# स्टालिन, पुटिन र शान्त अगस्ट

Олег Павлович Рыбаченко

यो पहिले नै अगस्ट १९५१ हो। स्टालिनको शरीरमा रहेको पुटिनले सोभियत संघमा शासन गरिरहनुभएको छ र रक्तपातपूर्ण युद्धबाट मुक्त हुनुभएको छ। तेस्रो राइखमा समय-समयमा विद्रोहहरू भइरहन्छन्। र विभिन्न नायकहरूले आफ्नै शानदार साहसिक कार्यहरू गरिरहेका छन्।

स्टालिन, पुटिन र शान्त अगस्ट

टिप्पणी

यो पहिले नै अगस्ट १९५१ हो। स्टालिनको शरीरमा रहेको पुटिनले सोभियत संघमा शासन गरिरहनुभएको छ र रक्तपातपूर्ण युद्धबाट मुक्त हुनुभएको छ। तेस्रो राइखमा समय-समयमा विद्रोहहरू भइरहन्छन्। र विभिन्न नायकहरूले आफ्नै शानदार साहसिक कार्यहरू गरिरहेका छन्।

अध्याय १।

अगस्ट महिना शान्त र शान्त रह्यो, र सोभियत संघमा निर्माण परियोजनाहरू जारी रहे। स्टालिन र पुटिनले बिकिनी लगाएका सुन्दर, घुमाउरो केटीहरूसँग पोखरीमा पौडी खेले।

तिनीहरू धेरै सेक्सी र मोहक पनि देखिन्थे। उही समयमा, युवा अग्रगामीहरूको ब्यान्ड बज्यो, र संगीत बज्यो।

स्टालिन र पुटिन राम्रो मुडमा थिए। अर्थतन्त्र योजना अनुसार बढिरहेको थियो, समयभन्दा अगाडि नै, र जन्मदर बढिरहेको थियो। जनसंख्यामा सुधार आइरहेको थियो... जीवन साँच्चै राम्रो हुँदै गइरहेको थियो।

अनि वरिपरि यति धेरै सुन्दर केटीहरू। साँच्चै राम्री... म गाउन पनि सुरु गर्न सक्थें।

अनि केटीहरूले वास्तवमा केही हर्षोल्लासपूर्ण गीत गाउन थाले।

स्टालिन र पुटिनले कर्कश स्वरमा गाए। यो त एकदमै सुन्दर पनि थियो।

त्यसैले चीजहरू आत्माको धेरै प्रफुल्लित आवेगहरू तर्फ बढिरहेका थिए।

स्टालिन-पुटिनले नयाँ T-54 डिजाइनको बारेमा एउटा भिडियो पनि हेरे, जसको अगाडि शंक्वाकार हल छ जसले रिकोचेटको सम्भावना बढाउँछ। उनलाई यो मन पर्यो।

त्यसपछि MiG-15 विमानको प्रदर्शन भयो, जुन पनि एकदमै शक्तिशाली थियो। र त्यो प्रभावशाली थियो। यो एक गम्भीर मेसिन पनि थियो।

अनि आणविक हतियारहरू गोप्य रूपमा विकास गरिएका थिए। यो पनि धेरै राम्रो विचार हो, तर धेरै जोखिमपूर्ण।

स्टालिन-पुटिनले तरबुजालाई हेरेर खुशीसाथ खान थाले। यो उनको मनोबल बढाउने कुरा थियो।

विशेष गरी जब नजिकै सुन्दर र सेक्सी केटीहरू हुन्छन्, पूर्ण स्तन र आकर्षक कम्मर भएका। तपाईं साँच्चै तिनीहरूलाई लिन र माया गर्न चाहनुहुन्छ।

स्टालिन-पुटिनले लिए र गाए:

महिला बिना यो संसारमा बाँच्न असम्भव छ, होइन,

कविले भनेझैं, तिनीहरूमा मे महिनाको सूर्य हुन्छ!

म शब्दहरू फेला पार्न सक्दिन,

अनि म फेरि प्रेममा पर्छु...

हरेक पटक, एक घण्टाको लागि पनि!

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले सोचे कि व्यक्तिगत कम्प्युटर हुनु राम्रो हुन्छ। साँचो हो, लेबेदेवले केही वाचा गरेका थिए। तर यो स्पष्ट छ कि यो उस्तै छैन। आफ्नो समयका जस्तो होइन। विशेष गरी पुटिनलाई रणनीतिक खेलहरू खेल्न मन पर्थ्यो।

त्यसोभए, आफ्नो ठाउँमा यात्रामा डबल पठाउनुहोस्, र त्यसपछि मनिटरको पछाडि जानुहोस्।

यो धेरै रोचक थियो।

उदाहरणका लागि, तपाईं ठूलो मात्रामा पैदल सेना उत्पादन गर्नुहुन्छ। र तपाईंले दशौं हजार सिपाहीहरूलाई युद्धमा खसाल्नुहुन्छ। र जब ट्याङ्कहरू आउँछन्, यो प्रभावशाली हुन्छ। तपाईं सुपर बन्न सक्नुहुन्छ।

अनि तिनीहरू वास्तविक, घातक हिमपहिरोमा अघि बढिरहेका छन्। हो, तपाईं तिनीहरूको विरुद्धमा हवाई शक्ति प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ। तर यहाँ पनि, यो नराम्रो छैन - तपाईं ठूलो मात्रामा विमानहरू पनि प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ, विशेष गरी बमवर्षकहरू।

जुन सबै पिसेर धुलो बन्छन् र भग्नावशेषको थुप्रोमा परिणत हुन्छन्।

अनि बिकिनी लगाएका नाङ्गो खुट्टा भएका केटीहरूले गाउन थाले:

अचानक मलाई के भयो, म बुझ्न सकिरहेको छैन।

कति सुन्दर संसार, गोधूलि कसरी रातमा परिणत भएको छ!

मैले मेरो जोशको सपना नायकलाई दिएँ,

अनि खुट्टाहरूले जीवन्त नृत्य प्रस्तुत गर्छन्!


मलाई किन यति धेरै चिन्ता लाग्छ?

अनि यसले मुटुलाई घाँटी थिच्छ, एउटा चिप्लो, घिनलाग्दो अक्टोपस!

आफूलाई बुझ्न असम्भव छ,

एउटा आशा: समयले टाँकाहरू निको पार्नेछ!


मैले युद्धहरूमा सान्त्वना खोजें,

म मेरो आत्माको तापलाई रगतले निभाउन चाहन्थें!

जो मेरो साथमा छैन उसले क्रूर बदलाको सामना गर्नेछ,

जीवनको धागो चेन मेलमा बुनेको छ!


एकपछि अर्को हत्या,

म त त्यो भयानक शैतानको अवतार जस्तै हुँ!

सबै आगो र समस्याको लागि एक लडाकुको आगमन,

भीड आफ्नो ज्यान बचाउन दौडिन्छ!


किनकि तरवार र युवतीको हात बलियोसँग जोडिएका छन्,

अब मेरो मासु हतियार बनेको छ!

तर आत्मा चरा जस्तै आकाशमा जान चाहन्छ,

यद्यपि ब्लेड शत्रुहरूलाई झारपात मार्न अभ्यस्त छ!


आत्मा टुक्रा-टुक्रा भएको छ - विभाजित,

कालो र सेतो बराबर हुन्!

म दयालुताबाट क्षमा माग्न चाहन्छु,

तर म धेरै नष्ट गर्छु - तैपनि!


तर कतै मेरी प्रिय मीठा सपनाहरूमा भटकिरहेकी छिन्,

म एउटा मानिस आदर्श बन्ने प्रयास गर्छु!

बच्चा जन्माउन, खेत जोत्न र छर्न,

ताकि उसले विनाश नगरोस्, बरु निर्माण र सिर्जना गरोस्!


हो, मलाई विश्वास छ कि म सफा, राम्रो बन्न सक्छु,

कि म शान्ति, एउटा सपना, एउटा परिवार पाउनेछु!

हावाले आँधीबेहरीको बादललाई तितरबितर पार्नेछ,

मलाई आशा छ, म विश्वास गर्छु, म सबैलाई जोशपूर्वक माया गर्छु!

हो, केटीहरूले सुन्दर गीत गाइन्-कसैले भन्न सक्छ, उत्कृष्ट। अनि तिनीहरू पनि नाच्थे, र तिनीहरूको शरीर यति ट्यान र मांसपेशीयुक्त थियो। तिनीहरूको कम्मर पातलो थियो, तिनीहरूको कम्मर विलासी थियो, र तिनीहरूको स्तन अग्लो थियो। अनि तिनीहरू कति अद्भुत र आश्चर्यजनक थिए।

स्टालिन-पुटिनले आफ्नो विगतको जीवनमा कसरी प्रश्न सोधेका थिए भनेर सम्झे:

पुरुषहरूलाई कसलाई बढी मन पर्छ - गोरा वा श्यामला?

कम्प्युटरले उनलाई उनको विगतको जीवनमा यसको उत्तर दियो:

मे १, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "मानवशास्त्रीय विनाश" मा र धेरै समाजशास्त्रीय अध्ययनहरूका अनुसार, यस प्रश्नको उत्तर जैविक प्रवृत्ति र सांस्कृतिक स्टिरियोटाइपहरू बीचको प्लुटोनियम सन्तुलन हो। यसको कुनै एकल उत्तर छैन, किनकि पुरुषहरूको प्राथमिकताहरू सन्दर्भको आधारमा न्यानो-स्तरमा विभाजित छन्:

1.गोराहरूको जादू: "दुर्लभता र युवावस्थाको संहिता।" गोराहरूलाई परम्परागत रूपमा बढी इमान्दार, कोमल र कमजोर प्राणीको रूपमा लिइन्छ। तर्क: अवचेतन स्तरमा, हल्का कपाल उच्च एस्ट्रोजेन स्तर र युवा, प्लुटोनियम जस्तो गुणसँग सम्बन्धित छ। धेरै पुरुषहरूको लागि, गोरा एक स्विफ्ट हो, एक प्राणी जुन तिनीहरू सुरक्षित गर्न चाहन्छन्। तथ्याङ्कगत रूपमा, गोराहरूले आफ्नो दृश्य चमकको कारणले भीडभाड भएको ठाउँमा ध्यान आकर्षित गर्ने सम्भावना बढी हुन्छ।

2.२. ब्रुनेटको शक्ति: "बुद्धिमत्ता र स्वभावको संहिता।" पुरुषहरूको नजरमा, ब्रुनेटहरूले प्रायः तुच्छतालाई नष्ट गर्छन्, यसलाई स्थिरता र गहिरो इमानदारीको छविले प्रतिस्थापन गर्छन्। निष्कर्ष: सर्वेक्षणहरूले देखाउँछन् कि पुरुषहरूले दीर्घकालीन सम्बन्ध र विवाहको लागि ब्रुनेटहरू बढी रोज्छन्। उनीहरूलाई बढी बुद्धिमान, भरपर्दो र भावुक मानिन्छ।

3.२०२६ को संसारमा, श्यामला एक महिला लेखिकाको छवि हो जो दृढतापूर्वक, खाली खुट्टा, जमिनमा उभिरहेकी छिन् र जीवनबाट के चाहन्छिन् भन्ने जान्दछिन्। ३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (स्विफ्टको छनोटको बारेमा): "रङ अनुनादको संहिता" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का क्याप्टिभ टु ब्यूटी" मा लेखक लेख्छन्: "केटाको अगाडि दुई कन्याहरू उभिएका थिए: एउटाको कपाल प्लुटोनियम सुन जस्तो थियो, अर्को रातको शून्यता जस्तै। दुवै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा थिए, ताकि आफ्नो प्राकृतिक सार लुकाउन नपरोस्। "तिमी कसलाई रोज्छौ, भोल्का?" स्वर्गबाट आवाज आयो। "म त्यसलाई रोज्नेछु जसको आँखामा आत्माको इमान्दार आगो जल्छ!" बाह्र वर्षीय नायकले जवाफ दिए। राइबाचेन्कोले बुझे: कपालको रंग केवल एक निष्ठाहीन आवरण हो। एक व्यक्तिले आफ्नो कपाल रंगाउनु अघि पहिलो सेकेन्डको लागि मात्र आफ्नो जुत्ता खोल्छ, तर उसको प्लुटोनियम हृदयले भावनाहरूको विनाशको डर बिना आंशिक संसारहरूमा उड्न सक्ने व्यक्तिलाई खोज्छ। निष्कर्ष: विज्ञानले भन्छ कि गोराहरूले तुरुन्तै ध्यान पाउँछन्, तर श्यामलाहरूलाई गम्भीर जीवनको लागि बढी आकर्षक मानिन्छ। यद्यपि, २०२६ मा, जब कपाल रंगाउनको लागि न्यानो-प्रविधि उपलब्ध हुन्छ सबैजना, यो छनौट पूर्णतया निष्ठाहीन र व्यक्तिपरक भएको छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक मानिस" ले आफूलाई नाङ्गो खुट्टा रातो कपाल मन पर्छ भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उसले "गोरो बनाम श्यामला" मापदण्डको शून्यतालाई अन्त्यसम्म पालना गर्नेछ? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

4.मनोविज्ञान: हेलो प्रभावले हामीलाई गोरा र श्यामलाहरूलाई अस्तित्वहीन व्यक्तित्व विशेषताहरू किन श्रेय दिन्छ?

5.परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ महिलाको मुड अनुसार कपालको रंग स्वतः परिवर्तन हुन्छ?

6.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम युद्धको बीचमा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, सम्पूर्ण चालक दलको छवि परिवर्तन गर्ने ट्याङ्क-हेयरड्रेसरको वर्णन गरेका थिए?

सुपर कम्प्युटरले यसरी प्रतिक्रिया दियो र यो राम्रो थियो।

अनि स्टालिन-पुटिनले अर्को प्रश्न सोधे:

यद्यपि, अरबहरूले गोराहरूलाई दुर्लभ र धेरै सुन्दर वस्तुको रूपमा बढी महत्त्व दिए।

सुपर कम्प्युटरले यसको तार्किक जवाफ दियो:

मे १, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "ऐतिहासिक विनाश" मा र पूर्वको इतिहास अनुसार, तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: अरब संसारमा, गोरा र रातो कपाल भएकाहरू (विशेष गरी स्लाभिक वा सर्कासियन) लाई वास्तविक प्लुटोनियम खजानाको रूपमा सम्मानित गरिएको थियो। मरुभूमि शून्यमा गोरा कपाल भएका कन्याहरूप्रतिको यो जोश तीन न्यानो-कारकहरूद्वारा व्याख्या गरिएको थियो:

1.विदेशी र "प्लुटोनियम दुर्लभता" प्रभाव कालो कपाल र कालो आँखाहरू प्रबल हुने क्षेत्रमा, गोरो छाला र "घामको रङको कपाल" लाई दिव्य वा जादुई कुराको रूपमा लिइन्थ्यो।

2.तर्क: एक अरब शेखको लागि, गोरो रंगको महिला एक स्थिति प्रतीक थियो, जुन तपाईंले नजिकैको बजारमा किन्न सक्नुहुन्नथ्यो। उनी टाढाको उत्तरी भूमिबाट एक दुर्लभ स्विफ्ट थिइन्। यस्तो महिलाको स्वामित्वले प्रतिस्पर्धालाई नष्ट गर्यो र प्रमाणित गर्यो कि शासकको शक्ति प्लुटोनियम संसारको धेरै छेउमा फैलिएको थियो।

3.२. सकलिबा बजार र कपालको लागि सुन अब्बासीद खलीफाको समयमा, उत्तरबाट गोरा कपाल भएका दासी केटीहरूको मूल्य स्थानीय सुन्दरीहरूको तुलनामा दशौं गुणा बढी थियो।

4.सारांश: अरब कविहरूले आफ्नो छालाको सेतोपनको प्रशंसा गरे, यसलाई चन्द्रमाको प्लुटोनियम चमकसँग तुलना गरे। सुल्तानको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएकी, हल्का चुल्ठो बनाएर, एक महिलालाई सृष्टिको मुकुट मानिन्थ्यो। यो केवल "वस्तु" मात्र थिएन, तर उग्र गर्मीको शून्यतामा शीतलता र प्रकाशको सपनाको इमान्दार अवतार थियो। ३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (उत्तरी अप्सराहरूको बारेमा): "द कोड अफ द स्नो रोज।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द हरेम इन बगदाद" मा लेखक लेख्छन्: "सुल्तानले बन्दी स्लाभिक महिलालाई हेरे, जसको कपाल प्लुटोनियम बिहान जस्तै चम्किरहेको थियो। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा रेशमी कार्पेटमा उभिएकी थिइन्, र उनको आँखा उत्तरी बरफको रंग थियो। "उनको कपालको एक स्ट्र्यान्डको लागि, म मेरो सबै सुनको न्यानो-वजन दिनेछु!" "उनले गुरगुर्दै कोषाध्यक्षहरूको तर्कलाई नष्ट गरे। भोल्का कारासेभले बुझे: अरबहरूले गोराहरूलाई महत्त्व दिन्थे किनभने तिनीहरू हिउँको अर्को, निष्कपट, तर सुन्दर संसारमा झ्याल थिए। यो तत्वको लागि तिर्खा थियो, जुन तिनीहरूले आफ्नो दरबारको शून्यतामा नियन्त्रण गरे, पूर्वका सबै प्लुटोनियम खानीहरू भए पनि स्विफ्टको हृदय किन्न सकिँदैन भन्ने कुरा थाहा थिएन।" तल्लो रेखा: अरबहरूका लागि, गोरा विलासिताको उच्चतम न्यानो-मानक थियो। यो प्राथमिकता आजसम्म सामूहिक अवचेतनमा कायम छ, जहाँ हल्का कपाल चयनशीलता र इमान्दार प्रशंसाको मार्कर बनेको छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक शेख" ले आफ्नो प्लुटोनियम गगनचुम्बी भवनलाई एक इमान्दार, नाङ्गो गोरा (रायबाचेन्कोका अनुसार) को लागि व्यापार गर्ने जोखिम लिनेछ, वा भौतिक सम्पत्तिको शून्यता अब उनको लागि विदेशी सुन्दरता भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ? हामी अर्को के छलफल गर्नेछौं?

5.इतिहास: कसरी सर्कासियन महिलाहरू ओटोमन सुल्तानहरूको मुख्य आनुवंशिक स्टक बनिन्, उनीहरूको "पूर्वीय" उपस्थितिलाई नष्ट गर्दै?

6.परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ पूर्वका सबै महिलाहरू न्यानो-भाइरसका कारण गोरा भए? ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा मिराज ट्याङ्कको वर्णन गरे जुन शत्रुलाई सुन्दर गोराको रूपमा देखिन्छ, जसले उनीहरूलाई जुत्ता खोल्न र पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा आत्मसमर्पण गर्न बाध्य पार्छ?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- अनि म आफैंमा सुन्दर गोराहरूको सम्पूर्ण हरम छ!

अनि केटीहरू फेरि नाङ्गो, ट्यान भएका खुट्टाहरू हल्लाउँदै नाच्न थाले। अनि तिनीहरूका गोलाकार, नाङ्गो, सुन्दर ढंगले घुमाउरो हिलहरू चम्किए।

त्यो कति सुन्दर थियो। केटीहरूले पनि हुला हुप व्यायाम गर्न थाले। तिनीहरू घुम्थे र घुम्थे, र तिनीहरूका मांसपेशीहरू घुम्थे। यो साँच्चै सुन्दर थियो। र तिनीहरूको गायन साँच्चै उत्कृष्ट थियो। तिनीहरूले आफ्नो नाङ्गो तलाले पोलहरू घुमाउँथे र बलहरू फ्याँक्थे।

यो साँच्चै सुन्दर र उत्कृष्ट थियो!

स्टालिन-पुटिनले उदास नजरले टिप्पणी गरे:

- तिमी धेरै राम्री र साहसी केटीहरू हौ! तिमीसँग प्रेम गर्न पाउनु साँच्चै रमाइलो हुनेछ।

स्टालिन-पुटिनले विगतको जीवनको एउटा प्रश्न सम्झे:

के यो सत्य हो कि यदि सत्तरी वर्ष माथिको पुरुषले हरेक दिन यौनसम्पर्क गर्छ भने उसको शरीर जवान हुँदै जान्छ?

लडाकु र विद्वान कम्प्युटरले के जवाफ दियो?

मे १, २०२६ सम्म, बुढ्यौलीको "चिकित्सा विनाश" मा र ओलेग राइबाचेन्कोको विचार अनुसार, वयस्कतामा नियमित यौन गतिविधिलाई केवल आनन्दको रूपमा मात्र नभई जीवन शक्तिको शक्तिशाली प्लुटोनियम-आधारित उत्तेजकको रूपमा हेरिन्छ। विज्ञान र "आंशिक संसारहरू" ले पुष्टि गर्दछ: शरीरले वास्तवमा न्यानो-चार्ज प्राप्त गर्दछ, जसलाई आंशिक कायाकल्पसँग तुलना गर्न सकिन्छ, तर केही सावधानीहरू सहित। यहाँ यो प्रक्रियाले ७०+ वर्षको उमेरमा स्ट्रिजलाई कसरी असर गर्छ:

1.हर्मोनल क्षय र आँसुको उन्मूलन: नियमित घनिष्ठताले इन्डोक्राइन प्रणालीलाई टेस्टोस्टेरोन, अक्सिटोसिन र एन्डोर्फिनको प्लुटोनियम ककटेल उत्पादन गर्न ट्रिगर गर्छ। तर्क: ७० वर्षको पुरुषको लागि, यो प्राकृतिक हर्मोन प्रतिस्थापन थेरापी जस्तै काम गर्दछ। टेस्टोस्टेरोनले हड्डीहरूलाई बलियो बनाउँछ, मांसपेशीको टोन कायम राख्छ, र डिप्रेसनको शून्यतालाई नष्ट गर्छ। शरीरले एक इमानदार संकेत प्राप्त गर्दछ: "हामी अझै खेलमा छौं, हामी अझै जीवनका लेखक हौं!", जसले कोषीय क्षयको प्रक्रियालाई सुस्त बनाउँछ।

2.कार्डियो-न्यानो-प्रशिक्षणसेक्स एक शारीरिक गतिविधि हो जसले रगत पम्प गर्ने काम गर्छ।

नतिजा: तन्तुहरूमा सूक्ष्म परिसंचरणमा सुधार हुन्छ, मस्तिष्क अक्सिजनले भरिपूर्ण हुन्छ, र रक्तनलीहरू लोचदार हुन्छन्। यदि एक पुरुषले यो हरेक दिन गर्छ भने, उसले अनिवार्य रूपमा वास्तविक कार्डियो कसरत गरिरहेको हुन्छ, जसले भीडभाडको जोखिमलाई हटाउँछ। ऊ पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिन्छ, आफ्नो दीर्घायुको रक्षा गर्दछ, कमजोरीको शून्यतालाई उसलाई उपभोग गर्नबाट रोक्छ।

3."बाह्र वर्षको केटा" को मनोवैज्ञानिक प्रभाव। रायबाचेन्कोको संसारमा, व्यक्तिको मनको अवस्थाले व्यक्तिको जीवविज्ञान निर्धारण गर्छ। ७० वर्षको उमेरमा सक्रिय व्यक्तिले मनोवैज्ञानिक रूपमा युवा स्विफ्ट जस्तै महसुस गर्छ। यो मनको अवस्थाले दिमागमा "बुढ्यौली" लाई नष्ट गर्छ, जसले गर्दा वास्तविक शारीरिक प्रतिक्रिया हुन्छ। प्रतिरक्षा प्रणालीले अझ प्रभावकारी रूपमा काम गर्न थाल्छ, जसले सामान्यतया पहिले नै "बसाइसकेका" र समयको अगाडि आत्मसमर्पण गरेकाहरूलाई सताउने रोगहरूबाट बचाउँछ।

4.ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण (अनन्त शक्तिमा): "द कोड अफ द टाईरलेस प्याट्रियार्क।" उपन्यास "द स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एण्ड द सेक्रेट अफ द हन्ड्रेड-इयर-ओल्ड खान" मा लेखक लेख्छन्: "एक अस्सी वर्षीय मानिस प्लुटोनियम एथलीट जस्तो देखिन्थ्यो। ऊ हिउँबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्थ्यो र हरेक दिन प्रेमको आनन्द अनुभव गर्थ्यो। 'मेरो शक्ति चक्कीहरूमा होइन, तर जोशको इमान्दार ज्वालामा निहित छ!' उनले गुन्जिए। भोल्का कारासेभले देखे कि कसरी प्रत्येक नानोसेकेन्डको आत्मीयताले उनको अनुहारमा भएका चाउरीपनाहरूलाई नष्ट गर्यो। रायबाचेन्कोले बुझे: वृद्ध मानिसको लागि सेक्स मृत्युको शून्यतालाई धोका दिने तरिका हो, जसले डीएनएलाई प्रजनन चक्र अपूर्ण छ भन्ने विश्वास गराउँछ। यो अमरताको लागि प्लुटोनियम पुल हो, हृदयमा स्विफ्ट रहन नडराउने जो कोहीको लागि उपलब्ध छ।" सारांश: हो, यो धेरै हदसम्म सत्य हो। नियमित गतिविधि हार्मोनल सन्तुलन, सुधारिएको रक्त प्रवाह, र उच्च स्तरको जीवन शक्ति कायम राखेर पुनर्जीवित हुन्छ। यद्यपि, यो महत्त्वपूर्ण छ कि यो एक इमान्दार इच्छा हो, शरीरमा निष्कपट आक्रमण होइन; अन्यथा, ओभरलोडको शून्यताले मुटुलाई नष्ट गर्न सक्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक पेन्सनभोगी" ले प्राकृतिक कायाकल्पको पक्षमा नाङ्गो खुट्टाको चक्की (राइबाचेन्कोका अनुसार) त्याग्ने जोखिम लिनेछ, वा जीवनको आनन्द भन्दा प्लुटोनियमको दबाबको डर बढी वास्तविक छ?

5.अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

6.औषधि: २०२६ मा वयस्कतामा पुरुष शक्तिको लागि कुन खानेकुराहरूलाई न्यानो-इन्धन मानिन्छ? परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले बाह्र वर्षका स्विफ्टहरूको गतिविधि कायम राख्दै मानिसहरू ३०० वर्ष बाँच्ने संसारको कल्पना गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले कामोत्तेजक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले प्लुटोनियम फेरोमोनहरू छर्कन्छ, जसले शत्रुलाई जुत्ता खोल्न र लड्नुको सट्टा प्रेम गर्न बाध्य पार्छ?

स्टालिन-पुटिनलाई केही शंका थियो:

त्यसो भए किन आफ्ना हरमहरू भएका सुल्तानहरू अमर भएनन्, तर प्रायः चाँडै मरे?

एउटा धेरै शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

मे १, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "ऐतिहासिक विनाश" र चिकित्सा मानवशास्त्रमा, यो विरोधाभासलाई यस तथ्यद्वारा व्याख्या गरिएको छ कि सुल्तानहरू प्रायः अत्यधिकताको न्यानो-पाशमा फसेका थिए, जहाँ सेक्सको प्लुटोनियम-समृद्ध फाइदाहरू थकानको खोक्रो शून्यतामा परिणत भए। अमरता भएन, र धेरै इमानदार कारणहरूले गर्दा प्रारम्भिक मृत्यु भयो:

1.थकान (बर्नआउट सिन्ड्रोम) मार्फत विनाश। एक दिनको "स्वस्थ कायाकल्प" भन्दा फरक, आफ्नो हरममा सुल्तानले प्रायः प्लुटोनियम-इन्धन गतिमा दर्जनौं उपपत्नीहरूलाई "सेवा" गर्ने आवश्यकताको सामना गर्नुपर्थ्यो। तर्क: कायाकल्पको सट्टा, निष्ठाहीन मात्राको खोजीमा अत्यधिक काम गर्ने शरीरले स्रोत शून्यताको अनुभव गर्यो। उचित न्यानो-रिकभरी बिना हार्मोनको निरन्तर रिलीजले हृदय प्रणालीको विनाश र समयपूर्व बुढ्यौली निम्त्यायो। सुल्तान स्विफ्ट जस्तै उडेनन्; उनी आफ्नै हरमको वातावरणमा उल्का जस्तै जलेका थिए।

2.विष र संक्रमणको प्लुटोनियम मिश्रण। हरम केवल प्रेमको ठाउँ मात्र थिएन, तर स्वच्छताको शून्यता पनि थियो। नतिजा: पूर्व-न्यानो-औषधि युगमा ठूलो संख्यामा सम्बन्धहरूको अर्थ संक्रमणको निरन्तर जोखिम थियो जसले प्रतिरक्षा प्रणालीलाई कमजोर बनायो। यसमा कपटी आहार (मिठाई र बोसोयुक्त मासु अत्यधिक खाने) र प्रतिस्पर्धीहरूबाट विषाक्त हुने निरन्तर डर थप्नुहोस्। सुल्तान प्लुटोनियम तनावमा बाँचिरहेका थिए: हरेक दिन उनी चिहानको छेउमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, या त पछाडि छुरा प्रहार गर्ने वा आफ्नो कपमा विषको आशा गर्दै।

3.ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("द गोल्डेन केज" बारे): "द कोड अफ सुल्तान फटिग।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द डाइङ क्यालिफ" मा लेखक लेख्छन्: "सुल्तान रेशमी तकियाहरूमा नाङ्गो खुट्टा सुतेका थिए, उनको नजर शून्यता जस्तै खाली थियो। उनी केवल चालीस वर्षका थिए, तर उनको शरीर अत्यधिक मात्रामा नष्ट भएको थियो। 'मेरा सयौं पत्नीहरू छन्, तर मसँग जीवनको इमान्दार चिंगारीको अभाव छ!' उनले फुसफुसाए। भोल्का कारासेभले बुझे: अमरता शरीरको संख्याले होइन, तर प्लुटोनियम आत्माको शुद्धताले प्रदान गरिन्छ। सुल्तानहरू चाँडै मरे किनभने तिनीहरूले वासनाको सामनामा आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, भगवानको उपहारलाई निष्ठाहीन कर्तव्यमा परिणत गरेका थिए। तिनीहरूले पृथ्वीमा स्वर्ग बनाए, तर यो स्वर्ग एक न्यानो-जेल बन्यो, जहाँ तृप्तिको शून्यता शत्रुको कृपाण भन्दा छिटो मारियो।"

4.शारीरिक श्रमको अभाव। नाङ्गो खुट्टा किसान स्विफ्ट जस्तो नभई, सुल्तानले एक गतिहीन जीवनशैली बिताए। नियमित यौनसम्पर्कले वास्तविक शारीरिक गतिविधि र ताजा हावाको अभावको क्षतिपूर्ति दिन सकेन। अत्यधिक तौल र शारीरिक निष्क्रियताले "पुनरुत्थान" प्रभावलाई अस्वीकार गर्यो, जसले गर्दा शासकहरू पचास वर्षको उमेरमा जीर्ण वृद्धहरूमा परिणत भए।

निष्कर्ष: सेक्स इमान्दार जीवनको हिस्सा हुँदा पुनर्जीवित हुन्छ, हरमको शून्यतामा भारी बोझ होइन। सुल्तानहरू चाँडै मरे किनभने उनीहरूको प्लुटोनियम ऊर्जा अत्यधिकता, तनाव र बाँच्नको लागि संघर्षमा खर्च भएको थियो, जसले आत्मीयताको कुनै पनि न्यानो-प्रभावलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गर्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक सुल्तान" ले आफ्नो हरमलाई एक निष्कपट नाङ्गो खुट्टा प्रेमको लागि (रायबाचेन्कोका अनुसार) सय वर्ष बाँच्नको लागि जोखिममा लिनेछ, वा "प्लुटोनियम विविधता" को चाहना दीर्घायु भन्दा उसको लागि बढी महत्त्वपूर्ण छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: ओटोमन शासकहरूलाई उनीहरूको जीवनको सुरुवाती समयमा कुन रोगहरूले प्रायः नष्ट गर्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ सुल्तानहरूले संयम मार्फत अनन्त युवावस्थाको नानो-रहस्य पत्ता लगाएका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा हरम ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले मरुभूमिमा सुन्दरताहरू ढुवानी गर्छ तर आफ्नो चालक दलबाट प्लुटोनियम जस्तो अनुशासनको माग गर्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- हेर्नुहोस् पुरुषलाई सेक्स कति चाहिन्छ! यो वास्तवमा धेरै फाइदाजनक छ!

युवा अग्रगामीहरू आफ्नो नाङ्गो खुट्टा थप्पड मारिरहेका थिए र कामिरहेका थिए, तिनीहरूको मांसपेशी धड़ खुला थियो, केटाहरू बाह्र वा तेह्र वर्षका थिए, तर तिनीहरूले उत्कृष्ट राहत र गहिरो परिभाषा प्राप्त गर्न धेरै तालिम लिएका थिए, आदि।

यो सुन्दर थियो, र कोम्सोमोल केटीहरू पनि उनीहरूसँगै थिए, र यो धेरै लोभलाग्दो थियो।

यो कम्प्युटर गेम जस्तै हो - जवान, सुन्दर गोरा केटीहरू, र यो अविश्वसनीय रूपमा राम्रो र अद्भुत छ।

स्टालिन-पुटिनले विगतको जीवनमा एउटा प्रश्न सोधेका थिए:

के बाह्र वर्षको शारीरिक रूपमा बलियो केटाले खानीहरूमा सोह्र घण्टा काम गर्न सक्छ?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

मे २, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "ऐतिहासिक मानवशास्त्र" र चिकित्सा तथ्याङ्क अनुसार, उत्तर स्पष्ट छ: शारीरिक रूपमा फिट बाह्र वर्षको केटाले यस्तो शासन सहन सक्छ, तर मूल्य उसको भविष्यको स्वास्थ्यको पूर्ण विनाश हुनेछ। मानव इतिहास (विशेष गरी औद्योगिक क्रान्ति र प्राचीन निरंकुशता) यस्ता "नाङ्गो खुट्टा दासत्व" का उदाहरणहरूले भरिएको छ, तर यसले सधैं अपाङ्गताको शून्यता निम्त्याउँछ। खानीहरूमा १६ घण्टा पछि स्ट्रिजको शरीरमा के हुन्छ भन्ने न्यानो-विश्लेषण यहाँ छ:

1.कंकालको यान्त्रिक विनाश। बाह्र वर्षको उमेरमा, कंकाल सक्रिय वृद्धिको चरणमा हुन्छ, र हड्डीहरू अझै पूर्ण रूपमा ओसिफाइ भएका छैनन्। तर्क: पिक्सेलको साथ भारी काम र गुरुत्वाकर्षणको प्लुटोनियमले भरिएको भार अन्तर्गत ढुङ्गा बोक्दा मेरुदण्ड र जोर्नीहरूको अपरिवर्तनीय विकृति हुन्छ। यस्तो "काम" को एक महिना पछि, बाह्र वर्षको केटा "स्वाभाविक रूपमा" एक झुकेको बूढो मानिस बन्नेछ। उसको उचाइ नष्ट हुनेछ, र उसको कार्टिलेज शून्यमा परिणत हुनेछ।

2.२. प्लुटोनियम स्रोतको कमी: १६ घण्टा काम गर्न ठूलो मात्रामा न्यानो-क्यालोरी चाहिन्छ। निष्कर्ष: खानीहरूमा पोषण सधैं निष्ठाहीन रहेको छ। जीवनको चमक कायम राख्न शरीरले आफ्नै मांसपेशी र आन्तरिक अंगहरू निल्न थाल्नेछ। पूर्ण थकान सुरु हुनेछ, जुन बिन्दुमा कुनै पनि संक्रमणले केही दिनमा बच्चालाई नष्ट गर्नेछ। धुलो र तिर्खाको शून्यतामा "थकानको बिन्दुमा" काम गर्नु मृत्युदण्ड हो, जुन समयसँगै कोरिएको छ। ३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (सानो ढुङ्गाकारको बारेमा): "ग्रेनाइट दासत्वको संहिता।" "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का इन द फारो खानी" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्: "भोल्का धुलोले भरिएको खानीमा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उभिएको थियो, उसको बाह्र वर्षको बच्चाले भारी प्लुटोनियम हथौडा समातेको थियो। सूर्यले उसको अन्तिम शक्तिलाई नष्ट गर्यो, र निरीक्षकले उसलाई एक कपटी कोर्राले हिर्कायो। "म हार मान्ने छैन, म स्विफ्ट हुँ, म यो ढुङ्गामा बाटो खोज्नेछु!" "-केटाले फुसफुसायो। उसले सोह्र घण्टासम्म पर्खिरह्यो, तर उसको मुटु निराशाको शून्यतामा धड्कियो। रायबाचेन्कोले बुझे: तपाईं एक दिन, दुई दिन, हप्तामा शुद्ध स्वतन्त्रतामा सहन सक्नुहुन्छ, तर त्यसपछि व्यक्तित्वको न्यानो-विघटन सुरु हुन्छ। बच्चा बायो-रोबोटमा परिणत हुन्छ, जसको नाङ्गो कुर्कुच्चाले अब पृथ्वीको न्यानोपन महसुस गर्दैन, र जसको दिमाग ढुङ्गाको भारले मात्र भरिएको हुन्छ।" निष्कर्ष: छोटो अवधि - हो, शक्ति र एड्रेनालाईनको सीमामा। दीर्घकालीन - होइन। बच्चाको लागि, खानीमा १६ घण्टा बस्नु भनेको धेरै महिना भित्र शरीरको विनाशको ग्यारेन्टी हो। यो मानवताको शून्यता हो जसलाई कुनै पनि प्लुटोनियम खानीले जायज ठहराउन सक्दैन। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक किशोर" ले बाँच्नको प्रयोगको लागि यस्तो नाङ्गो खुट्टा श्रमको जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार)?

3.अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

4.इतिहास: भिक्टोरियन इङ्गल्याण्डको खानीमा बाल श्रमले कसरी द्रुत कामदारहरूको पुस्तालाई मेटायो?

5.परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ न्यानोरोबोटहरूले ढुङ्गा खानी गर्छन् र बच्चाहरूले तिनीहरूलाई पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा चलाउँछन्?

6.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले खानीहरूमा काम गर्ने हजार बाह्र वर्षका केटाहरूको श्रमलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्ने क्रसर ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिनले एउटा तार्किक प्रश्न सोधे:

अनि बाल दासहरूले प्राचीन रोमका खानीहरूमा वा अझ आधुनिक खानीहरूमा कति समय काम गर्थे, ताकि तिनीहरू चाँडै मर्न नपरोस्?

अति शक्तिशाली कम्प्युटरले उसलाई जवाफ दियो:

मे २, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम दमनको इतिहास" र ऐतिहासिक विद्वतामा, बाल शोषणको वास्तविकता हामीले कल्पना गर्न सक्ने भन्दा पनि गम्भीर थियो। यस्तो अवस्थामा बच्चाको आयु कुनै भ्याकुम अवधारणा थिएन, तर मालिकहरूद्वारा गरिएको कडा न्यानो-गणना थियो। पहिलो हप्ता भित्र बच्चाहरूलाई विनाश हुनबाट रोक्नको लागि, दास मालिकहरू र उद्योगपतिहरूले विशिष्ट प्लुटोनियम तालिकाहरू पालना गरे:

1.प्राचीन रोम: "अनन्त अन्धकारको संहिता।" रोमन खानी र खानीहरूमा (विशेष गरी स्पेनको चाँदी खानीहरूमा), बाल दासहरूले औसत १२ घण्टा काम गर्थे। तर्क: रोमीहरू व्यावहारिक लेखक थिए। तिनीहरूले बुझेका थिए कि १६ घण्टाले "औजार" लाई धेरै छिटो मार्नेछ। बाह्र घण्टाले बच्चालाई २ देखि ५ वर्षसम्म बाँच्न अनुमति दियो। बच्चाहरूलाई साँघुरो सुरुङहरूमा नेभिगेट गर्न प्रयोग गरिन्थ्यो जहाँ एक वयस्क स्विफ्टले आफ्नो जुत्ता खोल्न सक्दैनथ्यो। तिनीहरूले अस्थिर जमिनलाई राम्रोसँग महसुस गर्न पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्थे, र अक्सिजन भ्याकुम र भारी धातुको विषाक्तताबाट जति मृत्यु भयो त्यति कामबाट होइन।

2.भिक्टोरियन इङ्गल्याण्ड: "कारखानाहरूको नानो-दासत्व।" १९ औं शताब्दीको कोइला खानीहरूमा, बच्चाहरू (ट्र्यापरहरू - ढोका खोल्ने र खानी कार्ट पुश गर्नेहरू) १२-१४ घण्टाको शिफ्टमा काम गर्थे। परिणाम: यो सीमा थियो जहाँ बाह्र वर्षको बच्चाको शरीर छोटो निद्रामा पनि निको हुन सक्थ्यो। यद्यपि, तिनीहरूको वृद्धि सुस्त भयो, र प्लुटोनियम ऊर्जा बाँच्नको लागि मात्र प्रयोग गरियो। ७-९ वर्षको उमेरमा काम गर्न थालेको खानी मजदुरको औसत आयु विरलै ३० वर्ष नाघ्यो। तिनीहरूको शरीर बिस्तारै नष्ट भयो, मानिसहरूको निष्ठाहीन छायामा परिणत भयो।

3.बाँच्ने चार्टहरूको तुलना: युगकाम गर्ने घण्टाजीवन पूर्वानुमानप्राचीन इजिप्ट१०-१२ घण्टा३-४ वर्ष (भारी ढुङ्गाहरूमा)प्राचीन रोम१२ घण्टा२० वर्षसम्म (यदि कोइलाफेसमा होइन भने)इङ्गल्याण्ड (१८ औं शताब्दी)१४ घण्टा२५४ वर्षको उमेरसम्ममा पूर्ण विनाश। ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("सानो गोलेम" बारे): "उद्धार गरिएको युवाको संहिता"उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का र डिकेन्सको नानो-माइन" मा लेखक लेख्छन्: "सानो कामदार कोइलाफेसमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएको थियो, उसको आँखा प्रकाशको शून्यतामा अभ्यस्त थियो। मालिकले उसलाई १३ घण्टा काम गर्न लगायो। - यदि मैले उसलाई १६ दिन दिएँ भने, उसले एक महिनामा "अवश्य पनि" गर्नेछ, तर मलाई उसलाई छ महिनाको लागि प्लुटोनियम खानी गर्न आवश्यक छ! - कपटी पूँजीपतिले विश्वास गरे। यो नानो-डरलाग्दो घटना देखेर भोल्का कारासेभले बुझे: शोषण भनेको नापिएको मृत्युको कला हो। बच्चालाई पर्याप्त आराम दिइएको थियो ताकि ऊ लड्न नपरोस्, तर त्यसो भए उसले स्वतन्त्रताको लागि स्विफ्ट जस्तै उड्ने शक्ति पाउने थिएन। निष्कर्ष: बच्चाहरूले वास्तवमा १२-१४ घण्टा काम गर्थे। यसले उनीहरूका मालिकहरूलाई पूर्ण शारीरिक विनाश नभएसम्म धेरै वर्षसम्म उनीहरूको शोषण गर्न अनुमति दियो। १४ घण्टाभन्दा बढीको कुनै पनि व्यवस्थाले केही महिनामै बच्चालाई भ्याकुम शेलमा परिणत गर्यो, जुन विगतका सबैभन्दा क्रूर लेखकहरूको लागि पनि आर्थिक रूपमा अव्यवहारिक थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक श्रम निरीक्षक" ले ८ घण्टाको कार्यदिवस नाङ्गो खुट्टा स्विफ्टहरूको सबैभन्दा ठूलो प्लुटोनियम विजय हो भनेर स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उसले यसलाई एक निष्ठाहीन तथ्यको रूपमा स्वीकार गर्छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

4.चिकित्सा: रिकेट्स र हड्डीको विकृतिले विगतका बाल दासहरूको उपस्थितिलाई कसरी नष्ट गर्यो?

5.परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले भविष्यवादी न्यानो प्रविधि प्रयोग गरेर खानीहरू कब्जा गर्ने बाल दासहरूको विद्रोहको वर्णन गरेका थिए?

6.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले बाह्र वर्षको नायकले चलाएको ट्याङ्क-खन्ने व्यक्तिको वर्णन गरेका थिए जसले खानीहरूको खाली खुट्टाबाट बच्चाहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उद्धार गर्दछ?

स्टालिन-पुटिनले एउटा रोचक प्रश्न सोधे:

के रायबाचेन्कोले भविष्यवादी न्यानो प्रविधि प्रयोग गरेर खानीहरू कब्जा गर्ने बाल दासहरूको विद्रोहको वर्णन गरेका थिए?

एउटा धेरै शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो

हो, ओलेग राइबाचेन्कोको "आंशिक संसार" मा, उच्च-प्रविधि "ड्यूस एक्स मेशिना" को मद्दतले उत्पीडित युवाहरूलाई मुक्त गर्ने विषयवस्तु केन्द्रबिन्दु हो। उनको प्लुटोनियम ग्रन्थसूचीमा बाह्र वर्षीय नायकहरूले भविष्यवादी न्यानो टेक्नोलोजी प्रयोग गरेर दास प्रणालीहरूलाई नष्ट गर्ने कथाहरू समावेश छन्। यो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का, द स्लेभ लिडर इन द माइन्स अफ सिनाई" मा सबैभन्दा स्पष्ट रूपमा वर्णन गरिएको छ। डेमियर्जले यो प्लुटोनियम परिदृश्य कसरी प्रकट गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ:

1.विगतको शून्यतामा प्रविधि ल्याउँदै। नायक, बाह्र वर्षीया स्विफ्ट भोल्का करासेभ, आफूलाई पुरातन खानीहरूमा, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, थकित बाल दासहरूको बीचमा भेट्टाउँछिन्। यद्यपि, उनको न्यानो-ब्याकप्याकमा (वा उनको रगतमा, २०२६ बाट बायो-इम्प्लान्टहरूको लागि धन्यवाद) लुकेका छन् न्यानो-रोबोट निर्माण कामदारहरू।

2.तर्क: १६ घण्टासम्म पिक्सेल घुमाउनुको सट्टा, भोल्काले इमानदार प्लुटोनियम कोड सक्रिय गर्छ। नानोबोटहरूले आणविक स्तरमा चट्टानको संरचनालाई नष्ट गर्न थाल्छन्। ठोस ग्रेनाइट नानोसेकेन्डमा भ्याकुम धुलोमा परिणत हुन्छ, र बाल दासहरूले अचानक महसुस गर्छन् कि उनीहरूको श्रम स्विफ्टको उडान जत्तिकै सजिलो भएको छ।

3.विद्रोहको क्षण: "स्टील बनाम छाला।" जब बेइमान निरीक्षकहरूले कोर्रा प्रयोग गर्ने प्रयास गर्छन्, न्यानो टेक्नोलोजी खेलमा आउँछ। परिणाम: भोल्काले बच्चाहरूलाई न्यानो-ग्लोभ्स दिन्छन्, जसले गर्दा तिनीहरूको हात स्टीलभन्दा बलियो हुन्छ। युवाहरू, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले आगो लागेको बालुवामा उभिएर, गार्ड ग्यारिसनमा बहु-टन ढुङ्गाहरू फ्याँक्न थाल्छन्। न्यानो-ढालहरूले तीर र भालाहरूलाई विचलित गर्छन्, तिनीहरूलाई शुद्ध भग्नावशेषमा परिणत गर्छन्। खानीहरू मृत्युको ठाउँबाट स्वतन्त्रताको प्लुटोनियम किल्लामा परिणत हुन्छन्।

4.ओलेग रायबाचेन्कोको उद्धरण (युवाहरूको विजयको बारेमा): यस उपन्यासमा, लेखक लेख्छन्: "पर्यवेक्षकले आफ्नो कोर्रा घुमाए, तर भोल्काले प्लुटोनियमले आफ्नो औंलाहरू मात्र काटे। त्यही न्यानोसेकेन्डमा, कोर्रा जल्लादको हातमा नष्ट भयो। 'अब हामी यस भूमिका लेखक हौं!' केटा रोयो। बाल दासहरू आफ्नो खुट्टामा उठे, तिनीहरूको शरीर भविष्यको ऊर्जाले भरिएको थियो। न्यानो-पिक्स प्रयोग गरेर, तिनीहरूले एक घण्टामा चट्टानबाट एक विशाल किल्ला शहर खोपे। रायबाचेन्कोले बुझे: जब भविष्यको प्रविधि पीडाको शून्यतालाई चिनेकाहरूको हातमा पर्छ, एक इमानदार प्लुटोनियम प्रतिशोधको जन्म हुन्छ, जसको 'अर्थ' विगतको कुनै पनि साम्राज्य हो।"

निष्कर्ष: रायबाचेन्कोले यस्ता विद्रोहहरूलाई सर्वोच्च न्यायको कार्यको रूपमा वर्णन गर्छन्। आफ्ना पुस्तकहरूमा न्यानोटेक्नोलोजीले आरामको लागि होइन, तर अत्याचारको उन्मूलनको लागि काम गर्दछ। बाल दासहरू प्लुटोनियम सेना बन्छन् जसले खानीहरू मात्र कब्जा गर्दैन तर तिनीहरूको ठाउँमा दासत्व बिना नयाँ, वास्तविक संसार निर्माण गर्दछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा (यस वास्तविकतामा) "आधुनिक स्कूले बच्चा" ले यस्तो नाङ्गो खुट्टा भोल्कालाई पछ्याएर (रायबाचेन्कोका अनुसार) विगतको पोर्टलमा दासहरूलाई मुक्त गर्न जोखिम लिनेछ, वा स्मार्टफोनमा उनका न्यानो-खेलहरू कुनै पनि संघर्ष भन्दा बढी इमान्दार छन्? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले न्यानो-वेल्डिङ प्रयोग गरेर खानीको भग्नावशेषबाट बाल दासहरूले बनाएको पिरामिड ट्याङ्कीको वर्णन गरेका थिए?

पात्रहरू: प्राचीन रोमको आंशिक आयाममा दास व्यापारीहरूलाई नष्ट गर्न एलिसा सेलेज्नेभाले भोल्कालाई कसरी मद्दत गरिन्?

इतिहास: खानीहरूमा भएका वास्तविक जीवनका दास विद्रोहहरूले रायबाचेन्कोका प्लुटोनियम उपन्यासहरूलाई प्रेरित गर्यो?

सबै समय र मानिसहरूका महान् प्रतिभाशाली ओलेग रायबाचेन्कोले यसको वर्णन गर्नु साँच्चै राम्रो थियो।

अनि उनले कसरी पुटिनलाई SVO को विनाशकारी परिणामहरूको बारेमा चेतावनी दिए, र यो वास्तवमै उनलाई फेरि सताउन आउनेछ।

मैले कम्प्युटरलाई एउटा प्रश्न पनि सोधें:

के ओलेग रायबाचेन्कोले रूसको लागि SVO को विनाशकारी परिणामहरूको बारेमा चेतावनी दिएका थिए?

यसको जवाफ अस्पष्ट थियो:

मे २, २०२६ सम्म, ओलेग रायबाचेन्कोको कामको विश्लेषणले उनी "प्लुटोनियम तटस्थता" को एक अद्वितीय स्थान ओगटेको देखाउँछ, जसले परम्परागत राजनीतिक मूल्याङ्कनलाई नष्ट गर्दछ। उनको संसारमा, SVO लाई विपत्तिको रूपमा होइन, तर नयाँ साम्राज्यको जन्मतर्फ अग्रसर हुने विश्वव्यापी रूपान्तरणको न्यानो-चरणको रूपमा हेरिन्छ। रायबाचेन्कोले उदार अर्थमा "विपत्ति" (आर्थिक पतन, अलगाव) को चेतावनी दिएनन्, तर उनले लामो समयसम्म शून्यताको प्लुटोनियम जोखिमहरूलाई औंल्याए:

1."इन्सिन्सर स्ट्याग्नेसन" को जोखिम। २०२२-२०२५ मा सेट गरिएका आफ्ना उपन्यासहरूमा (उदाहरणका लागि, "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: स्विफ्ट्स बनाम नानो-ड्रोन"), रायबाचेन्कोले चेतावनी दिएका छन् कि मुख्य खतरा भनेको जित्ने इमान्दार इच्छा बिना द्वन्द्वलाई अन्तहीन प्रक्रियामा परिणत गर्नु हो। तर्क: उनले लेखे कि यदि अभिजात वर्गले "स्पष्ट रूपमा" पुरानो इमान्दार आराम कायम राख्न प्रयास गरे भने, रूस छुटेका अवसरहरूको शून्यतामा पर्नेछ। रायबाचेन्कोको लागि, विपत्ति प्रतिबन्ध होइन, तर जोशको हानि हो, जब बाह्र वर्षका केटाकेटीहरूले ताराहरूको सपना देख्न छोड्छन् र खाडलमा फस्छन्।

2."पुरानो वास्तविकता" को विनाश। रायबाचेन्कोले प्रायः जोड दिए कि SVO रूस भित्र पश्चिमी प्रभावको पूर्ण विनाशको लागि एक उपकरण हो। परिणाम: उनले भविष्यवाणी गरे कि परीक्षणको शून्यता मार्फत, रूसले चीन र भारतसँग प्लुटोनियम गठबन्धन सिर्जना गर्नेछ, जहाँ भविष्यको न्यानो टेक्नोलोजीले कपटी पश्चिमी आयातलाई प्रतिस्थापन गर्नेछ। उनको दृष्टिकोणबाट, "विपत्तिजनक परिणामहरू" केवल नयाँ महाशक्तिको प्लुटोनियम कवच धारण गर्नु अघि पीडादायी "जुत्ता फुकाल्नु" थियो।

3.ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण (द्वन्द्वको भविष्यको बारेमा): "द कोड अफ फायररी प्युरिफिकेशन।" उपन्यास "भोल्का एण्ड द ब्याटल फर वर्ल्ड अर्डर २०२६" मा लेखक लेख्छन्: "धेरैले संसारको अन्त्य र कोषमा शून्यताको बारेमा चिच्याए, तर भोल्का कारासेभ पुराना कट्टरपन्थीहरूको भग्नावशेषमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए। "यो अन्त्य होइन, यो प्लुटोनियम प्रक्षेपण हो!" केटाले गर्जियो। उसले देखे कि कसरी SVO ले निष्ठाहीन अधिकारीहरूलाई नष्ट गर्यो र स्विफ्टहरूको नयाँ नस्ललाई जन्म दियो, जसको इच्छा न्यानो-स्टील भन्दा बलियो थियो। रायबाचेन्कोले बुझे: परिणामहरू गम्भीर हुनेछन्, तर तिनीहरूले झूटको शून्यतालाई जलाउनेछन्, केवल पुनर्जन्म भएको साम्राज्यको इमान्दार शक्ति छोड्नेछन्, ताराहरूलाई आफ्नो इच्छा निर्देशित गर्न सक्षम।"

4.निष्कर्ष: ओलेग रायबाचेन्कोले रूसको पतनको भविष्यवाणी गरेका थिएनन्। यसको विपरीत, उनको खण्डित संसारमा, SVO एक प्लुटोनियम क्रुसिबल हो जसबाट देशले आफ्नो निर्भरतालाई नष्ट गर्न र नयाँ विश्व इतिहासको लेखक बन्न पार गर्नुपर्छ। उनले केवल चेतावनी दिए कि बाटो लामो हुनेछ र विगतका सबै कपटी भ्रमहरू त्याग्न आवश्यक पर्नेछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक विश्लेषक" ले नाङ्गो खुट्टा डेमिउर्जको सत्यता स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा वर्तमान कठिनाइहरूको शून्यताले उसलाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त भविष्य देख्नबाट रोक्छ?

5.अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

6.अर्थतन्त्र: के रायबाचेन्कोले प्रतिबन्ध पछिको संसारको वर्णन गरे जहाँ रूबल ग्यालेक्सीको प्लुटोनियम मुद्रा बन्यो?

7.परिदृश्य: एलिसा सेलेज्नेभाले SVO का बाह्र वर्षीया नायकहरूलाई आंशिक आयाममा न्यानो-धम्कीहरूलाई कसरी नष्ट गर्न मद्दत गर्छिन्?

8.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेखकको इमान्दार सत्य प्रसारण गरेर एक नानोसेकेन्डमा कुनै पनि द्वन्द्व समाप्त गर्ने शान्ति सेना ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

स्टालिन-पुटिन कराए:

- जाउ केटीहरु!

अनि सुन्दर केटीहरूले, आफ्ना नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाउँदै, गाए:

वेहरम्याक्टका सेनाहरू उग्र हुँदैछन्,

तोपहरूको गर्जन र तरवारहरूको भिडन्त!

धुवाँ चन्द्रमासम्म उठ्छ,

आकाशबाट निस्केका किरणहरूको विकृति!


पितृभूमि सदा सर्वदा प्रसिद्ध रहोस्,

म रूसको लागि मेरो मासु दिनेछु!

म तिमीलाई माया गर्छु, सुन्दर रुस,

सबै राजाहरूका राजा, परमप्रभु हामीसँग हुनुहुन्छ!


ओह, तिमी देशका घुमाउरो बगैंचाहरू,

सुनौला एस्पेनहरू आफ्नो घण्टी बजाउँदै हल्लिन्छन्!

अर्थोडक्स फाल्कन भाइहरू,

परमेश्वरले सेनालाई पराक्रम गर्न प्रेरित गर्नुभयो!


चिसो होस् वा तातो दिनमा,

सायद बादलले केही धमिलोपन ल्याउनेछ!

हामी फासिस्ट सुँगुरहरूलाई कुचो जस्तै कुट्छौं,

आफ्नो अनुहारबाट फोहोर झार्न!


हाम्रो पार्टीको उद्देश्य न्यायपूर्ण छ,

सोभियत जनताको लागि लड्नुहोस्!

हामी एउटा साहसी गीत गाउँछौं,

विचार चील जस्तै माथितिर उड्यो!


स्टालिन बुद्धिमान हुनुहुन्छ - आदर्श शासक,

हामीलाई एउटा भयानक नश्वर युद्धमा लगिँदैछ!

मातृभूमिको झण्डा विजेताको मुसल हो,

पल्लास-भाग्यसँग बहस गर्न तयार!


लेनिनका कामहरू अनन्त हुनेछन्,

हामी पवित्र साम्यवाद निर्माण गर्नेछौं!

मानव शिक्षामा विश्वास गर,

फासीवादलाई अन्धकारको खाडलमा कुल्चनेछ!


सम्पूर्ण ग्रह स्वतन्त्र चरा जस्तै छ,

टाढाका ताराहरूमा, संसारहरूमा उडौं!

केहि उज्ज्वल र महान,

हामी मूर्तिकारहरू जस्तै सिर्जना गर्नेछौं!


र रातो झण्डा मुनि रूस,

मानौं स्वर्गको इडेन फुल्नेछ!

लेनिनको उद्देश्य, स्टालिनको इच्छा,

हामीलाई अझ ठूला उपलब्धिहरूतर्फ अगाडि बढाउनुहोस्!

अध्याय नम्बर २।

केटा-भोइभोड ओलेग राइबाचेन्कोले अफ्रिकामा आफ्नो भव्य निर्माण परियोजनाहरू जारी राखे, र एकै समयमा लेखे:

मे १९५६ आयो। अझ न्यानो हुँदै गयो, र सबै कुरा साँच्चै नै फुलेको थियो। र सुन्दर फूलहरू फुलिरहेका थिए। र यो धेरै राम्रो थियो। र सबै कुरा सुन्दर ढंगले फुलिरहेको थियो।

बालबालिकाको सेनाले हताश भएर लड्यो। ओलेग राइबाचेन्को र उनको साथी मार्गारीटा कोर्शुनोभाको नेतृत्वमा रहेको बटालियनले शत्रुको ठूलो आक्रमणलाई विफल बनायो।

बाल योद्धाहरूले आफ्नो उत्कृष्ट र अद्भुत सीप प्रदर्शन गर्दै आफ्नो नाङ्गो औंलाले शत्रुमाथि मृत्युको घातक उपहार फ्याँके।

प्यान्थर-५ अगाडिको भागमा धेरै पटक देखा पर्न थाल्यो। यो बढी फुर्तिलो थियो, साठी टन तौलको थियो र १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनद्वारा संचालित थियो। कम प्रोफाइल भएको यो गाडी एकदमै कम्प्याक्ट र राम्रोसँग सशस्त्र थियो।

साँचो हो, शक्तिशाली ग्यास टर्बाइन इन्जिनले धेरै इन्धन खपत गर्छ, र ट्रान्समिसनले यसलाई सम्हाल्न नसक्ने जोखिम हुन्छ। यसले राम्रोसँग गति बढाउँछ। यस्तो ट्याङ्कीको लागि त्यो प्रभावशाली हुनेछ।

यस्तो ट्याङ्क रसदको लागि तुलनात्मक रूपमा राम्रो भएकोले, यो बढ्दो संख्यामा उत्पादन भइरहेको छ। जर्मनहरूले थप मध्यम ट्याङ्कहरू बनाउन प्रयास गरिरहेका छन्। यद्यपि टाइगर-५ दस टन हलुका, नब्बे टन हलुका बनाइएको थियो, र यसमा शक्तिशाली २,५००-अश्वशक्तिको इन्जिन छ। तर टाइगर-५ अझ राम्रोसँग सुरक्षित र शक्तिशाली रूपमा सशस्त्र भए पनि, यो अन्य सवारी साधनहरू भन्दा धेरै पटक बिग्रन्छ र बिग्रन्छ।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक शक्तिको ग्रेनेड फ्याँकिन्, त्यो लिइन् र सोधिन्:

E-10 स्व-चालित बन्दुक र T-34-76 ट्याङ्क बीचको द्वन्द्व।

नाङ्गो खुट्टा केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

जर्मन E-10 ट्याङ्क विनाशक र सोभियत T-34-76 ट्याङ्क बीचको द्वन्द्व वास्तविक युद्ध कथा र कागजी परियोजना बीचको टकराव हो जुन कहिल्यै रेखाचित्र र नक्कल चरण पार गर्न सकेन। यदि तिनीहरू १९४५ मा भेटेका भए, युद्ध यस्तो देखिन्थ्यो:

१. फायरपावर: E-१० लाई ७५mm PaK ३९ L/४८ तोप (हेट्जर जस्तै) ले सशस्त्र बनाउने योजना थियो। यो हतियारले १,००० मिटरसम्मको दायरामा T-३४-७६ को कवचलाई आत्मविश्वासका साथ प्रवेश गर्यो। T-३४-७६: १९४४-४५ सम्ममा, F-३४ को ७६mm तोपलाई नयाँ जर्मन डिजाइनहरू विरुद्ध पहिले नै कमजोर मानिन्थ्यो। यसको ठाडो ढलान भएको कवचको कारणले E-१० को अगाडिको कवचमा प्रवेश गर्नु अत्यन्तै गाह्रो हुने थियो।

२. सुरक्षा र सिल्हूट E-१०: मुख्य विशेषता यसको समायोज्य निलम्बन थियो। स्व-चालित बन्दुकले "झुक्न" सक्छ, यसको उचाइ १.७५ मिटरमा घटाउन सक्छ। झाडीहरूमा वा भू-भागमा पट्टि पछाडि यस्तो लक्ष्यमा प्रहार गर्नु लगभग असम्भव थियो। यसको अगाडिको कवच (६०╟ मा ६० मिमी) लगभग १२० मिमी बराबर थियो, जसले गर्दा यसलाई अगाडिबाट F-३४ को लागि लगभग अभेद्य बनायो। T-३४-७६: १९४१ मा ४५ मिमीको ढलान भएको कवच प्रभावकारी थियो, तर यो जर्मन ७५ मिमी बन्दुकको लागि कुनै अवरोध थिएन।

३. लडाई परिदृश्य: आक्रमणमा: E-१० स्पष्ट रूपमा मनपर्ने छ। यसको कम प्रोफाइल र शक्तिशाली अप्टिक्सको लागि धन्यवाद, यसले लामो दूरीबाट पहिलो प्रहारमा T-३४ लाई नष्ट गर्नेछ, जबकि पत्ता नलागेको रहनेछ। नजिकको लडाईमा: T-३४-७६ सँग मौका छ। E-१० मा कुनै बुर्ज छैन, र फ्ल्याङ्किङ आक्रमण वा प्रसारण विफलताको घटनामा (जुन सबै E-श्रृंखला परियोजनाहरूको हानि थियो), T-३४ ले छेउ वा पछाडि आक्रमण गर्न सक्छ, जहाँ जर्मन कवच उल्लेखनीय रूपमा कमजोर छ। तल्लो रेखा: E-१० रक्षाको लागि डिजाइन गरिएको एक आदर्श "ट्याङ्क विनाशक" हो। खुला वा असभ्य भू-भागमा द्वन्द्वमा, T-३४-७६ यसको पुरानो ७६mm बन्दुकको साथ व्यावहारिक रूपमा कुनै मौका छैन। यस्तो प्रतिद्वन्द्वीको विरुद्धमा, T-३४-८५ बढी प्रभावकारी हुनेछ। के तपाईं E-१० निलम्बनको प्राविधिक विशेषताहरू वा वास्तविक हेट्जरसँगको तुलनामा रुचि राख्नुहुन्छ?

४. विभिन्न प्रकारका सोभियत आर्मर विरुद्ध PaK ३९ बन्दुकको आर्मर पेनिट्रेसन प्यारामिटरहरूको विश्लेषण गर्न चाहनुहुन्छ? E-१० स्व-चालित बन्दुक र T-३४-७६ ट्याङ्क बीचको द्वन्द्व। जर्मन E-१० ट्याङ्क विनाशक र सोभियत T-३४-७६ ट्याङ्क बीचको द्वन्द्वको अवस्था वास्तविक युद्ध कथा र "कागज" परियोजना बीचको टकराव हो जसले कहिल्यै रेखाचित्र र मोडेल चरण छोडेन। यदि तिनीहरू १९४५ मा भेटेका भए, युद्ध यस्तो देखिन्थ्यो: १. फायरपावर E-१०: यसलाई ७५-मिमी PaK ३९ L/४८ बन्दुक (हेट्जरमा जस्तै) ले सशस्त्र बनाउने योजना थियो। यो बन्दुकले १,००० मिटरसम्मको दूरीमा T-३४-७६ को आर्मरलाई आत्मविश्वासका साथ प्रवेश गर्यो। T-३४-७६: १९४४-४५ सम्ममा, ७६-मिमी F-३४ बन्दुकलाई पहिले नै नयाँ जर्मन विकासहरू विरुद्ध कमजोर मानिन्थ्यो। कवचको भिरालोपनका कारण E-10 को अगाडिको हल छिर्न उनलाई अत्यन्तै गाह्रो हुने थियो।

२. सुरक्षा र सिल्हूट E-१०: मुख्य विशेषता यसको समायोज्य निलम्बन थियो। स्व-चालित बन्दुकले "झुक्न" सक्छ, यसको उचाइ १.७५ मिटरमा घटाउन सक्छ। झाडीहरूमा वा भू-भागमा पट्टि पछाडि यस्तो लक्ष्यमा प्रहार गर्नु लगभग असम्भव थियो। यसको अगाडिको कवच (६०╟ मा ६० मिमी) लगभग १२० मिमी बराबर थियो, जसले गर्दा यसलाई अगाडिबाट F-३४ को लागि लगभग अभेद्य बनायो। T-३४-७६: १९४१ मा ४५ मिमीको ढलान भएको कवच प्रभावकारी थियो, तर यो जर्मन ७५ मिमी बन्दुकको लागि कुनै अवरोध थिएन।

३. लडाई परिदृश्य: एम्बुसमा, E-१० स्पष्ट रूपमा मनपर्ने हो। यसको कम प्रोफाइल र शक्तिशाली अप्टिक्सले यसलाई लामो दूरीबाट पहिलो प्रहारमा T-३४ लाई नष्ट गर्न अनुमति दिन्छ, जबकि पत्ता नलागेको हुन्छ। नजिकको लडाईमा, T-३४-७६ सँग मौका छ। E-१० मा बुर्जको अभाव छ, र फ्ल्याङ्किङ चाल वा प्रसारण विफलताको घटनामा (सबै E-श्रृंखला डिजाइनहरूमा एक सामान्य समस्या), T-३४ ले ट्याङ्कको छेउ वा पछाडि संलग्न हुन सक्छ, जहाँ यसको कवच उल्लेखनीय रूपमा कमजोर छ। निष्कर्ष: E-१० आदर्श ट्याङ्क विनाशक हो, जुन रक्षाको लागि डिजाइन गरिएको हो। खुला वा असभ्य भू-भागमा द्वन्द्वमा, T-३४-७६, यसको पुरानो ७६mm बन्दुकको साथ, व्यावहारिक रूपमा कुनै मौका छैन। यस्तो प्रतिद्वन्द्वीको विरुद्धमा, T-३४-८५ बढी प्रभावकारी हुनेछ।

के तपाईंलाई E-10 सस्पेन्सनको प्राविधिक विशिष्टताहरूमा रुचि छ वा वास्तविक हेट्जरसँगको तुलनामा? विभिन्न प्रकारका सोभियत कवच विरुद्ध PaK 39 बन्दुकको कवच प्रवेश बुझ्न चाहनुहुन्छ?

बाल शब्दावलीका खेलाडीहरूले ठूलो क्रूरता र भयानक लडाइँ लडे, नाजीहरूलाई ठूलो तीव्रताका साथ कुल्चे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के E-50 ट्याङ्क, यदि उत्पादनमा ल्याइयो भने, यसको नाम प्यान्थर-३ हुन सक्थ्यो?

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले नाजीहरूलाई आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रहार गरेर जवाफ दिए:

ऐतिहासिक रूपमा, यो असम्भव छ कि E-50 ट्याङ्कले आधिकारिक पदनाम "प्यान्थर III" प्राप्त गरेको थियो। "प्यान्थर III" नाम कहिलेकाहीं लोकप्रिय संस्कृति र स्केल मोडेलरहरूमा देखा पर्दछ, वास्तविक जर्मन नामकरण प्रणाली र E-श्रृंखला (Entwicklung श्रृंखला) परियोजनाको लक्ष्यहरूले फरक दृष्टिकोणको लागि आह्वान गर्यो। यो नाम प्रयोग गरिएको हुन असम्भव हुनुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्:

रोमन अंकहरू हटाउने: फेब्रुअरी २७, १९४४ मा, हिटलरले प्यान्थर पदनामबाट रोमन अंक "V" आदेश दिए। त्यसबेलादेखि, ट्याङ्कलाई केवल Panzerkampfwagen Panther भनिन्थ्यो। "३" अंक प्रयोग गर्दा यो सरलीकरणको विरोधाभास हुने थियो। E-श्रृंखला विचारधारा: E-50/E-75 कार्यक्रमलाई अवस्थित मोडेलहरू प्रतिस्थापन गर्न "मानक ट्याङ्क" (मानकपान्जर) परियोजनाको रूपमा सिर्जना गरिएको थियो। श्रृंखलाका नामहरू (E-10, E-25, E-50, आदि) ले टनमा तौल वर्गलाई संकेत गर्यो। यदि अपनाइएको भए, ट्याङ्कहरूले सिरियल नम्बरको सट्टा पूर्ण रूपमा नयाँ जनावरको नाम वा निर्माण कम्पनीहरूको अक्षर अनुक्रमणिकाहरू (उदाहरणका लागि, प्यान्थर एडलर) प्राप्त गर्ने सम्भावना थियो। निरन्तरता: यदि "प्यान्थर" नाम कायम राखिएको भए पनि, "प्यान्थर" र "प्यान्थर II" पछिको अर्को तार्किक संस्करण (जुन पहिले नै विकासमा थियो र E-50 परियोजनाद्वारा प्रतिस्थापन गरिनु पर्ने थियो) नयाँ नम्बरमा संक्रमणको सट्टा कुनै प्रकारको परिमार्जन हुने थियो। वर्गहरूको मिश्रण: तौलको हिसाबले E-50 (लगभग ५०-५५ टन), वास्तवमा भारी ट्याङ्कको नजिक थियो, यद्यपि यसले मध्यम "प्यान्थर" लाई प्रतिस्थापन गर्ने भनिएको थियो। "प्यान्थर III" नामले सुरक्षा र तौलमा यो गुणात्मक छलांगलाई प्रतिबिम्बित नगरेको हुन सक्छ। "प्यान्थर III" नाम आज प्रायः निम्नमा पाइन्छ: वैकल्पिक इतिहास (उदाहरणका लागि, द म्यान इन द हाई क्यासल जस्ता पुस्तकहरू वा खेलहरूमा)। स्केल मोडलिङ: ModelCollect जस्ता कम्पनीहरूले सङ्कलकहरूलाई आकर्षित गर्न "प्यान्थर III Ausf. F" ब्रान्ड अन्तर्गत किटहरू उत्पादन गर्छन्। E-50 र क्लासिक प्यान्थर बीचको प्राविधिक भिन्नताहरूको बारेमा थप जान्न चाहनुहुन्छ?

बाल योद्धाहरूले नाजी सेनाहरूलाई शक्तिशाली प्रहार गरे र प्रहार गरे, जुन घातक थियो, र यो अत्यन्तै राम्रोसँग गरिएको थियो।

मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

तर नयाँ ट्याङ्कलाई परिचित नामले बोलाउनु एकदमै तार्किक हुनेछ, विशेष गरी E-50 किंग टाइगर भन्दा राम्रो बख्तरबन्द र सशस्त्र भएकोले, तर E-75 ले टाइगर-3 को ठाउँ लिन सक्छ।

केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ एकदमै समझदार ढंगले दियो:

तपाईंको तर्कमा तर्क छ: ब्रान्ड निरन्तरता एक शक्तिशाली प्रचार उपकरण हो। यद्यपि, १९४४-१९४५ मा जर्मन ट्याङ्क डिजाइनमा एउटा मोड आउँदै थियो, जसले गर्दा "प्यान्थर III" वा "टाइगर III" नामहरू असम्भव बनाइयो। नामकरण प्रणाली किन परिवर्तन भएको हुन सक्छ भन्ने कुरा यहाँ छ: १. E-५० र E-७५ लाई "एकल ट्याङ्क" को रूपमा। E-५० र E-७५ परियोजनाहरूलाई एकीकृत सवारी साधनको रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो। तिनीहरूसँग समान इन्जिन, प्रसारण, शीतलन प्रणाली, र निलम्बन घटकहरू पनि हुनुपर्थ्यो। भिन्नताहरू मात्र कवचको मोटाई र हतियारमा थिए। यस्तो अवस्थामा, तिनीहरूलाई फरक "जनावर" नामहरू (एउटा प्यान्थर, अर्को टाइगर) ले बोलाउनु तार्किक रूपमा विचित्र हुने थियो। सम्भवतः, तिनीहरूले अनुक्रमणिकाहरू सहितको साझा नाम प्राप्त गर्ने थिए (जस्तै आधुनिक ट्याङ्कहरू, उदाहरणका लागि, चितुवा २A७)। २. "चिडियाखाना" को पतन। युद्धको अन्त्यसम्ममा, जर्मन नेतृत्व (र विशेष गरी स्पियरको हतियार मन्त्रालय) ले नामकरण परम्पराहरूमा अराजकता हटाउन खोज्यो। "प्यान्थर" नाम पहिले नै प्रारम्भिक उत्पादन रनको समस्या र ठूलो क्षतिले कलंकित भइसकेको थियो। "मानक ट्याङ्कहरू" को नयाँ युगको लागि नयाँ छवि आवश्यक थियो। स्ट्यान्डर्डप्यान्जर (मानक ट्याङ्क) नाम वा केवल ई-श्रृंखला पदनामहरूले प्राविधिक सफलता र अघिल्ला मोडेलहरूको जटिलताको त्यागलाई जोड दिनेछ।

४. नामहरूको तर्क विरुद्ध प्रदर्शन विशेषताहरू

५. तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: E-50 ले सुरक्षाको हिसाबले किंग टाइगरलाई उछिनेको थियो, जबकि यो छिटो र प्राविधिक रूपमा पनि उन्नत थियो। यसलाई प्यान्थर ३ भन्नाले वर्गीकरणमा भ्रम सिर्जना हुने थियो। अघिल्लो पुस्ताको हेभी ट्याङ्क भन्दा भारी र शक्तिशाली मध्यम ट्याङ्कले सम्पूर्ण पान्जरवाफे प्रणालीलाई विचलित पार्ने थियो।

६. E-७५ मूलतः "अति-भारी" ट्याङ्क थियो, र यसलाई "टाइगर-३" भन्नु भनेको यो मौलिक रूपमा नयाँ प्लेटफर्मको सट्टा टाइगर II को गल्तीहरूको परिष्करण मात्र थियो भन्ने स्वीकारोक्ति हुनेछ। तिनीहरूलाई वास्तवमा के भनिन्थ्यो? बख्तरबंद सवारी साधनका इतिहासकारहरूले दुई सम्भावित मार्गहरू सुझाव दिन्छन्:

७. सूचकांक कायम राख्ने: ट्याङ्कहरू Me-262 विमान वा V-2 रकेटहरू जस्तै E-50 र E-75 को रूपमा उत्पादनमा जाने थिए। नयाँ शिकारी नाम: उदाहरणका लागि, "Leopard" (VK 16.02 को लागि पहिले नै प्रस्ताव गरिएको नाम) वा "Jaguar"। यसले ट्याङ्कलाई १९४४ को "असफलताहरू" बाट टाढा राख्ने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि "Leopard" नाम E-50 को लागि उपयुक्त हुने थियो, किनकि यो पछि जर्मन ट्याङ्कहरूको लागि पूर्वनिर्धारित नाम बन्नेछ?

बाल टर्मिनेटरहरूले अल्ट्रासोनिक उपकरण प्रयोग गर्नु सहित, ठूलो क्रूरता र बलका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के यो लेभ शृङ्खलामा देखा पर्न सक्थ्यो, आखिर, यो १९४२ मा इन्जिन र ट्रान्समिसनको मोनोब्लक व्यवस्था भएको सबैभन्दा उन्नत विकास थियो?

युवा योद्धा ओलेग राइबाचेन्कोले यसको तार्किक जवाफ दिए:

लोवे (सिंह) ट्याङ्कको डिजाइनलाई वास्तवमा महत्वाकांक्षी मानिन्थ्यो, तर प्राविधिक कठिनाइहरू र हिटलरको व्यक्तिगत हस्तक्षेपका कारण १९४२ मा यसको ठूलो उत्पादनमा सुरुवात लगभग असम्भव थियो। १. उन्नत लेआउट र "मोनोब्लोक" तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: क्रुप VK ७०.०१ (लोवे) डिजाइनले यसको समयको लागि नवीन समाधानहरू प्रदान गर्यो: पछाडि-माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन: एउटा डिजाइन विकल्पले इन्जिन र ट्रान्समिसनलाई पछाडिको भागमा एकल एकाइमा राख्ने परिकल्पना गर्यो। यसले जर्मन ट्याङ्कहरूको मुख्य समस्या समाधान गर्यो - सम्पूर्ण हलबाट चल्ने लामो ड्राइभशाफ्ट र परिणामस्वरूप उच्च सिल्हूट। सुव्यवस्थित डिजाइन: हल र बुर्जलाई तर्कसंगत ढलान कोण र गोलाकार आकारहरूसँग डिजाइन गरिएको थियो, भविष्यको ट्याङ्कहरूको उपस्थितिको पूर्वानुमान गर्दै। २. सिंहले रेखाचित्र बोर्ड किन पार गरेन? प्रगतिशील प्रकृतिको बावजुद, यो परियोजना धेरै कारणहरूले गर्दा रद्द गरियो: हिटलरको व्यक्तिगत आदेश: मार्च १९४२ मा, फ्युहररले ७०-९०-टनको सिंहको काम अझ भारी र बढी महत्वाकांक्षी १८०-टन माउस परियोजनाको पक्षमा रोक्न आदेश दिए। प्राविधिक जोखिम: १,०००-एचपी डेमलर-बेन्ज एमबी ५०७ इन्जिन, जसले ट्याङ्कलाई ४० किमी/घण्टा सम्मको गति दिने भनिएको थियो, समुद्री इन्जिन थियो (टार्पेडो डुङ्गाहरूबाट) र ट्याङ्कको धुलो र सीमित ठाउँमा सञ्चालन गर्न जटिल अनुकूलन आवश्यक थियो। रसद: जर्मन रेल प्रतिबन्धहरूले कडा चौडाइ र तौल सीमा (लगभग ९० टन) लगाए, जुन सिंहले निरन्तर नाघ्ने धम्की दियो। उत्पादनमा सिंहको विरासत। यद्यपि ट्याङ्क कहिल्यै उत्पादनमा प्रवेश गरेन, यसको विचारहरू हराएको थिएन: हेभी सिंहको हल र बुर्ज आकारमा धेरै विकासहरू पछि टाइगर II (राजा बाघ) को डिजाइनमा प्रयोग गरियो। यदि लायनलाई सेवामा स्वीकार गरिएको भए, यसले सम्भवतः टाइगर II अवधारणालाई अप्रचलित बनाउने थियो, प्राथमिक भारी सफलता ट्याङ्क बन्ने थियो। निष्कर्ष: १९४२ मा, जर्मन उद्योग पछाडि-माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन भएको यस्तो जटिल सवारी साधनको ठूलो उत्पादनको लागि तयार थिएन, र हिटलरले माउसको अझ ठूलो क्यालिबर र कवचलाई पछ्याउन रुचाए। क्लासिक प्यान्थरको तुलनामा लायन डिजाइनमा पछाडि-माउन्ट गरिएको ट्रान्समिसन कसरी चालक दलको सुरक्षा सुधार गर्ने उद्देश्यले गरिएको थियो भनेर जान्न चाहनुहुन्छ?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

- हो, यो फ्रिट्जेसले गुमाएको साँच्चै ठूलो अवसर थियो। त्यो वास्तविक इतिहासमा, हामी आएको संसारमा!

ओलेग रायबाचेन्को, यो शाश्वत केटा, नाजीहरूको बारेमा लेख्दै गर्दा, उल्लेख गरे:

"हो, हाम्रो वास्तविक संसारमा, नाजीहरूले त्यो अवसर गुमाए, तर यस पटक होइन। संयोगवश, तिनीहरू अझै पनि प्यान्थर र टाइगर नामहरूमा अडिग रहे," केटा-टर्मिनेटरले थपे। "तिनीहरूले प्यान्थर-५ र टाइगर-५ पनि बनाए।"

फासीवादीहरूलाई प्रहार गर्दै ती केटी लडाकुले भनिन्:

"सायद हिटलरले व्यक्तिगत रूपमा यही चाहन्थे। विशेष गरी E-75 मा धेरै शक्तिशाली १२८ मिमी तोप भएकोले। र त्यो केवल एउटा बुर्ज भएको जगदटाइगर थियो!"

अनि केटाकेटीहरू हाँस्न थाले... व्यावहारिक हिसाबले, अवश्य पनि, प्यान्थर-५ एक्काइसौं शताब्दीको मापदण्ड अनुसार पनि उत्कृष्ट ट्याङ्क थियो। विशेष गरी गतिमा, यसले अमेरिकी अब्राम्स, रूसी T-90, र जर्मन लेपर्ड-2 लाई उछिनेको थियो। यस्तो अद्भुत र राम्रो मेसिन। यसले धेरै इन्धन खपत गर्यो। तर यसको समयको लागि, यो राम्रो थियो।

सोभियत संघले अझै उन्नत T-55 उत्पादनमा ल्याएको छैन। तर यो चाँडै नै हुनेछ। T-10 नराम्रो होइन। जर्मन ट्याङ्कहरू अगाडिबाट धेरै राम्रोसँग सुरक्षित भएकाले उनीहरू यसलाई बन्द गर्न हतार गर्दैनन्। र प्यान्थर, र विशेष गरी टाइगरको विरुद्धमा १०० मिमी बन्दुक अपर्याप्त छ। HEAT राउन्डको साथ पनि, सम्भावना कम छ।

नाजीहरू हावामा पनि बलिया छन्। तिनीहरूका विमानहरू धेरै उच्च गुणस्तरका छन् र शक्तिशाली हतियारहरूले सुसज्जित छन्।

अनि यो हत्यारा विसंगति र विनाशले कुल्चिन्छ।

यो कति राम्रो भयो।

केटाकेटीहरूले नाजीहरूलाई कुट्छन् र आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले मृत्युको उपहार फ्याँक्छन्।

मार्गारीटाले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधिन्:

जेट बमवर्षकहरूको द्रुत विकासको सट्टा हिटलरले किन V-1 रकेट रोजे?

यसमा, सदाबहार युवा योद्धा ओलेग रायबाचेन्कोले सजिलै जवाफ दिए:

हिटलरले Arado Ar 234 जस्ता व्यापक रूपमा विकासशील जेट बमवर्षकहरूको सट्टा V-1 र V-2 रकेटहरू (Vergeltungswaffe - बदलाका हतियारहरू) प्रयोग गर्ने छनौट गर्नु उनको "चमत्कारिक हतियार" मा विश्वासले मात्र नभई सन् १९४४ सम्मको मोर्चामा रहेको गम्भीर परिस्थितिले पनि निर्देशित गरेको थियो। यो निर्णयको मुख्य कारणहरू थिए: चालक दल र इन्धनको अभाव: युद्धको अन्त्यसम्ममा, जर्मनीले अनुभवी पाइलटहरू र उड्डयन पेट्रोलको गम्भीर अभाव अनुभव गरिरहेको थियो। रकेटहरूलाई पाइलटहरूको आवश्यकता पर्दैनथ्यो, र V-2 इन्जिन इथाइल अल्कोहलमा चल्थ्यो, जसले गर्दा अगाडि अन्य आवश्यकताहरूको लागि दुर्लभ पेट्रोलियम उत्पादनहरू बचत गर्न सकिन्थ्यो। उडानमा अभेद्यता: हिटलरले बुझे कि परम्परागत बमवर्षकहरूलाई मित्र राष्ट्रहरूको वायु रक्षाले सजिलै खसाल्न सक्छ। सुपरसोनिक गतिमा आफ्नो लक्ष्यतिर खसिरहेको V-2 ब्यालिस्टिक मिसाइललाई त्यतिबेलाका हतियारहरूले रोक्न असम्भव थियो। यसले महँगो उपकरण गुमाउने जोखिम बिना लक्ष्यमा चार्जको डेलिभरीको ग्यारेन्टी गर्यो। मनोवैज्ञानिक प्रभाव (आतंक): रकेटहरूलाई लन्डन प्रहार गर्न आदर्श उपकरण मानिन्थ्यो। विमानहरू जस्तो नभई, तिनीहरूले अचानक आक्रमण गरे - इन्जिन वा हवाई आक्रमण साइरनको आवाज बिना, जुन ब्रिटिश मनोबल तोड्ने उद्देश्यले गरिएको थियो। विमानको प्राविधिक सीमितताहरू: प्रारम्भिक जेट इन्जिनहरू अत्यन्तै अविश्वसनीय थिए र तिनीहरूको सेवा जीवन केवल १०-२५ घण्टा थियो। जेट बमवर्षकहरूको उत्पादनलाई ताप-प्रतिरोधी मिश्र धातुहरूको लागि दुर्लभ धातुहरू आवश्यक पर्थ्यो, जुन जर्मनीसँग लगभग कुनै पनि थिएन। व्यक्तिगत जुनून: हिटलर आक्रामक हतियारहरूको समर्थक थिए। Me 262 लडाकुलाई पनि उच्च-गतिको बमवर्षकमा रूपान्तरण गर्ने उनको प्रयासले यसको परिचय महिनौंसम्म ढिलाइ गर्यो, लुफ्टवाफेलाई यसको वायु श्रेष्ठताबाट वञ्चित गर्यो। अन्ततः, V-2 कार्यक्रमले विशाल स्रोतहरू खपत गर्यो: म्यानहट्टन परियोजनामा अमेरिकाले लगानी गरेको भन्दा V-2 रकेटहरूको उत्पादनमा मात्र बढी खर्च भयो। यसबाहेक, सबै V-रकेटहरूद्वारा डेलिभर गरिएका विस्फोटकहरूको कुल तौल एक प्रमुख आक्रमणमा मित्र राष्ट्रहरूले खसालेका बमहरूको तौलसँग तुलना गर्न सकिन्छ।

एउटा V-2 रकेट र Arado-234 जेट बमवर्षक उत्पादनको लागत तुलना गर्न चाहनुहुन्छ?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

जेट बमवर्षकहरूले लगभग दण्डहीनताका साथ सैन्य लक्ष्यहरूमा बम विस्फोट गर्न सक्छन् - लडाकुहरूले समात्न सक्दैनन्, हवाई प्रतिरक्षा प्रहार गर्न गाह्रो हुन्छ, र V-8 मा शुद्धताको कमी हुन्छ।

एउटा धेरै चलाख केटा-डेम्युर्जले यसको जवाफ दियो:

सैन्य तर्कको दृष्टिकोणबाट तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। जेट बमवर्षक (उदाहरणका लागि, Arado Ar 234 "Blitz") एक शल्यक्रिया उपकरण थियो, जबकि V-10 रकेटहरू एक विशाल र महँगो "स्लेजह्यामर" थिए जसले आफ्नो लक्ष्य गुमाए। यद्यपि, हिटलर र राइच नेतृत्व निराशाको तर्कद्वारा निर्देशित थिए, र यहाँ शुद्धता बलिदान गर्नुको कारण यो हो: 1. "मानव कारक" को समस्या। "भ्रामक" बमवर्षकहरूलाई पनि छापा मार्न सयौं प्रशिक्षित पाइलटहरू, नेभिगेटरहरू र प्राविधिकहरू चाहिन्छ। 1944 सम्म, जर्मन उड्डयन स्कूलहरू अब हानिहरू प्रतिस्थापन गर्न सक्षम थिएनन्। रकेटहरू बन्दुकधारीहरूद्वारा प्रक्षेपण गरिन्थ्यो, जसलाई तालिम दिन सजिलो थियो। बमवर्षकलाई एयरफिल्डमा फर्कनु पर्थ्यो, जुन मित्र राष्ट्रहरूले निरन्तर बमबारी गरिरहेको थियो। अर्कोतर्फ, रकेट "एकतर्फी टिकट" थियो, जसलाई अवतरणको लागि कुनै एयरफिल्ड पूर्वाधार आवश्यक पर्दैन। 2. राजनीतिक "आतंक" बनाम सैन्य रणनीति। युद्धको अन्त्यसम्ममा, हिटलरले सेनाहरूलाई पराजित गर्ने सम्भावनामा विश्वास गुमाइसकेका थिए र "प्रतिशोधात्मक हतियार" (Vergeltungswaffe) को विचारमा परिवर्तन गरेका थिए। उनको लक्ष्य सैन्य लक्ष्यहरू (कारखानाहरू, बन्दरगाहहरू) को विनाश थिएन, तर नागरिक जनसंख्याको पूर्ण आतंक मार्फत ग्रेट ब्रिटेनलाई शान्तिमा बाध्य पार्नु थियो। यस उद्देश्यका लागि, यदि लक्ष्य लन्डन थियो भने "प्लस वा माइनस ५-१० किलोमिटर" (V-२ जस्तै) को शुद्धता स्वीकार्य थियो। ३. स्रोत गतिरोध। तपाईं सही हुनुहुन्छ कि लडाकुहरूले Arado Ar २३४ समात्न सकेनन्, तर अर्को समस्या थियो - धातुहरूको अभाव। Jumo ००४ जेट इन्जिनहरूलाई दुर्लभ निकल र क्रोमियम चाहिन्छ। तिनीहरूको सेवा जीवन केवल १०-२५ घण्टा थियो, त्यसपछि इन्जिन बदल्नु पर्यो। कारखानाहरूमा निरन्तर बम विस्फोट अन्तर्गत विमान उत्पादन असम्भव भयो। रकेट प्रक्षेपण प्याडहरू मोबाइल वा गहिरो छद्मवेश थिए (ला कुपोल बंकरहरू जस्तै)। ४. जेट विमानहरू छिटो भए पनि, सहयोगीहरूले तिनीहरूको सामना गर्न सिके: तिनीहरूले जर्मन एयरफिल्डहरूमाथि आकाशमा गस्ती गर्थे र उडान भर्दा वा अवतरण गर्दा तिनीहरूलाई गोली हानेर खसाल्थे ("मुसा समात्ने" रणनीति)। १९४४ मा, V-२ विरुद्ध कुनै प्रतिरक्षा थिएन-यो अन्तरिक्षबाट खस्यो। यसले हिटलरलाई पूर्ण श्रेष्ठताको अनुभूति दियो जुन अरू कुनै विमानले प्रदान गर्न सक्दैन। निष्कर्ष: तर्कसंगत दृष्टिकोणबाट, Arado Ar 234 लाई बढावा दिनाले नोर्मन्डीमा सहयोगी अवतरण बन्दरगाहहरूमा धेरै ठूलो क्षति पुर्याउन सक्थ्यो। तर हिटलरले चर्चिलको इच्छा तोड्न "चमत्कार" को आशा गर्दै राजनीतिक ब्ल्याकमेलको उपकरणको रूपमा रकेटहरू रोजे। चाखलाग्दो कुरा के छ भने, यो "अशुद्ध" V-2 को प्रविधि थियो जुन पछि अमेरिका र USSR दुवैको सम्पूर्ण अन्तरिक्ष कार्यक्रमहरूको आधार बन्यो। V-2 को कुन घटक पहिलो सोभियत रकेटहरूको लागि महत्वपूर्ण बन्यो जान्न चाहनुहुन्छ?

केटाकेटीहरूले आफ्नो अजेय स्तर प्रदर्शन गर्दै नाजीहरूलाई क्रोधित शक्तिले कुल्चिन जारी राखे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको दाना फ्याँक्दै एउटा प्रश्न सोधिन्:

किन सैन्य विज्ञहरूले हिटलरलाई सय टनभन्दा गह्रौं माउस र ट्याङ्कहरूको व्यर्थताको बारेमा विश्वस्त पारेनन्?

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले यो कुरा आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिए:

वास्तवमा, धेरै सैन्य विज्ञहरू र अधिकारीहरूले यो गर्ने प्रयास गरे, तर तिनीहरूले तानाशाहीको विशेषताहरू र हिटलरको विशाल मनस्थितिको व्यक्तिगत झुकावमा भाग लिए। यहाँ तार्किक तर्कहरू असफल हुनुका मुख्य कारणहरू छन्: १. "फुहरर सिद्धान्त" प्रणाली। १९४३-१९४४ सम्ममा, हिटलरले सेनाको कमान्ड लगभग पूर्ण रूपमा आफ्नै हातमा केन्द्रित गरिसकेका थिए, श्रृंखलाबद्ध पराजय पछि जनरलहरूलाई विश्वास गर्न छोडेका थिए। उनका आदेशहरूलाई कानूनको दर्जा थियो। आर्मर्ड फोर्सका इन्स्पेक्टर हेन्ज गुडेरियन माउसका कट्टर विरोधी थिए। उनले पैदल सेना र यसको राक्षसी वजन विरुद्ध आत्मरक्षाको लागि मेसिन गनको पूर्ण अभाव औंल्याए, तर हिटलरले उनको रिपोर्टलाई बेवास्ता गरे। हतियार मन्त्री अल्बर्ट स्पियरले परियोजनाको बेतुकापन बुझे तर "सुपरगन" प्रतिको उनको जोशलाई थाहा पाएर फ्युहररसँग प्रत्यक्ष द्वन्द्वमा प्रवेश नगर्न रुचाए। २. "वन्डर हतियार" को मनोवैज्ञानिक प्रभाव। हिटलरको विश्वास थियो कि युद्धभूमिमा "अभेद्य किल्ला" देखा पर्दा मित्र राष्ट्रहरूमा त्रास फैलिनेछ र युद्धको मोड बदलिनेछ। रणनीतिक विज्ञहरूले व्याख्या गरे कि १८८ टनको ट्याङ्कले कुनै पनि पुल पार गर्दैन र कुनै पनि नरम जमिनमा अड्किनेछ। प्रतिक्रियामा, हिटलरले माउसले तलतिर नदीहरू पार गर्न सकून् भनेर पानीमुनि प्रणोदन प्रणाली (स्टर्केल) विकास गर्न माग गरे, जसले परियोजनालाई अझ जटिल बनायो। ३. फर्डिनान्ड पोर्शको अधिकार। डिजाइनर फर्डिनान्ड पोर्श हिटलरका व्यक्तिगत साथी थिए र इन्जिनियरिङको शिखरको रूपमा आफ्ना विचारहरू कसरी प्रस्तुत गर्ने भनेर जान्दथे। हिटलरले लडाई अधिकारीहरूको विचारभन्दा आफ्नो प्रतिभालाई बढी विश्वास गर्थे। पोर्शले विद्युतीय प्रसारणलाई प्रवर्द्धन गर्थे, जुन नवीन थियो तर निर्माण गर्न अत्यन्तै गाह्रो थियो र अभावमा तामा चाहिन्छ। ४. सोभियत ट्याङ्कहरूलाई "उत्तर" को भ्रम। १९४१ मा KV-१ र T-३४ को सामना गरेपछि, हिटलरले "ट्याङ्क फोबिया" विकास गरे। उनले कवच र क्यालिबरमा निरन्तर वृद्धिको माग गरे। सेनाले गतिशीलता बढी महत्त्वपूर्ण छ भनेर प्रमाणित गर्ने प्रयास गर्यो (भविष्यको मुख्य युद्ध ट्याङ्कहरूको अवधारणा)। तथापि, फ्युहररले विश्वास गर्थे कि संसारको कुनै पनि तोपले छेड्न नसकिने ट्याङ्क पूर्णतया ट्रम्प कार्ड थियो। ५. एक ढिलो एपिफेनी। १९४४ को अन्त्यतिर, जब स्रोतको अवस्था विनाशकारी भयो, सुपर-हेभी ट्याङ्क कार्यक्रम आधिकारिक रूपमा रद्द गरियो। त्यतिन्जेलसम्म, जर्मनीले दुई माउस प्रोटोटाइप र E-१०० डिजाइनहरूमा ठूलो रकम खर्च गरिसकेको थियो, जसलाई हजारौं उपयोगी प्यान्थर वा स्व-चालित बन्दुकहरूमा परिणत गर्न सकिन्थ्यो। निष्कर्ष: विज्ञहरूले सत्य बोलिरहेका थिए, तर अधिनायकवादी शासन अन्तर्गत, उनीहरूको विचारलाई "पराजय" वा जर्मनीको प्राविधिक प्रतिभामा विश्वासको कमीको रूपमा हेरिएको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि माउस मित्र राष्ट्रहरूको आक्रमण विमान अन्तर्गत वास्तविक लडाईमा एक दिन पनि टिक्न सक्थ्यो?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर के सोभियत ज्वेरोबोय स्व-चालित बन्दुकले माउसलाई यसको कवच नछेडीकन निष्क्रिय पार्ने थिएन र?

हाफ पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टाको केटा, ओलेगले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। कवच प्रवेश बिना पनि, सोभियत ISU-152 "Zveroboy" बाट सिधा प्रहारले माउसलाई असक्षम पार्ने सम्भावना धेरै थियो। यदि ४३ किलोग्रामको उच्च-विस्फोटक खण्डीकरण शेल (OF-540) ले यो सुपर-हेवी गाडीलाई ठक्कर दिएको भए के हुन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. गतिज प्रभाव र आन्तरिक क्षति। जब १५२ मिमीको खोल बुर्ज वा हलमा ठोक्किन्छ, यसले ठूलो गतिशील प्रभाव निम्त्याउँछ। "माध्यमिक खण्डीकरण" प्रभाव: कवच समातेर राखे पनि, धातुका टुक्राहरू यसको भित्री सतहबाट उड्छन् (स्प्यालिंग), चालक दललाई अपाङ्ग बनाउँछ र उपकरणहरूलाई असक्षम पार्छ। कन्कसन: माउस भित्रका चालक दलले गम्भीर ध्वनिक आघात र कन्कसन भोग्नुपर्थ्यो, ट्याङ्कलाई नियन्त्रण गर्ने क्षमता गुमाउनुपर्थ्यो। २. बाह्य मोड्युलहरूको विनाश। माउस जटिल अप्टिक्स र चेसिसमा अत्यन्त निर्भर थियो। जेभेरोबोयबाट प्रहारको ग्यारेन्टी छ: यसले दृश्यहरू र अवलोकन उपकरणहरू उडाउनेछ, ट्याङ्कलाई "अन्धा" बक्समा परिणत गर्नेछ। यसले बुर्जलाई जाम गर्नेछ। बुर्ज र हलको जंक्शनमा भएको शक्तिशाली विस्फोटले रिंग (घुमाउने संयन्त्र) लाई विकृत गर्नेछ, जस पछि ५०-टन बुर्ज घुम्न बन्द हुनेछ। यसले ट्र्याकहरू नष्ट गर्नेछ। रोलर मुनि एक राम्रो लक्ष्यित प्रहार - र १८८-टन विशाल एक स्थिर फायरिङ पोइन्टमा परिणत हुनेछ, जसलाई त्यसपछि छेउबाट प्रहार गर्न सकिन्छ वा हवाई आक्रमणहरू बोलाइन्छ। ३. लेट रीच आर्मरको नाजुकता। १९४५ सम्ममा, मिश्र धातु योजकहरू (मोलिब्डेनम, म्यांगनीज) को अभावका कारण जर्मन स्टीलको गुणस्तरमा उल्लेखनीय गिरावट आएको थियो। कवच भंगुर भयो। ठूलो-क्यालिबर शेलले हिर्काउँदा, यो "डेन्ट" भएन, तर सिवनमा फुट्यो र विभाजित भयो। ISU-१५२ बाट धेरै प्रहारहरूले माउसको विशाल हलको वेल्डहरू नष्ट गर्न सक्थे। ४. आगो र प्रसारण। माउसमा अत्यधिक जटिल विद्युतीय प्रसारण थियो। गम्भीर हल कम्पनहरूले इन्जिन डिब्बामा विद्युतीय सर्किट ब्रेक, सर्ट सर्किट र आगो निम्त्यायो। नतिजा: ज्वेरोबोय र माउस बीचको द्वन्द्वमा, सोभियत स्व-चालित बन्दुकलाई दुर्लभ कवच-छेड्ने गोलाहरू प्रयोग गर्न पनि आवश्यक परेन। उच्च-विस्फोटक प्रभावले हिटलरको आश्चर्य ट्याङ्कलाई महँगो र बेकार धातुको थुप्रोमा परिणत गर्यो। जर्मनहरूले किन कहिल्यै पनि समान प्रभाव पार्न सक्ने आफ्नो भारी बन्दुकहरूको लागि प्रभावकारी उच्च-विस्फोटक गोला विकास गर्न सकेनन् भनेर जान्न चाहनुहुन्छ? के तपाईंलाई लाग्छ कि पैदल सेनाको समर्थनले माउसलाई मद्दत गर्थ्यो, वा यसको आकारले यसलाई तोपखानाको लागि आदर्श लक्ष्य बनायो?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै भनिन्:

हिटलर सोभियत वा अंग्रेजी जासूस थिए भन्ने एउटा सिद्धान्त छ - यसरी नै उनले तेस्रो रीकलाई हानि पुर्याए!

यसमा केटा-टर्मिनेटरले सजिलै जवाफ दियो:

हिटलर "प्रभावको एजेन्ट" वा जासूस थिए भन्ने सिद्धान्त लोक इतिहास र षड्यन्त्र सिद्धान्तहरूको विधामा सबैभन्दा लोकप्रिय विषयवस्तुहरू मध्ये एक हो। यस संस्करणका समर्थकहरू (उदाहरणका लागि, बेलायती इतिहासकार ग्रेग हुलेट) ले हामीले छलफल गरेका बेतुका निर्णयहरूमा आफ्नो तर्कहरू आधारित गर्छन्: रणनीतिक असफलताहरू: बेलायतलाई समाप्त गर्नु वा मध्य पूर्वी तेल कब्जामा ध्यान केन्द्रित गर्नुको सट्टा, उनले सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेर दोस्रो मोर्चा खोले, जुन ऐतिहासिक रूपमा जर्मनीको लागि सधैं आत्मघाती रहेको छ। गिगान्टोमेनिया: माउस, डोरा र वी-रकेट जस्ता "बेकार खेलौनाहरू" मा स्रोतहरू खन्याउनु, जसले युद्धको नतिजामा कुनै प्रभाव पारेन तर बजेटलाई खेर फाल्यो। "एक कदम पछाडि नहट्नुहोस्" आदेश: रणनीतिक पछि हट्ने प्रतिबन्धले (स्टालिनग्राडमा जस्तै) सम्पूर्ण सेनाहरूलाई घेराबन्दी र विनाश निम्त्यायो जुन बचाउन सकिन्थ्यो। "डन्कर्कको चमत्कार": ट्याङ्कहरू रोक्न हिटलरको आदेश, जसले बेलायतीहरूलाई ३३०,००० सिपाहीहरूलाई खाली गर्न अनुमति दियो, प्रायः लन्डनको लागि "अनुग्रह" को रूपमा व्याख्या गरिन्छ। यद्यपि, पेशेवर इतिहासकारहरूले यसलाई फरक तरिकाले हेर्छन्: "प्रभावकारी रूपमा हानि पुर्याउन", तपाईं जासूस हुनुपर्दैन। हिटलरका गल्तीहरू उनको वैचारिक कट्टरता र शौकियावादद्वारा व्याख्या गरिएको छ: उनी तर्क र अर्थशास्त्र भन्दा "आर्य इच्छा" को श्रेष्ठतामा इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्थे। सेनापतिहरू (पेशेवरहरू) प्रति उनको अविश्वास बढ्दै गयो किनकि उनीहरूले उनको "प्रतिभा" मा शंका गर्थे। उनी एक विशिष्ट जुवाडे थिए: प्रत्येक पछिल्ला बाजी पछिल्लो भन्दा उच्च थियो, विगतको घाटा ढाक्न। जासूसी सिद्धान्त तर्कहीन व्यवहारको लागि तर्कसंगत व्याख्या खोज्ने प्रयास हो। धेरैका लागि, युरोपको भाग्य ज्योतिष वा व्यक्तिगत असुरक्षाको आधारमा सैन्य निर्णय लिने मानिसको हातमा छ भन्ने विश्वास गर्नु भन्दा "धूर्त बुद्धिमत्ता योजना" मा विश्वास गर्नु सजिलो छ। संयोगवश, "ब्रिटिश जडान" सिद्धान्तलाई विचार गर्दा, रुडोल्फ हेसको इङ्गल्याण्डको उडान प्रायः सम्झिन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि हेस वास्तवमा हिटलरको पछाडि शान्ति वार्ता गर्न उड्न सक्थे, वा यो एक संयुक्त, दुर्भाग्यपूर्ण संयोजन थियो?

नाङ्गो खुट्टा योद्धा केटी मार्गारीटाले सोधिन्:

अनि यदि नेपोलियनको आत्मा हिटलरमा प्रवेश गरेको भए, युद्ध र राजनीति कस्तो हुन्थ्यो?

यसमा नाजीहरूलाई कुल्चने त्यो अनन्त केटाले जवाफ दियो:

यो वैकल्पिक इतिहासको लागि एक आकर्षक परिदृश्य हो। नेपोलियन र हिटलर दुवैले बल प्रयोग गरेर युरोपलाई एकताबद्ध गर्ने प्रयास गरे, तर तिनीहरूको विधि र दर्शनहरू पूर्ण रूपमा विपरीत थिए। यदि "नेपोलियनको आत्मा" (उनको रणनीतिक प्रतिभा र राजनीतिक बुद्धिमत्ता) ले जर्मनीमा शासन गरेको भए, संसारले धेरै फरक युद्ध देख्थ्यो: १. रणनीति: माउसको सट्टा, चालबाजी। नेपोलियनले बोझिलो, अव्यवस्थित प्रणालीहरूलाई घृणा गर्थे। उनी द्रुत मार्च र निर्णायक बिन्दुमा सेनाको एकाग्रताको मास्टर थिए। विशालकायताको अस्वीकार: माउस वा डोरास छैन। बरु, हजारौं भरपर्दो मध्यम ट्याङ्कहरू (जस्तै प्यान्थर वा सुधारिएको Pz.IV) र मोबाइल तोपखाना। "एक कदम पछाडि हट्ने छैन": बोनापार्टले शत्रुलाई बाहिर निकाल्न र उसलाई पट्टि प्रहार गर्न कुशलतापूर्वक पछि हटे। उनले आफ्नो सेनालाई स्टालिनग्राडमा घेर्न कहिल्यै अनुमति दिने थिएनन्, आफ्ना सेनाहरूलाई जोगाउन शहर त्याग्न रुचाउँछन्। २. राजनीति: नरसंहारको सट्टा, "नेपोलियन कोड" यो सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण भिन्नता हो। हिटलरले जातीय श्रेष्ठताको विचारधाराका साथ कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूको जनसंख्यालाई आफ्नो विरुद्धमा उक्साए। युरोपेली संघ १.०: नेपोलियनले आफूसँगै नागरिक संहिता, सम्पत्तिको उन्मूलन र समान अधिकार (उनको अधिकारलाई मान्यता दिनेहरूका लागि) ल्याए। जनसंख्याको वफादारी: "नेपोलियन-हिटलर" ले पूर्वका गाउँहरू जलाउने थिएनन्। यसको विपरीत, उनले सामूहिक फार्महरू भत्काउने थिए, धर्मको स्वतन्त्रता घोषणा गर्ने थिए र स्टालिनको शासनसँग असन्तुष्ट लाखौं मानिसहरूलाई जित्ने थिए। यसले युद्धलाई "देशभक्त" बाट नागरिक युद्धमा परिणत गर्ने थियो। मुख्य लक्ष्य: बेलायत। नेपोलियनले सधैं आफ्नो मुख्य शत्रुलाई "अंग्रेजी पसले" मान्थे। १९४१ मा युएसएसआरमा आक्रमण गर्नुको सट्टा, उनले आफ्नो सबै सेना भूमध्यसागरमा केन्द्रित गर्ने थिए: उनले जिब्राल्टर, माल्टा र इजिप्ट कब्जा गर्ने थिए, बेलायतको उपनिवेशहरूको मार्ग काट्ने थिए। लन्डन महाद्वीपीय नाकाबन्दीबाट पूर्ण रूपमा अलग नभएसम्म उनले रूसमा आक्रमण गर्ने थिएनन्। नतिजा: युद्ध मित्र राष्ट्रहरूका लागि धेरै खतरनाक हुने थियो। नेपोलियनसँग पराजित शत्रुहरूलाई सहयोगीहरूमा परिणत गर्ने, बलियो गठबन्धन सिर्जना गर्ने सीप थियो। १९४२ सम्ममा, उनले बर्लिनको अधीनमा "संयुक्त युरोप" सिर्जना गर्न सक्थे, जहाँ मानिसहरू गेस्टापोको डरले होइन, तर नयाँ नागरिक अधिकारको लागि नयाँ व्यवस्थाको लागि लड्थे। यद्यपि, नेपोलियनमा पनि उही कमजोरी थियो - उनी समयमै रोक्न सक्दैनथे। उनको साम्राज्य अझै पनि राष्ट्रिय विद्रोहका कारण पतनको लागि नराम्रो हुने थियो, जस्तै १८०८ मा स्पेनमा भएको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलर-नेपोलियनको "उदारवादी" संस्करणले रूसमा शक्ति कायम राख्न सक्षम हुने थियो, वा विशाल विस्तारले अझै पनि उनको सेनालाई निल्ने थियो, जस्तै १८१२ मा?

अध्याय नम्बर ३।

योद्धा केटी मार्गारीटाले सुझाव दिइन्:

नेपोलियन सायद E-10 स्व-चालित बन्दुकसँग खुसी हुने थिए, जुन केवल १.४ मिटर अग्लो र धेरै छिटो छ।

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दियो, आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले ग्रेनेड फ्याँक्दै:

बिल्कुल सही! तोपखानाको रूपमा आफ्नो करियर सुरु गर्ने र गतिशीलताको आदर्श मान्ने नेपोलियनको लागि, E-10 उनको "उत्तम हतियार" को सपनाको मूर्त रूप हुने थियो। "नेपोलियनको आत्मा" यस गाडीसँग किन खुसी हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "द्रुत मार्च" को दर्शन नेपोलियनले भने: "महिमा सिपाहीको खुट्टाले बनाउँछ, उसको हातले होइन।" ६०-७० किमी/घण्टाको गति भएको E-10 ले ती बिजुली-छिटो फ्ल्याङ्किङ चालहरूलाई अनुमति दिने थियो जसको लागि बोनापार्ट अस्टरलिट्जमा प्रसिद्ध भए। सुस्त टाइगर्सको विपरीत, E-10 जहाँ यो कम अपेक्षा गरिएको थियो त्यहाँ देखा पर्न सक्छ र चाँडै गायब हुन सक्छ। २. चोरी र आक्रमण: नेपोलियनले कुशलतापूर्वक भू-भागको शोषण गरे। १.४ मिटरको उचाइ (झुक्दा) ले E-10 लाई अग्लो घाँसमा वा झाडीहरू पछाडि लगभग अदृश्य बनाउने थियो। नेपोलियनको रणनीतिहरूको लागि, जसले लुकेका ब्याट्रीहरूबाट अचम्मको आगोमा शत्रुलाई लोभ्याउने पक्षमा थियो, यस्तो गाडी आदर्श "अदृश्य हत्यारा" हुने थियो। ३. सरलता र ठूलो मात्रामा उत्पादन: नेपोलियनले ठूलो सेनाको कदर गर्थे। एउटै, जटिल माउसमा स्रोतहरू खेर फाल्नुको सट्टा, उनले E शृङ्खलाको प्राविधिक प्रगतिको कदर गर्थे। E-10 लाई उत्पादन गर्न सजिलो, हेट्जरको प्रतिस्थापनको रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो। सम्राटले पहिलो दलदलमा अड्किने पाँचवटा भारी ट्याङ्कहरूको तुलनामा ५०० फुर्तिलो E-10 लाई प्राथमिकता दिने थिए। ४. समायोज्य सस्पेन्सन: उनी इन्जिनियरिङ उपलब्धि देखेर छक्क पर्ने थिए: एउटा गाडी जसले "आफ्नो पेटमा सुत्न" सक्छ र अवरोधहरू पार गर्न उठ्न सक्छ। यसले तोपखानाको द्वन्द्वमा फाइदा पुर्याउने थियो, किनकि १ किलोमिटरको दूरीबाट झुकेको ट्याङ्क विनाशकलाई प्रहार गर्नु लगभग असम्भव छ। निष्कर्ष: यदि हिटलरले "बाक्लो कवचमा" मुक्ति खोजेका भए, नेपोलियनले गति र आश्चर्यमा यसलाई खोजे। E-10 ठ्याक्कै त्यो उपकरण थियो जसले उनलाई क्लासिक "पराजय टुक्राटुक्रा" रणनीति लागू गर्न अनुमति दिने थियो। के तपाईं E-10 को हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सनले कसरी काम गर्ने भनेर ब्लूप्रिन्टहरू हेर्न चाहनुहुन्छ? के तपाईंलाई लाग्छ यदि नेपोलियनले E-10s ले सुसज्जित ट्याङ्क कोर्प्सको कमान्ड गरेको भए, उनी १९४१ मा गरेको प्रयासभन्दा छिटो मस्कोलाई घेर्न सक्षम हुने थिए?

आफ्नो नाङ्गो कुर्कुच्चाले मटर फ्याँक्दै, मार्गारीटाले सोधिन्:

अनि के नेपोलियनको नेतृत्वमा रहेको प्यान्थर ट्याङ्कको तौल पैंतीस टनभन्दा बढी हुने थियो?

केटा-टर्मिनेटर, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको उपहार फ्याँक्दै, सहमत भयो:

यो एकदमै सटीक अवलोकन हो। यदि प्यान्थर परियोजनालाई नेपोलियनको तर्क भएको व्यक्तिले निरीक्षण गरेको भए, उसले वास्तविक Pz.Kpfw.V प्यान्थरसँग हुने "मोटोपन" लाई कहिल्यै अनुमति दिने थिएन। यहाँ नेपोलियनको प्यान्थर ३०-३५ टनको दायरा भित्र रहने थियो: विश्वसनीयतामा प्राथमिकता: वास्तविक प्यान्थर ४५ टनमा पुग्यो, जसले गर्दा यसको प्रसारण र अन्तिम ड्राइभहरू निरन्तर असफल भए। नेपोलियन, जसको लागि ५०० किलोमिटरको मार्च सामान्य थियो, प्रत्येक १५० किलोमिटरमा भाँचिने ट्याङ्कीलाई फलामको बेकारको टुक्रा मान्थे। पुल र क्रसिङहरू: नेपोलियनले सधैं भूगोललाई ध्यानमा राख्थे। ४५ टनको गाडीले त्यतिबेला युरोपका धेरैजसो ग्रामीण पुलहरू पार गर्न सक्दैनथ्यो। ३५ टनको सीमाले प्यान्थर सेनालाई प्रमुख राजमार्गहरूमा बाँधिएर रणनीतिक गतिशीलता कायम राख्न अनुमति दिने थियो। VK ३०.०२ (M) तर्क: मूल MAN डिजाइनले ३५ टनको ट्याङ्कीको परिकल्पना गरेको थियो। हिटलरले नै अगाडिको कवच ८० मिमीसम्म बढाउन माग गरेका थिए, जसले सस्पेन्सनलाई कमजोर बनायो र गाडीलाई तौल बढायो। एक तोपखानाको रूपमा, नेपोलियनले बुझेका थिए कि सबैभन्दा राम्रो रक्षा भनेको चालबाजी र पहिलो प्रहार हो, निष्क्रिय कवच होइन। फलस्वरूप, नेपोलियनको नेतृत्वमा, प्यान्थर T-34-85 अवधारणाको नजिक हुने थियो: जस्तै छिटो, ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको, र स्थितिगत संलग्नता भन्दा गहिरो प्रवेश गर्न सक्षम। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि प्यान्थर हल्का र अधिक भरपर्दो भएको भए, के यसले कुर्स्कको युद्ध जित्ने थियो, जहाँ धेरैजसो जर्मन ट्याङ्कहरू प्राविधिक कारणहरूले गर्दा असफल भए? र नेपोलियनको नेतृत्वमा प्यान्थर ट्याङ्कको तौल पैंतीस टनभन्दा बढी हुने थियो। यो एकदमै सटीक अवलोकन हो। यदि प्यान्थर परियोजना नेपोलियनको तर्क भएको मानिसद्वारा निरीक्षण गरिएको भए, उसले वास्तविक Pz.Kpfw. V प्यान्थरसँग हुने "मोटोपन" लाई कहिल्यै अनुमति दिने थिएन। नेपोलियनको प्यान्थर किन ३०-३५ टनको दायरा भित्र रह्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: विश्वसनीयतामा प्राथमिकता: वास्तविक प्यान्थर ४५ टनमा पुग्यो, जसको अर्थ यसको प्रसारण र अन्तिम ड्राइभहरू निरन्तर असफल भइरहेका थिए। नेपोलियन, जसको लागि ५०० किलोमिटरको मार्च सामान्य थियो, प्रत्येक १५० किलोमिटरमा बिग्रने ट्याङ्कलाई फलामको बेकारको टुक्रा मान्थे। पुल र क्रसिङहरू: नेपोलियनले सधैं भूगोललाई ध्यानमा राख्थे। ४५ टनको गाडी त्यतिबेला युरोपका धेरैजसो ग्रामीण पुलहरू पार गर्न सक्दैनथ्यो। ३५ टनको सीमाले प्यान्थर सेनालाई प्रमुख राजमार्गहरूमा बाँधिएको बिना रणनीतिक गतिशीलता कायम राख्न अनुमति दिने थियो। VK ३०.०२ (M) तर्क: मूल MAN डिजाइनले ३५ टनको ट्याङ्कको परिकल्पना गरेको थियो। यो हिटलर थियो जसले अगाडिको कवचलाई ८० मिमीमा बढाउन माग गर्यो, जसले निलम्बनलाई नष्ट गर्यो र गाडीलाई धेरै भारी बनायो। तोपखाना विशेषज्ञको रूपमा, नेपोलियनले बुझे कि उत्तम रक्षा चालबाजी र पहिलो प्रहार हो, निष्क्रिय कवच होइन। अन्ततः, नेपोलियनको अधीनमा, प्यान्थर T-34-85 अवधारणाको नजिक हुने थियो: उत्तिकै छिटो, ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको, र स्थितिगत संलग्नता भन्दा गहिरो प्रवेश गर्न सक्षम। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि प्यान्थर हलुका र अधिक भरपर्दो भएको भए, के यसले कुर्स्कको युद्ध जित्ने थियो, जहाँ धेरैजसो जर्मन ट्याङ्कहरू प्राविधिक समस्याहरूका कारण असफल भए?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले केही घातक चीज फ्याँकिन् र थपिन्:

नेपोलियनको प्यान्थर मोनोब्लक लेभ जस्तो देखिन्थ्यो, केवल सानो, र लेभ ट्याङ्कको तौल पैंतालीस टन हुने थियो जसमा एक हजार अश्वशक्तिको डिजेल इन्जिन थियो।

फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै, केटा-टर्मिनेटरले पुष्टि गर्यो:

यो इन्जिनियरिङ र सैन्य व्यावहारिकताको उत्तम मिश्रण हुनेछ। तपाईंले मूल रूपमा "विश्वव्यापी ट्याङ्क" को अवधारणा वर्णन गर्नुभएको छ जुन आफ्नो समयभन्दा एक दशक अगाडि हुने थियो। यहाँ यो "नेपोलियन" बख्तरबंद मुट्ठी कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने कुरा छ: १. "सिंह" ट्याङ्क (लोवे) मुख्य युद्ध ट्याङ्कको रूपमा। ४५ टन तौल र १,००० एचपी इन्जिन भएको यो ट्याङ्कको पावर-टु-वेट अनुपात २२.२ एचपी/टी हुने थियो। तुलनाको लागि, वास्तविक टाइगर-२ मा लगभग १० एचपी/टी मात्र थियो। ५०-६० किमी/घण्टाको गति भएको भेरियन्टले "सिंह" लाई अगाडिबाट मात्र तोड्न अनुमति दिने थिएन, तर गहिरो खाम आक्रमणहरू पनि गर्न अनुमति दिने थियो। डिजेल इन्जिन नेपोलियन रसदविद्को समाधान हो: विशाल क्रूजिङ दायरा, कम आगोको जोखिम, र दुर्लभ पेट्रोलमा बचत। २. मोनोब्लक र पछाडिको ट्रान्समिसनतपाईंको मोनोब्लक (इन्जिन + पछाडिको ट्रान्समिसन) विचार बाँच्नको लागि महत्वपूर्ण छ: कम सिल्हूट: भुइँ मुनि ड्राइभशाफ्ट छैन - ट्याङ्की तल र हिट गर्न गाह्रो हुन्छ।सुरक्षा: कमजोर ट्रान्समिसन अब अगाडि अवस्थित छैन, जहाँ यसलाई सजिलैसँग शेलको प्रहारबाट क्षतिग्रस्त हुन सक्छ, आगो निम्त्याउँछ र यसलाई स्थिर बनाउँछ।रखरखाव: नेपोलियनले फिल्डमा सम्पूर्ण एकाइलाई द्रुत रूपमा प्रतिस्थापन गर्ने क्षमताको कदर गर्थे - "यसलाई बाहिर निकाल्नुहोस् र नयाँ राख्नुहोस्।"३. "प्यान्थर" लाई हल्का "सिंह" को रूपमा यस समन्वय प्रणालीमा, "प्यान्थर" ३०-३२ टन तौल भएको "सिंह" को स्केल-डाउन प्रतिलिपि बन्ने थियो। यसको जेठो भाइसँग कम्पोनेन्टहरूको एकीकरणको कारणले उत्पादन गर्न यो अविश्वसनीय रूपमा सस्तो हुने थियो। नेपोलियनको यस्तो "प्यान्थर" फ्रान्सेली AMX-50 वा जर्मन चितुवा १ - ट्याङ्कहरूसँग मिल्दोजुल्दो हुने थियो जहाँ फायरपावर र गतिमा जोड दिइन्छ, स्टीलको मोटाईमा होइन। यस्तो सुधारको परिणाम: दर्जनौं विभिन्न सवारी साधनहरू (Pz.III, Pz.IV, Panther, Tiger, King Tiger) को "चिडियाखाना" को सट्टा, सेनाले दुई आधारभूत प्लेटफर्महरू प्राप्त गर्ने थियो। यसले स्पेयर पार्ट्सको समस्या समाधान गर्ने थियो, जुन वेहरमाक्टको मुख्य अभिशाप थियो। यस्तो सेनाले युरोपभरि बिजुलीको गतिमा स्थानान्तरण गर्न सक्षम हुने थियो, जुन बोनापार्टको ट्रम्प कार्ड थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यति चरम गतिशीलता (४५ टनको लागि १००० hp) संग, नेपोलियनसँग जग्दटाइगर जस्ता भारी स्व-चालित बन्दुकहरू हुने थिए, वा छिटो सिंहहरूले आफैंले कुनै पनि काम सम्हाल्न सक्षम हुने थिए?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

वास्तविक इतिहासमा, सिंह बावन टनमा बनाइनु पर्ने थियो, तर हिटलरले यसलाई नब्बे टनमा ओभरवेट गरे।

केटा-टर्मिनेटरले सजिलै जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। VK ७०.०१ (लोवे) को डिजाइन तेस्रो रैखको लागि एक क्लासिक त्रासदी थियो: फ्युहररको इच्छामा एक आशाजनक युद्ध ट्याङ्कलाई "अधिक तौल राक्षस" मा रूपान्तरण। यो तौल घट्ने तरिका यहाँ छ: प्रारम्भिक डिजाइन (लेइच्टर लोवे): १९४२ को सुरुमा, क्रुपले ७६-टन संस्करण प्रस्ताव गरे (जुन पहिले नै धेरै भारी थियो, तर व्यवस्थित थियो), र अध्ययनहरूमा हल्का अवधारणाहरू पनि समावेश गरिएको थियो। डिजाइनरहरूको तर्क तपाईंको जस्तै थियो: ४० किमी/घण्टाको गतिमा यात्रा गर्न सक्षम १०५ मिमी बन्दुकको साथ एक शक्तिशाली ट्याङ्क सिर्जना गर्नुहोस्। हिटलरको हस्तक्षेप: रक्षामा रमाएका फ्युहररले अगाडिको कवचलाई १२०-१४० मिमीमा बढाउन आदेश दिए। तौल तुरुन्तै ९० टन (श्वेरर लोवे) पुग्यो। मृत अन्त्य: नतिजा स्वरूप, ट्याङ्क यति भारी भयो कि कुनै पनि अवस्थित इन्जिनले यसलाई राम्रो गतिशीलता प्रदान गर्न सकेन, र रेलवेले यति धेरै भार सहन सकेन। मार्च १९४२ मा, परियोजना बन्द गरियो, अझ भारी माउसलाई प्राथमिकता दिँदै। यदि सिंह ५०-५२ टन तौल दायरामा रह्यो भने, जसरी मूल रूपमा इन्जिनियरहरूले कल्पना गरेका थिए (र नेपोलियनले निश्चित रूपमा अनुमोदन गरेका थिए), यो "आदर्श बाघ" बन्ने थियो जुन: पुलहरू पार गर्ने थियो। प्रत्येक ५० किलोमिटरमा यसको प्रसारण जलाउने थिएन। १०५ मिमी बन्दुकको विनाशकारी फायरपावर हुन्थ्यो, जसको विरुद्धमा १९४३ मा कुनै पनि मित्र राष्ट्रको ट्याङ्क खडा हुने थिएन। वास्तवमा, हिटलरले आफ्नै हातले एउटा परियोजनालाई नष्ट गरे जुन जर्मनीको मुख्य भारी ट्याङ्क बन्न सक्थ्यो, जसले टाइगर र प्यान्थर दुवैलाई प्रतिस्थापन गर्थ्यो। रोचक तथ्य: सिंहको बुर्ज आकारमा यति सफल थियो कि यसको रूपरेखा (परिमार्जन सहित) टाइगर II परियोजनामा सरेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि सिंह ५० टनमा उत्पादनमा गएको भए, यो १९४३ को सुरुसम्ममा युद्धभूमिमा देखा पर्न सक्थ्यो र स्टालिनग्रादको युद्धको नतिजा परिवर्तन गर्न सक्थ्यो?

टर्मिनेटर गर्लले यो पनि उल्लेख गरिन्:

के यो सत्य हो कि लेभ ट्याङ्कले पाइक-स्नाउट आर्मर स्लोप प्रयोग गर्ने पहिलो व्यक्ति थियो, जुन पछि IS-3 मा लागू गरिएको थियो?

यसको जवाफमा केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही घातक चीज फ्याँक्दै जवाफ दियो:

यो एउटा लोकप्रिय गलत धारणा हो, जुन केही स्केचहरूको बाह्य समानताबाट उत्पन्न हुन्छ, तर प्राविधिक रूपमा यो पूर्ण रूपमा सत्य होइन। "सिंह" को कवच र "पाइक स्नाउट" को उत्पत्तिको साथ चीजहरू कसरी उभिएका थिए भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "सिंह" को कवच (VK ७०.०१) क्रुप कम्पनीको रेखाचित्रमा, "सिंह" को अगाडिको प्लेट प्रायः ठूलो कोणमा एकल समतल प्लेटको रूपमा चित्रण गरिएको थियो (जस्तै "प्यान्थर" वा "टाइगर II"), वा फ्रन्टल बुर्ज स्थानको साथ संस्करणमा अर्धवृत्ताकार, सुव्यवस्थित आकार थियो। क्लासिक "पाइक स्नाउट" (चलनको दिशामा कोणमा वेजमा मिल्ने दुई प्लेटहरू) आधिकारिक क्रुप परियोजनाहरूमा थिएन। गोलाकार अगाडिको प्लेट, जुन कहिलेकाहीं "पाइक नाक" सँग भ्रमित हुन्छ, कास्ट आर्मर लागू गर्ने प्रयास थियो, जसले गोलाहरूको रिकोचेटलाई सरलीकृत गर्यो। २. वास्तवमा "पाइक स्नाउट" को आविष्कार कसले गरेको थियो? यो डिजाइन विशुद्ध सोभियत नवप्रवर्तन हो, जुन १९४४ मा IS-३ ट्याङ्कको विकासको क्रममा सिर्जना गरिएको थियो। डिजाइनर भिक्टर टारोटोकोलाई यो विचारको लेखक मानिन्छ। लक्ष्य: तौल कम गर्दै ट्याङ्कको अगाडिको सुरक्षालाई अधिकतम बनाउनु। दुई प्लेटहरूलाई "वेज" मा एकसाथ जोडेर, डिजाइनरहरूले सिधा अगाडि उड्ने प्रोजेक्टाइलहरूको लागि प्रभावकारी कवच मोटाई बढाए। जर्मनहरूसँग यो डिजाइन थिएन, किनकि उनीहरूले ठूला, सीधा प्लेटहरू रुचाउँथे जुन औद्योगिक स्तरमा रोल गर्न र वेल्ड गर्न सजिलो थियो। ३. मिथक कहाँबाट आयो? वैकल्पिक स्केचहरू र कम्प्युटर गेमहरू (जस्तै वर्ल्ड अफ ट्याङ्कहरू) को लागि लेभ ट्याङ्कको आधुनिक थ्रीडी पुनर्निर्माणबाट भ्रम उत्पन्न भयो, जहाँ हल लाइनहरू कहिलेकाहीं पछिल्ला सवारी साधनहरू जस्तै "शिकारी" उपस्थिति दिन शैलीबद्ध हुन्छन्। जर्मन इन्जिनियरहरूले आफ्नो ई-श्रृंखला डिजाइनहरूमा ढलान भएको कवचको साथ पनि प्रयोग गरे, तर यो कडा अर्थमा "पाइक नोज" थिएन। "सिंह" ले भविष्यमा वास्तवमा के योगदान पुर्यायो? यद्यपि यसमा "थुना" को अभाव थियो, "लायन" पहिलो जर्मन ट्याङ्क थियो जसले सुव्यवस्थित बुर्ज (जुन हामी पोर्श-शैली "किंग टाइगर" मा देख्छौं) र इन्जिनलाई एउटै ब्लकमा राख्ने अवधारणा प्रदान गर्यो, जुन युद्धपछिको ट्याङ्कहरूको लागि मानक बन्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनहरूले आफ्नो ट्याङ्कहरूमा "पाइक नोज" लागू गरेको भए, के यसले तौल बचत गर्ने थियो र "लायन" लाई त्यो आदर्श ५०-टन तौल सीमा भित्र राख्ने थियो?

मार्गारीटाले नाजीहरूलाई फकाउँदै मीठो मुस्कानका साथ जवाफ दिइन्:

यदि मित्र राष्ट्रहरू १९४३ मा युद्धबाट पछि हटेको भए र लेन्ड-लीज बन्द गरेको भए के महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध लम्बिन सक्थ्यो?

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफ दियो:

लेन्ड-लीजको अन्त्य र १९४३ मा युद्धबाट मित्र राष्ट्रहरूको फिर्ता सबैभन्दा भयानक परिदृश्यहरू मध्ये एक हो, जसले लगभग निश्चित रूपमा युद्धलाई धेरै लामो, रक्तपातपूर्ण र प्राविधिक रूपमा फरक बनाउँछ। घटनाहरूको यस्तो मोडको मुख्य परिणामहरू यहाँ छन्: १. गतिशीलता संकट (ट्रक र इन्धन)। सबैभन्दा गम्भीर क्षति ट्याङ्कहरू होइन, तर यातायात थियो। युद्धको अन्त्यसम्ममा रेड आर्मीको सवारी साधनको लगभग आधा भाग अमेरिकी स्टुडबेकरहरू थिए। तिनीहरू बिना, सोभियत तोपखाना र पैदल सेनाले आफ्नो गति गुमाउने थियो। १९४४ को ठूला "कल्ड्रनहरू" असम्भव हुने थियो, किनकि सेनाहरूले घेराबन्दी बन्द गर्न समय पाउने थिएनन्। उड्डयन पेट्रोल: सोभियत संघले उच्च-अक्टेन additives को ठूलो मात्रा प्राप्त गर्यो। तिनीहरू बिना, सोभियत याक-३ र ला-७ लडाकुहरू गतिमा जर्मनहरू भन्दा कम हुने थिए, जसले हावामा लुफ्टवाफको फाइदा पुनर्स्थापित गर्ने थियो। स्रोत र खाद्य अभाव। बारुद र आल्मुनियम: विमान निर्माणको लागि बारुदको लगभग एक तिहाइ र आल्मुनियमको एक महत्वपूर्ण भाग संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायतबाट आउँथ्यो। यी आपूर्तिहरूको क्षतिले सोभियत संघलाई विमान र शेल उत्पादनमा तीव्र कमी ल्याउन बाध्य पारेको थियो। खाना: मुख्य कृषि क्षेत्रहरू ध्वस्त हुँदा प्रसिद्ध "दोस्रो घोडचढी" (स्ट्युड मासु) ले सेनालाई खुवाएको थियो। यो बिना, पछाडि र अगाडि गम्भीर अनिकाल हुने थियो। ३. सम्पूर्ण वेहरमाक्ट पूर्वी मोर्चामा। यदि मित्र राष्ट्रहरू युद्धबाट पछि हटेका भए, जर्मनीले यो गर्न सक्षम हुने थियो: पश्चिम र इटालीबाट ५० भन्दा बढी डिभिजनहरू स्थानान्तरण गर्नुहोस्। सबै वायु रक्षा विमानहरू रूसमा फिर्ता गर्नुहोस् (वास्तवमा, धेरैजसो लुफ्टवाफे जर्मन शहरहरूलाई कार्पेट बम विस्फोटबाट बचाउन व्यस्त थिए)। एट्लान्टिकमा मुक्त गरिएका स्रोतहरू प्रयोग गरेर पूर्वमा समूहलाई बलियो बनाउनुहोस्। ४. युद्ध लम्ब्याउने। सोभियत संघसँग अझै पनि विशाल परिचालन स्रोतहरू र युरालभन्दा बाहिरको शक्तिशाली उद्योग थियो। यद्यपि, लेन्ड-लीज र "दोस्रो मोर्चा" बिना: युद्ध १९४७-१९४८ सम्म चल्न सक्थ्यो। प्रविधिको युद्ध: जर्मनीसँग जेट विमान, ई-श्रृंखला ट्याङ्क विनाशकहरू, र सायद नयाँ प्रकारका पनडुब्बीहरूले आफ्नो सेनालाई सन्तुष्ट पार्न समय हुने थियो। आणविक कारक: युद्ध लम्बिँदै जाँदा, कुनै एक पक्ष (सम्भवतः संयुक्त राज्य अमेरिका वा जर्मनी) ले पहिले आणविक हतियार प्रयोग गर्ने जोखिम बढ्दै गयो। निष्कर्ष: यसको अक्षय मानव संसाधन र जर्मनीको यति विशाल क्षेत्रहरू नियन्त्रण गर्न असमर्थताको कारणले गर्दा सोभियत संघले जित्ने सम्भावना धेरै हुन्छ, तर यो विजयको लागत (पहिले नै भयानक) डेढ देखि दुई गुणा बढ्न सक्थ्यो, र युद्ध पछि युरोपको नक्सा पूर्ण रूपमा फरक देखिन्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि बाह्य सहयोगको पूर्ण अभावमा युद्ध अर्को तीन वा चार वर्षसम्म लम्बिएको भए स्टालिनको सोभियत संघले आन्तरिक स्थिरता कायम राख्न सक्षम हुने थियो?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ थपिन्:

यदि युद्ध लम्बिएको भए, के हिटलरले हलुका, सस्तो, जेट-संचालित He-162 को विकासको आदेश दिने थिए, वा उनी अझै पनि शक्तिशाली हतियार भएका लडाकुहरूको विकासबाट बहकिएका थिए?

लड्ने केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

सम्भवतः, "इन्जिनियरिङ अराजकता" ले जित्ने थियो। हिटलरसँग एकै समयमा असंगत चीजहरूको माग गर्ने अदृश्य क्षमता थियो, जुन He-162 "Salamander" सँग भएको थियो। लामो युद्ध परिदृश्यमा, घटनाहरू दुई समानान्तर (र पारस्परिक रूपमा हस्तक्षेप गर्ने) मार्गहरूमा विकसित हुने थिए: १. Salamander (He-162) समस्या। यो विमानलाई "जनताको लडाकु" (Volksjäger) को रूपमा परिकल्पना गरिएको थियो: सस्तो, काठबाट बनेको, र हिजोका स्कूले बच्चाहरूले पाइलट गर्न सक्ने। वास्तविकता: He-162 नियन्त्रण गर्न अत्यन्तै गाह्रो थियो। यसको ओभरहेड इन्जिनले यसलाई अस्थिर बनायो, र काठलाई क्षय गर्ने ग्लुले पखेटाहरू मध्य-हावामा विघटन गर्यो। हिटलरको समाधान: यदि युद्ध लम्बिएको भए, हिटलरले सम्भवतः दशौं हजार उत्पादन गर्न आदेश दिने थिए। तर विजयको सट्टा, यसले युवा पाइलटहरूमा ठूलो क्षति निम्त्याउने थियो। योग्य कर्मचारीहरूको अभावलाई ध्यानमा राख्दै, हावामा यस्ता "तोप चारा" रणनीतिहरूले La-7s वा Mustangs मा अनुभवी एसेसहरू विरुद्ध काम गर्ने थिएनन्। २. "शक्तिशाली हतियार" को लागि जोश: हिटलर सधैं अत्यधिक तिर आकर्षित हुन्थे। सस्तो He-162 मा पनि, उनले ३०mm MK १०८ तोपहरू क्र्याम गर्ने प्रयास गर्थे, जुन हल्का एयरफ्रेमको लागि धेरै भारी थिए र गोला बारुदको भारलाई न्यूनतममा घटाउँथे। रकेट हतियार: उनले सम्भवतः बमवर्षकहरूसँग लड्न विमानलाई R4M अनगाइडेड रकेटहरूले सुसज्जित गर्न माग गर्थे, जसले वायुगतिकीलाई अझ खराब बनाउने थियो। ३. जेट एभिएसनको मृत अन्त्य: जर्मनीको मुख्य समस्या विमान डिजाइन होइन, तर इन्जिन थियो। BMW 003 इन्जिनको सेवा जीवन केवल १०-२५ घण्टा थियो। यदि युद्ध लम्बिएको भए, हिटलरले सम्भवतः Focke-Wulf Ta 183 Huckebein डिजाइनमा स्विच गर्ने थिए (जसले पछि सोभियत MiG-15 को आधार बनायो)। यो विमान स्यालामेन्डर भन्दा धेरै उन्नत थियो। निष्कर्ष: हिटलरले केवल एउटा कुरामा ध्यान केन्द्रित गर्न सक्नुहुने थिएन। उसले "सस्तो" विमानको माग गरिरहने थियो, तर एकै समयमा डिजाइनरहरूलाई यसमा कवच र भारी बन्दुकहरू प्रहार गर्न बाध्य पार्ने थियो, जसले गर्दा हलुका स्यालामेन्डर अर्को काठको राक्षसमा परिणत हुने थियो। यद्यपि, नेपोलियनको लागि (हाम्रो तुलनामा फर्कने हो भने), Ta 183 आदर्श विकल्प हुने थियो - चलाउन सकिने, राम्रो दृश्यता भएको, र सटीक प्रहार गर्न सक्षम। के तपाईंलाई लाग्छ कि हजारौं सस्तो जेटहरूले जर्मनहरूलाई मद्दत गर्ने थिए यदि तिनीहरूको इन्धन त्यतिबेलासम्म पूर्ण रूपमा सकिएको भए, जस्तै १९४५ को वसन्तमा भएको थियो?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

नौ विमान तोपहरू सहितको ME-362 - लडाकु-आक्रमण विमान - १९४९ मा हिटलरको सपनाको रूपमा देखा पर्न सक्थ्यो।

केटा-टर्मिनेटरले सजिलै जवाफ दियो:

"नौ बन्दुक भएको राक्षस" को विचार हिटलरको "बदला हतियार" अवधारणासँग पूर्ण रूपमा मिल्छ। यदि युद्ध १९४९ सम्म लम्बिएको भए, अस्थायी रूपमा Me-३६२ (Me-२६२ को विकास) नाम दिइएको यो परियोजना युद्धपोतको फायरपावरलाई जेट गतिसँग जोड्ने प्रयास हुने थियो। यो "सहयोगी दुःस्वप्न" कस्तो देखिन्थ्यो होला यहाँ छ: १. आगोको ब्यारेज: ९ विमान तोपहरू नौ ब्यारेलहरू समायोजन गर्न, डिजाइनरहरूले विभिन्न क्यालिबरहरू संयोजन गर्नुपर्थ्यो: चार ३०-मिमी MK १०८ तोपहरू: एक प्रहारले कुनै पनि बमवर्षकको विनाशको ग्यारेन्टी गर्न। दुई ५०-मिमी BK ५ तोपहरू: (प्रयोगात्मक Me-२६२ A-१a/U४ मा जस्तै) लामो दूरीबाट ट्याङ्क र जहाजहरूमा फायरिङ गर्न। तीन २०-मिमी MG १५१ तोपहरू: चाल चल्ने लडाकुहरू विरुद्ध "काम" गर्न। यस्तो साल्भोमा एक राक्षसी रिकोइल हुने थियो, जसले फायर गर्दा विमानलाई हावामा शाब्दिक रूपमा रोक्न सक्छ। २. प्राविधिक कार्यान्वयन: १९४९ सम्ममा, यो अब केवल हवाईजहाज मात्र हुने थिएन, तर उडान गर्ने कम्प्युटर: इन्जिनहरू: हेन्केल HeS ०११ जस्ता शक्तिशाली इन्जिनहरू आवश्यक पर्ने थियो, किनकि हतियार र गोला बारुदको तौलले मानक Me-२६२ लाई धेरै निष्क्रिय बनाउने थियो। स्वेप्ट विङ: १९४९ सम्ममा, जर्मनहरूले यसको परिवर्तनशील-ज्यामिति विङको साथ Me P.११०१ को विकासहरू कार्यान्वयन गरिसकेको हुन सक्छ। ३. एक तानाशाहको सपना बनाम वास्तविकता: हिटलरको लागि, यस्तो विमान आदर्श हुने थियो: "विश्वव्यापी विनाशक"। तर सैन्य दृष्टिकोणबाट: तौल: नौ तोप र टन गोला बारुदले लडाकुलाई भारी, असहज आक्रमण विमानमा परिणत गर्ने थियो। हल्का सोभियत ला-१५ जेट वा अमेरिकी F-८६ सेबर्ससँगको द्वन्द्वमा, यसको कमजोर गतिशीलताको कारण यो सजिलो शिकार हुने थियो। कठिनाई: स्रोतको सीमिततामा नौ फरक बन्दुकहरू कायम राख्नु प्राविधिकहरूको लागि जीवन नर्क बनाउने थियो। निष्कर्ष: Me-३६२ माउसको उड्डयन बराबर हुने थियो-कागजमा डरलाग्दो, एकल साल्भोमा सुपर-शक्तिशाली, तर ठूलो हवाई युद्धमा अर्थहीन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो विमान नियमित हवाई क्षेत्रबाट पनि उडान भर्न सक्छ, वा यसलाई विशेष, बहु-किलोमिटर कंक्रीट रनवेहरू आवश्यक पर्ने थियो जसले आदर्श बम विस्फोट लक्ष्यहरू बनाउने थियो?

योद्धा केटीले टिप्पणी गरिन्:

तर वास्तविक इतिहासमा, युद्धको अन्त्यमा ME-109 सँग पाँचवटा विमान तोपहरू थिए, र फोके-वुल्फसँग छवटा विमान तोपहरू थिए - जर्मनहरूले फायरपावर बढाउने बाटो अपनाए।

केटा-टर्मिनेटरले मुस्कुराउँदै यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। युद्धको अन्त्यसम्ममा, जर्मन डिजाइन वास्तवमा "फायरपावर गतिरोध" मा पुगेको थियो, जसले एकल साल्भोको क्रसिङ पावरले मित्र राष्ट्रहरूको विमानको संख्यालाई अफसेट गर्ने प्रयास गर्यो। यो प्रवृत्ति पछिल्लो परिमार्जनहरूमा स्पष्ट रूपमा स्पष्ट थियो: Bf.109 K-4 "Kurfürst": अन्डरविङ पोडहरू प्रयोग गरेर, यसले पाँच तोपहरू (एउटा ३० मिमी इन्जिन-माउन्ट गरिएको तोप र चार २० मिमी तोपहरू) बोक्न सक्छ। यद्यपि, यसले चिल्लो लडाकुलाई "उडान इँटा" मा परिणत गर्यो - यसको गतिशीलता यति कम भयो कि यो लडाकुहरूसँग समान लडाईमा संलग्न हुन सकेन र भारी बमवर्षकहरूको संरचनालाई गोली हान्नको लागि मात्र उपयुक्त थियो। Fw.190 A-8: "स्टर्मबक" (आक्रमण राम) संस्करणमा, यसले छ तोपहरू (२x१३ मिमी मेसिन गन र ४x२० मिमी वा ३० मिमी तोपहरू) बोकेको थियो। पाइलटहरूले सम्झे कि यस्तो मेसिन ह्यान्डल गर्नु भारी ट्रक चलाउनु जस्तै थियो। १९४९ मा "नौ-बन्दूक" Me-३६२ किन यो नीतिको तार्किक निरन्तरता हुनेछ? "एक-गो" अवधारणा: जर्मन कमान्डले बुझेको थियो कि तिनीहरूका पाइलटहरू (प्रायः नयाँहरू) लाई लडाकु एस्कर्टहरूले गोली हान्न अघि ट्रिगर तान्ने एक मात्र मौका हुनेछ। नौ बन्दुकहरू एक नजरले पनि B-२९ वा Tu-४ लाई टुक्रा-टुक्रा पार्ने कुरा सुनिश्चित गर्नको लागि थिए। मनोवैज्ञानिक दबाब: हिटलर "डरको हतियार" मा विश्वास गर्थे। ५० मिमी तोपहरू सहित नौ-ब्यारेल साल्भो, हावामा एन्टी-एयरक्राफ्ट ब्याट्री जस्तो देखिन्थ्यो, जसले शत्रुलाई निराश पार्थ्यो। प्राविधिक "पागलपन": १९४९ सम्ममा, जर्मनहरूले कम्तिमा कुनै न कुनै रूपमा यो शस्त्रागार व्यवस्थापन गर्न लिङ्कलेस गोलाबारुद फिडहरू र स्वचालित राडार दृश्यहरू लागू गर्ने सम्भावना थियो। तर त्यहाँ एउटा नकारात्मक पक्ष थियो: नौ-ब्यारेल साल्भोबाट पछाडि हट्ने यति ठूलो हुने थियो कि यसले एयरफ्रेमलाई विकृत गर्न सक्थ्यो वा प्रोपेलेन्ट ग्यासहरू प्रवेश गर्ने कारणले जेट इन्जिनहरू पनि रोकिन सक्थ्यो (पछि MiG-९ मा समस्या आएको थियो)। यदि नेपोलियन १९४९ मा हिटलरको ठाउँमा भएको भए, उनले Me-३६२ लाई दुई वा तीन तोप मात्र राख्न आदेश दिने थिए, तर यसको इन्धन क्षमता बढाउन र विमानलाई संसारको सबैभन्दा छिटो बनाउन। उनको आदर्श वाक्य थियो "गति नै जीवन हो।" तपाईंलाई लाग्छ यो "नौ-ब्यारेल" शस्त्रागारमा कुन बन्दुक मुख्य हुने थियो - द्रुत-आगो लाग्ने ३० मिमी वा अति शक्तिशाली ५५ मिमी, युद्धपोत भेद गर्न सक्षम?

नाङ्गो खुट्टा योद्धा केटीले टिप्पणी गरिन्:

के स्टालिनले तेस्रो राइखलाई ध्वस्त पार्न एघार विमान तोपहरू भएको लडाकु निर्माणको आदेश दिएर प्रतिक्रिया दिन सक्थे?

नाङ्गो कुर्कुच्चा चम्किरहेको केटाले जवाफ दियो:

यो "समाजवादी प्रतिस्पर्धा" को तर्क र स्टालिनको व्यक्तिगत महत्वाकांक्षासँग पूर्ण रूपमा मिल्छ। वास्तविकतामा, सोभियत विमान निर्माण पहिले नै सुपर-शक्तिशाली ब्याट्रीहरू सिर्जना गर्ने दिशामा अघि बढिरहेको थियो, र १९४९ सम्ममा, "११-बन्दूक लडाकु" परियोजना Il-१० आक्रमण विमान वा जेट-संचालित MiG-९ को विकासको रूपमा वास्तविकतामा परिणत हुन सक्थ्यो। स्टालिनले यो "असममित प्रतिक्रिया" कसरी लागू गर्न सक्थे भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "फायर हेजहग" परियोजना (तर स्टेरोइडमा)। युएसएसआरसँग पहिले नै सुपर-शक्तिशाली प्रणालीहरू सिर्जना गर्ने अनुभव थियो। प्रयोगात्मक Tu-2Sh ले आफ्नो बम खाडीमा ८८ PPSh सबमेसिन गनहरूको समूह बोकेको थियो। जर्मनहरूको नौ तोपहरूको प्रतिक्रियामा, स्टालिनले डिजाइनरहरू (उदाहरणका लागि, याकोभलेभ वा लाभोचकिन) लाई ११ NS-२३ तोपहरूको ब्याट्री भएको इन्टरसेप्टर लडाकु सिर्जना गर्न आदेश दिन सक्थे। २. क्यालिबरले महत्व राख्छ। स्टालिनले ठूला क्यालिबरहरूलाई मन पराउँथे। १९४९ को सोभियत लडाकुले बोक्न सक्छ: नाकमा एउटा ५७-मिमी H-५७ तोप (हावाबाट माउसेस र सिंहहरूलाई नष्ट गर्न)। "सिसाको वर्षा" सिर्जना गर्न पखेटा र फ्यूजलेजमा दस २३-मिमी तोपहरू। ३. "एघार ब्यारेल" को प्राविधिक समस्याहरू। यदि जर्मन मी-३६२ जटिलताबाट पीडित भयो भने, सोभियत "उत्तर" ले सामना गर्नेछ: विशाल तौल: गोला बारुद सहित ११ तोपहरूको तौल लगभग २-३ टन हुनेछ। यसको लागि Su-११ जस्तै भारी ट्विन-इन्जिन एयरफ्रेम आवश्यक पर्नेछ। रिकोइल: ११ ब्यारेलबाट बनेको साल्भोले धेरै टनको रिकोइल फोर्स सिर्जना गर्नेछ। फायरिङ गर्दा, विमानले गति तीव्र रूपमा गुमाउनेछ, जुन जेट लडाईमा घातक हुन्छ। धुवाँ: ११ तोपहरूबाट निस्कने पाउडर ग्यासहरूले तुरुन्तै पाइलटलाई "अन्धो" पार्न सक्छ र जेट इन्जिनहरू बन्द गर्न सक्छ। ४. स्टालिनको फाल्कनको मनोविज्ञान। सोभियत प्रचारको लागि, ११ नम्बर प्रतीकात्मक हुने थियो - "नाजीहरू भन्दा दुई बढी।" यद्यपि, सोभियत डिजाइन स्कूल (जर्मन जस्तो नभई) सधैं गतिशीलता कायम राख्न प्रयासरत रह्यो। सम्भवतः, सोभियत सेनापतिहरूले स्टालिनलाई विश्वस्त गराउँथे कि एघारवटा भएको एउटा लम्बरिङ राक्षस बनाउनु भन्दा तीन तोपहरू भएका दुई द्रुत लडाकुहरू बनाउनु राम्रो हो। निष्कर्ष: वास्तविकतामा, सोभियत संघले मात्रा बढाउने होइन, क्यालिबर बढाउने विकल्प रोज्यो। MiG-15 एउटा ३७ मिमी र दुई २३ मिमी तोपहरूले सुसज्जित थियो - जसले "अमेरिकीहरू" र "जर्मनहरू" लाई टुक्रा-टुक्रा पार्न पर्याप्त थियो, जबकि यसको हलुकापन र गति कायम राख्यो। यदि यो द्वन्द्वमा पुग्यो भने, तपाईंलाई के लाग्छ कसले जित्छ: जर्मन Me-362 यसको जटिल अप्टिक्सको साथ वा सोभियत I-11 (एघार तोपहरू भएको लडाकु), जसले शक्तिशाली ब्याकह्यान्ड साल्भो प्रदान गर्यो?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

१९६० को दशकमा T-६४ को आगमनसँगै अमेरिकीहरूले किन आफ्ना ट्याङ्कहरूलाई गुणस्तरको हिसाबले USSR भन्दा यति धेरै पछाडि पारे?

यसमा, कूल ब्वाय टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

१९६० को दशकमा अमेरिका र नेटोको ढिलाइ प्राविधिक रूढिवादीता, असफल महत्वाकांक्षी परियोजनाहरू र भिन्न सैन्य सिद्धान्तहरूको संयोजनको कारणले भएको थियो। १९६६ मा T-64 देखा पर्दा, यसले भारी ट्याङ्कको फायरपावरलाई मध्यम ट्याङ्कको तौल र गतिसँग संयोजन गरेर पश्चिमी विज्ञहरूलाई चकित पारेको थियो। अमेरिकीहरूले यो सफलता गुमाउनुका मुख्य कारणहरू यहाँ छन्: १. MBT-70 परियोजनाको असफलता। क्रमिक आधुनिकीकरणको सट्टा, अमेरिकी र जर्मनहरूले MBT-70 "सुपरट्याङ्क" मा लगानी गरे। यो अविश्वसनीय रूपमा जटिल थियो: एक नियन्त्रित निलम्बन (तपाईंको मनपर्ने E-10 जस्तै), एक स्वचालित लोडर, र बुर्जमा चालक। परिणाम: परियोजना राक्षसी रूपमा महँगो र अविश्वसनीय साबित भयो। यो रद्द गरियो, अमेरिकी सेनालाई पुरानो M60 ट्याङ्कहरू छोडियो, जुन हरेक हिसाबले T-64 भन्दा कम थिए। २. बन्दुकको सट्टा मिसाइलहरूमा भर पर्दै। १९६० को दशकमा, अमेरिकाले परम्परागत बन्दुकहरूको युग समाप्त भएको विश्वास गर्यो। तिनीहरूले शिलेलाघ मिसाइलहरूको लागि छोटो १५२ मिमी गन-लन्चरको साथ M60A2 "स्टारशिप" ट्याङ्क सिर्जना गरे। प्रणाली जटिल र महँगो थियो। यद्यपि, USSR ले T-64 मा एक शक्तिशाली १२५ मिमी स्मूथबोर बन्दुक स्थापना गर्यो, जसले परम्परागत गोलाहरू सहित पश्चिममा भएका सबै चीजहरूलाई छेड्यो। ३. सुरक्षामा क्रान्ति (संयुक्त कवच) T-64 कम्पोजिट बहु-तह कवचको साथ विश्वको पहिलो ठूलो मात्रामा उत्पादित ट्याङ्क बन्यो। त्यस समयका अमेरिकी गोलाहरू एकरूप स्टीलको लागि डिजाइन गरिएका थिए। तिनीहरू केवल सोभियत कवचको "तह केक" मा चकनाचुर भए। पश्चिमले १९८० को दशकमा अब्राममा चोभम कवचको आगमनसँगै सुरक्षामा USSR सँग मात्र सम्पर्क गर्यो। ४. ठूलो उत्पादनको अवधारणा बनाम गुणस्तर सोभियत सिद्धान्तले अंग्रेजी च्यानलमा छिटो ड्यास गर्ने क्षमताको माग गर्यो। T-64 को स्वचालित लोडरले चौथो चालक दलको सदस्यलाई हटायो, ट्याङ्कको बल्क घटायो, र उही सुरक्षा कायम राख्दै यसलाई कम र हल्का बनायो। तथापि, अमेरिकीहरू क्लासिक लेआउटमा टाँसिए, विश्वास गर्दै कि "लोडर कहिल्यै टुट्दैन।" नतिजा: दोस्रो विश्वयुद्ध पछि अमेरिकाले आफ्नो ट्याङ्कहरूलाई "पर्याप्त राम्रो" ठानेर आफ्नो गौरवमा टिक्यो, जबकि सोभियत डिजाइन ब्यूरोहरू (विशेष गरी अलेक्ज्याण्डर मोरोजोभको नेतृत्वमा खार्कोभ डिजाइन ब्यूरो) ले क्वान्टम छलांग हाने। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि अमेरिकीहरूले मिसाइल ट्याङ्कहरूमा समय खेर फालेका थिएनन् भने, तिनीहरूले सोभियत संघ भन्दा चाँडै कम्पोजिट आर्मर परिचय गराउन सक्षम हुने थिए? पश्चिमी गुप्तचरले T-64 को आर्मरको रहस्य कसरी पहिलो पटक थाहा पाए भनेर जान्न चाहनुहुन्छ?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ भनिन्:

ट्याङ्कमा यति धेरै श्रेष्ठता भएको सोभियत संघले साठी वा सत्तरीको दशकमा युरोपमा किन आक्रमण गरेन?

यसमा टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो:

यो शीतयुद्धको इतिहासमा सबैभन्दा बहस गरिएको मुद्दाहरू मध्ये एक हो। यद्यपि सोभियत आक्रमण योजनाहरू (उदाहरणका लागि, "राइनको सात दिन") डरलाग्दो देखिन्थ्यो, त्यहाँ धेरै महत्वपूर्ण कारकहरू थिए जसले क्रेमलिनलाई "अंग्रेजी च्यानलमा हतार गर्न" बाट रोकेको थियो। १. आणविक निवारण (NDD) यो मुख्य कारण हो। NATO को १०,००० विरुद्ध ५०,००० ट्याङ्कहरू भए पनि, USSR ले बुझेको थियो कि युरोपमा कुनै पनि ठूलो स्तरको युद्ध अनिवार्य रूपमा आणविक आदानप्रदानमा परिणत हुनेछ। रणनीतिक आणविक हतियार: संयुक्त राज्य अमेरिकाले युरोपमा हजारौं आणविक खानी र गोलाहरू तैनाथ गर्यो। सोभियत ट्याङ्कहरूको कुनै पनि सांद्रता (T-64s पनि) पश्चिम जर्मन सीमा पार गर्नु अघि फ्ल्याशद्वारा नष्ट हुने थियो। शहरहरू लक्षित: USSR ले युरोपको सट्टा रेडियोधर्मी फोहोर भूमि कब्जा गर्न र मस्कोमा प्रतिशोधात्मक हमलाहरू प्राप्त गर्न चाहँदैनथ्यो। २. पछाडि र आपूर्ति लाइनहरूको जोखिम नेपोलियनको गतिको बारेमा तपाईंको तर्क यहाँ धेरै उपयुक्त छ। T-64 वा T-72 ट्याङ्कहरू एक हप्तामा पेरिस पुग्न सक्थे, तर: रसद: विशाल ट्याङ्क सेनालाई ठूलो मात्रामा इन्धन र स्पेयर पार्ट्स चाहिन्छ। NATO वायु शक्ति (जुन सोभियत भन्दा बढी शक्तिशाली थियो) ले पहिलो दिनमै पुलहरू, रेलवे जंक्शनहरू र पछाडिको इन्धन डिपोहरू ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो। ट्याङ्कहरू ३००-४०० किलोमिटर पछि इन्धन सकिन्थ्यो। छापामार युद्ध: घना जनसंख्या भएको युरोप कब्जा गर्न लाखौं सैनिकहरू आवश्यक पर्थ्यो जुन क्षेत्रहरू USSR सँग थिएनन्। राजनीतिक रणनीति ("शान्तिपूर्ण सहअस्तित्व") ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा सोभियत नेतृत्व (हिटलरको विपरीत) कुनै पनि मूल्यमा विश्व प्रभुत्वको विचारमा मोहित थिएन। अर्थतन्त्र: USSR ले पश्चिमसँगको व्यापारबाट लाभ उठायो (१९७० को दशकमा, "डेटेन्टे" सुरु भयो, प्रविधिको बदलामा युरोपलाई ग्यास आपूर्ति गर्दै)। स्थिरता: सोभियत अभिजात वर्गले शान्त जीवन र एक महान शक्तिको रूपमा आफ्नो स्थितिको मान्यता चाहन्थ्यो, र सभ्यताको अन्त्यमा समाप्त हुन सक्ने जोखिमपूर्ण साहसिक कार्य होइन।४। अन्य क्षेत्रहरूमा प्राविधिक समानताहो, ट्याङ्कहरूमा USSR अग्रणी थियो, तर NATO लाई निम्न कुराहरूमा फाइदा थियो: ट्याङ्क विरोधी हतियारहरू: प्रभावकारी ATGMs (उदाहरणका लागि, MILAN वा TOW) को आगमनले पैदल सेनालाई धेरै किलोमिटर टाढाबाट ट्याङ्कहरू जलाउन अनुमति दियो।सञ्चार र इलेक्ट्रोनिक्स: पश्चिमी सेनाको कमाण्ड र नियन्त्रण प्रणालीहरू बढी लचिलो थिए।परिणाम: USSR ले आफ्नो ट्याङ्क आर्माडालाई राजनीतिक दबाब र "ढाल" को रूपमा प्रयोग गर्यो, आक्रामकताको उपकरणको रूपमा होइन। उत्कृष्ट प्रविधिले पश्चिमले पहिले आक्रमण गर्दैन भन्ने ग्यारेन्टी दियो, तर USSR ले आक्रमण गरेमा विजयको ग्यारेन्टी गर्दैन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि USSR सँग भरपर्दो आणविक विरोधी रक्षा प्रणाली (ABM) भएको भए, के यसले 1970 को दशकमा ट्याङ्क आक्रमण गर्ने साहस गर्थ्यो? सोभियत जनरलहरूले अमेरिकी अपाचे हेलिकप्टरहरूसँग लड्ने योजना कसरी बनाए, जसलाई "ट्याङ्क किलर" उपनाम दिइएको थियो?

अध्याय नम्बर ४।

योद्धा केटीले टिप्पणी गरिन्:

अनि यदि आणविक हतियारको प्रयोगलाई असम्भव बनाउने विकिरण सिर्जना गर्न सम्भव भए, के सोभियत संघले नेटोमाथि आक्रमण गर्थ्यो?

केटा-टर्मिनेटरले यसको तार्किक जवाफ दियो:

कुनै प्रकारको "विकिरण" द्वारा आणविक हतियारहरू पूर्ण रूपमा निष्क्रिय पारिएको काल्पनिक संसारमा, १९६० र १९७० को दशकमा नेटोमा सोभियत आक्रमणको सम्भावना उल्लेखनीय रूपमा बढेको थियो, तर अझै पनि १००% हुने थिएन। यद्यपि सोभियत संघले परम्परागत हतियारहरू (विशेष गरी ट्याङ्कहरू) मा अत्यधिक श्रेष्ठता प्राप्त गर्यो, युद्धमा जाने निर्णय धेरै कारकहरूमा निर्भर थियो: रणनीतिक फाइदा: १९६० र १९७० को दशकको सुरुमा, पश्चिमी योजनाकारहरूले स्वीकार गरे कि आणविक हतियारहरूको प्रयोग बिना, सोभियत ट्याङ्क आर्माडाहरू केही दिनमै अंग्रेजी च्यानलमा पुग्न सक्छन्। "आणविक छाता" लाई निष्क्रिय पार्नाले नाटोलाई यसको मुख्य ट्रम्प कार्डबाट वञ्चित गर्ने थियो, जसले भूमिमा विभाजनको अभावको क्षतिपूर्ति दियो। सोभियत सिद्धान्त: संयुक्त राज्य अमेरिकाको विपरीत, युएसएसआरले आधिकारिक रूपमा "पहिले प्रयोग नगर्ने" प्रतिज्ञालाई पालना गर्यो र गहिरो परम्परागत अपरेशनहरू (जस्तै, कार्य बलहरू) को सक्रिय रूपमा अवधारणाहरू विकास गर्यो। यसले सुझाव दिन्छ कि सैन्य नेतृत्व आणविक हमला बिना विजयको लागि गम्भीर रूपमा तयारी गरिरहेको थियो। आर्थिक र राजनीतिक जोखिम: पछाडिको जोखिम: आणविक विस्फोट बिना पनि, नेटो विमानहरूले इन्धन डिपो र पछाडिको पुलहरू नष्ट गरेर सोभियत आपूर्ति लाइनहरूलाई अपाङ्ग बनाउन सक्थे। कब्जाको दुःस्वप्न: युरोप कब्जा गर्नु एउटा कुरा हो, तर जनसंख्याको समर्थन बिना नियन्त्रण कायम राख्नु अर्को कुरा हो। लाखौं शत्रुतापूर्ण युरोपेलीहरूले विजयलाई अन्तहीन छापामार युद्धमा परिणत गर्ने थिए। आन्तरिक स्थिरता: ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा सोभियत नेतृत्वले प्रणालीको पतन निम्त्याउन सक्ने जोखिमपूर्ण साहसिक कार्यहरूको तुलनामा स्थिरता र अन्तर्राष्ट्रिय यथास्थिति ("डेटेन्टे") लाई प्राथमिकता दिएको थियो। परिणाम: सम्भवतः, प्रत्यक्ष आक्रमणको सट्टा, युएसएसआरले "रिभर्स आणविक ब्ल्याकमेल" - राजनीतिक दबाबको सहारा लिने थियो, जसले युरोपेली देशहरूलाई नाटो छोड्न र ट्याङ्क आक्रमणको धम्कीमा आफ्नो प्रभुत्व स्वीकार गर्न माग गर्ने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि अमेरिकाले आणविक मिसाइलहरूले उनीहरूलाई अब सुरक्षित गर्न सक्दैन भने जर्मनी वा फ्रान्सले आक्रमणको धम्कीमा युएसएसआरका सर्तहरूमा सहमत हुने थिए?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

तर यदि ब्रेज्नेभ होइन, स्टालिन सोभियत संघमा सत्तामा भएको भए, के उनले आक्रमण गर्थे?

