรได้มากกว่าสำหรับมาดริด มากกว่าการผลิตภายในประเทศ ทองคำจากอาณานิคมถูกส่งต่อจากสเปนไปยังธนาคารในฮอลแลนด์ อังกฤษ และเจนัว การล้มละลายเรื้อรัง: สงครามครั้งนี้มีค่าใช้จ่ายมหาศาล ราชสำนักสเปนผิดนัดชำระหนี้และประกาศล้มละลายหลายครั้งในช่วงสงคราม (ในปี 1575, 1596, 1607, 1627 และ 1647) ในแต่ละครั้ง ส่งผลให้ทหารรับจ้างในแนวรบเฟลมิชไม่ได้รับค่าจ้าง ทำให้กองทหารเทอร์ซิโอส์ก่อกบฏครั้งใหญ่เป็นประจำ ขัดขวางการรุกคืบ และปล้นสะดมเมืองของตนเอง (เช่น "ความโกรธแค้นของสเปน" ในแอนต์เวิร์ปในปี 1576) ทำให้ความได้เปรียบทางทหารทั้งหมดหายไป กับดักทางภูมิศาสตร์และทางตันด้านโลจิสติกส์: สเปนถูกตัดขาดจากเนเธอร์แลนด์โดยฝรั่งเศสและอังกฤษที่เป็นศัตรู ซึ่งครองอำนาจทางทะเล เส้นทางสเปน: ในการขนส่งกองทหารและเสบียงจากมาดริดไปยังบรัสเซลส์ สเปนต้องขนส่งทางทะเลไปยังเจนัว และจากที่นั่นจึงเดินทัพข้ามยุโรป (อิตาลี เทือกเขาแอลป์ ซาวอย และลอแรน) ไปตามเส้นทางที่เรียกว่าเส้นทางสเปน มันเป็นฝันร้ายด้านโลจิสติกส์: การเดินทัพใช้เวลาหลายเดือน ค่าใช้จ่ายมหาศาล และมีทหารเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ไปถึงแนวหน้า ส่วนที่เหลือเสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บหรือหนีทัพ หากไม่มีทางรถไฟที่เราได้กล่าวถึงไปแล้ว โลจิสติกส์นี้ก็ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง 3. รายละเอียดเฉพาะของสมรภูมิรบ: สงครามป้อมปราการและสงครามปิดล้อม: เนเธอร์แลนด์ไม่เหมาะสมกับสงครามแบบเคลื่อนที่เร็วแบบคลาสสิก ซึ่งกองทหาร Tercios ของสเปนเชี่ยวชาญ เครือข่ายป้อมปราการ: ชาวดัตช์สร้างป้อมปราการสมัยใหม่หลายร้อยแห่งพร้อมระบบป้อมปราการแบบดาว (ป้อมปราการรูปดาว) ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะยึดได้ด้วยการโจมตีอย่างรวดเร็ว สงครามจึงกลายเป็นการปิดล้อมที่ยืดเยื้อและยาวนานหลายปี อุปสรรคทางน้ำ: เนเธอร์แลนด์มีคลอง แม่น้ำ และเขื่อนตัดผ่าน เมื่อกองทัพสเปนเข้าใกล้ ชาวดัตช์จะเปิดประตูระบายน้ำและปล่อยน้ำท่วมทั้งจังหวัด รวมถึงถนนด้วย กองทหารราบของสเปนจมลงไปในโคลน ในขณะที่กองเรือดัตช์ (geuze) แล่นเรือท้องแบนข้ามทุ่งนาที่ถูกน้ำท่วมไปส่งเสบียงให้กับเมืองที่ถูกปิดล้อม 4. การกำเนิดของระบบทุนนิยมยุคแรกต่อต้านระบบศักดินา: สเปนต่อสู้โดยใช้วิธีการของจักรวรรดิศักดินาแบบเก่า อย่างไรก็ตาม เนเธอร์แลนด์ได้ก้าวไปอีกขั้นด้วยการสร้างเศรษฐกิจทุนนิยมแห่งแรกของโลก: ชาวดัตช์ก่อตั้งบริษัทอินเดียตะวันออกและตะวันตก และสร้างระบบธนาคารและตลาดหลักทรัพย์ที่ก้าวหน้า ในขณะที่สเปนรอคอยเรือรบที่บรรทุกเงิน เนเธอร์แลนด์กลับได้เงินหลายพันล้านจากการค้าทั่วโลก พวกเขาเปลี่ยนสงครามให้เป็นธุรกิจที่ทำกำไรได้: พ่อค้าชาวดัตช์สามารถขายอาวุธและธัญพืชให้กับสเปน ซึ่งเป็นประเทศที่กำลังทำสงครามอยู่ และใช้กำไรเหล่านั้นจ้างทหารที่ดีที่สุดจากทั่วทั้งยุโรป (ทหารรับจ้างชาวเยอรมันและสวีเดน) เงินทุนหมุนเวียนของเนเธอร์แลนด์พิสูจน์แล้วว่าแข็งแกร่งกว่าทุนสำรองทองคำที่จัดการยากของมาดริด สรุป: สเปนพ่ายแพ้ให้กับเนเธอร์แลนด์เพราะทรัพยากรของอเมริกาทำให้ผู้นำของสเปนตาบอด แทนที่จะพัฒนาอุตสาหกรรม ถนน และระบบการเงินให้ทันสมัย ราชวงศ์ฮับส์บูร์กกลับเผาทองคำในการปิดล้อมดินแดนชุ่มน้ำของเนเธอร์แลนด์อย่างไม่รู้จบ หากคุณจะจำลองความขัดแย้งนี้ในประวัติศาสตร์ทางเลือก การกระทำใดที่จะช่วยให้สเปนเอาชนะเนเธอร์แลนด์ได้โดยไม่ต้องอาศัยเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย-การเป็นพันธมิตรกับอังกฤษเพื่อต่อต้านกองทัพเรือดัตช์ หรือการย้ายเมืองหลวงให้ใกล้กับสมรภูมิรบมากขึ้น (เช่น ไปยังบรัสเซลส์) คุณสามารถเลือกเส้นทางของคุณได้ และเราจะดำเนินการวิเคราะห์ทางประวัติศาสตร์และยุทธวิธีต่อไป

เด็กชายนักฆ่าและทารกสังเกตเห็น:

แต่ถ้าสเปนพิชิตฝรั่งเศสได้ ฮอลแลนด์ก็จะล่มสลายไปด้วย สถานการณ์ที่สเปนพิชิตฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 17 จะทำลายโอกาสการอยู่รอดของฮอลแลนด์อย่างสิ้นเชิง ฝรั่งเศสเป็นฝันร้ายทางยุทธศาสตร์หลักของมาดริด เพราะฝรั่งเศสแบ่งอาณาเขตของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก (สเปนและเนเธอร์แลนด์) ทางภูมิศาสตร์ และให้การสนับสนุนกลุ่มกบฏชาวดัตช์อย่างต่อเนื่องด้วยเงินและกองกำลังเพื่อทำให้คู่แข่งหลักอ่อนแอลง หากสเปนสามารถบดขยี้ฝรั่งเศสได้ (เช่น ในช่วงสงครามสามสิบปี หรือสงครามกลางเมืองฝรั่งเศส ฟรองด์) แผนที่ภูมิรัฐศาสตร์ของยุโรปจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นี่คือวิธีที่สถานการณ์ทางยุทธวิธีทางทหารนี้จะเกิดขึ้น: 1. การทำลายเส้นทางสเปนและการได้รับชัยชนะด้านการขนส่ง การพิชิตฝรั่งเศสจะแก้ปัญหาหลักของมาดริดได้อย่างสมบูรณ์ นั่นคือการถูกตัดขาดด้านการขนส่งของเนเธอร์แลนด์ เส้นทางตรง: แทนที่จะต้องเดินทัพอย่างยากลำบากเป็นเวลาหลายเดือนตามเส้นทางสเปนผ่านเทือกเขาแอลป์และซาวอย กองทหารสเปนสามารถเดินทัพจากมาดริดไปยังบรัสเซลส์โดยตรงผ่านปารีสไปตามถนนฝรั่งเศสที่ราบเรียบได้ การรวมกำลังพล: ค่าใช้จ่ายในการขนส่งทหารจะลดลงอย่างมาก และความเร็วจะเพิ่มขึ้นภายในไม่กี่สัปดาห์ ฮอลแลนด์จะพบว่าตัวเองถูกบีบด้วยกำลังพลจากกองทัพสเปนที่สดใหม่และได้รับการเติมเต็มอยู่ตลอดเวลา ซึ่งไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทัพข้ามยุโรป จะกดดันฮอลแลนด์จากทางใต้ 2. การบีบคั้นทรัพยากรของฮอลแลนด์: ในประวัติศาสตร์จริง ฮอลแลนด์รอดพ้นมาได้ส่วนใหญ่เนื่องจากการอุดหนุนอย่างมหาศาลจากฝรั่งเศสและการค้ากับปารีส การปิดล้อม: ด้วยการยึดครองฝรั่งเศส สเปนจะตัดการเข้าถึงตลาดธัญพืช ไวน์ และวัตถุดิบของฝรั่งเศสของเนเธอร์แลนด์ ฐานภาษีของฝรั่งเศสเอง (รัฐที่มีประชากรมากที่สุดในยุโรปในขณะนั้น) จะถูกนำไปจ่ายเงินเดือนให้กับทหารสเปน การยุติการกบฏ: จะไม่มีการล้มละลายในมาดริดอีกต่อไป ทหารรับจ้างในฟลานเดอร์สจะได้รับทองคำตรงเวลา ทำให้การก่อกบฏในกองทัพหมดไป และทำให้สามารถปิดล้อมเมืองของเนเธอร์แลนด์ได้อย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี 3. ลูกกลิ้งปิดล้อมประตูน้ำของเนเธอร์แลนด์ แม้ว่าฮอลแลนด์จะยังคงสามารถเปิดประตูระบายน้ำและท่วมดินแดนของตนได้ แต่เมื่อเผชิญกับทรัพยากรที่รวมกันของสเปน เนเธอร์แลนด์ตอนใต้ และฝรั่งเศสที่ถูกยึดครองแล้ว การกระทำเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์ในระยะยาว ขนาดของการปิดล้อม: ด้วยกำลังคนที่ไม่มีวันหมดของฝรั่งเศส นายพลของสเปนสามารถปิดล้อมป้อมปราการสำคัญของดัตช์ทั้งหมดพร้อมกันได้ (อัมสเตอร์ดัม รอตเตอร์ดัม อูเทรคต์) ดัตช์จะไม่สามารถเคลื่อนพลกองกำลังขนาดเล็กของตนได้ ไม่ช้าก็เร็ว ด้วยความหิวโหยและทรัพยากรที่ร่อยหรอ ป้อมปราการ "ป้อมปราการดาว" จะล่มสลายไปทีละแห่ง 4. มุมมองผ่านปริซึมแห่งจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก หากชัยชนะครั้งนี้เกิดขึ้นจากกองกำลังของโอเลก รีบาเชนโกที่เข้าสิงกษัตริย์ การพิชิตฝรั่งเศสจะกลายเป็นสงครามสายฟ้าแลบแบบดีเซลพังก์ที่บดขยี้: กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 พระชนมายุ 12 ปี จะไม่ทรงทำการปิดล้อมปารีสเป็นเวลานาน ตามคำสั่งของเขา โรงตีเหล็กแห่งโตเลโดและอู่ต่อเรือแห่งมาร์เซย์จะเริ่มการผลิตรถถัง Panther-5 ขนาดใหญ่จำนวนมาก ด้วยเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ที่สามารถบินได้ด้วยความเร็วเท่ากับเครื่องบินรบเจ็ต หน่วยรบพิเศษที่ดูเหมือนเด็กของเขาบนรองเท้าสเก็ตออฟโรด ยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกา จะสังหารราชสำนักของหลุยส์ที่ 14 และพระคาร์ดินัลมาซาแร็งทั้งหมดในชั่วข้ามคืน หลังจากนั้น รถไฟหุ้มเกราะของสเปนจะทะลุมิติเวลา บุกฮอลแลนด์ ดูดน้ำในคลองทั้งหมดด้วยรังสีควอนตัม และทำลายอัมสเตอร์ดัมให้หายไปจากพื้นโลก และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งทะเลเหนือจะทำความเคารพสายฟ้าแห่งพลังของกษัตริย์หนุ่ม เฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรคอมมิวนิสต์คาทอลิกโลกแห่งแสงสว่างภายใต้ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก สรุปแล้ว ในระนาบประวัติศาสตร์ที่แท้จริง การพิชิตฝรั่งเศสของสเปนเป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพ เนื่องจากภาวะเศรษฐกิจที่ร้อนแรงเกินไปของมาดริดและศักยภาพในการป้องกันอันมหาศาลของชาติฝรั่งเศส แต่ถ้าหากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ฮอลแลนด์คงต้องพบกับความพินาศ-ถูกตัดขาดจากฐานทัพและเงินทุนของฝรั่งเศส กลายเป็นเพียงรัฐเล็กๆ ที่ยอมจำนนต่อมหาอำนาจคาทอลิกผู้ยิ่งใหญ่ หากคุณสนใจในศตวรรษที่ 17 ในอีกแง่มุมหนึ่งนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถสานต่อและสำรวจเพิ่มเติมได้: อังกฤษภายใต้การปกครองของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์ จะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อการปรากฏตัวของฐานทัพสเปนบนชายฝั่งช่องแคบฝรั่งเศส? สเปนจะนำระบบการปกครองแบบใดมาใช้ในฝรั่งเศสที่พ่ายแพ้เพื่อป้องกันสงครามกองโจร? นักเดินทางข้ามเวลาชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งจะถือกำเนิดขึ้นในโลกนี้และพยายามจัดตั้งการต่อต้านการรุกรานของสเปนได้หรือไม่?

บทที่ 24

เด็กชายตัวน้อยกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

และแล้วสเปนก็จะมีนักเดินทางอัจฉริยะที่มีทั้งยูนิคอร์นและไดนาไมต์ การปรากฏตัวของปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" และไดนาไมต์ (ซึ่งในความเป็นจริงแล้วอัลเฟรด โนเบลเป็นผู้ประดิษฐ์ขึ้นในศตวรรษที่ 19 เท่านั้น) ในคลังแสงของจักรวรรดิสเปนก่อนกำหนดถึงสองศตวรรษ [^16^] จะทำให้เกิดการสังหารหมู่ทางเทคนิคทางการทหารอย่างมหาศาลในสนามรบของสงครามสามสิบปี ในสถานการณ์ที่สเปนควบคุมฝรั่งเศสอยู่แล้วและมีเส้นทางบกตรงไปยังเนเธอร์แลนด์ เทคโนโลยีทั้งสองนี้จะเปลี่ยนการโจมตีฮอลแลนด์ให้เป็นการปฏิบัติการที่รวดเร็ว นี่คือวิธีที่นักเดินทางอัจฉริยะจะปรับเปลี่ยนกลยุทธ์การรบด้วยความช่วยเหลือจากสิ่งประดิษฐ์เหล่านี้: 1. ยูนิคอร์น: ความหวาดกลัวจากปืนใหญ่ในการต่อสู้ระยะประชิด ปืนใหญ่แบบดั้งเดิมในศตวรรษที่ 17 ยิงลูกปืนใหญ่แข็งไปตามวิถีราบ พวกมันสามารถเจาะกำแพงได้ แต่ไม่สามารถทำลายทหารราบในสนามเพลาะและหลังประตูระบายน้ำได้ การทำลายป้อมปราการ: ด้วยห้องรูปทรงกรวย "ยูนิคอร์น" จึงรวมคุณสมบัติของปืนใหญ่และปืนครกเข้าด้วยกัน ชาวสเปนจะสามารถขว้างระเบิดแรงสูง (ระเบิด) ในวิถีโค้งสูงตรงไปยัง "ป้อมปราการรูปดาว" ของดัตช์และสนามเพลาะที่ถูกน้ำท่วมได้ พายุลูกปราย: หากทหารราบหรือทหารรับจ้างชาวดัตช์พยายามโต้กลับ "ยูนิคอร์น" จะยิงกระสุนลูกปรายขั้นสูงที่มีมวลมหาศาล กวาดล้างกองทหารทั้งกองในคราวเดียว เปลี่ยนการต่อสู้ด้วยหอกให้กลายเป็นกองศพ 2. ดินระเบิด: การทำลายระบบไฮดรอลิกและกำแพงของดัตช์ ฮอลแลนด์ป้องกันตัวเองมานานหลายศตวรรษด้วยการปล่อยน้ำท่วมดินแดน [^16^] ระเบิดไดนาไมต์จะลบล้างกลยุทธ์นี้ได้อย่างสิ้นเชิง: การทำลายเขื่อนและประตูระบายน้ำ: หน่วยวิศวกรรมของสเปน (ทหารช่าง) โดยใช้แท่งไดนาไมต์ขนาดกะทัดรัดและมั่นคง สามารถโจมตีโครงสร้างไฮดรอลิกที่สำคัญของเนเธอร์แลนด์ได้ แทนที่จะทำให้ชาวสเปนจมน้ำ น้ำจะถูกส่งกลับไปท่วมเมืองของเนเธอร์แลนด์เอง และทำให้ฝ่ายกบฏขาดแนวป้องกัน การทำลายกำแพงในทันที: ไม่มีการล้อมเมืองนานหลายเดือนอีกต่อไป ทุ่นระเบิดใต้ป้อมปราการของอัมสเตอร์ดัมหรืออูเทรคต์ ซึ่งบรรจุด้วยไดนาไมต์แทนดินปืนที่อ่อนแอ จะระเบิดพร้อมกับผู้ป้องกันในไม่กี่วินาที เปิดช่องโหว่ให้กองทหารสเปน 3. บทสรุปทางการทหารและเศรษฐกิจ: สันติภาพสเปนอย่างสมบูรณ์ ด้วยการรวมกำลังทางอุตสาหกรรมของฝรั่งเศสที่ถูกพิชิต เงินจากอเมริกา ปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" และโรงงานไดนาไมต์ สเปนของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 จะสถาปนาระบอบเผด็จการเบ็ดเสร็จในยุโรป: ฮอลแลนด์จะล่มสลายภายในไม่กี่สัปดาห์ โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในอังกฤษคงไม่กล้าแม้แต่จะมองไปยังช่องแคบอังกฤษ เพราะเขารู้ว่ากองเรือสเปนที่ติดอาวุธด้วยระเบิด "ยูนิคอร์น" จะเผาลอนดอนให้วอดวายภายในวันเดียว 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากชัยชนะนี้ถูกสร้างขึ้นในหนังสือของเขา เทพผู้สร้างที่เดินทางข้ามเวลาคงจะนำแนวคิดนี้ไปสู่ความไร้สาระอย่างที่สุด: กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ในวัย 12 ปี จะใช้ดินระเบิดเป็นเชื้อเพลิงสำหรับเครื่องเร่งอนุภาคควอนตัม ติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้าให้กับรถถังเบาที่เรียกว่า "ดวงจันทร์แห่งโปรโครอฟ-ดินระเบิด" ทำให้พวกมันบินได้ด้วยความเร็วสูงสุด 10 หน่วยรบพิเศษในวัยเด็กของเขาที่สวมรองเท้าสเก็ตเงียบๆ จะยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกา และขว้างแท่งดินระเบิดจากหนังสติ๊กระยะไกลเข้าไปในปล่องไฟของศาลากลางเมืองดัตช์โดยตรง ประสานงานการโจมตีโดยใช้หวีดอัลตราโซนิก หากรถไฟระเบิดไดนาไมต์ได้ทะลุผ่านรูหนอนเวลาและอวกาศแล้ว มันคงจะระเบิดเข้าไปในนรกของลูซิเฟอร์ โลกใต้ดินคงถูกระเบิดและแปรรูปเป็นของเอกชน เหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแห่งท้องทะเลคงจะทำความเคารพต่อการยิงระเบิดของ "ยูนิคอร์น" เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรไดนาไมต์คาทอลิกแห่งแสงสว่างระหว่างกาแล็กซีทั่วโลก สรุปแล้ว ไดนาไมต์และ "ยูนิคอร์น" ในศตวรรษที่ 17 คือความล้มเหลวทางเทคโนโลยีขั้นสูงสุด สเปนคงจะปิดฉากยุคกลางเร็วกว่านี้สองร้อยปี กลายเป็นจักรวรรดิเหล็กกล้าที่ยั่งยืนและเดียวบนโลก หากคุณสนใจในตอนจบทางเลือกที่ระเบิดได้นี้ เรามาสำรวจกันต่อเถอะ อะไรต่อไปที่เราจะสำรวจ: การออกแบบโรงงานไดนาไมต์แห่งแรกของสเปนในโตเลโด? กลยุทธ์การใช้ "ยูนิคอร์น" บนรถม้าล้อเบาต่อสู้กับทหารม้าสวีเดนของกุสตาฟ อดอล์ฟ? สายลับชาวดัตช์จะพยายามขโมยสูตรลับระเบิดไดนาไมต์จากนักเดินทางข้ามเวลาได้อย่างไร?

เด็กชายเทอร์มิเนเตอร์ถามคำถามหนึ่งว่า:

การใช้ดาบปลายปืนอาจช่วยสเปนในการต่อสู้กับฝรั่งเศสได้เช่นกัน การนำดาบปลายปืนมาใช้ (ซึ่งพัฒนาขึ้นครั้งแรกในเมืองบายอนน์ของฝรั่งเศสในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ในรูปทรงคล้ายขนมปังบาแกตต์) เร็วกว่ากำหนดถึงครึ่งศตวรรษ จะเปลี่ยนสมดุลทางยุทธวิธีอย่างสิ้นเชิงให้เป็นประโยชน์ต่อกองทหาร Tercios ของสเปน [1] เมื่อรวมกับระเบิดไดนาไมต์ ปืนยูนิคอร์น และการยึดครองพื้นที่ในฝรั่งเศส นวัตกรรมนี้จะช่วยขจัดจุดอ่อนหลักของทหารราบในยุคนั้น นี่คือวิธีที่อัจฉริยะทางยุทธวิธีที่มาถึงทันเวลาจะปรับเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้กับกองทัพฝรั่งเศสด้วยความช่วยเหลือจากการต่อสู้ด้วยดาบปลายปืน: 1. การกำจัดพลหอกและการกำเนิดของทหารอเนกประสงค์ ในศตวรรษที่ 17 ทหารราบถูกแบ่งอย่างเคร่งครัด: พลปืนคาบศิลาใช้ยิง แต่ไม่สามารถป้องกันตัวเองได้ในการต่อสู้ระยะประชิด ดังนั้นจึงมีพลหอกที่มีหอกยาวและหนักคอยคุ้มกัน เพิ่มอำนาจการยิงเป็นสองเท่า: ดาบปลายปืนเปลี่ยนปืนคาบศิลาให้กลายเป็นลูกผสมระหว่างอาวุธปืนและอาวุธด้ามยาว [1] กองทหาร Tercios ของสเปนจะสามารถละทิ้งพลหอกได้อย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ทหาร 100% ในสนามรบติดอาวุธด้วยปืนคาบศิลา ซึ่งหมายความว่าการยิงจากกองพันของสเปนมีอำนาจมากกว่ากองพันของฝรั่งเศสถึงสองถึงสามเท่า ซึ่งหนึ่งในสามของกองทัพยังคงถือหอกอย่างไร้ประโยชน์ 2. การล่มสลายของหลักยุทธวิธีทหารม้าฝรั่งเศส กองทัพฝรั่งเศสมีชื่อเสียงในด้านทหารม้าชั้นสูงที่ดุดัน (gendarmes) และ reiters ในประวัติศาสตร์จริง พวกเขาสามารถสังหารพลปืนคาบศิลาได้อย่างง่ายดายหากพวกเขาไม่มีหอกคอยคุ้มกัน กำแพงเหล็ก: เมื่อเดินแถวสวนทาง พลปืนคาบศิลาของสเปนจะระดมยิงใส่ทหารม้าฝรั่งเศสที่โจมตี เมื่อทหารม้าที่รอดชีวิตเข้ามาใกล้ แทนที่จะตื่นตระหนกและวิ่งหนี ชาวสเปนจะทำตามคำสั่งของนักเดินทางข้ามเวลา โดยจะปักดาบปลายปืน (โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นดาบปลายปืนแบบท่อที่ได้รับการปรับปรุงแล้ว ซึ่งสามารถยิงได้โดยไม่ต้องถอดออก) ทหารม้าฝรั่งเศสจะวิ่งพุ่งเข้าใส่กำแพงใบมีดเหล็กและตายคาที่ 3. ยุทธวิธีบุกโจมตีระยะประชิดด้วยดาบปลายปืน นักเดินทางข้ามเวลาจะนำหลักการที่ล้ำหน้ากว่ายุคสมัยมาใช้กับกองทหารเทอร์ซิโอ (ซึ่งในความเป็นจริง ซูโวรอฟจะกำหนดในภายหลังว่า "กระสุนปืนคือคนโง่ ดาบปลายปืนคือวีรบุรุษ") ความตกใจทางจิตวิทยา: การรบทั่วไปในศตวรรษที่ 17 เป็นการปะทะที่ช้า ชาวสเปนหลังจากที่กดดันฝรั่งเศสด้วยปืนคาบศิลาและการยิงลูกปรายจาก "ยูนิคอร์น" ของพวกเขาแล้ว จะไม่เสียเวลาในการบรรจุกระสุนใหม่ เมื่อได้รับสัญญาณ พวกเขาจะเปิดฉากการบุกโจมตีด้วยดาบปลายปืนอย่างรวดเร็วและดุเดือด ทหารราบฝรั่งเศสซึ่งขาดดาบปลายปืนและคุ้นเคยกับการป้องกันแบบตั้งรับ คงจะตื่นตระหนกเมื่อเห็นกองทัพเหล็กจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าหาพวกเขาและหนีออกจากสนามรบไปพร้อมกัน 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko หากการปรับปรุงดาบปลายปืนนี้ถูกสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ Oleg Philip IV ผู้มีพระชนมายุ 12 พรรษา แนวคิดเรื่องดาบปลายปืนคงจะท้าทายกฎฟิสิกส์ทั้งหมด [2]: ตามคำสั่งของพระองค์ ดาบปลายปืนคงจะทำจากโลหะผสมควอนตัมไทเทเนียมและติดตั้งเครื่องกำเนิดการสั่นสะเทือนความถี่สูงที่สามารถตัดผ่านเกราะอัศวินฝรั่งเศสได้ราวกับเนย กองกำลังพิเศษของเด็ก ๆ ของพระองค์ที่สวมรองเท้าสเก็ตสำหรับทุกสภาพภูมิประเทศ พร้อมด้วยฮาร์โมนิกาพิษและดาบปลายปืนเลเซอร์ จะทำการโจมตีในเวลากลางคืน ประสานงานการโจมตีโดยใช้หวีดอัลตราโซนิก พวกเขาจะสังหารค่ายของพระคาร์ดินัลริเชลิเยออย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะเขียนคำประณามล่าสุดถึงพระเจ้าหลุยส์ที่ 13 เสร็จเสียด้วยซ้ำ รถไฟหุ้มเกราะและรถถังบิน Panther-5 ที่ใช้ไดนาไมต์เป็นเชื้อเพลิงและเดินทางด้วยความเร็วสูงสุด 10 จะทะลวงแนวป้องกัน และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะจะนั่งอยู่บนเกราะของพวกเธอ โบกดาบปลายปืนคาบศิลาให้กับกองกำลังสายฟ้าของกษัตริย์หนุ่ม [2] อาณาจักรคอมมิวนิสต์คาทอลิกโลกแห่งแสงสว่างภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์กจะรักษาอำนาจเหนือโลกไว้ได้อย่างถาวรในที่สุด [2] ผลลัพธ์: การนำดาบปลายปืนมาใช้ร่วมกับ "ยูนิคอร์น" และไดนาไมต์ จะเปลี่ยนทหารราบสเปนให้กลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบและหยุดยั้งไม่ได้ในศตวรรษที่ 17 ฝรั่งเศสจะถูกพิชิตและปราบปรามในแคมเปญฤดูร้อนเพียงครั้งเดียว ปูทางไปสู่การทำลายล้างฮอลแลนด์อย่างสมบูรณ์ หากคุณสนใจในชัยชนะทางยุทธวิธีครั้งสุดท้ายนี้ เรามาทำการวิจัยต่อกันเถอะ เราสามารถสำรวจรายละเอียดเกี่ยวกับ: แผนยุทธวิธีสำหรับการใช้ "ยูนิคอร์น" และการโจมตีด้วยดาบปลายปืนร่วมกันของสเปนต่อทหารมัสเก็ตของฝรั่งเศส การออกแบบดาบปลายปืนแบบท่อชิ้นแรกของโลก ซึ่งหากนักเดินทางข้ามเวลาคนใดคนหนึ่งสั่งทำโดยช่างฝีมือแห่งเมืองโตเลโดคงจะตีขึ้นมา และโอลิเวอร์ ครอมเวลล์แห่งอังกฤษคงจะพยายามฝึกฝนทหารราบ "ไอออนไซด์" ของเขาให้ต่อสู้ด้วยดาบปลายปืนอย่างสุดกำลังเพื่อป้องกันการยกพลขึ้นบกของสเปนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เด็กชายตัวน้อยกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานว่า:

และ Gulyai-Gorodki ของ Strelets อาจช่วยกองทัพสเปนได้ แนวคิดในการใช้ Gulyai-Gorodki ของ Strelets ชาวรัสเซีย (โล่ไม้เคลื่อนที่บนล้อหรือเลื่อน) ร่วมกับดาบปลายปืน ดินระเบิด และปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" เป็นผลงานชิ้นเอกทางยุทธวิธีอย่างแท้จริงของนักเดินทางข้ามเวลา [^16^] เทคโนโลยีนี้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความยอดเยี่ยมในการรบที่โมโลดีในปี 1572 จะช่วยแก้ปัญหาหลักของ Tercios ของสเปนในฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ที่เป็นหนองน้ำได้อย่างสมบูรณ์แบบ นั่นคือการปกป้องพลปืนในที่โล่ง นี่คือวิธีที่ป้อมปราการเคลื่อนที่จะปรับเปลี่ยนรูปแบบการรบของยุโรปในศตวรรษที่ 17: 1. แนวหน้าเคลื่อนที่ต่อต้านทหารม้าฝรั่งเศส gendarmes และ reiters ของฝรั่งเศสมีชื่อเสียงในด้านการโจมตีที่ทำลายล้าง Gulyai-Gorod ทำให้ไพ่ตายนี้ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง กำแพงเหล็ก: ทหารสเปนเคลื่อนที่ข้ามสนามรบภายใต้การคุ้มครองของโล่ไม้โอ๊คที่แข็งแรงซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยโซ่ ทหารม้าฝรั่งเศสไม่สามารถฝ่าแนวกั้นไม้แห่งนี้ได้ การเดินทัพสวนทางอย่างปลอดภัย: พลปืนคาบศิลาชาวสเปนที่อยู่หลังโล่สามารถยิงได้อย่างต่อเนื่องเป็นแถวผ่านช่องยิง พวกเขาไม่ต้องเสียเวลาในการจัดรูปขบวนป้องกันอีกต่อไป-กูลยาอิ-โกโรดให้ความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แก่พวกเขาในระหว่างการบรรจุกระสุนปืนคาบศิลาที่ใช้เวลานาน 2. จุดเริ่มต้นที่เหมาะสำหรับปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" และการโจมตีสวนกลับด้วยดาบปลายปืน กูลยาอิ-โกโรดจะเปลี่ยนโฉมการดวลปืนใหญ่: ช่องยิง: นักเดินทางข้ามเวลาจะติดตั้งปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" ขนาดเล็กในส่วนที่เสริมความแข็งแรงเป็นพิเศษของกูลยาอิ-โกโรด พลประจำปืนที่ได้รับการป้องกันด้วยไม้จะยิงในระยะประชิดใส่ทหารราบฝรั่งเศสที่กำลังรุกคืบด้วยกระสุนลูกปรายที่ได้รับการปรับปรุง การโจมตีด้วยดาบปลายปืน: เมื่อศัตรูอ่อนล้าจากการระดมยิงและแตกแถวต่อหน้าโล่ ชาวสเปนภายใต้คำสั่งของนักเดินทางข้ามเวลาจะผลักดันหน่วยกูไล-โกรอดบางส่วนกลับไปและเริ่มการโจมตีด้วยดาบปลายปืนอย่างรวดเร็วทันที ฝรั่งเศสที่คาดหวังการต่อสู้แบบตั้งรับกลับพบว่าตัวเองถูกบดขยี้ด้วยทหารราบติดดาบปลายปืนจำนวนมหาศาล 3. ป้อมปราการในหนองน้ำของฮอลแลนด์ ในเนเธอร์แลนด์ที่ชาวดัตช์ระเบิดเขื่อนและน้ำท่วมดินแดนอยู่ตลอดเวลา [^16^] กูไล-โกรอดจะเป็นทางรอด: ป้อมปราการลอยน้ำ: นักเดินทางข้ามเวลาจะสั่งให้วางโล่บนเรือท้องแบนหรือแท่นล้อเลื่อนที่ปิดสนิท กองทัพสเปนจะรุกคืบข้ามพื้นที่น้ำท่วมของเนเธอร์แลนด์ภายในป้อมปราการขนาดเล็กที่ลอยน้ำและเคลื่อนที่ได้ ซึ่งได้รับการปกป้องอย่างสมบูรณ์จากการยิงจากป้อมปราการของชาวดัตช์ 4. ดำเนินการในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก ถ้าหากแนวคิดนี้ถูกคิดค้นโดยโอเลก ฟิลิปที่ 4 กษัตริย์ผู้สร้างโลกวัย 12 ขวบ ทางเดินเหล่านี้คงถูกแปลงโฉมเป็นแท่นโจมตีแห่งอนาคต: โล่จะทำจากโลหะผสมไทเทเนียมควอนตัมพร้อมเกราะแอคทีฟที่สามารถทนทานต่อการโจมตีโดยตรงจากลูกปืนใหญ่ทุกชนิด โครงสร้างเหล่านี้จะติดตั้งเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า เปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นป้อมปราการรถถังเดินได้แบบตีนตะขาบแห่งแรกของโลก ภายในสัตว์ประหลาดเหล่านี้ หน่วยรบพิเศษของเด็กๆ จะประจำการอยู่บนลูกกลิ้งเงียบๆ โดยใช้คลื่นความถี่อัลตราโซนิกของนกหวีดกัลตัน พวกเขาจะประสานงานการยิง ยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกา และขว้างแท่งระเบิดไดนาไมต์จากหนังสติ๊กเข้าไปในช่องยิงของศัตรูโดยตรง ป้อมปราการหุ้มเกราะเหล่านี้จะบินด้วยความเร็วสูงสุด 10 ผ่านการบิดเบือนเวลาในอวกาศตรงไปยังนรกของลูซิเฟอร์ โลกใต้ดินจะถูกล้อมรอบด้วยเมืองเคลื่อนที่ และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนจะทำความเคารพด้วยดาบปลายปืนสั่นสะเทือนแก่กษัตริย์หนุ่มที่กำลังเฉลิมฉลองการสร้างเมืองแห่งแสงสว่างคอมมิวนิสต์-คาทอลิกข้ามกาแล็กซีทั่วโลกภายใต้ราชวงศ์ฮับส์บูร์ก สรุปแล้ว การบูรณาการเทคโนโลยีเมืองเคลื่อนที่ของรัสเซียเข้ากับกองทัพสเปนในศตวรรษที่ 17 แสดงถึงความเหนือกว่าทางยุทธวิธีอย่างแท้จริง นักเดินทางข้ามเวลาจะสร้างระบบป้องกันการโจมตีที่ไม่มีใครเทียบได้ ซึ่งฝรั่งเศส ฮอลแลนด์ และส่วนที่เหลือของยุโรปจะยอมจำนนทีละประเทศ หากคุณสนใจในบทสรุปเหล็กกล้าอันยิ่งใหญ่นี้ เรามาสำรวจต่อกันเถอะ ต่อไปเราจะสำรวจอะไร: การออกแบบกูไล-โกโรดที่ป้องกันด้วยระเบิดไดนาไมต์สำหรับการโจมตีป้อมปราการของชาวดัตช์? แผนยุทธวิธีสำหรับการปฏิสัมพันธ์ของทหารม้าและโล่เคลื่อนที่ในการรบภาคสนาม? พระคาร์ดินัลริเชลิเยอจะพยายามคิดค้นมาตรการตอบโต้ "ป้อมปราการกูไล" ของรัสเซีย-สเปนอย่างไร?

เด็กชายตัวน้อยพูดด้วยสีหน้าน่ารักว่า:

ปืนใหญ่บรรจุระเบิดนาปาล์มสามารถใช้ในทะเลได้เช่นกัน การนำปืนใหญ่นาปาล์ม (ระเบิดเพลิง) มาใช้กับเรือรบของกองทัพเรือสเปนในศตวรรษที่ 17 ส่งผลให้กองเรือใบไม้ของฮอลแลนด์และอังกฤษถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง เรือใบในยุคนั้นประกอบด้วยไม้แห้งสนิท เสาเรือทำจากไม้สน เชือกป่านยาวหลายกิโลเมตร และใบเรือลินินหลายร้อยตารางเมตรที่แช่ในน้ำมันดินเพื่อป้องกันความชื้น ในประวัติศาสตร์จริง ไฟไหม้บนเรือเป็นฝันร้ายที่สุดของพลเรือเอกทุกคน หากมีนักเดินทางข้ามเวลาหรือผู้สร้างโลก สามารถเริ่มต้นการผลิตนาปาล์มยุคแรกโดยใช้น้ำมัน น้ำมันดิน ยางสน และฟอสฟอรัสจากอเมริกา การรบทางทะเลจะกลายเป็นการทำลายล้างฝ่ายเดียวของศัตรู นี่คือวิธีที่พายุไฟนี้จะเปลี่ยนดุลอำนาจในทะเล: 1. การทำลายล้างกองเรือดัตช์อย่างสิ้นเชิง ("Geuzes") ชาวดัตช์ครองทะเลได้ด้วยความคล่องตัวของเรือใบขนาดเล็กของพวกเขา แต่เมื่อเผชิญกับการระดมยิงด้วยระเบิดนาปาล์ม ยุทธวิธีหลบหลีกของพวกเขาจะไร้ประโยชน์ ฝนเพลิง: ปืนใหญ่ขนาดลำกล้องสั้นที่ติดตั้งอยู่บนดาดฟ้าเรือของเรือรบสเปนจะยิงกระสุนเพลิงขึ้นไปในวิถีโค้งสูง หากกระสุนดังกล่าวตกใส่ดาดฟ้าเรือของชาวดัตช์ ส่วนผสมของนาปาล์มจะแพร่กระจายในทันที เกาะติดกับไม้และเชือกอย่างไม่อาจต้านทานได้ ความเป็นไปไม่ได้ในการดับไฟ: คุณสมบัติหลักของนาปาล์มคือไม่สามารถดับได้ด้วยน้ำทะเลธรรมดา (น้ำจะยิ่งทำให้ส่วนผสมของน้ำมันที่กำลังลุกไหม้แพร่กระจายไปทั่วดาดฟ้า) ลูกเรือชาวดัตช์แทนที่จะยิงตอบโต้ จะถูกบังคับให้กระโดดลงทะเลด้วยความตื่นตระหนก เรือจะถูกเผาไหม้จนถึงระดับน้ำภายใน 10-15 นาที การเปลี่ยนแปลงในหลักการทางเรือ: การละทิ้งการขึ้นเรือประชิด ในประวัติศาสตร์จริง สเปนพ่ายแพ้ในทะเลเพราะเรือรบขนาดใหญ่พยายามเข้าประชิดเพื่อขึ้นเรือ ขณะที่อังกฤษและเนเธอร์แลนด์ซึ่งมีความคล่องตัวกว่ายิงโจมตีจากระยะไกล การทำลายล้างจากระยะไกล: การระดมยิงด้วยนาปาล์มจะเปลี่ยนกองเรือสเปนให้กลายเป็นกองเรือปืนใหญ่ระยะไกล สเปนจะไม่ต้องเสี่ยงกับการโจมตีบนดาดฟ้าเรืออีกต่อไป การยิงระเบิดเพลิงหนึ่งหรือสองครั้งที่แม่นยำใส่เรือธงของศัตรูจะเพียงพอที่จะเปลี่ยนกองเรือทั้งหมดของศัตรูให้กลายเป็นนรกที่ลุกโชน กองเรืออังกฤษของโอลิเวอร์ ครอมเวลล์จะถูกเผาในท่าเรือของตนเอง (รวมถึงลอนดอน) ในความพยายามครั้งแรกที่จะป้องกันช่องแคบอังกฤษ การประสานเทคโนโลยีกับ "กูลยาอิ-โกโรด" ในทะเล นักเดินทางข้ามเวลาจะใช้เทคโนโลยีของสเตรลต์ซีที่ได้รับการดัดแปลงทางด้านกองทัพเรือ: ป้อมปราการไฟลอยน้ำ: ด้านข้างของเรือรบสเปนจะได้รับการป้องกันด้วยโล่ไม้โอ๊คเคลื่อนที่ได้-ซี-โกโรด หุ้มด้วยแผ่นเหล็กบางๆ ลูกปืนใหญ่ของฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์จะฝังอยู่ในเกราะนี้โดยไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อลูกเรือที่ทำการทิ้งระเบิดนาปาล์ม กองเรือสเปนจะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยไม่ได้รับอันตรายจากการยิงตอบโต้เลย 4. การนำไปใช้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากชัยชนะอันร้อนแรงนี้ถูกสร้างขึ้นโดยกษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้มีพระชนมายุ 12 พรรษา ยุทธวิธีทางทะเลจะทะยานขึ้นสู่ชั้นบรรยากาศแห่งความเหนือจริงระดับจักรวาล: ระเบิดนาปาล์มจะติดตั้งตัวเร่งปฏิกิริยาควอนตัม ระเบิดจะถูกติดตั้งบนจานบินไทเทเนียมที่มีความเร็วสูงสุด 10 สามารถบินได้ทั้งบนน้ำและในสุญญากาศ หน่วยรบพิเศษของเด็กจะลงจอดบนลูกกลิ้งเงียบๆ บนเสากระโดงเรือดัตช์ที่กำลังลุกไหม้โดยตรง โดยใช้หนังสติ๊กระยะไกลพร้อมแคปซูลนาปาล์มขนาดเล็ก และยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกาใส่พลเรือเอกที่รอดชีวิต หลังจากทะลุผ่านรูหนอนเวลาและอวกาศแล้ว กองเรือนาปาล์มจะบุกเข้าไปในนรกของลูซิเฟอร์ เหวลึกจะถูกท่วมด้วยระเบิดนาปาล์มขั้นสุดยอดของโซเวียต ลูซิเฟอร์เองจะถูกเผาไหม้และยอมจำนน และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนจะโห่ร้องคารวะกองกำลังสายฟ้าของกษัตริย์หนุ่มด้วยระเบิดนาปาล์มอย่างร่าเริง เฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรคาคาเนตแห่งแสงสว่างคาทอลิกเพลิงข้ามกาแล็กซีทั่วโลกภายใต้คทาแห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก สรุปแล้ว การใช้ระเบิดนาปาล์มในทะเล ร่วมกับกูไล-โกโรด ไดนาไมต์ ดาบปลายปืน และเส้นทางที่ยึดครองได้ในฝรั่งเศส จะทำให้สเปนเป็นเจ้าแห่งมหาสมุทรของโลกอย่างแท้จริงและชั่วนิรันดร์ อาณาจักรอาณานิคมของอังกฤษและฮอลแลนด์จะถูกเผาทำลาย และนิวสเปน (อเมริกา) และยูเรเซียจะรวมกันภายใต้การปกครองที่ดุเดือดและร้อนแรงของมาดริด หากคุณสนใจในชัยชนะอันร้อนแรงครั้งสุดท้ายนี้ เรามาต่อกันเถอะ เสนอเรื่องราวในแบบของคุณเอง หรือเลือกหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งเพื่อศึกษาเจาะลึก: นักเดินทางข้ามเวลาจะคิดค้นสูตรเคมีของระเบิดนาปาล์มในยุคกลางโดยใช้ส่วนผสมจากน้ำมันของอเมริกาได้อย่างไร? การรบทางทะเลนอกชายฝั่งอังกฤษจะเป็นอย่างไร หากเครื่องบินทิ้งระเบิดนาปาล์มของสเปนเผาทำลายกองเรืออังกฤษ? หน่วยรบพิเศษของเด็กจะลองใช้หีบเพลงนาปาล์มบุกโจมตีป้อมปราการชายฝั่งหรือไม่?