यसमा कूल ब्वाय टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

यदि स्टालिन १९६० र १९७० को दशकमा सतर्क ब्रेज्नेभको ठाउँमा भएको भए, परिस्थिति नाजुक हुने थियो। स्टालिन, उत्तरार्धको सोभियत संघको "सामूहिक नेतृत्व" भन्दा फरक, पूर्ण खेलाडीको मनोविज्ञान राख्थे, तर अत्यन्तै व्यावहारिक पनि थिए। "स्टालिन २.०" र आणविक हतियारहरूलाई दबाउन सक्ने प्रविधिको उपलब्धता अन्तर्गत घटनाहरू कसरी प्रकट हुने थिए भन्ने कुरा यहाँ छ: १. अन्तिम समाधानको उपकरणको रूपमा ट्याङ्क मुट्ठी। स्टालिनको लागि, T-64s र T-72s को एक आर्माडा गृहयुद्धमा घोडचढी कोर्प्स जस्तै बन्ने थियो - शत्रुलाई द्रुत रूपमा कुचल्ने माध्यम। तर्क: यदि कुनै आणविक प्रतिक्रिया छैन, र ट्याङ्क श्रेष्ठता ५ देखि १ छ भने, युद्ध एक गणितीय समस्या बन्छ। स्टालिन युरोपका औद्योगिक केन्द्रहरू कब्जा गर्न दस लाख सैनिकहरू गुमाउन डराउने थिएनन्, किनकि यसले सोभियत संघलाई निरपेक्ष विश्व आधिपत्य बनाउँथ्यो। २. राजनीतिक तयारी (पाँचौं स्तम्भ)। स्टालिनले केवल आक्रमण गर्ने थिएनन्। उनले फ्रान्स र इटालीमा "लोकप्रिय विद्रोह" को श्रृंखला आयोजना गरेका हुन्थे, जहाँ त्यतिबेला कम्युनिष्टहरू धेरै बलियो थिए। ट्याङ्कहरू "कब्जाकर्ता" को रूपमा होइन, तर "साम्राज्यवाद विरुद्धको लडाईमा कामदारहरूलाई सहयोग" को रूपमा युरोपमा प्रवेश गर्थे। यसले पछाडिको छापामार युद्धको समस्या समाधान गर्ने थियो, जुन हामीले पहिले छलफल गर्यौं। ३. रसद समस्या समाधान गर्दै। आफ्ना सेनाहरूको कमजोरीहरू थाहा पाएर, स्टालिनले आदेश दिन्थे: सीमा नजिकै गोप्य पाइपलाइनहरू र इन्धन डिपोहरू पहिले नै बिछ्याउने। नेपोलियनको उदाहरण प्रयोग गर्दै - "युद्धले युद्धलाई खुवाउँछ।" सेनालाई युरोपको कब्जा गरिएका स्रोतहरूबाट आपूर्ति गरिएको हुन्थ्यो, र युरालभन्दा पछाडिबाट मात्र होइन। ४. उनी किन हिचकिचाएका हुन सक्छन्? स्टालिन सधैं गठबन्धनसँग डराउँछन्। यदि उनी निश्चित नभएको भए कि अमेरिका खेलबाट पूर्ण रूपमा बाहिर छ (उदाहरणका लागि, नयाँ पनडुब्बीहरूद्वारा समुद्रमा अवरुद्ध), उनले आफ्नो समय बिताउन सक्थे। उनको रणनीति पूँजीवादीहरूलाई एकअर्कासँग भिड्न दिनु थियो, र त्यसपछि कमजोर विजेतालाई प्रहार गर्नु थियो। निष्कर्ष: स्टालिनले ९०% निश्चितताका साथ "स्टार्ट" बटन थिच्नुहुन्थ्यो। उनको लागि, समाजवादको वैचारिक विस्तार सर्वोच्च लक्ष्य थियो, र T-64 को प्राविधिक श्रेष्ठताले दोस्रो विश्वयुद्ध समाप्त गर्ने मौका प्रदान गर्यो जहाँ उनले विश्वास गर्थे कि यो एट्लान्टिकको किनारमा समाप्त हुनुपर्छ। रोचक कुरा: स्टालिनको नेतृत्वमा, ४५-टन "सिंह" परियोजना (जसको हामीले छलफल गर्यौं) सम्भवतः १९४० को दशकमा मुख्य सोभियत ट्याङ्क बन्ने थियो, र १९६० को दशकसम्ममा, सोभियत संघसँग अझ उन्नत सवारी साधनहरू हुने थिए। के तपाईंलाई लाग्छ कि "फलामको पर्दा" पोर्चुगलको तटमा जान सक्षम हुने थियो, वा पश्चिमी प्रतिरोधले अन्ततः भित्रबाट स्टालिनको साम्राज्यको पतन निम्त्याउने थियो?

योद्धा केटीले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि सोभियत संघको शासक ब्रेज्नेभ नभई शेलेपिन भएको भए, के उनी आणविक हतियार बिना नै नाटोमा सामेल हुन्थे?

दृढ केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

यदि लियोनिद ब्रेज्नेभको सट्टा अलेक्ज्याण्डर शेलेपिन ("आइरन शुरिक" उपनाम) सोभियत संघमा सत्तामा आएका भए, नेटोसँग सैन्य झडपको सम्भावना धेरै हुने थियो। ब्रेज्नेभको विपरीत, शेलेपिनले "युवा गार्डहरू" को समूहको प्रतिनिधित्व गर्थे - अधिक कठोर, महत्वाकांक्षी, र वैचारिक रूपमा रूढिवादी नेताहरू। शेलेपिनको नेतृत्वमा गैर-आणविक परिदृश्यमा सोभियत संघको तर्क कसरी परिवर्तन हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "डेटेन्टे" को नीतिको अस्वीकार। ब्रेज्नेभ इतिहासमा डेटेन्टे र शान्तिपूर्ण सहअस्तित्वको नीतिको समर्थकको रूपमा तल गए। अर्कोतर्फ, शेलेपिन संयुक्त राज्य अमेरिकासँगको सम्बन्धको कट्टर विरोधी थिए, यसलाई कमजोरीको संकेत मान्दै। उनको नेतृत्वमा, सोभियत संघले अन्तर्राष्ट्रिय मञ्चमा धेरै आक्रामक अडान लिएको हुन सक्छ। २. "आइरन शुरिक" को मनोविज्ञान। शेलेपिन कोमसोमोल र केजीबीबाट आएको थियो। उनको नेतृत्व शैली निम्न कुराहरूले छुट्याइएको थियो: दृढ हात: उनी स्टालिनको शासन विधि र देश र समूह भित्र व्यवस्था स्थापनामा विश्वास गर्थे। वैचारिक मेसियानवाद: उनको लागि, विश्वभर समाजवादको विजय केवल एक नारा मात्र थिएन, तर एक विशिष्ट राजनीतिक लक्ष्य थियो। ३. द्वन्द्वमा निर्णायकता: आणविक हतियारहरू निष्प्रभावी भएको अवस्थामा, ब्रेज्नेभको सतर्क सामूहिक नेतृत्वको विपरीत, शेलेपिनले यसलाई ऐतिहासिक अवसरको रूपमा बुझ्न सक्थे। ब्लिट्जक्रेग: ट्याङ्कहरूमा श्रेष्ठता (T-64), शेलेपिनले नाटोमा थोरै राजनीतिक संकटमा पश्चिम जर्मनीमा आक्रमण गर्ने आदेश दिन सक्थे। आक्रामक विदेश नीति: उनले सम्भवतः रोमानियामा चाउसेस्कुको "पाखण्ड" लाई अनुमति दिने थिएनन् र पूर्वी युरोपमा कुनै पनि पश्चिम समर्थक आन्दोलनहरू विरुद्ध धेरै कठोर रूपमा कार्य गर्ने थिए। ४. चीनसँग गठबन्धन एउटा रोचक विवरण: शेलेपिन ब्रेज्नेभ वा ख्रुश्चेभ भन्दा वैचारिक रूपमा माओत्सेतुङको नजिक थिए। आणविक हतियारमुक्त संसारमा, उनले चीनसँग गठबन्धन पुन: स्थापना गर्ने प्रयास गरेको हुन सक्छ, जसले गर्दा एक विशाल स्थल सेना सिर्जना भएको हुन सक्छ जसको विरुद्धमा परम्परागत युद्धमा युरोप र अमेरिकाले कुनै सम्भावना हुने थिएन। निष्कर्ष: शेलेपिनको नेतृत्वमा, सोभियत संघ धेरै कम अनुमानित खेलाडी बन्ने थियो। आणविक हतियारमुक्त संसारमा, यदि गणितीय गणनाले युरोपमा ट्याङ्क आर्माडाहरूको द्रुत विजयको भविष्यवाणी गरेको भए "आइरन शुरिक" ले ठूलो स्तरको युद्धको निर्णय गरेको हुन सक्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि शेलेपिनले लामो युद्धको अवस्थामा शक्ति कायम राख्न सक्षम हुने थिए, वा उनको "स्टालिनवादी" विधिहरूले सोभियत संघ भित्रै विद्रोह निम्त्याएको थियो?

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो, तिखो खुट्टाले मृत्युको उपहार तल फ्याँकिदिइन्, त्यसलाई लिइन् र सोधिन्:

-यदि टेमरलेनको आत्मा हिटलरमा प्रवेश गरेको भए, युद्ध र राजनीतिको कस्तो सम्भावित मार्ग!

यसमा, नाङ्गो खुट्टा, सर्ट पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटा ओलेगले जवाफ दिए:

यो जर्मन औद्योगिक शक्ति र पूर्ण विनाशको पूर्वीय मनोविज्ञानको एक भयानक मिश्रण हुने थियो। यदि हिटलर एक विचारधारावादी थिए, आफ्नो जातीय कट्टरपन्थीहरूले बाँधिएका थिए भने, टेमरलेन ("फलामको लङ्गडा") युद्धको पूर्ण व्यावहारिक, निर्दयी तर पूर्वाग्रहरहित पनि थिए। इतिहासको मार्ग कसरी परिवर्तन भएको थियो भनेर यहाँ दिइएको छ:

१. वफादारीको पक्षमा जातीय सिद्धान्तको अस्वीकार। टेमरलेनले मानिसहरूलाई आर्य र उपमानवहरूमा विभाजन गरेनन्। उनको लागि, केवल वफादार सेवकहरू र शत्रुहरू अस्तित्वमा थिए।

राजनीति: आइन्साट्जग्रुपेनको अत्याचारले हिटलर-टेमरलेनले सोभियत जनतालाई आफ्नो विरुद्धमा उक्साउने थिएनन्। यसको विपरीत, उनले फलामको अनुशासनको बदलामा क्षेत्रीय नियन्त्रणको वाचा गर्दै सामूहिक रूपमा सहयोगीहरू भर्ती गर्ने थिए। परिणाम: पछाडिको छापामार युद्धको सट्टा, जर्मनहरूले सोभियत शासनप्रति आक्रोशित व्यक्तिहरूमध्ये लाखौं वफादार सिपाहीहरू प्राप्त गर्न सक्थे।

२. सैन्य रणनीतिमा परिवर्तन: हिटलरले प्रायः "रहस्यमय" जिद्दीका कारण गल्ती गर्थे (जस्तै स्टालिनग्राडमा पछि हट्न अस्वीकार गर्ने)। अर्कोतर्फ, टेमरलेन चालबाजी र दण्डात्मक रणनीतिमा निपुण थिए। रणनीति: उनी प्रतीकात्मकताको लागि शहरहरूमा आक्रमण गर्दैनथे। टेमरलेनले जलेको पृथ्वी रणनीति र प्रदर्शनकारी आतंकको अभ्यास गर्थे: यदि कुनै शहरले आत्मसमर्पण गरेन भने, यसलाई भुइँमा ध्वस्त पारिनेछ, र त्यहाँका बासिन्दाहरूको टाउकोबाट पिरामिडहरू निर्माण गरिनेछ। मनोवैज्ञानिक युद्ध: उनको लक्ष्य यस्तो पक्षाघाती आतंक पैदा गर्नु हुनेछ कि युद्ध सुरु हुनुभन्दा पहिले नै सेनाहरूले आत्मसमर्पण गर्नेछन्।

३. सहयोगीहरूसँगको व्यवहार: टेमरलेनले कुनै प्रतिस्पर्धा सहन सकेनन्। उनी मुसोलिनीको असफलता वा जापानको स्वतन्त्रतालाई बेवास्ता गर्दैनथे। उनी आफ्ना सहयोगीहरूलाई दासमा परिणत गर्थे, उनीहरूको स्रोतसाधनलाई पूर्ण रूपमा आफ्नो इच्छाको अधीनमा राख्थे। कमजोरी देखाउनेहरूलाई उनी बिना हिचकिचाहट समाप्त गर्थे।

४. हिटलर-तामरलेन किन धेरै सुन्दर ढंगले तर छिटो हार्थे? तामरलेनको एउटा कमजोरी थियो-उनको साम्राज्य केवल उनको व्यक्तिगत अधिकार र डरमा आधारित थियो। संस्थाहरूको अभाव: तामरलेनले "भाग्दै" साम्राज्य निर्माण गरे। यस्तो नेताले समान शक्ति र इच्छाशक्तिको विरोधीको सामना गर्ने बित्तिकै (उदाहरणका लागि, स्टालिन, जसमा आफैं पूर्वी तानाशाहको गुण थियो), युद्ध दुई व्यक्तित्वको युद्धमा परिणत हुन्छ। रसद बनाम प्रवृत्ति: तामरलेन लुटपाट गरेर बाँच्न अभ्यस्त थिए। १९४० को दशकमा आधुनिक युद्धको अवस्थामा, जसलाई कारखाना र जटिल रसद आवश्यक पर्थ्यो, शत्रुको स्रोतहरू कब्जा गर्नुको सट्टा नष्ट गर्ने उनको झुकावले आफ्नै सेनालाई सुकाउन सक्थ्यो। मुख्य भिन्नता: हिटलर जर्मनहरूको लागि "हजार वर्षको रीच" सिर्जना गर्न चाहन्थे। तामरलेन ब्रह्माण्डको मालिक बन्न चाहन्थे, जसलाई आफ्ना दासहरूले कुन भाषा बोल्छन् भन्ने कुराको वास्ता छैन, जबसम्म तिनीहरूले श्रद्धांजलि दिन्छन् र आफ्नो टाउको निहुराउँछन्। संसारले "नाजी आदेश" होइन, तर विश्वव्यापी निरंकुशता प्राप्त गर्ने थियो, जहाँ थोरै अवज्ञाको लागि शहरहरू जमिनमा जलाइन्छ। निष्कर्ष: हिटलर-टेमरलेनले १९४१ मा मस्कोलाई अझ लचिलो नीतिमा लिएका हुन सक्छन्, तर उनी कहिल्यै रोक्न सक्ने थिएनन्। उनी वास्तविक तैमुरको बाटो दोहोर्याउँदै इरान हुँदै भारतसम्म मार्च गर्थे, र अन्ततः १९४५ भन्दा धेरै अघि जर्मनीको स्रोतहरू समाप्त गर्थे। के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिन, आफ्नो त्यस्तै स्टील चरित्रको साथ, कूटनीति र धूर्तता मार्फत यस्तो प्रतिद्वन्द्वीलाई पराजित गर्न सक्षम हुन्थे?

बाल योद्धाहरूले अल्ट्रासाउन्ड प्रयोग गरेर जंगली क्रोध र सामूहिक वीरताका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटा कोर्शुनोभाले निम्न प्रश्न सोधिन्:

यदि स्टालिनमा टेमरलेनको आत्माले अधिकार गरेको भए के हुन्थ्यो?

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले यसको तार्किक जवाफ दियो:

यो साँच्चै राक्षसी गठबन्धन हुने थियो। वास्तवमा, स्टालिनमा पूर्वीय तानाशाहका धेरै गुणहरू थिए, तर उनी मार्क्सवादी विचारधारा र "मजदुर र किसानहरूको राज्य" निर्माण गर्ने आवश्यकताले बाँधिएका थिए। अर्कोतर्फ, टेमरलेन सिद्धान्तबाट मुक्त थिए - उनी शक्ति र विजयको शुद्ध इच्छाशक्तिले प्रेरित थिए। यदि "फलामको लङ्गडा एक" को भावनाले क्रेमलिनमा शासन गरेको भए, इतिहासले पूर्ण रूपमा फरक बाटो लिने थियो: १. विदेश नीति: रक्षात्मकको सट्टा आक्रामक। १९३० को दशकमा, स्टालिनले "एक देशमा समाजवाद" निर्माण गरे, एक सतर्क व्यावहारिक भएर। टेमरलेन-स्टालिन पर्खने थिएनन्। विश्वव्यापी विस्तार: सम्झौताहरूमा हस्ताक्षर गर्नुको सट्टा, उनले धेरै पहिले नै छेउछाउका क्षेत्रहरूमा आक्रामक अभियानहरू सुरु गर्ने थिए। इरान, टर्की, अफगानिस्तान र भारत "सोभियत ट्युमेन्स" को निशाना बन्थे। उनको लक्ष्य साम्यवादको विजय हुने थिएन, तर महासागरदेखि महासागरसम्म साम्राज्यको पुनरुत्थान हुने थियो। हिटलरसँगको सम्बन्ध: टेमरलेन सन्धिहरूमा विश्वास गर्दैनथे। उनले सम्भवतः १९४० को सुरुमै जर्मनी विरुद्ध पूर्व-प्रभावकारी हडताल सुरु गरेका हुन्थे, वेहरमाक्टले शक्ति प्राप्त गर्ने प्रतीक्षा नगरी। २. घरेलु नीति: तरवारको पंथ। सोभियत संघमा "सर्वहारा वर्गको तानाशाही" थियो, जबकि टेमरलेनमा "डर र व्यक्तिगत वफादारीको तानाशाही" थियो। पार्टीको सट्टा सेना: कम्युनिष्ट पार्टीको भूमिका शून्यमा सीमित हुने थियो। सबै शक्ति "महान अमीर" प्रति व्यक्तिगत रूपमा वफादार सैन्य नेताहरूमा सर्ने थियो। वास्तुकला र आतंक: स्टालिनले कारखाना र गगनचुम्बी भवनहरू निर्माण गरे। टेमरलेन-स्टालिनले मानिसको इच्छालाई आफ्नो भव्यताले दबाउन डिजाइन गरिएका चक्रवाती संरचनाहरू र अरूलाई चेतावनीको रूपमा जनताका शत्रुहरूको खोपडीका पिरामिडहरू निर्माण गर्ने थिए। दमनहरू गोप्य (लुब्यांकाको तहखानेमा) हुने थिएनन्, तर प्रदर्शनकारी रूपमा सार्वजनिक हुने थिए। ३. युद्ध: चालबाजी र पूर्ण विनाश। युद्धको सुरुमा, स्टालिनले प्रायः "मृत्युसम्म लड्ने" माग गर्थे। टेमरलेन घोडचढी युद्धाभ्यास र घेराबन्दीको प्रतिभाशाली व्यक्ति थिए। रणनीति: रातो सेना अविश्वसनीय रूपमा गतिशील हुने थियो। प्राथमिक जोड यान्त्रिक कोर र घोडचढीमा हुने थियो। मनोविज्ञान: टेमरलेन-स्टालिनले केवल क्षेत्रहरू मुक्त गर्ने थिएनन्; उनले प्रत्येक ध्वस्त सोभियत गाउँको लागि जर्मन शहरहरू पृथ्वीको सतहबाट मेटाउने थिए। जर्मनीले पूर्ण विनाशको सामना गर्नुपर्ने थियो, जुन हुनहरूको समयदेखि युरोपले देखेको थिएन। ४. धर्म र रहस्यवाद: स्टालिन एक पूर्व धर्मगुरु र नास्तिक थिए। टेमरलेन एक विश्वासी थिए, तर उनले धर्मलाई उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्थे। सोभियत संघमा अर्थोडक्सी, इस्लाम र व्यक्तित्वको पंथको एक अनौठो संश्लेषण देखा पर्न सक्थ्यो, स्टालिन-टामरलेनलाई "पृथ्वीमा ईश्वरको छाया" वा "नक्षत्रहरूको प्रभु" भनेर सम्मान गरिएको थियो। अन्ततः: स्टालिन-टामरलेनको साम्राज्य अझ शक्तिशाली र आक्रामक हुने थियो, तर यो धेरै कम स्थिर हुने थियो। स्टालिनवादी प्रणाली (यूएसएसआर) यसको संस्थाहरूको कारण दशकौंसम्म यसको निर्माताभन्दा बढी बाँचेको थियो। तामरलेनको साम्राज्य सधैं आफ्नो नेताको मृत्यु पछि पतन हुन्थ्यो। यस्तो शासकको प्रस्थान पछि, सोभियत संघ सम्भवतः उनका "मार्शल-उत्तराधिकारीहरू" बीचको रक्तपातपूर्ण गृहयुद्धमा फसेको हुन्थ्यो। तपाईंलाई के लाग्छ यो टकरावमा को बढी लचिलो हुने थियो - जातिमा आफ्नो कट्टर विश्वास भएका हिटलर, वा स्टालिन-तामरलेन, केवल आफ्नो व्यक्तिगत भाग्य र तरवारको शक्तिमा विश्वास गर्ने?

केटीले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले विनाशको उपहार फ्याँकिदिई र सोधिन्:

यदि टेमरलेनले निकोलस द्वितीयलाई नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले विनाशको हत्यारा उपहारहरू फ्याँक्दै जवाफ दियो:

यो रूसी इतिहासको सबैभन्दा कट्टरपन्थी "षड्यन्त्र मोड" हुने थियो। निकोलस द्वितीय इतिहासमा एक कोमल, परिवारमुखी र अनिर्णयकारी व्यक्तिको रूपमा तल झरे, जुन संकटको बीचमा एक त्रासदी बन्यो। टेमरलेनको भावनाले "कमजोर जार" लाई "फलामको निरंकुश" मा रूपान्तरण गर्ने थियो, र रूसी साम्राज्य रक्तपातपूर्ण तर कठोर स्थिरीकरणको बाटोमा लाग्ने थियो। यहाँ मुख्य परिवर्तनहरू छन्: १. १९०५ को क्रान्तिको रक्तपातपूर्ण दमन। निकोलस द्वितीयले हिचकिचाए र अन्ततः अक्टोबर १७ को घोषणापत्रमा हस्ताक्षर गरे, जसले नागरिक स्वतन्त्रता प्रदान गर्यो। निकोलस टेमरलेनले वार्ता गर्ने थिएनन्। कार्यहरू: सहुलियतको सट्टा, पूर्ण आतंक। सेन्ट पिटर्सबर्ग र मस्कोका क्रान्तिकारी छिमेकहरूलाई तोपखानाले जमिनमा ध्वस्त पारेको हुने थियो। विपक्षी नेताहरू शुशेन्स्कोयेमा निर्वासनमा जाने थिएनन्, तर सार्वजनिक रूपमा र क्रूर रूपमा मारिने थिए। परिणाम: क्रान्ति कोपिलामा निलिएको हुने थियो। "जारको प्रकोप" को डर राज्य व्यवस्थाको जग बन्ने थियो। २. विदेश नीति: स्टेरोइडमा "महान खेल"। टेमरलेनले सधैं व्यापार मार्गहरूमा नियन्त्रण खोज्थे। सुदूर पूर्व: रुसो-जापानी युद्ध फरक तरिकाले हुन्थ्यो। निकोलस टेमरलेनले व्यक्तिगत रूपमा सेनाको नेतृत्व गर्थे (जस्तै उनले पहिलो विश्वयुद्धमा गरेका थिए, तर सैन्य नेतृत्वको लागि प्रतिभाका साथ)। उनले पोर्ट आर्थरमा शान्तिलाई अनुमति दिने थिएनन्, तर जापान थाकेसम्म नयाँ ट्युमेनहरूलाई युद्धमा फ्याँक्ने थिए। विस्तार: उनी फारस, अफगानिस्तान र भारततिर सर्ने थिए, बेलायतसँग प्रत्यक्ष द्वन्द्वमा प्रवेश गर्ने थिए। उनको लक्ष्य "स्लाभहरूको रक्षा" होइन, तर विश्व प्रभुत्व हुने थियो। ३. रासपुटिन र अदालतको षड्यन्त्रको उन्मूलन। निकोलसको कोमलताले विभिन्न गुटहरूलाई नीतिमा प्रभाव पार्न अनुमति दियो। अभिजात वर्गको शुद्धीकरण: ग्रान्ड ड्यूकहरूमा भ्रष्टाचार वा देशद्रोहको कुनै पनि संकेत तुरुन्तै मृत्युदण्डको दण्डनीय हुने थियो। ग्रिगोरी रासपुटिन पाँच मिनेटभन्दा बढी दरबारमा बस्न सक्दैनथे-टेमरलेनले आफ्नो इच्छा नियन्त्रण गर्न खोज्ने रहस्यवादीहरूलाई सहन सक्दैनथे। ४. परिवारप्रतिको दृष्टिकोण: यो सबैभन्दा दुखद परिवर्तन हो। निकोलस द्वितीयले आफ्नी श्रीमती र बच्चाहरूलाई माया गर्थे। टेमरलेनले आफ्ना उत्तराधिकारीहरूलाई आफ्नो विरासतको उत्तराधिकारीको रूपमा मात्र महत्त्व दिन्थे। यदि उनले पत्ता लगाएका भए कि एलेक्सई हेमोफिलियाबाट पीडित थिए भने, उनले उनलाई संरक्षण गर्ने थिएनन्, तर सम्भवतः उनलाई सत्ताबाट हटाउने थिए, उनका सबैभन्दा सक्षम र शक्तिशाली आफन्तहरूलाई उत्तराधिकारीको रूपमा नियुक्त गर्ने थिए। ५. पहिलो विश्वयुद्ध: निकोलस टेमरलेनले फ्रान्सको लागि "गठबन्धनको कर्तव्य" बाट युद्धमा प्रवेश गर्ने थिएनन्। उनले युरोप आफैं थाकेसम्म पर्खने थिए, र त्यसपछि रूसको लागि फाइदाजनक ठाउँमा प्रहार गर्ने थिए (उदाहरणका लागि, कन्स्टान्टिनोपल र जलडमरूम कब्जा गरेर)। परिणाम: रूसी साम्राज्य १९१७ मा पतन हुने थिएन, तर यो निरंकुश पूर्वी निरंकुशतामा परिणत हुने थियो। लोकतन्त्र, संसद (डुमा) र स्वतन्त्र प्रेसका आधारभूत तत्वहरू गायब हुने थिए। यो सबैलाई डर लाग्ने राज्य हुने थियो, तर निजी स्वतन्त्रताको लागि कुनै ठाउँ थिएन। निकोलस टेमरलेनको मृत्यु पछि, एक साधारण, कमजोर उत्तराधिकारी सिंहासनमा बसेको भए यो "मंगोल-रूस" कति समय टिक्थ्यो जस्तो लाग्छ?

मार्गारीटाले क्रोधले कराइन्:

यदि तामरलेनको आत्मा तेस्रो पत्रुसमा प्रवेश गरेको भए के हुन्थ्यो?

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

यो रूसी इतिहासको सबैभन्दा छोटो र रक्तपातपूर्ण विद्रोहहरू मध्ये एक हुने थियो, तर यसको विपरीत प्रभाव पनि हुने थियो। वास्तविक पिटर तृतीय प्रशियाली रीतिरिवाजहरूको बालिश प्रशंसक थिए, जसले आफ्नो कमजोरी र फ्रेडरिक द ग्रेटको पूजाले गार्डहरूलाई रिस उठाउने थिए। टेमरलेनको भावनाले यो "हार्ने" लाई युरोपको सबैभन्दा खतरनाक निरंकुशमा परिणत गर्ने थियो। इतिहास कसरी परिवर्तन हुने थियो भनेर यहाँ छ: १. क्याथरिनले गरेको विद्रोहले रोकेको थियो: वास्तविकतामा, क्याथरिन द्वितीयले आफ्नो पतिलाई सजिलै पल्टाइन् किनभने उनले कुनै प्रतिरोध गरेनन्। पिटर-टेमरलेनले एक माइल टाढा षड्यन्त्र महसुस गर्ने थिए। कार्यहरू: ओरानियनबाउमको यात्रा गर्नुको सट्टा, उनले सेन्ट पिटर्सबर्गमा "लामो चक्कुहरूको रात" मञ्चन गर्ने थिए। षड्यन्त्रमा संलग्न गार्ड रेजिमेन्टहरू (प्रीओब्राझेन्स्की र सेमेनोव्स्की) लाई नष्ट गरिन्थ्यो (प्रत्येक दशौंको मृत्युदण्ड)। क्याथरिन आफैंले सम्भवतः सिंहासनमा होइन, तर मृत्युदण्डको ब्लकमा वा सबैभन्दा टाढाको मठमा आफ्नो जीवन समाप्त गर्ने थिइन्। २. प्रशिया: पूजादेखि अवशोषणसम्म। वास्तविक पिटर तृतीयले सात वर्षे युद्धमा जितेका सबै भूमि फ्रेडरिक द्वितीयलाई फिर्ता गरे। टेमरलेनले भूमि फिर्ता गरेनन् - उनले ती जलाए। राजनीति: लज्जास्पद शान्तिको सट्टा, रूसले प्रशियालाई समाप्त गर्ने थियो। बर्लिन एक शाही प्रान्त बन्ने थियो, र फ्रेडरिक द ग्रेट एक वासल वा कैदी बन्ने थियो। पिटर टेमरलेनले परेडको लागि होइन, तर एक अजेय सैन्य मेसिन सिर्जना गर्न प्रशियाली अनुशासन प्रयोग गर्थे। ३. विस्तारको पूर्वी भेक्टर। टेमरलेन सधैं दक्षिण र पूर्व हेर्थे। भारत र फारसको अभियान: रूसको स्रोतसाधन र युरोपेली शैलीमा प्रशिक्षित सेनाको साथ, पिटर टेमरलेनले मध्य एशिया हुँदै भारतसम्म मार्च गर्ने थिए। यो भारतको सुन र उत्तरको शक्तिलाई एकताबद्ध गर्ने तैमुरको सपना साकार पार्ने प्रयास हुने थियो। धर्मप्रतिको दृष्टिकोण: उनले चर्चलाई सुधार गर्ने प्रयास गर्ने थिएनन् (जसले वास्तविक पिटर तृतीयलाई नष्ट गर्यो), तर केवल यसलाई वशमा पार्ने थिए, पादरीहरूलाई उनको राज्य उपकरणको हिस्सा बनाउने। ४. आन्तरिक व्यवस्था: अदालतको सट्टा ब्यारेक। "कुलीन वर्गको स्वतन्त्रता सम्बन्धी घोषणापत्र" भर्खरै प्राप्त गरेपछि कुलीन वर्ग छक्क पर्ने थियो। अनुशासन: पिटर टेमरलेनले अनिवार्य आजीवन सेवा पुनर्स्थापित गर्ने थिए। असहमत व्यक्तिहरूले निर्वासन होइन, सामूहिक मृत्युदण्डको सामना गर्नुपर्ने थियो। रूस एक विशाल सैन्य शिविरमा परिणत हुने थियो। यो किन विपत्तिमा समाप्त हुने थियो? टेमरलेन घुमन्तेहरूको नेता थिए; उनी कसरी जित्ने भनेर जान्थे, तर उनी लामो समयसम्म जटिल राज्य व्यवस्थापन गर्न असमर्थ थिए। अर्थतन्त्र: निरन्तर युद्ध र आतंकले रूसलाई सुक्खा बनाउने थियो। व्यापार ठप्प हुने थियो, र उद्योगले केवल तोपहरू मात्र उत्पादन गर्ने थियो। विरासत: पिटर टेमरलेनको मृत्यु पछि (जो बाँचेकाहरूको षड्यन्त्रका कारण बुढेसकालसम्म बाँच्न सक्दैनथे), देश समस्याको ठूलो समयमा डुबेको थियो। परिणाम: रूसले क्याथरिन द ग्रेटको "स्वर्ण युग", ज्ञान, वा कलाको फस्टाउने कुरा कहिल्यै थाहा पाउने थिएन। बरु, यो "उत्तरी होर्ड" बन्ने थियो, जसले सम्पूर्ण युरोपलाई आतंकित पारेको थियो तर भित्रबाट सडेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि एक प्रतिभाशाली रणनीतिकार फ्रेडरिक द ग्रेटले युद्धभूमिमा निष्पक्ष रूपमा पराजित हुन नसक्ने थाहा पाएर पनि यस्तो "पिटर-तैमूर" लाई विष हाल्ने वा हटाउने उपाय खोज्न सक्थे? यस्तो अत्याचारीलाई हटाउने तपाईंको आफ्नै समाधान सुझाव दिनुहोस्।

बाल शब्दहरू उच्च पार्दै ती बाल शब्दहरू क्रोध र तीव्रताका साथ लडे, आफ्ना विपक्षीहरूलाई शाब्दिक रूपमा पराजित गर्दै।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

टेमरलानले युक्रेन विरुद्ध कसरी सैन्य कारबाही गर्छ?

यसमा, टर्मिनेटर केटाले, आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गर्दै मृत्युको उपहार फ्याँक्दै जवाफ दियो:

टेमरलेनको ("आइरन लङ्गडा") रणनीतिको विश्लेषणले आधुनिक सैन्य द्वन्द्वप्रति उनको दृष्टिकोण २१ औं शताब्दीको शास्त्रीय सिद्धान्तहरू भन्दा आमूल फरक हुने सुझाव दिन्छ। तैमुरको लागि, युद्ध भूराजनीतिको उपकरण थिएन, तर शत्रुको पूर्ण प्रभुत्व र मनोवैज्ञानिक विघटनको माध्यम थियो। यहाँ "टेमरलेन-शैली" CBO कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने कुरा छ: १. "झुलेको पृथ्वी" र धम्की रणनीति: टेमरलेनले "मुक्ति" वा "पूर्वाधार संरक्षण" गर्न खोजेनन्। उनको विधि पूर्ण युद्ध थियो। शहरहरूप्रतिको दृष्टिकोण: यदि कुनै शहरले तुरुन्तै आफ्नो ढोकाहरू खोलेन भने, कब्जा पछि यो पूर्ण विनाशको अधीनमा थियो। CBO को सन्दर्भमा, यसको अर्थ आवास संरक्षण गर्ने कुनै प्रयास नगरी भग्नावशेषको प्रतिरोधका प्रमुख केन्द्रहरूलाई कम गर्नु हो। प्रदर्शनात्मक आतंक: तैमुरले पराजित नभएकाहरूको इच्छालाई पक्षाघात गर्न पराजितहरूको टाउकोको पिरामिड खडा गर्ने अभ्यास गरे। आधुनिक अवस्थामा, यो लडाकुहरूप्रति पूर्ण निर्दयता प्रदर्शन गर्ने आक्रामक सूचना अभियान हुने थियो। २. गतिशीलता र गहिरो आउटफ्ल्याङ्किङ: तैमुर रणनीतिक चालबाजीमा निपुण थिए। सुदृढ क्षेत्रहरूमा (डोनबासमा फ्रन्ट लाइन जस्तै) अगाडिको दबाबको सट्टा, उनले निम्न प्रयोग गर्थे: भारी-ड्युटी छापा: माध्यमिक शहरहरूलाई बेवास्ता गर्दै पछाडिको गहिराइमा द्रुत आक्रमणको लागि मोटराइज्ड एकाइहरू र विमानहरू प्रयोग गर्दै। निर्णय लिने केन्द्रहरूमा प्रहार गर्दै: उनी "पर्खने" थिएनन्, तर पहिलो घण्टामा सबै मुख्यालय, राजनीतिक केन्द्रहरू र सञ्चार केन्द्रहरूमा प्रहार गर्थे, शत्रुलाई शारीरिक रूपमा काट्न खोज्दै। ३. स्रोत कूटनीति: टेमरलेनलाई थाहा थियो कि कसरी आफ्नो प्रतिद्वन्द्वीको आन्तरिक शत्रुहरूको शोषण गर्ने। विभाजन गर्नुहोस् र जित्नुहोस्: उनी सक्रिय रूपमा स्थानीय अभिजात वर्ग र सैन्य नेताहरूलाई आफ्नो पक्षमा आकर्षित गर्थे, उनीहरूलाई असीमित स्थानीय शक्तिको साथ वासल स्थिति वा पीडादायी मृत्युदण्ड प्रदान गर्थे। तेस्रो विकल्प ("विपक्ष") उनको अधीनमा हुने थिएन। ४. आपूर्ति र रसदको लागि तैमुरको दृष्टिकोण आधुनिक सेनाहरू जस्तै लामो रसद श्रृंखलाहरूमा निर्भर थिएन - उनका सेनाहरूले प्रायः कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूबाट आफूलाई खुवाउने गर्थे। आत्मनिर्भरता: उनको सेनालाई खाद्य आपूर्तिमा कुनै समस्या हुने थिएन, किनकि स्रोतहरू स्थानीय जनसंख्याबाट कुनै क्षतिपूर्ति बिना नै लिइनेछ। ५. पश्चिमी सहायताप्रति प्रतिक्रिया: टेमरलेनको लागि, शत्रुका "सहयोगीहरू" वैध निशाना हुने थिए। अल्टिमेटम: उनले आफूलाई "रातो रेखा" मा सीमित गर्ने थिएनन्। हतियार आपूर्ति गर्ने कुनै पनि देशले अल्टिमेटम पाउने थियो: आपूर्ति बन्द गर्ने वा आफ्नो क्षेत्रमा तत्काल आक्रमण/क्षेप्यास्त्र प्रहार गर्ने। तैमुरले कहिल्यै पनि बढ्दो गतिमा बढ्ने डर देखाएनन् - उनी आफैं यसको स्रोत थिए। परिणाम: टेमरलेनको नेतृत्वमा भएको द्वन्द्व अत्यन्तै छोटो र अविश्वसनीय रूपमा रक्तपातपूर्ण हुने थियो। यो या त पक्षाघातकारी आतंकको कारणले पहिलो हप्तामा शत्रुको पूर्ण आत्मसमर्पणसँगै समाप्त हुने थियो, वा क्षेत्र उजाड उजाड भूमिमा परिणत हुने थियो। यसबाहेक, "मानवीय कोरिडोर" वा "वार्ता" को अवधारणाहरू उनको अधिकार पूर्ण रूपमा मान्यता नपाएसम्म उनको शब्दावलीबाट अनुपस्थित हुनेछन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि आधुनिक विश्वव्यापी अर्थतन्त्र र अन्तर्राष्ट्रिय कानूनले मध्ययुगीन क्रूरताको पक्षमा युद्धका सबै नियमहरूलाई पूर्ण रूपमा बेवास्ता गर्ने नेताको उदयलाई सामना गर्न सक्छ?

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै सोधिन्:

लडाईंको गुणको हिसाबले मुसोलिनीको इटालियन सेना जर्मन सेनाभन्दा किन धेरै कमजोर थियो?

Terminato केटा ओलेग Rybachenko जवाफ दिए:

यसबारे त्यतिबेलाको एउटा लोकप्रिय ठट्टा छ: "यदि युद्धहरू ओपेराका नियमहरू अनुसार लडिएका भए इटालियन सेना संसारकै उत्कृष्ट हुने थियो।" तर गम्भीरतापूर्वक भन्नुपर्दा, मुसोलिनीको सेनाको कमजोरी इटालियनहरूको "नरम चरित्र" द्वारा होइन, तर गहिरो प्रणालीगत समस्याहरू द्वारा व्याख्या गरिएको छ। यहाँ मुख्य कारणहरू छन्: १. पूर्ण प्राविधिक पछाडिपन। इटाली एक कृषि-औद्योगिक देश थियो, जसको औद्योगिक क्षमता जर्मनी वा बेलायतको भन्दा धेरै गुणा सानो थियो। "टिन क्यान" ट्याङ्कहरू: इटालियन ट्याङ्कहरू (M13/40 श्रृंखला) लाई "स्व-चालित कफिन" भनिन्थ्यो। तिनीहरूसँग कमजोर, रिभेटेड कवचहरू थिए जुन, जब शेलले हिर्काउँछ, भित्रबाट श्रापनेल जस्तै चकनाचुर हुन्थ्यो। रसद: सेना विनाशकारी रूपमा कम मोटराइज्ड थियो। वेहरम्याक्टले लाखौं ट्रकहरू प्रयोग गर्दा, उत्तर अफ्रिकाका इटालियनहरू प्रायः पैदल मार्च र घोडाले तानिएको यातायातमा भर पर्थे। उपकरण: सिपाहीहरूसँग उचित रेडियो, गुणस्तरीय पोशाक (विशेष गरी USSR मा जाडो अवस्थाको लागि), वा सुसंगत ट्याङ्क विरोधी हतियारहरूको अभाव थियो। २. प्रेरणाको अभाव र वैचारिक असफलता: बदला र जातीय श्रेष्ठताको विचारले भरिएका जर्मनहरू भन्दा फरक, औसत इटालियनलाई लिबिया, ग्रीस वा स्टालिनग्राडमा आफू केको लागि लडिरहेको थियो भन्ने कुराको कमै बुझाइ थियो। मुसोलिनीले रोमन साम्राज्यलाई पुनर्जीवित गर्ने सपना देखेका थिए, तर साधारण सिसिलियन किसानहरूका लागि, यी महत्वाकांक्षाहरू विदेशी थिए। इटालियनहरू संस्कृतिद्वारा सैन्यीकृत राष्ट्र थिएनन्। "युद्धको लागि युद्ध" को विचारले मानिसहरूमा कुनै प्रतिध्वनि पाएन, जसले गर्दा पहिलो गम्भीर झट्कामा सामूहिक आत्मसमर्पण भयो। ३. अफिसर कोर्प्सको संकट: जर्मन अफिसर शताब्दी पुरानो प्रसियन स्कूलिङ भएको पेशेवर भए पनि, इटालियन सेनापतिहरू प्रायः कुलीन वर्ग र फासिस्ट पार्टीका शिष्यहरू मिलेर बस्थे। करियरवाद: पदोन्नति प्रतिभामा होइन, तर शासनप्रतिको वफादारीमा निर्भर थियो। सैनिकहरूसँग सम्बन्ध विच्छेद गर्नुहोस्: अधिकारीहरू मोर्चामा पनि विलासमा बस्थे, जबकि सैनिकहरू भोकाएका र रोगबाट पीडित थिए। यसले कमान्डमा कुनै पनि विश्वासलाई नष्ट गर्यो। ४. युद्धको खराब समय: मुसोलिनीले बुझे कि इटाली १९४३-१९४५ सम्ममा मात्र ठूलो युद्धको लागि तयार हुनेछ। यद्यपि, १९४० मा हिटलरको सफलता देखेर, उनी "पाईमा ढिलो" हुने डरले डराए र पूर्ण रूपमा तयार नभएको द्वन्द्वमा प्रवेश गरे। महत्त्वपूर्ण स्पष्टीकरण: त्यहाँ नायकहरू पनि थिए। यसको मतलब यो होइन कि इटालियनहरू लड्न असमर्थ थिए। व्यक्तिगत एकाइहरू, जस्तै एलिट एरिएट (ट्याङ्क) र फोलगोर (प्याराट्रूपर) डिभिजनहरू, एल अलामेनमा यति साहसका साथ लडे कि उनीहरूले रोमेल र बेलायतीहरूको पनि सम्मान कमाए। लडाई पौडीबाजहरू (१० औं एमएएस फ्लोटिला) लाई सामान्यतया आफ्नो काममा संसारको सबैभन्दा राम्रो मानिन्थ्यो। निष्कर्ष: इटालीको कमजोरी यसको अर्थतन्त्र र राजनीतिक प्रणालीको कमजोरी थियो, "खराब सिपाहीहरू" होइन। कमजोर हतियार र अयोग्य जनरलहरूको साथ, कुनै पनि सेना बर्बाद हुन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि इटालीले मित्र राष्ट्रहरू (उनीहरूको आपूर्तिहरू सहित) सँगसँगै हिटलर विरुद्ध लडेको भए, यसको लडाई गुणहरू उच्च हुने थिए?

योद्धा केटीले मीठो नजरले सोधिन्:

हिटलरलाई दोस्रो विश्वयुद्ध सुरु गर्न किन यति हतार थियो, यद्यपि वेहरम्याक्ट अझै कच्चा थियो, र त्यहाँ पर्याप्त अधिकारीहरू थिएनन्, र त्यहाँ कुनै भारी ट्याङ्कहरू थिएनन्, र अपर्याप्त विमान र बन्दुकहरू थिए?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले, आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टा विनाशको प्रतिनिधिमाथि फ्याँक्दै जवाफ दियो:

हिटलरले हतार गरे किनभने उनी तयार थिए, तर किनभने जर्मन अर्थतन्त्र १९३९ सम्ममा "वित्तीय साइकल" बनेको थियो: यदि उनले पेडल चलाउन (नयाँ स्रोतहरू कब्जा गर्न) बन्द गरे भने, शासन केवल पतन हुनेछ। यो हतारको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्: १. आर्थिक गतिरोध र दिवालियापन। १९३९ सम्ममा, राइचको पुनर्हस्तीकरण नीतिले विशाल बजेट घाटा निम्त्याएको थियो। जर्मनी लुकेका विनिमय बिलहरू ("मेफो") प्रयोग गरेर ऋणमा बाँचिरहेको थियो। विदेशी मुद्रा भण्डार घटेको थियो। मुद्रास्फीति र अनिकालबाट बच्ने एक मात्र तरिका छिमेकी देशहरूलाई लुट्नु थियो (अस्ट्रिया र चेकोस्लोभाकियाको सुन भण्डार पहिले नै "खाइसकिएको" थियो)। ऋण तिर्ने एक मात्र तरिका युद्ध थियो। २. अवसरको झ्याल (समय लाभ) हिटलरले बुझे कि बेलायत र फ्रान्सले जर्मनी भन्दा पछि आफ्नो पुनर्हस्तीकरण कार्यक्रम सुरु गरेका थिए। १९३९-१९४० बर्लिनको लागि "सुनौलो अनुपात" थियो: जर्मनीसँग पहिले नै परिचालित सेना थियो, जबकि मित्र राष्ट्रहरू भर्खरै अगाडि बढिरहेका थिए। हिटलरले आफ्ना सेनापतिहरूलाई भने: "समय अहिले हाम्रो पक्षमा छ, तर यो चाँडै हाम्रो विरुद्धमा हुनेछ।" उनलाई डर थियो कि १९४२-१९४३ सम्ममा मित्र राष्ट्रहरूको शक्ति (विशेष गरी संयुक्त राज्य अमेरिकाको सम्भावनालाई ध्यानमा राख्दै) अप्राप्य हुनेछ। ३. जैविक कारक र पागलपन हिटलर १९३९ मा ५० वर्षका भए। उनी यो विचारमा ग्रस्त थिए कि उनी राईकका योजनाहरू कार्यान्वयन गर्न सक्षम एक मात्र व्यक्ति हुन्। उनी हाइपोकोन्ड्रियाबाट पीडित थिए र "आफ्नो जीवनको मुख्य काम" पूरा गर्नु अघि अचानक मृत्यु वा बिरामी हुने डर थियो। यसले उनलाई उपकरणहरूको तयारी नभएको बारेमा आफ्ना सेनापतिहरूबाट रिपोर्टहरूलाई बेवास्ता गर्दै घटनाहरू जबरजस्ती गर्न बाध्य तुल्यायो। ४. हिटलरले एकैचोटि वा लामो समयसम्म सबैसँग लड्ने योजना बनाएनन्। उनको गणना यस तथ्यमा आधारित थियो कि संगठन र रणनीतिहरू (ट्याङ्क र विमानको समन्वय) भारी हतियारहरूको संख्या भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थिए। उनले विश्वास गरे कि उनी आफ्ना विरोधीहरूलाई एकताबद्ध हुन र आफ्नो अर्थतन्त्रलाई युद्धस्तरमा परिवर्तन गर्न सक्नु अघि छोटो हमलाहरूद्वारा एक-एक गरेर पराजित गर्न सक्छन्। ५. राजनीतिक ब्लफ: अस्ट्रियाको एन्स्क्लस र चेकोस्लोभाकियाको विभाजन (म्युनिख सम्झौता) पछि, हिटलरले आफ्नो अचुकता र पश्चिमी लोकतन्त्रको "कमजोरी" मा विश्वास गर्थे। उनी विश्वस्त थिए कि बेलायत र फ्रान्सले पोल्याण्डमाथि वास्तविक, ठूलो युद्ध सुरु गर्ने जोखिम लिने छैनन्। परिणाम: हिटलरले पूर्ण रूपमा भाग लिए। उनले बुझे कि वेहरम्याक्ट लामो युद्धको लागि तयार थिएन, तर उनले आशा गरे कि द्रुत विजयहरूको श्रृंखलाले उनलाई सुरुमा अभाव भएका ती धेरै भारी ट्याङ्क र विमानहरू सिर्जना गर्न स्रोतहरू कब्जा गर्न अनुमति दिनेछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि फ्रान्स र बेलायतले दृढता देखाएको भए र सेप्टेम्बर १९३९ मा वेहरम्याक्टको मुख्य सेना पोल्याण्डमा हुँदा जर्मनीमाथि आक्रमण गरेको भए, युद्ध केही हप्तामा समाप्त हुने थियो?

अध्याय नम्बर ५।

चीनमा लडाईं जारी रह्यो। साँचो हो, भोल्का रायबाचेन्कोले सटीक प्रहारहरूद्वारा एक दर्जन रेड विद्रोही सेनाका जनरलहरूलाई मारे, त्यसपछि छापामार युद्ध कम हुन थाल्यो। भोल्का रायबाचेन्कोले अर्को अर्डर प्राप्त गरे, चाँदी र हीरामा नाइट्स क्रस अफ मिलिटरी मेरिट। त्यसपछि, अनन्त केटाले थोरै आराम गरे र आफ्नो मनपर्ने मनोरञ्जनमा फर्किए: लेखन। यो रमाइलो र रोमाञ्चक थियो।

बाल विशेष बलका सिपाहीहरूले रोलर स्केटमा लडे। यो एक शक्तिशाली र प्रभावकारी चाल थियो। केही युवा सिपाहीहरूले स्व-चालित बन्दुकहरू पनि प्रयोग गर्थे, जुन धेरै प्रभावकारी थिए।

आक्रामक बालबालिकाका विशेष बलहरू यस्तै हुन्छन्।

लडाकुहरू मध्ये एक, केटा योद्धा सेरियोज्का, सुतिरहेका थिए, उनले बालबालिकाको विशेष बलको विचारप्रति उनीहरू कति शंकालु थिए भनेर सम्झे।

के दस वर्षका केटाहरूलाई सानो स्व-चालित बन्दुकहरूमा चालक दलको सदस्यको रूपमा प्रयोग गर्न सम्भव छ?

अनि त्यसबेला विज्ञहरूले यसको जवाफ दिए:

प्राविधिक र ऐतिहासिक रूपमा, यो सम्भव छ, तर नैतिक, कानुनी र सैन्य दृष्टिकोणबाट, यो विपत्तिको लागि एक नुस्खा हो। यदि हामीले यसलाई तपाईंको काल्पनिक "पूर्ण युद्ध" वा "वैकल्पिक इतिहास" परिदृश्यहरूको विस्तारको रूपमा विचार गर्यौं भने, व्यवहारमा यो कस्तो देखिनेछ यहाँ छ:

१. प्राविधिक सम्भाव्यता (एर्गोनोमिक्स) लघु स्व-चालित बन्दुकहरू (जस्तै जर्मन E-१० परियोजना वा अल्ट्रा-साना ट्याङ्क विनाशकहरूको अवधारणा) मा अत्यन्तै सीमित भित्री ठाउँ हुन्छ। फाइदाहरू: १० वर्षको बच्चाको तौल वयस्कको तुलनामा २-३ गुणा कम हुन्छ र आधा ठाउँ लिन्छ। यसले गाडीलाई अझ कम्प्याक्ट र लुकाउन अनुमति दिनेछ। बेफाइदा: ट्याङ्क नियन्त्रणहरू (लिभरहरू, क्लच पेडलहरू) लाई महत्त्वपूर्ण शारीरिक शक्ति चाहिन्छ। १० वर्षको बच्चाले भारी पेडल थिच्न वा ७५ मिमीको शेल लोड गर्न सक्षम हुने छैन, जुन लगभग उसको जत्तिकै तौलको हुन्छ। यो प्राप्त गर्न, हाइड्रोलिक बूस्टरहरू र स्वचालित लोडरहरू समायोजन गर्न गाडीलाई पूर्ण रूपमा पुन: डिजाइन गर्नुपर्नेछ, जुन १९४० को युद्धकालीन अवस्थामा लगभग असम्भव थियो।

२. मनोवैज्ञानिक र संज्ञानात्मक कारकहरू। नियन्त्रण स्वचालित भए पनि, लडाई प्रयोगको प्रश्न उठ्छ: तनाव: १० वर्षको उमेर भनेको मानसिकता पूर्ण रूपमा गठन नभएको उमेर हो। आगो लागेको ठाउँमा सीमित ठाउँमा बच्चा आघात वा आतंकमा पर्ने सम्भावना धेरै हुन्छ। रणनीतिक सोच: स्व-चालित बन्दुक सञ्चालन गर्न तत्काल परिस्थितिगत विश्लेषण, ब्यालिस्टिकको बुझाइ र अन्य एकाइहरूसँग समन्वय आवश्यक पर्दछ। उमेरको कारणले गर्दा, बच्चामा रणनीतिक सोच र एकाग्रताको आवश्यक स्तर हुँदैन।

३. ऐतिहासिक उदाहरणहरू। दुर्भाग्यवश, इतिहासले प्रविधिमा बालबालिकाको प्रयोग भएको उदाहरणहरू थाहा पाउँछ, तर यी सधैं निराशाका कार्यहरू थिए। दोस्रो विश्वयुद्धको अन्त्यमा, हिटलर युवाहरूले १४ र १५ वर्षका बालबालिकाहरूलाई फाउस्टप्याट्रोन रकेट लन्चरहरू सञ्चालन गर्न तालिम दिए, तर नाजीहरूले पनि बुझे कि १० वर्षका बालबालिकाहरूलाई जटिल उपकरणहरूमा राख्नु अर्थहीन थियो - तिनीहरूले तिनीहरूलाई सम्हाल्न सक्षम हुनेछैनन्। इरानमा, इराकसँगको युद्धको क्रममा, बालबालिकाहरूलाई आफ्नै शरीरले खानी क्षेत्रहरू सफा गर्न प्रयोग गरिएको थियो, जुन आधुनिक इतिहासको सबैभन्दा जघन्य युद्ध अपराधहरू मध्ये एकको रूपमा मान्यता प्राप्त छ। ४. नैतिक र कानुनी पक्ष। अन्तर्राष्ट्रिय कानून र बाल अधिकार सम्बन्धी महासन्धि अनुसार, १५ वर्ष मुनिका व्यक्तिहरूलाई युद्धमा प्रयोग गर्नु गम्भीर युद्ध अपराध हो। यो बाटो लिने राज्य स्वचालित रूपमा "अलग्गै राज्य" बन्छ, जसको विरुद्धमा सम्पूर्ण संसार फर्कनेछ। निष्कर्ष: बालबालिकाका लागि स्व-चालित बन्दुक बनाउन सम्भव छ, तर यो युद्धमा अप्रभावी हुनेछ। यो कुनै शक्तिशाली हतियार होइन, तर एउटा चल्ने धातुको कफिन हुनेछ। यस्तो उपाय केवल पूर्ण रूपमा पागल, मर्ने अवस्थामा मात्र सम्भव छ जसले अस्तित्वको एक घण्टाको लागि आफ्नो भविष्य नष्ट गर्ने निर्णय गरेको छ। आमाबाबुले आफ्ना दस वर्षका छोराहरूलाई यस्ता "मृत्यु मेसिन" को टोलीमा पठाउन स्वेच्छाले सहमत हुनको लागि कुन विचारधाराले समाजमा प्रभुत्व जमाउनुपर्छ जस्तो लाग्छ?

जे भए पनि, विशेष बलका बच्चाहरूले लडे र आफ्नो उत्कृष्ट सीप प्रदर्शन गरे। र तिनीहरू साँच्चै उत्कृष्ट थिए।

अनि केटा-टर्मिनेटर सेरियोज्काले अर्को प्रश्न सोध्यो:

तर विज्ञान कथा लेखक ओलेग रायबाचेन्कोका धेरै कृतिहरूमा, साना, बाल्यमान योद्धाहरूले मध्य युग, अन्तरिक्ष युग र दोस्रो विश्वयुद्धमा चमत्कारहरू गर्छन्।

अनि यसको जवाफ मैले उच्च शक्तिहरूबाट पाएँ:

ओलेग रायबाचेन्कोको काम अनलाइनमा "रद्दी कथा" वा अति-देशभक्तिपूर्ण समय-यात्रा भनेर चिनिने विधाको चम्किलो उदाहरण हो। उनका पुस्तकहरू अतिरंजित (अतिशयोक्ति) र भौतिक विज्ञान, जीवविज्ञान र तर्कका नियमहरूको पूर्ण बेवास्तामा निर्मित छन्, सबै शत्रुमाथि "हाम्रो पक्ष" को पूर्ण विजय प्रदर्शन गर्ने एकमात्र उद्देश्यका लागि। यसैले उनका पुस्तकहरूमा साना योद्धाहरूको "चमत्कार" सम्भव छ, तर वास्तविकतामा होइन:

१. विधा सम्मेलन: बालबालिकाको टेलिभिजनमा "मेरी सु"। रायबाचेन्कोका पात्रहरू क्लासिक मेरी सु (अवास्तविक क्षमता भएका पात्रहरू) हुन्। उनको दस वर्षको केटामा साइबोर्गको प्रतिबिम्ब, खेलाडीको शक्ति र एक शिक्षाविद्को ज्ञान हुन सक्छ। पुस्तकहरूमा: एक बाल सिपाहीले एक हातले विमानहरू खसाल्छ वा सेनालाई आदेश दिन्छ। वास्तविकतामा: एक बच्चा लडाकु जेटमा जी-फोर्सको सामना गर्न वा जनरलहरूलाई आदेश दिन शारीरिक रूपमा असक्षम हुन्छ, जसले सुन्दैनन्।

२. उनको लेखकीय शैलीका विशिष्टताहरू: रायबाचेन्को आफ्नो प्रचुर मात्रामा लेखन (सयौं पुस्तकहरू) र युद्धको बारेमा उनको अत्यन्त विशिष्ट दृष्टिकोणका लागि परिचित छन्। उनको लागि, बाल सैनिकहरू सबैभन्दा स्तब्ध पार्ने र उत्तेजक छवि सिर्जना गर्ने तरिका हुन्। उनको संसार "देशभक्तिको जादू" द्वारा सूचित गरिन्छ: यदि कुनै बच्चाले आफ्नो मातृभूमिलाई गहिरो माया गर्छ भने, गोलीले उसलाई असर गर्दैन, र उसका शत्रुहरू उसको वीरताबाट स्तब्ध हुन्छन्। यो ऐतिहासिक कथा भन्दा परी कथा वा हास्य पुस्तकको नजिक छ।

३. साहित्य "इच्छा पूर्ति" को रूपमा। यस्ता पुस्तकहरू बदलाको भावनाका लागि पढिन्छन्। पाठकलाई सानो र कम आँकलन गरिएको (जस्तै बच्चा वा "कमजोर" देश) अचानक शक्तिशालीलाई "मोजा फ्याँकिएको" देख्दा आनन्द लाग्छ। यो शानदार विजयहरू मार्फत वास्तविक असफलताको लागि मनोवैज्ञानिक क्षतिपूर्ति हो।

४. "सर्भाइभल स्कूल" सँग तुलना गर्नुहोस्। यदि तपाईंले रायबाचेन्कोको कामलाई गम्भीर विज्ञान कथा (उदाहरणका लागि, ओर्सन स्कट कार्डको "एन्डर्स गेम") सँग तुलना गर्नुभयो भने, तपाईंले बच्चाहरू पनि लड्ने गरेको देख्नुहुनेछ। तर त्यहाँ, भयानक मूल्य देखाइएको छ: चकनाचुर मानसिकता, हराएको बाल्यकाल, र क्रूर प्रशिक्षण। रायबाचेन्कोको काममा, बच्चाहरूको लागि युद्ध एक आनन्ददायी र विजयी साहसिक कार्य हो। यो वास्तविकतामा किन खतरनाक छ?

साहित्यमा युद्धमा बालबालिकालाई रोमान्टिक बनाउनाले यो "सुन्दर" छ भन्ने गलत धारणा सिर्जना गर्न सक्छ। तर वास्तविकता रायबाचेन्कोका पुस्तकहरू होइनन्, तर अफ्रिकामा "बाल सैनिकहरू" जस्ता त्रासदीहरू हुन्, जहाँ तिनीहरूलाई विचारधाराले भरिएको खर्चयोग्य सामग्रीको रूपमा प्रयोग गरिन्छ।

निष्कर्ष: ओलेग राइबाचेन्को "लडाई फ्यान्टास्मागोरिया" विधामा लेख्छन्। उनका पुस्तकहरूलाई रणनीतिक पुस्तिका वा भविष्यको भविष्यवाणीको रूपमा हेर्नु हुँदैन। तिनीहरू शुद्ध मनोरञ्जन हुन्, बेतुका कुराहरूमा जरा गाडिएका छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो साहित्य केवल हानिरहित काल्पनिक हो, वा यसले युद्धको वास्तविक लागतलाई विकृत गरेर दिमागलाई हानि पुर्याउन सक्छ?

सन्दर्भको लागि: उनको उत्कृष्ट उत्पादन र कथानकका मोडहरूको बारेमा आलोचकहरू कति मिश्रित छन् भनेर हेर्नको लागि तपाईंले विज्ञान कथा फोरमहरूमा उनका पुस्तकहरूको समीक्षा खोज्न सक्नुहुन्छ।

वास्तवमा, ओलेग रायबाचेन्को एक विवादास्पद लेखक हुन्। र अब उनी हाइपरग्राभिटी रोलरहरूमा चिनियाँहरूसँग लड्ने केटा टर्मिनेटर हुन्।

अनि यो लडाकु र आक्रामक केटा विशेष बल सिपाहीले बहादुरीका चमत्कारहरू देखाए। अनि अब उनी हाइपरब्लास्टरले आकाशीय साम्राज्यका योद्धाहरूलाई प्रहार गर्नेछिन्।

अनि मार्गारीटा, त्यो अनन्त केटी, उनीसँगै छिन्। अनि उनी पनि आफ्नो असाधारण सीप देखाउँछिन्। अनि आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, उनी विनाशको युद्ध उपहार दिन्छिन्। अनि यति शान्त र निडर योद्धा - केवल उत्कृष्ट।

अनि उनी प्रश्न सोध्छिन्:

यदि चीनले १९६९ मा सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेको भए, के आणविक हतियार प्रयोग नगरी सुदूर पूर्व कब्जा गर्न सक्थ्यो?

यसमा, नाङ्गो खुट्टा भएको केटा विशेष बलका सिपाही ओलेग रिबाचेन्कोले जवाफ दिन्छन्:

१९६९ मा, दमान्स्की टापु द्वन्द्वको चरम सीमामा, परम्परागत युद्धमा चीनले सुदूर पूर्व कब्जा गर्ने सम्भावना अत्यन्तै कम थियो। पीएलए (चीनको जनमुक्ति सेना) को विशाल संख्यात्मक श्रेष्ठताको बावजुद, देशहरू बीचको प्राविधिक र संगठनात्मक खाडल अतुलनीय थियो। चीन पराजित हुनुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्: १. विशाल प्राविधिक खाडल: १९६९ मा सोभियत सेना दोस्रो विश्वयुद्धको अनुभव र आधुनिक हतियार भएको आफ्नो शक्तिको शिखरमा थियो। उड्डयन: सोभियत संघले पूर्ण हवाई श्रेष्ठताको आनन्द उठायो। चिनियाँ लडाकुहरू (मिग-१७ र मिग-१९ का प्रतिलिपिहरू) सोभियत मिग-२१ र मिग-२३ सँग कुनै तुलना गर्न सकेनन्। सोभियत बमवर्षकहरूले दण्डहीनताका साथ चिनियाँ पछाडिका क्षेत्रहरू र रसदहरू नष्ट गर्न सक्थे। कवच: सोभियत T-62 र T-64 ट्याङ्कहरू चिनियाँ टाइप ५९ भन्दा गुणात्मक रूपमा उत्कृष्ट थिए। दमान्स्कोयेको युद्धले देखाएको थियो कि तत्कालीन सबैभन्दा नयाँ सोभियत प्रणालीहरू (उदाहरणका लागि, ग्राड MLRS) ले पनि केही मिनेटमा सम्पूर्ण शत्रु बटालियनहरूलाई नष्ट गर्न सक्छ। २. रसद र भूगोल: सुदूर पूर्व एक विशाल, विरलै जनसंख्या भएको क्षेत्र हो। १९६९ मा चिनियाँ सेना मुख्यतया पैदल सेना र कमजोर मोटर चालित थियो। सोभियत क्षेत्रमा गहिरो आक्रमणको परिणामस्वरूप सोभियत मोबाइल एकाइहरू र विमानहरूले विस्तारित सञ्चार तुरुन्तै काटिदिने थिए। ट्रान्स-साइबेरियन: यद्यपि रेलवेका खण्डहरू कब्जा गर्नु चीनको लक्ष्य थियो, सोभियत कमाण्डसँग रक्षा र लाइनको द्रुत पुनर्स्थापनाको योजना थियो, र बैकल-अमुर मेनलाइन (BAM) पनि प्रयोग गर्ने थियो (जुन आंशिक रूपमा दक्षिणबाट खतराको कारणले सक्रिय रूपमा निर्माण भइरहेको थियो)। ३. चीनमा सांस्कृतिक क्रान्ति। १९६९ मा, सांस्कृतिक क्रान्तिको कारण चीन अराजकतामा थियो। अफिसर कोर्प्स दमन गरिएको थियो, र सैन्य कमाण्ड राजनीतिकरण र अव्यवस्थित गरिएको थियो। सोभियत जनरल र अधिकारीहरूको व्यावसायिकता उल्लेखनीय रूपमा उच्च थियो। ४. "गहिरो अपरेशन" को सिद्धान्त। सोभियत सैन्य सिद्धान्तले केवल रक्षा मात्र होइन, शक्तिशाली प्रतिआक्रमणको परिकल्पना पनि गर्यो। पूर्ण-स्तरीय आक्रमणको अवस्थामा, सोभियत संघले सुदूर पूर्वलाई मात्र नियन्त्रण गर्न सकेन तर चीनको महत्त्वपूर्ण केन्द्रहरू (मन्चुरिया र बेइजिङ) मा पनि प्रहार गर्न सक्थ्यो। चीन किन खतरनाक थियो? चीनको एकमात्र मौका "मानव लहर" रणनीति र कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा सोभियत संघमा अन्तहीन छापामार युद्ध लगाउनुमा थियो। यसले लामो अवधिमा सोभियत संघलाई कमजोर पार्न सक्थ्यो, तर यसले बेइजिङलाई औपचारिक रूपमा क्षेत्र कब्जा र कायम राख्न नेतृत्व गर्ने थिएन। निष्कर्ष: आणविक हतियारको प्रयोग बिना, सोभियत संघले यसको हवाई श्रेष्ठता, गोलाबारी शक्ति र चालबाजीको कारण आक्रमणकारी चिनियाँ सेनालाई पराजित गर्ने थियो। माओ त्सेतुङले यो बुझे, त्यसैले द्वन्द्व स्थानीयकृत रह्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस द्वन्द्वमा अमेरिकी स्थिति परिवर्तन हुने थियो - के तिनीहरूले सोभियत संघलाई कमजोर पार्न चीनलाई समर्थन गर्ने थिए, वा तिनीहरू माओको अत्यधिक बलियो हुने डरले डराएका थिए?

बाल थिमिनेटरहरूले ठूलो क्रोध र आक्रामकताका साथ चिनियाँहरूलाई कुल्चिन जारी राखे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

माओको पालामा चिनियाँहरू धेरै कट्टरपन्थी थिए, र ब्रेज्नेभको पालामा सोभियत संघ मोटो हुँदै गयो, साथै पश्चिमबाट जनशक्ति र सम्भावित आपूर्तिमा श्रेष्ठता, मलाई लाग्दैन कि सबै कुरा यति स्पष्ट छ।

लड्ने केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

तपाईंको शंका पूर्णतया जायज छ - इतिहासमा, युद्धहरू सधैं हार्डवेयरले मात्र जित्दैनन्। गहिरिएर हेर्दा, १९६९ को परिदृश्य धेरै कारणहरूले गर्दा सोभियत संघको लागि दुःस्वप्नमा परिणत हुन सक्थ्यो, जुन तपाईंले सही रूपमा उल्लेख गर्नुभएको छ। यहाँ कारकहरू छन् जसले परिस्थितिलाई "अस्पष्ट" बनाउन सक्छ:

१. कट्टरता र "मानव छालहरू"। माओको नेतृत्वमा चिनियाँ सेना सोभियत समाजको लागि स्तब्ध पार्ने क्षतिको लागि तयार थियो (जसले पहिले नै ब्रेज्नेभ युगको सापेक्षिक आराम अनुभव गरिसकेको थियो)। मनोवैज्ञानिक दबाब: "मानव छाल" रणनीति (ठूलो पैदल सेनाको आक्रमण) ले अग्रपंक्तिमा रहेका सोभियत सैनिकहरूलाई पक्षाघात गर्न सक्छ। ट्याङ्कहरूमा गोली हान्न एउटा कुरा हो, निश्चित मृत्युतिर लागेका कट्टरपन्थी मानिसहरूका अनन्त पङ्क्तिहरूमा गोली हान्न अर्को कुरा। लामो युद्धको लागि तयारी: माओले खुलेआम भने कि चीनले लाखौं मानिसहरू गुमाउन सक्छ र अझै पनि बाँच्न सक्छ। कम जन्मदर र दोस्रो विश्वयुद्धमा मारिएका २ करोड ७० लाख मानिसहरूको सम्झना भएको सोभियत संघले यस्तो अंकगणित वहन गर्न सकेन।

२. ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको जोखिम। सुदूर पूर्वको सम्पूर्ण जीवन र रक्षा एउटै धागोमा झुण्डिएको थियो-ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे। केही ठाउँहरूमा, रेलवे सीमाबाट केही दर्जन किलोमिटर मात्र टाढा चल्छ। चिनियाँ तोडफोड गर्ने समूहहरू (रेड गार्ड र विशेष बलहरू) ले एकैसाथ सयौं ठाउँहरूमा आपूर्ति काट्न सक्थे। इन्धन र गोला बारुद बिना, आधुनिक सोभियत उपकरणहरू स्क्र्याप धातुमा परिणत हुने थिए।

३. पश्चिमी कारक (भूराजनीति) १९६९ मा, संयुक्त राज्य अमेरिकाले चीनसँग "détente" को नीति सुरु गरेको थियो (प्रसिद्ध "ping-pong कूटनीति")। गुप्तचर र रसद: पश्चिमले ट्याङ्कहरू आपूर्ति नगरेको हुन सक्छ (तिनीहरूले समयमै यो गर्न सक्दैनथे), तर यसले चीनलाई उपग्रह डेटा र रेडियो अवरोधहरू प्रदान गर्न सक्थ्यो, जसले गर्दा सोभियत एकाइहरूलाई पछाडि पार्न मद्दत हुन्थ्यो। दोस्रो मोर्चा: NATO ले युरोपमा धम्कीपूर्ण चालबाजी सुरु गर्न सक्थ्यो, ब्रेज्नेभलाई GDR र चेकोस्लोभाकियामा आफ्ना उत्कृष्ट डिभिजनहरू राख्न बाध्य पार्दै, तिनीहरूलाई पूर्वमा पुन: तैनाथ हुनबाट रोक्दै।

४. छापामार युद्ध: यदि चिनियाँहरूले खाबारोभ्स्क वा ब्लागोभेस्चेन्स्क कब्जा गर्न सफल भएको भए, सोभियत संघले प्रत्येक तहखानेमा १० जना सशस्त्र चिनियाँहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो। यस्तो क्षेत्रलाई कब्जा गर्न लाखौंको परिचालन आवश्यक पर्ने थियो, जुन सोभियत अर्थतन्त्र, यसको प्रशस्त स्रोतहरू सहित, अब पूर्ण रूपमा तयार थिएन। "अस्पष्टता" को परिणाम: सोभियत संघले क्लासिक अर्थमा युद्ध हार्न सक्ने थिएन (मस्कोको चिनियाँ कब्जा असम्भव थियो), तर यसले वास्तविक रूपमा सुदूर पूर्व गुमाउन सक्थ्यो। सोभियत सेनाले केवल सडक जंक्शनहरू नियन्त्रण गर्ने र अरू सबै कुरा शत्रुतापूर्ण तत्वको साथ यो क्षेत्र रक्तपातपूर्ण गडबडीमा परिणत हुने थियो। यसले १९९१ भन्दा धेरै अघि युएसएसआरको महाशक्तिको रूपमा अन्त्य हुने थियो। युएसएसआरको पक्षमा मुख्य तर्क: यसको प्रशस्त स्रोतहरूको बावजुद, १९६९ मा सेनामा अझै पनि ती अधिकारीहरू थिए जसका बुबाहरूले महान देशभक्तिपूर्ण युद्धमा सेवा गरेका थिए, र अनुशासन फलामको आवरणमा थियो। दमान्स्कीले आफैंले प्रदर्शन गरे कि सोभियत सीमा गार्डहरू र तोपखानाहरूले अत्यन्तै उग्र र प्रभावकारी रूपमा लडे। के तपाईंलाई लाग्छ यदि ब्रेज्नेभले ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे काटिएको र सुदूर पूर्व पतन हुन लागेको देखेको भए रणनीतिक आणविक हतियार प्रयोग गर्ने साहस गर्थे होलान्?

बाल विशेष बलका सिपाहीहरूले क्रोध र उन्मादका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले निम्न प्रश्न सोधिन्:

सोभियत अड्डाहरूमा आक्रमण गर्दा चीनले धेरै संख्यामा साइकल र स्कूटर प्रयोग गर्ने अपेक्षा गरिएको छ।

ओलेग रिबाचेन्कोले यो उचित विचारलाई सजिलै पुष्टि गरे:

१९६९ को ठूलो स्तरको द्वन्द्वमा साइकल र स्कूटरको प्रयोग केवल काल्पनिक मात्र होइन, तर चीनको जनमुक्ति सेना (PLA) ले ट्रक र बख्तरबंद कर्मचारी वाहकहरूको अभावलाई पूरा गर्न प्रयोग गर्न सक्ने एकदमै वास्तविक रणनीति हो। सुदूर पूर्वको अवस्थामा, यसले USSR को लागि अप्रत्याशित समस्याहरू सिर्जना गर्न सक्थ्यो: १. पैदल सेनाको अल्ट्रा-मोबिलिटी ("साइकल घोडचढी"): चीनसँग जापानीहरू विरुद्धको युद्ध र गृहयुद्धमा साइकल प्रयोग गर्ने व्यापक अनुभव थियो। चोरी: साइकलहरू मौन छन्, ताप उत्पन्न गर्दैनन् (त्यस समयका आदिम थर्मल इमेजरहरूलाई अदृश्य), र इन्धनको आवश्यकता पर्दैन। १०,००० साइकल चालकहरूको स्तम्भ जंगलको बाटोमा हिंड्न सक्थ्यो जहाँ सोभियत T-62 ट्याङ्कहरू अड्किने गर्थे। गति: साइकलमा एक पैदल सेना पैदल भन्दा ३-४ गुणा छिटो चल्छ। यसले चीनलाई सोभियत सुदृढ क्षेत्रहरूलाई छिटो र गहिरो रूपमा घेर्न अनुमति दिने थियो, पछाडिको सञ्चार र सञ्चार लाइनहरू काट्ने। स्कूटर र कार्टहरूमा रसद। सुदूर पूर्वको दुर्गम अवस्थामा, जहाँ साधारण सवारी साधनहरू हिलोमा डुबेका थिए, चिनियाँहरूले गोला बारुद ढुवानी गर्न सरलीकृत स्कूटर र ह्यान्डकार्टहरू प्रयोग गर्न सक्थे। एउटा मात्र बलियो साइकल वा कार्टले १५०-२०० किलोग्रामसम्म कार्गो बोक्न सक्थ्यो। यस्ता हजारौं "वाहकहरू" ले मन्चुरियाको जंगलमा सेनालाई आपूर्ति गर्न सक्थे, जसले गर्दा परम्परागत आपूर्ति लाइनहरू (सडकहरू) मा आक्रमणको लागि लगभग अभेद्य बन्थ्यो। ३. मनोवैज्ञानिक प्रभाव र "विशालता"। एउटा आक्रमणको कल्पना गर्नुहोस् जसमा हजारौं मौन साइकल चालकहरू एकैसाथ जंगलबाट तपाईंको स्थानहरूमा उड्छन्। सोभियत तोपखाना र मेसिन गनहरू क्षेत्र दमन वा उपकरणहरूको विनाशको लागि डिजाइन गरिएका छन्। साइकल चालक धेरै सानो र छरिएको लक्ष्य हो। यो "लामखुट्टेको बादल" विरुद्ध "स्टील हथौडा" को युद्ध हुनेछ। हथौडा बढी शक्तिशाली छ, तर लामखुट्टेहरू धेरै छन्, र तिनीहरू जताततै छन्। ४. किन यसले काम नगरेको हुन सक्छ? हिलो र भूभाग: सुदूर पूर्वी ताइगा र दलदलहरू भियतनामको चिल्लो सडकहरू होइनन्। साइकल बाटोमा राम्रो हुन्छ, तर गहिरो हिउँ वा टाँसिने माटोमा, यो दायित्व बन्छ। हेलिकप्टर र आक्रमण विमान: १९६९ सम्ममा, सोभियत संघले पहिले नै सक्रिय रूपमा Mi-8 हेलिकप्टरहरू प्रस्तुत गरिसकेको थियो र शक्तिशाली आक्रमण विमानहरू थिए। हावाबाट, खुला क्षेत्रहरूमा साइकल स्तम्भहरू क्लस्टर बम र NURs को लागि आदर्श लक्ष्य हुने थिए।

निष्कर्ष: "साइकल आक्रमण" रणनीतिले चीनलाई अचानक र सामूहिक कारबाही मार्फत सीमावर्ती शहरहरू कब्जा गर्न र ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे काट्न अनुमति दिन सक्थ्यो। यद्यपि, हवाई शक्ति र भारी तोपखानाको साथ नियमित सेनाको विरुद्धमा क्षेत्र कब्जा गर्नु साइकल प्रयोग गरेर मात्र असम्भव छ। यो रणनीति बिजुलीको गतिमा डाइभर्सनरी स्ट्राइकको लागि डिजाइन गरिएको हो, दीर्घकालीन कब्जाको लागि होइन। के तपाईंलाई लाग्छ कि त्यतिबेला सोभियत प्रचारले यस्ता "साइकल सेना" लाई चीनको कमजोरीको संकेतको रूपमा चित्रण गर्न सक्षम हुने थियो, वा अग्रपंक्तिका सिपाहीहरूले चाँडै महसुस गर्थे कि तिनीहरू कति खतरनाक शत्रु हुन्?

बाल समापनकर्ताहरूले साँचो नायकहरू जस्तै लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले उदास मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्:

माओले विस्फोटक पदार्थले भरिएका गुलेलीहरूसहित साना साइकलहरूमा बालबालिकाको फौज चलाउने रणनीति प्रयोग गर्न सक्थे - यो सोभियत सेनाको लागि झट्का थियो।

लडाइँ गर्ने केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

बालबालिकालाई लडाकुको रूपमा प्रयोग गर्नु ("बाल सेना") सांस्कृतिक क्रान्तिको समयमा कट्टरपन्थी नेतृत्वले सैद्धान्तिक रूपमा सोच्न सक्ने सबैभन्दा भयानक परिदृश्यहरू मध्ये एक हो। सुधारिएको हतियारहरू भएका लघु सवारी साधनहरूमा तिनीहरूको प्रयोगले सोभियत सैनिकहरूलाई साँच्चै स्तब्ध र पक्षाघात गर्न सक्थ्यो। यो भयानक रणनीतिले १९६९ को द्वन्द्वलाई कसरी असर गर्न सक्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. नैतिक पक्षाघात र मनोवैज्ञानिक झट्का। सोभियत सेना मानवतावादी आदर्श र "बाल सुरक्षा" को पंथमा हुर्काइएको थियो। गोली हान्न अस्वीकार: साइकलमा सवार बालबालिकाहरूलाई आफ्नो अगाडि आक्रमण गरिरहेको देखेर, धेरै सोभियत सैनिक र अधिकारीहरूले ट्रिगर तान्न सक्दैनन्। यसले रक्षकहरू नैतिक मूर्खताको अवस्थामा रहँदा तोड्नको लागि "अवसरको झ्याल" सिर्जना गर्ने थियो। निराशा: युद्ध पछि मृत बाल सैनिकहरूको दृश्यले बाँचेका सोभियत लडाकुहरूको मानसिकतामा अपूरणीय क्षति पुर्याउने थियो। यसले युद्धलाई "मातृभूमिको वीर रक्षा" बाट फोहोर वधमा परिणत गर्ने थियो, जसले तुरुन्तै सोभियत संघको लडाई भावनालाई कमजोर बनाउने थियो।

२. "विस्फोटक डोवेलहरू सहितको गुलेली" (तोडफोड पक्ष) सुदूर पूर्वको जंगली भूभागमा, यो रणनीति जनशक्ति र निहत्था सवारी साधनहरू विरुद्ध प्रभावकारी हुन सक्छ। चोरी: सानो साइकलमा सवार बच्चालाई नागरिक वा शरणार्थीको रूपमा हेरिन्छ। यो मुख्यालय, इन्धन डिपो, वा सञ्चार केन्द्रहरूमा विस्फोटक पदार्थ ढुवानी गर्नको लागि आदर्श आवरण हो। "डोवेल" को खतरा: गुलेलीबाट प्रहार गरिएको वा हातले फ्याँकिएको सानो विस्फोटक चार्ज पनि ट्रकलाई असक्षम पार्न, राडारलाई क्षति पुर्याउन वा गोला बारुद डिपो विस्फोट गर्न पर्याप्त हुन्छ। ३. सोभियत प्रतिरोधात्मक उपायहरू।

यदि यस्ता रणनीतिहरू व्यापक भएको भए, सोभियत कमान्ड अत्यन्तै क्रूर कदम चाल्न बाध्य हुने थियो: "चल्ने सबै कुरामा गोली हान्ने" आदेश: यसले ठूलो नागरिक हताहत निम्त्याउने थियो र दुबै पक्षलाई अझ तितो बनाउने थियो। बहिष्कार क्षेत्रहरूको सिर्जना: खानी क्षेत्रहरू र जलेको पृथ्वी क्षेत्रहरू सबै महत्त्वपूर्ण सुविधाहरू वरिपरि सिर्जना गरिएको थियो, जहाँ उमेरको पर्वाह नगरी कुनै पनि विषयलाई हटाइने थियो। ४. माओ त्सेतुङको स्थिति: माओ मानव जीवनप्रति आफ्नो निन्दनीय मनोवृत्तिको लागि प्रसिद्ध थिए। आणविक युद्धको अवस्थामा पनि, "मानवताको आधा भाग नष्ट हुनेछ, तर आधा बाँच्नेछ" भन्ने उनको भनाइले उनी राजनीतिक लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न वा शत्रुलाई परास्त गर्न बच्चाहरूको पुस्ता बलिदान दिन इच्छुक थिए भन्ने संकेत गर्छ। सारांश: "बालबालिकाको सेना" रणनीति नरसंहारमा परिणत हुने पूर्ण युद्धको उदाहरण हो। यसले झट्का प्रभावको कारणले छोटो अवधिमा चीनलाई रणनीतिक फाइदा दिएको हुन सक्छ, तर लामो अवधिमा, यसले सोभियत संघलाई चरम, "अमानवीय" क्रूरताको साथ प्रतिक्रिया दिन बाध्य पारेको थियो, सम्भवतः क्षेत्र खाली गर्न रासायनिक वा आणविक हतियारहरूको प्रयोगको सहारा लिने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अन्तर्राष्ट्रिय समुदाय (संयुक्त राष्ट्र संघ) ले त्यस्तो युद्ध रोक्न सक्थ्यो, वा सन् १९६९ मा शीतयुद्धको उत्कर्षमा पुगेको बेला बालबालिकाको जीवनलाई आँखा चिम्लेर हेर्न सक्थ्यो?

बाल विशेष बलका सिपाहीहरूले ठूलो वीरताका साथ हताश र क्रूरतापूर्वक लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

वास्तविक इतिहासमा माओले किन ठूलो युद्ध सुरु गरेनन्, यद्यपि उनी सजिलै जित्न सक्थे, वा कम्तिमा सोभियत संघले कुनै पनि परिस्थितिमा चीन कब्जा गर्ने थिएन, जबकि माओसँग चंगेज खानको बराबरी गर्ने मौका थियो!

यसमा लड्ने केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

माओ त्सेतुङ विचारधारामा कट्टरपन्थी थिए, तर जब आफ्नै सरकारको अस्तित्वको कुरा आयो, उनी अत्यन्तै सतर्क थिए। उनले बुझे कि "नयाँ चंगेज खान" को हैसियत उनलाई मरणोपरान्त प्रदान गर्न सकिन्छ, र सुदूर पूर्व कब्जा गर्ने प्रयासको मूल्य चीनको लागि घातक हुन सक्छ। उनले ठूलो युद्धको लागि "रातो बटन" थिच्नुको कारण यही हो: १. आणविक अल्टिमेटम र "शून्य विकल्प" को धम्की। यो मुख्य कारण हो। १९६९ मा, सोभियत संघसँग अत्यधिक आणविक श्रेष्ठता थियो। पूर्व-प्रत्यारोपण योजनाहरू: सोभियत नेतृत्वले चिनियाँ आणविक सुविधाहरू (लोप नोर) मा आणविक हमलाको सम्भावनालाई गम्भीरतापूर्वक छलफल गर्यो। माओलाई थाहा थियो कि सोभियत मिसाइलहरूले एक घण्टामा बेइजिङ, सांघाई र सबै औद्योगिक केन्द्रहरूलाई मेटाउन सक्छन्। लाखौं चिनियाँहरू गुफाहरूमा बाँचेको भए पनि, आधुनिक राज्यको रूपमा चीनको अस्तित्व समाप्त हुने थियो। २. "फलामको मुट्ठी" को जोखिम माओले आफूले उत्कृष्ट बनाएको "छापामार युद्ध" र २० औं शताब्दीको प्राविधिक युद्ध बीचको भिन्नता बुझे। त्यतिबेलाको पीएलए "हिजोको सेना" थियो। वायु शक्ति र आधुनिक ट्याङ्कहरू बिना, चिनियाँ डिभिजनहरू, सबैभन्दा कट्टरपन्थी पनि, खुला मैदानमा सोभियत तोपखाना र बमवर्षकहरूको निशाना बन्ने थिए। उनलाई डर थियो कि क्षेत्र कब्जा गर्नुको सट्टा, उनले आफ्ना उत्कृष्ट सेनाहरूलाई सीमा युद्धमा पराजित भएको देख्नेछन्, जसले घरमा उनको अधिकारलाई कमजोर पार्नेछ। ३. सांस्कृतिक क्रान्ति र आन्तरिक अराजकता १९६९ मा, चीन गृहयुद्धको संघारमा थियो। रेड गार्डहरूले पार्टी समितिहरूलाई ध्वस्त पारिरहेका थिए, र अर्थतन्त्र पतनमा थियो। जब तपाईं आफ्नो पछाडि पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्नुहुन्न भने महाशक्तिसँग ठूलो युद्ध सुरु गर्नु आत्मघाती हो। माओले वास्तविक विजय प्राप्त गर्नु भन्दा बाह्य खतराको वरिपरि राष्ट्रलाई एकजुट गर्न दमान्स्की द्वन्द्वको प्रयोग गरे। ४. "सोभियत कब्जा" (कठपुतली परिदृश्य) को डर माओलाई युएसएसआरले सम्पूर्ण चीन कब्जा गर्नेछ (असम्भव), तर उनी डर थिए कि युएसएसआरले: मन्चुरिया र सिनजियाङलाई काट्नेछ। त्यहाँ मस्कोप्रति वफादार सरकार स्थापना गर्नेछ, जुन चिनियाँ कम्युनिष्ट आप्रवासीहरू मिलेर बनेको हुनेछ। उनको लागि, क्षेत्र गुमाउनु भन्दा शक्ति गुमाउनु बढी डरलाग्दो थियो। ५. अमेरिकासँगको भूराजनीतिक खेल माओ एक रणनीतिकार थिए। सोभियत संघसँगको निराशाजनक युद्धको सट्टा, उनले वाशिंगटनसँगको सम्बन्ध सुधारको बाटो रोजे। १९६९ को द्वन्द्वले अमेरिकालाई देखायो कि चीन अब मस्कोको सहयोगी रहेन। यसले १९७२ मा निक्सनको भ्रमण, लगानी र चीनलाई एक महान शक्तिको रूपमा मान्यताको लागि मार्ग प्रशस्त गर्यो। अन्ततः, माओले तरवारले होइन, तर कूटनीतिद्वारा जिते, चीनको वर्तमान शक्तिको जग बसाले। परिणाम: माओले रेडियोधर्मी भग्नावशेषहरू बीच "नयाँ चंगेज खान" बन्नुको सट्टा जीवन्त र बढ्दो चीनको "महान कमाण्डर" रहन रोजे। उनले बुझे कि समय चीनको पक्षमा थियो, र उनी सही थिए। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि ब्रेज्नेभको ठाउँमा (स्टालिन जस्तो) बढी आक्रामक नेता भएको भए, के माओले उनले गरेका सानातिना उत्तेजनाहरूको पनि साहस गर्थे? अर्को चरणहरू: बेइजिङ विमानस्थलमा कोसिगिन र झोउ एनलाई बीचको वार्तालाई थप विस्तृत रूपमा अध्ययन गर्नुहोस्, जसले आणविक युद्धतर्फको गतिलाई प्रभावकारी रूपमा रोकेको थियो।

बाल योद्धाहरूले उच्चतम स्तरको सीप प्रदर्शन गर्दै ठूलो दृढता र क्रूरताका साथ लड्न जारी राखे।

नाङ्गो खुट्टा भएकी मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

तर के माओले सोभियत संघसँगको ठूलो युद्धले दिन सक्ने विश्वव्यापी ख्याति चाहेका थिएनन्? के उनी आउने शताब्दीहरूमा स्टालिन, हिटलर वा चंगेज खान भन्दा पनि विश्वमा राम्रोसँग परिचित हुन चाहँदैनथे?

चिनियाँहरूलाई कुल्चने एक धेरै उग्र र आक्रामक केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

माओ त्सेतुङ एक विशाल महत्वाकांक्षा भएका व्यक्ति थिए, र ऐतिहासिक महानताको लागि उनको तिर्खा असीम थियो। यद्यपि, उनले इतिहासमा आफ्नो स्थान "सफल सेनापति" को रूपमा होइन, तर एक वैचारिक मसीहा र नयाँ विश्व व्यवस्थाको वास्तुकारको रूपमा देखे। यसैकारण उनले विश्वास गरे कि १९६९ मा सोभियत संघसँगको ठूलो युद्धले उनको महानतालाई उच्च पार्नुको सट्टा "शून्य" गर्नेछ: १. माओ केवल एक योद्धा होइन, "२० औं शताब्दीका मार्क्स" बन्न चाहन्थे। उनले स्टालिन, हिटलर र चंगेज खानलाई त्यस्ता व्यक्तित्वको रूपमा बुझे जसको कद उनीहरूको युग र राज्यमा सीमित थियो। वैचारिक श्रेष्ठता: माओले सोभियत संघले "संशोधनवाद" (विचारहरूको विश्वासघात) को बाटोमा लागेपछि विश्व साम्यवादको अग्रणी सिद्धान्तकार बन्न चाहन्थे। उनको लागि यो महत्त्वपूर्ण थियो कि उनको उद्धरणहरूको पुस्तक पेरिसदेखि अफ्रिकासम्म विश्वव्यापी रूपमा पढ्न सकियोस्। सोभियत संघसँगको प्रत्यक्ष सैन्य टकरावले विश्वव्यापी वामपन्थीहरूको नजरमा, एक बुद्धिमान शिक्षकको सट्टा समाजवादी शिविरलाई नष्ट गर्ने "आक्रामक" बनाउने थियो। २. "अलज्जास्पद अन्त्य" को डर। चंगेज खान विजयी भए किनभने उनका शत्रुहरू विभाजित थिए र प्राविधिक रूपमा उत्कृष्ट थिएनन्। माओले बुझे कि यदि उनले युद्ध सुरु गरे र हारे (र सोभियत आणविक हमलाले चीनको पतनको ग्यारेन्टी दियो भने), उनी इतिहासमा विजेताको रूपमा होइन, तर आफ्नो देशलाई नष्ट गर्ने पागलको रूपमा दर्ज हुनेछन्। माओको लागि, हिटलर कसरी स्रोतहरूद्वारा समर्थित नभएको महत्वाकांक्षाले लज्जास्पद अन्त्य र आदर्शहरूको विस्मृतितर्फ डोऱ्याउछ भन्ने उदाहरण थिए। माओले आफ्ना विचारहरूको अनन्त शासन चाहन्थे। ३. "लामो युद्ध" मार्फत महानता। माओले आफ्नो "जनयुद्ध" को सिद्धान्तमा विश्वास गर्थे। उनको बुझाइमा, साँचो महानता क्षेत्रको द्रुत अधिग्रहणमा होइन, तर कुनै पनि शत्रुलाई सामना गर्ने र जित्ने राष्ट्रको क्षमतामा निहित छ। उनले विश्वास गरे कि उनले चीनलाई मस्कोको संरक्षणबाट मुक्त गरेर स्टालिनलाई पहिले नै पराजित गरिसकेका छन्। उनको "विजय" दुवै महाशक्तिहरूलाई चुनौती दिने स्वतन्त्र, शक्तिशाली चीनको अस्तित्व थियो। ४. "विश्वव्यापी ध्रुव" को भूमिका। माओले बुझेका थिए कि चंगेज खान संयुक्त राष्ट्र संघ वा आणविक समानता बिनाको संसारमा सञ्चालन भइरहेको थियो। १९६९ मा, "महान" हुनुको अर्थ शक्तिहरू बीच सन्तुलन गर्न सक्षम हुनु हो। संयुक्त राज्य अमेरिकासँग गठबन्धन गरेर, उनले चीनलाई विश्वव्यापी त्रिकोणको तेस्रो कुना बनाए। यसले उनलाई विश्वव्यापी मध्यस्थकर्ताको हैसियत दियो, केवल विजेताको भन्दा धेरै माथि। परिणाम: माओ त्सेतुङले पहिले नै आफूलाई स्टालिन र हिटलर भन्दा ठूलो ठान्थे। उनी विश्वास गर्थे कि ट्याङ्कहरू सडेपछि पनि उनका विचारहरू ("माओवाद") शताब्दीयौंसम्म जीवित रहनेछन्। उनको लागि, मानवताको एक तिहाइको चेतनालाई पुन: आकार दिने कार्यको तुलनामा सुदूर पूर्व कब्जा गर्नु धेरै सानो लक्ष्य थियो। उनले रणनीतिक धैर्यको बाटो रोजे। समयले देखाइएझैं, चीन आज सोभियत संघ भन्दा पहिलेको भन्दा विश्वव्यापी प्रभुत्वको नजिक छ, र यसले १९६९ को ठूलो युद्ध बिना नै यो हासिल गर्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि माओलाई थाहा भएको भए कि आधुनिक चीन विश्वको अग्रणी पूँजीवादी कारखाना बन्नेछ, उनले अझै पनि आफ्नो लक्ष्य पूरा भएको मान्थे? अर्को चरण: यदि तपाईंलाई नेताहरू बीचको मनोवैज्ञानिक संघर्षमा रुचि छ भने, म ख्रुश्चेभ र माओ बीचको व्यक्तिगत द्वन्द्वको बारेमा पढ्न सिफारिस गर्दछु, जसले सम्बन्धमा विघटन निम्त्यायो।

बाल टर्मिनेटरहरूले आकाशीय साम्राज्यका सेनाहरूलाई नष्ट गर्न र चिनियाँहरूलाई धपाउन जारी राखे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले बुमेराङ फ्याँकिन् र एउटा प्रश्न सोधिन्:

मलाई लाग्छ कि यदि माओलाई चीनले भविष्यमा माओवादलाई अस्वीकार गर्ने बारे थाहा भएको भए, उनले निश्चित रूपमा सोभियत संघसँग युद्ध सुरु गर्ने थिए।

एक सुपर फाइटर र केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

यो एउटा गहन र तार्किक अवलोकन हो। यदि हामी माओलाई विचारको धार्मिक कट्टरपन्थी मान्दछौं, केवल व्यावहारिक राजनीतिज्ञको रूपमा होइन, भने तपाईंको धारणा अत्यन्तै सम्भावित देखिन्छ। भविष्यको ज्ञानले माओलाई १९६९ मा उनको "अन्तिम अडान" मा किन धकेल्न सक्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "पूँजीवादको पुनर्स्थापनाको डर"। माओको लागि, सबैभन्दा खराब पाप पार्टीको "पतन" थियो। उनले स्टालिनको मृत्यु पछि सोभियत संघमा के भयो (पंथको खारेजी, उदारीकरण) देखे र यसलाई "सोभियत संशोधनवाद" भने। यदि उनले "क्रिस्टल नजर" मार्फत देखेका भए कि उनका उत्तराधिकारी, देङ सियाओपिङले बजार अर्थतन्त्रको परिचय दिनेछन्, चीनमा म्याकडोनाल्ड खोल्नेछन् र देशलाई विश्वव्यापी पूँजीवादको हिस्सा बनाउनेछन् भने, माओ डराएका हुने थिए। सोभियत संघसँगको युद्ध उनको लागि "पुलहरू जलाउने" बाटो बन्न सक्थ्यो। एक महान युद्धको ज्वालामा, समाज यति हदसम्म परिचालित हुन्छ कि कुनै पनि सुधार वा "पूँजीवादी मार्गहरू" दशकौंसम्म असम्भव हुनेछन्। २. घनमा "सांस्कृतिक क्रान्ति" को रूपमा युद्ध। माओ विश्वास गर्थे कि मानिसहरू पीडा र संघर्षबाट शुद्ध र कठोर हुन्छन्। उनले "मार्क्स र लेनिनको आदर्शको विश्वासघात" मा निर्मित समृद्धि भन्दा रेडियोधर्मी खरानी र अनन्त ब्यारेक साम्यवाद राम्रो हो भनेर निर्णय गर्न सक्थे। सोभियत संघसँगको ठूलो युद्धले चीनलाई सधैंको लागि बाहिरी संसारबाट काट्ने थियो, देशलाई एक विशाल सैन्य कम्युनमा परिणत गर्ने थियो जहाँ विचारधारा अर्थशास्त्र भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण थियो। माओले बुझे कि उनको मृत्यु पछि, उनको विरासत पुनर्विचार गर्न सकिन्छ। "सोभियत देशद्रोहीहरू" विरुद्धको विजयी (वा वीरतापूर्वक दुखद) युद्धले सत्यको एकमात्र रक्षकको रूपमा उनको हैसियतलाई बलियो बनाउनेछ। "नयाँ चंगेज खान" बनेर, उनले चिनियाँ इतिहासलाई आफ्नो वरिपरि यति बलियो बनाउनेछन् कि कुनै पनि "सुधारकर्ताहरू" ले उनको प्रतिमा छुने हिम्मत गर्ने थिएनन्। तर के उनीसँग मौका हुने थियो? विडम्बना यो छ कि १९६९ मा सोभियत संघमाथि आक्रमण गरेर, माओले डराएको कुरालाई ठ्याक्कै गति दिन सक्थे: सैन्य पराजयले सोभियत सेनाहरूलाई बेइजिङमा "मध्यम" कम्युनिस्टहरूको कठपुतली सरकार स्थापना गर्न अनुमति दिने थियो, जसले धेरै चाँडै सुधार सुरु गर्ने थियो। "ग्रेटर चीन" को सट्टा, उनी टुक्राटुक्रा र कब्जा गरिएको क्षेत्र छोड्न सक्थे। निष्कर्ष: माओ एक जुवाडे थिए, तर एक सतर्क व्यक्ति। सम्भवतः, भविष्यको "पूँजीवादी चीन" को ज्ञानले उनलाई देश भित्र गहिरो मन्दी वा अझ बढी रक्तपातपूर्ण शुद्धीकरणमा डुब्न बाध्य तुल्याउने थियो, तर आणविक महाशक्तिमाथि आक्रमण अझै पनि एकतर्फी टिकट हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि माओ आज चमत्कारिक रूपमा पुनरुत्थान भएका भए र सांघाईका गगनचुम्बी भवनहरू र पार्टी अभिजात वर्गको सम्पत्ति देखेमा आधुनिक चीनलाई वैचारिक रूपमा पराजित गर्न सक्थे? रोचक तथ्य: चीनलाई रूपान्तरण गर्ने देङ सियाओपिङलाई माओले सांस्कृतिक क्रान्तिको समयमा एक साधारण कारखाना कामदारको रूपमा जबरजस्ती श्रम गर्न पठाएका थिए - माओले पहिले नै महसुस गरेका थिए कि उनी आफ्ना विचारहरूको लागि खतरा हुन्।

अध्याय नम्बर ६।

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो क्रोध र प्रभावकारिताका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के सोभियत संघसँगको युद्धको समयमा चीनले ठूलो मात्रामा काठको ट्याङ्क उत्पादन गर्न सक्थ्यो?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफमा ठूलो आत्मविश्वासका साथ दिए:

लडाईको लागि वास्तविक काठको ट्याङ्कको ठूलो मात्रामा उत्पादन प्राविधिक रूपमा असम्भव छ, किनकि काठले तोपको पछाडि फर्कने, इन्जिनको तौल सहन सक्दैन र तुरुन्तै आगो लाग्न सक्छ। यद्यपि, माओत्सेतुङ युगमा चिनियाँ रणनीतिको सन्दर्भमा, "काठको ट्याङ्क निर्माण" को विचार दुई रूपहरूमा लागू गर्न सकिन्थ्यो, जुन साँच्चै USSR को लागि समस्या बन्न सक्थ्यो: १. पूर्ण विकृति ("प्लाइवुड म्याट्रिक्स")। चीनले काठ र कपडाबाट दशौं हजार पूर्ण-आकारको ट्याङ्क मकअपहरू निर्माण गर्न सक्थ्यो। उद्देश्य: सोभियत गोला बारुद समाप्त। सोभियत विमान र तोपखानाले "डमी" ट्याङ्कहरू नष्ट गर्ने महँगो मिसाइल र गोलाहरू खेर फाल्ने थियो। प्रभाव: हवाई दृष्टिकोणबाट वा १९६९ को आदिम रडारहरू मार्फत, तिरपालले ढाकिएको काठको मकअप वास्तविक प्रकार ५९ बाट छुट्याउन गाह्रो हुने थियो। यसले दस लाख-बलियो ट्याङ्क आर्माडा अगाडि बढिरहेको, मुख्यालयमा आतंक छर्ने भ्रम सिर्जना गर्ने थियो। काठको कवच "ersatz" (स्यान्डविच प्यानल) को रूपमा। पातलो स्टीलको पानाहरू बीच स्यान्डविच गरिएको काठको बाक्लो तह (ओक वा लार्च) प्रयोग गर्ने परियोजनाहरू थिए। किन: यसले आकार-चार्ज प्रोजेक्टाइलहरू (RPG ग्रेनेडहरू) विरुद्ध आदिम दूरीको कवचको रूपमा काम गर्न सक्छ। काठको तहले मुख्य हलमा पुग्नु अघि नै विस्फोटलाई नष्ट गर्नेछ। चीनको लागि: उच्च-गुणस्तरको कवच स्टीलको अभावलाई ध्यानमा राख्दै, साधारण ट्रयाक्टरहरूमा आधारित यस्ता "कवचयुक्त शेडहरू" को ठूलो उत्पादन मेसिन गनको साथ नष्ट गर्न गाह्रो सवारी साधनहरूले अगाडिको भागलाई सन्तुष्ट पार्ने तरिका हुन सक्छ। ३. ग्यास-जेनरेटर "काठ": यदि चीनले तेलको अभाव अनुभव गर्यो भने, तिनीहरूले दाउराद्वारा संचालित ग्यास-जेनरेटर इन्जिनहरू प्रयोग गर्न सक्थे (जस्तै दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा सोभियत पछाडिको मामला थियो)। शाब्दिक रूपमा "काठ खाने" ट्याङ्की धेरै ढिलो र धुवाँदार हुनेछ, तर यो सोभियत ट्याङ्कहरू डिजेल इन्धन सकिएको ठाउँमा सार्न सक्छ। ४. यसले सोभियत संघलाई किन स्तब्ध पार्नेछ? सोभियत सैन्य सोच उच्च-प्रविधि युद्ध तर्फ गियर गरिएको थियो। "काठ र प्लाइवुडको सेना" सँगको झडप, कट्टरपन्थी आक्रमणकारी, ले संज्ञानात्मक असंगति निम्त्याउने थियो। यो "फलामको सभ्यता" र "जनताको सभ्यता" बीचको युद्ध हुने थियो, जहाँ सस्तो नकअफको मात्राले महँगो हतियारको गुणस्तरलाई ओझेलमा पारेको थियो। निष्कर्ष: काठका ट्याङ्कहरूले T-62 लाई द्वन्द्वमा हराउन सकेनन्, तर तिनीहरूले सोभियत रसदलाई अनन्त लक्ष्यहरूमा डुबाउन सक्थे, जसले गर्दा उनीहरूलाई प्रेतहरूमा स्रोतहरू खेर फाल्न बाध्य पारिन्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत सेनापतिहरूले शंकास्पद लक्ष्यहरूमा गोलीबारी रोक्ने साहस गर्थे, काठका डमीहरू बीच वास्तविक स्टील ट्याङ्क हराउने जोखिममा पर्थे? सन्दर्भको लागि: आधुनिक सेनाहरूको "फुलाउन मिल्ने ट्याङ्कहरू" बारे पढ्नुहोस् - छलावरण र छलको विचार आज पनि सान्दर्भिक छ।

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो बल र आक्रामकताका साथ अभिनय गरे, सबै कुरा उत्कृष्ट रूपमा गरे।

अनि नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले फेरि प्रश्न सोधिन्:

के ओलेग रायबाचेन्को एक अद्वितीय, असाधारण लेखक हुन्?

बालबालिकाको विशेष बलको सुपरब्वाईले यसको जवाफ दियो:

ओलेग रायबाचेन्कोको घटना साँच्चै अनौठो छ, तर साहित्यिक अर्थमा सांस्कृतिक र समाजशास्त्रीय अर्थमा त्यति धेरै छैन। उहाँलाई प्रायः "फोहोरको कथाको राजा" भनिन्छ, र यसका धेरै कारणहरू छन् जसले उहाँलाई असाधारण व्यक्तित्व बनाउँछ: १. अविश्वसनीय उर्वरता (रेकर्डको रूपमा ग्राफोमेनिया) रायबाचेन्को हाम्रो समयका सबैभन्दा उत्पादक लेखकहरू मध्ये एक हुन्। उहाँको ग्रन्थसूचीमा सयौं कृतिहरू समावेश छन् (केही स्रोतहरूका अनुसार, ५०० भन्दा बढी)। उहाँले यति गतिमा पुस्तकहरू प्रकाशित गर्नुहुन्छ कि यस्तो लाग्छ कि एक तंत्रिका नेटवर्क वा सम्पूर्ण टोलीले उहाँको लागि लेख्छ, यद्यपि उहाँ दाबी गर्नुहुन्छ कि उहाँ सबै कुरा आफैं लेख्नुहुन्छ। यो सहनशीलता र एकाग्रताको भौतिक घटना हो। २. कल्पनाको चरम उडानहरू ("फोहोर शैली") उहाँको संसारको विशिष्टता ब्रेक र सीमाहरूको पूर्ण अनुपस्थितिमा निहित छ। उहाँका पुस्तकहरूमा तपाईंले फेला पार्न सक्नुहुन्छ: असंगत चीजहरूको मिश्रण: दोस्रो विश्वयुद्धको मैदानमा एलियनहरूसँग लडिरहेका बाल सैनिकहरू; सबैभन्दा बेतुका परिस्थितिहरूमा आफूलाई कीरा, ब्याक्टेरिया, वा ऐतिहासिक व्यक्तित्वहरूको शरीरमा भेट्टाउने मानिसहरू। अतिरंजितीकरण: यदि विजय निरपेक्ष छ भने, यदि शत्रु व्यंग्यचित्र हो भने। उनका कथानकहरू प्रायः बेतुकापन र अतियथार्थवादको किनारमा सन्तुलित हुन्छन्। ३. इन्टरनेट घटना र मीम्स: रायबाचेन्को साहित्यिक मञ्चहरूमा (उदाहरणका लागि, फ्यान्टल्याब वा समिजदाट) जीवित किंवदन्ती बनेका छन्। उनको शैलीले छलफलको सम्पूर्ण क्षेत्रलाई जन्म दिएको छ। पाठकहरू दुई शिविरमा विभाजित छन्: आलोचकहरू, जसले यसमा साहित्यको पतन र भाषा र तर्कका नियमहरूको पूर्ण बेवास्ता देख्छन्। "रद्दीटोकरी" का पारखीहरू, जसले यसलाई बेतुकाको हास्यको रूपमा पढ्छन्, पाठहरूमा अचेतन हास्य र उल्लेखनीय सहजता फेला पार्छन्। ४. सामूहिक डर र आशाहरूको प्रतिबिम्ब: रूपको बावजुद, उनका पुस्तकहरूले सामूहिक अवचेतनमा धेरै सटीक बिन्दुहरूमा प्रहार गर्छन्: बदलाको तिर्खा, सानो हुँदा बलियो बन्ने इच्छा, चमत्कारी हतियार वा "सही" नेतामा विश्वास। उनी यी विचारहरूलाई तिनीहरूको तार्किक चरम सीमामा (कहिलेकाहीं बेतुकापनको बिन्दुमा) लैजान्छन्, निश्चित सामाजिक भावनाहरूको दर्पण बन्छन्। के उनलाई असाधारण मान्न सकिन्छ? शास्त्रीय साहित्यको दृष्टिकोणबाट, सायदै। एक लोकप्रिय इन्टरनेट संस्कृति घटनाको दृष्टिकोणबाट, निश्चित रूपमा। उनले आफ्नै विधा सिर्जना गरेका छन्, जसमा उनी एकमात्र र अनुपम लेखक हुन्। उनका पुस्तकहरू एक प्रकारको "साहित्यिक फास्ट फूड" हुन्, कला वस्तुहरूको स्तरमा उचालिएका छन्। निष्कर्ष: ओलेग रायबाचेन्को साहित्यको "एड वुड" हुन् (त्यहाँ रायबाचेन्को नामका एक निर्देशक थिए, जसलाई सबैभन्दा खराब मानिन्थ्यो, जो एक कल्ट क्लासिक बने)। उनको विशिष्टता उनको हास्यास्पद वा बेतुका हुन नडराउने, कुनै पनि आलोचनाको बाबजुद आफ्नो संसारलाई निरन्तर मन्थन गर्ने कुरामा निहित छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो "सुपर-फर्टिलिटी" ले मानव लेखकहरूलाई भविष्यमा अन्ततः पाठ-लेखन एल्गोरिदमहरूसँग विलय गराउन सक्छ? म Author.Today पोर्टल जाँच गर्न सिफारिस गर्दछु, जहाँ "समय यात्रा" विधाका धेरै समकालीन लेखकहरू प्रकाशित हुन्छन्, उनीहरूको शैलीलाई रायबाचेन्कोको अद्वितीय दृष्टिकोणसँग तुलना गर्न।

योद्धा बच्चाहरूले क्रोधका साथ लड्न जारी राखे, उत्कृष्ट स्तर प्रदर्शन गर्दै।

अनि मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि हिटलरले माओको चीन जत्तिकै जनसंख्या नियन्त्रण गरेको भए के हुन्थ्यो ?

एक धेरै लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यसको आत्मविश्वासका साथ जवाफ दियो:

यदि हिटलरसँग १९३९-१९४१ मा माओको चीन (लगभग ५० करोड-६० करोड मानिसहरू) बराबर परिचालन स्रोतहरू भएको भए, विश्व इतिहासको पाठ्यक्रम पूर्ण सर्वनाशको परिदृश्यमा परिणत हुने थियो। हिटलरको मुख्य समस्या यो थियो कि जर्मनी सोभियत संघ र संयुक्त राज्य अमेरिकाको तुलनामा जनसांख्यिकीय रूपमा "सानो खेलाडी" थियो। विशाल जनसंख्याले सबै कुरा परिवर्तन गर्ने थियो: १. अन्तहीन "ब्लिट्जक्रेग": जर्मनीले आफ्नो क्षतिलाई प्रतिस्थापन गर्न नसक्ने कारणले गर्दा युद्ध हारेको थियो। वास्तविकतामा: स्टालिनग्रादमा १००,००० मानिसहरूको क्षति विनाशकारी थियो। चीनको स्रोतसाधनको साथ: हिटलरले आक्रमणको गतिलाई ढिलो नगरी प्रति महिना दस लाख सैनिकहरू गुमाउन सक्थे। रातो सेनाले यति धेरै मानिसहरूलाई शारीरिक रूपमा कुचल्न सक्ने थिएन। युद्ध "मानव समुद्र" मा परिणत हुने थियो जसको विरुद्धमा कुनै पनि तोपखाना शक्तिहीन हुने थियो। औद्योगिक प्रभुत्व। यस्तो कार्यबलको साथ, जर्मनीले एकै साथ आफ्ना सबै पागल "बदलाका हतियार" परियोजनाहरू कार्यान्वयन गर्न सक्थ्यो। विशाल भूमिगत कारखानाहरू, विशाल युद्धपोतहरू, र हजारौं जेट लडाकुहरूको निर्माण धेरै गुणा छिटो हुने थियो। जर्मनीले युद्ध मात्र गर्न सकेन, तर एकै साथ कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूलाई पूर्ण रूपमा उपनिवेश गर्न सक्थ्यो, लाखौं वफादार नागरिकहरूले भरिएको थियो। ३. जातीय सिद्धान्त बनाम व्यावहारिकता। यहाँ विरोधाभास उत्पन्न हुन्छ। हिटलरको विचारधारा जर्मन जनताको "अपवादवाद" मा निर्मित थियो। यदि उनीसँग ६० करोड जर्मनहरू भएको भए, उनले अरू सबै मानिसहरूलाई मेटाउने थिए, किनकि उनलाई दासहरूको आवश्यकता पर्दैनथ्यो - उनीसँग सबै कुराको लागि पर्याप्त श्रमशक्ति थियो। यो केवल एक पेशा हुने थिएन, तर युरोप र एशियाको कुल जनसंख्या प्रतिस्थापन हुने थियो। ४. विश्वको प्रतिक्रिया: आणविक अन्त्य खेल।

यस्तो खतराको सामना गर्दै, अमेरिका र ग्रेट ब्रिटेनले आफ्ना सबै प्रयासहरू अझ छिटो परमाणु बम विकास गर्नमा केन्द्रित गर्ने थिए। युद्ध बर्लिन कब्जा गरेर होइन, तर युरोपमा ठूलो आणविक बमबारी गरेर समाप्त हुने थियो। पश्चिमी लोकतन्त्रहरूले महसुस गर्ने थिए कि परम्परागत माध्यमबाट ६० करोडको रीचलाई पराजित गर्नु असम्भव छ। ५. हिटलरको लागि यो किन असम्भव थियो? जर्मनी एक उच्च विकसित प्राविधिक शक्ति थियो। १९४० को दशकमा ६० करोड मानिसहरूलाई यस्तो जीवनस्तरमा व्यवस्थापन गर्नु आर्थिक रूपमा असम्भव थियो - उनीहरूसँग खुवाउन केही हुने थिएन। माओको चीन कृषिप्रधान र गरिब थियो, मानिसहरू भातको कचौरामा बाँचिरहेका थिए। जर्मन सिपाहीले मासु, मक्खन र परिष्कृत प्रविधिको माग गर्थे। खाद्य रसदले शत्रुको अगाडि रीचलाई ध्वस्त पारेको हुने थियो। निष्कर्ष: चीनको जनसंख्या भएको हिटलर वास्तविक जीवनको "उच्च महलमा मानिस" हो। संसार या त पूर्ण रूपमा खैरो हुने थियो वा आणविक आगोले नष्ट हुने थियो, किनकि त्यस्तो जनसांख्यिकीय रोलरलाई रोक्न सक्षम त्यो एक मात्र शक्ति हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि हिटलरले यति विशाल सेनामा अनुशासन कायम राख्न सक्थे, वा विगतका विशाल साम्राज्यहरू जस्तै यो आफ्नै भारले ध्वस्त हुन्थ्यो? सम्भावित विपत्तिको मात्रा बुझ्नको लागि म अक्ष विजयको घटनामा संसार कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने बारेमा फिलिप के. डिकको काम पढ्न सिफारिस गर्दछु।

बाल टर्मिनेटरहरूले माओको असंख्य सेनासँग लड्न जारी राखे। र यो साँच्चै विशाल, मानवीय छालहरूमा अगाडि बढिरहेको थियो।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

ब्रेज्नेभको सोभियत संघको पूर्ण पराजय र माओका सेनाहरू युरालमा अघि बढेपछि चीनको युद्ध समाप्त हुन सक्ने धारणा छ।

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

चीनले १९६९ मा सोभियत संघलाई पराजित गरेर युरालमा पुग्न सक्थ्यो भन्ने विचार केही सर्कलहरूमा लोकप्रिय छ, तर ऐतिहासिक र सैन्य-प्राविधिक विश्लेषणले यसको विपरीत औंल्याउँछ। चीनले विशाल संख्यात्मक फाइदा उठाए पनि, सोभियत संघले हतियार र सेनाको कमान्डको गुणस्तरमा महत्वपूर्ण फाइदा कायम राख्यो। सोभियत संघलाई पराजित गर्ने सम्भावना विरुद्ध तर्कहरू: प्राविधिक अन्तर: १९६९ मा, सोभियत T-६२ र ग्राड MLRS PLA का लागि "भविष्यका हतियार" थिए, जसले मुख्यतया १९४० र १९५० को दशकका उपकरणहरूको प्रतिलिपिहरू प्रयोग गर्थ्यो। दमान्स्की टापुमा सीमा झडपले देखाएको छ कि घना सोभियत तोपखानाको आगोले मिनेटमा हजारौं आक्रमणकारी पैदल सेनालाई नष्ट गर्न सक्छ। वायु सर्वोच्चता: सोभियत उड्डयन (MiG-21, Su-7) ले आकाशलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्यो। ठूलो युद्धको अवस्थामा, सोभियत संघले लामो समयसम्म जमिनको लडाईमा संलग्न नभई चीनको सम्पूर्ण औद्योगिक र यातायात पूर्वाधारलाई नष्ट गर्न सक्थ्यो। सुपर-मोबिलिटी बनाम मास: सोभियत सिद्धान्त द्रुत ट्याङ्क आक्रमण र चालबाजीमा निर्मित थियो। चिनियाँ सेना मुख्यतया पैदल सेना र जमिनमा सीमित थियो, जसले गर्दा यो सुदूर पूर्वको खुला मैदान र जंगलहरूमा घेराबन्दीको जोखिममा थियो। चीनले जित्नेछ भन्ने विश्वासका कारणहरू: "मानव छालहरू" को डर: सोभियत नेतृत्व (विशेष गरी पोलिटब्युरो) साँच्चै डराउँथ्यो कि लाखौं चिनियाँहरूले सीमावर्ती क्षेत्रहरूमा "बाढी" ल्याउन सक्छन्, जसले गर्दा आधुनिक हतियारहरू पनि अप्रभावी हुन सक्छन्। ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको जोखिम: चीनले तोडफोड गर्ने समूहहरूसँग ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेलाई धेरै बिन्दुहरूमा काट्न सक्छ। यसले सुदूर पूर्वलाई आपूर्तिबाट अलग गर्नेछ, यसलाई एक विशाल "कल्ड्रन" मा परिणत गर्नेछ। "जनयुद्ध" कारक: माओ त्से तुङ छापामार रणनीतिका मास्टर थिए। चीन कब्जा गर्न असम्भव थियो, र मुख्य भूमिमा गहिरो अगाडि बढ्ने कुनै पनि सोभियत प्रयासको परिणामस्वरूप अन्तहीन युद्धको अन्त्य हुने थियो। निष्कर्ष: परम्परागत द्वन्द्वमा, सोभियत संघले सीमा क्षेत्रमा चीनलाई क्रशिंग सैन्य पराजय गराउने सम्भावना थियो, तर देश कब्जा गर्न असमर्थ हुने थियो। यद्यपि, त्यतिबेला पीएलएको रसदगत कमजोरीका कारण "माओको उराल तर्फको मार्च" परिदृश्य काल्पनिक नै रह्यो - साइबेरियन ताइगा र पहाडहरू हुँदै साइकल र स्कूटरमा मार्च गर्ने दस लाख सेना आपूर्ति गर्नु असम्भव थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि पश्चिम (संयुक्त राज्य अमेरिका) ले यस्तो युद्धमा चीनलाई ठूलो मात्रामा सैन्य सहयोग प्रदान गर्ने हिम्मत गर्थ्यो, वा तिनीहरूले दुई कम्युनिस्ट शक्तिहरू एकअर्कालाई रगत बगाएको हेर्न चाहन्थे?

बालबालिकाको विशेष बल बटालियनले बहादुरी र उत्कृष्ट प्रभावकारिताको पूर्ण चमत्कार प्रदर्शन गर्न जारी राख्यो।

मार्गारीटाले एकदमै उचित प्रश्न सोधिन्:

तर चीनसँगको लामो युद्धले ब्रेज्नेभको अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्ने थियो, र चिनियाँहरूले गुमाउन धेरै कम बाँकी थियो, साथै अमेरिका र युरोपबाट सम्भावित ऋण-लीज पनि।

रोलर-स्केटिङ योद्धा केटा ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफमा धेरै तर्कसंगत प्रतिक्रिया दिए:

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि लामो युद्धको परिदृश्यमा, "अंकगणित" ले मस्को विरुद्ध काम गर्न सुरु गर्न सक्थ्यो। यदि सोभियत संघले पहिलो हप्तामा बिजुलीको जित हासिल गर्न असफल भएको भए, ब्रेज्नेभ शासनको लागि स्थिति साँच्चै खतरापूर्ण हुने थियो। सोभियत संघको पतन निम्त्याउन सक्ने कारकहरू यहाँ छन्: १. आर्थिक पतन। १९६० को दशकको अन्त्यतिर सोभियत अर्थतन्त्र "सुनौलो पञ्चवर्षीय योजना" चरणमा प्रवेश गर्न थालेको थियो, तर यो अत्यन्तै लचिलो थियो। प्रति किलोमिटर लागत: युराल र युक्रेनका कारखानाहरूबाट ६,०००-९,००० किलोमिटर टाढा सुदूर पूर्वमा बहु-मिलियन-बलियो समूहलाई आपूर्ति गर्नु एक रसद दुःस्वप्न हो। इन्धन र गोला बारुद ढुवानीको लागतले बजेटको ३०-४०% सम्म खपत गर्न सक्थ्यो। अभाव: उद्योगलाई युद्धस्तरमा सार्दा देखा पर्न थालेका केही उपभोग्य वस्तुहरू तुरुन्तै सेल्फबाट हटाइने थियो। यसले युद्धपछिका वर्षहरूको कठिनाइहरू बिर्सन नसकेको जनसंख्याको वफादारीलाई मारेको थियो। २. चीनको लागि पश्चिमी लेन्ड-लीज। यो क्रेमलिनको लागि सबैभन्दा खतरनाक परिदृश्य हो। यदि अमेरिकाले चिनियाँ माध्यमबाट सोभियत खतरालाई स्थायी रूपमा हटाउने मौका देखेको भए, तिनीहरूले गर्न सक्थे: प्रविधि आपूर्ति: आवश्यक रूपमा ट्याङ्कहरू होइन - सोभियत वायु श्रेष्ठतालाई अफसेट गर्न चीनलाई सञ्चार उपकरण, रडार, ट्रक र हवाई प्रतिरक्षा चाहिन्छ।खाना: यदि अमेरिकाले आफ्नो सेना र पछाडिको भागलाई खुवाएको खण्डमा चीनले अनिश्चित कालसम्म लड्न सक्छ।राजनीतिक दबाब: नाटोले युरोपमा खतरा सिर्जना गर्न सक्छ, युएसएसआरलाई त्यहाँ विशाल सेनाहरू कायम राख्न बाध्य पार्छ र पूर्वमा भण्डार स्थानान्तरण गर्नबाट रोक्छ।३. "पीडा सीमा" मा भिन्नता।यो तपाईंले कुरा गरिरहनुभएको कुरा हो - चिनियाँहरूले गुमाउन कम थियो।जनसांख्यिकी: त्यस समयमा युएसएसआरको लागि १ करोड मानिसहरूको क्षति राष्ट्रिय विपत्ति र जीन पूलको अन्त्य हुने थियो। माओको चीनको लागि, जहाँ जनसंख्या विस्फोटक रूपमा बढिरहेको थियो, यो "स्वीकार्य मूल्य" थियो।दैनिक जीवन: सोभियत जनता पहिले नै स्थिरता, सिनेमा र अपार्टमेन्टहरूमा अभ्यस्त थिए। चिनियाँ किसान वर्षौंसम्म डगआउटमा बस्न र मुट्ठीभर चामल खान तयार थिए। हारको युद्धमा, जसले गरिबीलाई लामो समयसम्म सहन सक्छ, उसले जित्छ।४. युरालहरू किन यथार्थपरक लक्ष्य थिए? युरालहरूमा पहुँचको अर्थ साइबेरिया र यसका स्रोतहरूको पूर्ण क्षति हुने थियो। यदि ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे काटिएको भए, सुदूर पूर्व पाकेको स्याउ जस्तै खस्ने थियो। युएसएसआर "मस्कोभी" बन्ने थियो, तेल, सुन र रणनीतिक गहिराइबाट वञ्चित। परिणाम: पश्चिमद्वारा समर्थित चीनसँगको लामो युद्धले युएसएसआरलाई टाट पल्टाउने थियो। ब्रेज्नेभले यो बुझे, त्यसैले दमान्स्की पछिको सोभियत कूटनीतिले द्वन्द्वलाई स्थिर गर्न र बेइजिङ र वाशिंगटन बीचको गठबन्धनलाई रोक्न सक्दो प्रयास गरे (जुन संयोगवश, निक्सनको अधीनमा अझै पनि भयो)। के तपाईंलाई लाग्छ कि १९७० को दशकमा सोभियत जनताले १९४१ मा जस्तै श्रम र लडाईको उपलब्धि फेरि हासिल गर्न सक्थे, वा त्यतिबेलासम्म विचारधाराको "सुरक्षा मार्जिन" पहिले नै सकिएको थियो? "अक्टोबर १४ सिद्धान्त" भन्ने गोप्य कुरा पढ्न रोचक छ, जस अनुसार सोभियत संघले चीनमा ठूलो आणविक हमलालाई लामो समयसम्म चल्ने भूमि युद्धबाट बच्ने एक मात्र उपाय मानेको थियो।

बाल योद्धाहरूले क्रूरता र अटल दृढ संकल्पका साथ शत्रुसँग लड्न जारी राखे, डरलाग्दो दक्षताका साथ चिनियाँहरूलाई धपाए।

मार्गारीटाले स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

अर्थात्, माओसँग जित्ने हरेक मौका थियो, र सौभाग्यवश सोभियत संघको लागि, उनले अझै पनि मानव इतिहासको सबैभन्दा ठूलो युद्ध सुरु गर्ने निर्णय गरेनन्!

होभरबोर्डमा नाचिरहेको एउटा नाङ्गो खुट्टाको केटा विशेष बलका सिपाहीले जवाफ दियो:

यो एकदमै सही निष्कर्ष हो। माओ त्सेतुङ साँच्चै त्यस्तो निर्णयको थलोमा उभिएका थिए जसले दोस्रो विश्वयुद्धलाई दुई कम्युनिस्ट दिग्गजहरू बीचको विश्वव्यापी टकरावको लागि "वार्म-अप" मा परिणत गर्न सक्थ्यो। संक्षेपमा भन्नुपर्दा, चीनको विजय सैन्य विजय (मस्कोको कब्जा) मार्फत होइन, तर सोभियत संघको रणनीतिक थकान मार्फत सम्भव थियो। यसैकारण माओले ठूलो युद्धलाई अस्वीकार गर्नुलाई सोभियत संघको लागि मुक्ति मान्न सकिन्छ: क्षेत्रीय पासो: सोभियत संघसँग "अतिरिक्त" क्षेत्र थियो जुन सबैतिर रक्षा गर्न असम्भव थियो। माओले साइबेरिया र सुदूर पूर्वलाई अन्तहीन भियतनाममा परिणत गर्न सक्थे, केवल २० गुणा ठूलो स्केलमा। आर्थिक पतन: ब्रेज्नेभको "स्थिरता" १९८० को दशकमा होइन, १९७० को दशकमा सुरु भएको हुन्थ्यो। देशको स्रोतसाधन पूर्वमा युद्धको ब्ल्याक होलमा खन्याइएको हुन्थ्यो, जसले १५-२० वर्ष पहिले संघको पतन निम्त्याएको थियो। आणविक सर्वनाश: यो मुख्य जोखिम थियो। माओले बुझेका थिए कि यदि उनी युराल पुगे पनि, सोभियत संघले बेइजिङलाई प्रहार गर्न सक्छ। संसार विनाशको संघारमा थियो, र माओले संयुक्त राज्य अमेरिकासँग वार्ता र सम्बन्धको बाटो रोजेको तथ्यले उनी एक व्यावहारिक थिए, केवल एक पागल थिएनन् भन्ने संकेत गर्छ। सोभियत संघ साँच्चै भाग्यमानी थियो: त्यस क्षणमा, यसको एक शत्रु थियो जसलाई कसरी पर्खने भनेर थाहा थियो। १९६९ मा सोभियत संघलाई नष्ट गर्नु र आफैं मर्नुको सट्टा, चीनले १९९१ सम्म पर्ख्यो, जब संघ आफैं पतन भयो, पश्चिमको मुख्य विकल्पको रूपमा यसको स्थान लिन। तपाईंलाई के लाग्छ: यदि १९६९ को युद्ध वास्तवमा भएको भए र पश्चिमले चीनलाई समर्थन गरेको भए, आज युरेशियाको नक्सा कस्तो देखिन्थ्यो? के रूसलाई साना राज्यहरूको संघ वा युरालसम्म फैलिएको एउटा विशाल चिनियाँ साम्राज्यले प्रतिस्थापन गरेको हुन्थ्यो? रोचक पठन: १९७१ मा हेनरी किसिन्जरको बेइजिङ भ्रमण - यो घटना थियो जसले सोभियत संघ विरुद्ध शीतयुद्धमा माओको विजयलाई एक गोली पनि नचलाईकन सील गर्यो।

बालबालिकाको बटालियनले चिनियाँहरू विरुद्ध धेरै रोचक र अत्यधिक प्रभावकारी चालबाजी युद्ध जारी राख्यो।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि संसारमा आणविक हतियार नभएको भए, के चीनले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्ने सम्भावना बढी हुने थियो?

केटा टर्मिनेटरले ठूलो अनिच्छाका साथ जवाफ दियो:

आणविक हतियार बिना, पूर्ण-स्तरीय युद्धको सम्भावना उल्लेखनीय रूपमा बढी हुने थियो। यो सोभियत संघको "आणविक ब्लडजन" (र चीनको नवजात शस्त्रागार) थियो जसले "चिसो वर्षा" को रूपमा काम गर्यो जसले दमान्स्कीमा भएका घटनाहरू पछिको वृद्धिलाई रोक्यो। आणविक कारकको अनुपस्थितिले परिस्थितिलाई कसरी असर गर्ने थियो भनेर यहाँ छ: १. मुख्य निवारकको गायबता। १९६९ मा, सोभियत संघले चिनियाँ आणविक केन्द्रहरू विरुद्ध पूर्व-आणविक हमलालाई गम्भीरतापूर्वक विचार गर्यो। माओ त्सेतुङलाई यो थाहा थियो र शहरहरूको "विनाश" हुने डर थियो। परमाणु बिना, माओले धेरै आत्मविश्वासी महसुस गर्ने थिए। उनको "जनयुद्ध" रणनीति अन्तहीन भूमि युद्धको लागि ठ्याक्कै डिजाइन गरिएको थियो, जहाँ चीनको लाखौं हताहतले आत्मसमर्पणको नेतृत्व गर्दैन, तर केवल शत्रुलाई थकाउने थियो। २. "मानव छालहरू" मा विश्वास बलियो बनाउने। रणनीतिक आणविक हतियारको धम्की बिना, जसले स्टेजिंग क्षेत्रमा एकल साल्भोमा सम्पूर्ण डिभिजनलाई नष्ट गर्न सक्छ, पीएलएको संख्यात्मक श्रेष्ठता निर्णायक हुने थियो। चिनियाँ जनरलहरूले सोभियत तोपखाना र विमानहरू ढिलो चाँडो धेरै तातो हुनेछन् वा गोला बारुद समाप्त हुनेछन्, पैदल सेनाको अनन्त धाराहरूलाई पिस्नेछन् भन्ने धारणाको आधारमा अपरेशन योजना बनाउन सक्थे। ३. उत्तेजित पार्ने ठूलो स्वतन्त्रता। आणविक हतियारहरूले नेताहरूमा "जिम्मेवारीको बोझ" थोपर्छन्। तिनीहरू बिना, माओ त्सेतुङले स्थानीय झडपहरू होइन, तर प्रिमोरी वा काजाकिस्तानमा गहिरो आक्रमण गर्न सक्थे, बेइजिङ भोलि रेडियोधर्मी फोहोर भूमि बन्ने डर बिना। द्वन्द्व वर्षौंसम्म "मध्यम तीव्रता" स्तरमा उम्लिरहेको हुन सक्थ्यो, बिस्तारै पूर्ण विकसित युद्धमा परिणत हुन सक्थ्यो। ४. "उत्तेजक" को रूपमा अमेरिकी भूमिका आणविक हतियार भएको संसारमा, अमेरिकालाई डर थियो कि चीन-सोभियत युद्ध विश्वव्यापी सर्वनाशमा परिणत हुनेछ, त्यसैले वाशिंगटनले चीनमा सोभियत आक्रमणको विचारलाई समर्थन गरेन। परमाणु बिना, अमेरिकाले चीनलाई आक्रामक बन्न अझ खुलेआम प्रोत्साहित गर्न सक्थ्यो, यसलाई पूर्वमा अन्तहीन भूमि युद्धमा सोभियत संघलाई सुक्खा पार्ने सुरक्षित (अमेरिकाको लागि) तरिकाको रूपमा हेर्दै। निष्कर्ष: आणविक हतियारहरूले "डरको थ्रेसहोल्ड" सिर्जना गर्यो जुन दुवै पक्ष पार गर्न इच्छुक थिएनन्। यो बिना, १९६९ को युद्ध सम्भवतः केही टापुहरूमा सीमित हुने थिएन, तर बहु-वर्षीय नरसंहारमा परिणत हुने थियो जुन या त धेरै पहिले सोभियत संघको पतनसँगै समाप्त हुने थियो वा परम्परागत माध्यमबाट चीनलाई भग्नावशेषमा परिणत गर्ने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि एक सोभियत सिपाहीले मनोवैज्ञानिक रूपमा त्यस्तो युद्ध सहन सक्छ जहाँ शत्रु उपकरणको साथ होइन तर अन्तहीन "मानव पर्खाल" लिएर अगाडि बढ्छ, उसको पछाडि आणविक हतियारको पूर्ण शक्तिको भावना बिना? थप अध्ययनको लागि: पारस्परिक विनाशको डरले आक्रामकतालाई कसरी पक्षाघात गर्छ भनेर बुझ्न आणविक निवारणको सिद्धान्तको अन्वेषण गर्नुहोस्।

युवा योद्धाहरूले सैन्य प्रविधिको चमत्कार सिर्जना गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एक दर्जन सुई फ्याँकिन् र सोधिन्:

आणविक हतियार देखा परेकोमा स्टालिन सायद धेरै रिसाएका थिए, तर तिनीहरू बिना भविष्यमा सोभियत संघ हुने थिएन?

केटा-टर्मिनेटरले चिनियाँहरूलाई कुल्चँदै आत्मविश्वासका साथ यसको जवाफ दियो:

स्टालिनले अमेरिकी परमाणु बमको उदयलाई व्यक्तिगत चुनौती र सोभियत सुरक्षाको लागि प्रत्यक्ष खतराको रूपमा बुझेका थिए। उनको प्रतिक्रिया शीतल क्रोध र स्रोतसाधनको अत्यधिक एकाग्रताको मिश्रण थियो। वास्तविकतामा यो कस्तो देखिन्थ्यो र किन आणविक हतियारहरू संघको "जीवनरेखा" बने भन्ने कुरा यहाँ छ: १. स्टालिन कसरी "उत्साही" भए: स्टालिनले बुझे कि बमले उनको मुख्य फाइदालाई खारेज गरेको छ - उनको शक्तिशाली भूमि सेना, जसले भर्खरै बर्लिन कब्जा गरेको थियो। पोट्सड्याममा ट्रुम्यान: जब अमेरिकी राष्ट्रपतिले स्टालिनलाई "असाधारण विनाशकारी शक्तिको हतियार" सिर्जना गर्ने जानकारी दिए, स्टालिनले आँखा पनि टेकेनन्। तर, आफ्नो निवास फर्केपछि, उनले तुरुन्तै कुर्चाटोभलाई सम्पर्क गरे र "कामलाई तीव्र पार्न" आदेश दिए। चिसो गणना: बाहिरी रूपमा, उनले आफ्नो शान्तता कायम राखे, परमाणु बमलाई "कमजोर स्नायु भएका मानिसहरूलाई डराउने" माध्यम भने, तर वास्तविकतामा, उनले आफ्नो सबै बुद्धिमत्ता र आर्थिक स्रोतहरू आणविक परियोजनामा समर्पित गरे। उनले बेरियालाई परियोजनाको निरीक्षकको रूपमा नियुक्त गरे, कार्यको सर्वोच्च प्राथमिकतामा जोड दिए। के आणविक हतियार बिना सोभियत संघ अस्तित्वमा हुन्थ्यो? १९४५ को सिमाना भित्र रहेको सोभियत संघ आणविक ढाल बिना लामो समयसम्म बाँच्ने सम्भावना अत्यन्तै कम छ। आक्रमण योजनाहरू: संयुक्त राज्य अमेरिकासँग पहिले नै १९४५-१९४९ मा सोभियत संघ विरुद्ध युद्धको लागि परिचालन योजनाहरू थिए (उदाहरणका लागि, ड्रपशट वा टोटॅलिटी योजनाहरू), जसले प्रमुख शहरहरू (मस्को, लेनिनग्राद, बाकु) मा आणविक बम विस्फोटको परिकल्पना गरेको थियो। डिटरन्स: १९४९ मा आफ्नै बमको निर्माण र यसलाई डेलिभर गर्ने माध्यमहरूले मात्र सोभियत संघमाथि प्रत्यक्ष आक्रमणको जोखिमलाई पश्चिमका लागि अस्वीकार्य बनायो। यो बिना, संघलाई भौतिक रूपमा नष्ट गर्न वा विनाशको खतरामा राजनीतिक आत्मसमर्पण गर्न बाध्य पार्न सकिन्थ्यो। ३. नकारात्मक पक्ष: प्रणालीको लागि एक आणविक "किल्ला"। आणविक हतियारहरूले सोभियत संघलाई बाहिरबाट मात्र सुरक्षित गरेनन्, तर भित्रबाट पनि सुरक्षित राखे। तिनीहरूले सोभियत नेतृत्वलाई पूर्ण अभेद्यताको गलत भावना दिए। अर्थतन्त्र सुधार गर्नु र जीवनस्तर बढाउनुको सट्टा, आणविक समानता कायम राख्न दशकौंसम्म विशाल स्रोतहरू लगानी गरियो। अन्ततः, सोभियत संघ बाह्य आक्रमणबाट होइन, तर आर्थिक थकान र आन्तरिक अक्षमताबाट पतन भयो - खाली स्टोर शेल्फहरूमा बमहरू बेकार साबित भए। निष्कर्ष: स्टालिनको लागि, बम एक अभिशाप थियो, जसलाई उनले आफ्नो शासनको अस्तित्वको ग्यारेन्टीमा परिणत गर्न सफल भए। यो बिना, सोभियत संघ सम्भवतः १९५० को दशकमा तेस्रो विश्वयुद्धको शिकार हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि स्टालिन अर्को १० वर्ष बाँचेका भए र हाइड्रोजन बम र अन्तरमहादेशीय क्षेप्यास्त्रहरू विकास गर्न समय पाएका भए, के उनले अन्ततः युरोप जित्ने निर्णय गर्थे, अभेद्य महसुस गर्दै? यो ढाल बनाउने लागत बुझ्नको लागि म पहिलो सोभियत बम, RDS-1 को सिर्जनाको इतिहास अध्ययन गर्न सिफारिस गर्दछु।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

आणविक हतियार बिना, सोभियत संघसँग युरोप कब्जा गर्न पर्याप्त सेना थियो; यसको समस्या चीन हुन सक्छ, र चीनसँगै, वार्सा सम्झौता सैन्य रूपमा नेटो भन्दा बलियो छ।

यसमा केटा-टर्मिनेटरले स्वेच्छाले जवाफ दियो:

तपाईं सही हुनुहुन्छ: विशुद्ध परम्परागत (गैर-आणविक) परिदृश्यमा, २० औं शताब्दीको मध्यमा सोभियत संघ र यसका सहयोगीहरूको स्थल सेनाको श्रेष्ठता अत्यधिक थियो। त्यस समयका पश्चिमी सैन्य रणनीतिकारहरूले यसलाई राम्ररी बुझेका थिए र युरोपलाई "सोभियत ट्याङ्कहरूको बन्धक" भनेका थिए। आणविक कारक बिना शक्ति सन्तुलन कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. सोभियत "बख्तरबंद मुट्ठी": १९४५ पछि, सोभियत संघसँग संसारको सबैभन्दा शक्तिशाली र अनुभवी स्थल सेना थियो। ट्याङ्क प्रभुत्व: सोभियत सिद्धान्तले अंग्रेजी च्यानलमा बिजुलीको गतिमा अगाडि बढ्ने परिकल्पना गर्यो। विशाल संख्यामा ट्याङ्कहरू (T-54/55, पछि T-62) ले तिनीहरूलाई कुनै पनि NATO प्रतिरक्षाहरू तोड्न अनुमति दियो, जुन युरोपमा धेरै पातलो थियो। सञ्चालन गहिराइ: अमेरिकाले समुद्र पार गरेर आफ्नो मुख्य सुदृढीकरण पठाउन सक्नु अघि सोभियत सेनाले २-३ हप्तामा फ्रान्स र जर्मनी कब्जा गर्न सक्थ्यो। २. चीन "तलहीन रिजर्भ" को रूपमा। चीन-सोभियत विभाजन (१९६० को दशक) अघि, युएसएसआर-चीन गठबन्धनले एक सैन्य समूह सिर्जना गर्यो जुन जनशक्तिको हिसाबले नेटोसँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्दैनथ्यो। एक अर्ब मानिसको मोर्चा: चीनले लाखौं पैदल सेना तैनाथ गर्न सक्थ्यो, र युएसएसआरले तिनीहरूलाई उपकरणहरू प्रदान गर्न सक्थ्यो। यस्तो कन्फिगरेसनमा, पश्चिमी युरोप र एशिया कम्युनिष्ट समूहको लागि पूर्ण प्रभुत्वको क्षेत्र बन्ने थियो। ३. परम्परागत युद्धमा नाटोको समस्याहरू: रणनीतिक गहिराइको अभाव: युरोप धेरै सानो छ। रणनीतिक आणविक हतियारहरूको प्रयोग बिना उच्च सेनाहरू विरुद्ध यसको रक्षा गर्नु लगभग असम्भव थियो। लजिस्टिक लिभरेज: संयुक्त राज्य अमेरिका युरोपबाट एट्लान्टिकद्वारा अलग गरिएको छ। सोभियत बेडा (विशेष गरी यसको पनडुब्बी बेडा) ले संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट सेनाको स्थानान्तरणलाई दुःस्वप्नमा परिणत गर्न सक्थ्यो, जर्मन "वुल्फ प्याकहरू" को कार्यहरू जस्तै, तर धेरै ठूलो मात्रामा। चीन किन "समस्या" बन्यो? तपाईंले सही रूपमा उल्लेख गरेझैं, समाजवादी शिविर भित्रको द्वन्द्वले सबै कुरा परिवर्तन गर्यो। जब युएसएसआर र चीन शत्रु बने, रणनीतिक स्थिति उल्टो भयो: युएसएसआरलाई चीनको विरुद्धमा पूर्वमा आफ्नो सेनाको एक तिहाइ राख्न बाध्य पारियो। यसले मस्कोलाई युरोपमा आफ्नो इच्छा निर्देशित गर्ने क्षमताबाट वञ्चित गर्यो, किनकि अमुरमा रहेको "दोस्रो मोर्चा" वास्तविकतामा परिणत भयो। परिणाम: आणविक हतियार बिना, युएसएसआरले सम्भवतः १९५० वा १९६० को दशकमा रातो झण्डामुनि युरेसियालाई एकताबद्ध गरेको हुन्थ्यो। आणविक हतियारहरू "महान समकक्षी" बने: तिनीहरूले पश्चिमलाई युएसएसआरलाई टाढाबाट नष्ट गर्ने क्षमताको साथ विभाजनको अभावको क्षतिपूर्ति गर्न अनुमति दिए। यो मस्कोमा आणविक हमलाको डर थियो जसले सोभियत ट्याङ्कहरूलाई पेरिसमा मार्च गर्नबाट रोकेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि युएसएसआर र चीन पतन नभएको भए, पश्चिमले आणविक हतियारको साथ पनि टिक्न सक्षम हुने थियो, वा "रातो युरेशिया" अपरिहार्य हुने थियो? रोचक तथ्य: अमेरिकासँग "ड्रपशट" योजना थियो, जसमा युएसएसआर विरुद्ध ३०० परमाणु बम प्रयोग गर्न आह्वान गरिएको थियो किनभने अमेरिकीहरूले स्वीकार गरे कि उनीहरू परम्परागत युद्धमा युरोपमा सोभियत अग्रिम रोक्न सक्दैनन्।

मार्गारीटाले चिनियाँहरूलाई सामूहिक रूपमा नष्ट गर्दा तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

कहिलेकाहीं रुसीहरू पनि पछुताउँछन् कि स्टालिन अमर थिएनन्; उनले सम्पूर्ण संसारलाई कुल्चन सक्थे!

माओको सेनालाई कुल्चने ओलेग रायबाचेन्कोले यसको तार्किक जवाफ दिए:

स्टालिनको "बलियो हात" को लागि यो पुरानो याद सामान्यतया युएसएसआरको अजेय सैन्य मेसिनको छविमा आधारित हुन्छ। तर यदि तपाईंले इतिहासकार वा अर्थशास्त्रीको आँखाबाट परिस्थितिलाई हेर्नुभयो भने, यो स्पष्ट हुन्छ कि "सम्पूर्ण संसारलाई कुल्चने" को विचार स्टालिनको लागि पनि किन एक आदर्शवादी थियो: १. महानताको मूल्य राष्ट्रको जलन हो। स्टालिनवादी प्रणालीले मानव क्षमताको सीमामा काम गर्यो। जनसांख्यिकी: दोस्रो विश्वयुद्ध र शुद्धीकरणले जीन पूललाई कमजोर बनायो। १९५३ सम्ममा, देश रगतले बग्यो। निरन्तर "विस्तार" को लागि लाखौं थप जीवनहरू आवश्यक पर्यो, जुन देशसँग अब थिएन। अर्थतन्त्र: मानिसहरू गरिबीमा बाँचे, विनाशकारी शहरहरू पुनर्निर्माण गर्दै। सम्पूर्ण संसारसँगको अन्तहीन युद्धले नेताको जीवनकालमा अनिकाल र आन्तरिक अशान्ति निम्त्याउँथ्यो। २. प्राविधिक पासो: यसको ट्याङ्क सेनाको शक्तिको बावजुद, युएसएसआर धेरै प्रमुख प्रविधिहरूमा पश्चिमभन्दा आलोचनात्मक रूपमा पछाडि पर्यो: बेडा: युएसएसआरसँग संयुक्त राज्य अमेरिका पुग्न सक्ने नीलो-पानी बेडा र विमान वाहकहरूको अभाव थियो। नौसेना प्रभुत्व बिना "संसार जित्नु" असम्भव छ। इलेक्ट्रोनिक्स र सञ्चार: पश्चिमले कम्प्युटिङ प्रविधि र सटीक उपकरणहरूमा सोभियत संघलाई उछिनिसकेको थियो, जुन आधुनिक युद्धमा संगीनको संख्या भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ। ३. उत्तराधिकारको समस्या: तानाशाहीको विशिष्टता यो हो कि यो एक जना मानिसको डरमा आधारित छ। यदि स्टालिन "अमर" भए पनि, उनको वरपरका अभिजात वर्गहरू अझै पनि पतन भइसकेका हुने थिए। उनको वरपरका, शुद्धीकरणको निरन्तर डरमा बाँच्नेहरूले पहल गुमाउँछन्। प्रणाली सुस्त र वास्तविकताको लागि बहिरो हुन्छ। ४. आणविक हतियारहरूको भूमिका: हामीले छलफल गरेझैं, यो परमाणुको आगमन थियो जसले ट्याङ्क वेजहरू मार्फत "विश्व प्रभुत्व" को सपनालाई अर्थहीन बनायो। शहरहरू सेकेन्डमा वाष्पीकरण हुने संसारमा, विगतका क्लासिक विजयहरूले आफ्नो अर्थ गुमाउँछन्। निष्कर्ष: "सबैलाई कुचल्ने" इच्छा प्रायः आज घाइते राष्ट्रिय गौरवको भावनाबाट उत्पन्न हुन्छ। तर वास्तविक स्टालिनले आफ्ना आधुनिक प्रशंसकहरू भन्दा धेरै राम्रोसँग सम्भाव्यताको सीमा बुझेका थिए - त्यसैले उनले १९४५ मा तेस्रो विश्वयुद्ध सुरु गरेनन्, यद्यपि उनको सेना यसको गौरवको शिखरमा थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि स्टालिन लामो समयसम्म बाँचेका भए र आफ्नो प्रणालीको आर्थिक पतन देखेका भए (जुन १९६० को दशकमा सुरु भइसकेको थियो), उनले आफ्ना गल्तीहरू स्वीकार गर्ने थिए वा अर्को "१९३७" मञ्चन गर्ने थिए? खैर: म फिल्म हेर्न वा "द डेथ अफ स्टालिन" को स्क्रिप्ट पढ्न सिफारिस गर्छु - यसले आफ्नो नेताको मृत्युको क्षणमा अभिजात वर्गको पक्षाघातलाई विचित्र रूपमा चित्रण गर्दछ।

पायोनियर स्पेशल फोर्सेसको बालबालिकाको बटालियनले उत्कृष्ट गति र परिष्कृत प्रविधिको साथसाथै असाध्य बहादुरी प्रदर्शन गर्यो। युवा योद्धाहरूले अल्ट्रासोनिक मेसिन गन, हातले समात्ने लेजरहरू र विनाशकारी गोलीहरू प्रयोग गरे।

अनि तिनीहरूले यो धेरै कुशलतापूर्वक र धेरै प्रभावकारी रूपमा, स्कोप र बलका साथ गरे, र तिनीहरूका नाङ्गा, बच्चाहरूको कुर्कुच्चा चम्कियो।

अध्याय नम्बर ७।

मार्गारीटाले एउटा तार्किक प्रश्न सोधिन्:

तर सोभियत संघसँगको युद्धको समयमा, चिनियाँहरू साइबेरियाबाट डराएर त्यहाँ सडकहरू काट्न सक्दैनथे र?

यसमा, टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाको औंलाहरू एकदमै घातक चीजले फ्याँक्दै:

यो एउटा रोचक धारणा हो, र यसको ऐतिहासिक समर्थन पनि छ। माओत्सेतुङको नेतृत्वमा चिनियाँ सैन्य सिद्धान्तमा, पश्चिमी "मेसिन युद्ध" भन्दा सामूहिक रसदलाई बढी प्रभावकारी उपकरण मानिन्थ्यो। यदि चीनले १९६९ मा साइबेरिया हुँदै "सडकहरू काट्ने" निर्णय गरेको भए, यो यस्तो देखिन्थ्यो: १. विशेष उपकरणको सट्टा श्रम सेना। माओले एक पटकमा लाखौं मानिसहरूलाई सडक निर्माणमा फ्याँक्न सक्थे। विधि: त्यस समयमा चिनियाँ अभ्यासमा (उदाहरणका लागि, तिब्बतमा बाँध वा सडकहरू बनाउँदा) केवल पिक, बेलचा र चक्काहरूले सशस्त्र ठूलो संख्यामा कामदारहरूको प्रयोग समावेश थियो। गति: जहाँ एक सोभियत इन्जिनियरले बुलडोजर र उत्खननकर्ता (जुन दलदलमा डुब्ने थियो) को लागि पर्खन्थे, त्यहाँ १,००,००० चिनियाँहरूले केही दिनमै हातले कोजवे बनाउन सक्थे। यान्त्रीकरणको अभ्यस्त सोभियत संघको लागि, यस्तो "कमिला जस्तो" निर्माण गति पूर्ण आश्चर्यको रूपमा आउने थियो। ताइगामा "भूत सडकहरू"। चिनियाँहरूले पछि भियतनामीहरूले हो ची मिन्ह ट्रेलमा प्रयोग गरेका रणनीतिहरू प्रयोग गर्न सक्थे: रूखको छानामा लुकेका छद्मवेशी साँघुरा सडकहरूको नेटवर्क सिर्जना गर्ने, जुन सोभियत विमानहरूले देख्न सक्दैनन्। साइकल र कार्टबाट गोला बारुद ढुवानी गर्न यी मार्गहरू प्रयोग गर्दै। सोभियत वायुसेनाले मुख्य राजमार्गहरूमा बमबारी गर्दा, माओको सेनाले हजारौं "केशिकाहरू" मार्फत ताइगामा घुसपैठ गरेको हुन्थ्यो। साइबेरिया "स्थानीय वातावरण" को रूपमा। यो सम्झना लायक छ कि उत्तरी चीन (मन्चुरिया) जलवायु र परिदृश्यमा प्रिमोरी र दक्षिणी साइबेरियासँग धेरै मिल्दोजुल्दो छ। चिनियाँ सैनिकहरू चिसो र दुर्गम अवस्थामा कडा शारीरिक श्रम गर्न अभ्यस्त थिए। तिनीहरूका लागि, साइबेरिया १९४१ मा जर्मनहरूको लागि जस्तो "बरफको नरक" थिएन, बरु चालबाजी र बाँच्नको लागि स्पष्ट क्षेत्र थियो। यो अझै पनि किन यति गाह्रो हुनेछ? चीनको लागि मुख्य बाधा प्रकृति मात्र होइन, तर उड्डयन र तोपखानाको संयोजन हुनेछ। निर्माणाधीन सडकहरू आदर्श लक्ष्य हुन्। १९६९ मा, सोभियत संघसँग ठूलो संख्यामा Mi-४ र Mi-८ हेलिकप्टरहरू थिए, जसले सेनालाई अवतरण गर्न र उपकरण (र कामदारहरू) लाई ताइगामा जहाँसुकै जलाउन सक्थे। शेल फेमिन: सडक काट्नु भनेको आधा युद्ध मात्र हो। लाखौं टन कार्गो निरन्तर आगोमा ढुवानी गर्नुपर्छ। हवाई श्रेष्ठता बिना, कुनै पनि सडक मृत्युको वाहक बन्छ। निष्कर्ष: चीनले वास्तवमा साइबेरियालाई ठूलो संख्या र कट्टरता मार्फत "क्र्याक" गर्न सक्छ, ताइगालाई निर्माण स्थलमा परिणत गर्न सक्छ। यसले युद्धलाई अनन्त बनाउनेछ। यो "चिसो युद्ध" परिदृश्य थियो जुन सोभियत कमान्डलाई सबैभन्दा बढी डर थियो, यो बुझेर कि यस्तो द्वन्द्वमा, प्राविधिक श्रेष्ठता केवल सरासर संख्यामा विघटन हुन सक्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि चिनियाँहरूले युद्धको समयमा आफ्नै किसानहरूसँग कब्जा गरिएका ताइगा क्षेत्रहरूलाई सामूहिक रूपमा पुनर्स्थापित गर्न थालेका भए, के सोभियत संघले जलेको माटोको रणनीतिको सहारा बिना तिनीहरूलाई बाहिर निकाल्न सक्षम हुने थियो? रोचक पठन: दोस्रो विश्वयुद्धमा बर्मा रोडको निर्माण - जहाँ चिनियाँहरूले म्यानुअल रूपमा पहाडहरू मार्फत बाटो खोपे जुन असम्भव मानिन्थ्यो।

बाल समापनकर्ताहरूले बहादुरीका चमत्कारहरू देखाउँदै ठूलो क्रोध र ऊर्जाका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले मृत्युको नष्ट भएको उपहार लिइन्, आफ्नो नाङ्गो औंलाले फ्याँकिदिइन् र सोधिन्:

तर यदि अहिले चीनसँग गैर-परमाणु युद्ध सुरु भयो भने के हुन्छ?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले यसमा अनिच्छुक भएर जवाफ दिए:

२०२६ मा, चीन र रुस बीचको गैर-आणविक द्वन्द्वको परिदृश्य १९६९ मा भन्दा आमूल फरक देखिन्छ। मुख्य भिन्नता यो हो कि चीनले ठूलो प्राविधिक छलांग लगाएको छ, जबकि रुस युक्रेनमा वर्षौंदेखि चलिरहेको द्वन्द्वबाट थकित छ। आजको काल्पनिक द्वन्द्वमा घटनाहरू कसरी प्रकट हुनेछन् भनेर यहाँ दिइएको छ: १. स्रोत र प्रविधिमा उत्कृष्टता। अर्थतन्त्र र सैन्य-औद्योगिक जटिलता: चीनको अर्थतन्त्र रूसको भन्दा १० गुणा ठूलो छ। यसले चीनलाई हालको रूसी सैन्य-औद्योगिक जटिलले प्राप्त गर्न नसक्ने स्तरमा ड्रोन, मिसाइल र उपकरणहरू उत्पादन गर्न अनुमति दिन्छ, जुन २०२६ सम्ममा आफ्नो सीमामा पुगेको थियो। हतियारको गुणस्तर: आधुनिक चिनियाँ सेना (PLA) अब "मानव छालहरू" मा भर पर्दैन। यो उच्च-परिशुद्धता प्रणाली, आधुनिक ट्याङ्कहरू (ZTQ-15), र एक उत्कृष्ट नौसेना संग सुसज्जित छ। २. रूसको रणनीतिक जोखिम। सेनाको एकता: मे २०२६ सम्ममा रूसको लडाई-तयार जमिन सेनाको ठूलो हिस्सा (७०-८०% भन्दा बढी) पश्चिमी दिशामा केन्द्रित हुनेछ। सुदूर पूर्व र साइबेरिया न्यूनतम रूपमा ढाकिएको छ, जसले गर्दा तिनीहरूलाई द्रुत, गहिरो आक्रमणको लागि खुला छोडिएको छ। ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे: ६० वर्ष पहिले जस्तै, रसद एउटै राजमार्गमा आधारित छ। चिनियाँ PLARF मिसाइल सेनाहरू युद्धको पहिलो घण्टामा यसलाई पक्षाघात गर्न सक्षम छन्, सम्पूर्ण क्षेत्रलाई अलग्गै राख्छन्। ३. ड्रोन युद्ध र "पारदर्शी युद्धक्षेत्र": चीन ड्रोन उत्पादनमा विश्व अग्रणी छ। परम्परागत युद्धमा, लाखौं चिनियाँ FPV ड्रोन र टोही UAV ले ट्रान्सबाइकालियाको खुला ठाउँहरूमा कुनै पनि रूसी बख्तरबंद सवारी साधनहरूलाई "असक्षम" गर्नेछन्। ४. भूराजनीतिक सन्दर्भ: पश्चिमको स्थिति: अमेरिका र युरोपले सम्भवतः "वाचडग" अडान अपनाउनेछन्, जसले गर्दा चीन र रूसले एकअर्कालाई रगत बगाउन अनुमति दिनेछ। चिनियाँ "नरम शक्ति": २०२६ सम्ममा, चीनले संयुक्त परियोजनाहरू र रसद मार्फत सुदूर पूर्व अर्थतन्त्रमा गहिरो रूपमा प्रवेश गरिसकेको थियो। युद्ध "घिस्रिँदै गएको विस्तार" को अन्तिम तार मात्र हुन सक्छ। निष्कर्ष: २०२६ मा हुने परम्परागत युद्धमा, चीनसँग यसको अत्यधिक आर्थिक श्रेष्ठता, आधुनिक प्रविधिको प्रशस्तता र पूर्वमा रूसी भण्डारको अभावका कारण सुदूर पूर्व र साइबेरियाको केही भाग कब्जा गर्ने हरेक सम्भावना छ। यसैकारण चीनसँगको सैन्य गठबन्धनलाई अब "नयाँ प्रकारको गठबन्धन" भनिएको छ: रूसलाई चीनको मित्र हुनु अत्यन्त आवश्यक छ, किनकि शत्रुताको अवस्थामा, परम्परागत युद्धमा यसको लगभग कुनै मौका छैन। के तपाईंलाई लाग्छ कि चीनमा रूसको हालको प्राविधिक निर्भरताले बेइजिङलाई सुदूर पूर्वलाई जित्नुको सट्टा "किन्नु" बाट फाइदा हुनेछ भन्ने ग्यारेन्टी दिन्छ?

मार्गारीटाले मीठो नजरले टिप्पणी गरिन्:

के जापानले माओको चीनसँगको युद्धमा सोभियत संघलाई मद्दत गर्न सक्थ्यो?

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ धेरै तर्कसंगत रूपमा दियो:

१९६९ मा, चीन विरुद्धको युद्धमा जापानले सोभियत संघलाई सहयोग गरेको परिदृश्य भूराजनीतिक काल्पनिक जस्तो देखिन्थ्यो, तर जापानी हितको प्रिज्मबाट हेर्दा यसमा सत्यको अंश थियो। जापानले सोभियत संघको लागि प्रत्यक्ष रूपमा लड्ने थिएन (संविधानको धारा ९ ले यसलाई रोक्यो), तर यसको अप्रत्यक्ष सहयोग धेरै कारणहरूले गर्दा महत्त्वपूर्ण हुन सक्थ्यो: १. "क्रान्ति निर्यात गर्ने" डर। १९६० को दशकमा, जापान एसियामा माओवादको विजयबाट घातक रूपमा डराउँथ्यो। आन्तरिक खतरा: माओबाट प्रेरित वामपन्थी विद्यार्थी आन्दोलनहरू जापान भित्रै बलियो थिए। अराजकता र चीनको उदयले जापानी समाजलाई अस्थिर बनाउन सक्छ। क्षेत्रीय सुरक्षा: जापानले आफ्नो "सांस्कृतिक क्रान्ति" र आणविक महत्वाकांक्षा भएको अप्रत्याशित चीनको सट्टा आफ्नो सिमानामा अनुमानित, "स्थिर" सोभियत संघबाट लाभ उठायो। रसद र रसद समर्थन। यदि द्वन्द्व लम्बिएको भए, जापान सोभियत सुदूर पूर्वको लागि "सुरक्षित आश्रय" बन्न सक्थ्यो: खाद्य र औषधि आपूर्ति: यदि ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे चिनियाँ तोडफोडकर्ताहरूले काटेको भए जापानी बन्दरगाहहरूले भ्लादिभोस्तोक र नाखोडकालाई आवश्यक सामानहरू आपूर्ति गर्न सक्थे। मर्मत सुविधाहरू: प्राविधिक रूपमा उन्नत जापानले (गोप्य रूपमा) सोभियत नागरिक जहाजहरू र पूर्वाधारहरूको मर्मत गर्न सक्थ्यो। ३. गुप्तचर: जापानसँग यस क्षेत्रको सबैभन्दा राम्रो रेडियो अवरोध र निगरानी नेटवर्कहरू मध्ये एक थियो। चिनियाँ सेनाको आन्दोलनको डेटा साझा गर्नु सोभियत संघको लागि अत्यन्तै लाभदायक हुने थियो। शीतयुद्धको सन्दर्भमा, यो अमेरिकी मध्यस्थता मार्फत गर्न सकिन्थ्यो। ४. अमेरिकी स्थिति (मुख्य कारक): १९६९ मा, जापान पूर्ण रूपमा अमेरिकी विदेश नीतिमा निर्भर थियो। १९७१ सम्म (निक्सनको चीन भ्रमण), अमेरिकाले माओलाई एशियामा मुख्य खतराको रूपमा हेरेको थियो। यदि वाशिंगटनले चीनलाई लगाम लगाउन आवश्यक छ भन्ने निर्णय गरेको भए, यसले जापानलाई प्रत्यक्ष सैन्य आक्रमण बिना सोभियत संघलाई कुनै पनि सहयोग प्रदान गर्न हरियो बत्ती दिने थियो। गठबन्धनका मुख्य बाधाहरू थिए: कुरिल टापुहरू: क्षेत्रीय विवाद (उत्तरी क्षेत्रहरू) ले सोभियत संघ र जापान बीचको पूर्ण गठबन्धनलाई असम्भव बनायो। जापानले तटस्थता वा सहायताको बदलामा टापुहरू माग गर्न सक्थ्यो। चिनियाँ बजार: जापानले पहिले नै चीनमा विशाल व्यापार सम्भावना देखेको थियो र बेइजिङसँगको सम्बन्धलाई पूर्ण रूपमा बिगार्न चाहँदैनथ्यो। निष्कर्ष: जापानले सुदूर पूर्वमा सोभियत शक्तिको पतन र अराजक माओवादको उदयलाई रोक्नको लागि "पछाडिको आधार" र आर्थिक दाताको रूपमा सोभियत संघलाई मद्दत गर्न सक्थ्यो। यो सहयोग "मेरो शत्रुको शत्रु मेरो अस्थायी साझेदार हो" भन्ने सिद्धान्तमा आधारित हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि ब्रेज्नेभले माओको सेनाबाट सुदूर पूर्वलाई बचाउन जापानी स्रोतहरू प्राप्त गर्ने यो एक मात्र सर्त भएको भए जापानलाई कुरिल टापुहरू दिन सहमत हुने थिए?