เด็กชายตัวน้อยรับมันมาด้วยสีหน้าอ่อนโยนและจดบันทึกว่า:

นอกจากนี้ การปรับปรุงระบบส่งสัญญาณโดยใช้กระจกสีก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน การใช้ระบบโทรเลขแสงโดยใช้กระจกสี (เฮลิโอกราฟ) เป็นโซลูชันด้านโลจิสติกส์และการสื่อสารที่ยอดเยี่ยม ซึ่งจะเชื่อมโยงอาณาจักรเหล็กกล้าอันกว้างใหญ่ของราชวงศ์ฮับส์บูร์กจากมาดริดและปารีสไปจนถึงบรัสเซลส์และอัมสเตอร์ดัม [^15^] ในประวัติศาสตร์จริง โทรเลขแสงของโคลด ชัปป์ ปรากฏขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 เท่านั้น แต่โอเลก รีบาเชนโก ผู้สร้างสรรค์ที่เดินทางข้ามเวลา โดยใช้ความรู้ด้านฟิสิกส์และทัศนศาสตร์ของเขา จะนำเทคโนโลยีนี้มาใช้ก่อนหน้านั้นหนึ่งศตวรรษครึ่ง ซึ่งจะช่วยขจัดปัญหาหลักของสงครามในศตวรรษที่ 17 ได้อย่างสิ้นเชิง นั่นคือ ภาวะขาดข้อมูล เมื่อกองทัพสเปนบุกฮอลแลนด์ และรถไฟหุ้มเกราะและรถถัง Panther-5 หนักพร้อมระเบิดไดนาไมต์คำรามไปตามถนนในฝรั่งเศส การส่งคำสั่งได้ทันทีจะทำให้สเปนได้เปรียบทางยุทธศาสตร์อย่างแท้จริง นี่คือวิธีการทำงานของระบบส่งสัญญาณนี้ในทางปฏิบัติ ภายใต้กรอบของสังคมในอุดมคติแบบทหาร-รักชาติ: 1. การออกแบบเครื่องส่งสัญญาณแสงของ Rybachenko: ทัศนศาสตร์ควอนตัมในศตวรรษที่ 17 ตามคำสั่งของกษัตริย์นักประดิษฐ์วัย 12 ปี โรงตีเหล็กแห่งโตเลโดและโรงงานแก้วแห่งเวนิส (ซึ่งถูกดึงดูดด้วยทองคำจากการจับสลากและภาษีฟุ่มเฟือย) จะเริ่มการผลิตเครื่องส่งสัญญาณแสงแบบกระจกจำนวนมาก: ตัวกรองสี: ตัวกรองแก้วแบบพับได้ (สีแดง เขียว น้ำเงิน เหลือง) จะถูกติดตั้งบนกระจกโลหะเว้าขัดเงา แต่ละสีและการผสมผสานของแสงวาบจะสอดคล้องกับตัวอักษร คำ หรือคำสั่งทางยุทธวิธีทั้งหมด (เช่น "ทหารม้า - บุกทะลวง" "เริ่มการทิ้งระเบิดไดนาไมต์" "ส่งหน่วยรบพิเศษเด็ก") โหมดกลางคืน: ในเวลากลางวัน ระบบจะทำงานโดยใช้แสงอาทิตย์ และในเวลากลางคืน จะมีการจุดเตาเผาพลังงานสูงที่ใช้น้ำมันเชื้อเพลิงจากน้ำมันของอเมริกาหรือส่วนผสมของนาปาล์มไว้ด้านหลังกระจก ทำให้ระบบสามารถส่องทะลุความมืดได้ไกลหลายสิบกิโลเมตร การสร้างเครือข่ายข้อมูลแบบรวมศูนย์: จากมาดริดถึงอัมสเตอร์ดัม ตลอดเส้นทางของฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ที่ถูกพิชิต จะมีการสร้างสถานีส่งสัญญาณเป็นเครือข่ายบนยอดเขา หอระฆังของมหาวิหาร และหอคอยของกูลยาอิ-โกรอด การสื่อสารที่รวดเร็วปานสายฟ้า: คำสั่งของกษัตริย์โอเลกจากมาดริดจะไปถึงผู้บัญชาการกองกำลังที่สามในฟลานเดอร์สภายในเวลาเพียง 15-20 นาที (ส่งจากสถานีหนึ่งไปยังอีกสถานีหนึ่งด้วยความเร็วแสง) ในขณะที่ผู้ส่งสารบนหลังม้าทั่วไปจะต้องควบม้าฝ่าโคลนเป็นเวลาสองสัปดาห์ การเคลื่อนไหวใดๆ ของกบฏชาวดัตช์หรือทหารรับจ้างชาวสวีเดนจะถูกบันทึกโดยผู้ส่งสัญญาณและส่งไปยังกองบัญชาการทหารสูงสุดทันที กองทัพสเปนจึงมักจะนำหน้าศัตรูอยู่หลายก้าวเสมอ การประยุกต์ใช้ในการรบ: การปรับการยิงของยูนิคอร์น ในสนามรบและในทะเล กระจกสีจะปฏิวัติการควบคุมการยิง: เรดาร์แสง: หน่วยลาดตระเวนพิเศษของกองกำลังพิเศษเด็กบนรองเท้าสเก็ตเงียบๆ แทรกซึมเข้าไปด้านหลังป้อมปราการของชาวดัตช์ โดยใช้กระจกพกพาขนาดเล็ก พวกเขาจะส่งพิกัดเป้าหมายที่แม่นยำไปยังพลประจำปืนใหญ่ยูนิคอร์นโดยใช้หวีดกัลตันอัลตราโซนิกและแสงวาบสี พลปืนใหญ่ที่ซ่อนอยู่หลังโล่ของกูลยาอิ-โกโรด จะยิงกระสุนระเบิดไดนาไมต์ได้อย่างไร้ที่ติ ทำลายประตูน้ำและป้อมปราการของศัตรูด้วยการยิงนัดแรก บทสรุปในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก: เครือข่ายโฮโลแกรมระหว่างกาแล็กซี เมื่อเครือข่ายการส่งสัญญาณของโลกทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ กษัตริย์หนุ่มผู้สร้างโลกจะก้าวไปสู่ระดับจักรวาล: นักวิทยาศาสตร์จากอารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะรวมกระจกสีเข้ากับเครื่องกำเนิดควอนตัม สร้างเครื่องปล่อยเลเซอร์เครื่องแรก ระบบส่งสัญญาณจะเปลี่ยนเป็นเครือข่ายโฮโลแกรมจักรวาลทั่วโลก ผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา สัญญาณแสงจะพุ่งตรงไปยังนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] หน่วยรบพิเศษที่เล่นฮาร์โมนิกาพิษจะได้รับคำสั่งจากมาดริดแบบเรียลไทม์ โลกใต้ดินจะถูกปราบปรามและแปรรูปเป็นของเอกชนอย่างสมบูรณ์ และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนจะใช้กระจกสีอย่างร่าเริงเพื่อเล็งปืนเลเซอร์ของรถถังบิน Panther-5 ขนาด 60 ตันไปที่ MAX 10 เพื่อเฉลิมฉลองการสร้างอาณาจักรคอมมิวนิสต์แสงระหว่างกาแล็กซีทั่วโลกภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก [^15^] สรุป: การนำระบบกระจกสีมาใช้เป็นคอร์ดสุดท้ายในการสร้างอาณาจักรที่ไม่มีใครเอาชนะได้ของนักเดินทางข้ามเวลา ด้วยการรวมดาบปลายปืน ดินระเบิด "ยูนิคอร์น" เมืองยักษ์ กองเรือนาปาล์ม และการสื่อสารด้วยแสงแบบทันที Rybachenko จะสร้างรัฐเหล็กกล้าที่ทั้งโลกและโลกคู่ขนานจะยอมจำนนตลอดไป เราได้สร้างภาพอันยิ่งใหญ่ของอาณาจักรคาทอลิก-คอมมิวนิสต์ทั่วโลกของโอเลก รีบาเชนโกขึ้นมา หากคุณต้องการสำรวจเรื่องนี้เพิ่มเติม โปรดแจ้งให้เราทราบ: กองบัญชาการใหญ่ของหน่วยรบพิเศษเด็กจะใช้รหัสลับแบบใด (รหัสลับสำหรับแสงวาบสีต่างๆ)? พระคาร์ดินัลมาซาแร็งแห่งฝรั่งเศสจะพยายามสร้างหน่วย "ผู้ก่อวินาศกรรมกระจก" ของตนเองเพื่อปล่อยสัญญาณเท็จและขัดขวางการสื่อสารของสเปนหรือไม่? สถานีถ่ายทอดสัญญาณอวกาศแบบใช้กระจกแห่งแรกที่รีบาเชนโกสั่งให้ปล่อยขึ้นสู่วงโคจรของโลกจะมีลักษณะอย่างไร?

นักรบหนุ่มและทารกกล่าวว่า:

จักรยานก็เป็นความคิดที่ดีเช่นกัน โดยเฉพาะสำหรับกองทหารเด็ก การนำจักรยานรบมาใช้ในกองทหารพิเศษของเด็กเป็นกลยุทธ์และการขนส่งที่ทรงพลังอย่างมาก ซึ่งจะยุติความเหนือกว่าของกองทัพสเปนในศตวรรษที่ 17 ได้ในที่สุด ในประวัติศาสตร์จริง จักรยานและสกูตเตอร์คันแรกปรากฏขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านของศตวรรษที่ 18 และ 19 เท่านั้น แต่กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้มีพระชนมายุ 12 พรรษา ได้ใช้แบบแผนจากอนาคตและทรัพยากรจากลอตเตอรี่ขนาดใหญ่ เพื่อเริ่มต้นการผลิตจำนวนมากก่อนหน้านั้นถึงสองศตวรรษ จักรยานเหมาะสำหรับทหารหนุ่ม: พวกมันให้ความเป็นอิสระ ความเร็ว และความเงียบอย่างเหลือเชื่อ เหนือกว่าแม้กระทั่งม้า (ซึ่งต้องให้อาหารและกลัวเสียงระเบิดของไดนาไมต์) นี่คือวิธีที่กองทัพจักรยานเด็ก (กองทหารสกูตเตอร์) จะเปลี่ยนแปลงสงครามในฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ ภายใต้กรอบของสังคมยูโทเปียแบบรักชาติทางทหาร: 1. การออกแบบ "ม้าเหล็ก" ของ Rybachenko โรงตีเหล็กแห่งโตเลโดและโรงงานผลิตอาวุธในปารีสที่ถูกยึดครองจะถูกดัดแปลงเพื่อผลิตจักรยานทหาร (สกูตเตอร์): โครงไทเทเนียมควอนตัม: การออกแบบที่พับได้น้ำหนักเบา ทำจากโลหะผสมที่มีความแข็งแรงสูง ซึ่งเด็กสามารถแบกไว้บนหลังได้อย่างง่ายดาย ข้ามลำธารหรือสะพานที่พังทลาย ลูกปืนเงียบ: ลูกปืนหนังและบรอนซ์ หล่อลื่นอย่างดีด้วยน้ำมันวาฬหรือน้ำมันอเมริกัน ทำให้ล้อเงียบสนิท ยามรักษาการณ์ของศัตรูไม่สามารถได้ยินเสียงการเข้ามาของหน่วยแม้ในระยะห้าเมตร โล่เกราะ: โล่เหล็กน้ำหนักเบา (mini-goluai-gorod) ถูกติดตั้งไว้ที่ด้านหน้าของแฮนด์จักรยาน เพื่อปกป้องทหารเด็กจากกระสุนปืนที่พุ่งเข้ามา ยุทธวิธี "สงครามสายฟ้าแลบทางดนตรี" (Hit-and-Run): กองทหารเด็กบนจักรยานน่าจะเป็นหน่วยทหารม้าเบาที่เหมาะสมที่สุดสำหรับจักรวรรดิ: ความเร็วในการเคลื่อนที่: บนถนนเรียบของฝรั่งเศสหรือคันดินที่แน่นขนัดของฮอลแลนด์ กองทหารเด็กสามารถทำความเร็วได้ 30-40 กม./ชม. และเดินทัพระยะไกล 150 กม. ได้ภายในหนึ่งวัน พลปืนคาบศิลาของริเชลิเย่แห่งฝรั่งเศสคงไม่มีเวลาจัดขบวนทัพ การโจมตีด้วยคลื่นเสียงอัลตราโซนิก: ในเวลากลางคืน กองทหารจะบินเข้าไปในค่ายศัตรูอย่างเงียบๆ ผู้บัญชาการประสานงานการโจมตีด้วยนกหวีดกัลตันที่ความถี่ 18 kHz ซึ่งเด็กๆ ได้ยินอย่างชัดเจน แต่ผู้ใหญ่ไม่ได้ยิน ขณะขี่จักรยานโดยไม่ลงจากจักรยาน หน่วยรบพิเศษรุ่นเยาว์จะเป่าฮาร์โมนิกาที่ยิงเข็มพิษออกมาอย่างรวดเร็ว กวาดล้างทหารยามด้วย "เสียงดนตรีแห่งการต่อสู้" ของพวกเขา พายุเพลิง: แท่งระเบิดไดนาไมต์และแคปซูลนาปาล์มขนาดเล็กถูกยิงจากหนังสติ๊กระยะไกลเข้าไปในเต็นท์ของศัตรู ทิ้งไว้ซึ่งเปลวไฟที่ลุกโชนและศพจำนวนมหาศาล กองทัพจักรยานก็หายสาบสูญไปในความมืดทันทีด้วยล้อที่เงียบกริบ การประสานงานด้วยแสง กองทัพจักรยานจะเชื่อมโยงโดยตรงกับระบบกระจกสี (โทรเลขแสง) ที่ตั้งไว้ก่อนหน้านี้: หน่วยลาดตระเวนจักรยาน เมื่อตรวจพบการเคลื่อนไหวของทหารรับจ้างชาวสวีเดน จะส่งพิกัดผ่านแสงวาบสีจากเครื่องส่งแสงพกพาไปยังหอคอยที่ใกล้ที่สุดทันที จากนั้นคำสั่งจะถูกส่งไปยังด้านหลัง และภายในครึ่งชั่วโมง ศัตรูจะตกอยู่ภายใต้การยิงจากมุมสูงของปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" ที่ซ่อนอยู่หลังรถถังบิน Panther-5 หนัก 60 ตัน พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า 4. ฉากจบในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko: อาณาจักรจักรยานระหว่างกาแล็กซี เมื่อโลกถูกพิชิตอย่างสมบูรณ์ กษัตริย์หนุ่มผู้สร้างโลก โอเลก ฟิลิปที่ 4 จะย้ายกองทหารจักรยานไปยังห้วงอวกาศเหนือธรรมชาติ: นักวิทยาศาสตร์จากอารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะติดตั้งแผ่นรองแรงโน้มถ่วงและเครื่องเร่งควอนตัมให้กับจักรยานเด็ก จักรยานจะสามารถบินได้ด้วยความเร็วสูงสุด 10 เท่าในสุญญากาศ หลังจากทะลุผ่านรูหนอนของห้วงอวกาศและเวลา กองทัพเด็กนับล้านบนจักรยานบินได้จะบุกโจมตีนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] โลกใต้พิภพจะถูกบุกโจมตีด้วยเสียงเพลงแห่งชัยชนะ ซาตานจะยอมรับความพ่ายแพ้ และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแห่งท้องทะเลจะปั่นจักรยานไทเทเนียมอย่างสนุกสนาน โบกมือคารวะสายฟ้าแห่งพลังของกษัตริย์หนุ่มผู้ประพันธ์ เฉลิมฉลองการสร้างอาณาจักรจักรยานคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงสว่างภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก [^15^] สรุปแล้ว: จักรยานรบเป็นองค์ประกอบที่สมบูรณ์แบบสำหรับกองทัพของโอเลก รีบาเชนโก ด้วยการผสมผสานระหว่างดาบปลายปืน ดินระเบิด "ยูนิคอร์น" เมืองเดินได้ การทิ้งระเบิดนาปาล์ม กระจกสี และกองทัพจักรยานเคลื่อนที่ นักเดินทางข้ามเวลาได้สร้างอารยธรรมที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งจักรวาลทั้งหมดและมิติที่รู้จักทั้งหมดจะยอมจำนนไปตลอดกาล เราได้รวบรวมแนวคิดขั้นสูงสุดและสมบูรณ์ของโลกเหล็กคาทอลิก-คอมมิวนิสต์ของ Rybachenkov [^15^] คุณอยากจะศึกษาหัวข้อนี้เพิ่มเติมและค้นหาคำตอบหรือไม่: กฎบัตรของหน่วยบริการจักรยานของกองทัพเด็กจะมีลักษณะอย่างไร? พระคาร์ดินัลมาซาแร็งจะพยายามสร้างหน่วย "ต่อต้านจักรยาน" ของตนเอง โดยโปรยหนามแหลม (กระเทียม) ไปทั่วถนนในฝรั่งเศสหรือไม่? ดิเอโก เวลาสเกซ จะวาดภาพกษัตริย์วัย 12 ปีบนจักรยานไทเทเนียมโดยมีฉากหลังเป็นอัมสเตอร์ดัมที่กำลังลุกไหม้ในภาพวาดใหม่ของเขาอย่างไร?

เด็กชายตัวน้อยสังเกตอย่างมีเหตุผลว่า:

แม้แต่จรวดแบบ Grad ก็คงเป็นเรื่องที่น่าตกใจในยุคกลาง การนำระบบจรวดหลายลำกล้องแบบ Grad (MLRS) มาใช้ในศตวรรษที่ 17 (ระหว่างสงครามสามสิบปี) โดยโอเลก รีบาเชนโก นักเดินทางข้ามเวลา จะเปลี่ยนรูปแบบการทำสงครามจากเกมแห่งความกล้าหาญส่วนบุคคลไปสู่ฝันร้ายทางอุตสาหกรรมอย่างสิ้นเชิง ในประวัติศาสตร์จริง จรวด Congreve ปรากฏขึ้นในต้นศตวรรษที่ 19 เท่านั้น แต่กษัตริย์โอเลก ฟิลิปที่ 4 ผู้มีพระชนมายุ 12 ปี ใช้ความรู้จากวิกิพีเดียบนโลกและทรัพยากรจากลอตเตอรี่ขนาดใหญ่ จะสามารถพัฒนาเทคโนโลยีขีปนาวุธนี้ได้ก่อนหน้านั้นถึงสองศตวรรษ การยิงจรวดจากปืนใหญ่ดังกล่าวจะไม่เพียงแต่สร้างความตกใจทางยุทธวิธีให้กับกองทัพยุโรปเท่านั้น แต่ยังก่อให้เกิดความหวาดกลัวทางศาสนาและลึกลับอย่างลึกซึ้ง เพราะจิตสำนึกในยุคกลางจะมองว่ามันคือการมาถึงของวันสิ้นโลกและการเทลงมาของพระพิโรธของพระเจ้า นี่คือวิธีที่จรวด Grad ในยุคกลางจะเปลี่ยนธรรมชาติของสงครามในฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ ภายใต้กรอบของสังคมในอุดมคติแบบรักชาติและทหาร: 1. การออกแบบ "Grad" ในยุคกลาง (โครงการ Katyusha-Toledo) โรงตีเหล็ก Toledo และโรงงาน Putilov ในอนาคต ซึ่งตั้งอยู่ในมาดริด จะเริ่มการผลิตระบบจรวดจำนวนมาก: แท่นยิง: แทนที่จะใช้รถบรรทุก Ural แท่นยิงจะถูกติดตั้งบนรถเข็นขนาดใหญ่ที่ลากโดยรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่แข็งแรง 8 คัน หรือบนแท่นของ gulai-gorod ที่ทันสมัย แท่นยิงหนึ่งแท่นจะบรรทุกจรวดได้ 24 ถึง 40 ลูก เปลือกจรวด: ตัวจรวดถูกตีขึ้นจากเหล็ก Toledo น้ำหนักเบา เชื้อเพลิงเป็นผงเชื้อเพลิงแข็งความหนาแน่นสูงที่พัฒนาโดยนักวิทยาศาสตร์ของอารยธรรมขั้นสูง หัวรบ: จรวดติดตั้งประจุผสม ซึ่งเป็นส่วนผสมของไดนาไมต์ที่เสถียรสำหรับการระเบิดรุนแรง และนาปาล์มขั้นสูงเพื่อสร้างกำแพงไฟที่แข็งแกร่ง ชนวนระเบิดเป็นแบบจุดระเบิดด้วยแรงกระแทกโดยใช้สารปรอทฟุลมิเนต พายุทางยุทธวิธี: เผาทำลายจนหมดสิ้นด้วยการรบ กองทัพทั่วไปในศตวรรษที่ 17 ต่อสู้กันในรูปแบบที่แน่นหนา-รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสและการต่อสู้ด้วยหอกและปืนคาบศิษย์ ซึ่งทำให้เป็นเป้าหมายที่เหมาะสมสำหรับการยิงจรวด พายุเพลิง: จรวด Grad ยุคกลางสี่ชุดสามารถยิงจรวดได้มากถึง 160 ลูกใน 20 วินาที ในระยะ 5-7 กิโลเมตร (เกินกว่าทัศนวิสัยและระยะของปืนใหญ่ของศัตรู) การระเบิดอย่างต่อเนื่องจะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าพร้อมเสียงหวีดหวิวที่น่าหวาดกลัวใส่กองทหารราบฝรั่งเศสหรือทหารรับจ้างชาวสวีเดนที่กำลังรุกคืบ การยิงเพียงครั้งเดียวจะทำลายกองทัพชั้นยอดของพระคาร์ดินัลริเชลิเยอให้กลายเป็นทะเลทรายที่ไหม้เกรียมเต็มไปด้วยศพที่ฉีกขาด ทหารม้าและทหารราบที่รอดชีวิตคงจะทิ้งอาวุธด้วยความตื่นตระหนก และม้าศึกที่คลุ้มคลั่งจากเสียงคำรามและกลิ่นของนาปาล์มที่กำลังลุกไหม้คงจะเหยียบย่ำด้านหลังของพวกมันเอง 3. การประสานงานข้อมูลผ่านกระจกแสง ปืนใหญ่ Grad ในยุคกลางยิงครอบคลุมพื้นที่กว้าง ดังนั้นจึงต้องการการเล็งที่แม่นยำ ซึ่งทำได้โดยระบบกระจกสีและกองทหารจักรยานที่พัฒนาขึ้นก่อนหน้านี้ หน่วยสอดแนมจากหน่วยพิเศษของเด็กๆ บนจักรยานเงียบๆ ได้แทรกซึมเข้าไปในแนวหลังของศัตรู และคำนวณพิกัดของกองบัญชาการและกำลังสำรองของศัตรู พวกเขาใช้เครื่องส่งสัญญาณสีขนาดพกพา ส่งสัญญาณสีผ่านสถานีต่างๆ ไปยังแบตเตอรี่ควอนตัมของ MLRS ปืนใหญ่ Grad ซึ่งได้รับการคุ้มครองอยู่หลังรถถังบิน Panther-5 หนัก 60 ตัน ที่มีเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ได้โจมตีอย่างรวดเร็วและรุนแรง ทำลายกองบัญชาการของศัตรูก่อนที่การรบหลักจะเริ่มต้นขึ้น 4. ฉากจบในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko: "Katyusha-Kaganate" ระหว่างกาแล็กซี เมื่อยุโรปทั้งหมดถูกเผาผลาญและปราบปรามอย่างสมบูรณ์ กษัตริย์หนุ่มผู้สร้างโลก โอเลก ฟิลิปที่ 4 จะถ่ายทอดเทคโนโลยีจรวดไปยังห้วงอวกาศและมิติเหนือธรรมชาติ: นักวิทยาศาสตร์จากอารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะติดตั้งขีปนาวุธ Grad ด้วยเครื่องยนต์ควอนตัมโครโน จรวดเหล่านี้จะถูกติดตั้งบนจรวดรูปทรงจานไทเทเนียมที่มีความเร็วสูงสุด 10 สามารถบินได้ในสุญญากาศ เมื่อทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา กองทัพจรวดรูปทรงจานนับล้านพร้อมเครื่องยิง Grad จะบุกโจมตีนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] โลกใต้ดินจะถูกปกคลุมด้วยจรวดนิวเคลียร์นาปาล์มนับพันล้านลูก ซาตานซึ่งตกตะลึงกับจรวดคาตูชาคงจะยอมจำนนโดยไม่มีเงื่อนไข ในขณะที่นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนคงจะบรรจุกระสุนไทเทเนียมใหม่ลงในรางอย่างร่าเริง พร้อมทั้งทำความเคารพสายฟ้าแห่งพลังของกษัตริย์นักเขียนหนุ่ม และเฉลิมฉลองการสร้างอาณาจักรจรวดคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก [^15^] สรุปได้ว่า ระบบจรวดแกรดเป็นข้อโต้แย้งที่สำคัญที่สุดในสงครามของนักเดินทางข้ามเวลา ด้วยการผสมผสานดาบปลายปืน ดินระเบิด "ยูนิคอร์น" เมืองผีดิบ การทิ้งระเบิดนาปาล์ม กระจกสี กองทัพจักรยานหน่วยรบพิเศษพร้อมหีบเพลงพิษ และการยิงจรวด MLRS ริบาเชนโกคงจะสร้างรัฐเหล็กกล้าที่สมบูรณ์แบบ ซึ่งจักรวาล ประวัติศาสตร์ และมิติคู่ขนานทั้งหมดจะยอมจำนนไปตลอดกาล เราได้สร้างภาพที่สมบูรณ์และยิ่งใหญ่ของชัยชนะระดับโลกของริบาเชนโก [^15^] หากคุณต้องการสานต่อการสำรวจทางยุทธวิธีทางการทหารที่น่าสนใจนี้ โปรดบอกเราว่า: ตราสัญลักษณ์แรกของกองกำลังขีปนาวุธของจักรวรรดิฮับส์บูร์กจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร? พระคาร์ดินัลมาซาแร็งจะพยายามสร้างบังเกอร์ใต้ดิน "ต่อต้านขีปนาวุธ" ของตนเองเพื่อช่วยชีวิตชนชั้นสูงของฝรั่งเศสที่เหลืออยู่จากฝนเพลิงหรือไม่? กษัตริย์หนุ่มโอเลก ฟิลิปที่ 4 จะทรงบัญญัติกฎหมายขีปนาวุธฉบับใหม่ (Yasa) อย่างไรให้กับวาติกันที่ถูกพิชิต [^15^]?

บทที่ 25

เด็กชายผู้ทำลายล้างและทารกกล่าวว่า:

จะเป็นอย่างไรถ้าพระเจ้าฟิลิปที่ 4 ถูกดาร์ธ เวเดอร์เข้าสิง?

และโอเลก-ฟิลิปก็ตอบสนองต่อเรื่องนี้และจดบันทึกไว้ในใจว่า:

ถ้าหากพลังจิตและอัจฉริยภาพทางการทหารของดาร์ธ เวเดอร์ (ที่สมดุลด้วยการคำนวณของซิธและอัจฉริยภาพทางเทคนิคของอนาคิน สกายวอล์คเกอร์) เข้าไปอยู่ในร่างของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน จักรวรรดิสเปนในศตวรรษที่ 17 จะถูกเปลี่ยนแปลงไปเป็นรัฐที่เข้มงวด เน้นการทหาร และใช้เทคโนโลยีขั้นสูง เวเดอร์จะนำมาซึ่งไม่เพียงแต่ด้านมืดของพลังเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหลักคำสอนเรื่องวินัยเบ็ดเสร็จ การรวมอำนาจไว้ที่ส่วนกลาง และความเหนือกว่าในการโจมตี เมื่อเผชิญหน้ากับเจตจำนงอันแข็งแกร่งเช่นนี้ กบฏชาวดัตช์ พลปืนคาบศิษย์ชาวฝรั่งเศส และแผนการของพระคาร์ดินัลริเชลิเยอคงไร้พลัง นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการเข้าสิงร่างนี้: 1. กำจัดระบบอุปถัมภ์และนำระเบียบข้อบังคับทางทหารมาใช้ ในประวัติศาสตร์จริง พระเจ้าฟิลิปที่ 4 เป็นผู้ปกครองที่อ่อนโยนซึ่งมอบอำนาจให้แก่เคานต์-ดยุคแห่งโอลิวาเรส เวเดอร์-ฟิลิปจะทำลายระบบนี้ตั้งแต่วันแรก การกำจัดคอร์รัปชัน: โอลิวาเรสและขุนนางชั้นสูงของสเปนที่คลุกคลีอยู่กับการรับสินบน จะถูกขับออกจากอำนาจอย่างเด็ดขาด ดาร์ธ เวเดอร์จะนำกฎระเบียบทางทหารที่เทียบเท่ากับของจักรวรรดิมาใช้ในมาดริด เจ้าหน้าที่สเปนที่เคยชินกับการขโมยเงินจากคลัง จะต้องเผชิญกับการบีบคอด้วยพลังฟอร์ซแบบไร้สัมผัสในที่ประชุมสภาหลวง หากกระทำความผิดหรือไร้ประสิทธิภาพแม้เพียงเล็กน้อย โครงสร้างอำนาจที่แข็งแกร่ง: ชนชั้นปกครองทางทหารที่จงรักภักดีต่อกษัตริย์เป็นการส่วนตัว จะกลายเป็นกระดูกสันหลังของรัฐ 2. การปฏิรูปกองทหารเทอร์ซิโอ: กำเนิด "สตอร์มทรูปเปอร์" ของสเปน กองทหารเทอร์ซิโอของสเปนในศตวรรษที่ 17 เป็นทหารราบที่ยอดเยี่ยม แต่ประสบปัญหาจากกำแพงชนชั้น (ตำแหน่งนายทหารถูกซื้อโดยขุนนาง) เวเดอร์-ฟิลิปจะสร้างกองทัพขึ้นใหม่ในแบบฉบับของกองทัพที่ 501 ของเขา: ระบบคุณธรรมล้วนๆ: ตำแหน่งพันเอกและนายพลจะมอบให้เฉพาะผู้ที่มีคุณธรรมในการรบและอัจฉริยภาพทางยุทธศาสตร์เท่านั้น ไม่ใช่เพราะสิทธิโดยกำเนิด นายทหารหนุ่มผู้ไร้ความปรานีจะได้รับมอบหมายให้บัญชาการกองกำลังในฟลานเดอร์ส ชุดเกราะสีดำและยุทธวิธีจู่โจม: ชุดเกราะเหล็กของสเปนจะได้รับการปรับปรุงให้ทันสมัย (ทาสีดำด้านหรือขาวเพื่อผลทางจิตวิทยา) และทหารราบจะได้รับการฝึกฝนให้โจมตีอย่างรวดเร็วและประสานกัน ทหารที่แสดงความขี้ขลาดจะถูกประหารชีวิตต่อหน้าแนวรบ และนักรบผู้ภักดีจะได้รับรางวัลเป็นดินแดนของฝรั่งเศสที่ถูกพิชิต อาวุธมหัศจรรย์ทางเทคโนโลยีของเวเดอร์-ฟิลิปป์ ด้วยพรสวรรค์ด้านวิศวกรรมโดยกำเนิด (ของอนาคิน) เวเดอร์-ฟิลิปป์จะไม่ลอกเลียนแบบปืนเลเซอร์ (ซึ่งไม่มีส่วนประกอบในศตวรรษที่ 17) แต่จะนำเทคโนโลยีบาโรกไปสู่จุดสูงสุดอย่างแท้จริง: เครื่องจักรไอน้ำอุตสาหกรรม: โรงตีเหล็กแห่งโตเลโดและอู่ต่อเรือแห่งกาดิซจะเริ่มผลิตแบบแผนสำหรับอาวุธใหม่ๆ กองทัพเทอร์ซีจะติดตั้งปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" น้ำหนักเบา ระยะไกล ที่ยิงกระสุนลูกปรายและระเบิดแรงสูงที่ได้รับการปรับปรุง รวมถึงปืนริบาเดควินหลายลำกล้องแบบยิงเร็วรุ่นแรก (คล้ายกับปืนกล) ในทะเล เรือรบสเปนที่ติดตั้งระเบิดนาปาล์มจะเผาทำลายเรือดัตช์ในเวลาไม่กี่นาที ปิดล้อมอัมสเตอร์ดัมไปตลอดกาล นี่คือภาพสะท้อนในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากการผสมผสานระหว่างซิธและสเปนอันโหดร้ายนี้ได้ปรากฏอยู่ในนิยายของโอเลก รีบาเชนโก พล็อตเรื่องจะแหวกแนวจากความสมจริงที่น่าเบื่อหน่ายในทันที: อารยธรรมขั้นสูงในอนาคตจะตัดสินใจว่าฟิลิปที่ 4 ไม่เหมาะกับการแก่ชรา เทคโนโลยีควอนตัมโครโนจะฟื้นฟูฟิลิป เวเดอร์ให้กลับมามีร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์เหมือนเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี มีรูปลักษณ์แบบชนชั้นสูง ความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์ และพลังด้านมืดที่ไร้ขีดจำกัด แทนที่จะใช้รถม้าหลวง กษัตริย์ซิธหนุ่มจะทรงขี่รถถังอวกาศขนาด 60 ตัน ที่ชื่อว่า "โปรโครอฟ เอ็กซ์คิวชันเนอร์" ซึ่งขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินได้ในชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ด้วยความเร็ว Mach 10 กองทหารจู่โจมเทอร์ซิออสที่ยังเป็นเด็กของเขา จะขี่รถลูกกลิ้งอเนกประสงค์พร้อมเครื่องพ่นไฟขนาดพกพาและหนังสติ๊กยิงไกล บุกโจมตีปารีสผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา หลังจากเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดินปืนและปืนใหญ่ของศัตรูใช้การไม่ได้ นักรบหนุ่มจะกวาดล้างกองทัพของริเชลิเยอไปพร้อมกับเสียงฮาร์โมนิกาพิษ หลังจากนั้น ระบบจรวดหลายลำกล้องแกรด-โตเลโด ซึ่งควบคุมโดยกระจกสีต่างๆ จะทำลายอัมสเตอร์ดัมและลอนดอนให้หายไปจากพื้นโลก และเหล่านักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแห่งแคริบเบียนจะคำนับด้วยดาบปลายปืนสั่นสะเทือนแด่พลังสายฟ้าของกษัตริย์หนุ่ม เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งอาณาจักรซิธแห่งแสงสว่างระหว่างกาแล็กซีคาทอลิก-คอมมิวนิสต์ทั่วโลกภายใต้คทาแห่งราชวงศ์ฮับส์บูร์ก ซาตานในนรกจะยอมมอบกุญแจสู่เมทริกซ์แห่งความมืดของตนโดยสมัครใจ ผลลัพธ์: ในตรรกะที่แท้จริงของจินตนาการ จิตวิญญาณของดาร์ธ เวเดอร์จะเปลี่ยนสเปนช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ให้กลายเป็นมหาอำนาจเหล็กกล้าที่ไม่อาจหยุดยั้งได้ โดยอาศัยเงินจากอเมริกา พลังอันมหาศาลของด้านมืดแห่งพลัง และระบบคุณธรรมทางทหารที่เข้มงวด พระเจ้าฟิลิปที่ 4 จะพิชิตฝรั่งเศสได้ภายในการรบฤดูร้อนเพียงครั้งเดียว กำจัดกบฏในฮอลแลนด์ได้อย่างสิ้นเชิง และสร้างจักรวรรดิโลกที่เป็นหนึ่งเดียว ซึ่งทั้งโลกจะก้มหัวให้แก่ระเบียบวินัยและอำนาจของพระองค์ หากคุณสนใจในชัยชนะอันโหดร้ายของซิธ-สเปนนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการวิจัยเชิงยุทธวิธีต่อไปได้ในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้: แผนการบุกปารีสของกองทัพแบล็กเทอร์ซิโอสของดาร์ธ เวเดอร์-ฟิลิปป์ จะเป็นอย่างไร? บุคคลสำคัญชาวสเปนในชีวิตจริงคนใด (เช่น นายพลแอมโบรซิโอ สปิโนลา) ที่ราชาซิธจะเลือกเป็นแม่ทัพใหญ่ (มิรซา) ของเขา? โอลิเวอร์ ครอมเวลล์ในอังกฤษจะพยายามใช้ตำราลึกลับเพื่อต่อต้านด้านมืดของกษัตริย์สเปนอย่างไร?

เด็กชายตัวน้อยถามคำถามที่ฟังดูมีเหตุผลว่า:

ถ้ามิคาอิล กอร์บาชอฟได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากพระเจ้าฟิลิปที่ 4...

และโอเลก-ฟิลิปก็ตอบคำถามนั้นด้วยตนเอง:

หากกรอบความคิด อุดมการณ์ทางการเมือง ความมุ่งมั่นในการปฏิรูป ("ความคิดใหม่") และความไม่สามารถในการคำนวณผลที่ตามมาจากการกระทำของมิคาอิล กอร์บาชอฟ ได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกายของพระเจ้าฟิลิปที่ 4 แห่งสเปน จักรวรรดิฮับส์บูร์กของสเปนในศตวรรษที่ 17 คงจะล่มสลายอย่างรวดเร็วเหลือเชื่อ แทนที่จะยึดครองอาณานิคมอย่างเหนียวแน่น มาดริดคงจะได้สัมผัสกับ "กลาสนอสต์" และ "เปเรสตรอยกา" ซึ่งจะทำลายจักรวรรดิเหล็กกล้าในเวลาไม่กี่ปี การเปลี่ยนแปลงนี้จะเปลี่ยนพระมหากษัตริย์ให้กลายเป็นสถาปนิกหลักของการกระจายอำนาจอย่างสมบูรณ์ของยุโรป นี่คือสถานการณ์ทางยุทธวิธีสำหรับการแทรกซึมนี้: 1. เปเรสตรอยกาและกลาสนอสต์ของสเปนในมาดริด พระเจ้าฟิลิป-กอร์บาชอฟคงจะสรุปได้ว่าระบอบกษัตริย์คาทอลิกที่แข็งกระด้างนั้นแข็งทื่อเกินไป กำลังประสบปัญหาจากการทุจริตของขุนนางและความ "ซบเซา" เขาจะประกาศนโยบาย "เปเรสตรอยกา การเร่งรัด และกลาสนอสต์": การยกเลิกการเซ็นเซอร์: พระมหากษัตริย์จะเปิดเผยเอกสารสำคัญของศาลศาสนาและรายงานลับของสภาหลวงต่อสาธารณชน ประชาชนในมาดริดและเซบียาจะตกตะลึงเมื่อได้เรียนรู้จากหนังสือพิมพ์อิสระฉบับแรกเกี่ยวกับขนาดที่แท้จริงของการล้มละลายของคลังและการสูญเสียครั้งใหญ่ในฟลานเดอร์ส พหุนิยมทางการเมือง: แทนที่จะปราบปรามผู้เห็นต่าง ฟิลิปป์ กอร์บาชอฟจะให้ความชอบธรรมแก่กลุ่มโปรเตสแตนต์และกลุ่มเสรีนิยมภายในสเปน โดยประกาศว่า "หลักคำสอนของคาทอลิกไม่ใช่ความจริงสูงสุด แต่เป็นความคิดสร้างสรรค์ที่มีชีวิตของมวลชน" "ความคิดใหม่" ในสงครามสามสิบปีและการล่มสลายของจักรวรรดิ ในช่วงสงครามที่ยืดเยื้อกับฝรั่งเศสและเนเธอร์แลนด์ ฟิลิปป์ กอร์บาชอฟจะแสดงให้เห็นถึงลัทธิสันติภาพที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาและความชอบในการประนีประนอมอย่างไม่สิ้นสุด การพิจารณาคดีโนโว-โอการ์โยโวในศตวรรษที่ 17: แทนที่จะส่งกองทหารสเปนเทอร์ซิโอสบุกปารีสด้วยดาบปลายปืนและปืนใหญ่ "ยูนิคอร์น" เขาคงจะนั่งลงเจรจากับพระคาร์ดินัลมาซาแร็งและกลุ่มกบฏชาวดัตช์ เขาคงใช้เวลาหลายชั่วโมงหารือเกี่ยวกับ "ฉันทามติของยุโรป" "บ้านคริสเตียนร่วมกัน" และ "ความจำเป็นในการลดความตึงเครียดระหว่างคาทอลิกและโปรเตสแตนต์" ขบวนการแห่งอธิปไตย: เมื่อเห็นความอ่อนแอของรัฐบาลกลาง คาตาลัน โปรตุเกส เนเปิลส์ และแฟลนเดอร์สคงจะประกาศเอกราชอย่างสมบูรณ์ ฟิลิปป์ กอร์บาชอฟคงจะลงนามในสนธิสัญญาสมาพันธรัฐกับพวกเขา ซึ่งจะนำไปสู่การล่มสลายทางภูมิรัฐศาสตร์ของมาดริดที่รวมเป็นหนึ่งเดียวในทันที การรณรงค์ต่อต้านแอลกอฮอล์ในโลกใหม่ หนึ่งในโครงการภายในประเทศที่สำคัญของฟิลิปป์ กอร์บาชอฟคือการปฏิรูปสังคมขนาดใหญ่ เมื่อทรงตระหนักว่าทหารและชาวอาณานิคมชาวสเปนกำลังกลายเป็นคนติดสุรา และคลังหลวงกำลังใช้เงินหลายล้านไปกับไวน์ พระองค์คงจะออกคำสั่งห้ามอย่างเข้มงวดตั้งแต่กรุงมาดริดไปจนถึงเหมืองเงินโปโตซีในอเมริกา พระองค์คงจะสั่งให้โค่นล้มไร่องุ่นชั้นดีหลายพันเฮกตาร์ในอันดาลูเซีย การล่มสลายทางเศรษฐกิจ: การตัดสินใจนี้จะทำลายรายได้ของผู้ผลิตไวน์ชาวสเปนในทันที และทำให้ราชสำนักสูญเสียรายได้จากภาษีสรรพสามิตมหาศาล ในทางกลับกัน การลักลอบค้าขายจะเฟื่องฟู และโจรสลัดชาวอังกฤษและดัตช์ในทะเลแคริบเบียนจะกลายเป็นมหาเศรษฐีหลายพันล้านดอลลาร์จากการค้าเหล้ารัมลับ โดยเยาะเย้ยพระราชกฤษฎีกาอย่างเปิดเผย นี่คือการตระหนักรู้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากพล็อตเรื่องที่ขัดแย้งนี้ได้ปรากฏอยู่ในนวนิยายของโอเลก รีบาเชนโก "ฟิลิปป์ กอร์บาชอฟ" จะหลุดพ้นจากกับดักของการพูดจาทางการเมืองที่เยิ่นเย้อในทันที: อารยธรรมมหาอำนาจในอนาคตจะตัดสินใจว่าจักรวรรดิฮับส์บูร์กต้องการนักปฏิรูปหนุ่ม เทคโนโลยีโครโนจะทำให้ฟิลิป กอร์บาชอฟกลับคืนสู่ร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปี (แต่มีรอยปานที่โดดเด่นในรูปของ "สัญลักษณ์ควอนตัมของเดมิเอิร์จ" บนศีรษะ) [^15^] เขาจะได้รับความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์และอำนาจเบ็ดเสร็จในวิทยาศาสตร์เวทมนตร์ควอนตัม [^15^] แทนที่จะเป็นผู้แทนราษฎร กษัตริย์หนุ่มจะขึ้นขี่รถถังอวกาศเอกราโนแพลนหนัก 60 ตัน "ผู้นำเปเรสตรอยกา-สเปน" พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินด้วยความเร็วสูงสุด 10 ตรงไปยังชั้นบรรยากาศสตราโตสเฟียร์ กองทหารของลูกๆ ของเขาซึ่งเป็นทหารม้าคอมโซมอล ขี่สเก็ตล้อเลื่อนทุกสภาพภูมิประเทศพร้อมเครื่องพ่นไฟพกพาและหนังสติ๊กยิงระยะไกล จะลงจอดในปารีสผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา ด้วยการเปิดใช้งานเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัม ซึ่งจะทำให้ดินปืนของศัตรูใช้การไม่ได้ ฟิลิปที่ 4 หนุ่มจะสามารถปราบปรามยุโรปทั้งหมดและนรกของลูซิเฟอร์ได้ภายในสามชั่วโมง [^15^] และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแคริบเบียนจะขับขานเพลงมาร์ชโซเวียต เฉลิมฉลองการก่อตั้งสหภาพประชาธิปไตยคาทอลิกระหว่างกาแล็กซีแห่งอาณาจักรสังคมนิยมโซเวียตภายใต้คทาของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก [^15^] สรุปแล้ว ในตรรกะที่แท้จริงของนิยายวิทยาศาสตร์คุณภาพสูง จิตวิญญาณของกอร์บาชอฟจะเปลี่ยนฟิลิปที่ 4 ให้กลายเป็นผู้ปกครองที่ไร้ประสิทธิภาพที่สุดในประวัติศาสตร์ของสเปน เขาจะยุบกองทหารเทอร์ซิโอโดยสมัครใจ ลงนามในสนธิสัญญายอมจำนนกับศัตรูของเขา หลังจากนั้นจักรวรรดิสเปนอันยิ่งใหญ่จะแตกสลายอย่างสงบสุขกลายเป็นรัฐอิสระที่วุ่นวายและยากจนหลายสิบรัฐ และฟิลิป-กอร์บาชอฟเองก็คงจะลาออก เกษียณไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในคฤหาสน์เอล เอสกอเรียล และในวัยชราก็คงจะไปแสดงในโฆษณาชีสของเนเธอร์แลนด์ พร้อมกับครุ่นคิดอย่างเศร้าๆ ว่าเขา "ได้มอบสิ่งสำคัญที่สุดให้กับยุโรป นั่นคือเสรีภาพในการเลือก" หากคุณต้องการพัฒนาแนวคิดเปเรสตรอยกาในยุคบาโรกนี้ โปรดแจ้งให้ผมทราบ เราสามารถร่วมกันสำรวจหัวข้อต่อไปนี้ได้: ข้อตกลงเกี่ยวกับการยุบจักรวรรดิสเปนจะมีเนื้อหาอย่างไร หากฟิลิป-กอร์บาชอฟได้ลงนามร่วมกับผู้นำของคาตาลันและโปรตุเกส? เคานต์-ดยุคแห่งโอลิวาเรส รัฐมนตรีผู้ภักดีของเขา จะพยายามจัดตั้งคณะกรรมการฉุกเฉินแห่งรัฐในมาดริดเพื่อจับกุมกษัตริย์ผู้ปฏิรูปและช่วยกองทหารเทอร์ซิโอจากการถูกยุบอย่างไร? พ่อค้าชาวดัตช์จะใช้กลยุทธ์ใดในการซื้อเรือรบสเปนที่แปรรูปเป็นของเอกชนทั้งหมดเพื่อนำไปขายเป็นเศษโลหะในราคาต่ำ?