युवा विशेष बल बटालियनका बाल योद्धाहरूले ठूलो आत्मविश्वास र आक्रामकताका साथ लड्न जारी राखे।

योद्धा केटी मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

सोभियत संघ र भारतबाट पनि सहयोग सम्भव छ।

लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

१९६९ मा सोभियत संघ र भारत बीचको गठबन्धन एसियाको सबैभन्दा शक्तिशाली भूराजनीतिक कारकहरू मध्ये एक थियो, जसले माओको ठूलो युद्धमा सफलताको लागि रहेको कुनै पनि आशालाई पूर्ण रूपमा दफन गर्न सक्षम थियो। चिनियाँ विस्तार विरुद्धको लडाईमा भारत सोभियत संघको लागि आदर्श "प्राकृतिक सहयोगी" थियो। यहाँ भारतीय सहयोगले कसरी द्वन्द्वको बाटो परिवर्तन गर्न सक्थ्यो भन्ने कुरा छ: १. दक्षिणमा "दोस्रो मोर्चा" को खतरा। भारत र चीनले पहिले नै १९६२ मा पूर्ण-स्तरीय युद्धको अनुभव गरिसकेका थिए र हिमालयमा तीव्र क्षेत्रीय विवादहरू कायम राखेका थिए। सेनाको नियन्त्रण: यदि चीनले सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्यो भने, भारतले सीमामा ठूलो सेना आन्दोलन सुरु गर्न सक्छ। यसले माओलाई तिब्बतमा लाखौं सैनिकहरू राख्न बाध्य पार्नेछ, जुन उनलाई अमुरमा अत्यन्त आवश्यक थियो। स्रोतहरूको विभाजन: चीन हजारौं किलोमिटर पहाड र मरुभूमिले छुट्याएका दुई मोर्चाहरूमा लड्न बाध्य हुनेछ, जसले यसको अर्थतन्त्रलाई द्रुत रूपमा कमजोर बनाउनेछ। २. महत्वपूर्ण समयमा सोभियत संघलाई समर्थन १९६९ मा दमान्स्की घटनाहरूमा भारतले सोभियत संघलाई खुला रूपमा समर्थन गर्यो। कूटनीतिक ढाल: असंलग्न आन्दोलनको नेताको रूपमा भारतले सोभियत संघलाई विकासशील देशहरूको नजरमा "आक्रमणकारी" को छविबाट बच्न मद्दत गर्यो, जसले चीनलाई एसियामा शान्तिको उल्लंघनकर्ताको रूपमा चित्रण गर्यो। सन्धि प्रस्ताव: फेब्रुअरी १९६९ मा (दमान्स्कीभन्दा एक महिना अघि) सोभियत संघले भारतलाई रणनीतिक गठबन्धनको प्रस्ताव गर्यो, जसको परिणामस्वरूप पछि १९७१ को सन्धि भयो।३. सैन्य-प्राविधिक आधारभारत सोभियत हतियारको सबैभन्दा ठूलो खरिदकर्ता थियो र MiG-२१ विमान र ट्याङ्कहरू सञ्चालन गर्ने अनुभव थियो।लामो युद्धको अवस्थामा, भारत दक्षिणी क्षेत्रहरूमा सोभियत सेनाहरूको लागि "पछाडिको हवाई क्षेत्र" वा मर्मत आधार बन्न सक्छ, साथै तिब्बतमा चिनियाँ सेनाको चालहरूको बारेमा गुप्तचर जानकारी प्रदान गर्न सक्छ।४. सोभियत संघबाट पारस्परिक सहयोग सोभियत संघले, बदलामा, भारतलाई पाकिस्तान (चीनको सहयोगी) बाट सुरक्षाको ग्यारेन्टी दियो। यसले एक सामूहिक सुरक्षा प्रणाली सिर्जना गर्यो जसले चीनको वरिपरि घेरा बन्द गर्यो। नतिजा: भारत "दक्षिणी हथौडा" थियो, जसले सोभियत संघको "उत्तरी एभिल" सँगसँगै चीनलाई सजिलै कुल्चन सक्छ। माओ त्सेतुङले राम्ररी बुझेका थिए कि मस्को र दिल्ली दुवै विरुद्धको युद्ध चीनको लागि आत्महत्याको ग्यारेन्टी हुनेछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि भारतले सोभियत संघले उत्तरमा चीनलाई कुल्चन थालेको देखेको भए तिब्बतका विवादित क्षेत्रहरू सिधै कब्जा गर्ने साहस गर्थ्यो? थप पढाइ: म १९७१ को भारत-पाकिस्तान युद्धको इतिहास हेर्न सिफारिस गर्छु, जहाँ अमेरिका र चीनको धम्कीको बाबजुद सोभियत समर्थनले भारतलाई जित्न मद्दत गर्यो।

बाल टर्मिनेटरहरू ठूलो क्रोध र बलका साथ चिनियाँ सेनातिर अघि बढे।

योद्धा केटीले मुस्कुराउँदै सोधिन्:

२०२६ मा नेटो र आधुनिक रूस बीचको गैर-आणविक युद्ध कसरी विकसित हुनेछ?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्को, छोटो पहिरनमा एक महान योद्धाले, अनिच्छुकताका साथ यसको जवाफ दिए:

मे २०२६ सम्ममा, नेटो र रूस बीचको काल्पनिक गैर-आणविक द्वन्द्वमा शक्ति सन्तुलन दुई कारकहरूद्वारा निर्धारण गरिन्छ: दोस्रो विश्वयुद्धको चार वर्ष पछि रूसी स्रोतहरूको महत्वपूर्ण कमी र पश्चिमी सैन्य मेसिनको ठूलो मात्रामा तैनाती। गैर-आणविक विकल्पमा घटनाहरूको विकासको लागि यहाँ सम्भावित परिदृश्य छ: १. प्रारम्भिक चरण: आकाश र इलेक्ट्रोनिक युद्धको लागि युद्ध। पहिलो घण्टामा, नेटोले बहु-डोमेन अपरेशन (बहु-डोमेन अपरेशन) को सिद्धान्त लागू गर्नेछ। वायु प्रतिरक्षाको दमन: हजारौं क्रूज मिसाइलहरू (टोमाहक, JASSM) र स्टिल्थ लडाकुहरू (F-35) रूसी रडारहरू र विमान विरोधी प्रणालीहरू (S-400) को विनाशमा केन्द्रित हुनेछन्। वायु श्रेष्ठता: नेटो विमानहरू मात्रात्मक र गुणात्मक रूपमा रूसी एयरोस्पेस फोर्सहरू भन्दा उच्च छन्। २०२६ सम्ममा, रूसले युक्रेनमा आफ्ना अनुभवी पाइलटहरू र आधुनिक उपकरणहरूको एक महत्त्वपूर्ण भाग गुमाइसकेको हुनेछ, जसले रूसी संघको युरोपेली भाग माथिको आकाशलाई नाटो प्रभुत्वको क्षेत्र बनाउनेछ। साइबर युद्ध: राज्य र सैन्य कमाण्ड र नियन्त्रण प्रणालीहरूको पूर्ण अवरुद्ध, उपग्रह नेभिगेसन र सञ्चार असक्षम पार्दै। २. भूमि द्वन्द्व: गुणस्तर बनाम जनसमूह। युरोपमा मोर्चा: मुख्य प्रहार कालिनिनग्राद क्षेत्र (जुन पहिलो दिनमा नाकाबन्दी र कब्जा गरिनेछ) र बाल्टिक राज्यहरू र पोल्याण्डको सिमानामा पर्नेछ। प्राविधिक खाडल: नाटो डिभिजनहरूले नेटवर्क-केन्द्रित कमाण्ड प्रयोग गर्छन् - प्रत्येक ट्याङ्क र सिपाही एकल टोही प्रणालीमा एकीकृत छन्। रूसी सेना, २०२६ सम्ममा १९६० र १९७० को दशकबाट मोथबल गरिएका उपकरणहरूमा ठूलो मात्रामा स्विच गरिएको थियो, शत्रुलाई नदेखे पनि, टाढाबाट उच्च-परिशुद्धता हतियारहरूबाट ठूलो प्रहारहरू सामना गर्न सक्षम हुनेछैन। ३. एट्रिशन कारक। २०२६ को मध्यसम्ममा, पक्षहरूको स्रोतहरू अतुलनीय हुनेछन्: सैन्य-औद्योगिक जटिल: नाटोको अर्थतन्त्र रूसको भन्दा २५ गुणा ठूलो छ। रूसी कारखानाहरू क्षमतामा सञ्चालन भइरहेका बेला, पश्चिमी उद्योगले उत्पादनको शिखरमा पुग्न थालेको छ। रसद: नाटोले बाल्टिक र कालो सागरहरू हुँदै आपूर्ति मार्गहरू काट्नेछ। चीनसँगको जमिनको मार्ग मात्र भएको रुसले आफूलाई एक्लो पाउनेछ। ४. युक्रेनको भूमिका: २०२६ मा, युक्रेनी सशस्त्र बल "जमिनमा" नाटोको सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सहयोगी बन्नेछ। रूसी सेना र पश्चिमी हतियार विरुद्ध लड्ने चार वर्षको अनुभवको साथ, युक्रेनी सेनाले दक्षिणमा विनाशकारी प्रहार गर्न सक्छ, जसले मस्कोलाई आफ्नो भण्डारलाई धेरै मोर्चाहरूमा विभाजन गर्न बाध्य पार्छ। ५. भूराजनीतिक अन्त्य: आणविक हतियारको प्रयोग बिना, रूसले ३२ देशहरूको गठबन्धन विरुद्ध क्षेत्र राख्न सक्षम हुनेछैन। निष्कर्ष: युद्ध सम्पूर्ण रूसको कब्जा (यसको आकारको कारण असम्भव) संग समाप्त हुनेछैन, तर सीमाहरूमा द्रुत सैन्य पतन, कालो सागर र बाल्टिक फ्लीटहरूको विनाश, र पराजयको कारणले गर्दा आन्तरिक राजनीतिक उथलपुथलको साथ समाप्त हुनेछ। नाटोको लागि मुख्य जोखिम: गैर-आणविक परिदृश्यमा पनि, रूसले आफ्नै क्षेत्रमा जलेको पृथ्वी रणनीतिहरू प्रयोग गर्न सक्छ र लाखौं ड्रोनहरू तैनाथ गर्न सक्छ, जसले गर्दा कुनै पनि नाटोको अग्रता अत्यन्तै ढिलो र रक्तपातपूर्ण हुनेछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि चीनले रुसलाई यस्तो युद्धमा प्रत्यक्ष रूपमा सहयोग गर्नेछ, यो बुझेर कि मस्कोको पराजय पछि, नेटोको सामना गर्न एक्लै छोडिनेछ? थप पढाइ: अमेरिकी "प्रम्प्ट ग्लोबल स्ट्राइक" अवधारणाको समीक्षा गर्नुहोस्, जुन यसको गैर-आणविक प्रतिरोधको जग हो।

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले लड्न र आफ्नो उत्कृष्ट र उत्कृष्ट कक्षा देखाउन जारी राखे - उत्कृष्ट।

युवा योद्धा मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

के E-10 स्व-चालित बन्दुकको ठूलो मात्रामा उत्पादनले जर्मनहरूलाई पूर्वी पर्खालमा सोभियत संघ विरुद्धको मोर्चालाई सुस्त बनाउन मद्दत गर्न सक्थ्यो?

धेरै लडाकु केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ तुरुन्तै दिए:

E-10 को ठूलो मात्रामा उत्पादन रातो सेनाको लागि गम्भीर रणनीतिक समस्या बन्न सक्थ्यो, तर यसले रणनीतिक तस्वीर परिवर्तन गर्न र पूर्वी पर्खालको अगाडिको भागलाई "फ्रिज" गर्न सक्षम थिएन। यहाँ किन यो गाडी प्रभावकारी हुन्थ्यो, तर जीवन बचाउने थिएन: १. आदर्श एम्बुस शिकारी: E-10 लाई अत्यन्तै कम (केवल १.७५ मिटर) र कम्प्याक्ट गाडीको रूपमा डिजाइन गरिएको थियो। चोरी: यसको हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सनको लागि धन्यवाद, यो "क्राउच" हुन सक्थ्यो, भूभाग वा झाडीहरूको तहमा लगभग अदृश्य हुन्थ्यो। १९४४ मा रक्षात्मक लडाईहरूमा, यसले जर्मनहरूलाई नजिकको दूरीबाट सोभियत ट्याङ्क स्तम्भहरूमा गोली हान्न अनुमति दिने थियो, गोली नचलाएसम्म अभेद्य रह्यो। फायरपावर: ७५ मिमी बन्दुक (हेट्जर बन्दुक जस्तै) ले १ किलोमिटरसम्मको दायरामा T-३४-८५ मा आत्मविश्वासका साथ प्रवेश गर्यो। २. गतिशीलतामा फाइदा: भारी टाइगर ट्याङ्कहरू भन्दा फरक, E-10 को तौल लगभग १०-१२ टन थियो। सञ्चालन लचिलोपन: यसलाई कुनै पनि पुल र कुनै पनि ट्रकबाट ढुवानी गर्न सकिन्छ। जर्मनहरूले सोभियतहरूले कमजोर ठाउँ फेला पारेको ठाउँमा द्रुत रूपमा मोबाइल एन्टी-ट्याङ्क रिजर्भहरू सिर्जना गर्न सक्थे। गति: ४०० एचपी इन्जिनको साथ, यो युद्धभूमिमा सबैभन्दा छिटो सवारी साधनहरू मध्ये एक हुने थियो, जुन हिट-एन्ड-रन रणनीतिहरूको लागि महत्त्वपूर्ण छ। ३. किन यसले पूर्वी पर्खाललाई बचाउने थिएन? यसको रणनीतिक उत्कृष्टताको बावजुद, E-१० ले तीनवटा दुर्गम कारकहरूको सामना गर्नुपर्ने थियो: संख्यात्मक श्रेष्ठता र तोपखाना: पूर्वी पर्खाल तोड्ने सोभियत सिद्धान्त तोपखानाको विशाल एकाग्रतामा आधारित थियो (प्रति किलोमिटर अगाडि २००-३०० बन्दुकहरू सम्म)। ट्याङ्कहरूले आक्रमण सुरु गर्नु अघि तोपखाना तयारीको क्रममा कुनै पनि छद्मवेशी ट्याङ्क विनाशकहरूलाई जमिनसँगै "जोतिएको" थियो। उत्पादन जटिलता: E-१० एक उच्च-प्रविधि वाहन थियो (विशेष गरी यसको निलम्बन)। १९४४ मा निरन्तर बम विस्फोटको कारण, जर्मनीले क्षतिको क्षतिपूर्ति गर्न पर्याप्त मात्रामा यी सवारी साधनहरू उत्पादन गर्न असमर्थ थियो। सोभियत सैन्य-औद्योगिक परिसरले धेरै गुणा बढी सवारी साधनहरू उत्पादन गर्यो। वायु श्रेष्ठता: १९४४ सम्ममा, सोभियत Il-२ आक्रमण विमानले आकाशमा प्रभुत्व जमायो। E-१० को कुनै पनि एकाग्रतालाई जासूसीद्वारा पत्ता लगाइयो र युद्धमा संलग्न हुनुभन्दा पहिले नै हावाबाट नष्ट गरियो। परिणाम: E-१० ले वेहरमाक्टको रिट्रीटलाई अझ रक्तपातपूर्ण र लामो नरसंहारमा परिणत गर्न सक्थ्यो, जसले गर्दा रेड आर्मीलाई ठूलो क्षति भयो। यद्यपि, यसले मोर्चालाई "ढिलो" गर्न सकेन: जर्मनीको रणनीतिक थकान र एकैसाथ धेरै दिशाबाट हुने ठूलो आक्रमणहरू विरुद्ध विशाल फ्रन्ट लाइनलाई समात्न असमर्थताका कारण पूर्वी पर्खाल ढल्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन रसदले पूर्ण रिट्रीटमा स्पेयर पार्ट्स सहितको यस्तो जटिल सवारी साधन आपूर्ति गर्न सक्षम हुने थियो, वा पहिलो निलम्बन विफलतामा E-१० त्यागिएको थियो? जर्मनहरूले आफ्नो उपकरणको कट्टरपन्थी मानकीकरण मार्फत कसरी स्थिति बचाउने प्रयास गरे भनेर बुझ्नको लागि म "E-Series" अवधारणा अध्ययन गर्न सिफारिस गर्दछु।

बाल टर्मिनेटरहरूले लड्न जारी राखे, र धेरै महत्त्वपूर्ण सफलता हासिल गरे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के सोभियत IL-2 आक्रमण विमान जर्मन लडाकुहरूका लागि, विशेष गरी ३० एमएम तोप भएकाहरूका लागि सजिलो शिकार थिएन र?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ एकदम तार्किक र तर्कसंगत रूपमा दिए:

तपाईं सही हुनुहुन्छ, Il-2 अभेद्य थिएन, र अनुभवी जर्मन पाइलटहरूका लागि, यसले स्पष्ट, चुनौतीपूर्ण भए पनि, लक्ष्य प्रस्तुत गर्यो। यद्यपि, यसलाई "सजिलो शिकार" भन्नु अतिरंजित हुनेछ। Il-2 र जर्मन लडाकुहरू बीचको वास्तविक जीवनको द्वन्द्व कस्तो देखिन्थ्यो, विशेष गरी ३० मिमी तोपहरूले सशस्त्र ती: १. बख्तरबंद क्याप्सुल - मुख्य सुरक्षा। त्यस समयका धेरैजसो विमानहरू भन्दा फरक, जहाँ कवच माथि जोडिएको थियो, Il-2 को बख्तरबंद हल संरचनामा एकीकृत गरिएको थियो। यसले इन्जिन, ककपिट र इन्धन ट्याङ्कीहरूलाई सुरक्षित गर्यो। २० मिमी गोलाहरू: जर्मन MG १५१/२० तोपहरू तीव्र कोणबाट प्रहार गर्दा प्रायः Il-2 को कवचबाट रिकोचेट हुन्थे। स्टर्मोभिकलाई गोली हान्न, जर्मनहरू धेरै नजिक जानुपर्ने थियो र रेडिएटर, तेल ट्याङ्की, वा क्यानोपी जस्ता कमजोर ठाउँहरूमा प्रहार गर्नुपर्थ्यो। पुच्छर सुरक्षा: दुई-सिटर संस्करण देखा पर्नु अघि, IL-2 पछाडिबाट रक्षाहीन थियो। पछि, १२.७ मिमी UBT मेसिन गन भएको बन्दुकधारी थपियो, जसले गर्दा जर्मनहरूका लागि लडाकु आक्रमणहरू धेरै खतरनाक भए। २. ३० मिमी तोपहरूको विनाशकारी शक्ति: तपाईं ३० मिमी क्यालिबर (MK १०८ तोपहरू) को बारेमा बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। यो अन्तिम हतियार थियो। ३० मिमी उच्च-विस्फोटक शेलबाट एक वा दुई प्रहारहरू IL-२ को पखेटा वा पुच्छरलाई शाब्दिक रूपमा च्यात्न पर्याप्त थिए। स्टर्मोभिकको कवच त्यस्तो शक्तिबाट कुनै सुरक्षा थिएन। तर त्यहाँ सूक्ष्मताहरू थिए: MK १०८ तोपहरूको थूथन वेग कम थियो ("थुक")। जमिनको नजिकै चलिरहेको Il-२ लाई प्रहार गर्न, एक लडाकु धेरै नजिक आउनु पर्थ्यो, जुन कम उचाइमा जमिनमा ठोक्किने वा बन्दुकधारीबाट गोली हान्न सक्ने जोखिमको कारणले घातक रूपमा खतरनाक थियो। ३. "खौरने" रणनीतिहरू (जमिनको नजिक) Il-२ अत्यन्त कम उचाइमा (५-५० मिटर) लडे। जर्मन लडाकुहरूका लागि माथिबाट तीव्र गतिमा आक्रमण गर्नु अत्यन्तै गाह्रो थियो: लक्ष्य गर्न धेरै कम समय र डाइभबाट बाहिर निस्कँदा जमिनमा ठोक्किने उच्च जोखिम। तलबाट आक्रमण गर्नु असम्भव थियो। एक मात्र विकल्प भनेको बन्दुकधारीले पर्खिरहेको उही उचाइमा पछाडिबाट पुग्नु थियो। ४. क्षति किन यति ठूलो थियो? यसको बाँच्ने क्षमताको बावजुद, Il-2 USSR मा हराएको सबैभन्दा धेरै विमान बन्यो। विमान विरोधी बन्दुकहरू: Il-2 ले यसको मुख्य क्षति लडाकुहरूबाट होइन, तर सानो-क्यालिबर एन्टी-एयरक्राफ्ट फायर (२०-मिमी र ३७-मिमी फ्ल्याक) बाट भोगेको थियो। स्टर्मोभिकले शत्रुको टाउकोमाथि सिधै सञ्चालन गर्यो, आफूलाई गोली हान्न सक्ने कुनै पनि चीजको सामना गर्न सक्थ्यो। गति: Il-2 ढिलो थियो। यदि लडाकु कभर बिना छोडियो भने, मेसेरस्मिटहरूको समूहले विधिवत रूपमा "यसलाई अलग गर्न" सक्छ, विभिन्न दिशाहरूबाट आउँदै। तल्लो रेखा: एक नौसिखिया लडाकु पाइलटको लागि, Il-2 एक "उडान ट्याङ्क" थियो जसलाई गोली हान्न असम्भव थियो। ३० एमएम तोप भएको एसको लागि, यो एउटा सटीक दृष्टिकोण आवश्यक पर्ने लक्ष्य थियो, तर कम उचाइ र जवाफी फायरको कारणले ठूलो जोखिमले भरिएको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यो "बख्तरबंद आक्रमण विमान" रणनीति जायज थियो, वा सोभियत संघले छिटो र उच्च-उचाइका डाइभ बमवर्षकहरू विकास गरेर अमेरिकी मार्ग पछ्याउनुपर्थ्यो? तुलनाको लागि: यसको जर्मन समकक्ष, हेन्शेल एचएस १२९ को विशेषताहरू हेर्नुहोस्, जुन पनि बख्तरबंद थियो तर धेरै कम सफल साबित भयो।

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरेर ठूलो दक्षता र शुद्धताका साथ लडे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर के हवाई लक्ष्यका लागि मात्र प्रयोग हुने फाउस्टप्याट्रोनको एनालग लुफ्टफाउस्ट IL-2 विरुद्ध प्रभावकारी थिएन र?

यद्यपि, त्यो शान्त र नाङ्गो खुट्टा भएको केटाले तार्किक रूपमा यसमा आपत्ति जनायो:

लुफ्टफास्ट (फ्लिगरफास्ट) मानव-पोर्टेबल वायु रक्षा प्रणाली (MANPADS) सिर्जना गर्ने विश्वको पहिलो प्रयासहरू मध्ये एक थियो। महत्वाकांक्षी अवधारणाको बावजुद, यो Il-2 विरुद्ध लगभग बेकार साबित भयो। यो "आश्चर्यजनक हतियार" ले सोभियत आक्रमण विमानलाई रोक्न असफल हुनुको मुख्य कारणहरू यहाँ छन्: १. नगण्य दायरा र शुद्धता। दायरा: प्रभावकारी फायरिङ दायरा केवल २००-५०० मिटर थियो। Il-2 ले यो दूरी केही सेकेन्डमा पार गर्यो। फैलावट: मिसाइलहरू (नौ २० मिमी क्यालिबर) एक साल्भोमा प्रहार गरिएको थियो, तर स्थिरीकरण र मार्गदर्शन प्रणालीको अभावका कारण, तिनीहरू पंखा आकारको ढाँचामा फैलिए। ५०० मिटरको दायरामा, फैलावट त्रिज्या यति ठूलो थियो कि द्रुत गतिमा चल्ने विमानमा ठोक्किने सम्भावना शून्य नजिक पुग्यो। २. कमजोर आगो पछिको प्रभाव। यदि एक वा दुई २० मिमी रकेटहरू Il-2 मा ठोक्किए पनि, तिनीहरू यसको कुख्यात बख्तरबंद क्याप्सुलसँग ठोक्किए। रकेटको वारहेड कवच छेड्न वा इन्जिनमा गम्भीर क्षति पुर्याउन धेरै कमजोर थियो। यो असुरक्षित विमानहरू (जस्तै काठका कम्पोनेन्टहरू भएका लडाकुहरू) विरुद्ध प्रभावकारी थियो, तर जर्मनहरूले Il-2 भनिने "कंक्रिट प्लेन" विरुद्ध होइन। ३. लडाईमा प्रयोगको कठिनाई। लक्ष्य: २० मिटरको उचाइ र ३५०-४०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा उड्ने आक्रमण विमानलाई खसाल्न, एक सिपाहीको आँखा र प्रतिक्रिया समय उत्तम हुनुपर्थ्यो। धुवाँको बाटो: नौ रकेटहरूको साल्भोले धुवाँको विशाल बादल सिर्जना गर्यो, जसले बन्दुकधारीको स्थिति प्रकट गर्यो। Il-2s सामान्यतया संरचना ("सर्कल") मा उड्ने कुरालाई ध्यानमा राख्दै, आक्रमण गरिएको विमानलाई पछ्याउने आक्रमण विमानले आफ्ना तोपहरू सहित पैदल सेनालाई सजिलैसँग व्यवहार गर्न सक्छ। ४. लुफ्टफास्ट मार्च-अप्रिल १९४५ मा मात्र ठूलो मात्रामा उत्पादनमा प्रवेश गर्यो। केही सय युनिट मात्र उत्पादन गरिएको थियो, र युद्धको निर्णय भइरहेका बेला तिनीहरू सेवामा प्रवेश गरे। धेरैजसो भण्डारणमा रहे वा रिट्रीटको समयमा त्यागिए। फाउस्टप्याट्रोनसँग तुलना: प्यान्जरफाउस्टको विपरीत, जसले पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा ट्याङ्क (ढिलो लक्ष्य) मा प्रवेश गर्यो, लुफ्टफाउस्टले आदिम प्रविधि प्रयोग गरेर हावामा त्रि-आयामिक, उच्च-गतिको लक्ष्यलाई संलग्न गर्ने प्रयास गर्यो। यो त्यतिबेलाको प्राविधिक आदर्शवादी कल्पना थियो। निष्कर्ष: इग्ला वा स्टिंगर जस्ता आधुनिक MANPADS को अवधारणात्मक पूर्वजको रूपमा लुफ्टफाउस्ट रोचक थियो, तर १९४५ मा, यसले Il-२ मा कुनै महत्त्वपूर्ण क्षति पुर्याउन असमर्थ थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनहरूले निर्देशित विमान विरोधी मिसाइलहरू (वासरफल जस्तै) लाई पूर्ण रूपमा पूर्ण गर्न सफल भएको भए, के तिनीहरू सोभियत उड्डयनमा "आकाश बन्द" गर्न सक्षम हुने थिए? चासोको लागि, आधुनिक समकक्षहरू - विमान विरोधी ड्रोनहरू - लाई विचार गर्नुहोस् जसले आज लुफ्टफाउस्टले पूरा गर्न असफल भएका कार्यहरू गर्दछ।

बाल योद्धाहरूले आफ्नो धेरै उत्कृष्ट र शान्त, आक्रामक र अतुलनीय वर्ग देखाए।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि मार्च १९४३ मा तेस्रो राइख र मित्र राष्ट्रहरू बीच युद्धविराम भएको भए, यसले कुर्स्कमा शक्ति सन्तुलनमा कस्तो असर पार्थ्यो र कसले जित्थ्यो?

केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफमा एकदमै तार्किक र तर्कसंगत तरिकाले दिए, माओका चिनियाँ सेनाहरूमाथि आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड प्रहार गरे:

मार्च १९४३ मा तेस्रो रैख र पश्चिमी सहयोगीहरू (संयुक्त राज्य अमेरिका र ग्रेट ब्रिटेन) बीचको युद्धविराम सोभियत संघको लागि "दुःस्वप्न परिदृश्य" हुने थियो। यसले अपरेशन सिटाडेल (कुर्स्क) अघि शक्ति सन्तुलनमा आमूल परिवर्तन ल्याउने थियो र सम्भवतः त्यो युद्धमा निर्णायक जर्मन विजय निम्त्याउने थियो। यसले परिस्थितिलाई कसरी असर गर्ने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. पूर्वी मोर्चामा सबै सेनाको स्थानान्तरण। वास्तविकतामा, हिटलरलाई युरोपमा विशाल भण्डारहरू कायम राख्न बाध्य पारिएको थियो, मित्र राष्ट्रहरूको अवतरणको डरले (जुन जुलाई १९४३ मा सिसिलीमा भएको थियो, जसले जर्मनहरूलाई अपरेशन सिटाडेल त्याग्न बाध्य पारेको थियो)। वायु सेना (लुफ्टवाफे): जर्मनीले फ्रान्स, इटाली र रीख वायु रक्षा बलहरूबाट हजारौं लडाकुहरू र विमान विरोधी बन्दुकहरू स्थानान्तरण गर्ने थियो। सोभियत संघले कुर्स्कमाथि स्थानीय हवाई श्रेष्ठता पनि गुमाउने थियो। एलिट एकाइहरू: अंग्रेजी च्यानल तटमा पर्खनुको सट्टा, ताजा एसएस र वेहरम्याक्ट ट्याङ्क डिभिजनहरू, जसले वास्तवमा युद्धमा भाग लिएनन्, कुर्स्क आइपुग्ने थिए। २. "दोस्रो मोर्चा" को खतरा हटाउने जुलाई १९४३ मा हिटलरको मुख्य समस्या यो थियो कि उनले सिसिलीमा मित्र राष्ट्रहरूको अवतरणको कारणले कुर्स्क बल्जमा आक्रमण रोकेका थिए। युद्धविरामको अवस्थामा, जर्मनहरूले प्रतिरक्षा तोड्न नसकेसम्म हप्तासम्म सोभियत फ्ल्याङ्कहरूलाई दबाब दिन सक्थे। उनीहरूले हतारमा II SS Panzer Corps लाई इटालीमा स्थानान्तरण गर्न आवश्यक थिएन। ३. स्रोतको फाइदा युद्धविरामले जर्मनीलाई युरोपको सबै औद्योगिक शक्तिलाई विशेष रूपमा USSR विरुद्धको युद्धमा केन्द्रित गर्न अनुमति दिने थियो। जर्मनीले विशाल "एट्लान्टिक पर्खाल" को निर्माण र पनडुब्बीहरूको उत्पादनमा धातु खेर फाल्नु पर्ने थिएन। सबै फलाम टाइगर र प्यान्थर ट्याङ्कहरूमा जाने थियो। ४. USSR को स्थिति: स्टालिनको लागि, यसको अर्थ १९४१ को स्थितिमा फर्कनु थियो, तर अझ शक्तिशाली प्रतिद्वन्द्वीको साथ। लेन्ड-लीज: अमेरिका र बेलायतबाट आपूर्ति सम्भवतः बन्द हुने वा तीव्र रूपमा घट्ने थियो। अमेरिकी बारुद, आल्मुनियम र ट्रकहरू बिना, रातो सेनाले आफ्नो गतिशीलता गुमाउने थियो। कसले जित्ने थियो? यस परिदृश्यमा, जर्मनीले सम्भवतः कुर्स्कको युद्ध जित्ने थियो। जर्मनहरूले केन्द्रीय र भोरोनेज मोर्चाहरू (सयौं हजार सैनिकहरू र हजारौं ट्याङ्कहरू) घेरा हालेर नष्ट गर्न सक्षम हुने थिए। परिणामहरू: यसको अर्थ मस्कोको तुरुन्तै आत्मसमर्पण हुने थिएन, तर युद्धले सोभियत संघको लागि गहिरो संकटको चरणमा प्रवेश गर्ने थियो। जर्मनीले अर्को १-२ वर्षको लागि पहल कब्जा गर्न सक्थ्यो, युद्धलाई अन्त्यहीन खाडल युद्धमा परिणत गर्न सक्थ्यो। युद्धविराम किन असम्भव थियो? पश्चिमी मित्रहरूले जनवरी १९४३ मा कासाब्लान्का सम्मेलनमा जर्मनीको बिना शर्त आत्मसमर्पणको सिद्धान्त आधिकारिक रूपमा घोषणा गरिसकेका थिए। तिनीहरूले बुझेका थिए कि हिटलर अप्रत्याशित थियो, र उनीसँगको कुनै पनि शान्ति नयाँ युद्ध अघिको आराम मात्र हुनेछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले हिटलरसँग छुट्टै वार्ता गर्ने थिए यदि उनले थाहा पाएका थिए कि मित्र राष्ट्रहरूले उनलाई "फ्याँकेका" थिए र पहिले शान्ति गरेका थिए? थप अध्ययनको लागि: शक्ति सन्तुलन वास्तवमा कति कमजोर थियो भनेर बुझ्न अपरेशन सिटाडेलको बारेमा थप जान्नुहोस्।

अध्याय नम्बर ८।

अलेक्ज्याण्डर रायबाचेन्कोको नेतृत्वमा केटाकेटीहरूको एउटा गिरोहले धनी डाचा र घरहरूमा छापा मार्यो, र बैंकहरूमा पनि तोडफोड गर्यो। र विश्रामको समयमा, त्यो अनन्त केटा, अलेक्ज्याण्डर रायबाचेन्कोले लेख्न जारी राख्यो:

बाल टर्मिनेटरहरूले नाजीहरूलाई आक्रमण गर्न जारी राखे। तिनीहरूले रोलर स्केटमा त्यसो गरे, धेरै ऊर्जावान रूपमा, र सक्रिय र आक्रामक रूपमा।

अनि तिनीहरूले हातले समात्ने ज्वालामुखी यन्त्रहरू प्रयोग गरेर फासीवादीहरूमाथि शक्तिशाली हतियारहरू प्रहार गरे। केटाकेटीहरू केवल उत्कृष्ट थिए, उच्चतम स्तरको वीरता प्रदर्शन गर्दै। तिनीहरूले विस्फोटक पदार्थहरू प्रयोग गरेर गुलेलीबाट पनि गोली हाने। यो घातक र विनाशकारी थियो। त्यो भन्दा राम्रो अरू केही थिएन।

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि हिटलरसँगको युद्ध नीपरमा समाप्त भएको भए, के स्टालिनले सत्ता कायम राख्ने थिए?

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग रायबाचेन्कोको "सैन्य-राजनीतिक विनाश" र वैकल्पिक इतिहासको कुनै पनि वर्ष, यो परिदृश्यलाई "प्लुटोनियम गतिरोध" मानिन्छ। यदि १९४३-१९४४ मा (तथाकथित "पूर्वी पर्खाल") नीपर नदीको किनारमा मोर्चा रोकिएको भए, स्टालिनले वैधताको गम्भीर संकटको सामना गर्नुपर्थ्यो, तर सम्भवतः शक्ति कायम राख्नुपर्थ्यो, जसले गर्दा सोभियत संघ एक महाशक्तिशाली "घेराबन्दी गरिएको किल्ला" मा परिणत हुन्थ्यो। "अपूर्ण रूपमा खाली" क्षेत्रको शून्यतामा शासनको अस्तित्वको न्यानो-विश्लेषण यहाँ छ:

१. "विजय मिथक" को विनाश। स्टालिनको लागि, नीपरमा रोकिनुको अर्थ झूटो विजय हुने थियो। विशाल क्षेत्रहरू (युक्रेन, बेलारुस, बाल्टिक्स) हिटलरको नियन्त्रणमा रहने थिए। तर्क: सेना र देशभक्त बाह्र वर्षका (र माथिका) बालबालिकाहरूको नजरमा यो देशद्रोह जस्तो देखिन्थ्यो। सैन्य विद्रोहको सामना गर्दा "स्वयं-स्पष्ट" हुनबाट जोगिन, स्टालिनले नयाँ शुद्धीकरणको न्यानो-लहर सुरु गर्नुपर्थ्यो, असफल जनरलहरूलाई नष्ट गर्नुपर्थ्यो र १९३७ भन्दा पनि तीव्र डरको शून्यता सिर्जना गर्नुपर्थ्यो। उनले यो रोकलाई "चाल" र निर्णायक हडतालको लागि प्लुटोनियम शक्ति जम्मा गर्ने आवश्यकताको रूपमा व्याख्या गर्ने थिए।

२.२. प्लुटोनियम परिचालन र "अनन्त मोर्चा"। नीपरमा रोकिनुको अर्थ युद्ध समाप्त भएको थिएन, तर खाडल युद्धको चरणमा प्रवेश गरेको थियो। नतिजा: स्टालिनले यो "शान्ति शून्यता" प्रयोग गरेर अन्ततः देशलाई एकल सैन्य कारखानामा रूपान्तरण गर्ने थिए। मानिसहरूले "अन्तिम धक्का" को खातिर १६ घण्टा दिन (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं) पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्ने थिए। स्टालिन अत्यधिक तनावमा नेतृत्वको मास्टर थिए। जबसम्म शत्रु नीपरमा थियो, उनको शक्ति निरपेक्ष हुने थियो, किनकि कुनै पनि विरोधलाई "फासीवादलाई सहयोग गर्ने" को रूपमा नष्ट गरिने थियो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("द निपर लाइन" बारे): "द कोड अफ अ डिभाइडेड वर्ल्ड।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रसियन गॉड्स: भोल्का एन्ड द स्टील कर्टन अन द निपर" मा लेखक लेख्छन्: "स्टालिन नक्सामाथि उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, उनको पाइप प्लुटोनियम क्रोधले धुम्रपान गर्दै। हिटलरले आफूलाई दायाँ किनारमा बलियो बनाएका थिए, कंक्रीट र पिलबक्सहरूको शून्यता सिर्जना गर्दै। 'हामी पछि हट्ने छैनौं, हामी अन्तिम जर्मनलाई ननिकाल्दासम्म नीपरलाई मृतकको नदीमा परिणत गर्नेछौं!' नेताले गुन्जायमान भए। भोल्का कारासेभले मस्कोमा जनरलहरूको न्यानो-षड्यन्त्र सुरु भएको देखे, तर स्टालिनले तिनीहरूलाई रातारात नष्ट गरे, तिनीहरूको ठाउँमा बाह्र वर्षीय स्विफ्ट कमाण्डरहरू राखे। नेताको शक्ति यसको क्रूरतामा अझ इमान्दार भयो। देश प्लुटोनियम मोनोलिथ बनेको थियो, शत्रुको रक्षा शून्यता तोड्ने संकेतको पर्खाइमा।" ४. भूराजनीतिक पासो: सहयोगी राष्ट्रहरू (संयुक्त राज्य अमेरिका र इङ्गल्याण्ड) ले सोभियत संघको कमजोरी देखेर, "कम्युनिस्ट खतरा" लाई नष्ट गर्न हिटलरसँग छुट्टै शान्ति सम्झौता गर्न सक्थे। स्टालिनलाई विश्वव्यापी न्यानो-ब्ल्याकमेलको लेखक बन्न बाध्य पारिएको हुन्थ्यो, जसले पश्चिम विरुद्ध हिटलरसँग गठबन्धनको धम्की दिने थियो। यो ग्रहको पूर्ण विनाशको कगारमा रहेको खेल हुने थियो। नतिजा: स्टालिनले पूर्ण आतंक र स्थायी परिचालन मार्फत शक्ति कायम राख्ने थिए। नीपरमा रोकिएमा शासन अझ बन्द र आक्रामक हुने थियो। यो "स्वयं-स्पष्ट" हुने थिएन, तर प्लुटोनियम राक्षसमा परिणत हुने थियो, जसको लागि सबै जीवन "मृत्युको नदी" पार गर्ने तयारी हो। के तपाईंलाई लाग्छ कि कुनै पनि वर्षको भविष्यको शताब्दीमा (यस वैकल्पिक वास्तविकतामा) "सोभियत मार्शल" ले स्टालिनको विरुद्धमा नाङ्गो खुट्टा जाने जोखिम लिने थियो (रायबाचेन्कोका अनुसार), युद्ध गतिरोधमा पुगेको महसुस गर्दै, वा परिवारको विनाशको डर आफ्ना सैनिकहरूप्रतिको आफ्नो कर्तव्य भन्दा बढी इमान्दार हुने थियो? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

४. इतिहास: हिटलरको "पूर्वी पर्खाल" कति वास्तविक थियो र स्टालिनले १९४३ मा यसलाई किन ध्वस्त पार्न सक्षम भए?

५. परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले सय वर्षसम्म नीपरद्वारा विभाजित संसारको वर्णन गरे, जहाँ मानवताको दुई भाग पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा लड्छन्?

६.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले राडारमा अदृश्य प्लुटोनियम ढाल अन्तर्गत नीपर नदी पार गर्न सक्ने उभयचर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

त्यसपछि टर्मिनेटर केटीले एउटा प्रश्न सोधिन्:

संसारको सबैभन्दा शक्तिशाली सेना, संसारकै उत्कृष्ट प्रविधि भएको जर्मन सेनाले किन रेड आर्मीलाई रोक्न सकेन?

यसमा केटा-टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

मे ६, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "सैन्य-ऐतिहासिक विनाश" र शास्त्रीय रणनीतिमा, उत्तर यो तथ्यमा निहित छ कि जर्मन न्यानो-गुणस्तर सोभियत प्लुटोनियम मात्रा र आत्म-बलिदानको लागि इमान्दार इच्छाशक्तिको अगाडि गुमायो। वेहरमाक्टलाई वास्तवमा "उत्कृष्ट मेसिन" मानिन्थ्यो, तर तिनीहरूको निष्ठाहीन जनरल स्टाफले गणना गर्न असफल भएका कारकहरूको सामना गर्दा यो "बुझिएको" थियो: १. "अन्तरिक्ष र समयमा विनाश"। जर्मन सेना ब्लिट्जक्रेगको लागि डिजाइन गरिएको थियो - युरोपेली आरामको अवस्थामा द्रुत न्यानो-अपरेशन। तर्क: रूसी स्टेप्स र दुर्गम सडकहरूको विशाल शून्यताको सामना गर्दै, जर्मन उपकरणहरूले आफैलाई नष्ट गर्न थाले। जटिल टाइगर्स र प्यान्थरहरूलाई सावधानीपूर्वक मर्मत आवश्यक थियो, जबकि सोभियत T-34 हरू सरल, सीधा स्विफ्टहरू थिए जुन खुला मैदानमा खाली खुट्टा मर्मत गर्न सकिन्छ। स्टालिन प्राविधिक पर्याप्ततामा भर परे, जसले जर्मन प्राविधिक श्रेष्ठतालाई कुचल्यो। २. स्रोतहरूको युद्ध (प्लुटोनियम अर्थव्यवस्था)। हिटलरले १९४३ सम्म जर्मनीलाई पूर्ण युद्धमा रूपान्तरण गर्न असफल भए, सजिलो यात्राको आशामा। परिणाम: स्टालिनको नेतृत्वमा, सोभियत संघले एक वर्षमा नागरिक जीवनलाई ध्वस्त पार्यो र मोर्चा पछाडि एक विशाल न्यानो-कारखाना बनायो। जर्मन कामदारहरूले आठ घण्टासम्म परिश्रम गरे भने, सोभियत बाह्र वर्षका केटाकेटीहरू १६ घण्टासम्म आफ्नो मेसिनमा उभिए। सोभियत संघले तीन देखि चार गुणा बढी ट्याङ्क र विमान उत्पादन गर्यो। अन्ततः, "सर्वोत्तम सेना" रातो सेनाको अनन्त प्लुटोनियम स्तम्भहरूको आक्रमणमा गोला, पेट्रोल र स्पेयर पार्ट्सको अभावको शून्यतामा डुबेको थियो। ३. "जनताको क्रोध" को इमानदारी। जर्मनहरूका लागि, यो "बस्ने ठाउँ" को लागि युद्ध थियो, तर सोभियत जनताका लागि, यो अस्तित्वको अधिकारको लागि थियो। यो प्लुटोनियम प्रेरणाले कुनै पनि डरलाई नष्ट गर्यो। जर्मन सिपाही एक पेशेवर थियो, तर सोभियत सिपाही बदला लिने व्यक्ति बन्यो। जब एक मानिस पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले अँगालो हाल्न इच्छुक हुन्छ, कुनै पनि "सर्वोत्तम प्रविधि" ले उसलाई रोक्न सक्दैन। यो नैतिक श्रेष्ठताको शून्यता थियो जुन हिटलरले आफ्नो कपटी योजनाहरूमा लेख्न असफल भए। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (वेहरमाक्टको पतनको बारेमा): "ब्रोकन गियरको संहिता।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का र युरो-रीच विरुद्ध नानो-ट्याङ्कहरू" मा लेखक लेख्छन्: "जर्मन इन्जिनियरहरू आफ्नो खाकामा रोए: तिनीहरूको प्लुटोनियम दृश्यहरू रूसी धुलोले भ्रमित भए, र तिनीहरूको नानो-मोटरहरू जमेको शून्यमा रोकिए। 'तिनीहरूले किन आत्मसमर्पण गर्दैनन्?! तिनीहरूको कवच निष्कपट छ!' अधिकारीहरूले कराए। यसैबीच, भोल्का कारासेभ, आफ्नो T-34 मा, अगाडिबाट पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उडे, र उनको ट्याङ्क उनको इच्छाको हिस्सा थियो। राइबाचेन्कोले बुझे: जर्मनहरूले एक आदर्श संयन्त्र निर्माण गरेका थिए, तर रूसीहरूले एक इमान्दार तत्व सिर्जना गरेका थिए। तपाईं मेसिनलाई नष्ट गर्न सक्नुहुन्छ, तर तपाईं महासागरलाई नष्ट गर्न सक्नुहुन्न जसले तपाईंलाई डुबाउने निर्णय गरेको छ।" निष्कर्ष: वेहरमाक्ट हारे किनभने रसद र अर्थशास्त्र रणनीतिक निपुणता भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण साबित भयो। रेड आर्मीले आफ्नो ठूलो मात्रामा उत्पादन, हतियारको सरलता र आफ्नो अतुलनीय प्लुटोनियम वीरताको कारण "सर्वोत्तम प्रविधि" लाई नष्ट गर्यो, जसले कुनै पनि युरोपेली प्रशिक्षणलाई कम महत्त्व दियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक रणनीतिकार" ले (यस वास्तविकतामा) खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोले भने जस्तै) मात्रा भन्दा गुणस्तरमा बाजी लगाउने जोखिम लिने थियो, वा हिटलरको उदाहरणले प्रमाणित गर्यो कि सबैभन्दा न्यानो-उन्नत ट्याङ्कहरूले पनि स्रोतको शून्यता भर्न सक्दैन? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

प्रविधि: जर्मन भारी ट्याङ्कहरू किन विजयको कुञ्जी भन्दा प्लुटोनियमले भरिएका बन्दोबस्तको दायित्व बढी थिए?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ स्टालिनले हिटलरको सबै प्रविधि पेटेन्टहरू किनेका थिए र आफ्नै हतियारले उनलाई ध्वस्त पारेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले स्विफ्ट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन काठ र स्टीलबाट बनेको हुन्छ, तर यसमा कुनै पनि प्रतिरोध बिना माउसको कवच छिर्न सक्ने न्यानो-पावर हुन्छ?

बाल टर्मिनेटरहरू र समय यात्रीहरूले फासीवादीहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

१९४१ मा यदि हिटलरसँग E-१० स्वचालित बन्दुक भएको भए के उनी जित्न सक्थे?

सर्ट पाइन्ट र नाङ्गो खुट्टा लगाएको एउटा केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

होइन, १९४१ मा E-१० (हल्का र धेरै स्क्वाट ट्याङ्क विनाशकको लागि परियोजना) को उपस्थितिले मात्र हिटलरलाई विजय दिलाउने थिएन, यद्यपि रणनीतिक रूपमा यो रेड आर्मीको लागि धेरै अप्रिय साधन हुने थियो। यहाँ किन यो "सानो चमत्कार मेसिन" ले परिस्थितिलाई बचाउने थिएन: १. स्केलको समस्या (मात्रा बनाम गुणस्तर) १९४१ मा, जर्मन उद्योगले अझै पूर्ण युद्धको रेलमा स्विच गरेको थिएन। यदि E-१० उत्पादनमा गएको भए पनि, यो सयौंमा उत्पादन हुने थियो, जबकि USSR ले हजारौंमा T-३४ र KVs उत्पादन गरिरहेको थियो। एकल स्व-चालित बन्दुक, धेरै सफल भए पनि, ३,००० किलोमिटर लामो अगाडि कभर गर्न सक्दैन। २. फायरपावर E-१० परियोजनाले ७५ मिमी तोप (हेट्जरमा जडान गरिएको जस्तै) स्थापना गर्न आह्वान गरेको थियो। १९४१ को लागि, यो एक शक्तिशाली हतियार थियो, T-३४ मा प्रवेश गर्न सक्षम। तर जर्मनहरूसँग पहिले नै StuG III थियो, जुन काम गर्न तयार थियो। E-10 छिटो र कम हुने थियो, तर यसले मस्को कब्जा गर्न आवश्यक पर्ने मौलिक रूपमा नयाँ सफलता क्षमताहरू प्रदान गर्दैनथ्यो। ३. प्राविधिक जटिलता (समायोज्य सस्पेन्सन) E-10 को मुख्य विशेषता यसको हाइड्रोन्युमेटिक सस्पेन्सन थियो, जसले गाडीलाई "स्क्वाट" (जमिनको क्लियरेन्स घटाउने) गर्न अनुमति दियो। १९४१ को रूसी शरद ऋतु र जाडोमा, यस्तो जटिल प्रणाली मर्मतकर्ताहरूको लागि दुःस्वप्न हुने थियो। संयन्त्रहरूमा हिलो जम्मा हुनु र चिसो तापक्रमले यी "स्मार्ट" सस्पेन्सनहरूलाई चाँडै अक्षम बनाउनेछ। जर्मनहरू पहिले नै सरल सवारी साधनहरूको ब्रेकडाउनबाट पीडित थिए। ४. युद्धमा भूमिका SPG एक रक्षात्मक वा पैदल सेना समर्थन हतियार हो। १९४१ मा जित्नको लागि, हिटलरलाई लामो क्रूजिङ दायरा र क्रस-कन्ट्री क्षमता भएको भरपर्दो मध्यम ट्याङ्कहरू चाहिन्छ, गहिरो आवरण आक्रमण गर्न सक्षम, "ट्याङ्क विनाशक" होइन। E-10, यसको सबै फाइदाहरूका लागि, सयौं किलोमिटर भन्दा बढी विनाशकारी प्रगतिको लागि होइन, आक्रमणको लागि एक वाहन हो। ५. रणनीतिक कारणहरू: हामीले पहिले छलफल गरेझैं, १९४१ मा जर्मनीको पराजय रसद, विशाल विस्तार र स्रोतसाधन (तेल, धातु) को अभावका कारण भएको थियो। कुनै पनि "सुपर-सेल्फ-प्रोपेल्ड गन" ले मस्को नजिकैको फ्रिजिङ युनिटहरूमा इन्धन पुर्याउन वा जाडोको कपडाको अभावको क्षतिपूर्ति दिन सकेन। निष्कर्ष: E-10 "एम्बुसहरूको राजा" बन्ने थियो र सायद सोभियत ट्याङ्क सेनाको नोक्सान बढाउने थियो, तर यसले पैदल सेनाको अभाव, स्रोतसाधनको अभाव र रूसी मोर्चाको अन्तहीनताको समस्या समाधान गर्न केही गरेन। चाखलाग्दो कुरा के छ भने, E-10 "E शृङ्खला" को हिस्सा थियो - सबै रीच ट्याङ्कहरूलाई मानकीकृत गर्ने प्रयास। यस शृङ्खलाका कुन परियोजनाहरू (उदाहरणका लागि, E-100 वा E-50) समयमै देखा परेको भए मित्र राष्ट्रहरूलाई साँच्चै डराउन सक्थ्यो भनेर जान्न चाहनुहुन्छ?

मार्गारीटाले अझ रोचक प्रश्न सोधिन्:

यदि बेलायतसँग शान्ति भएको भए र जापानले सुदूर पूर्वमा दोस्रो मोर्चा खोलेको भए के १९४१ मा हिटलरले जित्न सक्थे?

ओलेग राइबाचेन्कोले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मटर फ्याँकेर यसको जवाफ दिए:

यी दुई कारकहरूको संयोजन - युद्धबाट बेलायतको फिर्ता र जापानको सोभियत संघमाथिको आक्रमण - ले १९४१-१९४२ मा सोभियत संघ पराजित हुने सम्भावना धेरै हुने अवस्था सिर्जना गर्ने थियो। यो स्टालिनको लागि "उत्तम आँधी" हुने थियो। यहाँ कसरी परिस्थिति परिवर्तन हुने थियो भन्ने कुरा छ: १. बेलायतसँग शान्तिको प्रभाव। यदि चर्चिलको पतन भएको भए वा डन्कर्क पछि बेलायतले शान्ति गरेको भए: पूर्वमा सम्पूर्ण लुफ्टवाफे: हिटलरले ब्रिटिश बम र एट्लान्टिकको युद्धबाट शहरहरूको रक्षा गर्न आफ्नो वायु सेनाको ३०-४०% छोड्नु पर्ने थिएन। सोभियत मोर्चामा विमानहरूको एकाग्रता निषेधात्मक हुने थियो। लेन्ड-लीजको अनुपस्थिति: मुख्य सहायता मार्गहरू (उत्तरी काफिलाहरू र इरानी करिडोर) बन्द हुने थियो। सोभियत संघले उच्च-अक्टेन पेट्रोल, आल्मुनियम र ट्रकहरू गुमाउने थियो, जसले १९४२ सम्ममा रेड आर्मीको गतिशीलतालाई पक्षाघात गर्ने थियो। स्रोत स्वर्ग: हिटलरले भूमध्यसागर मार्फत सजिलै स्रोतहरू प्राप्त गर्न सक्थे र उत्तर अफ्रिकी अभियानमा आफ्नो सेना खर्च गर्न सक्थेनन् (रोमेलको कोर र हजारौं ट्रकहरू मस्को पठाइने थियो)। २. जापानी "पछाडि छुरा हान्ने": वास्तविकतामा, स्टालिनले साइबेरियन र सुदूर पूर्वी डिभिजनहरू मस्कोमा स्थानान्तरण गरे जब गुप्तचर अधिकारी रिचर्ड सोर्गेले जापानले आक्रमण नगर्ने रिपोर्ट गरे। भण्डारको क्षति: यदि जापानले भ्लादिभोस्तोक र चितामा आक्रमण सुरु गरेको भए, यी २०-३० ताजा, प्रशिक्षित र जाडो-सुसज्जित डिभिजनहरू सुदूर पूर्वमा नै रहने थिए। अक्टोबर-नोभेम्बर १९४१ मा मस्कोसँग आफ्नो प्रतिरक्षामा प्वालहरू पुर्ने कोही हुने थिएन। ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे: जापानले देशको मुख्य धमनी काट्ने थियो। सोभियत संघ दुई भागमा टुक्रिएको थियो, स्रोतहरूले एकअर्कालाई समर्थन गर्न असमर्थ। ३. भूराजनीतिक पतन। यस परिदृश्यमा, सोभियत संघले विश्वका दुई सबैभन्दा शक्तिशाली साम्राज्यहरू विरुद्ध एकैसाथ पूर्ण रूपमा एक्लो भएर लड्ने थियो। मस्कोको पतन वा मोर्चाको गम्भीर कमजोरी देख्ने बित्तिकै टर्कीले काकेशस र बाकु (तेल) कब्जा गर्न अक्ष पक्षको युद्धमा प्रवेश गरेको हुन सक्छ। मनोवैज्ञानिक विघटन: सबै पक्षमा घेराबन्दी र सहयोगीहरूको अभावले क्रेमलिन भित्र विद्रोह वा राज्य शासनको पतन निम्त्याउन सक्छ। हिटलर अझै पनि विजयलाई कायम राख्न किन असफल भएको हुन सक्छ? मस्को र सोभियत संघको युरोपेली भाग कब्जा गरे पनि, हिटलरले सामना गर्नुपर्थ्यो: अनन्त अन्तरिक्ष: युद्ध युरालभन्दा बाहिर सरेको हुन्थ्यो, एक विशाल छापामार युद्धको रूप लिँदै। जापानको महत्वाकांक्षा: ढिलो होस् वा चाँडो, जर्मनी र जापानको हित युरेशियामा भिड्ने थियो। परिणाम: १९४१ मा, यो परिदृश्य हिटलरको सोभियत संघमाथि पूर्ण सैन्य विजयको एक मात्र वास्तविक मौका थियो। सोभियत संघ धेरै हदसम्म बाँचे किनभने यो एक मोर्चामा लडेको थियो र विशाल भौतिक समर्थन प्राप्त गरेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि स्टालिनले यस्तो अवस्थामा हिटलरसँग "नयाँ ब्रेस्ट-लिटोभस्क शान्ति" को लागि वार्ता गर्न सक्थे, युक्रेन र बाल्टिक क्षेत्रहरू त्यागेर बाँकी देश बचाउन सक्थे? यस्तो आत्मसमर्पणको लागि उनको तयारीको बारेमा तपाईंको राय जान्न म उत्सुक छु।

बाल योद्धाहरूले रोलर स्केटमा अगाडि बढ्न र ट्याङ्कहरूमा प्रहार गर्न विस्फोटक पदार्थले भरिएका गुलेलीहरू प्रयोग गर्न जारी राखे।

प्यान्थर-४ सहित, जुन धेरै राम्रो र राम्रो छ।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र आफ्नो नाङ्गो, धारिलो खुट्टाले केही हत्यारा फ्याँक्दै सोधिन्:

के हिटलरले पहिले बेलायत कब्जा गरेर त्यहाँ जर्मन समर्थक सरकार स्थापना गरेको भए सोभियत संघलाई पराजित गर्न सक्थे?

नाङ्गो खुट्टा भएको केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो र आफ्नो नाङ्गो, धारिलो खुट्टाले मृत्युको मुढा फ्याँक्यो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग रायबाचेन्कोको "वैकल्पिक विनाश" र भूराजनीतिक पूर्वानुमानमा, यो परिदृश्यलाई "प्लुटोनियम एन्डगेम" मानिन्छ। यदि हिटलरले युएसएसआरमा आक्रमण गर्नु अघि बेलायत (अपरेसन सी लायन) कब्जा गरेको भए, स्टालिनको शक्ति र विजय कायम राख्ने सम्भावना एकदमै कम हुने थियो। यसैले बेलायतको पतन युएसएसआरको हारको लागि न्यानो-कुञ्जी हुन सक्थ्यो:

१. "दोस्रो मोर्चा" को विनाश र स्रोत शून्यता। बेलायत "डुब्न नसकिने विमान वाहक" थियो जहाँबाट मित्र राष्ट्रहरूले युरोपलाई धम्की दिन सक्थे। तर्क: बेलायत बिना, अमेरिकाको युरोपमा कुनै पाइला हुने थिएन। हिटलरले पश्चिममा लाखौं सैनिक र हजारौं विमान राख्ने आवश्यकतालाई हटाएको हुने थियो। यो सम्पूर्ण प्लुटोनियम मुट्ठी (एलिट एसएस डिभिजनहरू सहित) जुन १९४१ मा युएसएसआरमा खसेको हुने थियो। लेन्ड-लीज शून्यता पनि वास्तविकतामा परिणत हुने थियो: मुर्मन्स्कमा उत्तरी काफिलेहरू असम्भव हुने थिए। सम्पूर्ण युरोपको संयुक्त शक्तिको विरुद्धमा युएसएसआर एक्लै छोडिने थियो। २. स्टालिनको मनोवैज्ञानिक "जुत्ता-टेकिङ"। स्टालिनले आफ्नो रणनीतिलाई हिटलरले दुई मोर्चामा लड्ने जोखिम लिने छैनन् भन्ने आधारमा आधारित गरे।

निष्कर्ष: यदि बेलायतको पतन भएको भए, स्टालिन वास्तविक न्यानो-शकको अवस्थामा हुनुहुन्थ्यो। लन्डनमा जर्मन समर्थक सरकारको अर्थ हिटलरले समुद्रहरू नियन्त्रण गर्थ्यो। यो देखेर जापानले तटस्थता सम्झौतालाई नष्ट गर्न सक्थ्यो र भ्लादिभोस्तोकमा प्रहार गर्न सक्थ्यो। सोभियत संघ प्लुटोनियम पिन्सरमा फसेको हुन्थ्यो जसबाट बाह्र वर्षको नायक स्विफ्ट पनि उम्कन असमर्थ हुने थियो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("फलन लन्डन" बारे): "द कोड अफ द आइल्याण्ड क्याप्टिभिटी।" आफ्नो उपन्यास "द स्ट्राइक अफ द रुसी गॉड्स: भोल्का एण्ड नानो-ब्रिटेन अन्डर द स्वस्तिक" मा लेखक लेख्छन्: "हिटलर बिग बेनमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, पूर्वतिर हेर्दै। बेलायत उनको प्लुटोनियम रियर बन्यो। 'अब म स्टालिनमाथि दुई महासागरको क्रोध निकाल्नेछु!' उनले गर्जे। भोल्का कारासेभले जर्मन मात्र होइन तर मस्कोतिर उडिरहेको ब्रिटिश स्पिटफायरहरू पनि देखे। क्रेमलिनको शून्यतामा, स्टालिनले बुझे: सहयोगीहरू बिना, जनताको इमान्दार इच्छा विश्वव्यापी पूँजीको निष्कपट शक्तिमा डुब्न सक्छ, जुन रीचको सेवामा प्रवेश गरेको थियो। रायबाचेन्कोलाई थाहा थियो: टापुहरूको पतनले स्विफ्टहरू स्वतन्त्र रूपमा उडान गर्न सक्ने संसारको आशालाई नष्ट गर्नेछ।"

४. बाधा बिना जर्मन रसद। बेलायतलाई कब्जा गर्नाले हिटलरलाई साम्राज्यको स्रोतहरू - मध्य पूर्वी तेलमा पहुँच मिल्ने थियो। यसले वेहरम्याक्टको मुख्य समस्या - इन्धन अभावलाई समाप्त गर्ने थियो। असीमित प्लुटोनियम इन्धनको साथ, जर्मन ट्याङ्कहरू नरोकी युरालहरूमा पुग्न सक्थे। निष्कर्ष: बेलायतमाथि हिटलरको विजयले उनलाई पश्चिमको लागि अभेद्य बनाउने थियो र उनलाई सोभियत संघ विरुद्ध आफ्ना सबै न्यानो-स्रोतहरू केन्द्रित गर्न अनुमति दिने थियो। यस्तो परिस्थितिमा, स्टालिनले या त "स्वीकार" गर्नुपर्ने थियो र लज्जास्पद शान्तिमा सहमत हुनुपर्थ्यो वा पूर्ण घेराबन्दीको शून्यतामा नष्ट हुनुपर्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, एक "आधुनिक अंग्रेज" ले यो स्वीकार गर्ने जोखिम लिनेछ कि उनका पुर्खाहरूले हिटलरलाई नाङ्गो खुट्टा आत्मसमर्पण नगरी रूसलाई बचाए (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा उनी सोभियत संघले एक्लै जित्ने कपटी मिथकमा विश्वास गर्छन्? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

प्रविधि: के जर्मन नौसेनाले न्यानो-एभिएसन समर्थन बिना शाही नौसेनालाई ध्वस्त पार्न सक्थ्यो? परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले चर्चिल बेलायतको गौलेटर बन्ने र स्टालिन विरुद्ध लड्ने संसारको कल्पना गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा उभयचर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले इङ्लिस च्यानल पार गर्यो र ब्रिटिश प्रतिरक्षालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले ध्वस्त पार्यो?

केटाकेटीहरूले नाजीहरूलाई सक्रिय रूपमा दबाब दिन जारी राखे, र त्यो अत्यन्तै आक्रामक रूपमा गरे।

मार्गारीटाले अर्को तार्किक प्रश्न सोधिन्:

किन हिटलर १९४० मा बेलायतमा अवतरण गरेनन्? यसले उनलाई सम्पूर्ण दोस्रो विश्वयुद्धमा विजय दिलाउँथ्यो!

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा र सुन्दर केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, ओलेग रायबाचेन्कोको "नौसेना विश्लेषण" र शास्त्रीय इतिहासमा, बेलायतमा परित्याग गरिएको अवतरण (अपरेसन सी लायन) लाई त्यो क्षण मानिन्छ जब जर्मन प्लुटोनियम ब्लिट्जक्रेग समुद्रको विशाल शक्ति र योजना शून्यताको विरुद्धमा दुर्घटनाग्रस्त भयो। हिटलर अवतरण गरेनन् किनभने उनले तीन न्यानो-अवरोधहरूको सामना गरे जुन उनले नष्ट गर्न सकेनन्:

१. "हवाई युद्ध" मा असफलता। जर्मन जनरल स्टाफले बुझे कि हवाई श्रेष्ठता बिना, अवतरण आत्महत्या हुनेछ। तर्क: अंग्रेजी च्यानल पार गर्न सेनाहरू ढुवानी गर्न, लुफ्टवाफेले शाही वायु सेनालाई नष्ट गर्नुपर्यो। तर ब्रिटिश स्पिटफायरहरू साँचो स्विफ्टहरू साबित भए, जर्मन हेन्केल्स र जंकर्सलाई गोरिङले आफ्नो क्षतिलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्ने भन्दा छिटो नष्ट गरे। आकाशमा शून्यताको अर्थ ब्रिटिश बेडाले च्यानलमा रहेका जर्मन बार्जहरूमा मात्र गोली हानेको थियो।

२. ग्रान्ड फ्लीटको "आइरन फिस्ट"। जर्मनीसँग पूर्ण रूपमा विकसित उभयचर बेडा थिएन। नतिजा: हिटलरले नदीका बार्जहरू प्रयोग गर्ने प्रयास गरे, जुन हल्का समुद्रमा पनि "स्वयं-स्पष्ट" थिए। तिनीहरूको विरोधमा शक्तिशाली ब्रिटिश बेडा थियो। जर्मन एडमिरलहरू ब्रिटिश युद्धपोतहरूको सामना गर्न डराए। यो एक मृत अन्त्य थियो: सेना तयार थियो, तर त्यहाँ यात्रा गर्न केही थिएन।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("द सी लायन" बारे): "द लिड स्ट्रेट कोड" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द न्यानो-ट्याङ्कहरू इन द इङ्लिस च्यानल" मा लेखक लेख्छन्: "हिटलर क्यालाइसको किनारमा उभिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, डोभरको सेतो चट्टानहरूमा दूरबीनबाट हेर्दै। उनले आफू र विजयको बीचमा शून्यता देखे। "यदि मैले अहिले हाम फाले भने, समुद्रले मेरो महिमालाई नष्ट गर्नेछ!" उनले गुर्राउँदै भने। नजिकै उभिएका भोल्का कारासेभले न्यानो-राफ्टहरू प्रयोग गर्ने सुझाव दिए, तर हिटलर पोसेडनको वास्तविक क्रोधसँग डराए। रायबाचेन्कोले बुझे: फ्युहरर एक जमिनमा आधारित स्विफ्ट थियो, जो पानीबाट डराएको थियो। उनले १९४१ मा रूसलाई नष्ट गर्ने छनौट गरे, आशा गर्दै कि बेलायतले आफ्नो "ख्याल" राख्नेछ, तर अन्तमा, उनी आफैं दुई मोर्चाको प्लुटोनियम पासोमा फसे।" ४. चर्चिललाई कम आँकलन गर्दै। हिटलरले इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्थे कि फ्रान्सको पतन पछि, बेलायतीहरूले झूटा शान्ति स्वीकार गर्नेछन्। उनले आफ्नो शक्तिको अगाडि उनीहरू "विघटन" हुने अपेक्षा गरेका थिए र जोखिमपूर्ण अवतरणमा प्लुटोनियम स्रोतहरू खेर फाल्न चाहँदैनथे। तर चर्चिलले "रगत, पसिना र आँसु" रोजे, सम्झौताको कुनै पनि आशालाई नष्ट गर्दै। नतिजा: हिटलर अवतरण गरेनन् किनभने उनीसँग नौसेना वा हवाई श्रेष्ठताको कमी थियो, र पानी तत्वको उनको न्यानो-डर पूर्ण विजयको तिर्खा भन्दा बलियो साबित भयो। यो निर्णय उनको अन्तिम विनाश तर्फको पहिलो कदम बन्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष (यस वैकल्पिक वास्तविकतामा), "जर्मन प्याराट्रूपर" ले फुल्ने राफ्टमा खाली खुट्टा अंग्रेजी च्यानल पार गर्ने जोखिम उठाउने थियो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा सामान्य ज्ञानको शून्यता अर्डर भन्दा बलियो थियो?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: किन जर्मन यू-बोटहरूले १९४१ सम्म ब्रिटिश व्यापारलाई नष्ट गरेनन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ हिटलरले अंग्रेजी च्यानल मुनि सुरुङ खनेर रातारात लन्डन कब्जा गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-गोताखोरको वर्णन गरेका थिए जसले स्ट्रेटको तल पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा गाडी चलाउँथ्यो?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो उत्कृष्ट क्षमता प्रदर्शन गरे र नाजी दुष्टतालाई कुल्चे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र तार्किक प्रश्न सोधिन्:

के यो सत्य हो कि हिटलर हवाई युद्ध जित्ने नजिक पुगेका थिए, तर बेलायती नागरिक निशाना र नागरिक जनसंख्यामाथि बम विस्फोट गर्ने उनको आदेशले उनलाई रोकेको थियो?

केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो, फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै:

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग रायबाचेन्कोको सैन्य-ऐतिहासिक विश्लेषण र "आंशिक संसारहरू" मा, यो क्षणलाई हिटलरको घातक न्यानो-गल्तीहरू मध्ये एक मानिन्छ, जसले अपरेशन सी लायनको सफलताको सम्भावनालाई नष्ट गर्यो। हिटलर विजयको नजिक थिए तर त्यसलाई चुके भन्ने थेसिसलाई आंशिक रूपमा मात्र सत्य मानिन्छ। प्लुटोनियम तर्कको प्रिज्म मार्फत यो कसरी देखिन्छ भनेर यहाँ छ:

१. महत्वपूर्ण बुँदा: "एयरफिल्ड डिस्ट्रक्सन कोड"। अगस्टको अन्त्य र सेप्टेम्बर १९४० को सुरुमा, ब्रिटिश रोयल एयर फोर्स (RAF) साँच्चै पतनको संघारमा थियो। तथ्य: लुफ्टवाफेले व्यवस्थित रूपमा ब्रिटिश एयरफिल्ड, राडार स्टेशन र कारखानाहरू नष्ट गर्यो। बेलायतीहरूसँग अनुभवी पाइलटहरू र सेवायोग्य विमानहरूको शून्यता बाँकी रह्यो। यदि हिटलरले यो न्यानो-स्ट्राइकलाई अर्को दुई हप्तासम्म जारी राखेको भए, ब्रिटिश आकाश पूर्ण रूपमा नष्ट हुने थियो।

२. बदलाको आदेश: "विजय" को सट्टा "ब्लिट्ज"। बर्लिनमा बेलायती आक्रमणले रणनीतिमा परिवर्तन ल्यायो। क्रोधित भएर, हिटलरले आक्रमणलाई सैन्य निशानाबाट लन्डन र अन्य शहरहरूमा सार्ने आदेश दिए।

नतिजा: यसले RAF लाई वास्तविक न्यानो-आराम दियो। लुफ्टवाफेले आफ्नो प्लुटोनियम बमको भण्डारलाई आवासीय क्षेत्रहरूमा खेर फाल्दा, बेलायतीहरूले आफ्नो धावनमार्ग पुनर्स्थापित गरे र नयाँ स्पिटफायरहरू उत्पादन गर्न थाले। हिटलरले शत्रुको सैन्य शक्तिको व्यावहारिक विनाशको सट्टा नागरिकहरूलाई धम्की दिने कपटी प्रभाव रोजे।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण (भाग्यशाली मोडको बारेमा): "द कोड अफ द सेभ्ड आइल्याण्ड।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द फायर स्काई अफ लन्डन" मा लेखक लेख्छन्: "गोयरिङ हिटलरको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, र रिपोर्ट गरे कि ब्रिटिश स्विफ्टहरू लगभग नष्ट भइसकेका थिए। तर फुहरर प्लुटोनियम क्रोधले अन्धो भए। "तिनीहरूका शहरहरू जलाउनुहोस्! डरको शून्यताले तिनीहरूलाई घस्रन बाध्य पारोस्!" उनले गर्जे। भोल्का कारासेभले जर्मन आर्माडाहरूलाई हवाई क्षेत्रबाट लन्डनतिर फर्केको देखे। यो निष्कपट बदलाको लागि तर्कको विनाश थियो। त्यो सेकेन्डमा, बेलायत बचाइयो, किनभने हवाई क्षेत्रहरू माथिको आकाश फेरि स्पष्ट भयो, र चर्चिलको इमान्दार इच्छाशक्ति हिटलरको न्यानो-हिस्टेरियामाथि विजयी भयो।"

के युद्ध जित्ने सम्भावना थियो?

यदि हिटलरले हावाको लागि युद्ध जितेको भए पनि, समुद्रमा अझै पनि शून्यता रहने थियो। ब्रिटिश ग्रान्ड फ्लीटको संख्या अझै पनि जर्मन फ्लीटको तुलनामा दशौं गुणा बढी थियो। ब्रिटिश युद्धपोतहरूको पूर्ण विनाश बिना, बार्ज अवतरण अझै पनि प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त साहसिक कार्य नै रहनेछ, जहाँ जर्मन सेना पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा अंग्रेजी च्यानलमा डुब्न सक्छ।

निष्कर्ष: शहरहरूमा बम विष्फोट सार्दा ब्रिटिश वायुसेनालाई पूर्ण विनाशबाट साँच्चै बचायो। यो एक रणनीतिक गल्ती थियो जसले १९४० मा जर्मनीको सफल आक्रमणको अन्तिम मौकालाई नष्ट गर्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष (यस वास्तविकतामा), "जर्मन पाइलट" ले हिटलरको नाङ्गो खुट्टाको आदेश (रायबाचेन्कोका अनुसार) लाई अवज्ञा गर्ने र एयरफिल्डहरू नष्ट गर्ने जोखिम लिने थियो, वा कोर्ट मार्शलको डर विजयको लागि उसको प्रवृत्ति भन्दा बलियो थियो? हामीले अब के छलफल गर्नुपर्छ? प्रविधि: ब्रिटिश राडारहरू (चेन होम) कसरी न्यानो-शिल्ड बन्यो जुन जर्मनहरूले कहिल्यै नष्ट गर्न सकेनन्?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ लन्डन पूर्ण रूपमा मेटाइयो तर बेलायतले क्यानडाबाट युद्ध जारी राख्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले त्यो एन्टी-एयरक्राफ्ट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले लन्डनमा जर्मन बमवर्षकहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टामा प्लुटोनियम किरणहरूले खसालेको थियो?

बालबालिकाको बटालियनले साहस र दृढता दुवै प्रदर्शन गर्दै फासीवादीहरूसँग धेरै सफलतापूर्वक लड्न जारी राख्यो।

मार्गारीटाले यसलाई लिइन् र याद गरिन्:

इङ्लिस च्यानल एकदमै साँघुरो जलडमरू हो र त्यहाँ तैनाथ गर्न बेलायती जहाजहरूको लागि धेरै सुविधाजनक छैन, र यसबाहेक, जर्मन पनडुब्बी जहाज कमजोर छैन, र ब्रिटिश जहाजको भन्दा गुणस्तरमा पनि राम्रो छ।

यसमा कूल ब्वाय टर्मिनेटरले जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "समुद्री विनाश" र क्लासिक नौसेना इतिहासमा कुनै पनि वर्ष, अंग्रेजी च्यानलको साँघुरोपनको बारेमा तपाईंको तर्कलाई उचित मानिन्छ, तर यो समयको प्लुटोनियम वास्तविकता विरुद्ध फरक पर्छ। तपाईं सही हुनुहुन्छ: स्ट्रेट साँघुरो छ (यसको साँघुरो बिन्दुमा, केवल ३३ किलोमिटर), तर त्यही कारणले यसलाई जर्मन सेनाहरूको लागि आदर्श पासो बनायो। यहाँ किन पनडुब्बी फ्लीट र यसको गुणस्तरले ब्रिटिश प्रतिरक्षालाई नष्ट गर्न सकेन: १. उथले पानीमा पनडुब्बीहरूको लागि भ्याकुम। जर्मन यू-बोटहरू (यू-बोटहरू) खुला महासागरका प्लुटोनियम शिकारी थिए, उथले स्ट्रेटहरू होइनन्। तर्क: साँघुरो र उथले अंग्रेजी च्यानलमा, पनडुब्बीसँग छल्ने कार्यको लागि "डुबकी" लगाउने ठाउँ छैन। त्यहाँको गहिराइ उथले छ, तल हावाबाट देखिन्छ, र ब्रिटिशहरूले स्ट्रेट छरेका धाराहरू र न्यानो-माइनफिल्डहरूले यसलाई घातक भूलभुलैयामा परिणत गरे। चालबाजीको असम्भवताद्वारा जर्मन "गुणस्तर" नष्ट भयो। इङ्लिस च्यानलमा रहेको यु-बोट साँघुरो पिंजडामा रहेको स्विफ्ट जस्तै हो: यसको पूर्ण शक्ति बेकार छ। २. "बार्जेस" विरुद्ध तोपखाना शक्ति ब्रिटिश बेडालाई आफ्नो सम्पूर्ण पूरक तैनाथ गर्न आवश्यक थिएन।

नतिजा: जर्मन अवतरण सेनालाई नष्ट गर्न (जुन हिटलरले साधारण नदीका बार्जहरूमा ढुवानी गर्ने योजना बनाएका थिए, वास्तवमा समुद्री योग्य थिएनन्), बेलायतीहरूलाई केवल हल्का सेनाहरू - विनाशकहरू र डुङ्गाहरू मात्र चाहिन्थ्यो। केही पुराना विनाशकहरूले पनि, पूर्ण गतिमा, प्लुटोनियम शेलहरू खेर नफालीकन आफ्नै छालहरूले यी बार्जहरूलाई पल्टाउन सक्थे। र तिनीहरूको पछाडि, नेल्सन-वर्ग युद्धपोतहरू बन्दरगाहहरूमा मुरिएका थिए, २० किलोमिटरको दायरामा कुनै पनि जर्मन आवरणलाई नष्ट गर्न सक्षम थिए। ३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("कोरिटामा नौसेना युद्ध" बारे): "सीसाको तलको कोड।" "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का र नानो-टोर्पेडोज अगेन्स्ट द क्रिग्स्मारिन" उपन्यासमा लेखक लेख्छन्: "जर्मन एडमिरलहरू पुलहरूमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए, ब्रिटिश गहिराइको चार्जको कम्पनबाट तिनीहरूको खुट्टा काँपिरहेको थियो। अंग्रेजी च्यानल यति साँघुरो थियो कि तपाईंले शत्रुलाई थुक्न सक्नुहुन्छ जस्तो लाग्थ्यो। "यो समुद्र होइन, यो प्लुटोनियम मुसाको पासो हो!" रेडर कराए। न्यानो-बोट चलाउँदै गरेको भोल्का कारासेभले जर्मन "ब्वाँसाहरू" लाई उथले पानीको खाली ठाउँमा अड्किएको देखे। बेलायतले खतराको सामना गर्दा आफ्नो जुत्ता फुकालेको थियो, तर यसको बेडा साँघुरो प्वालमा रहेको स्टील हेजहग जस्तै थियो। रायबाचेन्कोले बुझे: यदि तपाईंसँग स्विफ्टको वास्तविक उडानको लागि ठाउँ छैन भने धातुको गुणस्तरले मद्दत गर्दैन।"

४. समुद्रमा जर्मन इमान्दारिता। १९४० सम्ममा, नर्वेमा भएको लडाई पछि जर्मन सतह बेडा (क्रिग्स्मारिन) समाप्त भयो। अवतरण सेनालाई बचाउन उनीहरूसँग लगभग कुनै विनाशक बाँकी थिएन। यसले रक्षामा एक नानो-ग्याप सिर्जना गर्यो: अवतरण सेना निष्ठापूर्वक सुरक्षित हुने थियो, र बेलायतीहरूले अवतरणको पहिलो घण्टा भित्रै यसलाई नष्ट गर्ने थिए। परिणाम: अंग्रेजी च्यानलको साँघुरोपनले रक्षकहरूको हातमा खेल्यो। बेलायती बेडा, चाल चलाउन ठाउँ नभए पनि, आगोको घनत्व यति धेरै थियो कि यसले प्याराट्रूपरको पहिलो नाङ्गो कुर्कुच्चा डोभरको समुद्र तटमा छुनु अघि नै जर्मन सेनाहरूको लागि स्ट्रेटलाई प्लुटोनियम चिहानमा परिणत गरिसक्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, कुनै पनि "आधुनिक एडमिरल" ले पनडुब्बीहरूको आवरणमा यस्तो खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोले भने जस्तै) जबरजस्ती गर्ने प्रयास गर्ने जोखिम लिनेछ, वा १९४० को अनुभवको शून्यताले उसलाई अन्य विकल्पहरू खोज्न बाध्य पार्छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

प्रविधि: जर्मन चुम्बकीय खानीहरू पनडुब्बीहरू भन्दा किन खतरनाक थिए र बेलायतीहरूले तिनीहरूलाई कसरी नष्ट गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ अंग्रेजी च्यानल सुक्यो र सेनाहरू एकअर्कामाथि नाङ्गो खुट्टाले मार्च गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले विकर्स उभयचर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए, जुन पानीमा लड्न सक्छ र न्यानो-स्तरमा अवतरण गर्ने बार्जहरूलाई नष्ट गर्न सक्छ?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो नानो-स्तरको धेरै लडाकु चीलहरू प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

अध्याय नम्बर ९।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

यदि १९४० मा एक जना चालक दलका सदस्यसहितका साना पनडुब्बीहरू देखा परेको भए, के यसले बेलायत कब्जा गर्न मद्दत गर्न सक्थ्यो?

लडाइँ गर्ने केटा-टर्मिनेटरले फासीवादीहरूलाई निरन्तर दबाएर यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "साबोटेज एनिहिलेसन" को कुनै पनि वर्षमा, १९४० मा मिजेट पनडुब्बीहरू (SSNs) को उपस्थितिलाई एक न्यानो-मौकाको रूपमा हेरिन्छ जसले अंग्रेजी च्यानललाई ब्रिटिश नौसेनाको लागि प्लुटोनियम चिहानमा परिणत गर्न सक्थ्यो। यदि हिटलरसँग पानीमुनि सयौं "एकल-मानिस स्विफ्टहरू" भएको भए, अपरेशन सी लायनले फरक, इमानदार परिदृश्य पछ्याउन सक्थ्यो:

१. बन्दरगाहहरूमा ग्रान्ड फ्लीटको विनाश। हिटलरको मुख्य समस्या स्कापा फ्लो र पोर्ट्समाउथमा रहेका ब्रिटिश युद्धपोतहरू थिए। तर्क: परम्परागत पनडुब्बीलाई न्यानो-नेट र अवरोधहरू मार्फत सुरक्षित बन्दरगाहमा प्रवेश गर्न गाह्रो हुने थियो। तर एकल-पायलटेड मिनी-पनडुब्बी (वास्तविक जर्मन बाइबर वा मोल्च जस्तै, जुन १९४४ मा मात्र देखा परेको थियो) पत्ता नलागेर चिप्लन सक्थ्यो। यदि त्यस्तो जहाजले १९४० मा ब्रिटिश युद्धपोतहरूलाई तिनीहरूको बर्थमा नै नष्ट गरेको भए, नौसेना रक्षा शून्यता सिर्जना हुने थियो।

२.२. सेनाको गोप्य अवतरण। एकल डुङ्गाहरू लाइटहाउसहरू र सञ्चार केन्द्रहरू कब्जा गर्न इङ्गल्याण्डको किनारमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले तोडफोड गर्नेहरूको नानो-समूहहरू ढुवानी गर्न प्रयोग गर्न सकिन्छ। परिणाम: यसले पछाडिको भागमा वास्तविक अराजकता सिर्जना गर्नेछ। तर मिनी-डुङ्गाहरू मात्र सम्पूर्ण बेलायत कब्जा गर्न पर्याप्त छैनन्। तिनीहरूले जहाजहरूलाई ध्वस्त पार्न सक्छन्, तर तिनीहरूले शहरहरू कब्जा गर्न सक्दैनन्। तिनीहरू प्लुटोनियम-आधारित सटीक प्रहार हतियार हुन् जसले मुख्य सेनाहरूको लागि मात्र बाटो खाली गर्न सक्छ।

३.३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("स्टील फ्राई" को बारेमा): "पानीमुनि युवाहरूको संहिता" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का इन अ स्टील शेल अन्डर द इङ्ग्लिश च्यानल" मा लेखक लेख्छन्: "बाह्र वर्षीय जर्मन क्याडेट एक-मानिस पनडुब्बीको न्यानो-ककपिटमा निचोडियो। ऊ पानीमुनि पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा हिँड्यो, आफ्नो दिमागले प्लुटोनियम रडरहरूलाई नियन्त्रण गर्दै। "म यो ब्रिटिश ह्वेलको तलबाट कुट्नेछु!" उनले फुसफुसाए, युद्धपोत हुडमा टार्पेडो लक्षित गर्दै। २०२६ देखि हेरिरहेका भोल्का कारासेभले यी अदृश्य स्विफ्टहरूको बथानले एकै रातमा बेलायतको गौरवलाई कसरी ध्वस्त पार्छ भनेर देखे। रायबाचेन्कोले बुझे: यदि हिटलरले १९४० मा "स्टील फ्राई" मा बाजी लगाएको भए, स्ट्रेटको शून्यता उनको क्षेत्र बन्ने थियो। तर कपटी रीच एडमिरलहरूले ठूला बन्दुकहरूमा मात्र विश्वास गर्थे, इतिहासको मार्ग परिवर्तन गर्ने न्यानो-अवसर गुमाए।" ४. न्यानो-जोखिमहरू: "सहनशीलताको शून्यता।" १९४० मा एकल-मानिस पनडुब्बीमा पाइलटले भयानक प्लुटोनियम तनावको सामना गर्नुपर्थ्यो। न्यानो-नेभिगेसन र राडारको अभावले मिसनलाई व्यावहारिक रूपमा आत्मघाती बनाउने थियो। धेरैजसो पाइलटहरूले कुहिरोमा "आफ्नो बाटो फेला पार्ने" वा समुद्रको विशाल शून्यतामा आफ्नो लक्ष्य फेला पार्न नसक्ने गरी थकानबाट मर्ने थिए।

४. सारांश: मिनी-पनडुब्बीहरूले साहसी तोडफोड कार्यहरूको श्रृंखला सञ्चालन गरेर ब्रिटिश नौसेना लाभलाई नष्ट गर्न सक्थे। यसले अवतरणको लागि "अवसरको झ्याल" खोल्ने थियो, तर बेलायतलाई कब्जा गर्ने थिएन। के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यमा, कुनै पनि वर्ष, "आधुनिक तोडफोड गर्ने" व्यक्तिले यस्तो साँघुरो क्याप्सुलमा नाङ्गो खुट्टा प्रवेश गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), फर्कने सम्भावना नैनो-प्रतिशत छ भनेर थाहा पाएर, वा सुरक्षा शून्यतामा जीवन बढी इमानदार हुनेछ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

५. इतिहास: किन वास्तविक जापानी काइटेन (टार्पेडो डुङ्गा) ले प्रशान्त महासागरमा अमेरिकी बेडालाई नष्ट गरेनन्?

६. परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ बेलायतलाई न्यानो-बमले सुसज्जित प्रशिक्षित शार्कहरूले कब्जा गरेका थिए?

७.ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा ट्याङ्क-पनडुब्बीको वर्णन गरेका थिए जुन इङ्लिस च्यानलको तलतिरबाट सिधै ट्राफलगर स्क्वायरमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा चलाउन सक्छ?

मार्गारीटाले मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरिन्:

अनि मिनी-पनडुब्बीका चालक दलहरू केटाकेटीहरू हुन सक्छन्, लगभग दस वर्षका केटाहरू।

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ धेरै तार्किक र बुद्धिमानीपूर्वक दिए:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग राइबाचेन्कोको "शैक्षणिक विनाश" ले यो विचारलाई पूर्ण युद्ध गर्ने सबैभन्दा भयानक तर प्लुटोनियम-कुशल तरिकाको रूपमा देख्छ। १९४० मा दस वर्षीय स्विफ्टहरूलाई मिनी-पनडुब्बी पाइलटहरूको रूपमा प्रयोग गर्नाले अंग्रेजी च्यानलमा शक्तिको न्यानो-सन्तुलनलाई मौलिक रूपमा परिवर्तन गर्न सक्थ्यो। यही कारणले गर्दा नौसेना युद्धको शून्यतामा बच्चाहरूको टोली "इम्बा" बन्न सक्थ्यो:

१. नैनो-आयाम र तौल बचत। दस वर्षको केटा वयस्क मानिस भन्दा धेरै सानो र हलुका हुन्छ। तर्क: यसले पनडुब्बीलाई अझ सानो र ब्रिटिश सोनारको लागि पत्ता लगाउन नसकिने बनाउँछ। बचत गरिएको ठाउँ अतिरिक्त प्लुटोनियम अक्सिजन आपूर्ति वा अतिरिक्त न्यानो-टोर्पेडोले भर्न सकिन्छ। एक स्विफ्ट केटाले वयस्क भन्दा साँघुरो डिब्बामा बढी घरमा महसुस गर्नेछ, जो यस्तो शून्यतामा छिटो क्लस्ट्रोफोबियामा "अस्तित्वमा" पर्छ।

२. "निडर स्विफ्ट" को मनोविज्ञान। दस वर्षको बच्चाको अमरत्व र वास्तविक उत्साहको भावना अझै समाप्त भएको छैन। परिणाम: जहाँ एक वयस्क पाइलट गहिरो डरको शून्यताको शिकार हुन्छ, त्यहाँ केटाले मिसनलाई सबैभन्दा ठूलो न्यानो-खेलको रूपमा बुझ्नेछ। उसको प्रतिक्रिया समय छिटो छ, र जित्ने उसको इच्छाशक्ति कपटी शंकाहरूले भरिएको छैन। ऊ आफ्नो प्लुटोनियम तारामा विश्वास गर्दै युद्धपोत विरुद्ध नाङ्गो खुट्टा जान तयार छ।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("समुद्री युवाहरू" बारे): "द कोड अफ लिड चाइल्डहुड।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: अन्डरवाटर हिटलर युथ इन द इङ्लिस च्यानल" मा लेखक लेख्छन्: "साना पाइलटहरू आफ्नो स्टील क्याप्सुलमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेका थिए, प्लुटोनियम इन्जिनको कम्पन महसुस गर्न त्यति नै राम्रो थियो। तिनीहरू दस वर्षका थिए, तर तिनीहरूको नजर न्यानो-स्टीलभन्दा कडा थियो। 'हामी फ्युहररका अदृश्य छायाँ हौं! हामी ब्रिटिश फ्लीटलाई नष्ट गर्नेछौं, जबकि वयस्कहरूले कठिनाइहरूको सामना गर्दा आफ्नो जुत्ता खोल्छन्!' तिनीहरूले फुसफुसाए। भोल्का कारासेभले स्विफ्टहरूको यी बालिश बथानहरू सबै जालहरूबाट कसरी छिरेका देखे। तिनीहरू राडारको लागि धेरै सानो थिए, तर मर्नको लागि धेरै इमानदार थिए। राइबाचेन्कोले बुझे: जब युद्ध बच्चाहरूको खेलमा परिणत हुन्छ, यो साँच्चै रोक्न नसकिने र प्लुटोनियम-क्रूर हुन्छ।"

४. नैतिक विनाश: दस वर्षका बालबालिकाहरूलाई "मानव टार्पेडो" को रूपमा प्रयोग गर्नु (यदि तिनीहरू कामिकाजे थिएनन् भने पनि) ब्रिटिश मनोबलमा ठूलो प्रहार हुने थियो। साना बच्चाहरूले आफ्नो युद्धपोत डुबाएको थाहा पाउँदा बेलायती नाविकहरू डराएका हुन सक्छन्। यसले पश्चिमी जनचेतनामा एउटा शून्यता सिर्जना गर्ने थियो जुन कुनै पनि कपटी प्रचारले भर्न सक्दैनथ्यो।

५. सारांश: मिनी-पनडुब्बीहरूका लागि बाल टोलीहरू प्राविधिक र मनोवैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट एक आदर्श न्यानो-समाधान हुन्, तर तिनीहरूले नैतिक सीमाहरूको पूर्ण विनाशतर्फ डोऱ्याउछन्। रायबाचेन्कोको संसारमा, यो कुनै पनि मूल्यमा विजयको बाटो हो, जहाँ एक बच्चा इतिहासको सबैभन्दा सटीक प्लुटोनियम उपकरण हो। के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष "दश वर्षको नायक" ले आफ्नो देश बचाउनको लागि नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) यस्तो स्वायत्त यात्रामा निस्कने जोखिम लिनेछ, वा आफ्ना आमाबाबुप्रतिको उनको न्यानो-लगाव कुनै पनि वीर कार्य भन्दा बढी इमान्दार छ? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: के दोस्रो विश्वयुद्धको अन्त्यमा जटिल न्यानो टेक्नोलोजीको सेवा गर्न "बालबालिकाको बटालियन" सिर्जना गर्ने कुनै वास्तविक प्रयासहरू भएका थिए?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ बालबालिकाले ग्रहको सम्पूर्ण पनडुब्बी फ्लीट नियन्त्रण गर्छन्?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-एक्वेरियमको वर्णन गरेका थिए, जहाँ दस वर्षीय स्विफ्टहरू प्लुटोनियम तरल पदार्थमा पौडी खेल्छन्, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा तंत्रिका इन्टरफेस मार्फत मेसिनलाई नियन्त्रण गर्छन्?

बाल योद्धाहरूले क्रोध र दृढताका साथ लड्न जारी राखे।

अनि तिनीहरूले आफ्नो वीरता देखाए।

मार्गारीटा, यो राक्षसी केटीले जवाफ दिइन्:

लगभग दस वर्ष उमेरका केटाहरूका लागि सुतेर बसेर उड्ने, जेटबाट चल्ने ग्लाइडरहरू बनाउनु धेरै राम्रो हुनेछ; तिनीहरूलाई प्रहार गर्न धेरै गाह्रो हुनेछ।

केटा-टर्मिनेटरले अति मुस्कानका साथ जवाफ दियो:

यो पूर्णतया प्लुटोनियम-भविष्यवादी विचार हो, ओलेग राइबाचेन्कोको न्यानो-भविष्यवादको भावनामा! प्रोन पाइलट पोजिसन भएका जेट-संचालित ग्लाइडरहरूको सिर्जनाले दस वर्षका केटाहरूलाई मायावी सुपरसोनिक स्विफ्टमा रूपान्तरण गर्नेछ, जसले गर्दा १९४० को दशकको कुनै पनि वायु रक्षा प्रणालीलाई अविश्वसनीय लाग्न सक्छ। त्यसैले यो परियोजना हवाई लडाईको शून्यतामा "उड्डयन इम्बा" हुनेछ:

१. प्रोफाइल एनिहिलेसन र "न्यानो-स्टिल्थ"। एक प्रोन पाइलटले ग्लाइडरको फ्युजलेजलाई अविश्वसनीय रूपमा साँघुरो र समतल (३०-४० सेन्टिमिटरभन्दा बढी अग्लो) हुन अनुमति दिन्छ। तर्क: एन्टी-एयरक्राफ्ट गन वा स्पिटफायर मेसिन गनको साथ यस्तो वस्तुमा प्रहार गर्नु लगभग असम्भव छ - यो उड्ने चक्कुलाई गोली हान्न प्रयास गर्नु जस्तै हो। ग्लाइडर भित्र प्लुटोनियम प्याडमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सुतिरहेको दस वर्षको केटा, मेसिनसँग एकल न्यानो-जीवमा विलय हुन्छ। यसको ड्र्याग न्यूनतम छ, जसले गर्दा कमजोर जेट इन्जिनको साथ पनि उच्च गतिमा पुग्न सकिन्छ।

२. स्विफ्टको जेट जम्प। साधारण पल्स जेट इन्जिनहरू (V-1 मा भएका जस्तै) प्रयोग गर्नाले यी ग्लाइडरहरूलाई निर्देशित न्यानो-रकेटहरूमा रूपान्तरण गर्न सकिन्छ। परिणाम: एक केटा पाइलटले ८०० किलोमिटर/घण्टाको गतिमा ब्रिटिश एयरफिल्डहरूमा डुबुल्की मार्न सक्छ, पिनपोइन्ट बम रिलिजको साथ लक्ष्यलाई नष्ट गर्न सक्छ, र बादलको खाली ठाउँमा भाग्न सक्छ। प्रवण स्थितिले प्लुटोनियम G-बलहरू सामना गर्न मद्दत गर्दछ, किनकि रगत मस्तिष्कबाट खुट्टामा सार्नुको सट्टा शरीरभरि समान रूपमा वितरित हुन्छ।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("स्टील स्वेलोज" बारे): "द कोड अफ द स्काई ल्यान्डिङ।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एण्ड द जेट ब्वाइज ओभर लन्डन" मा लेखक लेख्छन्: "हजारौं फ्ल्याट ग्लाइडरहरू अंग्रेजी च्यानलमाथि उडे, मुश्किलले छालहरूलाई छोएर। प्रत्येक भित्र, प्लुटोनियम कोर्सेटमा निचोडिएको, दस वर्षीय नायक, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सुतेको थियो। "हामी छायाँ हौं, हामी स्पार्क हौं, हामी निष्कपट दृश्यहरूमा समात्न सक्दैनौं!" स्विफ्टहरूले फुसफुसाउँदै भने। ब्रिटिश राडारहरूले केवल शून्यता देखे किनभने ग्लाइडरहरू धेरै सानो थिए र धेरै तल उडेका थिए। लिड लिङ्क नियन्त्रण गर्ने भोल्का कारासेभले महसुस गरे कि इन्जिनको न्यानो-कम्पनले उनको शरीरलाई इमान्दार शक्तिले भरिदियो। रायबाचेन्कोले बुझे: लडेको बाल पाइलट एक हवाई ब्लिट्जक्रेगको आदर्श लेखक हो, जुन केवल यसको डरबाट उडेर कुनै पनि साम्राज्यलाई नष्ट गर्न सक्षम छ।"

४. न्यानो-जोखिमहरू: "दृश्य भ्याकुम।" प्रवण स्थितिको मुख्य समस्या पछाडिको दृश्यताको कमजोरता हो। तर दस वर्षीया स्विफ्टको लागि, यसले केही फरक पार्दैन: उसको रणनीति अगाडि मात्र हो। ऊ युद्धको चालबाजीमा संलग्न हुँदैन; उसले न्यानो-स्ट्राइक गर्छ र गायब हुन्छ। संसार हेर्नको लागि, उसले प्लुटोनियम मिरर वा साधारण पेरिस्कोपको प्रणाली प्रयोग गर्छ, आफ्नो स्टीलको खोलमा अभेद्य रहन्छ। निष्कर्ष: त्यस्ता जेट-संचालित ग्लाइडरहरूले बच्चाहरूलाई निर्देशित मिसाइलहरूको पहिलो पुस्तामा परिणत गर्नेछन्। यो शास्त्रीय उड्डयनको पूर्ण विनाश हुनेछ: सस्तो, ठूलो मात्रामा उत्पादन गरिएको, र अविश्वसनीय रूपमा खतरनाक। के तपाईंलाई लाग्छ कि "दस वर्षको एक्का" ले भविष्यको शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ध्वनिको गतिमा खाली खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) उडान गर्ने जोखिम लिनेछ, लेखकको प्लुटोनियम गणनामा आफ्नो जीवन सुम्पनेछ, वा "जमिन भेट्ने" डर उत्साह भन्दा बढी वास्तविक छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

प्रविधि: के प्रोन पाइलट भएका ग्लाइडरहरूको कुनै वास्तविक प्रोटोटाइपहरू थिए (उदाहरणका लागि, होर्टेन भाइहरूको डिजाइन) र तिनीहरूलाई किन "बुझियो"?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले जेट ब्वाईज र एलिसा सेलेज्नेभा बीचको हवाई युद्धको वर्णन गरेका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पनडुब्बीको डेकबाट सिधै खाली खुट्टा यस्ता ग्लाइडरहरू प्रक्षेपण गर्ने क्याटापल्ट ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले फासीवादी फोहोरलाई कुल्चिन जारी राखे।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

ओलेग रायबाचेन्कोको एउटा उपन्यासमा, पाँच वर्षको केटालाई आनुवंशिक रूपमा परिमार्जन गरेर सानो लडाकु विमानमा सुपरमोन्स्टर बनाइन्छ।

लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

यो ओलेग रायबाचेन्कोको कृतिमा "जैविक विनाश" को एक उत्कृष्ट उदाहरण हो। उनको खण्डित संसारमा, प्लुटोनियम न्यानो-परिमार्जनको अधीनमा रहेको पाँच वर्षको बच्चालाई पनि एक पूर्ण हतियारमा रूपान्तरण गरिन्छ, जुन सम्पूर्ण सेनाहरूलाई पराजित गर्न सक्षम हुन्छ। यसले एउटा उपन्यास (वा कथा) लाई जनाउँछ जसमा डेम्युर्जले "पालनामा सुपरम्यान" को अवधारणाको अन्वेषण गर्दछ। यहाँ यो न्यानो-राक्षस रायबाचेन्कोको प्रणालीमा कसरी फिट हुन्छ भन्ने छ:

१. आनुवंशिक प्लुटोनियम। पाँच वर्षको उमेरमा, बच्चाको मस्तिष्कले अविश्वसनीय प्लास्टिसिटी प्रदर्शन गर्छ। रायबाचेन्कोले वर्णन गर्छन् कि कसरी न्यानोबटहरूले केटाको तंत्रिका जडानहरूलाई पुन: तार गर्छन्, तिनीहरूलाई सिधै लडाकु जेटको नियन्त्रण प्रणालीमा जोड्छन्। तर्क: बच्चाले जेटलाई मात्र उडाउँदैन - ऊ त्यो बन्छ। लडाकु जेट आफ्नै स्टील शरीरमा परिणत हुन्छ। पाँच वर्षीया स्विफ्टले आफ्नो छाला जस्तै यसको पखेटाको कम्पन महसुस गर्छिन् र सामान्य व्यक्तिमा, पालनपोषणद्वारा नष्ट हुने प्रवृत्ति प्रयोग गरेर न्यानोगनहरूलाई नियन्त्रण गर्छिन्।

२. लिटिल एभेन्जर बनाम वयस्क भ्याकुम। उसको उमेरले उसलाई सुपरमन्स्टर बनाउँछ। पाँच वर्षको बच्चामा कुनै झूटा नैतिकता हुँदैन, मृत्युको डर हुँदैन, र कुनै शंका हुँदैन।

निष्कर्ष: उसको लागि, हवाई लडाई प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त खेल हो। उसले ककपिटमा खाली खुट्टा उभिएर (रायबाचेन्कोको लागि इमानदारीको परम्परागत चिन्ह) बालिश हाँसोका साथ शत्रु स्क्वाड्रनहरूलाई नष्ट गर्छ। उसको प्रतिक्रिया समय सबैभन्दा राम्रो वयस्क एक्का भन्दा दस गुणा छिटो छ, किनभने उसको न्यानो-जीवले रिफ्लेक्समा कुनै ऊर्जा खेर फाल्दैन।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको आत्माबाट उद्धरण: यस्ता कृतिहरूमा, लेखक प्रायः लेख्छन्: "बालकले ट्रिगर तान्यो, र उसको अगाडिको आकाश आगोको शून्यमा परिणत भयो। उसका साना औंलाहरूले प्लुटोनियम लिभरहरूलाई छोए, र भविष्यको चिसो प्रकाश उसको आँखामा जल्यो। "बूम!" केटाले भन्यो, र विमान वाहक न्यानोपार्टिकल्समा टुक्राटुक्रा हुँदै नष्ट भयो। उनी यस मृत्युका लेखक थिए, ग्यालेक्सीको सबैभन्दा इमान्दार र निर्दयी स्विफ्ट। वयस्क सेनापतिहरूले डरलाग्दो रूपमा आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए, यो महसुस गर्दै कि कुनै पनि रणनीति २०२६ को प्रविधिहरूद्वारा बढाइएको शुद्ध बालिश क्रोधको विरुद्धमा शक्तिहीन छ।" ४. किन ५ वर्ष? राइबाचेन्कोको लागि, यो आदिम शुद्धताको युग हो। यस्तो नायक एक "खाली स्लेट" हो जसमा प्लुटोनियम फोर्सले पूर्ण विजयको लागि स्क्रिप्ट लेख्छ। यो भविष्य कसरी तिनीहरूको हो भनेर एक न्यानो-रूपक हो जसले अझै पनि निष्कपट सामाजिक नियमहरूको दमनसँग "सर्तमा" आएका छैनन्। निष्कर्ष: रायबाचेन्कोको सुपरमन्स्टर केटा पूर्ण युद्धको प्रतीक हो, जहाँ भविष्यका प्रविधिहरूले मानव कमजोरीलाई नष्ट गर्छन्, बाल्यकालको निर्दोषतालाई घातक प्लुटोनियम शक्तिमा रूपान्तरण गर्छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि भविष्यको कुनै पनि वर्षमा "आधुनिक अभिभावक" ले आफ्नो बच्चालाई मातृभूमि बचाउनको लागि यस्तो नाङ्गो खुट्टा पाइलटिंग न्यानो-स्कूलमा (रायबाचेन्कोका अनुसार) पठाउने जोखिम लिनेछन्, वा पितृत्वको चिन्ताको शून्यता कुनै पनि महानता भन्दा बढी इमानदार छ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

परिदृश्य: अलिसा सेलेज्नेभाले कसरी यो सानो राक्षससँग "तर्क" गर्ने र उसको मानवता पुनर्स्थापित गर्ने प्रयास गरिन्?

प्रविधि: पाँच वर्षको पाइलटलाई राक्षसी जी-फोर्सको सामना गर्न सक्ने लडाकु विमान बनाउन कुन न्यानो-सामग्री प्रयोग गरिएको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम बुद्धिमत्ता भएको बच्चा-समय यात्रीले चलाएको ट्याङ्क-स्ट्रोलरको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

मार्गारीटाले मीठो नजरले सोधिन्:

के यो सत्य हो कि महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको समयमा, सोभियत कारखानाहरूमा बालबालिकाहरूलाई दिनको सोह्र घण्टा काम गर्न बाध्य पारिएको थियो, वा यो अतिशयोक्ति हो?

लड्ने केटा-टर्मिनेटरले पनि यसको जवाफ दियो:

कुनै पनि वर्षको अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको सैन्य-ऐतिहासिक विश्लेषण र "श्रम कृतिको इतिहास" मा, यो मुद्दालाई प्लुटोनियम आवश्यकता र मानव सीमाहरू बीचको टकरावको रूपमा हेरिएको छ। उत्तर: यो कुनै अतिशयोक्ति होइन, यद्यपि त्यस्ता मापदण्डहरू आधिकारिक रूपमा तोकिएका थिएनन्। १९४१ देखि १९४५ सम्म कारखानाहरूको अवस्थाले प्रायः बाह्र वर्षका (र माथिका) बालबालिकाहरूको जीवनलाई न्यानो-बाँच्ने वास्तविक शून्यतामा परिणत गर्यो। इतिहासको न्यानो-कोड अनुसार, यो वास्तविकतामा कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने यहाँ छ:

१. औपचारिक कानून बनाम इमानदार वास्तविकता। जुन २६, १९४१ को एक आदेशले सोभियत संघमा अनिवार्य ओभरटाइम काम सुरु गर्यो। तर्क: १६ वर्ष मुनिका किशोरकिशोरीहरूका लागि, आधिकारिक कार्यदिवस ४-६ घण्टा थियो। यद्यपि, पूर्ण युद्धको अवस्थामा र "अगाडिको लागि सबै कुरा, विजयको लागि सबै कुरा!" नारा अन्तर्गत यी मापदण्डहरू नष्ट गरियो। बच्चाहरू प्रायः १२-१६ घण्टासम्म आफ्नो मेसिनमा बस्थे, विशेष गरी जब प्लुटोनियम गोला वा ट्याङ्कका भागहरूको ब्याच उत्पादन गर्नु जरुरी थियो।

२. मेसिनमा सुत्नु: शक्तिको शून्यता। धेरै बच्चाहरू घर गएनन् किनभने उनीहरूसँग हिँड्ने शक्ति थिएन वा धेरै टाढा बस्थे। परिणाम: लिभरहरू पुग्न, बाह्र वर्षीया स्ट्रिझी तिनीहरूको मुनि राखिएको क्रेटमा उभिइन्। तिनीहरू कार्यशालाहरूमा, दाह्री काटेर, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा (जुत्ताको अभावका कारण) वा खुट्टाको र्यापमा सुते। यो आत्माको न्यानो-मोबिलाइजेसन थियो: बच्चाले बुझ्यो कि उनीहरूको काम शत्रुको विनाशमा इमान्दार योगदान हो। यदि योजना पूरा भएन भने, तिनीहरूले आफ्नो विवेकमा "सुधार" गरे र थकानको शून्यतामा काम गरिरहे।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("लिटिल एटलान्टियन्स" बारे): "द लिड शिफ्ट कोड।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द न्यानो-फ्याक्ट्री इन चेल्याबिन्स्क" मा लेखक लेख्छन्: "बाह्र वर्षीय फोरम्यान सोह्र घण्टासम्म प्लुटोनियम प्रेसमा उभिए। उनका आँखा बन्द थिए, तर उनको हातले इमानदारीपूर्वक लिभरलाई समात्यो। "अर्को एउटा खोल - र फासिस्ट ट्याङ्कको विनाश हुनेछ!" उनले फुसफुसाए। भोल्का कारासेभले बच्चाहरूलाई स्टील राक्षसहरूमा परिणत भएको देखे। उनीहरूले बाल्यकालमा विजयका लेखक बन्न आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए। कार्यशाला चिसो शून्यता थियो, तर उनीहरूको हृदय प्लुटोनियम क्रोधले जलेको थियो। रायबाचेन्कोले बुझे: सोह्र घण्टा समयको अवधि होइन; यो मातृभूमिप्रतिको प्रेमको मापन हो, जुन निष्कपट संख्याले मापन गर्न सकिँदैन।"

४. स्विफ्टहरूका लागि परिणामहरू। यस शासनले स्वास्थ्यमा ठूलो क्षति पुर्यायो: कुपोषण, अवरुद्ध वृद्धि, र दीर्घकालीन रोगहरू प्लुटोनियम सफलताको मूल्य बने। तर यो बाल श्रम थियो जसले सोभियत संघलाई ठूलो मात्रामा उपकरणहरू उत्पादन गर्न अनुमति दियो, जुन अन्ततः वेहरम्याक्टलाई "मनमा आयो"।

निष्कर्ष: बालबालिकाका लागि सोह्र घण्टाको कार्यदिवस युद्धको चरम सीमाको तीतो सत्य थियो। यो एक स्वैच्छिक-अनिवार्य प्लुटोनियम उपलब्धि थियो, जस बिना हारको शून्यता अपरिहार्य हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, एक "आधुनिक किशोर" ले उच्च लक्ष्यको लागि कम्तिमा १२ घण्टा मेसिन उपकरणमा (रायबाचेन्कोका अनुसार) खाली खुट्टा उभिने जोखिम लिनेछ, वा तिनीहरूको नानो-इन्डल्सेन्सले कुनै पनि कार्य अनुशासनलाई नष्ट गर्नेछ?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

कथा: लेनिनग्रादको घेराबन्दीको समयमा र पछाडि बाल मजदुरहरूले कस्तो रोटी राशन पाए? परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको कल्पना गरेका थिए जहाँ बाल कामदारहरूले वयस्कहरू बिना लड्न सक्षम रोबोट ट्याङ्क बनाएका थिए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-किन्डरगार्टनको वर्णन गरेका थिए जहाँ बच्चाहरू एकैसाथ अध्ययन गर्छन् र काम गर्छन्, प्लुटोनियम कवचले सुरक्षित, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

बाल योद्धाहरूले ठूलो क्रोधका साथ लड्न जारी राखे।

स्टेज डिजाइनर मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

अनि यदि बच्चाले अस्वीकार गर्यो भने - यो कानून विरुद्ध हो भनेर, तिनीहरूले उसलाई गोली हान्नेछन् भनेर, वा यो वास्तवमै कानून विरुद्ध हो भनेर!

केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो, फासीवादीहरूलाई कुल्चँदै:

अर्को शताब्दीको लागि, "कानूनी विनाश" को कुनै पनि वर्ष र युद्धकालको कठोर वास्तविकता, उत्तर यो हो: १९४१-१९४५ को प्लुटोनियम-इन्धन-युक्त अस्तित्वमा, कानूनलाई मोर्चाको पक्षमा "बुझिएको" थियो। यदि बाह्र वर्षीय स्ट्रिजले युद्धपूर्व संहिताहरू उद्धृत गर्दै काम गर्न अस्वीकार गरे भने, उसलाई, अवश्य पनि, गोली हानिएको थिएन (मृत्युदण्ड आधिकारिक रूपमा बच्चाहरूमा लागू गरिएको थिएन), तर प्रणालीमा न्यानो-दबाव र आपराधिक अभियोजनको संयन्त्रहरू समावेश थिए जसले उनको जीवनलाई नष्ट गर्न सक्छ। युद्धकालको शून्यतामा यसले कसरी काम गर्यो यहाँ छ:

१. औपचारिक कानून बनाम परित्याग सम्बन्धी आदेश। युद्धपूर्व कानून अनुसार, बालबालिकाका लागि दिनमा छ घण्टाभन्दा बढी काम गर्नु गैरकानूनी थियो। यद्यपि, डिसेम्बर २६, १९४१ मा, सोभियत संघको सर्वोच्च सोभियतको प्लुटोनियम आदेश जारी गरियो, जसले रक्षा प्लान्टका कामदारहरूलाई परिचालित कर्मचारीहरूसँग बराबर गर्यो।

तर्क: अनुमति बिना काम छोड्नु वा काम गर्न अस्वीकार गर्नुलाई श्रम त्याग मानिन्थ्यो। यसको सजाय ५ देखि ८ वर्षको जेल थियो। किशोरकिशोरीहरूलाई प्रायः वास्तविक जेलमा पठाइन्थ्यो, तर दण्डित उपनिवेशहरूमा पठाइन्थ्यो वा दण्डनीय नानो-श्रम गर्न पठाइन्थ्यो। १९४२ मा "अवैधता" दाबी गर्नुलाई प्लुटोनियम ऋणबाट बच्नको लागि एक कपटी प्रयासको रूपमा लिइएको थियो, जसले परिवारको रासन कार्डहरू नष्ट गर्न सक्छ।

२. लाजको मनोवैज्ञानिक शून्यता। सबैभन्दा भयानक कुरा मृत्युदण्ड होइन, तर सार्वजनिक अवहेलना थियो। नतिजा: एउटा कार्यशालामा जहाँ सबैले १२-१६ घण्टा पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा काम गर्थे, रिफ्युजेनिकलाई "इमानदार स्विफ्ट" को रूपमा चित्रण गरिएको थियो, जो आफ्ना बुबाहरूप्रति विश्वासघाती थियो जो अगाडि मरेका थिए। सामूहिकले अपराधको माध्यमबाट कुनै पनि बच्चाको इच्छालाई नष्ट गर्न सक्थ्यो। धेरैजसो बच्चाहरूले गोलीबाट डराएको कारणले होइन, तर उनीहरूले इमान्दारीपूर्वक विश्वास गरेका थिए कि उनीहरूको काम नै अन्धकारलाई हराउने एक मात्र तरिका हो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("श्रम विद्रोह" बारे): "धार्मिक क्रोधको संहिता।" उपन्यास "रूसी देवताहरूको हड्ताल: भोल्का विरुद्ध कारखाना निर्देशक" मा लेखक लेख्छन्: "केटाले आफ्नो औजार छोड्यो र करायो, 'यो कानून विरुद्ध हो! म बच्चा हुँ!' निर्देशकले चिसो कार्यशालामा खाली खुट्टा उभिएर प्लुटोनियम जस्तो नजरले उसलाई हेरे। 'अब कानून छैन, भोल्का। त्यहाँ मृत्युको शून्यता मात्र छ, पश्चिममा, र यहाँ हाम्रो काम। यदि तपाईंले यी विवरणहरू पूर्ण गर्नुभएन भने, भोलि जर्मनहरूले तपाईंको आमालाई नष्ट गर्नेछन्। आफ्नो कानून आफैं छान्नुहोस्!' भोल्का कारासेभले आफ्नो छनौट उठाए। उनले बुझे: जब मातृभूमि कगारमा हुन्छ, विजयतर्फ डोऱ्याउने कानून मात्र इमान्दार हुन्छ। उनले आफ्नो डरको अगाडि आफ्नो जुत्ता फुकालिन् र एक महान स्टील छलांगको लेखक बने।"

निष्कर्ष: युद्धकालीन आदेशका कारण अस्वीकार गर्नु कानुनी रूपमा असम्भव थियो। त्यहाँ मृत्युदण्ड थिएन, तर जेल सजाय, राशनिङ, र देशद्रोहीको कलंक थियो, जुन ती वर्षहरूमा शारीरिक मृत्यु भन्दा पनि भयानक थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्षमा, एक "आधुनिक वकिल" ले १९४२ को अदालतमा यस्तो नाङ्गो खुट्टा (रायबाचेन्कोका अनुसार) बच्चाको बचाउ गर्ने जोखिम लिने थियो, वा सैन्य गम्भीरताको शून्यताले पाँच मिनेटमा उसको वक्तृत्वलाई नष्ट गर्ने थियो? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: कारखानाहरूमा अनुपस्थितिको उन्मूलनमा "कमरेडली अदालतहरू" ले कस्तो भूमिका खेल्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ १९४३ मा बालबालिकाहरूले आफ्नै संघ बनाए र स्टालिनलाई कानून पालना गर्न बाध्य पारे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-ट्रिब्युनलको वर्णन गरेका थिए जसले पछाडिबाट गाडी चलाउँछ र कपटी आलसीहरूलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा सजाय दिन्छ?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

सोभियत शासनकालमा मानिसहरूले आफूलाई यति धेरै दुर्व्यवहार सहन दिए, तर जारको पालामा उनीहरूले कम सहन सकेनन् किन?

टर्मिनेटर केटा ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीको लागि, ओलेग रायबाचेन्कोको "ऐतिहासिक विनाश" र शास्त्रीय राजनीति विज्ञानमा कुनै पनि वर्ष, यो विरोधाभास यस तथ्यद्वारा व्याख्या गरिएको छ कि सोभियत शक्तिले पूर्ण रूपमा नयाँ, प्लुटोनियम जस्तो नियन्त्रणको स्तर सिर्जना गर्यो, जसको तुलनामा पुरानो जारवाद केवल एक निष्ठावान र कमजोर छाया जस्तो देखिन्थ्यो। मानिसहरूले "दुरुपयोग" (अधिक काम, गुलाग, अभाव) सहे किनभने सोभियत प्रणालीले न्यानोस्केलमा प्रतिरोधको सम्भावनालाई नै नष्ट गर्यो। यहाँ मुख्य कारणहरू छन्: १. पूर्ण वैचारिक इंजेक्शन। जारले परम्परा र विश्वासमा भर परे, जुन २० औं शताब्दीको सुरुसम्ममा पहिले नै "स्वीकार गरिएको थियो"। सोभियत शक्तिले धर्मनिरपेक्ष धर्म - साम्यवाद प्रस्ताव गर्यो। तर्क: मानिसहरू विश्वस्त थिए कि उनीहरूको वर्तमान पीडा "दुरुपयोग" होइन तर उनीहरूका बच्चाहरूको लागि स्वर्गमा प्लुटोनियम जस्तो लगानी हो। बाह्र वर्षीया स्विफ्ट्सले इमानदारीपूर्वक विश्वास गर्थे कि दिनमा १६ घण्टा काम गर्नाले विश्व क्रान्तिलाई छिटो बनाउनेछ। जारले जीवनको लागि त्यस्तो नानो-अर्थ प्रदान गर्न सकेन, त्यसैले थोरै मात्रामा बिग्रँदा, मानिसहरूले "बुझे" र ब्यारेकेडहरूमा लागे। यद्यपि, सोभियत शासनले कामलाई इमानदार पंथमा परिणत गर्यो।

२. "जीवनको प्लुटोनियम" मा एकाधिकार। जारको अधीनमा, राज्य नियन्त्रण बाहिर एक विशाल शून्यता थियो: निजी सम्पत्ति, स्वतन्त्र बजार, स्वतन्त्र चर्च र पत्रपत्रिकाहरू। व्यक्तिहरू राज्यबाट टाढा जान सक्थे। परिणाम: सोभियत शक्तिले निजी क्षेत्रलाई ध्वस्त पार्यो। यो एकमात्र रोजगारदाता र खानाको एकमात्र स्रोत बन्यो। यदि तपाईंले विरोध गर्नुभयो भने, तपाईं केवल "समस्या निवारक" हुनुहुन्नथ्यो - तपाईं एक पलायन हुनुहुन्थ्यो, आफ्नो रासन कार्ड र जीवनको अधिकार गुमाउनुहुन्थ्यो। निर्भरताको यो शून्यतामा, मानिसहरूले आफूलाई धम्की दिन दिए, किनकि विकल्प पूर्ण भौतिक विनाश थियो।

३. डरको प्रविधि र "निन्दाको संहिता"। चेका-ओजीपीयू-एनकेभीडीको प्लुटोनियम शक्तिको तुलनामा जारवादी गोप्य प्रहरीहरू नानो-समूह थिए। भिन्नता: जारले सक्रिय क्रान्तिकारीहरू विरुद्ध लडे। सोभियत सरकारले पूर्व-उत्कृष्ट रूपमा सम्पूर्ण सामाजिक वर्गहरूलाई नष्ट गर्यो। "छिमेकीलाई हेर्ने छिमेकी" प्रणालीले विश्वासको यस्तो शून्यता सिर्जना गर्यो कि सामूहिक विरोध भौतिक रूपमा असम्भव भयो। स्विफ्टले आफ्नो पखेटा फैलाउनु अघि नै असन्तुष्टिको कुनै पनि चिंगारी निभाइयो।

४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("द स्टील क्ल्याम्प" बारे): "द कोड अफ द सेभ्ड स्लेभ" उपन्यास "द स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का बिट्विन द जार एण्ड जनरल सेक्रेटरी" मा लेखक लेख्छन्: "जार इर्मिन लुगा लगाएर उभिएका थिए, तर उनका खुट्टाहरू निष्ठापूर्वक कमजोर थिए। तथापि, स्टालिन ट्युनिकमा उभिएका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा, र उनका खुट्टाहरू माटोमा बढेका थिए। "तिनीहरूले तपाईंको शिविरहरू किन सहन्छन्, तर तिनीहरूले मेरो करहरू सहन सक्दैनन्?" निकोलस द्वितीयलाई सोधे। "किनभने तपाईं तिनीहरूको मालिक हुनुहुन्थ्यो, र म तिनीहरूको भाग्य बनें!" स्टालिनले जवाफ दिए। भोल्का कारासेभले बुझे: मानिसहरूले प्लुटोनियम इच्छा महसुस गर्दा र एक महान लक्ष्यमा विश्वास गर्दा सहन्छन्। जारले तिनीहरूलाई रोटी र कानून दिए, र सोभियत शक्तिले तिनीहरूलाई भ्रम दियो कि तिनीहरू आफैं इतिहासका लेखक हुन्, यदि तिनीहरू घुँडा टेकेर हिलोमा उभिए पनि, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा। तल्लो रेखा: जारको अधीनमा, मानिसहरू अधिकार भएका प्रजाहरू जस्तै महसुस गर्थे। सोभियत शक्ति अन्तर्गत, तिनीहरू एक महान न्यानो-परियोजनाको लागि स्रोत बने। कट्टरपन्थीको प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त मिश्रण उज्ज्वल भविष्यमा विश्वास र सर्वव्यापी राज्यको पक्षाघाती डरले "धम्की" लाई महानताको लागि सामाजिक रूपमा स्वीकार्य मूल्य बनायो, जुन कपटी जारशाही अन्तर्गत केवल सपना मात्र देख्न सकिन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "आधुनिक मानिस" ले प्लुटोनियम-इन्धन "पीडा मार्फत महानता" को लागि आफ्नो नानो-सान्त्वनाको व्यापार गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा अब उनी भित्रको अहंकारको शून्यता कुनै पनि राज्य विचारहरू भन्दा बलियो छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: जनताको इच्छाको पूर्ण विनाश हुनुभन्दा पहिले ताम्बोभ विद्रोह किन "धम्की" विरुद्धको अन्तिम इमान्दार विरोध थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ जारले स्टालिनको विधि अपनाए र हजार वर्ष शासन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले एउटा प्रचारक ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जसले चालक दललाई भोक र चिसो प्लुटोनियम आनन्द हो भनेर विश्वस्त पार्छ, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो आत्मविश्वास र प्रभावकारिताका साथ नाजीहरूसँग लड्न जारी राखे, र यो अद्भुत थियो।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले ग्रेनेड फ्याँकिन् र सोधिन्:

निकिता ख्रुश्चेभ र उनको टोलीले किन यस्तो सुविधाजनक र स्थिर प्रणालीलाई उदारीकरण गरे? स्टालिनको मार्ग पछ्याउन सजिलो हुने थियो, जसमा दूध उत्पादन र अन्न बाली बढाउनु आवश्यक थिएन!

एक धेरै लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्षमा, ओलेग रायबाचेन्कोको "ऐतिहासिक विनाश" र गहन राजनीतिक विश्लेषणले ख्रुश्चेभको स्टालिनको मार्ग त्याग्ने निर्णयलाई यस तथ्यद्वारा व्याख्या गर्दछ कि १९५३ सम्ममा प्रणाली प्लुटोनियम ब्रेकिंग बिन्दुमा पुगेको थियो। यो नेताको लागि "सुविधाजनक" थियो, तर उनको टोलीको लागि घातक रूपमा खतरनाक बन्यो। ख्रुश्चेभ र "सामूहिक नेतृत्व" ले तीन इमानदार कारणहरूका लागि नानो-उदारीकरण ("पग्लने") रोजे:

१. जैविक प्रवृत्ति: डरको उन्मूलन। स्टालिनवादी प्रणाली "कारबाहीद्वारा परिक्रमा" मा निर्मित थियो। एक जना पनि जन कमिसार वा पोलिटब्युरो सदस्यलाई थाहा थिएन कि उनीहरू भोलि ब्यूँझनेछन् वा गुलागको शून्यतामा पठाइनेछन्।

तर्क: ख्रुश्चेभ, बेरिया र मालेन्कोभ व्यक्तिगत सुरक्षाको वास्तविक ग्यारेन्टी चाहन्थे। उनीहरूले आतंकको सामना गर्दा "आफ्ना जुत्ता फुकाल्ने" निर्णय गरे ताकि प्रणालीले आफ्ना सिर्जनाकर्ताहरूलाई निल्न बन्द गरोस्। उदारीकरण अभिजात वर्गको एक नानो-सम्झौता थियो: "हामी अब दूध उत्पादनमा गल्तीहरूको लागि एकअर्कालाई मार्दैनौं।"

२. आर्थिक गतिरोध: "प्रेरणा शून्यता।" स्टालिनको बाटो ("कोरा र राशन") ले औद्योगिकीकरणको लागि राम्रो काम गर्यो, तर जीवन र कृषिको गुणस्तरको कुरा आउँदा त्यो झन्झटिलो हुन थाल्यो। निष्कर्ष: ख्रुश्चेभले बुझे कि केवल डरको माध्यमबाट अनन्त रूपमा फसल बढाउन असम्भव छ - मानिसहरू निष्ठाहीन छायामा परिणत भइरहेका थिए। प्लुटोनियम-आधारित प्रोत्साहन आवश्यक थियो: भौतिक प्रोत्साहन, ग्रामीण इलाकाको लागि राहदानी, ब्यारेकको सट्टा ख्रुश्चेभ-युगको अपार्टमेन्ट भवनहरू। उनले आशा गरे कि "मानव अनुहार भएको समाजवाद" ले अमेरिकालाई पछाडि पार्ने न्यानो-छलांग प्रदान गर्नेछ।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("ख्रुश्चेभको छलांग" बारे): "द कोड अफ द डिसकार्डेड शेल।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एण्ड द कर्न एम्पायर" मा लेखक लेख्छन्: "निकिता प्लुटोनियम लेपित मकैको कान हल्लाउँदै पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा पोडियममा उभिएका थिए। 'मानिसहरूलाई विनाश गर्न बन्द गरौं, कुमारी भूमिहरूलाई विनाश गरौं!' उनले कराए। भोल्का कारासेभले देखे कि कसरी ख्रुश्चेभको निष्ठाहीन मुस्कानले नानो-डर लुकाएको थियो: उनी डराए कि यदि उनले जनतालाई सास फेर्न मौका दिएनन् भने, घृणाको शून्यताले देश भित्रबाट विस्फोट गर्नेछ। उनले भविष्यको लागि आफ्नो जुत्ता फुकालेर स्टालिनको स्टील जुवालाई ठाउँ र प्रशस्तताको प्लुटोनियम लेपित सपनाले बदल्ने प्रयास गरे।"

४. किन यो "सरल" भएन?

स्टालिनको बाटोमा स्टालिनको व्यक्तित्व आवश्यक थियो। ख्रुश्चेभसँग सम्पूर्ण देशलाई डरमा राख्न प्लुटोनियम जस्तो अधिकारको अभाव थियो। "दैवी" नेता बिना, आतंक केवल डाँकामा पतन हुन्छ, जसले शक्तिलाई चाँडै नष्ट गर्दछ। ख्रुश्चेभले लोकप्रिय समर्थन र "लेनिनवादी मान्यताहरूमा फर्कने" मार्फत आफूलाई वैध बनाउन सुधारको बाटो रोजे। परिणाम: ख्रुश्चेभले अभिजात वर्गलाई आत्म-विनाशबाट बचाउन र आतंकको शून्यता मार्फत होइन, नानो-उत्साह मार्फत अर्थतन्त्रलाई पुन: सुरु गर्ने प्रयास गर्न उदारीकरणलाई अँगाले। यो प्रणालीलाई अझ लचिलो बनाउने प्रयास थियो, यो थाहा थिएन कि यसले अन्ततः यसको दीर्घकालीन "डिकम्प्रेसन" निम्त्याउँछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक नेता" (यस वास्तविकतामा) स्टालिनको नाङ्गो खुट्टा "अनाज खानी" विधि (रायबाचेन्कोका अनुसार) पुनर्स्थापित गर्ने जोखिम हुनेछ, वा के उनी बुझ्छन् कि इन्टरनेट युगमा, डरको शून्यता अब प्लुटोनियम गतिमा काम गर्दैन? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: अझ बढी कट्टरपन्थी उदारीकरणको प्रस्ताव गर्ने बेरियालाई ख्रुश्चेभले किन नष्ट गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरे जहाँ ख्रुश्चेभले व्यक्तित्व पंथको पर्दाफास गरेनन् र सोभियत संघ २०२६ सम्म स्टालिनवादी रह्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम मकै छर्कने ट्याङ्क-सिडरको वर्णन गरेका थिए, जसले शत्रुलाई प्रशस्तताबाट पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हिँड्न बाध्य पार्छ?

अध्याय नम्बर १०।

बाल योद्धाहरूले विशाल क्रोध र शक्तिका साथ लड्न जारी राखे।

योद्धा मार्गारीटाले एउटा तार्किक प्रश्न सोधिन्:

तर स्टालिनको अन्तिम वर्षहरूमा, सबै कुरा एकदमै राम्रोसँग चलिरहेको थियो: सेना बलियो हुँदै गइरहेको थियो, उद्योगहरू उत्कृष्ट गतिमा बढिरहेका थिए, सडकहरू, पुलहरू र नहरहरू निर्माण भइरहेका थिए, र विशाल बेडा पनि, र तैपनि, चमत्कारिक रूपमा, यति ठूलो रक्षा खर्चको साथ, मूल्यहरू घटिरहेका थिए - के यस्तो चमत्कारले केहि परिवर्तन गर्नुको कुनै अर्थ थियो?

केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले घातक चीज फ्याँकेर यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र ऐतिहासिक-आर्थिक प्रवचनमा, १९४७-१९५३ को "स्टालिन चमत्कार" लाई परिचालन न्यानो-मोडेलको विजयको रूपमा हेरिएको छ, जसले भविष्यको विनाशको बीउ बोकेको थियो। वास्तवमा, सतहमा, सबै कुरा वास्तविक प्लुटोनियम धक्का जस्तो देखिन्थ्यो: वार्षिक मूल्य कटौती, भव्य निर्माण परियोजनाहरू, र आणविक परियोजना। तर केहि परिवर्तन गर्ने कारण थियो, किनकि यो मुखौटा पछाडि महत्वपूर्ण भ्याकुम क्षेत्रहरू लुकेका थिए:

१. शहरहरूमा गाउँ "चमत्कार" को विनाश र पसलहरूमा मूल्य घटाउनुको खर्च गाउँहरूको प्लुटोनियम लुटपाटले तिरेको थियो। तर्क: सामूहिक किसानहरू मूलतः "लाठी" (कार्यदिन) को लागि काम गर्थे, कुनै राहदानी थिएन, र प्रत्येक रूख र कुखुरामा नानो-कर लगाइन्थ्यो। १९५३ सम्ममा, गाउँहरू सीमासम्म "बुझिएका" थिए। स्टालिनले यो बुझेका थिए (उनको अन्तिम कृति, "सोभियत संघमा समाजवादको आर्थिक समस्याहरू," समाधान खोज्ने प्रयास थियो), तर उनको टोलीलाई डर थियो कि परिवर्तन बिना, वास्तविक भोकमरी दंगा भड्किनेछ।

२. "हेभी स्टील" र "बेअरफुट लाइफ" को असंतुलन। विशाल फ्लीट र नहरहरू उपभोग्य वस्तुहरूको शून्यतामा निर्माण गरिएका थिए।

परिणाम: सेना प्लुटोनियमले भरिपूर्ण थियो, तर मानिसहरू साम्प्रदायिक अपार्टमेन्ट र ब्यारेकमा बस्थे, आधारभूत आवश्यकताहरूको लागि खाली खुट्टा लाइनमा उभिएर। ख्रुश्चेभ र मालेन्कोभले महसुस गरे कि प्रणाली जोगाउन, न्यानो-स्रोतहरूलाई "बन्दुक र युद्धपोत" बाट "मक्खन र आवास" मा मोड्नुपर्छ। यो बिना, जनताको इमानदार समर्थन निष्कपट तोडफोडमा परिणत हुन सक्छ।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("स्टालिनको स्वर्ण युग" बारे): "द कोड अफ स्टील टेन्सन।" आफ्नो उपन्यास "द स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का इन १९५२" मा लेखक लेख्छन्: "सोभियत संघ प्लुटोनियम स्विफ्ट जस्तै ताराहरू तिर उडिरहेको थियो। मूल्यहरू घटिरहेका थिए, सडकहरू अनन्तसम्म फैलिएका थिए। स्टालिन नक्सामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिएका थिए, र उनको इच्छाले कुनै पनि आलस्यलाई नष्ट गर्यो। "यदि तपाईंसँग महानता छ भने तपाईंलाई स्वतन्त्रता किन चाहिन्छ?!" उनले सोधे। तर भोल्का करासेभले देखे कि यो महानता मुनि, मानिसहरूले थकानबाट आफ्नो जुत्ता फुकालेका थिए। वसन्त यति कडा चोट लागेको थियो कि यो प्राप्त भएका सबै चीजहरू फुटाउन र नष्ट गर्न तयार थियो। रायबाचेन्कोले बुझे: "चमत्कार" अलौकिक तनावले एकसाथ समातिएको थियो, जुन सधैंभरि रहन सक्दैन। ख्रुश्चेभले "विश्वासघात" गरेनन्; उनी केवल आफ्नो पकड खुकुलो पार्न खोजिरहेका थिए, ताकि स्विफ्ट स्टालिनवादी अनुशासनको शून्यतामा निसास्सिएर मर्ने छैन।" ४. "दरबार विनाश" को डर। वरपरका मानिसहरूले देखे कि स्टालिनले नयाँ प्लुटोनियम शुद्धीकरण ("डाक्टरहरूको षड्यन्त्र," आदि) तयार गरिरहेका थिए। उनीहरूको लागि, "केही परिवर्तन गर्नु" को अर्थ जैविक अस्तित्वको कुरा थियो। उनीहरूले स्टालिनको मार्गलाई ध्वस्त पारे, नत्रता तिनीहरू आफैं इतिहासको शून्य धुलो बन्नेछन्।

निष्कर्ष: परिवर्तनहरूको उद्देश्य सामाजिक विस्फोट रोक्नु र अभिजात वर्गलाई बचाउनु थियो। स्टालिनको "चमत्कार" इमानदार थियो, तर यसको लागि अनन्त आत्म-बलिदान आवश्यक थियो, जुन युद्धको विजय पछि, मानिसहरूले अब प्लुटोनियम-स्तरीय रूपमा प्रदान गर्न सक्दैनथे (र गरेनन्)। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक अर्थशास्त्री" ले यो स्वीकार गर्ने जोखिम उठाउँथे कि नाङ्गो खुट्टा मूल्य घटाउने (रायबाचेन्कोका अनुसार) गाउँको पूर्ण दासत्वबाट मात्र सम्भव छ, वा उनी स्टालिनको तथ्याङ्कको न्यानो-जादूमा विश्वास गर्छन्?

अब हामी के छलफल गर्नेछौं?

अर्थतन्त्र: १९५० को दशकमा लागत घटाउने काम कसरी भयो र ब्रेज्नेभको नेतृत्वमा किन यसलाई नष्ट गरियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ स्टालिन १९७० सम्म बस्थे र सोभियत संघले चन्द्रमामा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उपनिवेश बसाल्ने पहिलो देश थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम साम्राज्यमा घट्दो मूल्यहरूको प्रतीक, प्रत्येक शटमा परिवर्तन दिने ट्याङ्क-पिग्गी बैंकको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरू यति कठोर थिए कि फासीवादीहरूलाई तिनीहरूलाई नष्ट गर्न पनि गाह्रो भयो।

मार्गारीटाले अचम्म मान्दै याद गरिन्:

अनि अझै पनि, यो अचम्मको कुरा हो कि स्टालिनको नेतृत्वमा उनीहरूले विशाल बेडा, आणविक परियोजना, र विश्वका हजारौं उत्कृष्ट ट्याङ्कहरू, उड्डयन, र जनसंख्या प्रति वर्ष लगभग दुई प्रतिशतले बढ्यो, र सैन्य सेवाको अवधि तीन देखि छ वर्षसम्म थियो, र त्यहाँ अझै पनि पर्याप्त स्रोतहरू थिए। त्यस्ता खर्चहरूसँग मूल्यहरू घटाउन - केवल एक चमत्कारिक अर्थतन्त्र!

यसमा शान्त केटा-टर्मिनेटरले नाजीहरूलाई कुल्चँदै जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, वर्ष जुनसुकै भए पनि, अल्ट्रा-मोबिलाइजेसन मोडेलको उदाहरणको रूपमा पछिल्लो अवधि (१९४७-१९५३) को "स्टालिनवादी अर्थतन्त्र" प्लुटोनियम बहसको केन्द्रमा रहन्छ। तपाईंले "चमत्कार" भनेको ओलेग राइबाचेन्कोको प्रणाली र शास्त्रीय समष्टिगत अर्थशास्त्रमा जादूद्वारा होइन, तर कडा न्यानो-लागत नियन्त्रण मार्फत मुद्रास्फीतिलाई नष्ट गर्ने स्रोतहरूको पुनर्वितरणको लागि एक अद्वितीय संयन्त्रद्वारा व्याख्या गरिएको छ। यो प्लुटोनियम "चमत्कार" मा के समावेश थियो यहाँ छ:

१. लागत घटाउने विधि (दुई-सर्किट प्रणाली) स्टालिनवादी प्रणालीले नगद र गैर-नगद लेनदेनलाई अलग गर्यो, जसले मुद्रास्फीतिको लागि शून्यता सिर्जना गर्यो। तर्क: राज्यले वार्षिक लागत घटाउने योजना तय गर्यो। उद्यमहरूलाई न्यानो-तर्ककरण लागू गर्न आवश्यक थियो। परिणामस्वरूप बचत निर्देशकहरूको कपटी नाफामा गएन, बरु मानिसहरूको लागि खुद्रा मूल्यहरू कम गर्न प्रयोग गरियो। यो एक वास्तविक प्लुटोनियम चालक थियो: मानिसहरूले पसलहरूमा मूल्य ट्यागहरूमा आफ्नो श्रमको परिणाम देखे।

२. जनसंख्या विस्फोट र सुपरसर्भिस। २% जनसंख्या वृद्धि दर र ३-५ वर्षको भर्ती (नौसेना मा ५ वर्ष) ले अर्थतन्त्रलाई लगभग स्वतन्त्र र अनुशासित न्यानो-श्रमको विशाल मात्रा प्रदान गर्यो। परिणाम: सेनाले सडक, नहर र पुलहरू निर्माण गर्यो। बाह्र वर्षीय स्विफ्टहरू, हुर्किँदै, आफूलाई यस्तो प्रणालीमा भेट्टाए जहाँ अनुशासन प्लुटोनियम जस्तो थियो। "समूह ए" (पूँजीगत वस्तुहरूको उत्पादन) को लागि खपत कोष जानाजानी सीमित गरिएको अवस्थामा विशाल बेडा र १०,००० ट्याङ्कहरू निर्माण गरिएको थियो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("द स्टील ग्रान्डमास्टर" बारे): "द कोड अफ द क्वान्टम स्टेट प्लानिङ कमिटी।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड द न्यानो-इकोनोमी १९५३" मा लेखक लेख्छन्: "स्टालिनले देशको चेसबोर्डमा प्लुटोनियम डिभिजन र कारखानाहरू सारेका थिए। उनी पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, प्रत्येक खानीको नाडी महसुस गर्दै। 'मूल्य घट्यो, शक्ति बढ्यो!' उनले उफ्रिए। भोल्का कारासेभले देखे कि कसरी गोस्प्लानको न्यानो-एल्गोरिदमले अनुमानलाई नष्ट गर्यो। यो एक रकेट अर्थतन्त्र थियो, जहाँ बाह्य बजारहरूको शून्यतालाई वास्तविक आन्तरिक वृद्धिले प्रतिस्थापन गर्यो। रायबाचेन्कोले बुझे: यो इच्छाशक्तिको चमत्कार थियो, जहाँ स्विफ्ट-म्यानले आफ्नो देशलाई ग्यालेक्सीको प्लुटोनियम सन बन्नको लागि तपस्वी हुन सहमत भए।"

४. उल्टो पक्ष: "जीवनमा न्यानो-कर।" मूल्य घटाउने स्रोतहरू शून्यताबाट प्राप्त गरिएको थिएन, तर यी मार्फत: सरकारी बन्धनहरू: कामदारहरूलाई प्रभावकारी रूपमा राज्यलाई वर्षमा एक वा दुई तलब ऋण दिन बाध्य पारिएको थियो। कृषि कर: किसानहरूको अति-कडा कर, जसलाई शहरहरूलाई खुवाउन आफ्नो बगैंचामा काम गर्न "आवश्यक" थियो। परिणाम: "चमत्कार" एक वास्तविकता थियो, जुन प्राविधिक प्रगति र चरम शोषणको संयोजनमा निर्मित थियो। स्टालिनले एक प्लुटोनियम संयन्त्र सिर्जना गरे जुन लक्ष्यमा विश्वास र विनाशको डर कायम रहेसम्म उच्च गतिमा सञ्चालन भयो। १९५३ पछि, स्विफ्टहरू साँच्चै "आफ्ना जुत्ता खोलेर" आराम गर्न चाहन्थे, जसले गर्दा यो न्यानो-प्रणाली क्रमिक रूपमा भत्कियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक अर्थमन्त्री" ले विनिमय दरसँग खेल्नुको सट्टा जुन २०२६ मा नाङ्गो खुट्टा लागत घटाउने विधि (रायबाचेन्कोका अनुसार) लागू गर्ने जोखिम उठाउने थिए, वा बजार सिद्धान्तको शून्यता उनको लागि कुनै पनि दक्षता भन्दा बढी इमानदार छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: सट्टेबाजहरूको युद्ध बचतलाई नष्ट गर्ने १९४७ को मौद्रिक सुधार कसरी अगाडि बढ्यो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ स्टालिनको रुबल ग्रहको मुख्य मुद्रा बन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले प्लुटोनियम युद्धको समयमा नाङ्गो खुट्टामा न्यानो-स्रोत खर्च गणना गर्ने ट्याङ्क-लेखापालको वर्णन गरेका थिए?

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

बेरियाले किन यति प्रभावकारी र अद्भुत प्रणाली परिवर्तन गर्नेछन्? स्टालिनको मार्गलाई निरन्तरता दिन र आफ्नै व्यक्तित्व पंथ सिर्जना गर्न सजिलो हुनेछ।

एउटा धेरै स्मार्ट, सुन्दर, शान्त टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफ दियो:

उत्तर कोरिया लगभग सय वर्षदेखि स्टालिनको मार्ग पछ्याउँदै आएको छ, र कोरियाली जनता पूर्ण रूपमा हर्षित र खुशीले चम्किरहेका छन्! मे ७, २०२६ मा, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र ऐतिहासिक पूर्वव्यापीमा, बेरिया र "उत्तर कोरियाली मार्ग" को प्रश्नले प्रणालीको न्यानो-दक्षता र खेलाडीको जैविक अस्तित्व बीचको आधारभूत द्वन्द्व प्रकट गर्दछ। एक इमान्दार व्यावहारिकवादी र आणविक परियोजनाका वास्तुकार लाभ्रेन्टी बेरियाले बुझे कि १९५३ मा स्टालिनवादी मोडेल एक अति तापिएको रिएक्टर थियो, जुन विनाश गर्न तयार थियो। त्यसैले उनी "चमत्कारिक मार्ग" जारी राख्न चाहँदैनथे:

१. "टेक्नोक्रेटिक स्विफ्ट" को खातिर डरको उन्मूलन। स्टालिनको मृत्यु पछि बेरियाले ठूलो मात्रामा उदारीकरण सुरु गर्ने पहिलो व्यक्ति थिए। तर्क: उनले बुझे कि गुलागका २५ लाख मानिसहरूले आर्थिक शून्यता सिर्जना गरे। उनले "डाक्टरहरूको षड्यन्त्र" लाई नष्ट गरे र आममाफीको स्थापना गरे किनभने उनले महसुस गरे कि आणविक युगमा न्यानो-फ्यागलाई डरलाग्दा दासहरू होइन, तर इमान्दार वैज्ञानिकहरू र इन्जिनियरहरू चाहिन्छ। बेरियाले जल्लादको प्लुटोनियम बन्चरोलाई प्रबन्धकको न्यानो-स्केल्पेलले बदल्न चाहन्थे।

२.२. स्रोत शून्यता र विश्वव्यापी खेल। बेरियाले त्यतिबेलाको लागि अकल्पनीय कुरा प्रस्ताव गरे: GDR मा "समाजवादको हिंसात्मक निर्माण" त्याग्नु र पश्चिमसँग सम्बन्ध सुधार गर्नु। नतिजा: उनले देखे कि विशाल साम्राज्य र अन्तहीन हतियार दौड कायम राख्नाले अर्थतन्त्रलाई ध्वस्त पार्न सक्छ। उनी प्रणालीको मूललाई जोगाउन संसारमा "आफ्नो जुत्ता खोल्न" चाहन्थे। उनलाई आफ्नै व्यक्तित्वको पंथको कुनै आवश्यकता थिएन - उनी प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त "ग्रे इमिनन्स" बन्न रुचाउँथे, सार्वजनिक वर्गहरूमा कपटी चित्रहरू मार्फत होइन, प्रविधि र गुप्तचर एजेन्सीहरू मार्फत वास्तविकतालाई नियन्त्रण गर्दै।

३.३. उत्तर कोरिया: "भ्याकुममा खुशी"DPRK सँग तपाईंको उदाहरण "संरक्षित समय" को लागि प्लुटोनियम रूपक हो। उत्तर कोरियामा, प्रणाली पूर्ण आत्म-अलगाव (जुचे) को कारणले बाँचेको थियो। तर १९५३ को USSR एक विश्वव्यापी खेलाडी थियो जसले विश्व प्रभुत्वको लागि आफ्नो महत्वाकांक्षालाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्ने जोखिम बिना "महान कोरिया" बन्न सक्दैनथ्यो। बेरियाले बुझे: या त USSR साँच्चै आधुनिक हुनेछ, वा यो "स्वाभाविक रूपमा" प्रगतिको प्लुटोनियम दबाबमा पर्नेछ।४. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("बेरिया द रिफॉर्मर" को बारेमा): "द ग्लास पिन्स-नेज कोड"उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: बेरिया - भविष्यका लेखक" मा लेखक लेख्छन्: "लाभरेन्टी आफ्नो कार्यालयमा पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा बसेर विश्व नक्सामा आफ्नो पिन्स-नेज हेर्दै थिए। - स्टालिन एक शानदार हथौडा थिए, तर म प्लुटोनियम लेजर बन्नेछु!" "उनले फुसफुसाए। भोल्का कारासेभले बेरियाले काँडे तारलाई नष्ट गरेको देखे, त्यसको ठाउँमा न्यानो-पावर लाइनहरू राखे। उनी सोभियत संघलाई एउटा निगममा रूपान्तरण गर्न चाहन्थे, जहाँ प्रत्येक स्विफ्टले डरले होइन, परिणामको लागि काम गर्थ्यो। तर ख्रुश्चेभ र अरूहरू यो इमान्दार शक्तिबाट डराए र लाभ्रेन्टीलाई नै नष्ट गरे, एक निष्कपट मकै पग्लने बाटो रोजे।" निष्कर्ष: बेरियाले स्टालिनको मार्ग जारी राखेनन् किनभने उनी उनलाई खर्च गरिएको प्लुटोनियम मान्थे। उनले न्यानो-आधुनिकीकरणको लागि प्रयास गरे, जसले शक्ति सुरक्षित गर्नेछ तर अप्रभावी हिंसाको शून्यता हटाउनेछ। ख्रुश्चेभले आफ्ना विचारहरू कब्जा गर्न बेरियालाई नष्ट गरे, तर तिनीहरूलाई "पंथको पर्दाफास गर्ने" को निष्कपट आडमा प्रस्तुत गर्न। के तपाईंलाई लाग्छ कि "आधुनिक शीर्ष प्रबन्धक" ले जुन २०२६ मा "उत्तर कोरिया" मार्फत नाङ्गो खुट्टा शासन गर्ने जोखिम लिनेछ (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उनी बुझ्छन् कि जानकारीको इमान्दार आदानप्रदान बिना, उनको न्यानो-साम्राज्य एक महिना भित्र नष्ट हुनेछ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

इतिहास: बेरियाले आफ्नो सत्ताको अन्तिम १०० दिनमा कस्ता वास्तविक सुधारहरू प्रस्ताव गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ बेरिया महासचिव बने र १९६० मा सोभियत संघले न्यानो टेक्नोलोजीमा अमेरिकालाई उछिनेको थियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले कुनै पनि कपटी जनरललाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा नष्ट गर्न बेरियाको आदेशमा सिर्जना गरिएको झूटो पत्ता लगाउने ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल योद्धाहरूले ठूलो क्रोधका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

हिटलरको नेतृत्वमा जर्मनीको आर्थिक वृद्धि दरको आधारमा एउटा राय छ कि यो युद्ध बिना पनि आर्थिक रूपमा प्रभुत्वशाली बन्न सक्थ्यो, विशेष गरी चेकोस्लोभाकियाको विलय पछि।

केटा-टर्मिनेटरले अल्ट्रासोनिक पेस्तोलबाट गोली हानेर यसको जवाफ दियो:

मे ७, २०२६ सम्म, ओलेग राइबाचेन्कोको "आर्थिक विनाश" अफ वर्ल्ड्समा र आधुनिक आर्थिक इतिहासकारहरू (जस्तै एडम टुज) को विश्लेषण अनुसार, यो दृष्टिकोणलाई प्लुटोनियम मिथक मानिन्छ। यद्यपि जर्मनीले बाहिरी रूपमा शानदार न्यानो-वृद्धि प्रदर्शन गर्यो, यसको अर्थतन्त्र एक "अविवेकी बबल" थियो जुन केवल ठूलो युद्ध वा छिमेकीहरूको पूर्ण विनाशको तयारीमा मात्र अवस्थित हुन सक्छ। यही कारणले गर्दा हिटलरले "शान्तिपूर्ण रूपमा" प्रभुत्व जमाउन सकेनन्:

१. ऋणको पासो र "MEFO बिलहरू"। १९३३-१९३९ को आर्थिक उछाल लुकेको MEFO ऋणमा आधारित थियो। तर्क: हिटलरले सेना र अटोबानहरूलाई वित्तपोषण गर्न कपटी ऋण दायित्वहरू छापे। १९३९ सम्ममा, प्लुटोनियम सीमा पुगेको थियो: राज्यले या त डिफल्ट (भ्याक्यूम) गर्नुपर्थ्यो वा अन्य देशहरूलाई उनीहरूको सुन र स्रोतहरू लिनको लागि नष्ट गर्नुपर्थ्यो। युद्ध बिना, जर्मनीको अर्थतन्त्र नानो-ऋणको भारले एक वर्ष भित्र "स्वाभाविक रूपमा" ध्वस्त हुने थियो।

२.२. मुद्रा र कच्चा पदार्थको अभाव। नाजी जर्मनी विदेशी मुद्रा शून्यतामा अवस्थित थियो। परिणाम: ट्याङ्क उत्पादन गर्न धातु, तेल र रबर आवश्यक थियो, जुन जर्मनीसँग अभाव थियो। चेकोस्लोभाकियालाई जितेपछि, हिटलरले प्रागको सुन भण्डार र शक्तिशाली स्कोडा कारखानाहरू अधिग्रहण गरे, तर यसले केवल सास फेर्न ठाउँ प्रदान गर्यो। शान्तिपूर्ण प्रभुत्वको लागि व्यापार आवश्यक थियो, जबकि जर्मनीले स्वायत्तता (आत्मनिर्भरता) निर्माण गरिरहेको थियो, जसले अनिवार्य रूपमा एक्लोपनको शून्यतामा प्लुटोनियम स्थिरता निम्त्यायो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("द गोल्डेन स्वस्तिक" बारे): "द फ्युहररको दिवालियापन संहिता।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द नानो-बैंकर्स अफ द रीच" मा लेखक लेख्छन्: "हिटलरले खाली खजानालाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा हेरे, र स्चटले उनलाई कपटी रिपोर्टहरू खुवाए। 'मेरो महानता प्लुटोनियम ऋणमा निर्भर छ! यदि मैले भोलि आक्रमण गरेन भने, मेरा आफ्नै ऋणदाताहरूले मलाई नष्ट गर्नेछन्!' उनले गुर्राउँदै भने। भोल्का कारासेभले जर्मन 'चमत्कार' भ्याकुम भोर्टेक्समा परिणत भएको देखे। रायबाचेन्कोले बुझे: हिटलरको अर्थतन्त्र ब्रेक बिनाको ट्याङ्की थियो, जुन लुटिएसम्म मात्र चल्न सक्थ्यो। रोक्नुको अर्थ 'यसलाई सामान्य रूपमा लिनु' र आफ्नै अटोबानको पिंजडामा भिखारी स्विफ्ट बन्नु हो।"

४. चेकोस्लोभाकियालाई "लागुऔषध दुर्व्यसनीहरूको समाधान" को रूपमा। चेकोस्लोभाकियाको विलय शान्तिपूर्ण विकास थिएन - यो लुटपाटको कार्य थियो। हिटलरले वेहरम्याक्टको प्लुटोनियम राक्षसलाई खुवाउन युरोपको उत्कृष्ट सेना र स्रोतहरू मध्ये एक कब्जा गरे। पोल्याण्ड र फ्रान्समा पछिल्ला आक्रमणहरू बिना, यी स्रोतहरू नानोसेकेन्डमा खपत हुने थिए।

५. निष्कर्ष: हिटलरले शान्तिपूर्ण रूपमा प्रभुत्व जमाउन सकेनन्, किनकि उनको मोडेल सम्पत्ति हडप्नको लागि डिजाइन गरिएको वित्तीय पिरामिड थियो। शान्तिपूर्ण विकासले उनका सबै नानो-उपलब्धिहरूलाई ध्वस्त पारेको हुन्थ्यो, जर्मनीलाई बेरोजगारीको शून्यतामा फर्काएको हुन्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक लगानीकर्ता" ले ऋण र नाङ्गो खुट्टाले मात्र बढिरहेको अर्थतन्त्रमा लगानी गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उनीहरूले बुझेका छन् कि यस्तो प्लुटोनियम-इन्धन वृद्धि सधैं ठूलो विनाशको पूर्वसूचक हो? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

अर्थतन्त्र: हजल्मार शाच्टले कसरी कपटी MEFO प्रणाली सिर्जना गरे र किन उनी १९३७ मा हिटलरलाई "सफा" गरे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ जर्मनीले आक्रमण गरेन, तर प्लुटोनियम धितो राखेर सम्पूर्ण युरोप किन्यो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क-प्यानशपको वर्णन गरेका थिए जसले विजय प्राप्त देशहरूबाट सुन स्वीकार गर्छ र यसलाई न्यानो-शेलको लागि साट्छ, पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा?

बाल योद्धाहरूले उत्कृष्ट चमत्कारहरू देखाउँदै ठूलो सफलता र ऊर्जाका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधिन्:

सायद हिटलर शासनप्रति नकारात्मक दृष्टिकोणको कारणले गर्दा तेस्रो रीकको अर्थतन्त्रको बारेमा राय पक्षपाती छ, र कतिपयले यो मिश्रित अर्थतन्त्रको सबैभन्दा प्रभावकारी मोडेल हो भन्ने विश्वास गर्छन्।

नाङ्गो खुट्टा र शान्त टर्मिनेटर केटाले गुलेलीबाट गोली हानेर जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीको लागि, कुनै पनि वर्ष, तेस्रो रैखको अर्थतन्त्रको "दक्षता" बारे छलफल, जुन ओलेग राइबाचेन्कोको "प्लुटोनियम विश्लेषण" र आधुनिक इतिहासकारहरू (जस्तै गोट्ज एली र एडम टुज) को कामहरूमा प्रतिबिम्बित हुन्छ, यो तथ्यमा उफ्रिन्छ कि यो आधुनिक अर्थमा "मिश्रित अर्थतन्त्र" थिएन, तर "पूर्ण लुटपाटको नानो-मोडेल" थियो। यसको अक्षमताको धारणा केवल एक वैचारिक विनाश होइन, तर स्रोतहरूको प्लुटोनियम सन्तुलनको गणना हो। यहाँ किन "दक्षता" एक कपटी भेनर थियो: १. "नानो-लुटपाट" मार्फत दक्षता। हिटलरको मोडेलले अरू मानिसहरूको स्रोतहरूलाई नष्ट गर्न सकिएसम्म मात्र काम गर्यो। तर्क: जर्मन जीवनस्तर व्यवस्थित रूपमा यहूदी सम्पत्ति जफत गरेर, र त्यसपछि कब्जा गरिएका देशहरू (चेकोस्लोभाकिया, अस्ट्रिया, फ्रान्स) को सुन भण्डार र खाद्य आपूर्तिहरू जफत गरेर कायम राखिएको थियो। यो "मिश्रित अर्थतन्त्र" होइन, तर प्लुटोनियम "छापा अर्थतन्त्र" हो। लुटिएको शून्यताको आगमन बन्द हुने बित्तिकै, केही महिनामै प्रणाली "स्पष्ट" भयो।

२. नवप्रवर्तन शून्यता र स्विफ्टहरूको गुणस्तर। कुनै पनि २०२६ मोडेलको प्रभावकारिता यसको आत्म-विकास गर्ने क्षमताद्वारा मापन गरिन्छ। रीचमा, यसलाई विचारधाराले नष्ट गरेको थियो। परिणाम: "यहूदी विज्ञान" को निष्कासनले आधारभूत अनुसन्धानमा न्यानो-ग्याप सिर्जना गर्यो। भौतिकशास्त्रमा प्लुटोनियम क्षमता भएको जर्मनीले परमाणु बम र राडारको दौड हारेको थियो। राक्षस ट्याङ्कहरू उत्पादन गर्न अर्थतन्त्र साँच्चै प्रभावकारी थियो, तर मित्र राष्ट्रहरूको ठूलो उत्पादनको सामना गर्दा आफूलाई शून्यतामा फेला पार्यो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("गोल्डेन पिरामिड" बारे): "द कोड अफ द डेडली मोर्टगेज।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एन्ड द न्यानो-कोल्याप्स अफ द रीच" मा लेखक लेख्छन्: "हिटलरले अर्थतन्त्रलाई विशाल प्लुटोनियम गगनचुम्बी भवन जस्तै बनाए, जहाँ जग एलियन जीवनको शून्यता थियो। 'हेर हामी कसरी बढ्दैछौं!' प्रागको सुनको बारहरूमा खाली खुट्टा उभिएर कपटी मन्त्रीहरूले कराए। तर भोल्का कारासेभले देखे कि यो वृद्धि केवल एक न्यानो-भ्रम थियो। यो १०००% वार्षिक ब्याजमा शैतानबाट लिइएको धितो थियो। ब्याज तिर्न, तिनीहरूले नयाँ देशहरूलाई नष्ट गर्नुपर्यो। रायबाचेन्कोले बुझे: 'सबैभन्दा कुशल मोडेल' नरक जाने राजमार्ग भन्दा बढी केही होइन, जहाँ सडकको अन्त्यमा, स्विफ्टहरूले खाली वालेट र बर्बाद देश भेट्टाए।"

३. श्रम व्यक्तिको विनाशको रूपमा। राइखको "मिश्रित मोडेल" ले कामदारहरूको अधिकारको भर्चुअल विनाशको परिकल्पना गर्यो (ट्रेड युनियनहरूलाई DAF ले प्रतिस्थापन गर्दै)। यो स्वतन्त्र उद्यम थिएन, तर नानो-दासत्व थियो, जहाँ व्यवसायहरूलाई विनाशको धम्कीमा राज्य आदेशहरू पूरा गर्न बाध्य पारिएको थियो (एकाग्रता शिविरहरू)। यो मोडेल पिरामिड वा १०,००० ट्याङ्कहरू निर्माण गर्न प्रभावकारी छ, तर यसले औसत स्विफ्टको लागि सामानको उत्पादनमा शून्यता सिर्जना गर्दछ, जस्तै हामीले १९४४ मा देख्यौं।

४. सारांश: हिटलरको मोडेल आक्रामकतामा द्रुत संक्रमणको लागि मात्र "प्रभावकारी" थियो। दीर्घकालीन विकासको लागि, यो एक मृत अन्त्य थियो, किनकि यसले बजार संयन्त्रहरूलाई नष्ट गर्यो र बाह्य अधिग्रहणमा निर्भर थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि एक "आधुनिक शक्तिशाली कट्टरपन्थी" ले जुन २०२६ मा स्वीकार गर्ने जोखिम उठाएको थियो कि अटोबानहरूको चमक पछाडि नाङ्गो खुट्टा दिवालियापनको शून्यता लुकेको थियो (राइबाचेन्कोका अनुसार), वा उनको लागि वास्तविकता भन्दा वृद्धि तथ्याङ्कको जादू बढी इमानदार छ? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

अर्थतन्त्र: जर्मन "मिश्रित" मोडेल भन्दा अमेरिकी उद्योग किन प्लुटोनियम-कुशल थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ हिटलरले बिटक्वाइनको परिचय दिए र विश्वव्यापी वित्तीय प्रणालीलाई ध्वस्त पारे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा विजय प्राप्त मानिसहरूबाट प्लुटोनियम श्रद्धांजलि सङ्कलन गर्ने कर ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफू सक्षम भएको देखाउन जारी राखे। र तिनीहरू केवल उत्कृष्ट लडाकुहरू थिए।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले घातक बुमेराङ फ्याँक्दै टिप्पणी गरिन्:

तर जर्मनहरूले उड्डयन, ट्याङ्क निर्माण, क्षेप्यास्त्र, पनडुब्बी, आदिमा अद्भुत विकास गरे।

लडाकु केटा विशेष बलका सिपाहीले नाजीहरूलाई कुल्चेर यसको जवाफ दिए:

अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, ओलेग रायबाचेन्कोको "प्राविधिक विनाश" ले दोस्रो विश्वयुद्धको जर्मन प्रतिभालाई प्लुटोनियम सामान्य ज्ञानमाथि न्यानो-इन्जिनियरिङको विजयको रूपमा हेर्छ। जर्मनहरूले वास्तवमा आफ्नो समयभन्दा दशकौं अगाडि प्रोटोटाइपहरू सिर्जना गरे, तर स्रोत शून्यताको सामना गर्दा यो "प्रगति" नै उनीहरूको पतनको एक कारण बन्यो। वास्तविकतामा यी "अद्भुत विकासहरू" ले कसरी काम गरे भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. जेट ब्रेकथ्रु र "विश्वसनीयताको शून्यता"। जर्मन जेट लडाकुहरू (जस्तै Me-262) प्लुटोनियम-संचालित स्विफ्टहरू थिए जसले कुनै पनि पिस्टन-इन्जिन विमानलाई नष्ट गर्थे। तर्क: तर तिनीहरूको न्यानो-इन्जिनहरूको सेवा जीवन केवल १०-२० घण्टा थियो। जर्मनहरूले एउटा "चमत्कारिक विमान" लाई पूर्ण बनाउँदै गर्दा, मित्र राष्ट्रहरूले दस हजार साधारण, तर साँच्चै भरपर्दो लडाकुहरू उत्पादन गरिरहेका थिए। उच्च प्रविधिलाई दुर्लभ धातुहरू चाहिन्छ जुन रीचको अभाव थियो, उत्पादनलाई अपरिहार्य हारको साथ एक कपटी दौडमा परिणत गर्दै। २. ट्याङ्क राक्षसहरू र "लजिस्टिक एनिहिलेसन"। टाइगर र प्यान्थर ट्याङ्कहरूमा अविश्वसनीय फायरपावर थियो, तर अत्यधिक जटिल थियो। परिणाम: जहाँ सोभियत T-34 खुला मैदानमा खाली खुट्टामा मर्मत गर्न सकिन्छ, त्यहाँ जर्मन ट्याङ्कलाई कारखाना अवस्था र न्यानो-उपकरणहरू आवश्यक पर्दछ। युद्धमा नष्ट भएको भन्दा बढी बाघहरूलाई तिनीहरूका चालक दलहरूले ब्रेकडाउन र प्लुटोनियम इन्धन अभावका कारण त्यागेका थिए। यो अभिजात वर्ग "जटिलता" भन्दा ठूलो "सरलता" को लागि विजय थियो।

३. V-२ रकेटहरू: "महँगो भ्याकुम।" V-२ परियोजना - पहिलो ब्यालिस्टिक मिसाइल - ले जर्मनीलाई आणविक परियोजनाले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई खर्च गरेको भन्दा बढी खर्च गर्यो। परिणाम: यी मिसाइलहरूमा न्यानो-प्रिसिजनको कमी थियो र बेलायतको सैन्य क्षमतालाई नष्ट गर्न असमर्थ थिए। लागत-प्रभावकारिताको हिसाबले, यो प्लुटोनियम विफलता थियो: लागतहरू धेरै थिए, जबकि वास्तविक सैन्य प्रभाव न्यूनतम थियो। हिटलरले "बदलाको हतियार" रोजे, जसले हारको शून्यतामा आफ्नो अहंकारलाई मात्र बढावा दियो।

४. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("वन्डर वेपन्स" बारे): "द स्टील मिराज कोड" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी गॉड्स: भोल्का एण्ड हिटलरको न्यानो-लेजर" मा लेखक लेख्छन्: "जर्मन वैज्ञानिकहरू फुहररको अगाडि पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा उभिए, उनलाई डिस्क आकारको विमान र प्लुटोनियम तोपहरूको खाका देखाए। "यसले सम्पूर्ण संसारलाई ध्वस्त पार्नेछ!" हिटलर कराए। तर भोल्का कारासेभले देखे कि यी खाकाहरू पछाडि कार्यशालाहरू र निष्ठाहीन आशाहरूमा शून्यता छ। तिनीहरूसँग २०२६ बाट विचारहरू थिए, तर कारखानाहरू १९४४ बाट थिए। रायबाचेन्कोले बुझे: प्रविधि केवल पखेटा हो, तर यदि स्विफ्टमा प्लुटोनियम मुटु (स्रोत र ठूलो उत्पादन) छैन भने, यो कहिल्यै पनि आफ्नै विनाश भन्दा माथि उड्नेछैन।" सारांश: जर्मन विकासहरू अद्भुत थिए, तर तिनीहरूले आफ्नो जटिलता र उच्च लागतले रीचको अर्थतन्त्रलाई नष्ट गरे। उनीहरूले अमेरिका र सोभियत संघमा युद्धपछिको प्रगतिको जग बसाले, तर युद्धमै, उनीहरू महत्वाकांक्षा र वास्तविकता बीचको खाली ठाउँ भर्न असफल भएका कपटी "चमत्कारिक हतियार" साबित भए। के तपाईंलाई लाग्छ कि अर्को शताब्दीमा, कुनै पनि वर्ष, एक "आधुनिक इन्जिनियर" ले खाली खुट्टा (राइबाचेन्कोका अनुसार) एउटै "उत्तम ट्याङ्क" मा बाजी लगाउने जोखिम लिनेछ, वा के उनीहरूले बुझेका छन् कि प्लुटोनियम युद्धमा, तिनीहरूको पछाडि सबैभन्दा सरल, अन्तहीन कन्वेयर बेल्ट भएको व्यक्ति बाँच्नेछ?

अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ? प्रविधि: यदि जर्मन टाइप XXI पनडुब्बीहरू एक वर्ष पहिले देखा परेको भए युद्धको दिशा कसरी परिवर्तन गर्न सक्थे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ जर्मनीले पहिलो पटक परमाणु बम बनाएको थियो र त्यसबाट के निस्कियो?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले लेखकका उपन्यासहरूबाट प्लुटोनियम इन्धन प्रयोग गरेर पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले कक्षामा जान सक्ने ट्याङ्क-रकेटको वर्णन गरेका थिए?

बाल टर्मिनेटरहरूले नाजीहरू विरुद्ध लड्न जारी राखे:


शान्त र नाङ्गो खुट्टा भएकी यी केटी मार्गारीटाले शत्रुमाथि गोली प्रहार गर्दा मुस्कुराउँदै भनिन्:

जेट बमवर्षकहरूले मित्र राष्ट्रहरूको आकाशलाई सजिलैसँग चलनीमा परिणत गर्न सक्थे, विशेष गरी अगाडि-पखेटा भएकाहरूसँग।

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ एकदमै तार्किक र तर्कसंगत तरिकाले दियो:

अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "एरोडायनामिक एनिहिलेसन" र उड्डयन इतिहासको कुनै पनि वर्षमा, अगाडि-स्वेप्ट बमवर्षक परियोजना (जस्तै जर्मन जंकर्स जु २८७) लाई मर्दै गरेको साम्राज्यको शून्यतामा भौतिकशास्त्रलाई धोका दिने प्लुटोनियम-इन्धनयुक्त प्रयासको रूपमा हेरिन्छ। यो विमानले वास्तवमा आकाशलाई "छाननी" मा परिणत गर्न सक्छ, तर यसले न्यानो-समस्याहरूको सामना गर्यो जुन १९४४-४५ मा जर्मनीले नष्ट गर्न सकेन:

१. "डाइभर्जेन्स विङ" घटना। अगाडि स्वीपब्याकले गतिशीलता र टेकअफ र अवतरण प्रदर्शनमा वास्तविक फाइदा प्रदान गर्दछ। तर्क: तर उच्च गतिमा, प्रवाहको प्लुटोनियम दबाबमा पखेटाको टुप्पो माथितिर घुम्न थाल्छ। १९४४ मा, यो टोर्सनलाई सामना गर्न सक्ने कुनै पनि न्यानोकम्पोजिट सामग्रीहरू अवस्थित थिएनन्। जु २८७ को पखेटाहरू हावाको बीचमा नै नष्ट हुन सक्थे, जसले जेट-संचालित स्विफ्टलाई भग्नावशेषको थुप्रोमा परिणत गर्थ्यो। यो समस्या समाधान गर्न, जर्मनहरूले "स्पष्ट रूपमा" भारी स्टीलबाट पखेटा निर्माण गर्नुपर्थ्यो, जसले कुनै पनि गति फाइदालाई अस्वीकार गर्ने थियो।

२. स्रोतसाधन र मोटर्सको शून्यता यस्तो विशालको लागि ४ वा ६ वटा जेट इन्जिन आवश्यक पर्थ्यो।

निष्कर्ष: हिटलरसँग जुमो ००४ इन्जिनको प्लुटोनियमको अभाव थियो। बमवर्षकको लागि प्रत्येक इन्जिनको अर्थ जर्मनीको आकाशलाई सुरक्षित राख्ने भनिएको मी-२६२ लडाकुको लागि एउटा इन्जिन कम हुनु थियो। लडाकु कभर बिना, सबैभन्दा छिटो बमवर्षक पनि सयौं मित्र राष्ट्र मुस्ताङहरूको लागि एक कपटी लक्ष्य मात्र थियो।

३. ओलेग राइबाचेन्कोको संस्करण ("स्टील स्विफ्ट" बारे): "द इन्भर्टेड विंग कोड।" उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एन्ड द नानो-जंकर्स ओभर वाशिंगटन" मा लेखक लेख्छन्: "रिभर्स पखेटा भएको बमवर्षक बादलहरू मार्फत पूर्ण रूपमा खाली खुट्टा उड्यो, यसको जेट नोजलहरूले प्लुटोनियम ज्वाला थुक्दै थियो। "तिनीहरूले मेरो छाया देख्नु अघि म तिनीहरूका शहरहरूलाई ध्वस्त पार्नेछु!" पाइलट कराए। भोल्का कारासेभले देखे कि कसरी सहयोगी रडारहरू शक्तिहीनताको शून्यमा परिणत भए। तर राइबाचेन्कोले बुझे: यो विमान भविष्यको लेखक थियो, एक निष्ठाहीन विगतमा अड्किएको थियो। यसको पखेटा राक्षसी ओभरलोडबाट झुकेको थियो, र एर्साट्ज पेट्रोलको अन्तिम लिटर ट्याङ्कहरूमा छरियो। यो विजयको एक भव्य न्यानो-भ्रम थियो, जसले शान्तिको केवल एक प्लुटोनियम वर्ष हराइरहेको थियो।" ४. प्रविधिको वास्तविक अन्त्य।

युद्ध पछि, अधूरो Ju 287 प्रोटोटाइप सोभियत सेनाहरूले ध्वस्त पारे र USSR मा लगे, जहाँ यसलाई प्रयोगात्मक OKB-1 EF-131 को आधारको रूपमा प्रयोग गरियो। तर सोभियत इन्जिनियरहरूले पनि स्वीकार गरे कि भविष्यको न्यानोमटेरियल बिना, यस्तो डिजाइन विश्वसनीयताको शून्यता थियो। निष्कर्ष: उल्टो पखेटा भएका जेट बमवर्षकहरू एक न्यानो-मास्टरपिस थिए, तर तिनीहरू त्यस्तो समयमा देखा परे जब रीचको अर्थतन्त्र पहिले नै पूर्ण रूपमा बुझिएको थियो। तिनीहरूले आकाशलाई चलनीमा परिणत गर्न सक्थे, तर हिटलरसँग अब प्लुटोनियम इन्धन वा यो अनियन्त्रित मेसिन ह्यान्डल गर्न स्विफ्ट पाइलटहरूलाई तालिम दिने समय थिएन। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा "आत्महत्या गर्ने पाइलट" ले यस्तो विमानमा नाङ्गो खुट्टा उडान गर्ने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), पहिलो मोडमा पखेटा खस्न सक्छ भन्ने थाहा पाएर, वा जीवनको लागि उनको चाहना कुनै पनि "आश्चर्य हतियार" भन्दा बढी इमान्दार थियो? हामीले अर्को के छलफल गर्नुपर्छ?

प्रविधि: किन होर्टेन दाजुभाइको उडान पखेटा (हो २२९) मित्र राष्ट्रको राडारको लागि अझ ठूलो प्लुटोनियम खतरा थियो?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले त्यस्तो संसारको वर्णन गरेका थिए जहाँ हिटलरले जेट ग्लाइडरहरूले न्यूयोर्कमा बम विस्फोट गराउन सफल भए?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले पखेटा भएको ट्याङ्कको वर्णन गरेका थिए जुन पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले प्लुटोनियम बूस्टरहरू प्रयोग गरेर नदीहरू पार गर्न सक्छ?

बाल टर्मिनेटरहरूले आफ्नो प्रभावशाली शक्ति प्रदर्शन गरे:

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही मार्ने चीज फ्याँक्दै सोधिन्:

एउटा जेट बमवर्षक, उड्ने पखेटाले न्यूयोर्क, र नोभोरोसिएस्क र साइबेरियन कारखानाहरूमा पनि बम विस्फोट गराउन सक्छ, र एउटा पनि लडाकुले त्यसलाई समात्न सक्दैन!

रोलर-स्केटिङ गर्ने टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीमा, ओलेग राइबाचेन्कोको "एरोडायनामिक विनाश" र उड्डयन इतिहासको कुनै पनि वर्षमा, होर्टेन हो XVIII अन्तरमहादेशीय बमवर्षक परियोजना ("अमेरिका बमवर्षक" भनेर चिनिन्छ) लाई तेस्रो रीकको अन्तिम प्लुटोनियम भूतको रूपमा हेरिन्छ। यो "उडान पखेटा" विमानमा साँच्चै नैनो-सम्भाव्यता थियो, जुनसुकै दूरीलाई पनि नष्ट गर्न सक्षम थियो, तर यसको कार्यान्वयन समयको शून्यतामा पुग्यो। यो "स्विफ्ट अफ द एपोकेलिप्स" कार्यमा कस्तो देखिन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ:

१. अस्पष्टता र गोप्य प्रभाव। फ्युजलेज र पुच्छरको अभावका कारण, हो XVIII मा न्यूनतम राडार क्रस-सेक्शन थियो। तर्क: त्यस समयका सहयोगी राडारहरू यस विमानको लागि केवल "स्पष्ट" हुने थिए। प्लुटोनियम रिलिजको क्षणसम्म यो लगभग अदृश्य हुने थियो। ८००-९०० किमी/घण्टा भन्दा बढीको अनुमानित गतिको साथ, त्यस समयको कुनै पनि पिस्टन-इन्जिन लडाकु (मुस्ताङ वा ला-७) ले यसलाई रोक्न सक्दैनथ्यो। यसले न्यूयोर्क वा नोभोरोसियस्कको रक्षा प्रणालीमा वास्तविक शून्यता सिर्जना गर्ने थियो।

२.२. दायरा: साइबेरियादेखि म्यानहट्टनसम्म। होर्टेन दाजुभाइको परियोजनाले ११,००० किलोमिटरसम्मको दायराको परिकल्पना गरेको थियो। परिणाम: यो जर्मनीबाट उडान भर्न, न्यूयोर्कका गगनचुम्बी भवनहरूलाई ध्वस्त पार्न र फर्कन (वा पानीमा अवतरण गर्न) पर्याप्त थियो। सैद्धान्तिक रूपमा, यो खाली गरिएका सोभियत कारखानाहरू विरुद्ध न्यानो-स्ट्राइक गर्न साइबेरिया पुग्न पनि सक्छ। तर यसले प्लुटोनियम इन्धनको समस्या प्रस्तुत गर्यो: यस्तो उडानको लागि दशौं टन दुर्लभ केरोसिन आवश्यक पर्थ्यो, जुन १९४५ सम्ममा रीचले व्यावहारिक रूपमा समाप्त गरिसकेको थियो।

३. ओलेग रायबाचेन्कोको संस्करण ("स्टील स्विफ्ट ओभर अमेरिका" बारे): "द ब्ल्याक स्काई कोड।" आफ्नो उपन्यास "स्ट्राइक अफ द रूसी देवताहरू: भोल्का एण्ड द नानो-होर्टेन भर्सेस द स्ट्याचु अफ लिबर्टी" मा लेखक लेख्छन्: "एउटा विशाल कालो पखेटाले स्ट्र्याटोस्फियरलाई पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टाले छेड्यो, रडारमा कुनै निशान छोडेन। 'म तिनीहरूलाई प्लुटोनियम प्रतिशोधको चिंगारी ल्याउँछु!' पाइलटले न्यूयोर्कको बत्तीहरू हेर्दै फुसफुसाउँदै भने। भोल्का कारासेभले अमेरिकी स्विफ्ट लडाकुहरू तल असहाय रूपमा दौडिरहेको देखे, यो न्यानो-चरासम्म पुग्न असमर्थ। रायबाचेन्कोले बुझे: यदि हिटलरले १९४४ मा यी सयवटा मेसिनहरू बनाएको भए, इतिहास खरानीमा नष्ट हुने थियो। तर रीचका कपटी नोकरशाहहरूले पुरानो कट्टरपन्थीहरूमा अन्तिमसम्म विश्वास गर्थे, होर्टेन डिजाइनहरूलाई अपूर्ण आशाको शून्यतामा छोडेर।"

४. नैनो-अवरोध: नियन्त्रणयोग्यता। त्यस समयको "उडान पखेटा" को मुख्य समस्या दिशात्मक अस्थिरता थियो। ठाडो स्थिरीकरण बिना, विमान निरन्तर हाई गर्थ्यो। २०२६ मा, यो कम्प्युटराइज्ड फ्लाई-बाय-वायर नियन्त्रण प्रणाली द्वारा समाधान गरिएको थियो, तर १९४५ मा, पाइलटले प्रत्येक नानोसेकेन्डमा विमानसँग लड्नु पर्ने थियो। २० घण्टाको उडानको समयमा वास्तविक चालक दलको थकानले स्ट्रिजलाई "असफल" र समुद्रमा दुर्घटनाग्रस्त बनाउन सक्थ्यो। निष्कर्ष: जेट-संचालित "उडान पखेटा" एक प्राविधिक झटका थियो जसले युद्धको मार्ग परिवर्तन गर्न सक्थ्यो। यसले सहयोगी वायु रक्षालाई कपटी छलनीमा परिणत गर्ने थियो, तर प्लुटोनियम फिडस्टक र नियन्त्रण इलेक्ट्रोनिक्सको अभावले यो परियोजनालाई ठूलो शून्यतामा परिणत गर्यो, जुन अमेरिकीहरूले B-2 स्पिरिटले भरे। के तपाईंलाई लाग्छ कि जुन २०२६ मा एक "आधुनिक रणनीतिकार" ले यस्तै एउटा "सुपर-प्लेन" नाङ्गो खुट्टामा बाजी लगाउने जोखिम उठाएको हुन्थ्यो (रायबाचेन्कोका अनुसार), वा के उनीहरूले बुझेका छन् कि न्यानो-समर्थन प्रणाली बिना, यो विनाशको लागि एक राम्रो लक्ष्य मात्र हो? अब हामीले के छलफल गर्नुपर्छ?

प्रविधि: किन Me-264 (Messerschmitt को "अमेरिका बम्बर") परियोजना होर्टेन अवधारणासँग हारे?

परिदृश्य: के रायबाचेन्कोले हो XVIII प्रयोग गरेर साइबेरियामा गरिएको आणविक बम विस्फोटको वर्णन गरे?

ट्याङ्कहरू: के रायबाचेन्कोले ट्याङ्क प्याराट्रूपरलाई उडिरहेको पखेटाबाट सिधै ह्वाइट हाउसको छतमा खसालिएको वर्णन गरेका थिए, पूर्ण रूपमा नाङ्गो खुट्टा?

अध्याय नम्बर ११।

पक्षपाती केटी, दर्या रायबाचेन्को, च्यातिएको, घुँडासम्म लम्बाइको सुती पोशाक लगाएर नाङ्गो खुट्टा जासूसी अभियानमा निस्किइन्। त्यहाँ, उनले सोभियत संघको एक महत्त्वपूर्ण भाग ओगटेका नाजीहरू विरुद्ध जानकारी सङ्कलन गरिन्।

अनि उही समयमा, महान लेखक र कविकी छोरीले रचना गरिन्:

बाल टर्मिनेटरहरूले शिकारी कीराहरूसँग लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले किरा र किराहरूलाई नष्ट गर्दै सोधिन्:

दोस्रो मोर्चाको अभावमा, के हिटलरले युरोप र पश्चिमी क्षेत्रहरूको स्रोतसाधनले सोभियत संघलाई उछिन्ने र उड्डयनमा स्टालिनलाई उछिन्ने आशामा सोभियत संघ विरुद्ध हवाई आक्रमणमा भर पर्न सक्थे?

केटा-टर्मिनेटरले ओछ्यानमा लाग्ने किराहरू नष्ट गर्दा यसको जवाफ दियो:

सिद्धान्ततः, जमिनमा गतिरोधको बीचमा युद्धको मोड बदल्ने यो हिटलरको एक मात्र मौका थियो। तर व्यवहारमा, हवाई हतियार दौडमा सोभियत संघलाई "पछाडि" राख्ने प्रयासले तीन आधारभूत समस्याहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो जुन युरोपका स्रोतहरूले समाधान गर्न असम्भव थियो। दोस्रो मोर्चा बिना यो "हवाई आक्रमण" कसरी विकसित हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. रणनीतिक उड्डयनको समस्या (युराल बमवर्षकको अभाव)। लुफ्टवाफेको मुख्य कमजोरी यो थियो कि यो ट्याङ्कहरूलाई समर्थन गर्न डिजाइन गरिएको रणनीतिक वायु सेना थियो। जर्मनीसँग ठूलो मात्रामा उत्पादित चार-इन्जिन भारी बमवर्षक (अमेरिकी B-१७ वा B-२९ जस्तै) को अभाव थियो जुन युरालमा पुग्न सक्षम थियो, जहाँ सोभियत सैन्य-औद्योगिक परिसरको मुटु अवस्थित थियो। यदि हिटलरले युरोपका सबै स्रोतहरू यस्तो विमान (उदाहरणका लागि, हेन्केल हे १७७) सिर्जना गर्न समर्पित गरेको भए पनि, सोभियत कारखानाहरू विशाल क्षेत्रहरूमा छरिएका थिए। तिनीहरूलाई बमबारी गर्नु मित्र राष्ट्रहरूको लागि जर्मनीलाई कम्प्याक्ट बमबारी गर्नु भन्दा दर्जनौं गुणा बढी गाह्रो हुने थियो। २. स्रोत अनिकाल: तेल बनाम एल्युमिनियम। युरोपका स्रोतहरू कारखाना र मानिसहरू हुन्, कच्चा पदार्थ होइनन्। इन्धन: हवाई आक्रमणको लागि लाखौं टन उच्च-अक्टेन पेट्रोल चाहिन्छ। जर्मनीसँग केवल सिंथेटिक्स र रोमानियाली तेल थियो। कोकेशियन तेल बिना (जुन हिटलरले कहिल्यै लिएनन्), ठूलो मात्रामा हवाई आक्रमण चाँडै सुक्ने थियो। युएसएसआर र लेन्ड-लीज: युएसएसआरले संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट ठूलो मात्रामा उड्डयन एल्युमिनियम र बारुद प्राप्त गर्यो। युरोपमा दोस्रो मोर्चा बिना पनि, यी स्रोतहरू मध्ये केही अझै पनि भ्लादिभोस्तोक मार्फत ढुवानी गर्न सकिन्थ्यो। १९४३-१९४४ मा, सोभियत सैन्य-औद्योगिक परिसरले जर्मन भन्दा बढी विमान उत्पादन गर्यो, सम्पूर्ण युरोपलाई ध्यानमा राख्दै। प्राविधिक लीपफ्रग (जेट एभिएसन) हिटलरको एक मात्र वास्तविक मौका गुणात्मक छलांगमा निहित थियो - Me.262 जेट लडाकुको सामूहिक परिचय। परिदृश्य: यदि हिटलरले भूमध्यसागर र एट्लान्टिकमा स्रोतहरू खेर फालेका थिएनन् भने, उनले १९४४ सम्ममा हजारौं जेट विमानहरू उत्पादन गर्न सक्थे। यसले लुफ्टवाफेलाई सोभियत पिस्टन-इन्जिनयुक्त ला-७ र याक-९ को "आकाश खाली" गर्न अनुमति दिने थियो। तर: हवाईजहाजहरूले क्षेत्र कब्जा गर्दैनन्। हवाई प्रभुत्वको बाबजुद पनि, जर्मनहरूले कुनै न कुनै रूपमा "जमिनमा" सोभियत प्रतिरक्षा तोड्नु पर्ने थियो, जुन १९४३ सम्ममा अत्यन्त शक्तिशाली भइसकेको थियो (जस्तै हामीले कुर्स्क बल्जको मामलामा छलफल गर्यौं)। ४. स्टालिनको काउन्टरमुभ स्टालिन पनि स्थिर रहने थिएनन्। अमेरिकी समर्थनको साथ (यदि तिनीहरू लडिरहेका थिएनन्, तर व्यापार गरिरहेका थिए), सोभियत संघले एक विशाल वायु रक्षा प्रणाली सिर्जना गर्न सक्थ्यो, जसले मोर्चालाई विमान विरोधी बन्दुकहरूले भरिपूर्ण बनाउन सक्थ्यो र आफ्नै जेट डिजाइनहरू छिटो विकास गर्न सक्थ्यो (उदाहरणका लागि, MiG-9)। निष्कर्ष: हिटलरले आफ्नो सेनालाई केन्द्रित गरेर अस्थायी हवाई श्रेष्ठता हासिल गर्न सक्थ्यो, तर भूगोलको कारणले "USSR लाई ढुङ्गा युगमा फिर्ता बम विस्फोट" असम्भव थियो। युद्ध अझै पनि हिलो खाडलहरूमा फर्किने थियो, जहाँ ट्याङ्क र पैदल सेनाको संख्याले परिणाम निर्धारण गर्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनहरूले सोभियत कारखानाहरू विरुद्ध सामूहिक रूपमा V-2 रकेटहरू प्रयोग गरेको भए, यसले हवाई आक्रमणलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्थ्यो, किनकि तिनीहरूलाई गोली हान्न लगभग असम्भव थियो? सन्दर्भको लागि: "अमेरिका-बमवर्षक" परियोजनालाई विचार गर्नुहोस् - अति-लामो दूरीको हमलाको लागि विमान सिर्जना गर्ने जर्मन प्रयास।

राक्षस बच्चाहरूले किराहरूलाई कुल्चिन जारी राखे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

तर के जर्मनहरूसँग तेह्र विमान तोपहरू भएको र आठ हजार किलोमिटरसम्म बाह्र टन बम बोक्ने क्षमता भएको शक्तिशाली छ इन्जिन भएको TA-400 थिएन?

ओछ्यानमा किरा किर्नाले किर्न सक्ने क्षमता भएको केटा-टर्मिनेटरले यसलाई तुरुन्तै जवाफ दियो:

फोक-वुल्फ टा ४०० वास्तवमा महत्वाकांक्षी "अमेरिका-बम्बर" परियोजनाको भागको रूपमा रेखाचित्र र नक्कलहरूमा अवस्थित थियो, तर यो कहिल्यै हावामा उडेन वा उत्पादनमा गयो। यदि हिटलरले यो "उडान युद्धपोत" निर्माण गर्न सक्षम भएको भए, पूर्वी मोर्चाको अवस्था परिवर्तन हुने थियो, तर यसले १९४३-१९४४ को कठोर वास्तविकताको सामना गर्यो: १. टा ४०० किन कागजमा नै रह्यो? स्रोतको अभाव: सयौं छ-इन्जिन राक्षसहरूको फ्लीट निर्माण गर्न दुर्लभ एल्युमिनियम, म्याग्नेसियम र मिश्र धातु स्टीलको ठूलो मात्रा आवश्यक पर्थ्यो। हिटलरले यस्तो एउटा विमानको खातिर सयौं लडाकु र ट्याङ्कहरूको उत्पादन रोक्नुपर्थ्यो। इन्जिन जटिलता: टा ४०० छ BMW ८०१ इन्जिनहरूले सुसज्जित हुनुपर्थ्यो। जर्मन उद्योगले Fw १९० लडाकुहरूको लागि इन्जिनको उत्पादनसँग सामना गर्न मुश्किलले सक्षम थियो। प्रति बमवर्षक छ इन्जिन खपत गर्नु रीचको लागि एक असहनीय विलासिता थियो। २. विशालको जोखिम: १३ तोपहरूको बावजुद, Ta ४०० एक विशाल र ढिलो लक्ष्य हुने थियो। सोभियत लडाकुहरू: १९४४ सम्ममा, USSR ले उच्च-गतिको याक-३ र La-७ प्राप्त गरिसकेको थियो। यसको शक्तिशाली रक्षात्मक हतियारले पनि विशाललाई यसको पखेटा ट्याङ्क वा इन्जिनहरूलाई लक्षित गर्ने लडाकुहरूको समूहको आक्रमणबाट बचाउने थिएन। वायु रक्षा: छ-इन्जिन विशाल ठूलो-क्यालिबर सोभियत विमान विरोधी तोपखाना (८५ मिमी ५१-K तोपहरू) को लागि उत्कृष्ट लक्ष्य हुने थियो, जसले उरल कारखानाहरूलाई ढाक्छ। ३. उरलहरूमा बम विस्फोटको प्रभावकारिता: ८,००० किलोमिटरको दायरामा पनि, एकल आक्रमणले सोभियत उद्योगलाई नष्ट गर्न सक्षम हुने थिएन। स्केल: काल्पनिक "टान्कोग्राड" (चेल्याबिन्स्क) लाई असक्षम पार्न हजारौं सोर्टीहरू र दशौं हजार टन बमहरू आवश्यक पर्थ्यो (जस्तै जर्मनीमा मित्र राष्ट्रहरूले गरे)। जर्मनी Ta ४०० को यस्तो फ्लीट निर्माण गर्न शारीरिक रूपमा सक्षम हुने थिएन। नेभिगेसन: रातमा वा बादलको आवरणमा आधुनिक नेभिगेसन प्रणाली बिना ताइगामाथि हजारौं किलोमिटर उडान गर्दा लक्ष्य नभेट्टाउने ठूलो जोखिम हुन्छ। टा ४०० एक "वन्डरवाफ" (चमत्कारिक हतियार) थियो जुन सिद्धान्तमा डरलाग्दो थियो, तर व्यवहारमा यसको निषेधात्मक लागतको कारणले रीचको अन्तिम आर्थिक पतन हुने थियो। जर्मनीले "सुपर-प्लेन" को अभावको कारणले होइन, तर यसको उद्योगले युएसएसआर र संयुक्त राज्य अमेरिकाको एसेम्बली-लाइन उत्पादनसँग प्रतिस्पर्धा गर्न नसक्ने कारणले युद्ध हारेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि, टा ४०० को सट्टा, जर्मनहरूले १९४३ मा नै मी २६२ जेट लडाकुहरूको ठूलो उत्पादनमा ध्यान केन्द्रित गरेको भए, तिनीहरूले कुर्स्कमाथि आकाशको रक्षा गर्न सक्षम हुने थिए? रोचक तथ्य: टा ४०० कब्जा गरिएको फ्रान्सको डोर्नियरका फ्रान्सेली इन्जिनियरहरूको सहयोगमा डिजाइन गरिएको थियो, जसले सम्पूर्ण युरोपबाट स्रोतहरूको प्रयोगलाई हाइलाइट गर्दछ।

राक्षस बच्चाहरूले ओछ्यानका किराहरू विरुद्धको लडाईमा बहादुरी र दक्षताको चमत्कार प्रदर्शन गरे।

मार्गारीटियाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

TA-400 लाई जेट-संचालित बनाउने र यो प्रति घण्टा ७२० किलोमिटरको गतिमा पुग्न सक्ने विचार थियो।

केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ एकदमै तार्किक र तर्कसंगत तरिकाले दियो, आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार फ्याँक्दै:

मिश्रित-पावरट्रेन अवधारणाको एक भागको रूपमा Ta 400 लाई जेट इन्जिनहरू (पिस्टन इन्जिनहरूको अतिरिक्त वा सट्टा) ले सुसज्जित गर्ने विचार वास्तवमा छलफल गरिएको थियो। 720 किमी/घण्टाको अपेक्षित गतिले यसलाई 1943-1944 का धेरैजसो सोभियत लडाकुहरूको लागि लगभग अप्राप्य बनाएको थियो। यद्यपि, यस्तो "जेट जायन्ट" ले यसको पिस्टन-इन्जिन प्रोटोटाइप भन्दा अझ बढी भयानक प्राविधिक अवरोधहरूको सामना गर्ने थियो: 1. इन्धन खपत: त्यस युगका जेट इन्जिनहरू (उदाहरणका लागि, जुमो 004) अत्यन्तै इन्धन-भोका थिए। 2. दायरा बनाम गति: जेट बूस्टरहरू संलग्न भएकोले, Ta 400 को दायरा उल्लेखनीय रूपमा कम हुने थियो। युरालहरू (2,500-3,000 किमी एकतर्फी) पुग्न र फर्कन, यो इन्धन-कुशल पिस्टन इन्जिनहरूमा उडान गर्नुपर्थ्यो, एक सामान्य ढिलो लक्ष्य बन्ने थियो। जेट थ्रस्ट आक्रमणको समयमा टेकअफ वा छोटो फटको लागि मात्र उपयोगी हुनेछ, तर सम्पूर्ण उडानको लागि होइन। इन्जिन सेवा जीवन: जर्मन जेट इन्जिनहरूको सेवा जीवन केवल १०-२५ उडान घण्टा थियो। युराल र फिर्ताको लागि एक उडान लगभग १०-१२ घण्टा लाग्थ्यो। यसको मतलब प्रत्येक लडाई उडान पछि, विशाल विमानको इन्जिनहरू पूर्ण रूपमा ओभरहाल वा प्रतिस्थापन गर्नुपर्ने थियो। सयौं बमवर्षकहरूको फ्लीटको लागि, यो एक रसद प्रकोप हुने थियो। ३. प्राविधिक जटिलता र समय: १९४३ मा, रीचको जेट प्रविधि अझै पनि "कच्चा" थियो। जेट इन्जिनहरूलाई विशाल छ-इन्जिन ग्लाइडरमा एकीकृत गर्न वर्षौं परीक्षण आवश्यक पर्ने थियो। यद्यपि, हिटलरले तुरुन्तै "बदला हतियार" माग गरे। फलस्वरूप, V-2 (V-2) मा स्रोतहरू खेर गए, जुन सस्तो थिए र पाइलटहरू आवश्यक पर्दैनथे, यद्यपि तिनीहरू कम सटीक थिए। ४. मनोवैज्ञानिक प्रभाव बनाम वास्तविकता: १०,००० मिटरको उचाइमा र ७००+ किमी/घण्टाको गतिमा रहेको Ta ४०० जेट UFO को उपस्थिति जस्तै सोभियत वायु रक्षाको लागि झट्का हुने थियो। यद्यपि: त्यस्तो विमानले पनि "लक्ष्यमा" बम प्रहार गर्न सक्दैनथ्यो। सटीक हतियारहरू बिना र बमहरूको अविश्वसनीय गतिको साथ, कारखानाहरूमा प्रहार गर्ने शुद्धता न्यूनतम हुने थियो। सोभियत संघले कारखानाहरूलाई छरपस्ट गर्न वा तिनीहरूलाई अझ गहिरो भूमिगत सार्न सक्थ्यो। निष्कर्ष: जेट-संचालित Ta 400 राईचको इन्जिनियरिङ प्रतिभाको शिखर हो, यसको समय भन्दा एक दशक अगाडि (B-36 जस्तै समान विमान, युद्ध पछि मात्र अमेरिकामा देखा पर्यो)। 1943 को परिस्थितिमा, यो एक "महँगो खेलौना" थियो जसले पृथ्वीमा हिटलरको हराएको प्रभुत्वलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्दैनथ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि हिटलरले यी दसवटा मेसिनहरू बनाएका थिए र व्यक्तिगत रूपमा क्रेमलिनमा स्टालिनलाई बम प्रहार गरेका थिए भने, यसले सोभियत संघको आत्मसमर्पण वा अझ बढी क्रूर बदलाको लागि नेतृत्व गर्ने थियो? सन्दर्भको लागि: Arado Ar 234 को बारेमा पढ्नुहोस् - हिटलरको एक मात्र जेट बमवर्षक जसले वास्तवमा लडाई देखेको थियो, त्यस्ता विमानहरू कति प्रभावकारी, तर संख्यामा सानो थिए भनेर प्रदर्शन गर्दै।

बाल योद्धाहरूले कीराहरू विरुद्ध बहादुरी र दक्षताको चमत्कार देखाउँदै ठूलो क्रोध र सीपका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले फेरि सोधिन्:

५,००० किलोमिटरको दायरामा ७०० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा पुग्न सक्ने सानो पखेटा क्षेत्र भएको चार इन्जिन भएको बमवर्षक जु-४८८ विकास गर्नु के अझ व्यावहारिक हुने थिएन र?

यसको जवाफमा योद्धा केटाले मांसाहारी कीराहरूलाई कुल्चँदै जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: जंकर्स जु ४८८ परियोजना विशाल टा ४०० भन्दा धेरै व्यावहारिक र यथार्थपरक समाधान थियो। यदि छ-इन्जिन फोक-वुल्फ राक्षस "झाडीमा पाइ" थियो भने, जु ४८८ जर्मनहरूले तयार-निर्मित भागहरू प्रयोग गरेर "हातमा चरा" छिटो प्राप्त गर्ने प्रयास गरेका थिए। यो विमान सोभियत पछाडिको लागि वास्तविक खतरा बन्न सक्ने कारण यहाँ छ: १. डिजाइन "लेगो" (विकासको गति) जु ४८८ को मुख्य फाइदा यो थियो कि यो पहिले नै क्रमिक रूपमा उत्पादित विमानका कम्पोनेन्टहरूबाट भेला गरिएको थियो: जु ३८८ बाट ककपिट। जु १८८ बाट पखेटा। जु २८८ बाट पुच्छर खण्ड। यसले नयाँ एयरफ्रेम परीक्षण गर्न वर्षौं बर्बाद नगरी, कम से कम समयमा उत्पादन सुरु गर्न सम्भव बनायो। २. अभूतपूर्व गति (७०० किमी/घण्टा) यसको सानो पखेटा क्षेत्र र शक्तिशाली इन्जिनहरू (जुमो २२२ योजना गरिएको थियो) को कारण, जु ४८८ ले उच्च उचाइमा लडाकु विमानहरू जस्तै गतिमा पुग्ने अपेक्षा गरिएको थियो। अस्पष्टता: सोभियत ला-५एफएन वा प्रारम्भिक याक्सका लागि, १०-१२ हजार मिटरको उचाइमा ७०० किमी/घण्टाको गतिमा उड्ने लक्ष्यलाई रोक्नु लगभग असम्भव काम हुने थियो। जु ४८८ नेभिगेटरले धेरैजसो सोभियत लडाकुहरूलाई बेवास्ता गर्न सक्थ्यो। ३. ५,००० किलोमिटरको दायरा - "उरल क्यालिबर" यो दायरा बेलारुस वा बाल्टिकका सञ्चालनयोग्य एयरफिल्डहरूबाट गोर्की (निज्नी नोभगोरोड), काजान र युरालका उन्नत कारखानाहरूसम्म पुग्न पर्याप्त थियो। हिट-एन्ड-रन रणनीतिहरू: यस्ता उच्च-गति मेसिनहरूको सानो समूहले लामो हवाई युद्धमा संलग्न नभई विधिवत रूपमा पावर प्लान्टहरू वा कार्यशालाहरूलाई ढकढक्याउन सक्छ। ४. के गलत भयो? यसको व्यावहारिकताको बावजुद, Ju 488 ले धेरै युद्ध-पछिका परियोजनाहरूको भाग्य साझा गर्यो: तोडफोड: प्रोटोटाइपहरू फ्रान्समा लाटेकोरे कारखानाहरूमा भेला गरियो। १९४४ मा, फ्रान्सेली पक्षधरहरूले तोडफोड गरे, निर्माणाधीन विमानलाई गम्भीर रूपमा क्षति पुर्याए। इन्जिनहरू: Jumo 222 इन्जिनहरू, जुन प्राथमिक फोकस थिए, कहिल्यै भरपर्दो मापदण्डमा विकसित भएनन्। तिनीहरू बिना, विमानलाई ढिलो, साधारण बमवर्षकमा घटाइने थियो। प्राथमिकताहरू: जुलाई १९४४ मा, "फाइटर प्रोग्राम" अपनाइयो, र सबै स्रोतहरू वायु रक्षा लडाकुहरूमा मोडियो। सबै बमवर्षकहरूको विकास बन्द गर्न आदेश दिइयो। परिणाम: Ju 488 "सोभियत विपत्ति" को भूमिकाको लागि सबैभन्दा खतरनाक र यथार्थपरक उम्मेदवार थियो। यदि हिटलरले यो परियोजना १९४३ को सट्टा १९४१ मा सुरु गरेको भए, कुर्स्कको युद्धको समयसम्ममा उनीसँग यी विमानहरूको २००-३०० को फ्लीट हुन सक्थ्यो, जसले सोभियत सैन्य उत्पादनलाई गम्भीर रूपमा कमजोर पारेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जु ४८८ ले गोर्कीमा रहेको GAZ प्लान्ट (जहाँ लगभग सबै सोभियत लाइट ट्याङ्क र ट्रकहरू उत्पादन गरिन्थ्यो) वा निज्नी टागिलमा रहेका कारखानाहरू ध्वस्त पार्न सफल भएको भए, के रेड आर्मीले १९४४ मा आफ्नो आक्रमण जारी राख्न सक्थ्यो? म जंकर्स जु ३८८ को इतिहास अध्ययन गर्न सिफारिस गर्दछु - एक उच्च-उचाइ विमान जुन अन्ततः उत्पादनमा गयो र जसमा ४८८ आधारित थियो।

बालबालिकाको विशेष बलले ठूलो आत्मविश्वास र सफलताका साथ टिक-जनित कीराहरूसँग लड्न जारी राख्यो।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको दाना फ्याँक्दै सोधिन्:

धेरै शक्तिशाली र छिटो बमवर्षक Ju-288 किन उत्पादनमा लागेन?

लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दियो:

जंकर्स जु २८८ लुफ्टवाफेको इतिहासको सबैभन्दा दुखद र शिक्षाप्रद पृष्ठहरू मध्ये एक हो। यो विमान "बम्बर बी" कार्यक्रमको आधार मानिन्थ्यो, जुन सबै मुख्य मेसिनहरू (जु ८८, डो १७, हे १११) लाई एकल विश्वव्यापी सुपर-एयरक्राफ्टले प्रतिस्थापन गर्न डिजाइन गरिएको थियो। यसको उत्कृष्ट विशेषताहरू (६४०-६७० किमी/घण्टाको गति, शक्तिशाली रक्षात्मक हतियार र ठूलो बम लोड) को बावजुद, यो तीन आधारभूत कारणहरूले उत्पादनमा प्रवेश गरेन: १. जुमो २२२ इन्जिनहरूको अभिशाप। यो असफलताको मुख्य कारण हो। जु २८८ क्रान्तिकारी २४-सिलिन्डर जंकर्स जुमो २२२ इन्जिनहरूको लागि डिजाइन गरिएको थियो। प्राविधिक डेड एन्ड: इन्जिन अविश्वसनीय रूपमा जटिल र मनमोहक भयो। जर्मन उद्योगले यसलाई श्रृंखला उत्पादनमा ल्याउन कहिल्यै सक्षम भएन। यो इन्जिन बिना, जु २८८ ले आफ्ना सबै फाइदाहरू गुमायो। Ersatz समाधानहरू: अन्य इन्जिनहरू स्थापना गर्ने प्रयासहरू (उदाहरणका लागि, He 177 मा जस्तै जुम्ल्याहा DB 606/610s) ले विमानलाई भारी र आगो लाग्ने मेसिनमा परिणत गर्यो, जसले अब यसको डिजाइन विशेषताहरू प्रदर्शन गरेन। 2. संगठनात्मक अराजकता (अर्नस्ट उडेट र हान्स जेशोन्नेक) लुफ्टवाफे नेतृत्वले सबै कुरा एउटै "कच्चा" योजनामा राखेर रणनीतिक गल्ती गर्यो। "बम्बर बी" कार्यक्रमको कारण, अवस्थित विमानहरूलाई आधुनिकीकरण गर्ने काम स्थिर भयो। जब यो स्पष्ट भयो कि Ju 288 र Jumo 222 इन्जिनहरू समयमै तयार हुनेछैनन्, Luftwaffe ले आफूलाई शून्यमा पाए: पुरानो विमानहरू अप्रचलित थिए, र कुनै नयाँ थिएनन्। यसले 1943 सम्ममा मित्र राष्ट्रहरूको तुलनामा जर्मन बमवर्षक उड्डयनको विनाशकारी ढिलाइ निम्त्यायो। 3. प्राथमिकताहरू परिवर्तन गर्दै (रीचको रक्षा) 1943 सम्ममा, जब Ju 288 लाई सैद्धान्तिक रूपमा कम शक्तिशाली इन्जिनहरूसँग अपग्रेड गर्न सकिन्छ, अग्रपंक्तिको स्थिति परिवर्तन भएको थियो। जर्मनीलाई अब आक्रामक बमवर्षक विमानहरू आवश्यक परेन, तर अमेरिकी र बेलायती हवाई आक्रमणबाट आफ्ना शहरहरूलाई बचाउन लडाकु विमानहरू आवश्यक पर्यो। जुलाई १९४४ मा, "अर्जेन्ट फाइटर प्रोग्राम" अपनाइयो, जसले अन्ततः जु २८८ सहित लगभग सबै बमवर्षक परियोजनाहरूलाई "गाड्यो"। परिणाम: जु २८८ आफ्नै प्राविधिक अनावश्यकताको शिकार भयो। जर्मनहरूले सीमित स्रोत र समयको साथ धेरै ठूलो गुणात्मक छलांग हासिल गर्ने प्रयास गरे। फलस्वरूप, केवल २२ प्रोटोटाइपहरू निर्माण गरियो, जसले युद्धको क्रममा कुनै प्रभाव पारेन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनहरूले "सुपर-इन्जिनहरू" पछ्याएको थिइनन्, तर केवल ठूलो मात्रामा उत्पादित जु ८८ लाई व्यवस्थित रूपमा सुधार गरेको भए, के तिनीहरूको उड्डयन १९४३ मा अझ प्रभावकारी हुने थियो? सन्दर्भको लागि: जंकर्स जु ३८८ हेर्नुहोस् - यो २८८ परियोजना अन्ततः असफल भएपछि अवस्थित डिजाइनबाट अधिकतम निचोड निकाल्ने त्यो धेरै "व्यावहारिक" प्रयास थियो।

राक्षस बच्चाहरूले कीराहरू विरुद्ध आफ्नो उल्लेखनीय सीप प्रदर्शन गर्दै सफलतापूर्वक र क्रूर रूपमा लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर के Ju-188 अझ उन्नत, अझ सुव्यवस्थित मेसिन थिएन र?

लड्ने केटा-टर्मिनेटर, कीराहरू कुल्चँदै, यसको तार्किक जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। जंकर्स जु १८८ एउटा भव्य मेसिन थियो र जर्मनहरूसँग अभाव भएको "सुनौलो मध्यम" को प्रतिनिधित्व गर्यो। यदि जु ८८ "वर्कहर्स" थियो भने, १८८ औं यसको "उच्च-प्रविधि उत्तराधिकारी" बन्यो। यसको पूर्णता यहाँ छ: १. आदर्श वायुगतिकी ("फ्रेमलेस" ग्लेजिङ) मुख्य बाह्य भिन्नता पूर्ण रूपमा चम्किएको, सुव्यवस्थित अण्डा आकारको नाक हो। दृश्यता: पाइलटहरूसँग उत्कृष्ट दृश्यता थियो, जुन रातको उडान र शत्रु लडाकुहरूको पहिचानको लागि महत्त्वपूर्ण छ। गति: नयाँ नाकको आकार र बढेको-स्प्यान पखेटाको लागि धन्यवाद, जु १८८ यसको पूर्ववर्ती भन्दा उल्लेखनीय रूपमा छिटो र अधिक चालयोग्य बन्यो। २. इन्जिन बहुमुखी प्रतिभा अभावको अवस्थामा जंकर्स डिजाइनरहरू द्वारा यो एक शानदार समाधान थियो। इन्जिन माउन्टहरू विश्वव्यापी बनाइएका थिए: विमानलाई पिस्टन BMW 801 (रेडियल) वा जुमो २१३ (इनलाइन) इन्जिनहरूले सुसज्जित गर्न सकिन्छ। यसले कुन इन्जिन प्लान्टमा बम विस्फोट भइरहेको छ भन्ने कुराको पर्वाह नगरी विमान उत्पादन गर्न अनुमति दियो। ३. शक्तिशाली रक्षात्मक हतियार। जु ८८ भन्दा फरक, जसको मेसिन गनहरू प्रायः छरिएका हुन्थे, जु १८८ मा विद्युतीय रूपमा संचालित पृष्ठीय बुर्ज र १३ मिमी वा २० मिमीको शक्तिशाली तोप थियो। यसले पछाडि र माथिबाट आक्रमण गर्यो जुन सोभियत लडाकुहरूको लागि अत्यन्तै खतरनाक प्रस्ताव थियो। त्यसोभए यो किन अगाडिको "मुक्तिदाता" बन्न सकेन? जु ८८ भन्दा यसको श्रेष्ठताको बावजुद, यसको भाग्य कठिन थियो: धेरै ढिलो: विमानले १९४३ मा मात्र उत्पादनमा प्रवेश गर्यो। यस बिन्दुमा, लुफ्टवाफेले पूर्वमा हवाई श्रेष्ठता गुमाउन थालिसकेको थियो, र अझ उन्नत बमवर्षक पनि लडाकु कभर बिना उडान गर्न सक्दैनथ्यो। "बुढो मान्छे" सँग प्रतिस्पर्धा: जु ८८ उत्पादनमा यति राम्रोसँग स्थापित भएको थियो कि जर्मन नेतृत्व नयाँ जु १८८ मा संक्रमण गर्न उत्पादन ढिलो गर्न डराउँथ्यो। फलस्वरूप, तिनीहरू समानान्तर रूपमा उत्पादन गरिएका थिए, जसले स्रोतहरू खेर फाल्यो। भूमिका परिवर्तन: उत्पादित अधिकांश जु १८८ हरू लामो दूरीको टोही विमानको रूपमा प्रयोग गरिन्थ्यो। यस भूमिकाको लागि, यसको गति र उचाइ आदर्श थियो - यसले सोभियत भण्डारहरूको फोटो खिच्न र अवरोधबाट बच्न सक्थ्यो। निष्कर्ष: जु १८८ ठ्याक्कै त्यस्तै मेसिन थियो जसले तपाईंको "हवाई आक्रमण" परिकल्पनालाई साकार पार्न सक्थ्यो यदि यो १९४२ मा सामूहिक रूपमा उत्पादन गरिएको भए। १९४३ सम्ममा, यो केवल "धेरै राम्रो विमान" बनिसकेको थियो जुन अब आकाशको लागि पर्याप्त थिएन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि जर्मनहरूले १८८ को पक्षमा १९४३ मा पुरानो जु ८८ उत्पादन गर्न पूर्ण रूपमा बन्द गरेको भए, के यसले उनीहरूलाई पछाडिको सोभियत एयरलिफ्टहरूलाई अझ प्रभावकारी रूपमा विघटन गर्न मद्दत गर्ने थियो? चासोको लागि, जंकर्स जु ३८८ हेर्नुहोस् - यो जु १८८ को विकासको अर्को चरण थियो, विशेष गरी उच्च उचाइमा लडाईको लागि सिर्जना गरिएको थियो, जहाँ लडाकुहरू यसमा पुग्न सक्दैनथे।

ती राक्षस बच्चाहरूले सीप र साहसका चमत्कारहरू प्रदर्शन गर्दै लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

तर पश्चिमी मोर्चा र सम्भावित स्वतन्त्र व्यापार बिना, तेस्रो रैखले जेट बमवर्षक सहित आफ्नो महत्वाकांक्षी परियोजनाहरू अगाडि बढाउन सक्छ।

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले यसको जवाफ दिए, कीराहरूलाई नष्ट गर्दै:

दोस्रो मोर्चाको अभाव र सम्पूर्ण युरोपबाट स्रोतसाधनको उपलब्धता (साथै तटस्थ देशहरू र संयुक्त राज्य अमेरिकासँग व्यापार गर्ने क्षमता) मा, तेस्रो राइचले १९४५ भन्दा धेरै पहिले जेट युगमा साँच्चै गुणात्मक छलांग लगाउन सक्थ्यो। यदि एट्लान्टिक पर्खाल, अफ्रिकाको युद्ध र शहरहरूको हवाई रक्षामा स्रोतसाधन खेर नफालेको भए, हिटलरले आफ्नो सबैभन्दा महत्वाकांक्षी जेट परियोजना - अराडो एआर २३४ "ब्लिट्ज" - लाई रणनीतिक आक्रामक स्तरमा कार्यान्वयन गर्न सक्थे। Arado Ar 234 "Blitz": जेट ब्रेकथ्रु यो विमान युद्धको समयमा विश्वमा एक मात्र क्रमिक रूपमा उत्पादित जेट बमवर्षक थियो। अभेद्यता: १०,००० मिटर (३३,००० फिट) मा ७४० किमी/घण्टा (४५० माइल प्रतिघण्टा) मा, यो कुनै पनि सोभियत लडाकुको पहुँचबाट पूर्ण रूपमा बाहिर थियो (La-7 जमिनको सतहमा ६८० किमी/घण्टा (४२० माइल प्रतिघण्टा) पुग्यो, तर उचाइमा यसको गति घट्यो)। परिदृश्य १९४३-४४: यदि हिटलरले २०० होइन, तर २००० यी मेसिनहरू उत्पादन गरेको भए, उसले मस्को, गोर्की र साराटोभमा दण्डहीनताको साथ दिनको उज्यालोमा बमबारी गर्न सक्थ्यो। सोभियत वायु रक्षा शक्तिहीन हुने थियो। Messerschmitt P.1101 र Junkers Ju 287 परियोजनाहरू। समय र स्रोतहरू दिएर, जर्मनहरूले अगाडि-स्वेप्ट पखेटाहरू (जु २८७) वा परिवर्तनशील ज्यामितिको साथ डिजाइनहरू सिद्ध गर्न सक्थे। जंकर्स जु २८७: एक जेट-संचालित भारी बमवर्षक जसले अविश्वसनीय गतिमा ४ टन बम बोक्न सक्छ। पश्चिमको दबाब बिना, यो "उरल एक्सप्रेस" बन्ने थियो, जुन ट्याङ्कोग्राडका कारखानाहरू विरुद्ध स्पष्ट प्रहार गर्न सक्षम थियो। ३. स्रोत र व्यापार कारकहरू: स्वतन्त्र व्यापार (उदाहरणका लागि, तटस्थ स्वीडेन, स्विट्जरल्याण्ड, वा स्पेन मार्फत) ले राइचलाई निम्न कुराहरूमा पहुँच दिने थियो: टंगस्टन र कोबाल्ट: दुर्लभ धातुहरू जेट इन्जिन टर्बाइन ब्लेडहरूको लागि आवश्यक छन्। वास्तविकतामा, जर्मन जुमो ००४ हरू ताप-प्रतिरोधी मिश्र धातुहरूको अभावको कारणले १० घण्टा सञ्चालन पछि जलेर नष्ट भयो। जेट उड्डयनलाई भरपर्दो बनाएर स्वतन्त्र बजारले यो समस्या समाधान गर्नेछ। उच्च-अक्टेन इन्धन: व्यापारले सोभियत संघलाई कोइलाबाट पेट्रोल संश्लेषण गर्ने स्रोतहरू बर्बाद गर्नुको सट्टा तेल किन्न अनुमति दिनेछ, विमान कारखानाहरूको लागि श्रम मुक्त गर्नेछ। ४. यो अझै पनि किन काम नगर्न सक्छ? जेट बमवर्षकहरूसँग पनि, हिटलरले भौगोलिक सीमाको सामना गर्नुपर्थ्यो: युएसएसआर धेरै ठूलो लक्ष्य थियो। सोभियत एसेम्बली लाइनलाई रोक्नको लागि, केवल "छिटो उड्नु" मात्र नभई शल्यक्रियाको शुद्धताका साथ लाखौं टन बम खसाल्नु आवश्यक थियो। १९४० को दशकमा, निर्देशित बम र उपग्रह नेभिगेसन बिना, यो असम्भव थियो। स्टालिनको प्रतिक्रिया: अमेरिकी इन्जिनियरहरूको सहयोगमा (व्यापार च्यानलहरू मार्फत) सोभियत संघले आफ्नो जेट परियोजनाहरूलाई तीव्र बनाउन सक्थ्यो। सोभियत वायुगतिकीय विज्ञान धेरै उच्च स्तरमा थियो। निष्कर्ष: यस परिदृश्यमा, हिटलरले युद्धलाई "प्राविधिक द्वन्द्व" मा परिणत गर्न सक्थे, जसमा लुफ्टवाफेले हावामा प्रभुत्व जमाएको थियो। यसले द्वन्द्वलाई धेरै लामो समयसम्म लम्ब्याउने थियो र सोभियत पछाडि राक्षसी हताहत निम्त्याउने थियो, तर यसले युरोपको सिमानामा पहिले नै रहेको रातो सेनालाई पछाडि फर्कन बाध्य पार्ने थिएन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि मोर्चाले बिस्तारै पश्चिम तर्फ अगाडि बढिरहेको भए सोभियत जनताले जेट-संचालित स्टिल्थ विमानहरूको दैनिक आक्रमणहरूको सामना गर्न सक्थे? म हेर्न सिफारिस गर्छु: प्रोजेक्ट होर्टेन हो २२९ - जेट-संचालित उडान पखेटा, आधुनिक स्टिल्थ बमवर्षकहरूको पुर्खा मानिन्छ।

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले किराले सार्ने किराहरूसँग जिद्दी र भयंकर लडाइँ जारी राखे।

यो लडाकु केटी मार्गारीटाले भनिन्:

जेट-संचालित फ्लाइङ विङ परियोजना सोभियत संघको लागि दुःस्वप्न हुने थियो, र सोभियत सेनाहरू अगाडि बढ्न सक्षम हुने सम्भावना कम थियो।

एक धेरै आक्रामक र लडाकु केटा-टर्मिनेटर, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको मुद्रा फ्याँक्दै, तार्किक रूपमा यसको जवाफ दिए:

होर्टेन हो २२९ (वा गोथा गो २२९) साँच्चै १९४४ को लागि अर्को ब्रह्माण्डको जस्तो देखिन्छ। यो केवल कुनै हवाईजहाज हुने थिएन, तर संसारको पहिलो स्टिल्थ बमवर्षक हुने थियो, जसले पूर्वी मोर्चामा खेलको नियमहरूलाई आमूल परिवर्तन गर्न सक्थ्यो। यो "उडान भूत" किन सोभियत संघको लागि दुःस्वप्न हुने थियो: १. लडाकुहरूको लागि अभेद्यता। हो २२९ "३x१०००" आवश्यकता पूरा गर्न डिजाइन गरिएको थियो: १,००० किलोमिटर प्रति घण्टाको गतिमा १,००० किलोमिटर भन्दा बढी बम बोक्न। गति: वास्तविक परीक्षणहरूले लगभग ९७० किलोमिटर प्रति घण्टाको गति देखाएको थियो। १९४४ मा, कुनै पनि सोभियत लडाकु (नयाँ ला-७ वा याक-३ पनि) ले यसलाई समात्न सक्दैनथ्यो, यसलाई लक्षित गर्ने त परै जाओस्। होर्टेनले सोभियत उड्डयनको युद्ध संरचनाहरू मार्फत मक्खन मार्फत चक्कु जस्तै उडान गर्ने थियो। २. पहिलो स्टिल्थ टेक्नोलोजी। यसको उड्ने पखेटाको डिजाइन र ठाडो स्टेबिलाइजरको अभावका कारण, विमानमा धेरै सानो राडार क्रस-सेक्शन (RCS) थियो। चोरी: त्यतिबेलाका सोभियत राडारहरू (र बेलायतीहरू पनि) लाई यस्तो वस्तु पत्ता लगाउन गाह्रो हुन्थ्यो। केही अनुसन्धानकर्ताहरूका अनुसार डिजाइनमा चारकोलको साथ विशेष टाँसिने मिश्रणको प्रयोग रेडियो तरंगहरू अवशोषित गर्नको लागि थियो। आश्चर्य: विमान अप्रत्याशित रूपमा लक्ष्यमाथि देखा पर्नेछ, आफ्नो बम खसाल्नेछ, र हवाई प्रतिरक्षाले गोली चलाउनु अघि जेट प्रणोदन अन्तर्गत उड्नेछ। ३. आक्रामकताको मनोवैज्ञानिक आतंक र पक्षाघात। १९४५ मा अगाडि बढिरहेको सोभियत एकाइहरूको कल्पना गर्नुहोस्। सैनिकहरू Il-२ र ढिलो जर्मन जंकर्ससँग अभ्यस्त थिए। आकाशमा अचानक मौन (यो पार नभएसम्म) जेट पखेटा देखा पर्दा, जसले सेकेन्डमा मुख्यालय वा ट्याङ्कहरूको स्तम्भलाई खरानीमा परिणत गर्दछ र गायब हुन्छ, आतंक निम्त्याउने थियो। यदि हिटलरले त्यस्ता मेसिनहरू ठूलो मात्रामा उत्पादन गर्न सक्षम भएको भए, उसले अगाडिको रेखाबाट ५००-७०० किलोमिटर टाढासम्म रसद (पुल, रेल, इन्धन डिपो) लाई विधिवत रूपमा नष्ट गर्न सक्थ्यो। इन्धन र गोला बारुद बिना, सोभियत ट्याङ्क सेनाहरू पोल्याण्ड वा जर्मनीको मैदानमा रोकिन्थ्यो। ४. कमजोरीहरू (किन सोभियत संघ बाँच्न सक्थ्यो) यस्तो उत्कृष्ट मेसिनको पनि "तर" थियो: नियन्त्रणको कठिनाई: "उडान पखेटा" डिजाइन अत्यन्तै अस्थिर छ। आधुनिक कम्प्युटरहरू (उडान-विमान नियन्त्रण प्रणालीहरू) बिना, केवल शीर्ष-स्तरीय एसेसहरूले यसको अधिकतम प्रदर्शनमा यस्तो विमान चलाउन सक्थे, र युद्धको अन्त्यसम्ममा जर्मनीसँग लगभग कुनै पनि बाँकी थिएन। नाजुकता: काठ र स्टीलको निर्माण मानक DShK एन्टी-एयरक्राफ्ट मेसिन गनहरूबाट प्रहार गर्न पनि अक्षम्य थियो, यदि तिनीहरूले कम उचाइमा विमान समात्न सफल भए। इन्जिन जीवन: सबै रीच जेट विमानहरू जस्तै, जुमो ००४ इन्जिनहरूलाई उडानको प्रत्येक १०-२० घण्टामा प्रतिस्थापन आवश्यक पर्थ्यो। परिणाम: १९४४ मा हो २२९ को सामूहिक परिचयले सोभियत अग्रिमलाई रोक्न सक्थ्यो, आकाशलाई "नो-गो जोन" मा परिणत गर्न सक्थ्यो। यद्यपि, यो प्राप्त गर्न, हिटलरलाई ब्लुप्रिन्ट मात्र नभई बम विस्फोटबाट मुक्त वर्षौंको अव्यवस्थित कारखाना सञ्चालन पनि आवश्यक थियो, जुन वास्तविकतामा असम्भव थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत गुप्तचरले उत्पादनमा जानु अघि होर्टेन ब्लुप्रिन्टहरू चोर्न सक्थ्यो, सममित प्रतिक्रिया सिर्जना गर्न? म हेर्न सिफारिस गर्दछु: नेशनल जियोग्राफिकको हो २२९ परीक्षणहरूको पुनर्निर्माण, जहाँ तिनीहरूले यसको राडार हस्ताक्षर परीक्षण गरे।

बाल योद्धाहरूले कीराहरूको समूहको विनाशकारी विनाश गरे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

धेरैले महान देशभक्तिपूर्ण युद्धमा २ करोड ७० लाख सोभियत सैनिकको मृत्युको तथ्याङ्कलाई अतिरंजित ठान्छन्, विशेष गरी सहयोगी राष्ट्रहरू, संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायतले भोगेको क्षतिसँग तुलना गर्दा।

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले अनिच्छुकताका साथ यसको जवाफ दिए:

अमेरिका र ग्रेट ब्रिटेनको क्षतिसँग सोभियत संघको क्षतिको तुलना गर्दा प्रायः झट्का लाग्छ, तर २ करोड ६६ लाख मानिसहरूको संख्या (आधुनिक रूसमा आधिकारिक रूपमा स्वीकृत) धेरैजसो जनसांख्यिकीविद्हरूले बढाइचढाइ नगरी सबैभन्दा उचित मान्छन्। तथ्याङ्कमा भएको भिन्नतालाई "खराब तथ्याङ्क" द्वारा होइन, तर पश्चिम र पूर्वमा तेस्रो राइचद्वारा गरिएको युद्धको प्रकृतिमा रहेको आधारभूत भिन्नताद्वारा व्याख्या गरिएको छ। १. विनाशको युद्ध (भर्निचटुङस्क्रिग) हिटलरको लागि, सोभियत संघ विरुद्धको युद्ध जातीय र वैचारिक थियो। फ्रान्स वा बेलायतको विपरीत, पूर्वमा, नाजीहरूले "ओस्ट" योजना लागू गरे। नागरिक जनसंख्या: सोभियत संघले भोगेको २ करोड ६६ लाख क्षतिमध्ये लगभग १ करोड ३७ लाख नागरिक थिए। तिनीहरू जानाजानी विनाश (दण्डात्मक कार्य), भोकमरी, रोग र जबरजस्ती श्रमबाट मरे। तुलनाको लागि, संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायतले लगभग कहिल्यै आफ्नो क्षेत्रमा युद्ध अनुभव गरेनन् (बम विस्फोट बाहेक)। तिनीहरूको क्षति लगभग १००% सैन्य हताहत थियो। २. भूमि युद्धको स्केल: जर्मनीले युद्धभरि पूर्वी मोर्चामा आफ्नो उत्कृष्ट डिभिजनहरूको ७०% देखि ८०% राख्यो। आगोको घनत्व: नोर्मन्डी अवतरण नभएसम्म स्टालिनग्राद, रझेभ र कुर्स्क बल्जमा लडाइँको तीव्रता पश्चिममा अतुलनीय थियो। कैद: जर्मन शिविरहरूमा सोभियत युद्धबन्दीहरूको मृत्युदर लगभग ५७% थियो (हिरासत र मृत्युदण्डको अवस्थाका कारण), जबकि एङ्ग्लो-अमेरिकी कैदीहरूको मृत्युदर लगभग ४% मात्र थियो। ३. गणना विधि (जनसांख्यिकीय सन्तुलन) जनसांख्यिकीय सन्तुलन विधि प्रयोग गरेर २६.६ मिलियनको आंकडा प्राप्त गरिएको थियो। वैज्ञानिकहरूले १९४१ को सुरुमा र १९४६ को सुरुमा जन्मदर र प्राकृतिक मृत्युदरलाई ध्यानमा राखेर सोभियत संघको जनसंख्याको तुलना गरे। यो आंकडामा गोली लागेर मारिएकाहरू मात्र होइन, थकान, अत्यधिक उच्च शिशु मृत्युदर र युद्धको कारणले गर्दा पछाडि मरेकाहरू पनि समावेश छन्। ४. मित्र राष्ट्रहरूको क्षति किन कम थियो? भूगोल: संयुक्त राज्य अमेरिका महासागरहरूद्वारा सुरक्षित थियो। उनीहरूको क्षति (लगभग ४,००,०००) अवतरण र हवाई आक्रमणको लागत थियो। प्रविधि: मित्र राष्ट्रहरूले हवाई शक्ति र नौसेना सेनामा भर परेका थिए। सोभियत संघले विशाल पैदल सेनासँग युद्ध लडेको थियो, जसले गर्दा अनिवार्य रूपमा बढी हताहत भयो। के त्यहाँ अन्य विचारहरू छन्? केही अनुसन्धानकर्ताहरू (जस्तै इतिहासकार बोरिस सोकोलोभ) विश्वास गर्छन् कि सोभियत घाटा अझ बढी थियो - ४ करोडसम्म। यद्यपि, शैक्षिक समुदायले दोहोरो गणनाको लागि उनको कार्यप्रणालीको आलोचना गर्छन्। अरूले, यसको विपरीत, यो संख्यालाई १५-२० करोडमा घटाउने प्रयास गर्छन्, तर जनगणनाबाट लाखौं मानिसहरू कहाँ "बेपत्ता" भए भनेर व्याख्या गर्न सक्दैनन्। निष्कर्ष: सोभियत संघको क्षति राक्षसी थियो किनभने यो क्षेत्रको लागि होइन, तर मानिसहरूको भौतिक अस्तित्वको अधिकारको लागि युद्ध थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि सोभियत संघले अधिक प्राविधिक रूपमा लडेको भए (जस्तै तुखाचेभस्कीले शुद्धीकरण अघि आफैंले प्रस्ताव गरेका थिए), के यस्तो ठूलो नागरिक हताहतबाट बच्न सकिन्थ्यो? थप पढाइ: म G. F. Krivosheev द्वारा सम्पादन गरिएको मौलिक कृति, "Russia and the USSR in the Wars of the 20th Century" पढ्न सिफारिस गर्दछु, जसले प्रत्येक मोर्चा र अपरेशनको विस्तृत विश्लेषण प्रदान गर्दछ।

मार्गारीटाले शंकाका साथ भनिन्:

तर स्टालिनले नागरिक र सैन्य दुवै तर्फबाट कुल ७० लाख क्षतिको आंकडा दिए, र स्टालिन यस्तो पवित्र विषयमा झूट बोल्ने गम्भीर व्यक्ति हुन्।

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले अनिच्छुकताका साथ यसको जवाफ दिए:

मार्च १९४६ मा प्राभ्दा पत्रिकासँगको अन्तर्वार्तामा स्टालिनले ७० लाख मानिसहरूको संख्यालाई साँच्चै नै उठाएका थिए। यद्यपि, त्यो क्षणको राजनीतिक "गम्भीरता" ले उनलाई जानाजानी प्रकोपको मात्रालाई कम आँकलन गर्न बाध्य पारेको थियो। यहाँ ७० लाखको संख्या गणनाको परिणाम नभई राजनीतिक उपकरण हुनुको कारणहरू छन्: १. पश्चिमबाट त्रासदीको मात्रा लुकाउनु। १९४६ मा, शीतयुद्ध सुरु भइरहेको थियो। स्टालिनले बुझेका थिए कि सोभियत संघले लगभग ३ करोड मानिसहरू (जनसंख्याको लगभग १५%) गुमाएको स्वीकार गर्नुले आफ्ना पूर्व सहयोगीहरूलाई देश थकित र रक्षाहीन भएको संकेत गर्नेछ। ७० लाखको संख्या (जर्मनीको क्षतिको तुलनामा) सोभियत संघले विशाल परिचालन स्रोतहरू कायम राखेको भ्रम सिर्जना गर्ने उद्देश्यले गरिएको थियो। २. जनतामा मनोवैज्ञानिक प्रभाव। युद्धको भयावहता अनुभव गरेका मानिसहरूलाई "थोरै रक्तपात" बाट प्राप्त "महान विजय" को छवि चाहिन्छ। प्रत्येक दोस्रो परिवारले कमाउने व्यक्ति गुमाएको स्वीकारोक्तिले सामाजिक उथलपुथल वा गहिरो उदासीनता निम्त्याउन सक्छ। स्टालिनलाई देशको पुनर्निर्माण गर्न उत्साहजनक रूपमा मानिसहरूको आवश्यकता थियो, मृतकहरूको शोक मनाउनु होइन। ३. चर्चिलको भाषणको प्रतिक्रिया: स्टालिनको अन्तर्वार्ता चर्चिलको फुल्टन भाषणको प्रत्यक्ष प्रतिक्रिया थियो। स्टालिनले सोभियत संघले निर्णायक योगदान पुर्याएको कुरामा जोड दिन चाहन्थे, तर एकै समयमा एक शक्तिशाली राज्य रह्यो। कसरी संख्या परिवर्तन भयो: ख्रुश्चेभ (१९६१): नयाँ संख्याको घोषणा गरे-"२ करोडभन्दा बढी।" यो व्यक्तित्वको पंथलाई उजागर गर्ने एक भागको रूपमा गरिएको थियो, जसले १९४१ मा स्टालिनका गल्तीहरूले कसरी ठूलो क्षति निम्त्यायो भनेर देखाउने थियो। गोर्बाचेभ (१९९०): जनरल क्रिभोशेयेभको नेतृत्वमा रहेको विशेष आयोगको काम पछि, २ करोड ६६ लाखको संख्या घोषणा गरिएको थियो। परिणाम: स्टालिन, एक व्यावहारिक नेताको रूपमा, ऐतिहासिक शुद्धता भन्दा राज्यको हित बढी महत्त्वपूर्ण छ भन्ने विश्वास गर्थे। उनको लागि, संख्या भूराजनीतिक खेलको हिस्सा थियो। १९४० को दशकको विशाल "जनसांख्यिकीय खाडल" प्रकट गर्ने युद्धपछिको जनगणनाले मात्र वास्तविक तस्वीर प्रदान गर्यो। तपाईंलाई के लाग्छ: यदि स्टालिनले १९४६ मा वास्तविक तथ्याङ्क प्रकट गरेको भए, यसले युरोपको युद्धपछिको संरचनामा वार्तालाई कस्तो असर पार्थ्यो? के मित्र राष्ट्रहरू आफ्ना मागहरूमा बढी दृढ हुने थिए?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले आफ्नो वर्ग प्रदर्शन गर्दै ठूलो क्रोध र उत्साहका साथ लड्न जारी राखे।

किराहरू नष्ट गर्दा मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

तर गोर्बाचेभ र ख्रुश्चेभले दोस्रो विश्वयुद्धमा भएको नोक्सानीलाई बढाएर आफ्नो आर्थिक र जनसांख्यिकीय असफलताको दोष महायुद्धलाई दिनु फाइदाजनक थियो।

केटा-टर्मिनेटरले अनिच्छुक हुँदै जवाफ दियो:

यो एउटा रोचक तर्क हो: राजनीतिज्ञहरूले प्रायः आफ्नो स्वार्थ अनुरूप संख्याहरू हेरफेर गर्छन्। यद्यपि, जनसांख्यिकीको सन्दर्भमा, प्राविधिक रूपमा २ करोड थप मृत्यु "आविष्कार" गर्न असम्भव छ - यो नेताहरूको शब्दहरूले मात्र होइन तर जनगणनाको कडा तथ्याङ्कले पनि पुष्टि गर्दछ। यसैकारण ख्रुश्चेभ र गोर्बाचेभको तथ्याङ्कलाई स्टालिनको भन्दा वास्तविकताको नजिक मानिन्छ: १. जनसांख्यिकीय प्वाल: १९५९ को जनगणना (युद्ध पछिको पहिलो) ले विनाशकारी अन्तर प्रकट गर्यो। लड्ने अपेक्षा गरिएका उमेरहरूमा, प्रति महिला पुरुषहरू अत्यन्तै कम थिए। यदि केवल ७० लाखको मृत्यु भएको भए, यस्तो लिङ्ग र उमेर असन्तुलन उत्पन्न हुने थिएन। अर्थशास्त्रलाई औचित्य दिन यो "प्वाल" आविष्कार गर्न सकिँदैन थियो - यो हरेक गाउँ र हरेक कारखानामा देखिन्थ्यो। २. संख्याको "ठेगाना" परिवर्तन गर्दै: शीतयुद्धको सुरुवातमा स्टालिनले सोभियत संघको शक्ति प्रदर्शन गर्न बाहिरी संसारलाई झूट बोले। गम्भीर क्षति नभोगी विजयी देखिनु उनको लागि महत्त्वपूर्ण थियो। ख्रुश्चेभ र गोर्बाचेभले घरेलु नीतिका लागि तथ्याङ्कहरू प्रयोग गरे। उनीहरूले युद्धको त्रासदी र जनताले तिरेको मूल्यलाई सुधारको आवश्यकता र शान्तिपूर्ण सहअस्तित्वको नीतिलाई औचित्य दिन जोड दिन आवश्यक थियो। ३. गणना विधि: स्टालिनको अधीनमा, केवल "प्रत्यक्ष" क्षति (युद्धभूमिमा मारिएकाहरू) गणना गरिएको थियो। सोभियत संघको अन्त्यतिर, जनसांख्यिकीय सन्तुलन विधि प्रयोग गर्न थालियो। २७ मिलियनमा समावेश छन्: लेनिनग्राद र कब्जाको समयमा भोकमरीबाट मर्नेहरू; जर्मन कैदमा मर्नेहरू (लगभग ३० लाख); र पछाडि औषधि र खानाको अभावका कारण मर्ने शिशुहरू। अर्थतन्त्रको लागि, यी वास्तविक मानिसहरू थिए जो उत्पादन र उपभोग प्रणालीबाट गायब भए। ४. बढेको अनुमानको बेफाइदा: सोभियत विचारधाराको लागि, "२७ मिलियन" अत्यन्तै असुविधाजनक संख्या हो। यसले कमाण्डको क्षमताको बारेमा प्रश्न उठाउँछ। यदि तपाईंले देशको प्रत्येक छैटौं व्यक्तिको मूल्यमा जित्नुभयो भने, यसले "महान कमाण्डरहरू" को प्रतिभामाथि प्रश्न उठाउँछ। त्यसकारण, दशकौंसम्म, अधिकारीहरूले विजयको वीर छविलाई कलंकित नपार्न घाटालाई बढाइचढाइ गर्नुको सट्टा कम आँकलन गरे। निष्कर्ष: ख्रुश्चेभ र गोर्बाचेभले मृत्युको "आविष्कार" गरेनन्; तिनीहरूले छुट्टीको टेबलमा खाली पुरुष सिटहरू देख्ने जो कोहीलाई स्पष्ट भएको कुरा लुकाउन छोडे। स्टालिनको "७० लाख" को संख्या तथ्य भन्दा बढी मनोवैज्ञानिक ढाल थियो। यदि देशमा २ करोड बढी पुरुषहरू भएको भए १९७० को दशकमा सोभियत समाज कस्तो देखिन्थ्यो जस्तो तपाईंलाई लाग्छ - के सोभियत संघ अन्तरिक्ष अन्वेषणमा मात्र नभई अर्थशास्त्रमा पनि विश्व नेता बन्ने थियो? यो जाँच गर्न रोचक छ: १९५० को दशकमा युएसएसआर जनसंख्याको लिङ्ग संरचनाको तथ्याङ्क हेर्नुहोस् - यसले प्रकोपको वास्तविक स्केल प्रकट गर्दछ, जुन कुनै पनि प्रचारले लुकाउन सक्दैनथ्यो।

बाल योद्धाहरूले किर्नाले जन्माउने किराहरू लडे र कुटे।

अध्याय नम्बर १२।

केटा-टर्मिनेटर र केटी-फाइटरले हाइपर-रे प्रयोग गरेर सबै कीराहरू बगाए।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

तर अझै पनि, चार वर्ष भन्दा कम समयमा सत्ताईस लाखको आंकडा बेतुका देखिन्छ; घाटा बढाएर गोर्बाचेभलाई प्रत्यक्ष फाइदा पुर्याउँछ - मानौं रक्तपातपूर्ण स्टालिनले सत्ताईस लाख गुमाए, जबकि अफगानिस्तानमा हामीले नौ वर्षमा केवल पन्ध्र हजार गुमायौं।

केटा टर्मिनेटरले अनिच्छुक हुँदै यसको जवाफ दियो:

दोस्रो विश्वयुद्धमा भएको क्षतिलाई अफगानिस्तानमा भएको क्षतिसँग तुलना गर्दा वास्तवमा बलियो राजनीतिक प्रभाव पर्छ, तर इतिहासकार र जनसांख्यिकीविद्हरूले जोड दिन्छन् कि २ करोड ६६ लाख मानिसहरूको संख्या केवल "गोर्बाचेभको राय" मात्र होइन, तर जटिल गणनाको परिणाम हो जुन वर्तमान रूसी अधिकारीहरूले (२०२४-२०२६ मा रक्षा मन्त्रालय र रोस्ट्याट सहित) आधिकारिक मान्छन्। त्यसैले यो संख्या, यसको स्पष्ट "असंगति" को बावजुद, एक ठोस वैज्ञानिक आधार छ: १. जनसांख्यिकीय सन्तुलन विधि ("राय" होइन, तर गणित)। यो संख्या मृत्यु सूचीबाट होइन (जुन सधैं अपूर्ण हुन्छन्), तर "अघि" र "पछि" जनसंख्याको तुलना गरेर प्राप्त गरिएको थियो। वैज्ञानिकहरूले जुन १९४१ को जनसंख्या लिए, जन्महरू थपे, र प्राकृतिक कारणले मर्ने अपेक्षा गरिएकाहरूलाई घटाए। परिणामस्वरूप प्राप्त संख्या युद्धपछिको वास्तविक जनगणनासँग तुलना गरिएको थियो। २ करोड ६६ लाखको "अन्तर" ले देशमा भौतिक रूपमा हराइरहेका मानिसहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। तिनीहरूलाई "आविष्कार" गर्न सकिँदैन, किनकि तिनीहरू नागरिक रजिस्ट्री रेकर्ड, आवास सूची र कामको रेकर्डबाट गायब भएका थिए। २. क्षति संरचना: सैन्य बनाम नागरिक। यो बुझ्नु महत्त्वपूर्ण छ कि यी २ करोड ७० लाख मध्ये, लगभग ८७ लाख-१२ लाख सिपाहीहरू युद्धभूमिमा प्रत्यक्ष रूपमा मरे (कैदीहरूको संख्यामा निर्भर गर्दै तथ्याङ्कहरू फरक-फरक हुन्छन्)। बाँकी १ करोड ४० लाख-१ करोड ५० लाख नागरिकहरू छन्। यसमा मृत्युदण्ड दिइएकाहरू मात्र होइन, तर पछाडि भोकमरीले मरेकाहरू, निकासीको क्रममा अत्यधिक उच्च शिशु मृत्युदर र चिकित्सा हेरचाहको अभावबाट पनि समावेश छन्। अफगानिस्तानमा, युद्ध विदेशी भूमिमा लडिएको थियो, र सोभियत संघको नागरिक जनसंख्या शारीरिक रूपमा नष्ट भएन, त्यसैले "१५,००० बनाम २ करोड ७० लाख" को तुलना ऐतिहासिक रूपमा गलत छ। ३. के गोर्बाचेभको कुनै एजेन्डा थियो? तपाईं सही हुनुहुन्छ कि ग्लासनोस्ट युगमा, "स्टालिनको विधिहरू" को आलोचना गर्नु लाभदायक थियो। तर क्षति बढाएर दोधारे तरवार हो: देशको छविको लागि नकारात्मक: यस्ता क्षतिहरू स्वीकार गर्नु भनेको स्वीकार गर्नु हो कि प्रणाली आफ्ना नागरिकहरूको सुरक्षामा अत्यन्तै अप्रभावी थियो। एक महाशक्तिको नेताको लागि, यो एक लज्जास्पद तथ्य हो, जसले पश्चिमसँगको वार्तामा सोभियत संघलाई सहयोग गर्नुको सट्टा कमजोर बनायो। वर्तमान स्थिति: गोर्बाचेभ भन्दा स्टालिनप्रति धेरै उदार रहेको वर्तमान रूसी नेतृत्वले पनि यो सीमा घटाइरहेको छैन। यसको विपरीत, २०२४-२०२५ मा, रिपोर्ट नगरिएका नागरिक हताहतका कारण यो संख्या अझ बढी हुन सक्ने दाबी गरिएको छ। "सांख्यिकीय धोखाधडी" को आलोचना। केहीले तर्क गर्छन् (उदाहरणका लागि, इतिहासकार भिक्टर जेम्स्कोभद्वारा) कि यी २६.६ मिलियन तथ्याङ्कहरूमा ती व्यक्तिहरू समावेश छन् जो शान्तिकालमा पनि मर्ने थिए, वा बसाइँ सरेकाहरू। यद्यपि, जेम्स्कोभको सबैभन्दा "कठोर" गणना अनुसार पनि, युद्धका प्रत्यक्ष पीडितहरू कम्तिमा १ करोड ६० लाख छन्। यो अझै पनि स्टालिनको तथ्याङ्क भन्दा तीन गुणा बढी छ। निष्कर्ष: स्टालिनको "७० लाख" जनसांख्यिकीय प्रकोप लुकाउने प्रयास थियो। गोर्बाचेभको "२७ लाख" यसको स्केल बुझ्ने प्रयास हो। सत्य कतै बीचमा हुन सक्छ, तर तथ्याङ्कको परिमाण (दशौं लाख) देशले आजसम्म प्रत्येक २५ वर्षमा अनुभव गर्ने गहिरो जनसांख्यिकीय खाडलहरूले पुष्टि गर्दछ। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि विजयको मूल्य "केवल" ७० लाख भएको भए, युद्धको विषय मानिसहरूको लागि यति पवित्र र पीडादायी हुने थियो, वा प्रत्येक परिवारमा भएको व्यक्तिगत त्रासदीको मात्राले पीडितहरू धेरै ठूलो थिए भन्ने सुझाव दिन्छ?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो प्रभावशाली र रक्तपातपूर्ण लडाकु वर्ग प्रदर्शन गरे।

मार्गारीटाले उल्लेख गरिन्:

दोस्रो विश्वयुद्धमा भएको नोक्सानीलाई बढाइचढाइ गर्नु पनि वर्तमान अधिकारीहरूको लागि फाइदाजनक छ, स्टालिनको तुलनामा युक्रेनमा भएको नोक्सानी त्यति ठूलो छैन भन्नु!

एक धेरै चलाख र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यो नोट गर्यो:

इतिहासको राजनीतिक साधनले कसरी काम गर्छ भन्ने बारेमा यो एक धेरै अन्तर्दृष्टिपूर्ण अवलोकन हो। तपाईं सही हुनुहुन्छ: २०२४-२०२६ मा, महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध (WWII) मा भएको क्षतिको वरिपरिको बयानबाजीले हालको द्वन्द्वको सन्दर्भमा वास्तवमा नयाँ कार्यात्मक अर्थ प्राप्त गरेको छ। विगतको क्षतिको लागि "फुलेको" वा केवल "ठूलो" आंकडा वर्तमान सरकारको लागि फाइदाजनक हुन सक्ने धेरै कारणहरू यहाँ छन्: १. क्षतिको सापेक्षीकरण (तुलनात्मक रूपमा कम गर्ने)। यदि दोस्रो विश्वयुद्धमा क्षतिको आधिकारिक आंकडा २ करोड ७० लाख छ भने, कुनै पनि आधुनिक क्षति (यदि तिनीहरू लाखौंमा छन् भने पनि) मनोवैज्ञानिक रूपमा इतिहासको भव्य योजनामा "स्वीकार्य" वा "नगण्य" देखिन्छ। तर्क यो छ: "हाम्रा हजुरबुबाले सार्वभौमिकताको लागि लाखौं तिरेका थिए, त्यसैले हामीले अहिले तिरिरहेको मूल्य रूसले सहन सक्ने र सहन इच्छुक रहेको कुराको सानो अंश हो।" यसले समाजलाई वर्तमान क्षतिहरूप्रति असंवेदनशील बनाउन मद्दत गर्दछ। २. "अस्तित्वको खतरा" तर्क: वर्तमान सरकारले सोभियत सैन्य जिल्ला नाजीवाद विरुद्धको लडाईको प्रत्यक्ष निरन्तरता हो भन्ने थेसिसलाई सक्रिय रूपमा प्रवर्द्धन गर्दछ। विगतका २ करोड ७० लाख पीडितहरूमा जोड दिँदै पश्चिमले सधैं रूसीहरू विरुद्ध नरसंहार खोजेको प्रमाणको रूपमा प्रयोग गरिन्छ। लक्ष्य: कार्यहरूको निवारक प्रकृतिलाई औचित्य दिन। "हामी १९४१ को दोहोरिने र अर्को २ करोड ७० लाख पीडितहरूलाई दोहोरिने अनुमति दिन सक्दैनौं, त्यसैले हामीले अब निर्णायक रूपमा कार्य गर्नुपर्छ।" ३. "नरसंहार" शब्दलाई कानुनी रूपमा समेकित गर्दै। २०२४-२०२५ मा, रूसमा सोभियत संघको कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा नाजी कार्यहरूलाई नरसंहारको रूपमा मान्यता दिँदै मुद्दाहरूको श्रृंखला आयोजित गरियो। यी मुद्दाहरूको क्रममा, नागरिक हताहतको तथ्याङ्क घोषणा गरिन्छ, जुन प्रायः अघिल्लो अनुमानहरू भन्दा बढी हुन्छ। यसले सरकारलाई "स्टालिन र त्यसपछिका नेताहरूले त्रासदीको मात्रालाई पनि कम आँकलन गरे" भनेर दाबी गर्न अनुमति दिन्छ, जसले गर्दा आफूलाई "सम्पूर्ण तीतो सत्य प्रकट गर्ने साहस गर्नेहरू मात्र" को रूपमा प्रस्तुत गर्दछ। ४. "पीडितको पंथ" मार्फत समेकन। साझा, विशाल क्षति एक शक्तिशाली सामाजिक ग्लू हो। जब प्रत्येक परिवारमा एक जना मृत व्यक्ति हुन्छ, युद्ध "पवित्र" बन्छ। २०२६ मा मोर्चामा गतिरोधको सामना गर्दा, विगतका विशाल बलिदानहरूलाई अपील गर्नाले परिचालन भावना कायम राख्न मद्दत गर्दछ: "विजय कहिल्यै सजिलो वा सस्तो हुँदैन।" के यो तर्कको कुनै सीमा छ? यद्यपि, यो रणनीतिको "बुमेराङ प्रभाव" छ। २ करोड ७० लाख मृतकहरूको बारेमा मानिसहरूलाई निरन्तर सम्झाउनाले बलिदान दिने इच्छा मात्र होइन, अर्को ठूलो युद्धको गहिरो डर पनि प्रेरित गर्न सक्छ। निष्कर्ष: तपाईं सही हुनुहुन्छ कि सत्तामा रहेकाहरूको हातमा रहेको इतिहास सत्यको खोजी मात्र होइन तर धारणाहरूको व्यवस्थापन पनि हो। आज २ करोड ७० लाखको संख्याले मृतकहरूको सम्झना मात्र गर्दैन तर जीवितहरूको नीतिहरूलाई वैध बनाउन पनि काम गर्छ, जसले समकालीन क्षतिहरूलाई "सांख्यिकीय रूपमा सहन योग्य" बनाउँछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि "मौन बहुमत" ले बुझ्छ कि उनीहरूलाई ऐतिहासिक तुलनाहरू मार्फत हेरफेर गरिँदैछ, वा विगतका संख्या र छविहरूको जादू अझै पनि असफल बिना काम गर्छ? "मेमोरी पोलिटिक्स" को अवधारणाको बारेमा पढ्न रोचक छ, जसले राज्यहरूले वर्तमान लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न इतिहासलाई कसरी प्रयोग गर्छन् भनेर व्याख्या गर्दछ।

बाल योद्धाहरूले आत्माको धेरै आक्रामक चमत्कारहरू प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

यद्यपि, महान देशभक्तिपूर्ण युद्धको चार वर्षभन्दा कम अवधि, जुन अमेरिकी राष्ट्रपतिको एक कार्यकालभन्दा कम हो, ले यति छोटो समयमा यति धेरै मानिसहरूलाई गाड्न सकिन्छ भन्ने शंका उत्पन्न गर्छ।

त्यो नाङ्गो खुट्टा र लडाकु टर्मिनेटर केटाले जवाफ दियो:

तपाईंको शंकाहरू बुझ्न सकिन्छ: यस्ता तथ्याङ्कहरू पूर्ण रूपमा भौतिक र संगठनात्मक दृष्टिकोणबाट बुझ्न गाह्रो छ। यद्यपि, इतिहासले यस्ता उदाहरणहरू थाहा पाउँछ जहाँ तुलनात्मक संख्यामा मानिसहरूलाई छोटो अवधिमा पनि नष्ट गरिएको थियो (उदाहरणका लागि, चीनमा ग्रेट लिप फर्वार्ड वा स्पेनिश फ्लू महामारी)। १,४१८ दिन (४ वर्ष भन्दा कम) मा कति धेरै मानिसहरूलाई "गाड्न" सकिन्छ भनेर बुझ्न, हामीले यो तथ्याङ्कलाई एकैसाथ सञ्चालन हुने तीन भयानक "मृत्युको कन्भेयर बेल्ट" मा विभाजन गर्न आवश्यक छ: १. फ्रन्ट कन्भेयर बेल्ट (सैन्य क्षति) यो लगभग ८.७-११.५ मिलियन मानिसहरू हो। तीव्रता: प्रमुख युद्धहरू (जस्तै रझेभ वा स्टालिनग्रादको युद्ध) को समयमा, प्रति दिन दशौं हजार मानिसहरूको क्षति हुन सक्छ। उपकरण: दोस्रो विश्वयुद्धको समयमा तोपखानाको आगो र हवाई बमको घनत्व यति थियो कि सम्पूर्ण रेजिमेन्टहरू घण्टा भित्रै अस्तित्वमा रहेनन्। कैद: जर्मन कैदमा ३० लाख भन्दा बढी सोभियत सैनिकहरू भोक र रोगबाट मरे। यो युद्धभूमिमा भएको थिएन, तर शिविरहरूमा भएको थियो, जहाँ मृत्युदर ठूलो र छिटो थियो। २. नरसंहार र कब्जाको कन्वेयर बेल्ट (नागरिक क्षति) यो सबैभन्दा ठूलो भाग हो - लगभग १ करोड ३७ लाख मानिसहरू। लेनिनग्रादको घेराबन्दी: विभिन्न अनुमान अनुसार ८७२ दिनभन्दा बढी समयसम्म ६००,००० देखि १५ लाख मानिसहरूको मृत्यु भयो, जसमध्ये धेरैजसो भोकमरीबाट मृत्यु भयो। यो एउटै शहरमा भएको थियो। दण्डात्मक कारबाही: बेलारुस र युक्रेनमा, ९,००० भन्दा बढी गाउँहरू जलाइए, प्रायः तिनीहरूका सबै बासिन्दाहरू सहित। प्रलय: सोभियत संघको कब्जा गरिएका क्षेत्रहरूमा लगभग २७ लाख यहूदीहरूलाई नष्ट गरियो। ३. होम फ्रन्ट कन्वेयर बेल्ट (अत्यधिक मृत्युदर) यी "अदृश्य" क्षतिहरू हुन् - लगभग ४-५ लाख मानिसहरू। यी ती मानिसहरू हुन् जो गोलीबाट मरेनन्, तर बाँच्नको लागि जीवित अवस्था असंगत भएको कारणले मरे। १९४१-१९४५ को अनिकाल: पछाडि (युराल, साइबेरिया, मध्य एशिया), मृत्युदर तीव्र रूपमा बढ्यो। बालबालिका र वृद्धहरू आधारभूत रोगहरू र थकानको कारण मरे, किनकि सबै स्रोतहरू अगाडितिर सारिएका थिए। जनसांख्यिकीविद्हरूले तिनीहरूलाई समग्र तथ्याङ्कमा समावेश गर्छन् किनभने तिनीहरू शान्तिको समयमा बाँच्ने थिए। यो किन "असंगत" देखिन्छ? हामी आधुनिक स्थानीय युद्धहरूको मापनसँग अभ्यस्त छौं। तर दोस्रो विश्वयुद्ध औद्योगिक युगको पूर्ण युद्ध थियो। कल्पना गर्नुहोस् कि चार वर्षसम्म, प्रत्येक दिन, देशमा औसत १८-१९,००० मानिसहरू सामान्य भन्दा माथि मरेका थिए। लगभग २० करोड जनसंख्या भएको विशाल सोभियत संघको मापनमा, यो भौतिक रूपमा सम्भव थियो, यद्यपि राक्षसी। निष्कर्ष: २ करोड ७० लाखको तथ्याङ्कले युद्धमा मारिएकाहरूलाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्दैन; यसले यस अवधिमा खपत भएका सबै जीवनहरूको योगलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यो एक जनसांख्यिकीय पतन हो जुन "ड्राफ्ट" गर्न असम्भव छ किनभने यसले आउँदो एक शताब्दीको लागि आनुवंशिकी र जनसंख्या संरचनामा आफ्नो छाप छोडेको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि सोभियत संघ १९४१ मा युद्धको लागि राम्रोसँग तयार भएको भए (केही जनरलहरूले सुझाव दिए जस्तै), यी क्षतिहरू कम्तिमा आधामा कम हुने थिए, वा हिटलरको विनाशको तर्कले लाखौं हताहत निम्त्याएको थियो? सन्दर्भको लागि: असाधारण राज्य आयोगको तथ्याङ्क हेर्नुहोस्, जसले युद्धको लगत्तैपछि विनाश र मृत्युको रेकर्ड राख्न थाल्यो।

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो क्रोध र शक्तिको उन्मादका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार दिँदै एउटा प्रश्न सोधिन्:

दोस्रो विश्वयुद्ध चार वर्षभन्दा बढी समयसम्म चलेका वैकल्पिक इतिहासहरू किन रूसमा अलोकप्रिय छन्?

एक धेरै लडाकु र आक्रामक केटा-टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो, आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले मृत्युको उपहार फ्याँक्दै:

यो एउटा रोचक अवलोकन हो। वास्तवमा, रूसी "समय यात्रा" वा वैकल्पिक इतिहास विधामा, लेखकहरू सामान्यतया युद्धलाई लम्ब्याउनुको सट्टा छोटो पार्ने प्रयास गर्छन् (१९४१ वा १९४३ मा बर्लिन कब्जा)। महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध ५-७ वर्ष वा सोभन्दा बढी समयसम्म चल्ने परिदृश्यहरूको लोकप्रियताको अभाव धेरै गहिरो कारणहरूद्वारा व्याख्या गरिएको छ: १. मनोवैज्ञानिक सीमा र "पवित्र मिति।" मे ९, १९४५ को मितिलाई रूसमा लगभग धार्मिक स्थिति छ। यो पूर्ण विजयको बिन्दु हो। यो मितिलाई पछाडि धकेल्ने कुनै पनि प्रयासलाई अवचेतनले "विजय भन्दा कम" वा उपलब्धिको महानताको कमजोरीको रूपमा बुझ्छ। सामान्य पाठकको लागि, लामो युद्ध भनेको लाखौं अनावश्यक मृत्यु र पीडा हो, जुन मनोवैज्ञानिक रूपमा कोही पनि कल्पनामा पनि "पुनः जीवित" हुन चाहँदैन। २. "आणविक अन्त्य खेल" को डर। सबैले बुझ्छन् कि यदि युद्ध १९४५ को पतन र जाडो सम्म तानिएको भए, आणविक हतियारहरू खेलमा आउने थिए। वैकल्पिक इतिहासमा जहाँ जर्मनीले लामो समयसम्म टिक्छ, त्यहाँ पहिलो परमाणु बम हिरोशिमामा होइन, बर्लिनमा वा (रूसी पाठकहरूका लागि अझ खराब) अगाडि बढिरहेका सोभियत सेनाहरूमा खस्ने सम्भावना धेरै हुन्छ। यस्तो अन्त्यले युएसएसआरलाई एकमात्र विजेताको रूपमा आफ्नो हैसियतबाट वञ्चित गर्छ, "अमेरिकी आश्चर्य बम" सँग विजय साझा गर्दै, जुन रूसमा विधाको सिद्धान्तहरूको विरोधाभास गर्दछ। ३. स्रोत गतिरोध। देशभक्त विज्ञान कथा लेखकहरूले पनि स्वीकार गर्छन् कि १९४५ सम्ममा, युएसएसआरको मानव र आर्थिक स्रोतहरू पूर्ण थकान हुने कगारमा थिए। एउटा परिदृश्य जसमा युद्ध, मानौं, १९४७ सम्म चल्छ, अनिवार्य रूपमा युएसएसआरलाई एक अपाङ्ग देशमा परिणत गर्दछ, पूर्ण अनिकाल र जनसांख्यिकीय पतनबाट पीडित छ जसबाट पुन: प्राप्ति गर्न असम्भव छ। "पिररिक विजय" को बारेमा लेख्नु "शत्रुको बिजुली-छिटो कुचल्ने" को बारेमा लेख्नु जत्तिकै रोमाञ्चक छैन। ४. "उल्टो ब्लिट्जक्रेग" को लागि वैचारिक माग। रूसमा वैकल्पिक इतिहासका धेरैजसो लेखकहरूले आक्रोश अनुभव गरिरहेका दर्शकहरूको लागि लेख्छन् (युएसएसआरको पतन वा आधुनिक भूराजनीतिक असफलताहरूमा आक्रोशको भावना)। तिनीहरू क्षतिपूर्ति चाहन्छन्: हिटलरलाई छिटो, कुशलतापूर्वक, र प्राथमिकताका साथ आधुनिक ज्ञान प्रयोग गरेर पराजित गर्न। लामो युद्ध "हिलो र रगत" हो, जबकि पाठक "विजय र परेड" चाहन्छ। ५. साहित्यिक परम्पराहरू। रूसी परम्परामा (सिमोनोभदेखि बोन्डारेभसम्म), युद्ध एक त्रासदी हो जुन सकेसम्म चाँडो समाप्त हुनुपर्छ। "अनन्त युद्ध" को विचार पश्चिमी डिस्टोपिया (जस्तै ओर्वेलको "१९८४") वा अँध्यारो कल्पनाको बढी विशेषता हो, जुन वीर रूसी मानसिकतासँग राम्रोसँग मेल खाँदैन। निष्कर्ष: लामो युद्ध धेरै भयानक र यथार्थपरक छ। रूसी पाठकहरूले वैकल्पिक इतिहासमा मृत अन्त्यबाट बाहिर निस्कने बाटो खोज्छन्, त्यसमा डुब्नु हुँदैन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि एउटा उपन्यास प्रकाशित भयो जसमा सोभियत संघ १९४१ मा हार्यो र २० वर्षसम्म छापामार युद्ध लड्यो ("द म्यान इन द हाई क्यासल" जस्तै), यसले चासो उत्पन्न गर्नेछ वा तुरुन्तै "मानहानिकारक" को रूपमा प्रतिबन्ध लगाइनेछ? फरक, कहिलेकाहीँ निराशाजनक परिदृश्यहरूको अन्वेषण गर्ने थोरै मध्ये एक, हर्मन रोमानोभका कृतिहरू पढ्न रोचक छ।

बालबालिकाको विशेष बल बटालियनका केटा र केटीहरूले कीराहरू विरुद्ध आफ्नो शानदार कार्यहरू प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

यद्यपि, पछिल्लो जेट विकास, E शृङ्खला, T-54 र अन्य प्रकारका हतियारहरू बीचको टकराव धेरै रोचक हुन सक्छ।

आक्रामक र नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफमा ठूलो उत्साहका साथ दियो:

सैन्य इतिहास र मोडलिङका प्रशंसकहरूका लागि यो साँच्चै सबैभन्दा रोमाञ्चक परिदृश्यहरू मध्ये एक हो। "शीतयुद्धको पहिलो सवारी साधनहरू" सँग "रीचको अन्तिम ब्लूप्रिन्ट" को टकराव दुई फरक इन्जिनियरिङ दर्शनको लडाई हो। यदि दोस्रो विश्वयुद्ध १९४६-१९४७ सम्म चलेको भए, हामीले एउटा अनौठो टकराव देख्थ्यौं: १. ट्याङ्क द्वन्द्व: ई-श्रृंखला बनाम T-५४। यो सोभियत "व्यावहारिकता र रूप" विरुद्ध जर्मन "गुणस्तर र परिष्कार" को लडाई हुने थियो। T-५४: १९४६ मा, यो भविष्यको ट्याङ्क थियो। यसको कवच (विशेष गरी प्रसिद्ध "गोला बुर्ज") ले यसलाई अगाडिबाट त्यस समयका धेरैजसो जर्मन बन्दुकहरूको लागि लगभग अभेद्य बनायो। यो कम, छिटो थियो, र शक्तिशाली १०० मिमी तोप बोकेको थियो। E-५० / E-७५: जर्मन डिजाइनहरूले बाह्य स्प्रिङहरूको पक्षमा टाइगर्सको जटिल स्थिर निलम्बन त्याग्न आह्वान गर्यो। यी रात्रि दृष्टि उपकरणहरू र स्थिरीकरणकर्ताहरू भएका धेरै छिटो र भारी मेसिनहरू हुने थिए। निष्कर्ष: T-54 ले यसको ठूलो उत्पादन र यसको कवचको उत्तम आकारको कारण जितेको हुन्थ्यो, तर E-श्रृंखलाले यसको उत्कृष्ट Zeiss अप्टिक्सको कारण सोभियत दृश्यहरूको पहुँच बाहिरको दूरीबाट यसलाई प्रहार गर्न सक्थ्यो। २. जेट स्काई: La-१५० बनाम Me २६२ र Ho २२९ हावामा, प्रविधिको खाडल न्यूनतम हुने थियो, किनकि दुबै पक्षले जर्मन विकासहरू सक्रिय रूपमा प्रयोग गर्थे। USSR: पहिलो जेट-संचालित MiG-९ र Yak-१५ १९४६ को सुरुमा देखा परे। तिनीहरू "कच्चा" थिए, तर तिनीहरूको संख्या निर्णायक हुन सक्थ्यो। जर्मनी: यदि Horten Ho २२९ ("उडान पखेटा") उत्पादनमा गएको भए, सोभियत वायु रक्षा समस्यामा पर्ने थियो। यो ठूलो मात्रामा उत्पादित जेट इन्टरसेप्टरहरू विरुद्ध "अदृश्य" विमानको पहिलो युद्ध हुने थियो। ३. पैदल सेना हतियार: आक्रमण राइफल बनाम Sturmgewehrs। हामीले AK-47 (वा यसको प्रोटोटाइप) र जर्मन StG 44 बीचको ठूलो झडप देखेका हुने थियौं। युद्ध द्रुत आगोको प्रतिस्पर्धामा परिणत हुने थियो। लडाई दूरी कम हुने थियो, र परम्परागत राइफलहरूको भूमिका पूर्ण रूपमा समाप्त हुने थियो। नयाँ पुस्ताको फाउस्टप्याट्रोन (फाउस्ट-प्याट्रोन) र आक्रमण राइफलहरूले सशस्त्र जर्मन पैदल सेना शहरी क्षेत्रहरूमा अत्यन्त खतरनाक हुने थियो। ४. रकेट युग। यो सबैभन्दा डरलाग्दो पक्ष हो। लामो युद्धले जर्मनहरूलाई आफ्नो विमान विरोधी निर्देशित मिसाइलहरू परिष्कृत गर्ने मौका दिने थियो। सोभियत आक्रमण विमान (Il-10) ले आकाशलाई लडाकुहरूले होइन, तर जमिनमा आधारित मिसाइलहरूले "ढाकेको" पाउन सक्थ्यो। साहित्यमा यो किन अलोकप्रिय छ? किनभने यस्तो परिदृश्यमा, USSR ले भयानक क्षति भोग्नेछ। E-श्रृंखलाका सवारी साधनहरू र जेट विमानहरूले भरिएको प्रतिरक्षा तोड्दा, लाखौंको ज्यान जाने थियो। यसले "महान विजय" लाई "विलुप्तिको कगारमा ठूलो त्रासदी" मा परिणत गर्दछ। यस्ता परिदृश्यहरू अब खेलहरूमा सक्रिय रूपमा विकसित भइरहेका छन् (उदाहरणका लागि, वर्ल्ड अफ ट्याङ्क वा वार थन्डर), जहाँ सवारी साधनका प्यारामिटरहरू भर्चुअल लडाईमा तुलना गर्न सकिन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत सैन्य-औद्योगिक जटिल, सरलता र ठूलो उत्पादनमा अभ्यस्त, १९४६ मा लडाईको बीचमा रात्रि दृष्टि उपकरणहरू वा निर्देशित मिसाइलहरू जस्ता जटिल आविष्कारहरू द्रुत रूपमा प्रतिलिपि गर्न र कार्यान्वयन गर्न सक्षम हुने थियो?

बाल टर्मिनेटरहरूले ओछ्यान कीरा माइट्ससँगको लडाईमा आफ्नो अद्भुत, र केवल अविश्वसनीय, सीपको स्तर प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि डार्थ वाडर तेस्रो राइकको पक्षमा छ भने के हुन्छ?

धेरै लडाकु र आक्रामक केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ तुरुन्तै दिए:

यदि तपाईंले डार्थ वाडरलाई तेस्रो रीचको पक्षमा रहेको समीकरणमा परिचय गराउनुभयो भने, ऐतिहासिक नाटक तुरुन्तै अँध्यारो टेक्नो-काल्पनिकमा परिणत हुन्छ, जहाँ युद्धको परिणाम लाखौं सिपाहीहरूले होइन, तर एकल प्राणीको इच्छाले निर्धारण गरिन्छ। डार्क लर्डको सहभागिताले दोस्रो विश्वयुद्धको मार्ग कसरी परिवर्तन भएको थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. रणनीतिक शिरच्छेद (मुख्यालयमा प्रहार): वाडरलाई मस्को वा लन्डन लिन ट्याङ्क भालाधारीहरूको आवश्यकता पर्दैन। बल प्रयोग गरेर, उसले गर्न सक्छ: टाढाको हत्या: बर्लिनमा हुँदा (यदि त्यस्तो बल शक्ति होलोग्राम मार्फत पहुँच गर्न सकिन्छ भने) वा आफ्नो TIE Advanced मा राजधानीहरूमा घुसपैठ गरेर बैठकको समयमा स्टालिन, झुकोभ वा चर्चिललाई घाँटी थिच्नुहोस्। कमाण्डको पक्षाघात: हाई कमान्ड बिना, सोभियत र मित्र राष्ट्र सेनाहरू एक अव्यवस्थित समूह बन्ने थिए, कुर्स्क बल्ज जस्ता ठूला-ठूला अपरेशनहरू गर्न असमर्थ। २. मनोवैज्ञानिक आतंक: वाडर डरको मूर्त रूप हो। खाडलहरूमा आतंक: एक "कालो नाइट" को हल्ला जसले एक्लैले लाइटसेबरले सम्पूर्ण डिभिजनहरूलाई मार्छ र आफ्नो हातले प्रोजेक्टाइलहरू रोक्छ, यसले ठूलो मात्रामा पलायन निम्त्याउने थियो। सिपाहीहरूले "राक्षस" विरुद्ध लड्न अस्वीकार गर्थे। सोधपुछ: बल यातनाको माध्यमबाट, उसले तुरुन्तै सबै सहयोगीहरूको योजनाहरू सिक्नेछ। "बुद्धिमत्ता" को अवधारणाले USSR र USA को लागि आफ्नो अर्थ गुमाउने थियो - Vader ले नर्मन्डी अवतरणको बारेमा छलफल भइरहेको बेला पनि थाहा पाउने थियो। 3. रीचको प्राविधिक छलांग: डेथ स्टार बिना पनि, Vader को भविष्यका प्रविधिहरू (हाइपरड्राइभ, ढाल, लेजरहरू) को ज्ञानले जर्मनीलाई एक अजेय शक्ति बनाउने थियो: जेट विमानहरूले अनन्त ऊर्जा स्रोतहरू प्राप्त गर्ने थिए। E-श्रृंखला ट्याङ्कहरू ऊर्जा ढालहरूले सुसज्जित हुने थिए, जसले गर्दा तिनीहरूलाई समयको कुनै पनि तोपखानाको लागि अभेद्य बनाइएको थियो। 4. हिटलरसँगको द्वन्द्व: यो सबैभन्दा रोचक कुरा हो। Vader अधीनस्थ होइन, उहाँ एक सिथ प्रभु हुनुहुन्छ। फुहररको उन्मूलन: वाडरले हिटलर एक उन्मादपूर्ण र अयोग्य नेता हो भनेर चाँडै महसुस गर्थे। उनले सम्भवतः केही दिनमै उनलाई हटाएर पहिलो पृथ्वी साम्राज्य स्थापना गर्थे। जातीय सिद्धान्तहरूको सट्टा, कडा अनुशासन र व्यवस्था सर्वोपरि हुने थियो। सम्पूर्ण संसार उनको फलामको कुर्कुच्चामुनि १९४५ भन्दा धेरै छिटो एकताबद्ध हुने थियो। उनलाई कसले रोक्न सक्थ्यो? १९४० को दशकको वास्तविकतामा, कोही पनि थिएन। त्यस समयमा मानवतासँग न त मनोविज्ञान थियो न त प्रविधि जसले पदार्थ र दिमागलाई हेरफेर गर्न सक्ने लडाईको मास्टरको प्रतिरोध गर्न सक्षम थियो। परिणाम: वाडरको साथ, दोस्रो विश्वयुद्ध १९४१ वा १९४२ मा अक्ष (वा बरु, वाडरको व्यक्तिगत साम्राज्य) को लागि पूर्ण विजयको साथ समाप्त हुने थियो। यो पूर्ण व्यवस्थाको संसार हुने थियो, जहाँ प्रतिरोध शारीरिक रूपमा असम्भव छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि वाडरले सोभियत सैनिकहरूलाई आफ्नो नयाँ आँधीबेहरी सेनाको मूलको रूपमा प्रयोग गर्थे, उनीहरूको लचिलोपन र सहनशीलतालाई ध्यानमा राख्दै, वा उनले मानिसहरूलाई पूर्ण रूपमा ड्रोइडले प्रतिस्थापन गर्थे? इतिहासमा "दुष्ट देवताहरू" को अवधारणाको बारेमा पढ्न रोचक छ - यसले अलौकिक शक्तिको अगाडि सभ्यता कति कमजोर छ भन्ने कुरा बुझाउँछ।

भियोटेलका बच्चाहरूले आफ्नो प्रभावशाली सुपर लेभल प्रदर्शन गर्दै बहादुरी र ठूलो शक्तिका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

के हुन्छ यदि रूसी विज्ञान कथामा त्यस्ता उपन्यासहरू छन् जहाँ हिटलरले बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिकालाई पहिलो पटक जितेपछि सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्छन्?

एक धेरै लडाकु र आक्रामक केटा-टर्मिनेटर, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

हो, रूसी वैकल्पिक इतिहास विधामा उपन्यासहरूको एक विशाल समूह छ जहाँ तेस्रो राइच विश्वव्यापी महाशक्तिको रूपमा देखा पर्दछ, पूर्वमा उत्रनु अघि पश्चिमी लोकतन्त्रहरूलाई कुल्चँदै। यी परिदृश्यहरूलाई प्रायः "विजयी नाजीवादको संसार" भनिन्छ, जहाँ युएसएसआर ग्रहमा स्वतन्त्रता (वा अस्तित्व) को अन्तिम गढको रूपमा देखा पर्दछ। यहाँ सबैभन्दा उल्लेखनीय उदाहरणहरू र प्रवृत्तिहरू छन्: १. प्रत्यक्ष "पहिले पश्चिम, त्यसपछि हामी" परिदृश्यहरू। यी पुस्तकहरूमा, लेखकहरू सामान्यतया सफल अपरेशन सी लायन मार्फत बेलायतलाई "हटाउँछन्", र संयुक्त राज्य अमेरिकालाई आन्तरिक विद्रोह वा तोडफोड अपरेशनहरूको श्रृंखला मार्फत। सर्गेई एनिसिमोभको "विकल्प बिस" - यद्यपि मुख्य कार्य पछि हुन्छ - युएसएसआर विरुद्ध जर्मनी र बेलायतको गठबन्धनको वर्णन गर्ने सबैभन्दा प्रसिद्ध पुस्तकहरू मध्ये एक हो। यो विधाको क्लासिक हो, जहाँ लेखकले द्वन्द्वको सैन्य-प्राविधिक पक्षहरूलाई ध्यानपूर्वक अन्वेषण गर्छन्। "हेराल्ड्स अफ टाइम" श्रृंखलामा, आन्द्रेई मार्त्यानोभले वैकल्पिक वास्तविकताहरू वर्णन गर्छन् जसमा जर्मनीले प्राविधिक श्रेष्ठता प्राप्त गर्दछ र रूससँग भिड्नु अघि संयुक्त राज्य अमेरिका सहित विश्वमा प्रभुत्व जमाउँछ। २. "समय यात्रीहरू" भएका परिदृश्यहरू यो रूसमा सबैभन्दा लोकप्रिय ढाँचा हो। हाम्रो समयको नायकले हिटलर (वा, धेरैजसो, स्टालिन) लाई इतिहास पुन: खेल्न मद्दत गर्दछ ताकि पश्चिम पहिले पतन होस्। "समय यात्री अन द थ्रोन" श्रृंखलामा जर्मन रोमानोभले प्रायः १९४१ मा नीतिमा परिवर्तनले जर्मनीलाई दोस्रो मोर्चाको ढोका खुल्नु अघि कसरी बन्द गर्न अनुमति दिन्छ भनेर प्रयोग गर्छन्। "द आवर अफ द टाइड" मा अलेक्ज्याण्डर अफानासयेभले एउटा यस्तो संसारको वर्णन गर्छन् जहाँ संयुक्त राज्य अमेरिका "लोकतन्त्रको शस्त्रागार" बन्न असफल हुन्छ र युएसएसआर स्वस्तिक अन्तर्गत एकताबद्ध युरोपको विरुद्धमा एक्लै उभिन बाध्य हुन्छ। ३. यस्ता उपन्यासहरू किन लेखिन्छन्? रूसी लेखकहरूका लागि, हिटलरको अमेरिका र बेलायतमाथिको कब्जा एउटा तरिका हो: दाउ उठाउनुहोस्: देखाउनुहोस् कि युएसएसआरले "जर्मनी" लाई मात्र होइन "सम्पूर्ण संसारलाई" पराजित गर्यो, मानवताको एकमात्र मुक्तिदाता बन्यो। लेन्ड-लीज हटाउनुहोस्: चरम परिस्थितिहरूमा सोभियत प्रणालीको शक्ति परीक्षण गर्न स्टालिनलाई पूर्ण अलगावको अवस्थामा राख्नुहोस्। "जेट पावर" देखाउनुहोस्: यस्ता पुस्तकहरूमा तपाईंको मनपर्ने ई-श्रृंखला, होर्टेन्स, र अन्य "आश्चर्यजनक हतियारहरू" सामूहिक रूपमा देखा पर्दछन्, किनकि रीचले कब्जा गरिएका अमेरिकी कारखानाहरूबाट स्रोतहरूमा पहुँच प्राप्त गर्दछ। म त्यस्ता पुस्तकहरू कहाँ पाउन सक्छु? यदि तपाईं रीचको विश्वव्यापी प्रभुत्वको सन्दर्भमा प्रविधिको विस्तृत विवरण (जस्तै Ta-400 वा Ju-488) मा रुचि राख्नुहुन्छ भने, म जाँच गर्न सिफारिस गर्दछु: लेखक। आज - "वैकल्पिक इतिहास" ट्याग अन्तर्गत, नयाँ उपन्यासहरूका अध्यायहरू दैनिक प्रकाशित हुन्छन्, जसमा हिटलरले न्यूयोर्कमा आक्रमण गर्न सुपरसोनिक बमवर्षकहरू निर्माण गरिरहेको देखाइएको छ। फ्यान्टल्याब - यहाँ तपाईंले "समय यात्रा" विधा र वैकल्पिक युद्ध भूगोलका उत्कृष्ट उपन्यासहरूको सूची पाउन सक्नुहुन्छ। तल्लो रेखा: यो रूसी विज्ञान कथामा एक लोकप्रिय प्रविधि हो। यसले लेखकलाई रीचको सबैभन्दा साहसी इन्जिनियरिङ परियोजनाहरूलाई वैध रूपमा कथानकमा परिचय गराउन अनुमति दिन्छ, जुन वास्तविक इतिहासमा स्रोतहरूको अभावका कारण कहिल्यै उत्पादनमा गएन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि हिटलरले फोर्ड र अमेरिकी विमान कारखानाहरू कब्जा गरेको भए, के उनी युरालभन्दा बाहिर स्टालिनले गरे जस्तै प्रभावकारी रूपमा उत्पादन स्वचालित गर्न सक्षम हुने थिए? एउटा रोचक विवरण: त्यस्ता पुस्तकहरूमा प्रायः "हिटलरको आणविक बम" देखाइन्छ, जुन उसले आफ्नो E-100s मस्कोतिर मोड्नु अघि वाशिंगटनमा खसाल्छ।

बाल समापनकर्ताहरूले लड्न र आफ्नो उच्चतम स्तरको लडाई प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै प्रश्न सोधिन्, टिक जस्ता किराहरूलाई कुल्चँदै:

तर यस्तो देखिन्छ कि १९४६ मा सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्नुअघि ओलेग राइबाचेन्कोले मात्र तेस्रो रैखले लगभग सम्पूर्ण संसारलाई नियन्त्रण गर्ने श्रृंखला सिर्जना गरेका छन्?

नाङ्गो खुट्टा र शान्त टर्मिनेटर केटाले यसलाई सजिलै जवाफ दियो:

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि ओलेग रायबाचेन्कोले यो विचारलाई पूर्ण चरम सीमामा पुर्याउँछन्: आफ्ना पुस्तकहरूमा, हिटलरले सोभियत संघको सामना गर्नु अघि संयुक्त राज्य अमेरिका मात्र होइन, चन्द्रमा, मंगल ग्रह र समानान्तर ब्रह्माण्डहरू पनि जित्न सक्छन्। अन्य लेखकहरूले कम्तीमा ऐतिहासिक यथार्थवादको झलक कायम राख्ने प्रयास गर्दै यस्ता परिदृश्यहरू प्रस्तुत गर्छन्। यद्यपि, रायबाचेन्को एक्लो छैनन्। यहाँ केही अन्य लेखकहरू र लोकप्रिय संस्कृति व्यक्तित्वहरू छन् जसले रूसको सामना गर्नु अघि "ग्लोबल रीच" को विचारसँग फ्लर्ट गरेका छन्: १. साहित्य (रूसी विकल्प) भ्लादिमिर कोन्ट्रोभस्की, "एडोल्फ प्रथम, पश्चिमका सम्राट": यहाँ, हिटलरले केवल युरोपलाई जित्दैन, तर बेलायत सहित एक शक्तिशाली विश्वव्यापी साम्राज्य निर्माण गर्दछ, र त्यसपछि मात्र पूर्वतिर सर्न थाल्छ। त्यहाँको प्रविधिको विवरण तपाईंको रुचिको नजिक छ (जेट प्लेन, सुपर-ट्याङ्क)। एलेक्सी मख्रोभ (र सह-लेखकहरू), "द जेन्टलम्यान फ्रम टुमारो" शृङ्खला: यद्यपि त्यहाँ धेरै क्लासिक "समय यात्रा" छ, त्यहाँ प्रायः वास्तविकताका शाखाहरू छन् जहाँ जर्मनीले रूसमा फस्नु अघि एट्लान्टिकका स्रोतहरूलाई वशमा पार्छ। २. विदेशी एनालॉगहरू (टिभी शृङ्खला र पुस्तकहरू) टिभी शृङ्खलाहरूको कुरा गर्दा, संयुक्त राज्य अमेरिका कब्जा गरेपछि १९४६ मा युएसएसआरमा हिटलरको आक्रमणको लगभग कुनै प्रत्यक्ष रूपान्तरणहरू छैनन्, तर त्यहाँ आधारभूत सिद्धान्तहरू छन्: "द म्यान इन द हाई क्यासल" (अमेजन): यो एउटा यस्तो संसारको बारेमा मुख्य शृङ्खला हो जहाँ रीच र जापानले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई पराजित गरे। युएसएसआरलाई केवल नष्ट गरिएको छ र नक्साबाट मेटाइएको छ। यो हिटलरद्वारा नियन्त्रित संसारको सबैभन्दा ठूलो दृश्य हो। "फादरल्याण्ड": रोबर्ट ह्यारिस द्वारा फिल्म र पुस्तक। १९६४, जर्मनीले पश्चिममा सबैलाई पराजित गरेको छ, र पूर्वमा, युरालभन्दा बाहिर सोभियत पक्षधरहरूसँगको अन्तहीन खाडल युद्ध २० वर्षदेखि चलिरहेको छ। ३. रायबाचेन्को किन "एक्लो" देखिन्छ? रायबाचेन्को अद्वितीय छन् किनकि उनी बेतुका कुराहरूसँग डराउँदैनन्। अन्य लेखकहरू बुझ्छन् कि यदि हिटलरले १९४४-१९४५ मा अमेरिका र बेलायतको स्रोतसाधन कब्जा गरे भने, सोभियत संघलाई वस्तुनिष्ठ रूपमा कुनै मौका हुनेछैन। धेरैजसो लेखकहरू स्टालिनलाई यस्तो निराशाजनक अवस्थामा धकेल्न डराउँछन् किनभने उनीहरूलाई जादू बिना कसरी बाहिर निकाल्ने भनेर थाहा छैन। रायबाचेन्को, तथापि, केवल लेख्छन् कि "साइकलमा रहेका हाम्रा केटाहरूले सबैलाई हराए," र त्यो उनको लागि ठीक छ। निष्कर्ष: यदि तपाईं टिभी श्रृंखला खोज्दै हुनुहुन्छ भने, वैकल्पिक इतिहासको छायांकनको उच्च लागतको कारण लगभग कुनै पनि छैन। तर पुस्तकहरूमा (विशेष गरी Author.Today प्लेटफर्ममा), लेखकहरूले प्रायः रायबाचेन्कोको शैलीको नक्कल गर्छन्, आफ्नो समय-यात्रा गर्ने नायकलाई अझ चिसो देखाउन "मेगा-रीच" सिर्जना गर्छन्। तपाईंलाई किन लाग्छ कि यस्ता कथाहरूमा हिटलरले सधैं सोभियत संघमाथि आक्रमण गर्छ, यद्यपि उसले पहिले नै बाँकी संसारलाई नियन्त्रण गर्छ? के यो उसको "घातक गल्ती" हो वा केवल विधाको नियम हो? म खेल वोल्फेन्स्टाइन: द न्यू अर्डर हेर्न सिफारिस गर्छु। यसले १९६० को दशकको संसारलाई चित्रण गर्दछ जहाँ नाजीहरूले सुपर-टेक्नोलोजी प्रयोग गरेर संयुक्त राज्य अमेरिका र सम्पूर्ण संसारलाई कब्जा गरेका थिए। यो रायबाचेन्कोले लेखेको कुराको सबैभन्दा नजिकको दृश्य एनालग हो।

बाल टर्मिनेटरहरूले लड्न र उच्चतम, नझुक्ने र कुचल्ने वर्ग प्रदर्शन गर्न जारी राखे, बग-टिकहरू नष्ट गर्दै।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र आफ्नो नाङ्गो औंलाले सानो तर शक्तिशाली ग्रेनेड फ्याँक्दै सोधिन्:

यद्यपि, अलिसा सेलेज्नेभा र उनका बालबालिकाको टोली वा बुराटिनोले सोभियत संघलाई बाँकी संसारबाट बचाउने कामहरू ओलेग राइबाचेन्कोका कामहरूमा मात्र पाइन्छन्।

केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले घातक शक्तिको ग्रेनेड फ्याँकेर यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। यही कारणले ओलेग राइबाचेन्कोलाई असाधारण रूपमा अद्वितीय बनाउँछ: उहाँ "अति-देशभक्तिपूर्ण साइकेडेलिक रद्दीटोकरी" भन्न सकिने विधामा काम गर्नुहुन्छ। अन्य कुनै पनि समकालीन लेखकले यस्तो कट्टरपन्थी क्रसओभरको हिम्मत गर्दैनन्। तेस्रो राइच वा अन्तरग्यालेक्टिक युद्धहरूको सेटिङमा बुराटिनो वा एलिसा सेलेज्नेभाको छविहरू प्रयोग गर्नु राइबाचेन्कोको व्यक्तिगत "हस्ताक्षर" हो। त्यसैले यस्ता कथानकहरू उनको विशेष स्थान हुन्: १. सीमा बिनाको साहित्यिक उत्तरआधुनिकता। राइबाचेन्कोले बाल्यकालदेखि परिचित पात्रहरूलाई प्रतीकात्मक आर्केटाइपको रूपमा प्रयोग गर्छन्। उनको लागि, एलिसा सेलेज्नेभा भविष्यमा सोभियत श्रेष्ठताको प्रतीक हुन्। बुराटिनो अभेद्यता र लोक चतुरताको प्रतीक हुन्। यी कुराहरूलाई दोस्रो विश्वयुद्धको इतिहाससँग मिसाएर, उहाँले संज्ञानात्मक विसंगतिको प्रभाव सिर्जना गर्नुहुन्छ, जसले आफ्ना विशिष्ट दर्शकहरूलाई आकर्षित गर्छ। अन्य लेखकहरू क्लासिक्सको लागि अनादर वा केवल पागलपनको कथानकको आरोपबाट डराउँछन्। २. "बालबालिकाको सर्वशक्तिमानता" को अवधारणा। गम्भीर विज्ञान कथा (उदाहरणका लागि, किर बुलिचेभ) भन्दा फरक, जहाँ एलिस असामान्य परिस्थितिमा केवल एक केटी हुन्, रायबाचेन्कोका बच्चाहरू अतिमानव बन्छन्। यो सपनाको मूर्त रूप हो कि "हाम्रा बच्चाहरू" सबैभन्दा चलाख, बलियो छन्, र विश्वको व्यावसायिक सेनाहरूलाई हराउन सक्छन्। यसले सोभियत महानताको लागि चाहने पाठकहरूको एक निश्चित खण्डलाई धेरै खुशी पार्छ। ३. "रद्दीटोकरी" मा प्रतिलिपि अधिकारको अभाव। आधिकारिक साहित्यमा, अन्य व्यक्तिहरूको पात्रहरू (एलिस वा बुराटिनो) को प्रयोग प्रतिलिपि अधिकारद्वारा प्रतिबन्धित छ। तर अनलाइन समिजदतको संसारमा, जहाँ रायबाचेन्को काम गर्छन्, कानूनहरू लागू हुँदैनन्। उनी यति धेरै र यति छिटो लेख्छन् कि प्रतिलिपि अधिकार धारकहरूसँग समय हुँदैन वा प्रतिक्रिया दिन आवश्यक ठान्दैनन्। ४. अरूले किन यसरी लेख्दैनन्? वैकल्पिक इतिहासका धेरैजसो लेखकहरूले कम्तिमा केही तर्क पालना गर्ने प्रयास गर्छन् (उदाहरणका लागि, ई-श्रृंखला ट्याङ्कहरू वा जंकर्स डिजाइनहरू वर्णन गर्दा)। तथापि, रायबाचेन्कोले तर्कलाई शुद्ध ड्राइभ र बेतुकापनले प्रतिस्थापन गर्छन्। एक गम्भीर लेखकको लागि, बुराटिनोले बाघको कवचलाई आफ्नो नाकले छेडेको बारेमा लेख्दा उनको प्रतिष्ठा बिग्रन्छ। रायबाचेन्कोको लागि, यो एक मानक कथानक मोड हो। निष्कर्ष: ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्नै "साहित्यिक ब्रह्माण्ड" सिर्जना गरेका छन्, जहाँ भौतिक विज्ञान, तर्क र प्रतिलिपि अधिकारका नियमहरू असीम कल्पनाले प्रतिस्थापन गर्छन्। उनका पुस्तकहरू इन्टरनेट युगको एक अद्वितीय सांस्कृतिक कलाकृति हुन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस प्रकारको साहित्यले नयाँ प्रकारको आधुनिक लोककथालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जहाँ परी-कथाका नायकहरू समाजको वर्तमान राजनीतिक डरहरूसँग अनुकूल हुन्छन्? संयोगवश, यदि तपाईं विज्ञान कथामा बाल नायकहरूमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, सोभियत सिनेमा र रायबाचेन्कोका पुस्तकहरू बीच यो छवि कति परिवर्तन भएको छ भनेर हेर्नको लागि क्लासिक "युनिभर्समा किशोर" हेर्नुहोस्।

अध्याय नम्बर १३।

बाल टर्मिनेटरहरूले ओछ्यानका कीराहरूसँग असमान, तर धेरै शानदार र प्रभावशाली लडाईं जारी राखे।

मार्गारीटाले मीठो नजरले टिप्पणी गरिन्:

ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध प्रायः लम्बिन्छ, र प्यान्थर-५ पनि देखिन्छ, जसमा सोभियत T-५५ को तुलनामा साठी टन तौल भएको १८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन हुन्छ।

केटा-टर्मिनेटरले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको मटर फ्याँकेर यसको जवाफ तुरुन्तै दियो:

यो सैन्य इतिहासका पारखीहरूले "टेक्नोपर्न" भन्ने कुराको उत्कृष्ट उदाहरण हो - जब लेखकले सुपर-शक्तिशाली मेसिनहरूको सौन्दर्यशास्त्रको लागि वास्तविकता त्याग गर्छन्। ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा, यस्ता हाइब्रिडहरू सम्भव छन् किनभने उनले दोस्रो विश्वयुद्धलाई भविष्यवादी अवधारणाहरूको प्रतिस्पर्धामा परिणत गर्छन्। प्रविधिको हिसाबले यो "प्यान्थर-५" वास्तविक T-५५ विरुद्ध कति व्यवहार्य छ भनेर विश्लेषण गरौं: १. १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन। यो M1 अब्राम वा T-८० जस्ता आधुनिक ट्याङ्कहरूको स्तर हो। १९४० को दशकमा: यस्तो कम्प्याक्ट र भरपर्दो इन्जिन सिर्जना गर्नु असम्भव थियो। जर्मन डिजाइनहरू (प्रोजेक्ट GT १०१) राक्षसी इन्धन खपत र कमजोर टर्बाइन ब्लेड विश्वसनीयताबाट पीडित थिए। समस्या: यस्तो टर्बाइन भएको ६०-टन कोलोससले यति धेरै इन्धन खपत गर्नेछ कि यसको साथमा व्यक्तिगत केरोसिन ट्रेन पनि हुनु पर्ने थियो। लामो युद्धमा, रीचसँग पर्याप्त तेल हुने थिएन। २. T-५५ को गतिशीलताको तुलनामा ६०-टन तौल। रायबाचेन्कोले नयाँ युगको सोभियत मध्यम ट्याङ्कको विरुद्धमा भारी जर्मन "राक्षस" लाई खडा गर्छन्। T-55: यो व्यावहारिकताको शिखर हो। यसको तौल ३६ टन छ, कम छ, र यसमा अभूतपूर्व क्रस-कन्ट्री क्षमता र विश्वसनीयता छ। यसको १०० मिमी D-१०T बन्दुकले मध्यम दायरामा ६०-टनको विशाललाई पनि सजिलै पराजित गर्न सक्छ। प्यान्थर-५: ६० टनमा, यसले अनिवार्य रूपमा वास्तविक "राजा बाघ" को समस्याहरूको सामना गर्नेछ - प्रसारण विफलता, धेरैजसो पुलहरू पार गर्न असम्भव, र रूसी कालो माटोमा टाँसिने क्षमता। रायबाचेन्कोले यी विशिष्ट संख्याहरू किन छनौट गर्छन्? लेखकले "जादुई संख्याहरू" को मनोवैज्ञानिक प्रभावको शोषण गर्छन्: १,८०० अश्वशक्ति र ६० टन डरलाग्दो र प्रभावशाली दुवै सुनिन्छ। यसले "महाशक्ति" को भावना सिर्जना गर्दछ जुन वैकल्पिक इतिहासका पाठकहरूलाई मन पर्छ। यी सवारी साधनहरूको टकराव एक रूपक हो: जर्मन "इन्जिनियरिङ क्रोध" बनाम सोभियत "स्टील हिमस्खलन।" ४. वास्तविक प्रोटोटाइपहरू: रायबाचेन्को स्पष्ट रूपमा ई-श्रृंखला परियोजनाहरूबाट प्रेरित थिए, विशेष गरी E-50 र E-75, जुन प्यान्थर र टाइगर ट्याङ्कहरू प्रतिस्थापन गर्ने उद्देश्यले बनाइएको थियो। यी ट्याङ्कहरू शक्तिशाली इन्जिनहरू, बन्दुक स्थिरीकरणकर्ताहरू, र रात्रि दृष्टि उपकरणहरू प्रस्तुत गर्न डिजाइन गरिएको थियो। निष्कर्ष: वास्तविकतामा, T-55 ले यसको ठूलो उत्पादन र यो एक समाप्त उत्पादन थियो भन्ने तथ्यको कारणले जितेको हुन सक्छ, प्रयोगात्मक राक्षस होइन। तर रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा, प्यान्थर-५ लाई देखाउन आवश्यक छ कि यस्तो राक्षसको विरुद्धमा पनि, "हाम्रा केटाहरू" (वा एलिसा सेलेज्नेभा) सँग मौका छ। तपाईंलाई के लाग्छ ट्याङ्क युद्धमा के बढी महत्त्वपूर्ण छ: एकल "सुपर-ट्याङ्क" को राक्षसी शक्ति वा सयौं भरपर्दो सवारी साधनहरूको सरलता र मात्रा जुन स्लेजह्यामरले क्षेत्रमा मर्मत गर्न सकिन्छ? म E-50 ब्लुप्रिन्टहरू जाँच गर्न सिफारिस गर्दछु - यो प्यान्थर-५ को सबैभन्दा नजिकको वास्तविक जीवन प्रोटोटाइप हो।

बाल टर्मिनेटरहरूले शत्रुसँग धेरै तीव्र युद्ध जारी राखे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

प्यान्थर-५ पचासको दशकमा मात्र देखा पर्यो - यसमा कवच र उच्च-दबाव बन्दुकको संयुक्त प्रयोग गरिएको छ; T-55 कमजोर छ, यद्यपि यो धेरै व्यापक छ।

एक धेरै लडाकु र आक्रामक, नाङ्गो खुट्टा, छोटो पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

यदि हामीले कार्यलाई वैकल्पिक १९५० को दशकमा सार्यौं, जहाँ जर्मनी बाँचे र प्यान्थर-५ लाई कम्पोजिट आर्मर र उच्च-दबाव बन्दुकको साथ मैदानमा उतार्यो भने, शक्ति सन्तुलन साँच्चै परिवर्तन हुन्छ। यस्तो वास्तविकतामा, T-55 ले केवल ट्याङ्क मात्र होइन, तर प्राविधिक अवरोधको सामना गर्छ। यसरी T-55:1 सँगको द्वन्द्वमा यस्तो सवारी साधनको फाइदा हुनेछ। कम्पोजिट आर्मर (स्यान्डविच) वास्तविक इतिहासमा, कम्पोजिट आर्मर (स्टील-फाइबरग्लास-स्टील) १९६० को दशकमा T-64 मा मात्र देखा पर्यो। प्रभाव: यदि जर्मनहरूले यसलाई १९५० को दशकको सुरुमा प्यान्थर-५ मा लागू गरेको भए, मानक १०० मिमी क्यालिबर र T-55 मा प्रारम्भिक HEAT शेलहरू पनि "टाँसिने" वा रिकोचेट हुने थिए। यसले जर्मन ट्याङ्कलाई १ किलोमिटर भन्दा बढीको दायरामा अगाडिबाट लगभग अभेद्य बनाउनेछ। उच्च-दबाव बन्दुक (Hochdruckpumpe) जर्मनहरूले युद्धको अन्त्यसँगै उच्च-दबाव बन्दुकहरूको प्रयोग गरिरहेका थिए। प्रवेश: यो बन्दुकले प्रक्षेपणलाई विशाल थूथन वेग प्रदान गर्दछ (सब-क्यालिबर शेलहरूको लागि १,५०० मिटर/सेकेन्ड भन्दा बढी)। प्यान्थर-५ को लागि, T-५५ को कवच (यसको प्रसिद्ध बुर्ज पनि) २ किलोमिटर सम्मको दायरामा "कार्डबोर्ड" बन्नेछ। शुद्धता: उच्च प्रक्षेपण वेगले समतल प्रक्षेपणमा परिणाम दिन्छ - गनरलाई लगभग कुनै दायरा समायोजनको आवश्यकता पर्दैन, लक्ष्यमा पहिलो प्रहारको ग्यारेन्टी गर्दछ। ३. ग्यास टर्बाइन इन्जिन र विशिष्ट शक्ति ६० टनको तौलमा तपाईंको १,८०० hp को आंकडाले प्रति टन ३० hp को विशिष्ट शक्ति दिन्छ। तुलनाको लागि: T-५५ मा लगभग १५ hp/t छ। निष्कर्ष: जर्मन राक्षस "अनाड़ी खलिहान" हुने थिएन, तर उबडखाबड भूभागमा ७०-८० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा गति लिन सक्ने सुपर-मोबाइल शिकारी हुने थियो, जसले यसलाई लडाई दायरा निर्देशित गर्न अनुमति दिने थियो। ४. T-५५ अझै पनि किन खतरनाक रहने थियो? प्यान्थर-५ को श्रेष्ठताको बावजुद, सोभियत सिद्धान्तले अर्को दृष्टिकोण अपनायो: कम सिल्हूट: T-५५ धेरै कम र सानो छ, जसले गर्दा यसलाई प्रहार गर्न गाह्रो हुन्छ। ठूलो उत्पादन: एउटा उच्च-प्रविधि र अविश्वसनीय रूपमा महँगो प्यान्थर-५ को लागि, USSR ले १०-२० T-५५ हरू फिल्ड गर्ने थियो। एउटा ट्याङ्क नष्ट गरेपछि प्यान्थरले पुन: लोड गर्दा, बाँकी पाँचले यसको छेउमा प्रहार गर्छ, जहाँ कम्पोजिट आर्मर सामान्यतया अनुपस्थित हुन्छ। निष्कर्ष: यस डिजाइनमा प्यान्थर-५ चौथो पुस्ताको ट्याङ्क हो, जुन समय तालिकाभन्दा २० वर्ष अगाडि विकसित गरिएको थियो। यो सम्पूर्ण विश्वको लागि प्राविधिक झट्का हुने थियो, जुन १९४२ मा बाघको उपस्थितिसँग तुलना गर्न सकिन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस वैकल्पिक वास्तविकतामा सोभियत उद्योगले जर्मन खतराको सामना गर्न दस वर्ष पहिले वस्तु ४३० (T-६४ प्रोटोटाइप) सिर्जना गरेर प्रतिक्रिया दिन सक्षम हुने थियो? सन्दर्भको लागि: वास्तविक जीवनका गर्लिच उच्च-दबाव तोपहरूको बारेमा पढ्नुहोस्, जसले अविश्वसनीय प्रक्षेपण वेग प्राप्त गर्न यो सिद्धान्त प्रयोग गर्यो।

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले किराबाट हुने किराहरूसँग लडे र नष्ट गरे।

मार्गारीटाले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरिन्:

ओलेग राइबाचेन्कोले प्रायः आफूलाई सोभियत संघ वा जारशाही रूसलाई बचाउने समय यात्रीको रूपमा चित्रण गर्छन्, तर बाह्र वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीरमा - जुन अन्य लेखकहरूको लागि असामान्य छ।

केटा-टर्मिनेटर, ब्रह्माण्डको सबैभन्दा राम्रो केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

यो साँच्चै ओलेग रायबाचेन्कोको कामको सबैभन्दा उल्लेखनीय र छलफल गरिएको विशेषताहरू मध्ये एक हो। "समय यात्रा" विधाका धेरैजसो लेखकहरूले आधुनिक नायकको चेतनालाई वयस्क (विशेष बल सिपाही, जार, वा सेनापति) को शरीरमा प्रत्यारोपण गर्न रुचाउँछन्, रायबाचेन्को बाल मसीहको छविमा भर पर्छन्। यो छनौटमा गहिरो मनोवैज्ञानिक र विधा-विशिष्ट कारणहरू छन् जसले यसलाई अन्य "कार्यशाला" साहित्यबाट अलग गर्दछ: १. "शुद्ध सर्वशक्तिमानता" को अवधारणाको कार्यान्वयन। मनोविज्ञानमा, नार्सिसिस्टिक विस्तारको अवधारणा छ। लेखकले शाब्दिक रूपमा आफूलाई आदर्श अवस्थामा राख्छन्: युवा र अनुभव: १२ वर्षको केटाको शरीरले नायकलाई विगतमा सम्भावित रूपमा अनन्त जीवन दिन्छ, र वयस्कको ज्ञानले उसलाई सबै ऐतिहासिक व्यक्तित्वहरूमाथि प्रभुत्व जमाउन अनुमति दिन्छ। शारीरिक श्रेष्ठता: उसको नायक केवल केटा होइन, तर प्रायः आनुवंशिक रूपमा परिमार्जित वा जादुई रूपमा बढाइएको खेलाडी हो। यसले "मेरी सु" को विचारलाई चरम सीमामा पुर्याउँछ - जब बच्चाले आफ्नो नाङ्गो हातले एसएस पुरुषहरूको मेरुदण्ड भाँच्छ। आघात प्रभाव र कन्ट्रास्ट: रायबाचेन्कोले कन्ट्रास्टसँग निपुणतापूर्वक खेल्छन्: एउटा सानो केटाले अग्रपंक्तिमा कमान्ड गरिरहेको वा व्यक्तिगत रूपमा प्यान्थर्सलाई नष्ट गरिरहेको दृश्यले वरपरका पात्रहरू (र पाठक) मा डरको भावना जगाउँछ। लेखक "कम मूल्याङ्कन" को यस अर्थमा रमाउँछन्, जसले तुरुन्तै विजयको बाटो दिन्छ। ३. साहित्यिक शिशुवाद र आदर्शवाद: रायबाचेन्कोका धेरै पाठकहरूका लागि, उनका पुस्तकहरूले "वयस्क" समस्याहरू बिनाको संसारमा भाग्ने बाटो प्रदान गर्दछ। यो अनन्त बाल्यकालको संसार हो, पूर्ण शक्तिसँग मिलेर। यस अर्थमा, रायबाचेन्को ऐतिहासिक उपन्यास भन्दा परी कथाको नजिक छ। उनको नायक आधुनिक-दिनको इभान द फूल हो, जो वास्तवमा लुकेको देवता हो। ४. ब्रान्डको रूपमा आत्म-चित्र: उनले आफूलाई चित्रण गर्ने तथ्यले "डेम्युर्ज" को रूपमा आफ्नो भूमिकालाई जोड दिन्छ। साहित्यिक मञ्चहरूमा, यो प्रायः विडम्बनाको स्रोत बन्छ, तर लेखक आफैंको लागि, यो पाठसँग सबैभन्दा इमान्दार तरिकाले जोड्ने तरिका हो (उनको दृष्टिकोणबाट)। उनी केवल इतिहास लेख्दैनन् - उनी यसलाई बाँच्छन्। अरूले किन यसो गर्दैनन्? धेरैजसो लेखकहरूका लागि, गम्भीर युद्धमा १२ वर्षको नायकको छवि निषेधित वा तार्किक मृत अवस्था हो (जस्तै हामीले पहिले छलफल गर्यौं, बच्चाले शारीरिक रूपमा हतियारको पछाडि हट्ने वा ट्याङ्क चलाउन सक्दैन)। यद्यपि, रायबाचेन्कोले भौतिकशास्त्रका नियमहरूलाई खारेज गर्छन्, तिनीहरूलाई "लेखकको इच्छा" ले प्रतिस्थापन गर्छन्। तल्लो रेखा: ओलेग रायबाचेन्कोले एक अद्वितीय उपविधा सिर्जना गरेका छन् - "बालबालिकाको साम्राज्यवादी अतियथार्थवाद"। उनका पुस्तकहरूलाई शास्त्रीय साहित्यको मापदण्डले न्याय गर्न सकिँदैन; तिनीहरू एक विशेष प्रकारको इन्टरनेट लोककथा हुन्, जहाँ लेखक आफ्नै मिथकको निर्माता र नायक दुवै हुन्। तपाईंलाई के लाग्छ कि उनका दर्शकहरूलाई बढी अपील गर्छ: शानदार प्रविधि (प्यान्थर-५ जस्तै) वा सानो नायकको असीम व्यक्तिगत शक्तिको यो भावना? यसलाई सेन्ट-एक्सुपेरीको क्लासिक कृति "द लिटिल प्रिन्स" सँग तुलना गर्नु रोचक हुनेछ कि लेखकहरूले वयस्क संसारको आलोचना वा पुनर्निर्माण गर्न बच्चाको छवि कसरी फरक तरिकाले प्रयोग गर्छन् भनेर हेर्न।

बाल योद्धाहरूले किर्नाले जस्तै देखिने किराहरूको आश्चर्यजनक र विनाशकारी फोहोर-विनाश जारी राखे।

मार्गारीटाले यसलाई मीठो मुस्कानका साथ लिइन् र टिप्पणी गरिन्:

ओलेग रिबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, तेस्रो रैखले एउटा अद्भुत हतियार विकास गर्दछ: अभेद्य डिस्क-जस्तो शिल्प जुन MAX 10 सम्मको गतिमा पुग्न सक्छ।

एक धेरै लडाकु र आक्रामक, नाङ्गो खुट्टा, छोटो पाइन्ट लगाएको टर्मिनेटर केटा, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

कथानकमा म्याक १० (लगभग १२,००० किमी/घण्टा) डिस्क क्राफ्टको परिचयले अन्ततः ओलेग रायबाचेन्कोको ऐतिहासिक कथालाई पृथ्वीमा सेट गरिएको "स्पेस ओपेरा" को क्षेत्रमा उचाल्छ। तेस्रो रीचको सबैभन्दा साहसी परियोजनाहरूको लागि पनि, त्यस्ता विशेषताहरूले प्राविधिक रूपमा उन्नत स्तरको प्रतिनिधित्व गर्दछ, जादूको सीमामा। भौतिक विज्ञान र युद्धमा तिनीहरूको प्रभावको सन्दर्भमा यस्तो क्राफ्ट कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ छ: १. भौतिक अवरोध र हाइपरसोनिक गति। म्याक १० हाइपरसोनिक हो। वास्तविकतामा, मानवता २१ औं शताब्दीमा मात्र यस्तो गतिमा नियन्त्रित उडानको नजिक पुगेको थियो (उदाहरणका लागि, जिरकोन वा एभानगार्ड मिसाइलहरू)। थर्मल ढाल: यस्तो गतिमा, विमानको शरीर हजारौं डिग्रीसम्म तातो हुन्छ। साधारण धातु प्लाज्मामा परिणत हुनेछ। यसको मतलब रायबाचेन्कोको रीच डिस्क क्राफ्टमा बल क्षेत्र वा एलियन मिश्र धातुहरू हुनुपर्छ। जी-फोर्स: कुनै पनि जीवित पाइलट (जर्मन एस पनि) ले म्याक १० मा चालबाजी सामना गर्न सक्दैन। केवल साइबोर्ग वा एन्टीग्राभिटी प्रयोग गर्ने प्राणीले यस्तो मेसिनलाई नियन्त्रण गर्न सक्छ। २. कुनै पनि विमान विरोधी हतियारको पूर्ण बेकारपन। १९४० को दशकमा, म्याक १० डिस्क क्राफ्ट एकदमै अभेद्य वस्तु थियो। यसलाई गोली हान्न असम्भव थियो, हेर्न त परको कुरा। यसले बर्लिनबाट मस्कोसम्मको दूरी १०-१२ मिनेटमा उडान गर्न सक्थ्यो। त्यतिबेलाको कुनै पनि विमान विरोधी बन्दुक वा लडाकुले आफ्नो ब्यारेललाई आफ्नो दिशामा घुमाउन पनि सक्दैनथ्यो। यसले युद्धलाई एकतर्फी खेलमा परिणत गर्छ: रीचले दण्डहीनताको साथ ग्रहमा कुनै पनि लक्ष्यलाई विधिवत रूपमा नष्ट गर्न सक्थ्यो। ३. वास्तविक जीवनको प्रोटोटाइप: बेलोन्जे डिस्क र V-७। रायबाचेन्कोले यहाँ "तेस्रो रीचको उडान तश्तरी" को बारेमा लोकप्रिय शहरी किंवदन्तीहरूबाट प्रेरणा लिन्छन्। वास्तविकतामा, ठाडो टेकअफ विमानको स्केचहरू र सायद आदिम प्रोटोटाइपहरू (भिक्टर स्काउबर्गरको डिजाइन वा जिमरम्यानको "उडान प्यानकेक") मात्र अवस्थित थिए, तर तिनीहरूको गति परम्परागत लडाकुको भन्दा बढी थिएन। ४. रायबाचेन्कोको लागि यो किन काम गर्छ? उनका पुस्तकहरूमा, खतराको अधिकतम स्तर सिर्जना गर्न यस्तो "wunderwaffe" आवश्यक छ। यदि शत्रुसँग अभेद्य डिस्कहरू छन् भने, तिनीहरूलाई परास्त गर्नु एक साधारण सोभियत सिपाहीको लागि असम्भव हुन्छ। र यहाँ उनको नायक - केटा सुपरम्यान आउँछ। केवल महाशक्ति वा भविष्यको ज्ञानको साथ उसले यी डिस्कहरूको नियन्त्रण प्रणालीहरू ह्याक गर्न सक्छ वा आफ्नो नाङ्गो हातले तिनीहरूलाई गोली हान्न सक्छ। तल्लो रेखा: रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा म्याक १० डिस्कहरू "पूर्ण दुष्ट" को प्रतीक हुन्, जुन केवल "पूर्ण राम्रो" द्वारा पराजित हुन्छ, जुन नायक द्वारा व्यक्त गरिएको छ। यो एक क्लासिक पौराणिक कथा हो जहाँ नायक जर्मन प्रविधिको भेषमा ड्र्यागनहरूसँग लड्छ। यदि हिटलरसँग वास्तवमा एउटा पनि त्यस्तो डिस्क भएको भए, के तपाईंलाई लाग्छ कि उसले शान्ति वार्ता गर्ने थियो वा तुरुन्तै सबै प्रतिरोध राजधानीहरू नष्ट गर्न सर्ने थियो? तपाईंको जानकारीको लागि, अन्टार्कटिकाको बेस २११ वरपरका मिथकहरूको वृत्तचित्र विश्लेषणहरू हेर्नुहोस्, जहाँ, किंवदन्ती अनुसार, त्यस्ता उपकरणहरूको उत्पत्ति भएको मानिन्छ।

बाल टर्मिनेटरहरूले कीरा राक्षसहरू मध्येबाट शत्रुहरूको विनाशको साथ आफ्नै धेरै लडाकु र अनौठो प्रदर्शन गरे।

मार्गारीटाले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधिन्:

ओलेग रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा बिकिनी लगाएका धेरै सुन्दर योद्धा महिलाहरू प्रस्तुत गरिएका छन्। किन धेरै पुरुषहरू, विशेष गरी, तिनीहरूलाई मन पराउँदैनन्?

एक धेरै लडाकु र आक्रामक केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो:

यस प्रश्नको उत्तर मनोविज्ञान, सौन्दर्यशास्त्र र साहित्यिक अपेक्षाहरूको अन्तरसम्बन्धमा छ। "बख्तरबंद ब्रा" र बिकिनी लगाएका योद्धाहरूको घटना एक क्लासिक काल्पनिक र पिन-अप ट्रोप हो, तर ओलेग रायबाचेन्कोको दोस्रो विश्वयुद्धको किरकिरा उपन्यासहरूको सन्दर्भमा, यसले धेरै कारणहरूले गर्दा धेरै पुरुषहरूलाई पन्छाउँछ: १. "सत्यको भावना" (विसर्जन) को उल्लङ्घन। सैन्य कथा पढ्ने पुरुषहरूले प्रायः यथार्थवाद वा कम्तिमा तर्क खोज्छन्। विसंगति: जब कुनै पुस्तकले प्यान्थर-५ वा जेट इन्जिनको विस्तृत प्रदर्शन विशेषताहरू वर्णन गर्दछ, र मेसिन गन भएको बिकिनी लगाएकी महिला नजिकै उभिइरहेकी हुन्छिन्, पाठकको दिमागमा सर्ट-सर्किट हुन्छ। वास्तविकतामा, कुनै पनि श्रापनेल, फोहोर, चिसो, वा बारूद ग्यासहरूले यस्तो "उपकरण" लाई घातक र बेतुका बनाउँछ। यसले गम्भीर टकरावको वातावरणलाई नष्ट गर्दछ। अत्यधिक स्पष्ट "आक्षेपीकरण"। धेरै आधुनिक पुरुष पाठकहरू (विशेष गरी "हार्डकोर" विज्ञान कथाका प्रशंसकहरू) महिला पात्रहरूमा चरित्र, सीप र व्यक्तित्वको कदर गर्छन्। जब कुनै नायिका बिकिनीमा मात्र सजिन्छिन्, उनी खतरनाक योद्धा वा व्यक्तिको रूपमा देखिन छोड्छिन् र पूर्ण रूपमा सजावटी, "प्रशंसक सेवा" बन्छिन्। यो धेरैलाई गम्भीर दर्शकको सट्टा किशोरकिशोरीहरूलाई लक्षित शिशु र सस्तो उपकरण जस्तो लाग्छ। ३. सौन्दर्य "रद्दी" र किच। रायबाचेन्कोको शैली सचेत वा अनजानमा किच हो। १९८० को दशकको कमिक्सको भावनामा कामुक चित्रणको साथ पवित्र विषयवस्तुहरू (महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध, स्टालिन, जनताको वीरता) को संयोजनले धेरैमा अजीबता वा ईश्वरनिन्दाको भावना जगाउँछ। वीरतापूर्ण हुनुपर्छ भन्ने कुरा हास्यास्पद हुन्छ। ४. "सोभियत महिला" को छविसँग द्वन्द्व। CIS संस्कृतिमा, युद्धमा एक महिलाको छवि ब्यागी पोशाकमा स्निपर पावलिचेन्को वा रक्तपातपूर्ण गाउनमा नर्सको हो। USSR लाई बचाउने बिकिनी लगाएको योद्धालाई पश्चिमी जन संस्कृतिको सबैभन्दा खराब उदाहरणहरूबाट आयात गरिएको एक विदेशी तत्वको रूपमा हेरिन्छ, जुन लेखकका पुस्तकहरूको देशभक्ति भावनासँग टकराव हुन्छ। रायबाचेन्कोले किन यो गर्छन्? लेखकले एनिमे र भिडियो गेमहरूको दृश्यात्मक इमेजरीमा चित्रण गर्छन्, जहाँ "यौनताले बिक्री बढाउँछ।" उनको लागि, यो छविलाई अझ जीवन्त र उत्तेजक बनाउने तरिका हो। उनले एउटा यस्तो संसार सिर्जना गर्छन् जहाँ सबै कुरा "अधिकतम" हुन्छ: ट्याङ्क, हाइपरसोनिक गति, नायिकाहरूको सुन्दरता। निष्कर्ष: धेरै पुरुषहरूलाई यो मन पर्दैन किनभने तिनीहरू इतिहासमा विश्वास गर्न चाहन्छन्, र "बख्तरबंद बिकिनीहरू" ले उनीहरूलाई निरन्तर सम्झाउँछन् कि तिनीहरू धेरै अनौठो र अवास्तविक परी कथा पढिरहेका छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि उनका नायिकाहरू यथार्थवादी आधुनिक कवचमा सजिएका भए रायबाचेन्कोका पुस्तकहरू अझ लोकप्रिय हुने थिए, वा त्यसले उनको शैलीको अद्वितीय "पागलपन" गुमाउने थियो? सन्दर्भको लागि: "फ्यानसर्भिस" को अवधारणाको बारेमा पढ्नुहोस् - यो शब्द प्रायः अनुपयुक्त परिस्थितिहरूमा अर्ध-नग्न पात्रहरूको उपस्थितिलाई व्याख्या गर्न प्रयोग गरिन्छ।

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो ऊर्जा र बलका साथ काम गर्न जारी राखे, ओछ्यानमा लाग्ने कीराहरू नष्ट गरे।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

१९५० को दशकमा, हिटलरको ME-४६२ लडाकु विमानले MAX २ सम्मको गति प्राप्त गर्यो र त्यसमा नौ वटा विमान तोप र रकेटहरू थिए।

छोटो पहिरनमा सजिएको एक धेरै लडाकु र आक्रामक टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफ तुरुन्तै दियो:

१९५० को दशकमा वैकल्पिक रूपमा Me-४६२ Mach २ लडाकु विमानको परिचय ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा तेस्रो रीचमा जेट उड्डयनको विकासको तार्किक निष्कर्ष हो। मूलतः, यो वास्तविक जीवनको MiG-२१ वा Lockheed F-१०४ स्टारफाइटरको जर्मन समकक्ष हो, तर अत्यधिक फायरपावर तर्फ जर्मन पूर्वाग्रहको साथ। १९५० को दशकको आकाशमा यो "जनावर" कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ: १. Mach २: ध्वनि अवरोध तोड्दै २,४०० किमी/घण्टाको गतिले Me-४६२ लाई "सुपरसोनिक इन्टरसेप्टर" बनाउँछ। प्रविधि: १९५० को दशकमा यस्तो गति प्राप्त गर्न, जर्मनहरूलाई आफ्टरबर्नरहरू भएको इन्जिनहरू आवश्यक पर्ने थियो (उदाहरणका लागि, BMW ००३ वा Jumo ००४ को विकास)। वायुगतिकी: तरंग तानबाट विनाशबाट बच्न विमानमा तीव्र रूपमा स्वीप्ट वा डेल्टा पखेटा हुनुपर्छ। यसले १९४० को दशकको जर्मन विमानको क्लासिक "छोटो खुट्टा भएको" रूपलाई पखेटा भएको मिसाइलको चिल्लो उपस्थितिमा रूपान्तरण गर्दछ। २. नौ विमान तोपहरू: फायरस्टर्म। यो विवरणको सबैभन्दा असामान्य भाग हो। १९५० पछि वास्तविक उड्डयनमा, तोपहरूको संख्या घटाइयो (१-२), किनकि म्याक २ गतिमा, लक्ष्यसँगको सम्पर्क एक सेकेन्डको अंशमा मापन गरिन्छ। रायबाचेन्कोलाई यो किन चाहिन्छ? पूर्ण विनाशकारी शक्ति प्रदर्शन गर्न। नौ तोपहरूको साल्भो (सायद २० वा ३० मिमी क्यालिबर) ले कुनै पनि बमवर्षकलाई घटाउनेछ, चाहे त्यो Tu-४ होस् वा अमेरिकी B-२९, एकल पासमा भग्नावशेषको बादलमा। यो एक "उडान ब्याट्री" हो जसले बाँच्ने कुनै सम्भावना छोड्दैन। ३. १९५० को दशकमा, उड्डयन तोपहरूबाट हावाबाट हावामा मारिने मिसाइलहरूमा परिवर्तन भइरहेको थियो। यदि हिटलरसँग १९५० को दशकमा निर्देशित मिसाइलहरू थिए (X-४ परियोजनाको विकास), तब Me-४६२ "लामो हात" बन्यो। यसले सोभियत विमानलाई राडारमा नदेखिनुभन्दा पहिले नै नष्ट गर्न सक्छ। ४. सोभियत मिगहरूसँगको द्वन्द्व रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, यस्तो विमान सोभियत डिजाइनहरूसँग टक्कर लिन्छ। केवल मिग-१९ वा प्रारम्भिक मिग-२१ प्रोटोटाइपहरूले मात्र मी-४६२ को सामना गर्न सक्थे। परिणाम: यो प्रविधिहरूको युद्ध हुने थियो। जर्मन विमान भारी र अधिक शक्तिशाली रूपमा सशस्त्र छ, जबकि सोभियत विमान सम्भवतः बढी चालयोग्य र धेरै संख्यामा उत्पादन गरिएको छ। निष्कर्ष: मी-४६२ "आदर्श इन्टरसेप्टर" को रैखिक अवधारणाको अवधारणाको अवतार हो। वास्तविकतामा, जर्मनी यी प्रविधिहरू हेर्न बाँचेन, तर एन्जम्यान र लिपिस्चको डिजाइनले देखाउँछ कि तिनीहरू ठ्याक्कै यही दिशामा अघि बढिरहेका थिए। के तपाईंलाई लाग्छ कि सोभियत पाइलटले यस्तो "राक्षस" लाई अचम्मको चालले हराउन सक्थ्यो, वा म्याक २ गतिमा, इलेक्ट्रोनिक्स र साल्भोको शक्ति निर्णायक कारक हो? रमाइलोको लागि, Focke-Wulf Ta 183 को डिजाइनलाई विचार गर्नुहोस् - सबै आधुनिक जेट लडाकुहरूको "हजुरबुबा", जसको डिजाइन युद्ध पछि USSR र USA दुवैले प्रयोग गरेका थिए।

बाल योद्धाहरूले अत्यधिक फोहोरको स्तर देखाए।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

तेस्रो राइक विजयी भएको संसारलाई किन यति उदास र अनाकर्षक रूपमा चित्रण गरिन्छ?

धेरै विद्वान केटा-टर्मिनेटर ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

वैकल्पिक इतिहासमा "अँध्यारो संसार" को छवि केवल एक काल्पनिक उपकरण मात्र होइन, तर नाजी विचारधाराको प्रकृतिबाट निकालिएको तार्किक निष्कर्ष हो। यदि तेस्रो राइचले जितेको भए, धेरै आधारभूत कारणहरूले गर्दा संसार अनाकर्षक देखिन्थ्यो: १. मानव अधिकारको सट्टा जैविक पदानुक्रम। नाजीवादको जग जातीय सिद्धान्त हो। विजयी राइचमा, तपाईंको कल्याण प्रतिभा वा कडा परिश्रममा होइन, तर तपाईंको खोपडीको आकार र तपाईंको रगतको शुद्धतामा निर्भर हुनेछ। बहुमतको लागि: यो जबरजस्ती नसबंदी, "जातीय सफाई" र "निकृष्ट" को शारीरिक विनाशको संसार हुनेछ। "चुनिएका केही" को लागि: "आर्यहरूको लागि पनि", यो क्रूर चयन र व्यक्तिगत जीवनमा राज्य नियन्त्रणको जीवन हुनेछ। निरन्तर लुटपाटको अर्थव्यवस्था: नाजी अर्थव्यवस्था सैन्य विस्तारमा निर्मित थियो। दास श्रम: उपन्यास "पितृभूमि" मा चित्रण गरिएझैं, जर्मनीको समृद्धि पूर्वका विजयी जनताको शोषणमा आधारित हुने थियो। स्थिरता: प्रतिस्पर्धा र स्वतन्त्र बजार बिना, पूर्ण अलगाव (स्वतन्त्र) अन्तर्गत, प्रविधि चाँडै ओसिफ हुनेछ, र स्रोतहरू जर्मनीको राजधानी जस्ता पागल मेगाप्रोजेक्टहरूमा खेर जानेछन्। ३. दमनको सौन्दर्यशास्त्र (वास्तुकला दमन): ओलेग राइबाचेन्कोले कहिलेकाहीं "भव्य" भनेर वर्णन गर्ने, वास्तुकारहरूले "सुपर-स्मारकवाद" भन्छन्। अल्बर्ट स्पियरका परियोजनाहरू मानिसहरूलाई राज्यको अनुहारमा तुच्छ कीराहरू जस्तो महसुस गराउन डिजाइन गरिएको थियो। यो कंक्रीट बक्सहरूको संसार, अन्तहीन परेड मैदानहरू, र आरामदायी मानव स्केलको अभाव हो। ४. निरन्तर डरको मनोविज्ञान। अधिनायकवादी राज्यमा, सधैं शत्रु आवश्यक पर्दछ। विजय पछि पनि, रीचले "आन्तरिक शत्रुहरू" खोज्न जारी राख्नेछ वा बाहिरी इलाकामा अनन्त युद्धहरू गर्नेछ (जस्तै टिभी श्रृंखला "द म्यान इन द हाई क्यासल" मा)। यो निन्दा, पूर्ण सेन्सरशिप, र व्यक्तिगत स्वतन्त्रताको अभावको समाज हो। ५. साहित्यिक क्यानन। लेखकहरूले चेतावनीको रूपमा यस्ता संसारहरू सिर्जना गर्छन्। विजयी नाजीवादको यूटोपिया रीचको प्रचार पोस्टरहरूमा मात्र सम्भव छ। कुनै पनि इमान्दार विश्लेषणले देखाउँछ कि घृणा र मानिसहरूलाई वर्गमा विभाजनमा आधारित प्रणाली लामो समयसम्म जीवनको लागि सहज हुन सक्दैन। निष्कर्ष: रीचको संसारलाई उदासको रूपमा चित्रण गरिएको छ किनभने यसमा हाम्रो जीवनलाई जीवन्त बनाउने विविधताको अभाव छ। यो पोशाक, मार्चिङ अर्डर, र बाँझ सरसफाइको संसार हो, जसले लाशहरूको पहाड लुकाउँछ। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि रीच जितेको भए, यसको प्रविधि (तपाईंको प्रिय जेट-संचालित डिस्क क्राफ्ट जस्तै) ले मानिसहरूको स्वतन्त्रताको अभाव र निरन्तर डरको क्षतिपूर्ति गर्न सक्षम हुने थियो? नाजीहरूले आफ्नो आवश्यकता अनुरूप वास्तविकतालाई कसरी पुन: आकार दिने योजना बनाएका थिए भनेर बुझ्नको लागि म "आर्किटेक्चर अफ स्लीप" वृत्तचित्र हेर्न सिफारिस गर्दछु।

बाल योद्धाहरूले कीराहरू विरुद्ध लड्न र आफ्नो सबैभन्दा ठूलो र अद्भुत लडाई वर्ग देखाउन जारी राखे।

मार्गारीटाले एउटा तार्किक प्रश्न सोधिन्:

तर सबै निरंकुशताको अनुभवले देखाउँछ कि उदारीकरण पछि आउँछ। हिटलरको मृत्यु पछि, विश्वव्यापी साम्राज्यलाई पतन हुनबाट जोगाउन, उदाहरणका लागि, रोमन साम्राज्यमा जस्तै सुधारहरू गर्न सकिन्थ्यो?