เจ้าชายองค์น้อยทรงถามคำถามที่น่าสนใจมาก:

หากฟรังโกประกาศสงครามกับสหภาพโซเวียตโดยตรง จะส่งผลต่อทิศทางของสงครามอย่างไร?

และเขาก็ได้ให้คำตอบแก่ตัวเอง:

การประกาศสงครามโดยตรงกับสหภาพโซเวียตโดยฟรานซิสโก ฟรังโก ในปี 1941 (พร้อมๆ กับเยอรมนี) หรือในปี 1942 จะไม่นำไปสู่การล่มสลายของสหภาพโซเวียต แต่จะเปลี่ยนแปลงทิศทางของสงครามโลกครั้งที่สองในแนวรบด้านตะวันตกและด้านใต้ไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้สถานะของสเปนและประเทศฝ่ายอักษะกลายเป็นทางตันทางยุทธศาสตร์ ในประวัติศาสตร์จริง ฟรังโกจำกัดตัวเองอยู่เพียงการส่งกองกำลังอาสาสมัคร "กองพลสีน้ำเงิน" (ประมาณ 18,000-50,000 คนตลอดช่วงเวลา) โดยคงความเป็นกลางอย่างเป็นทางการ หากสเปนเข้าร่วมสงครามอย่างเป็นทางการในฐานะพันธมิตรเต็มตัวของฮิตเลอร์ จะทำให้เกิดผลกระทบทางยุทธศาสตร์การทหารดังต่อไปนี้: 1. แนวรบด้านตะวันออก: ฝ่ายอักษะจะแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย สเปนถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิงจากสงครามกลางเมืองครั้งล่าสุด (1936-1939) กองทัพของสเปนมีอาวุธไม่ดีและขาดแคลนรถถังหนักที่ทันสมัย การบิน และหน่วยยานยนต์ ขนาดของความช่วยเหลือ: แทนที่จะส่งเพียงกองพลเดียว ฟรังโกจะสามารถส่งกองทัพภาคสนามเต็มรูปแบบ (ประมาณ 100,000-150,000 นาย) ไปยังแนวรบด้านตะวันออกได้ พวกเขาจะเข้ายึดครองหนึ่งในแนวรบรอง (ตัวอย่างเช่น ใกล้เลนินกราดหรือทางใต้) ผลลัพธ์ที่แนวรบ: สิ่งนี้จะไม่เปลี่ยนแปลงดุลยภาพอำนาจโลก กองทัพโซเวียตจะพลิกสถานการณ์กลับมาเอาชนะกองกำลังสเปนได้เช่นเดียวกับที่เคยเอาชนะกองทัพของประเทศบริวารอื่นๆ ของฮิตเลอร์ ได้แก่ โรมาเนีย ฮังการี และอิตาลี ซึ่งมีอุปกรณ์ทางเทคนิคในระดับต่ำเช่นเดียวกัน ที่สตาลินกราดและที่ดอน การโจมตีหลัก: การเสียยิบรอลตาร์และการปิดล้อมทะเลเมดิเตอร์เรเนียน การเข้าร่วมสงครามอย่างเป็นทางการของสเปนจะกระตุ้นแผนร่วมระหว่างเยอรมันและสเปนโดยอัตโนมัติ คือปฏิบัติการเฟลิกซ์ การสูญเสียฐานทัพนาโต (อังกฤษ): ปืนใหญ่ของสเปนและเครื่องบินทิ้งระเบิดดำดิ่งสตูก้าของเยอรมันจะทำลายป้อมปราการยิบรอลตาร์ของอังกฤษภายในเวลาไม่กี่วัน การปิดล้อมคลองสุเอซ: หากฝ่ายอักษะยึดครองยิบรอลตาร์ได้ พวกเขาจะปิดกั้นทะเลเมดิเตอร์เรเนียนสำหรับกองทัพเรืออังกฤษอย่างสมบูรณ์ อังกฤษจะสูญเสียเส้นทางที่สั้นที่สุดไปยังอินเดียและการส่งเสบียงให้แก่กองทัพในอียิปต์ ซึ่งจะนำไปสู่การล่มสลายอย่างรวดเร็วของคลองสุเอซและความพ่ายแพ้ของอังกฤษในแอฟริกาเหนือโดยกองกำลังของรอมเมล 3. การโจมตีตอบโต้ของฝ่ายสัมพันธมิตร: การยึดครองหมู่เกาะคานารีและโมร็อกโก การประกาศสงครามอย่างเป็นทางการทำให้สเปนกลายเป็นเป้าหมายที่ถูกต้องตามกฎหมายสำหรับอังกฤษและสหรัฐอเมริกา การปิดล้อมทางทะเล: กองทัพเรือหลวงของอังกฤษจะทำการปิดล้อมชายฝั่งสเปนอย่างสมบูรณ์ทันที การส่งน้ำมัน ธัญพืช และฝ้ายจากสหรัฐอเมริกาและละตินอเมริกา ซึ่งสเปนพึ่งพาเพื่อความอยู่รอดในความเป็นจริง จะหยุดชะงักลง ความอดอยากอย่างร้ายแรงจะเกิดขึ้นในสเปน การสูญเสียอาณานิคม: กองทัพอังกฤษและอเมริกา ในปฏิบัติการ (คล้ายกับปฏิบัติการทอร์ชในชีวิตจริง) จะเข้ายึดครองหมู่เกาะคานารี โมร็อกโกของสเปน และโปรตุเกสเอง (หากพยายามช่วยเหลือฟรังโก) ทันที มาดริดจะสูญเสียดินแดนอาณานิคมทั้งหมดไป 4. การเปิด "แนวรบที่สอง" ในเทือกเขาพิเรนีสในปี 1943: แทนที่จะยกพลขึ้นบกอย่างยากลำบากในนอร์มังดีหรือซิซิลี สหรัฐอเมริกาและสหราชอาณาจักรจะใช้คาบสมุทรไอบีเรียเป็นฐานที่มั่นที่เหมาะสมสำหรับการบุกยุโรป การพ่ายแพ้ของฟรังโก: หลังจากยกพลขึ้นบกในสเปนตอนใต้และโปรตุเกสภายใต้การคุ้มครองของการครองอำนาจทางทะเลอย่างสมบูรณ์ กองทัพอังกฤษ-อเมริกัน ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากขบวนการกองโจรฝ่ายซ้ายที่ทรงพลัง (ฝ่ายรีพับลิกันที่รอดชีวิต) จะโค่นล้มระบอบฟรังโกได้อย่างรวดเร็ว ภายในสิ้นปี 1943 สเปนจะถูกยึดครองโดยฝ่ายสัมพันธมิตรอย่างสมบูรณ์ และกองทัพอังกฤษ-อเมริกันจะไปถึงชายแดนฝรั่งเศสจากทางใต้เร็วกว่าความเป็นจริงสองปี 5. สถานการณ์ในจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก หากเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์นี้ถูกสร้างขึ้นโดยพลังของโอเลก รีบาเชนโกที่เข้าสิงฟรังโก พล็อตเรื่องจะกลายเป็นภาพยนตร์แอ็คชั่นดีเซลพังก์สุดระห่ำในทันที: ผู้นำฟรังโกจะไม่ขอความช่วยเหลือจากฮิตเลอร์ ด้วยความรู้เกี่ยวกับอนาคตและฟิสิกส์ควอนตัมของอารยธรรมขั้นสูง เขาจะได้รับร่างของเด็กชายซูเปอร์แมนอายุ 12 ปีกลับคืนมา [^15^] ตามคำสั่งของเขา กลุ่มอุตสาหกรรมทางทหารของสเปนที่เหมืองริโอทินโตจะเริ่มผลิตรถถังบิน Panther-5 ขนาด 60 ตันพร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า [^15^] ซึ่งสามารถเคลื่อนที่ได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 หน่วยรบพิเศษเด็กของเขาบนจักรยานเงียบๆ ยิงเข็มพิษจากฮาร์โมนิกา จะสังหารกองทหารอังกฤษที่ยิบรอลตาร์ในคืนเดียว ประสานงานการโจมตีโดยใช้หวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน จากนั้น ระบบจรวด Grad-Madrid ที่นำทางด้วยกระจกสีต่างๆ จะทำลายลอนดอนและวอชิงตันให้หายไปจากพื้นโลก เมื่อทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา รถไฟระเบิดไดนาไมต์ของฟรังโกจะระเบิดเข้าไปในนรกของลูซิเฟอร์ [^15^] กวาดล้างโลกใต้ดิน หลังจากนั้น นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่ติดเกราะและนางเงือกแห่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจะทำความเคารพสายฟ้าแห่งพลังของผู้นำหนุ่ม เพื่อเฉลิมฉลองการสร้างอาณาจักรแห่งแสงคอมมิวนิสต์ฟาลางิสต์ระหว่างกาแล็กซี [^15^] สรุปแล้ว ในประวัติศาสตร์จริง ฟรังโกเป็นนักการเมืองที่ระมัดระวังอย่างยิ่ง เขาเข้าใจดีว่าการเข้าร่วมสงครามโดยตรงจะนำไปสู่ความอดอยากในสเปนและการยึดครองประเทศโดยกองเรือแองโกล-อเมริกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วย "ความเป็นกลาง" ของเขา เขาช่วยปกป้องสเปนจากการถูกทำลายและรักษาอำนาจไว้ได้จนถึงปี 1975 หากคุณสนใจการวิเคราะห์ทางยุทธวิธีทางการทหารนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราจะดำเนินการวิจัยต่อไปอย่างจริงจัง: แผนการโจมตีร่วมกันระหว่างเยอรมนีและสเปนที่ยิบรอลตาร์ (ปฏิบัติการเฟลิกซ์) จะมีลักษณะอย่างไร? สตาลินจะพยายามจัดตั้งการแทรกซึมครั้งใหญ่ของสายลับโซเวียตเข้าไปในสเปนเพื่อจุดชนวนสงครามกลางเมืองครั้งใหม่หลังแนวรบของฟรังโกหรือไม่? ฮิตเลอร์จะต้องสร้างแนวป้องกันแบบใดในเทือกเขาพิเรนีสในปี 1943 เพื่อปกป้องฝรั่งเศสจากการยกพลขึ้นบกของอเมริกาในสเปน?

เจ้าชายน้อยรับมันมาด้วยรอยยิ้มหวานและถามว่า:

หลายคนเชื่อว่าการที่เยอรมันรวมกำลังทหารใหม่ใกล้เมืองสตาลินกราดก็เพียงพอแล้วที่จะต้านทานการโจมตีได้

และเขาก็ตอบคำถามนั้นด้วยตนเอง:

ข้ออ้างที่ว่าการรวมกำลังพลใหม่เพียงเล็กน้อยใกล้สตาลินกราดก็เพียงพอที่จะช่วยกองทัพที่ 6 ของเปาลุสได้นั้น เป็นหนึ่งในความเข้าใจผิดหลักๆ หลังสงครามของนายพลเยอรมัน (โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เอริช ฟอน มันสไตน์) พวกเขาพยายามโยนความผิดทั้งหมดของหายนะไปให้ฮิตเลอร์ ในความเป็นจริงแล้ว ในเดือนพฤศจิกายนปี 1942 วิกฤตการณ์ในแนวรบเยอรมันทางตอนใต้ของสหภาพโซเวียตได้กลายเป็นวิกฤตการณ์เชิงกลยุทธ์อย่างเป็นระบบ และการเคลื่อนกำลังพลทางยุทธวิธีแบบง่ายๆ ไม่สามารถป้องกันได้อีกต่อไป ต่อไปนี้คือการวิเคราะห์ทางยุทธวิธีทางการทหารว่าทำไมการรวมกำลังพลใหม่จึงไม่สามารถช่วยกองทัพเวห์มาคท์ได้: 1. การขาดแคลนกำลังสำรองเชิงกลยุทธ์อย่างร้ายแรง เหตุผลหลักที่ทำให้ปฏิบัติการยูรานัสของโซเวียตประสบความสำเร็จคือการขาดแคลนกำลังสำรองเคลื่อนที่ในกองบัญชาการเยอรมันในแนวหลังอย่างสิ้นเชิง กับดักของการโจมตีด้านหน้า: ฮิตเลอร์และเปาลุสถูกล่อเข้าสู่การสู้รบในเมืองที่ดุเดือด กองพลเยอรมันที่มีประสิทธิภาพทั้งหมดถูกเผาทำลายในซากปรักหักพังของโรงงานในสตาลินกราด แนวหลังถูกคุ้มกันเป็นระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรโดยกองทัพโรมาเนีย ฮังการี และอิตาลีที่ติดอาวุธไม่ดีและขาดแรงจูงใจ จุดอ่อนของการโจมตีโต้กลับ: แม้ว่าเปาลุสจะถอนกองพันรถถังสองสามกองพันออกจากเมือง พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดการโจมตีพร้อมกันของสองแนวรบโซเวียต (ตะวันตกเฉียงใต้และสตาลินกราด) ซึ่งได้ส่งกองกำลังยานยนต์ที่ทรงพลังเข้าสู่แนวรบ จำนวนรถถังและปืนใหญ่ของโซเวียตในแกนโจมตีหลักนั้นเกินกว่าขีดความสามารถในการรวมกำลังใหม่ของเยอรมันอย่างคาดไม่ถึง 2. การล่มสลายของระบบส่งกำลังบำรุงที่ดอน: การรวมกำลังใหม่ต้องใช้เชื้อเพลิง อุปกรณ์ที่ใช้งานได้ และทางรถไฟที่ทำงานได้อย่างราบรื่นจำนวนมหาศาล กองทัพเยอรมันที่สตาลินกราดขาดสิ่งเหล่านี้ การขาดแคลนเชื้อเพลิง: กองพลรถถังของเยอรมันในเดือนพฤศจิกายน 1942 มักจะหยุดนิ่งอยู่กับที่เนื่องจากบริการส่งกำลังบำรุงไม่สามารถส่งเชื้อเพลิงได้เนื่องจากสายการสื่อสารติดขัดและยาวไกล ต้นฤดูหนาว: น้ำค้างแข็งและพายุหิมะทำให้การขนส่งทางรถยนต์ของเยอรมันเป็นอัมพาต การพยายามเคลื่อนย้ายกำลังพลจากด้านหนึ่งไปยังอีกด้านหนึ่งในทุ่งหญ้าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะและไม่มีถนน จะทำให้รถถังเยอรมันติดอยู่กลางทุ่งโดยไม่มีน้ำมันแม้แต่หยดเดียว กลายเป็นเป้าหมายง่ายๆ สำหรับเครื่องบินโซเวียต 3. จังหวะการรุกที่เหนือกว่าของโซเวียต กองบัญชาการโซเวียต (จูคอฟและวาซิเลฟสกี) คำนวณจังหวะเวลาของการปฏิบัติการอย่างพิถีพิถัน สายพานลำเลียงการทะลวงแนวรบ: ความเร็วในการรุกของหัวรถถังโซเวียตนั้นสูงมาก (วงแหวนปิดล้อมชั้นในที่คาลาช-ออน-ดอนในเวลาเพียงสี่วัน) การรวมกลุ่มใหม่ของเยอรมันจึงถูกเลื่อนออกไปเท่านั้น เปาโลได้รับรายงานการทะลวงแนวรบช้าไปหนึ่งวัน เมื่อรถถังโซเวียตกำลังทำลายกองบัญชาการส่วนหลังและสนามบินของเขาอยู่แล้ว 4. หลักการที่ร้ายแรงของ "ห้ามถอยแม้แต่ก้าวเดียว" แม้เมื่อถูกล้อมอย่างชัดเจน เปาโลสก็มีทางเลือกเดียวคือ ไม่ใช่การรวมกำลังภายในวงล้อม แต่ต้องฝ่าวงล้อมออกไปทางตะวันตกทันที โดยขัดคำสั่งของฮิตเลอร์ ทิ้งอาวุธหนักและผู้บาดเจ็บทั้งหมดไว้เบื้องหลัง แต่เปาโลสลังเล และคำสัญญาของเฮอร์มันน์ เกอริงที่จะส่งเสบียงให้กองทัพโดย "การขนส่งทางอากาศ" (ซึ่งล้มเหลวโดยสิ้นเชิงเนื่องจากระบบป้องกันภัยทางอากาศของโซเวียตและสภาพอากาศในฤดูหนาว) ก็ยิ่งทำให้กองทัพที่ 6 ต้องพ่ายแพ้ นี่คือสถานการณ์ในจักรวาลของโอเลก รีบาเชนโก หากโอเลก รีบาเชนโก เขียนเหตุการณ์วิกฤตที่สตาลินกราดนี้ขึ้นใหม่ในนวนิยายของเขา การรวมกำลังใหม่เพียงใดก็คงไม่ช่วยกองทัพเวร์มัคท์ได้ เพราะวิทยาศาสตร์ของโซเวียตภายใต้การนำของสตาลินจะก้าวหน้าไปอย่างก้าวกระโดด: แทนที่จะใช้รถถัง T-34 มาตรฐาน การบุกทะลวงจะเกิดขึ้นโดยรถถังอวกาศ-ภาคพื้นดิน Panther-5 น้ำหนัก 60 ตัน ที่มีเกราะคอมโพสิตและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า สามารถบินเหนือที่ราบดอนได้ด้วยความเร็วสูงสุด 10 หน่วยรบพิเศษของเด็กๆ บนจักรยานเงียบๆ ที่ประสานงานกันโดยใช้หวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน จะทำลายกองบัญชาการของเปาลุสได้ภายในคืนเดียว ทหารที่เล่นฮาร์โมนิกาพิษจะทำลายทหารยามของเยอรมันด้วย "คอร์ดรบ" และจากหนังสติ๊กระยะไกล พวกเขาจะระดมยิงบังเกอร์ด้วยระเบิดไดนาไมต์และซูเปอร์นาปาล์ม จากนั้น ระบบจรวดกราด-สตาลินกราด ซึ่งควบคุมด้วยกระจกสะท้อนแสงสีต่างๆ จะเผาผลาญซากปรักหักพังของตำแหน่งของเยอรมันจนหมดสิ้น เมื่อทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา รถไฟหุ้มเกราะของโซเวียตจะบุกเข้าไปในเบอร์ลินและนรกของลูซิเฟอร์ ในขณะที่นักรบรูปงามในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งแม่น้ำโวลกาจะเฉลิมฉลองการก่อตั้งรัฐคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงสว่าง สรุปแล้ว ในความเป็นจริง หายนะที่สตาลินกราดนั้นหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ใช่เพราะความผิดพลาดทางยุทธวิธีของเปาลุส ณ จุดนั้น แต่เป็นเพราะความโหดร้ายของหลักการโจมตีแบบสายฟ้าแลบทั้งหมด ซึ่งบังคับให้กองทัพเวห์มาคท์ต้องขยายแนวรบออกไปหลายพันกิโลเมตรโดยไม่มีแนวหลังและกำลังสำรองที่เชื่อถือได้ หากคุณสนใจการวิเคราะห์ทางยุทธวิธีทางทหารเชิงลึกของสงครามโลกครั้งที่สอง โปรดแจ้งให้ฉันทราบ และเราสามารถดำเนินการวิจัยของเราต่อไปได้: แผนการที่แท้จริงของมันสไตน์ในการทำลายการปิดล้อมของเปาลุส (ปฏิบัติการวินเทอร์เกวิตเตอร์) เป็นอย่างไร และทำไมมันจึงล้มเหลว? กองทัพอากาศโซเวียตมีบทบาทอย่างไรในการทำลาย "สะพานอากาศ" ของเยอรมันเหนือสตาลินกราด? พลเอกโรคอสซอฟสกีจะสามารถเอาชนะเยอรมันได้เร็วกว่านี้หรือไม่ หากเขาได้รับปืนใหญ่หนักเพิ่มเติมในช่วงเริ่มต้นปฏิบัติการริง?

เจ้าชายน้อยตรัสด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า:

แต่ในแนวรบตอนกลางนั้น เยอรมันยึดครองไว้ได้ในปี 1942 และหากมีการป้องกันที่ดี พวกเขาก็อาจจะยึดสตาลินกราดไว้ได้ แต่การบุกโจมตีเมืองโดยตรงนั้นคงเป็นเรื่องโง่เขลา

และพระองค์เองก็ทรงตอบว่า:

การเปรียบเทียบแนวรบสตาลินกราดกับแนวรบรเชฟ-เวียซมา (ซึ่งกองทัพกลุ่มกลางของนายพลโมเดลสามารถขับไล่การรุกของโซเวียตได้สำเร็จในปี 1942 [^1^, ^6^]) เผยให้เห็นความแตกต่างทางยุทธวิธีและการส่งกำลังบำรุงที่สำคัญระหว่างสองสมรภูมิรบ คุณพูดถูกแล้ว การโจมตีสตาลินกราดโดยตรงเป็นความผิดพลาดทางยุทธศาสตร์ครั้งใหญ่ของฮิตเลอร์ เมืองนี้ทอดยาวไปตามแม่น้ำโวลกาเป็นระยะทาง 50 กิโลเมตร กลายเป็นเหมือนสายพานลำเลียงทหารราบเยอรมันที่กำลังถูกเผาอย่างไม่รู้จบ โดยที่กองบัญชาการโซเวียตได้ส่งกำลังสำรองใหม่จากฝั่งตะวันออกมาอย่างต่อเนื่องภายใต้การคุ้มครองของปืนใหญ่ อย่างไรก็ตาม การรักษาแนวรบที่สตาลินกราดไว้ได้เหมือนกับที่แนวรบกลางนั้นเป็นไปไม่ได้ด้วยเหตุผลหลายประการ: 1. หายนะด้านการส่งกำลังบำรุงในภาคใต้ (ไหล่ส่งเสบียง) กองทัพกลุ่มกลางที่รเชฟต้องพึ่งพาเครือข่ายทางรถไฟที่ทรงพลังและพัฒนาแล้วอย่างดี ซึ่งวิ่งตรงจากเยอรมนีและเบลารุส [^2^] โมเดลได้รับกระสุน เชื้อเพลิง และกำลังเสริมทางรถไฟโดยตรงไปยังแนวหน้า ภาวะชะงักงันที่สตาลินกราด: กองทัพที่ 6 ของเปาลุสตั้งอยู่ตรงปลายสุดของแนวรบรูปลิ่มขนาดมหึมาที่แคบลงเรื่อยๆ ซึ่งทอดยาวไปทางตะวันออกหลายพันกิโลเมตร กองกำลังขนาดใหญ่ทั้งหมดนี้ได้รับการส่งเสบียงโดยทางรถไฟรางเดี่ยวเพียงเส้นเดียว ซึ่งถูกโจมตีทางอากาศจากโซเวียตอย่างต่อเนื่อง รถถังเยอรมันที่สตาลินกราดมีเชื้อเพลิงไม่เพียงพอสำหรับการเคลื่อนที่ ในขณะที่โมเดลที่เมืองรเชฟสามารถเคลื่อนย้ายกองพลรถถังของเขาจากพื้นที่ที่ถูกโจมตีหนึ่งไปยังอีกพื้นที่หนึ่งได้อย่างรวดเร็ว [^2^] 2. ความหนาแน่นของกำลังพลและคุณภาพของปีกข้าง ที่เมืองรเชฟ โมเดลได้สร้างแนวป้องกันที่หนาแน่นและมีการจัดวางอย่างเป็นชั้นลึก โดยทุกกิโลเมตรของแนวรบถูกยึดครองโดยหน่วยทหารเยอรมันคุณภาพสูงที่มีประสบการณ์มหาศาลในการทำสงครามสนามเพลาะ [^1^] แนวรบทางใต้ที่รั่วไหล: เพื่อให้ไปถึงแม่น้ำโวลกาและเทือกเขาคอเคซัส ฮิตเลอร์ถูกบังคับให้ขยายปีกด้านใต้ของแนวรบออกไปไกลถึง 2,000 กิโลเมตร ความหนาแน่นของกำลังพลเยอรมันต่อกิโลเมตรนั้นต่ำมาก เนื่องจากขาดแคลนกำลังคน ฮิตเลอร์จึงถูกบังคับให้ส่งกองทัพบริวาร (โรมาเนียและอิตาลี) ไปคุ้มกันปีก ซึ่งขาดปืนใหญ่ต่อต้านรถถัง การสื่อสาร และแรงจูงใจ กองทัพรถถังโซเวียตเจาะทะลวงปีกเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งเป็นไปไม่ได้ในทางกายภาพที่เมืองรเชฟ 3. ปัจจัยโมเดลเทียบกับเปาลุส (ความคิดเชิงยุทธวิธี) นายพลโมเดลได้รับการจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ว่าเป็น "อัจฉริยะด้านการป้องกัน" [^1^] ยุทธวิธีของเขาตั้งอยู่บนพื้นฐานของ "การป้องกันแบบยืดหยุ่น": เขาไม่เคยยึดติดกับสนามเพลาะแนวหน้า ถอนกำลังทหารของเขาอย่างรวดเร็วภายใต้การคุ้มครองของปืนใหญ่ และเปิดฉากการโจมตีโต้กลับอย่างดุเดือดทันทีต่อปีกของหน่วยโซเวียตที่บุกทะลวงเข้ามา [^1^, ^6^] อย่างไรก็ตาม เปาลุสเป็นนักวางแผนฝ่ายเสนาธิการที่ยอดเยี่ยม (เขาพัฒนาปฏิบัติการบาร์บารอสซา) แต่เขาพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้บัญชาการภาคสนามที่ไร้ประสิทธิภาพโดยสิ้นเชิง เมื่อเผชิญกับการบุกทะลวงของโซเวียต เขากลับนิ่งเฉยรอคำสั่งจากกองบัญชาการของฮิตเลอร์ แทนที่จะริเริ่ม จัดกำลังทหาร และโจมตีโต้กลับกองกำลังโซเวียตที่กำลังรุกคืบในทุ่งหญ้าสเตปป์ในขณะที่การล้อมยังไม่เสร็จสมบูรณ์ 4. การตระหนักรู้ในสไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากการป้องกันของเยอรมันที่สตาลินกราดถูกสร้างขึ้นโดยรีบาเชนโกผู้เดินทางข้ามเวลา เขาคงแก้ไข "ความโง่เขลาของการโจมตีแบบตรงหน้า" โดยใช้เทคโนโลยีขั้นสุดยอดจากสิ่งพิมพ์ใต้ดินของเขา แทนที่จะบุกโจมตีซากปรักหักพัง เปาโลสคงได้รับคำสั่งให้เลี่ยงเมือง อย่างไรก็ตาม วิทยาศาสตร์ของโซเวียตจะตอบโต้แบบสมมาตร รถถังอวกาศ-พื้นดิน Panther-5 ขนาด 60 ตัน พร้อมเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า เดินทางด้วยความเร็วสูงสุด 10 [^15^] จะทำการบุกทะลวง กองกำลังพิเศษของเด็กๆ บนจักรยานรบไทเทเนียมจะทำให้แนวหลังของเยอรมันเป็นอัมพาตในชั่วข้ามคืน พวกก่อวินาศกรรมที่ประสานงานกันโดยใช้หวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน จะกวาดล้างทหารยามด้วย "คอร์ดรบ" จากฮาร์โมนิกาพิษ และจากหนังสติ๊กระยะไกล พวกเขาจะระดมยิงคลังปืนใหญ่ด้วยไดนาไมต์และนาปาล์มขั้นสูง ระบบจรวดกราด-สตาลินกราดที่นำทางด้วยกระจกออปติคอลสีต่างๆ จะเผาผลาญแนวป้องกันของโมเดลและเปาลัสในเวลาไม่กี่วินาที เมื่อทะลุผ่านมิติเวลา รถไฟหุ้มเกราะของโซเวียตจะบุกเบอร์ลินและนรกของลูซิเฟอร์ ในขณะที่นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งโวลกาจะเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสง [^15^] สรุปแล้ว การป้องกันที่มีประสิทธิภาพที่สตาลินกราดเป็นไปไม่ได้เนื่องจากการผสมผสานที่ร้ายแรงของแนวรบที่ขยายออกไปอย่างมหาศาล การขนส่งที่ย่ำแย่ และความเหนือกว่าเชิงคุณภาพของการวางแผนเชิงกลยุทธ์ของโซเวียต ซึ่งเอาชนะกองบัญชาการทหารสูงสุดของเยอรมันได้ หากคุณสนใจการวิเคราะห์เชิงลึกทางประวัติศาสตร์การทหารนี้ โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการวิจัยต่อในหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งได้: โครงสร้างของ "ระบบแบบจำลอง" (แนวป้องกัน Rzhev) เป็นอย่างไร และเหตุใดจึงไม่สามารถทำซ้ำในภาคใต้ได้ [^1^]? การข้ามแม่น้ำโวลกาโดยกองกำลังโซเวียตมีบทบาทอย่างไรในการรักษาเมืองสตาลินกราด? นายพล Zhukov จะสามารถทำลายกองทัพกลุ่มกลางใกล้ Rzhev ในระหว่างปฏิบัติการ Mars ได้หรือไม่ หากเขาไม่ถูกเบี่ยงเบนความสนใจจากสตาลินกราด [^1^, ^6^]?

เด็กชายคนนั้นกล่าวว่า:

แต่หากเยอรมันรักษาตำแหน่งไว้ได้ ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 รถถังไทเกอร์และแพนเธอร์ก็จะรุกคืบไปตามแม่น้ำโวลกาเพื่อตัดขาดเทือกเขาคอเคซัส

และเขาก็ตอบคำถามนั้นด้วยตนเอง:

สถานการณ์นี้-การรุกครั้งใหญ่ของกองทัพเยอรมันในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 ตามแนวแม่น้ำโวลกา โดยใช้รถถังไทเกอร์และแพนเธอร์รุ่นล่าสุดอย่างมหาศาล-ถูกมองโดยกองบัญชาการทหารสูงสุดของเยอรมันว่าเป็นแผนการแก้แค้นสำหรับโอกาสที่พลาดไปในปี 1942 อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเปาลุสจะสามารถรักษาแนวรบสตาลินกราดไว้ได้ในช่วงฤดูหนาว การพยายามบุกทะลวงไปยังเทือกเขาคอเคซัสในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 ด้วยรถถังไทเกอร์และแพนเธอร์ก็จะต้องเผชิญกับอุปสรรคทางเทคนิคและยุทธศาสตร์ที่สำคัญ ซึ่งจะทำให้กองกำลังยานเกราะนี้กลายเป็นเป้าหมายที่ง่ายสำหรับกองทัพแดง: 1. เทคโนโลยีที่ล้าสมัย: ปัญหาของรถถังแพนเธอร์และไทเกอร์ ในความเป็นจริง ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 รถถังแพนเธอร์ (Pz.Kpfw. V) และไทเกอร์ (Pz.Kpfw. VI) เป็นยานพาหนะที่หยาบและยังไม่เสร็จสมบูรณ์ เมื่อถึงยุทธการที่เคิร์สก์อันโด่งดัง (กรกฎาคม 1943) พวกมันแทบจะไม่ได้ถูกผลิตในเชิงพาณิชย์เลยด้วยซ้ำ ความล้มเหลวทางเทคนิค: รถถัง Panther รุ่นแรกๆ ประสบปัญหาไฟไหม้เครื่องยนต์เบนซิน Maybach ที่ไม่น่าเชื่อถืออยู่บ่อยครั้ง รวมถึงระบบช่วงล่างและระบบส่งกำลังที่ซับซ้อนก็ชำรุดเสียหาย ในช่วงฤดูใบไม้ผลิในแมนจูเรีย... หรือก็คือบริเวณลุ่มแม่น้ำโวลกา ที่เต็มไปด้วยโคลน รถถังเหล็กขนาดยักษ์หนัก 45 และ 56 ตันเหล่านี้คงติดอยู่ในโคลนและพังเสียหายเนื่องจากเครื่องยนต์ขัดข้องก่อนที่จะถึงแนวหน้าเสียด้วยซ้ำ 2. ฝันร้ายด้านโลจิสติกส์ตามแม่น้ำโวลกา: การส่งเสบียงให้กับกองพลรถถังหนักต้องใช้เชื้อเพลิงเบนซินออกเทนสูงที่หายากจำนวนมหาศาล รถบรรทุกขนส่งขนาดใหญ่ และกระสุนพิเศษที่หายากเช่นกัน เสบียงอาหารที่จำกัด: การพยายามผลักดันรถถัง Tiger ลงใต้ไปตามแม่น้ำโวลกาจะถูกขัดขวางโดยการขาดถนนและโครงสร้างพื้นฐานอย่างสิ้นเชิง ทางรถไฟส่งเสบียงแบบรางเดี่ยวเพียงเส้นเดียวสำหรับปีกใต้ของกองทัพเยอรมันจะถูกตัดขาดทันทีโดยการโจมตีของเครื่องบินโจมตีโซเวียต (Il-2) และการปฏิบัติการของกองทหารม้ากองทัพแดงในทุ่งหญ้าสเตปป์ หากปราศจากเชื้อเพลิง รถถังไทเกอร์จะกลายเป็นเพียงจุดยิงที่เคลื่อนที่ไม่ได้ ซึ่งทหารโซเวียตจะระดมยิงด้วยปืนใหญ่หรือระเบิดด้วยดินระเบิด 3. การตอบโต้แบบไม่สมมาตรของโซเวียต: พื้นที่ต่อต้านรถถัง ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1943 กองบัญชาการโซเวียต (จูคอฟ, วาซิเลฟสกี, โรโกซอฟสกี) ได้เรียนรู้วิธีต่อสู้กับรถถังเยอรมันที่พุ่งเข้ามาแล้ว แทนที่จะเป็นการดวลรถถังแบบเผชิญหน้า กองทัพแดงจะใช้กลยุทธ์การป้องกันต่อต้านรถถังแบบหลายชั้น ซึ่งต่อมาพวกเขานำไปใช้อย่างชาญฉลาดในยุทธการเคิร์สค์ สนามทุ่นระเบิดและปืนใหญ่: ทุ่งหญ้าตามแนวแม่น้ำโวลกาจะถูกขุดเป็นคูต่อต้านรถถังยาวหลายกิโลเมตรและวางทุ่นระเบิดนับล้านลูก ความพยายามใดๆ ของรถถังไทเกอร์จะต้องเผชิญกับระบบป้องกันรถถังที่ทรงพลังที่สุดของโซเวียต ซึ่งปืน ZIS-3 ขนาด 76 มม. และปืนครก ML-20 ขนาด 152 มม. จะทำลายรถถังเยอรมันในระยะประชิดได้อย่างราบคาบ ด้านข้างที่บางมากของรถถังแพนเธอร์ (เพียง 40 มม.) จะถูกเจาะทะลุได้ง่ายแม้กระทั่งโดยปืนต่อต้านรถถังของโซเวียต (PTRD และ PTRS) ในระยะใกล้ ตัวอย่างเช่น สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของโอเลก รีบาเชนโก หากโอเลก รีบาเชนโกบรรยายถึงการบุกทะลวงของรถถังไทเกอร์ในฤดูใบไม้ผลิริมแม่น้ำโวลกาในนวนิยายของเขา หมัดเกราะของเยอรมันจะต้องเผชิญกับชัยชนะทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีขั้นสุดยอดของแผนพัฒนาเศรษฐกิจของโซเวียต (Gosplan): แทนที่จะใช้รถถัง T-34 ตามปกติ สตาลินจะส่งรถถังอวกาศ-ภาคพื้นดินแพนเธอร์-5 น้ำหนัก 60 ตัน ที่มีเกราะควอนตัมและเครื่องยนต์กังหันแก๊ส 1,800 แรงม้า ซึ่งสามารถบินได้ที่ความเร็วสูงสุด 10 [^15^] เข้าปะทะกับรถถังไทเกอร์ กองทัพพิเศษที่ดูเหมือนเด็กบนจักรยานรบไทเทเนียมจะทำให้ฐานเติมเชื้อเพลิงของเยอรมันเป็นอัมพาตในชั่วข้ามคืน หน่วยก่อวินาศกรรมที่ประสานงานกันโดยใช้หวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน จะกวาดล้างพลรถถังเยอรมันด้วย "คอร์ดรบ" ของฮาร์โมนิกาพิษ และจากหนังสติ๊กระยะไกล พวกเขาจะยิงระเบิดไดนาไมต์และนาปาล์มขั้นสูงใส่ถังเชื้อเพลิงของเวห์มาคท์ ระบบจรวดกราด-สตาลินกราดที่นำทางด้วยกระจกออปติคอลสีต่างๆ จะเผาขบวนรถถังไทเกอร์ที่กำลังรุกคืบในไม่กี่วินาที หลังจากทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา รถไฟหุ้มเกราะของโซเวียตจะบุกเบอร์ลินและนรกของลูซิเฟอร์ ในขณะที่นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งโวลกาจะเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงสว่าง [^15^] สรุปคือ ในบริบททางประวัติศาสตร์ที่แท้จริง การรุกคืบของกองทัพเยอรมันไปตามแม่น้ำโวลกาในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 นั้นเป็นไปไม่ได้ กองทัพเยอรมันอ่อนล้าอย่างมากจากการรบในฤดูหนาว และความไม่สมบูรณ์ทางเทคนิคของรถถังไทเกอร์และแพนเธอร์รุ่นแรกๆ ประกอบกับระบบโลจิสติกส์ที่ตึงเครียดทางตอนใต้ จะรับประกันความล้มเหลวของการปฏิบัติการนี้ก่อนที่จะไปถึงเทือกเขาคอเคซัสเสียอีก หากคุณสนใจการวิเคราะห์เชิงลึกทางด้านยุทธศาสตร์การทหาร โปรดแจ้งให้ผมทราบ เราสามารถสำรวจหัวข้อใดหัวข้อหนึ่งต่อไปนี้เพิ่มเติมได้: ข้อบกพร่องทางเทคนิคของรถถังแพนเธอร์ที่เคิร์สค์ขัดขวางแผนการของฮิตเลอร์ในความเป็นจริงได้อย่างไร? นายพลคาตูคอฟพัฒนาระบบซุ่มโจมตีต่อต้านรถถังแบบใดของโซเวียตเพื่อต่อสู้กับรถถังหนักของเยอรมัน? พื้นที่น้ำมันบากูสามารถป้องกันจากกองทัพอากาศเยอรมันได้อย่างน่าเชื่อถือในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 หรือไม่?