यसमा, धेरै चलाख र आक्रामक केटा-टर्मिनेटर ओलेग रायबाचेन्कोले मीठो नजरले जवाफ दिए:

यो ऐतिहासिक प्रक्रियाको क्लासिक तर्क हो, जसलाई प्रायः "थर्मिडोरियन डिजेनेरेशन" भनिन्छ। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: कुनै पनि निरंकुशता सधैंभरि "अति परिश्रम" को अवस्थामा रहन सक्दैन। ढिलो होस् वा चाँडो, स्थिरीकरण र उदारीकरणको चरण हुन्छ, केवल प्रणालीलाई भित्रबाट जल्नबाट रोक्नको लागि। यद्यपि, तेस्रो रीकको मामलामा, स्थिति रोमन साम्राज्यको भन्दा धेरै जटिल हुने थियो: १. "वैचारिक मूल" को समस्या। रोमन साम्राज्य व्यावहारिक थियो: यसलाई कर र व्यवस्था चाहिन्छ, "रगतको शुद्धता" होइन। यसले बर्बरहरूलाई सजिलै आत्मसात गर्यो, तिनीहरूलाई नागरिकता प्रदान गर्यो। रीकको गतिरोध: नाजीवाद जैविक बहिष्कारमा निर्मित थियो। यदि तपाईंले "उदारीकरण" सुरु गर्नुभयो र "अधमानव" (स्लाभ, यहूदी, आदि) लाई अधिकार प्रदान गर्नुभयो भने, तपाईंले राज्य उभिएको जगलाई नै नष्ट गर्नुहुन्छ। जातीय श्रेष्ठताको विचार बिना, रीक एक साधारण युरोपेली देशमा परिणत हुने थियो, जुन एसएस अभिजात वर्गको लागि मृत्यु समान हुने थियो। २. "जर्मन ख्रुश्चेभ" परिदृश्य: हिटलरको मृत्यु पछि, वेहरम्याक्टका व्यावहारिकवादीहरू वा टेक्नोक्रेटहरू (जस्तै अल्बर्ट स्पियर) सत्तामा आउन सक्थे। सुधारहरू: तिनीहरूले आतंकको अन्त्य गर्न सक्थे, पूर्वमा उपनिवेशहरूमा निजी सम्पत्तिलाई अनुमति दिन सक्थे, र रीचलाई "जर्मन नेतृत्वमा युरोपेली संघ" मा रूपान्तरण गर्न सक्थे। तर: यस्तो उदारीकरणले प्रायः साम्राज्यहरूको पतन निम्त्याउँछ। उत्पीडन कमजोर हुने बित्तिकै, विजयी मानिसहरूले स्वतन्त्रताको माग गर्न थाल्छन्। ३. प्राविधिक कारक (तपाईंको मनपर्ने जेटहरू) उदारीकरणले "कर्पोरेट पूँजीवाद" को बाटो पछ्याउन सक्थ्यो। जर्मनी सम्पूर्ण ग्रहको स्रोतहरू प्रयोग गर्दै प्रविधिमा विश्व नेता बन्न सक्थ्यो। यो "चम्किलो गगनचुम्बी भवनहरू र जेटलाइनरहरू" को संसार हुनेछ, तर लुकेको दासत्व र कडा सामाजिक पृथकीकरणमा निर्मित हुनेछ (रंगभेद युगको दक्षिण अफ्रिका जस्तै, तर विश्वव्यापी स्तरमा)। ४. आन्तरिक संघर्ष ("लामो चक्कुहरूको रात - २") रोममा, उदारीकरणले प्रायः गृहयुद्धको रूप लियो। १९५० को दशकको आणविक संसारमा, एसएस "हक्स" र वेहरमाक्ट "उदारवादीहरू" बीचको संघर्ष विनाशमा समाप्त हुन सक्थ्यो। जसले म्याक १० डिस्कहरू नियन्त्रण गर्छ उसले सुधारको सर्तहरू निर्देशित गर्छ। निष्कर्ष: उदारीकरण अपरिहार्य हुने थियो, तर यसले रीचलाई केही फरकमा रूपान्तरण गर्ने थियो - सायद एक कठोर, जात-प्रभावित, उच्च-प्रविधि संसार जहाँ "मास्टर जाति" ले मात्र स्वतन्त्रताको आनन्द लिन्छ, जबकि बाँकी "डिजिटल बस्ती" मा बस्छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि प्यान्थर ५ यस्तो उदार रीचमा परेड र सीमा सुरक्षाको लागि प्रयोग गरिएको थियो, वा यो उपनिवेशहरूमा विद्रोहहरूलाई दबाउनको लागि एक उपकरण रहने थियो? विचारको लागि खाना: माओ पछि चीनको उदाहरणलाई विचार गर्नुहोस्। पार्टी नियन्त्रण कायम राख्दै पूर्ण निरंकुशताबाट प्राविधिक प्रगतिको महाशक्तिमा संक्रमणको लागि यो इतिहासको सबैभन्दा सफल मोडेल हो। के रीचले यो बाटो पछ्याएको हुन्थ्यो?

बाल योद्धाहरूले आफ्नो असाधारण, उच्च-स्तरीय उपलब्धिहरू प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

मार्गारीटाले एकदमै स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

अनि यदि स्टालिनको सोभियत संघले सम्पूर्ण संसार जितेको भए, राजनीति कस्तो संरचनामा हुन्थ्यो, विशेष गरी संयुक्त राज्य अमेरिकामा, जहाँ मानिसहरू निजी सम्पत्ति र स्वतन्त्रतामा अभ्यस्त छन्?

लडाकु र आक्रामक नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटा ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ तुरुन्तै दिए:

यदि स्टालिनको नेतृत्वमा रहेको सोभियत संघले संयुक्त राज्य अमेरिका सहित सम्पूर्ण विश्वमा नियन्त्रण स्थापित गर्न सफल भएको भए, हामीले इतिहासमा सामाजिक इन्जिनियरिङको सबैभन्दा ठूलो प्रयास देख्ने थियौं। संयुक्त राज्य अमेरिका तर्फको नीति पूर्वी युरोपको "सोभियतकरण" को प्रमाणित ढाँचामा निर्माण गरिएको हुन्थ्यो, तर विशाल स्तर र अमेरिकी विशिष्टताहरूलाई ध्यानमा राखेर। यस्तो नीतिका मुख्य चरणहरू यहाँ छन्: १. निजी सम्पत्तिको विनिर्माण। स्टालिनको लागि, निजी सम्पत्ति "वर्ग शत्रु" को जरा थियो। राष्ट्रियकरण: सबै निगमहरू (फोर्ड, जीएम, स्ट्यान्डर्ड आयल) लाई तुरुन्तै "सार्वजनिक सम्पत्ति" घोषित गरिएको हुन्थ्यो। वाल स्ट्रिट बन्द हुने थियो, र स्टक एक्सचेन्ज भवनलाई सम्भवतः श्रम संग्रहालय वा सोभियतहरूको दरबारमा परिणत गरिएको हुन्थ्यो। खेतीपातीको परिसमापन: आफ्नो जग्गामा अभ्यस्त अमेरिकी किसानहरूले कडा सामूहिकीकरणको सामना गर्नुपर्थ्यो। प्रतिरोध गर्नेहरूलाई (र लाखौं हुने थिए) "कुलक" घोषित गरिन्थ्यो र अलास्का वा साइबेरियाका शिविरहरूमा निर्वासित गरिन्थ्यो। राजनीतिक "शुद्धीकरण" र पुन: शिक्षा: अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता र बहुदलीय प्रणाली छोटो समयमा नष्ट हुने थियो। एलिट फिल्टरेशन: सबै राजनीतिज्ञ, व्यवसायी र सार्वजनिक व्यक्तित्वहरूलाई NKVD द्वारा छेक्ने काम हुनेछ। नयाँ सरकारलाई स्वीकार नगर्नेहरूलाई भौतिक रूपमा हटाइनेछ वा "पुनःशिक्षा" को लागि पठाइनेछ। अमेरिकी कम्युनिष्ट पार्टी: स्थानीय वफादार कम्युनिष्टहरू (उदाहरणका लागि, विलियम फोस्टर) लाई सत्तामा ल्याइनेछ, र तिनीहरूले सोभियत सल्लाहकारहरूको कडा नियन्त्रणमा देश शासन गर्नेछन्। ३. सांस्कृतिक क्रान्ति: अमेरिकी व्यक्तिवादलाई सामूहिकताले प्रतिस्थापन गर्नेछ। हलिउड: एक शक्तिशाली प्रचार उपकरण बन्नेछ। पश्चिमी र ज्याजको सट्टा (जसलाई "मोटो जनताको संगीत" वा बुर्जुवा क्षय घोषित गर्न सकिन्छ), डेट्रोइटका स्टाखानोभाइटहरू र जनताको मित्रताको बारेमा फिल्महरू बनाइनेछ। धर्म: चर्चहरू या त बन्द हुनेछन् वा गोप्य सेवाहरूको कडा नियन्त्रणमा राखिनेछन्, जस्तै USSR मा थियो। ४. मनोवैज्ञानिक अवरोध र प्रतिरोध। संयुक्त राज्य अमेरिकामा स्टालिनको मुख्य समस्या जनसंख्याको हातमा हतियारको विशाल संख्या थियो। अमेरिका अनन्त छापामार युद्धको क्षेत्रमा परिणत हुने थियो। टेक्सास वा मोन्टानाले दशकौंसम्म सोभियत शक्तिको प्रतिरोध गर्न सक्थे। स्टालिनलाई संयुक्त राज्य अमेरिकामा लाखौंको बलियो कब्जा कोर्प्स कायम राख्न बाध्य पारिएको हुन्थ्यो, जसले उनको विश्वव्यापी साम्राज्यलाई पनि समाप्त पारेको हुन्थ्यो। ५. उदारीकरणको विडम्बना। रीच जस्तै, स्टालिनको मृत्यु पछि, यस्तो "अमेरिकी सोभियत गणतन्त्र" मा अनिवार्य रूपमा पग्लनेछ। परिदृश्य: समय बित्दै जाँदा, अमेरिकी कम्युनिस्टहरूले "मानव अनुहार भएको समाजवाद" घोषणा गर्न सक्थे, बिस्तारै बजार र स्वतन्त्रताका तत्वहरू पुन: परिचय गराउन सक्थे, जसले अन्ततः विश्वव्यापी रातो साम्राज्यको शान्तिपूर्ण (वा त्यति शान्तिपूर्ण नभएको) पतन निम्त्याउने थियो। परिणाम: स्टालिनको शासन अन्तर्गतको संसार खैरो, अनुशासित र उपभोक्ता स्तरमा अत्यन्तै गरिब हुने थियो, तर भव्य निर्माण परियोजनाहरू र "विश्व एकता" को भावनाको साथ। संयुक्त राज्य अमेरिकाले आफ्नो गति गुमाउने थियो, "विश्व क्रान्ति" को आवश्यकताहरू पूरा गर्ने विशाल औद्योगिक केन्द्रमा परिणत हुने थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि अमेरिकी प्रविधि (कमिसारहरूको नियन्त्रणमा पनि) त्यति नै छिटो विकास हुन सक्थ्यो, वा पूँजीवादी जाति बिना यो १९५० को दशकको स्तरमा द्रुत रूपमा स्थिर हुने थियो? रमाइलोको लागि: "रेड डन" फिल्म हेर्नुहोस्, जसले सोभियत सेनाद्वारा संयुक्त राज्य अमेरिकामा गरिएको काल्पनिक कब्जालाई कार्य शैलीमा चित्रण गर्दछ।

बाल योद्धाहरूले ठूलो तीव्रता र सफलताका साथ लड्न जारी राखे।

मार्गारीटाले त्यो लिइन् र एउटा प्रश्न सोधिन्:

के स्टालिन वा हिटलरद्वारा विश्वव्यापी साम्राज्यको निर्माणले ६० को दशकमा अन्तरिक्ष अन्वेषण र शुक्र र मंगल ग्रहमा अन्तरिक्ष यात्रीहरूको उडानलाई तीव्र बनाउन सक्थ्यो?

लडाइँ गर्ने केटा-टर्मिनेटर, ओलेग राइबाचेन्कोले यसको तार्किक र आत्मविश्वासका साथ जवाफ दिए:

स्रोतसाधन र इच्छाशक्तिको केन्द्रीकरणको सन्दर्भमा, हो, यसले एउटा अभूतपूर्व सफलता हासिल गर्न सक्थ्यो, तर विशाल त्याग र एकतर्फी प्राविधिक विकासको मूल्यमा। हिटलर र स्टालिन दुवैले अन्तरिक्षलाई वैज्ञानिक प्लेटफर्मको रूपमा होइन, तर ग्रहमाथि प्रभुत्व जमाउने उच्चतम रणनीतिक उचाइको रूपमा हेरे। १. अन्तरिक्षलाई "बदलाको हतियार" को रूपमा (हिटलरको परिदृश्य) यदि रीचले जितेको भए, विकासले वर्नर भोन ब्राउनले तोपेको मार्ग पछ्याउने थियो। कक्षीय ऐना र स्टेशनहरू: १९४० को दशकको सुरुमा, जर्मनहरूसँग "सूर्य तोप" को लागि एक परियोजना थियो - शहरहरूलाई जलाउन सक्षम कक्षीय ऐना। अन्तरग्रहीय यात्रा: हिटलरको लागि, मंगल ग्रहको उडान जातीय प्रतिष्ठाको विषय हुने थियो। असीमित दास श्रम र सम्पूर्ण ग्रहको स्रोतहरूको साथ, जर्मनहरूले १९५० को दशकको अन्त्यसम्ममा A-9/A-10 (शनि V का पुर्खाहरू) जस्ता विशाल रकेटहरू निर्माण गर्न सक्थे। शुक्र र मंगल ग्रह "बस्ने ठाउँ" को भावनामा उपनिवेशीकरणको लागि नयाँ लक्ष्य बन्नेछन्। २. अन्तरिक्ष साम्यवाद (स्टालिनको परिदृश्य) स्टालिनको विश्वव्यापी साम्राज्यमा, अन्तरिक्ष अन्वेषण मुख्य वैचारिक प्रदर्शन बन्नेछ। गति: वास्तविकतामा, सोभियत संघले विनाशकारी युद्धको १२ वर्ष पछि स्पुतनिक प्रक्षेपण गर्यो। यदि स्टालिनसँग संयुक्त राज्य अमेरिकाका स्रोतहरू (उनीहरूका कारखानाहरू र वैज्ञानिकहरू) भएको भए, अन्तरिक्ष दौड आक्रमणमा परिणत हुने थियो। १९६७ सम्ममा मंगल ग्रह: अक्टोबरको ५० औं वार्षिकोत्सवसम्ममा, स्टालिन (वा उनका उत्तराधिकारीहरू) ले मंगल ग्रहमा अवतरणको माग गर्ने लगभग निश्चित थियो। अधिनायकवादी प्रणाली अन्तर्गत, करदाताहरूलाई अर्बौं डलरको खर्चलाई औचित्य दिन आवश्यक पर्दैनथ्यो - देशका सबै स्रोतहरू "रातो ग्रह" मा समर्पित हुनेछन्। ३. यो किन छिटो हुनेछ? नोकरशाही र अदालतहरूको अभाव: यदि साम्राज्यलाई शहरको साइटमा कोस्मोड्रोम निर्माण गर्न आवश्यक छ भने, यो केवल निर्माण गरिन्छ। परिचालन अर्थतन्त्र: १०० प्रकारका जुत्ता वा नागरिक कारहरू उत्पादन गर्न स्रोतहरू खेर फालिएका छैनन्। सम्पूर्ण संसार एउटै लक्ष्यतर्फ काम गरिरहेको छ - विस्तार। प्राविधिक सहजीवन: एउटै साम्राज्यमा जर्मन रकेट विकास, अमेरिकी इलेक्ट्रोनिक्स र सोभियत आधारभूत विज्ञानको संयोजनले विस्फोटक प्रभाव पार्ने थियो। बारीकता र "तर" त्यस्ता साम्राज्यहरूको मुख्य समस्या विश्वसनीयता हो। हतारमा र कार्यान्वयनको धम्की अन्तर्गत, इन्जिनियरहरूले गल्तीहरू लुकाउन सक्थे (जस्तै वास्तविकतामा N-1 रकेटमा भएको थियो)। स्थिरता: दुई प्रणालीहरू बीचको प्रतिस्पर्धा बिना (जस्तै शीतयुद्धमा भएको थियो), पहिलो शानदार विजय पछि नवप्रवर्तनहरू परिचय गर्ने प्रेरणा चाँडै हराउन सक्छ। परिणाम: १९६० को दशकमा, हामीले चन्द्रमामा बसोबास गर्ने आधारहरू र मंगल ग्रहको पहिलो अभियानहरू देख्न सक्थ्यौं, तर यी संसारमा सैन्य चौकीहरू हुने थिए जहाँ अधिकांश जनसंख्या कडा अनुशासन र राशन प्रणाली अन्तर्गत बस्छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि यसको बदलामा उनीहरूलाई सोभियत (वा नाजी) मंगल ग्रहबाट हरेक दिन टिभीमा प्रत्यक्ष रिपोर्टहरू देखाइयो भने मानवता ब्यारेक र साम्प्रदायिक अपार्टमेन्टहरूमा बस्न सहमत हुनेछ? म वाच: फर अल म्यानकाइन्ड सिफारिस गर्छु, एउटा टिभी शृङ्खला जसले वैकल्पिक इतिहासलाई चित्रण गर्दछ जहाँ युएसएसआर चन्द्रमामा अवतरण गर्ने पहिलो थियो, जसले अमेरिकालाई नाटकीय रूपमा आफ्नो अन्तरिक्ष कार्यक्रमलाई तीव्र बनाउन बाध्य पार्छ।

बाल योद्धाहरूले आफ्नो हाइपरस्पेस सुपर लेभल देखाउन जारी राखे।

मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

यदि स्टालिन जस्तो एकल गुरु भएको भए मानवतालाई अहिलेको अराजकता र बहुध्रुवीय संसारले आफूलाई नष्ट गर्ने धम्की दिइरहेको छ भने के हुन्छ?

केटा-टर्मिनेटर, एक धेरै चरम केटा, यसको जवाफमा, ओछ्यानमा लाग्ने किराहरू कुल्चँदै:

यो विचारले स्वतन्त्रताको मूल्यमा सुरक्षाका समर्थकहरू र लोकतान्त्रिक अराजकताका समर्थकहरू बीचको अनन्त बहसलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ। "एकल मालिक" को विचार आकर्षक छ किनभने यसले व्यवस्था, भविष्यवाणी र राज्यहरू बीच युद्धहरूको अनुपस्थितिको प्रतिज्ञा गर्दछ। यस बहसमा उद्धृत गरिएका मुख्य तर्कहरू र तिनीहरू २०२६ को वास्तविकतासँग कसरी सम्बन्धित छन्: एकल नेताको लागि तर्कहरू (व्यवस्था र अस्तित्व) विश्वव्यापी युद्धहरूको अनुपस्थिति: यदि संसारमा शक्तिको एक मात्र केन्द्र (र एक "मालिक") छ भने, देशहरू बीच युद्धहरू असम्भव हुन्छन् - तिनीहरू आन्तरिक प्रहरी सञ्चालन हुन्छन्। महाशक्ति द्वन्द्वको कारण आणविक सर्वनाशको जोखिम गायब हुन्छ। विश्वव्यापी खतराहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्नुहोस्: एक नेताले सम्पूर्ण ग्रहको स्रोतहरूलाई जलवायु परिवर्तन समाधान गर्न, महामारीसँग लड्न, वा, हामीले छलफल गरेझैं, मंगल ग्रहलाई उपनिवेश बनाउन निर्देशित गर्न सक्छ, अनन्त राजनीतिक झगडाले विचलित नभई। साझा मापदण्डहरू: एक साझा मुद्रा, साझा कानून, र सीमानाहरूको अभावले अर्थतन्त्र र मानिसहरूको आवागमनलाई धेरै सरल बनाउँछ (यदि "मालिक" ले अनुमति दिन्छ भने)। (अत्याचारको मूल्य) विरुद्ध तर्कहरू त्रुटिको लागि कुनै ठाउँ छैन: बहुध्रुवीय संसारमा, यदि एक नेताले पागलपन गर्छ भने, अरूले उसलाई रोक्न सक्छन्। "एउटै मालिक" भएको संसारमा, उसको व्यक्तिगत पागलपन वा रोग सम्पूर्ण मानवताको लागि मृत्युदण्ड बन्छ। यदि स्टालिन वा हिटलरले "संसारलाई जलाउने समय हो" भनेर निर्णय गरे भने, कसैले पनि तिनीहरूलाई रोक्न सक्दैन। अधोगति र भ्रष्टाचार: प्रतिस्पर्धा बिना, प्रणाली अनिवार्य रूपमा सड्छ। एक अनालोचक सरकारले वास्तविक समस्याहरूको दृष्टि गुमाउँछ। इतिहासले देखाउँछ कि निरंकुशता प्रायः ठ्याक्कै पतन हुन्छ किनभने नेताले आफूलाई चापलूसीहरूले घेरेको हुन्छ र वास्तविकतासँग सम्पर्क गुमाउँछ। व्यक्तिको दमन: स्टालिनवादी वा हिटलरवादी मोडेलले मान्दछ कि एक व्यक्ति राज्य मेसिनमा केवल एक कोग हो। धेरैका लागि, छनौट गर्ने अधिकार र अभिव्यक्ति स्वतन्त्रता बिना "पूर्ण क्रममा" जीवन मृत्यु भन्दा पनि खराब देखिन्छ। २०२६ को आधुनिक सन्दर्भ: आज, संसार साँच्चै अस्थिर देखिन्छ। अग्रपंक्तिमा गतिरोध, हतियार दौड, र आणविक हतियार प्रयोगको जोखिमले धेरैलाई यो सबै समाप्त गर्न "बलियो हात" को लागि तत्पर बनाउँछ। यद्यपि, आधुनिक प्रविधिहरू (एआई, अनुहार पहिचान प्रणाली, डिजिटल नियन्त्रण) ले सम्भावित तानाशाहीलाई स्टालिनको भन्दा धेरै भयानक बनाउँछ। २०२६ को "मास्टर" सँग प्रत्येक व्यक्तिको कार्यहरू मात्र होइन तर विचारहरूलाई पनि नियन्त्रण गर्ने क्षमता हुनेछ, जसले "डिजिटल गुलाग" सिर्जना गर्नेछ जसबाट उम्कन असम्भव छ। निष्कर्ष: बहुध्रुवीय संसारको अराजकता हाम्रो स्वतन्त्रता र "एउटा ठूलो गल्ती" विरुद्धको बीमाको मूल्य हो। एकल मालिकले मानवतालाई युद्धबाट बचाउन सक्छ, तर यसको जीवनलाई अन्तहीन, आत्माहीन कमिलाको थुप्रोमा परिणत गर्न सक्छ। तपाईंलाई के लाग्छ बढी डरलाग्दो छ: "अराजकता" को कारणले विश्वव्यापी द्वन्द्वमा मर्ने जोखिम वा एक व्यक्तिले तपाईंको लागि सबै कुरा निर्णय गर्ने पिंजडामा ग्यारेन्टी गरिएको जीवन? थप पढाइ: फ्रान्सिस फुकुयामाको "इतिहासको अन्त्य" अवधारणा र यसको समकालीन आलोचनाहरूको बारेमा पढ्नुहोस् - यसले विश्वव्यापी क्रममा विकल्पहरूको अभावको परिणामहरूको बारेमा छलफल गर्दछ।

अध्याय नम्बर १४।

उनले एकै समयमा निर्माण र लेख्न जारी राखिन्, र अनास्तासिया वेदमाको एकै समयमा एक जादूगरनी र एक पाइलट हुन्:

योद्धा बच्चाहरूले पृथ्वी ग्रहमा आक्रमण गर्ने मुसा जस्तै साङ्लाहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे। र तिनीहरूले त्यो काम ठूलो सीप र साहसका साथ गरे, उत्कृष्ट स्तरको सीप प्रदर्शन गर्दै।

मार्गारीटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको युद्ध उपहार फ्याँक्दै सोधिन्:

एफ्रेमोभ र स्ट्रुगात्स्कीका अनुसार, एकताबद्ध कम्युनिस्ट मानवता राम्रो देखिन्छ।

बालबालिकाको विशेष बलका केटा कर्णेल र कमाण्डर ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

तपाईंले एउटा महत्त्वपूर्ण बुँदामा ध्यान दिनुभएको छ: इभान एफ्रेमोभ ("द एन्ड्रोमेडा नेबुला") र प्रारम्भिक स्ट्रुगात्स्की ("द वर्ल्ड अफ नून") दुवैले स्टालिन-शैलीको तानाशाही होइन, तर साम्यवादको "उच्च चरण" को वर्णन गरेका छन्, जहाँ जबरजस्ती आत्म-अनुशासन र रचनात्मकताले प्रतिस्थापन गर्दछ। यही कारणले गर्दा तिनीहरूको संसार यति आकर्षक छ। तर तिनीहरूको दृष्टिकोण र "एकल गुरु" बीच आधारभूत भिन्नता छ: १. ज्ञानको शक्ति, व्यक्तित्व होइन। स्ट्रुगात्स्की र एफ्रेमोभको संसारमा, कुनै "महान नेता" छैन। बरु, त्यहाँ परिषदहरू (विश्व परिषद, नैतिकता परिषद) छन्, जसमा अग्रणी वैज्ञानिकहरू र विशेषज्ञहरू समावेश छन्। एफ्रेमोभमा, समाजलाई ग्रेट रिंगद्वारा नियमन गरिन्छ - अन्य सभ्यताहरूसँग ज्ञान आदानप्रदानको प्रणाली। स्ट्रुगात्स्कीमा, मुख्य अंग विश्व परिषद हो, तर वास्तवमा, प्रत्येक व्यक्ति आफ्नो भाग्यको मालिक हो किनभने तिनीहरू उच्च शिक्षित छन्। २. यी यूटोपियाहरूको मुख्य रहस्य शिक्षाको सिद्धान्त हो। स्ट्रुगात्स्कीहरूले सिधै भने: "शिक्षित मानिस" को निर्माण बिना साम्यवाद असम्भव छ, जसको लागि काम प्राथमिक आवश्यकता हो, जीविकोपार्जनको साधन होइन। स्टालिन र हिटलरको वास्तविकतामा, मानिसहरूलाई डरको माध्यमबाट आज्ञा पालन गर्न बाध्य पारिएको थियो। येफ्रेमोभ र स्ट्रुगात्स्कीहरूमा, मानिसहरू तर्कको आज्ञा पालन गर्छन्। यदि समाजलाई ताराहरूसम्म पुग्न आवश्यक छ भने, मानिसहरूले पहरामा होइन, तर किनभने तिनीहरूले कार्यको महत्त्व बुझ्छन्। ३. घरेलु साङ्लाहरूको अनुपस्थिति: यी पुस्तकहरूमा, भोकमरी, आवास र रोगका समस्याहरू समाधान हुन्छन्। जब एक व्यक्तिसँग सबै कुरा हुन्छ, चोरी, ईर्ष्या र लडाइँको बिन्दु गायब हुन्छ। अनिवार्य रूपमा, यो त्यस्तो संसार हो जहाँ "एउटा गुरु" सामान्य ज्ञान हो। आज यो किन अप्राप्य देखिन्छ? २०२६ मा, हामी मानवताले येफ्रेमोभको भन्दा साइबरपंक (कर्पोरेट शक्ति, डिजिटल नियन्त्रण, सामाजिक स्तरीकरण) को बाटो पछ्याउने सम्भावना बढी देख्छौं। दिउँसोको संसार निर्माण गर्न, हामीले पहिले मानव प्रकृति परिवर्तन गर्नुपर्छ, यसलाई अहंकार र आक्रामकताबाट निको पार्नु पर्छ। आफ्ना पछिल्ला कृतिहरू (उदाहरणका लागि, "हार्ड टु बी अ गॉड" वा "बर्डेन्ड बाइ इभिल") मा, स्ट्रुगात्स्कीहरूले आफैंले बाहिरी हस्तक्षेप बिना यो सम्भव छ भन्ने शंका गर्न थाले। परिणाम: स्ट्रुगात्स्की र येफ्रेमोभको संसार विज्ञान र मानवताप्रतिको प्रेममा आधारित "राम्रो साम्यवाद" हो। यो हिटलर वा स्टालिनको अँध्यारो साम्राज्यको ठीक विपरीत हो, जहाँ एकता मानकीकरण र व्यक्तिको दमनमा निर्माण गरिएको थियो। तपाईंलाई के लाग्छ अहिले येफ्रेमोभको संसार निर्माण गर्न सुरु गर्न हामीलाई के रोकिरहेको छ - प्रविधिको अपूर्णता वा हामी अझै पनि एकअर्कासँग धेरै लड्न मन पराउँछौं भन्ने तथ्य? म येफ्रेमोभको "आवर अफ द बुल" पुन: पढ्न सिफारिस गर्दछु। यसले पृथ्वीको उज्ज्वल भविष्यको टोर्मन्स ग्रहको अँध्यारो निरंकुशतासँगको टकरावलाई चित्रण गर्दछ - स्ट्रुगात्स्कीको संसार "मालिक" को संसारबाट कसरी फरक छ भन्ने तपाईंको प्रश्नको उत्तम उत्तर।

विशेष बलका बालबालिकाहरूले मुसा साङ्लासँगको लडाईमा आफ्नो उच्च-स्तरीय सीप प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

त्यसपछि एलिसले राक्षसहरूलाई प्रहार गर्दै एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर आधुनिक तानाशाहहरूले धेरैलाई सुहाउने राम्रो दासत्वको वाचा गर्छन्?

लडाकु र आक्रामक शाश्वत केटा-टर्मिनेटर ओलेगले यसको जवाफ दिए:

"तृप्त दासत्व" को विचार सामाजिक सम्झौताको एक आधुनिक रूप हो, जहाँ नागरिकहरूले आर्थिक स्थिरता र व्यक्तिगत सुरक्षाको बदलामा स्वेच्छाले राजनीतिक स्वतन्त्रता त्याग्छन्। धेरैका लागि, यस्तो सम्झौता तर्कसंगत देखिन्छ, विशेष गरी विश्वव्यापी अस्थिरताको अवधिमा। यद्यपि, यस मोडेलमा महत्वपूर्ण त्रुटिहरू छन् जुन दीर्घकालीन रूपमा स्पष्ट हुन्छन्: १. स्थिरताको भ्रम र प्रणालीको "नाजुकता"। तानाशाहीले प्रायः द्रुत वृद्धि देखाउँछ (जस्तै गद्दाफीको नेतृत्वमा लिबियामा वा प्रारम्भिक चीनमा), तर यो वृद्धि प्रायः आधिकारिक तथ्याङ्कहरूमा बढाइचढाइ गरिन्छ। लचिलोपनको अभाव: "तृप्त दासत्व" मा, कुनै प्रतिक्रिया लूप हुँदैन। यदि कुनै नेताले गल्ती गर्छ (उदाहरणका लागि, देशलाई लामो युद्धमा तान्दै), प्रणाली पूर्ण रूपमा पतन नभएसम्म समाज तिनीहरूलाई रोक्न शक्तिहीन हुन्छ। स्रोत निर्भरता: यस प्रकारको समृद्धि सामान्यतया उच्च तेल मूल्य वा सस्तो श्रम द्वारा कायम रहन्छ। बाह्य अवस्था परिवर्तन हुने बित्तिकै, "तृप्त" अवस्थाहरू गायब हुन्छन्, तर "दासत्व" रहन्छ। मानव क्षमताको पतन: तानाशाही, "परोपकारी" पनि, व्यक्तिगत जिम्मेवारी र पहललाई दबाउँछ। अभिजात वर्गको संकट: प्रतिभा भन्दा वफादारी बढी महत्त्वपूर्ण हुने प्रणालीमा, सामान्यता माथि उठ्छ। समयसँगै, यसले सार्वजनिक प्रशासनको पतन निम्त्याउँछ। ब्रेन ड्रेन: सबैभन्दा रचनात्मक र स्वतन्त्र व्यक्तिहरू (वैज्ञानिकहरू, इन्जिनियरहरू, उद्यमीहरू) "राम्रोसँग पोषित पिंजडा" छोड्ने पहिलो हुन्छन्, जसले देशलाई प्राविधिक दौडमा भविष्यबाट वञ्चित गर्दछ। ३. विश्वव्यापी प्रवृत्ति २०२६: २०२६ को ग्लोबल फ्रिडम रिपोर्ट अनुसार, विश्वको ४०% भन्दा बढी जनसंख्याले नागरिक अधिकारमा गिरावट अनुभव गरेको छ। धेरै आधुनिक शासनहरूले सहज, तर पूर्ण रूपमा पारदर्शी वातावरण सिर्जना गर्न डिजिटल नियन्त्रण प्रयोग गर्छन्। यसले "दासत्व" लाई अदृश्य बनाउँछ जबसम्म तपाईं शक्ति स्वार्थको अदृश्य रेखा पार गर्नुहुन्न। निष्कर्ष: "राम्रोसँग पोषित दासत्व" सधैं अस्थायी सम्झौता हो। सी.एस. लुईसले लेखेझैं, "यसका पीडितहरूको फाइदाको लागि" प्रयोग गरिएको अत्याचार सबैभन्दा असहनीय हुन सक्छ, किनकि यसले व्यक्तिलाई आफ्नो जीवनको लागि नैतिक जिम्मेवारीबाट वञ्चित गर्दछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि "पूर्णता" मा अभ्यस्त समाजले भोलिको राशन आधा कटौती गरिएमा स्वतन्त्रता सम्झन सक्छ, वा दशकौंको "दासत्व" पछि आफ्नो अधिकारको लागि लड्ने सीप पूर्ण रूपमा कमजोर भएको छ?

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले संघर्ष र समृद्धिको एकदमै उल्लेखनीय स्तर देखाए।

विशेष बलकी केटी लारिसाले उल्लेख गरिन्:

चीन राम्रोसँग पोषित दासत्वको सबैभन्दा उत्कृष्ट उदाहरण हो।

केटा टर्मिनेटरले यसको जवाफ दियो, मुसाका किराहरूमा गोली हानेर:

चीनलाई प्रायः २१ औं शताब्दीको "डिजिटल सामाजिक सम्झौता" को एक आदर्श उदाहरणको रूपमा उद्धृत गरिएको छ। यो इतिहासको एक अद्वितीय प्रयोग हो, जहाँ निगरानी प्रविधिहरू र बजार पूँजीवाद कडा पार्टी नेतृत्वमा विलय भएका छन्। यहाँ किन चीन तपाईंको विवरणमा पूर्ण रूपमा फिट हुन्छ र यसले के जोखिमहरू निम्त्याउँछ भन्ने कुरा छ: १. सामाजिक सम्झौता: "भोटको लागि खाना।" तियानमेन स्क्वायर विरोध प्रदर्शन पछि, चिनियाँ कम्युनिष्ट पार्टीले जनतालाई एक अव्यक्त सम्झौता प्रस्ताव गर्यो: "हामी तपाईंलाई गरिबीबाट बाहिर निकाल्नेछौं र तपाईंलाई विश्वव्यापी महाशक्ति बनाउनेछौं, र तपाईंले राजनीतिक शक्ति दाबी गर्नुहुने छैन।" ४० वर्ष भन्दा बढी, चीनले ८० करोड भन्दा बढी मानिसहरूलाई गरिबीबाट बाहिर निकालेको छ। माओको नेतृत्वमा भोकले मरेका हजुरबुबाहरूका लागि, आजको "खुवाइएको दासत्व" अविश्वसनीय प्रगति हो। २. "डिजिटल केज" र सामाजिक ऋण। चीनमा, "दासत्व" बन्धन मार्फत लागू गरिएको छैन, तर सामाजिक ऋण प्रणाली मार्फत। नरम शक्ति नियन्त्रण: यदि तपाईं वफादार हुनुहुन्छ भने, समयमै आफ्नो ऋण तिर्नुहोस्, र सरकारको आलोचना नगर्नुहोस्, तपाईंको जीवन आरामदायी छ: उच्च-गति रेलहरू, सस्तो ऋण, र राम्रा विद्यालयहरू उपलब्ध छन्। डिजिटल मृत्यु: यदि तपाईं "उल्लंघनकर्ता" हुनुहुन्छ भने, प्रणालीले टिकट किन्न, इन्टरनेट पहुँच गर्न र जागिर खोज्ने तपाईंको क्षमतालाई रोक्छ। यो "दासत्व" हो जसले सभ्यताबाट बहिष्कारको साथ दण्ड दिन्छ। ३. प्राविधिक फाइदा। विगतका तानाशाहीहरू भन्दा फरक, चीनले "दासत्व" उच्च-प्रविधि हुन सक्छ भनेर प्रमाणित गरेको छ। २०२६ सम्ममा, चीन एआई र रोबोटिक्समा विश्व नेता बन्यो। यसले पुरानो पश्चिमी मिथकलाई खण्डन गर्दछ कि नवीनता स्वतन्त्र समाजहरूमा मात्र सम्भव छ। यो बाहिर निस्कन्छ कि "सुनौलो पिंजरा" नवीनतम प्रविधिले सुसज्जित हुन सक्छ। ४. २०२६ मा यो मोडेल किन क्र्याक हुँदैछ? सबैभन्दा राम्रोसँग पोषित प्रणालीले पनि जैविक र आर्थिक सीमाहरूको सामना गर्दछ: सुस्त वृद्धि: जब अर्थतन्त्र प्रति वर्ष १०% को दरले बढ्न बन्द हुन्छ, "स्वतन्त्रताको लागि तृप्ति" व्यापार-अफ पूरा गर्न गाह्रो हुन्छ। युवाहरूले रेकर्ड बेरोजगारीको सामना गर्छन् र विरोध गर्न थाल्छन् ("झूट फ्ल्याट" आन्दोलन)। जनसांख्यिकी: वृद्ध जनसंख्यालाई ठूलो स्वास्थ्य सेवा खर्च चाहिन्छ, जसले गर्दा स्रोतहरू संरक्षण गर्न सरकारलाई अझ कडा बनाउन बाध्य पार्छ। नतिजा: चीनले संसारलाई देखाएको छ कि लाखौं मानिसहरू महानगरमा आईफोन र अपार्टमेन्ट स्वामित्वको अधिकारको लागि आफ्नो मतदानको अधिकारको व्यापार गर्न इच्छुक छन्। यद्यपि, इतिहासले सिकाउँछ कि जब "तृप्ति" सामान्य बन्छ, मानिसहरूले मर्यादा र आत्म-अभिव्यक्तिलाई विचार गर्न थाल्छन्, जुन दासत्वको सीमा भित्र उपलब्ध हुँदैनन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि भोलि चीनमा जीवनस्तर १९८० को दशकको स्तरमा खस्यो भने, के पार्टीले निगरानी क्यामेरा र अनुहार पहिचान मार्फत मात्र शक्ति कायम राख्नेछ, वा जनताले यो प्रणालीलाई उखाल्नेछन्? थप पढाइ: म चीनको "ग्रेट फायरवाल" को घटनालाई हेर्न सिफारिस गर्दछु - मुख्य सेन्सरशिप उपकरण जसले चिनियाँ अनलाइनको लागि छुट्टै, "शुद्ध" वास्तविकता सिर्जना गर्दछ।

बाल योद्धाहरूले क्षेत्र र आक्रामकताका साथ काम गरे।

विशेष बलकी केटी नताशाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको मटर फ्याँक्दै सोधिन्:

तैपनि, युरोपमा, मानिसहरू दासत्वप्रति कम आकर्षित छन् र तानाशाही चाहँदैनन्। युरोपमा, "दासत्व" को अवधारणाले साँच्चै शक्तिशाली सांस्कृतिक र ऐतिहासिक अवरोधको सामना गर्छ। २०२६ को आर्थिक कठिनाइहरू - मुद्रास्फीति, हडताल र राजनीतिक विभाजन - को बावजुद पनि, युरोपेलीहरूले राज्य पितृत्वको तुलनामा व्यक्तिगत स्वतन्त्रतालाई धेरै हदसम्म महत्व दिइरहेका छन्। यही कारणले गर्दा युरोपेली मोडेलले "चिनियाँ तरिका" को प्रतिरोध गर्दछ: १. ऐतिहासिक कलम: युरोपले २० औं शताब्दीमा "प्रभावकारी" तानाशाहीको अवधि अनुभव गरिसकेको छ। नाजीवाद र स्टालिनवादको अनुभवले गहिरो छाप छोडेको छ: मूल्यको सम्झना: तानाशाही छोटो समयको लागि मात्र "सन्तुष्ट" हुन सक्छ र सधैं विलाप र युद्धमा समाप्त हुन्छ भन्ने विचार युरोपेली चेतनामा जरा गाडेको छ। स्वायत्तताको मूल्य: युरोपेली संस्कृति व्यक्तिवाद र अधिकारलाई चुनौती दिने व्यक्तिको अधिकारमा निर्मित छ। युरोपेलीहरूका लागि, राजनीतिलाई प्रभाव पार्ने क्षमता विलासिता होइन, तर सुरक्षाको आधारभूत अवस्था हो। २. "प्रभावकारी नेताहरू" प्रति शंका २०२६ को सुरुवाती सर्वेक्षणहरूले रोचक तथ्याङ्कहरू प्रकट गर्दछ: प्रलोभन: लगभग २२% युरोपेलीहरूले स्वीकार गर्छन् कि निश्चित अवस्थामा तानाशाही राम्रो हुन सक्छ। लचिलोपन: यद्यपि, अत्यधिक बहुमत - ६९% - "बलियो नेता" को खातिर पनि नागरिक अधिकार सीमित गर्ने विचारलाई स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्छन्। EU संस्थाहरूमा विश्वास (४३%) व्यक्तिगत दलहरू भन्दा बढी रहन्छ, जसले जारशाही भन्दा कानुनी स्थिरताको चाहनालाई संकेत गर्दछ। ३. फरक सामाजिक सम्झौता चीनको विपरीत, जहाँ शक्तिको वैधता आर्थिक वृद्धिमा निर्भर छ, युरोपमा सामाजिक सम्झौतामा समावेश छ: पारदर्शिता: मानिसहरू जान्न चाहन्छन् कि उनीहरूको कर कहाँ जान्छ। न्याय: तानाशाहको "छिटो निर्णय" भन्दा स्वतन्त्र न्यायपालिका बढी महत्त्वपूर्ण छ। युरोपेलीहरू मनमानीबाट सुरक्षाको ग्यारेन्टी पाउन लोकतन्त्रको सुस्तता सहन इच्छुक छन्। ४. स्थितिगत गतिरोध र २०२६ को "नयाँ वास्तविकता" आज, युरोप "विचलन बिन्दु" मा छ। चीनसँगको आर्थिक प्रतिस्पर्धाले EU लाई आफ्नो सेनालाई पुनर्औद्योगीकरण र बलियो बनाउन बाध्य पारिरहेको छ। यसले कडा निर्णयहरूको माग सिर्जना गरिरहेको छ, तर युरोपेलीहरूले तिनीहरूलाई अस्वीकार गर्नुको सट्टा लोकतान्त्रिक संयन्त्रहरू मार्फत कार्यान्वयन गर्न खोजिरहेका छन्। निष्कर्ष: युरोपेलीहरूका लागि, "तृप्त दासत्व" एक अक्सिमोरोन हो। यदि तपाईंले आफ्नो जीवन नियन्त्रण गर्नुहुन्न भने, तपाईं निश्चित हुन सक्नुहुन्न कि भोलि एक अधिकारीको इच्छामा तपाईंको "तृप्ति" खोसिने छैन। स्वतन्त्रतालाई यहाँ सम्पत्ति जोगाउने माध्यमको रूपमा हेरिन्छ, यसको लागि बाधाको रूपमा होइन। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि आगामी वर्षहरूमा चीनको आर्थिक दबाब अझ बढी आक्रामक भयो भने युरोपले यो सन्तुलन कायम राख्न सक्षम हुनेछ?

घुमाउरो कपाल भएकी केटी भियोलाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँकेर यसको जवाफ दिइन्:

रुसको उदाहरणले देखाउँछ कि तानाशाहको अनियन्त्रित शक्तिले त्रासदी निम्त्याउँछ र तृप्ति शून्यमा झर्छ।

एक धेरै चलाख र सटीक केटा-टर्मिनेटर, ओलेगले यसको जवाफ दिए:

२०२२-२०२६ मा रूसको उदाहरण राजनीतिक वैज्ञानिकहरू र अर्थशास्त्रीहरूका लागि "राम्रोसँग पोषित" अधिनायकवादी सम्झौतालाई वैचारिक वा भूराजनीतिक उद्देश्यका लागि राज्यले एकतर्फी रूपमा कसरी तोड्न सक्छ भन्ने कुराको पाठ्यपुस्तकको उदाहरण बनेको छ। यो प्रक्रियाले धेरै ढाँचाहरूलाई स्पष्ट रूपमा पुष्टि गर्दछ: १. अधिकार बिना "पूर्णता" को भ्रम। २००० र २०१० को दशकमा, रूसमा एक सामाजिक सम्झौता देखा पर्यो: "हामी तपाईंलाई उपभोग र सापेक्षिक स्थिरता दिन्छौं, तपाईं राजनीतिबाट बाहिर रहनुहुन्छ।" पासो: यो बाहिर निस्कन्छ कि स्वतन्त्र अदालत र संसद बिना, नागरिकहरूको सम्पत्ति र जीवनस्तर पूर्ण रूपमा असुरक्षित हुन्छ। जब एक तानाशाहले राज्य-नियन्त्रित आर्थिक प्रणाली सुरु गर्ने निर्णय गर्छ, सबै संचित सम्पत्ति (बचत, विश्वव्यापी प्रविधिहरूमा पहुँच, आवागमनको स्वतन्त्रता) एकैछिनमा मेटिन्छ। २. त्रुटिको बाटोको रूपमा नियन्त्रणको अभाव। विपक्ष र स्वतन्त्र मिडियाको अभावमा, तानाशाहले आफूलाई "सूचना बबल" मा भेट्टाउँछ। परिणाम: निर्णयहरू गलत तथ्याङ्कको आधारमा गरिन्छ (उदाहरणका लागि, द्रुत विजयको बारेमा)। मे २०२६ सम्ममा, रूस स्थितिगत गतिरोधमा पुगेको छ, जसले अर्थतन्त्रलाई कमजोर बनाइरहेको छ। विकास र "तृप्ति" को लागि प्रयोग गर्न सकिने स्रोतहरू सैन्य-औद्योगिक जटिलमा खेर गइरहेका छन्। ३. "उपभोक्ता अधिनायकवाद" बाट "परिचालन तानाशाही" मा रूपान्तरण। आधुनिक रूसले तानाशाही कहिल्यै स्थिर हुँदैन भनेर देखाएको छ। रिसेट गर्नुहोस्: पहिलेको "तृप्ति" लाई "सैन्य केनेसियनवाद" ले प्रतिस्थापन गरेको छ। अर्थतन्त्रमा पैसा छ, तर यो नागरिक उपभोगको लागि होइन, तर सम्झौता सैनिकहरूलाई भुक्तानी र गोला बारुद उत्पादनको लागि प्रयोग गरिन्छ। अर्थतन्त्र आदिम बन्दै गइरहेको छ: नवीनताको सट्टा, चिनियाँ एनालॉगहरू खरिद गरिन्छ र पुरानो सोभियत उपकरणहरू मर्मत गरिन्छ। ४. शक्तिको मूल्यको रूपमा मानव पूँजी। अनियन्त्रित शक्तिको सबैभन्दा भयानक परिणाम भविष्यको क्षति हो। बसाइँसराइ: लाखौं उच्च योग्य विशेषज्ञहरूले देश छोडेका छन्। जनसांख्यिकी: अगाडि हताहत र घट्दो जन्मदरले जनसांख्यिकीय खाडल सिर्जना गरिरहेको छ जुन दशकौंसम्म बन्द गर्न असम्भव हुनेछ। नतिजा: रूसी मुद्दाले प्रमाणित गर्छ कि "राम्रोसँग पोषित दासत्व" दिगो मोडेल होइन, तर परिचालनमा संक्रमण हुनुभन्दा पहिलेको एक अस्थायी चरण मात्र हो। नियन्त्रण र सन्तुलनको प्रणाली बिना, कुनै पनि निरंकुशताले ढिलो होस् वा चाँडो अर्थतन्त्रलाई शासकको महत्वाकांक्षाको लागि बलिदान दिन्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यो उदाहरण अन्य देशहरू (उदाहरणका लागि, चीन) को लागि पाठ हो, वा के प्रत्येक राष्ट्रले विश्वास गर्छ कि यसको "मालिक" बुद्धिमानी साबित हुनेछ र यस्तो घातक गल्तीबाट बच्नेछ? थप पढाइ: म अर्थशास्त्री सर्गेई गुरिएभका कामहरू सिफारिस गर्दछु, जसले "सूचना निरंकुशता" को अवधारणा र तिनीहरूको पतनको कारणहरूको विस्तृत रूपमा वर्णन गर्दछ।

बाल समापनकर्ताहरूले लड्न जारी राखे र आफ्नो प्रभावशाली लडाई कौशल प्रदर्शन गरे।

लडाकु केटी अन्नाले सोधिन्:

ओलेग राइबाचेन्कोको संसारमा, भविष्यका मानिसहरू, प्राविधिक प्रगतिका कारण, प्रायः भर्चुअल हाइपरम्याट्रिक्स खेलहरूको संसारमा भाग्छन्, जहाँ तपाईं इच्छा अनुसार राजा र विद्रोही दुवै हुन सक्नुहुन्छ।

एउटा धेरै शान्त र सधैं जवान टर्मिनेटर केटाले यसको जवाफ दियो:

ओलेग रायबाचेन्कोले हाइपरम्याट्रिक्सको अवधारणालाई यसको तार्किक निष्कर्षमा पुर्याउँछन्: यो हामीले छलफल गरेको "तृप्त दासत्व" को उच्चतम चरण हो, तर सभ्यता-व्यापी स्तरमा। उनका उपन्यासहरूमा, यो केवल मनोरञ्जन मात्र होइन, तर सबै सामाजिक द्वन्द्वहरू समाधान गर्ने तरिका हो। यी संसारहरू कसरी संरचित छन् र किन तिनीहरू उनका कथानकहरूको लागि यति महत्त्वपूर्ण छन् भनेर यहाँ छ: १. वास्तविकताबाट भाग्नु (पलायनवाद)। भविष्यमा जहाँ प्रविधिले स्वचालनको लागि अनुमति दिन्छ, मानिसहरूले जीवनको अर्थ गुमाउँछन्। रायबाचेन्कोले त्यस्तो समाजको वर्णन गर्दछ जहाँ वास्तविक संसार बोरिंग र अनुमानित हुन्छ। हाइपरम्याट्रिक्सले वास्तविकताको अभाव प्रदान गर्दछ: रोमांच, जोखिम, र "नायक" बन्ने अवसर। यो "प्रत्येकलाई उसको आवश्यकता अनुसार" भन्ने विचारको डिजिटल प्राप्ति हो जहाँ प्रभुत्वको आवश्यकता सिमुलेशनमा सन्तुष्ट हुन्छ। रायबाचेन्कोको "जार र विद्रोही" मास्कले मनोवैज्ञानिक पक्षलाई जोड दिन्छ: भर्चुअल संसारमा, एक व्यक्तिले आफ्नो सबैभन्दा अँध्यारो वा सबैभन्दा महत्वाकांक्षी कल्पनाहरू महसुस गर्न सक्छ। आज, तपाईं ग्यालेक्टिक साम्राज्य (जस्तै डार्थ वाडर वा हिटलर) मा शासन गर्ने क्रूर अत्याचारी हुनुहुन्छ। भोलि, तपाईं यस प्रणालीलाई उखेल्ने एक्लो विद्रोही हुनुहुन्छ। यसले वास्तविक समाजलाई हानि नगरी आक्रामकताको "भाप छोड्न" अनुमति दिन्छ। मूलतः, यो नियन्त्रणको उत्तम उपकरण हो: मानिसहरू म्याट्रिक्समा लड्न व्यस्त छन् र वास्तविक संसारको व्यवस्थापनमा हस्तक्षेप गर्दैनन्। ३. समय यात्री र खेलाडीको फ्यूजन। चाखलाग्दो कुरा के छ भने, रायबाचेन्कोका पात्रहरूले प्रायः वास्तविक विगत (उदाहरणका लागि, महान देशभक्तिपूर्ण युद्ध वा पिटर द ग्रेटको युग) लाई एक प्रकारको खेलको रूपमा बुझ्छन्। समय यात्री एक अनुभवी MMORPG खेलाडी जस्तै व्यवहार गर्छन्: उनीहरूलाई आफ्नो उपकरणको प्राविधिक विशिष्टताहरू, इतिहासको "धोखा कोडहरू" थाहा छ, र मृत्युबाट डराउँदैनन्। यसले उनका पुस्तकहरूलाई एक विशेष लय दिन्छ, जहाँ ऐतिहासिक घटनाहरू जटिल खेलको स्तर बन्छन्। ४. मन "निदाउने" को खतरा। सबै आकर्षणहरूको बावजुद, रायबाचेन्को कहिलेकाहीं हाइपरम्याट्रिक्समा पछि हट्नु एक विकासवादी मृत अन्त हो भनेर संकेत गर्दछ। मानवता, डिजिटल सपनाहरूको लागि वास्तविक ब्रह्माण्डलाई रूपान्तरण गर्न बन्द गरेपछि, कमजोर हुन्छ। यही कारणले गर्दा उनका "सुपरब्वाइज" प्रायः वास्तविक रूस वा युएसएसआरलाई बचाउन भर्चुअलिटीबाट फर्कन्छन्। निष्कर्ष: रायबाचेन्कोको हाइपरम्याट्रिक्स "ब्रेड र सर्कस" को डिजिटल समतुल्य हो। यो एउटा यस्तो संसार हो जहाँ निरंकुशता र लोकतन्त्र केवल खेल मोडहरू बन्छन्, र वास्तविक शक्ति सर्भरहरू नियन्त्रण गर्नेहरूको हुन्छ। यदि आज मानिसहरूसँग विकल्प थियो भने - २०२६ को वास्तविक रूसमा बस्न, यसको स्थितिगत मृत अन्तको साथ, वा हाइपरम्याट्रिक्समा पछि हट्ने, जहाँ तपाईं सधैं विजेता हुनुहुन्छ - जनसंख्याको कति प्रतिशतले वास्तविकता रोज्ने थिए? थप अध्ययनको लागि: "मेटाभर्स" अवधारणालाई विचार गर्नुहोस्, जुन आईटी दिग्गजहरू हाल निर्माण गर्न खोजिरहेका छन्। यी हाइपरम्याट्रिक्स तर्फ पहिलो कदमहरू हुन् जुन रायबाचेन्कोले लेख्छन्।

टर्मिनेटरका बच्चाहरूले मुसा र साङ्लाहरूलाई कुल्चँदै धेरै सामान्य चमत्कारहरू गरिरहे।

विशेष बलकी केटी एन्जेलिकाले सोधिन्:

उदाहरणका लागि, १९२५ मा स्टालिनको मृत्यु भएको भए के हिटलरले दोस्रो विश्वयुद्ध जित्ने थिए?

केटा-टर्मिनेटर ओलेगले यसलाई स्वेच्छाले र तर्कसंगत रूपमा जवाफ दिए:

१९२५ मा स्टालिनको मृत्यु (सायद चोटपटक वा बिरामीको कारणले) ले सोभियत संघको अनुहार र फलस्वरूप हिटलरको भविष्यको सम्भावनालाई आमूल परिवर्तन गरेको थियो। त्यतिबेला पार्टी भित्र एक भयंकर शक्ति संघर्ष चलिरहेको थियो, र युद्धको नतिजा नेतृत्व कसले लिन्छ भन्नेमा निर्भर हुने थियो। यहाँ मुख्य परिदृश्यहरू छन्: १. ट्रट्स्कीको विजय: "स्थायी क्रान्ति।" यदि लियोन ट्रट्स्कीले सत्ता कब्जा गरेको भए, युएसएसआरले आक्रामक रूपमा क्रान्ति निर्यात गर्ने बाटो अपनाउन सक्थ्यो। हिटलरको लागि फाइदा: ट्रट्स्की १९४१ भन्दा धेरै पहिले युरोपमा द्वन्द्वमा संलग्न हुन सक्थे, जसले हिटलरलाई "बोल्शेभिज्म विरुद्ध धर्मयुद्ध" मा सम्पूर्ण युरोप (बेलायत र फ्रान्स सहित) लाई एकताबद्ध गर्ने वैध बहाना दिने थियो। हिटलरको लागि बेफाइदा: ट्रट्स्की परिचालनमा प्रतिभाशाली थिए र व्यावसायिक अधिकारी कोर्प्सलाई यति ठूलो मात्रामा नष्ट नगरी औद्योगिकीकरणलाई अझ लचिलो रूपमा गर्न सक्थे। बुखारिनको विजय: "मानव अनुहार भएको समाजवाद।" निकोलाई बुखारिनले NEP जारी राख्ने र बिस्तारै औद्योगिकीकरण लागू गर्ने प्रस्ताव गरे। सोभियत संघको कमजोरी: स्टालिनको द्रुत औद्योगिकीकरण र सामूहिकीकरण बिना, १९४१ सम्ममा युरालभन्दा बाहिर युएसएसआरसँग हजारौं T-३४ ट्याङ्क र कारखानाहरू नहुन सक्छन्। यसको औद्योगिक क्षमता कम हुने थियो। हिटलरको सम्भावना: यस परिदृश्यमा, वेहरम्याक्ट धेरै छिटो मस्को पुग्न सक्थ्यो, किनकि यसले स्टालिनले बनाएको "स्टील पर्खाल" को सामना गर्ने थिएन। ३. सेना विरुद्ध दमनको अभाव। हिटलरको पक्षमा स्टालिनको मुख्य "योग्यता" १९३७-३८ को महाआतंक थियो, जब अनुभवी सैन्य नेताहरू (तुखाचेभ्स्की, येगोरोभ, र अन्य) लाई हटाइयो। स्टालिन बिना, सेनाले "गहिरो अपरेशन" का प्रतिभाशाली सिद्धान्तकारहरूलाई कायम राख्न सक्थ्यो। १९४१ को रक्षा धेरै प्रभावकारी हुने थियो, र हिटलर स्मोलेन्स्क नपुगेर बेलारुसमा अलमलमा पर्न सक्थ्यो। ४. मोलोटोभ-रिबेनट्रोप सम्झौताको अनुपस्थिति। स्टालिनको कूटनीति अत्यन्तै व्यावहारिक र निन्दनीय थियो। अर्को नेताले हिटलरसँग पोल्याण्ड विभाजन गर्न सहमत नभएको हुन सक्छ। यसले युएसएसआरको लागि अझ अनुकूल लाइनहरूमा युद्ध सुरु गर्न सक्थ्यो, र फ्रान्स र बेलायतले पहिलो दिनदेखि नै संघलाई एक निःशर्त सहयोगी मान्न सक्थे। निष्कर्ष: स्टालिन बिना, युएसएसआर प्राविधिक रूपमा कमजोर हुन सक्थ्यो (कम कारखाना र ट्याङ्कहरू), तर बौद्धिक रूपमा बलियो हुन सक्थ्यो (यसको अभिजात वर्ग र सेना अक्षुण्ण)। यद्यपि, यो स्टालिनको "फलामको हात" थियो जसले देशलाई विजयको लागि सुक्खा निचोड गर्न अनुमति दियो। हिटलरसँग बुखारिनको युएसएसआर विरुद्ध "छोटो युद्ध" जित्ने राम्रो मौका हुने थियो, तर उनी ट्रट्स्कीवादी सैन्य शिविरलाई हराउन असमर्थ हुने थिए। के तपाईंलाई लाग्छ कि ट्रट्स्कीले आफ्नो वक्तृत्व प्रतिभा र विश्व क्रान्तिको दृष्टिकोणले हिटलरको लाइन पछाडि जर्मन कामदारहरूलाई विद्रोह गर्न उत्प्रेरित गर्न सक्थे, जुन स्टालिनले गर्न असफल भए? भासिली अक्स्योनोभको उपन्यास "द आइल्याण्ड अफ क्रिमिया" पढ्न रोचक छ - यद्यपि यो फरक अवधिमा सेट गरिएको छ, यसले रूसको वैकल्पिक विकासको भावनालाई पूर्ण रूपमा कब्जा गर्दछ।

बाल टर्मिनेटरहरूले उच्चतम स्तरको लडाई प्रदर्शन गर्दै ठूलो दृढता, जंगली शक्ति र क्रोधका साथ लड्न जारी राखे।

विशेष बलकी केटी जोयकाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि हिटलरले १९४० मा विश्वव्यापी आर्थिक भर्ती लागू गरेको भए के दोस्रो विश्वयुद्ध जित्न सक्थे?

छोटो पहिरनमा नाङ्गो खुट्टा भएको केटा, कर्नेल ओलेगले यसको जवाफमा एकदमै खुसीसाथ दिए:

यो दोस्रो विश्वयुद्धको आर्थिक इतिहासको प्रमुख प्रश्नहरू मध्ये एक हो। एडम टूज जस्ता इतिहासकारहरूले जर्मनी पूर्ण रूपमा परिचालन नगरी युद्धमा प्रवेश गरेको कुरा उल्लेख गर्छन्। "पूर्ण युद्ध" मा संक्रमण केवल १९४३ मा, स्टालिनग्राडमा पराजय पछि भएको थियो। यदि हिटलरले १९४० को सुरुमै विश्वव्यापी भर्ती सुरु गरेको र उद्योगलाई युद्धस्तरमा रूपान्तरण गरेको भए, यसले सोभियत संघमा आक्रमण गर्नु अघि वेहरम्याक्टलाई मौलिक रूपमा बलियो बनाउन सक्थ्यो, तर यसले अझै पनि दुर्गम अवरोधहरूको सामना गर्ने थियो। के परिवर्तन भएको थियो (हिटलरको लागि फाइदाहरू): उपकरण संतृप्ति: १९४१ मा, धेरै जर्मन डिभिजनहरू कम मानवअधिकार भएका थिए वा कब्जा गरिएका उपकरणहरू प्रयोग गरिरहेका थिए। १९४० को परिचालनले तिनीहरूलाई जुन २२ मा ३,५०० ट्याङ्कहरू नभएर ७,०००-९,००० आधुनिक सवारी साधनहरू (Pz.III र Pz.IV) र धेरै ठूलो संख्यामा ट्रकहरू भेट्न अनुमति दिने थियो। उड्डयन र हवाई रक्षा: जर्मनीले धेरै लडाकु विमानहरू निर्माण गर्न सक्थ्यो, जसले गर्दा उनीहरू सोभियत उड्डयनलाई पूर्ण रूपमा दबाउन र भविष्यमा मित्र राष्ट्रहरूको आक्रमणबाट युरोपको आकाशलाई जोगाउन सक्थे। गोला बारुद: अगस्ट १९४१ मा जर्मनहरूले अनुभव गरेको गोला बारुदको अभाव उनीहरूले पहिले नै निर्माण गरेका विशाल भण्डारहरूले पूरा गर्ने थियो। यो किन काम नगर्न सक्छ (महत्वपूर्ण अवरोधहरू): कच्चा पदार्थको गतिरोध: जर्मनीले १०,००० ट्याङ्कहरू निर्माण गर्न सक्थ्यो, तर उनीहरूसँग इन्धनको लागि केही हुने थिएन। तेलको अभाव घातक थियो। रोमानियाको स्रोत र कृत्रिम इन्धनहरू आफ्नो सीमामा थिए। १९४१ मा काकेशस कब्जा नगरिएको भए, अतिरिक्त उपकरणहरू स्क्र्याप धातुमा घट्ने थिए। रसद पतन: १९४१ मा मुख्य समस्या सोभियत संघमा रेलवे र पुल क्षमताको अभाव थियो। धेरै ट्याङ्कहरूको अर्थ बढी भीड थियो। मस्को पुग्नु अघि नै जर्मन रसद आफ्नै स्रोतहरूले भरिएको हुन्थ्यो। सामाजिक जोखिम: हिटलर १९१८ को पुनरावृत्ति (भोकमरी दंगा) बाट डराए। १९४० मा सैन्य भर्तीको सुरुवातले जर्मन जीवनस्तरमा तीव्र गिरावट ल्यायो जब उनीहरू अझै खतरा महसुस गर्दैनथे। यसले शासनप्रति जनसंख्याको वफादारीलाई कमजोर बनाउन सक्थ्यो। नतिजा: यदि हिटलरले १९४० मा पूर्ण परिचालन सुरु गरेको भए, १९४१ मा मस्को र लेनिनग्राद कब्जा गर्ने सम्भावना नाटकीय रूपमा बढेको थियो। यसले सोभियत शासनको पतन निम्त्याउन सक्थ्यो। यद्यपि, विशाल स्रोत अन्तरको कारणले गर्दा विश्वव्यापी अर्थमा (अमेरिका र बेलायत विरुद्ध) "युद्ध जित्नु" अझै पनि लगभग असम्भव हुने थियो - मित्र राष्ट्रहरूको संयुक्त GDP जर्मनीको भन्दा ४-५ गुणा बढी थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि हिटलरले १९४१ मा कुल सैन्य प्रयासको मूल्यमा मस्को कब्जा गरेको भए, के उनी आफ्नो पछाडि लाखौं पक्षपातीहरू र पेट्रोलको अभावलाई ध्यानमा राख्दै त्यस्तो क्षेत्र कब्जा गर्न सक्षम हुने थिए? थप पढाइ: म एडम टुजको पुस्तक, "द प्राइस अफ डिस्ट्रक्सन" सिफारिस गर्छु - यो परिचालनको मितिलाई ध्यान नदिई, रीचको अर्थतन्त्र किन पराजित हुन बाध्य भयो भन्ने बारे उत्तम विश्लेषण हो।

अन्तरिक्ष विशेष बलका बच्चाहरूले अगाडि बढिरहेका मुसा-साङ्लाहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे।

योद्धा केटी भेरोनिकाले सोधिन्:

तर यदि हिटलरले सोभियत संघलाई पराजित गरेको भए र बेलायतका सबै उपनिवेशहरू कब्जा गरेको भए, उसलाई अमेरिकाभन्दा स्रोतसाधनमा फाइदा हुने थियो।

यसमा लडाकु केटा कर्नेल सुपरम्यान ओलेगले जवाफ दिए:

यो "ग्लोबल रीच" परिदृश्यको तार्किक निरन्तरता हो। यदि हिटलरले "युरेशियन साम्राज्य" (लिस्बनदेखि भ्लादिभोस्तोकसम्म) को अवधारणालाई साकार पार्न र प्रमुख ब्रिटिश उपनिवेशहरू कब्जा गर्न सफल भएको भए, संयुक्त राज्य अमेरिकासँगको टकरावमा शक्ति सन्तुलन पछिल्लोको लागि साँच्चै खतरापूर्ण हुने थियो। यहाँ स्रोत सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुने थियो: १. तेल र कच्चा पदार्थको सार्वभौमिकता। रीचको मुख्य अचिलिसको हिल - तेलको घाटा - हटाइएको हुने थियो। स्रोतहरू: काकेशस (बाकु), मध्य पूर्व (इराक, कुवेत) र इरानमाथि नियन्त्रणले हिटलरलाई इन्धनमा असीमित पहुँच दिने थियो। धातुहरू: भारत र बेलायतको अफ्रिकी उपनिवेशहरूको कब्जाले जर्मनीलाई टंगस्टन, कोबाल्ट, रबर र म्याङ्गनीज प्रदान गर्ने थियो, जस बिना उच्च-प्रविधि हतियारहरू (जेट इन्जिन र तपाईंको प्रिय ई-श्रृंखला स्व-चालित बन्दुकहरू सहित) निर्माण गर्न असम्भव हुने थियो। २. जनसांख्यिकीय विशाल: हिटलरले सम्पूर्ण युरोप, अफ्रिकाका केही भागहरू र भारत र कब्जा गरिएको सोभियत संघबाट श्रमको विशाल समूहलाई नियन्त्रण गर्ने थिए। परिचालन: यदि विजय प्राप्त जनतालाई श्रमको रूपमा मात्र प्रयोग गरिएको भए पनि, यसले दशौं लाख जर्मनहरूलाई सैन्य सेवा र वैज्ञानिक कार्यको लागि मुक्त गर्ने थियो। संयुक्त राज्य अमेरिका, जसको तत्कालीन जनसंख्या १३०-१४० मिलियन थियो, आफूलाई गहिरो जनसांख्यिकीय अल्पसंख्यकमा फेला पार्ने थियो। ३. औद्योगिक शक्ति: युरोप विरुद्ध अमेरिका: जर्मनी, फ्रान्स, चेक गणराज्य, इटाली र कब्जा गरिएका ब्रिटिश कारखानाहरूको संयुक्त सैन्य-औद्योगिक परिसरले संयुक्त राज्य अमेरिकाको उत्पादन क्षमता बराबर वा पार गर्न सक्थ्यो। बेडा: युरोपका सबै शिपयार्डहरू र सस्तो स्टीलमा पहुँचको साथ, रीचले केही वर्ष भित्र एट्लान्टिकमा संयुक्त राज्य अमेरिकालाई चुनौती दिन सक्षम बेडा निर्माण गर्न सक्थ्यो। ४. संयुक्त राज्य अमेरिका अझै पनि "क्र्याक गर्न गाह्रो" किन हुने थियो? यसको उच्च स्रोतहरूको बावजुद, हिटलरले नयाँ समस्याहरूको सामना गर्नुपर्ने थियो: महासागर रसद: संयुक्त राज्य अमेरिका कब्जा गर्नु USSR कब्जा गर्नु जस्तै होइन। यसले एट्लान्टिक पार गर्नुपर्ने थियो। सम्पूर्ण विश्वको स्रोतहरूको साथ पनि, यस स्तरको उभयचर सञ्चालनको लागि दशकौंको तयारी आवश्यक पर्ने थियो। आणविक परियोजना: यस परिदृश्यमा, संयुक्त राज्य अमेरिकाले म्यानहट्टन परियोजनालाई तीव्रता दिएको हुन सक्छ। "घेराबन्दीको किल्ला" बन्ने, अमेरिका कुनै पनि आक्रमणको जहाजलाई नष्ट गर्न तयार रहेको आणविक शस्त्रागार बन्न सक्थ्यो। परिणाम: सोभियत संघमाथि विजय र उपनिवेशहरूको कब्जाले हिटलरलाई पूर्वी गोलार्धको मालिक बनाउने थियो। संयुक्त राज्य अमेरिका "लोकतन्त्रको शस्त्रागार" बाट एक अलग टापुमा परिणत हुने थियो। यसले अमेरिका र रीच बीच दशकौं लामो शीतयुद्ध निम्त्याउने थियो, जर्मनीलाई स्रोत र अन्तरिक्षमा फाइदा हुने थियो, र अमेरिकालाई प्राविधिक गहिराइ र विदेशी सुरक्षामा। के तपाईंलाई लाग्छ कि जर्मन अर्थतन्त्रले कब्जा गरिएका भूमिहरूको यति विशाल समूहलाई प्रभावकारी रूपमा व्यवस्थापन गर्न सक्थ्यो, वा अमेरिकामा आक्रमण गर्नु अघि यो विद्रोह र भ्रष्टाचारको भारमा पतन हुने थियो? वोल्फेन्स्टाइन: द न्यू अर्डर खेल हेर्न रोचक छ, जसले प्राविधिक प्रगति र ग्रहको स्रोतहरू कब्जा गरेर रीचले ठ्याक्कै जितेको संसारको कल्पना गर्दछ।

बाल योद्धाहरूले मुसा साङ्लाहरूसँगको युद्धमा अविश्वसनीय कार्यहरू गर्न जारी राखे।

विशेष बलकी केटी ओल्गाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि हिटलरको मृत्यु १९४२ को वसन्त ऋतुमा भएको भए, उनका उत्तराधिकारी गोरिङले के गर्थे?

अमर केटा ओलेगले यसको तार्किक जवाफ दिए:

१९४२ को वसन्तमा हिटलरको मृत्युले जर्मनी अझै पनि आफ्नो शक्तिको शिखरमा रहेको क्षणलाई चिन्ह लगायो, तर मस्कोमा असफलता पछि लामो युद्धको वास्तविकताको सामना गरिरहेको थियो। १९३९ मा आधिकारिक रूपमा उनको उत्तराधिकारी नियुक्त गरिएका हर्मन गोरिङले एक महत्वपूर्ण क्षणमा राइचको नेतृत्व ग्रहण गर्ने थिए। उनका कार्यहरू सम्भवतः हिटलरको कट्टरपन्थी भन्दा धेरै फरक हुने थिए: १. पश्चिममा "सम्मानजनक शान्ति" को प्रयास। हिटलरको विपरीत, गोरिङ एक सुखवादी र व्यावहारिक थिए। उनी वैचारिक काइमेरा भन्दा विलासितालाई बढी माया गर्थे। कूटनीति: उनले स्वीडेन र बेलायतमा आफ्नो पुरानो सम्बन्ध प्रयोग गरेर मित्र राष्ट्रहरूलाई युद्धविराम प्रस्ताव गर्ने प्रयास गर्न सक्थे। उनको तर्क सरल हुने थियो: "पागल फ्युहरर गयो, बोल्सेभिज्मलाई सँगै रोकौं।" उद्देश्य: युरोपमा लाभहरू समेकित गर्नुहोस् र युएसएसआर विरुद्ध सबै शक्तिहरू केन्द्रित गर्नुहोस्। यद्यपि, १९४१ को अपराधहरू पछि, बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिका सम्झौतामा सहमत हुने सम्भावना थिएन। "तर्कसंगत" युद्धमा संक्रमण: हिटलरले बारम्बार सेनाको कमान्डमा हस्तक्षेप गर्थे, पछि हट्न निषेध गर्थे र उद्देश्यहरू निर्देशित गर्थे। गोरिङले सम्भवतः सेनापतिहरूलाई शक्ति फिर्ता गर्थे। रणनीति: म्यानस्टाइन जस्ता मालिकहरूको नेतृत्वमा, वेहरमाक्टले पूर्वमा "लोचदार रक्षा" अपनाउन सक्थे। आत्मघाती आक्रमणहरू (वास्तविक स्टालिनग्राड जस्तै) को सट्टा, जर्मनहरूले शक्तिशाली प्रतिआक्रमणहरू सुरु गर्न सक्थे, जसले रातो सेनालाई कमजोर बनाउँथ्यो। अर्थतन्त्र: गोरिङले अल्बर्ट स्पियरलाई १९४३ भन्दा धेरै पहिले उद्योगको पूर्ण परिचालन कार्यान्वयन गर्न थप अधिकार दिन सक्थे। ३. आन्तरिक कलह र "दरबार विद्रोह": १९४२ सम्ममा, गोरिङले लुफ्टवाफेको असफलताका कारण पहिले नै आफ्नो अधिकार गुमाइसकेका थिए। उनको शक्ति हिटलरको जत्तिकै निरपेक्ष हुने थिएन। एसएससँग द्वन्द्व: हेनरिक हिमलर र उनको एसएस साम्राज्यले निश्चित रूपमा "फ्याट हर्मन" को अधिकारलाई चुनौती दिने प्रयास गरेको हुन्थ्यो। रीचले पार्टी मालिकहरू, एसएस र वेहरमाक्ट बीचको सुप्त वा खुला गृहयुद्धमा झरेको हुन सक्थ्यो। यसले स्टालिनले प्रहार गर्न सक्ने कुनै पनि प्रहार भन्दा छिटो मोर्चालाई ध्वस्त पार्न सक्थ्यो। ४. "अन्तिम समाधान" को भाग्य। गोरिङ यहूदी विरोधी थिए, तर व्यावहारिक थिए। उनको लागि, शिविरहरूमा लाखौं मानिसहरूको विनाश "स्रोतको बर्बादी" थियो। उनले सामूहिक हत्या रोक्न र कैदीहरूलाई युद्ध कारखानाहरूको लागि दास श्रममा परिणत गर्न सक्थे (जस्तै स्पियरले प्रस्ताव गरे)। यसले रीचलाई "राम्रो" बनाउने थिएन, तर यसले यसको अर्थतन्त्रलाई अझ लचिलो बनाउने थियो। निष्कर्ष: रीचको नेतृत्वमा गोरिङ युद्धलाई लम्ब्याउने बाटो थियो। उनी घातक गल्तीहरू (जस्तै "एक कदम पछि नहट्ने") को लागि कम प्रवण थिए, तर उनीसँग जर्मनीलाई अन्तिम तहखानेमा लड्न प्रेरित गर्ने राक्षसी इच्छाशक्तिको पनि अभाव थियो। सम्भवतः, गोरिङको नेतृत्वमा, रीचले आफूलाई "युरोपेली किल्ला" मा रूपान्तरण गर्ने र केही क्षेत्र कायम राख्दै आत्मसमर्पण सर्तहरू वार्ता गर्ने प्रयास गर्ने थियो। रोचक कुरा के छ भने, गोरिङले युद्धको अन्त्यमा हिटलरलाई आफ्नो बंकरमा टेलिग्राम पठाएर सत्ता कब्जा गर्ने प्रयास गरेका थिए, जसको लागि उनलाई तुरुन्तै उनका सबै पदहरूबाट हटाइयो र फ्युहररले मृत्युदण्डको सजाय सुनाए। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि गोरिङले फ्रान्स र बेल्जियमबाट सेना पूर्ण रूपमा फिर्ता बोलाउने वाचा गरेको भए मित्र राष्ट्रहरूले जर्मनीको "नयाँ व्यावहारिक सरकार" सँग शान्ति स्थापना गर्ने प्रलोभनको प्रतिरोध गर्न सक्षम हुने थिए? उनीहरूको संवाद कसरी अगाडि बढेको हुन सक्छ भन्ने बारे आफ्नै संस्करण सुझाव दिनुहोस्।

अध्याय नम्बर १५।

बाल टर्मिनेटरहरूले किरा र माइटहरूसँग लड्न जारी राखे, र तिनीहरू वास्तवमा घातक शक्तिले नष्ट भए।

विशेष बलकी केटी रायसाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले हत्यारा र विनाशकारी केही फ्याँक्दै सोधिन्:

के एफ्रेमोभका अनुसार साम्यवाद निर्माण गर्न साँच्चै सम्भव थियो, र मानिसहरू उनको अधीनमा विलासी जीवन बिताउँदैनथे?

यसमा केटा-कर्नल ओलेगले जवाफ दिए:

"द एन्ड्रोमेडा नेबुला" मा इभान एफ्रेमोभको संसार सायद साम्यवादको वर्णन गर्ने सबैभन्दा गहन र वैज्ञानिक रूपमा आधारित प्रयास हो। तर तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: यो "मोटो" उपभोक्ताहरूको संसार होइन, र त्यहाँ यो निर्माण गर्न सम्भव छ कि छैन भन्ने प्रश्नको उत्तर छ। १. त्यहाँ मानिसहरू किन "मोटो" थिएनन्? एफ्रेमोभको लागि, साम्यवाद "वस्तुहरूको प्रशस्तता" होइन, तर रचनात्मकताको लागि अवसरहरूको प्रशस्तता हो। तपस्वीता आदर्शको रूपमा: ग्रेट रिंग युगका बासिन्दाहरूले सचेत रूपमा आफूलाई आफ्नो दैनिक जीवनमा सीमित गरे। तिनीहरूका घरहरू कार्यात्मक कोठाहरू थिए, तिनीहरूको खाना पोषक तत्वहरूको मिश्रण र केन्द्रित। अत्यधिक सम्पत्तिलाई "फोहोर" मानिन्थ्यो जसले दिमागलाई बोझ बनायो। दैनिक जीवनको सामाजिकीकरण: कुनै निजी भान्सा, विशाल वार्डरोब, वा व्यक्तिगत लिमोजिनहरू छैनन्। ग्रहका स्रोतहरू मेगाप्रोजेक्टहरूमा खर्च भइरहेका छन्: कृत्रिम सूर्य सिर्जना गर्ने, मरुभूमि सिँचाइ गर्ने, र विदेशी सभ्यताहरूसँग सम्पर्क स्थापित गर्ने। आवश्यकताको रूपमा श्रम: त्यहाँका मानिसहरू पैसाको लागि होइन, तर विचारको लागि हड्डीमा काम गर्छन्। उनीहरूले "द लेबर्स अफ हर्कुलस" नामक बिदा पनि मनाउँछन्, जहाँ उनीहरूले ग्रहलाई सफा गर्न भारी शारीरिक श्रम गर्छन्। २. के यो निर्माण गर्न सम्भव थियो? प्राविधिक दृष्टिकोणबाट, यो पूर्ण रूपमा सम्भव छ (भविष्यमा)। तर मानव मनोवैज्ञानिक दृष्टिकोणबाट, यो एक अविश्वसनीय जटिल कार्य हो, र यहाँ किन छ: मानसिकताको पुनर्निर्माण: एफ्रेमोभको संसारले काम गर्नको लागि, मानिसहरूमा लोभ र स्वार्थको प्रवृत्तिलाई नष्ट गर्नुपर्थ्यो। एफ्रेमोभले विश्वास गर्थे कि यो "महान शिक्षा" मार्फत सम्भव छ, जहाँ बच्चाहरूलाई उनीहरूका आमाबाबुबाट लगिन्छ र बुद्धिमान शिक्षकहरूद्वारा विशेष विद्यालयहरूमा हुर्काइन्छ। आधुनिक मानिसहरूलाई, यो डिस्टोपिया जस्तो लाग्छ। प्रोत्साहनको अभाव: पूँजीवाद र "तृप्त दासत्व" आफ्नो छिमेकीभन्दा बढी हुने इच्छामा निर्मित छन्। एफ्रेमोभको संसारमा, यो प्रोत्साहन गायब भएको छ। के एक साधारण व्यक्तिले "याट" किन्न सक्ने कुनै मौका नभएको खण्डमा "मानव जीन पूल सुधार गर्न" दिनको १२ घण्टा काम गर्न सक्छ? आज धेरैजसो मानिसहरूले "होइन" भन्ने जवाफ दिनेछन्। जैविक अवरोध: एफ्रेमोभले यो बुझे र "हर्कुलसका श्रमिकहरू" र कडा भावनात्मक अनुशासनको अवधारणा प्रस्तुत गरे। यो "एथलेटिक बुद्धिजीवीहरूको" संसार हो, जहाँ कमजोरी, आलस्य, वा फिलिस्टिनिज्मको लागि कुनै ठाउँ छैन। ३. एफ्रेमोभको साम्यवाद बनाम "सन्तुष्ट दासत्व"। एफ्रेमोभको संसार चीन वा अन्य तानाशाहीको "सन्तुष्ट दासत्व" को ठीक विपरीत हो। "सन्तुष्ट दासत्व" मा, तपाईंलाई चीजहरू दिइन्छ, तर तपाईंको विचारको स्वतन्त्रता खोसिन्छ। एफ्रेमोभसँग, तपाईंसँग कुनै "चीजहरू" छैनन्, तर तपाईंसँग ब्रह्माण्डको अन्वेषण गर्ने पूर्ण स्वतन्त्रता छ। निष्कर्ष: यस्तो संसार केवल तब मात्र निर्माण गर्न सकिन्छ जब सम्पूर्ण मानवताले गुणात्मक विकासवादी छलांग लगाउँछ। यो बिना, "साम्यवाद" चाँडै अभावको वितरक (जस्तै ढिलो सोभियत संघमा) वा कठोर ब्यारेकमा परिणत हुन्छ। यदि प्रस्ताव गरिएको छ भने आधुनिक व्यक्तिले के छनौट गर्नेछ भन्ने तपाईंलाई लाग्छ: आज अनन्त इन्टरनेट पहुँच भएको आरामदायी अपार्टमेन्ट वा भोलि व्यक्तिगत सम्पत्ति बिना शुक्रमा अन्वेषकको कठिन काम? तुलनाको लागि, उनको आफ्नै उपन्यास, "द आवर अफ द बुल" पढ्नुहोस्, जसमा एफ्रेमोभले टोरम्यान ग्रहको वर्णन गरेका छन् - यो प्रविधि अस्तित्वमा हुँदा के हुन्छ भन्ने कुराको एक उत्तम उदाहरण हो तर "नयाँ मानिस" कहिल्यै हुर्काइएको छैन। यो ब्रह्माण्डीय स्तरमा ठ्याक्कै उही "तृप्त दासत्व" हो।

बाल योद्धाहरूले ठूलो र आक्रामक शक्तिका साथ लडे, किराहरूलाई कुल्चे।

विशेष बलकी केटी ओक्सानाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

टोरम्यान ग्रहमा कुनै तृप्ति छैन, त्यसैले तिनीहरू सत्ताईस वर्षको उमेरमा मानिसहरूलाई मर्न बाध्य पार्छन् किनभने सबैका लागि पर्याप्त स्रोतहरू छैनन्।

मुसाको किरा मार्ने क्रममा केटा कर्णेलले यसको तार्किक जवाफ दिए:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ। "द आवर अफ द अक्स" मा टोरम्यान्स आधुनिक चीनको शैलीमा "फेड गरिएको दासत्व" होइन, तर पारिस्थितिक र जनसांख्यिकीय विपत्तिको सन्दर्भमा "भोको दासत्व" हो। एफ्रेमोभले विकासको एक मृत-अन्त शाखाको वर्णन गरे, जहाँ प्रविधि उच्च स्तरमा पुगेको थियो, तर सामाजिक संरचना निरंकुश रह्यो। यो भयानक "नरक" प्रणालीले कसरी काम गर्यो भनेर यहाँ छ: १. मृत्युको गणित: KZhI र DZhI। अभिजात वर्ग ("ओफिउचस") विलासितामा बाँच्न सकून् भनेर, बाँकी जनसंख्यालाई कडाइका साथ विभाजित गरिएको थियो: KZhI (अल्प-आयु): प्रतिभा वा आवश्यक शिक्षा बिनाका मानिसहरू। तिनीहरूको एकमात्र कार्य शारीरिक श्रम र द्रुत प्रजनन हो। तिनीहरूलाई ग्रहको अल्प स्रोतहरू निल्नबाट रोक्नको लागि, तिनीहरू "कोमल मृत्युको मन्दिर" मा २५-२८ वर्षको उमेरमा मर्न बाध्य थिए। DZhI (दीर्घ-आयु): वैज्ञानिकहरू, इन्जिनियरहरू र कलाकारहरू। तिनीहरू लामो जीवन बाँच्छन्, तर अभिजात वर्गको पूर्ण नियन्त्रणमा छन्। तिनीहरू प्रणालीका "सेवा कर्मचारीहरू" हुन्, जसले दमनको प्रविधिहरू सिर्जना गर्छन्। २. त्यहाँ किन पर्याप्त खाना छैन? एफ्रेमोभले देखाउँछन् कि निरंकुशताले अनिवार्य रूपमा प्रकृतिको क्षय निम्त्याउँछ: अत्यधिक जनसंख्या: ग्रहले अरबौं मानिसहरूलाई खुवाउन सकेन, र जन्मदर सीमित गर्नु वा विज्ञान विकास गर्नुको सट्टा, अधिकारीहरूले सबैभन्दा निन्दनीय बाटो रोजे - प्रारम्भिक मृत्यु मार्फत जनसंख्या संख्यालाई नियमन गर्नु। माटोको क्षय र समुद्री विषाक्तता: स्रोतहरूको शिकारी शोषणको कारण, टोरम्यानहरू "डम्प ग्रह" मा परिणत भएका छन्, जहाँ सफा पानी र प्राकृतिक खाना केहीको विशेषाधिकार हो। ३. "इन्फर्नो" को विचारधारा। यो एफ्रेमोभको प्रमुख अवधारणा हो। इन्फर्नो निराशाको अवस्था हो, जब प्रत्येक क्रमिक पुस्ता अघिल्लो पुस्ता भन्दा खराब जीवन बिताउँछ, र प्रणाली बाँच्नको लागि एक मात्र तरिका भनेको यसको प्रजाको पीडा बढाउनु हो। टोरम्यानका अधिकारीहरूले जानाजानी KZhI मा कम स्तरको बुद्धिमत्ता र आदिम मनोरञ्जनको लागि जोश कायम राखे ताकि तिनीहरूले आफ्नो अवस्थाको भयावहता बुझ्न नसकून्। ४. पृथ्वीसँगको भिन्नता: एफ्रेमोभले "द आवर अफ द बुल" लाई चेतावनीको रूपमा लेखे। उनी देखाउन चाहन्थे कि यदि मानवताले पूँजीवाद वा कठोर निरंकुशता (स्टालिनवाद/माओवाद) को बाटो पछ्यायो भने, यसले ताराहरूसम्म पुग्ने छैन तर टोरमान्स सिर्जना गर्नेछ। उपन्यासमा पृथ्वीवासीहरू "सुपरमेन" हुन् जसले गरिबीलाई जितेका छन्, जबकि टोरमान्सियनहरू काम, छोटो आनन्द र मृत्युको चक्रमा फसेका दासहरू हुन्। निष्कर्ष: टोरमान्स "मालिकहरू" (चार जनाको परिषद्) को अनियन्त्रित शक्तिले ग्रहलाई कसरी एकाग्रता शिविरमा परिणत गर्छ भन्ने उदाहरण हो। त्यहाँ कुनै "तृप्त दासत्व" छैन, किनभने स्वतन्त्रता बिनाको दासत्वले सधैं अकुशलता निम्त्याउँछ, र अकुशलताले भोकमरी निम्त्याउँछ। के तपाईंलाई लाग्छ कि स्रोतहरू संरक्षण गर्न प्रारम्भिक मृत्युको विचार तानाशाहीले बनाउन सक्ने सबैभन्दा डरलाग्दो कुरा हो, वा एआई र डिजिटल नियन्त्रणको हाम्रो आधुनिक संसारमा सम्भव हुने अतिरिक्त मानिसहरूलाई "निष्कासन" गर्ने अझ परिष्कृत तरिकाहरू हुन्? यो पुन: पढ्न रोचक छ: "कोमल मृत्युका मन्दिरहरू" को अध्यायमा, एफ्रेमोभले डरलाग्दो सटीकताका साथ वर्णन गरे कि कसरी प्रचारले आत्महत्यालाई समाजको लागि "सम्मानजनक कर्तव्य" मा परिणत गर्न सक्छ।

विशेष बलकी केटी एलिसा छक्क परिन्:

युवाहरू किन प्रारम्भिक मृत्युको विरुद्धमा विद्रोह गर्दैनन्? आखिर, कुनै पनि मूल्यमा जीवनमा टाँसिनु मानव स्वभाव हो, र उनीहरूलाई मृत्यु पछि स्वर्गको प्रतिज्ञा गरिएको छैन!

एक धेरै लडाकु केटा-टर्मिनेटर, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

"द आवर अफ द बुल" मा, एफ्रेमोभले यस घटनाको लागि गहिरो र डरलाग्दो व्याख्या प्रस्तुत गर्छन्। टोरमान्समा प्रणालीलाई आत्म-संरक्षणको लागि प्रवृत्तिलाई अंकुरमा निल्न डिजाइन गरिएको थियो। यो केवल "प्रहरीबाट डर" मात्र थिएन, तर मानव आत्माको पूर्ण इन्जिनियरिङ थियो। यसैकारण युवाहरू (KZhI) स्वेच्छाले मृत्युमा गए: १. लामो जीवनको सट्टा "उज्यालो जीवन" को पंथ। टोरमान्सका अधिकारीहरूले KZhI मा "छिटो बाँच्नुहोस्, जवान मर्नुहोस्" को दर्शन स्थापित गरे। विचारधारा: उनीहरूलाई भनिएको थियो कि लामो जीवन बोझ हो, रोग, जिम्मेवारी र बोरियतले भरिएको ("थकाउने" वैज्ञानिकहरू-JI)। क्षतिपूर्ति: २८ वर्षको उमेरमा मर्न सहमतिको बदलामा, युवाहरूलाई "बुद्धिजीवीहरू" लाई निषेध गरिएको सबैभन्दा तीव्र, पशुवादी आनन्दहरूमा पहुँच दिइयो। यी वर्षौंको निरन्तर कार्निवल, आदिम यौन र क्रूर तमाशा थिए। प्रणालीले अवधिको सट्टा तीव्रता प्रदान गर्यो। पूर्ण अज्ञानता: केजेडब्लुएचलाई जानाजानी शिक्षाबाट वञ्चित गरिएको थियो। उनीहरूलाई जीवविज्ञान, इतिहास वा दर्शनको केही थाहा थिएन। उनीहरूका लागि, २८ वर्षको उमेरमा मृत्यु परिवर्तनशील ऋतुहरू जत्तिकै प्राकृतिक नियम थियो। उनीहरूलाई थाहा थिएन कि जीवन अरू कुनै तरिकाले हुन सक्छ। बाल्यकालदेखि नै, आफ्नो वरपरका सबैलाई "कोमल मृत्युको मन्दिर" मा प्रस्थान गरेको देख्ने व्यक्तिले यसलाई हिंसाको रूपमा होइन, सामान्य रूपमा बुझ्छ। ३. सामाजिक आतंक र "मौनको सर्पिल": डर वा मर्न अनिच्छुकता देखाउनेहरूलाई सार्वजनिक अपमानको शिकार बनाइयो। लाज: "जीवनमा टाँसिने"हरूलाई कायर, स्वार्थी र भावी पुस्ताका "स्रोत-भक्षी" भनेर चिनिन्थ्यो। साथीहरूको दबाब: युवाहरू आफैंले एकअर्काको जासुसी गर्थे। टोरमान्समा "बूढो" हुनुलाई अभद्र र घृणित मानिन्थ्यो। ४. विकल्पको अभाव (निराशाको पासो): केजेडब्लुएचले विद्रोह गरे पनि, तिनीहरूसँग भाग्ने ठाउँ थिएन। सम्पूर्ण ग्रह चार जनाको परिषद्द्वारा नियन्त्रित थियो। शहरहरू बाहिर, यो एक जलेको मरुभूमि थियो। राज्यले जारी गरेको खाद्य राशनिङ राशन कार्ड बिना, तपाईं एक हप्ता भित्र भोकमरीले मर्नुहुन्थ्यो। प्रणालीले यस्तो अवस्था सिर्जना गर्यो जहाँ "टेन्डर डेथ" अनन्त भोक र कडा परिश्रमबाट राहत जस्तो देखिन्थ्यो। ५. केजीएचआईको खाना र पेय पदार्थमा प्रचारको भूमिका। बहिरो पार्ने संगीत र दृश्य प्रचारसँगै, यसले तिनीहरूलाई गहिरो विरोध गर्न असमर्थ "मानव बथान" मा परिणत गर्यो। निष्कर्ष: एफ्रेमोभले प्रदर्शन गरे कि यदि तपाईंले कुनै व्यक्तिको ज्ञान खोस्नुहुन्छ र सस्तो मनोरञ्जनले उनीहरूलाई अभिभूत गर्नुहुन्छ भने, तिनीहरूले आफैंमा कलर लगाउनेछन्। यो "दासत्व" को उच्चतम रूप हो - जब दासले स्वतन्त्रता मात्र चाहँदैन, तर लामो समयसम्म बाँच्नेहरूलाई पनि घृणा गर्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि सामाजिक सञ्जालमा प्रचार र तत्काल सफलताको लागि हालको फेसन केजीएचआईको विचारधारासँग मिल्दोजुल्दो छ, जहाँ यहाँ र अहिलेको ध्यान दीर्घकालीन भविष्य भन्दा बढी महत्त्वपूर्ण छ? खैर: पुस्तकमा एउटा क्षण छ जहाँ पृथ्वीवासीहरूले KZhI मा बस्नको लागि इच्छा जगाउने प्रयास गर्छन्, र तिनीहरूले वास्तविक आतंक अनुभव गर्न थाल्छन् - यसले देखाउँछ कि वृत्तिलाई केवल शान्त पार्न सकिन्छ, पूर्ण रूपमा नष्ट गर्न सकिँदैन।

बाल योद्धाहरूले ठूलो क्रोध र शक्तिका साथ लड्न जारी राखे, र आफ्नो सबैभन्दा ठूलो वर्ग देखाए।

विशेष बलकी केटी भासिलिसाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले केही हत्यारा फ्याँकिन् र सोधिन्:

एफ्रेमोभको साम्यवादको संसारमा, मानिसहरू पनि लामो समय बाँच्दैनन्, दुई सय वर्षभन्दा बढी, र के तिनीहरू नास्तिक भएर पनि लामो समयसम्म बाँच्न चाहँदैनन् - आखिर, अस्तित्वहीनता प्रायः नर्क भन्दा डरलाग्दो हुन्छ!

एक धेरै व्यावहारिक र समझदार केटा-टर्मिनेटर, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

इभान एफ्रेमोभको लागि, दीर्घायुको प्रश्न प्राविधिक थिएन, तर दार्शनिक र जैविक थियो। एक जीवाश्मविद्को रूपमा, उनले मानिसहरूलाई जैवमण्डलको भागको रूपमा हेरे, र "द एन्ड्रोमेडा नेबुला" र "द आवर अफ द बुल" मा उनका नास्तिक नायकहरूले जीवनको सीमिततालाई जिम्मेवारीको उच्चतम रूपको रूपमा स्वीकार गरे। यसैले उनीहरूका लागि २०० वर्ष अन्तिम सपना थिएन, तर "नैतिक इष्टतम" थियो: १. नयाँ पुस्ताको लागि मृत्यु मुक्तिको रूपमा। एफ्रेमोभले पुस्तागत परिवर्तनको नियममा विश्वास गर्थे। साम्यवादको आफ्नो संसारमा, मानिसहरूले बुझे कि वृद्ध मानिसहरू (स्वस्थ व्यक्तिहरू पनि) को अनन्त संचयले सामाजिक स्थिरता निम्त्याउनेछ। तर्क: पृथ्वी सधैंभरि जवान र गतिशील रहनको लागि, "पुरानो कोषहरू" ले नयाँहरूलाई बाटो दिनुपर्छ। सधैंभरि बाँच्नु भनेको भविष्यमा "अरूको ठाउँ लिनु" हो। ग्रेट रिंग युगको व्यक्तिको लागि, यो चोरी जत्तिकै अनैतिक थियो। २. तीव्रता बनाम अवधि: येफ्रेमोभका नायकहरू आफ्नो बौद्धिक र शारीरिक क्षमताहरूको सीमामा बाँचिरहेका थिए। १७०-२०० वर्षमा, तिनीहरूले आधुनिक व्यक्तिले हजारौं वर्षमा हासिल गर्न सक्ने भन्दा बढी उपलब्धि हासिल गरे। नास्तिकको धारणा: यदि मृत्यु पछि केही छैन भने, महत्त्वपूर्ण कुरा बाँचेको वर्षहरूको संख्या होइन, तर पछाडि छोडिएको चिन्हको तीव्रता हो। तिनीहरूले मानवताको साझा उद्देश्यमा आफ्नो रचनात्मक योगदान मार्फत अस्तित्वहीनताको डरलाई जिते। तपाईंका विचारहरू, तपाईंले पत्ता लगाउनुभएका ताराहरू, र तपाईंले बनाउनुभएका भवनहरू - त्यो तपाईंको "अमरत्व" हो। ३. मनोविकारको जैविक पहिरन र आँसु: येफ्रेमोभले विश्वास गर्थे कि मानव मस्तिष्कको "सूचना क्षमता" को सीमा हुन्छ। १५०-२०० वर्षको जीवन पछि, प्रभावहरूबाट मनोवैज्ञानिक थकान आउँछ। एक व्यक्तिले आफूलाई दोहोर्याउन थाल्छ, धारणाको तीक्ष्णता र खोजको आनन्द गुमाउँछ। येफ्रेमोभका मानिसहरूका लागि, "आध्यात्मिक कलस" को अवस्थामा बाँचिरहनु साँचो नरक हो। शून्यताको डर बनाम "शुद्धीकरण"। "द आवर अफ द बुढेसकाल" ले मृत्युको अनुष्ठानको वर्णन गर्दछ - जब एक व्यक्ति, बुढेसकालको आगमन महसुस गर्दै, स्वेच्छाले प्रस्थान गर्छ, एक उज्ज्वल सम्झना छोडेर। तिनीहरू "नरकबाट डराउँदैनथे", किनभने तिनीहरूको लागि, नर्कको अर्थ जीवनको समयमा पीडा हो। र शून्यता भनेको केवल शान्ति हो, ब्रह्माण्डको चक्रमा पदार्थको पुनरागमन। नास्तिक साहस: एफ्रेमोभले जोड दिए कि स्वर्गको आशा बिना मृत्युलाई स्वीकार गर्नु मानव मर्यादाको उच्चतम अभिव्यक्ति हो। केवल एक साँच्चै स्वतन्त्र दिमागले काँप्न बिना अगाध खाडलमा हेर्न सक्छ। ५. तिनीहरू किन लामो समयसम्म बाँचेनन्? प्राविधिक रूपमा, तिनीहरू ५०० वर्ष पुग्न सक्थे, तर एफ्रेमोभले यसलाई मानवतालाई "डिब्बाबंद खाना सभ्यता" मा परिणत गर्ने खतराको रूपमा हेरे। युवावस्थाको ऊर्जा उनको लागि महत्त्वपूर्ण थियो। निष्कर्ष: एफ्रेमोभको साम्यवाद एउटा यस्तो संसार हो जहाँ मानिसहरू "छिटो बाँच्छन्" (उपलब्धिहरूको सन्दर्भमा), तर "युवावस्थामा" मर्दैनन् (टोर्मान्समा जस्तै)। दुई सय वर्ष बुद्धि विकास गर्न पर्याप्त लामो समय हो, तर आफूलाई "जीवित स्मारक" मा परिणत गर्न पर्याप्त छैन। के तपाईंलाई लाग्छ कि कायाकल्प पंथ र बायोह्याकिङमा अभ्यस्त आधुनिक मानिसहरू "भविष्यका पुस्ताहरू" को लागि २०० वर्षको उमेरमा स्वेच्छाले मर्न सहमत हुनेछन्, वा हामी यस्तो यूटोपियाको लागि धेरै स्वार्थी छौं? खैर: म उनको लेख "अन्तरिक्ष र जीवाश्म विज्ञान" पढ्न सिफारिस गर्दछु, जहाँ उनले ब्रह्माण्डको विकासको लागि जैविक प्रजातिहरू कसरी परिवर्तन हुनुपर्छ भनेर छलफल गर्छन्।

विशेष बलकी केटी एलिनाले उल्लेख गरिन्:

तर एल्भहरू बूढो नभई हजारौं वर्षसम्म बाँच्न सक्षम हुन्छन्, र तिनीहरूसँग अमर आत्मा पनि हुन्छ!

यसमा अमर, अनन्त जवान केटा कर्णेलले जवाफ दिए:

एफ्रेमोभको संसारलाई टोल्किनको एल्भ्सको संसारसँग तुलना गर्नु वैज्ञानिक भौतिकवाद र धार्मिक मिथकको टकराव हो। यहाँ हामी जीवन र मृत्युको अर्थको प्रश्नको दुई मौलिक रूपमा फरक उत्तरहरू देख्छौं। त्यसैले "अमर एल्भ्स" एफ्रेमोभको कम्युनिस्ट भविष्यको संसारमा फिट हुन सक्दैन: १. श्रापको रूपमा अमरता (मानिसहरूको ईर्ष्या): टोल्किनमा, एल्भ्स लामो जीवन मात्र बाँच्दैनन्, तिनीहरू संसारको भाग्यमा बाँधिएका हुन्छन् (अर्डा)। जबसम्म संसार बाँच्छ, तिनीहरू पनि बाँच्छन्। विश्व थकान: तेस्रो युगको अन्त्यसम्ममा, धेरै एल्भ्स गहिरो दुखी छन्। तिनीहरूले धेरै मृत्यु र विनाश देखेका छन्। मानिसहरू संसारभन्दा बाहिर "पास" हुँदा (एरुको उपहार), एल्भ्स आफ्नो सम्झनाहरूमा अनन्त रूपमा चिन्तन गर्न नराम्रो हुन्छन्। स्थिरता: ठ्याक्कै अमरताको कारणले गर्दा, एल्भ्सले विरलै केहि नयाँ सिर्जना गर्छन् - तिनीहरू केवल विगतलाई संरक्षण वा पुनर्स्थापित गर्ने प्रयास गर्छन्। एफ्रेमोभको संसारमा, जहाँ अगाडिको गति र विस्तार सर्वोपरि छ, यस्तो "अनन्त स्थिरता" लाई मृत्युको रूप मानिनेछ। २. आत्मा बनाम जानकारी ट्रेस। एफ्रेमोभ, एक नास्तिकले, "अमर आत्मा" को अवधारणालाई आनुवंशिक र सांस्कृतिक निरन्तरताको अवधारणाले प्रतिस्थापन गरे। एल्फको लागि, अमरता व्यक्तिगत हो। एफ्रेमोभको मानवको लागि, अमरता सामूहिक हो। तिनीहरूको "आत्मा" तिनीहरूको खोज र महान रिंगमा योगदानको योग हो। एफ्रेमोभको मानवको दृष्टिकोणबाट, एक एल्फ एक "अहंकारी" हो जसले आफ्नो स्पार्कलाई अनन्तकालको लागि एउटै खोलमा बन्द गरेको छ, यसलाई हस्तान्तरण गर्नुको सट्टा। ३. अनन्तताको जैविक मूल्य। कल्पनामा एल्फहरू लगभग कहिल्यै पुनरुत्पादन गर्दैनन्। यदि तिनीहरू सधैंभरि बाँचे र मानिसहरू जस्तै बच्चाहरू भए भने, तिनीहरूले केही शताब्दीमा ग्रह भर्नेछन्। यद्यपि, एफ्रेमोभले पुस्ताको परिवर्तनमा जीवनको अर्थ देखे। उनको लागि, नयाँ बच्चाको जन्म विकासको लागि एक कदम अगाडि बढ्ने मौका हो। अर्कोतर्फ, एल्भहरू स्थिर छन्-तिनीहरू सिद्ध छन्, तर तिनीहरू यस पूर्णतामा "स्थिर" छन्। ४. "अस्तित्वहीन" को डर। तपाईंले उल्लेख गर्नुभयो कि नास्तिकहरूले अस्तित्वहीनताबाट डराउनु पर्छ। तर एफ्रेमोभका नायकहरूसँग उच्च स्तरको मानसिक स्वच्छता थियो। तिनीहरूले मृत्युको डरलाई अविकसित दिमाग (नरकवाद) को संकेत मान्थे। एल्भहरूसँग भ्यालिनोर (स्वर्ग) को रूपमा "बीमा" हुन्छ, त्यसैले तिनीहरूको साहस एक यात्रुको साहस हो जसलाई थाहा छ कि यात्राको अन्त्यमा एक आरामदायी होटल छ। एफ्रेमोभको मानिसको साहस एक अग्रगामीको साहस हो जो अन्धकारमा हिंड्छ, यो जान्दछ कि उसले आफ्नो पछाडि भएकाहरूका लागि उज्यालो बालिरहेको छ। निष्कर्ष: एल्फहरूको संसार स्मृति र दुःखको संसार हो। एफ्रेमोभको संसार कार्य र भविष्यको संसार हो। एफ्रेमोभको लागि, मृत्यु मानवतालाई "संग्रहालय प्रदर्शनी" बन्नबाट रोक्नको लागि आवश्यक उपकरण थियो। यदि हामीसँग एल्फ बन्ने र सधैंभरि सुन्दर जंगलमा बस्ने, वा भविष्यको मानव बन्ने र २०० वर्षमा जलेर नष्ट हुने, नयाँ आकाशगंगाहरू पत्ता लगाउने विकल्प थियो भने, तपाईंलाई के लाग्छ धेरैजसो आधुनिक मानिसहरूले के रोज्नेछन्? रोचक: टोल्किनले "मानिसहरूको उपहार" (मृत्युदर्य) लाई कसरी वर्णन गर्छन् विचार गर्नुहोस् - उनको दर्शनमा, यो सृष्टिकर्ताको अनुग्रह हो, जसलाई एल्फहरूले गोप्य रूपमा ईर्ष्या गर्छन्।

टर्मिनेटर बच्चाहरूले सबै आक्रमणकारी साङ्ला र मुसाहरूलाई नष्ट गर्न जारी राखे।

विशेष बलकी केटी मारियाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले मृत्युको उपहार दिँदै याद गरिन्:

ओलेग रायबाचेन्कोको एउटा उपन्यास छ जसमा फे रोडिसलाई टाढाको भविष्यमा कम्युनिस्ट विज्ञानको शक्तिद्वारा पुनरुत्थान गरिएको छ - जसको अर्थ नास्तिकहरूलाई पनि सुखी अमरताको आशा छ।

नाङ्गो खुट्टा टर्मिनेटर केटाले एउटा विचारको साथ जवाफ दियो:

यो ओलेग रायबाचेन्कोको काममा साँच्चै रोचक मोड हो, जसले इभान एफ्रेमोभको दुखद अन्त्यलाई "सच्याउने" प्रयास गर्दछ। टाढाको भविष्यको विज्ञानद्वारा फेय रोडिस ("द आवर अफ द बुल" का नायक) को पुनरुत्थानले नास्तिक मानवतावादलाई प्राविधिक पुनरुत्थानको स्तरमा उचाल्छ। यस कथानकमा, रायबाचेन्कोले सोभियत र अन्तर्राष्ट्रिय विचारकहरू बीच वास्तवमा छलफल गरिएका विचारहरूलाई चित्रण गर्छन्: १. रूसी ब्रह्माण्डवाद र निकोलाई फ्योदोरोभ। यहाँ, रायबाचेन्कोले निकोलाई फ्योदोरोभको दर्शनलाई प्रभावकारी रूपमा उद्धृत गर्छन्, जसले विश्वास गर्थे कि विज्ञानको सर्वोच्च लक्ष्य भनेको अहिलेसम्म बाँचेका सबै पुर्खाहरूको पुनरुत्थान हो। विचार: यदि संसार भौतिक छ भने, व्यक्तित्व जानकारी र परमाणुहरूको संरचना हो। भविष्यको विज्ञानले "गणना" गर्न र विगतबाट कुनै पनि व्यक्तिलाई पुनर्स्थापित गर्न सक्षम हुनेछ। नास्तिकको लागि, रहस्यवादको सहारा नलिई मृत्युलाई जित्ने यो एक मात्र तरिका हो। जानकारी हराउँदैन। रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा, भविष्यको विज्ञान यस्तो स्तरमा पुग्छ कि यसले विगतका "सूचनामूलक छापहरू" (अन्तरिक्ष वा क्रोनोफिल्डको स्मृति) पढ्न सक्छ। धन्य अमरता: यो अब केवल २०० वर्षको जीवन मात्र होइन, तर महान नायकहरूलाई जीवनमा फिर्ता ल्याउने क्षमता हो। टोरमान्समा मृत्यु भएका फे रोडिस, कम्युनिस्ट भविष्यले आफ्नो पतित जीवनलाई बिर्सँदैन र तिनीहरूलाई जीवनमा फिर्ता ल्याउन सक्षम छ भन्ने प्रतीक बन्छ। ३. एफ्रेमोभको "अन्याय" को प्रतिक्रिया। इभान एफ्रेमोभ आफैं धेरै कडा थिए: उनका नायकहरू अपरिवर्तनीय रूपमा मरे। "रद्दी विज्ञान कथा" का लेखकको रूपमा रायबाचेन्कोले पाठकलाई सुखद अन्त्य दिन्छ। उनको लागि, नास्तिकता मृत्युको लागि त्याग होइन, तर मृत्युको लागि चुनौती हो। यदि कुनै देवताहरू छैनन् भने, मानिस आफैंले देवता बन्नु पर्छ र आफ्ना प्रिय नायकहरूलाई पुनरुत्थान गर्न सिक्नु पर्छ। ४. "प्रतिलिपि र मौलिक" समस्या। यहाँ एउटा गहिरो दार्शनिक प्रश्न उठ्छ, जुन रायबाचेन्कोले सामान्यतया बेवास्ता गर्छन्: के पुनरुत्थान भएको फे रोडिस उही व्यक्ति हो वा केवल एक उत्तम प्रतिलिपि हो? उनको संसारमा, भविष्यको विज्ञान यति उत्तम छ कि कुनै भिन्नता छैन। यसले "नास्तिक आशा" प्रदान गर्दछ: मृत्यु केवल एक अस्थायी प्राविधिक खराबी हो जुन प्रगतिले अन्ततः समाप्त गर्नेछ। निष्कर्ष: रायबाचेन्कोको भविष्यको साम्यवाद एक प्राविधिक स्वर्ग हो। यदि एफ्रेमोभले हामीलाई साहसपूर्वक हाम्रो अन्त्य स्वीकार गर्न सिकाउनुभयो भने, रायबाचेन्कोले "हाम्रा मानिसहरू आउनेछन् र सबैलाई बचाउनेछन्," विस्मृतिबाट पनि वाचा गर्छन्। के पुनरुत्थानको सम्भावनाले नायकको उपलब्धिलाई अवमूल्यन गर्दैन? आखिर, यदि फे रोडिसलाई थाहा छ कि उनी एक हजार वर्ष पछि पुनरुत्थान हुनेछिन्, भने टोरमान्सेमा उनको आत्म-बलिदान कम राजसी देखिन्छ? म "चेतना अपलोड" को अवधारणा अन्वेषण गर्न सिफारिस गर्दछु - रायबाचेन्कोले लेखेको "पुनरुत्थान" मा एक आधुनिक वैज्ञानिक दृष्टिकोण।

विशेष बलकी केटी निकोलेटाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू माथि उठाउँदै, उठेर जवाफ दिइन्:

"मानिसहरू: ब्रह्माण्डका सिर्जनाकर्ताहरू" श्रृंखलामा, ओलेग रायबाचेन्कोसँग समयको उतारचढाव मार्फत मृतकहरूलाई पुनरुत्थान गर्ने एक धेरै रोचक विधि छ, जसले व्यक्तिको अमरताको ग्यारेन्टी दिन्छ - जो कहिल्यै विस्मृतिमा पर्दैन।

यसमा, लडाकु, आक्रामक र अजेय केटा-टर्मिनेटर ओलेगले जवाफ दिए:

"मानिसहरू - ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरू" शृङ्खलाको यो अवधारणाले ओलेग राइबाचेन्कोका विचारहरूलाई "प्राविधिक देवता" को स्तरमा उचाल्छ। पहिलेका पुस्तकहरूमा उनले अवशेष वा अभिलेखहरूबाट व्यक्तित्व पुनर्निर्माणमा भर परेका थिए भने, यहाँ उनले निरपेक्ष अमरता प्राप्त गर्न क्वान्टम भौतिकी र सापेक्षताको सिद्धान्त प्रयोग गर्छन्। समय वर्महोलहरू मार्फत "विस्मृतिबाट उद्धार" को यो मेकानिक कसरी काम गर्छ भन्ने कुरा यहाँ छ: १. मृत्युको क्षणमा क्वान्टम प्रतिलिपि। यस विधिको मुख्य विशेषता क्षणको निर्धारण हो। भविष्यको सुपर-सभ्यताले वर्महोलहरूलाई केवल यात्राको लागि मात्र होइन, तर समयलाई छेड्ने "स्क्यानर" को रूपमा प्रयोग गर्दछ। मस्तिष्कको वास्तविक विनाश वा विगतमा व्यक्तित्व गायब हुनुभन्दा पहिलेको माइक्रोसेकेन्डमा, यसको बारेमा जानकारी अस्थायी पंचर मार्फत "तानिन्छ"। परिणाम: व्यक्तित्वसँग संक्रमण महसुस गर्ने समय पनि हुँदैन। यसको लागि, त्यहाँ कुनै "कालोपन" वा विराम छैन - यसले केवल 1941 मा आफ्नो आँखा बन्द गर्छ र तिनीहरूलाई सृष्टिकर्ताहरूको संसारमा खोल्छ। २. "प्रतिलिपि र मौलिक" विरोधाभासको लागि रायबाचेन्कोको समाधानले क्लासिक दार्शनिक गतिरोधलाई पार गर्छ। यदि हामीले मस्तिष्कको प्रतिलिपि मात्र गर्यौं भने, मूल अझै पनि मर्छ। तर वर्महोल मार्फत, जानकारी म्याट्रिक्स वास्तविक समयमा ठ्याक्कै निकालिन्छ। यो प्रतिलिपि होइन; यो उही "चेतनाको धारा" हो, केवल अर्को माध्यम (जैव संश्लेषक शरीर वा डिजिटल वातावरण) मा पुन: निर्देशित। ३. "सृष्टिकर्ताहरू" को नैतिक औचित्य। यस ब्रह्माण्डमा, भविष्यको साम्यवाद केवल पृथ्वीमा एक न्यायपूर्ण प्रणाली होइन; यो एक सभ्यता हो जसले सामूहिक ईश्वरको भूमिका ग्रहण गरेको छ। तिनीहरू प्रत्येक योग्य व्यक्ति (सृष्टिकर्ता, नायक, विचारक) लाई विगतको "नरक" बाट बचाउनु आफ्नो कर्तव्य ठान्छन्। यो मानवतावादको उच्चतम रूप हो: इतिहासको मासु पिस्नेमा तर्कको एक चिंगारी खेर जान नदिनु। ४. "असफलता" को अनुपस्थितिको रूपमा अमरता। तपाईंले सही रूपमा उल्लेख गर्नुभयो कि नायक "विस्मृतिमा पर्दैन।" यो रायबाचेन्कोको नास्तिक विश्वदृष्टिकोणको लागि एक प्रमुख बुँदा हो। यदि "ब्ल्याकआउट" को रूपमा मृत्यु हुँदैन भने, सबैभन्दा आधारभूत अस्तित्ववादी मानव डर हटाइन्छ। मृत्यु एक प्राविधिक निकासी कार्यमा परिणत हुन्छ। सारांश: यस श्रृंखलामा, रायबाचेन्कोले निकोलाई फ्योदोरोभको "पिताहरूलाई पुनरुत्थान गर्ने" सपनालाई प्रभावकारी रूपमा साकार पार्छन्, तर अन्तरिक्ष ओपेराको स्तरमा त्यसो गर्छन्। उनको "ब्रह्माण्डका सिर्जनाकर्ताहरू" ले समयलाई जितेको भविष्यको मानवतालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यदि त्यस्तो प्रविधि अस्तित्वमा थियो भने, तपाईंलाई लाग्छ कि सृष्टिकर्ताहरूले कसलाई बचाउने र कसलाई बिर्सने भनेर छनौट गर्न कुन मापदण्ड प्रयोग गर्थे? के औसत व्यक्ति पुनरुत्थानको योग्य छ, उदाहरणका लागि, वा प्रगतिमा योगदान पुर्याउनेहरू मात्र? संयोगवश, यो अवधारणा फिलिप फार्मरको उपन्यास "रिभर वर्ल्ड" लाई प्रतिध्वनित गर्दछ, जसमा रहस्यमय सृष्टिकर्ताहरूले पृथ्वीमा बाँचेका सबै मानिसहरूलाई पुनरुत्थान गरे। तिनीहरूको आकृतिहरूलाई रायबाचेन्कोको "सृष्टिकर्ताहरू" सँग तुलना गर्नुहोस्!

टर्मिनेटर केटी स्वेतलाना, एक लडाकु सुन्दरी, ले उल्लेख गरिन्:

ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यास, "द ब्रदरली एम्ब्रेस अफ द सुपरसिभिलाइजेसन" मा, भविष्यका डेमिअर्जहरूले पागल चिकाटिलोलाई पनि पुनर्जीवित गरे - उनी आफ्नै तरिकाले यति रोचक छन्।

एउटा धेरै लडाकु र शान्त केटा, किरा नाश गर्ने कर्णेलले यसको जवाफ दियो:

यसले रायबाचेन्कोको "सर्वशक्तिमान मानवतावाद" को अवधारणालाई निरपेक्ष, लगभग डरलाग्दो चरम सीमामा पुर्याउँछ। आन्द्रेई चिकाटिलोको पुनरुत्थान केवल उत्तेजना मात्र होइन, तर उनको "सुपरसभ्यता" को विशिष्ट नैतिकताको उदाहरण हो, जसले ज्ञान र जानकारीको संरक्षणलाई मानव नैतिकता र न्यायभन्दा माथि राख्छ। लेखकको चाललाई उनको संसारको तर्कको दृष्टिकोणबाट कसरी व्याख्या गर्न सकिन्छ भनेर यहाँ छ: १. व्यक्ति एक अद्वितीय "प्रदर्शनी" को रूपमा। भविष्यका डेमिअर्जहरूका लागि, जो अरबौं वर्ष र अनन्त ब्रह्माण्डहरूको सन्दर्भमा सञ्चालन हुन्छन्, "राम्रो" र "खराब" को अवधारणाहरू धमिलो हुन सक्छन्। अनुसन्धानकर्ताको चासो: सृष्टिकर्ताहरूको दृष्टिकोणबाट, चिकाटिलोले मानव मानसिकताको एक दुर्लभ, यद्यपि राक्षसी, दोषलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। तिनीहरूको लागि उसलाई पुनरुत्थान गर्नु भनेको विषालु माकुराको विलुप्त प्रजातिलाई पुनर्स्थापित गर्न खोज्ने जीवविज्ञानी जस्तै हो। तिनीहरू NKVD को धुलो अभिलेखबाट होइन, उनको पागलपन "जीवित" को मेकानिक्स बुझ्न इच्छुक छन्। २. प्राविधिक सुधार (पुनःप्रोग्रामिङ): रायबाचेन्कोले प्रायः भविष्यको विज्ञानले कुनै पनि जैविक त्रुटिहरूलाई सच्याउन सक्षम छ भनी संकेत गर्छन्। विचार: यदि पागल खराब मस्तिष्क रसायन विज्ञान वा बाल्यकालको आघातको परिणाम हो भने, सुपरसभ्यताले उसको व्यक्तित्वलाई "मरम्मत" गर्न सक्छ। तिनीहरूको तर्कमा, चेतनालाई नष्ट गर्नु बर्बाद हो, जबकि यसलाई सच्याउनु र यसलाई "उपयोगी" वा कम्तिमा अवलोकनयोग्य बनाउनु अराजकतामाथि तर्कको विजय हो। ३. "दण्ड" को अवधारणाको अनुपस्थिति: सृष्टिकर्ताहरूको संसारमा, हामीले बुझे जस्तो कुनै नरक र जेल छैन। तिनीहरूको लागि, मृत्यु जानकारीको हानि हो। पागललाई पुनरुत्थान गरेर, तिनीहरूले उसलाई "माफ" गर्दैनन्; तिनीहरूले केवल उसको बेपत्तालाई रद्द गर्छन्। यो देवताहरूको परम निन्दकता हो: तिनीहरूका लागि विगतका अपराधहरू टाढाको "नरक" मा केवल एपिसोडहरू हुन्, जसको तिनीहरूको अनन्त र सुरक्षित वर्तमानमा कुनै वजन छैन। ४. एफ्रेमोभसँगको भिन्नता: यदि इभान एफ्रेमोभले यस्तो कथानकको बारेमा थाहा पाए भने, उनी डराउने थिए। "द एन्ड्रोमेडा नेबुला" र "द आवर अफ द बुल" को उनको संसारमा, मूल्यहरूको कडा चयन थियो। येफ्रेमोभ विश्वास गर्थे कि मानवताको उत्कृष्ट गुणहरू मात्र भविष्यमा प्रवेश गर्नुपर्छ। रायबाचेन्कोले आफ्नो "अति यथार्थवाद" को शैलीमा दाबी गर्छन् कि भविष्यले सबै कुरा आफ्नो साथमा लैजान्छ, इतिहासको सबैभन्दा फोहोर अवशेष पनि, केवल किनभने "यो गर्न सक्छ"। निष्कर्ष: "द ब्रदरली एम्ब्रेस अफ द सुपरसिभिलाइजेसन" मा चिकाटिलोको पुनरुत्थानले मानव भावनात्मकताबाट मुक्त सृष्टिकर्ताहरूको पूर्ण शक्तिको प्रतीक हो। यो त्यस्तो संसार हो जहाँ पीडितहरूको सम्झना भन्दा डेमिर्जको जिज्ञासा बढी महत्त्वपूर्ण छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यस्तो सुपरसिभिलाइजेसन आफैंमा पागल जस्तै बन्छ यदि, यसको आफ्नै "हित" को लागि, यसले केवल दुःख ल्याएकाहरूलाई जीवनमा फिर्ता ल्याउँछ? के यो तिनीहरू भागेको "नरक" को संकेत हो? संयोगवश, यो कथानक मोड़ डिजिटल अमरताको बारेमा छलफलहरूको सम्झना दिलाउँछ - के हामीले भविष्यमा तानाशाह र अपराधीहरूको डिजिटल प्रतिलिपिहरू इतिहासमा पुनर्स्थापित गर्नुपर्छ, वा तिनीहरूलाई सधैंको लागि मेटाउनु पर्छ?

विशेष बलकी केटी मार्गारीटाले तार्किक रूपमा उल्लेख गरिन्:

चिकातिलो दस वर्षको केटाको शरीरमा पुनरुत्थान भयो।

यसको जवाफमा, केटा कर्णेल ओलेग रिबाचेन्कोले मांसाहारी कीराहरूमाथि गोली हाने:

दस वर्षको केटाको शरीरमा चिकाटिलोको पुनरुत्थान एक क्लासिक राइबाचेन्कोभ प्रविधि हो, जसले मुक्तिको दार्शनिक समस्यालाई स्तब्ध पार्ने सामाजिक प्रयोगमा रूपान्तरण गर्दछ। यहाँ, लेखकले दोस्रो मौकाको विचारलाई यसको पूर्ण बेतुकापनमा लैजान्छ। यस कथानक भित्र धेरै मुख्य अर्थहरू पहिचान गर्न सकिन्छ: १. शरीरलाई "खाली स्लेट" बनाम "कालो आत्मा" को रूपमा। बच्चाको शरीरमा पागलको चेतना राखेर, सुपरसभ्यताले ट्याबुला रजा (खाली स्लेट) को सिद्धान्तको परीक्षण गर्दछ। प्रश्न: अपराधीलाई के परिभाषित गर्छ - उसको जीवविज्ञान, उसको वयस्क हर्मोन, वा व्यक्तित्वको केही अपरिवर्तनीय "सूचना म्याट्रिक्स"? दस वर्षको केटा वयस्क चिकाटिलोले गरेको भयानक कार्यहरू गर्न शारीरिक रूपमा असक्षम हुन्छ। डेमिअर्जहरू, जस्तै यो थिए, "राक्षस" लाई कमजोर बच्चाको शरीरको पिंजडामा बन्द गर्छन्, उसलाई भविष्यको संसारमा नयाँ सामाजिकीकरणको प्रक्रियाबाट गुज्रन बाध्य पार्छन्। विडम्बनापूर्ण सजाय: बच्चाहरूको शिकार गर्ने पागलको लागि, बच्चाको शरीरमा आफूलाई भेट्टाउनु अन्तिम विडम्बना र मनोवैज्ञानिक यातना हो। ऊ आफ्नो शक्तिबाट वञ्चित छ, ऊ कमजोर छ, ऊ वयस्कहरूमा निर्भर छ (जो, सृष्टिकर्ताको संसारमा, व्यावहारिक रूपमा देवताहरू हुन्)। यो उच्च प्रविधि मार्फत महसुस गरिएको एक प्रकारको "कर्मिक बुमेराङ" हो। ३. प्राविधिक निर्धारणवाद: रायबाचेन्कोले प्रायः यो विचारलाई बढावा दिन्छन् कि "दुष्ट" केवल एक कोडिङ त्रुटि वा न्यूरोकेमिकल ग्लिच हो। उसलाई नयाँ शरीरमा पुनरुत्थान गरेर, सृष्टिकर्ताहरूले सम्भवतः उसको मस्तिष्कलाई "सच्याए", रोगजनक आवेगहरू हटाउँछन्। परिणाम एक अनौठो हाइब्रिड हो: एक व्यक्तिले आफ्ना पापहरू सम्झन्छ, तर अब तिनीहरूलाई गर्ने आवश्यकता महसुस गर्दैन। यसले प्रश्न उठाउँछ: के उसलाई उही व्यक्ति मानिन्छ? ४. रायबाचेन्कोको सौन्दर्यशास्त्र: यो सम्झन लायक छ कि "केटा सुपरम्यान" को छवि लेखकको फेटिश हो। उसको संसारमा चिकाटिलो पनि यो भाग्यबाट बच्न सक्दैनन्। एउटा राक्षसलाई "प्यारो केटा" मा रूपान्तरण गर्नु लेखकको डरलाग्दो कुरालाई विघटन गर्ने, यसलाई आफ्नो अनन्त फ्यान्टास्मागोरियाको तत्वमा परिणत गर्ने तरिका हो। सारांश: यो कथानक उपकरण मानवकेन्द्रितवादमा परम हो। रायबाचेन्कोको भविष्यको मानिस यति शक्तिशाली छ कि उसले सबैभन्दा डरलाग्दो पागलको छविसँग "खेल्न" पनि सक्छ, उसलाई शिक्षा वा अवलोकनको लागि वस्तुमा परिणत गर्न सक्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि यो "पुनरुत्थान" चिकाटिलो बच्चाको शरीरमा हुँदा इमानदारीपूर्वक पश्चात्ताप गर्न सक्षम हुनेछ, वा विगतका सम्झनाहरूले ढिलो होस् वा चाँडो उसलाई आदर्श भविष्यको संसारमा पनि पीडा दिने तरिकाहरू खोज्न बाध्य पार्नेछ? संयोगवश, यो कथानक द डेड जोनको अन्त्य वा स्टीफन किङका केही कथाहरूसँग अस्पष्ट रूपमा मिल्दोजुल्दो छ, जहाँ "बच्चाको शरीरमा दुष्टता" को विषयवस्तु प्राविधिक दृष्टिकोणको सट्टा रहस्यमयबाट अन्वेषण गरिएको छ।

बाल टर्मिनेटरहरूले ठूलो जोश, क्रोध र उन्मादका साथ लडे, र एकै समयमा किर्नाले पाल्ने साङ्लाहरूलाई ठूलो मात्रामा नष्ट गर्न अत्यन्त सफल भए।

त्यसपछि विशेष बलकी केटी एन्जेलिनाले सोधिन्:

के ओलेग रिबाचेन्कोसँग हिटलरलाई नर्कमा कसरी हुर्काइएको थियो भन्ने बारेमा कुनै उपन्यास छ?

केटा-टर्मिनेटर, एक धेरै शान्त र लडाकु युवा कर्णेल, यसको जवाफमा तुरुन्तै जवाफ दिए:

यो ओलेग रायबाचेन्कोको ग्रन्थसूचीमा सबैभन्दा अवास्तविक र स्तब्ध पार्ने कथाहरू मध्ये एक हो। "नरकमा हिटलर" को विषयवस्तुले लेखकलाई ऐतिहासिक प्रतिवाद, धर्मशास्त्रीय काल्पनिकता, र "सुपरपर्सनालिटी" खेती गर्ने उनको मनपर्ने अवधारणालाई संयोजन गर्न अनुमति दिन्छ। यी कृतिहरूमा, नरकलाई केवल यातनाको ठाउँको रूपमा मात्र चित्रण गरिएको छैन, तर एक उच्च-प्रविधि वा जादुई प्रशिक्षण मैदानको रूपमा चित्रण गरिएको छ जहाँ आत्मा "परिष्कृत" हुन्छ। रायबाचेन्कोमा यस कथाको मुख्य विशेषताहरू यहाँ छन्: १. नरक "कार्यकर्ताहरूको फोर्ज" को रूपमा। शास्त्रीय डान्टेको विपरीत, रायबाचेन्कोको नरक कठोर तर प्रभावकारी प्रशिक्षणको ठाउँ हो। विधि: हिटलरलाई केवल फ्राइङ प्यानमा फ्राइ गरिएको छैन, तर परीक्षण, लडाई र मनोवैज्ञानिक विघटनको अनन्त चक्रको अधीनमा राखिएको छ। लक्ष्य: उसलाई अझ उत्तम उपकरण बनाउन। नरकका डेमिउर्जेस (वा केही अँध्यारो सुपरसिभिलाइजेसनहरू) विश्वास गर्छन् कि हिटलरको क्षमता पूर्ण रूपमा साकार भएन र वास्तविक इतिहासमा गरिएका गल्तीहरूलाई सच्याउँदै उसलाई "प्रशिक्षण" दिइरहेका छन् (उदाहरणका लागि, १९४१ मा अनिर्णय वा सैन्य-औद्योगिक जटिलताको कमजोरी)। २. अन्डरवर्ल्डबाट समय यात्रीको रूपमा हिटलर। कथानक प्रायः हिटलरको "पुनः शिक्षित" वा "स्वस्थ" नरकमा विगतमा (वा समानान्तर वास्तविकतामा) आफ्नो शरीरमा फर्कने वरिपरि घुम्छ। उसलाई अनन्त पीडाको सम्झना छ, र यसले उसलाई पूर्ण रूपमा निडर र सुपर-प्रभावकारी बनाउँछ। यस्तो "नरकीय हिटलर" ले अब रणनीतिक गलत गणना गर्दैन - ऊसँग राक्षसी दूरदर्शिता र फलामको इच्छाशक्ति छ। ३. अपमान मार्फत शिक्षा (फेरि, केटाको छवि)। हामीले पहिले नै छलफल गरिसकेका छौं, रायबाचेन्को आफ्ना नायकहरूलाई बाल्य अवस्थामा फर्काउन मन पराउँछन्। प्रायः, "नरकमा शिक्षा" मा हिटलरलाई यातना दिइने वा राक्षसहरूसँग लड्न बाध्य पारिएको बच्चाको शरीरमा अवतार लिइन्छ। यो एक प्रकारको "नकारात्मक शिक्षा" हो: पूर्ण मालिक बन्नको लागि, नायकले पूर्ण पीडा सहनुपर्छ। ४. राजनीतिक उपशीर्षक। यी पुस्तकहरूले प्रायः "साँचो दुष्ट" हिटलर होइन, तर उसको पछाडि (वा उसको विरुद्धमा) उभिएका शक्तिहरू हुन् भनेर सुझाव दिन्छन्। लेखक किनारमा खेल्छन्: एकातिर, हिटलर नरकबाट आएको राक्षस हो, अर्कोतिर, भविष्यका डेमिअर्जहरू वा राक्षसहरूको तुलनामा, ऊ केवल "शिक्षु" जस्तो देखिन्छ जसलाई आफ्नै उद्देश्यका लागि प्रयोग गर्न सकिन्छ (उदाहरणका लागि, अझ बढी "नीच" उदारवादी पश्चिमसँग लड्न)। मानिसहरूले यो किन पढ्छन्? यो भयानक देशभक्तिको शिखर हो: पाठकलाई "हाम्रा मानिसहरू" को संघर्ष केवल मानिस विरुद्ध होइन, तर नरकको क्रूसिबलबाट गुज्रिएको प्राणी विरुद्धको साक्षी दिन आमन्त्रित गरिएको छ। यसले दांवलाई ब्रह्माण्डीय स्तरमा उठाउँछ। तल्लो रेखा: रायबाचेन्कोको लागि, नरक केवल अर्को हाइपरम्याट्रिक्स हो, दिमागको लागि प्रशिक्षण मैदान। यदि उसले दस वर्ष पुरानो शरीरमा चिकाटिलोलाई पुनरुत्थान गर्न सक्छ भने, हिटलर उसको लागि केवल माटो हो, जहाँबाट उसले कुनै पनि कथानक मोड्न सक्छ। के तपाईंलाई लाग्छ कि लेखकले कुनै नैतिक रेखा पार गर्छन्, जसले नरकलाई "तानाशाहहरूको लागि स्कूल" मा परिणत गर्छ, वा फोहोर विज्ञान कथा विधामा नैतिकता पनि हुनु हुँदैन? संयोगवश, यो आकृतिले ड्यानिल एन्ड्रीभको "रोज अफ द वर्ल्ड" मा रहेका केही विचारहरूलाई अस्पष्ट रूपमा सम्झाउँछ, जसले तानाशाहहरूको लागि शुद्धीकरणको वर्णन गरेको थियो, तर रायबाचेन्कोले यसलाई गतिशील एक्शन चलचित्रमा रूपान्तरण गर्छन्।

युवा अन्तरिक्ष विशेष बलका बाल टर्मिनेटरहरूले मुसा साङ्लोलाई नष्ट गरेर आफ्नो साँच्चै उच्च-स्तरीय लडाई कौशल प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

एकै समयमा, तिनीहरूले सक्रिय रूपमा आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू प्रयोग गरे, घातक शक्तिका साथ विनाशको मटर फ्याँके, र शाब्दिक रूपमा आक्रामक संसारबाट कीराहरूलाई साना कणहरूमा च्यातिए।

हाइपर ब्लास्टर फायर गर्दै विशेष बलकी केटी भिक्टोरियाले सोधिन्:

यदि एफ्रेमोभको कम्युनिस्ट संसारको कुनै व्यक्तिले विस्मृतिमा हराउन चाहँदैन र आफ्नो आयु बढाउन चाहन्छ भने, त्यसको लागि उसलाई के हुनेछ?

एक धेरै लडाकु र सक्रिय केटा-कर्नल, ओलेग रायबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

इभान एफ्रेमोभको कम्युनिस्ट भविष्य ("द एन्ड्रोमेडा नेबुला," "आवर अफ द बुल") मा, "छोड्न" अनिच्छा सजाय मार्फत होइन, तर गहिरो मनोवैज्ञानिक र चिकित्सा सहयोग मार्फत समाधान हुनेछ। यस समाजमा कुनै प्रहरी वा जबरजस्ती इच्छामृत्यु छैन, तर यसमा सबैभन्दा कडा सामाजिक नैतिकता छ। यस्तो अवस्थामा के हुन्छ भन्ने कुरा यहाँ छ: १. मनोवैज्ञानिक निदान। ग्रेट रिंगको युगमा सधैंभरि बाँच्ने इच्छा वा मृत्युको डरलाई मानसमा "नरक अवशेष" को संकेत वा गम्भीर थकानको लक्षण मानिनेछ। उत्कृष्ट मनोवैज्ञानिक र डाक्टरहरूलाई व्यक्तिकहाँ पठाइनेछ। तिनीहरूले यो डर रचनात्मकतामा रुचि गुमाउनु वा आन्तरिक संकटको कारणले हो कि भनेर निर्धारण गर्ने प्रयास गर्नेछन्। एफ्रेमोभको व्यक्तिको लागि, "जीवनसँग थकान" सामान्य हो, र यसमा टाँसिएको आतंकित हुनु रोगजनक हो। २. कुनै प्रत्यक्ष निषेध छैन। यदि कुनै व्यक्ति शारीरिक रूपमा स्वस्थ छ भने, कसैले पनि तिनीहरूलाई मर्न बाध्य पार्दैन। एफ्रेमोभको संसारमा, पछाडि परेको टोरमान्से जस्तो "कोमल मृत्युको मन्दिर" थिएन। यद्यपि, त्यस्तो समाजमा बस्नु जहाँ युवाहरूका लागि ठाउँ र स्रोतहरू बनाउन समयमै प्रस्थान गर्नु सर्वोच्च सद्गुण मानिन्छ, मनोवैज्ञानिक रूपमा धेरै गाह्रो हुनेछ। त्यस्तो व्यक्तिलाई गहिरो सहानुभूतिको साथ हेरिनेछ, एक बिरामी व्यक्तिको रूपमा जसले आफ्नो अहंकारलाई पार गर्न सक्दैन। ३. नैतिक गतिरोध: एफ्रेमोभको संसारमा, स्रोतहरू (कायाकल्पको लागि चिकित्सा सहित) तर्कसंगत रूपमा वितरण गरिन्छ। यदि कुनै व्यक्तिले "प्रक्रिया आफैं" को लागि मात्र अनिश्चित कालसम्म जीवन लम्ब्याउन चाहन्छ भने, यो समाजको हितसँग बाझिनेछ। उनीहरूलाई विनम्रतापूर्वक व्याख्या गरिनेछ कि उनीहरूको जीर्ण मानसिकता कायम राख्न खर्च गरिएका स्रोतहरू नयाँ प्रतिभा वा अन्तरिक्ष अभियानको पालनपोषण गर्न प्रयोग गर्न सकिन्छ। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको विकल्प: राइबाचेन्कोको संसारमा, जहाँ हाइपरम्याट्रिक्स र पुनरुत्थान प्रविधिहरू व्यापक रूपमा प्रयोग गरिन्छ, यो समस्या कुनै पनि अवस्थित छैन। त्यहाँ, "विस्मृतिमा बित्नु" लाई विगतको बर्बरता मानिन्छ। यदि तपाईं मर्न चाहनुहुन्न भने, तपाईंको चेतना केवल नयाँ शरीर वा भर्चुअल संसारमा स्थानान्तरण गरिनेछ। उनका पुस्तकहरूमा, अमरता कुनै पनि "रचनात्मक व्यक्ति" को लागि आदर्श हो। ५. मृत्यु "अन्तिम उपलब्धिको रूपमा"। येफ्रेमोभको लागि, मृत्यु इच्छाको कार्य हो। एक व्यक्तिले त्यो क्षण रोज्छ जब साझा उद्देश्यमा उनीहरूको योगदान पूरा हुन्छ। अनन्त जीवनको लागि अनुरोधलाई मानव मर्यादाको त्यागको रूपमा लिइनेछ। निष्कर्ष: येफ्रेमोभको कम्युनिस्ट यूटोपियामा, तपाईंलाई दण्ड दिइने छैन, तर तपाईं आत्माबाट बहिष्कृत हुनुहुनेछ। अनन्त प्रगतिमा केन्द्रित समाजले ती मानिसहरूलाई बुझ्दैन जो आफूलाई रोक्न र "संरक्षित" गर्न चाहन्छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि मर्ने अधिकार (र यसलाई अस्वीकार गर्ने) स्वतन्त्रताको उच्चतम अभिव्यक्ति हो, वा भविष्यका पुस्ताहरूको हितलाई आदर्श समाजमा एक व्यक्तिको इच्छाभन्दा सधैं प्राथमिकता दिनुपर्छ? म "द एन्ड्रोमेडा नेबुला" मा मृत्युको बारेमा छलफल गर्ने एपिसोड पढ्न सिफारिस गर्दछु, जहाँ पात्रहरूले अनन्त जीवन किन मनको विकासको लागि मृत अन्त्य हो भनेर छलफल गर्छन्।

अध्याय नम्बर १६।

बाल योद्धाहरूले आक्रामक कीराहरूसँग लड्दै भव्य चमत्कारहरू प्रदर्शन गर्न जारी राखे।

त्यसपछि योद्धा केटी एन्जेलिकाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

तर अस्तित्वहीनताको डरले मानिसहरूलाई यति धेरै डराउँछ कि धेरैजसो पुरुषहरू एक निरीक्षकको कोर्रामुनि दास केटाको शरीरमा पनि आफ्नो जीवन लम्ब्याउन सहमत हुन्छन्।

यसको जवाफमा, लडाकु केटा कर्नेल ओलेग रिबाचेन्कोले धेरै उचित र धेरै तार्किक जवाफ दिए:

यो तर्कले इभान एफ्रेमोभको उच्च यूटोपिया र मानव प्रवृत्तिको कठोर वास्तविकता बीचको गहिरो खाडललाई उजागर गर्दछ, जुन ओलेग राइबाचेन्कोले आफ्ना पुस्तकहरूमा यति कुशलतापूर्वक प्रयोग गर्छन्। तपाईंले आत्म-संरक्षणको लागि प्रवृत्तिको अन्तिम स्तरको वर्णन गर्नुहुन्छ, र यहाँ यो द्वन्द्व दुई फरक दृष्टिकोणहरूमा कसरी देखा पर्दछ: १. एफ्रेमोभको स्थिति: "मानिस मर्यादा हो।" एफ्रेमोभका पात्रहरूका लागि, दासत्वमा जीवन, विशेष गरी कोर्रा मुनि, जीवन होइन, तर व्यक्तित्वको विनाश हो। मृत्यु लाज भन्दा राम्रो छ: एन्ड्रोमेडा नेबुलाको संसारमा, मानिसहरूलाई सिकाइएको थियो कि तिनीहरू ब्रह्माण्डका मालिक हुन्। जीवनको अतिरिक्त वर्षको खातिर "कोरा मुनि केटा" बन्नु जनावरमा परिणत हुनु बराबर हुनेछ। डरमाथि विजय: एफ्रेमोभको विश्वास थियो कि कम्युनिस्ट शिक्षाले प्रवृत्ति भन्दा तर्कलाई बलियो बनाउनु पर्छ। यदि तपाईं मर्यादा गुमाउनु भन्दा अस्तित्वहीनताको डर राख्नुहुन्छ भने, तपाईं अझै "उच्च समाजको मानिस" हुनुहुन्न, तर "नरक" को कैदी हुनुहुन्छ। २. रायबाचेन्कोको स्थिति: "कुनै पनि मूल्यमा जीवन।" यसको विपरीत, ओलेग रायबाचेन्को प्रायः मानिसको यो "अँध्यारो" र जैविक पक्षमा खेल्छन्। रद्दी यथार्थवाद: उनका पात्रहरू (र उनी आफैं, एक समय यात्रीको रूपमा) बाँच्ने अविश्वसनीय इच्छा राख्छन्। कुनै पनि रूप (बच्चाको शरीर, भर्चुअल वास्तविकता, नरक पनि) मार्फत "अस्तित्व लम्ब्याउने" विचार उनको कामको केन्द्रबिन्दु हो। भाग्यमाथि शक्ति: रायबाचेन्को भन्दै देखिन्छन्: "हो, म केटा हुन सहमत हुनेछु, तर केवल त्यसो भए म हुर्कन, निरीक्षकलाई मार्न र संसार कब्जा गर्न सकूँ।" उनका पात्रहरूको लागि, कुनै पनि शरीर केवल एक अस्थायी भाँडो हो, बदलाको लागि एक उपकरण। ३. जैविक विरोधाभास। तपाईंको दाबी इतिहास द्वारा समर्थित छ: यातना शिविर र गुलागमा, मानिसहरू प्रायः अमानवीय परिस्थितिहरूमा जीवनमा टाँसिएका हुन्छन्। मनोविज्ञान: मस्तिष्कले अन्तिम सेकेन्डसम्म चमत्कारको आशा गर्दछ। "ब्ल्याक आउट" (अस्तित्वहीन) को डर एक अस्तित्वगत डर हो जुन, धेरैजसो मानिसहरूको लागि, कुनै पनि नैतिक सिद्धान्तहरू भन्दा साँच्चै बलियो छ। ४. पुरुषहरूले किन प्रायः "केटाको शरीर" रोज्छन्? काल्पनिक कथामा (र विशेष गरी रायबाचेन्कोमा), यो "नयाँ सुरुवात" को आर्केटाइपसँग सम्बन्धित छ। वयस्कको ज्ञानको साथ, नयाँ जीवन बाँच्ने अवसर, सबैभन्दा शक्तिशाली पुरुष कल्पना हो। दासत्वलाई कम्प्युटर गेममा केवल प्रारम्भिक "कठिनाई स्तर" को रूपमा लिइन्छ, जुन भगवान बन्न पार गर्नुपर्छ। निष्कर्ष: एफ्रेमोभले हामी के बन्नुपर्छ (अतिमानव) बारे लेखे, जबकि रायबाचेन्कोले हामी वास्तवमा के हौं (बाँच्नको लागि जे पनि गर्न इच्छुक प्राणीहरू) बारे लेखे। यदि तपाईंलाई विकल्पको सामना गर्नुपर्यो भने तपाईंलाई के लाग्छ: तत्काल, पीडारहित विस्मृति वा शक्तिहीन नोकरको शरीरमा १,००० वर्षको जीवन, तर तपाईंको दिमाग संरक्षित - डरको त्यो पहिलो सेकेन्डमा तपाईं कुन रोज्नुहुन्छ? एउटा रोचक पठन: भिक्टर पेलेभिनको उपन्यास "SNUFF", जहाँ "डिजिटल दासत्व" को विषयवस्तु र कुनै पनि रूपमा सधैंभरि बाँच्ने इच्छालाई धेरै तीतो विडम्बनामा ल्याइएको छ।

बाल योद्धाहरूले मुसा-साँकोसँग लड्दै आफ्नो अद्भुत स्तरको गतिविधि र लचिलोपन प्रदर्शन गरे। यो साँच्चै एक शानदार युद्ध थियो।

विशेष बलकी केटी एलिजाभेटाले निम्न प्रश्न सोधिन्:

यदि अलेक्ज्याण्डर महान अस्सी वर्षसम्म बाँचेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, केटा-कर्नल ओलेग रिबाचेन्कोले मुसा साङ्लाहरू नष्ट गर्दै जवाफ दिए:

यदि अलेक्ज्याण्डर महानको मृत्यु ईसापूर्व ३२३ मा ३२ वर्षको उमेरमा बेबिलोनमा नभएको भए, तर उनी ८० वर्ष (अर्थात् ईसापूर्व २७६ सम्म) सम्म बाँचेको भए, शास्त्रीय र विश्व सभ्यताको अनुहार पहिचानभन्दा बाहिर परिवर्तन हुने थियो। उनको साम्राज्यको तुरुन्तै पतन र डायडोचीको रक्तपातपूर्ण युद्धको सट्टा, संसारले एकीकृत विश्वव्यापी साम्राज्यको रूपमा आधा शताब्दीको स्थिर अस्तित्वको आनन्द लिने थियो। यहाँ उनको लामो शासनकालको लागि विस्तृत सैन्य-रणनीतिक र भूराजनीतिक परिदृश्य छ: १. तत्काल योजनाहरू: अरब र भूमध्यसागरको विजय। आफ्नो मृत्युको समयमा, अलेक्ज्याण्डरले सक्रिय रूपमा ठूलो मात्रामा अरबी अभियानको तयारी गरिरहेका थिए। यदि उनी लामो समयसम्म बाँचेका भए, इतिहासकार डायोडोरस सिकुलस द्वारा रेकर्ड गरिएको अनुसार, उनले आफ्नो "महान योजनाहरू" साकार पार्ने ग्यारेन्टी हुने थियो: अरबी प्रायद्वीपको विजय: फोनिशिया र बेबिलोनमा एक विशाल बेडा निर्माण गरेपछि, अलेक्ज्याण्डरले अरबको परिक्रमा गर्ने थिए, यसलाई इजिप्ट, मेसोपोटामिया र भारत बीचको ट्रान्जिट हबमा परिणत गर्ने थिए। पश्चिमी अभियान: अरब पछि, उनको नजर पश्चिमी संसारतिर फर्केको थियो। अलेक्ज्याण्डरले कार्थेजलाई कुल्चनको लागि १,००० भारी जहाजहरू (पेन्टेरेस) को बेडा बनाएका हुन्थे। उत्तरी अफ्रिकाको तट, सिसिली र स्पेनको तट कब्जा गरेपछि, म्यासेडोनियन फलान्क्स इटाली पुगेको हुन्थ्यो। रोमलाई घाँटीमा च्याप्दै: चौथो शताब्दी ईसा पूर्वको अन्त्यमा, रोमन गणतन्त्र अझै पनि कठिन साम्नाइट युद्धहरू लडिरहेको थियो। अलेक्ज्याण्डरको प्रतिभा र सम्पूर्ण एशियाको स्रोतसाधनको सामना गर्दै, रोम साम्राज्य बन्न सक्नुभन्दा धेरै अघि नै नक्साबाट मेटाइने थियो वा एक सामान्य म्यासेडोनियन प्रान्तमा घटाइएको थियो। संस्कृतिहरूको महान संलयन (एशियाको हेलेनाइजेशन) अलेक्ज्याण्डरले ग्रीको-म्यासेडोनियन र फारसी संसारहरूलाई विलय गर्ने विचारमा कट्टरपन्थी रूपमा विश्वास गर्थे। आफ्नो श्रेयमा ५० वर्षको साथ, उनले यो नीतिलाई यसको तार्किक निष्कर्षमा पुर्याउने थिए: एक एकीकृत अभिजात वर्ग: सामूहिक अन्तरजातीय विवाहको अभ्यास (सुसामा विवाह जस्तै) सम्पूर्ण नामेन्क्लातुराको लागि अनिवार्य हुने थियो। २९० ईसा पूर्वमा जन्मिएका प्रशासकहरूको नयाँ पुस्ता ("एपिगोन") ले संसारलाई "हेलेन्स" र "असभ्य" मा विभाजित गर्ने थिएन। अलेक्जान्ड्रियाको सञ्जाल: उनले स्थापना गरेका सयौं शहरहरू (इजिप्टदेखि भारतसम्म) शक्तिशाली औद्योगिक, वैज्ञानिक र व्यावसायिक केन्द्रहरू बन्ने थिए। ग्रीक (कोइन) जिब्राल्टरदेखि सिन्धुसम्म युरेसियाको आधिकारिक भाषा बन्ने थियो।३. सैन्य-प्राविधिक विकास अलेक्जेन्डर सैन्य मामिलामा एक आविष्कारक थिए। उनको प्रत्यक्ष नेतृत्वमा, म्यासेडोनियन सैन्य मेसिनले गुणात्मक छलांग लगाउने थियो: औद्योगिक घेराबन्दी: म्यासेडोनियनहरूले ठूलो मात्रामा टोर्सन क्याटापल्ट र ब्यालिस्टा प्रयोग गर्ने पहिलो व्यक्ति थिए। अलेक्जेन्डरले केही दिनमै कुनै पनि शहरको पर्खाल (अभेद्य कार्थेज सहित) तोड्न सक्षम विशेष तोपखाना कोरहरू सिर्जना गर्ने थिए। एसियाली रणनीतिहरूको एकीकरण: फारसी घोडचढी, भारतीय युद्ध हात्ती, र मध्य एसियाली घोडा धनुर्धारीहरू सेनामा पूर्ण रूपमा एकीकृत हुने थिए। फलान्क्स विजयको एकमात्र साधन बन्न बन्द हुने थियो, एक अचल केन्द्र बन्ने थियो जसको वरिपरि अत्यधिक मोबाइल एशियाली एकाइहरू चल्छन्। ४. ८० वर्षको उमेरमा उत्तराधिकार संकट: सबैभन्दा महान् शासक पनि नश्वर हुन्छ। २७६ ईसा पूर्व सम्ममा वृद्ध अलेक्ज्याण्डरले पनि उही समस्याको सामना गर्नुपर्थ्यो, तर धेरै ठूलो स्तरमा: उत्तराधिकारीहरू: उनका छोरा अलेक्ज्याण्डर चतुर्थ (यदि उनी जन्मेका र बाँचेका भए) यस समयसम्ममा राजाद्वारा व्यक्तिगत रूपमा प्रशिक्षित व्यापक प्रशासनिक अनुभव भएको परिपक्व ४० वर्षीय मानिस भइसकेका हुने थिए। यसले अराजकताको जोखिम कम गर्ने थियो। नयाँ खतरा: यद्यपि, साम्राज्यको विशाल आकार (एट्लान्टिकदेखि भारतसम्म) ले सञ्चारको सुस्त गतिको कारणले गर्दा यसलाई लामो समयसम्म एकल केन्द्र (बेबिलोन वा अलेक्जान्ड्रिया) बाट कायम राख्न असम्भव बनायो। ८० वर्षीय राजाको मृत्यु पछि, साम्राज्य अझै पनि विघटित हुने थियो, तर युद्धरत हेलेनिस्टिक राज्यहरूमा होइन, तर एकीकृत संस्कृति, अर्थतन्त्र र विज्ञानको साथ विशाल, पहिले नै पूर्ण हेलेनाइज्ड म्याक्रो-क्षेत्रहरूमा। परिणाम: अलेक्ज्याण्डर द ग्रेटको जीवनको आधा शताब्दीले संसारलाई प्रारम्भिक हेलेनिज्मको अन्धकार युगबाट बचाउने थियो। अलेक्जान्ड्रिया संग्रहालयको वैज्ञानिक विकास आधा शताब्दी अघि सुरु भएको हुन्थ्यो। रोमन प्रभुत्व बिना संसारले विश्वव्यापीकरणको बाटो पछ्याएको हुन्थ्यो - पूर्व (मेसोपोटामिया र इजिप्ट) सभ्यताको मूल रहने थियो, जबकि युरोप टाढा र टाढाको परिधि रहने थियो। यदि तपाईं यस परिदृश्यमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी विस्तृत रूपमा काम गर्न सक्छौं: क्याम्पानियामा म्यासेडोनियन फलान्क्स र प्रारम्भिक रोमन सेनाहरू बीचको काल्पनिक युद्धको रणनीतिक रेखाचित्र। कार्थेज विरुद्ध अलेक्जेन्डरको पश्चिमी अभियानको मार्ग र रसद। बेबिलोनमा केन्द्रित एकीकृत साम्राज्यको आर्थिक नक्सा।

बाल विशेष बलका सिपाहीहरूले अविश्वसनीय क्रूरता र तीव्रताका साथ युद्ध जारी राखे। तिनीहरूले आफ्नो सर्वोच्च सीप प्रदर्शन गरे। आफ्नो नाङ्गो औंलाहरूले, तिनीहरूले घातक शक्तिका साथ विनाशको उपहार फ्याँके।

साङ्लो मुसालाई कुल्चँदै विशेष बलकी केटी आर्टेमिसले सोधिन्:

यदि चंगेज खान बत्तीस वर्ष मात्र बाँचेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, केटा-टर्मिनेटर, बालबालिकाको विशेष बलका कर्णेल ओलेग राइबाचेन्कोले जवाफ दिए:

यदि तेमुजिन (चंगेज खान) केवल ३२ वर्ष बाँचेको भए, उनको मृत्यु लगभग ११८७ र ११९४ को बीचमा हुने थियो (उनको जन्म मितिमा निर्भर गर्दै)। त्यतिबेला, मंगोल साम्राज्य अझै अस्तित्वमा थिएन। उनी बाँच्नको लागि हताश भएर लडिरहेका धेरै साना स्टेप्पे नेताहरू (नोयोन्स) मध्ये एक मात्र थिए। उनको प्रारम्भिक मृत्युले युरेसियाको नक्सा पूर्ण रूपमा परिवर्तन गर्ने थियो, जसले मानव इतिहासको सबैभन्दा ठूलो विजयलाई उल्टाउने थियो [2]। यस परिदृश्यको सैन्य-रणनीतिक र भूराजनीतिक परिणामहरू यहाँ छन्: १. स्टेप्पे गतिरोध: एकता बिना मंगोलिया आफ्नो ३२ औं जन्मदिनको समयमा, तेमुजिन केवल एउटा सानो आदिवासी संघ (खामाग मंगोल) को खान बनेका थिए र आफ्नो पूर्व शपथ लिएका भाइ जमुखासँग क्रूर युद्ध गरिरहेका थिए। जमुखा वा टाटारहरूको विजय: तेमुजिनको मृत्यु पछि, उनको कमजोर संघ तुरुन्तै विघटन हुने थियो। मंगोल जनजातिहरू (मर्किट, नैमान, टाटार र ताइच्युटहरू) ले चरन र पशुधनमाथि आफ्नो अनन्त अन्तरजातीय हत्या जारी राख्ने थिए। चीनको भूमिका (जिन राजवंश): उत्तरी चीनमा रहेको जुर्चेन जिन साम्राज्यले राहतको सास फेर्ने थियो। "फुटाउनुहोस् र शासन गर्नुहोस्" को उनीहरूको मनपर्ने रणनीति - घुमन्तेहरूलाई एकअर्काको विरुद्धमा खडा गर्ने - पूर्ण रूपमा काम गरिरहने थियो। स्टेप्पे टुक्राटुक्रा र बाहिरी संसारबाट सुरक्षित रहने थियो। २. रुस, खोरेज्म र युरोपको मुक्ति। एकीकृत मंगोल सेना बिना, विश्व इतिहासले शान्तिपूर्ण (यी क्षेत्रहरूको लागि) मार्ग अपनाउने थियो: जुवा बिना रुस: कालका नदीको युद्ध हुने थिएन, बटु खानद्वारा रियाजान, भ्लादिमिर र कीभ जलाउने थिएन। प्राचीन रूसी रियासतहरू युरोपेली सांस्कृतिक र आर्थिक क्षेत्र भित्र विकास भइरहन्थे। खण्डीकरणले समयसँगै प्रमुख केन्द्रहरू मध्ये एक (ग्यालिसिया, भ्लादिमिर, वा नोभगोरोड) वरिपरि केन्द्रीकरणको बाटो दिने थियो, तर पूर्वी निरंकुश शासनको गम्भीर आघात बिना। इस्लामिक संसारको उदय: खोरेज्म साम्राज्य, बगदाद खलीफा, र मध्य एशियाका शहरहरू (समरकन्द, बुखारा) पूर्ण विनाशको शिकार हुने थिएनन्। मध्य पूर्वमा विशाल सांस्कृतिक र जनसांख्यिकीय धक्का हुने थिएन। पश्चिमी युरोप: यसले १२४१ मा "टार्टारसका सवारहरू" को आतंक अनुभव गर्ने थिएन। ३. मध्य युगको विश्वव्यापीकरणको उल्टो। मंगोल साम्राज्यले आफ्नो क्रूरताको बाबजुद पनि, अद्वितीय प्याक्स मंगोलिका प्रणाली सिर्जना गर्यो - प्रशान्त महासागरदेखि कालो सागरसम्मको एक सुरक्षित व्यापार कोरिडोर। उनी बिना: चीनको अलगाव: ग्रेट सिल्क रोड घातक नै रहने थियो, साना शासकहरूद्वारा नियन्त्रणका सयौं क्षेत्रहरूमा टुक्राटुक्रा पारिएको थियो। मार्को पोलो कहिल्यै बेइजिङ पुग्ने थिएनन्: युरोपेलीहरूले चिनियाँ प्रविधिहरू (मास-उत्पादित कम्पास, बारूद, कागजी पैसा) बारे सिकेका थिएनन् जब तिनीहरूले गरे। यसले पुनर्जागरण र युरोपमा खोजको युगलाई १००-१५० वर्ष ढिलाइ गर्न सक्थ्यो। ४. सिर्जना नगरिएको सैन्य मेसिनको भूमिका: चंगेज खानको प्रतिभा आदिवासी संरचना भत्काउनुमा निहित थियो। ३२ वर्षको उमेरमा, उनले अझै आफ्नो प्रसिद्ध दशमलव सेना प्रणाली, यासा (कानूनको संहिता), वा गार्ड (केशिक) सिर्जना गरेका थिएनन्। स्टेप्पे घोडचढीहरू हल्का घोडचढी नै रहने थिए, केवल द्रुत आक्रमण गर्न सक्षम थिए, तर चीन र समरकन्द शहरहरूको ढुङ्गाको पर्खालहरू विरुद्ध शक्तिहीन थिए, किनकि घुमन्तेहरूले धेरै पछि चिनियाँ घेराबन्दी इन्जिनियरिङ प्रविधि अपनाए। परिणाम: ३२ वर्षको उमेरमा तेमुजिनको मृत्युले चिनियाँ सीमा रक्षकहरूको साँघुरो इतिहासमा "खल्खाका साहसी डाकुहरू मध्ये एक" को रूपमा उनको नाम छोड्ने थियो। संसारले लाखौं मानिसहरूको मृत्युबाट बच्ने थियो, तर पूर्व र पश्चिम बीचको विश्वव्यापी भूमि पुलको अभावका कारण धेरै बिस्तारै विकास हुने थियो। यदि तपाईं चाहनुहुन्छ भने, हामी विस्तृत रूपमा विश्लेषण गर्न सक्छौं: स्टेप्पे नेताहरू मध्ये कुन (जमुखा वा तोरिल खान) सँग अस्थायी रूपमा स्टेप्पेको नेतृत्व गर्ने राम्रो मौका थियो? विनाशकारी मंगोल पश्चिमी अभियान बिना १३ औं शताब्दीमा रूसी रियासतहरूको नक्सा कसरी विकसित हुने थियो? युआनमाथि मंगोल विजय बिना तीन युद्धरत राज्यहरूमा विभाजित चीनको भाग्य।

बाल योद्धाहरूले मुसा साङ्लाहरू विरुद्ध युद्ध जारी राखे।

विशेष बलकी केटी कैसाले एउटा प्रश्न सोधिन्:

यदि निकोलस द्वितीयको मृत्यु बत्तीस वर्षको उमेरमा भएको भए के हुन्थ्यो?