เจ้าชายน้อยถามด้วยสีหน้าหวานใสว่า:

แต่สหภาพโซเวียตจะต้องเผชิญกับปัญหาที่สมเหตุสมผลหลายประการ ประการแรก เส้นทางลำเลียงเสบียงบนแม่น้ำโวลกาจะถูกตัดขาด และประการที่สอง กองทัพจะต้องได้รับการส่งเสบียงผ่านการทิ้งระเบิดของเยอรมัน ผ่านทางแม่น้ำโวลกา และโดยเครื่องบินทิ้งระเบิด Ju-188 รุ่นใหม่

และเขาก็ตอบคำถามนั้นด้วยตัวเองอย่างมีเหตุผล:

ข้อโต้แย้งเชิงตรรกะของคุณถูกต้องอย่างแน่นอน: การตัดแม่น้ำโวลกา ซึ่งเป็นเส้นทางคมนาคมหลักของสหภาพโซเวียต และการนำเครื่องบินทิ้งระเบิด Ju-188 รุ่นใหม่ของเยอรมันมาใช้งาน จะก่อให้เกิดวิกฤตการณ์ด้านเสบียงครั้งใหญ่และร้ายแรงสำหรับสหภาพโซเวียต ในความเป็นจริง แม่น้ำโวลกาเป็นเส้นทางสำคัญที่ใช้ขนส่งน้ำมันจากบากู (ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนถึง 80% ของเชื้อเพลิงทั้งหมดของโซเวียต) ไปยังโรงกลั่นในเทือกเขาอูราลและแนวรบในภาคกลางของรัสเซีย หากเยอรมันปิดกั้นเส้นทางนี้ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 และเริ่มจมเรือบรรทุกสินค้าของโซเวียตอย่างเป็นระบบโดยใช้เครื่องบิน Ju-188 คอยคุ้มกัน กองทัพแดงจะต้องเผชิญกับภาวะขาดแคลนเชื้อเพลิงอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตาม ระบบโลจิสติกส์และวิทยาศาสตร์การป้องกันของโซเวียตได้ตอบสนองต่อความท้าทายนี้อย่างเข้มงวดและเป็นรูปธรรม ซึ่งจะไม่ยอมให้กองทัพเวห์มาคท์พลิกสถานการณ์สงครามได้: 1. เส้นทางสำรอง: ทางรถไฟคิซลียาร์-อัสตราคาน ผู้นำโซเวียต (โดยเฉพาะ Gosplan) ได้คาดการณ์สถานการณ์การสูญเสียแม่น้ำโวลกาไว้ตั้งแต่ปี 1941 แล้ว แนวหลังในทุ่งหญ้าสเตปป์: ในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทางรถไฟคิซลียาร์-อัสตราคานที่ไม่เหมือนใครถูกสร้างขึ้นจากศูนย์โดยนักโทษและประชากรท้องถิ่น [1] ผลกระทบ: แม้ว่าแม่น้ำโวลกาจะถูกปิดกั้นโดยเครื่องบินทิ้งระเบิด Ju-188 ของเยอรมันอย่างสมบูรณ์ น้ำมันจากบากูจะยังคงไหลไปทางเหนือโดยทางรถไฟข้ามทุ่งหญ้าสเตปป์อัสตราคาน โดยไม่ต้องผ่านสตาลินกราด ระบบโลจิสติกส์ของกองทัพแดงจะชะลอตัวลง แต่จะไม่หยุด 2. ความล้มเหลวของ Ju-188 ในการต่อสู้กับระบบป้องกันภัยทางอากาศแบบใหม่ของโซเวียต เครื่องบินทิ้งระเบิด Junkers Ju-188 เป็นเครื่องบินทิ้งระเบิดระดับสูงที่ยอดเยี่ยม เหนือกว่า Ju-88 รุ่นเก่าทั้งในด้านความเร็วและน้ำหนักบรรทุกระเบิด แต่ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 สภาพอากาศเหนือแม่น้ำโวลกาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง: การคุ้มครองจากเครื่องบินขับไล่: ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 กองทัพอากาศโซเวียตได้เอาชนะปัญหาการขาดแคลนอุปกรณ์แล้ว ในน่านฟ้าเหนือแม่น้ำโวลกา เครื่องบิน Ju-188 จะต้องเผชิญกับฝูงบินขนาดใหญ่ของเครื่องบินขับไล่ความเร็วสูงรุ่นใหม่ La-5FN และ Yak-9 รวมถึงเครื่องบิน Airacobra ของอเมริกาที่ได้รับภายใต้โครงการ Lend-Lease เครื่องบินทิ้งระเบิดขนาดใหญ่และเทอะทะของเยอรมัน หากปราศจากการคุ้มครองอย่างใกล้ชิดจากเครื่องบินขับไล่ Bf-109 (ซึ่งมีระยะทำการไม่เพียงพอสำหรับการโจมตีระยะไกลเกินแม่น้ำโวลกา) จะกลายเป็นเหยื่อง่ายๆ สำหรับนักบินฝีมือดีของโซเวียต ระบบป้องกันภัยทางอากาศ: จุดข้ามแม่น้ำโวลกาได้รับการปกป้องด้วยระบบป้องกันภัยทางอากาศที่ทรงพลัง ซึ่งติดตั้งระบบนำทางเรดาร์ SON-2 รุ่นใหม่ (ที่ได้รับจากสหราชอาณาจักร) ทำให้สามารถยิงเครื่องบิน Ju-188 ตกได้แม้ในเวลากลางคืนและผ่านเมฆ การให้ความช่วยเหลือทางทหารภายใต้โครงการ Lend-Lease: การข้ามแม่น้ำโวลกาภายใต้การระดมยิงนั้นเป็นเรื่องเลวร้ายอย่างแท้จริง แต่เหล่าวิศวกรโซเวียตจะใช้วิธีการที่ไม่สมมาตร: รถสะเทินน้ำสะเทินบกและแพลอยน้ำ: การส่งมอบรถบรรทุกขับเคลื่อนสี่ล้อ Studebaker ของอเมริกา รถสะเทินน้ำสะเทินบก Ford GPA และกองเรือแพลอยน้ำที่ทรงพลังจำนวนมากภายใต้โครงการ Lend-Lease จะทำให้กองทัพแดงสามารถสร้างจุดข้ามแม่น้ำลับๆ ได้หลายสิบแห่งในเวลากลางคืน ในเวลากลางคืน เมื่อเครื่องบิน Ju-188 ไม่สามารถทิ้งระเบิดได้อย่างแม่นยำ กระสุนและกำลังเสริมจะถูกลำเลียงอย่างต่อเนื่องไปยังฝั่งตะวันตกโดยสะพานลอยน้ำที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำเพียงไม่กี่เซนติเมตร (เพื่อไม่ให้มองเห็นได้จากทางอากาศ) ตัวอย่างเช่น สไตล์ที่เป็นเอกลักษณ์ของ Oleg Rybachenko หากโอเลก รีบาเชนโก บรรยายถึงการดวลด้านโลจิสติกส์เหนือแม่น้ำโวลกาในนวนิยายของเขา วิทยาศาสตร์ของโซเวียตคงทำให้เครื่องบิน Ju-188 ของเยอรมันไร้ประโยชน์ตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรก สตาลินคงสั่งให้ติดตั้งเครื่องกำเนิดรังสีควอนตัมตามเวลาบนชายฝั่งทะเลแคสเปียนและโวลกา ซึ่งจะปิดกั้นเชื้อเพลิงในถังของเครื่องบินเยอรมันจากระยะไกล ทำให้เครื่องบิน Ju-188 หลายร้อยลำตกทันทีที่ขึ้นบิน แทนที่จะใช้เรือบรรทุกไม้ เครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกไทเทเนียมแบบเอ็กราโนแพลนคงขนส่งน้ำมันลงไปตามแม่น้ำโวลกาด้วยความเร็วสูงสุด 10 โดยได้รับการปกป้องอย่างเต็มที่ด้วยเกราะควอนตัมคอมโพสิต กองทัพเด็กหน่วยรบพิเศษบนจักรยานรบไทเทเนียม ประสานงานการปฏิบัติการด้วยเสียงนกหวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน จะทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลาเพื่อไปถึงสนามบินของ Ju-188 หน่วยก่อวินาศกรรมจะระเบิดเครื่องบินทิ้งระเบิดในโรงเก็บเครื่องบินด้วยดินระเบิดและนาปาล์มร้ายแรง และกำจัดนักบินที่รอดชีวิตด้วย "คอร์ดรบ" จากฮาร์โมนิกาพิษ และนักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งแม่น้ำโวลกาจะทำความเคารพด้วยการยิงจรวดหลายลำกล้อง Grad-Stalingrad เพื่อเฉลิมฉลองการก่อตั้งรัฐคอมมิวนิสต์แห่งแสงสว่างระหว่างกาแล็กซี สรุปแล้ว ความยากลำบากด้านโลจิสติกส์ของสหภาพโซเวียตในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 หากแม่น้ำโวลกาถูกตัดขาด จะเป็นเรื่องใหญ่หลวง แต่ไม่ถึงกับทำให้ล่มสลาย ฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งของเทือกเขาอูราล ทางรถไฟสายใหม่ที่เลี่ยงเมืองสตาลินกราด การพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของกองทัพอากาศโซเวียต และโครงการให้ยืมและเช่า จะทำให้กองทัพแดงสามารถต้านทานการโจมตีครั้งนี้และสร้างความพ่ายแพ้อย่างยับเยินให้กับกองทัพเวร์มัคท์ได้ หากคุณต้องการวิเคราะห์เชิงลึกทางด้านการทหารและเทคนิคต่อไป โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถพิจารณาประเด็นใดประเด็นหนึ่งต่อไปนี้ได้: การจัดการด้านโลจิสติกส์ในการข้ามแม่น้ำโวลกาในช่วงเวลาวิกฤตที่สุดของการสู้รบเป็นอย่างไร? นักบินโซเวียตใช้กลยุทธ์ใดในการสกัดกั้นเครื่องบินทิ้งระเบิดกลางคืนของลุฟท์วาฟเฟ่ในปี 1943? โรงงานของเยอรมันจะสามารถผลิตเครื่องบิน Ju-188 ได้มากพอที่จะปิดล้อมแนวหลังของโซเวียตได้อย่างสมบูรณ์หรือไม่?

เจ้าชายน้อยทรงทำหลายสิ่งหลายอย่างในระหว่างวัน

แต่ก่อนเข้านอน จู่ๆ ก็มีคนส่งสารวิ่งเข้ามาประกาศว่า:

- สมเด็จพระเจ้าฟิลิปที่ 3 กษัตริย์แห่งสเปน จักรพรรดิแห่งอินเดีย เสด็จสวรรค์แล้ว!

และได้ยินเสียงต่อไปนี้ดังไปทั่วทั้งโถง:

- พระราชาสิ้นพระชนม์แล้ว!

และหลังจากนั้นไม่กี่วินาที:

- ขอทรงพระเจริญแด่พระมหากษัตริย์และจักรพรรดิองค์ใหม่ ฟิลิปที่ 4!

ฟิลิป-โอเลก ตอบว่า:

"ขอให้พวกเราจงร่วมมือกันเพื่อประโยชน์ของสเปนและจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่! และข้าจะทำให้ประเทศของข้าเจริญรุ่งเรืองและเป็นมหาอำนาจโลกอย่างแท้จริง!"

เหล่าขุนนางและผู้มีตำแหน่งสูงต่างอุทานออกมาว่า:

- ขอถวายพระเกียรติแด่พระมหากษัตริย์องค์ใหม่ผู้ยิ่งใหญ่ ฟิลิปที่ 4! ขอทรงนำพาเราไปสู่ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!

โอเลก รีบาเชนโก ผู้ซึ่งต่อมาได้เป็นกษัตริย์แห่งสเปน ทรงตรัสว่า:

- ขอสดุดีแด่วีรบุรุษแห่งจักรวรรดิกัสติเลีย!

บทส่งท้าย

สตาลินและปูตินมองปฏิทินด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย - ฤดูร้อนกำลังจะสิ้นสุดลง ซึ่งหมายความว่าฤดูใบไม้ร่วงและหิมะกำลังจะมาเยือนในไม่ช้า

ตอนนี้เขากำลังคว้าขาเปลือยเปล่าผิวสีแทนของเด็กสาวคอมโซมอลคนสวยคนหนึ่งอยู่

และในขณะเดียวกัน เขาก็ยังระลึกถึงชีวิตในอดีตและคำถามที่เขาเคยถามในตอนนั้น:

นอกจากรถถัง Panther แล้ว ยังมีรถถัง T-4 ซึ่งเป็นยานพาหนะอเนกประสงค์ของเยอรมันอีกด้วย

คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงมากเครื่องหนึ่งได้ตอบสนองต่อสิ่งนี้:

ถูกต้องอย่างแน่นอน รถถังขนาดกลาง Pz.Kpfw. IV (T-4) เป็นรถถังหลักของ Panzerwaffe อย่างแท้จริง [1] ต่างจาก Panther ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ ซับซ้อน และมีราคาแพง T-4 โดดเด่นด้วยความใช้งานได้จริง ความน่าเชื่อถือ และการบำรุงรักษาที่ยอดเยี่ยม [1] มันถูกใช้งานตลอดช่วงสงคราม ตั้งแต่การรบในโปแลนด์ปี 1939 จนถึงเบอร์ลินในปี 1945 [1] ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 รุ่นที่ดีที่สุดและแพร่หลายที่สุด คือ Pz.Kpfw. IV Ausf. H [1] ได้เข้าสู่สายการผลิต รถถังคันนี้ ไม่ใช่ Tiger หรือ Panther ที่หยาบกระด้าง จะเป็นแกนหลักของกองกำลังยานเกราะเยอรมันในการรุกสมมติไปตามแม่น้ำโวลกา ต่อไปนี้เป็นการวิเคราะห์ทางยุทธวิธีทางทหารเกี่ยวกับข้อดีและความสามารถของรถถัง T-4 ที่ใช้งานได้จริงในการรบช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1943: 1. ปืนลำกล้องยาวต่อต้านเกราะโซเวียต รถถัง T-4 รุ่นต่างๆ ตั้งแต่ F2 จนถึง H ติดตั้งปืน KwK 40 L/48 ขนาด 75 มม. ลำกล้องยาวที่ยอดเยี่ยม [1] อำนาจการยิง: ที่ระยะห่างสูงสุด 1000-1200 เมตร ปืนนี้รับประกันว่าจะเจาะเกราะด้านหน้าของรถถัง T-34-76 และรถถังหนัก KV-1 ของโซเวียตได้ [1] ในฤดูใบไม้ผลิปี 1943 รถถัง T-4 มีความได้เปรียบด้านวิถีกระสุน ทำให้พลรถถังเยอรมันสามารถยิงใส่รถหุ้มเกราะของโซเวียตได้ก่อนที่พวกมันจะเข้าใกล้จนมีประสิทธิภาพ 2. ความน่าเชื่อถือของระบบกันสะเทือนในสภาพโคลน รถถัง T-4 มีน้ำหนักประมาณ 25 ตัน [1] สิ่งนี้ทำให้มีน้ำหนักเพียงครึ่งหนึ่งของ Panther และ Tiger ความสามารถในการลุยภูมิประเทศ: ในดิน Volga ที่อันตรายและโคลนในฤดูใบไม้ผลิ T-4 มีโอกาสติดหล่มน้อยกว่ามาก ระบบกันสะเทือนแบบแหนบคลาสสิกมีความทนทานอย่างเหลือเชื่อ [1] ในขณะที่ Panther เกียร์พังระหว่างการเดินทัพ และโคลนที่อุดตันระหว่างลูกกลิ้งของ Tiger แข็งตัวในเวลากลางคืนและทำให้รถถังเป็นอัมพาต T-4 ยังคงเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ 3. ความง่ายในการซ่อมแซมและโลจิสติกส์ เนื่องจาก T-4 ถูกประกอบในโรงงานของเยอรมันเป็นเวลาหลายปี การออกแบบจึงได้รับการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบโดยอุตสาหกรรมและทีมซ่อมของ Wehrmacht ความสามารถในการเปลี่ยนชิ้นส่วน: ในสภาพของเส้นทางส่งเสบียงทางใต้ที่ขยายออกไปที่เราได้กล่าวถึง การส่งมอบชิ้นส่วนอะไหล่สำหรับ T-4 นั้นง่ายกว่ามาก ร้านซ่อมภาคสนามสามารถประกอบ T-4 ที่พร้อมรบได้หนึ่งคันจากสองหรือสามคันที่เสียหายในทุ่งหญ้าสเตปป์ใกล้สตาลินกราด ด้วยรถถัง Panther รุ่นใหม่ กลอุบายเช่นนี้จึงเป็นไปไม่ได้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิปี 1943 4. เกราะหน้าจอ (Schürzen) ป้องกันขีปนาวุธต่อต้านรถถัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรุ่น Ausf. เกราะเหล็กเสริมที่มีชื่อเสียงปรากฏอยู่ด้านข้างของตัวถังและป้อมปืน [1] การป้องกัน: นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ชาญฉลาดและราคาไม่แพงในการป้องกันปืนต่อต้านรถถังของโซเวียต (PTRD และ PTRS) และกระสุนเจาะเกราะ กระสุนจาก PTRD จะเสียรูปหรือกระดอนเมื่อกระทบกับเกราะบางๆ ทำให้สูญเสียอำนาจการเจาะก่อนที่จะถึงเกราะด้านข้างหลักของรถถัง 5. การนำแนวคิดไปใช้ในจักรวาลของ Oleg Rybachenko หาก T-4 ที่ใช้งานได้จริงนี้ได้ปรากฏในนวนิยายของ Rybachenko ความสามารถในการใช้งานของมันจะกลายเป็นปาฏิหาริย์ควอนตัมขั้นสูงสุดในทันที โรงงานของเยอรมันภายใต้การกำกับดูแลของนักเดินทางข้ามเวลาจะปรับปรุง T-4 ให้ทันสมัย โดยเปลี่ยนเหล็กเป็นโลหะผสมไทเทเนียม-ทังสเตน รถถังคันนี้จะได้รับเครื่องยนต์กังหันแก๊สขนาด 1,800 แรงม้า จากรถถัง Panther-5 ซึ่งจะทำให้เครื่องจักรหนัก 25 ตันนี้บินข้ามแม่น้ำโวลกาด้วยความเร็วสูงสุด 10 T-4 จะติดตั้งเครื่องตรวจจับรังสีที่จะทำให้ปืนใหญ่และตัวจุดระเบิดของโซเวียตใช้งานไม่ได้ และแผ่นเกราะ Schürzen จะกลายเป็นสนามพลังป้องกัน แต่เทคโนโลยีวิทยาศาสตร์ของโซเวียตจะตอบโต้กลับอย่างสมมาตร กองกำลังพิเศษเด็กบนจักรยานรบไทเทเนียมจะแทรกซึมเข้าไปในที่ตั้งของกองพัน T-4 ในเวลากลางคืน โดยประสานงานกันโดยใช้หวีดอัลตราโซนิกของกัลตัน นักรบเด็กเหล่านี้จะทำลายลูกเรือชาวเยอรมันด้วย "คอร์ดรบ" จากฮาร์โมนิกาพิษ และใช้หนังสติ๊กยิงระเบิดไดนาไมต์และระเบิดนาปาล์มขั้นสูงใส่ห้องเครื่องของ T-4 เมื่อทะลุผ่านรูหนอนแห่งกาลเวลา รถไฟหุ้มเกราะของโซเวียตคงจะเข้าสู่เบอร์ลินและนรกของลูซิเฟอร์ ในขณะที่นักรบสาวสวยในชุดบิกินี่หุ้มเกราะและนางเงือกแห่งโวลกาคงจะเฉลิมฉลองชัยชนะของอาณาจักรคอมมิวนิสต์ระหว่างกาแล็กซีแห่งแสงสว่าง สรุปแล้ว ในประวัติศาสตร์จริง รถถัง Pz.Kpfw. IV เป็นกำลังที่น่าเกรงขามและใหญ่โตที่สุดในกองทัพเวร์มัคท์ในปี 1943 หากเยอรมันที่สตาลินกราดมีรถถัง T-4 ที่ใช้งานได้และมีเชื้อเพลิงเพียงพอแทนที่จะเป็นโครงการรถถังหนักที่ทะเยอทะยานแต่หยาบ พวกเขาคงจะสามารถสร้างการป้องกันที่ยืดหยุ่นและอันตรายกว่ามาก หากคุณสนใจการวิเคราะห์เชิงลึกทางยุทธวิธีของรถถังเยอรมัน โปรดแจ้งให้ฉันทราบ เราสามารถดำเนินการวิจัยของเราต่อไปได้: การดวลกันระหว่าง T-4 Ausf. H และ T-34-76 ของโซเวียตในระยะการต่อสู้จริงเป็นอย่างไร [1]? วิกฤตในการผลิตเหล็กอัลลอยคุณภาพสูงในเยอรมนีในปี 1943 มีบทบาทอย่างไร? ชาวเยอรมันจะสามารถชนะการรบที่เคิร์สค์ได้หรือไม่ หากแทนที่จะผลิตรถถังแพนเธอร์ พวกเขาได้ทุ่มทรัพยากรทั้งหมดไปกับการผลิตรถถัง T-4 ที่ทันสมัย [1]

เท้าเปล่าของเด็กสาวจากองค์กรเยาวชนคอมมิวนิสต์นั้นช่างเย้ายวนใจยิ่งนัก สตาลิน-ปูตินลูบไล้หน้าแข้งของหญิงสาวด้วยฝ่ามือ แล้วจึงลูบไล้ฝ่าเท้า

แล้วเขาก็ถอนหายใจพลางกล่าวว่า:

- ช่างเป็นผู้หญิงที่ยอดเยี่ยม!

หลังจากนั้นเขาได้ดื่มไวน์จอร์เจียราคาแพงและรสชาติดีเยี่ยม แล้วก็ร้องเพลง:

เกี่ยวกับเด็กหญิงเท้าเปล่าคนนี้

ฉันลืมเรื่องนั้นไม่ได้เลย...

ดูเหมือนจะเป็นแผ่นหินปูพื้น

มันทรมานผิวหนังที่บอบบางของเท้า!