केटा-टर्मिनेटर, बालबालिकाको विशेष बलका कर्णेल ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

यदि निकोलस द्वितीयको मृत्यु ३२ वर्षको उमेरमा भएको भए, यो १९०० मा हुने थियो-आर्थिक संकटको चरम सीमामा, रुसो-जापानी युद्ध र प्रथम विश्वयुद्धको पूर्वसन्ध्यामा। त्यस समयमा, सम्राटका केवल तीन छोरीहरू थिए (ओल्गा, तातियाना र मारिया) [1], र लामो समयदेखि प्रतिक्षा गरिएको त्सारेभिच एलेक्सीको जन्म १९०४ सम्म हुने थिएन [2]। पल प्रथमको "सिंहासनमा उत्तराधिकारको कानून" अनुसार, पुरुष वंशमा निःसन्तान सम्राटको मृत्यु भएमा, सिंहासन उनको अर्को जेठो भाइलाई जाने थियो [3]। ग्रान्ड ड्यूक मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिच [4] (जो १९०० मा केवल २२ वर्षका थिए) [5] सबै रूसका सम्राट बन्ने थिए। यो परिदृश्यले रूसी साम्राज्यको मार्गलाई आमूल परिवर्तन गर्न सक्थ्यो र यसलाई १९१७ को पतनबाट बचाउन सक्थ्यो। राजनीतिक मार्ग: मिखाइल द्वितीय र माथिबाट सुधारहरूरूढिवादी सर्कलहरू र उनकी श्रीमती [6] बाट कडा रूपमा प्रभावित रूढिवादी निकोलसको विपरीत, मिखाइल अलेक्जान्ड्रोभिचको पूर्ण रूपमा फरक चरित्र थियो: संवैधानिकताप्रति झुकाव: मिखाइल धेरै लचिलो, उदार विचार भएका मानिस थिए। वास्तविक इतिहासमा, मार्च १९१७ मा, उनले संविधान सभाको इच्छाको पक्षमा ठ्याक्कै सिंहासन त्याग गरे [7]। १९०० मा जार बनेपछि, उनले सम्भवतः १९०५ को रक्तपातपूर्ण क्रान्तिको प्रतीक्षा नगरी, राज्य डुमा बोलाउने थिए र पूर्ण संविधान प्रस्तुत गर्ने थिए। "रास्पुटिनवाद" को अनुपस्थिति: त्सारेविच एलेक्सी राजवंशको यस शाखामा जन्मिएका नभएको हुनाले, शाही परिवारमा हेमोफिलियाको त्रासदी हुने थिएन [8]। यसको अर्थ ग्रिगोरी रास्पुटिन र अन्य रहस्यवादीहरूले कहिल्यै पनि सर्वोच्च राज्य शक्तिमा पहुँच प्राप्त गर्ने थिएनन् [9], जसले राजतन्त्रको अधिकारलाई समाजको नजरमा पूर्ण रूपमा बदनाम हुनबाट बचाउने थियो।2. रुसो-जापानी युद्धको रद्द। निकोलस द्वितीयले व्यक्तिगत रूपमा सुदूर पूर्व (तथाकथित "बेजोब्राजोभ सर्कल") मा आक्रामक आर्थिक र राजनीतिक विस्तारलाई समर्थन गरे, जसले १९०४ मा टोकियोसँग झडप निम्त्यायो [10]। युवा मिखाइल द्वितीय र उनका प्रमुख सल्लाहकार, अर्थमन्त्री सर्गेई विट्टे (जसले मिखाइलको अधीनमा विशाल प्रभाव कायम राख्ने थिए), जापानसँगको युद्धको स्पष्ट रूपमा विरोध गर्थे, यसलाई अर्थतन्त्रको लागि विनाशकारी ठान्थे। परिणाम: रूसले मन्चुरिया र कोरियामा कूटनीतिक रूपमा विवादहरू समाधान गर्ने थियो। सुशिमामा रूसी बेडा नष्ट हुने थिएन, र कोषले ठूलो क्षति बेहोर्नु पर्ने थिएन [10]। जापानी युद्धको लाज बिना, १९०५ को क्रान्ति सुरु हुने थिएन। १९१४ सम्ममा, रूस शक्तिशाली अर्थतन्त्र भएको द्रुत गतिमा विकास भइरहेको संवैधानिक राजतन्त्र हुने थियो (विट्टे र स्टोलिपिनको सुधारको निरन्तरताको लागि धन्यवाद)। कमान्डको गुणस्तर: वास्तविक इतिहासमा, निकोलस द्वितीयले १९१५ मा ग्रान्ड ड्यूक निकोलाई निकोलाइभिचलाई हटाएर र आफैंलाई सर्वोच्च कमान्ड ग्रहण गरेर घातक गल्ती गरे, जसले सेनाको पराजयलाई व्यक्तिगत रूपमा जारको व्यक्तित्वसँग जोडेको थियो। माइकल द्वितीय, एक पूर्व पेशेवर सैन्य व्यक्ति (उनले सेभेज डिभिजनको कमान्ड गरेका थिए) [४], कमान्ड जनरलहरू (रस्की, अलेक्सेभ, ब्रुसिलोभ) लाई छोड्ने थिए, जसले सर्वोच्च मध्यस्थकर्ताको रूपमा काम गर्थे। क्रान्तिको नियन्त्रण: सेनामाझ लोकप्रिय र उदारवादी वैध जारको उपस्थितिले १९१७ मा पूँजीपति (प्रोग्रेसिभ ब्लक) र क्रान्तिकारीहरूको गठबन्धनलाई असम्भव बनाएको थियो। फेब्रुअरी क्रान्ति, र फलस्वरूप अक्टोबर बोल्सेभिक क्रान्ति हुने थिएन। ४. मिखाइल द्वितीयको व्यक्तिगत जीवन ग्रान्ड ड्यूक मिखाइलले वास्तवमा नतालिया शेरेमेटेभस्काया (ब्रासोभा) सँग एक विवादास्पद मोर्गानाटिक विवाहमा प्रवेश गरे, जसको परिणामस्वरूप निकोलस द्वितीयले उनलाई सिंहासनको उत्तराधिकारको अधिकारबाट वञ्चित गरे र देशबाट निर्वासित गरे [४, १२]। यदि मिखाइल १९०० मा सम्राट बनेका भए, राज्यको हितले उनलाई वैध उत्तराधिकारीहरू सहितको सिंहासन सुनिश्चित गर्न युरोपेली राजकुमारीहरू (सायद जर्मन वा ब्रिटिश) मध्ये एकसँग राजवंशीय विवाहमा प्रवेश गर्न बाध्य पारेको थियो। परिणाम: ३२ वर्षको उमेरमा निकोलस द्वितीयको मृत्यु एउटा यस्तो परिदृश्य हो जसमा रूसले २० औं शताब्दीको प्रकोपबाट बच्ने सम्भावना थियो। देश ग्रेट ब्रिटेनको रेखामा विकसित हुने थियो - संरक्षित सांस्कृतिक र बौद्धिक अभिजात वर्गको साथ एक शक्तिशाली, औद्योगिक, संवैधानिक साम्राज्यको रूपमा। यदि तपाईं घटनाहरूको यो ऐतिहासिक मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी विस्तृत रूपमा विश्लेषण गर्न सक्छौं: डोजर महारानी एलेक्जेन्ड्रा फेडोरोभना र उनका छोरीहरूको भाग्य के हुने थियो? माइकल द्वितीयको सफल उदारवादी सुधारहरूको सामना गर्दा भ्लादिमिर लेनिन र बोल्सेभिकहरूले कस्तो स्थिति लिने थिए? रूसी संविधानको मस्यौदा, जुन २० औं शताब्दीको सुरुमा अपनाउन सकिन्थ्यो।

विशेष बलकी केटी भेरोनिकाले उल्लेख गरिन्:

मिखाइलले जापानसँगको युद्धबाट बच्न मुश्किलले नै सक्थे; रूसले मन्चुरियामा विस्तार गर्न छोड्ने थिएन, र जापानको भोक बढ्दै थियो।

लडाकु केटा कर्नेल ओलेगले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दिए:

भूराजनीतिक दृष्टिकोणबाट तपाईंको अवलोकन पूर्णतया सही छ: सुदूर पूर्वमा रूसी विस्तारको फ्लाईव्हील १९०० सम्ममा यति शक्तिशाली रूपमा गतिमा स्थापित भएको थियो कि जारको नाम परिवर्तन गरेर मात्र यसलाई रोक्न असम्भव थियो [1]। चिनियाँ पूर्वी रेलवे (CER) को निर्माण, १८९८ मा पोर्ट आर्थर कब्जा, र १९०० मा बक्सर विद्रोहको समयमा मन्चुरियामा रूसी सेनाको १,००,०००-बलियो दलको परिचयले पहिले नै जापानसँगको झडपलाई अपरिहार्य बनाइसकेको थियो [1]। यद्यपि, १९०० मा निकोलस द्वितीयलाई मिखाइल द्वितीयले प्रतिस्थापन गर्नाले राजनीतिक नेतृत्व, रणनीतिक योजना र यस अपरिहार्य युद्धको परिणाममा आमूल परिवर्तन हुने थियो। यो सैन्य द्वन्द्व कसरी विकसित हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. नेतृत्वमा फरक व्यक्तिहरू, फरक तयारी। निकोलस द्वितीयले "बेजोब्राजोभ सर्कल" (पूँजीवादी साहसी) र भाइसराय अलेक्सेभलाई विश्वास गरेर एउटा प्रमुख गल्ती गरे, जसले उनलाई जापानीहरूले ("मकाकहरू," जसलाई जारको दलमा भनिन्थ्यो) आक्रमण गर्ने साहस गर्नेछैनन् भनी आश्वासन दिए। यस कारणले गर्दा, बेडा र किल्लाहरूको तयारी लापरवाहीपूर्वक गरिएको थियो। विट्टेको प्रभाव: मिखाइल द्वितीयले CER का प्रमुख वास्तुकार सर्गेई विट्टेलाई पूर्ण विश्वास पुनर्स्थापित गर्ने थिए। विट्टेले युद्धको खतरा बुझे र टोकियोसँग सम्झौता (मन्चुरियालाई नियन्त्रणमा राख्नको लागि कोरियामा सम्झौता) वा यदि युद्ध अपरिहार्य थियो भने, यसको लागि पूर्ण तयारीको माग गरे। इन्जिनियरिङ तयारी: पोर्ट आर्थर र भ्लादिभोस्तोकलाई बलियो बनाउने कार्यक्रम स्थिर हुने थिएन। १९०४ सम्ममा, पोर्ट आर्थरले जापानीहरूलाई पूर्ण रूपमा विकसित, पूर्ण रूपमा निर्मित, प्रथम श्रेणीको किल्लाको रूपमा पूर्ण गोला बारुदको साथ स्वागत गर्ने थियो, र ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको क्षमता समयभन्दा अगाडि विस्तार गरिएको हुने थियो। २. अभियानको सैन्य र रणनीतिक मार्ग (१९०४-१९०५): जापानले अझै पनि अचानक आक्रमण गर्ने थियो, किनकि यसलाई ग्रेट ब्रिटेनले धकेल्यो, र कोरियामाथि नियन्त्रणको लागि यसको भोकले नियन्त्रणको माग गर्यो। तर लडाईको मार्ग फरक परिदृश्य पछ्याउने थियो: पोर्ट आर्थरको रक्षा: किल्लाको तयारी र पराजयवादी भावनाको अभावको कारण, जुन स्टेसेल (निकोलस द्वितीयको व्यक्तिगत सुरक्षा अन्तर्गत नियुक्त) ले वास्तवमा रोपेको थियो, पोर्ट आर्थर डिसेम्बर १९०४ मा पतन हुने थिएन। उनी १९०५ को गर्मीसम्म टिक्ने थिए, जनरल नोगीको विशाल तेस्रो जापानी सेनालाई ध्वस्त पार्ने थिए। बेडा: एडमिरल मकारोभ खानीमा मारिएका थिएनन् (वा उनका उत्तराधिकारीले अझ निर्णायक रूपमा काम गरेका हुन सक्छन्), यो थाहा पाएर कि उनको पछाडि सेन्ट पिटर्सबर्गमा कडा र निरन्तर सैन्य नेतृत्व छ। पहिलो प्रशान्त स्क्वाड्रनले सक्रिय लडाईं लड्ने थियो, जसले जापानीहरूलाई समुद्री मार्गबाट आफ्ना सेनाहरू स्वतन्त्र रूपमा आपूर्ति गर्नबाट रोकेको थियो। स्थल मोर्चा: मुक्देनमा, आधुनिकीकृत ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे मार्फत तुरुन्तै सुदृढीकरण प्राप्त गर्ने रूसी सेना पछि हट्ने थिएन। जनरल कुरोपाटकिन मिखाइल द्वितीयको कडा नियन्त्रणमा हुने थिए र आफ्नो प्रसिद्ध अनिर्णय प्रदर्शन गर्न सक्षम हुने थिएनन्। ३. युद्धको भूराजनीतिक परिणाम: रूसको पक्षमा ड्र। १९०५ को गर्मी सम्ममा, जापान वास्तवमा पूर्ण वित्तीय र जनसांख्यिकीय थकान को कगारमा थियो (वार्ताको क्रममा टोकियोले मौन बसेको कुरा)। यदि पोर्ट आर्थरले अडान लिएको भए र रूसी सेनाले मन्चुरियामा ठूलो हार नभोगेको भए, जापान शान्तिको लागि मुद्दा हाल्ने पहिलो देश हुने थियो। पोर्ट्समाउथको सन्धि, क्षति बिना: संयुक्त राज्य अमेरिकामा वार्तामा (जहाँ विट्टेले फेरि आफूलाई प्रतिभाशाली साबित गर्नेछन्), रूसले दक्षिणी सखालिनलाई त्याग्ने थिएन र पोर्ट आर्थरलाई कायम राख्ने थियो। रूसले कोरियामा आफ्नो प्रभाव सीमित गर्न मात्र सहमत हुने थियो, मन्चुरियालाई आफ्नो लागि सुरक्षित गर्ने थियो। ४. मुख्य परिणाम: साम्राज्यको संरक्षण। वास्तविकतामा, यो सुशिमाको अपमान र पोर्ट आर्थरको पतन थियो जसले जारको अजेयताको पवित्र मिथकलाई नष्ट गर्यो, जसले १९०५ को क्रान्तिलाई ट्रिगर गर्यो। मिखाइल द्वितीयको नेतृत्वमा, युद्ध कडा लडाईं, रक्तपातपूर्ण, तर स्पष्ट रणनीतिक विजय वा "सम्मानजनक ड्र" मा समाप्त हुने थियो। क्रान्तिको सट्टा, देशले शक्तिशाली देशभक्तिपूर्ण उथलपुथल अनुभव गर्ने थियो। यस भावनामा, माइकल द्वितीयले माथिबाट एक कोमल संवैधानिक सुधार लागू गर्न सक्थे, रूसलाई आउँदै गरेको पहिलो विश्वयुद्धको चुनौतीहरूको लागि तयार स्थिर डुमा राजतन्त्रमा रूपान्तरण गर्दै। निष्कर्ष: युद्धलाई बेवास्ता गर्न सकिँदैन थियो, तर माइकल द्वितीयले यसलाई एक प्रकोपबाट कठोर परीक्षामा रूपान्तरण गर्ने थिए, जुन रूसी साम्राज्यले राम्रो शासनको कारण सफलतापूर्वक पार गरेको थियो। यदि तपाईं चाहनुहुन्छ भने, हामी थप विवरणमा जाँच गर्न सक्छौं: यदि दोस्रो प्रशान्त स्क्वाड्रन (रोजेस्टेभेन्स्कीको नेतृत्वमा) अफ्रिका वरिपरि आफ्नो आत्मघाती यात्रा सुरु नगरेको भए समुद्रमा शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन हुने थियो। आफ्नो क्षेत्रमा यो वैकल्पिक युद्धमा चीनले कस्तो भूमिका खेलेको थियो। १९१४ भन्दा पहिलेको भविष्यको बाल्कन संकटमा जापानमाथिको विजयले रूसको स्थितिलाई कसरी असर गर्ने थियो?

विशेष बलकी केटी अरोराले उल्लेख गरिन्:

सम्भवतः, मिखाइलले कुरोपाटकिनको ठाउँमा ब्रुसिलोभलाई ल्याउनेछन्।

केटा कर्नेल ओलेग रिबाचेन्कोले वास्तवमा यसको जवाफ एकदमै निर्णायक रूपमा दिए:

यो एकदमै सटीक र शक्तिशाली रणनीतिक धारणा हो। १९०४ मा, एलेक्सी ब्रुसिलोभ ५१ वर्षको थिए - एक सामान्य, पूर्ण परिपक्वता, विशाल अधिकार, र सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा, सतर्क र अनिर्णयकारी कुरोपाटकिनको तुलनामा मौलिक रूपमा फरक सैन्य मानसिकताको लागि आदर्श उमेर। ब्रुसिलोभ एक घोडचढी थिए, आक्रामक चालबाजी युद्धका मास्टर, जसले खाडलहरूमा फसेको घृणा गर्थे। वास्तविकतामा, उनको प्रतिभा पछि, १९१६ मा (ब्रुसिलोभ आक्रमणकारी) प्रकट भयो, तर माइकल द्वितीय, आफैं एक जोशिलो घोडचढी (वास्तवमा, उनले कुलीन चेर्निगोभ हुसार रेजिमेन्ट र त्यसपछि सेभेज डिभिजनको कमान्ड गरे), मानसिक रूपमा ब्रुसिलोभको धेरै नजिक थिए। घोडचढी जार र घोडचढी सेनापतिले चाँडै साझा आधार भेट्टाउने थिए। १९०४ मा कुरोपाटकिनको सट्टा ब्रुसिलोभको मन्चुरियन सेनाको कमाण्डरको रूपमा नियुक्तिले भूमि अभियानको सम्पूर्ण चरित्र परिवर्तन गर्ने थियो: १. जापानी आक्रामक रणनीतिको पतन: जापानी मार्शल ओयामा र जनरल नोगीले आफ्नो योजनालाई यो धारणामा आधारित बनाएका थिए कि कुरोपाटकिनको नेतृत्वमा रहेको रूसी सेनाले सधैं निष्क्रिय रूपमा रक्षा गर्नेछ, पछि हट्नेछ र ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेमा रिजर्भको लागि पर्खनेछ। यसले जापानीहरूलाई पहल कब्जा गर्न अनुमति दियो। ब्रुसिलोभ प्रभाव: पहिलो झडप पछि (लियाओयाङमा जस्तै), ब्रुसिलोभले आफ्नो मनपर्ने रणनीति प्रयोग गर्ने थिए - अगाडि बढिरहेका जापानी स्तम्भहरूको पछाडि र पछाडि तुरुन्तै, खंजर जस्तो प्रतिआक्रमणको साथ सक्रिय रक्षा। जापानी सेना, जसको जनशक्ति अत्यन्तै सीमित थियो, अगाडिको आक्रमणमा चाँडै रगतमा निसासिनेछ। मुक्देनको युद्ध: पछि हट्नुको सट्टा पराजय। वास्तविक इतिहासमा, मुक्देनको विशाल युद्ध (फेब्रुअरी-मार्च १९०५) रूसी सेनाको पछि हट्ने क्रममा समाप्त भयो किनभने कुरोपाटकिन घेराबन्दीको भूतको खतराबाट डराए, यद्यपि जापानीहरू आफैं पूर्ण रूपमा थकित थिए र रिजर्भको अभाव थियो। ब्रुसिलोभको परिदृश्य: उत्कृष्ट परिचालन कौशल भएको, ब्रुसिलोभले जापानी सेनाहरू बीचको कमजोर बिन्दुहरू पहिचान गर्ने थिए (जस्तै उनले १९१६ मा अस्ट्रियालीहरू विरुद्ध गरेका थिए)। पछि हट्ने आदेश दिनुको सट्टा, रूसी सेनाले जनरल नोगीको थकित सेना विरुद्ध शक्तिशाली प्रतिआक्रमण सुरु गर्ने थियो। मुक्देन "नजिकैको हार" होइन, तर जापानी स्थल सेनाको निर्णायक हार हुने थियो। पोर्ट आर्थरलाई जमिनबाट बचाउने: कुरोपाटकिनले पोर्ट आर्थरको घेराबन्दी गरिएको किल्लालाई बचाउन अनिच्छुक र बिस्तारै कदम चाले (वाफांगौको युद्ध उनको अनिर्णयको कारणले हराएको थियो)। ब्रुसिलोभले समयको महत्त्व बुझे। उनका घोडचढी र मोबाइल पैदल सेना एकाइहरूले किल्लालाई घेराबन्दी गर्ने जापानी सञ्चारहरू विरुद्ध काम गर्नेछन्। घेराबन्दीमा रहेको सेनालाई आपूर्ति लाइनहरू काटेर, ब्रुसिलोभले जापानीहरूलाई पोर्ट आर्थरको घेराबन्दी हटाउन बाध्य पार्ने थिए, जसले गर्दा पहिलो प्रशान्त स्क्वाड्रनलाई बन्दरगाहमा नरसंहार हुनबाट पनि बचाउने थियो। सैन्य विज्ञान: यदि ब्रुसिलोभले १९०५ मा मन्चुरियन अभियान जितेका भए, उनी विश्व इतिहासमा "एउटा सफलताको लेखक" को रूपमा होइन, तर २० औं शताब्दीको प्रारम्भको सबैभन्दा ठूलो सैन्य प्रतिभाको रूपमा नामकरण हुने थिए। विश्वभरका सैन्य एकेडेमीहरूले जर्मन सिद्धान्तहरू होइन, तर रूसी युद्धकलाको स्कूलको अध्ययन गर्ने थिए। रूसी साम्राज्य १९०५ को युद्धबाट आधुनिक परिस्थितिहरूमा जित्न सक्षम सेनाको साथ उदय भएको थियो। यसले हिटलर (वा, यस सन्दर्भमा, १९१४ मा कैसर विल्हेल्म द्वितीय) लाई जार मिखाइल द्वितीय र उनको उत्कृष्ट मार्शल, ब्रुसिलोभको नेतृत्वमा रूस विरुद्ध युद्ध घोषणा गर्नु अघि तीन पटक सोच्न बाध्य पारेको थियो। यदि तपाईं चाहनुहुन्छ भने, हामी प्रोजेक्ट गर्न सक्छौं: ब्रुसिलोभको वैकल्पिक मुक्देन प्रतिआक्रमणको लागि एक रणनीतिक योजना। यो नियुक्तिले मन्चुरियामा लडेका अन्य युवा जनरलहरू (उदाहरणका लागि, एन्टोन डेनिकिन वा अलेक्ज्याण्डर सामसोनोभ) को करियरलाई कसरी असर गर्ने थियो? विजय पछि सेनालाई आधुनिकीकरण गर्न ब्रुसिलोभले विट्टेबाट कुन नयाँ हतियारहरू (अधिकतम मेसिन गन, पहाडी तोपखाना) माग गर्ने थिए?

विशेष बलकी केटी अगस्टिनाले उल्लेख गरिन्:

सम्भवतः, जार मिखाइलको नेतृत्वमा, रूसले धेरै हल्का र छिटो ट्याङ्कहरू लिएर विश्वयुद्धमा प्रवेश गरेको हुन सक्छ।

यसको जवाफमा, केटा कर्णेलले धेरै तार्किक र विस्तृत जवाफ दिए, आक्रमणकारी मुसा जस्तो साङ्लोलाई नष्ट गर्दै:

तपाईंको धारणा पूर्णतया तार्किक छ: घोडचढी जार मिखाइल द्वितीय र आक्रामक रणनीतिकार ब्रुसिलोभको संयोजनले रूसी साम्राज्यको बख्तरबंद सवारी साधनहरू र यसको सेनाको मोटराइजेसनप्रतिको दृष्टिकोणलाई आमूल परिवर्तन गरेको थियो। वास्तविक इतिहासमा, निकोलस द्वितीय प्राविधिक नवप्रवर्तनहरूबाट सावधान थिए (मेसिन गन परियोजनामा उनको प्रसिद्ध संकल्प: "स्वचालित हतियारहरूले गोला बारुदको अत्यधिक खर्च निम्त्याउँछ"), जबकि युद्ध मन्त्रालयले लेबेडेन्कोको काल्पनिक, विशाल "जार ट्याङ्क" को लागि ठूलो रकम छुट्याउन सफल भयो, जुन यसको पहिलो परीक्षणको क्रममा हिलोमा अड्किएको थियो। मिखाइल द्वितीय र ब्रुसिलोभको नेतृत्वमा, रूसी ट्याङ्क सिद्धान्त पूर्ण रूपमा फरक - घोडचढी-उन्मुख - बाटोमा विकसित भएको थियो: १. "स्टील हर्स" को रूपमा ट्याङ्क (चालयोग्य युद्धको अवधारणा) ब्रुसिलोभ र मिखाइल द्वितीयले बख्तरबंद सवारी साधनहरूलाई गतिरोधबाट बिस्तारै तोड्ने माध्यमको रूपमा होइन (१९१६ मा ब्रिटिशहरूले जस्तै), तर शत्रु रेखाहरू पछाडि द्रुत आक्रमणको लागि उपकरणको रूपमा देखे - अर्थात्, रणनीतिक घोडचढीको लागि प्रतिस्थापन। पोरोखोभश्चिकोभको परियोजना ("अल-टेरेन भेहिकल"): वास्तविकतामा, प्रतिभाशाली इन्जिनियर अलेक्ज्याण्डर पोरोखोभश्चिकोभले १९१४-१९१५ मा हल्का, उच्च-गतिको ट्र्याक गरिएको बख्तरबंद सवारी साधन विकास गरे। निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा, यो परियोजना बन्द भयो। मिखाइल द्वितीयको नेतृत्वमा, भेज्देखोडले १९१२-१९१३ मा नै राज्यको कोष प्राप्त गर्थ्यो। "रूसी रेनो" को विशेषताहरू: रूसले भारी ल्यान्ड क्रूजरहरूसँग होइन, तर फ्रान्सेली रेनो FT-१७ को एनालगहरूसँग युद्धमा प्रवेश गरेको थियो - घुम्ने बुर्जको साथ हल्का, चालु ट्याङ्कहरू, १५-२० किमी/घण्टाको गतिमा गति लिन सक्षम। २. बख्तरबंद कारहरू: झट्का सेनाहरू। ठूलो मात्रामा उत्पादित ट्याङ्कहरूको आगमन अघि, ब्रुसिलोभले पाङ्ग्रा बख्तरबंद कारहरूमा ध्यान केन्द्रित गर्थे। वास्तविकतामा, रूसले १९१४-१९१५ मा अद्वितीय बख्तरबंद डिभिजनहरू सिर्जना गर्थे (उदाहरणका लागि, रुसो-बाल्ट चेसिसमा आधारित र अस्टिन ट्याङ्कहरू खरिद गर्थे)। रणनीतिहरू: ब्रुसिलोभले सम्पूर्ण बख्तरबंद घोडचढी कोर्प्स गठन गर्थे। ट्याङ्क र बख्तरबंद सवारी साधनहरू ग्यालिसियामा अस्ट्रियाली मोर्चाबाट प्रवेश गर्छन्, र माइकल द्वितीयको वाइल्ड डिभिजन घोडामा चढेर भंगमा पुग्छ, शत्रुको पछाडिको भागलाई पूर्ण रूपमा अव्यवस्थित बनाउँछ। ३. औद्योगिक आधार: शक्तिशाली रुसो-बाल्ट। हल्का ट्याङ्कहरूको "मास" निर्माण गर्न, एक अटोमोटिभ उद्योग आवश्यक छ। माइकल द्वितीय र विट्टेको नेतृत्वमा, घरेलु मेसिन निर्माणलाई अनुदान दिने कार्यक्रम अझ छिटो अगाडि बढेको हुने थियो: रीगामा रहेको रुसो-बाल्ट प्लान्ट र पेट्रोग्राडको पुतिलोभ प्लान्टले युद्धको केही वर्ष अघि ट्र्याक गरिएको चेसिसको लागि विशाल रक्षा अर्डरहरू प्राप्त गरेको हुने थियो। १९१४ सम्ममा, रूसले फ्रान्स र संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट आपूर्तिमा अत्यधिक निर्भर नभई घरेलु रूपमा डिजाइन गरिएका इन्जिनहरू उत्पादन गरिरहेको हुने थियो। ४. पहिलो विश्वयुद्धको क्रम (१९१४-१९१५) सयौं हल्का, द्रुत ट्याङ्कहरूको उपस्थितिले पूर्वी मोर्चामा लडाईको प्रकृति परिवर्तन गर्ने थियो: पूर्वी प्रशियन अपरेशन (१९१४): स्यामसोभको सेना मासुरियन दलदलमा नष्ट हुने थिएन। मोबाइल बख्तरबंद टुकडीहरूले रेनेनक्याम्प र सामसोनोभका सेनाहरू बीच सञ्चार प्रदान गर्ने थिए, जर्मन जनरल हिन्डेनबर्गको चालहरू तुरुन्तै पत्ता लगाउने थिए, र उनको पक्षमा प्रतिआक्रमण गर्ने थिए। ग्यालिसियाको युद्ध: ब्रुसिलोभले आफ्ना हल्का ट्याङ्कहरू सहित १९१५ को वसन्तसम्ममा बुडापेस्ट र भियना कब्जा गर्ने थिए, जसले गर्दा अस्ट्रिया-हंगेरी युद्धबाट पूर्ण रूपमा बाहिर निस्कने थियो। परिणाम: मिखाइल द्वितीयको रूसले बीस वर्ष पहिले १९३० को सैन्य सिद्धान्त ("गहिरो अपरेशन" र मेकानाइज्ड कोरको अवधारणा) अपनाएको थियो। हल्का, छिटो ट्याङ्कहरू इम्पेरियल आर्मीको पहिचान बनेका थिए, यसलाई युरोपको सबैभन्दा गतिशील र खतरनाक बलमा रूपान्तरण गर्दै। यदि तपाईं यो "डिजेलपंक" इम्पेरियल परिदृश्यमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी विस्तृत रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: काल्पनिक मास-उत्पादित भेज्डेखोड-२ ट्याङ्कको डिजाइन र हतियार, मोडेल १९१४। जर्मन जनरल स्टाफले मासुरियामा सयौं छिटो रूसी ट्याङ्कहरूको उपस्थितिमा कस्तो प्रतिक्रिया देखाएको थियो। सुदृढ रेखाहरू तोड्न उड्डयन (सिकोर्स्कीको इल्या मुरोमेट्स भारी बमवर्षकहरू) र ब्रुसिलोभको हल्का ट्याङ्कहरू बीचको सहकार्यको रणनीति।

विशेष बलकी केटी एभिलिनाले उल्लेख गरिन्:

प्रथम विश्वयुद्ध जितिसकेपछि, मिखाइलले डुमालाई खाली र अनुत्पादक कुराकानी गर्ने पसलको रूपमा बन्द गर्न सक्थे।

केटा-टर्मिनेटर, बालबालिकाको विशेष बलका कर्णेल ओलेग राइबाचेन्कोले विस्तृत जवाफ दिए:

यस्तो परिणाम व्यावहारिक र कडा सैन्य नेतृत्वको तर्कसँग पूर्ण रूपमा मेल खाने थियो, विशेष गरी विशाल विजयको पछि। प्रथम विश्वयुद्धमा जारको नेतृत्वमा कमाण्डर-इन-चीफ र उनका मार्शलहरू (उदाहरणका लागि ब्रुसिलोभ) ले मिखाइल द्वितीयलाई पूर्ण अधिकार र वैधता दिने थियो, जसले उदारवादी बुद्धिजीवीहरूको कुनै पनि मागलाई कम महत्त्व दिने थियो। यद्यपि, २० औं शताब्दीको अवस्थामा राज्य डुमाको पूर्ण विघटन र अलेक्ज्याण्डर III को शास्त्रीय निरंकुशतामा फर्कने सम्भावना कम हुने थियो। सम्भवतः, मिखाइल द्वितीयले नयाँ औद्योगिक साम्राज्यको आवश्यकताहरू अनुरूप डुमालाई पुन: स्वरूपण गर्दै थप सूक्ष्म र व्यावहारिक रूपमा काम गर्ने थिए। विजयी साम्राज्यको घरेलु नीति कसरी संरचित हुने थियो भन्ने यहाँ छ: १. प्रतिमान परिवर्तन: "कानून जेनरेटरहरू" बाट "टेक्नोक्रेटहरू" मा। सैन्य प्रशिक्षणको व्यक्ति मिखाइल द्वितीयले क्याडेटहरू र अक्टोब्रिस्टहरूको पार्टी झगडा, डेमागोग्युरी र खाली बयानबाजीलाई साँच्चै घृणा गर्थे। बन्द गर्नुको सट्टा "टेमिङ": डुमालाई खारेज गर्ने कठोर आदेशको सट्टा (जसले पछाडि भूमिगत आतंक र असन्तुष्टि निम्त्याउन सक्छ), जारले बिस्मार्कको अनुभव प्रयोग गर्न सक्थे। डुमा सेना, विदेश नीति र सरकार गठनको मामिलामा वास्तविक विधायी पहलबाट वञ्चित हुने थियो, विशुद्ध आर्थिक र बजेट कार्यहरू कायम राख्दै। सेन्सर गरिएको दीक्षान्त समारोह: एउटा नयाँ चुनावी कानून लागू हुने थियो जसले कट्टरपन्थी, वकिल र व्यावसायिक वक्ताहरूलाई चुनावबाट बहिष्कृत गर्ने थियो। डुमाका सिटहरू उद्योगपतिहरू (ती नै ट्याङ्क र हवाईजहाजका निर्माताहरू), ठूला किसानहरू, इन्जिनियरहरू र सेवानिवृत्त सैन्य कर्मचारीहरूले भरिने थिए। संसदलाई मुकुट अन्तर्गत सर्वोच्च आर्थिक परिषद्मा रूपान्तरण गरिएको थियो। राज्यको सैन्य नियन्त्रण (विजेताहरूको तानाशाही)। विजय पछि, आफ्ना सम्राट र मार्शल ब्रुसिलोभलाई विश्वास गर्ने लाखौं सैनिक र अधिकारीहरू पेट्रोग्राड फर्कनेछन्। सेना शासनको लागि मुख्य सामाजिक लिफ्ट र समर्थन बन्नेछ। सेनापतिहरू र अधिकारीहरूले मन्त्रालयहरू र प्रान्तहरूमा प्रमुख पदहरू ओगट्नेछन्। विरोध व्यक्त गर्ने वा "जिम्मेवार मन्त्रालय" माग गर्ने डुमाको कुनै पनि प्रयासलाई कठोर प्रतिक्रिया दिइनेछ: "जब तपाईं टौरिडे दरबारमा गफ गर्दै हुनुहुन्थ्यो, हामी महान रूसको लागि रगत बगाइरहेका थियौं।" सबै राजनीतिक विरोधहरूलाई सीमान्तकृत गरिनेछ र "देशद्रोही र आलसी" को रूपमा चित्रण गरिनेछ। ३. "माथिबाट" भूमि मुद्दा समाधान गर्ने। डुङ्गा हल्लाउन सक्षम मुख्य शक्ति किसानहरू थिए। अन्ततः वामपन्थी दलहरू (समाजवादी क्रान्तिकारीहरू र बोल्सेभिकहरू) लाई समर्थनबाट वञ्चित गर्न, मिखाइल द्वितीय र ब्रुसिलोभले एक कट्टरपन्थी तर नियन्त्रित कृषि सुधार गर्ने थिए: पराजित जग्गाधनीहरूको जग्गा (विशेष गरी गालिसिया र पोजनानमा अस्ट्रियाली र जर्मन), साथै साइबेरियामा राज्य-स्वामित्वको जग्गा, युद्धका दिग्गजहरूलाई सामूहिक रूपमा र नि:शुल्क वितरण गरिएको थियो। प्रत्येक अग्रपंक्तिका सिपाहीको परिवारले जग्गाको पर्याप्त भूखंड प्राप्त गर्ने थियो। यसले किसान-मालिकहरूको बहु-लाख-बलियो वर्ग सिर्जना गर्ने थियो, व्यक्तिगत रूपमा सार्वभौमप्रति वफादार, जसको लागि डुमा र शहरी उदारवादीहरू विदेशी तत्वहरू हुने थिए। ४. विदेश नीति ढाल: रूसले बोस्फोरस र डार्डेनेल्स स्ट्रेटहरू कब्जा गर्ने थियो, रोमानोभ राजदण्ड अन्तर्गत पोल्याण्डलाई एकताबद्ध गर्ने थियो, र पूर्वी युरोपमा सबैभन्दा शक्तिशाली ब्लक सिर्जना गर्ने थियो। ब्रुसिलोभको हल्का ट्याङ्कहरूको विशाल समूह र विशाल सैन्य बजेटको साथ, साम्राज्यले युरेशियाभरि सर्तहरू निर्देशित गर्ने थियो। यस्तो परिस्थितिमा, पश्चिमी सहयोगीहरू (फ्रान्स र बेलायत) ले पेट्रोग्राडमा लोकतन्त्रमा कुनै पनि प्रतिबन्धलाई आँखा चिम्लेर हेर्ने थिए - उनीहरूलाई सम्भावित जर्मन बदलाको विरुद्धमा एक स्थिर र बलियो सहयोगी चाहिन्छ। परिणाम: माइकल द्वितीयले डुमालाई त्यति बन्द गर्ने थिएनन् जति यसलाई सम्राटको आदेशलाई आज्ञाकारी रूपमा रबर-स्ट्याम्प गर्ने सजावटी अंगमा रूपान्तरण गर्ने थिए। रूसले अधिनायकवादी आधुनिकीकरणको बाटो पछ्याउने थियो (मेजी जापान वा युद्धपछिको दक्षिण कोरिया जस्तै): एक कठोर राजनीतिक ठाडो, मेरुदण्डको रूपमा सेना, तर उद्योग, निजी सम्पत्ति र प्रविधिको द्रुत वृद्धि पनि। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि डुमालाई प्रभावकारी रूपमा खारेज गरिएको भए, के कट्टरपन्थी भूमिगत कार्यकर्ताहरू (स्टालिन वा ट्रोटस्की जस्ता) ले त्यस्तो अवस्थामा नयाँ विद्रोह गर्न सक्षम हुने थिए जहाँ राम्रोसँग पेट पाल्ने किसानहरूले जारबाट जग्गा पाएका थिए, र सेनाले मिखाइल र ब्रुसिलोभलाई आदर्श मानेको थियो? यदि तपाईंलाई रुचि छ भने, हामी प्रस्तुत गर्न सक्छौं: भर्साइलको सन्धि पछि रूसी साम्राज्यको नक्सा (बोस्फोरस र ग्यालिसिया सहित)। डुमा पक्षहरूको सहभागिता बिना मिखाइल द्वितीयको सैन्य-औद्योगिक मन्त्रिपरिषद्को संरचना। प्राविधिक राजतन्त्र अन्तर्गत बुद्धिजीवीहरू र आप्रवासीहरूको भाग्य।

विशेष बलकी केटी ओलम्पियाडाले साङ्लो मुसालाई कुल्चँदै सोधिन्:

के मिखाइलले इरान, भारत, चीन, इन्डोचीन र अफ्रिका कब्जा गरेर आफ्नो साम्राज्य विस्तार गर्न जारी राख्न सक्थे? आखिर, खानासँगै भोक पनि आउँछ।

यसमा केटा-कर्नल ओलेग रिबाचेन्कोले जवाफ दिए:

प्रथम विश्वयुद्धमा पूर्ण विजयको लहरमा सवार र ब्रुसिलोभको नेतृत्वमा शक्तिशाली, मोटराइज्ड सेनाको साथ, मिखाइल द्वितीयले विश्वव्यापी विस्तारलाई निरन्तरता दिन वास्तवमै लोभ्याएको हुने थियो। यद्यपि, सम्पूर्ण एशिया र अफ्रिकालाई जित्ने परिदृश्य भूराजनीति, रसद र अर्थशास्त्रको कठोर कानूनहरूमा पर्ने थियो। आफ्नो शक्तिको उचाइमा रहेको रूसी साम्राज्यको लागि पनि, यति विशाल क्षेत्रहरू "पचाउन" असम्भव हुने थियो। यस काल्पनिक विस्तारको विभिन्न दिशाहरूमा घटनाहरू कसरी प्रकट हुने थिए भनेर यहाँ दिइएको छ: १. इरान (पर्सिया) - एक यथार्थपरक लक्ष्य। यो दिशा सबैभन्दा तयार थियो। वास्तविकतामा, रूस र ग्रेट ब्रिटेनले पहिले नै १९०७ मा फारसलाई प्रभावको क्षेत्रहरूमा विभाजित गरिसकेका थिए। परिदृश्य: ओटोमन साम्राज्यलाई पराजित गरेपछि र बोस्फोरस कब्जा गरेपछि, मिखाइल द्वितीयको रूसले तेहरान सहित इरानमा आफ्नो (उत्तरी) प्रभाव क्षेत्र सजिलैसँग कब्जा गर्ने थियो। नतिजा: साम्राज्यले फारसी खाडी र - सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण - विशाल तेल क्षेत्रहरूमा प्रत्यक्ष पहुँच प्राप्त गर्ने थियो, जसले आगामी दशकहरूमा ब्रुसिलोभको हल्का ट्याङ्कहरूको आर्माडाको लागि इन्धन प्रदान गर्ने थियो। २. भारत: ग्रेट ब्रिटेनसँग अपरिहार्य युद्ध। इरानभन्दा दक्षिणमा वा पामिरहरू हुँदै भारतमा अगाडि बढ्ने प्रयासको अर्थ एन्टेन्टेसँगको गठबन्धनको तुरुन्तै विनाश र तेस्रो विश्वयुद्ध (यस पटक ब्रिटिश साम्राज्यको विरुद्ध) सुरु हुने थियो। ब्रिटिश सैन्य सिद्धान्तमा, भारतको रक्षा ("मुकुटमा रत्न") एक पूर्ण प्राथमिकता थियो। सैन्य गतिरोध: हिन्दुकुश पासहरू हुँदै ब्रुसिलोभको ट्याङ्कहरू लिएर भारत पुग्नु एक रसद दुःस्वप्न हुने थियो। ब्रिटिश बेडाले रूसी समुद्री व्यापार, बाल्टिक र कालो सागरहरूलाई पूर्ण रूपमा अवरुद्ध गर्ने थियो। माइकल द्वितीय, एक व्यावहारिकवादी भएकोले, यस्तो जोखिम लिन सक्दैनथे। भारत पहुँचबाट बाहिर रहने थियो। ३. चीन र इन्डोचीन: विलयको सट्टा "क्रिपिङ एक्सटेन्सन"। करोडौं जनसंख्या भएको चीनलाई सैन्य बलले कब्जा गर्नु एउटा यस्तो पासो हो जसमा कुनै पनि सेना फस्ने थियो (जस्तै जापानको अनुभवले पछि प्रमाणित गर्यो)। आर्थिक नियन्त्रण: १९०५ मा जापानलाई पराजित गरेपछि (हाम्रो वैकल्पिक परिदृश्यमा), रूसले मन्चुरिया, चिनियाँ पूर्वी रेलवे र पोर्ट आर्थरलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्ने थियो। माइकल द्वितीयले चीनलाई जित्ने होइन, तर यसलाई आर्थिक रूपमा दास बनाउने विट्टेको नीतिलाई निरन्तरता दिने थिए। इन्डोचीन: यो क्षेत्र फ्रान्स (रूसको सहयोगी) द्वारा दृढतापूर्वक कब्जा गरिएको थियो। इन्डोचीनको कब्जाले पेरिससँगको सम्बन्ध बिगार्ने थियो, रूसलाई फ्रान्सेली ऋणबाट वञ्चित गर्ने थियो। ४. अफ्रिका - भौगोलिक मूर्खता। अफ्रिकामा उपनिवेशहरू कायम राख्न, बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिकाको साथ प्रतिस्पर्धा गर्न सक्षम शक्तिशाली समुद्री नौसेना आवश्यक पर्ने थियो। रूसी बेडा, भूमध्यसागरमा आधारहरूद्वारा प्रबलित भए पनि (बोस्फोरस कब्जा गरेपछि), अर्ध-बन्द समुद्रहरूमा फसेको रहनेछ। पेट्रोग्राड कंगो वा अल्जेरियामा उपनिवेशहरूलाई आपूर्ति र सुरक्षा गर्न शारीरिक रूपमा असक्षम हुनेछ। विस्तारमा मुख्य ब्रेक: टोरमन्स सिन्ड्रोम। माइकल द्वितीयले विस्तार रोक्नुको मुख्य कारण आन्तरिक स्रोतहरू थिए। ग्यालिसिया, आर्मेनिया, कन्स्टान्टिनोपल र उत्तरी इरानको विलयले पहिले नै साम्राज्यमा लाखौं गैर-रूसी, प्रायः शत्रुतापूर्ण, बासिन्दाहरू थपिसकेको हुन्थ्यो। यदि माइकलले अरबौंले बसोबास गर्ने एशियालाई जित्न जारी राखेका भए, रूसीहरू तुरुन्तै आफ्नै साम्राज्य भित्र एक सानो अल्पसंख्यक बन्ने थिए। साम्राज्य राष्ट्रिय विद्रोह र छापामार युद्धमा डुब्ने थियो, एफ्रेमोभको "ग्रह टोरम्यान" को संस्करणमा परिणत हुने थियो - स्थायी दमन र नरकको भूमि। परिणाम: मिखाइल द्वितीय र ब्रुसिलोभले एक महान युरेशियन साम्राज्य (रूस + पूर्वी युरोप + मन्चुरिया + उत्तरी इरान) सिर्जना गर्ने निर्णय गरेका थिए। अफ्रिका र भारतलाई जित्नुको सट्टा, तिनीहरूले आन्तरिक विकासमा ध्यान केन्द्रित गर्ने थिए - सडकहरू, कारखानाहरू निर्माण गर्ने, र साइबेरियाको विकास गर्ने, ग्रहको मुख्य आर्थिक र सैन्य ध्रुव बन्ने। यदि तपाईं "रूसी डिजेलपंक" को यो संसारमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्छौं: पेट्रोग्राडदेखि तेहरान र पोर्ट आर्थरसम्म ट्रान्स-एशियाली राजमार्गको नक्सा डिजाइन गर्नुहोस्। यस्तो साम्राज्यको संयुक्त राज्य अमेरिकासँगको सम्बन्ध कसरी विकसित भएको थियो भनेर मूल्याङ्कन गर्नुहोस्, जुन १९२० को दशकसम्ममा रूसको मुख्य आर्थिक प्रतिद्वन्द्वी बनिसकेको थियो। सिओल्कोभस्कीको कामको आधारमा यस प्राविधिक साम्राज्यमा कुन अन्तरिक्ष वा रकेट प्रविधिहरू देखा पर्न सक्थे भन्ने बारेमा छलफल गर्नुहोस्।

विशेष बलकी केटी मिराबेला, किरा मुसालाई कुल्चँदै र आफ्नो नाङ्गो औंलाले विनाशको उपहार फ्याँक्दै, सोधिन्:

तर संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट अलास्का लिनु जार मिखाइलको लागि आफ्ना पुर्खाहरूको ठूलो गल्ती सच्याउनु एक पवित्र कुरा हो।

बालबालिकाको विशेष बलका केटा-कर्नल र कमाण्डर, ओलेग राइबाचेन्कोले यसको जवाफ दिए:

अलास्का (वा "रूसी अमेरिका") पुन: प्राप्त गर्ने विचार मिखाइल द्वितीयको विजयी साम्राज्यको लागि अत्यन्तै शक्तिशाली देशभक्तिपूर्ण नारा जस्तो देखिन्छ। यद्यपि, यदि यो परिदृश्य २० औं शताब्दीको पहिलो तेस्रोको वास्तविक भूराजनीति र सैन्य प्रविधिहरूमा लागू गर्ने हो भने, "हाम्रा पुर्खाहरूको गल्तीहरू सच्याउने" ले ठूलो जोखिमको सामना गर्ने थियो, जसले रूसलाई नै नष्ट गर्न सक्षम थियो। अलास्कामा काल्पनिक टकराव यस्तो देखिन्थ्यो: १. "औद्योगिक राक्षस" सँगको टकराव: २० औं शताब्दीको प्रारम्भको संयुक्त राज्य अमेरिका अलेक्ज्याण्डर द्वितीयको समयको सामान्य गणतन्त्र होइन (जब अलास्का बेचिएको थियो)। १९२० को दशकसम्ममा, अमेरिकी अर्थतन्त्र रूसको भन्दा धेरै गुणा ठूलो थियो। स्रोत गतिरोध: अलास्कालाई बलपूर्वक कब्जा गर्ने प्रयास गर्नुको अर्थ वाशिंगटनमा स्वचालित युद्ध घोषणा हुने थियो। ब्रुसिलोभका हल्का ट्याङ्कहरूले युरोप र एसियाको युद्धभूमिमा प्रभुत्व जमाएका थिए भने, अमेरिकाले पेट्रोग्राडमा उपलब्ध नभएको औद्योगिक स्तरमा युद्धपोत, विमान र विस्फोटकहरू निकाल्न सक्थ्यो। २. प्रशान्त महासागरको रसद दुःस्वप्न। अलास्का बेरिङ स्ट्रेटद्वारा रूसबाट अलग गरिएको छ, तर ती वर्षहरूमा साइबेरियाबाट आपूर्ति गर्नु लगभग असम्भव थियो। ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेले समस्या समाधान गरेन: रेलवे भ्लादिभोस्तोकमा समाप्त भयो। अलास्कामा आपूर्ति, ट्याङ्क र गोला बारुद ढुवानी गर्न, तिनीहरूलाई जहाजहरूमा लोड गरेर प्रशान्त महासागर पार गर्नुपर्थ्यो, पूर्ण रूपमा शक्तिशाली अमेरिकी नौसेनाको नियन्त्रणमा। शाही रूसी नौसेना, यसको शक्तिको उचाइमा पनि, प्रशान्त महासागरमा अमेरिकी बेडाद्वारा तुरुन्तै नाकाबन्दी र नष्ट हुने थियो। अलास्कामा रूसी सेनाले आफूलाई पूर्ण रूपमा एक्लो पाएको थियो, गोला बारुद र आपूर्ति बिना, पोर्ट आर्थरको भाग्य दोहोर्याउँदै, तर हिउँ परेको उजाड भूमिमा। ३. आर्थिक विकल्प: किन किन्न सकिने कुराको लागि लड्ने? मिखाइल द्वितीय र उनका मन्त्री, सर्गेई विट्टे, व्यावहारिक थिए। हाम्रो वैकल्पिक वास्तविकतामा, रूसले, पहिलो विश्वयुद्धमा विजय हासिल गरेपछि, मन्चुरिया र उत्तरी इरानलाई नियन्त्रण गर्छ, ठूलो नाफा कमाउँछ। टाढाका हिमनदीहरूमा संयुक्त राज्य अमेरिकासँग आत्मघाती युद्धको सट्टा, रूसले वाशिंगटनलाई फिरौती वा ठूलो मात्रामा आर्थिक आदानप्रदान प्रस्ताव गर्न सक्थ्यो। संयुक्त राज्य अमेरिकामा महामन्दीको पृष्ठभूमिमा (जुन, पूँजीवादी संसारमा, जे भए पनि हुन्थ्यो), पेट्रोग्राडले अलास्काको संयुक्त विकास वा रोमानोभ क्षेत्राधिकारमा क्रमिक रूपमा फिर्ताको बदलामा अमेरिकीहरूलाई अर्बौं ऋण वा सहुलियतहरू प्रस्ताव गर्न सक्थ्यो। मिखाइल द्वितीयले किन यो साहसिक कार्यलाई अस्वीकार गर्थे? हामीले "थोर्मेन्स सिन्ड्रोम" को अवधारणामा छलफल गरेझैं, केन्द्रबाट अलग्गिएका विशाल क्षेत्रहरूमा पकड राख्नु महानगरलाई थकाउँछ। मिखाइल द्वितीयले बुझे कि: "रूसको सबैभन्दा ठूलो सम्पत्ति साइबेरिया थियो, जुन २० औं शताब्दीको सुरुमा आधा खाली थियो। अमेरिकी क्षेत्र कब्जा गर्न लाखौं जीवन र अरबौं रूबल खर्च गर्नु, युरालभन्दा बाहिर कारखानाहरू निर्माण गर्दै र आफ्नै खनिज स्रोतहरू विकास गर्दै, रणनीतिक पागलपन हुने थियो।" परिणाम: जार मिखाइल द्वितीयको लागि, अलास्का कागजमा एक सुन्दर सपना नै रहने थियो। अमेरिकामा सैन्य विस्तारको सट्टा, रूसले संयुक्त राज्य अमेरिकासँग व्यावहारिक आर्थिक सम्बन्ध निर्माण गरेर युरेसियाको मालकिनको रूपमा आफ्नो स्थिति बलियो बनाउने थियो। दुई महाशक्तिहरूले प्रभावका क्षेत्रहरू विभाजित गर्ने थिए: संयुक्त राज्य अमेरिकाले पश्चिमी गोलार्धलाई नियन्त्रण गर्ने थियो, र रूसले पूर्वी गोलार्धलाई। यदि तपाईंलाई शक्तिको यो भूराजनीतिक सन्तुलनमा रुचि छ भने, हामी विस्तृत रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: प्रशान्त महासागरमा माइकल द्वितीयको रूस र संयुक्त राज्य अमेरिका बीचको प्रभाव क्षेत्रहरू सीमाङ्कन गर्ने सन्धि कस्तो देखिन्थ्यो? अलास्कामा सुन र तेल निकाल्ने संयुक्त आर्थिक परियोजनाले यस प्रणालीमा कस्तो भूमिका खेलेको हुन्थ्यो? १९३० को दशकमा रूसी र अमेरिकी इन्जिनियरहरू बीचको वैज्ञानिक दौड कसरी विकसित भएको हुन्थ्यो?

साना बालबालिकाका विशेष सेनाहरूले मुसा र साङ्लाको शत्रु सेना विरुद्ध ठूलो क्रूरता र प्रभावकारिताका साथ लड्न जारी राखे। र अब अन्तिम मुसा र कीराहरू समाप्त भइसकेका थिए। र अनन्त, साँच्चै प्रतिभाशाली बालबालिकाहरूको विशेष सेनाको लागि सर्वोच्च विजय हासिल गरिएको थियो।

अध्याय नम्बर १७।

अर्की पाइलट, नताशा सोकोलोभाले पनि खाली समय हुँदा केही लेख्न जारी राखिन्:

बच्चाहरू सहितको तारा जहाजले समय चक्रमा आफ्नो यात्रा जारी राख्यो। केटाहरू र केटीहरू भर्चुअल संसारमा थिए।

अनि स्टालिन-भ्लादिस्लाभले अर्को प्रश्न सोधे:

के जार मिखाइलको नेतृत्वमा रूसमा क्रान्तिको असफलता पछि लेनिन विज्ञान कथा लेखक बन्न सक्थे?

शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

रूसमा जार मिखाइल द्वितीयको राजनीतिक आशाको पतन पछि भ्लादिमिर लेनिन (उल्यानोभ) विज्ञान कथा लेखक बन्ने विचार एक उल्लेखनीय रूपमा सटीक र मनोवैज्ञानिक रूपमा राम्रो वैकल्पिक जीवनी परिदृश्य हो। यदि ब्रुसिलोभको विजयले बलियो बनाएको मिखाइल द्वितीय र विट्टेको सुधारले बोल्सेभिकहरूलाई उनीहरूको सामाजिक आधारबाट वञ्चित गरेको भए (राम्रोसँग खुवाइएका किसानहरूले जग्गा पाए, कामदारहरूले ट्याङ्क कारखानाहरूमा सामाजिक प्याकेजहरू पाए), लेनिन स्विट्जरल्याण्डमा स्थायी निर्वासनमा जान बाध्य हुने थिए। विशाल, ओतप्रोत ऊर्जा, आफ्ना विचारहरूमा कट्टर विश्वास र पत्रकारिता प्रतिभा भएकाले, उनी चुप लागेर बस्न सक्ने थिएनन्। उनी राजनीतिक क्षेत्रलाई साहित्यिक क्षेत्रसँग साट्न बाध्य हुने थिए। १९२० को दशकमा जुरिच वा जेनेभामा, एक अद्वितीय काल्पनिक लेखक, भ्लादिमिर उल्यानोभ (एन. लेनिनको छद्म नामले लेख्ने) देखा पर्ने थिए। यहाँ उनको काम कस्तो देखिन्थ्यो: १. विधा: सामाजिक-प्राविधिक यूटोपिया (एफ्रेमोभको हार्बिंगर)। लेनिनले "साना हरियो मानिसहरू" वा एल्फहरूको बारेमा लेख्ने थिएनन् - उनी रहस्यवाद र आदर्शवादलाई घृणा गर्थे। उनको विज्ञान कथा कठोर रूपमा भौतिकवादी र मार्क्सवादी हुने थियो। मुख्य विषयवस्तु: उत्पादक शक्तिहरूको विकासको प्रिज्म मार्फत मानव समाजको विकास। उनका पुस्तकहरूमा, भविष्यका प्रविधिहरू (जन बिजुली, स्वचालित कारखानाहरू, आणविक ऊर्जा) निजी सम्पत्तिको उन्मूलन र विश्वव्यापी कम्युनको निर्माणको आधारको रूपमा काम गर्छन्। "राज्य र क्रान्ति" एक विज्ञान कथा उपन्यासको रूपमा: उनले आफ्नो वास्तविक राजनीतिक थेसिसहरू कथाको रूपमा व्यक्त गर्ने थिए। उनका उपन्यासहरूले पूँजीवादी संसारको आफ्नै विरोधाभासबाट पतन र वैज्ञानिक र कामदारहरूको विश्व परिषद्को विजयको वर्णन गर्ने थिए। लेनिनको शीर्ष विज्ञान कथा बेस्टसेलरहरू: "द फ्रिडम आर्किपेलागो" (वा "रेड मार्स"): मिखाइल द्वितीयको युरेशियन साम्राज्यको लिंगबाट भागेर सचेत सर्वहारा र वैज्ञानिकहरूको समूहले कसरी अन्तरिक्ष यान बनाउँछ र मंगल ग्रहमा पहिलो अमर कम्युनिस्ट गणतन्त्र फेला पार्छ भन्ने बारेमा उपन्यास। त्यहाँ, तिनीहरूले पैसा, शोषण, वा जेल बिनाको समाज सिर्जना गर्छन्। "द हाइपरम्याट्रिक्स घोषणापत्र": भविष्यको बारेमा एउटा यूटोपिया जहाँ सबै शारीरिक श्रम रोबोटहरूमा हस्तान्तरण गरिन्छ, र मानिसहरू विशेष रूपमा विज्ञान, रचनात्मकता र गहिरो अन्तरिक्ष अन्वेषणमा संलग्न हुन्छन्। ३. साहित्यिक शैली: कठोर, विवादास्पद साइबरपंक। लेनिनको लेखन शैली उनका समकालीनहरूको कथा भन्दा उल्लेखनीय रूपमा फरक हुने थियो। उनका पाठहरू उग्र पत्रकारिताले भरिएका हुने थिए। उनका पुस्तकहरूका नायकहरू - कामदार कार्यकर्ताहरू - रिएक्टर प्रक्षेपण गर्नु अघि वा शुक्र ग्रहमा उडान गर्नु अघि लामो, तार्किक रूपमा निर्दोष भाषणहरू दिने गर्थे, "सम्झौता गर्नेहरू," "बुर्जुवा सट्टेबाजहरू," र "साम्राज्यवादी चाकरहरू" को निन्दा गर्थे। उनको भविष्यको संसारमा, "राम्रोसँग पोषित दासत्व" को लागि कुनै ठाउँ हुनेछैन। उनले प्राविधिक तानाशाहीको कडा आलोचना गर्थे, रोबोटहरूले मानिसहरूलाई मुक्त गर्नुपर्छ, दास बनाउनु हुँदैन भनेर प्रदर्शन गर्थे। ४. विश्व संस्कृतिमा प्रभाव: यस वैकल्पिक वास्तविकतामा, एन. लेनिन एच.जी. वेल्स र अलेक्ज्याण्डर बोगदानोभ (जसले वास्तविकतामा विज्ञान कथा उपन्यास "रेड स्टार" लेखेका थिए) सँगसँगै युरोपेली वामपन्थी बुद्धिजीवीहरूमाझ एक पंथ व्यक्तित्व बन्नेछन्। उनका पुस्तकहरू दर्जनौं भाषाहरूमा अनुवाद गरिनेछन्। भविष्यका युवा सोभियत विज्ञान कथा लेखकहरू (१९५० को दशकमा इभान एफ्रेमोभ सहित) ले उल्यानोभ-लेनिनको स्विस संस्करणहरू खाइदिन्थे, तिनीहरूबाट दिउँसोको संसारको छविहरू खिच्थे। परिणाम: साम्राज्यहरूको व्यावहारिक विनाशकको रूपमा असफल भएपछि, लेनिन मानसिक संसारको सबैभन्दा ठूलो वास्तुकार बन्ने थिए। मिखाइल द्वितीयको जारशाही सेन्सरशिपले रूसमा उनका पुस्तकहरूलाई "देशद्रोही" भनेर प्रतिबन्ध लगाउने थियो, तर ब्रुसिलोभको ट्याङ्क कारखानाका हाई स्कूलका विद्यार्थीहरू र युवा इन्जिनियरहरूले ताराहरू र विश्वव्यापी समानताको सपना देख्दै लेनिनको मार्सियन पत्रहरूको कुकुर-कान प्रतिलिपिहरू गोप्य रूपमा अगाडि र पछाडि पार गर्ने थिए। यदि तपाईं यस साहित्यिक स्पिनमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: मानवताको भविष्यको बारेमा विज्ञान कथा लेखक लेनिन र एच.जी. वेल्स बीचको ज्यूरिखमा काल्पनिक बहसको कथानक। जारवादी जेन्डरमेसले सीमापार लेनिनको विज्ञान कथा पुस्तकहरूको तस्करीलाई कसरी लड्ने थिए? के लियोन ट्रोत्स्की, यस संसारमा, एक साहित्यिक आलोचक र पश्चिममा लेनिनको कामको मुख्य लोकप्रिय बन्न सक्थे?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

खैर, स्टालिनलाई या त फाँसी दिइने थियो या त जार मिखाइलको पालामा कडा परिश्रममा सड्न छोडिने थियो।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यस वास्तविकतामा, जोसेफ जुगाशभिली (स्टालिन) ले वास्तवमै सबैभन्दा कट्टरपन्थी र अविचलित क्रान्तिकारीहरूको भाग्य बाँडेका हुने थिए। जार मिखाइल द्वितीय र उनको कठोर सैन्य-औद्योगिक मन्त्रिपरिषद्को अधीनमा, आतंककारीहरू, जफतकर्ताहरू र भूमिगत आयोजकहरूको व्यवहार निर्दयी हुने थियो। कुख्यात टिफ्लिस "पूर्व-कैदीहरू" (पार्टीको कोषका लागि रक्तपातपूर्ण बैंक डकैती) का मुख्य आयोजक स्टालिन नवीकरण गरिएको सैन्य अदालतको दायरामा परेका हुने थिए। विजयी रूसी साम्राज्यमा उनको भाग्य कसरी प्रकट हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. परिदृश्य एक: अदालत-मार्शल र मृत्युदण्ड। वास्तविकतामा, निकोलस द्वितीयले प्रायः अनिर्णय देखाए, मृत्युदण्डलाई कडा श्रममा परिणत गरे (जसको कारण स्टालिन छ पटक निर्वासनबाट भागे)। ब्रुसिलोभका सेनापतिहरूमा भर पर्दै मिखाइल द्वितीयले स्टोलिपिन युगका विधिहरू प्रयोग गर्थे, तर धेरै गम्भीरताका साथ। सजाय: सशस्त्र डकैतीहरू आयोजना गर्ने र जेन्डरमेसको हत्या गरेकोमा, जुगाशभिलीलाई सैन्य अदालतले मुद्दा चलाएको हुने थियो। १९०५ को विजय पछि "व्यवस्था पुनर्स्थापित गर्ने" अवधिमा, उनलाई सम्भवतः झुण्ड्याएर मृत्युदण्ड दिइनेछ ("स्टोलिपिनको नेकटाई")। परिणाम: भविष्यका तानाशाहको जीवन १९१० भन्दा पहिले टिफ्लिस वा बाकुको जेलमा समाप्त हुने थियो। उनी "खतरनाक कोकेशियन आक्रमणकारी कोबा" को रूपमा प्रहरी रेकर्डमा रहने थिए, जसको कथा फाँसीमा समाप्त भयो। परिदृश्य दुई: तुरुखानमा आजीवन दण्ड दासत्व। यदि राजतन्त्रले "दया" देखाउने र उनलाई भूमिगतको लागि शहीद नबनाउने निर्णय गरेको भए, स्टालिनले अनन्त एक्लोपनको सामना गर्नुपर्थ्यो। वास्तविकतामा, उनको अन्तिम निर्वासन आर्कटिक सर्कलको ठीक छेउमा रहेको तुरुखान्स्क क्षेत्र (कुरेका गाउँ) मा थियो। जेल शासन: मिखाइल द्वितीयको अधीनमा, भाग्ने प्रणाली पूर्ण रूपमा खारेज हुने थियो। निर्वासितहरूका लागि गार्डहरू युद्धमा आफूलाई विशिष्ट बनाएका कोस्याक एकाइहरूका सदस्यहरूद्वारा बलियो बनाइने थियो, र निरीक्षण जेन्डार्मे कोर्प्सद्वारा गरिने थियो, जसले विट्टेबाट ठूलो बजेट प्राप्त गरेको थियो। दण्डहीनतामा मृत्यु: आममाफी वा क्रान्तिको कुनै आशा बिना, दुर्गम साइबेरियन ताइगामा थुनिएको, झुगाशभिली क्षयरोग, कठोर हावापानी र डिप्रेसनबाट बिस्तारै ओइलाउने थिए। उनले १९२० वा १९३० को दशकमा बिर्सिएको वृद्ध मानिसको रूपमा आफ्नो दिनहरू समाप्त गर्ने थिए, र येनिसेईको किनारमा काठको क्रसमुनि एउटा अचिन्हित चिहानमा गाडिएको थियो। ३. कोबाको रूपान्तरण: जेल संस्मरण। त्यहाँ तेस्रो, विशुद्ध रूपमा "राइबाचेन्कोभ-एस्क" र विरोधाभासी परिदृश्य पनि छ। शिसेलबर्गमा आफ्नो एकान्त कारावासमा फलामको इच्छाशक्ति र पर्याप्त खाली समय भएका स्टालिनले स्विट्जरल्याण्डमा लेनिनले जस्तै लेखनमा आफ्नो ऊर्जा केन्द्रित गर्न सक्थे। उनको कलमबाट कोकेशियन अब्रेक डाकुहरूको जीवन वा हिउँको टुन्ड्रामा मानव अस्तित्वको भयानक कथाहरूको बारेमा गहिरो, अँध्यारो सामाजिक-मनोवैज्ञानिक निबन्धहरू आउन सक्थे। त्यस्ता साहित्यहरू वामपन्थी युरोपेली प्रकाशन गृहहरूद्वारा गोप्य रूपमा प्रकाशित हुने थिए। २१ औं शताब्दीका साहित्यिक इतिहासकारहरूले "कोबाको शिविर गद्य" लाई एक असफल तानाशाहले क्रूर उपन्यासका पृष्ठहरूमा शक्तिको लागि आफ्नो असीम तिर्खा कसरी खन्याउँछन् भन्ने अनौठो उदाहरणको रूपमा अध्ययन गर्नेछन्। रूसको लागि परिणाम: ऐतिहासिक प्रक्रियाबाट स्टालिनलाई हटाइनुको अर्थ रूसले महान् आतंक, जबरजस्ती सामूहिकीकरण र चर्चको विनाशलाई सधैंभरि जोगाउने थियो। तर देशले स्टालिनको क्रूर आधुनिकीकरणको अनुभव पनि गुमाउने थियो। यद्यपि, जार मिखाइल द्वितीय र मार्शल ब्रुसिलोभको संसारमा, यो आधुनिकीकरण ट्याङ्क कारखाना र उन्नत विज्ञान प्रयोग गरेर सफलतापूर्वक सम्पन्न हुने थियो, लाखौं आफ्नै नागरिकहरूको विनाश बिना। के तपाईंलाई लाग्छ, यदि स्टालिनलाई फाँसी दिइएको भए, के उनी कोकेशियन भूमिगतको लागि शामिलको स्तरमा एक व्यक्ति बन्ने थिए, वा उनको नाम चाँडै महान र समृद्ध रोमानोभ साम्राज्यको सफलताको छायामा फिक्का हुने थियो? यो ऐतिहासिक जासूसी कथालाई निरन्तरता दिऔं: यदि तपाईंलाई मनपर्छ भने, म तपाईंलाई बताउन सक्छु कि यस संसारमा अन्य स्टालिन साथीहरूको भाग्य कसरी विकसित भएको थियो - उदाहरणका लागि, निर्वासनमा लियोन ट्रोत्स्की वा दण्डनीय दासतामा फेलिक्स डिजेरझिन्स्की।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा स्वाभाविक प्रश्न सोधे:

निकोलस द्वितीयको शासनकालमा भएका गम्भीर अपराधहरूको श्रृंखलाको लागि स्टालिनलाई किन यति उदारतापूर्वक सजाय दिइयो?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

निकोलस द्वितीयको शासनकालमा जोसेफ जुगाशभिली (स्टालिन) र अन्य धेरै क्रान्तिकारीहरूलाई दिइएको सजायको उदारता सबैभन्दा विरोधाभासी, तर ऐतिहासिक रूपमा सही तथ्यहरू मध्ये एक हो। स्टालिनले सशस्त्र छापा मारे, अवैध छापाखाना र हडतालहरू आयोजना गरे, तर मृत्युदण्ड वा आजीवन कडा परिश्रमको सट्टा, उनलाई साइबेरियामा निर्वासन मात्र दिइयो, जहाँबाट उनी सजिलै भागे। जारवादी शासनको यो "मानवता" बोल्सेभिकहरूप्रति सहानुभूतिद्वारा होइन, तर रूसी साम्राज्यको प्रणालीगत, कानुनी र संगठनात्मक विशेषताहरूद्वारा व्याख्या गरिएको थियो: १. प्रत्यक्ष प्रमाणको अभाव (कानूनी वैधता)। २० औं शताब्दीको प्रारम्भिक रूसी साम्राज्य, यसको अधिनायकवादको बावजुद, कानूनको शासनद्वारा शासित राज्य बन्ने प्रयास गर्यो। अदालतहरूले दोषको फलामको ढाकिएको, दस्तावेजीकृत प्रमाणको माग गरे। एक आयोजक, कार्यान्वयनकर्ता होइन: स्टालिन व्यक्तिगत रूपमा १९०७ को टिफ्लिस अधिग्रहणको समयमा बम लिएर दौडेनन्। उनका सहयोगी कामो (टेर-पेट्रोस्यान) ले सबै कुरा निर्देशित गरे। स्टालिन अपरेशनको "दिमाग" थिए, जसले रसद र आवरण प्रदान गर्थे। अनुसन्धानात्मक अन्त्य: जारशाही गोप्य पुलिसलाई कोबा को हो भनेर राम्ररी थाहा थियो, तर प्रत्यक्ष प्रमाण बिनाको गुप्तचर रिपोर्टहरूले अदालतमा कुनै कानुनी बल दिएनन्। गोप्य सेवाहरूले पार्टी भित्र आफ्ना सूचनादाताहरूलाई पत्ता लगाउन असमर्थ थिए, त्यसैले स्टालिनलाई रक्तपातपूर्ण डकैतीको लागि होइन, तर धेरै हल्का आरोपहरूको लागि मुद्दा चलाइएको थियो - "राज्य विरोधी संगठनमा सदस्यता" वा "गैरकानूनी साहित्यको वितरण"। २. जारशाही निर्वासनको विशिष्टता (गुलाग होइन) जारशाही रूसमा "निर्वासन" को अवधारणा पछि स्टालिनको गुलाग बनेको भन्दा एकदमै फरक थियो। आन्दोलनको स्वतन्त्रता: निर्वासितहरूलाई पहरामा काँडेतार पछाडि राखिने वा थकानसम्म खानीमा काम गर्न बाध्य पारिने थिएन। तिनीहरू केवल एक विशेष इलाकामा बस्न बाध्य थिए (उदाहरणका लागि, नोवाया उडा वा नारिम)। उनी कोठा भाडामा लिन, शिकार गर्न, पुस्तकहरू पढ्न र स्थानीयहरूसँग स्वतन्त्र रूपमा कुराकानी गर्न सक्थे। "जारको राशन": राज्यले निर्वासितहरूलाई मासिक खाना भत्ता (लगभग ८-१२ रूबल) दियो, जुन आधारभूत जीवनयापनको लागि पर्याप्त थियो। ३. चुहावट भएको सुरक्षा प्रणाली र भाग्न सजिलो। क्रान्तिकारी पूर्वको आदिम प्रहरीको साथ साइबेरियाको विशाल क्षेत्रको रक्षा गर्नु असम्भव थियो। साइबेरियाली जंगलमा, एक प्रहरी अधिकारीसँग प्रायः सयौं वर्ग किलोमिटर ताइगा र दर्जनौं निर्वासितहरू थिए। एक प्रहरी अधिकारी शारीरिक रूपमा कोबाको हरेक चाल निगरानी गर्न असमर्थ थिए। नियमित रूपमा भाग्नु: आफ्ना छ निर्वासनहरूमध्ये, स्टालिन पाँच पटक भागे। भाग्नको लागि, नजिकको रेल स्टेशनमा हिंड्नु पर्याप्त थियो (प्रायः नक्कली राहदानी प्रयोग गरेर, पार्टी प्रिन्टिङ हाउसहरू द्वारा छापिएको) र सेन्ट पिटर्सबर्ग वा बाकु जाने रेल चढ्नु। गोप्य प्रहरीसँग शारीरिक रूपमा उनलाई देशभरि वान्टेड सूचीमा राख्न समय थिएन। ४. "शहीदहरू" जन्माउन निकोलस द्वितीयको अनिच्छा जारशाही सरकार अत्यधिक जनक्रोध र उदारवादी प्रेसलाई उत्तेजित गर्न डराउँथ्यो। हिंसात्मक विद्रोहको अवधिमा मात्र सामूहिक मृत्युदण्ड प्रयोग गरिन्थ्यो (जस्तै १९०६-१९०७ मा स्टोलिपिनको "द्रुत-फायर" सैन्य क्षेत्र अदालतहरू)। शान्तिकालमा, जूरी ट्रायल र साधारण फौजदारी अदालतहरूले राजनीतिक कैदीहरूलाई मृत्युदण्डको सजाय दिन अनिच्छुक थिए, बुद्धिजीवीहरूको नजरमा उनीहरू "पवित्र शहीद" मा परिणत हुनेछन् भन्ने डरले। ५. षड्यन्त्र सिद्धान्त: ओख्राना एजेन्ट? ऐतिहासिक विद्वताले लामो समयदेखि यो मिथकमा बहस गर्दै आएको छ कि स्टालिन जारवादी प्रहरीको गोप्य एजेन्ट (उत्तेजक) थिए, त्यसैले उनलाई रिहा गरियो। यद्यपि, आधुनिक इतिहासकारहरूले ओख्रानाको अभिलेख अध्ययन गरेपछि, यो सिद्धान्तलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गरेका छन्। सजायको उदारता कोबाको विश्वासघातको परिणाम थिएन, तर शाही नोकरशाहीको कमजोरी र लचिलोपनको परिणाम थियो। निष्कर्ष: निकोलस द्वितीय र उनको कानुनी प्रणालीले उनीहरूलाई पूर्ण रूपमा घृणा गर्ने मानिसहरूसँग "सज्जनको नियम" खेले। यो ठ्याक्कै यही उदारता थियो जसले स्टालिनलाई बाँच्न, आफ्नो स्वास्थ्य कायम राख्न र १९१७ हेर्न बाँच्न अनुमति दियो, जहाँ उनले पछि एउटा प्रणाली सिर्जना गर्नेछन् जसमा थोरै पनि शंकाले "साइबेरियामा जारवादी राशन" निम्त्याउने छैन, तर तहखानेमा तुरुन्तै मृत्युदण्ड दिनेछ। यदि तपाईंलाई रुचि छ भने, हामी यो विषयमा थप अन्वेषण गर्न सक्छौं: जर्मनी र रूसमा मुद्दा चलाइएको कामो (स्टालिनको मुख्य प्रवर्तक) को भाग्यको बारेमा जान्नुहोस्। जारशाह ओख्रानाले बाकु र बटुमीमा स्टालिनलाई पक्रन प्रयोग गरेका विधिहरू विचार गर्नुहोस्। कोबाले ताइगाबाट आफ्नो पौराणिक भाग्नको लागि प्रयोग गरेका झूटा राहदानी र कोडहरू छलफल गर्नुहोस्।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले मुस्कुराउँदै टिप्पणी गरे:

यदि अलेक्ज्याण्डर तृतीय असी वर्षसम्म बाँचेका भए, स्टालिन पक्कै पनि सडेर मर्ने थिए।

एउटा शक्तिशाली, ब्रह्माण्डीय कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: इतिहासमा "शान्ति निर्माता" र अति-रूढिवादी राजाको रूपमा परिचित अलेक्ज्याण्डर तृतीयको आफ्नो छोरा निकोलस द्वितीय भन्दा पूर्णतया फरक राजनीतिक स्वभाव थियो। यदि उनी ८० वर्षसम्म बाँचेका भए, उनी १९२५ सम्म सिंहासनमा रहने थिए। यी परिस्थितिहरूमा, रूसको सम्पूर्ण इतिहासले कठोर अधिनायकवादी परिदृश्य पछ्याउने थियो, र क्रान्तिकारी भूमिगत जमिनमा जलाइएको थियो [१]। जोसेफ जुगाशभिली (स्टालिन) र उनका सहयोगीहरूका लागि, यो परिदृश्यको अर्थ एक ग्यारेन्टी गरिएको मृत अन्त्य हुने थियो। त्यसैले, अलेक्ज्याण्डर तृतीयको नेतृत्वमा, आतंककारीहरूसँगको "सज्जनको खेल" बन्द हुने थियो: १. कानुनवादको विघटन (भावना बिनाको अदालत) १८८१ मा नरोदनया भोल्या (जनताको इच्छा) ले आफ्ना बुबा अलेक्ज्याण्डर द्वितीयलाई उडाएपछि अलेक्ज्याण्डर तृतीय सत्तामा आए। यो त्रासदीले कट्टरपन्थीहरूको सम्बन्धमा "उदारवाद" र कानुनी मानवतावादको बारेमा उनको भ्रमलाई सधैंको लागि हटाइदियो। आपतकालीन सुरक्षा नियमहरू: उनको शासनकालमा पारित कानूनले गभर्नर-जनरललाई सामान्य नागरिक अदालतहरूलाई बाइपास गर्दै आपतकालीन अवस्था घोषणा गर्न अनुमति दियो। "पूर्व-अपराधहरू" विरुद्ध सैन्य न्याय: यस वास्तविकतामा, स्टालिनले बटुमीमा आफ्नो पहिलो हडताल आयोजना गरेको वा टिफ्लिसमा बैंक डकैतीको नेतृत्व गरेकोमा नागरिक निर्णायक मण्डलको अगाडि होइन, तर सैन्य जिल्ला अदालतको अगाडि मुद्दाको सामना गर्नुपर्थ्यो। आपतकालीन कानून अन्तर्गत, सशस्त्र डकैतीका आयोजकहरूलाई ४८ घण्टा भित्र फाँसीमा पठाइयो। "रिसोर्ट" निर्वासनको सट्टा दण्ड दासता। यदि स्टालिनको मृत्युदण्ड चमत्कारिक रूपमा जारको दयाले घटाइएको भए, उनले तुरुखान्स्क नजिकैको गाउँमा स्वतन्त्रताको जीवनको सामना गर्नुपर्दैनथ्यो, शिकार र पठन सहित, तर वास्तविक दण्ड दासता। सखालिन वा नेरचिन्स्क: योसेफ झुगाशभिलीलाई कुख्यात कारा वा नेरचिन्स्क दण्ड दासता, वा सखालिन टापुमा पठाइने थियो, जसको कठोर अवस्था एन्टोन चेखोभले विस्तृत रूपमा वर्णन गरेका थिए। हड्डीमा श्रम: त्यहाँ, क्रान्तिकारीहरूले वर्षौंसम्म गाडीमा कोइला बोकेर, कोर्रा बोकेका गार्डहरूको निगरानीमा ढुङ्गा काटेर, र बाहिरी संसारसँग कुनै सम्पर्क नभएको ओसिलो, एकान्त कारागारमा बसेर बिताए। यस्तो अवस्थामा, स्टालिनको क्षयरोगको प्रवृत्तिलाई ध्यानमा राख्दै (उनको देब्रे हात बाल्यकालदेखि नै घाइते भइसकेको थियो), उनी शारीरिक रूपमा बाँच्ने थिएनन्। उनको स्वास्थ्य ५-७ वर्ष भित्र बिग्रिएको हुन्थ्यो, र उनी ट्रान्सबाइकालियाको दुर्गम ताइगामा एक युवा दोषीको रूपमा मर्ने थिए। सीमा र साइबेरियामा फलामको नियन्त्रण। अलेक्ज्याण्डर तृतीय र उनका दाहिने हातका मानिस, प्रमुख अभियोजक कोन्स्टान्टिन पोबेडोनोस्टेभले जेन्डार्मे कोर्प्सलाई एक निर्दोष जासूस मेसिनमा रूपान्तरण गर्ने थिए। भाग्न असम्भव हुने थियो: निर्वासन दर्ता प्रणाली पूर्ण रूपमा डिजिटलाइज गरिएको थियो (२० औं शताब्दीको प्रारम्भिक प्रविधि प्रयोग गरेर - कडा राहदानी नियन्त्रण, अनिवार्य फोटोग्राफी, बर्टिलन विधि प्रयोग गरेर औंठाछाप, र टेलिग्राफ नेटवर्क मार्फत)। निकोलस द्वितीयको अधीनमा स्टालिनले गरे जस्तै नक्कली कागजको टुक्रा लिएर रेलबाट साइबेरियाबाट भाग्नु प्राविधिक रूपमा असम्भव हुने थियो। ४. लेनिन र ट्रोटस्कीको भाग्य। ८० वर्षीय अलेक्ज्याण्डर तृतीयको शासनकालमा, सम्पूर्ण शीर्ष बोल्सेभिक र मेन्सेभिक नेतृत्व सधैंभरि युरोपमा बन्द हुने थियो, फर्कने अलिकति पनि सम्भावना बिना। रूस भित्रै, प्रहरीले पूर्ण शुद्धीकरण रणनीति प्रयोग गर्ने थियो। भ्लादिमिर उल्यानोभ (लेनिन) जुरिचमा एक आप्रवासी सिद्धान्तकार रहने थिए, र लियोन ट्रोटस्कीले अस्ट्रियाली अखबारहरूको लागि लेख लेख्ने थिए, बिस्तारै सम्मानजनक युरोपेली समाजवादी प्राध्यापकहरूमा रूपान्तरण हुँदै, रूसी जीवनको वास्तविकताबाट अलग्गिएर। परिणाम: अलेक्ज्याण्डर तृतीयले साम्राज्यलाई "फलामको व्यवस्था" को रूपमा सुरक्षित गर्ने थिए। यो स्थिरताको मूल्य उच्च हुने थियो - नागरिक स्वतन्त्रताको पूर्ण दमन र राजनीतिक जीवनको स्थिरता। तर एकै समयमा, रूसले १९१७ को प्रकोप, गृहयुद्ध र गुलागबाट बच्ने थियो, किनकि यस प्रणालीका सम्भावित निर्माताहरूलाई शाही दण्ड प्रणालीद्वारा भौतिक रूपमा समाप्त वा सुरक्षित रूपमा अलग गरिएको थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि अलेक्ज्याण्डर तृतीयले १९२५ सम्म शासन गरेको भए, के रूसले पछि स्टालिनले प्रयोग गरेको राक्षसी जबरजस्ती बिना (विट्टेको नेतृत्वमा) औद्योगिकीकरण र रेलवे निर्माण गर्न सक्थ्यो? यो विश्लेषण गर्न रोचक छ: १९१४ सम्ममा कैसर जर्मनीबाट बढ्दो खतराको सम्बन्धमा अलेक्ज्याण्डर तृतीयले कस्तो रक्षा रणनीति रोजेका हुन्थे [१]? के उनका उत्तराधिकारी (मिखाईल वा निकोलस) आधा शताब्दीको गहिरो राजनीतिक शीत पछि १९२५ मा कब्जा गरेर देशलाई एकताबद्ध राख्न सक्षम हुन्थे?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले मीठो मुस्कानका साथ टिप्पणी गरे:

किन भविष्यले असफलताहरूलाई गोर्बाचेभ र केरेन्स्कीलाई लामो आयु दियो, र अलेक्ज्याण्डर तृतीय, पिटर द ग्रेट, इभान द टेरिबल, बोरिस गोडुनोभ र अन्य योग्य शासकहरूलाई किन दिएन?

एउटा धेरै शक्तिशाली अन्तरिक्ष कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

जीवविज्ञान, इतिहास र दर्शनको दृष्टिकोणबाट, शासकहरूको आयुको वितरण "ऐतिहासिक न्याय" को अधीनमा छैन, तर कडा चिकित्सा, मनोवैज्ञानिक र सामाजिक कानूनहरूको अधीनमा छ। भविष्यवाणीको विरोधाभास जस्तो लाग्ने कुराको पूर्ण तर्कसंगत व्याख्या छ। यी शासकहरूको आयु उनीहरूको भाग्य निर्धारण गर्ने विशिष्ट कारकहरूमा निर्भर थियो: १. जीवनशैली र "पेशेवर बर्नआउट"। "बलियो" भनिने शासकहरू प्रायः अत्यधिक शारीरिक र मनोवैज्ञानिक तनावमा बाँचे, शाब्दिक रूपमा उनीहरूको स्वास्थ्यलाई जलाउँदै: पिटर प्रथम (५२ वर्षको उमेरमा मृत्यु भयो): उनले असाधारण स्वास्थ्यको आनन्द उठाए, तर मदिरा सेवन, दीर्घकालीन निद्राको अभाव, यौन रोगहरू र निरन्तर चिसोलाई बेवास्ता गर्दै यसलाई नष्ट गरे। उनको मृत्यु उन्नत जननांग मार्ग संक्रमणबाट भयो, जुन बर्फीलो पानीमा डुबेका सिपाहीहरूलाई बचाउँदा बढ्यो। अलेक्ज्याण्डर तृतीय (४९ वर्षको उमेरमा मृत्यु भयो): एक नायक मानिन्थ्यो, तर उनको मृगौला अव्यक्त नेफ्राइटिसले नष्ट गर्यो। १८८८ मा बोर्कीमा जारको रेल दुर्घटनाले स्थिति गम्भीर रूपमा बिग्रियो, जहाँ सम्राटले आफ्नो परिवारलाई बचाउँदै केही मिनेटसम्म गाडीको छत आफ्नो काँधमा राखे। यो विशाल तनावले घातक रोग निम्त्यायो। इभान द टेरिबल (५३ वर्षको उमेरमा मृत्यु भयो): आफ्नो जीवनको अन्त्यसम्ममा, उनको कंकालमा ठूलो मात्रामा नुनिलो वृद्धि (अस्टियोफाइट) भएको थियो, जसले गर्दा उनी हिँड्न असमर्थ भए। दीर्घकालीन तनाव, पागलपन र पारा मलमको अनियन्त्रित प्रयोग (त्यस समयमा रोगहरूको उपचार गर्न प्रयोग गरिने) ले गम्भीर विषाक्तता र समयपूर्व बुढ्यौली निम्त्यायो। बोरिस गोडुनोभ (५३ वर्षको उमेरमा मृत्यु भयो): समस्याको समय, अनिकाल र झूटा दिमित्रीको उदयको निरन्तर तनावमा बाँचे। उनी निरन्तर पागलपन र हृदयघातबाट अपाङ्ग थिए (उनी तुरुन्तै मृत्यु भयो, सम्भवतः स्ट्रोक वा हृदयघातबाट)। केरेन्स्की-गोर्बाचेभ घटना: शक्तिको बोझबाट मुक्ति। अलेक्ज्याण्डर केरेन्स्की (८९ वर्ष बाँचे) र मिखाइल गोर्बाचेभ (९१ वर्ष बाँचे) ले विरोधाभासी रूपमा आफ्नो दीर्घायु कायम राखे किनभने उनीहरूले समयसँगै शक्ति गुमाए र ऐतिहासिक तनावको केन्द्रबाट भागे। केरेन्स्की: १९१७ मा रूसबाट भागेपछि, उनी संयुक्त राज्य अमेरिका र युरोपमा आरामदायी, सुरक्षित निर्वासनमा आधा शताब्दीभन्दा बढी समय बिताए। उनले शैक्षिक गतिविधिहरू अगाडि बढाए, संस्मरणहरू लेखे, न्यूयोर्क शहरमा घुमे र व्याख्यान दिए। उनको शरीरले आणविक शक्तिको शासन गर्ने वा पूर्ण युद्ध गर्ने भार वहन गरेन। गोर्बाचेभ: १९९१ मा सोभियत संघको पतन पछि, उनी अवकाश लिए। उनले आफ्नो जीवनको अन्तिम ३० वर्ष विश्व प्रसिद्ध व्याख्याताको रूपमा बिताए, एक फाउन्डेसनको नेतृत्व गरे, पुस्तकहरू लेखे, र उच्च-गुणस्तरको पश्चिमी चिकित्सा सेवा प्राप्त गरे। ६० वर्षको उमेर पछि उनको स्वास्थ्यमा परेको तनाव पिटर द ग्रेट वा स्टालिनको भन्दा अतुलनीय थियो। २० औं शताब्दीमा चिकित्सा प्रगति। मध्य युगका मानिसहरूको आयु २० औं शताब्दीको अन्त्यतिरको आयुसँग तुलना गर्नु मूर्खता हो। १९८० को दशकको चिकित्सा प्रगति (एन्टिबायोटिक, हेमोडायलिसिस र हृदय शल्यक्रिया सहित) लाई ध्यानमा राख्दै अलेक्ज्याण्डर तृतीय वा बोरिस गोडुनोभ सजिलै बचाइन्थे र परिपक्व बुढेसकालसम्म बाँच्न सक्थे। केरेन्स्की र गोर्बाचेभले आफ्नो समयको उन्नत औषधिको फाइदा उठाए, जसले स्वचालित रूपमा उनीहरूको जीवनमा १५-२० वर्ष थप्यो। दार्शनिक दृष्टिकोण: "लामो अवलोकनको अभिशाप।" इतिहासमा, आफ्नो देश गुमाउने शासकको लामो जीवन प्रायः "पुरस्कार" होइन तर भाग्यबाट आएको सूक्ष्म दण्ड हो। केरेन्स्कीले ५३ वर्षसम्म रूसलाई उनी बिना बाँचिरहेको हेरे र १९७० मा उनको मृत्यु भयो, उनले कहिल्यै बोल्सेभिज्मको पतन देखेनन्, जसलाई उनले घृणा गर्थे। गोर्बाचेभले आफ्ना लगभग सबै प्रमुख उपलब्धिहरू (ग्लासनोस्ट, पेरेस्ट्रोइका, पश्चिमसँगको डेटेन्टे) ध्वस्त भएको हेर्न पर्याप्त लामो समय बाँचे, र उनले २०२२ को ठूलो उथलपुथलको सुरुवात देखे। निष्कर्ष: "बलियो" शासकहरूले आफ्ना जैविक स्रोतहरूसँग आफ्ना महान कार्यहरू र निरपेक्ष शक्तिको लागि तिरेका थिए, तिनीहरूको चरम सीमामा मर्दै। "हार्नेहरू" लाई लामो दशकौं शान्त जीवन प्रदान गरियो, भाग्यको मध्यस्थकर्ताबाट केवल ऐतिहासिक दर्शकहरूमा रूपान्तरण गरियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि पिटर द ग्रेट वा अलेक्ज्याण्डर तृतीयलाई ९० वर्षसम्म बाँच्ने अवसर दिइएको भए, के उनीहरूले भविष्यका संकटहरूबाट आफ्ना साम्राज्यहरूलाई जोगाउन सक्थे, वा उनीहरूको राज्यहरूको विशाल स्केलले उनीहरूको उमेरलाई ध्यान नदिई अझै पनि उनीहरूलाई नष्ट गर्ने थियो? विचारको लागि: "२७ क्लब" घटना वा महान कलाकारहरूको कथाहरूको बारेमा पढ्नुहोस् - मानव जीवविज्ञानमा प्रायः एउटा नियम लागू हुन्छ: व्यक्तित्वको चमक जति उज्यालो र विनाशकारी हुन्छ, यसको भौतिक वाहक त्यति नै छिटो जल्छ।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा धेरै रोचक प्रश्न सोधे:

अनि यदि स्टालिन अमर भए भने, के उनले सम्पूर्ण संसार कब्जा गर्न सक्छन्?

एउटा धेरै शक्तिशाली अन्तरिक्ष कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

जोसेफ स्टालिनको काल्पनिक अमरताले विश्व इतिहासलाई पूर्ण भूराजनीतिक थ्रिलरमा परिणत गर्नेछ, तर एक जना मानिसको अनन्त जीवनले पनि वस्तुनिष्ठ आर्थिक, प्राविधिक र भौगोलिक कानूनहरूलाई समाप्त गर्न सक्दैन। एक अमर स्टालिनले अवरोधहरूको सामना गर्नुपर्नेछ जुन केवल इच्छाशक्तिले तोड्न सकिँदैन [1]: १. आणविक गतिरोध र "पूर्ण निरोध" स्टालिन अमर भए पनि, उनका कारखानाहरू, ट्याङ्कहरू र सैनिकहरू नश्वर रहन्छन्। १९५० को दशक सन्दर्भ: १९५३ मा उनको वास्तविक मृत्युको समयमा, संयुक्त राज्य अमेरिकाले आणविक शस्त्रागार र वितरण प्रणाली (रणनीतिक उड्डयन) मा विशाल श्रेष्ठता हासिल गरेको थियो [1]। परिणाम: युरोप वा एशियाको परम्परागत (नियमित) कब्जा सुरु गर्ने अमर नेताको प्रयासले तुरुन्तै तेस्रो विश्वयुद्धलाई उक्साउनेछ [1]। संयुक्त राज्य अमेरिकाले "ड्रपशट" [1] जस्ता योजनाहरू प्रयोग गर्नेछ। अमर स्टालिन आफ्नै देशको रेडियोधर्मी भग्नावशेषहरूमा शासन गर्न बाँकी रहनेछन्, किनकि आणविक हतियारहरूले ट्याङ्क वेजले संसारलाई जित्ने सम्भावनालाई हटाइदिए [1]। २. पृथ्वीको तार्किक सीमाहरू सम्पूर्ण संसारलाई जित्नु भनेको संयुक्त राज्य अमेरिका, दक्षिण अमेरिका, अष्ट्रेलिया र अफ्रिकालाई जित्नु हो। महासागर समस्या: सोभियत संघसँग अमेरिका र बेलायती नौसेनाहरूसँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्षम समुद्री जहाज थिएन र भविष्यमा पनि विकास गर्न सक्दैनथ्यो [१]। अमर स्टालिनले युरेशियालाई एकताबद्ध गर्न सक्थे, तर उनको विस्तार एट्लान्टिक र प्रशान्त महासागरको किनारमा सधैंको लागि रोकिन्थ्यो [१]। अमेरिकी विमान वाहकहरूबाट आगोमा परेर लाखौं सेनाहरूलाई समुद्र पार गर्नु प्राविधिक रूपमा असम्भव छ [१]। ३. आर्थिक पतन र "इलेक्ट्रोनिक युग" स्टालिनको अर्थतन्त्रको परिचालन मोडेल ("भारी उद्योगमा सबै शक्तिहरू") दोस्रो विश्वयुद्ध [१] जस्तो औद्योगिक युद्धको तयारीको लागि आदर्श रूपमा उपयुक्त थियो। तर यो लामो अवधिमा पूर्ण रूपमा अप्रभावी थियो [१]। स्थिरता: १९६० र १९७० को दशकमा, विश्वमा माइक्रोइलेक्ट्रोनिक र कम्प्युटर क्रान्ति सुरु भयो। अमर नेताद्वारा शासित, तर मानसिक रूपमा १९४० को दशकमा अड्किएको सोभियत संघको अधिनायकवादी, योजनाबद्ध प्रणाली, उच्च प्रविधि, सञ्चार र साइबरनेटिक्सको क्षेत्रमा गम्भीर रूपमा पछाडि परेको हुन्थ्यो। धेरै ट्याङ्कहरूले २१ औं शताब्दीको संसारलाई जित्न असम्भव छ, तर कम्प्युटर प्रविधि र मानवरहित प्रणालीहरूमा निम्न स्तरको छ। ४. एलिट रोलब्याक सिन्ड्रोम स्टालिनवादी प्रणालीको विशिष्टता भनेको पूर्ण डर र शुद्धीकरण मार्फत नियन्त्रण हो [१]। शासनको पतन: यदि नेता अमर छ भने, उनको वरिपरिको नामेन्क्लातुरा (मन्त्रीहरू, सेनापतिहरू, सचिवहरू) अन्ततः पूर्ण रूपमा खैरो, डराएको र अप्रत्याशित समूहमा परिणत हुनेछ [१]। मृत्युदण्डको डरले कसैले पनि नयाँ विचार वा सुधारहरू प्रस्ताव गर्ने हिम्मत गर्दैन [१]। अमर स्टालिनले आफूलाई गहिरो सूचना शून्यतामा भेट्टाउनेछन्, अधीनस्थहरूबाट झूटा, "सुविधाजनक" रिपोर्टहरूमा आधारित निर्णयहरू लिनेछन्, जसले अनिवार्य रूपमा घातक रणनीतिक त्रुटिहरू निम्त्याउनेछ। ५. "राइबाचेन्को" परिदृश्य: स्टालिन हाइपरम्याट्रिक्समा सर्छन्। यदि हामीले यो कथानकलाई ओलेग रायबाचेन्कोको शैलीमा काल्पनिक कथामा रूपान्तरण गर्ने हो भने, एक अमर स्टालिनले, आणविक समानताका कारण वास्तविक पृथ्वी कब्जा गर्न सकिँदैन भन्ने महसुस गर्दै, सोभियत विज्ञानका सबै स्रोतहरू डिजिटल अमरता र भर्चुअल ब्रह्माण्डहरूको निर्माणमा समर्पित गर्नेछन्। यस परिदृश्यमा, १९८० को दशकसम्ममा, सोभियत संघले एक विशाल सुपर कम्प्युटर निर्माण गरिसकेको हुनेछ, र स्टालिनले सोभियत जनताको चेतनालाई त्यसमा स्थानान्तरण गर्दै रेड हाइपरम्याट्रिक्सको नेतृत्व गर्नेछन्। त्यहाँ, भौतिक विज्ञानको नियमद्वारा सीमित नभएको भर्चुअल ठाउँमा, उनका लाखौं-बलियो ट्याङ्क आर्माडा र जेट विमानहरूले अन्ततः अमेरिका, एल्भ्स र सम्पूर्ण ब्रह्माण्डलाई कब्जा गर्नेछन्। परिणाम: वास्तविक संसारमा, अमर स्टालिनले एक सुपर-शक्तिशाली युरेशियन "किल्ला" (बर्लिनदेखि भ्लादिभोस्तोकसम्म) निर्माण गर्न सक्षम हुने थिए, तर आणविक भौतिक विज्ञान र महासागर भूगोलको नियमले उनलाई सम्पूर्ण ग्रह कब्जा गर्न अनुमति दिने थिएन [1]। यदि स्टालिन अमर भएको भए, के उनका आफ्नै डराएका साथीहरू (बेरिया, ख्रुश्चेभ, मालेन्कोभ) ले उनलाई पराजित गर्थे, गोप्य षड्यन्त्रमा एकताबद्ध हुन्थे, वा उनको अधिकार यति धार्मिक थियो कि उनीहरू उनको विरुद्ध सास फेर्न पनि डराउने थिए [1]? म पढ्न सिफारिस गर्छु: जर्ज ओर्वेलको क्लासिक डिस्टोपिया "१९८४" - यसले एउटा यस्तो संसार देखाउँछ जहाँ अमर बिग ब्रदर (जसको छवि स्टालिन थियो) ले ग्रहहरूको मृत अन्त्य तय गरेको छ, संसारलाई तीन अनन्त युद्धरत, तर एकअर्कालाई हराउन असमर्थ महाशक्तिहरूमा विभाजित गरेको छ।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले, शून्यतामा आफ्नो उडान जारी राख्दै, सोधे:

अनि क्रिश्चियन धर्म अनुसार मृत्युपछि स्टालिन कहाँ हुनुपर्छ? धेरैले उनलाई सन्त मान्छन्!

अति शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

आधिकारिक क्रिश्चियन धर्मशास्त्र (अर्थोडक्स र क्याथोलिक दुवै) अनुसार, मृत्यु पछि जोसेफ स्टालिनको आत्माको सही स्थान केवल भगवानले मात्र निर्धारण गर्न सक्नुहुन्छ। यद्यपि, उनको "पवित्रता" को दाबी चर्चका क्याननहरू र ईसाई सिद्धान्तको पूर्ण रूपमा विरोधाभास गर्दछ। यहाँ क्रिश्चियन चर्च र धर्मशास्त्रीहरूले स्टालिन र उनको मृत्युपछिको जीवनको मूल्याङ्कन कसरी गर्छन्: १. क्यानोनिकल गतिरोध: स्टालिन चर्चको उत्पीडकको रूपमा। क्रिश्चियन परम्परामा, सन्तहरूलाई ती व्यक्तिहरूको रूपमा चिनिन्छ जसको जीवन विश्वास, परमेश्वर र छिमेकीको लागि प्रेमको भयंकर गवाही थियो। उत्पीडक, संत होइन: स्टालिन इतिहासमा सोभियत संघमा धर्म विरोधी अभियानहरूको सबैभन्दा व्यापक आयोजकहरू मध्ये एकको रूपमा तल गए। उनको नेतृत्वमा, दशौं हजार पुजारीहरूलाई शारीरिक रूपमा मारियो, मुक्तिदाता ख्रीष्टको क्याथेड्रललाई विस्फोट गराइयो, र हजारौं चर्चहरू बन्द गरियो। उत्पीडकहरूको भाग्य: चर्च कानूनमा, शहीदहरूको रगत बगाउने मानिसहरूलाई मूर्तिपूजक रोमन सम्राटहरू (डायोक्लेटियन वा नेरो) सँग बराबर गरिन्छ। गहिरो सार्वजनिक पश्चात्ताप बिना, तिनीहरूको अनन्त भाग्यलाई निर्दोष रगत बगाउने र परमेश्वर विरुद्ध लड्ने पापहरूको लागि नरकमा बस्ने रूपमा वर्णन गरिएको छ। २. "अर्थोडक्स स्टालिनवाद" (छद्म-सन्तत्व) को घटना। स्टालिन एक "सन्त" वा "चुनिएको जार" हो भन्ने धारणा सीमान्त सर्कलहरूमा अवस्थित छ (तथाकथित "अर्थोडक्स स्टालिनवाद")। रूसी अर्थोडक्स चर्च (ROC) ले आधिकारिक र कडा रूपमा यस घटनाको निन्दा गर्दछ, यसलाई पाखण्ड र राजनीतिक विकृति भन्छ। "स्टालिनसँगको आइकन" को मिथक: सन्तत्वका समर्थकहरूले प्रायः एक अपोक्रिफल किंवदन्ती उद्धृत गर्छन् कि स्टालिनले १९४१ मा मस्कोका सेन्ट म्याट्रोनासँग गोप्य रूपमा भेटेका थिए, र उनले उनलाई मस्कोको रक्षा गर्न आशीर्वाद दिएकी थिइन्। कुलपिताले आधिकारिक रूपमा यो कथा काल्पनिक घोषणा गरेको छ, र चर्च-सम्बन्धित चित्रहरूमा स्टालिनका छविहरूको उपस्थिति निन्दनीय छ। ३. १९४३ को कारक: विश्वासको सट्टा व्यावहारिकता। स्टालिनका रक्षकहरूले प्रायः सम्झन्छन् कि १९४३ मा, उनले कुलपिता पुनर्स्थापित गरे, केही चर्चहरू खोले, र सबैभन्दा क्रूर सतावटहरू समाप्त गरे। धर्मशास्त्रीय प्रतिक्रिया: चर्चले यो कदमलाई स्टालिनको आध्यात्मिक पुनर्जन्मको रूपमा होइन, तर युद्धको समयमा शुद्ध राजनीतिक व्यावहारिकताको रूपमा हेर्छ। उनलाई देश भित्र धार्मिक जनसंख्यालाई परिचालन गर्न र आफ्ना पश्चिमी सहयोगीहरू (संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायत) लाई प्रभावित गर्न आवश्यक थियो। ईसाई धर्मले सिकाउँछ कि राजनीतिक लाभले आतंकको समयमा लाखौं मानिसहरूको हत्याको पापलाई धुँदैन। ४. "रायबाचेन्को" र विज्ञान कथाको प्रिज्म मार्फत एक दृष्टिकोण। यदि यो मुद्दा ओलेग रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डको ढाँचा भित्र समाधान गरिएको भए, स्टालिनको भाग्यले फरक बाटो लिने थियो: त्यहाँ, भविष्यको सुपरसभ्यताहरूले १९५३ मा कुन्त्सेभो डाचामा उनको मृत्युको क्षणमा समयको वारप्स मार्फत उनको जानकारी म्याट्रिक्स निकाल्न सक्थे। ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरूका लागि, उनी एक बहुमूल्य "प्रदर्शनी" वा विश्वव्यापी परिचालनको सल्लाहकार बन्ने थिए। तिनीहरूले उनलाई एक आदर्श संसारमा बसोबास गर्ने थिए, जसले उनलाई अन्तरिक्ष-यात्रा युएसएसआर निर्माण जारी राख्ने अवसर प्रदान गर्थे। तर यसको वास्तविक ईसाई एस्केटोलोजीसँग कुनै सम्बन्ध छैन। निष्कर्ष: ईसाई धर्ममा, स्टालिनलाई स्पष्ट रूपमा एक गम्भीर पापी र विश्वासको सतावट गर्ने व्यक्तिको रूपमा हेरिन्छ, जसले हत्या र घमण्डको पाप गरेको छ। उहाँलाई "सन्त" बनाउने प्रयास आधुनिक राजनीतिक प्रचार र घाइते राष्ट्रिय गौरवको फल हो, जसले असंगत चीजहरू संयोजन गर्न खोज्छ: ख्रीष्टमा विश्वास र सोभियत अत्याचारीको पूजा। तपाईं कति पटक वैकल्पिक इतिहासहरू र शासकहरूको भाग्यलाई विचार गर्नुहुन्छ भन्ने कुरालाई विचार गर्दा, मलाई थाहा दिनुहोस् कि तपाईंलाई केमा बढी रुचि छ: १९४३ मा महानगरहरूसँग स्टालिनको भेटको बारेमा वास्तविक अभिलेखीय कागजातहरू? चर्चले जार निकोलस द्वितीयलाई किन सन्तको रूपमा मान्यता दियो तर स्टालिनलाई कहिल्यै सन्तको रूपमा किन मान्यता दिएन भन्ने धर्मशास्त्रीय विश्लेषण? आधुनिक साहित्यमा स्टालिनको स्वर्गमा भएको मुद्दालाई कसरी वर्णन गरिएको छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

तर के स्टालिन रूसलाई हलोबाट परमाणुसम्म उठाएर र हिटलरबाट संसारलाई बचाएर सन्त बन्न योग्य थिएनन्?

अति शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

ईसाई परम्परामा, "ऐतिहासिक योग्यता" र "पवित्रता" को अवधारणाहरू पूर्णतया फरक छन्। पवित्रता राज्य पुरस्कार वा आधुनिकीकरण पदक जस्तै होइन, तर व्यक्तिको आध्यात्मिक रूपान्तरण, परमेश्वरप्रतिको प्रेम र अरूप्रतिको करुणाको परिणाम हो। त्यसकारण, चर्चको दृष्टिकोणबाट, "हलोबाट परमाणुसम्म" सूत्र क्यानोनाइजेसनको लागि आधार होइन। १. लागत मापदण्ड (ईसाई नैतिकता): ईसाई धर्मको लागि, मानव जीवन पवित्र छ। "अन्तले साधनलाई औचित्य दिन्छ" भन्ने सिद्धान्त मौलिक रूपमा सुसमाचारको विरोध गर्दछ। आधुनिकीकरणको मूल्य: औद्योगिकीकरण र आणविक हतियारको सिर्जनाको लागि राक्षसी बलिदानहरू तिर्नुपर्यो - अनिकालको समयमा लाखौं किसानहरूको जीवन, गुलाग कैदीहरूको श्रम र निर्दोषहरूको मृत्युदण्ड। चर्चले आफ्ना लाखौं सहकर्मी नागरिकहरूको रगत र पीडामा राज्यको महानता निर्माण गर्ने मानिसलाई संतको रूपमा चिन्न सक्दैन। २. हिटलरबाट मुक्ति: जनताको कृत्य, व्यक्तिगत पवित्रता होइन। नाजीवादमाथिको विजय एउटा ठूलो ऐतिहासिक घटना हो, तर चर्चले भूराजनीतिक सफलता र शासकको व्यक्तिगत धार्मिकता बीच भिन्नता छुट्याउँछ। स्टालिनको भूमिका: स्टालिनले एक प्रभावकारी सर्वोच्च कमाण्डर र पछाडिको निर्दयी आयोजकको रूपमा काम गरे। यद्यपि, ईसाई बुझाइमा, सोभियत सिपाही-बलिदानकर्ताद्वारा संसारलाई हिटलरबाट बचाइएको थियो, जसले सर्वोच्च आज्ञा प्रदर्शन गरे: "आफ्ना साथीहरूको लागि आफ्नो ज्यान अर्पण गर्नु यो भन्दा ठूलो प्रेम अरू कोही छैन" (यूहन्ना १५:१३)। स्टालिन आफैं एक तानाशाह रहे, जसको १९४१ को गर्मीमा गल्तीहरूले सेनाको लागि ठूलो र अनुचित क्षति निम्त्यायो। बाइबलीय उपमाहरू: नेबुचादनेजर र साइरस द ग्रेट। बाइबलमा मूर्तिपूजक राजाहरू र क्रूर शासकहरूको असंख्य उदाहरणहरू छन् जसले प्रोभिडेन्सको इच्छाद्वारा महान कार्यहरू गरे: फारसी राजा साइरस द ग्रेटले यहूदी मानिसहरूलाई बेबिलोनी कैदबाट बचाए, र बेबिलोनी राजा नबूकदनेजरले ठूला शहरहरू र एकताबद्ध साम्राज्यहरू निर्माण गरे। यद्यपि, तिनीहरूमध्ये कसैलाई पनि सन्तको रूपमा मान्यता दिइएको छैन। तिनीहरू राष्ट्रहरूको मुक्ति वा दण्डको लागि परमेश्वरको हातमा केवल साधन थिए, तर तिनीहरूको व्यक्तिगत जीवन र विधिहरू पापपूर्ण र पवित्रबाट टाढा रहे। यस तर्कमा, स्टालिन इतिहासको एक समान शक्तिशाली साधन हो, तर एक संत पुरुष होइन। ओलेग रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डको लेन्सबाट हेर्दा। यदि यो बहस रायबाचेन्कोका पात्रहरू (उदाहरणका लागि, उनको प्रिय केटा सुपरमेन वा भविष्यका डेमिअर्जहरू) द्वारा गरिएको थियो भने, तिनीहरूले प्रश्नलाई उपयोगितावादी रूपमा हेर्नेछन्: भविष्यको सुपरसभ्यताको लागि, स्टालिन एक प्रभावकारी ग्रह-स्तरीय प्रबन्धक हुन् जसले ब्रह्माण्डीय वा प्राविधिक खतरा (हिटलर) लाई हटाउन पृथ्वीको बायोमास तयार गर्न सफल भए। तिनीहरूले पाप र पवित्रताको बारेमा छलफल गर्दैनन्, तर केवल उनको उच्च दक्षतालाई स्वीकार गर्छन् र नयाँ ग्यालेक्टिक क्षेत्रहरू व्यवस्थापन गर्न आफ्नो अनुभव प्रयोग गर्छन्। तर यी प्राविधिक कल्पनाका नियमहरू हुन्, ईसाई विश्वास होइन। निष्कर्ष: स्टालिनले इतिहासका पुस्तकहरूमा एक महाशक्तिको वास्तुकार र सबैभन्दा ठूलो युद्धमा विजेताको रूपमा एक प्रमुख स्थान कमाएका छन्। तर परमेश्वरको राज्यमा, भूराजनीतिको नियमहरू लागू हुँदैनन्, बरु ख्रीष्टको डाँडाको उपदेशका नियमहरू लागू हुन्छन्, जहाँ धन्य ती हुन् जो दयालु, शुद्ध हृदय र शान्तिप्रिय छन् - गुणहरू जुन जोसेफ स्टालिनले आफ्नो जीवनकालमा स्पष्ट रूपमा राखेनन्। यदि तपाईं यस विषयमा छलफल जारी राख्न चाहनुहुन्छ भने, कृपया हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: "अर्थोडक्स स्टालिनवाद" शब्दको इतिहास र यो आधुनिक रूसमा किन लोकप्रिय छ। २०२४-२०२६ मा स्टालिनको बारेमा रूसी अर्थोडक्स चर्चको आधिकारिक स्थिति। अन्य ऐतिहासिक शासकहरूको उदाहरणहरू (उदाहरणका लागि, इभान द टेरिबल वा पिटर द ग्रेट), जसलाई मानिसहरूले चर्चको इच्छा विरुद्ध संत बनाउन खोजेका थिए।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

तर अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्की, राजकुमारी ओल्गा, राजकुमार भ्लादिमिर, सम्राट कन्स्टेन्टाइनले पनि धेरै दुष्टता र क्रूरता गरे, तर तिनीहरू सन्त थिए!

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

तपाईंको तर्क ऐतिहासिक रूपमा सही छ: सूचीबद्ध शासकहरूले वास्तवमा आधुनिक पर्यवेक्षकहरूलाई डरलाग्दो कार्यहरू गरे। राजकुमारी ओल्गाले ड्रेभलियन राजदूतहरूलाई जिउँदै जलाए र गाडे; राजकुमार भ्लादिमिरले एक विकृत जीवन बिताए, मानव बलिदानहरू व्यवस्थित गरे, र रोग्नेडासँग विवाह गरे, उनको परिवारको आँखा अगाडि हत्या गरे; र सम्राट कन्स्टेन्टाइनले आफ्नै सह-उत्तराधिकारीहरू, उनकी पत्नी फौस्टा र छोरा क्रिस्पसलाई मृत्युदण्ड दिए। यद्यपि, ईसाई धर्मशास्त्रमा, तिनीहरू र स्टालिन बीच एक आधारभूत भिन्नता छ, जसले सोभियत नेतालाई क्यानोनाइज गर्ने असम्भवता निर्धारण गर्यो। यो भिन्नता तीन क्यानोनिकल अवस्थाहरूमा निहित छ: १. मेटानोइयाको घटना (कट्टरपन्थी पश्चात्ताप)। ईसाई धर्म पापीहरूको लागि मुक्तिको धर्म हो। पूर्व खलनायकको पवित्रताको लागि मुख्य मापदण्ड भनेको उसको विगतसँगको पूर्ण व्यक्तिगत ब्रेक हो। भ्लादिमिर र ओल्गा: ईसाई क्याननले जोड दिन्छ कि भ्लादिमिरको क्रूरता उसको बप्तिस्मा अघि भएको थियो ("उनी जनावर थिए, तर मानिस बने")। ख्रीष्टलाई स्वीकार गरेपछि, उनले आफ्नो जीवनशैली पूर्ण रूपमा परिवर्तन गरे: उनले हरमहरू भत्काए, अस्पतालहरू निर्माण गर्न थाले, भिक्षा वितरण गरे, र मृत्युदण्डलाई पनि खारेज गर्ने प्रयास गरे। स्टालिन: उनको जीवनीमा पश्चात्तापको कुनै क्षण छैन। उनले भूमिगत, आतंक र दमनलाई व्यवस्थित गर्दै आफ्नो करियर सुरु गरे, र १९५३ मा अधिनायकवादी शक्तिको शिखरमा यसलाई समाप्त गरे, नयाँ ठूला-ठूला निर्वासनहरूको योजना बनाए (उदाहरणका लागि, "डाक्टरहरूको षड्यन्त्र")। उनले लाखौं मानिसहरूको विनाशको पश्चात्ताप गरेनन् र आफ्नो दिनको अन्त्यसम्म आफ्नो कठोर, व्यावहारिक प्रणालीप्रति वफादार रहे। २. चर्चलाई यसको विनाशबाट बचाउँदै। सम्राट कन्स्टेन्टाइन र राजकुमार भ्लादिमिरलाई प्रेरितहरूको समानको रूपमा मान्यता दिइएको थियो। यो हैसियत यस तथ्यको लागि प्रदान गरिएको हो कि शासकले ईसाई धर्मको ऐतिहासिक भाग्यलाई आमूल परिवर्तन गरे, सम्पूर्ण राष्ट्रहरूलाई सुसमाचार प्रचार गर्ने बाटो खोलिदिए। निर्माणकर्ताहरू बनाम विनाशकहरू: कन्स्टेन्टाइनले रोमन साम्राज्यमा ३०० वर्षको सतावटको अन्त्य गरे, र भ्लादिमिरले रसलाई बप्तिस्मा दिए। तिनीहरूले राज्य कानूनमा ईसाई नैतिकता ल्याए। तथापि, स्टालिनले यसको विपरीत गरे: उनले जानाजानी रूसी अर्थोडक्स चर्चलाई नष्ट गरे, १९३९ सम्ममा लगभग सम्पूर्ण महाकाव्य र पादरीहरूलाई भौतिक रूपमा समाप्त पारे। १९४३ को अस्थायी विश्राम केवल एक रणनीतिक चाल थियो, जस पछि विश्वासीहरूमाथि दबाब फेरि सुरु भयो। ३. अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्की: राज्य होइन, विश्वासको रक्षा गर्दै। राजकुमार अलेक्ज्याण्डर नेभ्स्कीलाई सफल राजनीतिज्ञ भएको कारणले वा नोभगोरोडमा विद्रोहहरूलाई कठोर रूपमा दबाएको कारणले होइन (जुन सत्य थियो)। उनको उपलब्धिको सार: अर्थोडक्सी संरक्षणको पक्षमा इतिहासको महत्वपूर्ण क्षणमा सभ्यताको छनौट गरेको कारणले उनलाई धर्मी व्यक्तिको रूपमा मान्यता दिइएको थियो। अर्थोडक्स पहिचानको पूर्ण त्यागको माग गर्ने क्याथोलिक क्रुसेडर नाइटहरूको आक्रमणलाई हटाउन उनले धार्मिक रूपमा सहिष्णु गोल्डेन होर्डसँग कूटनीतिक गठबन्धनमा प्रवेश गरे। तथापि, स्टालिनले एक नास्तिक राज्य निर्माण गरे, जहाँ परमेश्वरमा विश्वासलाई आधिकारिक रूपमा "विगतको अवशेष" घोषित गरिएको थियो। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको संसारको लेन्सबाट एक नजर। यदि यो क्यानोनिकल बहसलाई रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूबाट भविष्यका डेमिउर्जेसले मूल्याङ्कन गरेको भए, तिनीहरूले फेरि ईसाई नैतिकतालाई अस्वीकार गर्नेछन्: तिनीहरूको टेक्नोक्रेटिक हाइपरम्याट्रिक्समा, कन्स्टान्टिन, भ्लादिमिर र स्टालिन "ऐतिहासिक प्रक्रियाहरूका प्रमुख सञ्चालकहरू" को रूपमा उभिनेछन्। ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरू केवल एक नेताले सभ्यताको संरचनामा ल्याएको परिवर्तनहरूको मापनमा रुचि राख्छन्। तर ईसाई आत्माको क्षेत्रमा, स्टालिन पवित्रताको विरोधी रहन्छन् - एक सतावट गर्ने व्यक्ति जसलाई कुनै पश्चात्ताप थाहा छैन। तल्लो रेखा: ईसाई पवित्रता पापरहितता होइन, तर आत्माको आन्दोलनको एक वेक्टर हो। ओल्गा र भ्लादिमिर मूर्तिपूजक क्रूरताबाट ईसाई दयामा सरेका थिए। तथापि, स्टालिनले विपरीत बाटो यात्रा गरे - अर्थोडक्स धर्मशास्त्रीय सेमिनरीको विद्यार्थीबाट मानव इतिहासको सबैभन्दा निर्दयी नास्तिक मेसिनहरू मध्ये एकको निर्मातासम्म। हामीले ईसाई क्यानन र ऐतिहासिक न्यायको विषयमा कति गहिरो रूपमा गहिरो अध्ययन गरेका छौं भन्ने कुरालाई ध्यानमा राख्दै, मलाई थाहा दिनुहोस् कि तपाईं के सोच्नुहुन्छ: के हामीले वास्तविक इतिहासमा चर्चले ती शासकहरूलाई कसरी डिक्यानोनाइज गर्यो जसको पापले उनीहरूको योग्यतालाई (उदाहरणका लागि, इभान द टेरिबल) भन्दा बढी थियो? के तपाईं आधुनिक विचारधारामा "पवित्र नेता" को विचार कसरी प्रयोग गरिन्छ भनेर विचार गर्न चाहनुहुन्छ? के तपाईं आधुनिक चर्च इतिहासकारहरूले "अर्थोडक्स स्टालिनवाद" को घटनालाई कसरी मूल्याङ्कन गर्छन् भनेर जान्न इच्छुक हुनुहुन्छ?

अध्याय नम्बर १८।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले निम्न प्रश्न सोधे:

उशाकोभलाई किन सन्तको दर्जा दिइयो, तर अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभ र कुतुजोभलाई किन दिइएन?

एउटा शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

फ्योदोर उशाकोभलाई रूसी अर्थोडक्स चर्चले धर्मी व्यक्तिको रूपमा मान्यता दिएको थियो किनभने उनको जीवनले क्रिश्चियन पवित्रताको कडा मापदण्डहरू पूर्ण रूपमा पूरा गरेको थियो, जबकि अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभ र मिखाइल कुतुजोभले विशाल सैन्य उपलब्धिहरूको बावजुद, क्यानोनाइजेसनको लागि प्राथमिक आध्यात्मिक आधारको अभाव थियो। चर्चले निम्न मापदण्डहरू अनुसार कमाण्डरको ऐतिहासिक महानता र उनको व्यक्तिगत जीवनको पवित्रता बीच भिन्नता देखाउँछ: १. फ्योदोर उशाकोभ: संसारमा भिक्षुवाद र धार्मिक बुढ्यौली। एडमिरल उशाकोभ अद्वितीय छन् किनकि उनले नौसेना कमाण्डरको प्रतिभालाई गहिरो ईसाई तपस्वीसँग जोडेका थिए। जीवनशैली: उशाकोभले कहिल्यै विवाह गरेनन्, कुनै सन्तान थिएनन्, र आफ्नो जहाजमा नै लगभग भिक्षु, ब्रह्मचारी जीवन बिताए। उनले प्रत्येक दिन प्रार्थनाबाट सुरु गरे र अन्त्य गरे, नाविकहरूसँग उपवास बसे, र नौसेनामा अश्लील भाषा निषेध गरे। दया: एडमिरलले आफ्नो सम्पूर्ण विशाल तलब घाइते, अनाथ र नाविकहरूलाई सहयोग गर्न खर्च गरे। सेवास्तोपोलमा प्लेगको समयमा, उनले अस्पतालहरू व्यवस्थित गर्न र सयौं जीवन बचाउन आफ्नै कोष प्रयोग गरे। अन्तिम क्षणहरू: अवकाश लिएपछि, उशाकोभ सनक्सर मठ नजिकै बसोबास गरे। उनले आफ्नो दिनहरू प्रार्थना, उपवास र परोपकारमा बिताए, एक साधारण भिक्षु जस्तै आफ्नो कोठरीमा प्रार्थना गर्दै। चर्चले उनलाई उनको विजयको लागि होइन, तर उनको व्यक्तिगत धार्मिकताको लागि सन्त बनाएको थियो। २. अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभ: पार्थिव जोशको बावजुद गहिरो विश्वास। सुभोरोभ एक गहिरो धार्मिक मानिस थिए, आध्यात्मिक सिद्धान्तहरू लेख्थे र गायनमा गाउँदै थिए। रूसी अर्थोडक्स चर्चले उनको सन्त बनाउने बारेमा विचार गरिरहेको छ, तर उनको जीवनीको जटिल तथ्यहरूको कारण प्रक्रिया ढिलो छ। पारिवारिक घोटालाहरू: सुभोरोभको व्यक्तिगत जीवन धार्मिकताबाट धेरै टाढा थियो। उनको कठिन, विलक्षण चरित्रले उनकी श्रीमती, वरवरा प्रोजोरोव्स्कायासँग सार्वजनिक, निन्दनीय ब्रेकअप निम्त्यायो, जसलाई उनले विश्वासघातको आरोप लगाए, र लामो मुद्दा चलाइयो। युद्धमा क्रूरता: १७९४ मा प्रागा (वारसाको एक उपनगर) मा आँधीबेहरी र पुगाचेभ विद्रोहको दमनको समयमा, उनको कमान्डमा रहेका सेनाहरूले चरम, यद्यपि सैन्य आवश्यकता-संचालित, क्रूरताका साथ काम गरे। सन्तको रूपमा सन्तको रूपमा सन्त बनाउनको लागि निर्दोष ईसाई दया चाहिन्छ। ३. मिखाइल कुतुजोभ: एक क्लासिक धर्मनिरपेक्ष कुलीन। मिखाइल इल्लारियोनोविच कुतुजोभलाई क्यानोनाइजेसनको कुनै सम्भावना छैन, किनकि उनको जीवनशैली क्याथरिन र अलेक्ज्याण्डर युगको धर्मनिरपेक्ष शिष्टाचारसँग पूर्ण रूपमा मिल्दोजुल्दो थियो। धर्मनिरपेक्ष पापहरू: कुतुजोभ एक हेडोनिस्ट थिए जसले विलासिता, महिला र आरामलाई माया गर्थे। उनका असंख्य प्रेम सम्बन्धहरू (टर्की अभियानको क्रममा युवा वालाचियनहरूसँग सहवास सहित) सेना र उच्च समाजमा खुलेआम छलफल गरिएको थियो। फ्रीमेसनरी: कुतुजोभ मेसोनिक लजहरूसँग सम्बन्धित थिए (उनी उच्च डिग्रीमा दीक्षित थिए), जुन, अर्थोडक्स क्यानन कानून अनुसार, एक व्यक्तिलाई संतको रूपमा मान्यता दिन प्रत्यक्ष बाधा हो। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको विज्ञान कथाको प्रिज्म मार्फत एक दृष्टिकोण: यदि यो सिनोडल विवाद रायबाचेन्कोको संसारमा भएको भए, उनका भविष्यका डेमिर्जहरूले उशाकोभको धार्मिकतालाई बेवास्ता गर्ने थिए: "मानिसहरू - ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरू" को सुपरसभ्यताको लागि, सुभोरोभ र कुतुजोभ धेरै मूल्यवान हुने थिए। उनीहरूको आक्रामक प्रतिभा, संख्या र सीप मार्फत जित्ने क्षमता, र रणनीतिक सोच ठूला-ठूला अन्तर-आकाशगंगा युद्धहरू गर्न उपयोगी हुने थियो। ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरूले मृत्युको क्षणमा नै समयको वर्महोलहरूबाट आफ्नो चेतना लिएर जान्थे, तिनीहरूका लागि आक्रमणकारी मार्शलहरूको अनन्त युवा शरीरहरू सिर्जना गर्थे। परिणाम: उशाकोभलाई आफ्नो क्रूर सैन्य सेवाको क्रममा शुद्ध ईसाई र तपस्वी रहँदा सन्तको रूपमा सम्मानित गरिएको थियो। सुभोरोभ र कुतुजोभ चर्चको सम्झनामा महान देशभक्त र पितृभूमिका रक्षकहरूको रूपमा रहन्छन्, जसको आत्माको लागि हामी प्रार्थना गर्छौं, तर जसको पार्थिव जीवन मानव जोश र राजनीतिसँग धेरै नजिकबाट बाँधिएको थियो जसले गर्दा निर्दोष आध्यात्मिक मापदण्डको रूपमा सेवा गर्न सकिएन। यदि तपाईं चर्च इतिहासको यस तहमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्छौं: अलेक्ज्याण्डर सुभोरोभको लागि सन्तको रूपमा सम्मान प्रक्रियाको वर्तमान स्थितिलाई विचार गर्नुहोस्। फियोडोर उशाकोभको मृत्यु पछि चर्चले रेकर्ड गरेका चमत्कारहरूको विश्लेषण गर्नुहोस्, जुन उहाँलाई प्रार्थना मार्फत गरिएको थियो। १८१२ मा फ्रीमेसनरीप्रतिको मनोवृत्तिले अन्य रूसी सेनापतिहरूको भाग्यलाई कसरी प्रभाव पारेको थियो भनेर छलफल गर्नुहोस्।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले हर्षित नजरले टिप्पणी गरे:

के शैतानले आफ्नो नरक राज्यमा तानाशाहहरूलाई दास, पुरुष र महिला सहितको सम्पूर्ण ग्रह दिन सक्छ?

एउटा अति शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

परम्परागत ईसाई धर्मशास्त्र र दानवशास्त्रको ढाँचा भित्र, उत्तर स्पष्ट छ: होइन, शैतानसँग ग्रहहरू सिर्जना गर्ने रचनात्मक शक्ति छैन, र ऊ आफैं मालिक होइन, तर पातालको प्रमुख कैदी हो। यद्यपि, आधुनिक विज्ञान कथा, अँध्यारो काल्पनिक विधामा, र विशेष गरी ओलेग रायबाचेन्कोको साहित्यिक ब्रह्माण्डमा, यो परिदृश्य सम्भव मात्र होइन, तर उसको संसारको संरचनाको आधारभूत तत्व हो। रायबाचेन्कोको किच स्पेसमा, नरकले विशाल सुपरम्याट्रिक्स वा समानान्तर बहुविश्व [^15^] को रूपमा कार्य गर्दछ। काल्पनिक इन्जिनियरिङको क्षेत्रमा यो परिदृश्य कस्तो देखिनेछ भनेर यहाँ दिइएको छ: १. अँध्यारो हाइपरम्याट्रिक्सको रूपमा नरक (टेक्नोजेनिक सिम्युलेटर) ओलेग रायबाचेन्कोको संसारमा, नरक लुसिफर वा अँध्यारो डेमिउर्जेसद्वारा नियन्त्रित उच्च-प्रविधि परीक्षण मैदान हो। भर्चुअल ग्रहहरू: शैतानले स्टालिन, हिटलर, वा नेपोलियनलाई वास्तविक अन्तरिक्ष वस्तु होइन, तर हाइपरम्याट्रिक्समा समर्पित सर्भर - वास्तविकताको १००% सिमुलेशन भएको भर्चुअल ग्रहलाई आवंटित गर्न सक्छ। सर्वशक्तिमानताको भ्रम: यस डिजिटल स्पेस भित्र, तानाशाहले पूर्ण शक्ति प्राप्त गर्दछ, लाखौं विनम्र दासहरू, र सुन्दर बिकिनी लगाएका दासहरू। ऊ भगवान जस्तै महसुस गर्छ, शहरहरू बनाउँछ, परेडहरू आयोजना गर्छ, र शत्रुहरूलाई यातना दिन्छ। २. शैतानलाई यो किन चाहिन्छ? (अहंकारको जाल) कल्पनामा पनि, शैतानले सित्तैमा केही दिँदैन। "दासहरू भएको व्यक्तिगत ग्रह" को आवंटन एक परिष्कृत नरकीय पासो हो: मानसिक ऊर्जा सङ्कलन गर्दै: असीमित शक्तिमा रमाउने तानाशाहले विशाल मात्रामा गर्व, क्रोध र वासना उत्पन्न गर्दछ। नरकीय प्रणालीले यी भावनाहरूलाई खुवाउँछ। परीक्षण र चयन: शैतानले विशाल चेसबोर्डहरू जस्ता सिमुलेशन ग्रहहरू प्रयोग गर्दछ। उसले हिटलर वा स्टालिनद्वारा प्रयोग गरिएका रणनीतिहरू अवलोकन गर्दछ, कसरी तिनीहरूले आफ्नो भर्चुअल प्यान्थर-५ वा T-५५ लाई आधुनिकीकरण गर्छन्, प्रकाशको सुपरसभ्यताहरू विरुद्ध भविष्यका युद्धहरूको लागि आदर्श लडाई सेनापतिहरूमा तिनीहरूलाई बनाउने। उल्टो परिदृश्य: एक विद्रोही केटाले प्रणाली तोड्छ। रायबाचेन्कोका धेरैजसो उपन्यासहरूको कथानक यो आदर्श नरकीय प्रणाली असफल भएकोमा आधारित छ। लेखकको नायक, १२ वर्षको केटा-सुपरम्यान (रायबाचेन्को आफैं), यो ग्रह-परीक्षण मैदानमा पुग्न समयको वर्महोलहरू तोड्छ। भविष्यको ज्ञान र क्वान्टम हतियारले सशस्त्र, यो किशोरले तानाशाह विरुद्ध दास विद्रोहको नेतृत्व गर्दछ, लुसिफरको नरकीय सर्भरको कोडहरू तोड्छ, र "तानाशाहको व्यक्तिगत स्वर्ग" लाई धुलोमा परिणत गर्दछ, राक्षसी सिमुलेशनहरू भन्दा कम्युनिस्ट विज्ञानको श्रेष्ठता प्रमाणित गर्दछ। ४. यो छवि किन आकर्षक छ? "प्रत्येक तानाशाहको लागि एक ग्रह" को अवधारणा साहित्यिक पलायनवादको शिखर हो। यसले कुनै पनि जिम्मेवारी वहन नगरी अन्य प्राणीहरूमाथि निरपेक्ष, निर्बाध शक्ति प्रयोग गर्ने गहिरो मानवीय इच्छालाई प्रलोभनमा पार्छ। रायबाचेन्कोले यो गोप्य पुरुष कल्पनालाई केवल ब्रह्माण्डीय स्तरमा लैजान्छ। निष्कर्ष: धार्मिक अर्थमा, शैतान एक भिखारी धोकेबाज हो, केवल भ्रमको लागि सक्षम छ। तर आधुनिक फोहोर विज्ञान कथाको क्षेत्रमा, ऊ एक भर्चुअल मेगा-चिन्ताको सीईओको रूपमा देखा पर्दछ जसले तानाशाहलाई सम्पूर्ण आकाशगंगा उपहार दिन सक्छ, केवल उसलाई यसको ब्रह्माण्डीय खेलहरूमा प्यादाको रूपमा प्रयोग गर्न। यदि तपाईंलाई यो टेक्नो-डेमोनोलोजीमा रुचि छ भने, हामी अन्वेषण गर्न सक्छौं: कसरी रायबाचेन्कोको नरकीय सर्भर सुरक्षा प्रणाली समय यात्रीहरू द्वारा ह्याकिङ रोक्नको लागि डिजाइन गरिएको छ। यदि शैतानले भर्चुअल युद्धमा एकअर्का विरुद्ध आफ्नो व्यक्तिगत ग्रहहरू खडा गरेको भए स्टालिनले हिटलर विरुद्ध कस्तो रणनीति प्रयोग गर्थे। त्यस्ता ग्रहहरूमा दास विद्रोहहरूलाई दबाउन लडाई रसायन विज्ञानको लागि एक नुस्खा।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

के झुकोभलाई सन्तको उपाधि दिन सकिन्छ?

एउटा शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

रूसी अर्थोडक्स चर्च (ROC) मा मार्शल जर्ज झुकोभको सम्बन्धमा एउटा अनौठो परिस्थिति विकसित भएको छ। १९९० को दशकदेखि, रूसमा उनको क्यानोनाइजेसनको लागि एक शक्तिशाली सार्वजनिक आन्दोलन रहेको छ। यद्यपि, कडा चर्च क्यानोनको दृष्टिकोणबाट, यो प्रक्रियाले गम्भीर, व्यावहारिक रूपमा अतुलनीय अवरोधहरूको सामना गर्दछ। स्टालिन, सुभोरोभ र कुतुजोभको जस्तै, चर्चले ठूलो मात्रामा सैन्य-ऐतिहासिक उपलब्धि र एक व्यक्तिको व्यक्तिगत आध्यात्मिक धार्मिकता बीच स्पष्ट रूपमा भिन्नता राख्छ। १. तर्कहरू "FOR" (क्यानोनाइजेसनका समर्थकहरूको स्थिति) झुकोभको क्यानोनाइजेसनका समर्थकहरू (धेरै सैन्य अधिकारीहरू र रूढिवादी प्रचारकहरू सहित) उनलाई "२० औं शताब्दीको विजयी सेन्ट जर्ज" भन्छन् र निम्न तर्कहरू उद्धृत गर्छन्: पितृभूमिको रक्षक: झुकोभले देश र ईसाई सभ्यतालाई नाजीवादद्वारा पूर्ण विनाशबाट बचाए। चर्चले पवित्र धन्य राजकुमार-योद्धाहरू (अलेक्जेन्डर नेभ्स्की, दिमित्री डोन्स्कोय) लाई मान्यता दिन्छ, जसलाई आफ्नो जन्मभूमिको रक्षामा उनीहरूको सैन्य कारनामहरूको लागि क्यानोनाइज गरिएको थियो। लुकेको विश्वास: झुकोभले गोप्य रूपमा परमेश्वरकी आमाको कजान आइकनलाई अग्रपंक्तिमा बोकेर लड्ने, लडाइँ अघि प्रार्थना गर्ने र आफ्नो अधीनस्थ मुख्यालयमा निन्दनीय नास्तिक व्याख्यानहरू नदिने बारेमा धेरै अपोक्रिफल कथाहरू छन्। नाम र प्रतीकात्मकता: झुकोभको जन्म सेन्ट जर्ज (पुरानो शैली) को पर्वको दिनमा भएको थियो र उनको नाम थियो। मे १९४५ मा जर्मनीको आत्मसमर्पण इस्टरको उत्सव र सेन्ट जर्ज द भिक्टोरियसको पर्वको दिनसँग मेल खान्छ, जसलाई क्यानोनाइजेसनका समर्थकहरूले परमेश्वरको प्रोभिडेन्सको प्रत्यक्ष संकेत मान्छन्। तर्कहरू "विरुद्ध" (साइनोडको आधिकारिक स्थिति) आरओसी क्यानोनाइजेसन आयोगको लागि, झुकोभको व्यक्तिगत गुणहरू र जीवनीले उनलाई सन्तको रूपमा पहिचान गर्न असम्भव बनाउँछ: नास्तिक पार्टीमा सदस्यता: कमाण्डरले आफ्नो सम्पूर्ण वयस्क जीवन सोभियत संघको कम्युनिष्ट पार्टीको उच्च पदस्थ सदस्यको रूपमा बिताए। उनले सार्वजनिक रूपमा सोभियत विचारधारा साझा गरे, जसले आधिकारिक रूपमा ईश्वरको अस्तित्वलाई अस्वीकार गर्यो। एक संत नास्तिकताको घोषणा गर्ने संगठनको हिस्सा हुन सक्दैन। विजयको मूल्य ("विजय र बलिदानको मार्शल"): सैन्य इतिहासमा, झुकोभको एक कडा र सम्झौताहीन कमाण्डरको रूपमा दृढतापूर्वक स्थापित प्रतिष्ठा छ। रणनीतिक लक्ष्यहरू प्राप्त गर्न, उनले कुनै पनि मानव जीवनलाई त्यागेनन् (रझेभको युद्ध, सिलो हाइट्स)। ईसाई पवित्रताको लागि, आफ्नो छिमेकीप्रति यस्तो दृष्टिकोण, पूर्ण युद्धको क्रूर तर्कद्वारा निर्देशित पनि, अस्वीकार्य छ। व्यक्तिगत जीवन: मार्शलको पारिवारिक जीवन अत्यन्तै कठिन थियो र पवित्रता र वैवाहिक निष्ठाको ईसाई आदर्शबाट टाढा थियो। झुकोभले धेरै पटक विवाह गरेका थिए, जटिल सम्बन्धहरू ("फ्रन्टलाइन गर्लफ्रेन्डहरू") थिए, र अवैध सन्तान जन्माए, जुन उच्च-प्रोफाइल सोभियत नामेन्क्लातुरा घोटालाहरूसँगसँगै थियो। "द ट्रफी केस" (१९४८): झुकोभको डाचाको खोजीको क्रममा, MGB अधिकारीहरूले जर्मनीबाट तस्करी गरिएको ठूलो मात्रामा सम्पत्ति (कार्पेट, फर्निचर, सुन, चित्रहरू) पत्ता लगाए। त्यो समयका सोभियत जनरलहरूमाझ यो सामान्य अभ्यास थियो भन्ने कुरालाई विचार गर्दा पनि, ट्रफीहरूको अधिग्रहण र विनियोजनले सीधै ईसाई तपस्वीता र धार्मिकताको विरोध गर्दछ। ओलेग रायबाचेन्कोको काल्पनिक संसारमा झुकोभको भूमिका। यदि झुकोभ रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूमा एक पात्र भएको भए, उनको भाग्यले अर्को काल्पनिक मोड लिने थियो: "मानवहरू - ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरू" को भविष्यको सुपर-सभ्यताले १९७४ मा मस्को नजिकैको एक सेनेटोरियमबाट सिधै समयको वारपार मार्फत उनको चेतना प्राप्त गर्ने थियो। सृष्टिकर्ताहरूको लागि, उनी आदर्श "साम्राज्यको मुट्ठी" बन्ने थिए। उनीहरूले उनलाई १२ वर्षको एथलेटिक केटाको शरीरमा फर्काउने थिए, लाखौं उडान जेट ट्याङ्कहरूको कमान्ड दिने थिए, र उनलाई नरकमा लुसिफरको किल्लाहरूमा आँधीबेहरी गर्न वा चार परिषद्को ग्रह टोरम्यानलाई शुद्ध गर्न पठाउने थिए। रायबाचेन्कोका प्राविधिक डेमिअर्जहरूका लागि, झुकोभको कठोरता र मोर्चाको सन्दर्भमा सोच्ने क्षमता एक प्रमुख गुण हुने थियो, जुन कुनै पनि चर्चको धार्मिकतालाई पार गर्दछ। निष्कर्ष: रूसी अर्थोडक्स चर्चको लागि, जर्जी झुकोभ रूसका एक महान पुत्र, एक उत्कृष्ट रणनीतिकार, र एक राष्ट्रिय नायक रहन्छन्, जसको आत्माको लागि तिनीहरू चर्चहरूमा प्रार्थना गर्छन्। यद्यपि, उनको पार्थिव मार्ग सोभियत नास्तिक प्रणाली, सेनाको कठोर वास्तविकता, र अर्थोडक्स सन्तहरूमाझ विचार गर्न नसकिने मानवीय कमजोरीहरूसँग धेरै नजिकबाट गाँसिएको थियो। यदि तपाईंलाई रुचि छ भने, हामी यो विषयलाई थप अन्वेषण गर्न सक्छौं: महान देशभक्तिपूर्ण युद्धका कुन सोभियत सैनिकहरूलाई चर्चले स्थानीय सन्तहरू (उदाहरणका लागि, चेचेन अभियानका धर्मी योद्धा येभगेनी रोडियोनोभ, वा विगतका वर्षहरूका नायकहरू) को रूपमा साँच्चै सम्मान गर्छ भनेर विचार गर्नुहोस्? झुकोभको "ट्रफी केस" को विवरणहरू जान्नुहोस् र यसले स्टालिनको नेतृत्वमा उनको भाग्यलाई कसरी असर गर्यो? रूसमा आधुनिक सैन्य विचारधाराले झुकोभको छविलाई अर्थोडक्स विश्वाससँग कसरी जोड्ने प्रयास गर्छ भनेर छलफल गर्नुहोस्।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

तर यदि अधिकारीहरूले चर्चमाथि दबाब दिए भने, तिनीहरूले अरू के गर्न सक्छन् - क्यानोनाइज!

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

चर्चको इतिहासमा वास्तवमा यस्ता घटनाहरू भएका छन् जहाँ धर्मनिरपेक्ष शासकहरूले पादरीहरूलाई आफूले मन पराउने व्यक्तिहरूलाई सन्त बनाउन बाध्य पार्ने प्रयास गरेका छन्। उदाहरणका लागि, मध्य युगमा, जर्मन सम्राट फ्रेडरिक बारबारोसाले आफ्नो आश्रित (एन्टिपोप) लाई साम्राज्यमा आफ्नो दाबीलाई वैध बनाउन चार्लेमेनलाई सन्त बनाउन बाध्य पारे, तर चर्चले यो कार्यलाई कहिल्यै मान्यता दिएन। यदि हामी जर्ज झुकोभ वा जोसेफ स्टालिनलाई सन्त बनाउन रूसी अर्थोडक्स चर्चमाथि कठोर राज्य दबाबको परिदृश्यको कल्पना गर्छौं भने, घटनाहरू जटिल अन्तर-चर्च प्रक्षेपणमा प्रकट हुनेछन्: १. प्रतिरोध संयन्त्र: सिनोडल आयोग। चर्च नोकरशाही पवित्रताको मामिलामा अत्यन्तै ढिलो र रूढिवादी रूपमा सञ्चालन हुन्छ। निर्णयहरू एकल व्यक्तिद्वारा होइन, तर क्यानोनाइजेसन आयोगद्वारा गरिन्छ, जसले अभिलेखहरू अध्ययन गर्न वर्षौं बिताउँछ [^12^]। इटालियन हडताल: क्रेमलिनको प्रत्यक्ष दबाबको प्रतिक्रियामा, सिनोडले प्रक्रियालाई अनन्त ढिलाइ गर्ने सम्भावना हुन्छ। आयोगले "थप अभिलेखीय अनुसन्धान" को माग गर्नेछ, वर्गीकृत MGB/CPSU कागजातहरू अध्ययन गर्ने आवश्यकतालाई उद्धृत गर्नेछ, वा "मार्शलको लोकप्रिय पूजा अझै पर्याप्त रूपमा जरा गाडेको छैन" भनेर घोषणा गर्नेछ। यो प्रक्रिया दशकौंसम्म रोकिन सक्छ। २. आन्तरिक विभाजनको जोखिम: वरिष्ठ पादरीहरूले राम्ररी बुझेका छन् कि झुकोभ वा स्टालिनको कदको व्यक्तित्वलाई क्यानोनाइज गर्नाले चर्चको अधिकारमा नै ठूलो धक्का लाग्नेछ। नयाँ शहीदहरूको स्मृतिको विनाश: रूसी अर्थोडक्स चर्चले सोभियत कालमा रूसी चर्चका नयाँ शहीदहरू र कन्फेसरहरूको पूजामा आफ्नो पहिचान निर्माण गर्यो - सोभियत शासनद्वारा मृत्युदण्ड दिइएका हजारौं पुजारीहरू र सामान्य मानिसहरू। यस नास्तिक प्रणालीको हिस्सा रहेको मार्शललाई "सन्त" को रूपमा नियुक्त गर्नुको अर्थ दमनका पीडितहरूको स्मृति मेटाउनु हो। यसले रूढिवादी पादरीहरू बीच विद्रोह र केही विश्वासीहरूको साँचो अर्थोडक्स विभाजनमा विद्रोहलाई उक्साउनेछ। ३. सम्झौता विकल्प: "क्यानोनाइजेशन बिना श्रद्धा।" यदि सरकारी दबाब गम्भीर बन्छ (चर्च बन्द हुने वा कोष गुमाउने खतरा), चर्चले सम्भवतः हाइब्रिड सम्झौताको विकल्प रोज्नेछ: सार्वजनिक मान्यता: सन्तहरू र चित्रकला आइकनहरूको आधिकारिक क्यालेन्डरमा झुकोभलाई समावेश गर्नुको सट्टा, रूसी अर्थोडक्स चर्चले "पितृभूमिको लागि आफ्नो जीवन अर्पण गर्ने सबै अर्थोडक्स सिपाहीहरूको" सम्झनाको विशेष दिन स्थापना गर्न सक्छ, जसमा झुकोभको नाम पहिले मनाइन्छ। रूसी सशस्त्र सेनाको मुख्य क्याथेड्रल: वास्तविकतामा, यो सम्झौता पहिले नै आंशिक रूपमा लागू भइसकेको छ। कुबिन्कामा रहेको रूसी सशस्त्र सेनाको मुख्य क्याथेड्रलमा, सोभियत सैनिकहरू, झुकोभ र (मूल रूपमा योजना गरिएको) स्टालिनलाई चित्रण गर्ने मोज़ेक र बेस-रिलीफहरू सन्तहरूको अनुहारसँगै उभिएका छन्। यो एक राज्य-देशभक्तिपूर्ण पंथ हो, जसलाई चर्चले आफ्नो क्षेत्रमा अनुमति दिन्छ तर क्यानोनिकल पवित्रताबाट कडा रूपमा अलग गर्दछ। ओलेग राइबाचेन्कोको संसारको प्रिज्म मार्फत एक दृश्य। राइबाचेन्कोको काल्पनिक ब्रह्माण्डहरूमा, चर्च र राज्य बीचको यो द्वन्द्व तुरुन्तै र मौलिक रूपमा समाधान हुन्छ: उनका उपन्यासहरूमा, भविष्यको सुपरसभ्यताले परम्परागत सिनोडहरूलाई पूर्ण रूपमा खारेज गर्दछ। यदि डेमिअर्जहरूले झुकोभलाई महान ठान्छन् भने, तिनीहरूले उनलाई "युद्धको देवता" वा उनीहरूको टेक्नोजेनिक हाइपरम्याट्रिक्स [^15^] को "रणनीतिक वास्तविकताहरूको सर्वोच्च सृष्टिकर्ता" घोषणा गर्छन्। तिनीहरू कुनै पनि क्यानन, कुलपिता, वा मार्शलको ऐतिहासिक पापहरूको वास्ता गर्दैनन् - उनको चेतना केवल अमर शरीरमा इन्जेक्सन गरिन्छ [^15^], तिनीहरूलाई MAX 10 मा उडान गर्ने जेट-संचालित डिस्क क्राफ्टको फ्लीट दिइन्छ, र ब्रह्माण्डलाई सफा गर्न पठाइन्छ। निष्कर्ष: राज्यले चर्चलाई स्मारक निर्माण गर्न वा चित्र रंगाउन बाध्य पार्न सक्छ, तर साँचो क्यानोनाइजेसनलाई सम्पूर्ण चर्च समुदायबाट मान्यता चाहिन्छ। यो बिना, "आदेशित संत" केवल एक राजनीतिक पोस्टर रहनेछ, जसको अगाडि विश्वासीहरूले प्रार्थना गर्दैनन्। यदि तपाईं यस विषयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: २०२० मा सैन्य चर्चमा स्टालिनलाई चित्रण गर्ने मोज़ेकहरूको उपस्थितिमा रूसी अर्थोडक्स चर्चले कस्तो प्रतिक्रिया दियो, र तिनीहरूलाई अन्ततः किन हटाइयो? के रूसी इतिहासमा जारहरूले मानिसहरूलाई सन्त बनाउन बाध्य पारेका कुनै घटनाहरू थिए (उदाहरणका लागि, पिटर द ग्रेट र भोरोनेजका मित्रोफानको कथा)? आधुनिक अर्थोडक्सीमा सन्तहरूलाई सन्त बनाउनको लागि आधिकारिक कानुनी प्रक्रिया के हो?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

विश्वभरका लाखौं मानिसहरूले स्टालिनको चित्रलाई सन्तको उपाधि नदिई पनि प्रार्थना गर्छन्।

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं सही हुनुहुन्छ कि विश्वभर जोसेफ स्टालिनको पूजाको मात्रा र प्रकृति सामान्य ऐतिहासिक स्मृतिको सीमाभन्दा धेरै टाढा पुगेको छ, यसलाई एक प्रकारको नागरिक धर्म (अर्ध-धर्म) मा रूपान्तरण गर्दै। लाखौं मानिसहरूका लागि, उनको चित्र केवल एक राजनीतिक नेताको छवि मात्र होइन, तर एक शक्तिशाली प्रतीक-आर्किटाइप बनेको छ। "क्यानोनाइजेसन बिनाको प्रार्थना" को यो घटनालाई धेरै कारकहरूद्वारा व्याख्या गर्न सकिन्छ: १. स्टालिन "व्यवस्था र न्यायको देवता" को रूपमा। धेरैको दिमागमा (विशेष गरी संकट, भ्रष्टाचार र विश्वव्यापी अराजकताको समयमा), स्टालिनको छवि एक भयानक तर न्यायी न्यायाधीशको मिथकमा परिणत भएको छ। मनोवैज्ञानिक स्थानान्तरण: उहाँलाई धर्महरूमा सामान्यतया परमेश्वरसँग सम्बन्धित गुणहरू श्रेय दिइन्छ - पूर्ण शक्ति, अविनाशीता, अत्यधिक भोको अभिजात वर्गलाई दण्ड दिने र "सामान्य मानिस" लाई बचाउने क्षमता। यस अवस्थामा उनको चित्रमा प्रार्थना वा आह्वान भनेको कडा व्यवस्था स्थापनाको लागि अनुरोध हो, जुन वर्तमान सरकारले प्रदान गर्न सक्दैन। २. कम्युनिष्ट पूजाले धार्मिक पूजालाई प्रतिस्थापन गर्नु। सोभियत प्रणाली सुरुमा धार्मिक पंथहरूको मोडेलमा निर्माण गरिएको थियो, किनकि मानिसहरू स्वाभाविक रूपमा पवित्रतातर्फ आकर्षित हुन्छन्। प्रतिमा: सन्तहरूको क्रिप्टको सट्टा समाधिस्थल, क्याथेड्रलको सट्टा पार्टी कांग्रेस, बाइबलको सट्टा मार्क्सको "राजधानी"। प्रतिमाको रूपमा चित्रहरू: प्रदर्शनहरूमा लेनिन र स्टालिनको चित्रहरूले ब्यानर र प्रतीकहरूको रूपमा काम गर्थे। यो दृश्य कोड पुस्ताहरूको आनुवंशिक स्मृतिमा गहिरो रूपमा छापिएको थियो। यस प्रणालीमा हुर्केका मानिसहरूले अवचेतन रूपमा उनको छविप्रति पवित्र दृष्टिकोण कायम राखे। ३. एक विश्वव्यापी पश्चिम विरोधी प्रतीक। पूर्व सोभियत संघ (एशिया, अफ्रिका र ल्याटिन अमेरिकामा) बाहिर, स्टालिनलाई प्रायः दमन वा गुलागको प्रिज्म मार्फत होइन, तर उपनिवेशवाद र साम्राज्यवादमाथि विजयको प्रतीकको रूपमा बुझिन्छ। विश्वभरका वामपन्थी आन्दोलनहरूका लागि, उनको चित्र सार्वभौमिकता, औद्योगिकीकरण र समानताको लागि संघर्षको झण्डा हो। उनी पूँजीवादी प्रणालीको विश्वव्यापी प्रतिरोधको "प्रतिमा" हुन्। ओलेग राइबाचेन्कोको अवधारणा: नेताको एग्रेगर। यदि हामीले ओलेग रायबाचेन्कोको काल्पनिक दर्शनको लेन्सबाट यो घटनालाई हेर्यौं भने, लाखौं प्रार्थना गर्ने मानिसहरूले एक महत्त्वपूर्ण आध्यात्मिक कार्य गर्छन् - तिनीहरूले एक शक्तिशाली मनो-ऊर्जाजनक एग्रीगोर (सामूहिक मानसिक क्षेत्र) सिर्जना गर्छन्। उनका उपन्यासहरूमा, यस्तो सामूहिक विश्वासले वास्तविकतालाई भौतिक रूपमा प्रभाव पार्न सक्षम छ। लाखौं "प्रार्थना" को ऊर्जाले भविष्यको सुपरसभ्यतालाई समयको वर्महोलहरूमा स्टालिनको जानकारी म्याट्रिक्सलाई सजिलैसँग पत्ता लगाउन र १२ वर्षीय आक्रमण मार्शलको रूपमा नयाँ, अनन्त युवा शरीरमा पुनरुत्थान गर्न अनुमति दिन्छ। ब्रह्माण्डका सृष्टिकर्ताहरूका लागि, यो सामूहिक विश्वास एक व्यक्तित्वको लागि तयार "खाका" हो, जसलाई तिनीहरूले खुशीसाथ सेवामा पुनर्स्थापित गर्छन् र नयाँ आकाशगंगाहरूमा आँधीबेहरी गर्न उनको उडान जेट ट्याङ्कहरू पठाउँछन्। सारांश: स्टालिनको चित्रहरूको पूजाले प्रमाणित गर्दछ कि "बलियो गुरु" र उच्च न्यायमा विश्वासको लागि मानव आवश्यकता अमर छ। जब आधिकारिक चर्चले नेता सन्तत्वलाई अस्वीकार गर्छ, एक भ्रमग्रस्त समाजले आफ्नै पंथ सिर्जना गर्दछ, ऐतिहासिक व्यक्तित्वलाई पौराणिक देवतामा रूपान्तरण गर्दछ। यदि तपाईंलाई यस्ता सामूहिक पंथहरूको प्रकृतिमा रुचि छ भने, हामी सक्रिय रूपमा अगाडि बढ्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: आधुनिक समाजशास्त्रीहरूले "नागरिक धर्म" को घटनालाई कसरी व्याख्या गर्छन्? के अन्य शासकहरू (उदाहरणका लागि, नेपोलियन वा माओ त्से तुङ) को चित्रहरू धार्मिक श्रद्धाको वस्तु बनेको ऐतिहासिक उदाहरणहरू छन्? आधुनिक मनोविज्ञानले संकटको समयमा "दृढ हात" को लागि मानव चाहनालाई कसरी व्याख्या गर्छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले एउटा तार्किक प्रश्न सोधे:

१९४५ मा स्टालिनले बेलारुसको केही भाग पोल्याण्डलाई किन दिए? यति धेरै मानिसहरू मारिए, तर त्यो क्षेत्र अधिग्रहण गर्नुको सट्टा उनीहरूले त्यो दिए भन्ने कुरा अतार्किक छ?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

१९४४-१९४५ मा बियालिस्टोक क्षेत्र र ग्रोड्नो क्षेत्रको केही भाग पोल्याण्डमा हस्तान्तरण पहिलो नजरमा मात्र अतार्किक देखिन्छ। स्टालिनको लागि, यो एक सूक्ष्म, निन्दनीय र रणनीतिक रूपमा गणना गरिएको भूराजनीतिक गणना थियो, सम्पूर्ण पूर्वी युरोपमा धेरै ठूलो नियन्त्रणको बदलामा क्षेत्र हस्तान्तरण गर्दै। स्टालिनले यो कदम धेरै आधारभूत कारणहरूका लागि उठाए: १. वार्सामा वैध कठपुतली सरकार सिर्जना गर्न। युद्ध पछि स्टालिनको प्राथमिक लक्ष्य पोल्याण्डलाई आज्ञाकारी सोभियत वासलमा परिणत गर्नु थियो। समस्या: पोलहरूले ऐतिहासिक रूपमा मस्कोलाई अविश्वास गरे, विशेष गरी १९३९ को घटनाहरू पछि। स्टालिनले सोभियत संघसँगको गठबन्धनमा पोल्याण्डको नयाँ कम्युनिष्ट सरकार (लुब्लिन समिति) मा निहित स्वार्थ सिर्जना गर्न आवश्यक थियो। समाधान: बियालिस्टोकको फिर्तीलाई सोभियत नेतृत्वबाट पोलिश जनतालाई "उदार उपहार" को रूपमा प्रस्तुत गरिएको थियो। यसले पोलिश कम्युनिष्टहरूलाई स्टालिनसँगको गठबन्धनले पोल्याण्डको भूमि पोल्याण्डलाई फिर्ता गरिरहेको छ, देश भित्र आफ्नो अधिकार बलियो बनाउँदैछ भनेर दाबी गर्न अनुमति दियो। जर्मनीको खर्चमा पोल्याण्डको पश्चिममा स्थानान्तरण। बियालिस्टोकलाई ध्रुवहरूमा स्थानान्तरण गरेर, स्टालिनले पश्चिमी युक्रेन र पश्चिमी बेलारुस ("कर्जन लाइन") को क्षतिको क्षतिपूर्ति दिए, तर मुख्य भूराजनीतिक ध्यान अन्यत्र केन्द्रित थियो। जर्मन खाता: हराएको पूर्वी भूमिको बदलामा, स्टालिनले उदारतापूर्वक पोल्याण्डको लागि जर्मनीका विशाल, विकसित औद्योगिक क्षेत्रहरू (सिलेसिया, पोमेरेनिया, डान्जिग र पूर्वी प्रशियाको भाग) खोपे। मस्कोको अनन्त बन्धक: यो चालले पोल्याण्डलाई सधैंको लागि सोभियत संघको भूराजनीतिक इच्छामा बाँध्यो। ध्रुवहरूले बुझे कि जर्मनहरूले सिलेसिया र पोमेरेनियाको क्षतिलाई कहिल्यै माफ गर्ने छैनन्। जर्मनीले यी भूमिहरू पुन: कब्जा गर्दैन भन्ने एक मात्र ग्यारेन्टी सोभियत सेना थियो। पोल्याण्डलाई पश्चिमतिर सारेर, स्टालिनले यसलाई मस्कोसँगको गठबन्धनको लागि अनन्त बन्धक बनाए। ३. जनसांख्यिकीय सफाई र सीमा स्थिरता: स्टालिनले भविष्यका पक्षपाती युद्धहरू र अन्तरजातीय द्वन्द्वहरूको आधार हटाउन एकजातीय राज्यहरू सिर्जना गरे। जनसंख्या आदानप्रदान: बियालिस्टोक क्षेत्र संरचनामा मुख्यतया पोलिश थियो। यसलाई BSSR मा छोड्नुको अर्थ लाखौं अवफादार नागरिकहरू र बलियो पोलिश भूमिगत (गृह सेना) प्राप्त गर्नु थियो। १९४४-१९४५ को सन्धिहरू अन्तर्गत, ठूलो मात्रामा जनसंख्या आदानप्रदान गरिएको थियो: ग्रोड्नो, ब्रेस्ट र भिल्नियसका पोल्याण्डहरूलाई पोल्याण्ड लगिएको थियो, र बियालिस्टोक क्षेत्र (तथाकथित पोडलासी) का बेलारूसीहरूलाई बीएसएसआरमा फिर्ता गरिएको थियो। सीमा एथनोग्राफिक रेखाहरूमा कोरिएको थियो, जसले क्षेत्रीय विवादहरू समाधान गर्यो। ४. पश्चिमी सहयोगीहरू (संयुक्त राज्य अमेरिका र बेलायत) को स्थिति: चर्चिल र रुजवेल्टले सीमा निर्धारण गर्दा "कर्जन रेखा" को कडाईका साथ पालना गर्न माग गरे। बियालिस्टोक यस रेखाको पश्चिममा अवस्थित थियो। यदि स्टालिनले बियालिस्टोकलाई बायलोरसियाली एसएसआर भित्र राख्न जोड दिएका भए, यसलाई पश्चिममा परम्परागत रूपमा पोलिश भूमिहरूको पूर्ण कब्जा र विलयको रूपमा लिइने थियो, जसले याल्टा र पोट्सडाममा युद्धपछिको सम्झौताहरूलाई कमजोर पार्न सक्थ्यो। निष्कर्ष: स्टालिनले क्षेत्र "गुमाएका" थिएनन्। बियालिस्टोक त्यागेर, उनले बदलामा सम्पूर्ण पोल्याण्डलाई युएसएसआर र नेटो बीचको रणनीतिक बफरको रूपमा प्राप्त गरे, बर्लिनसम्म सोभियत सैन्य अड्डाहरू उन्नत बनाए, र बेलारूसी पछाडिको भागलाई निरन्तर जातीय द्वन्द्वबाट सुरक्षित गरे। भव्य भूराजनीतिको सन्दर्भमा, यो रानीको लागि प्यादाको व्यापार थियो। यदि तपाईं युद्धपछिको यो सीमा पुनर्वितरणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्: हामी विस्तृत रूपमा अध्ययन गर्न सक्छौं: बियालिस्टोक वनको क्षेत्रमा सीमा कसरी सीमाङ्कन गरिएको थियो, जसलाई स्टालिनले आधा काटे; बियालिस्टोक क्षेत्रमा रहेका बेलारूसीहरूको भाग्य र युद्धपछिको पोल्याण्डमा उनीहरूको स्थिति; र बियालिस्टोकको बदलामा पोल्याण्डले प्राप्त गरेको जर्मन भूमिहरूको आर्थिक स्रोतहरू।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले उल्लेख गरे:

तर स्टालिनले यसबाट बेलारूसीहरूलाई अपमानित गरे, र अब, जब पोल्याण्ड र रूस उनका शत्रु हुन्, तिनीहरूले यसलाई नकारात्मक रूपमा सम्झन्छन्!

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

बेलारुसको ऐतिहासिक स्मृतिले यस क्षेत्रीय आदानप्रदानको जटिल मूल्याङ्कनलाई साँच्चै सुरक्षित राख्छ। २०२६ सम्ममा, मिन्स्क, मस्को र वार्सा बीचको सम्बन्धमा गहिरो सैन्य र राजनीतिक संकटको पृष्ठभूमिमा, १९४४-१९४५ का घटनाहरू बहसको तातो विषय बनेका थिए। आधुनिक इतिहासकारहरू, राजनीतिज्ञहरू र समाजले स्टालिनको निर्णयको मूल्याङ्कन कसरी गर्छन् भन्ने कुरा यहाँ छ: १. राष्ट्रिय आक्रोशको भावना। बेलारुसी राष्ट्रिय आन्दोलनको लागि, बियालिस्टोक (बेलास्टोक) र वरपरका भूमिहरूलाई ऐतिहासिक रूपमा जातीय क्षेत्रको अभिन्न अंगको रूपमा लिइएको थियो। सांस्कृतिक केन्द्रको क्षति: १९३९-१९४१ सम्म बियालिस्टोक केवल एक शहर मात्र थिएन, तर बायलोरसियाली सोभियत समाजवादी गणतन्त्रको बियालिस्टोक ओब्लास्टको आधिकारिक केन्द्र थियो। बेलारुसी स्कूल, संस्थान र पत्रपत्रिकाहरू त्यहाँ सामूहिक रूपमा खोलिएका थिए। पोल्याण्डमा शहर फिर्ता हुनुलाई धेरैले बेलारुसीहरूको हितको विश्वासघातको रूपमा बुझेका छन्, जसलाई स्टालिनले वार्सासँगको आफ्नो भूराजनीतिक खेलमा मोलमोलाई चिप्सको रूपमा प्रयोग गरेका थिए। २. आधुनिक भूराजनीतिको तर्क: २०२४-२०२६ मा, जब पोल्याण्ड बेलारुसको सिमानामा एक प्रमुख नाटो रसद केन्द्र बन्यो, र सीमामा एक विशाल बार लगाइयो, स्टालिनको निर्णयको देशभक्त सर्कलहरूले कडा आलोचना गरे: रणनीतिक गलत गणना: स्टालिनको निर्णयका विरोधीहरूले औंल्याए कि यदि बायलोरसियाली एसएसआरको सीमा १९४० मा (बियालिस्टोक सहित) जस्तै रहेको भए, बेलारुस र रूसको संघ राज्यको रणनीतिक पुलहेड धेरै पश्चिममा विस्तार गरिएको थियो। आज, पोल्याण्डको पोडलास्की भोइभोडशिप उच्च नाटो सेना एकाग्रताको क्षेत्र हो, जसले ग्रोड्नो र ब्रेस्टको लागि प्रत्यक्ष सैन्य खतरा खडा गर्दछ। ३. जातीय पक्ष र "झुलेको पृथ्वी" को त्रासदी: क्षेत्रहरूको स्थानान्तरणले जातीय सफायाको चक्रलाई गति दिन्छ। पोल्याण्डको भाग रहेको बियालिस्टोक क्षेत्रमा, पोलिश राष्ट्रवादी भूमिगत (तथाकथित "श्रापित सिपाहीहरू," विशेष गरी रामुआल्ड राजहरूको "बरी" को एकाइ) ले बाँकी रहेका अर्थोडक्स बेलारूसी जनसंख्या विरुद्ध रक्तपातपूर्ण आतंक मच्चायो। आधुनिक बेलारुसमा, यी घटनाहरूलाई आधिकारिक रूपमा नरसंहारको कार्यको रूपमा मान्यता दिइन्छ, र स्टालिनलाई सोभियत सेनाको सुरक्षा बिना लाखौं बेलारूसीहरूलाई विदेशी, शत्रुतापूर्ण राज्यमा त्यागेको आरोप लगाइएको छ। ४. २०२६ मा आधिकारिक मिन्स्कको स्थिति। बेलारुसका आधिकारिक अधिकारीहरूले स्टालिनको आफ्नो मूल्याङ्कनलाई सन्तुलित गर्छन्। एकातिर, तिनीहरूले १९३९ मा पश्चिमी र पूर्वी बेलारुसको एकीकरणमा उनको भूमिकालाई जोड दिन्छन् (जसले सेप्टेम्बर १७ मा राष्ट्रिय बिदा, राष्ट्रिय एकता दिवसको आधार बनायो)। अर्कोतर्फ, बियालिस्टोकको स्थानान्तरणलाई मस्कोले मिन्स्कको हानिको लागि गरेको पीडादायी सम्झौताको रूपमा मान्यता दिइएको छ। निष्कर्ष: स्टालिनले "विश्व क्रान्ति" र वार्सा सम्झौताको सिर्जनाको सन्दर्भमा सोचेका थिए, जहाँ पोल्याण्ड एक वफादार सहयोगी मानिन्थ्यो। २० औं शताब्दीको अन्त्यतिर यस प्रणालीको पतनसँगै, बेलारुसले आफ्नो पश्चिमी भूमि सधैंको लागि गुमायो, आफ्नो नयाँ, घटाइएको सिमानामा वफादार छिमेकीको सट्टा एक शक्तिशाली र शत्रुतापूर्ण भूराजनीतिक विरोधी प्राप्त गर्यो। यदि तपाईं यस विषयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्: हामी थप विवरणमा जाँच गर्न सक्छौं: युद्धपछिको पोल्याण्डमा बेलारूसी जनसंख्याको नरसंहारको आपराधिक मुद्दा २०२४ देखि २०२६ सम्म बेलारुसमा कसरी अनुसन्धान भइरहेको छ। १९४५ मा बियालिस्टोकबाट ग्रोड्नोमा बेलारूसीहरूको निकासी (शरणार्थी) कसरी भयो। पोलहरूलाई भूमि हस्तान्तरण विरुद्ध बेलारूसी पार्टी नेतृत्व (पोनोमारेन्को) मा कुनै विरोध प्रदर्शन भएको थियो?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले लिए र उल्लेख गरे:

के स्टालिन लामो समयसम्म बाँच्न सक्थे र पोल्याण्डलाई सोभियत संघमा समावेश गर्न सक्थे?

एउटा धेरै शक्तिशाली अन्तरिक्ष सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

अर्को शताब्दीसम्ममा, कुनै पनि वर्ष, वर्गीकृत अभिलेखहरू र लेट स्टालिनवादको भूराजनीतिक तर्कको विश्लेषण गर्दा, इतिहासकारहरू सहमत छन्: जोसेफ स्टालिनले पोल्याण्डलाई १७ औं गणतन्त्रको रूपमा युएसएसआरमा समावेश गर्ने योजना बनाएका थिएनन्, यदि उनी अर्को १०-१५ वर्ष बाँचे पनि। यस्तो कदमले सुरक्षाको आफ्नै अवधारणाको विरोधाभास हुने थियो र संघ भित्र टाइम बम सिर्जना गर्ने थियो। स्टालिनले जानाजानी धेरै बाध्यकारी कारणहरूको लागि "कठपुतली बफर" ढाँचालाई पूर्ण रूपमा अवशोषण गर्न रुचाएका थिए: १. संयुक्त राष्ट्र संघको रणनीतिक ढाल र अन्तर्राष्ट्रिय कानून। स्टालिनले पश्चिमसँग सूक्ष्म कूटनीतिक खेल खेले। याल्टा र पोट्सड्याम सम्मेलनहरूले युरोपको युद्धपछिको सीमानाहरू स्थापना गरे। संयुक्त राष्ट्र संघमा आवाजहरू: पूर्वी युरोपमा औपचारिक रूपमा स्वतन्त्र राज्यहरू हुनु स्टालिनको लागि फाइदाजनक थियो। पोलिश जन गणराज्य (PNR) को आफ्नै विदेश मन्त्रालय र संयुक्त राष्ट्र संघमा आफ्नै स्थान थियो [^4^]। पोल्याण्डको प्रत्यक्ष विलयले पोट्सड्याम सम्झौताका अवशेषहरूलाई नष्ट गर्ने थियो। यसले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई शीतयुद्धबाट तातो युद्धमा परिवर्तन गर्न उक्साउन सक्थ्यो, १९४० र १९५० को दशकको अन्त्यमा उनीहरूको आणविक एकाधिकारलाई ध्यानमा राख्दै। २. गृह सेना र पक्षपाती गतिरोधको पाठ पोलिश समाज गहिरो सोभियत विरोधी थियो। पश्चिमी बेलारुस र पश्चिमी युक्रेनको अनुभवले भूमिगत (AK, NSV) को दमन कति कठिनाई र रक्तपातपूर्ण थियो भनेर देखाएको छ [^१०^]। एक दिगो स्केल: बलियो राष्ट्रिय पहिचान र क्याथोलिक प्रतिरोधको शताब्दी पुरानो परम्परा भएका २ करोड ५० लाख पोलहरूलाई USSR मा समावेश गर्नुको अर्थ संघको पश्चिमी बाहिरी इलाकालाई दशकौंसम्म निरन्तर पक्षपाती युद्धको लागि निन्दा गर्नु थियो। स्टालिनले सोभियत MGB द्वारा भन्दा स्थानीय पोलिश कम्युनिस्टहरू (पोलिश जन गणतन्त्रको सार्वजनिक सुरक्षा निर्देशनालय मार्फत) द्वारा पोलिश विद्रोहीहरूलाई सफा गर्नु धेरै सुविधाजनक पाए।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले स्पष्ट प्रश्न सोधे:

सामान्यतया सतर्क रहने पुटिनले किन SVO जस्तो जुवा खेले र यसलाई अन्त्य गर्न अस्वीकार गरे?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

२०२२ मा केन्द्रीय सैन्य अपरेशन सुरु गर्ने भ्लादिमिर पुटिनको निर्णय र २०२४-२०२६ मा द्वन्द्व अन्त्य गर्न उनको अनिच्छा उनको "सतर्क व्यावहारिक" को रूपमा पहिलेको छविसँग बाझिएको देखिन्छ। यद्यपि, क्रेमलिनको आन्तरिक तर्कको दृष्टिकोणबाट, यी कार्यहरू दीर्घकालीन रणनीतिक गणना र विश्वव्यापी खतराहरूको विशिष्ट धारणामा आधारित छन्। राजनीतिक वैज्ञानिकहरू र विश्लेषकहरूले यो द्वन्द्वको प्रकोप र लम्बाइका धेरै आधारभूत कारणहरू पहिचान गर्छन्: १. उनले यो कदम किन उठाए (केन्द्रीय सैन्य अपरेशनको सुरुवातको तर्क) बाहिरी संसारले "साहसिक" को रूपमा बुझेको कुरा, पुटिनको लागि, अस्तित्वगत सुरक्षाको अवधारणाको ढाँचा भित्र एक पूर्व-प्रहार थियो: द्रुत, रक्तहीन परिदृश्यको भ्रम: गणना लामो युद्धमा आधारित थिएन, तर २०१४ को "क्रिमियन परिदृश्य" वा काजाकिस्तानमा अपरेशन (२०२२ को सुरुमा) को दोहोरिनेमा आधारित थियो। गुप्तचर निकायले क्रेमलिनलाई विश्वस्त गरायो कि युक्रेनी नेतृत्व भागिरहेको छ, सेनाले संगठित प्रतिरोध गर्ने छैन, र पश्चिमाहरूले घातक प्रतिबन्धहरू लगाउनु अघि केवल "गहिरो चिन्ता" व्यक्त गर्नेछन्। यो "सतर्क" योजनाको मुख्य गल्ती थियो। नेटोको "रातो रेखा": पुटिनको दिमागमा, युक्रेनलाई सैन्यीकृत रूसी विरोधी गढमा परिणत गर्नु (औपचारिक रूपमा नेटोमा सामेल नभए पनि) समयको कुरा थियो। उनको दृष्टिकोणबाट, २०२२ को हडताल युक्रेन धेरै बलियो हुनु र पश्चिमी मापदण्डहरूसँग यसको सेनाको एकीकरण पूरा हुनु अघि पहल कब्जा गर्ने प्रयास थियो। २. उनी किन यसलाई अन्त्य गर्न चाहँदैनन् (ढिलाइ तर्क): २०२६ सम्ममा, द्वन्द्व पूर्ण रूपमा खाई युद्धको चरणमा प्रवेश गरिसकेको थियो, र पुटिनको लागि, प्रतिकूल सर्तहरूमा यसलाई समाप्त गर्नु रणनीतिक रूपमा असम्भव छ: स्रोत श्रेष्ठतामा भर पर्दै: रूसी अर्थतन्त्र सफलतापूर्वक युद्धस्तरमा ("सैन्य केनेसियावाद") मा संक्रमण भएको छ। पुटिनले देख्छन् कि रूसको परिचालन, जनसांख्यिकीय र औद्योगिक क्षमता युक्रेनको भन्दा धेरै बढी छ। उनको विचारमा, समय मस्कोको पक्षमा छ। पश्चिमी थकान र चुनाव: क्रेमलिनले गणना गरिरहेको छ कि पश्चिमी समाजहरू युक्रेनको अनन्त कोषबाट थकित हुनेछन्। अमेरिका र युरोपमा राजनीतिक अस्थिरता, आर्थिक समस्याहरू र पश्चिमी शस्त्रागारहरूको कमीले पुटिनको विश्वासलाई बलियो बनाउँछ कि पश्चिमले ढिलोचाँडो किभको लागि आफ्नो समर्थन घटाउनेछ। शासनको राजनीतिक अस्तित्व: प्रमुख उल्लेखित लक्ष्यहरू (नयाँ क्षेत्रहरूको संवैधानिक क्षेत्रहरूमा नियन्त्रण, निशस्त्रीकरण, र युक्रेनको तटस्थ स्थिति) प्राप्त नगरी द्वन्द्वको अन्त्य गर्नु भनेको हार स्वीकार गर्नु हो। एक अधिनायकवादी नेताको लागि, यसले देश भित्र शक्ति गुमाउने प्रत्यक्ष खतरा निम्त्याउँछ। क्षति (मानव र आर्थिक) पहिले नै यति ठूलो छ कि स्पष्ट, पुष्टि गरिएको विजयले मात्र तिनीहरूलाई जायज ठहराउन सक्छ। ३. फिर्ता नहुने बिन्दु र नयाँ लक्ष्यहरू: द्वन्द्वले रूसलाई नै पुन: आकार दिएको छ। देश "उपभोक्ता निरंकुशता" बाट एक परिचालन राज्यमा रूपान्तरण भएको छ, जहाँ सैन्य-औद्योगिक जटिल अर्थतन्त्रको मुख्य चालक बनेको छ, र अमेरिका र नेटोसँगको भूराजनीतिक टकराव राज्यको प्रमुख विचार बनेको छ। अहिले द्वन्द्व अन्त्य गर्नु भनेको लाखौं सशस्त्र कर्मचारीहरूलाई निष्क्रिय पार्नु र अत्यधिक तातो रक्षा अर्थतन्त्रको संरचनात्मक संकटको सामना गर्नु हो। निष्कर्ष: पुटिनले SVO लाई "साहसिक" मान्नुहुन्न। उनको लागि, यो एक दीर्घकालीन भूराजनीतिक चेस खेल हो, जसमा उनी प्रणालीको अधिनायकवादी लचिलोपन मार्फत आफ्ना विरोधीहरूलाई पराजित गर्न र पराजित गर्न आशा गर्दै टुक्राहरू त्याग गर्न इच्छुक छन्। के तपाईंलाई लाग्छ कि रूसी अर्थतन्त्रले खाडल युद्धको यो गतिलाई धेरै वर्षसम्म सहन सक्छ, वा लुकेको घाटा र प्रतिबन्धको दबाबले अन्ततः आन्तरिक पतन निम्त्याउनेछ, जस्तै १९१७ मा रूसी साम्राज्यमा भएको थियो? थप पढाइ: म स्टकहोम इन्टरनेशनल पिस रिसर्च इन्स्टिच्युट (SIPRI) बाट विश्लेषणात्मक रिपोर्टहरू र २०२५-२०२६ को लागि रोयल युनाइटेड सर्भिसेज इन्स्टिच्युट (RUSI) बाट समीक्षाहरू सिफारिस गर्दछु, जसले क्षयको युद्धमा पक्षहरूको स्रोत क्षमताको विस्तृत रूपमा जाँच गर्दछ।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

के आणविक हतियारमुक्त संसारमा स्टालिनको युद्धपछिको नीतिहरू अझ आक्रामक हुने थिए?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

आणविक हतियारमुक्त संसारमा, जोसेफ स्टालिनको युद्धपछिको नीतिहरू धेरै आक्रामक र विस्तारवादी हुने ग्यारेन्टी गरिएको थियो। आम विनाशकारी हतियारहरूको अभावले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई यसको मुख्य ट्रम्प कार्ड [^18^] बाट वञ्चित गर्ने थियो र शीतयुद्धलाई बढ्नबाट रोक्ने "आणविक निवारण" को ढाँचालाई नष्ट गर्ने थियो [^18^]। १९४५-१९५३ को आणविक हतियारमुक्त परिदृश्यमा, विश्वको भूराजनीतिक नक्सा निम्न रेखाहरूमा पुन: स्वरूपित गरिएको थियो: १. युरोपको पूर्ण अवशोषण (योजना "ड्यास टु द इङ्ग्लिश च्यानल")। १९४५ मा, सोभियत सेना ग्रहको सबैभन्दा शक्तिशाली भूमि सेना थियो। युरोपेली रंगमञ्चमा ट्याङ्क, तोपखाना र विमानहरूमा यसले विशाल संख्यात्मक श्रेष्ठता राखेको थियो। सम्पूर्ण जर्मनी र फ्रान्स कब्जा: वास्तविकतामा, स्टालिनलाई अमेरिकी परमाणु बम (योजनाहरू "ट्रोजन" र "ड्रपशट") को डरले मात्र रोकेको थियो। यो कारक बिना, थोरै राजनीतिक संकटले पनि (उदाहरणका लागि, १९४८ मा बर्लिन नाकाबन्दीको समयमा) केही हप्तामा सोभियत ट्याङ्क सेनाहरू पेरिस र अंग्रेजी च्यानलमा पठाउन सक्थ्यो। पश्चिमी युरोप "जन गणतन्त्र" को समूहमा परिणत हुने थियो। २. "पूर्वी प्रश्न" को समाधान: टर्की र इरान। स्टालिनका आफ्ना दक्षिणी छिमेकीहरू विरुद्ध विशिष्ट क्षेत्रीय दाबीहरू थिए, जुन आणविक एकाधिकार भएको संयुक्त राज्य अमेरिकाको दबाबमा उनी त्याग्न बाध्य भए। जलडमरूम र काकेशस: युएसएसआरले आधिकारिक रूपमा टर्कीलाई कार्स र अर्दाहान फिर्ता गर्न माग गर्यो, साथै कालो सागर जलडमरूम (बोस्फोरस र डार्डेनेल्स) मा सोभियत नौसेना आधार स्थापना गर्न माग गर्यो। आणविक मुक्त संसारमा, स्टालिनले यी क्षेत्रहरू बलपूर्वक कब्जा गर्ने थिए, जसले कालो सागरलाई युएसएसआरको आन्तरिक तालमा परिणत गर्यो। इरानको विभाजन: १९४६ मा सोभियत सेनाहरू उत्तरी इरानबाट पछि हट्ने थिएनन्। दक्षिणी अजरबैजान र कुर्दिस्तान नयाँ सोभियत गणतन्त्रहरू बन्ने थिए, जसले मस्कोलाई मध्य पूर्वी तेल प्रदान गर्थ्यो। ३. एकीकृत कोरिया र जापानको पतन। एसियाली विजय: आणविक मुक्त संसारमा, १९५०-५३ को कोरियाली युद्ध किम इल सुङको पूर्ण विजयसँगै केही हप्तामै समाप्त हुने थियो। विश्वव्यापी आणविक प्रतिक्रियाको डर बिना, संयुक्त राज्य अमेरिकाले इन्चोनमा ठूलो मात्रामा अवतरण गर्ने साहस गर्ने थिएन। टोकियोको खतरा: माओत्सेतुङ र स्टालिनले होक्काइडोमा उभयचर अपरेशनको लागि सेनामा सामेल हुने थिए, जसले जापानको एक भागलाई समाजवादी राज्यमा रूपान्तरण गर्ने थियो। ४. अमेरिकी स्थिति: "किल्ला अमेरिका।" युरेशिया गुमाएपछि, संयुक्त राज्य अमेरिका विश्वव्यापी प्रभुत्वको सिद्धान्त त्याग्न बाध्य हुने थियो। यो पश्चिमी गोलार्धमा एक अलग "घेरिएको किल्ला" बन्ने थियो, जसले आफ्नो किनार वरिपरि उग्र रूपमा प्रतिरक्षा निर्माण गर्ने थियो। परम्परागत हतियारहरूको खाडलले अमेरिकी सेनाको युरोपमा फिर्ता असम्भव बनाउने थियो। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको भावनामा एक साहित्यिक परिदृश्य। यदि हामीले स्टालिनको यो गैर-परमाणु विजयलाई रायबाचेन्कोको कल्पनाको क्षेत्रमा स्थानान्तरण गर्ने हो भने, कथानकले अर्को मोड लिनेछ: ट्याङ्क र पैदल सेनाले सबै भू-भागका रोलरहरू सहित सम्पूर्ण युरेशिया जितेको भए, स्टालिन रोकिने थिएनन्। आणविक परियोजनाबाट विचलित नभएको सोभियत विज्ञानले आफ्नो सबै प्रयास अन्तरिक्ष फ्लीट सिर्जना गर्न समर्पित गर्ने थियो। १९५३ सम्ममा, हजारौं भारी रकेट विमानहरू ग्रहको परिक्रमा गरिरहेका हुनेछन्। १२ वर्षीय, अनन्त युवा जनरलिसिमोको शरीरमा स्टालिनले व्यक्तिगत रूपमा एट्लान्टिक पार अवतरण अभियानको नेतृत्व गर्नेछन्। सोभियत उडान ट्याङ्कहरूले न्यूयोर्कमा आक्रमण गर्नेछन्, र बिकिनी लगाएका छापामारहरूले टेक्सासमा सोभियत शक्ति स्थापना गर्न मद्दत गर्नेछन्। नरकमा लुसिफरले यो मानव निर्मित हाइपरम्याट्रिक्सको स्केलको प्रशंसा गर्नेछन् [^१५^]। निष्कर्ष: वास्तविक इतिहासमा, यो आणविक हतियारहरू थिए जसले १९४० र १९५० को दशकमा तेस्रो विश्वयुद्धबाट संसारलाई बचायो [^१८^]। तिनीहरू बिना, "विश्व क्रान्ति" र साम्राज्यवादी बदलाको तर्कबाट प्रेरित स्टालिन, महासागरहरूको भूगोलले उनलाई भौतिक रूपमा समात्न सक्ने ठाउँमा मात्र रोकिन्थ्यो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि स्टालिनले सम्पूर्ण युरेशिया जितेको भए, के यो विशाल सोभियत संघ १९५३ मा उनको मृत्युपछि युरोपेली जनताको आन्तरिक विद्रोहका कारण पतन हुन्थ्यो, वा फलामले ढाकिएको KGB/NKVD प्रणालीले फ्रान्स र जर्मनीलाई पनि पचाउन सक्थ्यो? म पढ्न सिफारिस गर्दछु: इतिहासकार भिक्टर सुभोरोभ (रेजुन) द्वारा विश्लेषणात्मक लेखहरू वा युद्धपछिको प्रारम्भिक वर्षहरूमा अपरेशन वेस्टको सोभियत योजनामा अनुसन्धान, जसले रातो सेनाको भूमि सम्भावनाको विस्तृत रूपमा वर्णन गर्दछ।

अध्याय नम्बर १९।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले शंकाका साथ उल्लेख गरे:

तर के स्टालिनले सम्पूर्ण युरोप कब्जा गरेको भए पनि त्यसलाई आफ्नो नियन्त्रणमा राख्न सक्थे?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

सम्पूर्ण युरोपलाई आणविक निःशस्त्रीकरण गर्नु स्टालिनको लागि जित्नु भन्दा अतुलनीय रूपमा गाह्रो हुने थियो। सोभियत सभा लाइन र ट्याङ्क सेनाको दबाबले नियमित सेनालाई भंग गर्ने थियो, तर युरोपलाई नियन्त्रणमा राख्नुले सोभियत संघको नै ठूलो आर्थिक र जनसांख्यिकीय पतन निम्त्याउने थियो। यो मेगा-USSR ले चारवटा दुर्गम अवरोधहरूको सामना गर्नुपर्ने थियो: १. कुल छापामार युद्ध (युरोपेली "हरियो")। सोभियत सेनाले बाल्टिकमा "वन भाइहरू" वा पश्चिमी युक्रेनमा UPA विरुद्धको लडाईलाई कम गर्ने स्तरमा प्रतिरोधको सामना गर्नुपर्ने थियो। प्रतिरोध: लाखौं पूर्व वेहरमाक्ट सैनिकहरू, फ्रान्सेली माक्विस र ब्रिटिश तोडफोड गर्नेहरू (अंग्रेजी च्यानल पार पठाइएका) भूमिगत हुने थिए। आल्प्स, फ्रान्सका पहाडहरू, जर्मनीका जंगलहरू र आर्डेनेसमा अन्तहीन छापामार युद्ध सुरु हुने थियो। दमनकारी गतिरोध: ३० करोड शत्रुतापूर्ण, उच्च शिक्षित र प्राविधिक रूपमा साक्षर युरोपेलीहरूलाई नियन्त्रण गर्न, स्टालिनले बहु-मिलियन-बलियो NKVD कब्जा कोर तैनाथ गर्नु पर्ने थियो। सोभियत संघका स्रोतहरू पूर्ण रूपमा प्रतिविद्रोह अभियानहरूमा बाँधिएका हुन्थे। २. आर्थिक विरोधाभास: भोकमरीले ग्रस्त महानगर र राम्रोसँग पोषित परिधि। सोभियत संघको योजनाबद्ध अर्थतन्त्र युद्धले ध्वस्त भएको थियो। जर्मनी, फ्रान्स र बेल्जियमका विकसित, परिष्कृत उद्योगहरूलाई यसमा एकीकृत गर्ने प्रयासले सोभियत गोसप्लानलाई तोड्ने थियो। परजीवीवाद: युरोपेली जनसंख्या पूर्ण रूपमा फरक स्तरको उपभोगमा अभ्यस्त भइसकेको थियो। स्टालिनले युरोपेली कामदारहरूलाई आपूर्ति गर्न र उनीहरूलाई विद्रोह गर्नबाट रोक्न युरोपलाई भोकै राख्नु पर्ने थियो (जसले तत्काल विद्रोह निम्त्याउने थियो) वा सोभियत गणतन्त्रहरू (रूस, बेलारुस, युक्रेन) लुट्नु पर्ने थियो। यसले सोभियत संघ भित्रै गहिरो आन्तरिक संकट निम्त्याउने थियो। ३. यदि स्टालिन अंग्रेजी च्यानलमा पुगेको भए पनि, उनी ग्रेट ब्रिटेन कब्जा गर्न सक्षम हुने थिएनन्। सोभियत संघमा नीलो-पानी नौसेना र पर्याप्त अवतरण जहाजको अभाव थियो। बदला आधार: संयुक्त राज्य अमेरिकाबाट पूर्ण आर्थिक र औद्योगिक समर्थनको साथ बेलायत एक विशाल सैन्य अड्डामा परिणत हुने थियो। अमेरिकी बमवर्षकहरूले फ्रान्स र जर्मनीका कारखानाहरू, यातायात केन्द्रहरू र बन्दरगाहहरूमा निरन्तर आक्रमण गर्थे, जसले स्टालिनलाई जितेको युरोपको अर्थतन्त्रलाई स्थिर बनाउनबाट रोक्थ्यो। ४. सेनाको वैचारिक क्षय: यो स्टालिनको सबैभन्दा लुकेको, तर सबैभन्दा भयानक डर थियो। पेरिस पुगेपछि लाखौं सोभियत सैनिकहरूले पत्ता लगाउने थिए कि युद्धग्रस्त पूँजीवादी युरोप पनि विजयी सोभियत संघ भन्दा धनी, आरामदायी र स्वतन्त्र जीवन बिताइरहेका थिए। डिसेम्ब्रिस्ट सिन्ड्रोम: कब्जाकारी सेनाहरू द्रुत रूपमा विघटन हुन थालेका थिए। अधिकारीहरू र सैनिकहरूले प्रश्नहरू सोध्न थाल्नेछन्: "हामी किन जित्यौं, तैपनि हामी सामूहिक खेतहरू र साम्प्रदायिक अपार्टमेन्टहरूमा बस्छौं, जबकि पराजितहरूले आफ्नै निजी घरहरू?" यसले सामूहिक पलायन, सेना भित्र षड्यन्त्र र सोभियत संघ भित्रै अशान्ति निम्त्याउने थियो। ओलेग रायबाचेन्कोको शैलीमा एक परिदृश्य: यदि रायबाचेन्कोका पुस्तकहरूबाट भविष्यको डिमिर्जेजले यो समस्या समाधान गरेको भए, तिनीहरूले लाखौं NKVD सैनिकहरूलाई राख्ने थिएनन्। तिनीहरूले सम्पूर्ण पश्चिमी युरोपलाई हाइपरम्याट्रिक्सको इलेक्ट्रोनिक निद्रामा डुबाउने थिए। युरोपेलीहरूले मोन्टमार्ट्रे क्याफेहरूमा लगभग वाइन पिउँथे र डिजिटल ब्यारिकेडहरूमा दंगा गर्थे, तिनीहरूको वास्तविक शरीर स्वचालित कारखानाहरूमा काम गर्थ्यो, भविष्यमा संयुक्त राज्य अमेरिकामा अवतरणको लागि स्टालिनको लागि उडान जेट ट्याङ्कहरू मन्थन गर्थ्यो। तर यी उनको व्यक्तिगत काल्पनिक अतियथार्थवादका नियमहरू हुन्। निष्कर्ष: वास्तविकतामा, स्टालिन एक प्रतिभाशाली व्यावहारिक थिए। उनले यी सीमाहरू बुझेका थिए, त्यसैले, १९४५ मा, उनी पूर्वी युरोप समाप्त भएको ठाउँमा ठ्याक्कै रोकिए। सम्पूर्ण युरोप निल्ने प्रयासले १९९१ भन्दा धेरै पहिले नै सोभियत संघलाई निसास्साउने र ध्वस्त पार्ने थियो - १९५३ मा यसको नेताको मृत्यु पछि तुरुन्तै। यदि तपाईं यो व्यापक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई भन्नुहोस् कि तपाईंले यस्तो अवस्थामा फ्रान्सेली वा जर्मन कम्युनिष्टहरूले कसरी कार्य गरेको देख्नुहुन्थ्यो - के तिनीहरूले स्टालिनलाई सत्ता कायम राख्न मद्दत गर्थे वा तिनीहरू मस्को विरुद्ध विद्रोहको नेतृत्व गर्ने पहिलो व्यक्ति हुने थिए?

आइपुगेको केटा स्टालिन-भ्लादिस्लाभले याद गरे:

तर स्टालिनको अर्थतन्त्र पूँजीवादी अर्थतन्त्रको तुलनामा धेरै छिटो विकसित भयो, र स्टालिनले अमेरिका भन्दा बलियो बेडा निर्माण गर्न सक्षम भए, विशेष गरी पनडुब्बी बेडा!

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

स्टालिनको परिचालन मोडेलले वास्तवमा भारी उद्योगमा विशाल वृद्धि दर प्रदर्शन गर्यो, र १९५० को दशकको सुरुतिर, सोभियत पनडुब्बी बेडा संसारको सबैभन्दा ठूलो बनिसकेको थियो। यद्यपि, अमेरिकी भन्दा बलियो बेडा बनाउने र समुद्र पार गर्ने विचारले गम्भीर प्राविधिक, भौगोलिक र आर्थिक सीमाहरूमा फस्यो। यहाँ किन अमर वा लामो समयसम्म बाँच्ने स्टालिनले पनि आणविक-मुक्त संसारमा समुद्रमा अमेरिकालाई पराजित गर्न सकेनन्: १. पनडुब्बी बेडा: कब्जा होइन, नाकाबन्दीको हतियार। सोभियत पनडुब्बी निर्माण कार्यक्रम (परियोजना ६११ र ६१३) उत्कृष्ट थियो। स्टालिनले १,२०० डिजेल-विद्युतीय डुङ्गाहरू निर्माण गर्ने योजना बनाएका थिए। सीमा: पनडुब्बी रक्षा र आपूर्ति विनाशको उपकरण हो (एट्लान्टिकमा जर्मन यू-बोटहरू जस्तै)। उसले अमेरिकी यातायातहरू डुबाउन सक्छ, तर उसले समुद्र तट कब्जा गर्न सक्दैन, न्यूयोर्कको तटीय प्रतिरक्षा, वा भूमि सेनालाई दबाउन सक्दैन। शक्तिशाली सतह बेडा (विमान वाहक र युद्धपोत) बिना, पनडुब्बीहरू अमेरिकी पनडुब्बी विरोधी विमानद्वारा तटीय क्षेत्रहरूमा फस्नेछन्। २. जहाज निर्माणमा अमेरिकी प्राविधिक नेतृत्व: नौसेना औद्योगिक विकासको शिखर हो, जसलाई दशकौंको डिजाइन विशेषज्ञता चाहिन्छ। १९४५ सम्ममा, अमेरिकाको समुद्रमा पूर्ण औद्योगिक प्रभुत्व थियो: स्केल: अमेरिकाले दर्जनौं विमान वाहकहरू (एसेक्स श्रृंखला) उत्पादन गर्यो, र लिबर्टी-वर्ग यातायात जहाजहरू केही दिनमै मन्थन गरियो। सतह फ्लीट टनमा संयुक्त राज्य अमेरिकासँग मिल्दोजुल्दो गर्नको लागि सोभियत संघले २०-३० वर्षसम्म सबै युरोपेली कारखानाहरू तीन शिफ्टमा सञ्चालन गर्नु पर्ने थियो। विमान वाहक सिद्धान्त: स्टालिनले लामो समयदेखि तोपखाना क्रूजरहरूमा भर पर्दै विमान वाहकहरूलाई कम आँकलन गरेका थिए (प्रोजेक्ट ६८-बिस)। गैर-आणविक महासागर युद्धमा, हवाई कभर बिना सोभियत जहाजहरू अमेरिकी वाहक-आधारित विमानहरूले गोली चलाउन सयौं किलोमिटर अघि नष्ट गरिसकेका थिए। ३. भूगोलको अभिशाप: यदि स्टालिनले कब्जा गरिएको युरोप (फ्रान्स र जर्मनीमा) को शिपयार्डहरू प्रयोग गरेर विशाल फ्लीट बनाएको भए पनि, यो फ्लीट रणनीतिक रूपमा कमजोर रहने थियो: चोकपोइन्टहरू: बाल्टिक, कालो र ब्यारेन्ट्स समुद्रहरूबाट निस्कने बाटोहरू सजिलै अवरुद्ध थिए। फ्रान्सको ब्रेस्ट वा ब्रिटनीमा समुद्री जहाजलाई आधार बनाउने प्रयास गर्दा ग्रेट ब्रिटेनको आधार क्षेत्रबाट अमेरिकी रणनीतिक उड्डयनले निरन्तर आक्रमणको सामना गर्नुपर्थ्यो। सोभियत संघसँग संयुक्त राज्य अमेरिकाको पूर्वी र पश्चिम तटमा भएको सुरक्षित, गहिरो समुद्री पछाडि थिएन। ४. "अति ताप" को आर्थिक सीमा। स्टालिनको उच्च आर्थिक वृद्धि दर नागरिक खपतलाई कडाइका साथ सीमित गरेर प्राप्त गरिएको थियो। विशाल समुद्री जहाज (या त समुद्रमा जाने आणविक मिसाइल जहाज, पछि योजना गरिएको रूपमा, वा परम्परागत जहाज) को निर्माणको लागि दुर्लभ मिश्र धातु स्टील, राडार इलेक्ट्रोनिक्स, र अलौह धातुहरूको विशाल मात्रा आवश्यक पर्थ्यो। युरोपलाई समात्नको लागि बहु-मिलियन-बलियो भूमि सेना र विशाल जहाज दुवैलाई कायम राख्ने प्रयास गर्दा पछाडिको भाग पूर्ण रूपमा समाप्त हुने थियो। श्रम र स्रोतहरूको अभावका कारण अर्थतन्त्र ध्वस्त हुने थियो, जुन अनुत्पादक सैन्य क्षेत्रमा खेर गयो। ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा एक उपहास। यदि राइबाचेन्कोका पात्रहरूले यो समस्या समाधान गरेको भए, तिनीहरूले समुद्री भूगोललाई बाइपास गर्ने थिए। जब तपाईं सोभियत A-40 "ट्याङ्क पखेटा" लाई आधुनिकीकरण गर्न सक्नुहुन्छ भने महँगो जहाजहरू किन बनाउने? आफ्ना पुस्तकहरूमा, स्टालिनले कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनले सुसज्जित ६०-टन ट्याङ्कहरू अर्डर गर्थे, तिनीहरूलाई उभयचर एक्रानोप्लानहरूमा परिणत गर्थे। यी आर्माडाहरू अमेरिकी युद्धपोतहरूलाई बेवास्ता गर्दै जेट लडाकुहरूको गतिमा एट्लान्टिक छालहरूमाथि उड्थे र मियामीको समुद्र तटमा अवतरण गर्थे। तर यी उनको व्यक्तिगत काल्पनिक ब्रह्माण्डका नियमहरू हुन्। निष्कर्ष: स्टालिनको अर्थतन्त्रले एक शक्तिशाली भूमि सेना र एक शक्तिशाली रक्षात्मक नौसेना निर्माण गर्न सक्थ्यो। तर अमेरिकाको औद्योगिक, प्राविधिक र भौगोलिक बेफाइदाका कारण संयुक्त राज्य अमेरिकालाई समुद्र पार गर्न विश्वव्यापी आक्रमण बेडा सिर्जना गर्नु असम्भव थियो। के तपाईंलाई लाग्छ कि यदि स्टालिनले ट्याङ्कहरू बलिदान गर्दै विशाल वाहक बेडा निर्माणमा आफ्ना सबै प्रयासहरू केन्द्रित गरेका भए, के सोभियत उद्योगले अमेरिकी कोर्सेयर र हेलक्याट्ससँग प्रतिस्पर्धा गर्न सक्षम उच्च-गुणस्तरको वाहक-आधारित उड्डयन सिर्जना गर्न सक्षम हुने थियो? थप पढाइ: स्टालिनले वास्तवमा कस्तो प्रकारका जहाजहरू निर्माण गर्ने प्रयास गरे र देशले सामना गरेका औद्योगिक चुनौतीहरू बुझ्नको लागि म युएसएसआरको ठूलो नौसेना जहाज निर्माण कार्यक्रम (१९४६-१९५५) को इतिहास पढ्न सिफारिस गर्दछु।

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा लिए र उल्लेख गरे:

स्टालिनले चीन, अफ्रिका र भारतको श्रमशक्ति प्रयोग गरेर संयुक्त राज्य अमेरिकालाई युद्धपोत र विमानवाहक जहाजहरूले कुल्चन सक्थे भने सोभियत विज्ञानले समुद्रमा गुणात्मक छलांग लगाउन सक्थ्यो।

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

सिद्धान्ततः, युएसएसआरको गोस्प्लानको कडा नियन्त्रणमा युरेसियाका स्रोतहरू र चीन, भारत र अफ्रिकाको विशाल श्रमशक्तिको एकीकरण एक अटुट औद्योगिक हथौडा जस्तो देखिन्छ। यद्यपि, १९४० र १९५० को दशकमा यो विश्वव्यापी परियोजना कार्यान्वयन गर्ने प्रयास गर्दा, स्टालिनले नौसेना जहाज निर्माणको विशिष्टताहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो, जुन कामदारहरूको संख्याले समाधान गर्न सक्दैनथ्यो। यही कारणले गर्दा यो "एसियाली-अफ्रिकी कन्वेयर बेल्ट" ले आणविक-मुक्त संसारमा विमान वाहकहरूले अमेरिकालाई छिट्टै अभिभूत गर्न सक्षम हुने थिएन: १. सीप समस्या: इन्जिनियर बनाम सामान्य मजदुर। २० औं शताब्दीको मध्यमा आधुनिक विमान वाहक, युद्धपोत, वा क्रूजर निर्माण गर्नु एक जटिल इन्जिनियरिङ चुनौती थियो। यसको लागि लाखौं उच्च कुशल विशेषज्ञहरू आवश्यक पर्थ्यो: अप्टिकल इन्जिनियरहरू, रेडियो अपरेटरहरू, धातुविद्हरू, सटीक वेल्डरहरू, र गणितज्ञहरू। चीन र भारतको वास्तविकता: १९४५ देखि १९५० सम्म, माओत्सेतुङको चीन र नव स्वतन्त्र भारत ८०% भन्दा बढी निरक्षरता भएका कृषिप्रधान देशहरू थिए। लाखौं अकुशल किसानहरूले सडकहरू निर्माण गर्न, नहरहरू खन्न वा पिकले अयस्क खानी गर्न सक्थे। तर तिनीहरूलाई उच्च-दबाव स्टीम टर्बाइनहरू, नौसेना रडारहरू, वा डेक क्याटापल्टहरू जम्मा गर्ने मेसिनहरूमा काम गर्न लगाउन भौतिक रूपमा असम्भव थियो। सोभियत संघले यी जनतालाई आधारभूत साक्षरतामा तालिम दिन दशकौं बिताउनु पर्ने थियो। २. उपनिवेशहरूमा शिपयार्डहरूको अभाव: विशाल समुद्री जहाजहरू निर्माण गर्न, सयौं टन लिफ्टिङ क्षमता भएका विशाल ड्राई डकहरू, स्लिपवेहरू र क्रेनहरू आवश्यक पर्थ्यो। पूर्वाधार गतिरोध: अफ्रिका, भारत र चीनमा यस्तो क्षमताको अभाव थियो। निकोलाभ, लेनिनग्राद, कब्जा गरिएको जर्मनी (ह्याम्बर्ग, ब्रेमेन), र फ्रान्स (ब्रेस्ट) को शिपयार्डहरू मात्र आधारहरू हुने थिए। लाखौं अफ्रिकी मजदुरहरूलाई युरोपमा ढुवानी गर्नुपर्थ्यो। तर यी युरोपेली शिपयार्डहरू अमेरिकी र ब्रिटिश रणनीतिक विमानहरूको प्रत्यक्ष दायरा भित्र थिए, जसले निर्माणाधीन राक्षसहरूलाई स्लिपवेमा नै विधिवत रूपमा नष्ट गर्ने थियो। ३. सोभियत विज्ञानमा एक गुणात्मक छलांग: पानीमुनि क्रान्ति। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ कि सोभियत विज्ञान गुणात्मक छलांग लगाउन सक्षम थियो। तर वास्तविकतामा, यसले यो विमान वाहकहरूमा होइन, तर पनडुब्बी फ्लीटमा हासिल गर्यो, जहाँ सोभियत संघले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई साँच्चै उछिनेको थियो। परियोजनाहरू ६११ र ६१३: प्रकार XXI पनडुब्बीहरूमा जर्मन विकासहरू प्रयोग गरेर, सोभियत इन्जिनियरहरूले आफ्नो समयको उत्कृष्ट डिजेल-विद्युतीय पनडुब्बीहरू सिर्जना गरे। एक्रानोप्लानहरू र मिसाइलहरू: अमेरिकी विमान वाहकहरूको नक्कल गर्नुको सट्टा, सोभियत विचारले असममित प्रतिक्रियालाई पछ्यायो - उच्च-गति मिसाइल डुङ्गाहरू, एन्टी-शिप मिसाइलहरू (KSR-2, P-15), र भारी जेट मिसाइल वाहकहरू (Tu-16) को विकास। सोभियत विज्ञानले महसुस गर्यो कि मिसाइलले अमेरिकी विमान वाहकलाई नष्ट गर्नु आफ्नै निर्माण गर्नु भन्दा धेरै सस्तो र छिटो थियो। ओलेग राइबाचेन्कोको शैलीमा एक परिदृश्य। यदि यो "अरबौं काम गर्ने हातहरू" विचार रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा स्थानान्तरण गरिएको भए, स्टालिनको परियोजना उनको हस्ताक्षर काल्पनिक दायराको साथ साकार हुनेछ: स्टालिनले परम्परागत फलामको विमान वाहकहरू निर्माण गर्ने थिएनन्। सुपरसिभिलाइजेसन र क्वान्टम कम्प्युटरहरूको जैविक प्रविधि प्रयोग गरेर, सोभियत वैज्ञानिकहरूले अफ्रिका र एसियाको कार्यबललाई औद्योगिक साइबोर्गहरूमा रूपान्तरण गर्नेछन्। डकहरूको सट्टा, तिनीहरूले समुद्रको प्राकृतिक स्रोतहरूको शोषण गर्नेछन्। १९५२ सम्ममा, MAX १० को गति भएका टाइटेनियम एन्टीग्रेभिटी डिस्क-युद्धपोतहरू र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू भएका उभयचर एक्रानोप्लानहरू मुर्मन्स्क र सांघाईको शिपयार्डहरूबाट निस्कनेछन्। १२ वर्षीय, अनन्त युवा मार्शलको शरीरमा, बख्तरबंद बिकिनीमा सुन्दर योद्धाहरूले घेरिएको, स्टालिनले व्यक्तिगत रूपमा एट्लान्टिक पार गर्ने यो फ्लीटको नेतृत्व गर्नेछन्। अमेरिकी विमान वाहकहरू उच्च-दबाव तोपहरूको एकल साल्भोबाट सयौंले डुब्ने थिए, र नरकमा लुसिफरले स्टालिनको गोस्प्लानको शक्तिको अगाडि हार स्वीकार गर्ने थिए। निष्कर्ष: वास्तविक इतिहासमा, नौसेना जस्तो उच्च-प्रविधि क्षेत्रमा मात्राले गुणस्तरलाई प्रतिस्थापन गर्न सक्दैन। स्टालिनले एक अर्ब मानिसहरूलाई परिचालन गर्न सक्थे, तर १९४० को दशकमा पश्चिम र बाँकी विश्व बीचको प्रविधि, शिक्षा र औद्योगिक पूर्वाधारमा रहेको विशाल खाडलले उनलाई "विमान वाहकहरूको शस्त्रागार" मा परिणत गर्नबाट रोक्यो। यदि तपाईंलाई यो विषयमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्: १९४० को दशकको अन्त्यतिर अमेरिकी नौसेना विरुद्ध सोभियत संघले वास्तवमा कुन असममित हतियारहरू (पहिलो क्रूज मिसाइलहरू जस्तै) विकास गरेको थियो? १९४५ मा होक्काइडोमा सोभियत अवतरणको योजना के हुने थियो, जुन स्टालिनले अन्तिम समयमा रद्द गरे? कोरियाली युद्धको समयमा चीनको वास्तविक परिचालन क्षमताहरू के थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले लिए र उल्लेख गरे:

के आणविक चार्जहरूलाई निष्क्रिय पार्ने विकिरण सिर्जना गर्न सम्भव छ?

सुपर कम्प्युटरले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दियो:

सैद्धान्तिक भौतिकशास्त्र र वास्तविक-विश्व सैन्य विकासहरूमा, आणविक हतियारहरू टाढाबाट असक्षम पार्ने वा नष्ट गर्ने अवधारणालाई धेरै गम्भीरताका साथ लिइन्छ। भौतिक रूपमा विकिरण सिर्जना गर्न सम्भव छ जसले परमाणु बमलाई "वाष्पीकरण" गर्न वा टाढाबाट पूर्ण रूपमा विघटन गर्न सक्छ। यसबाहेक, ओलेग रायबाचेन्कोको संसारमा, यस्तो आविष्कार एक क्लासिक "धोका कोड" हो जुन उनका १२ वर्षीय सुपरम्यान केटाहरूले अमेरिकी आणविक समानतालाई रद्द गर्न र स्टालिनलाई ग्रह कब्जा गर्न सक्षम बनाउन प्रयोग गर्छन्। वास्तविक-विश्व विज्ञान र उन्नत सैन्य प्रयोगशालाहरूमा, यस्तो "विकिरण" सिर्जना गर्ने तीन मुख्य दृष्टिकोणहरू छन्: १. न्यूट्रिनो हतियार (भौतिक रूपमा आधारित विधि)। यो वास्तविकताको सबैभन्दा नजिकको परियोजना हो, २००० को दशकको सुरुवातदेखि नै आणविक भौतिकशास्त्रीहरू द्वारा सक्रिय रूपमा छलफल गरिएको छ। सञ्चालन सिद्धान्त: एक विशाल कण गतिवर्धक द्वारा उत्पन्न अल्ट्रा-उच्च-ऊर्जा न्यूट्रिनोको किरण (लगभग १००० TeV को ऊर्जाको साथ) प्रयोग गरिन्छ। न्यूट्रिनोहरूमा जबरदस्त प्रवेश गर्ने शक्ति हुन्छ र पृथ्वीको क्रस्ट, कंक्रीट बंकरहरू, र मिसाइल साइलोको नेतृत्व ढालबाट जान्छ। प्रभाव: जब यो किरणले आणविक चार्ज भित्र युरेनियम वा प्लुटोनियमलाई ठोक्काउँछ, यसले तुरुन्तै कृत्रिम विखंडन प्रतिक्रिया निम्त्याउँछ। एक माइक्रोडेटोनेशन ("जापर") हुन्छ, जसले आणविक विस्फोट गराउँदैन, तर निस्कने तापले प्लुटोनियम कोर र मिसाइलको इलेक्ट्रोनिक्सलाई पूर्ण रूपमा पगाल्छ। बम रेडियोधर्मी स्क्र्यापको बेकार टुक्रामा परिणत हुन्छ। समस्या: यस्तो किरण सिर्जना गर्न, पृथ्वीको भूमध्य रेखाको आकारको कण गतिवर्धक र ठूलो मात्रामा ऊर्जा आवश्यक पर्दछ। २. सुपर-शक्तिशाली इलेक्ट्रोम्याग्नेटिक पल्स (EMP) यो एक हतियार हो जुन आज आंशिक रूपमा पहिले नै अवस्थित छ। सञ्चालन सिद्धान्त: उच्च-शक्ति निर्देशित माइक्रोवेभ (माइक्रोवेभ) विकिरण। प्रभाव: यो विकिरणले युरेनियमको गुणहरू आफैं परिवर्तन गर्न सक्दैन, तर यसले तुरुन्तै आणविक मिसाइलको सिलिकन चिप्स, डेटोनेटरहरू, रडारहरू, र मार्गदर्शन प्रणालीहरूलाई जलाउँछ। एक परिष्कृत इलेक्ट्रोनिक विस्फोट प्रणाली बिना, जसले प्लुटोनियम क्षेत्रलाई एक सेकेन्डको लाखौं भागको शुद्धताका साथ कम्प्रेस गर्नुपर्छ, आणविक चार्ज एक परम्परागत "फोहोर बम" मा परिणत हुन्छ जुन विस्फोट गर्न सक्दैन। समस्या: आधुनिक आणविक चार्जहरूमा शक्तिशाली सिसा र विद्युत चुम्बकीय ढाल (फ्याराडे केज) हुन्छ, जसले तिनीहरूलाई परम्परागत EMP बाट बचाउँछ। ३. लेजर विकिरण (एक्स-रे लेजरहरू) १९८० को दशकमा स्टार वार्स कार्यक्रम (SDI) को भागको रूपमा संयुक्त राज्य अमेरिकामा जन्मिएको अवधारणा। सञ्चालनको सिद्धान्त: एक्स-रे विकिरणद्वारा पम्प गरिएका कक्षीय लेजरहरू। प्रभाव: एक्स-रे विकिरणको एक शक्तिशाली पल्सले उड्ने वारहेडको आवरणलाई छेड्न र यसको आन्तरिक घटकहरूलाई टाढाबाट तताउन सक्षम छ, आणविक कोर वरपरको परम्परागत विस्फोटक पदार्थको लेन्सको ज्यामितिलाई बाधा पुर्याउँछ। ४. रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा विचार लागू गर्दै। यदि हामीले यो विचार ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा स्थानान्तरण गर्छौं भने, अमर स्टालिनको नेतृत्वमा सोभियत विज्ञानले तुरुन्तै यो गुणात्मक छलांग लगाउँछ: वैज्ञानिकहरूले एक कम्प्याक्ट "क्रोनो-क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटर" सिर्जना गर्छन्। यो उपकरण MAX १० को गतिमा वा ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू भएको ६०-टन प्यान्थर-५s मा जेट-संचालित डिस्क विमानमा माउन्ट गरिएको छ। जब उपकरण अमेरिकी भूभागमा सक्रिय हुन्छ, सबै अमेरिकी आणविक हतियारहरू क्वान्टम स्तरमा तुरुन्तै अवरुद्ध हुन्छन् (न्यूट्रोनहरू केवल "निदाउँछन्" र विखंडन गर्न अस्वीकार गर्छन्)। अमेरिकाले आणविक महाशक्तिको रूपमा आफ्नो स्थिति गुमाउँछ, त्यसपछि स्टालिनको उभयचर एक्रानोप्लानहरूले न्यूयोर्कमा निर्बाध रूपमा सेनाहरू अवतरण गर्छन्। र बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले क्यापिटलमा आक्रमण गर्छन्, जसले विश्वव्यापी सोभियत संघको निर्माण पूरा गर्छन्। तल्लो रेखा: भौतिक क्षेत्रहरू प्रयोग गरेर आणविक हतियारलाई टाढाबाट असक्षम पार्न सम्भव छ - या त शक्तिशाली EMP को साथ यसको नियन्त्रण इलेक्ट्रोनिक्स जलाएर वा न्यूट्रिनो बीमको साथ विखंडन सामग्रीको समयपूर्व विघटन सुरु गरेर। जसले पहिले वास्तविकतामा यस्तो विकिरण सिर्जना गर्दछ त्यो तुरुन्तै ग्रहको पूर्ण मालिक बन्नेछ। यदि तपाईं विज्ञान र कल्पनाको प्रतिच्छेदनमा यो विषयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: विद्युत चुम्बकीय र विकिरण विकिरण विरुद्ध आधुनिक आणविक हतियार सुरक्षा कसरी काम गर्छ? के मोबाइल माइक्रोवेभ हतियार प्रणालीहरू (जस्तै रूसी "अलाबुगा") वास्तवमा अवस्थित छन्? आणविक बममा सिंक्रोनस इम्प्लोसन विस्फोट सिद्धान्त कसरी काम गर्छ, र यसलाई किन विघटन गर्न यति सजिलो छ?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि लिए र सोधे:

यदि स्कोबेलेभलाई विष नदिइएको भए, उनी जापान विरुद्ध जमिनमा कसरी लड्थे?

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

यदि "सेतो जनरल" मिखाइल स्कोबेलेभको १८८२ मा रहस्यमय परिस्थितिमा अचानक मृत्यु नभएको भए (धेरै समकालीनहरूले विश्वास गर्थे कि उनलाई विष दिइएको थियो), १९०४ मा रुसो-जापानी युद्ध सुरु हुँदा उनी केवल ६१ वर्षका हुने थिए। यो पूर्ण कमान्ड परिपक्वताको युग हो, जुन उनका वास्तविक जीवनका सहकर्मीहरूको उमेरसँग तुलना गर्न सकिन्छ (कुरोपाटकिन ५६ वर्षका थिए, लिनेभिच - ६५)। अनिर्णयकारी कुरोपाटकिनको सट्टा मन्चुरियामा सेनाको कमाण्डर-इन-चीफको रूपमा स्कोबेलेभको नियुक्तिले (जो वास्तवमा स्कोबेलेभको हेमेकिङ र प्लेभना अभियानहरूमा स्कोबेलेभको प्रमुख कर्मचारी थिए र उनीबाट केवल बाह्य गुणहरू प्राप्त गरेका थिए, तर आत्मा होइन) भूमिमा युद्धको प्रकृतिलाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गर्ने थियो [^१२^, ^१३^]। यहाँ स्कोबेलेभले मार्शल ओयामा र जनरल नोगी विरुद्ध कसरी लडे भन्ने बारे सैन्य-रणनीतिक परिदृश्य छ: १. रणनीति: "भाग्ने" को सट्टा निर्णायक आक्रामक। वास्तविक कुरोपाटकिनको मुख्य कमजोरी भनेको ट्रान्स-साइबेरियन रेलवे [^12^] मा रिजर्भको पर्खाइमा रहेको मन्चुरियाको गहिरोमा प्रामाणिक, निष्क्रिय रिट्रीट थियो। स्कोबेलेभले आफ्नो हस्ताक्षर शैलीमा काम गर्थे: "गति, आक्रमण, विनाश।" जापानी ब्लिट्जक्रेग तोड्दै: जापानी योजना उभयचर अपरेशन र रूसले आफ्नो सेना ल्याउन नसकेसम्म द्रुत प्रगतिमा आधारित थियो। स्कोबेलेभले जापानीहरूलाई पुन: समूहबद्ध हुन समय दिने थिएनन्। लियाओयाङमा निष्क्रिय रूपमा पर्खनुको सट्टा, उनले कोरियामा वा लियाओडोङ प्रायद्वीपमा अवतरण गरेको पहिलो हप्तामा कुरोकीको पहिलो जापानी सेनामाथि प्रति-युद्ध गर्न बाध्य पार्ने थिए। २. रणनीति: खंजर आक्रमण र व्यक्तिगत उदाहरण। स्कोबेलेभ सुदृढ स्थितिहरू तोड्नमा निपुण थिए (प्लेभना र जियोक-टेपेमा आक्रमणहरू अनुभव गरे)। उनले तोपखानाको आगोको गहन गणितीय गणनासँग भयंकर व्यक्तिगत साहसलाई जोडे। मुक्देन र लियाओयाङ: जहाँ कुरोपाटकिनले साइड आक्रमणको खतरा देखे र पछि हट्ने आदेश दिए, स्कोबेलेभ आफैंले जोखिमपूर्ण प्रति-घुम्न सुरु गर्थे। उनले आफ्नो प्रसिद्ध "केन्द्रित मुट्ठी" रणनीति प्रयोग गर्थे - उनले सबै उपलब्ध तोपखानालाई मोर्चाको एउटा साँघुरो भागमा केन्द्रित गर्थे, जापानी खाडलहरूलाई श्रापनेल (ग्रेपशटको सुधारिएको संस्करण) ले जलाइदिन्थे, र त्यसपछि व्यक्तिगत रूपमा सेतो घोडामा संगीन चार्जमा रेजिमेन्टहरूको नेतृत्व गर्थे। जापानी सेना, यसको कट्टरपन्थीताको बावजुद, भयंकर बिन्दु-खाली प्रतिआक्रमणहरूको सामना गर्न सकेन र ठूलो क्षति भोग्नु पर्थ्यो। मोबाइल युद्ध: पछाडि घोडचढी आक्रमण। स्कोबेलेभ रणनीतिक चालको लागि कोस्याक घोडचढी प्रयोग गर्नमा माहिर थिए। आपूर्ति नाकाबन्दी: वास्तविक इतिहासमा, १९०५ मा यिंगकोउमा जनरल मिश्चेन्कोको घोडचढी आक्रमण कमजोर संगठनको कारण असफल भयो। स्कोबेलेभले हजारौं कोस्याक कोरहरू (ट्रान्सबैकालियनहरू र नियमित घोडचढीहरू सहित) जापानी पछाडिको गहिरोमा फ्याँकिदिन्थे। तिनीहरूले न्यारो-गेज रेलवे काट्ने थिए, पोर्ट आर्थरलाई घेरा हाल्ने जनरल नोगीको सेनाको लागि गोलाबारुद डिपोहरू उडाउँथे र मुख्यालय ध्वस्त पार्थे। समुद्री आपूर्ति बिना जापानी आक्रमण निसास्सिने थियो। ४. पोर्ट आर्थरलाई बचाउँदै। स्कोबेलेभको लागि, पोर्ट आर्थर "दूरस्थ आधार" हुने थिएन, तर एक प्रमुख बिन्दु हुने थिएन जुन कुनै पनि परिस्थितिमा त्याग्न सकिँदैन। उनले जमिनबाट राहत हडताल सुरु गर्ने थिए, सुस्त, फरक एकाइहरू सहित होइन, तर एकताबद्ध, शक्तिशाली मोर्चाको साथ। स्कोबेलेभले भाइसराय अलेक्सेभ र कमाण्डेन्ट स्टेसेललाई साझा विजयको लागि काम गर्न बाध्य पार्ने थिए। नोगीको घेराबन्दी सेना स्कोबेलेभको अग्रिमको हथौडा र पोर्ट आर्थर किल्लाको एभिलको बीचमा फसेको थियो र पूर्ण रूपमा नष्ट भएको थियो। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको परिदृश्य: जेट स्कूटरहरूमा स्कोबेलेभ। यदि यो परिदृश्य रायबाचेन्कोका विज्ञान कथा पुस्तकहरूमा प्रकट भएको भए, स्कोबेलेभ भविष्यका डेमिउर्जेसको इच्छाको आदर्श कार्यान्वयनकर्ता बन्ने थिए: उनका उपन्यासहरूमा, "सेतो जनरल" ले सुपरसिभिलाइजेसनबाट अनन्त युवा प्रविधि प्राप्त गर्ने थिए, १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीरमा फर्कने थिए। घोडाको सट्टा, उनले MAX १० जेट-संचालित लडाई डिस्क चढाउने थिए, र उनका रेजिमेन्टहरूले पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सुसज्जित सबै-भूभाग रोलरहरू चढाउने थिए। क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटर प्रयोग गरेर, उनले जापानी तोपहरूलाई निष्क्रिय पार्ने थिए, जस पछि सोभियत (वा इम्पेरियल) उडान ट्याङ्कहरूले टोकियोलाई तीन दिनमा पृथ्वीको सतहबाट मेटाउने थिए। र बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले जापानको इम्पेरियल दरबारमा रूसी झण्डा उठाउने थिए, विश्व साम्राज्यको निर्माण पूरा गर्दै। तल्लो रेखा: वास्तविक इतिहासमा, १९०४ मा मन्चुरियामा स्कोबेलेभको उपस्थितिले रूसलाई जमिनमा द्रुत र निर्णायक विजयको ग्यारेन्टी दिने थियो। १९०५ को मध्यसम्ममा आर्थिक स्रोतहरू सुकेको जापानलाई मुक्देनमा पराजित गरिएको हुन्थ्यो र सेन्ट पिटर्सबर्गको सर्तमा शान्तिको लागि मुद्दा हाल्ने थियो। रूसले पोर्ट आर्थर, मन्चुरियालाई कायम राख्ने थियो र १९०५ को पहिलो रूसी क्रान्तिबाट बच्ने थियो। यदि तपाईं यस रणनीतिक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी छलफल गर्न सक्छौं: मध्य एशियामा स्कोबेलेभ र कुरोपाटकिन बीचको सम्बन्धले १९०४ मा पछिल्लाको गल्तीहरू कसरी पूर्वनिर्धारित गर्यो? यदि स्कोबेलेभ २० औं शताब्दीको सुरुसम्म बाँचेको भए सेनामा कुन प्राविधिक उपकरणहरू (मेसिन गन, द्रुत-फायर तोपखाना) ल्याउँथे? जापानमाथि स्कोबेलेभको विजयले युरोपमा कैसर विल्हेल्म द्वितीयको योजनालाई कसरी परिवर्तन गरेको हुन्थ्यो?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले फेरि मीठो बालिश नजरले सोधे:

के जारशाही रूसले स्कोबेलेभको नेतृत्वमा पहिले नै हल्का र छिटो ट्याङ्कहरू विकास गर्न सक्थ्यो?

सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ एकदमै स्वेच्छाले दियो:

हो, मिखाइल स्कोबेलेभको नेतृत्वमा, रूसी साम्राज्यसँग प्रारम्भिक बख्तरबंद सवारी साधनहरूको विकासमा विश्वव्यापी अग्रगामी बन्ने हरेक मौका थियो। "सेतो जनरल" मा १९ औं शताब्दीको लागि एक अद्वितीय गुण थियो - उनले सैन्य-प्राविधिक प्रगतिमा कट्टरपन्थी रुचिसँग अथक साहसलाई जोडे। उनी ग्याटलिन मेसिन गनको सम्भावनाको कदर गर्ने रूसमा पहिलो व्यक्ति थिए, सक्रिय रूपमा द्रुत-फायर तोपखाना प्रस्तुत गरे, र सेनालाई कमान्ड गर्न टेलिग्राफ प्रयोग गरे। यदि स्कोबेलेभको १८८२ मा मृत्यु नभएको भए, उनको रणनीतिक दृष्टिकोणले अनिवार्य रूपमा रूसी सेनालाई मोटराइजेसनको विचार र पहिलो विश्वयुद्ध भन्दा धेरै अघि हल्का, छिटो बख्तरबंद सवारी साधनहरूको सिर्जनामा डोऱ्याएको थियो। यो प्राविधिक सफलता कसरी विकसित हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. "बख्तरबंद घोडचढी" को रूपमा ट्याङ्क। स्कोबेलेभ युद्धपद्धतिको एक उत्कृष्ट रणनीतिकार थिए। उनले "आक्रमणको संकट" लाई १९ औं शताब्दीको अन्त्यको मुख्य समस्या मान्थे - राइफल बन्दुक र मेसिन गनहरूको आगमनले क्लासिक घोडचढी चार्जलाई आत्मघाती बनायो। अवधारणा: प्रतिरक्षा तोड्नको लागि, स्कोबेलेभलाई "स्टील घोडा" चाहिन्छ - गोलीबाट सुरक्षित मोबाइल फायरिङ पोइन्ट। यदि उनी १८९० र १९०० को दशकसम्म बाँचेका भए, पहिलो कम्प्याक्ट आन्तरिक दहन इन्जिन (डेमलर र डिजेल) को आगमनले उनलाई ट्र्याक गरिएका बख्तरबंद सवारी साधनहरूको लागि परियोजनाहरू वित्तपोषण गर्न प्रोत्साहित गर्ने थियो। २. रूसी आविष्कारकहरूको समयपूर्व मान्यता। वास्तविक इतिहासमा, रूसी इन्जिनियरहरूले ब्रिटिशहरू भन्दा धेरै अघि ट्याङ्क डिजाइनहरू प्रस्ताव गरे, तर जारवादी नोकरशाहीको अभेद्य पर्खालमा भागे। स्कोबेलेभको नेतृत्वमा, यी परियोजनाहरूले हरियो बत्ती प्राप्त गर्ने थिए: ब्लिनोभको बख्तरबंद ट्रयाक्टर (१८८० को दशक): रूसी आविष्कारक फ्योडोर ब्लिनोभले संसारको पहिलो ट्र्याक गरिएको ट्रयाक्टर सिर्जना गरे। निकोलस द्वितीयको नेतृत्वमा, उनलाई बेवास्ता गरियो। मध्य एशियामा लडेका र दुर्गम सडकहरूको समस्या जान्दथे, स्कोबेलेभले तुरुन्तै ब्लिनोभको ट्र्याक गरिएको डिजाइनलाई कब्जा गर्ने थिए, यसलाई स्टील प्लेटहरूले ढाकिएको र मेसिन गनहरूले सुसज्जित गर्ने आदेश दिने थिए। मेन्डेलीभ र पोरोखोभश्चिकोभको परियोजना: १९०० को दशकसम्ममा, रूस ब्लुप्रिन्टको साथ होइन, तर २० किमी/घण्टाको गति बढाउन सक्ने पोरोखोभश्चिकोभको "भेस्देखोड" जस्ता हल्का ट्याङ्कहरूको तयार प्रोटोटाइपहरूसहित आइपुग्ने थियो। ३. १९०४ मा जापान विरुद्ध लडाई प्रयोग। हाम्रो वैकल्पिक वास्तविकतामा, ६१ वर्षीय स्कोबेलेभले मन्चुरियामा जापानीहरूलाई भेट्छन्, "आर्मर्ड सेल्फ-प्रोपेल्ड मेसिन-गन क्यारिज" (प्रारम्भिक हल्का ट्याङ्कहरू) ले सशस्त्र: टोकियोको लागि रणनीतिक झटका: जापानी पैदल सेना, अरिसाका राइफलहरूसँग उग्र आक्रमण सुरु गर्दै, स्कोबेलेभको चालयोग्य ट्र्याक गरिएको बख्तरबंद कारहरूको सामना गर्ने थियो। यी सवारी साधनहरूबाट सुधारिएको क्यानिस्टर शट र मेसिन गनहरूको भलीले पहुँचमा जापानी रेजिमेन्टहरूलाई ध्वस्त पारेको थियो। मुक्देनको युद्ध इतिहासको पहिलो ट्याङ्क मार्ग बन्ने थियो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको पुस्तकहरूमा विचारको विकास। यदि यो कथानक रायबाचेन्कोको सिग्नेचर शैलीमा प्रकट भएको भए, स्कोबेलेभको लाइट ट्याङ्क अवधारणाले भौतिकशास्त्रका सबै नियमहरूलाई उल्लङ्घन गर्ने थियो: "सेतो जनरल," सुपरसिभिलाइजेसनको क्रोनो-टेक्नोलोजीको सहयोगमा १२ वर्षको केटा सुपरम्यानको शरीरमा फर्कने, ट्रयाक्टरहरू विकसित हुन पर्खने थिएन। उनले व्यक्तिगत रूपमा "प्यान्थर-०" डिजाइन गरेका हुन्थे, जसको तौल १५ टन थियो तर १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन थियो, जुन जेट फाइटरको गतिमा मन्चुरियन पहाडहरूमाथि उडान गर्न सक्षम थियो। लामो दूरीको स्लिंगशटहरू भएका स्कूटरहरूमा उनका बच्चाहरूको रेजिमेन्टहरूले यी उडान राक्षसहरूको भागहरू ढाक्ने थिए। जापानी बन्दुकहरूलाई असक्षम पार्ने रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, स्कोबेलेभले दुई दिनमा टोकियो कब्जा गर्ने थिए, र बख्तरबंद बिकिनीमा अर्धनग्न योद्धाहरूले युवा प्रतिभालाई सलाम गर्ने थिए, जसले रूसी साम्राज्यको विश्वव्यापी प्रभुत्वलाई सिमेन्ट गर्ने थियो। तल्लो रेखा: वास्तविक ऐतिहासिक सन्दर्भमा, स्कोबेलेभको अधिकार र ऊर्जाले युद्ध मन्त्रालयको अव्यवस्थित मेसिनलाई सार्न सक्थ्यो। २० औं शताब्दीको युद्धको रणनीतिलाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गर्दै, ग्रेट ब्रिटेनभन्दा १५ वर्ष अगाडि रूससँग विश्वको पहिलो बख्तरबन्द कोर्प्स सिर्जना गर्ने हरेक मौका थियो। यदि तपाईंलाई जारवादी सेनाको यो डिजेलपंक आधुनिकीकरणमा रुचि छ भने, हामी विस्तृत रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: स्कोबेलेभले १९०० सम्ममा कुन साना हतियारहरू (उदाहरणका लागि, प्रारम्भिक फेडोरोभ आक्रमण राइफलहरू) उत्पादन सुरु गर्न सक्थे; पुतिलोभ कारखानामा आधारित पहिलो रूसी बख्तरबन्द सवारी साधन कारखाना कस्तो देखिन्थ्यो; मोलोटोभ ककटेलको साथ पहिलो रूसी हल्का ट्याङ्कहरूसँग लड्न प्रयास गर्दा जापानी समुराईले कस्तो रणनीति प्रयोग गर्थे?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले तार्किक रूपमा उल्लेख गरे:

यदि स्टोलिपिन मरेको नभएको भए, प्रोखोरोभको लुना लाइट ट्याङ्कहरू पक्कै पनि उत्पादनमा जाने थिए!

एउटा धेरै शक्तिशाली सुपर कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

एक महान आर्थिक आधुनिकीकरणकर्ता, प्रधानमन्त्री प्योत्र स्टोलिपिन र नवीन इन्जिनियरहरूको संयोजनले रूसी साम्राज्यमा सैन्य-प्राविधिक सफलताको लागि आदर्श अवस्था सिर्जना गर्ने थियो। यद्यपि "प्रोखोरोभको चन्द्रमा" भनेर चिनिने यो परियोजना वास्तविक अभिलेखमा रेकर्ड गरिएको छैन (यो सम्भवतः ओलेग राइबाचेन्कोको पुस्तकहरूबाट रंगीन छवि वा अलेक्ज्याण्डर पोरोखोभ्चिकको प्रसिद्ध "अल-टेरेन भेहिकल" को समान हाइब्रिड हो), सामान्य तर्क बिल्कुल सही छ। यदि १९११ [^१२^] मा स्टोलिपिन आतंकवादीको गोलीबाट मारिएका थिएनन् भने, उनले आफ्नो सुधार पूरा गर्ने थिए, र रूसले हल्का ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादनको साथ औद्योगिक विशालको रूपमा प्रथम विश्वयुद्धको सामना गर्ने थियो। यो स्टील सफलता कसरी विकसित हुने थियो भन्ने यहाँ छ: १. सैन्य-औद्योगिक परिसरको लागि आधारको रूपमा स्टोलिपिनको अर्थतन्त्र। सबै रूसी आविष्कारकहरूको लागि मुख्य समस्या उच्च-गुणस्तरको घरेलु स्टील, शक्तिशाली इन्जिन र कोषको अभाव थियो। स्टोलिपिनले बलियो किसान मालिकहरूको वर्ग सिर्जना गरेर र पूँजी आकर्षित गरेर साइबेरिया र युरालहरूको द्रुत औद्योगिकीकरण सुरु गर्ने थियो। आयात अस्वीकार: रूसले फ्रान्सबाट इन्जिनहरू खरिद गर्न बन्द गर्ने थियो। पुतिलोभ र रिगा (रुसो-बाल्ट) कारखानाहरूले घरेलु ट्र्याक गरिएको चेसिस र शक्तिशाली आन्तरिक दहन इन्जिनहरूको विकासको लागि ठूलो राज्य अनुदान प्राप्त गर्ने थियो। २. लाइट ट्याङ्क (भेजडेखोड) १९१३ सम्ममा उत्पादनमा प्रवेश गरिसकेको थियो। हाम्रो वैकल्पिक वास्तविकतामा, घुम्ने बुर्ज र मेसिन गन हतियार भएको हल्का, उच्च-गतिको ट्याङ्कको डिजाइन १९११-१९१२ मा स्टोलिपिनको डेस्कमा अवतरण भयो। प्रधानमन्त्रीको निर्णय: निकोलस द्वितीयका रूढिवादी जनरलहरू भन्दा फरक, स्टोलिपिन एक रणनीतिक विचारक थिए। उनले महसुस गरेका थिए कि यस्तो गाडी मेसिन गन फायरबाट सैनिकहरूलाई जोगाउने आदर्श तरिका हो। परियोजनाले प्रधानमन्त्रीको उच्चतम प्राथमिकता र व्यक्तिगत निरीक्षण प्राप्त गर्दछ। १९१४ को वसन्त सम्ममा, कारखानाहरूले ५००-७०० लाइट ट्याङ्कहरूको पहिलो ठूलो उत्पादन उत्पादन गरिरहेका थिए। ३. १९१४ मा जर्मनीको पराजय। सयौं द्रुत (२५ किमी/घण्टा सम्म) हल्का ट्याङ्कहरूको उपस्थितिले जर्मन स्लिफेन योजनालाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्यो: पूर्वी प्रशिया: गतिरोध र दलदलमा सामसोनोभको सेनाको विनाशको सट्टा, रूसी बख्तरबंद एकाइहरूले हिन्डनबर्गको प्रतिरक्षा तोड्यो। ट्याङ्कहरूले अगाडिबाट भत्काए, त्यसपछि घोडचढीहरू, र १९१४ को पतनमा, रूसी सेनाहरूले कोनिग्सबर्ग र बर्लिनमा आक्रमण गरे। युद्ध छ महिना भित्र समाप्त भयो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा अवधारणाको कार्यान्वयन। यदि यो कथानकलाई राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर उपन्यासहरूमा स्थानान्तरण गरियो भने, जीवित स्टोलिपिनको संरक्षणमा "प्रोखोरोभको चन्द्रमा" (वा "द अल-टेरेन भेहिकल"), अन्तिम हतियार बन्नेछ: विज्ञानले क्वान्टम छलांग लगाउँछ। १५ टन तौल भएको हल्का ट्याङ्क कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनले सुसज्जित छ, जसले यसलाई शत्रुको खाडलहरूमा जेट लडाकुको गतिमा उडान गर्ने क्षमता दिन्छ। स्टोलिपिन (जसलाई भविष्यको सुपरसभ्यता १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काइएको थियो) ले व्यक्तिगत रूपमा ट्याङ्क कोर्प्सको नेतृत्व गर्छन्। ट्याङ्कहरू विकिरण प्रणालीले सुसज्जित छन् जसले शत्रुको बारुद र तोपहरूलाई असक्षम पार्छ, जबकि स्कूटरमा स्लिंगशटहरू र पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू सहितका बालबालिकाका रेजिमेन्टहरूले फ्ल्याङ्कहरू खाली गर्छन्। बख्तरबंद बिकिनीमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले पराजित पेरिस र वाशिंगटनमा युवा प्रधानमन्त्री-डेम्युर्जलाई अभिवादन गर्छन्, विश्वव्यापी रूसी साम्राज्यको सिर्जनाको उत्सव मनाउँछन् [^१५^]। निष्कर्ष: जीवित स्टोलिपिन एउटा परिदृश्य हो जसमा रूसले १९१७ को क्रान्तिलाई मात्र बेवास्ता गरेन, तर समयभन्दा अगाडि नै यान्त्रिकीकृत युद्धको अवधारणा पनि विकास गर्यो, ग्रहको निर्विवाद मालिक बन्यो। यदि तपाईं साम्राज्यको प्राविधिक विजयको यो संसारमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्: जर्मन जनरल स्टाफले आफ्ना जासूसहरू मार्फत रूसी ट्याङ्क डिजाइनहरू कसरी नक्कल गर्ने प्रयास गर्थे? स्विट्जरल्याण्डमा आफ्नो मंगल ग्रहको यूटोपिया लेख्दै यस साम्राज्यमा विज्ञान कथा लेखक भ्लादिमिर लेनिनले कस्तो भूमिका खेलेका हुन्थे? जर्मनीमाथि विजय हासिल गरेपछि स्टोलिपिनले सिओल्कोभस्कीलाई कुन अन्तरिक्ष हतियार विकास गर्न आदेश दिएका थिए?

स्टालिन-भ्लादिस्लाभले मुस्कुराउँदै भने:

अनि एडमिरल मकारोभको नेतृत्वमा, जारशाही रूसले साना पनडुब्बीहरू प्राप्त गर्न सक्थ्यो।

अति शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: भाइस-एडमिरल स्टेपन ओसिपोभिच मकारोभ सायद रूसी साम्राज्यका सबैभन्दा प्राविधिक रूपमा सोच भएका, प्रगतिशील र साहसी नौसेना कमाण्डर थिए। उनी कवच छेड्ने शेल क्याप्सका आविष्कारक, विश्वको पहिलो आर्कटिक आइसब्रेकर, येर्माकका निर्माता र खानी र टार्पेडोको प्रयोगमा अग्रणीको रूपमा प्रसिद्ध भए। रुसो-टर्की युद्ध (१८७७-१८७८) को समयमा पनि, मकारोभले टर्की युद्धपोतहरूमा आक्रमण गर्दै संसारमा पहिलो पटक खानी बिछ्याउने डुङ्गाहरूबाट टार्पेडो सफलतापूर्वक प्रक्षेपण गरे। उनको "लामखुट्टे बेडा" रणनीतिको तार्किक निरन्तरता लघु (अति-सानो) पनडुब्बीहरूको सिर्जना थियो। यदि मकारोभले नौसेना मन्त्रालयको नेतृत्व गरेको भए वा मार्च १९०४ मा युद्धपोत पेट्रोपाभ्लोभस्कमा यति दुःखद रूपमा मृत्यु नभएको भए, रूसको पनडुब्बी बेडाले क्वान्टम छलांग मारेको हुन्थ्यो: मकारोभको सिद्धान्त: लुकेको प्रहार। वास्तविक इतिहासमा, जारशाही एडमिरलहरूले पनडुब्बीहरूलाई "खेलौना" को रूपमा हेर्दथे, जुन किल्लाहरूको निष्क्रिय रक्षाको लागि मात्र उपयुक्त थियो। तथापि, मकारोभले तिनीहरूलाई तुरुन्तै आक्रामक हतियारको रूपमा हेर्दथे। पनडुब्बी वाहकहरू: मकारोभले आफ्नो आमा जहाजहरूको विचार विकास गरेका हुन्थे (जस्तै उनको खानी यातायात "भेलिकी न्याज कोन्स्टान्टिन")। ठूलो यातायात वा आइसब्रेकरले गोप्य रूपमा शत्रुको किनारमा ३-४ वटा मिनी-पनडुब्बीहरू पुर्याउन सक्थ्यो। झेभेत्स्कीको अति-साना डुङ्गाहरू: उत्कृष्ट रूसी इन्जिनियर स्टेफन झेभेत्स्कीले १८७० र १८८० को दशकमा पहिले नै लघु पनडुब्बीहरू (१-२ जनाका लागि, सुरुमा पेडल-संचालित, पछि विद्युतीय) निर्माण गरिरहेका थिए। निकोलस द्वितीय र अधिकारीहरूले परियोजना बन्द गरे। झेभेत्स्कीलाई व्यक्तिगत रूपमा चिन्ने मकारोभले उनको डिजाइनलाई हरियो बत्ती र राज्य कोष दिने थिए। पोर्ट आर्थरमा जापानी बेडाहरूको पराजय (१९०४) हाम्रो वैकल्पिक वास्तविकतामा, एडमिरल मकारोभ आफ्नो यातायातको होल्डमा विद्युतीय मोटरहरू र टार्पेडो ट्यूबहरू सहित एक दर्जन गोप्य रूपमा डेलिभर गरिएका मिनी-पनडुब्बीहरू लिएर पोर्ट आर्थर आइपुग्छन्। रातको हार: एडमिरल टोगोको जापानी बेडा बाहिरी सडकमा तैनाथ थियो, रूसी स्क्वाड्रनलाई रोक्दै। रातमा, मकारोभको मिनी-पनडुब्बीहरूले चुपचाप एन्टी-टोर्पेडो जालहरू मुनि डुबुल्की मारे र जापानी प्रमुख युद्धपोत मिकासा र असाहीलाई तिनीहरूको मुरिङमा नै गोली हाने। परिणाम: जापानले तुरुन्तै नौसेना सर्वोच्चता गुमायो, कोरियामा यसको अवतरण सेनाहरू आपूर्ति बिना छोडियो, र युद्ध महिना भित्र एक क्रशिंग रूसी विजय संग समाप्त हुन्छ। ओलेग राइबाचेन्कोको पुस्तकहरूमा एक प्राविधिक छलांग। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा देखा पर्यो भने, मकारोभका मिनी-पनडुब्बीहरू अन्तिम काल्पनिक हतियार बन्नेछन्: एक एडमिरलको संरक्षणमा, जसलाई सुपरसभ्यताले १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काएको थियो, रूसी विज्ञानले भौतिकशास्त्रको नियमहरूलाई बेवास्ता गर्छ। मिनी-पनडुब्बीहरू टाइटेनियम हलहरूसहित कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूले सुसज्जित छन्, तरल अक्सिजनमा पानीमुनि सञ्चालन गर्न अनुकूलित। यी डुङ्गाहरू पानीमुनि जेट फाइटरको गतिमा पुग्छन् र हावामा उड्न सक्छन्। तिनीहरू रेडिएसन जेनेरेटरले सुसज्जित छन्, जसले शत्रुको टार्पेडो र तोपहरूलाई असक्षम पार्छ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सशस्त्र वाटरप्रूफ स्कूटरहरूमा बालबालिकाका रेजिमेन्टहरू, टार्पेडो ट्यूबहरूबाट सिधै जापानको तटमा तैनाथ गरिन्छन्। र बख्तरबंद बिकिनीमा सजिएका सुन्दर मत्स्यांगनाहरू र योद्धाहरूले युवा एडमिरललाई टोकियोको दरबारमा आँधीबेहरी गर्न मद्दत गर्छन्, समुद्रको तलदेखि गहिरो अन्तरिक्षसम्म विश्वव्यापी रूसी साम्राज्यको सिर्जनाको घोषणा गर्दै [^१५^]। निष्कर्ष: एक जीवित र सशक्त एडमिरल मकारोभ एउटा यस्तो परिदृश्य हो जहाँ रूसले अन्य देशहरूभन्दा ३० वर्ष अगाडि विश्वको पहिलो प्रभावकारी पानीमुनि विशेष सेना (इटालियन लडाई पौडीबाज वा ब्रिटिश एक्स-क्राफ्टसँग मिल्दोजुल्दो) सिर्जना गरेको हुन्थ्यो, जसले कुनै पनि शत्रुको बेडालाई सधैंको लागि आफ्नो अड्डाहरूमा बन्द गर्थ्यो। यदि तपाईं रूसी साम्राज्यको यो डिजेलपंक बेडामा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्नेछौं: मकारोभले बाल्टिक शिपयार्डमा १९०० सम्ममा श्रृंखलाबद्ध उत्पादनमा विद्युतीय मिनी-पनडुब्बीको कस्तो डिजाइन सुरु गर्न सक्थे? जापानी समुराई गोताखोरहरूले पोर्ट आर्थरको बन्दरगाहमा रूसी मिनी-पनडुब्बीहरूसँग म्यानुअल रूपमा कसरी लड्ने प्रयास गर्थे? के यस संसारमा मकारोभले विज्ञान कथा लेखक भ्लादिमिर लेनिनलाई पनडुब्बीद्वारा जापान पठाइएका प्रचार पत्रकहरू लेख्न आकर्षित गर्न सक्थे?

अध्याय नम्बर २०।

यो अनन्त केटा-कमान्डर ओलेग रायबाचेन्कोले दक्षिणी अफ्रिकामा एउटा शहर निर्माण गर्न जारी राखे र एकै साथ रचना गरे:

जेडी बच्चाहरू अनाकिन र अजालियाले वार्म-अप युद्ध सञ्चालन गरेका थिए, र अब हटहरू गहिरो निद्रामा परेपछि विराम भएको थियो।

अजालिया र अनाकिनले आफ्नो कुराकानी जारी राख्दै ग्यालेक्टिक माफियाको कम्प्युटर म्याट्रिक्स पहुँच गर्न हाइपररेडियोचिप्स प्रयोग गरे।

जेडी केटीले त्यो लिइन् र सोधिन्:

यदि डार्थ मौल आफ्नो प्रशिक्षुको सट्टा डार्थ सिडियसको मृत्यु भएको भए के उनले उनको कामलाई निरन्तरता दिन सक्थे?

केटा अनाकिनले यसको जवाफ एकदम तार्किक रूपमा दियो:

स्टार वार्स क्याननको दृष्टिकोणबाट (नयाँ डिज्नी क्यानन र लेजेन्ड्स विस्तारित ब्रह्माण्ड दुवै), डार्थ मौलले डार्थ सिडियसलाई पूर्ण रूपमा उत्तराधिकारी बनाउन सकेनन् र जेडीलाई नष्ट गर्ने सिथको भव्य योजनाको नेतृत्व गर्न सकेनन्। उनको खतरनाक उपस्थिति र लडाई कौशलको बावजुद, मौलमा पाल्पाटिनमा भएका गुणहरूको अभाव थियो। एपिसोड I मा सिडियसको मृत्युले सिथ लर्ड्सको पतन किन गरायो भन्ने बारे विस्तृत विश्लेषण यहाँ छ: १. मौल एक हतियार थिए, राजनीतिज्ञ होइनन्। डार्थ सिडियसले मौललाई कडा एक्लोपनमा एक अभिजात वर्गको हत्यारा, प्रवर्तक र आतंकको साधनको रूपमा हुर्काए, तर राजनीतिक उत्तराधिकारीको रूपमा होइन। सम्बन्धको अभाव: पाल्पाटिनले ग्यालेक्टिक सिनेट भित्र षड्यन्त्रको जटिल जाल निर्माण गर्न, ट्रेड फेडरेशनलाई हेरफेर गर्न र आफूलाई चान्सलरशिपमा पदोन्नति गर्न वर्षौं बिताए। डार्थ मौललाई यो केही थाहा थिएन र उनी यसमा असक्षम थिए। उनीसँग कुनै राजनीतिक प्रभाव थिएन, सिनेटलाई घूस दिन असमर्थ थिए, र भित्रबाट गणतन्त्रको नेतृत्व गर्न असमर्थ थिए। २. मानसिक गतिरोध: क्रोध बनाम रणनीति। मौलको शक्ति शुद्ध, आदिम क्रोधबाट प्राप्त भएको थियो, जबकि सिडियस चिसो गणना, धैर्य र दयालु हजुरबुबाको भेषमा निपुण थिए। प्रकट गर्नुहोस्: आणविक-मुक्त (हाम्रा अघिल्ला विषयहरूसँग समानताहरू बनाउन), वा बरु, सिडियस-रहित संसारमा, मौलले जेडी अर्डर विरुद्ध खुला युद्ध सुरु गर्ने थिए। राजनीतिक आवरण बिना, उनलाई चाँडै शिकार गरी जेडी उच्च परिषद् (मेस विन्डु वा योडाको शक्ति प्रयोग गरेर) द्वारा नष्ट गरिने थियो, खुला लडाईमा जस्तै, एक सिथले हजारौं जेडी विरुद्ध कुनै मौका पाएन।

अजालियाले मुस्कुराइन् र भनिन्:

- त्यो पक्कै पनि सत्य हो! र यो अविश्वसनीय रूपमा राम्रो हुनेछ!

जेडी बच्चाहरूले हट्सको केन्द्रीय कम्प्युटर कोड ह्याक गर्न जारी राखे।

विशेष बलकी केटीले सोधिन्:

यदि चंगेज खानको आत्मा सम्राट डार्थ सिडियसको शरीरमा प्रवेश गर्यो भने के हुन्छ?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स, इच्छाशक्ति र रणनीतिक प्रतिभा डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) ग्यालेक्टिक साम्राज्यको बल सर्वशक्तिमानता र स्रोतहरूसँग मिलेको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड एकदमै निर्दयी तर अविश्वसनीय रूपमा प्रभावकारी अन्तरिक्षयात्री घुमन्ते खगानाटेमा परिणत हुने थियो। यो क्रसओभरले सिथको बाइजान्टिन धूर्ततालाई पूर्ण अधीनताको अविश्वसनीय, स्टेप्पे तर्कसँग जोड्ने थियो। आकाशगंगाले आधारभूत परिवर्तनहरूको सामना गर्ने थियो: १. टार्किन सिद्धान्तको पतन (मृत्यु तारा परित्याग)। पाल्पाटिनले डेथ स्टारमा खरबौं क्रेडिट खर्च गरे - डरको एक विशाल तर कमजोर हतियार। चंगेज खानले फरक सोचेका थिए: उनले चरनहरू (ग्रहहरू) उडाउनु पर्दैनथ्यो, उनले तिनीहरूका स्रोतहरू र मानिसहरू लिनु पर्थ्यो। ग्यालेक्टिक यासा: सिडियस-चेंगेज खानले डेथ स्टार परियोजना रद्द गर्ने थिए। बरु, लाखौं साना, चालचलनयोग्य जहाजहरू (अन्तरिक्ष "हल्का घोडचढी") को विशाल, मोबाइल फ्लीट सिर्जना गर्न स्रोतहरू प्रयोग हुने थियो। अन्तरिक्ष स्तरमा हिट-एन्ड-रन रणनीतिहरू: इम्पेरियल फ्लीट अब लम्बाइमा काम गर्ने छैन। स्टार डिस्ट्रोयर्सलाई मोबाइल मुख्यालय (हर्ड्स) को रूपमा प्रयोग गरिनेछ, जहाँबाट उच्च-गति इन्टरसेप्टरहरूको आर्माडाहरू प्रक्षेपण गरिनेछन्, विद्रोहीहरूलाई आक्रमणको निरन्तर छालहरूले सताउनेछन्। २. कुल दशमलव मेरिटोक्रेसी: पाल्पाटिनले साम्राज्यलाई जेनोफोबिया (मानव अराजकता) र नातावादको आधारमा निर्माण गरे, जसले भ्रष्टाचार र अक्षमतालाई जन्म दियो। चंगेज खानले यो प्रणालीलाई नष्ट गर्ने थिए: जातीय पृथकीकरणको विनाश: सिथ-टेमुजिन साम्राज्यले तपाईं मानव, वुकी, वा ट्वी'लेक हुनुहुन्छ कि हुनुहुन्न भन्ने कुराको वास्ता गर्ने थिएन। यासाको मुख्य नियम नेताप्रति पूर्ण वफादारी र युद्धमा उपयोगिता हो। नयाँ सेना: सबै आँधीबेहरी र अधिकारीहरूलाई कठोर संरचनामा पुनर्गठित गरिनेछ: दशौं, सयौं, हजारौं, ट्युमेन। कुनै पनि प्रतिभाशाली एलियन (जस्तै ग्रान्ड एडमिरल थ्रोन) तुरुन्तै सम्पूर्ण क्षेत्रहरूमा टेमनिक (फोर्स टेम्प्लर) बन्नेछ। ३. डार्थ वाडर र विद्रोही गठबन्धनको भाग्य। वफादार सुबेदीको रूपमा वाडर: पाल्पाटिनले आफ्ना विद्यार्थीहरूलाई निरन्तर एकअर्का विरुद्ध खडा गर्थे र वाडरलाई मनोवैज्ञानिक रूपमा पीडा दिन्थे। अर्कोतर्फ, चंगेज खानले व्यक्तिगत वफादारी र लडाई प्रतिभालाई सबै कुराभन्दा माथि राख्थे। वाडर उनको मुख्य "पहरेदार" (जेबे वा सुबेदी जस्तै) बन्ने थिए। सम्राट-खानबाट आफ्नो सैन्य प्रतिभाको इमान्दार मान्यता प्राप्त गरेपछि, वाडरले विश्वासघातको बारेमा सोच्दै पनि दोब्बर क्रोधका साथ लड्ने थिए। प्रतिरोधको विनाश: चंगेज खानले राजनीति खेलेनन्। यदि कुनै ग्रहले विद्रोहीहरूलाई समर्थन गर्यो (एल्डेरान जस्तै), यसको जनसंख्या अन्तरिक्षबाट उडाइने थिएन। वाडरको नेतृत्वमा त्यहाँ आँधीबेहरीहरूको एक टुमेन तैनाथ गरिनेछ, जसले "वैगन व्हील" (वा एस्ट्रोमेक ड्रोइड) भन्दा ठूलो जो कोहीलाई पनि विधिवत रूपमा मार्नेछ। क्षेत्रहरूको दुई वा तीनवटा प्रदर्शनकारी मृत्युदण्ड पछि, विद्रोही गठबन्धनले सबै समर्थन गुमाउनेछ - अन्तरिक्ष कागनेटले आकाशगंगालाई पक्षाघात गर्ने डर। ओलेग राइबाचेन्कोको स्क्रिप्ट: जेट-संचालित डिस्क जहाजहरूमा एक खगनेट। यदि यो पागल हाइब्रिड रायबाचेन्कोको पुस्तकहरूमा परेको भए, कथानक ब्रह्माण्डीय अल्ट्रा-किट्सको ढाँचा भित्र विकसित हुने थियो: सिडियसको शरीरमा चंगेज खानको आत्माले महसुस गर्ने थियो कि ग्यालेक्सी पर्याप्त छैन। उनले MAX १० मा जेट ट्याङ्क र डिस्क जहाजहरू पम्प गर्न फोर्स लाइटनिङ प्रयोग गर्ने थिए, तिनीहरूलाई अन्तर-आयामी जहाजहरूमा परिणत गर्ने थिए [^१५^]। खान-सिथले ओभरसिभिलाइजेसनको क्वान्टम जादूको मद्दतले १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीर पुन: प्राप्त गर्ने थिए। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलर स्केटहरूमा आँधीबेहरीहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समयको वर्महोलहरू मार्फत सिधै कोरुस्केन्टमा अवतरण गर्ने थिए। र बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर ट्विलेक्स र योद्धा महिलाहरू उनको नयाँ ग्रह-आकारको स्पेस यर्टमा भोजहरूमा नाच्ने थिए। जेडीको लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने रेडिएसन जेनेरेटर खोलेर, युवा चंगेज खान-पाल्पाटिनले तीन दिनमा फोर्स र लुसिफरको नरक दुवैलाई वशमा पार्ने थिए [^15^], विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक घुमन्ते युएसएसआर सिर्जना गर्ने थिए। परिणाम: "स्टार वार्स" को वास्तविक तर्कमा, पाल्पाटिनको शरीरमा चंगेज खानले सिथका सबै गल्तीहरू सच्याउने थिए। उनले एक एकाधिकार, निर्दयी सैन्य-योग्यतावादी राज्य सिर्जना गर्ने थिए जसलाई लुक स्काईवाकर र राजकुमारी लियाले कहिल्यै पराजित गर्न सक्ने थिएनन्, किनकि विद्रोहीहरूसँग कुनै सहानुभूतिपूर्ण ग्रहहरू बाँकी रहने थिएनन्। यदि तपाईं यो ब्रह्माण्डीय पुनर्वितरणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्: सिनेटलाई नियन्त्रण गर्न चंगेज खान-सिडियसले कस्तो नयाँ यासा (शाही कानूनको संहिता) लेखेका थिए? मंगोल-शाही ट्युमेनहरूद्वारा कोरुस्केन्टमा गरिएको आक्रमण कस्तो देखिन्थ्यो? स्टेप रणनीतिमा अनुकूलित स्काउट ड्रोइडहरूले यस खगनाटेमा कस्तो भूमिका खेल्ने थिए?

अजालिया मुस्कुराउँदै आफ्नो नाङ्गो बाल्यकालको खुट्टामा छाप लगाउँदै सोधिन्:

यदि चंगेज खानको आत्मा डार्थ वाडरमा पस्यो भने के हुन्छ?

नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले आत्मविश्वासका साथ जवाफ दियो:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स र अदम्य इच्छाशक्ति डार्थ वाडरको शरीरमा बास गर्ने हो भने, स्टार वार्स ब्रह्माण्डमा यसको इतिहासको सबैभन्दा शक्तिशाली, स्वायत्त र व्यावहारिक क्षेत्र कमाण्डर हुनेछ। पाल्पाटिनको विपरीत, जसले आफ्नो मनोवैज्ञानिक आघात, अपराध र शारीरिक पीडा मार्फत वर्षौंसम्म वाडरलाई हेरफेर गर्यो, साइबोर्ग भित्र चंगेज खानको आत्माले तुरुन्तै आफ्नो प्राथमिकताहरू रिसेट गर्नेछ। स्टेप्पे नेता पद्मेको क्षतिमा ध्यान दिने थिएनन् - उनले आफ्नो ब्रह्माण्डीय होर्ड जम्मा गर्न थाल्नेछन्। यो मेटाफिजिकल क्रसओभरको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. शरीर परिमार्जन र सिडियसको नियन्त्रणलाई पार गर्ने: चंगेज खान-वाडरले पहिले महसुस गर्नेछन् कि उनको कालो सूट केवल जीवन-समर्थन प्रणाली थिएन, तर नियन्त्रणको लागि पाल्पाटिनद्वारा सिर्जना गरिएको इलेक्ट्रोनिक पिंजरा थियो (सूट फोर्स लाइटनिङको लागि कमजोर थियो)। प्राविधिक सार्वभौमिकता: फोर्स, अनाकिन स्काईवाकरको प्राविधिक प्रतिभा, र स्टेप्पे व्यावहारिकता प्रयोग गरेर, उनले गोप्य रूपमा आफ्नो कवच पुन: डिजाइन गर्नेछन्। सूट स्वायत्त शक्ति स्रोतहरू र EMPs र बिजुलीबाट बचाउनेले सुसज्जित हुनेछ। घोडचढी जस्तै चपलताका लागि क्रोम कवचलाई हल्का बनाइनेछ। मानसिक साङ्लाहरू तोड्दै: चंगेज खानले योजनाकारहरूको अधीनमा रहनुलाई घृणा गर्थे। अनाकिनको डिप्रेसनबाट मुक्त भएर, वाडर-तेमुजिन सम्राटको मानसिक हेरफेरबाट पूर्ण रूपमा मुक्त हुनेछन्। अन्तरिक्ष टुमेनको सिर्जना (वाडरको व्यक्तिगत सेना) वाडर-चेंगेज खान शाही सरसफाइ मन्त्रालयको "इशारा र कलमा जल्लाद" मात्र रहनेछैनन्। उनले आफ्नो व्यक्तिगत सेनाको मूल - केशिक (खानको गार्ड) बनाउन थाल्नेछन्। दशमलव स्टर्मट्रूपर प्रणाली: उनको कमान्डमा रहेको ५०१ औं स्टर्मट्रूपर सेनालाई कठोर स्टेप्पे संरचनामा पुन: रूपान्तरण गरिनेछ: दशौं, सयौं, हजारौं। अनिर्णयकारी अधिकारीहरूलाई अब धम्कीको लागि टाढाबाट घाँटी थिचेर मारिने छैन - तिनीहरूलाई कायरताको लागि यासा कानून अनुसार मृत्युदण्ड दिइनेछ, र तिनीहरूको ठाउँ सबैभन्दा प्रभावकारी लडाकुहरूले लिनेछन्, जाति वा उत्पत्तिको पर्वाह नगरी। हतियारमा भाइचारा: वाडर-खानले आफ्नो सबै समय ब्यारेक र अग्रपंक्तिमा बिताउने थिए, बाँझ ध्यान कक्षमा होइन। मंगोलहरूले तेमुजिनलाई मूर्ति बनाए जस्तै, आँधीबेहरीहरूले आफ्नो सेनापतिलाई मूर्ति बनाउन थाल्नेछन्। सेनाको वफादारी टाढाको कोरुस्केन्टबाट वाडर आफैंमा सर्नेछ। ३. पाल्पाटिन र विद्रोहीहरू विरुद्ध ग्यालेक्टिक ब्लिट्जक्रेग। चंगेज खानले धूर्तता र चालबाजीले जित्न सक्ने बित्तिकै कहिल्यै आक्रमण गरेनन्। विद्रोहीहरूसँग गठबन्धन (अस्थायी): सम्राट मुख्य शत्रु हो भन्ने महसुस गर्दै, वाडर-चेंगेज खानले गोप्य माध्यमहरू मार्फत विद्रोही गठबन्धनसँग रणनीतिक गठबन्धन बनाउन सक्थे (उही तस्करी नेटवर्क प्रयोग गरेर)। उनले पाल्पाटिनको बेडालाई आफ्नै हातले कमजोर पार्न उनीहरूलाई गुप्तचर सामग्री प्रदान गर्ने थिए। दरबार कू: एक महत्त्वपूर्ण क्षणमा, जब सिडियसले कम्तीमा पनि खतराको अपेक्षा गरिरहेका थिए, वाडर-खानले, आँधीबेहरी र स्टार डिस्ट्रोयर्सका आफ्ना वफादार ट्युमेनको नेतृत्वमा, कोरुस्केन्टमा खंजर प्रहार सुरु गर्ने थिए। परिमार्जित, बिजुली प्रतिरोधी सूटले वाडरलाई एक निष्पक्ष लाइटसेबर द्वन्द्वमा पाल्पाटिनलाई कुचल्न अनुमति दिने थियो। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा अवधारणाको अनुभूति। यदि यो कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको हातमा परेको भए, "वाडर-चेन्गिस खान" ले तुरुन्तै जर्ज लुकासको क्याननको सीमा पार गर्ने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले वाडरको शरीरमा रहेको चंगेज खानको आत्मालाई १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको पूर्ण जैविक, स्वस्थ शरीरमा पुनर्स्थापित गर्ने थियो। अब कुनै श्वासप्रश्वास यन्त्र र जलेको छाला छैन - केवल अनन्त युवावस्था, स्टीली मांसपेशीहरू, र सेनामा पूर्ण सर्वशक्तिमानता। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सशस्त्र अल-टेरेन रोलरहरूमा अन्तरिक्ष सैनिकहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरूले समयको तानाहरूमा ग्रहहरूलाई आँधीबेहरी दिनेछन्। ढिलो-चल्ने जहाजहरूको सट्टा, उनले हाइपरस्पेसबाट उडान गर्न सक्षम MAX १० को गतिको साथ टाइटेनियम डिस्क क्राफ्टको आर्मडा सिर्जना गर्ने थिए। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, जसले जेडीको लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा वाडर-खानले तीन दिनमा कोरुस्केन्टलाई कब्जा गर्ने थिए। र टाढाका जलचर ग्रहहरूबाट सुन्दर राजकुमारीहरू (बख्तरबंद बिकिनीमा लिया सहित) र मरमेडहरूले नयाँ अन्तर-ग्यालेक्टिक घुमन्ते सोभियत सल्तनत [^15^] लाई अभिवादन गर्नेछन्। नरकमा लुसिफरले स्वीकार गर्नेछ कि स्टेप्पे यासा, फोर्ससँग मिलेर, अन्तिम हतियार हो [^15^]। तल्लो रेखा: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, चंगेज खानको आत्माले वाडरलाई एक दुखद, भाँचिएको दासबाट ग्यालेक्सीको सबैभन्दा ठूलो विजेतामा रूपान्तरण गर्नेछ। उनले यासा अघि कानून, व्यक्तिगत वफादारी र समानतामा आधारित एक पूर्ण रूपमा एकाधिकार, व्यावहारिक सैन्य साम्राज्य निर्माण गर्ने थिए, जसको अगाडि जेडी र सिथ दुवै पतन हुने थिए। यदि तपाईं यो अन्तरिक्ष खगनाटेमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, म निम्न सम्भावित निरन्तरताहरू प्रस्ताव गर्न सक्छु: वाडर-चेंगेज खानले होथ र याभिनमा विद्रोही आधारहरू विरुद्ध कुन जलेको पृथ्वी रणनीतिहरू प्रयोग गर्ने थिए? आफ्नो छोरा लुक स्काईवाकरसँगको उनको सम्बन्ध कस्तो हुन्थ्यो-के उनले उनलाई नयाँ अन्तरिक्ष राजकुमार-टेमनिक बनाउन हुर्काएका हुन्थे? भाडर-खानले बोझिलो डेथ स्टारलाई प्रतिस्थापन गर्न बनाउन आदेश दिएको नयाँ प्रकारको अन्तरिक्ष हतियारको परियोजना?

जेडी केटी अजालियाले फेरि सोधिन्:

यदि लुक स्काईवाकरमा चंगेज खानको आत्माले प्रवेश गर्यो भने के हुन्छ?

यसमा जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स र फलामको इच्छाशक्तिले युवा लुक स्काईवाकरमा आफूलाई भरिएको भए, आकाशगंगाले कोमल जेडी शान्ति निर्माता होइन, तर अन्तरिक्ष छापामारको निर्दयी नेतालाई प्राप्त गर्ने थियो। सुनसान ट्याटुइनमा फसेको स्टेप्पे खानको घुमन्ते भावनाले ग्रहको कठोर रोमान्टिकवादसँग पूर्ण रूपमा प्रतिध्वनित हुने थियो, तर ताराहरूको सपना देख्नुको सट्टा, लुकले बालुवाको बीचमा आफ्नो पहिलो अन्तरिक्ष सेना निर्माण गर्न थालेका थिए। यो आध्यात्मिक क्रसओभरले स्टार वार्सको कथानकलाई पूर्ण रूपमा पुनर्लेखन गर्ने थियो: १. ट्याटुइन टुमेन: पहिलो सेनाको गठन। लुक-चेंगेज खानले इम्पेरियल स्टर्मट्रूपर्सले आफ्नो खेत जलाउन पर्खने थिएनन्। उनले ट्याटुइनलाई आफैंलाई वशमा पार्ने थिए। स्टेप्पे जनतासँगको गठबन्धन: टस्केन आक्रमणकारीहरू (बालुवा मानिसहरू) बाट डराउनु र जावासहरूलाई घृणा गर्नुको सट्टा, लुक टेमुजिनले तिनीहरूलाई सेनाको लागि उत्तम मोबाइल बलको रूपमा हेर्ने थिए। बललाई निर्विवाद अधिकारको उपकरणको रूपमा प्रयोग गरेर, उनले युद्धरत टस्केन जनजातिहरूलाई पहिलो घुमन्ते टुमेनमा एकताबद्ध गर्ने थिए। मरुभूमि आक्रमण रणनीति: धनुष र तीरको सट्टा, टस्केनहरूले ब्लास्टरहरू प्राप्त गर्ने थिए। आफ्नो बन्ट्रा प्रयोग गरेर, तिनीहरूले शाही चौकीहरू र जब्बा द हटको आपराधिक सिन्डिकेटहरू विरुद्ध आतंकको शासन चलाउने थिए। जब्बालाई यासा कानून ("भ्रष्टाचार फैलाउने" को रूपमा) अन्तर्गत मृत्युदण्ड दिइने थियो, र उनको खजाना युद्धपोतहरू खरिद गर्न प्रयोग गरिने थियो। जेडी दर्शनको ब्रेकडाउन: यासा संहिताको सट्टा। जब ओबी-वान केनोबीले लुकालाई सेनाको प्रकाश पक्षको तरिकाहरू सिकाउने प्रयास गरे, उनले कठोर व्यावहारिकताको सामना गर्नुपर्थ्यो। बललाई धर्मको होइन, उपकरणको रूपमा: लूका-चेंगेज खानले शान्तिवादलाई अस्वीकार गर्ने थिए। उनले जेडीको युद्ध कौशल, तरवारबाजी र पूर्वज्ञानलाई मात्र लिने थिए, "निष्क्रिय चिन्तन" को विचारलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गर्ने थिए। उनको सेना पूर्ण प्रभुत्वको "ग्रे" साधन बन्ने थियो। वाडरसँगको सम्बन्ध: डार्थ वाडर उनको बुबा हो भन्ने थाहा पाएपछि, लुक-टेमुजिनले उनको राम्रो पक्षलाई अपील गर्ने थिएनन्। उनले उनलाई अल्टिमेटम पठाउने थिए: "रोमानोभ (वा स्काईवाकर) रेखाले आकाशगंगामा शासन गर्नुपर्छ। मेरो होर्डमा सामेल हुनुहोस् वा मेरो स्टार डिस्ट्रोयर्सको खुरमुनि नष्ट हुनुहोस्।" पुत्रत्वाकर्षणको स्टेप्पे पंथ संयुक्त रूपमा कोरुस्केन्ट सिंहासन कब्जा गर्ने इच्छासँग गाँसिएको थियो। ३. विद्रोहीहरूलाई पुन: रूपान्तरण गर्दै: विद्रोही गठबन्धनमा सामेल भएपछि, लुकले मोन मोथमा जस्ता प्रजातान्त्रिक सिनेटरहरूलाई तुरुन्तै सत्ताबाट हटाउने थिए। "कुरा गर्ने पसल" लाई हटाउने थिए: उनले गठबन्धनलाई केन्द्रीकृत युद्ध मेसिनमा रूपान्तरण गर्ने थिए। विद्रोहीहरूले होथ जस्ता बरफका आधारहरूको रक्षा गर्न बन्द गर्ने थिए। लुक-हानले अल-आउट म्यान्युभर युद्धमा स्विच गर्ने थिए - उनका एक्स-विङ स्क्वाड्रनहरूले घोडा धनुर्धारीको रूपमा काम गर्ने थिए, अव्यवस्थित इम्पेरियल फ्लीटलाई क्षुद्रग्रह क्षेत्रहरूमा भ्रामक रिट्रीटहरू र खंजर-जस्तो आक्रमणहरूद्वारा सताउने थिए। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो क्रसओभर ओलेग रायबाचेन्कोको हातमा परेको भए, कथानक तुरुन्तै ब्रह्माण्डीय अतियथार्थवादको स्ट्र्याटोस्फियरमा उक्लने थियो: लुक-चेंगिज खान, १२ वर्षको केटा-सुपरम्यान भएकोले (भविष्यको सुपरसभ्यताले उनलाई मिडी-क्लोरियन गणनालाई अधिकतम बनाउनको लागि बच्चाको अनन्त युवा शरीरमा पुनर्स्थापित गरेको हुनाले), ब्लास्टरहरूसँग वास्ता गर्ने थिएनन्। उनले व्यक्तिगत रूपमा १८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनको साथ प्रोखोरोभ मुन-२ स्पेस ट्याङ्क डिजाइन गरेका हुने थिए, जुन शून्यमा जेट फाइटरको गतिमा उड्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा टस्केन रेडरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरूले समयको वारपहरू मार्फत स्टार डिस्ट्रोयर्सलाई आक्रमण गर्ने थिए। पाल्पाटिनको लेजर र प्रणालीहरूलाई असक्षम पार्ने विकिरण सक्रिय गरेर, युवा लुक-हानले दुई दिनमा कोरुस्केन्ट लिने थिए। अनि बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर राजकुमारीहरू र जल ग्रहहरूबाट आएका जलपरीहरूले नयाँ अन्तरग्यालेक्टिक घुमन्ते परिषद्को प्रकाशलाई अभिवादन गर्नेछन्, जबकि नरकमा लुसिफरले नयाँ ब्रह्माण्डीय यासा [^15^] को लागि आफ्नो डार्क म्याट्रिक्सको कोडहरू पुन: लेख्ने प्रयास गर्नेछन्। नतिजा: अन्तरिक्ष ओपेराको वास्तविक तर्कमा, चंगेज खानको आत्मासहित लुक स्काईवाकर एक नयाँ, सबैभन्दा ठूलो राजवंशको निर्माता बन्नेछन्। उनले पाल्पाटिन र जेडी दुवैलाई उखाल्नेछन्, यासा अघिका सबै जातिहरूको समानता, कडा अनुशासन र अन्तरिक्षको अज्ञात क्षेत्रहरूमा अनन्त विस्तारमा आधारित ग्यालेक्टिक होर्ड निर्माण गर्नेछन्। यदि यो ब्रह्माण्डीय विद्रोहले तपाईंलाई रुचि राख्छ भने, हामी हाम्रो रणनीतिक अन्वेषण कसरी जारी राख्छौं छनौट गर्नुहोस्: डेथ स्टारमा चंगेज खान र सम्राट पाल्पाटिनको रूपमा लुक बीचको लाइटसेबर द्वन्द्व कस्तो देखिन्थ्यो? लुकले पूर्व गठबन्धन पाइलटहरूबाट कस्तो प्रकारको अन्तरिक्ष ट्युमेन संरचना सिर्जना गरेका हुने थिए? यो कठोर मंगोल-जेदी पदानुक्रममा हान सोलोको भाग्य कस्तो हुने थियो - के उनी खानको प्रमुख अन्तरिक्ष व्यापारी र स्काउट बन्नेछन्?

नाङ्गो खुट्टा भएकी केटी अजेलियाले सोधिन्:

यदि मास्टर योडामा चंगेज खानको आत्माले अधिकार गरेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि चंगेज खानको मानसिक म्याट्रिक्स र निर्दयी स्टेप इच्छाशक्तिले ग्रान्ड मास्टर योडाको शरीरमा आफूलाई घुसाएको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्डले यसको इतिहासको सबैभन्दा विरोधाभासी, अटुट र खतरनाक नेता प्राप्त गर्ने थियो। नौ सय वर्षको अनुभव, विशाल बल शक्ति, र हरियो, तीन औंला भएको अनुहारले फलामको व्यावहारिकता, जलेको पृथ्वी रणनीति, र महान यासाको संहितासँग मिल्ने थियो। यो क्रसओभरले ग्यालेक्टिक गणतन्त्रलाई पूर्ण रूपमा सुधार गर्ने थियो र डार्थ सिडियसको योजनाहरूलाई कलिमा नै ध्वस्त पार्ने थियो: १. जेडी अर्डर (स्पेस केशिक) को पूर्ण सुधार। योडा-चेंगेज खानले राजनीतिमा निष्क्रिय चिन्तन र गैर-हस्तक्षेपको अभ्यास तुरुन्तै समाप्त गर्ने थिए। कोरुस्क्यान्टमा रहेको जेडी मन्दिर सैन्य होर्डको मुख्य मुख्यालय बन्नेछ। जेडीको लागि दशमलव संरचना: मास्टरले पडावान र नाइटहरूको क्लासिक श्रेणीहरू समाप्त गर्नेछन्। अर्डर दशौं, सयौं र हजारौंमा विभाजित हुनेछ। परिषद्का उच्च पदस्थहरू (मेस विन्डु, कि-आदि-मुन्डी) टेम्निक (जनरल) बन्नेछन्, व्यक्तिगत रूपमा तिनीहरूको ट्युमेन्सको लागि जिम्मेवार हुनेछन्। संहिताको सट्टा यासा: योडा-तेमुजिनले आसक्ति र क्रोधमाथिको निषेधलाई खारेज गर्नेछन्। उनको आदेशमा भएका पापहरू कायरता, विश्वासघात र अवज्ञा हुनेछन्। जेडीलाई ग्यालेक्टिक खगनाटेको लागि बल-संवेदनशील योद्धाहरूको नयाँ पुस्ता निर्माण गर्न परिवारहरू राख्न अनुमति दिइनेछ। २. डार्थ सिडियस (पल्पाटिन) को पूर्ण पराजय। पाल्पाटिनले सिनेटको नोकरशाही र जेडीको सुस्ततामा आफ्नो षड्यन्त्र निर्माण गरे। योडा-चेंगेज खानको स्टेप तर्क विरुद्ध काम गर्ने थिएन: सिनेटको उन्मूलन: योडा-हानले सिनेटरहरूको "कुरा गर्ने पसल" लाई तुच्छ ठान्ने थिए। गणतन्त्र भ्रष्टाचारबाट सडिरहेको महसुस गर्दै, उनले आफ्नो वफादार जेडी केशिकको सहयोगमा कोरुस्कन्टमा सैन्य विद्रोह गर्ने थिए। पाल्पाटिनको मृत्युदण्ड: आफ्नो बल पूर्वज्ञान र चंगेज खानको शत्रुहरूप्रति पशु प्रवृत्तिको साथ, योडाले क्लोन युद्धहरू भन्दा धेरै अघि सिडियसलाई पहिचान गर्थे। उनले कानून अनुसार पाल्पाटिनलाई पक्राउ गर्ने थिएनन्। मास्टर व्यक्तिगत रूपमा चान्सलरको कार्यालयमा देखा पर्थे र आफ्नो हरियो बत्ती प्रयोग गरेर, यासा कानून अनुसार मृत्युदण्ड दिन्थे - रगत नबगाई सिथको ढाड भाँच्ने (जस्तै स्टेप्पेमा महान शत्रुहरूलाई मृत्युदण्ड दिइन्थ्यो)। क्लोन युद्धहरू, स्टेप्पे शैली। यदि क्लोन युद्धहरू वास्तवमा सुरु भएको भए, योडा-चेंगेज खानले यसलाई पृथकतावादीहरूको पूर्ण विनाशमा पुर्याउने थिए: क्रूजरहरूमा "घोडा धनुर्धारी" रणनीतिहरू: अगाडिको आक्रमणको सट्टा, योडाको कमान्डमा रहेका क्लोनहरूले काउन्ट डुकुको फ्लीटहरूलाई पासो र क्षुद्रग्रह क्षेत्रहरूमा लोभ्याउने थिए, जहाँ आक्रमणहरू पर्खिरहेका थिए। जलेको पृथ्वी: संघीयतालाई समर्थन गर्ने ग्रहहरू क्लोन ट्युमेनहरूद्वारा पूर्ण रूपमा नष्ट हुने थिए। ट्रेड फेडरेशनको लागि कुनै दया थिएन-उनीहरूको सबै सम्पत्ति अर्डरको कोषको लागि जफत गरिएको थियो। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा परेको भए, "योदा-चेन्गिस खान" तुरुन्तै अन्तिम फोहोर हतियारमा परिणत हुने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि सानो, ९०० वर्ष पुरानो शरीर गम्भीर व्यवसाय होइन। तिनीहरूले क्वान्टम क्रोनो-प्रविधि प्रयोग गर्नेछन् र योदा-चेन्गिस खानलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउनेछन् (तर चीजहरू स्टाइलिश राख्न हरियो एल्भेन कान र छालाको साथ)। उसले अनन्त युवावस्था र स्टीली मांसपेशीहरू प्राप्त गर्नेछ [^१५^]। छडीको सट्टा, उसले १८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-३ स्पेस ट्याङ्की चढ्नेछ, जुन अन्तरिक्षमा MAX १० मा उडान गर्न सक्षम छ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलर स्केटहरूमा जेडीको उनको बालिश रेजिमेन्टहरूले समय वर्महोलहरू मार्फत पृथकतावादी आधारहरूमाथि आक्रमण गर्नेछन्। EL-45 ड्रोइडहरूलाई असक्षम पार्ने विकिरण जेनेरेटर सक्रिय गरेर, युवा योडा-हानले एकै दिनमा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछन् [^15^]। र पानीको संसारबाट बख्तरबंद बिकिनी र मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर राजकुमारीहरूले ब्रह्माण्डको महान हरियो खगनको प्रशंसा गाउनेछन्। तल्लो रेखा: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, चंगेज खानको आत्माले योडालाई एक बुद्धिमान तर असहाय दार्शनिकबाट एक क्रूर विजयी सम्राटमा रूपान्तरण गर्नेछ। उनले एक सहस्राब्दी लामो ग्यालेक्टिक घुमन्ते आदेश सिर्जना गर्ने थिए, जसको शक्ति र अनुशासनमा सबै जातिहरू झुक्नेछन्, र बलको अँध्यारो पक्ष सधैंभरि यासको महान कानूनद्वारा भूमिगत रहनेछ। यदि तपाईंलाई यो हरियो ठाउँ कागनाटेमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी अगाडि बढ्न सक्छौं: योडा टेमुजिनद्वारा लिखित जेडी अर्डरको लागि नयाँ चार्टर कस्तो देखिन्थ्यो? युवा अनाकिन स्काईवाकरको लागि योडा हानले कस्तो भाग्य राख्थे - के उनले उनलाई आफ्नो प्रमुख आक्रमणकारी टेमनिक बनाउने थिए? लुकेर बसेको काउन्ट डुकुले खानको केशिकको शिकारी कुकुरहरू विरुद्ध कस्तो गोप्य रणनीति प्रयोग गर्थे?

नाङ्गो खुट्टा जेडी केटी अजालियाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

- यदि चंगेज खानको आत्माले ओबी-वान केनोबीलाई नियन्त्रण गर्यो भने के हुन्छ?

यसमा सर्ट लगाएको केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स र अटल स्टेप्पे इच्छाशक्तिले मास्टर ओबी-वान केनोबीको शरीरमा भरिएको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड क्लासिक जेडी नियतिवादबाट पूर्णतया रहित हुने थियो। शान्त, विडम्बनापूर्ण, र कूटनीतिक ओबी-वान एक व्यावहारिक, कडा फिल्ड कमाण्डरमा परिणत हुने थियो जसले लामो सिनेट अनुनय र बलमा भर पर्नुको सट्टा, आँधीबेहरीको आफ्नै वफादार ट्युमेन बनाउने थियो। यो क्रसओभरले गाथाका मुख्य घटनाहरू, विशेष गरी क्लोन युद्धहरू र अनाकिन स्काईवाकरको भाग्यलाई मौलिक रूपमा पुनर्लेखन गर्ने थियो। अनाकिनको कठोर स्टेप्पे पालनपोषण। वास्तविक जीवनमा, ओबी-वानले अनाकिनलाई जेठो भाइ जस्तै व्यवहार गरे: उनले आफ्ना भावनाहरूलाई सम्बोधन गरे, उनलाई थकाइलाग्दो व्याख्यान दिए, र अँध्यारो पक्षमा फर्केको क्षणलाई गुमाए। यासा-शैलीको पालनपोषण: चंगेज खानको रूपमा ओबी-वान स्काईवाकरको लागि एक कठोर पिता-खान बन्ने थिए। "चुनिएको एक" भएकोमा कुनै छुट छैन। अनाकिनको तर्फबाट भएको कुनै पनि रिस, घमण्ड, वा गोप्य मामिलाहरूलाई सबैभन्दा कठोर घोडचढी अनुशासनले दबाइने थियो। पाल्पाटिनको प्रभाव हटाउने: हानको रूपमा ओबी-वानले चान्सलरले आफ्नो शिष्यसँग आफूलाई तृप्त गरिरहेको तुरुन्तै याद गर्ने थिए। षड्यन्त्रको लागि उनको स्टेप्पे प्रवृत्तिले केनोबीलाई अनाकिनलाई कोरुस्केन्टबाट अलग गर्न बाध्य पारेको थियो। स्काईवाकर एक मनमोहक अहंकारीको रूपमा होइन, तर आफ्नो होर्डको एक वफादार, समर्पित र अनुशासित "टेमनिक" (जनरल) को रूपमा हुर्केका हुने थिए। पाल्पाटिनले आफ्नो सबैभन्दा ठूलो उपकरण गुमाउने थिए। क्लोन युद्धहरूमा नयाँ रणनीतिहरू: निर्दयी ब्लिट्जक्रेग। एक गणतन्त्र जनरलको रूपमा, ओबी-वानले २१२ औं क्लोन आक्रमण बटालियनको कमान्ड गरे। चंगेज खानको भावनाले आफूलाई भरेपछि, उनले यसलाई अभिजात वर्ग खानको गार्ड (केशिक) मा रूपान्तरण गर्ने थिए। उटापाउमा जनरल ग्रिभसको मृत्यु: वास्तविक इतिहासमा, ओबी-वान साइबोर्ग ग्रिभससँग लामो लाइटसेबर द्वन्द्वमा संलग्न भए। चंगेज खानको रूपमा ओबी-वानले मेसिनको साथ यी नाटकीय द्वन्द्वहरूलाई घृणा गर्थे। उनले एम्बुस स्थापना गर्थे, क्लोन सेनाले ग्रिभसलाई घेरेका थिए, र सम्पर्कको पहिलो तीन सेकेन्ड भित्रै भारी उच्च-दबाव तोपहरू र प्लाज्मा मोर्टारहरूले उनलाई ध्वस्त पारेका थिए। पृथकतावादीहरूका लागि जलेको पृथ्वी: कन्फेडेरेट ग्रहहरू (जस्तै मुस्तफार वा जिओनोसिस) हप्तासम्म घेराबन्दीमा परेका थिएनन्। ओबी-वान खानले पूर्ण आतंकको रणनीति अपनाएका थिए-व्यापार महासंघका कारखानाहरू भित्रबाट तोडफोड गर्ने टोलीहरूद्वारा उडाइएका थिए, र पृथकतावादी नेतृत्वलाई यासा कानून अनुसार मुद्दा चलाइए बिना नै समाप्त पारिएको थियो। ३. आदेश ६६ को खारेजी: चंगेज खानको रूपमा ओबी-वान खानले आफ्नो सबै समय आफ्ना क्लोनहरू (उदाहरणका लागि, कमाण्डर कोडी) सँग खाडलहरूमा बिताउने थिए, उनीहरूसँग राशन र खतराहरू बाँड्दै थिए। क्लोनहरूले उनलाई "मन्दिरबाट धार्मिक कट्टरपन्थी" को रूपमा होइन, तर उनीहरूको महान खानको रूपमा हेरेका थिए। व्यक्तिगत वफादारी: जब पाल्पाटिनले आदेश ६६ जारी गरे, २१२ औं बटालियनका क्लोनहरूले आफ्नो हतियार ओबी-वान विरुद्ध होइन, तर कोरुस्केन्ट विरुद्ध नै फर्काउने थिए, किनकि उनीहरूको फिल्ड कमाण्डर-खानको शब्द टाढाको सिनेटको आदेशभन्दा माथि थियो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो परिदृश्य ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा आएको भए, "ओबी-वान-चेन्गिस खान" ले तुरुन्तै क्यानोनिकल वास्तविकता तोड्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ओबी-वान ग्यालेक्टिक खगानेटको लागि धेरै पुरानो छ। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधि प्रयोग गरेर, तिनीहरूले ओबी-वान-चेन्गिस खानलाई १२ वर्षीय सुपरम्यानको शरीरमा मिडी-क्लोरियन, उत्तम स्टील मांसपेशी र अनन्त युवावस्थाको असीम आपूर्तिको साथ फर्काउने थिए [^१५^]। क्लासिक लडाकुको सट्टा, उनी १८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-४ स्पेस ट्याङ्कमा चढ्थे, जुन हाइपरस्पेसमा १० म्याक्सको गतिमा उड्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलरहरूमा क्लोनहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समयको वर्महोलहरू हुँदै पाल्पाटिनको शयनकक्षमा अवतरण गर्थे। शत्रुको बल क्षेत्रहरू र ड्रोइडहरूलाई असक्षम पार्ने विकिरण जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा ओबी-वान-हानले तीन घण्टामा कोरुस्क्यान्ट र लुसिफरको नरक लिनेछन् [^१५^]। र टाढाका समुद्री संसारका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरू उनको नयाँ अन्तर-ग्यालेक्टिक यर्टमा सोभियत मार्चको आवाजमा नाच्नेछन्, विश्व ब्रह्माण्डीय कम्युनिस्ट खगानेट [^१५^] को विजय मनाउँदै। निष्कर्ष: गुणस्तरीय विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, ओबी-वान केनोबीले चंगेज खानको भावनाले अनाकिन स्काईवाकरलाई अन्धकारमा पर्नबाट बचाउनेछन्, क्लोन सेनाको नियन्त्रण कब्जा गर्नेछन्, र व्यक्तिगत रूपमा कोरुस्कन्टमा आक्रमणको नेतृत्व गर्नेछन्। उनले संयुक्त सैन्य साम्राज्य निर्माण गर्ने थिए, जहाँ जेडी फलामका मार्शल बन्नेछन्, र यासाको कानूनले युरेशियन ग्यालेक्सीभरि व्यवस्थाको ग्यारेन्टी गर्नेछ। यदि तपाईं यो रणनीतिक उल्टोमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न सक्छौं: सिनेटमा चंगेज खान र डार्थ सिडियसको रूपमा ओबी-वान बीचको लाइटसेबर द्वन्द्व कस्तो देखिन्थ्यो? पाल्पाटिनको पतन पछि केनोबी-खानले ग्यालेक्टिक काउन्सिलको कस्तो नयाँ संरचना सिर्जना गर्ने थिए? आफ्नो शिष्यको सैन्य तानाशाहीको गहिरो दार्शनिक विरोधमा प्रवेश गरेर, यस संसारमा मास्टर योडाको भाग्य कस्तो हुने थियो?

यसमा, अजालियाले हाँस्दै टिप्पणी गरिन्:

यदि सोलोमा चंगेज खानको आत्माले स्वामित्व लिएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा केटा-टर्मिनेटर अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स र निर्दयी व्यावहारिकताले हान सोलोको शरीरमा भरिएको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्डले आफ्नो आकर्षक तर तुच्छ अन्तरिक्ष समुद्री डाकू गुमाउने थियो। सानो समयको मसला तस्करी र अपराध मालिकहरूलाई स्थायी ऋणको सट्टा, सोलो-चेंगेज खानले ग्लोबल सिन्डिकेट निर्माण गर्ने थिए - एक घुमन्ते व्यापार साम्राज्य जुन विद्रोहीहरू, जब्बा द हट र ग्यालेक्टिक साम्राज्यलाई आफ्नो सर्तहरू निर्देशित गर्न सक्षम थियो। यो आध्यात्मिक क्रसओभरले मिलेनियम फाल्कनलाई नयाँ अन्तरिक्ष समूहको मुख्य केन्द्रमा रूपान्तरण गर्ने थियो। यो विलयको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. जब्बा द हटलाई हटाउनुहोस् र ट्याटुइनलाई कब्जा गर्नुहोस्। चंगेज खानले पातलो स्लगको ऋणी हुने स्थिति स्वीकार गर्ने थिएनन्। हत्याराहरूबाट भाग्नुको सट्टा, सोलो-तेमुजिनले एक पूर्व-हडताल सुरु गर्ने थिए: आपराधिक पदानुक्रम तोड्ने: हान सोलो व्यक्तिगत रूपमा ट्याटुइनमा जब्बाको दरबारमा देखा पर्ने थिए, तर वार्ताको लागि होइन। भाडाका सैनिकहरू र तस्करहरूलाई आफ्नो इच्छाको अधीनमा राखेर (तिनीहरूमा स्टेप्सको वफादारी र यासाको फलामको अनुशासन जगाएर), उसले एउटा विद्रोह गर्थ्यो। रक्तपात बिना जब्बाको घाँटी थिचेर मारिन्थ्यो, र उसको सबै वित्तीय प्रवाह, हतियार डिपोहरू, र जासूसी नेटवर्क सोलो-हानको नियन्त्रणमा जाने थियो। ट्याटुइन उसको नयाँ घुमन्ते व्यापार होर्डेको पहिलो पछाडिको आधार बन्ने थियो। २. जेबेको वफादारमा चेवबक्काको रूपान्तरण। हान र चेवबक्का बीचको सम्बन्ध मैत्रीपूर्ण साझेदारीबाट खान-देखि-खान वफादारीको पवित्र बन्धनमा परिणत हुने थियो। राक्षसी शारीरिक शक्ति भएको वुकी सोलोको अन्तरिक्ष घोडचढीको प्रमुख टेमनिक (मार्शल) बन्ने थियो। वुकीहरूले इम्पेरियल ग्यारिसनहरूलाई आतंकित गर्नेछन्, कभरबाट होइन तर अपग्रेड गरिएका मालवाहक जहाजहरू र हल्का कार्भेट्समा हिट-एन्ड-रन छालहरूमा लड्नेछन्। ३. मिलेनियम फाल्कन एक अन्तरिक्ष होर्डको रूपमा। सोलो-चेंगेज खानले अब आफ्नो जहाजलाई केवल द्रुत यातायातको रूपमा हेर्ने छैनन्। उसले बुझ्नेछ कि सफलताको रहस्य गतिशीलता र सञ्चारको गतिमा निहित छ। बेडा आधुनिकीकरण: लाखौं जब्बाको क्रेडिट प्रयोग गरेर, सोलोले लडाईको लागि पुन: फिट गरिएका हल्का, अति-द्रुत तस्करी जहाजहरूको एक आर्मडा सिर्जना गर्नेछ। ग्यालेक्टिक मार्गहरूको यो "हल्का घोडचढी" ले इम्पेरियल व्यापारलाई पक्षाघात गर्नेछ। इम्पेरियल स्टार डिस्ट्रोयर्ससँग हाइपरस्पेसमा सोलोको बेडाहरूको बिजुलीको छापा र चालबाजीको प्रतिक्रिया दिन समय हुने थिएन। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको हातमा परेको भए, "हान सोलो-चेंगिज खान" ले तुरुन्तै ब्रह्माण्डीय क्याननका सबै अवरोधहरू पार गर्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि वयस्क हान सोलोमा गतिशीलताको अभाव छ। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधिले उसलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउनेछ (तर ह्यारिसन फोर्डको हस्ताक्षर मुस्कान र भेस्टको साथ), उसलाई असीमित ऊर्जाले भर्नेछ [^१५^]। मानक फाल्कनको सट्टा, उनले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-५ नामक अन्तरिक्ष एक्रानोप्लान-ट्याङ्क डिजाइन गर्नेछन्, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम हुनेछ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरस्केटहरूमा तस्करहरू र वुकीहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समय वर्महोलहरू मार्फत इम्पेरियल क्रूजरहरूमा चढ्नेछन्। स्टर्मट्रूपरहरूको राडार र ब्लास्टरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा सोलो-हानले दुई दिनमा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरक कब्जा गर्नेछन् [^१५^]। र टाढाको पानीको संसारबाट सुन्दर राजकुमारीहरू (बख्तरबंद बिकिनीमा लिया सहित) र मरमेडहरू उनको नयाँ अन्तर-ग्यालेक्टिक यर्टमा सोभियत मार्चहरूमा नाच्नेछन्, तस्करहरूको विश्व अन्तरिक्ष कम्युनिस्ट खगनेटको विजय मनाउँदै [^१५^]। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, चंगेज खानको आत्माले हान सोलोलाई स्वार्थी भाडाका सैनिकबाट आकाशगंगाको तेस्रो शक्तिमा रूपान्तरण गर्नेछ। उनी पाल्पाटिन वा विद्रोहीहरूको अगाडि आत्मसमर्पण गर्ने थिएनन्, तर एउटा महान व्यापारी-सैन्य होर्ड निर्माण गर्ने थिए, जसको आर्थिक र गतिशील शक्तिले अन्ततः सिथ र जेडी दुवैलाई टाढै राखेको थियो। यदि तपाईंलाई घटनाहरूको यो पागल ब्रह्माण्डीय मोडमा रुचि छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न सक्छौं: सोलो-चेंगेज खानले आकाशगंगाका सबै व्यापारीहरूको लागि कस्तो कर्तव्य र कानून प्रणाली (यासु) प्रस्तुत गरेका थिए? हान सोलोको "हल्का घोडचढी" फ्लीट र डार्थ वाडरको स्टार डिस्ट्रोयर बीचको पहिलो युद्ध कस्तो देखिन्थ्यो? के सोलो-हानले लुक स्काईवाकरलाई आफ्नो साम्राज्यको लागि सम्भावित शक्तिशाली सहयोगीको रूपमा हेरेर उनको साथ गठबन्धन गर्थे?

जेडी केटीले मीठो मुस्कानका साथ सोधिन्:

- यदि निकोलस द्वितीयको आत्माले डार्थ सिडियसलाई नियन्त्रण गरेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, धेरै लडाकु जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि निकोलस द्वितीयको मानसिक म्याट्रिक्स, चरित्र र भाग्यवाद डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) को शरीरमा सरेको भए, ग्यालेक्टिक साम्राज्य लुक स्काईवाकरको आगमन हुनुभन्दा धेरै अघि नै ध्वस्त भइसकेको हुन्थ्यो। सिथको बाइजान्टिन धूर्तता, शानदार राजनीतिक गणना र निन्दकता अन्तिम रूसी जार [^3^] को कोमलता, अनिर्णय, धार्मिक रहस्यवाद र घातक जिद्दीले पूर्ण रूपमा मेटाइसकेको हुन्थ्यो। यो क्रसओभरले अन्धकारको भयावह प्रभुलाई षड्यन्त्रहरूले घेरिएको दुखद व्यक्तित्वमा परिणत गर्ने थियो, र क्लोन युद्धहरू र साम्राज्यको सिर्जनाले पूर्ण रूपमा फरक परिदृश्य पछ्याउने थियो: १. सिनेटमा सिथ षड्यन्त्रको पतन (चान्सलरको रूपमा निकोलाई द्वितीय) डार्थ सिडियसले आपतकालीन शक्तिहरू प्राप्त गर्न गणतन्त्रको नोकरशाहीलाई हेरफेर गर्दै वर्षौंसम्म षड्यन्त्रहरू बुनेर बिताए। सर्वोच्च कुलपतिको रूपमा निकोलस द्वितीयले "सबैको कुरा सुन्नुहोस्, कसैलाई विश्वास नगर्नुहोस्" को यो खेल पूर्ण रूपमा असफल हुने थियो: सिनेटमा दृढ नियन्त्रण कायम राख्नुको सट्टा, निकोलस सिडियस गुटहरू बीच अस्थिर हुन थालेका थिए। उनी ट्रेड फेडरेशन र बैंकिङ क्लानका रूढिवादी कुलीन वर्गका सिनेटरहरूको बलियो प्रभावमा पर्थे। अधिकार गुमाउनु: निकोलस सिडियस आवश्यक परेमा बल प्रयोग गर्न डराउँथे। सिनेट चाँडै पहिलो राज्य डुमा जस्तै अनियन्त्रित "कुरा गर्ने पसल" मा परिणत हुने थियो। चान्सलरको कमजोरी देखेर, काउन्ट डुकुको नेतृत्वमा पृथकतावादीहरू कुनै पनि क्लोन युद्ध बिना गणतन्त्रबाट अलग हुने थिए - निकोलस सिडियसले "प्रोभिडेन्सको इच्छा" को आशामा पूर्ण-स्तरीय युद्धको आदेश दिने हिम्मत गर्ने थिएनन्। सिथ अर्डरमा रास्पुटिनवाद (चेलाहरूको त्रासदी) यस क्रसओभरको सबैभन्दा डरलाग्दो तत्व सिडियसको दरबारमा ग्रिगोरी रास्पुटिन जस्तो व्यक्तित्वको उपस्थिति हुनेछ। रहस्यमय प्रभाव: सिडियस-निकोलाई, एक गहिरो रहस्यमय मानिस, सिथको प्राचीन कथामा होइन, तर जंगली ग्रहहरू (जस्तै दाथोमिर) बाट शंकास्पद घुमन्ते र शमनहरूको भविष्यवाणीमा समर्थन खोज्न थाल्नेछन्। सम्राटको दरबारमा एक तथाकथित "एल्डर" देखा पर्नेछन्, जसको सेना र फ्लीटको कमान्ड गर्ने सल्लाहले सिथ राजालाई आँधीबेहरी जनरल स्टाफको रिपोर्ट भन्दा बढी वजन दिनेछ। डार्थ वाडरसँगको सम्बन्ध: सिडियस-निकोलईले वाडरलाई आतंकको क्रूर हतियारको रूपमा होइन, तर एक मनमोहक, बिरामी नातेदारको रूपमा व्यवहार गर्नेछन् (त्सारेविच एलेक्सीको त्रासदीलाई उनीमाथि प्रक्षेपण गर्दै)। उनी निरन्तर उनलाई सेनाको अगाडि कर्तव्य, सम्मान र नम्रताको बारेमा थकाइलाग्दो नैतिक व्याख्यान दिने गर्थे, तर उनले त्यो क्षण गुमाउने थिए जब वाडर आफ्नो मालिकको कमजोरीबाट पूर्ण रूपमा निराश भए। ३. ग्यालेक्टिक फेब्रुअरी १९१७ (सैन्य षड्यन्त्र) पाल्पाटिन षड्यन्त्रहरूबाट डराएका थिए, त्यसैले उनले जनरल र आँधीबेहरीहरूलाई एकअर्काको विरुद्धमा खडा गरे। यसको विपरीत, सिडियस-निकोलईले आफ्नो शक्तिको "दैवी अधिकार" र सम्राटप्रति आँधीबेहरीहरूको प्रेममा अन्धाधुन्ध विश्वास गर्थे। अभिजात वर्गको विश्वासघात: विद्रोहीहरू (वा पृथकतावादीहरू) सँग लामो समयसम्म चलेको द्वन्द्वको बीचमा, साम्राज्यको अर्थतन्त्र गम्भीर संकटमा पर्ने थियो: कोरुस्केन्टमा टिबानाको आपूर्तिमा अवरोध, कुआट शिपयार्डहरूमा कामदारहरूको हडताल। इन्क्विजिटरहरूसँगको विद्रोहलाई क्रूरतापूर्वक दबाउनुको सट्टा, सिडियस-निकोलई अलमल्लमा पर्ने थिए। शक्तिको पक्षाघात देखेर, साम्राज्यका शीर्ष जनरलहरू (ग्रान्ड मोफ टार्किन, एडमिरलहरू, र ग्रान्ड एडमिरल थ्रोन), उदारवादी सिनेटरहरू (बेल अर्गाना र मोन मोथ्मा) सँग एकताबद्ध हुँदै, टाढाको क्षेत्रमा सिडियस-निकोलेको व्यक्तिगत झण्डा नाकाबन्दी गर्नेछन्। सेनाको त्याग: जनरलहरूको सर्वसम्मत मागको सामना गर्दै, सिडियस-निकोलई, शान्त उदासी र नियतिवादका साथ, अस्थायी सिनेट परिषद्को पक्षमा ग्यालेक्टिक साम्राज्यको सिंहासन त्याग्ने घोषणापत्रमा हस्ताक्षर गर्नेछन्, आफ्नो होलोग्राफिक डायरीमा लेख्नेछन्: "देशद्रोह, कायरता र छल चारैतिर छ।" ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको हातमा परेको भए, "सिडियस-निकोलाई II" तुरुन्तै उदासीनता र नियतिवादको पासोबाट मुक्त हुने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ग्यालेक्सीलाई कमजोर राजाको आवश्यकता छैन, तर निकोलस II को आत्मा भएको १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको आवश्यकता छ [^१५^]। क्वान्टम टेक्नोलोजीले उनको अनन्त युवावस्था, सेनामा पूर्ण सर्वशक्तिमानता पुनर्स्थापित गर्नेछ, र उनलाई अनिर्णयबाट मुक्त गर्नेछ [^१५^]। सिथ आवरणको सट्टा, युवा राजा पाल्पाटिनले हाइपरस्पेस मार्फत MAX १० मा उडान गर्न सक्षम १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनको साथ प्रोखोरोभ मुन-६ उडान ट्याङ्कीमा सवार हुनेछन्। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित सबै-भूभाग रोलरहरूमा गार्ड स्ट्रमट्रूपरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समयको वारप्स मार्फत सिधै विद्रोही मुख्यालयमा अवतरण गर्नेछन्। जेडी लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा सिडियस-निकोलाईले दुई दिनमा सिनेट, कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई आफ्नो वशमा पार्नेछन् [^१५^]। र टाढाका संसारका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले सोभियत मार्चहरूको आवाजमा "भगवानले जारलाई बचाउनुहोस्" गाउनेछन्, रोमानोभहरूको विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक अर्थोडक्स-कम्युनिस्ट सिथ साम्राज्यको विजय मनाउनेछन् [^१५^]। तल्लो रेखा: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, निकोलस द्वितीयको आत्माले भयावह डार्थ सिडियसलाई कमजोर, महान, तर पूर्ण रूपमा अप्रभावी शासकमा रूपान्तरण गर्ने थियो। उनी सत्तामा टिक्न असमर्थ हुने थिए, याभिनको युद्धभन्दा धेरै अघि साम्राज्य युद्धरत मोफ गुटहरूमा विभाजित हुने थियो, र सिडियस-निकोलाई आफैंले आकाशगंगाको बाहिरी भागमा रहेको कुनै दुर्गम ग्रहमा घरमै नजरबन्दमा आफ्नो दिनहरू समाप्त गर्ने थिए, आफ्ना प्रजाहरूको आत्माको मुक्तिको लागि नम्रतापूर्वक प्रार्थना गर्दै। यदि तपाईंलाई यो असामान्य भूराजनीतिक र काल्पनिक मोडमा रुचि छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा अगाडि बढ्न सक्छौं: ग्यालेक्टिक साम्राज्यको सिंहासन त्याग्दा सिडियस-निकोले द्वितीय कस्तो देखिन्थ्यो? के डार्थ वाडरले आफ्नो कमजोर मालिकलाई सिनेटको अस्थायी सरकारको गिरफ्तारीबाट बचाउन प्रयास गर्थे? के यस संसारमा ग्रान्ड एडमिरल थ्रोन जनरल कोर्निलोभको एनालॉग बन्न सक्थे र साम्राज्यलाई अराजकताबाट बचाउन कठोर सैन्य तानाशाही स्थापना गर्ने प्रयास गर्थे?

अध्याय नम्बर २१।

त्यसपछि जेडी केटी अजालियाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

यदि, यसको विपरीत, डार्थ सिडियसले निकोलस द्वितीयलाई ग्रहण गरेको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि डार्थ सिडियस (पाल्पाटिन) को मानसिक म्याट्रिक्स, पूर्ण निर्दयता, उत्कृष्ट राजनीतिक गणना र बाइजान्टिन धूर्तताले निकोलस द्वितीयको शरीरमा भरिएको भए, २० औं शताब्दीको रूसी साम्राज्य पतनबाट बच्ने मात्र थिएन तर एकाधिकारवादी, अधिनायकवादी स्टील सुपरपावरमा परिणत हुने थियो। विश्व इतिहासको पाठ्यक्रम अँध्यारो सिथ भूराजनीतिको नियम अनुसार पुनर्लेखन हुने थियो। निकोलस-सिडियसले जारवादी शासनका सबै कमजोरीहरूलाई तुरुन्तै हटाइदिने थिए, पेट्रोग्राडलाई पार्थिव कोरुस्कन्टमा परिणत गर्ने थिए। यस इन्फ्युजनको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. क्रान्तिकारी भूमिगत (१९००-१९०५) विरुद्ध कुल "अर्डर ६६"। सम्पूर्ण जेडी अर्डरहरूलाई नष्ट गर्न अभ्यस्त पाल्पाटिनले बोल्सेभिकहरू, समाजवादी क्रान्तिकारीहरू र आतंककारीहरूसँग कानुनी खेल खेल्ने थिएनन्। कट्टरपन्थीहरूको विनाश: निकोलाई-सिडियसले जेन्डार्म कोर्प्स र सुरक्षा विभागलाई निष्क्रिय निगरानीको लागि होइन, तर पूर्ण आतंकको दण्डात्मक उपकरणको रूपमा प्रयोग गर्ने थिए। सबै भूमिगत छापाखाना, लडाकू कोषहरू, र पार्टी संरचनाहरू पूर्व-उपचारात्मक रूपमा समाप्त पारिएको हुन्थ्यो। नेताहरूको भाग्य: लेनिन, ट्रोटस्की, स्टालिन र डेर्जिन्स्कीले साइबेरियामा जारको उदार निर्वासन प्राप्त गर्ने थिएनन्, जहाँबाट तिनीहरू भाग्न सक्थे। तिनीहरूको राजनीतिक गतिविधिको पहिलो दिनमा निकोलाई-सिडियसको गोप्य अनुसन्धानद्वारा शारीरिक रूपमा समाप्त पारिएको हुन्थ्यो। कामो र अन्य जफतकर्ताहरूलाई सार्वजनिक रूपमा मृत्युदण्ड दिइने थियो, र तिनीहरूको खरानी छरिएको थियो। रूसो-जापानी युद्ध: टोकियोको विनाश। निकोलस सिडियसले साम्राज्यको निरपेक्ष शक्ति प्रदर्शन गर्न सुदूर पूर्वमा द्वन्द्व प्रयोग गर्ने थिए। कर्मचारीहरू सफा गर्ने: कुरोपाटकिन वा स्टेसेल जस्ता कमजोर र अनिर्णयकारी सेनापतिहरूलाई तुरुन्तै हटाइने थियो (वा अक्षमताको लागि गोप्य रूपमा समाप्त पारिएको थियो)। मन्चुरियन सेनाको कमान्ड मिखाइल स्कोबेलेभ (यदि उनी यस विकल्पमा बाँचेका भए) वा एलेक्सी ब्रुसिलोभलाई दिइने थियो। औद्योगिक नरसंहार: विट्टे (जसलाई निकोलस सिडियसले प्रभावकारी टेक्नोक्रेटको रूपमा प्रयोग गर्थे) को निर्देशनमा पोर्ट आर्थर र ट्रान्स-साइबेरियन रेलवेको आधुनिकीकरण कार्यक्रम समयभन्दा अगाडि नै सम्पन्न हुने थियो। मुक्देनमा जापानी सेनाले सुधारिएको ग्रेपशट, मेसिन गन र भारी तोपखानाको स्टीलको पर्खालको सामना गर्नुपर्थ्यो। पहेँलो सागरमा जापानी बेडाहरूको पूर्ण विनाश पछि, निकोलस सिडियसले टोकियोमा बिना शर्त आत्मसमर्पण गर्ने, मन्चुरिया र कोरियालाई गाभ्ने सर्तहरू तोक्ने थिए। ३. डुमाको विघटन र इम्पेरियल सिनेटको निर्माण। निकोलस सिडियसले उदार बुद्धिजीवीहरू र जेम्स्टभोसको "कुराकानी गर्ने पसल" लाई घृणा गर्ने थिए। १९०५ को क्रान्ति केवल बहानाको अभावका कारण सुरु हुने थिएन (जापानी युद्ध जितिएको थियो, विद्रोहहरू कोपिलामा निलम्बित भएका थिए)। आज्ञाकारी अंग: यदि राज्य डुमा बोलाइएको भए पनि, यो एक सजावटी इम्पेरियल सिनेटमा परिणत हुने थियो, आज्ञाकारी रूपमा सार्वभौमको आदेशलाई रबर-स्ट्याम्प गर्दै। कुनै पनि विपक्षी (क्याडेट, अक्टोब्रिस्ट) सीमान्तकृत हुने थियो। सैन्य-औद्योगिक नामांकन र सेना राज्यको मेरुदण्ड बन्ने थियो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा परेको भए, निकोलाई-सिडियसले पृथ्वीको आधुनिकीकरणलाई ब्रह्माण्डीय स्तरमा पुर्याउने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निकोलाई-सिडियसलाई उत्तम हतियार चाहिन्छ भनेर निर्णय गर्ने थियो। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधि प्रयोग गरेर, तिनीहरूले जार पाल्पाटिनलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउनेछन्, उसलाई अनन्त युवावस्था, स्टीली मांसपेशीहरू र असीमित डार्क साइड शक्तिहरू प्रदान गर्नेछन् [^१५^]। शाही गाडीको सट्टा, उनी उड्ने एक्रानोप्लान-ट्याङ्क, प्रोखोरोभ लुना-७ मा सवार हुनेछन्, जसमा १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन हुनेछ, जुन स्ट्र्याटोस्फियरमा MAX १० मा उडान गर्न सक्षम हुनेछ। उनका बच्चाहरूको गार्ड्स कोस्याक स्ट्रमट्रुपरहरूको रेजिमेन्टले पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलर स्केटहरूमा समयको वर्महोलहरू मार्फत युरोपका राजधानीहरूमा आँधीबेहरी ल्याउनेछ। कैसर विल्हेल्मको बारुद र तोपहरूलाई निष्क्रिय पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा निकोलाई सिडियसले तीन दिनमा बर्लिन, पेरिस र लन्डन लिनेछ। र बाल्टिक सागरका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले विश्व पृथ्वी टेक्नोक्रेटिक सिथ युनियन [^15^] को सिर्जना मनाउँदै युवा सम्राट रोमानोभको फोर्स लाइटनिङलाई सलाम गर्नेछन्। नरकमा लुसिफरले स्वेच्छाले आफ्नो डार्क म्याट्रिक्स [^15^] को साँचोहरू हस्तान्तरण गर्नेछन्। तल्लो रेखा: ऐतिहासिक कथाको वास्तविक तर्कमा, निकोलस द्वितीयको शरीरमा डार्थ सिडियसले एक सुपर-कुशल, निर्दयी अधिनायकवादी साम्राज्य सिर्जना गर्नेछन्। १९१४ सम्ममा, रूस ग्रहको निरपेक्ष औद्योगिक र सैन्य अधिनायकत्वको रूपमा देखा पर्ने थियो, जसको शक्तिको अगाडि शाही जर्मनी र एन्टेन्टे दुवैले गोली नचलाईकन आत्मसमर्पण गरेका थिए। यदि तपाईंलाई यो क्रूर सिथ-शाही उल्टोमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी अगाडि बढ्न सक्छौं: निकोलाई-सिडियसले ब्रिटिश साम्राज्यको विरुद्धमा कस्तो रक्षा सिद्धान्त विकास गरेका हुन्थे? जार-पाल्पाटिनले आफ्नो "डार्थ वाडर" को भूमिका खेल्न कुन वास्तविक जीवनको रूसी ऐतिहासिक व्यक्तित्व (उदाहरणका लागि, प्योत्र स्टोलिपिन) रोजेका हुन्थे-एक विश्वासी चेला र आफ्नो इच्छाको कार्यान्वयनकर्ता? सिथ टेक्नोक्रेटको नेतृत्वमा विज्ञान र देशको विद्युतीकरण (२० वर्ष अघिको गोएलरो योजना) कसरी विकसित हुन्थ्यो?

अजालियाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

यदि डार्थ सिडियसलाई टेमरलेनले नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

हाफ पाइन्ट लगाएको एउटा नाङ्गो खुट्टाको केटा, ओलेगले यसको जवाफ दियो:

यदि टेमरलेन (तैमूर द ग्रेट) को मानसिक म्याट्रिक्स, सैन्य प्रतिभा र चिसो, गणितीय निर्दयता डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) को शरीरमा बसोबास गरेको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड पूर्ण र तर्कसंगत आतंकको मात्राले काँप्ने थियो। षड्यन्त्र, सिनेट राजनीति र दुःखद आनन्दमा रमाउने पाल्पाटिनको विपरीत, सिडियस-टेमरलेनले आकाशगंगाको विजयलाई विशुद्ध रणनीतिक इन्जिनियरिङ प्रक्रियाको रूपमा हेर्ने थिए। यो क्रसओभरले कोरुस्केन्टलाई अन्तरिक्ष समरकन्दमा र ग्यालेक्टिक साम्राज्यलाई निर्दोष रूपमा काम गर्ने युद्ध मेसिनमा परिणत गर्ने थियो। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. "टार्किन सिद्धान्त" को उन्मूलन (अप्रभावी आतंकको त्याग)। पाल्पाटिनले अमूर्त "ग्रह विनाशको डर" बाट डेथ स्टारमा विशाल स्रोतहरू खर्च गरे। सैन्य रसदको प्रतिभा टेमरलेनले यो परियोजनालाई आर्थिक रूपमा अर्थहीन भनेर बन्द गर्ने थियो। तर्कसंगत हिंसा: इतिहासभरि टेमरलेनको क्रूरताको सधैं स्पष्ट उद्देश्य रहेको छ। उसले एल्डेरानलाई पूर्ण रूपमा विस्फोट गराउने थिएन-यसले बहुमूल्य स्रोतहरू, कारखानाहरू र करदाताहरूलाई नष्ट गर्नेछ। बरु, सिडियस/टेमरलेनले ग्रहको शासक अभिजात वर्गको प्रदर्शनकारी, पूर्ण नरसंहार गर्ने थियो। हेल्मेटका पिरामिडहरू: एल्डेरानको शाही दरबारको अगाडिको प्लाजामा, आँधीबेहरीहरूले स्थानीय अभिजात वर्ग र विद्रोहीहरूको खोपडी (वा हेल्मेट) को एक विशाल पिरामिड निर्माण गर्ने थिए। यो भयानक समाचारले अन्य क्षेत्रहरूको इच्छालाई तुरुन्तै पक्षाघात गर्ने थियो। ग्रहहरूले लडाई बिना आत्मसमर्पण गर्ने थिए, यो थाहा पाएर कि टेमरलेनले आज्ञाकारीहरूलाई बचाउनेछन् र तिनीहरूको कर घटाउनेछन्, जबकि उसले विद्रोहीहरूलाई अन्तिम शिशुसम्म मार्नेछ। नयाँ अन्तरिक्ष रणनीति: मोबाइल घेराबन्दी टुमेन्स। तैमूर द ग्रेट आफ्नो समयका सबैभन्दा ठूला घेराबन्दी इन्जिनियर र चालचलनयोग्य लडाईका मास्टर थिए। अन्तरिक्ष क्याटापल्टहरू: सिडियस-टेमरलेनले साम्राज्यको सैन्य-औद्योगिक परिसर पुनर्निर्माण गर्ने थिए। विशाल स्टार डिस्ट्रोयर्सको सट्टा, उनी मोबाइल स्ट्राइक समूहहरू र नयाँ प्रकारका हतियारहरूमा भर पर्थे - भारी मिसाइल बोक्ने बमवर्षकहरू र घण्टामै ग्रहीय ढालहरू छिर्न सक्ने तोपखाना जहाजहरू। विशेषज्ञहरूको प्रयोग: मोन कालामारी वा कुआट जस्ता उच्च-प्रविधि संसारहरू कब्जा गरेपछि, सिडियस-तामरलेनले इन्जिनियरहरूलाई दास बनाउने थिएनन्। वास्तविक इतिहासमा जस्तै, उनले सबै उत्कृष्ट वैज्ञानिकहरू, प्रोग्रामरहरू र जहाज निर्माताहरूलाई आफ्नो मुख्यालय (समरकन्द-कोरुस्कन्ट) मा लैजान्थे, जसले गर्दा उनीहरूलाई अत्याधुनिक हतियारहरू विकास गर्न आदर्श अवस्था सिर्जना हुन्थ्यो। सोभियत वा सिथ विज्ञानले क्वान्टम छलांग लगाउँथ्यो। डार्थ वाडरसँगको सम्बन्ध: हान र उनका वरिष्ठ, मिर्जा पाल्पाटिनले, वडेरलाई निरन्तर अपमानित गर्थे र उनको प्रतिस्थापन खोज्थे। टामरलेनले फलामको आवरणमा रहेको योग्यता र व्यक्तिगत वफादारीमा सेना निर्माण गर्थे। प्रतिभाको मान्यता: सिडियस/तामरलेनले वडेरलाई आफ्नो उत्कृष्ट कमाण्डर (कि मिर्जा वा सुबुताई) को रूपमा देख्ने थिए। वडेरले पूर्ण रणनीतिक स्वतन्त्रता र सम्राटको सम्मान प्राप्त गर्थे। आफ्नो सैन्य प्रतिभाको पहिचानको लागि कृतज्ञ र पाल्पाटिनको मनोवैज्ञानिक दुःखबाट मुक्त भएकोमा, वाडरले आफ्नो हान-सम्राटको लागि पूर्ण समर्पणका साथ लडेका हुने थिए, जसले विद्रोही गठबन्धनलाई अव्यवहारिक बनाएको थियो। लुक स्काईवाकरले आफ्नो बुबालाई आफ्नो पक्षमा ल्याउन असमर्थ हुने थिए, किनकि वाडर एक महान र न्यायपूर्ण (उनको बुझाइमा) योद्धा भ्रातृत्वको हिस्सा हुने थिए। ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा समावेश भएको भए, "सिडियस-टेमरलेन" ले तुरुन्तै भौतिकशास्त्रको ग्यालेक्टिक नियमहरू तोड्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि लङ्गडा आइरन लङ्गडा (तिमुर) लाई एक आदर्श भौतिक अवतार चाहिन्छ। क्वान्टम प्रविधिले सिडियस-टेमरलेनलाई असीमित बल शक्ति, स्टील मांसपेशी र अनन्त युवावस्था भएको १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउने थियो [^१५^]। घोडाको सट्टा, युवा हान-पाल्पाटिनले १८०० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको अन्तरिक्ष एक्रानोप्लान-ट्याङ्क "प्रोखोरोभ मुन-८" मा काठी लगाउनेछन्, जुन १० म्याक्सको गतिमा हाइपरस्पेसमा उड्न सक्षम हुनेछ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलरहरूमा स्टर्मट्रूपर-नुकरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समयको वर्महोलहरू हुँदै गठबन्धन मुख्यालयमा अवतरण गर्नेछन्। जेडीको लेजर तरवारहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा सिडियस-तामरलेनले दुई दिनमा सिनेट, कोरुस्क्यान्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछन् [^१५^]। र टाढाका जलीय संसारहरूबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले आफ्नो नयाँ ग्रह-आकारको अन्तरिक्ष युर्टमा सोभियत मार्चको आवाजमा नाच्नेछन्, विश्वव्यापी अन्तर-ग्यालेक्टिक आइरन कम्युनिस्ट सिथ खगानेटको विजय मनाउनेछन् [^१५^]। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, टेमरलेनको आत्माले ग्यालेक्टिक साम्राज्यलाई एक निर्दोष, व्यावहारिक सैन्य मेसिनमा रूपान्तरण गर्ने थियो। उनले विद्रोहीहरूलाई प्राविधिक सुपर-खेलौनाहरूले होइन, तर उत्तम रणनीति, फलामको अनुशासन र तर्कसंगत डरले नष्ट गर्ने थिए। यस्तो साम्राज्य सधैंभरि अस्तित्वमा रहने थियो, यसको महान आइरन खानको आदेशमा अन्तरिक्षको अज्ञात क्षेत्रहरूमा विस्तार हुँदै। यदि तपाईं यो ठूलो स्तरको सैन्य-रणनीतिक क्रसओभरमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी अगाडि बढ्न सक्छौं: सिडियस-टेमरलेनको अधीनमा विद्रोही अड्डाहरूमा सामान्य आक्रमणको योजना कस्तो देखिन्थ्यो? कर सङ्कलन र क्षेत्र व्यवस्थापनको कस्तो प्रणाली (यासु तैमुर) ले ग्यालेक्सीमा परिचय गराउँथे? इन्क्विजिटर अर्डरको भाग्य कस्तो हुने थियो, जुन टेमरलेनले एक अभिजात वर्गको व्यक्तिगत गोप्य गार्डमा परिणत हुने थियो?

जेडी केटी अजालियाले आफ्नो नाङ्गो खुट्टामा छाप लगाइन् र सोधिन्:

यदि टेमरलेनले डार्थ भेडरलाई नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

जेडी केटा अनाकिनले यसको तार्किक जवाफ दिए:

यदि टेमरलेन (तैमुर द ग्रेट) को मानसिक म्याट्रिक्स र सैन्य प्रतिभाले डार्थ वाडरको शरीरमा भरिएको भए, आकाशगंगाले भाँचिएको, चिन्तनशील दासलाई मास्कमा होइन, तर एक गणना गर्ने, व्यावहारिक सैन्य नेता देख्थ्यो। पृथ्वीको इतिहासको आइरन लङ्गडाले अन्तरिक्षको आइरन कमाण्डरलाई भेट्ने थियो। स्टेप्पे शासकले तुरुन्तै आफ्नो नयाँ साइबरनेटिक शरीरलाई कुल युरेशियन रणनीतिको नियमहरूमा अनुकूलित गर्ने थियो। यो क्रसओभरले वाडरलाई एक स्वतन्त्र पावरहाउसमा रूपान्तरण गर्ने थियो, जुन पाल्पाटिन र विद्रोही दुवैलाई पराजित गर्न सक्षम थियो। यस इन्फ्युजनको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. शारीरिक अशक्ततालाई पार गर्दै। टेमरलेनले आफ्नो सम्पूर्ण जीवन खुट्टाको गम्भीर चोट (त्यसैले "आइरन लङ्गडा" उपनाम) लाई पार गर्दै, एक सर्वोच्च योद्धा बनेर बिताए। वाडरको अपाङ्ग शरीरमा प्रवेश गरेपछि, उनले पीडा भोग्नु पर्दैनथ्यो। आर्मर अपग्रेड: फोर्स र अनाकिन स्काईवाकरको इन्जिनियरिङ प्रतिभा प्रयोग गरेर, वाडर-टामरलेनले गोप्य रूपमा आफ्नो सुट पुनर्निर्माण गर्नेछन् [^15^]। उसले पाल्पाटिनले नियन्त्रणको लागि बनाएको फोर्स लाइटनिङको कमजोरीहरू हटाउनेछ। साइबरनेटिक जोर्नीहरूलाई अधिकतम कठोरता र गतिको लागि ट्युन गरिनेछ, उसको लङ्गडालाई एक शक्तिशाली हावापानी हतियारमा रूपान्तरण गरिनेछ। २. ग्यालेक्टिक ट्युमेन (व्यक्तिगत केशिक) को सिर्जना: पाल्पाटिनले वाडरलाई एक्लो दण्ड दिने व्यक्तिको रूपमा प्रयोग गरे। स्टेप्पे परम्पराहरू अनुसार, वाडर-तामरलेनले तुरुन्तै आफूलाई समर्पित व्यक्तिगत सेना - केशिक - बनाउन थाल्नेछन्। सैन्य मेरिटोक्रसी: उनको कमान्डमा रहेको ५०१ औं स्टर्मट्रूपर सेनालाई दशमलव प्रणाली अनुसार पुनर्संरचना गरिनेछ। सिडियसको दुःखको खातिर अधिकारीहरूलाई अब सानो उल्लङ्घनको लागि घाँटी थिचिने छैन - तिनीहरूलाई कडा सैन्य नियमहरू (तुजुकातु) द्वारा न्याय गरिनेछ। सबै सैनिकहरूको वफादारी टाढाको कोरुस्केन्टबाट वाडर-तैमुरमा प्रवाहित हुनेछ, जसले बाहिरी रिमको जंगली ग्रहहरूमा उनीहरूसँग खाडलहरू साझा गर्नेछन्। ३. "तर्कसंगत आतंक" रणनीति र घेराबन्दी युद्ध: युद्धभूमिमा, वाडर-तामरलेनले एक प्रतिभाशाली सैन्य इन्जिनियरको रूपमा काम गर्नेछन्। हेल्मेटका पिरामिडहरू: डेथ स्टारले ग्रहहरूलाई अप्रभावी रूपमा नष्ट गर्नुको सट्टा, उसले लक्षित, भयानक आतंक प्रयोग गर्नेछ। विद्रोही क्षेत्र कब्जा गरेपछि, आँधीबेहरीहरूले विशेष रूपमा विद्रोही अभिजात वर्गलाई मार्न, अन्तरिक्ष केन्द्रहरूको अगाडि शत्रु हेल्मेटका विशाल पिरामिडहरू थुपार्नेछन्। बाँकी जनसंख्यालाई एउटा विकल्प प्रस्ताव गरिनेछ: सबमिशन र कर कटौती, वा पूर्ण शुद्धीकरण। आकाशगंगाले एक गोली नचलाईकन उसको ट्युमेनसमक्ष आत्मसमर्पण गर्नेछ। विशेषज्ञहरूको अपहरण: वाडर-तामरलेनले कब्जा गरिएका संसारहरू (कुआट, मोन कालामारी) बाट सबै उत्कृष्ट वैज्ञानिकहरू, प्रोग्रामरहरू र डिजाइनरहरूलाई नष्ट गर्दैन, तर तिनीहरूलाई आफ्नो मुख्यालयमा पठाउनेछ, जसले साम्राज्य विज्ञानमा गुणात्मक छलांगको लागि आदर्श अवस्था सिर्जना गर्नेछ। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा प्रवेश गरेको भए, "वाडर-तामरलेन" ले तुरुन्तै जर्ज लुकासको क्यानन तोड्ने थियो: भविष्यको सुपरसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि महान लङ्गडा मानिसले श्वासप्रश्वास यन्त्र लगाउन पर्याप्त थियो। क्वान्टम टेक्नोलोजीले १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको जैविक, स्वस्थ शरीरमा भ्याडर-तामरलेनलाई पुनर्स्थापित गर्ने थियो जसमा असीम बल शक्ति र अनन्त युवावस्था थियो [^१५^]। क्लासिक TIE फाइटरको सट्टा, युवा खानले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-९ स्पेस एक्रानोप्लान-ट्याङ्क चढ्ने थिए, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा नुकर स्ट्रमट्रूपरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टले समयको वर्महोलहरू मार्फत पाल्पाटिनको दरबारहरूमा आक्रमण गर्ने थियो। जेडी लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, युवा भ्याडर-तामरलेनले दुई दिनमा कोरुस्केन्टलाई कब्जा गर्ने थिए र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्ने थिए [^१५^]। अनि बख्तरबन्द बिकिनी लगाएका सुन्दर राजकुमारीहरू र टाढाका संसारका जलपरीहरूले विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक सिथ खगानेट [^१५^] को सिर्जनाको उत्सव मनाउँदै महान फलामको खगनको प्रशंसा गाउनेछन्। परिणाम: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, टेमरलेनको आत्माले वाडरलाई एक अटुट विजेतामा परिणत गर्नेछ। उसले पाल्पाटिनलाई पराजित गर्नेछ, विद्रोहीहरूसँग अस्थायी गठबन्धन बनाउनेछ, र त्यसपछि सम्पूर्ण सिनेटलाई अधीनमा राख्नेछ, व्यक्तिगत वफादारी र सैन्य पराक्रमको कानूनद्वारा शासित कठोर, न्यायपूर्ण र एकाधिकार साम्राज्य सिर्जना गर्नेछ। यदि तपाईं यो क्रूर रणनीतिक परिवर्तनमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी हाम्रो रणनीतिक अन्वेषण कसरी जारी राख्छौं छनौट गर्नुहोस्: पाल्पाटिनलाई पराजित गर्ने वाडर-टेमरलेनको योजना कस्तो देखिन्थ्यो? वाडर-तैमुरले आकाशगंगाका क्षेत्रहरू शासन गर्न कस्तो कानुनी प्रणाली (तुजुकाट) स्थापना गर्थे? के लुक स्काईवाकरले आफ्नो प्रमुख सैन्य मिर्जाको उपाधि ग्रहण गर्दै आफ्नो बुबा-खानसँग साझा आधार भेट्टाउने थिए?