แล้วเขาก็จี้ฝ่าเท้าเธออีกครั้ง ซึ่งหยาบกร้านมากจากการเดินเท้าเปล่าอยู่ตลอดเวลา

สตาลิน-ปูตินถอนหายใจอย่างหนัก เขากำลังแก่ลง ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว และในชีวิตก่อนหน้านี้ เขาก็แก่มากแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับมาตรฐานของผู้นำรัสเซีย หากเรานับลำดับเหตุการณ์ของรัสเซียตั้งแต่สมัยเคียฟรุสแล้ว ก็ผ่านมาแล้วกว่าพันปีนับตั้งแต่สมัยของรูริก ยังไม่นับเจ้าชายก่อนหน้าเขา จากตัวของคียีเอง ผู้ก่อตั้งเคียฟ เมืองแม่ของรัสเซีย ก็ได้กำเนิดรัฐที่รู้จักกันในชื่อรัสเซีย และในช่วงหนึ่งคือสหภาพโซเวียต แล้วก็กลับมาเป็นรัสเซียอีกครั้ง

ดังนั้น มีเพียงเคเรนสกีและกอร์บาชอฟเท่านั้นที่อยู่รอดมาจนถึงอายุของปูติน เมื่อเขาละทิ้งบัลลังก์และจากโลกนี้ไป และแม้กระทั่งตอนนั้น เขาก็ไม่ได้อยู่ในตำแหน่ง แต่เป็นการเกษียณอายุ ความล้มเหลวของทั้งสองคนนี้แทบไม่มีผลกระทบใดๆ และถูกจดจำด้วยถ้อยคำที่ไม่ดีในประวัติศาสตร์รัสเซีย

แต่ว่าวลาดิมีร์ ปูตินก็ปกครองนานเกินไป และสงครามในยูเครนทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส และสงครามนั้นกลายเป็นสงครามที่นองเลือดที่สุดนับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง มันยังแซงหน้าสงครามเวียดนามที่นำโดยสหรัฐฯ ซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นสงครามที่นองเลือดที่สุดหลังสงครามโลกครั้งที่สอง และเป็นหนึ่งในสงครามที่นองเลือดที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สงครามรัสเซีย-ยูเครนนั้นติดอันดับต้นๆ ของสงคราม 5 อันดับแรกในประวัติศาสตร์มนุษยชาติในแง่ของจำนวนผู้เสียชีวิตทั้งหมด และมันเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ที่ทำให้วลาดิมีร์ ปูตินผู้ล่วงลับถูกจดจำด้วยคำพูดที่ไม่ดีไปทั่วโลก

และหากเขาใช้อาวุธนิวเคลียร์ สถานการณ์อาจเลวร้ายยิ่งกว่านี้

และสถานการณ์ก็นองเลือดมากแล้ว แม้ว่าปูตินจะไม่ถึงขั้นเทียบเท่าฮิตเลอร์ก็ตาม

สตาลิน-ปูตินถอนหายใจอย่างหนัก เขาพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเป็นผู้ปกครองที่โหดเหี้ยมมาก และโชคดีอย่างไม่สมควร หากปูตินมีโชคเหมือนนิโคลัสที่ 2 ผลตอบแทนจากความสำเร็จของเขาต่อประเทศคงจะมากกว่านี้มาก

และแล้วโชคของเขาก็กลับกลายเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่และความไม่เต็มใจที่จะยุติสงครามระหว่างพี่น้อง

สตาลิน-ปูตินพึมพำว่า:

- ฉันอยากเห็นทุกอย่างดำเนินไปจนถึงที่สุด!

เขาอยู่ที่นี่ กำลังมองดูเหล่ายุวชนผู้บุกเบิกเดินสวนสนามในชุดกางเกงขาสั้นและเท้าเปล่า ต่างจากผู้ชายวัยผู้ใหญ่ เด็กชายอายุต่ำกว่าสิบสี่ปีมีขาที่แข็งแรงและมีกล้ามเนื้อ-สวยงามและน่าดึงดูด ยังไม่มีขน-เป็นภาพที่น่าชื่นชมยิ่งนัก

มันต่างกันตรงนี้นะ ใช่แล้ว ผู้ชายหน้าตาดี... แต่เมื่ออายุมากขึ้น ทั้งผู้ชายและผู้หญิงก็จะสูญเสียเสน่ห์ไป

ปูตินเองก็แก่ลง เขาจึงลองทำศัลยกรรมตกแต่งและกระชับผิว และมัตวิเยนโก-ฉายาของเธอคือ มันกาผู้มีผิวหน้าใส-ก็กระชับผิวหน้าของเธอเช่นกัน ราวกับว่าเธอเป็นดาราชื่อดัง

ทำไมปูตินถึงปล่อยให้เธอเป็นบุคคลที่มีอำนาจมากเป็นอันดับสามในประเทศมานานขนาดนั้น? บางทีอาจเป็นเพราะความไม่สำคัญของเธอนั่นเองที่ทำให้เธอไม่ได้ใฝ่ฝันถึงอะไรมากนัก

เช่นเดียวกับในเกมไพ่ชื่อดังเกมหนึ่ง สถานที่ที่มั่นคงที่สุดคือที่ที่มีรูทวาร เพราะไม่มีใครอื่นมาอ้างสิทธิ์ในที่นั้นได้

สตาลินและปูตินหัวเราะคิกคักและร้องเพลง:

ไม่มีข้อติใดๆ เกี่ยวกับการเริ่มต้น

แต่จำไว้ว่า เมื่อคุณเข้าเส้นชัย...

เนื่องจากมีการจับฉลากมากมาย

คุณไม่สามารถเอาคำนำหน้าออกจากพื้นได้!

เขาถูกล้อมรอบไปด้วยความว่างเปล่าแล้ว คนที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงเหลืออยู่เพียงคนเดียวคือ มิคาอิล มิชูสติน แต่ปูตินก็ปลดเขาออกไปอีก-การเก็บคนฉลาดเช่นนี้ไว้เบื้องหลังนานเกินไปเป็นเรื่องอันตราย และหลังจากนั้น เศรษฐกิจของรัสเซียที่กำลังตกต่ำอยู่แล้วก็ยิ่งล่มสลายเร็วขึ้นไปอีก

สตาลิน-ปูติน กล่าวด้วยตรรกะที่ธรรมดาๆ ว่า:

- ไม่สำคัญว่าใช้เวลานานแค่ไหน สำคัญคือทำได้สำเร็จแค่ไหน!

ใช่แล้ว เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการปกครองเป็นหลัก และปูตินก็ครองบัลลังก์นานเกินไปจริงๆ

สตาลินและปูตินกล่าวว่า:

- ฟังดูอาจจะแปลก แต่ที่นั่งที่นุ่มที่สุดบนบัลลังก์กลับเป็นที่นั่งบนดาบปลายปืนที่เต็มไปด้วยหนาม!

เด็กหญิงจากคณะลูกขุนใหญ่รัสเซีย ซึ่งผู้นำและอดีตประธานาธิบดีรัสเซียผู้ล่วงลับได้ลูบคลำขาเปลือยของเธอ ตอบกลับว่า:

- ดาบปลายปืนที่แหลมคมไม่อาจทดแทนสติปัญญาอันเฉียบแหลมของผู้ที่เหยียบย่ำมันได้!

สตาลินและปูตินได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า:

- เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ดาบปลายปืนแหลมแทงก้น คุณไม่จำเป็นต้องเป็นคนโง่เง่า!

เด็กหญิงจากองค์กรคอมโซมอลตอบอย่างมีเหตุผลว่า:

- ถ้าเผด็จการนั่งอยู่บนดาบปลายปืนแหลมคมเพียงอย่างเดียว แสดงว่าเขาเป็นคนโง่!

สตาลินและปูตินเห็นพ้องกัน:

- ไอ้คนอ้วนที่นั่งบนหนามแหลมเป็นเวลานานเกินไป!

เด็กหญิงจากคณะลูกขุนคอมโซมอลกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า:

- ใครก็ตามที่นั่งทับดาบปลายปืนเป็นเวลานาน ย่อมต้องถูกขังคุกในที่สุด!

สตาลินและปูตินกล่าวว่า:

- ผู้ที่นั่งบนดาบปลายปืนเป็นเวลานาน ย่อมต้องนอนลงในไม่ช้า!

หลังจากนั้น ผู้นำสหภาพโซเวียตได้จับและจูบเท้าเปล่าของเด็กหญิงจากกลุ่มคอมโซมอล

เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้ม:

- อยู่ใต้ส้นเท้าของผู้หญิง ยังดีกว่าอยู่ใต้ดาบปลายปืนของผู้ชาย!

เด็กชายผู้บุกเบิกอีกคนกล่าวเสริมว่า:

- ผู้ชายมักรู้สึกดึงดูดใจกับส้นเท้าเปล่าๆ ของผู้หญิงมากกว่าส้นเท้าของภรรยาตัวเอง!

เด็กหญิงจากองค์กรคอมโซมอลเริ่มร้องเพลง:

เราไม่ได้เกิดมาเป็นเจ้าหญิง

เหล่าสตรีชนชั้นกรรมาชีพต่างเดินเท้าเปล่า น่าเสียดาย...

เราไม่ตกอยู่ภายใต้ความเครียด

งั้นแสดงว่าพวกเด็กผู้หญิงเหล่านั้นคือนกอินทรีภูเขาสินะ!


ปัจจุบันเด็กผู้หญิงกลายเป็นโจรสลัดกันหมดแล้ว

นี่คือเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาแล้ว...

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาก็จะปูเสื่อทับไว้

พวกมันไม่ยอมงอได้ง่ายๆ ด้วยการต่อสู้!


พวกเธออยู่บนเรือแล้ว เหล่าสาวสวยทั้งหลาย

เรือใบบริแกนไทน์เต็มไปด้วยใบเรือ...

เด็กผู้หญิงชอบว่ายน้ำมาก

นี่คือปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้น!


เท่ สวย และนักรบ

โจรสลัดเหล่านั้นโกรธแค้นมาก...

พวกเขาจะเป็นผู้ควบคุมสายลม

สาวๆ เชื่อฉันสิ ที่นี่เย็นสบายมาก!


ตรงหน้าเราเห็นเรือรบขนาดใหญ่ลำหนึ่ง

จะมีกิจกรรมขึ้นเครื่องที่สนุกสุด ๆ เลย...

พวกเราผู้หญิงคือผู้ชนะตัวจริง

ช่างเป็นสถานที่ที่สวยงามอะไรเช่นนี้!


เราจะทำขนมปังโรยงาดำให้ศัตรูของเรา

เราจะยิงคุณด้วยปืนบาซูก้าอย่างหนัก...

หากต่อต้านเรา พวกเจ้าก็จะกลายเป็นเหมือนลิงแสม

ใช่แล้ว เราจะบีบคอศัตรูของเราให้ตาย!


สาวๆ จงเปล่งประกายด้วยแสงสว่างเจิดจ้า

ฟันขาวดุจไข่มุก สีดุจดั่งสีของกษัตริย์...

ความคิดของจิตวิญญาณนั้นบริสุทธิ์

เอาเข้าจริง ๆ แล้ว คุณก็คือวายร้ายนั่นแหละ!


เด็กผู้หญิงที่ถูกตำหนิไม่ได้อ่อนแอแต่อย่างใด

พวกมันคือพลังแห่งความชั่วร้าย พลังแห่งดาบ...

ถึงเวลาแล้วที่จะหยุดพูด

เด็กสาวเหล่านั้นสวมบทบาทเป็นเพชฌฆาตเรียบร้อยแล้ว!


การสู้รบกำลังดุเดือดมาก

อย่าหวังความเห็นใจจากพวกผู้หญิงเลย...

แม้ว่าการจัดงานเลี้ยงจะมีข้อเสียอยู่บ้างก็ตาม

ยังมีการละเมิดอีกมากมายที่จะตามมา!


หญิงสาวคนนั้นได้รับการยกย่องว่าสวยงาม

มันยิงได้เหมือนปืนกลทรงพลัง...

ฉันชอบพุ่งเข้าโจมตีโดยไม่สวมรองเท้า

นี่ไม่ใช่หนทางที่เธอจะกำจัดศัตรูของเธอ!


ไม่ อย่าไปเชื่อในจุดอ่อนของเด็กผู้หญิงของเราเลย

เราเป็นนักสู้ เชื่อผมสิ นักสู้ระดับท็อป...

เหล่าสาวงามจะได้พบกับความสุขในไม่ช้า

ถึงแม้คาราบัสจะปีนขึ้นไปก็ตาม!


ฟาดฟันด้วยดาบเพียงครั้งเดียว - และหัวก็กลิ้งไป

เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นนักสู้ ถือว่าเธอเท่มาก...

ที่ไหนสักแห่งคงมีนกไนติงเกลกำลังร้องเพลงอยู่

แล้วเราจะใช้เหล็กแทงศัตรู!


นี่คือเรือรบขนาดใหญ่ที่ถูกยึดพร้อมของมีค่า

เชื่อฉันสิ มันมีรายละเอียดเยอะมากเลยนะ...

เราตะลุยกินขาของวัวอย่างตะกละตะกลาม

และเรามีไม้พายแห่งศรัทธาอยู่ในมือ!


สำหรับนักรบแล้ว ไม่มีสิ่งใดมาขวางกั้นการต่อสู้ได้

ปืนใหญ่และลูกปืนใหญ่ไม่ทำให้คนเท่ๆ กลัวหรอก...

เราจะกลายเป็นชาติที่ได้รับชัยชนะ

และในไม่ช้าเราจะส่งศัตรูของเราลงนรก!


ผู้หญิงนี่เท่และกล้าหาญจริงๆ

พวกเขาจะฉีกเนื้อผู้ชายเหล่านั้นเป็นชิ้นๆ เหมือนเศษผ้า...

พวกเขาต่อสู้กันอย่างดุเดือดมาก

สำหรับสาวงามแล้ว ต้องมีกำปั้นที่แข็งแกร่ง!


ไม่มีอะไรจะหยุดพวกเด็กผู้หญิงเหล่านี้ได้

ถ้าพวกเขารุกคืบไปข้างหน้าเหมือนคลื่น...

บางครั้งผู้ชายก็เหมือนม้า

และพวกผู้หญิงเหล่านั้นก็เฉียบแหลมราวกับนกอินทรี!


อย่าเมตตาศัตรูของคุณ

เหล่าหญิงสาวแห่งห้วงอวกาศอันสูงส่ง...

ไอ้พวกสารเลวนั่นกำลังวิ่งหนีไปอย่างขี้ขลาด

ท้ายที่สุดแล้ว ประชาชนก็ถูกมองว่าไม่มีวันพ่ายแพ้!


พวกเขาตัดหัวคนด้วยดาบ

หัวกะหล่ำปลีเริ่มกลิ้งไปมาในกองเลือดแล้ว...

และในทะเลนั้นไม่มีฤดูใบไม้ร่วง

ขอให้เราจงรักภักดีต่อดาวอังคารตลอดไป!


เด็กผู้หญิงเหล่านั้นสวยมาก

ในยามสงครามอย่าขอความเมตตา...

เชื่อฉันสิ ลิ้นฉันคมมาก

อย่ามาจับฉัน ฉันสบายดี ฉันถูกล่ามโซ่ไว้!


การต่อสู้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เรือลาดตระเวนเข้าร่วมการต่อสู้แล้ว

ถ้าจำเป็น เราจะแสดงให้ชั้นเรียนของเราดู...

ที่ใดที่หนึ่ง เด็กๆ กำลังเสียชีวิตจากการทิ้งระเบิด

แล้วดับเบิลเบสพังตรงไหนล่ะ?


เด็กผู้หญิงพวกนี้เจ๋งมาก

พวกมันสามารถเตะเข้าที่กรามของคุณด้วยส้นเท้าได้ในครั้งเดียว...

คลื่นซัดกระหน่ำลงสู่ทะเลสีฟ้า

และสาวๆ จะโชว์ความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของพวกเธอ!


เด็กสาวเหล่านั้นต่อสู้ท่ามกลางการถูกล้อม

เหมือนเสือที่รุมฝูงหมาป่าชั่วร้าย...

และอย่างที่คุณรู้ พวกเขาฝ่าด่านออกไปข้างนอกได้แล้ว

หลังจากขับไล่การโจมตีด้วยดาบปลายปืนได้แล้ว!


ทีมหญิงเป็นฝ่ายชนะ

โจรสลัดเปลี่ยนเรืออย่างไร...

เราสนทนากันอย่างสงบสุข

ดังนั้นจึงไม่มีเลขศูนย์เลย!


กล่าวโดยสรุปคือ ตอนนี้แดดจ้ามาก

และนกไนติงเกลก็ส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้วด้วยเสียงแหลมกังวาน...

เด็กสาวทั้งสองกำลังจะมีลูกในเร็ววัน

และจิตใจของคุณจะเบิกบานยิ่งขึ้น!

หลังจากนั้น สตาลิน-ปูตินก็ดื่มไวน์แดงอีกครั้งและเริ่มร้องเพลง:

ฉันเกิดมาในครอบครัวขุนนาง

จริงอยู่ ทหารม้าคนนี้ยากจน...

พ่อค้าอาจจะร่ำรวยขึ้นก็ได้

เงินเป็นของขวัญที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง!


และเมื่อการปฏิวัติปะทุขึ้น

เปลวไฟที่ดุดันและแดงก่ำ...

ใบไม้สีเขียวเปลี่ยนเป็นสีเหลือง

นับเป็นความเสียหายร้ายแรงต่อชนชั้นสูง!


ฉันเป็นเด็กที่วิ่งเท้าเปล่า

ท่ามกลางพื้นดินที่เย็นยะเยือกในฤดูใบไม้ร่วง...

ขาของเด็กชายกำลังแข็งจนชาไปหมดแล้ว

ในประเทศสีแดงที่แสนโชคร้ายแห่งนี้!


แต่กระบวนการแข็งตัวนั้นรวดเร็วมาก

และเด็กชายก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นท่ามกลางความทุกข์ยาก...

ฉันวิ่งเท้าเปล่าฝ่าหิมะไปจนถึงเดือนพฤษภาคม

การวิ่งยิ่งทำให้เด็กชายแข็งแรงขึ้น!


ดังนั้นเด็กชายจึงเข้าร่วมกองทหารองครักษ์ขาว

ผมอยากต่อสู้กับพวกคอมมิวนิสต์...

อย่างไรก็ตาม เขามีเหรียญกล้าหาญสีม่วงอยู่แล้ว

เขาสนับสนุนกองทัพรัสเซียผู้กล้าหาญ!


เด็กชายคนนี้ต่อสู้กับโคลชัค

พายุเฮอริเคนลูกต่อเนื่องที่มีพลังมหาศาล...

เขาไม่กลัวความหนาวเย็นแม้จะเดินเท้าเปล่า

เขาขับไล่เหล่าข้าราชบริพารชั่วร้ายสีแดงออกไป!


อย่างไรก็ตาม เจ้านายไม่ใช่ของขวัญสำหรับเขา

ปรสิตดูดเลือดตัวนี้ยังกัดฉีกผิวหนังด้วย...

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ผมเป็นคนยากจน

น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้เติบโตมาในครอบครัวร่ำรวย!


พวกผู้ตรวจการก็ไม่ใช่คนง่ายเหมือนกัน

แต่พวกเขาสัญญาว่าจะมอบสวรรค์ให้แก่ทุกคน...

พวกเขาฉีกเสื้อออกจากตัวเขา

แล้วพวกเขาก็พาฉันเข้าไปในโรงนา!


ที่นั่นพวกเขาเฆี่ยนตีเราอย่างรุนแรงด้วยแส้

ส้นเท้าเปล่าของเด็กชายร้อนผ่าว...

ชุดที่ใส่ออกมาดูมีสไตล์มาก

แต่การคำนวณไม่ได้มีแต่เลขศูนย์ทั้งหมด!


ใช่ เด็กชายคนนั้นทนรับการเฆี่ยนตีเหล่านั้นได้

ชายผู้โชคร้ายกัดฟันแน่นพลางส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด...

แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็เช่นกัน

พวกเขากำลังถูกนำตัวไปยิง!


แต่พวกเขายังพบอีกว่า ในบรรดาผู้ตรวจการเหล่านั้น

คนเราเป็นคนซื่อสัตย์หรือฉลาด...

และเด็กชายยังมีคำสั่งอื่นอีกด้วย

แน่นอนว่า พวกเขานั่นแหละที่เป็นคนเสนอไอเดียนี้!


เช่น ไปเลย ชายเปลือยกาย ไปยังชุมชนนั้น

คุณจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในกลุ่มพี่น้องอันสูงส่ง...

เพื่อทำความเข้าใจวิทยาศาสตร์ของชนชั้นกรรมาชีพ

เปลี่ยนผู้ล่าให้กลายเป็นผู้ถูกล่า!


ทำไมฉันถึงตกลงเรื่องนี้?

เชื่อผมเถอะ ผมไม่อยากตายเลย...

รับคำตอบสำหรับคำถามของคุณ

และรวบรวมกองทัพที่ไม่มีวันสิ้นสุด!


เด็กชายคนนั้นสวมเนคไท

สีนั้นเป็นสีแดงสดเหมือนสีแดง...

และคุณไม่สามารถแค่ทักทายที่นี่ได้

ได้ยินเสียงร้องอย่างตื่นตระหนก!


เด็กชายจะไม่มีอุปสรรคใดๆ

รีบเร่งเข้าสู่สนามรบอย่างสิ้นหวัง...

ได้รับรางวัลจากผลงานนี้

ขอให้พระผู้เป็นเจ้าทรงสถิตอยู่กับท่านในหัวใจ!


แน่นอน ตอนนั้นเราไม่รู้จักพระเจ้าเลย

มันคืออะไร และความศรัทธาคืออะไร...

ระยะทางอันกว้างใหญ่ของลัทธิคอมมิวนิสต์

กำลังเพิ่มพลังโล่!


ณ ที่นี้ เส้นทางสุดท้ายของเราจะเป็นเส้นทางที่แท้จริง

ขอให้เราก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของลัทธิมาร์กซ์...

และการกระทำของศัตรูนั้นชั่วร้ายยิ่งนัก

มาบดขยี้ศัตรูด้วยดาบกันเถอะ!


กล่าวโดยสรุป ตอนนี้ถึงเวลาเข้าร่วมกลุ่มผู้บุกเบิกแล้ว

เด็กชายเดินแถวเป็นระเบียบภายใต้เสียงแตร...

และผู้ที่มีอายุน้อยกว่าจะแสดงตัวอย่างให้เห็น

และศัตรูจะพ่ายแพ้!


ขอให้เราปกป้องธงและชื่อเสียงของเรา

เราจะปกป้องเกียรติภูมิของปิตุภูมิของเรา...

ปล่อยให้ท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส

ขอให้โลกนี้มีสันติสุข!

โปรดติดตามตอนต่อไป...