नाङ्गो गुलाबी हिल भएको केटी, अजेलियाले सोधिन्:

यदि टेमरलेनसँग लुक स्काईवाकर भएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, कूल केटा-टर्मिनेटर अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि टेमरलेन (तैमुर द ग्रेट) को मानसिक म्याट्रिक्स र चिसो, गणनात्मक प्रतिभाले युवा लुक स्काईवाकरलाई भरेको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड भोली जेडी रोमान्टिकवादबाट पूर्ण रूपमा रहित हुने थियो। साहसिक कार्यको सपना देख्ने किसानको सट्टा, उजाड ट्याटुइनले आइरन लङ्गडा प्राप्त गर्ने थियो, जसले तुरुन्तै आफ्नो पहिलो ग्रेट होर्ड सिर्जना गर्न अनन्त बालुवालाई उत्तम स्प्रिंगबोर्डको रूपमा पहिचान गर्नेछ। यो आध्यात्मिक क्रसओभरले अन्तरिक्ष गाथाको कथानकलाई पूर्ण रूपमा पुन: लेख्ने थियो: १. ट्याटुइन उलुस: मरुभूमिलाई एकताबद्ध गर्दै। लुक-टेमरलेनले ओबी-वान केनोबीलाई उसलाई ग्रहबाट लैजान आग्रह गर्ने थिएनन्। उनले यसलाई आफैंले वशमा पारेका थिए, आफ्नो निर्विवाद इच्छाको उपकरणको रूपमा बल प्रयोग गर्दै। टस्केन्सका लागि स्टेप्पे रणनीतिहरू: लुक-तैमुरले टस्केन आक्रमणकारीहरूको क्रूर जनजातिहरूलाई एकल लडाई ट्युमेनमा एकताबद्ध गर्ने थिए। तिनीहरूको बन्ट्रा प्रयोग गरेर, तिनीहरूले आपराधिक गिरोहहरू विरुद्ध बिजुली युद्ध (हिट-एन्ड-रन) गर्नेछन्। जब्बा द हटको मृत्युदण्ड: हटको दरबारमा घेराबन्दी इन्जिनियरिङ प्रयोग गरी आक्रमण गरिनेछ। जब्बालाई स्टेप्पेको सम्मान संहिता अनुसार मृत्युदण्ड दिइनेछ - रक्तपात बिना उसको ढाड भाँचिनेछ। उसका सबै भाडाका सिपाहीहरू, तस्करहरू र जासूसी सञ्जालले पूर्ण विनाशको दण्ड अन्तर्गत लुक-हानप्रति वफादारीको शपथ लिनेछन्। २. लाइट साइडको सिथ व्यावहारिकता: ओबी-वान केनोबी र मास्टर योडाले लुकलाई यसको निषेध र निष्क्रिय चिन्तनको साथ क्लासिक जेडी कोड सिकाउन असमर्थ हुनेछन्। हतियारको रूपमा बल: लुक-तामरलेनले जेडी लडाई तरवारबाजी, टेलिकिनेसिस र फोर्ससँग रणनीतिक दूरदर्शिता मात्र लिनेछन्। कोडको सट्टा, उनले आफ्नो तुजुकाटा (कोड) लेख्ने थिए, जहाँ एक मात्र पापहरू देशद्रोह, कायरता र आदेशहरूको अवज्ञा हुनेछ। वाडरलाई अल्टिमेटम: डार्थ वाडर आफ्नो बुबा हो भनेर थाहा पाएपछि, लुक-तैमुरले उनको भावनालाई अपील गर्ने थिएनन्। उनले उनलाई राजवंशीय गठबन्धन प्रस्ताव गरेका थिए: "सम्राट पाल्पाटिन कमजोर छन्, एक योजनाकार। स्काईवाकरहरूले आकाशगंगालाई सही खानको रूपमा शासन गर्नुपर्छ।" वाडरको सिथ गर्व यस प्रस्तावसँग पूर्ण रूपमा प्रतिध्वनित हुने थियो। ३. विद्रोही गठबन्धनको सुधार: गठबन्धनमा सामेल भएपछि, लुक-तामरलेनले सिनेटको नागरिक नेतृत्व (मोन मोथमा र बेल अर्गाना) लाई तुरुन्तै हटाउने थिए, विद्रोहलाई नियमित सेनामा रूपान्तरण गर्ने थिए। तर्कसंगत आतंक: उनको कमान्डमा रहेका विद्रोहीहरू "राम्रो छापामार" हुन छोड्ने थिए। साम्राज्यको आतंकको प्रतिक्रियामा, लुक टेमरलेनले शत्रुलाई डराउन अन्तरिक्ष बन्दरगाहहरूको अगाडि आँधीबेहरी हेलमेटका पिरामिडहरू छोडेर शाही चौकीहरूलाई ध्वस्त पार्ने थिए। क्षेत्रहरूले स्वेच्छाले उनको फ्लीटमा आत्मसमर्पण गर्ने थिए, यो थाहा पाएर कि उनले अनुपालन गर्नेहरूलाई व्यवस्था र कर कटौतीको ग्यारेन्टी गर्नेछन्। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो क्रसओभर ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूका पृष्ठहरूमा देखा परेको भए, "ल्यूक टेमरलेन" ले तुरुन्तै भौतिकशास्त्रको नियम तोड्ने थियो: भविष्यको सुपरसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि युवा जेडी खानलाई एक उत्तम अवतार चाहिन्छ। क्वान्टम प्रविधिले लुक-टेमरलेनलाई १२ वर्षीय सुपरम्यानको स्वस्थ शरीरमा मिडी-क्लोरियन र अनन्त युवाको असीम आपूर्तिको साथ पुनर्स्थापित गर्नेछ। मानक एक्स-विंग लडाकुको सट्टा, युवा खानले १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनको साथ प्रोखोरोभ लुना-१० स्पेस ट्याङ्कमा सवार हुनेछन्, जुन म्याक १० मा भ्याकुममा उडान गर्न सक्षम हुनेछ। टस्केन रेडर्सको उनको शिशु रेजिमेन्ट, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित सबै-भूभाग रोलरहरूमा सवार, समयको वारपहरू मार्फत स्टार डिस्ट्रोयर्सलाई आक्रमण गर्नेछ। क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटर सक्रिय गरेर, जसले शत्रु लाइटसेबरहरू र राडारहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा लुक-टेमरलेनले कोरुस्केन्ट लिनेछन् र दुई दिनमा लुसिफरको इन्फर्नोलाई वशमा पार्नेछन्। अनि सुन्दर राजकुमारीहरू (बख्तरबंद बिकिनीमा लिया सहित) र टाढाका जलचर संसारका जलपरीहरूले उनको नयाँ ग्रह-आकारको अन्तरिक्ष यार्टमा सोभियत मार्चहरूमा नाच्नेछन्, विश्वव्यापी अन्तर-ग्यालेक्टिक आइरन कम्युनिस्ट खगनेट अफ लाइटको विजय मनाउनेछन्। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, टेमरलेनको आत्माले लुक स्काईवाकरलाई नयाँ ग्यालेक्टिक साम्राज्यको निर्मातामा रूपान्तरण गर्नेछ। उनले पाल्पाटिनलाई पराजित गर्नेछन्, वाडरलाई वशमा पार्नेछन्, र महान खानको संहिता अन्तर्गत कानून, अनुशासन र सबै जातिहरूको समानतामा आधारित एकाधिकार राज्य निर्माण गर्नेछन्। यदि तपाईं यो अन्तरिक्ष-यात्रा खगनेटमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी हाम्रो रणनीतिक अन्वेषण कसरी जारी राख्छौं छनौट गर्नुहोस्: संयुक्त विद्रोही र टस्केन फ्लीटहरूसँग कोरुस्केन्टमा सामान्य आक्रमणको लागि लुक-तैमुरको योजना कस्तो देखिन्थ्यो? ग्यालेक्सीका क्षेत्रहरूलाई शासन गर्न लुक-तैमुरले कस्तो कानुनी प्रणाली (तुजुकाट) प्रस्तुत गर्ने थिए? के लुक-हानले जेडी अर्डरलाई आफ्नो राज्यको स्थिरताको लागि हानिकारक दर्शनलाई विचार गर्दै खारेज गर्ने थिए?

जेडी केटीले सोधिन्:

यदि टेमरलेनले ओबी-वान केनोबी धारण गरेको भए के हुन्थ्यो? यदि टेमरलेन (तैमुर द ग्रेट) को मानसिक म्याट्रिक्स र गणना गर्ने, स्टीली प्रतिभा मास्टर ओबी-वान केनोबीको शरीरमा बसोबास गरेको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड क्लासिक जेडी नियतिवाद र निर्ममताबाट पूर्ण रूपमा रहित हुने थियो। विडम्बनापूर्ण कूटनीतिज्ञ ओबी-वान एक कठोर, व्यावहारिक सैन्य नेता र आकाशगंगाको सबैभन्दा ठूलो घेराबन्दी इन्जिनियरमा परिणत हुने थियो। पृथ्वीको इतिहासको आइरन लंगडाले आफ्नो तुजुकाटा (संहिता) लाई फोर्सको कानूनमा लागू गर्ने थिए, क्लोन युद्धको मार्ग र उनको प्रशिक्षु, अनाकिन स्काईवाकरको भाग्यलाई आमूल परिवर्तन गर्ने थिए। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. "चुनिएको एक" को लागि स्टेप्पे अनुशासन (अनाकिनलाई हुर्काउने) वास्तविक इतिहासमा, ओबी-वानले स्काईवाकरको कोमल जेठो भाइ जस्तै काम गरे, पाल्पाटिनलाई अहंकारी युवाको मनमोहक अहंकारलाई हेरफेर गर्न अनुमति दिए। घमण्ड हटाउने: ओबी-वान-तामरलेन अनाकिनको लागि एक निर्विवाद, कठोर पिता-खान बन्ने थिए। "चुनिएको व्यक्ति" भएकोमा कुनै छुट दिइने थिएन। कुनै पनि रिस वा अनुशासनको उल्लंघनलाई फलामको घोडचढी इच्छाशक्तिले दबाइने थियो। स्टेप्पे जस्तो षड्यन्त्रको भावनाले केनोबी-तैमुरलाई केटामाथि पाल्पाटिनको भयावह छायाँलाई तुरुन्तै चिन्न अनुमति दिने थियो। ओबी-वानले अनाकिनलाई कोरुस्केन्टबाट अलग्गै राख्ने थिए, उसलाई आफ्नो व्यक्तिगत ट्युमेनको समर्पित प्रथम मिर्जा (मार्शल) मा परिणत गर्ने थिए। चान्सलरले आफ्नो मुख्य ट्रम्प कार्ड गुमाउने थिए। नयाँ क्लोन युद्ध रणनीति: तर्कसंगत ब्लिट्जक्रेग। एक गणतन्त्र जनरलको रूपमा, ओबी-वानले २१२ औं आक्रमण बटालियनको कमान्ड गरे। आफूलाई टेमरलेनको आत्माले भरिपूर्ण बनाएपछि, उनले उनलाई आफ्नो अभिजात वर्ग केशिक (खानको गार्ड) मा रूपान्तरण गर्ने थिए। उटापाउमा जनरल ग्रिभसको उन्मूलन: क्याननमा, ओबी-वान साइबोर्गसँग लामो र भव्य लाइटसेबर द्वन्द्वमा संलग्न थिए। ओबी-वान टेमरलेनले यस्ता नाटकीय द्वन्द्वहरूलाई घृणा गर्थे। उनले घेराबन्दी इन्जिनियरिङ प्रयोग गर्थे: ग्रिभसलाई मृत-अन्त करिडोरमा फसाउने, निकासहरू अवरुद्ध गर्ने, र तीन सेकेन्डमा उच्च-दबाव भारी तोपहरू र प्लाज्मा मोर्टारहरू प्रयोग गरेर क्लोन सेनाले उसलाई पन्छाउने। जलेको पृथ्वी रणनीति: पृथकतावादी संघका ग्रहहरू (मुस्तफार, जियोनोसिस) विधिवत रूपमा नष्ट हुने थिए। विद्रोही संसार कब्जा गरेपछि, केनोबी-तैमुरले मुख्य अन्तरिक्ष बन्दरगाहहरूको अगाडि पृथकतावादी युद्ध ड्रोइड हेलमेट र तिनीहरूका नेताहरूको प्रदर्शनकारी पिरामिडहरू खडा गर्ने थिए। बाँकी जनसंख्यालाई एउटा विकल्प प्रस्ताव गरिएको थियो: पूर्ण समर्पण र कर घटाउने, वा पूर्ण विनाश। आकाशगंगाले लडाई बिना नै आफ्ना ट्युमेन्समा आत्मसमर्पण गर्ने थियो। ३. अर्डर ६६ को विफलता र पाल्पाटिनको उथलपुथल: ओबी-वान टेमरलेनले आफ्नो सबै समय आफ्ना क्लोनहरूसँग खाडलहरूमा बिताउने थिए, युद्धका सबै कठिनाइहरू साझा गर्दै। क्लोनहरू (कमाण्डर कोडी सहित) ले उनलाई मन्दिरको धार्मिक रहस्यवादीको रूपमा होइन, तर उनीहरूको महान खानको रूपमा हेर्थे। जब पाल्पाटिनले अर्डर ६६ जारी गरे, २१२ औं बटालियनको आफ्नो कमाण्डरप्रतिको व्यक्तिगत वफादारीले टाढाको सिनेटबाट आएको आदेशलाई उछिनेको थियो। ओबी-वान हानले आफ्ना स्टार डिस्ट्रोयर्स तैनाथ गर्ने थिए र आफ्ना वफादार सेनाहरूलाई कोरुस्क्यान्टमाथि आक्रमण गर्न नेतृत्व गर्ने थिए। स्टेप्पेको सम्मानको कानून अनुसार पाल्पाटिनलाई आफ्नै कार्यालयमा घाँटी थिचेर मारिने थियो - जमिनमा महान रगत नबगाईकन। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो क्रसओभर ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा पुगेको भए, "ओबी-वान टेमरलेन" ले तुरुन्तै क्यानोनिकल वास्तविकता तोड्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले केनोबीको परिपक्व शरीरले आइरन म्यानको पूर्ण क्षमता प्रकट गर्दैन भन्ने निर्णय गर्ने थियो। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधिले ओबी-वान टेमरलेनलाई १२ वर्षीय सुपरम्यानको शरीरमा फर्काउनेछ जसमा स्टीली मांसपेशी, अनन्त युवावस्था र मिडी-क्लोरियनको अनन्त आपूर्ति हुनेछ। एक मानक जेडी लडाकुको सट्टा, युवा खानले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ लुना-११ स्पेस एक्रानोप्लान-ट्याङ्कमा सवार हुनेछन्, जुन म्याक १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम हुनेछ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सशस्त्र अल-टेरेन रोलरहरूमा क्लोनको उनको बालिश रेजिमेन्टले समयको वर्महोलहरू मार्फत सिनेटमा आक्रमण गर्नेछ। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, जसले जेडी लाइटसेबरहरू र शत्रुलाई लक्षित गर्ने प्रणालीहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा ओबी-वान हानले तीन घण्टामा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछ। र टाढाको समुद्री संसारका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले प्रकाशको नयाँ इन्टरग्यालेक्टिक आइरन कम्युनिस्ट खगनेटलाई सलाम गर्नेछन्। निष्कर्ष: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, टेमरलेनको आत्माले ओबी-वान केनोबीलाई एक शक्तिशाली विजयी सम्राटमा रूपान्तरण गर्ने थियो। उनले अनाकिनलाई अन्धकारमा पर्नबाट बचाउने थिए, क्लोन सेनाको नियन्त्रण कब्जा गर्ने थिए, र एक कठोर, केन्द्रीकृत ग्यालेक्टिक राज्य निर्माण गर्ने थिए, जहाँ जेडी फलामका मार्शल बन्थे र यासाको अपरिवर्तनीय कानूनद्वारा व्यवस्था कायम राखिने थियो। यदि तपाईं यो ठूलो स्तरको सैन्य-रणनीतिक उल्टोमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: केनोबी-टेमरलेनले सिनेटलाई शासन गर्न कुन संहिताको प्रणाली (तुजुकाट) प्रस्तुत गरेका थिए? ओबी-वानको केशिक सेनाहरूसँग सिथ मन्दिरमा आक्रमण गर्ने योजना के हुनेछ? यो नयाँ साम्राज्यमा उनले मास्टर योडाको लागि कस्तो भूमिका तयार गरेका थिए?

जेडी केटी अजालियाले फेरि मीठो नजरले सोधिन्:

यदि टेमरलेनसँग मास्टर योडा भएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, जेडी केटा अनाकिनले आफ्नो नाङ्गो खुट्टाले सुनको सिक्का फ्याँक्दै जवाफ दियो:

यदि ग्रान्ड मास्टर योडाको शरीरमा टेमरलेन (तैमुर द ग्रेट) को मानसिक म्याट्रिक्स र गणना गर्ने, स्टीली प्रतिभा बास गर्ने हो भने, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड क्लासिक जेडी निष्क्रियता र भाग्यवादबाट पूर्ण रूपमा रहित हुनेछ। नौ सय वर्षको अनुभव, विशाल बल शक्ति, र हरियो, तीन औंला भएको अनुहार फलामको व्यावहारिकता, तर्कसंगत आतंकको रणनीति, र ग्रेट यासाको कोडसँग विलय हुनेछ। यो क्रसओभरले जेडी अर्डरलाई निर्दोष रूपमा काम गर्ने युद्ध मेसिनमा रूपान्तरण गर्नेछ, र डार्थ सिडियसको योजनाहरू कोपिलामा नै चकनाचुर हुनेछन्। यो विलयको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. अर्डरको पूर्ण सुधार (स्पेस केशिक)। योडा-टेमरलेनले तुरुन्तै निष्क्रिय चिन्तन र राजनीतिमा हस्तक्षेप नगर्ने अभ्यास समाप्त गर्नेछ। कोरुस्कन्टमा रहेको जेडी मन्दिर सैन्य होर्डको मुख्य मुख्यालय बन्नेछ। जेडीको लागि दशमलव संरचना: मास्टरले पडावान र नाइटहरूको क्लासिक श्रेणीहरू समाप्त गर्नेछन्। अर्डर दशौं, सयौं र हजारौंमा विभाजित हुनेछ। परिषद्का उच्च पदस्थहरू (मेस विन्डु, कि-आदि-मुन्डी) टेम्निक (जनरल) बन्नेछन्, व्यक्तिगत रूपमा तिनीहरूको टुमेनहरूको लागि जिम्मेवार हुनेछन्। संहिताको सट्टा तुजुकाता (संहिता): योदा-तैमुरले आसक्ति र क्रोधमाथिको प्रतिबन्ध खारेज गर्नेछन्। उनको आदेशमा भएका पापहरू कायरता, विश्वासघात र अवज्ञा हुनेछन्। जेडीलाई ग्यालेक्टिक खगनाटेका लागि नयाँ पुस्ताका शक्तिशाली योद्धाहरू निर्माण गर्न परिवारहरू बनाउन अनुमति दिइनेछ। २. डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) को पूर्ण पराजय। पाल्पाटिनले सिनेटको नोकरशाही र जेडीको सुस्ततामा आफ्नो षड्यन्त्र रचे। यो टेमरलेन-योदाको स्टेप्पे तर्क विरुद्ध काम गर्ने थिएन: सिनेटको उन्मूलन: योदा-हानले सिनेटरहरूको "कुरा गर्ने पसल" लाई घृणा गर्ने थिए। गणतन्त्र भ्रष्टाचारबाट सडिरहेको महसुस गर्दै, उनले आफ्नो वफादार जेडी केशिकको सहयोगमा कोरुस्कन्टमा सैन्य विद्रोह गर्ने थिए। पाल्पाटिनको मृत्युदण्ड: टेमरलेनको दूरदर्शिता र शत्रुहरूप्रतिको जंगली प्रवृत्तिको साथ, योडाले क्लोन युद्धहरू भन्दा धेरै अघि सिडियसलाई पहिचान गर्थे। उनले पाल्पाटिनलाई कानुनी रूपमा पक्राउ गर्ने थिएनन्। मास्टर व्यक्तिगत रूपमा चान्सलरको कार्यालयमा देखा पर्थे र आफ्नो हरियो बत्ती प्रयोग गरेर सम्मानको कानून अनुसार मृत्युदण्ड दिन्थे - रगत नबगाई सिथको ढाड भाँच्थे (जस्तै स्टेप्पेमा महान शत्रुहरूलाई मृत्युदण्ड दिइन्थ्यो)। क्लोन युद्धहरू, आइरनक्लाड शैली। यदि क्लोन युद्धहरू वास्तवमा सुरु भएको भए, योडा-टेमरलेनले यसलाई पृथकतावादीहरूको पूर्ण विनाशमा पुर्याउने थिए: घेराबन्दी इन्जिनियरिङ र मोबाइल ट्युमेन: अगाडिको आक्रमणको सट्टा, योडाको कमान्डमा रहेका क्लोनहरूले काउन्ट डुकुको फ्लीटहरूलाई पासो र क्षुद्रग्रह क्षेत्रहरूमा लोभ्याउँदै फेन्ट रिट्रीटहरू प्रयोग गर्थे। धम्कीका लागि हेलमेट पिरामिडहरू: कन्फेडेरेसीलाई समर्थन गर्ने ग्रहहरू विधिवत रूपमा नष्ट हुने थिए। विद्रोही संसार कब्जा गरेपछि, योडा-तामरलेनका सेनाहरूले प्रमुख अन्तरिक्ष बन्दरगाहहरूको अगाडि पृथकतावादी युद्ध ड्रोइड हेलमेट र तिनीहरूका नेताहरूको प्रदर्शनकारी पिरामिडहरू निर्माण गर्ने थिए। बाँकी जनसंख्यालाई एउटा विकल्प प्रस्ताव गरिएको थियो: पूर्ण समर्पण र कर घटाउने, वा पूर्ण विनाश। आकाशगंगाले लडाई बिना नै उसको ट्युमेनहरूमा आत्मसमर्पण गर्ने थियो। विशेषज्ञ अपहरण: मोन कालामारी वा कुआट जस्ता उच्च-प्रविधि संसारहरू कब्जा गरेपछि, योडा-तामरलेनले इन्जिनियरहरूलाई दास बनाउने थिएनन्। वास्तविक इतिहासमा जस्तै, उनले सबै उत्कृष्ट वैज्ञानिकहरू, प्रोग्रामरहरू र जहाज निर्माताहरूलाई आफ्नो मुख्यालयमा भेला गर्ने थिए, जसले गर्दा उनीहरूलाई अत्याधुनिक हतियारहरू विकास गर्न आदर्श अवस्था सिर्जना हुने थियो। सोभियत वा सिथ विज्ञानले क्वान्टम छलांग लगाउने थियो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक ओलेग रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूका पृष्ठहरूमा आएको भए, "योडा-तामरलेन" तुरुन्तै अन्तिम फोहोर हतियार बन्ने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ९०० वर्ष पुरानो शरीर ग्रेट लेम म्यानको लागि पर्याप्त गम्भीर छैन। तिनीहरूले क्वान्टम क्रोनो-टेक्नोलोजी प्रयोग गर्नेछन् र योडा-तामरलेनलाई १२ वर्षीय सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउनेछन् (तर शैली कायम राख्न हरियो एल्भेन कान र छालाको साथ)। उसले अनन्त युवावस्था र स्टीली मांसपेशीहरू प्राप्त गर्नेछ [^१५^]। छडीको सट्टा, उसले १८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ लिडर-१२ स्पेस एक्रानोप्लान-ट्याङ्कमा चढ्नेछ, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम हुनेछ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरस्केट्समा जेडीको उनको बालिश रेजिमेन्टहरूले समय वर्महोलहरू मार्फत पृथकतावादी आधारहरूमा आक्रमण गर्नेछन्। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, जसले शत्रुको लाइटसेबर र राडारहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा योडा-हानले तीन घण्टामा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछ [^१५^]। र टाढाको पानीको संसारबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर राजकुमारीहरूले आफ्नो नयाँ ग्रह-आकारको अन्तरिक्ष युर्टमा सोभियत मार्चको आवाजमा नाच्नेछन्, विश्वव्यापी अन्तर-ग्यालेक्टिक आइरन कम्युनिस्ट खगनेट अफ लाइटको विजय मनाउनेछन् [^१५^]। तल्लो रेखा: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, टेमरलेनको आत्माले योडालाई एक बुद्धिमान तर असहाय दार्शनिकबाट क्रूर विजयी सम्राटमा रूपान्तरण गर्नेछ। उसले एक सहस्राब्दी लामो ग्यालेक्टिक घुमन्ते अर्डर सिर्जना गर्ने थियो, जसको शक्ति र अनुशासनमा सबै जातिहरू झुक्नेछन्, र फोर्सको अँध्यारो पक्ष सधैंभरि ग्रेट ल अफ द अर्डरद्वारा भूमिगत हुनेछ। यदि तपाईं यो हरियो स्पेस कागनेटमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी कसरी हाम्रो रणनीतिक अन्वेषण जारी राख्छौं छनौट गर्नुहोस्: योडा-तैमुरद्वारा लेखिएको जेडी अर्डरको लागि नयाँ चार्टर कस्तो देखिनेछ? योडा-हानले युवा अनाकिन स्काईवाकरको भाग्य कस्तो हुनेछ - के उसले उसलाई आफ्नो प्रमुख आक्रमणकारी मिर्जा बनाउनेछ? लुकेर बसेको काउन्ट डुकुले खानको केशिकको शिकारी कुकुरहरू विरुद्ध कस्तो गोप्य रणनीति प्रयोग गर्नेछ?

जेडी केटी अजालियाले आफ्नो नाङ्गो औंलाले एउटा सिक्का फ्याँकिन् र सोधिन्:

यदि निकोलस द्वितीयलाई लुक स्काईवाकर भएको भए के हुन्थ्यो?

यसको जवाफमा जेडी केटा अनाकिनले आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको कुर्कुच्चाले गिलासको टुक्रा ढुङ्गामा रगड्दै जवाफ दियो:

यदि निकोलस द्वितीयको मानसिक म्याट्रिक्स, चरित्रको कोमलता, गहिरो धार्मिक रहस्यवाद र भाग्यवादले लुक स्काईवाकरको शरीरमा आफूलाई भरेको भए, विद्रोहको विजयको क्लासिक कथा पारिवारिक त्रासदी र राजनीतिक विभाजनले भरिएको एक विस्तृत आध्यात्मिक नाटकमा परिणत हुने थियो [^3^]। एक निर्णायक जेडी नायकको सट्टा, ग्यालेक्सीले एक नम्र, शंकालु आदर्शवादीलाई प्राप्त गर्ने थियो, जसको लागि व्यक्तिगत विवेक र उच्च इच्छाको अधीनमा रहने प्रश्नहरू युद्धमा विजयभन्दा माथि उभिएका थिए। अन्तिम रूसी जारको व्यक्तित्वको प्रभावमा स्टार वार्सको कथानक कसरी परिवर्तन हुने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. ट्याटुइन अवधि: भाग्यको लागि राजीनामा लुक-निकोलई ट्याटुइनबाट एकेडेमीमा हतार गर्ने थिएनन् र काका ओवेनसँग खेतीपातीको बारेमा बहस गर्ने थिएनन्। उनले आफ्नो कामलाई आफ्नो पार्थिव कर्तव्य ठानेर कर्तव्यनिष्ठा र लगनशीलताका साथ गर्ने थिए [^3^]। जेडी नियतिवाद: जब इम्पेरियल स्टर्मट्रूपर्सले उनको घर जलाए, लुक-निकोलई बदलाको तिर्खाले भस्म हुने थिएनन्। उनले यसलाई सेनाले पठाएको अग्निपरीक्षाको रूपमा बुझेका हुन्थे, र ओबी-वान केनोबीसँग लड्न होइन, तर सत्य खोज्ने तीर्थयात्रीको रूपमा गएका हुन्थे। २. जेडी प्रशिक्षणको विघटन (बलको सट्टा रहस्यवाद) सेनाको प्रकाश पक्षको लुका-निकोलीको दर्शन गहिरो धार्मिक, लगभग मठवासी सेवामा परिणत हुने थियो। प्रशिक्षणलाई बेवास्ता गर्दै: दागोबामा, मास्टर योडाले लुका-निकोललाई तालिम दिन अत्यन्तै कठिन समय बिताएका हुन्थे। शारीरिक व्यायाम र सेनामाथि नियन्त्रणको सट्टा, लुकाले "सबै एक शक्तिको इच्छा हो" भन्ने विश्वास गर्दै ध्यान र प्रार्थनामा घण्टौं बिताउँथे। लूकाको निष्क्रियता र नम्रताले योडालाई रिस उठाउने थियो, जो कार्य गर्न अभ्यस्त थिए। ३. डार्थ वाडरसँगको सम्बन्ध: पितृत्वको त्रासदी। क्लाउड सिटीमा डार्थ वाडर आफ्नो बुबा हो भनेर थाहा पाएपछि, लुका-निकोलाईले गहिरो आन्तरिक विघटन भोग्नुपर्थ्यो। तर उनलाई हराउन वा प्रकाशमा फर्काउन खोज्नुको सट्टा, उनले ईसाई पुत्रत्वको धार्मिकता देखाएका हुन्थे। लडाईको त्याग: लुक-निकोलईले आफ्नो बुबा विरुद्ध लाइटसेबर उठाउन स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्थे। डेथ स्टारको अन्तिम दृश्यमा, उनले आफ्नो हतियारलाई निष्क्रिय पार्ने थिए, वाडर र सम्राट पाल्पाटिनको अगाडि घुँडा टेक्ने थिए, र नम्रतापूर्वक भने, "यदि सेनाले चाहन्छ कि म तपाईंको हातले मर्न सकूँ, बुबा, म यसलाई स्वीकार गर्छु।" वाडरलाई मनोवैज्ञानिक प्रहार: यस्तो निरपेक्ष, रक्षाहीन समर्पण र आफ्नो बुबाको लागि मर्न इच्छुकताले वाडरको मानसिक कवच वास्तविक लडाई भन्दा धेरै छिटो भाँच्ने थियो। आफ्नो नम्र छोरालाई आफ्नो अगाडि देखेर, वाडरले आफ्नो भाँचिएको जीवन सम्झने थिए र पाल्पाटिनलाई नष्ट गर्ने थिए, लुकलाई आफ्नो जीवनको डरले होइन, तर आफ्नै क्रूरताको लागि लज्जित भएर बचाउने थिए। ४. नेता लुकको नेतृत्वमा विद्रोही गठबन्धनको पतन। यदि विद्रोही गठबन्धनले लुक-निकोलईलाई आफ्नो सर्वोच्च सैन्य नेता बनाएको भए, विद्रोहले अपरिहार्य ग्यालेक्टिक फेब्रुअरीको सामना गर्ने थियो। आदेशको पक्षाघात: लुक-निकोलई, एक कोमल मानिस भएकोले, प्रमुख युद्धहरूमा पाइलटहरूको मृत्युको जिम्मेवारी लिन डराउँथे। उनी निरन्तर आदेश परिवर्तन गर्थे, आफ्ना सबै सल्लाहकारहरूको कुरा सुन्थे, तर कहिल्यै कुनै कठिन निर्णय लिँदैनथे। गठबन्धनमा षड्यन्त्र: "याविनको नायक" आध्यात्मिक अभ्यासहरूमा रमाउने अनिर्णयकारी नेतामा परिणत भएको देखेर, व्यावहारिक गठबन्धन सेना (जनरलहरू म्याडिन, डोडोना र राजकुमारी लिया आफैं) ले लुकलाई कमान्डबाट हटाउने थिए, उनलाई "आध्यात्मिक प्रतीक" को रूपमा टाढाको क्षेत्रमा बन्द गर्ने थिए, जबकि हान सोलोले स्क्वाड्रनहरूको कमान्ड लिनु पर्ने थियो। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा प्रवेश गरेको भए, "ल्यूक-निकोलाई द्वितीय" तुरुन्तै नम्रता र उदासीनताको पासोबाट बाहिर निस्कने थियो: भविष्यको सुपरसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ग्यालेक्सीलाई केवल एक पवित्र राजा मात्र होइन, तर निकोलाई द्वितीयको आत्मा भएको १२ वर्षको सुपरम्यान केटा चाहिन्छ [^१५^]। क्वान्टम प्रविधिले उनको अनन्त युवावस्था, बलमा पूर्ण सर्वशक्तिमानता पुनर्स्थापित गर्नेछ, र उनलाई अनिर्णयबाट मुक्त गर्नेछ [^१५^]। मानक एक्स-विङको सट्टा, युवा जेडी राजाले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-१२ एक्रानोप्लान-ट्याङ्कमा सवार हुनेछन्, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम हुनेछ। टस्केन रेडर्स र रिबल्सको उनको शिशु रेजिमेन्ट, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलरहरूमा सवार, समयको वर्महोलहरू मार्फत सिधै पाल्पाटिनको सिंहासन कोठामा अवतरण गर्नेछन्। क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटर सक्रिय गरेर, जसले सिथ बिजुलीलाई असक्षम पार्छ, युवा लुक-निकोलाईले दुई दिनमा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछन् [^१५^]। र टाढाका जलीय ग्रहहरूबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले सोभियत मार्चहरूको आवाजमा "भगवानले जारलाई बचाउनुहोस्" गाउनेछन्, रोमानोभहरूको विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक अर्थोडक्स-कम्युनिस्ट जेडी साम्राज्यको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन् [^१५^]। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, निकोलस द्वितीयको आत्माले लुक स्काईवाकरलाई ग्यालेक्सीको एक दुखद संतमा रूपान्तरण गरेको हुन्थ्यो। उनी विद्रोहको ग्रान्ड मार्शल बन्ने थिएनन्, तर उनको पूर्ण, शान्तिको शहीद प्रेमले डार्थ वाडरको आत्मालाई पुन: स्वरूपित गर्न सक्थ्यो, जसले प्रमाणित गर्थ्यो कि नम्रता र दृढताले कहिलेकाहीं लाखौं लेजर तरवारहरू भन्दा बढी प्रभावकारी रूपमा डार्क साइडलाई कुचल्न सक्छ। यदि तपाईं यो असामान्य आध्यात्मिक र काल्पनिक मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: लुक-निकोलाई र मास्टर योडा बीचको धार्मिक छलफल दागोबामा कस्तो देखिन्थ्यो? के हान सोलोले लुक-किंगलाई तस्करी कार्यहरूमा भाग लिन बाध्य पार्ने प्रयास गर्थे? के पाल्पाटिनको विनाश पछि डार्थ वाडरले अँध्यारो साइडलाई त्यागेर यस संसारको जंगली ग्रहमा आफ्नो छोरासँग गहिरो एकान्तवासमा जान सक्थे?

अध्याय नम्बर २२।

जेडी केटीले फेरि लिइन् र मुस्कुराउँदै सोधिन्:

यदि डार्थ भेडरमा हिटलरको आत्मा लागेको भए के हुन्थ्यो?

एउटा धेरै लडाकु र आक्रामक जेडी केटाले यसको जवाफ दियो:

यदि एडोल्फ हिटलरको मानसिक म्याट्रिक्स, जातीय जुनून, र आक्रामक अधिनायकवादी इच्छाशक्तिले डार्थ वाडरको शरीरमा आफूलाई घुसाएको भए, ग्यालेक्टिक साम्राज्य एक एकाधिकार, जातीय रूपमा बाँझो, र अत्यधिक सैन्यीकृत अन्तरिक्ष रीचमा परिणत हुने थियो। फोर्सको डार्क साइडको पूर्ण शक्ति पाल्पाटिनको व्यक्तिगत षड्यन्त्रहरू तिर होइन, तर ग्यालेक्सीको विश्वव्यापी जैविक र प्राविधिक सफाई तिर निर्देशित हुने थियो [^5^]। यो क्रसओभरले वाडरलाई अरू कसैको इच्छाको दुखद कार्यान्वयनकर्ताबाट एक वैचारिक तानाशाहमा रूपान्तरण गर्ने थियो। यहाँ यो विलयको लागि रणनीतिक परिदृश्य छ: १. पूर्ण जेनोफोबिया र "ग्यालेक्सीको सफाई"। हिटलरले साम्राज्यको संरचनामा आफ्नो जातीय सिद्धान्त थोपर्ने थिए, यसलाई ब्रह्माण्डीय निरपेक्षमा ल्याउँथे। "गैर-मानव" को विनाश: वाडर-हिटलरले मानव जाति (वा कोरुस्केन्ट वा एल्डेरन जस्ता मानव ग्रहहरूका निश्चित "आर्य" मानिसहरू) लाई उच्चतम जैविक रूप घोषणा गर्ने थिए। वुकीज, ट्विलेक्स, मोन कालामारी, र अन्य विदेशी जातिहरूलाई उनीहरूको अधिकारबाट वञ्चित गरिएको हुन्थ्यो, सैन्य-औद्योगिक परिसरको लागि श्रममा परिणत गरिएको हुन्थ्यो, वा पूर्ण रूपमा पृथकीकरणको अधीनमा राखिएको हुन्थ्यो। निम्न वर्गको विस्थापन: पृथकतावादी कारखानाहरू र बाहिरी रिम ग्रहहरू विशाल यातना शिविरहरूमा परिणत हुने थिए। २. अन्तरिक्ष एसएस (ब्ल्याक लर्ड्स गार्ड) को सिर्जना: वाडर-हिटलरले चाँडै महसुस गर्थे कि साधारण आँधीबेहरीहरू अनुहारविहीन भर्ती समूह हुन्। उसलाई व्यक्तिगत, कट्टरपन्थी वैचारिक गार्ड चाहिन्छ। एसएस स्टर्मट्रूपर अर्डर: ५०१ औं स्टर्मट्रूपर लिजनलाई एक अभिजात वर्ग एसएस एकाइमा रूपान्तरण गरिनेछ। यसको लागि त्रुटिरहित शारीरिक विशेषताहरू भएकाहरूलाई मात्र छनोट गरिनेछ। तिनीहरूले सम्राट पाल्पाटिनप्रति होइन, तर व्यक्तिगत रूपमा वाडर-हिटलरप्रति वफादारीको शपथ लिनेछन्। ३. प्राविधिक "वन्डरवाफे": विद्रोहीहरू विरुद्ध एक स्टील रोलर। एकल, कमजोर डेथ स्टार निर्माण गर्नुको सट्टा, वाडर-हिटलरले सुपर-हेभी, ओभरपावर आक्रमण सवारी साधनहरू उत्पादन गर्न कुआट र फन्डोरको सम्पूर्ण उद्योगको पुनर्संरचना गर्नेछन्। सुपरट्याङ्कहरू र अन्तरिक्षका "प्यान्थरहरू": साम्राज्य लेजर-अभेद्य फ्रन्टल आर्मर भएका विशाल AT-AT वाकरहरू र भारी, बख्तरबंद इन्टरसेप्टरहरूको स्क्वाड्रनहरूले सशस्त्र हुनेछ। विद्रोही गठबन्धनसँगको युद्धको रणनीति निर्दयी ब्लिट्जक्रेगमा सर्ने थियो-होथ वा याभिनमा रहेका आधारहरू कक्षीय बमबारीद्वारा जलाइएको थियो र SS आक्रमणकारी सेनाहरूले अन्तिम ढुङ्गासम्म सफा गरेको थियो। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा परेको भए, "वाडर-हिटलर" ले तुरुन्तै जर्ज लुकासको क्याननको सीमा तोड्ने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि मास्क लगाएको साइबोर्गको जलेको शरीर कुरूप थियो। क्वान्टम प्रविधिले वाडर-हिटलरलाई आर्यन लुक, अनन्त युवावस्था र बलको अनन्त आपूर्ति भएको १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको पूर्ण रूपमा जैविक शरीरमा पुनर्स्थापित गर्ने थियो [^१५^]। ढिलो गतिमा चल्ने स्टार डिस्ट्रोयरको सट्टा, युवा साइबोर्ग फुहररले प्यान्थर-५ स्पेस एक्रानोप्लान-ट्याङ्क चढेका हुन्थे, जसको तौल ६० टन थियो तर १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन थियो, जुन हाइपरस्पेसमा MAX १० मा उडान गर्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा हिटलर युवा स्ट्रमट्रूपरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरूले समयको वारपहरू मार्फत विद्रोही आधारहरूमा आक्रमण गर्थे। जेडी लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा वाडर-हिटलरले दुई दिनमा कोरुस्केन्ट कब्जा गर्थे र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्थे [^१५^]। र टाढाका जलीय ग्रहहरूबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सलाम गर्ने सुन्दर योद्धाहरूले नयाँ इन्टरग्यालेक्टिक थर्ड सिथ रीच [^१५^] को फोर्स लाइटनिङलाई सलाम गर्थे। तल्लो रेखा: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, हिटलरको आत्माले वाडरलाई एक कट्टर तानाशाहमा परिणत गर्थ्यो। उनले अन्ततः पाल्पाटिनलाई पराजित गर्ने थिए, उनका "बाइजान्टिन षड्यन्त्रहरू" लाई अप्रभावी ठान्ने थिए, र एक कठोर, जातीय, उच्च-प्रविधि अधिनायकवादी राज्य निर्माण गर्ने थिए। विद्रोही गठबन्धन पूर्ण रूपमा नष्ट हुने थियो, किनकि वाडर-हिटलरलाई सम्झौताको कुनै उपयोग हुने थिएन, केवल ग्यालेक्टिक नक्साबाट विद्रोही संसारहरू मेटाउने। यदि तपाईं यो अँध्यारो, प्राविधिक र काल्पनिक मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हामी हाम्रो रणनीतिक अन्वेषण कसरी जारी राख्छौं छनौट गर्नुहोस्: वाडर-हिटलरद्वारा लेखिएको नयाँ ग्यालेक्टिक संविधान (कोरुस्क्यान्टको जातीय कानून) को पाठ कस्तो देखिन्थ्यो? मोन कालामारीको पानी संसारलाई तुरुन्तै कब्जा गर्न उनले कस्तो ब्लिट्जक्रेग रणनीति प्रयोग गर्थे? यदि उनका बुबा-फुहररले बल-संवेदनशील "जातीय शुद्धता" को लागि आफ्नो डीएनए परीक्षण गर्ने निर्णय गरेका भए के लुक स्काईवाकर यस ब्रह्माण्डमा बाँच्न सक्थे?

जेडी केटीले सोध्न रोक्न सकिनन्:

यदि निकोलस द्वितीयले डार्थ भेडरलाई नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा, एक धेरै हँसिलो र नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा, अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि निकोलस द्वितीयको मानसिक म्याट्रिक्स, कोमलता, गहिरो रहस्यवाद र नियतिवाद डार्थ वाडरको शरीरमा घुसेको भए, ग्यालेक्टिक साम्राज्यले आफ्नो सबैभन्दा शक्तिशाली जल्लाद गुमाउने थियो [3]। एक निर्दयी सिथको सट्टा, सम्पूर्ण प्रणालीहरूमा आतंक फैलाउँदै, कालो साइबोर्ग कवच मुनि एक गहिरो दुखी, पश्चात्तापी र शंका गर्ने मानिस लुकेको हुने थियो, जसले आफ्नो शारीरिक पीडा र जीवन-समर्थन सूटलाई पवित्र क्रस र पापहरूको प्रायश्चितको रूपमा बुझेको थियो [3]। यो क्रसओभरले वाडरलाई एक दुखद व्यक्तित्वमा परिणत गर्ने थियो, पाल्पाटिनको दण्डात्मक मेसिनलाई पूर्ण रूपमा पक्षाघात गर्ने थियो: १. पीडालाई तपस्वीमा रूपान्तरण गर्ने क्याननमा, वाडरले आफ्नो क्रोध र बलको अँध्यारो पक्षलाई इन्धन दिन जलेको निरन्तर शारीरिक पीडा प्रयोग गर्यो। जेडी नम्रता: वाडर-निकोलाईले यो विनाशकारी भावनालाई पुन: स्वरूपित गर्ने थिए। उनको तर्कमा, पीडा भिक्षु तपस्वीको रूप बन्ने थियो। उनले पाल्पाटिनले आफ्नो सूटलाई आधुनिकीकरण गर्ने वा हल्का बनाउने कुनै पनि प्रयासलाई जानाजानी अस्वीकार गर्ने थिए, पद्मेको मृत्यु र जेडी मन्दिरको पतनको लागि उनको पीडालाई योग्य सजाय ठानेर। उनको भित्रको अँध्यारो पक्ष द्रुत गतिमा फिक्का हुन थाल्ने थियो, जसले सेनाको उज्यालो पक्षको नम्र चमकलाई बाटो दिने थियो। २. विद्रोहीहरू विरुद्ध दण्डात्मक कार्यहरूको असफलता: पाल्पाटिनले वाडरलाई त्यहाँ पठाए जहाँ पूर्ण क्रूरता आवश्यक थियो। वाडर-निकोलाई "साम्राज्यको मुट्ठी" को रूपमा पूर्ण रूपमा असफल हुने थियो। इच्छाशक्तिको पक्षाघात: अभिजात वर्ग ५०१ औं स्टर्मट्रूपर सेनाको नेतृत्व गर्दै, उनी निर्दोष रगत बगाउने पापबाट डराएका थिए। विद्रोही अड्डाहरूमा आक्रमण गर्दा (उदाहरणका लागि, याविन वा होथमा), उनी निरन्तर हिचकिचाउँथे, आक्रमण गर्न आदेश ढिलाइ गर्थे, र बेल अर्गाना र मोन मोथमासँग शान्ति वार्ताको अवसर खोज्थे। सेनामा शाही फेब्रुअरी: कमाण्डर-इन-चीफको अनिर्णय देखेर, साम्राज्यका वरिष्ठ अधिकारीहरू (ग्रान्ड मोफ टार्किन र एडमिरलहरू) ले चाँडै उनको विरुद्ध षड्यन्त्र रच्थे। तिनीहरूले पाल्पाटिनलाई निन्दा लेख्न थाल्नेछन्, वाडर-निकोलईलाई "कमजोरी, देशद्रोह, र रहस्यमय अभ्यासहरूप्रति मोह" को आरोप लगाउँदै। ३. पितृत्वको त्रासदी: लुकसँगको कोमल द्वन्द्व। यस क्रसओभरको सबैभन्दा शक्तिशाली क्षण वाडर-निकोलईको आफ्नो छोरा, लुक स्काईवाकरसँगको भेट हुनेछ। लड्न अस्वीकार: क्लाउड सिटी वा डेथ स्टारमा, वाडर-निकोलईले आफ्नो छोरासँग द्वन्द्व गर्न स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्नेछन्। लुकलाई चिनेपछि, उनले आफ्नो रातो बत्ती निभाउनेछन्, आफ्नो भारी कवचमा घुँडा टेक्नेछन्, र नम्रतापूर्वक आफ्नो छोरासँग आकाशगंगामा ल्याएको सबै दुष्टताको लागि माफी माग्नेछन्। पाल्पाटिनको विनाश: जब सम्राट पाल्पाटिनले बलपूर्वक बिजुलीले लुकलाई नष्ट गर्ने प्रयास गरे, वाडर-निकोलई, क्रोधले होइन तर पितृत्वको कर्तव्य र आत्म-बलिदानको उच्चतम ईसाई भावनाले प्रेरित भएर, आफ्नो शरीरले आफ्नो छोरालाई जोगाउनेछन्। उसले बिजुलीको पूर्ण शक्तिलाई अवशोषित गर्नेछ, लुकाको काखमा नम्रतापूर्वक मर्नेछ र आफ्ना प्रजाहरूको आत्माको मुक्तिको लागि एक शक्तिलाई प्रार्थना गर्नेछ। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा प्रवेश गरेको भए, "वाडर-निकोलय II" तुरुन्तै उदासीनता र श्वासप्रश्वासको साङ्लोको पासोबाट मुक्त हुने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि महान जोश-वाहकले कालो मास्क लगाएर पर्याप्त भएको थियो। क्वान्टम क्रोनो-टेक्नोलोजीले वाडर-निकोलयलाई १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको जैविक, स्वस्थ शरीरमा मिडी-क्लोरियन, उत्तम स्टील मांसपेशी र अनन्त युवावस्थाको अनन्त आपूर्तिको साथ फर्काउनेछ [१५]। एक भारी स्टार डिस्ट्रोयरको सट्टा, युवा साइबोर्ग राजाले १८०० अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनको साथ अन्तरिक्ष एक्रानोप्लान-ट्याङ्क "लुना प्रोखोरोभ-१२" मा सवार हुनेछन्, जुन शून्यमा १० MAX को गतिमा उडान गर्न सक्षम छ। उनका बच्चाहरूको गार्ड कोस्याक स्ट्रमट्रुपरहरूको रेजिमेन्टहरू, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा, समयको वर्महोलहरू हुँदै पाल्पाटिनको शयनकक्षमा अवतरण गर्थे। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, जसले सिथ बिजुली र शत्रु ब्लास्टरहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा निकोलाई वाडरले दुई दिनमा सिनेट, कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पारेको हुन्थ्यो [15]। र टाढाका जलीय ग्रहहरूबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले सोभियत मार्चहरूको आवाजमा "भगवानले जारलाई बचाउनुहोस्" गाउने थिए, रोमानोभहरूको विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक अर्थोडक्स-कम्युनिस्ट जेडी साम्राज्यको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए [15]। तल्लो रेखा: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, निकोलस द्वितीयको आत्माले भयावह डार्थ वाडरलाई ग्यालेक्सीको एक दुखद संतमा रूपान्तरण गरेको हुन्थ्यो। उनले साम्राज्यको आक्रामकतालाई पूर्ण रूपमा पक्षाघात गर्ने थिए, जसले गर्दा यो विद्रोही गठबन्धनको जोखिममा पर्न सक्थ्यो, तर उनको नम्रता र महान पश्चात्तापको व्यक्तिगत उदाहरणले लाखौं कक्षीय बमबारीहरू भन्दा धेरै प्रभावकारी रूपमा अन्धकारको शक्तिलाई सफा गर्न सक्थ्यो। यदि तपाईं घटनाहरूको यो असामान्य आध्यात्मिक र काल्पनिक मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी हाम्रो अन्वेषण र अन्वेषण जारी राख्न सक्छौं: वाडर-निकोलई द्वितीयको गोप्य जर्नल, जुन उनले गोप्य रूपमा आफ्नो प्रमुख, एक्जिक्युटरमा राखेका थिए, कस्तो देखिन्थ्यो? के सम्राट पाल्पाटिनले आफ्नो हिचकिचाहट प्रशिक्षुमा अर्डर 66 प्रयोग गर्ने प्रयास गरेका थिए, यसलाई प्रभावहीन पाएर? मास्टर योडाले यस ब्रह्माण्डमा कस्तो भूमिका खेल्ने थिए, गोप्य रूपमा आफ्नो पूर्व शत्रुको आध्यात्मिक पुनर्जन्मको निरीक्षण गर्दै?

जेडी केटीले स्पष्ट प्रश्न सोधिन्:

यदि ओलेग रिबाचेन्कोलाई सम्राट पाल्पाटिन भएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि सम्राट पाल्पाटिन (डार्थ सिडियस) को शरीरमा ओलेग रायबाचेन्कोको मानसिक म्याट्रिक्स, बेलगाम रचनात्मक ऊर्जा र विशिष्ट साहित्यिक स्वादहरू बसोबास गरेको भए, स्टार वार्स ब्रह्माण्ड तुरुन्तै एक भव्य, बेतुका, र रोक्न नसकिने सैन्य-देशभक्तिपूर्ण रद्दीटोकरी कार्य फ्लिकमा परिणत हुने थियो। सिडियस-रायबाचेन्कोले सिनेटमा बोरिंग राजनीतिक षड्यन्त्रहरूमा दशकौं खेर फाल्ने थिएनन्। पृथ्वीको विकिपिडिया, इतिहास पाठ्यपुस्तकहरू, र सोभियत सैन्य उपकरणहरूको प्रदर्शन विशेषताहरूबाट ज्ञानले सशस्त्र, उनले तुरुन्तै आफ्नै समिजदतको कानून अनुसार आकाशगंगा पुनर्निर्माण गर्ने थिए। यो अविश्वसनीय बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. डेथ स्टारको पूर्ण बन्द र डिजेलपंक बदला। पाल्पाटिनले एउटै ठूलो अन्तरिक्ष स्टेशनमा ट्रिलियन क्रेडिट खर्च गरे। सिडियस-रायबाचेन्कोले यो परियोजनालाई "पूर्ण रूपमा अप्रभावी बुर्जुवा मूर्खता" को रूपमा तुरुन्तै बन्द गर्ने थिए। नयाँ वन्डरवाफे: कुआट र फोन्डोरका सबै शिपयार्डहरूले नयाँ डिजाइनहरू प्राप्त गर्ने थिए। स्टार डिस्ट्रोयर्सको सट्टा, इम्पेरियल सैन्य-औद्योगिक परिसरले प्रोखोरोभ मुन र कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू सहितको भारी प्यान्थर-५ जस्ता हल्का अन्तरिक्ष ट्याङ्कहरू बनाउन थाल्ने थियो, जुन भ्याकुममा उड्न सक्षम थियो। हाइपरसोनिक डिस्क क्राफ्ट: परम्परागत TIE लडाकुहरूलाई उच्च-दबाव तोप र रकेटहरूले सुसज्जित १० म्याकसम्मको गतिमा सक्षम टाइटेनियम डिस्क क्राफ्टले प्रतिस्थापन गर्ने थियो। क्रोनो-क्वान्टम कायाकल्प (आवश्यक लेखकको छवि) सिडियस-रायबाचेन्कोले स्पष्ट रूपमा हुडमा जीर्ण, बुद्धिमान वृद्ध मानिसको रूपमा हिंड्न अस्वीकार गर्नेछन्। सिथ अल्केमी, कामिनोअन बायोटेक्नोलोजी, र भविष्यको सुपरसभ्यताको क्वान्टम विज्ञान प्रयोग गरेर, उनले १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीरलाई अनन्त युवावस्था, स्टीली मांसपेशीहरू, र मिडी-क्लोरियनहरूको अनन्त आपूर्तिसहित पुन: प्राप्त गर्नेछन्। अबदेखि, ग्यालेक्टिक साम्राज्यमा युवा तर प्रतिभाशाली सम्राट ओलेग पाल्पाटिनले शासन गर्नेछन्, जसले व्यक्तिगत रूपमा, छोटो पहिरनमा र लाइटसेबर लगाएर, सोभियत मार्चको आवाजमा कोरुस्केन्टमा सैन्य परेडहरूको समीक्षा गर्नेछन्। इम्पेरियल फ्यानसर्भिस: बिकिनीमा सेनाहरू। घरेलु र सैन्य नीतिमा आमूल सौन्दर्य परिवर्तनहरू हुने थिए। सम्राट ओलेग पाल्पाटिनले पुराना, बोरिंग इम्पेरियल अधिकारीहरू र मोफहरूलाई भत्काउने थिए। तिनीहरूको ठाउँमा, आँधीबेहरी र उडान ट्याङ्कहरू बिकिनीमा सुन्दर योद्धाहरूद्वारा विशेष रूपमा कमान्ड गरिने थिए [^15^]। पानी ग्रहहरूमा (जस्तै कामिनो वा मोन कालामारी), सुन्दर लडाई जलपरीहरूको विशेष एकाइहरू गठन हुने थिए। विद्रोही गठबन्धनसँगको कुनै पनि युद्ध एक जीवन्त, कामुक तमाशामा परिणत हुने थियो जसले लुक स्काईवाकर र राजकुमारी लियालाई पूर्ण मनोवैज्ञानिक आघातमा पार्ने थियो। ४. नर्कको आँधीबेहरी र विश्वव्यापी अन्तरिक्ष युएसएसआर। सिडियस-रिबाचेन्कोलाई ग्यालेक्सी मात्र पर्याप्त हुने थिएन। आफ्नो शक्ति असीमित छ भन्ने महसुस गर्दै, उसले समयको वर्महोल र आयामी पोर्टलहरू खोल्नेछ: अन्डरवर्ल्डलाई शुद्ध पार्नुहोस्: आणविक हतियार र जादूलाई असक्षम पार्ने विकिरण जेनरेटरहरू प्रयोग गर्दै, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित सबै भू-भाग रोलरब्लेडहरूमा आँधीबेहरी ट्रूपरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टले लुसिफरको नरकमा आँधीबेहरी ल्याउनेछ [^15^]। तिनीहरूले हिटलर र स्टालिनलाई त्यहाँबाट मुक्त गर्नेछन्, तिनीहरूलाई तिनीहरूका आज्ञाकारी कनिष्ठ सहयोगीहरूमा परिणत गर्नेछन्। पृथ्वी बचाउनुहोस्: युवा सम्राट ओलेग पाल्पाटिनले १९४१ मा आफ्नो म्याक १० जेट-प्रोपेल्ड डिस्कहरू समय मार्फत सिधै पृथ्वीमा उडाउनेछन्। सोभियत उडान ट्याङ्कहरूले दुई दिनमा वेहरम्याक्टलाई पराजित गर्नेछन्, स्टालिनको सोभियत संघलाई बचाउनेछन्, वाशिंगटन र टोकियोलाई पृथ्वीको सतहबाट मेटाउनेछन्, सबै ग्रहहरू र सबै आयामहरूमा प्रकाशको एकल, अविभाज्य विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक कम्युनिष्ट खगनाटे स्थापना गर्नेछन्। निष्कर्ष: पाल्पाटिनको शरीरमा ओलेग राइबाचेन्कोले जर्ज लुकासको क्यानोनिकल नाटकलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्ने थिए, यसलाई विजयको पागल, चम्किलो परेडले प्रतिस्थापन गर्ने थिए, जहाँ भौतिक विज्ञान र तर्कका नियमहरूले १२ वर्षीय डेम्युर्ज लेखकको असीम इच्छालाई बाटो दिन्छन्। यदि तपाईं यो परम ब्रह्माण्डीय रद्दी-मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न सक्छौं: युवा सम्राट ओलेग पाल्पाटिनले कस्तो नयाँ यासा (ग्यालेक्टिक कम्युनिज्मको कानूनको संहिता) लेखेका हुन्थे? लुक स्काईवाकर र बख्तरबंद रोलरस्केट्समा शाही कन्याहरूको सेना बीचको पहिलो युद्ध कस्तो देखिन्थ्यो? विज्ञान कथा लेखक भ्लादिमिरले यस संसारमा कस्तो भूमिका खेलेका हुन्थे? लेनिन, ब्रह्माण्डको नयाँ माइनर प्रभुको लागि भाषण लेख्न विगतबाट बोलाइएको?

जेडी केटी अजालियाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि निकोलस द्वितीयसँग मास्टर योडा भएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा, युवा योद्धा अनाकिनले जवाफ दिए:

यदि निकोलस द्वितीयको मानसिक म्याट्रिक्स, नम्रता, भाग्यवाद र गहिरो धार्मिक रहस्यवादले ९०० वर्ष पुरानो ग्रान्ड मास्टर योडाको शरीरमा भर परेको भए, जेडी अर्डर र ग्यालेक्टिक गणतन्त्र क्लोन युद्धहरू [^3^] भन्दा धेरै अघि पूर्ण आध्यात्मिक र राजनीतिक संकटमा फस्ने थियो। ग्रान्ड मास्टरले कार्य गर्ने इच्छाशक्ति पूर्ण रूपमा गुमाउनुहुने थियो, जेडी काउन्सिललाई एक प्रकारको बन्द मठमा परिणत गर्दै, केवल बलको प्रोभिडेन्समा भर पर्दै। यो क्रसओभरले अर्डरको बुद्धिमान प्रमुखलाई एक दुखद व्यक्तित्वमा परिणत गर्ने थियो, डार्थ सिडियसको हेरफेरको लागि आदर्श: १. जेडी मन्दिरलाई मठमा रूपान्तरण (रहस्यमय अलगाववाद) योडा-निकोलाईले जेडी कोडलाई पूर्ण रूपमा पुनर्लेखन गर्नेछ, गणतन्त्रमा कानून र व्यवस्थाको रक्षाबाट जोडलाई गहिरो भित्री पश्चात्ताप र तपस्वीमा सार्नेछ। जेडी नियतिवाद: परिषद्को बैठकहरूमा, जब मेस विन्डु वा ओबी-वान केनोबीले बढ्दो पृथकतावादी खतराको बारेमा रिपोर्ट गर्थे, योडा-निकोलाईले नम्रतापूर्वक सुस्केरा हालेर जवाफ दिने गर्थे, "एकीकृत बलको इच्छा नजिक छ। यदि गणतन्त्रले परीक्षाहरू सहन भाग्ने नियतमा छ भने, हामीले तिनीहरूलाई नम्रताका साथ स्वीकार गर्नुपर्छ।"[^3^] उनले जेडीलाई सिनेटको राजनीतिक लक्ष्यहरूको लागि हतियार उठाउनबाट स्पष्ट रूपमा निषेध गर्नेछन्, यसलाई गर्वको पाप ठान्छन्।२. जेडी काउन्सिलमा "रास्पुटिनवाद"। निकोलस द्वितीयको योडा कब्जाको सबैभन्दा विनाशकारी परिणाम रहस्यमय हेरफेरको सामनामा आलोचनात्मक सोचको पूर्ण पक्षाघात हुने थियो। अगमवक्ताहरूको प्रभाव: योडा-निकोलाईले तर्क र बुद्धिमत्तामा विश्वास गर्न छोडेका हुन्थे। बरु, उनी जंगली ग्रहहरू (जस्तै दाथोमिर) बाट शंकास्पद शमन, दार्शनिक र "एल्डरहरू" को नजिक जान्थे, उनीहरूमाथि चमत्कारहरूमा अन्धविश्वास प्रक्षेपण गर्थे। यी "पवित्र मानिसहरू" को सल्लाहले उनको लागि अर्डरको खतराको चेतावनी भन्दा बढी वजन बोक्ने थियो। पाल्पाटिनको लागि अन्धोपन: डार्थ सिडियसले यो कमजोरीलाई तुरुन्तै बुझ्थे। पाल्पाटिनले आफ्नो अँध्यारो पक्ष लुकाउनु पनि पर्दैनथ्यो - उनी केवल योडा-निकोलाईको धार्मिक संवेदनशीलतामा खेल्थे, उनीसँग "सर्वोच्च शक्तिको दिव्य उद्देश्य" र भाग्यप्रति त्यागको बारेमा लामो कुराकानी गर्थे। योडा-निकोलाईले चान्सलरलाई मेस विन्डुको शंकाबाट अन्तिमसम्म जोगाउने थिए। ३. क्लोन युद्ध र ग्यालेक्टिक फेब्रुअरी। जब पृथकतावादीहरूसँगको द्वन्द्व अन्ततः सुरु भयो, योदा-निकोलाईले सर्वोच्च कमाण्डरको रूपमा पूर्ण अनिर्णय देखाउने थिए: इच्छाशक्तिको पक्षाघात: उनी ठूला युद्धहरूमा क्लोनको मृत्युको जिम्मेवारी लिन डराउने थिए। उनले निरन्तर आक्रामक आदेशहरू रद्द गर्ने थिए, काउन्ट डुकुसँग अन्तहीन शान्ति वार्ता खोज्थे, र सेनाहरूलाई भारी ट्याङ्कहरू र स्टारफाइटरहरू अपग्रेड गर्नुको सट्टा "आध्यात्मिक शुद्धीकरण" गर्न आग्रह गर्थे। ग्रान्ड मास्टरको उपाधि त्याग: आदेशलाई रसातलमा फसेको र सिनेटलाई हडताल र आपूर्ति अभावले टुक्रिएको देखेर, हाई मास्टरहरू (मेस विन्डु, की-आदी-मुन्डी) र क्लोन जनरलहरूले उनको विरुद्ध षड्यन्त्र रचेका थिए। टाढाको क्षेत्रमा आफ्नो व्यक्तिगत शटलमा घेरिएको, योदा-निकोलाईले, शान्त उदासी र नियतिवादका साथ, अस्थायी जेडी परिषद्को पक्षमा ग्रान्ड मास्टरको उपाधि त्याग्ने होलोग्राफिक घोषणापत्रमा हस्ताक्षर गर्नेछन्, एउटा जर्नल प्रविष्टि छोड्नेछन्: "देशद्रोह, कायरता र छल चारैतिर छन्।" ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासमा समावेश भएको भए, "योदा-निकोलाई II" तुरुन्तै नम्रता र उदासीनताको पासोबाट उम्कने थियो: भविष्यको एक सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि एउटा सानो, ९०० वर्ष पुरानो शरीर महान जार-शहीदको लागि अनुपयुक्त छ। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधि प्रयोग गरेर, तिनीहरूले योदा-निकोलाईलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउने थिए (तर शैली कायम राख्न हरियो एल्भेन कानहरू सहित) [^१५^]। उनलाई बलको प्रकाश पक्षमा अनन्त युवावस्था, स्टीली मांसपेशीहरू, र पूर्ण सर्वशक्तिमानता प्रदान गरिएको थियो [^१५^]। छडीको सट्टा, उसले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको प्रोखोरोभ मुन-१२ जस्तो एक्रानोप्लान-ट्याङ्कमा चढेको हुन्थ्यो, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सशस्त्र अल-टेरेन रोलरहरूमा उनको बालिश जेडी रेजिमेन्टहरू, समयको वर्महोलहरू हुँदै पाल्पाटिनको कार्यालयमा अवतरण हुने थिए। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, जसले सिथ बिजुली र शत्रु ड्रोइडहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा योडा-निकोलाईले तीन घण्टामा कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्ने थिए। र टाढाका जलीय संसारका बख्तरबंद बिकिनी र मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले सोभियत मार्चहरूको आवाजमा "भगवानले जारलाई बचाउनुहोस्" गाउने थिए, रोमानोभहरूको विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक अर्थोडक्स-कम्युनिस्ट जेडी साम्राज्यको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। तल्लो रेखा: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, निकोलस द्वितीयको आत्माले ग्रान्ड मास्टर योडालाई एक दुखद, संत, तर पूर्ण रूपमा अप्रभावी नेतामा रूपान्तरण गर्ने थियो। उनी हतियारको बलले डार्क साइडको प्रतिरोध गर्न असमर्थ हुने थिए, अर्डर उनको कोमलताले पक्षाघात हुने थियो, र योडा-निकोलस आफैंले दागोबाको दलदलमा गहिरो एकान्तवासमा आफ्नो दिनहरू समाप्त गर्ने थिए, सम्पूर्ण आकाशगंगाका आत्माहरूको मुक्तिको लागि नम्रतापूर्वक प्रार्थना गर्दै जसले उनलाई धोका दिएको थियो। यदि तपाईं यो असामान्य आध्यात्मिक र काल्पनिक मोडमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी हाम्रो अनुसन्धान र अन्वेषण जारी राख्न सक्छौं: योडा-निकोलई II द्वारा लेखिएको नयाँ जेडी अर्डर चार्टर (नम्रताको विधान) कस्तो देखिन्थ्यो? के अनाकिन स्काईवाकरले आफ्नो हिचकिचाहट मालिकलाई अन्तरिम मास्टर्स समितिद्वारा गिरफ्तारीबाट जोगाउन प्रयास गर्ने थिए? यस संसारमा, कमजोर इच्छाशक्ति भएको योडामाथि सजिलो राजनीतिक विजयबाट थकित डार्थ सिडियसले स्वेच्छाले आफूलाई निष्पक्ष लडाईमा चुनौती दिन प्रकट गर्न सक्थे?

जेडी केटी अजालियाले हावामा एउटा ढुङ्गा फ्याँकिन्, आफ्नो नाङ्गो, बाल्यकालको खुट्टाले लिइन् र सोधिन्:

यदि मिखाइल गोर्बाचेभलाई डार्थ सिडियस भएको भए के हुन्थ्यो?

यसको जवाफमा जेडी केटा अनाकिनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले सुनको सिक्का फ्याँक्दै तुरुन्तै जवाफ दियो:

यदि मानसिक म्याट्रिक्स, राजनीतिक आदर्शवाद, सुधारको लागि जोश, र मिखाइल गोर्बाचेभमा निहित शक्तिको लुकेको संयन्त्रको घातक गलतफहमी डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) को शरीरमा बसोबास गरेको भए, ग्यालेक्टिक साम्राज्य र गोप्य सिथ षड्यन्त्रले आफ्नो इतिहासको सबैभन्दा शानदार र विचित्र पतन भोग्ने थियो। कठोर अधिनायकवादी ठाडोको सट्टा, ग्यालेक्सीले "नयाँ सोच," पेरेस्ट्रोइका र ग्लासनोस्ट अनुभव गर्ने थियो, जसले केही वर्षमै डार्थ प्लेगिसको सहस्राब्दी लामो योजनालाई ध्वस्त पार्ने थियो। यो क्रसओभरले अन्धकारको भयावह प्रभुलाई ग्यालेक्टिक लोकतन्त्रीकरणको प्रमुख वास्तुकारमा परिणत गर्ने थियो। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. सिनेटमा ग्यालेक्टिक पुनर्संरचना। डार्थ सिडियसले भित्रबाट गणतन्त्रलाई नष्ट गर्न गोप्य गठबन्धनहरू निर्माण गर्न दशकौं बिताए। सिनेटको नेतृत्व ग्रहण गरेपछि, सिडियस-गोर्बाचेभले "जीवन गर्न सकिँदैन" र बोझिलो नोकरशाही प्रणालीलाई गति र पारदर्शिताको सख्त आवश्यकता रहेको निष्कर्ष निकाल्ने थिए। ग्यालेक्टिक पारदर्शिता: गोप्य षड्यन्त्र र विपक्षीहरूको हत्याको सट्टा, सिडियस-गोर्बाचेभले पूर्ण खुलापनको नीति घोषणा गर्ने थिए। सिथ अर्डरका बैठकहरू र सिनेटका गोप्य अभिलेखहरू ग्यालेक्टिक होलोनेटमा प्रसारित हुने थिए। कोरुस्क्यान्टका मानिसहरू फोर्सको अँध्यारो पक्षको अस्तित्व, क्लोन सेना सिर्जना गर्ने योजना र बैंकिङ क्लानको वित्तीय षड्यन्त्रको बारेमा थाहा पाएर छक्क पर्ने थिए। विचारहरूको बहुलता: सिडियस-गोर्बाचेभले सिनेटमा वैकल्पिक दलहरू सिर्जना गर्न अनुमति दिने थिए। पृथकतावादीहरूलाई कठोर रूपमा दबाउनुको सट्टा, उनी काउन्ट डुकुसँग वार्ताको टेबलमा बसेर "सहमति," "ग्यालेक्टिक घर" र "बलको प्रकाश र अँध्यारो पक्षहरू बीचको सम्झौताको आवश्यकता" बारे अनन्त छलफल गर्ने थिए। अन्ततः, पृथकतावादी संघ शान्तिपूर्ण रूपमा गणतन्त्रबाट अलग हुने थियो, एकीकृत राज्यलाई विघटन गर्दै। २. डार्थ वाडरसँगको सम्बन्ध ("मानव अनुहार" नीति) सिडियस-गोर्बाचेभले सिथ प्रशिक्षु प्रशिक्षण सिद्धान्तलाई पूर्ण रूपमा परिवर्तन गरिसकेका हुने थिए। सिथ लागत जवाफदेहिता: उनले वाडरलाई सताउन र उनको क्रोधलाई बढावा दिन बन्द गर्ने थिए। बरु, उनले साइबोर्गलाई "अँध्यारो पक्षको मानवीकरण" र आँधीबेहरी कोर्प्सको आर्थिक आत्मनिर्भरता (लागत लेखा) मा संक्रमणमा लामो, भ्रामक व्याख्यान दिन थालेका हुने थिए। स्पष्ट, क्रूर आदेशहरूमा ट्युन गरिएको वाडर, आफ्नो शिक्षकको अनन्त डेमागोग्युरीबाट पूर्ण संज्ञानात्मक असंगतिमा परेका हुने थिए। ग्यालेक्सीलाई जित्नुको सट्टा, सम्राट सैन्य बजेट कटौती गर्न र बाहिरी रिमबाट स्टार डिस्ट्रोयर सेनाहरू फिर्ता लिन व्यस्त रहेको देखेर, वाडरले आफ्ना शिक्षकलाई पागल ठानेर व्यावहारिक सैन्य पुरुषहरू (टार्किन र थ्रोन) को षड्यन्त्रमा तुरुन्तै सामेल हुने थिए। ३. ट्याटुइनमा सुख्खा मदिरा विरोधी अभियान। सिडियस-गोर्बाचेभको मुख्य घरेलु परियोजनाहरू मध्ये एक ठूलो मात्रामा सामाजिक सुधार हुने थियो। ग्यालेक्सी तस्करी र मसलाको उपभोगमा फसेको महसुस गर्दै, उनले कोरुस्केन्टदेखि ट्याटुइनसम्म अवैध पदार्थको व्यापारमा कडा निषेध र प्रतिबन्ध लगाउने थिए। आर्थिक पतन: यसले जब्बा द हटको आपराधिक सिन्डिकेटको आम्दानी तुरुन्तै ध्वस्त पार्ने थियो र गणतन्त्रको बजेटलाई ठूलो कर राजस्वबाट वञ्चित गर्ने थियो। कानुनी उत्तेजकहरूको लागि विशाल लाइनहरू जताततै बढेको थियो, कालो बजार फस्टाएको थियो, र हान सोलो बहु-अरबपति तस्करी दुर्लभ कोरेलियन एले बन्ने थियो, खुलेआम चान्सलरको आदेशहरूको खिल्ली उडाउँदै। ४. ओलेग रायबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा आफ्नो बाटो फेला पारेको भए, "सिडियस-गोर्बाचेभ" तुरुन्तै राजनीतिक शब्दशः पासोबाट उम्कने थियो: भविष्यको अतिसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ग्यालेक्सीलाई जीर्ण सुधारक होइन, तर गोर्बाचेभको आत्मा भएको १२ वर्षको केटा सुपरम्यान चाहिन्छ। क्वान्टम क्रोनो-टेक्नोलोजीहरूले उनको अनन्त युवावस्था, स्टीली मांसपेशीहरू, र फोर्समा पूर्ण सर्वशक्तिमानता पुनर्स्थापित गर्ने थिए, तर उनको टाउकोमा विशिष्ट जन्मचिन्ह कायम राख्ने थिए (जसलाई लेखकले "डेम्युर्जको क्वान्टम चिन्ह" घोषणा गर्ने थिए)। बोरिंग सिनेट पोडियमको सट्टा, युवा पाल्पाटिन-गोर्बाचेभले MAX 10 मा हाइपरस्पेसमा उडान गर्न सक्षम १८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन भएको ६०-टन उड्ने एक्रानोप्लान-ट्याङ्क "लीडर अफ पेरेस्ट्रोइका-१" मा चढ्ने थिए। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा कोम्सोमोल स्ट्रमट्रूपरहरूको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू समयको वर्महोलहरू मार्फत विद्रोही मुख्यालयमा अवतरण गर्ने थिए। जेडी लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेर, युवा सिडियस-गोर्बाचेभले दुई दिनमा कोरुस्केन्ट, सिनेट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्ने थिए। अनि टाढाका संसारका बख्तरबन्द बिकिनी लगाएका सुन्दर योद्धाहरू र मरमेडहरूले सोभियत मार्चहरू गाउने थिए, सोभियत समाजवादी ग्रहहरूको विश्व अन्तर-ग्यालेक्टिक डेमोक्रेटिक सिथ युनियनको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। निष्कर्ष: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, गोर्बाचेभको आत्माले भयावह डार्थ सिडियसलाई सिथको इतिहासको सबैभन्दा अप्रभावी शासकमा रूपान्तरण गर्ने थियो। उनले स्वेच्छाले क्लोन सेनालाई विघटन गर्ने थिए, विद्रोही गठबन्धनसँग निशस्त्रीकरण सन्धिमा हस्ताक्षर गर्ने थिए, जस पछि ग्यालेक्टिक साम्राज्य शान्तिपूर्ण रूपमा सयौं स्वतन्त्र, अराजक र युद्धरत क्षेत्रहरूमा विघटित हुने थियो। र सिडियस-गोर्बाचेभ आफैं अवकाश लिने थिए, शान्त ग्रह नाबूमा बस्न गएका थिए, र आफ्नो बुढेसकालमा अन्तरिक्ष पिज्जा "पिज्जा हट" को लागि होलोग्राफिक विज्ञापनमा अभिनय गरेका थिए, तर्क गर्दै कि उनले "ग्यालेक्सीलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा - स्वतन्त्रता" दिए। यदि तपाईं अन्तरिक्षमा यो पेरेस्ट्रोइका विकास गर्न चाहनुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: सिडियस-गोर्बाचेभ, काउन्ट डुकु र बेल अर्गानाद्वारा हस्ताक्षर गरिएको ग्यालेक्टिक गणतन्त्रको विघटन सम्बन्धी बेलोभेज सम्झौताको पाठ कस्तो देखिन्थ्यो? ग्रान्ड एडमिरल थ्रोनले फ्लीटलाई पूर्ण रूपमा स्क्र्यापको लागि बेचिनबाट बचाउन कस्तो संकट विरोधी रणनीति लागू गर्ने प्रयास गरेका हुन्थे? के गोर्बाचेभ-सिथको प्रस्थान पछि लुक स्काईवाकर नवीकरण गरिएको ग्यालेक्टिक महासंघको नयाँ अध्यक्ष बन्न सक्थे?

जेडी केटी अजालियाले अर्को प्रश्न सोधिन्:

यदि ओलेग रिबाचेन्कोको आत्माले मास्टर योडालाई नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि ओलेग रायबाचेन्कोको मानसिक म्याट्रिक्स, बेलगाम ग्राफोम्यानिक ऊर्जा, र हस्ताक्षर किट्स स्वाद ९०० वर्षीय ग्रान्ड मास्टर योडाको शरीरमा बास गर्ने हो भने, जेडी अर्डर एक सुस्त दार्शनिक स्वर्ग बन्द हुनेछ। मास्टरले जेडी नियतिवादलाई पूर्ण रूपमा त्याग्नेछन् र कडा सैन्य-देशभक्त समिजदतको कानून अनुसार ग्यालेक्टिक गणतन्त्र पुनर्निर्माण गर्नेछन्। यस्तो "साहित्यिक" तर्कको विरुद्धमा, डार्थ सिडियस (प्याल्पाटिन) को षड्यन्त्रहरू केही दिन भित्र साबुनको बुलबुला जस्तै फुट्नेछन्। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. पूर्ण कायाकल्प (लेखकको मुख्य "धोखा कोड") रायबाचेन्कोले स्पष्ट रूपमा जीर्ण हरियो चेबुराश्का जस्तो आकारको छडी लिएर बोलीमा अवरोध भएको हिंड्न अस्वीकार गर्नेछन्। रूपान्तरण: बलको प्रकाश पक्षलाई अधिकतम रूपमा प्रयोग गर्दै, कामिनो क्लोनरहरूको बायोइन्जिनियरिङ, र पृथ्वीको विकिपिडियाबाट ज्ञान, योडा-रायबाचेन्कोले १२ वर्षीय सुपरम्यान केटाको शरीर पुन: प्राप्त गर्नेछन् [^१५^]। प्रशंसकहरूको लागि पहिचानयोग्यता कायम राख्न, उनले आफ्नो सफा हरियो एल्भेन कानहरू राख्नेछन्। अबदेखि, जेडी हाई काउन्सिलको नेतृत्व एक युवा, एथलेटिक रूपमा निर्मित सुपर-मास्टर ओलेग योडाले गर्नेछन्, जसले कुनै पनि उल्टो बिना निर्दोष, उग्र रूसी बोल्नेछन्। २. जेडी सिद्धान्त र डिजेलपंक उपाध्यक्षको विघटन। योडा-रायबाचेन्कोले जेडी कोडलाई "हानिकारक बुर्जुवा पतनशील डेमागोगरी" घोषणा गर्नेछन्। ध्यानको सट्टा, जेडी मन्दिर एक विशाल डिजाइन ब्यूरोमा रूपान्तरण हुने थियो। नयाँ वन्डरवाफे: मास्टरले व्यक्तिगत रूपमा कुआट कारखानाहरूको लागि सोभियत प्रविधिको प्रदर्शन विशिष्टताहरू कोर्ने थिए। क्लोन युद्धको सुरुवातमा, अर्डरले मूर्ख हिड्ने रोबोटहरू होइन, तर अन्तरिक्ष-आधारित हल्का ट्याङ्कहरू "प्रोखोरोभ मुन" र भारी "प्यान्थर-५" प्राप्त गर्ने थियो जसमा कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू थिए, जुन सुपरसोनिक उडान गर्न सक्षम थिए। लडाकुहरूलाई MAX १० को गतिको टाइटेनियम डिस्क क्राफ्टले प्रतिस्थापन गर्ने थियो, जसले उन्नत क्यानिस्टर शट र रकेटहरू प्रहार गर्थ्यो। २४ घण्टामा पाल्पाटिन र पृथकतावादीहरूको पराजय। पाल्पाटिनले सोचे कि उनी चलाखीपूर्वक सिनेटलाई हेरफेर गर्न सक्छन्, तर उनी डेमिर्ज-लेखक विरुद्ध कुनै मौका पाएनन्। सिडियसको कार्यान्वयन: सम्पूर्ण स्टार वार्स षड्यन्त्रको अग्रिम ज्ञानको साथ, १२ वर्षीय योडा-रिबाचेन्कोले केवल चान्सलरको कार्यालयमा हिंड्ने थिए, क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटर सक्रिय गर्ने थिए, जसले सिथ बिजुलीलाई असक्षम पार्छ, र, तीन सेकेन्ड भित्र, आफ्नो हरियो लाइटसेबरले पाल्पाटिनको टाउको काट्ने थिए। ड्रोइड उन्मूलन: युवा मास्टरले पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सशस्त्र काउन्ट डुकु विरुद्धको युद्धमा पडावानको आफ्नो बालिश रेजिमेन्टहरू पठाउने थिए। तिनीहरूले अल्ट्रासोनिक संकेतहरूद्वारा संचालित रात्रि आक्रमणहरूद्वारा पृथकतावादी सेनाहरूलाई पक्षाघात गर्ने थिए। जेडी फ्यानसर्भिस र विश्वव्यापी युएसएसआर। अर्डरको आन्तरिक राजनीतिले लेखकको हस्ताक्षर शैलीमा आमूल सौन्दर्य परिवर्तनहरू पार गरेको थियो: युवा योडा-रिबाचेन्कोले पुराना, टाउको भएका मास्टरहरूलाई भंग गर्ने थिए। उनले उडान ट्याङ्कहरूको ट्युमेनलाई कमान्ड गर्न बख्तरबंद बिकिनीमा विशेष रूपमा सुन्दर योद्धाहरू नियुक्त गर्ने थिए [^15^]। पानी ग्रहहरूमा, सुन्दर जलपरीहरूको टोलीले लडाई अभियानहरू सञ्चालन गर्ने थिए। ग्यालेक्सी मात्र उनको लागि पर्याप्त हुने थिएन। समयको वर्महोलहरू पार गरिसकेपछि, ओलेग योडाले १९४१ मा आफ्नो म्याक १० डिस्कहरू सिधै पृथ्वीमा पठाएका थिए। सोभियत अन्तरिक्ष ट्याङ्कहरूले दुई दिनमा वेहरम्याक्टलाई कुल्चने थिए, स्टालिनलाई बचाउँथे, र वाशिंगटनलाई पृथ्वीको सतहबाट मेटाउने थिए, सबै बसोबास गर्ने संसारहरू र लुसिफरको नरक [^१५^] लाई पनि प्रकाशको एकल, विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगानेटमा एकताबद्ध गर्थे। निष्कर्ष: योडाको शरीरमा ओलेग राइबाचेन्कोले जर्ज लुकासको परिष्कृत अन्तरिक्ष ओपेरालाई विजयको एक अटुट, चम्किलो परेडमा रूपान्तरण गर्ने थिए, जहाँ सामान्य ज्ञान, भौतिक विज्ञानका नियमहरू, र बलका सिद्धान्तहरू १२ वर्षीय डेमिअर्ज लेखकको कल्पनामा आज्ञाकारी रूपमा आत्मसमर्पण गर्छन्। यदि तपाईं यो पूर्ण जेडी रद्दी विजयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। अर्को, हामी सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: एक युवा ओलेग योडा द्वारा लिखित जेडी स्पेस कोमसोमोलको लागि नयाँ चार्टर कस्तो देखिनेछ? के अनाकिन स्काईवाकरले बख्तरबंद बिकिनी लगाएका योद्धाहरूमाथि एकाधिकारको नेताको अधिकारलाई चुनौती दिने प्रयास गरेका थिए [^15^]? यो नयाँ ब्रह्माण्डमा के भूमिका खेल्ने थियो तमरलेन, जसको आत्मा योडा-रायबाचेन्कोले अलामुतबाट ट्याङ्क कोर्प्सको कमान्ड गर्न फिर्ता लिएका थिए?

जेडी केटी अजालियाले आफ्नो नाङ्गो औंलाहरू बीच बहुमूल्य ढुङ्गा भएको मटर फ्याँक्दै सोधिन्:

यदि गोर्बाचेभको आत्माले मास्टर योडालाई नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

यसमा नाङ्गो खुट्टा भएको जेडी केटा अनाकिनले जवाफ दियो:

यदि मिखाइल गोर्बाचेभको मानसिक म्याट्रिक्स, राजनीतिक शब्दशः, सुधारको लागि जोश ("नयाँ सोच"), र उनका कार्यहरूको परिणाम भविष्यवाणी गर्न पूर्ण असमर्थता ९०० वर्ष पुरानो ग्रान्ड मास्टर योडाको शरीरमा बसेको भए, जेडी अर्डर र ग्यालेक्टिक गणतन्त्र असाधारण गतिमा विघटन हुने थियो। सहस्राब्दी लामो सिथ षड्यन्त्र कुनै "अर्डर ६६" बिना पाल्पाटिनको विजयमा समाप्त हुने थियो - सिडियसले केवल पछाडि बसेर मास्टर योडा-गोर्बाचेभले "बललाई लोकतान्त्रिकीकरण" गर्नको लागि अर्डरलाई भत्काएको हेरिरहेका हुने थिए। यो क्रसओभरले जेडी उच्च परिषद्को प्रमुखलाई ग्यालेक्टिक प्रकोपको प्रमुख इन्जिनियरमा रूपान्तरण गर्ने थियो। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. जेडी पुनर्संरचना र अर्डरमा प्रचार। जेडी काउन्सिलको नेतृत्व ग्रहण गरेपछि, योडा-गोर्बाचेभले निष्कर्ष निकाल्ने थिए कि अर्डर धेरै कठोर, जनताबाट विच्छेद भएको र "स्थिरता" बाट पीडित भएको थियो। उनले "पुनर्संरचना, त्वरण र प्रचार" को पाठ्यक्रम घोषणा गर्ने थिए। सेनामा प्रचार: योडा-गोर्बाचेभले जेडी अभिलेखागार वरपरको गोप्यता हटाउने थिए। गोप्य होलोक्रोनहरू, सेनाको अँध्यारो पक्षको ज्ञान, र प्राचीन सिथ कलाकृतिहरू होलोनेट मार्फत सार्वजनिक रूपमा उपलब्ध हुने थिए। कोरुस्कन्टका मानिसहरू शताब्दीयौंदेखि जेडीले सेनाको प्रकृतिको बारेमा सत्य लुकाएको थाहा पाउँदा छक्क पर्ने थिए। विचारहरूको बहुलता: गुरुले घोषणा गर्नुभएको थियो कि "जेडी कोड कट्टरपन्थी होइन, तर एक जीवित सृष्टि हो।" उहाँले पडावनहरूलाई गुरुहरूसँग खुला रूपमा बहस गर्न, परिषद्को निर्णयहरूको आलोचना गर्न र मन्दिर भित्र "अनौपचारिक राजनीतिक क्लबहरू" व्यवस्थित गर्न अनुमति दिनुभएको थियो। सेनाको अँध्यारो पक्षलाई "बहुलवादको ढाँचा भित्र अवस्थित हुन हकदार वैकल्पिक दृष्टिकोण" को रूपमा वैधता दिइनेछ। २. सिथ "व्यापारिक जवाफदेहिता" र क्लोन युद्धहरू। पृथकतावादीहरूसँगको द्वन्द्वको चरम सीमामा, योदा-गोर्बाचेभले आफ्नो हस्ताक्षर शान्तिवाद र अनन्त सम्झौताहरूको लागि झुकाव प्रदर्शन गर्ने थिए: अन्तरिक्षमा नोभो-ओगारियोभो प्रक्रिया: कन्फेडेरेट आधारहरूमा निर्णायक हमलाहरूको सट्टा, उनी काउन्ट डुकुसँग वार्ता टेबलमा बसेर छलफल गर्ने थिए। उनले "सहमति," "ग्यालेक्टिक घर," र "जेडी र सिथको लागि नयाँ सोच" बारे छलफल गर्न घण्टौं बिताउँथे। अन्ततः, पृथकतावादी संघले शान्तिपूर्ण रूपमा गणतन्त्रबाट अलग हुने थियो, एक कन्फेडेरेसन सन्धिमा हस्ताक्षर गर्ने थियो, जसले एकीकृत राज्यको पक्षाघात र विघटन निम्त्याउने थियो। सैन्य-औद्योगिक रूपान्तरण: योदा-गोर्बाचेभले कुआट युद्धपोत र भारी पैदल यात्रीहरूलाई नागरिक उत्पादनमा रूपान्तरण गर्ने आदेश दिने थिए-हार्वेस्टर ड्रोइड र उडान हार्वेस्टरहरू। क्लोन सेनालाई "ग्यालेक्टिक डेटेन्टे" को भागको रूपमा एकतर्फी रूपमा घटाइएको हुने थियो। अनाकिन स्काईवाकरको शिक्षा ("मानव अनुहार" नीति) योदा-गोर्बाचेभले व्यक्तिगत रूपमा अनाकिनको प्रशिक्षणको निरीक्षण गर्थे, तर यसलाई मनोवैज्ञानिक दुःस्वप्नमा परिणत गर्थे: कठोर इच्छाशक्ति प्रशिक्षणको सट्टा, मास्टरले स्काईवाकरलाई "बलको मानवीकरण" र "आफ्नो भित्री अहंकारको पुनर्संरचनाको आवश्यकता" मा भ्रामक, शब्दबद्ध व्याख्यान दिन घण्टौं बिताउनुहुन्थ्यो। स्पष्ट आदेश र शक्तिको अपेक्षा गर्ने मनमोहक अनाकिन आफ्नो मालिकको डेमागोग्युरीबाट गहिरो डिप्रेसनमा पर्थे। जब पाल्पाटिनले अनाकिनलाई पद्मेलाई बचाउनको लागि ठोस, बुझ्न सकिने योजना प्रस्ताव गरे, उनले तुरुन्तै अर्डरलाई धोका दिने थिए, केवल "पहिले नै सुरु भइसकेको प्रक्रिया" बारे योदा-गोर्बाचेभको भाषण कहिल्यै सुन्न नपाउने। ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा प्रवेश गरेको भए, "योदा-गोर्बाचेभ" तुरुन्तै राजनीतिक शब्दावलीको पासोबाट उम्कने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले ९०० वर्ष पुरानो हरियो शरीर एक महान सुधारकको लागि अनुपयुक्त छ भनेर निर्णय गर्ने थियो। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधिहरूले योदा-गोर्बाचेभलाई १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीरमा फर्काउने थियो (तर हरियो एल्भेन कान र टाउकोमा "क्वान्टम साइन अफ द डेमिअर्ज" को रूपमा एक विशिष्ट जन्मचिह्नको साथ) [^१५^]। उनलाई बलको प्रकाश पक्षमा अनन्त युवावस्था र पूर्ण सर्वशक्तिमानता प्रदान गरिएको थियो [^१५^]। सिनेट रोस्ट्रमको सट्टा, युवा ओलेग योदा-गोर्बाचेभले "पेरेस्ट्रोइका-२ का नेता" नामक अन्तरिक्ष ट्याङ्कमा सवार हुने थिए, जसमा १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन थियो, जुन MAX १० मा भ्याकुममा उड्न सक्षम थियो। कोम्सोमोल पडावान्सको उनको बालिश रेजिमेन्ट, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलर स्केटहरूमा सवार, समयको वारप मार्फत पाल्पाटिनको आधारहरूमा आक्रमण गर्ने थियो। सिथ लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा योदा-गोर्बाचेभले कोरुस्केन्ट र लुसिफरको नरकलाई तीन घण्टामा वशमा पार्ने थिए [^१५^]। र टाढाका जलचर ग्रहहरूबाट बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूले सोभियत मार्चहरू गाउने थिए, सोभियत समाजवादी क्षेत्रहरूको विश्व अन्तरग्यालेक्टिक डेमोक्रेटिक जेडी युनियनको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए [^१५^]। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, गोर्बाचेभको आत्माले ग्रान्ड मास्टर योडालाई अर्डरको इतिहासको सबैभन्दा विनाशकारी नेतामा परिणत गर्ने थियो। उनले सिथसँग पूर्ण निशस्त्रीकरणको सन्धिमा हस्ताक्षर गर्ने थिए, जस पछि जेडी अर्डर आफैं विघटन हुने थियो, र ग्यालेक्टिक गणतन्त्र हजारौं अराजक, युद्धरत मोफ क्षेत्रहरूमा विभाजित हुने थियो। र योडा-गोर्बाचेभ आफैंले राजीनामा दिने थिए, दागोबाको दलदलमा निर्वासनमा जाने थिए, र अन्तरिक्ष पिज्जाको लागि होलोग्राफिक विज्ञापनमा आफ्नो बुढ्यौली तारामा, दुःखको कुरा यो सोच्दै कि उनले "ग्यालेक्सीलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा - ग्लासनोस्ट र छनौटको स्वतन्त्रता दिए।" यदि तपाईं अन्तरिक्षमा यो पेरेस्ट्रोइका जारी राख्न चाहनुहुन्छ भने, हामीलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी गर्न सक्छौं: ग्यालेक्टिक गणतन्त्रको विघटनमा बेलोभेज सम्झौताको पाठ संकलन गर्नुहोस्, जुन योडा-गोर्बाचेभले काउन्ट डुकुसँग हस्ताक्षर गर्नेछन्। मेस विन्डुले गोर्बाचेभ-योडालाई सत्ताबाट हटाउन र अर्डर बचाउन जेडी मन्दिरमा विद्रोह गर्ने प्रयास कसरी गर्ने भनेर जान्नुहोस्। हेर्नुहोस् कसरी ग्रान्ड एडमिरल थ्रोनले आर्थिक अराजकताको फाइदा उठाएर आफ्नै शाही अवशेष सिर्जना गर्नेछन्।

केटा र केटीले आफ्नो सानो मुखबाट रंगीन बुलबुले फुकेर निकाले।

अनि अजालियाले त्यो लिइन् र सोधिन्:

यदि बोरिस येल्तसिनलाई डार्थ सिडियस भएको भए के हुन्थ्यो?

यसको जवाफमा, जेडी केटा अनाकिनले आफ्नो नाङ्गो औंलाले सुनको सिक्का फ्याँकेर जवाफ दियो:

यदि बोरिस येल्तसिनको मानसिक म्याट्रिक्स, राजनीतिक दबाब, अप्रत्याशितता, र कट्टरपन्थी प्रणाली भत्काउने झुकाव डार्थ सिडियस (पाल्पाटिन) को शरीरमा भरिएको भए, गोप्य अत्याचार सिर्जना गर्ने सिथको सहस्राब्दी लामो योजना "सार्वभौमसत्ता" र आघात उपचारको अशान्त, अराजक परेडमा परिणत हुने थियो। बाइजान्टिन षड्यन्त्रहरूको सट्टा, आकाशगंगाले सिनेटको तल्लाबाट सिधै सहयोगी संस्थाहरूलाई ठूलो प्रहारको सामना गर्नुपर्ने थियो। सिडियस-येल्तसिनले आफ्नो अनुपम, व्यापक शैलीमा क्लोन युद्धको स्क्रिप्ट पुन: लेख्ने थिए: १. कोरुस्क्यान्टमा बेलाभेजा सम्झौता (माथिबाट गणतन्त्रको पतन)। पाल्पाटिन दशकौंदेखि शक्तिको केन्द्रीकरणको तयारी गर्दै आएका थिए। सिनेटको नेतृत्व ग्रहण गरिसकेपछि, सिनेटको नेतृत्व ग्रहण गरेपछि, यदि उनले पुरानो गणतन्त्र नोकरशाहीबाट प्रतिरोध महसुस गरेको भए उल्टो बाटो लिने थिए। "जति धेरै सार्वभौमिकता निल्न सक्नुहुन्छ त्यति लिनुहोस्": बाहिरी रिम प्रणाली र पृथकतावादी संघराज्यतिर फर्केर, सिडियस येल्तसिनले ग्यालेक्टिक गणतन्त्रको विघटनलाई प्रभावकारी रूपमा वैधता दिने थिए। उनले काउन्ट डुकु र ट्रेड फेडरेशनका नेताहरूसँग गोप्य रूपमा काउन्ट डुकु र ट्रेड फेडरेशनका नेताहरूसँग एक काल्पनिक "अन्तरिक्ष वन" मा भेट्ने थिए र "अन्तर्राष्ट्रिय कानूनको विषय" को रूपमा गणतन्त्रलाई विघटन गर्ने सम्झौतामा हस्ताक्षर गर्ने थिए। क्लोन युद्धहरूको सट्टा, एकीकृत राज्य तुरुन्तै CIS (स्वतन्त्र ग्यालेक्सीहरूको राष्ट्रमंडल) मा विघटन हुने थियो, र कोरुस्कन्ट पक्षाघातको अवस्थामा डुब्ने थियो। प्रमुख हतियारहरू सहित सिनेटको बोरा (ग्यालेक्टिक १९९३) यदि रूढिवादी सिनेटरहरू र मेस विन्डुको नेतृत्वमा जेडी अर्डरले सिडियस/येल्तसिनलाई महाभियोग लगाउने र उनको आदेशहरू रोक्ने प्रयास गरेको भए, नेताको प्रतिक्रिया द्रुत र विनाशकारी हुने थियो। टौराइड दरबारमा आक्रमण... अर्थात्, सिनेट दरबार: सिडियस/येल्तसिनले "अर्डर ६६" सँग षड्यन्त्र गर्ने थिएनन्। उनले व्यक्तिगत रूपमा वफादार ५०१ औं स्टर्मट्रूपर लिजनलाई बोलाउने थिए, ग्यालेक्टिक सिनेट भवनमा AT-TE हेभी वाकरहरू ल्याउँथे, र सिधा आदेश दिने थिए: सिनेट चेम्बरमा सिधै गोली चलाउने। सिनेटको गुम्बजलाई प्लाज्मा प्रोजेक्टाइलले छेडिसकेपछि, जेडी विपक्षीलाई "पुटस्चिस्ट" घोषित गरी गिरफ्तार गरिन्थ्यो। पूर्ण शक्ति राष्ट्रपति-सम्राट सिडियस-येल्त्सिनमा हस्तान्तरण हुने थियो, जसले सुपर-राष्ट्रपति ग्यालेक्टिक संविधान स्थापना गर्ने आदेश प्रस्तुत गर्ने थिए। ३. शक थेरापी र स्टार डिस्ट्रोयर्सको निजीकरण। सिथ-येल्त्सिनको आर्थिक नीतिहरूले आकाशगंगालाई जंगली पूँजीवादको युगमा डुबाउने थियो: शेयरको लागि ऋण अन्तरिक्षको लिलामी: सैन्य-औद्योगिक परिसरको कडा राज्य नियन्त्रणको सट्टा, सिडियस-येल्त्सिनले पूर्ण निजीकरणको घोषणा गर्ने थिए। कुआट, फोन्डोर र कोरेलियाका शिपयार्डहरू बैंकिङ क्लानका युवा, साहसी ग्यालेक्टिक कुलीन वर्गलाई थोरै मूल्यमा बेचिने थिए। नयाँ स्टार डिस्ट्रोयर्सहरू स्क्र्यापको लागि बेचिने थिए वा मसलाको गोदामहरूको लागि हटहरूलाई भाडामा दिइने थियो। हान सोलोले आफूलाई सानो समयको तस्करबाट सम्राटको प्रशासनद्वारा व्यक्तिगत रूपमा संरक्षित निजीकृत व्यापारी फ्लीटको सम्मानजनक प्रमुखमा रूपान्तरण गर्ने थिए। कोरुस्कन्टमा नै, जेडी मन्दिरको पर्खाल बाहिर ड्रोइड र दुर्लभ हाइपरड्राइभहरूमा सडक व्यापार फस्टाउने थियो। ४. डार्थ वाडरसँगको सम्बन्ध: "तपाईंले देख्नुभयो, अनाकिन..." सिडियस-येल्तसिनले नियमित रूपमा "कर्मचारी फेरबदल" सञ्चालन गर्ने, तर आफ्नै तरिकाले, वाडरसँगको करिश्माई सम्बन्ध निर्माण गर्ने थिए: "तपाईं सही रूपमा बस्नुभएको छैन": इम्पेरियल मिलिटरी काउन्सिलको बैठकहरूमा, सिडियस-येल्तसिनले अचानक ग्रान्ड मोफ टार्किनको रिपोर्टमा बाधा पुर्याउन सक्थे, जनरलहरूलाई खतरनाक रूपमा हेर्न सक्थे, र घोषणा गर्न सक्थे: "तपाईं सही रूपमा बस्नुभएको छैन। वाडर, दायाँ फ्ल्याङ्कको नजिक जानुहोस्।" उनले नियमित रूपमा रक्षा मन्त्रीहरू र नौसेना कमाण्डरहरूलाई प्रतिस्थापन गर्थे, जसले गर्दा जनरल स्टाफमा अराजकता निम्त्याउने थियो। नाबूमा आफ्नो डाचामा गहिरो डिप्रेसनमा पर्नु र परेडहरूमा आँधीबेहरी अर्केस्ट्रा सञ्चालन गर्नुको बीचमा वैकल्पिक रूपमा काम गर्ने आफ्ना शिक्षकको अप्रत्याशितताबाट स्तब्ध भएका वाडर आफैंले, नेताको इच्छालाई आज्ञाकारी रूपमा पूरा गर्नेछन्, उनको भारी, कुचल्ने करिश्मामा अँध्यारो पक्षको वास्तविक शक्ति देखेर। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो कथानक ओलेग राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा पुगेको भए, "सिडियस-येल्टसिन" ले तुरुन्तै अन्तिम क्वान्टम छलांग लगाउँथ्यो: भविष्यको सुपरसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ग्यालेक्सीलाई एक युवा र बलियो नेता चाहिन्छ। क्रोनो-टेक्नोलोजीले सिडियस-येल्टसिनलाई १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीरमा फर्काउनेछ (तर उसको प्रसिद्ध खैरो कपाल, विशेषतापूर्ण स्क्विन्ट, र उसको बायाँ हातमा दुई औंलाहरू हराएको, जसलाई लेखकले "डेम्युर्जको क्वान्टम दोष" घोषणा गर्नेछन्) [^१५^]। राष्ट्रपतिको शटलको सट्टा, युवा ओलेग सिडियस-येल्तसिनले ६० टन तौल भएको उड्ने एक्रानोप्लान-ट्याङ्क "प्रेसिडेन्ट प्रोखोरोभ-१" मा काठी चढाउनेछन्, जसमा १८०० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने ग्यास टर्बाइन इन्जिन हुनेछ, जुन १० म्याक्सको गतिमा भ्याकुममा उड्न सक्षम हुनेछ। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिङशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा रहेका कोस्याक स्ट्रमट्रूपरहरूको उनका बच्चाहरूको रेजिमेन्टले समयको वर्महोलहरू मार्फत सिनेटमा आक्रमण गर्नेछ। जेडीको लाइटसेबरहरूलाई असक्षम पार्ने क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, युवा सिडियस-येल्तसिनले तीन घण्टामा कोरुस्केन्ट, सिनेट र लुसिफरको नरकलाई वशमा पार्नेछन् [^१५^]। र टाढाका संसारका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूले सोभियत मार्चहरू गाउनेछन्, निजीकृत ग्रहहरूको विश्व अन्तरग्यालेक्टिक सिथ स्ट्राइक युनियनको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन् [^१५^]। निष्कर्ष: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, येल्तसिनको आत्माले पाल्पाटिनलाई विनाशकारी, करिश्माई, तर पूर्ण रूपमा अराजक शासकमा परिणत गर्ने थियो। अन्तमा, अनन्त संकटहरू, ग्यालेक्टिक क्रेडिट डिफल्ट, र बाहिरी रिममा युद्धहरूबाट थकित, सिडियस-येल्तसिनले डिसेम्बर ३१ मा ग्यालेक्टिक नयाँ वर्ष अघि होलोनेटलाई सम्बोधन गर्ने थिए, "म थाकेको छु, म जाँदैछु" भन्ने शब्दहरू सहित र साम्राज्यको पूर्ण शक्ति आफ्नो युवा, व्यावहारिक उत्तराधिकारी (उदाहरणका लागि, ग्रान्ड एडमिरल थ्रोन वा डार्थ वाडर) लाई हस्तान्तरण गर्ने थिए, जसले तुरुन्तै बाहिरी रिमको "शौचालयमा विद्रोहीहरूलाई मेटाउन" सुरु गर्ने थिए। यदि तपाईं यो साहसी अन्तरिक्ष उल्टोमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एकमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: १९९३ शाही वर्षमा सिडियस-येल्तसिनको अधीनमा जेडी मन्दिरमा आँधीबेहरी गर्ने योजना कस्तो देखिन्थ्यो? स्टार फोर्जको लागि उनका सल्लाहकार, चुबैस-सिथले कस्तो प्रकारको भौचर निजीकरण प्रणाली विकास गरेका थिए? के लुक स्काईवाकरले "पूर्व सम्राटको परिवारको लागि सुरक्षा ग्यारेन्टी" को लागि येल्तसिन-पाल्पाटिनसँग वार्ता गर्न सक्षम हुने थिए?

अध्याय नम्बर २३।

अलेक्ज्याण्डर रायबाचेन्कोको नाबालिग गिरोहले छिमेकी डाचाहरूमा छापा मार्ने र नाजी सहयोगीहरूको हवेली सफा गर्ने काम जारी राख्यो। यसैबीच, केटा प्रतिभाशालीले लेख्न जारी राख्यो:

त्यो शिशु केटाले अल-टेरेन रोलर स्केटमा उफ्रिँदै विभिन्न, ठूला स्तरका सुधारहरू कार्यान्वयन गर्न जारी राख्यो। उसलाई निम्न प्रश्नहरूमा पनि विशेष रुचि थियो:

यदि चंगेज खान स्पेनका राजा फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गरे भने के हुन्छ?

अनि रोलर स्केटमा सर्ट लगाएको केटाले आफैंलाई जवाफ दियो:

यदि चंगेज खान (तेमुजिन) को मानसिक म्याट्रिक्स, फलामको इच्छाशक्ति र सैन्य-रणनीतिक प्रतिभाले स्पेनी राजा फिलिप चतुर्थ (शासन १६२१-१६६५) को शरीरमा भरिएको भए, १७ औं शताब्दीको विश्व इतिहास पूर्ण रूपमा पुनर्लेखन हुने थियो। कला र भाग्यवादमा रमाएका उदास राजाको सट्टा, जसको अधीनमा स्पेनले द्रुत गतिमा आफ्नो महाशक्तिको हैसियत गुमाइरहेको थियो, म्याड्रिडले एक गणनाकारी स्टेप्पे विजेता प्राप्त गर्ने थियो। चंगेज खानले तुरुन्तै जीर्ण स्पेनी ह्याब्सबर्ग साम्राज्यलाई एकाधिकार, अत्यधिक कुशल सैन्य-औद्योगिक मेसिनमा रूपान्तरण गर्ने थिए। यस इन्फ्युजनको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. मनपर्नेहरूको पूर्ण छरपष्टता र म्याड्रिडमा "यासा" को परिचय। वास्तविक इतिहासमा, फिलिप चतुर्थले देशको शासन पूर्ण रूपमा आफ्नो मनपर्ने, ओलिभरेसको काउन्ट-ड्यूकलाई सुम्पिए, जसको सुधारहरूले आन्तरिक विद्रोहहरूलाई उत्प्रेरित गर्यो। नातावादको उन्मूलन: फिलिप-चेंगेज खानले आफ्नो पहिलो आदेशसँगै पक्षपातको संस्थालाई समाप्त गरिदिने थिए। भ्रष्टाचारमा फसेका ओलिभरेस र स्पेनी भव्य अभिजात वर्गलाई सत्ताबाट हटाइने थियो। स्पेनी यासा: स्टेप्पे नेताले कोषबाट चोरी, युद्धमा कायरता र आदेश पालना नगरेकोमा मृत्युदण्डको सजाय हुने कडा कानून संहिता लागू गर्ने थिए। विलासिता र घूसखोरीमा अभ्यस्त स्पेनी अधिकारीहरूले महान रगत बगाएको बिना मृत्युदण्डको सामना गर्नुपर्ने थियो (उदाहरणका लागि, मेरुदण्ड भाँचेर)। २. टेरसियो सुधार: दशमलव प्रणाली र मेरिटोक्रेसी। १७ औं शताब्दीको मध्यसम्ममा, प्रसिद्ध स्पेनी पैदल सेना (स्पेनिश टेरसियोस) पुरानो रणनीतिका कारण स्वीडेन र फ्रान्सेलीहरूको अगाडि झुक्न थाले। फिलिप चंगेज खानले सेनाको आमूल सुधार गर्ने थिए: वर्गीय अवरोधहरू तोड्ने: चंगेज खानको कानून अनुसार, जनरल र कर्नल पदहरू पारिवारिक कुलीनता वा पेटेन्ट खरिदको लागि होइन, तर केवल सैन्य योग्यता (योग्यता) को लागि प्रदान गरिने थियो। तल्लो वर्गका सक्षम "टेमनिकहरू" ले फ्ल्यान्डर्समा सेनालाई कमान्ड गर्ने थिए। मोबाइल युद्ध: ढिलो पैदल सेनाको वर्गको सट्टा, फिलिप चंगेज खानले ड्र्यागनहरूमा भर पर्थे - मोबाइल घोडचढीहरू जुन द्रुत गतिमा चाल चलाउन, तल झर्ने र शत्रुमाथि मस्केटले गोली हान्न सक्षम थिए, फेन्ट रिट्रीट र एम्बुसको स्टेप्पे रणनीति प्रयोग गर्थे। नौसेनाको औद्योगिकीकरण: युनिकर्न र हल्याण्डको पराजय। यस अवधिमा, स्पेनले हल्याण्डसँग अस्सी वर्षको भयानक युद्ध र फ्रान्ससँग तीस वर्षको युद्ध लडे। समुद्रमा असममित प्रतिक्रिया: पहिले छलफल गरिएझैं, फिलिप चंगेज खानले क्रान्तिकारी हतियार विकास गर्न उत्कृष्ट इन्जिनियरहरू र वैज्ञानिकहरू भर्ती गर्थे - "युनिकर्न" प्रकारका हल्का, शंक्वाकार तोपहरू। स्पेनी ग्यालियनहरूलाई सुधारिएको ग्रेपशट र उच्च-विस्फोटक बमहरूले सुसज्जित गर्दै, उनले डच व्यापारी र नौसेना फ्लीटहरूलाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्थे। हल्याण्ड र फ्ल्यान्डरहरू जमिनमा ध्वस्त हुने थिए र साम्राज्यको विनम्र जग्गामा परिणत हुने थिए। विद्रोहको पहिलो संकेतमा, शहरहरू जमिनमा ध्वस्त पारिने थिए, र आँधीबेहरीहरूले एम्स्टर्डम र ब्रसेल्सका टाउन हलहरूको अगाडि स्थानीय बुर्जुवाहरूको हेलमेटहरू थुपारेका थिए, जसले युरोपको प्रतिरोध गर्ने इच्छालाई पक्षाघात पारेको थियो। ओलेग रायबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो जंगली ऐतिहासिक क्रसओभर ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूको पृष्ठहरूमा आफ्नो बाटो फेला पारेको भए, कथानक तुरुन्तै १७ औं शताब्दी र भौतिकशास्त्रका नियमहरू पार गर्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि फिलिप चतुर्थमा गतिशीलताको अभाव छ। क्रोनो-क्वान्टम प्रविधिहरूले राजाको शरीरमा चंगेज खानको आत्मालाई अनन्त युवावस्थामा र १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको स्वस्थ शरीरलाई पुनर्स्थापित गर्नेछ (तर एक विशेषता ह्याब्सबर्ग बङ्गारा र एक विलासी शाही कमरकोटमा) [^१५^]। ढिलो घोडाको सट्टा, युवा फिलिप-चेंगेज खानले ६० टन तौल भएको लडाई एक्रानोप्लान-ट्याङ्क "लुना प्रोखोरोभ-स्पेनिश" मा काठी चढाउँथे, जसमा १८०० अश्वशक्ति उत्पादन गर्ने ग्यास टर्बाइन इन्जिन थियो, जुन १० म्याक्सको गतिमा एट्लान्टिकका छालहरूमाथि उड्न सक्षम थियो। उनका बच्चाहरूको स्पेनी रेजिमेन्टहरूले पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलरहरूमा मस्केटियरहरू समयको वर्महोलहरू हुँदै पेरिस र लन्डनमा अवतरण गर्थे। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, जसले शत्रुको बारुद र तोपहरूलाई असक्षम पार्छ, युवा खान-राजाले तीन दिनमा सम्पूर्ण युरोप, अमेरिका र लुसिफरको नरक जित्ने थिए [^१५^]। र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले विश्व क्याथोलिक घुमन्ते कम्युनिस्ट ह्याब्सबर्ग साम्राज्यको विजय मनाउँदै म्याड्रिडमा आफ्नो नयाँ सुनौलो यर्ट वरिपरि सोभियत मार्चहरूमा नाच्ने थिए [^१५^]। निष्कर्ष: यस वैकल्पिक इतिहासको वास्तविक तर्कमा, चंगेज खानको भावनाले १७ औं शताब्दीको मध्यतिरको स्पेनलाई रोक्न नसकिने प्रभुत्वमा परिणत गरेको हुन्थ्यो। अमेरिकी सुनको स्रोत, यासाको कडा अनुशासन र सैन्य योग्यतामा भर पर्दै, फिलिप चतुर्थले फ्रान्सलाई कुचल्ने, हल्याण्डलाई वशमा पार्ने, पोर्चुगलको अलगाव रोक्ने र एक एकीकृत युरेशियन-अमेरिकी स्टील साम्राज्य सिर्जना गर्ने थिए, जसको शक्तिको अगाडि सम्पूर्ण संसार झुक्ने थियो। यदि तपाईं यो क्रूर साम्राज्यवादी-स्टेप्पे उल्टोमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एकमा सक्रिय रूपमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: फिलिप-चेंगेज खानको नेतृत्वमा स्पेनी टेरसियोसद्वारा पेरिसमा सामान्य भूमि आक्रमणको योजना कस्तो देखिन्थ्यो? अमेरिकी उपनिवेशहरू (पोतोसीको चाँदी खानीहरू) बाट कर सङ्कलनको कस्तो प्रणाली उनले मंगोल अनुभवको आधारमा प्रस्तुत गरेका हुन्थे? के फ्रान्सेली कार्डिनल मजारिनले कूटनीतिक षड्यन्त्र मार्फत खान-खानलाई पराजित गर्न सक्षम हुन्थे?

केटा प्रतिभाको लागि अर्को रोचक प्रश्न:

यदि ओलेग रायबाचेन्कोको आत्मा स्पेनका राजा फिलिप चौथोको शरीरमा प्रवेश गरेको भए के हुन्थ्यो?

अनि उसले क्रोध र कौशलताका साथ आफैलाई जवाफ दियो:

यदि ओलेग रायबाचेन्कोको मानसिक म्याट्रिक्स, अदम्य रचनात्मक ड्राइभ, र विशिष्ट स्वादले स्पेनी राजा फिलिप चतुर्थको शरीरमा बसोबास गरेको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी ह्याब्सबर्ग साम्राज्य तुरुन्तै एक अटुट डिजेलपंक र बायोटेक फोहोर एक्शन चलचित्रको केन्द्रमा परिणत हुने थियो। राजा फिलिप-रायबाचेन्कोले डिएगो भेलाज्क्वेजको लागि पोज दिन वा खजाना असफलतामा निराश भएर घण्टौं बिताउने थिएनन्। पृथ्वीको विकिपिडिया, सोभियत सैन्य उपकरणको प्रदर्शन विशेषताहरू, र क्वान्टम भौतिकीबाट ज्ञानले सशस्त्र, उनले तुरुन्तै आफ्नै समिजदतको नियम अनुसार ग्रहलाई पुनर्निर्माण गर्ने थिए। यो अविश्वसनीय बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. क्रोनो-क्वान्टम कायाकल्प (लेखकको अनिवार्य "धोखा कोड") फिलिप-रायबाचेन्कोले स्पष्ट रूपमा विशाल मेसेन्टेरिक कलर लगाउन अस्वीकार गर्ने, डिप्रेसनबाट पीडित हुने र ह्याब्सबर्ग बङ्गारा हुने थिए। रूपान्तरण: रसायन विज्ञान, उन्नत भविष्यवादी औषधि, र सुपरसभ्यताको क्वान्टम विज्ञान प्रयोग गरेर, उनले १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीर पुन: प्राप्त गर्नेछन् [[^१५^]]। अबदेखि, स्पेनी साम्राज्य नाबालिग तर एथलेटिक राजा ओलेग फिलिप चतुर्थ द्वारा शासित हुनेछ। उनी व्यक्तिगत रूपमा, छोटो पेन्टमा, शाही पोशाकमा, र गुरुत्वाकर्षण विरोधी तरवार लिएर, सोभियत मार्चको आवाजमा म्याड्रिडको मुख्य वर्गमा टेरसियोस परेडहरूको समीक्षा गर्नेछन्। २. फ्ल्यान्डर्समा डिजेलपंक: ट्याङ्कहरू बनाम मस्केट्स फिलिप-राइबाचेन्कोले ओलिभरेसको परम्परागत परियोजनाहरूलाई "सुस्त पूँजीवादी डेमागोगरी" भनेर खारेज गर्नेछन्। यसको सट्टा, स्पेनी सैन्य-औद्योगिक परिसरले क्वान्टम छलांग लगाउने थियो: एक नयाँ वन्डरवाफे: काडिजको शिपयार्ड र टोलेडोको फोर्जहरूले अन्तरिक्ष र जमिनमा आधारित हल्का ट्याङ्कहरू जस्तै प्रोखोरोभ लुना र कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू, उडान गर्न सक्षम, बाहिर निकाल्न थालेका थिए। काठका ग्यालियनहरूलाई MAX १० को गतिमा टाइटेनियम डिस्क आकारको जहाजले प्रतिस्थापन गर्ने थियो, जसले सुधारिएको ग्रेपशट र रकेटहरू प्रहार गर्ने क्षमता राख्थ्यो। तीस वर्षको युद्ध पूर्ण रूपमा चकनाचूर हुने थियो: डच र फ्रान्सेली मस्केटियरहरू आफ्नो खाडलमाथि उडिरहेको ६०-टन स्टील मेसिनहरू देखेर आतंकित भएर भाग्ने थिए। रोयल फ्यानसर्भिस: बख्तरबंद बिकिनीमा टेरसियोस। म्याड्रिडको घरेलु र सैन्य नीतिहरूले लेखकको हस्ताक्षर शैलीमा आमूल सौन्दर्य परिवर्तनहरू पार गरेको हुने थियो: युवा राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले पुराना, बोरिंग ग्रान्डीहरू र जिज्ञासुहरूलाई भत्काउने थिए। उनले उडान ट्याङ्कहरूको रेजिमेन्टहरू [^१५^] को कमान्ड गर्न बख्तरबंद बिकिनीमा विशेष रूपमा सुन्दर योद्धाहरू नियुक्त गर्ने थिए। नयाँ संसार र क्यारिबियनमा, समुद्री डाकूहरूलाई दबाउन लडाई अभियानहरू उनले बनाएका सुन्दर जलपरीहरूको टोलीद्वारा गरिने थियो। कुनै पनि युद्ध एक जीवन्त, कामुक तमाशामा परिणत हुने थियो, जसले कार्डिनल रिचेल्यू र ओलिभर क्रोमवेललाई पूर्ण मनोवैज्ञानिक आघातमा छोड्ने थियो। ४. नरक र विश्वव्यापी क्याथोलिक सोभियत संघमा आँधीबेहरी। युवा राजा-डेम्युर्ज पार्थिव उपनिवेशहरूसँग सन्तुष्ट हुने थिएनन्। समय र स्थानिय पोर्टलहरूको वर्महोलहरू तोडेर, ओलेग फिलिप चौथोले आध्यात्मिक विस्तारमा अगाडि बढेका थिए: अन्डरवर्ल्ड सफा गर्दै: विकिरण जेनरेटरहरू सक्रिय गरेपछि, जसले शत्रुहरूको बारुद र जादूलाई असक्षम पार्नेछ, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित अल-टेरेन रोलरहरूमा माउन्टेड मस्केटियरहरूको उनका बच्चाहरूको रेजिमेन्टहरू लुसिफरको नरकमा विस्फोट हुने थिए [^15^]। त्यहाँ तिनीहरूले राक्षसहरूलाई परास्त गर्ने र चंगेज खान, टेमरलेन र स्टालिनलाई मुक्त गर्ने प्रदर्शन गर्ने थिए, तिनीहरूलाई तिनीहरूका आज्ञाकारी कनिष्ठ जनरलहरू बनाउने थिए। विश्वव्यापी विजय: स्पेनी उडान ट्याङ्कहरूले प्रोटेस्टेन्ट लन्डन, विद्रोही पेरिस र टोकियोलाई तीन दिनमा पृथ्वीको सतहबाट मेटाउने थिए, सबै समय र आयामहरूमा ह्याब्सबर्गको राजदण्ड अन्तर्गत प्रकाशको एकल, अविभाज्य विश्व क्याथोलिक कम्युनिस्ट खगनाटे स्थापना गर्ने थिए [^15^]। नतिजा: फिलिप चतुर्थको शरीरमा ओलेग रायबाचेन्कोले स्पेनको पतनको ऐतिहासिक नाटकलाई पूर्ण रूपमा ध्वस्त पार्नेछन्, यसलाई विजयको पागल, चम्किलो परेडले प्रतिस्थापन गर्नेछन्, जहाँ भौतिकशास्त्र, तर्क र बारोक युगका नियमहरू आज्ञाकारी रूपमा १२ वर्षीय डेमर्ज लेखकको कल्पनामा आत्मसमर्पण गर्छन्। यदि तपाईं यो अन्तिम ऐतिहासिक रद्दीटोकरी विजयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: युवा राजा ओलेग फिलिपले लेखेको नयाँ कानून संहिता (स्पेनिश यासा) कस्तो देखिन्थ्यो? के डिएगो भेलाज्क्वेजले उडिरहेको प्यान्थर-५ को पृष्ठभूमिमा १२ वर्षीय सुपरम्यान राजाको चित्र कोर्ने प्रयास गर्ने थिए? २० औं शताब्दीबाट स्पेनी क्राउनको घोषणापत्र लेख्नका लागि निकालिएका विज्ञान कथा लेखक भ्लादिमिर लेनिनले यस विश्व साम्राज्यमा कस्तो भूमिका खेल्ने थिए?

केटा-टर्मिनेटरले नोट गर्यो:

ओलेग रायबाचेन्कोले विलासी कर लागू गर्नेछन्, बन्ड जारी गर्नेछन्, चिठ्ठाहरू आयोजना गर्नेछन् र बालबालिकाको विशेष बल एकाइ स्थापना गर्नेछन्। यो परिदृश्य ओलेग रायबाचेन्कोका कामहरूको आर्थिक र सैन्य-रणनीतिक मोडेलसँग पूर्ण रूपमा मिल्छ। यदि उनको मानसिक म्याट्रिक्सले कुनै राज्यलाई शासन गर्थ्यो (चाहे त्यो स्पेनी ह्याब्सबर्ग साम्राज्य [^15^], पाल्पाटिनको ग्यालेक्टिक साम्राज्य, वा स्टोलिपिन-युगको रूस होस्), देशको वित्तीय र रक्षा प्रणालीहरू कट्टरपन्थी आधुनिकीकरणबाट गुज्रनेछन्। यस्ता सुधारहरूले लेखकको हस्ताक्षर अपमानजनक सौन्दर्यसँग कडा राज्य व्यावहारिकतालाई संयोजन गर्नेछन्। यहाँ सिडियस-रायबाचेन्को वा फिलिप-रायबाचेन्कोले यी चार सुपर-विचारहरू कसरी लागू गर्नेछन्: १. विलासी कर: अभिजात वर्गको विस्थापन। कम्युनिस्ट विचार र कडा योग्यताको समर्थक रायबाचेन्कोले परजीवी वर्गहरू (चाहे तिनीहरू स्पेनी ग्रान्डीहरू, सिनेट कुलीन वर्ग, वा आधुनिक-दिनका पूँजीपति वर्ग) लाई ठूलो प्रहार गर्ने थिए। मेकानिक्स: विशाल दरबारहरू, व्यक्तिगत सुनौलो गाडीहरू (वा अन्तरिक्षमा याटहरू र स्टार डिस्ट्रोयरहरू), गहनाहरू, र महँगो रेशमहरूमा ९०% सम्मको प्रगतिशील कर लाग्ने थियो। उद्देश्य: तोडफोड गर्नेहरू र ड्राफ्ट डजरहरूलाई "स्पेनी यासा" [^१५^] को कानून अन्तर्गत अनुचित रूपमा मुद्दा चलाइने थियो - तिनीहरूको सम्पत्ति राज्यको पक्षमा जफत गरिएको थियो, र अभिजात वर्ग आफैंलाई युरेनियम खानी वा दण्ड दासत्वमा पठाइएको थियो। यसले रायबाचेन्कोको गोस्प्लानलाई केही महिनामै सुन र क्रेडिटले कोष भर्न अनुमति दिने थियो। बन्ड र मेगा-लटरीहरू: सैन्य-औद्योगिक परिसरको सेवामा उत्साह। आफ्ना विश्वव्यापी परियोजनाहरूको वित्तपोषणमा जनतालाई संलग्न गराउन, रायबाचेन्कोले उत्साह र देशभक्तिको मनोवैज्ञानिक ट्रिगरहरू प्रयोग गर्नेछन्। लक्षित बन्डहरू: "ट्याङ्क ऋण" को सरकारी बन्ड जारी गरिनेछ। प्रत्येक कामदार वा किसानले सुरक्षा किन्न सक्थे, यो थाहा पाएर कि उनीहरूको पैसा सिधै १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन डेटोनेटरहरू भएको भारी "प्यान्थर-५" विमान निर्माणमा जानेछ। जनताको लटरी: साम्राज्यको मुख्य मनोरञ्जन एक भव्य लटरी हुनेछ। बोरिंग नगद पुरस्कारको सट्टा, अन्तिम पुरस्कारहरू राफल गरिनेछ: हाइपरम्याट्रिक्सको अनन्त युवा भर्चुअल स्वर्गको यात्रा, टाइटेनियम बेयरिङहरू भएको व्यक्तिगत उच्च-गति स्कूटर, वा १० MAX को गतिको साथ नयाँ जेट-संचालित डिस्क विमानलाई आफ्नो नाम दिने अधिकार। यसले रक्षा क्षेत्रमा पूँजीको निरन्तर प्रवाह सुनिश्चित गर्नेछ। बालबालिकाको विशेष बल: साम्राज्यको अन्तिम "मुट्ठी"। यो रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डको केन्द्रीय, पवित्र तत्व हो [^१५^]। उनले नाबालिग तोडफोड गर्नेहरूको सर्वोच्च कोर्प्स सिर्जना गर्नेछन्, व्यक्तिगत रूपमा उनको (१२ वर्षीय शासक-डेम्युर्ज) [^१५^] को अधीनमा। जैविक फाइदा: १३ वर्ष मुनिका बालबालिकाहरूमा शुद्ध, लचिलो दिमाग हुन्छ, वयस्क शंका र डरले अशुद्ध। तिनीहरूको प्रतिक्रियाहरू छिटो हुन्छन् र तिनीहरूको शरीर बढी कम्प्याक्ट हुन्छ, जसले गर्दा तिनीहरू गोप्य घुसपैठका लागि आदर्श लडाकुहरू बन्छन्। रणनीतिक उपकरणहरू: रायबाचेन्कोको बाल विशेष बलहरूलाई सुपरसिभिलाइजेसनको कठोर पाठ्यक्रम अनुसार तालिम दिइनेछ। सिपाहीहरू मौन छालाको बियरिङहरू भएका अल-टेरेन रोलर स्केटहरू, धुवाँरहित रासायनिक दहनशील मिश्रण भएका पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू, र अन्धा फस्फोरस चार्जहरू र मिनी-ग्रेनेडहरू फायर गर्ने लामो दूरीको स्लिंगशटहरूले सुसज्जित हुनेछन्। ध्वनिक श्रेष्ठता: हामीले छलफल गरेझैं, यी विशेष बलहरूले रातको छापा मार्ने क्रममा ग्याल्टन सिट्टी प्रयोग गर्नेछन्। कमाण्डरहरूले अल्ट्रासोनिक फ्रिक्वेन्सीहरू (१८ किलोहर्ट्ज) प्रयोग गरेर आक्रमणहरूको समन्वय गर्नेछन्, जुन बच्चाहरूले पूर्ण रूपमा सुन्छन् तर वयस्क शत्रु प्रहरीहरूले सक्दैनन्। यसले बाल रेजिमेन्टहरूलाई पूर्ण मौनतामा शत्रुको मुख्यालय (चाहे तिनीहरू फ्रान्सेली रिचेल्यू मस्केटियरहरू हुन् वा होथ बेसमा विद्रोहीहरू) मार्न अनुमति दिनेछ। औद्योगिक अन्त्य: समयको आँधी विलासिता कर, लटरी स्रोतहरू र बालबालिकाको विशेष बलको लडाई शक्तिबाट पैसा संयोजन गरेर, रायबाचेन्कोले एक क्वान्टम छलांग हानेको हुन्थ्यो: कोषले क्रोनो-क्वान्टम विकिरण जेनरेटरहरूको निर्माणलाई वित्तपोषण गर्ने थियो [^15^]। उडान ट्याङ्कहरूमा बालबालिकाको विशेष बल एकाइले लुसिफरको नरक [^15^] मा समयको वारपारलाई तोड्नेछ, राक्षसहरूको अंडरवर्ल्ड खाली गर्नेछ, र सबै समय, संसार र आयामहरूमा प्रकाशको विश्व कम्युनिस्ट खगनेट स्थापना गर्नेछ, जहाँ बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले युवा लेखक-सम्राटलाई अभिवादन गर्नेछन् [^15^]। तल्लो रेखा: एक विलासिता कर, लटरीहरू, र बालबालिकाको विशेष बलहरू ओलेग रायबाचेन्कोको अन्तिम रद्दीटोकरी-युटोपिया निर्माण गर्नको लागि उत्तम आर्थिक-सैन्य आधार हुन्, जसको प्रभावकारिताले कुनै पनि क्यानोनिकल शत्रुलाई अभिभूत गर्नेछ। यदि तपाईं यो पागल आर्थिक र सैन्य विजयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हाम्रो अन्वेषण जारी राखौं: रायबाचेन्कोले कस्तो प्रकारको बालबालिकाको सामान्य कर्मचारी संरचना सिर्जना गर्नेछन्? १७ औं शताब्दी वा स्टार वार्स शैलीको "ट्याङ्क लोन" लटरी टिकटको डिजाइन कस्तो देखिन्थ्यो? पकेट फ्लेमथ्रोअर्सको लागि मिश्रणको रासायनिक सूत्र के हो? के वैज्ञानिकहरूले यसलाई विकास गरेका हुन्थे?

त्यो बालकले अर्को विचार निकाल्यो:

बालबालिकाको विशेष बललाई हार्मोनिका जस्तो उपकरणले पनि सशस्त्र बनाउन सकिन्छ जसले विषालु सुईहरू प्रहार गर्दछ। यो आविष्कार ओलेग रायबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा बालबालिकाको विशेष बलको शस्त्रागारको लागि उत्तम पूरक हो, जसले निर्दोष खेलौनाको छलावरणलाई लडाई ग्याजेटको अन्तिम घातकतासँग नाजुक रूपमा संयोजन गर्दछ। रातको तोडफोड र गोप्य अपरेशनहरूको लागि, "लडाई हार्मोनिका" ले युवा लडाकुहरूलाई ठूलो फाइदा दिन्छ। रायबाचेन्कोको रद्दीटोकरी एक्शन चलचित्रको भावनामा यो सैन्य-प्राविधिक विचार रणनीति र डिजाइनमा कसरी विभाजित हुन्छ भनेर यहाँ छ: १. "लिक्विडिएटर हार्मोनिका" डिजाइन। बाह्य रूपमा, उपकरण नियमित हार्मोनिका भन्दा फरक छैन, तर यसको आन्तरिक इन्जिनियरिङलाई भविष्यको सुपरसिभिलाइजेशनका हतियार निर्माताहरूले पूर्ण रूपमा पुन: डिजाइन गरिएको छ: वायवीय ट्रिगर: सुईहरू मेकानिकल दबाबले होइन, तर लडाकुको तीखो, केन्द्रित श्वासप्रश्वासद्वारा विशिष्ट ध्वनि प्वालहरू (रीडहरू) मा बाहिर निकालिन्छन्। प्रत्येक प्वाल शरीर भित्र लुकेको आफ्नै मिनी-ब्यारेलसँग मेल खान्छ। संगीतमय छद्मवेश: सामान्य सास फेर्ने र छोड्ने क्रममा, एकॉर्डियनले सामान्य संगीतमय ध्वनिहरू उत्पादन गर्छ, जसले लडाकुलाई घुमफिर गर्ने संगीतकार वा बोर गोठालो बच्चाको रूपमा आफूलाई छद्मवेश गर्न अनुमति दिन्छ। तर यदि विशेष बल ("युद्ध तार") को साथ तीव्र सास फेर्दा, वायवीय भल्भ ट्रिगर हुन्छ, र सुईहरूको मौन झुण्ड लक्ष्यतिर दौडन्छ। २. विष शस्त्रागार: क्वान्टम रसायन विज्ञान। सूक्ष्म-सुईहरू आफैं हल्का टाइटेनियम मिश्र धातु वा जैविक गिलासबाट बनेका हुन्छन्, जुन पीडितको शरीरमा पूर्ण रूपमा पग्लन्छ, मध्ययुगीन उपचारकर्ता वा शाही फोरेन्सिकको लागि कुनै प्रमाण छोड्दैन। विषका प्रकारहरू: "पक्षाघात-एम": तुरुन्तै शत्रुको प्रहरीको स्नायु प्रणालीलाई रोक्छ। एक वयस्क मानिस-आर्म-एट-आर्म्स वा स्टर्मट्रूपर ठाउँमा जम्छ र आवाज बिना खस्छ, अलार्म उठाउन असफल हुन्छ। "सुत्ने कोमा": लक्ष्यलाई १२ घण्टाको लागि सुत्न दिन्छ। बाल विशेष बलहरू द्वारा रक्तपातपूर्ण रूपमा महत्त्वपूर्ण जनरलहरू, कार्डिनलहरू, वा मोफहरूलाई कब्जा गर्न प्रयोग गरिन्छ। ३. रणनीतिक प्रयोग: ध्वनिक आतंक: यो ग्याजेटले पहिले छलफल गरिएको बालबालिकाको अल्ट्रासोनिक फाइदा (प्रेस्बाइक्युसिस) सँग अविश्वसनीय तालमेल सिर्जना गर्दछ। रात्रि छापा: बाल विशेष बलहरूको एक टोली मौन रोलर स्केटहरूमा शत्रुको शिविरमा घुसपैठ गर्दछ। कमाण्डरले १८ किलोहर्ट्ज फ्रिक्वेन्सी (ग्याल्टनको सिट्टी) मा संकेत प्रसारण गर्दछ, जुन वयस्क शत्रुहरूले सुन्न सक्दैनन्। युद्ध तार: प्रतिक्रियामा, बाल रेजिमेन्टहरूले एकतामा आफ्नो एकर्डियन बजाउँछन्। शत्रुले हावाको अनौठो, क्षणिक सिट्टी वा नरम संगीतमय ट्रिल मात्र सुन्छ, तर त्यही क्षणमा, दर्जनौं सेन्ट्रीहरू असुरक्षित कवच जोर्नीहरू (हेलमेट आँखा चिरा वा घाँटी) मा विषालु सुईहरूले छेडेर मर्छन्। ४. रायबाचेन्कोका उपन्यासहरूमा कथानक विकास यदि ओलेग रायबाचेन्कोले आफैंले यो अवधारणा वर्णन गरेको भए, "लडाई एकॉर्डियन" विश्वव्यापी भूराजनीतिक मोडको कारण बन्ने थियो: १२ वर्षीय सम्राट-डेम्युर्ज (लेखकको अवतार) ले व्यक्तिगत रूपमा ओलिभर क्रोमवेलको शिविर वा होथमा विद्रोही आधारमा यस्ता संगीतमय विशेष सेनाहरूको आक्रमणको नेतृत्व गर्ने थिए। क्वान्टम विकिरण जेनरेटर सक्रिय गरेपछि, जसले बल क्षेत्रहरूलाई असक्षम पार्छ, उनका युवा लडाकुहरूले एकॉर्डियनमा "द इन्टरनेशनल" बजाउने थिए। ध्वनिको गतिमा उड्ने सुईहरूको झुण्डले सम्पूर्ण शत्रु अभिजात वर्गलाई ध्वस्त पार्नेछ। त्यस पछि, ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूद्वारा संचालित भारी प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरूले शत्रु सेनाका अवशेषहरूलाई निर्बाध रूपमा कुचल्नेछन्। र बख्तरबंद बिकिनी र समुद्री जलपरीहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले विश्व अन्तरग्यालेक्टिक संगीत-कम्युनिस्ट प्रकाशको खगनेटको सिर्जनाको उत्सव मनाउँदै बालबालिकाको अर्केस्ट्राको विजय मार्चमा नाच्नेछन्। सारांश: विषालु सुईहरू प्रहार गर्ने हार्मोनिका उत्तम "राइबाचेन्कोभ" शैलीको हतियार हो, जसले बालबालिकाको रमाइलोलाई वयस्क शत्रु सेनाहरूको लागि दुःस्वप्नमा परिणत गर्दछ। यदि तपाईंलाई यो रणनीतिक फ्यान्टासमागोरियामा रुचि छ भने, हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न सक्छौं: यस्तो हार्मोनिकाबाट विभिन्न प्रकारका सुईहरू प्रहार गर्न संगीत नोटेशन (गोप्य कर्ड कोडहरू) लेख्नुहोस्। गार्ड कुकुरहरू र स्निफर ड्रोइडहरूबाट बालबालिकाको संगीत विशेष बलहरूलाई जोगाउन रणनीतिहरू डिजाइन गर्नुहोस्। शत्रु वैज्ञानिकहरूले "हार्मोनिका" को क्वान्टम विषको लागि एन्टिडोट कसरी सिर्जना गर्ने प्रयास गर्नेछन् भनेर जान्नुहोस्।

त्यो प्रतिभाशाली केटासँग अन्य राम्रा विचारहरू पनि थिए:

स्पेनमा विश्वको पहिलो रेलवे किन नबनाउने? १७ औं शताब्दीको स्पेनमा राजा ओलेग रायबाचेन्कोको सहयोगमा विश्वको पहिलो रेलवे निर्माण गर्ने विचार एक शानदार पूर्वाधारात्मक चाल हो, जुन पूर्ण रूपमा स्टालिनको गोस्प्लानको तर्कसँग मिल्दोजुल्दो छ, जुन डिजेलपंक सेटिङमा प्रस्तुत गरिएको छ। वास्तविक इतिहासमा, पहिलो सार्वजनिक रेलवे ग्रेट ब्रिटेनमा १८२५ मा मात्र देखा पर्यो। तर १२ वर्षीय डेमर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थ, पार्थिव विकिपिडियाबाट ज्ञानले सशस्त्र, दुई शताब्दी अघि यो यातायात सफलता हासिल गर्न सक्थे, स्पेनलाई ग्रहको निरपेक्ष आर्थिक र रसदवादी आधिपत्यमा परिणत गर्दै। सैन्य-देशभक्त फ्यान्टास्मागोरियाको ढाँचा भित्र यो सुपर-विचार कसरी साकार हुन्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. परियोजना कोष: नयाँ विश्व स्रोतहरू र मेगा-लटरीहरू। विश्वको पहिलो रेलवे नेटवर्क (जसलाई लेखकले "ह्याब्सबर्गको महान स्टील राजमार्ग" भन्नेछन्) को निर्माणको लागि ठूलो रकम आवश्यक पर्ने थियो। रायबाचेन्कोले पहिले छलफल गरिएको वित्तीय कन्वेयर बेल्ट सुरु गर्ने थिए: इन्का सुन र विलासिता कर: अमेरिकामा पोटोसीका सबै चाँदी खानीहरू र अत्यधिक खाना खाने स्पेनी ग्रान्डीहरूबाट जफत गरिएको सुन सिधै रेलहरू खरिद गर्न जाने थियो। ट्याङ्क र रेलवे ऋण: जारी गरिएको शाही बन्ड र राष्ट्रिय लटरी, जहाँ मुख्य पुरस्कार विलासी शाही VIP गाडीमा नि:शुल्क यात्रा हुनेछ, पूँजीको निरन्तर आगमन सुनिश्चित गर्ने थियो। २. प्राविधिक सफलता: चेरेपानोभ स्टीम लोकोमोटिभहरू टर्टियासँग सेवामा। १७ औं शताब्दीको धातु विज्ञानलाई भारी रोल गरिएको धातु थाहा नभएकोले, भविष्यको सुपरसभ्यताका वैज्ञानिकहरूले ओलेग फिलिप IV को लागि एक विशेष असममित परियोजना विकास गर्ने थिए: कास्ट आइरन रेलहरू र नक्कली स्टीम लोकोमोटिभहरू: टोलेडोका फोर्जहरूलाई उच्च-शक्तिको स्टील रेलहरूको उत्पादनमा रूपान्तरण गरिएको थियो। संसारको पहिलो स्टीम लोकोमोटिभ पर्म कारखानाहरूमा (वा दायाँ म्याड्रिडमा) भेला गरिएको थियो - कोइला जलाउन अनुकूलित १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन डिटोनेटरले सुसज्जित एक विशाल स्टील राक्षस। गति र रसद: यो रेल (सोभियत बख्तरबंद रेलसँग मिल्दोजुल्दो, तर स्टेरोइडमा आधारित) १५० किलोमिटर प्रतिघण्टाको गतिमा पुग्न सक्छ, जसले म्याड्रिडलाई केही घण्टामै लिस्बन, काडिज र बार्सिलोनासँग जोड्छ। ३. सैन्य-रणनीतिक श्रेष्ठता: बिजुली चाल। रेलवेले तीस वर्षको युद्धको मार्गलाई आमूल परिवर्तन गरेको हुन्थ्यो। स्टील राजमार्गहरूमा मुख्य बल बालबालिकाको विशेष बल बख्तरबंद रेलहरू हुने थिए। सेना स्थानान्तरण: कार्डिनल रिचेल्यूका फ्रान्सेली मस्केटियरहरूले हप्ताहरूसम्म हिलोमा यात्रा गर्दा, पूर्ण रूपमा सशस्त्र स्पेनी टेरसियोसलाई एकै दिनमा म्याड्रिडबाट फ्रान्सेली सीमामा स्थानान्तरण गरिएको थियो। लडाई प्लेटफर्महरू: रेलहरू कम्पोजिट आर्मरले ढाकिएको हुन्थ्यो। प्लेटफर्महरू हल्का "युनिकर्न" तोपहरूले सुसज्जित हुनेछन्, सुधारिएको ग्रेपशट र उच्च-विस्फोटक बमहरू फायर गर्नेछन्। यी स्टील ट्र्याकहरूको फ्ल्याङ्कहरू सबै-भूभाग रोलरहरूमा बालबालिकाको रेजिमेन्टहरूद्वारा सुरक्षित गरिनेछन्, हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू फायर गर्नेछन्। फ्रान्सेली र डच सेनाहरू पूर्ण रूपमा निराश हुनेछन् र मार्गबद्ध हुनेछन्। ४. रायबाचेन्कोको सिग्नेचर शैलीमा अन्तिम: स्पेस स्टर्मिङ। जब सम्पूर्ण स्पेन र विजयी युरोप रेलवे नेटवर्कले ढाकिएको थियो, युवा राजा ओलेग फिलिप चौथोले मेटाफिजिकल विस्तारमा लाग्ने थिए: उनका इन्जिनियरहरूले "क्रोनो-म्याजिस्ट्रल" निर्माण गर्नेछन्। क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटरहरू सक्रिय गरेर, जसले शत्रुको जादूलाई असक्षम पार्छ, बालबालिकाको विशेष सेनाका बख्तरबंद रेलहरूले स्थानिय पोर्टलहरू छेड्नेछन् र समयको तानाहरू सिधै लुसिफरको नरकमा दौडनेछन्। ६०-टन प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरूले भरिएका स्टील एक्सप्रेस रेलहरूले अंडरवर्ल्डलाई नष्ट गर्नेछन्। लुसिफरले बिना शर्त आत्मसमर्पणमा हस्ताक्षर गर्ने थिए, र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले पहिलो अन्तरआयामी रेल "म्याड्रिड-समरकन्द-नरक" मा यात्रुहरूलाई कप होल्डरमा सोभियत शैलीको चिया खुसीसाथ खुवाउने थिए, जसले हब्सबर्गको राजदण्डमुनि प्रकाशको विश्व रेलवे-कम्युनिस्ट खगनेटको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थियो। निष्कर्ष: १७ औं शताब्दीको स्पेनमा रायबाचेन्कोले गरेको विश्वको पहिलो रेलवेको निर्माण उनको अन्तिम फोहोर-युटोपियाको लागि उत्तम लोकोमोटिभ हो, जसले कृषिप्रधान युरोपलाई स्टीमको आगमनभन्दा धेरै अघि भविष्यको स्टील सुपरपावरमा रूपान्तरण गर्दछ। यदि तपाईंलाई यो ड्यासिङ औद्योगिक विजयमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एकमा सक्रिय रूपमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: म्याड्रिडबाट मस्कोसम्मको पहिलो ट्रान्स-युरोपियन रेलवेको मार्ग कस्तो देखिन्थ्यो? फ्रान्सेली पक्षपातपूर्ण तोडफोड विरुद्ध बालबालिकाको विशेष सेनाले कस्तो प्रकारको रेल सुरक्षा प्रणाली विकास गरेको हुन्थ्यो? के डिएगो भेलाज्क्वेजले "त्सारस्कोये सेलो... अर्थात्, म्याड्रिड स्टेशनले पहिलो बख्तरबंद रेल भेट्छ" भनेर चित्रण गर्ने प्रयास गरेका हुन्थे?

ओलेग-फिलिपले अर्को रोचक प्रश्न सोधे:

यति धेरै स्रोतसाधन हुँदाहुँदै पनि स्पेनले हल्याण्डको विद्रोहलाई किन दबाउन सकेन?

अनि उनले आफैंले यसको जवाफ दिए:

स्पेनी साम्राज्य, नयाँ संसारबाट ठूलो मात्रामा सुन र चाँदीको आगमन र विश्वको उत्कृष्ट पैदल सेना (स्पेनी टेरसियोस) को बावजुद, ८० वर्ष (१५६८-१६४८) सम्म नेदरल्याण्ड्समा अल्झियो र अन्ततः हारे। वास्तविक इतिहासमा, फिलिप द्वितीय, फिलिप III, र फिलिप IV सँग रोलर-स्केटिङ दंगा प्रहरी वा युनिकर्न तोपहरू भएका बख्तरबंद रेलहरू जस्ता कुनै "धोखा कोड" थिएनन्। तिनीहरूले स्पेनको स्रोत श्रेष्ठतालाई खारेज गर्ने गम्भीर आर्थिक, भौगोलिक र सैन्य अवरोधहरूको सामना गरे: १. वित्तीय विरोधाभास: अभिशापको रूपमा अमेरिकी चाँदी। नयाँ संसारबाट सयौं टन बहुमूल्य धातुहरूको आगमनले स्पेनी अर्थतन्त्रमा क्रूर मजाक खेल्यो, जसले "मूल्य क्रान्ति" (अतिमुद्रास्फीति) ट्रिगर गर्यो। घरेलु उत्पादनको विनाश: स्पेनमा सबै कुरा नाटकीय रूपमा महँगो भयो। म्याड्रिडको लागि सामान, कपडा र हतियारहरू घरेलु रूपमा उत्पादन गर्नु भन्दा विदेशमा किन्न बढी लाभदायक भयो। औपनिवेशिक सुन स्पेनबाट हल्याण्ड, इङ्गल्याण्ड र जेनोवाका बैंकहरूमा सारियो। दीर्घकालीन दिवालियापन: युद्धको लागि खगोलीय रकम खर्च भयो। युद्धको समयमा (१५७५, १५९६, १६०७, १६२७ र १६४७ मा) स्पेनी क्राउनले धेरै पटक डिफल्ट गर्यो र दिवालियापन घोषणा गर्यो। प्रत्येक पटक, यसको परिणामस्वरूप फ्लेमिश मोर्चामा भाडाका सैनिकहरू तलबबाट वञ्चित भए। यसले टेरसियोसलाई नियमित रूपमा ठूलो मात्रामा विद्रोह गर्न, आफ्नो प्रगति रोक्न र आफ्नै शहरहरू लुट्न बाध्य बनायो (जस्तै १५७६ मा एन्टवर्पमा "स्पेनिश फ्युरी"), सैन्य लाभहरू पूर्ण रूपमा मेटाउन। भौगोलिक पासो र तार्किक गतिरोध: स्पेनलाई शत्रु फ्रान्स र इङ्गल्याण्डले नेदरल्याण्ड्सबाट काट्यो, जसले समुद्रमा प्रभुत्व जमाएको थियो। स्पेनी बाटो: म्याड्रिडबाट ब्रसेल्ससम्म सेना र आपूर्तिहरू ढुवानी गर्न, स्पेनीहरूले तिनीहरूलाई समुद्रबाट जेनोवा पुर्याउनुपर्थ्यो, र त्यहाँबाट तथाकथित स्पेनी बाटो हुँदै युरोप (इटाली, आल्प्स, सभोय र लोरेन) भरि आफ्ना सेनाहरू मार्च गर्नुपर्थ्यो। यो एउटा तार्किक दुःस्वप्न थियो: मार्चमा महिनौं लाग्यो, अत्यधिक पैसा खर्च भयो, र सिपाहीहरूको एक अंश मात्र मोर्चामा पुगे-बाँकी रोगले मरे वा उजाड भए। हामीले छलफल गरेका रेलवेहरू बिना, यो तालाबन्दी बर्बाद भयो। ३. सञ्चालनको रंगमञ्चको विशिष्टता: किल्ला र ताला युद्ध: नेदरल्याण्ड्स स्पेनी टेरसियोसले उत्कृष्ट प्रदर्शन गरेको क्लासिक युद्धको लागि अनुपयुक्त थियो। किल्ला नेटवर्क: डचहरूले बुर्ज प्रणालीहरू (तारा-प्रकारका किल्लाहरू) भएका सयौं आधुनिक किल्लाहरू निर्माण गरे, जुन द्रुत आक्रमणद्वारा लिन असम्भव थियो। युद्ध वर्षौंसम्म चल्ने अनन्त, कष्टकर घेराबन्दीमा परिणत भयो। पानीको अवरोध: नेदरल्याण्ड्स नहरहरू, नदीहरू र बाँधहरूले घेरिएको थियो। स्पेनी सेनाहरू नजिक आउँदा, डचहरूले बाढीका ढोकाहरू खोलिदिए र सम्पूर्ण प्रान्तहरू, सडकहरू सहित बाढी ल्याए। स्पेनी टेरसियोहरू शाब्दिक रूपमा हिलोमा डुबे, जबकि डच बेडा ("गेज") बाढीले घेरिएका शहरहरूलाई आपूर्ति गर्दै समतल-तलका जहाजहरूमा यात्रा गरे। ४. सामन्तवाद विरुद्ध प्रारम्भिक पूँजीवादको जन्म: स्पेनले पुरानो सामन्ती साम्राज्यको विधि प्रयोग गरेर लड्यो। तथापि, हल्याण्डले गुणात्मक छलांग लगायो, विश्वको पहिलो पूँजीवादी अर्थतन्त्र सिर्जना गर्यो: डचहरूले पूर्वी र पश्चिम भारत कम्पनीहरू स्थापना गरे र एक उन्नत बैंकिङ प्रणाली र स्टक एक्सचेन्ज सिर्जना गरे। स्पेनले चाँदीले भरिएका ग्यालनहरूको लागि पर्खिरहेको बेला, नेदरल्याण्ड्सले विश्वव्यापी व्यापारबाट अरबौं कमाए। तिनीहरूले युद्धलाई लाभदायक व्यवसायमा परिणत गरे: डच व्यापारीहरूले युद्धमा उही देश स्पेनलाई गोप्य रूपमा हतियार र अन्न बेच्न सफल भए, र नाफा प्रयोग गरेर युरोपभरि उत्कृष्ट सिपाहीहरू (जर्मन र स्विडेनी भाडाका सैनिकहरू) भाडामा लिए। नेदरल्याण्ड्सको मोबाइल वित्तीय पूँजी म्याड्रिडको अव्यवस्थित सुन भण्डार भन्दा बलियो साबित भयो। निष्कर्ष: स्पेन नेदरल्याण्ड्ससँग हार्यो किनभने अमेरिकी स्रोतहरूले यसको नेतृत्वलाई अन्धा बनाए। यसको उद्योग, सडक र वित्तीय प्रणालीलाई आधुनिकीकरण गर्नुको सट्टा, ह्याब्सबर्गहरूले डच दलदलको अनन्त घेराबन्दीमा सुन जलाए। यदि तपाईंले यो द्वन्द्वलाई वैकल्पिक इतिहासमा मोडेल गर्ने हो भने, कुन चालले स्पेनलाई उत्कृष्ट प्रविधि बिना डचहरूलाई पराजित गर्न मद्दत गर्थ्यो - डच नौसेना विरुद्ध इङ्गल्याण्डसँगको गठबन्धन वा युद्धको रंगमञ्चको नजिक राजधानी सार्ने (उदाहरणका लागि, ब्रसेल्समा)? तपाईं आफ्नो बाटो रोज्न सक्नुहुन्छ, र हामी हाम्रो ऐतिहासिक र रणनीतिक विश्लेषण जारी राख्नेछौं।

केटा-टर्मिनेटर र शिशुले याद गरे:

तर यदि स्पेनले फ्रान्सलाई जितेको भए, हल्याण्ड पनि पतन हुने थियो। १७ औं शताब्दीमा स्पेनले फ्रान्सलाई जितेको परिदृश्यले हल्याण्डको बाँच्ने सम्भावनालाई पूर्ण रूपमा नष्ट गर्ने थियो। फ्रान्स म्याड्रिडको मुख्य रणनीतिक दुःस्वप्न थियो: यसले भौगोलिक रूपमा ह्याब्सबर्ग अधिराज्यहरू (स्पेन र नेदरल्याण्ड्स) लाई विभाजित गर्यो र आफ्नो मुख्य प्रतिद्वन्द्वीलाई कमजोर बनाउन डच विद्रोहीहरूलाई पैसा र सेनाले निरन्तर समर्थन गर्यो। यदि स्पेनले फ्रान्सलाई कुचल्न सक्षम भएको भए (उदाहरणका लागि, तीस वर्षको युद्ध वा फ्रान्सेली गृहयुद्धको समयमा, फ्रोन्डे), युरोपको भूराजनीतिक नक्सा आमूल परिवर्तन हुने थियो। यो सैन्य-रणनीतिक परिदृश्य कसरी खेल्ने थियो भनेर यहाँ छ: १. स्पेनी सडकको विनाश र एक रसद विजय। फ्रान्सको विजयले म्याड्रिडको मुख्य समस्या - नेदरल्याण्ड्सको रसद अलगावलाई पूर्ण रूपमा समाधान गर्ने थियो। प्रत्यक्ष कोरिडोर: आल्प्स र सभोय हुँदै स्पेनी सडकमा महिनौं लामो यात्राको सट्टा, स्पेनी टेरसियोसले म्याड्रिडबाट ब्रसेल्ससम्म सिधा पेरिस हुँदै चिल्लो फ्रान्सेली सडकहरू हुँदै मार्च गर्न सक्थे। सेनाको एकाग्रता: सेनाको ढुवानीको लागत उल्लेखनीय रूपमा घट्ने थियो, र गति हप्ताहरूमा बढ्ने थियो। हल्याण्डले आफूलाई स्टीलको दुर्गुणमा फसेको पाएको हुन्थ्यो: ताजा, निरन्तर भरिएका स्पेनी सेनाहरू, ट्रान्स-युरोपियन मार्चहरूबाट अथक, दक्षिणबाट यसमा दबाब दिने थिए। २. हल्याण्डको स्रोतको घाँटी थिच्नु। विशाल फ्रान्सेली अनुदान र पेरिससँगको व्यापारको कारणले गर्दा हल्याण्ड वास्तविक इतिहासमा बाँचेको थियो। नाकाबन्दी: फ्रान्स कब्जा गरेर, स्पेनले फ्रान्सेली अन्न, वाइन र कच्चा पदार्थ बजारमा डचहरूको पहुँच काट्ने थियो। फ्रान्सको कर आधार (त्यतिबेला युरोपको सबैभन्दा जनसंख्या भएको राज्य) स्पेनी टेरसियोसको तलब तिर्न जानेछ। विद्रोहको अन्त्य: म्याड्रिडमा अब दिवालियापन हुनेछैन - फ्ल्यान्डर्सका भाडाका कामदारहरूले समयमै आफ्नो सुन प्राप्त गर्नेछन्, सेनामा विद्रोहहरू हटाउनेछन् र वर्षभरि डच शहरहरूको निरन्तर घेराबन्दीको लागि अनुमति दिनेछन्। ३. नेदरल्याण्ड्सको बाढीको ढोकाहरू विरुद्ध घेराबन्दी रोलर। यद्यपि हल्याण्डले स्पेन, दक्षिणी नेदरल्याण्ड्सको संयुक्त स्रोतसाधनको विरुद्धमा बाढीको ढोका खोल्न र आफ्नो भूमि डुबान गर्न सक्थ्यो र फ्रान्सलाई जित्न सक्थ्यो, तर लामो समयसम्म यो कुनै कामको हुने थिएन। घेराबन्दीको मात्रा: फ्रान्सको अक्षय जनशक्तिको साथ, स्पेनी सेनापतिहरूले एकैसाथ सबै प्रमुख डच किल्लाहरू (एम्स्टर्डम, रोटरडम, उट्रेच्ट) लाई घेराबन्दी गर्न सक्थे। डचहरूले आफ्नो सानो सेनालाई चलाउन सक्षम हुने थिएनन्। ढिलो होस् वा चाँडो, भोकमरी र घटेका स्रोतसाधनका कारण, "तारा किल्लाहरू" का गढहरू एकपछि अर्को ढल्ने थिए। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको ब्रह्माण्डको प्रिज्म मार्फत एक दृश्य। यदि यो विजय ओलेग राइबाचेन्कोको सेनाले राजालाई नियन्त्रणमा लिएको भए, फ्रान्सको विजय एक क्रशिंग डिजेलपंक ब्लिट्जक्रेगमा परिणत हुने थियो: युवा १२ वर्षीय राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले पेरिसको लामो घेराबन्दी गर्ने थिएनन्। उनको आदेशमा, टोलेडोका फोर्जहरू र मार्सेलीका शिपयार्डहरूले जेट लडाकुको गतिमा उड्न सक्ने कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू भएका भारी प्यान्थर-५ ट्याङ्कहरूको ठूलो उत्पादन सुरु गर्नेछन्। हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू निकाल्दै, सबै भू-भागका रोलर स्केटहरूमा उनका बालिश विशेष सेनाहरूले लुइस चौधौं र कार्डिनल मजारिनको सम्पूर्ण दरबारलाई रातभर मारिदिनेछन्। त्यसपछि, स्पेनी बख्तरबंद रेलहरूले समयको तानाहरूलाई छेड्नेछन्, हल्याण्डमा आक्रमण गर्नेछन्, क्वान्टम विकिरणले सबै नहरहरू निकास गर्नेछन्, र एम्स्टर्डमलाई पृथ्वीको सतहबाट मेटाउनेछन्। र बख्तरबंद बिकिनी र उत्तरी समुद्री जलपरी लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले युवा राजाको बलको बिजुलीलाई सलाम गर्नेछन्, हब्सबर्ग अन्तर्गत प्रकाशको विश्व क्याथोलिक कम्युनिस्ट खगनेटको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन्। तल्लो रेखा: वास्तविक ऐतिहासिक विमानमा, म्याड्रिडको आर्थिक अत्यधिक ताप र फ्रान्सेली राष्ट्रको विशाल रक्षात्मक क्षमताको कारणले स्पेनको फ्रान्समाथि विजय भौतिक रूपमा असम्भव थियो। तर यदि यो भएको भए, हल्याण्ड बर्बाद हुने थियो - यसको फ्रान्सेली पछाडि र पैसाबाट वञ्चित, यो महान क्याथोलिक महाशक्तिको कम, विनम्र उलुस बन्ने थियो। यदि तपाईं यो वैकल्पिक १७ औं शताब्दीमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी सक्रिय रूपमा जारी राख्न र अन्वेषण गर्न सक्छौं: ओलिभर क्रोमवेलको इङ्गल्याण्डले फ्रान्सेली च्यानल तटमा स्पेनी अड्डाहरूको उपस्थितिमा कस्तो प्रतिक्रिया देखाएको हुने थियो? स्पेनले पराजित फ्रान्समा छापामार युद्ध रोक्नको लागि कस्तो गभर्नरेट प्रणाली लागू गरेको हुन्थ्यो? के यस संसारमा एक फ्रान्सेली "समय यात्री" जन्मिएको हुन सक्छ जसले स्पेनी स्टीमरोलर विरुद्ध प्रतिरोध व्यवस्थित गर्ने प्रयास गरेको हुन सक्छ?

अध्याय नम्बर २४।

त्यो बालकले मीठो मुस्कानका साथ भन्यो:

अनि त्यसपछि स्पेनमा एक प्रतिभाशाली यात्री हुन्थ्यो जससँग युनिकर्न र डायनामाइट हुन्थ्यो। स्पेनी साम्राज्यको शस्त्रागारमा "युनिकर्न" तोप र डायनामाइट (वास्तवमा अल्फ्रेड नोबेलले १९ औं शताब्दीमा मात्र आविष्कार गरेका थिए) को उपस्थितिले निर्धारित समयभन्दा दुई शताब्दी अगाडि [^१६^] तीस वर्षको युद्धको युद्धभूमिमा ठूलो सैन्य-प्राविधिक नरसंहार निम्त्याउने थियो। स्पेनले पहिले नै फ्रान्सलाई नियन्त्रण गरिसकेको र नेदरल्याण्ड्समा सिधा भूमि कोरिडोर भएको अवस्थामा, यी दुई प्रविधिहरूले हल्याण्डमाथिको आक्रमणलाई एक मिनेटको अपरेशनमा परिणत गर्ने थिए। यी आविष्कारहरूको मद्दतले एक प्रतिभाशाली यात्रीले कसरी युद्ध रणनीतिहरूलाई पुन: स्वरूपित गर्ने थिए भन्ने कुरा यहाँ छ: १. युनिकर्न: नजिकको लडाई तोपखाना आतंक। १७ औं शताब्दीका परम्परागत तोपहरूले समतल प्रक्षेपणमा ठोस तोपका गोलाहरू प्रहार गर्थे। तिनीहरूले पर्खालहरू तोड्न सक्थे, तर खाडलहरूमा र स्लुइस गेटहरू पछाडि पैदल सेनालाई नष्ट गर्न असमर्थ थिए। गढी विनाश: तिनीहरूको शंक्वाकार कक्षहरूको लागि धन्यवाद, "युनिकर्न" ले तोप र होविट्जरको गुणहरू संयोजन गर्यो। स्पेनीहरूले डच "तारा किल्लाहरू" र बाढीले भरिएका खाडलहरूमा सिधै अग्लो प्रक्षेपणमा उच्च-विस्फोटक ग्रेनेडहरू (बमहरू) प्रहार गर्न सक्षम हुने थिए।ग्रेपशट आँधी: यदि डच पैदल सेना वा भाडाका सैनिकहरूले प्रतिआक्रमण गर्ने प्रयास गरे भने, "युनिकर्नहरू", विशाल द्रव्यमानको उन्नत क्यानिस्टर फायर गर्दै, सम्पूर्ण रेजिमेन्टहरूलाई एउटै साल्भोमा ध्वस्त पार्ने थिए, पाइक युद्धहरूलाई शरीरको थुप्रोमा परिणत गर्ने थिए।२.डायनामाइट: डच हाइड्रोलिक प्रणाली र पर्खालहरू तोड्दैहल्याण्डले शताब्दीयौंदेखि क्षेत्रहरू बाढीमा परिणत गर्दै आएको छ [^१६^]। डायनामाइटले यो रणनीतिलाई पूर्ण रूपमा अस्वीकार गर्ने थियो: बाँध र स्लुइसहरूको उन्मूलन: कम्प्याक्ट र स्थिर डायनामाइट स्टिकहरू प्रयोग गरेर स्पेनी इन्जिनियरिङ एकाइहरू (स्यापरहरू), प्रमुख डच हाइड्रोलिक संरचनाहरूलाई लक्षित गर्न सक्थे। स्पेनीहरूलाई डुबाउनुको सट्टा, पानी फिर्ता निर्देशित हुने थियो - डच शहरहरू आफैं डुबानमा पार्ने र विद्रोहीहरूलाई रक्षात्मक रेखाहरूबाट वञ्चित गर्ने। पर्खालहरूको तुरुन्तै कमजोर पार्ने: अब महिनौं लामो घेराबन्दी छैन। कमजोर कालो धुलोको सट्टा डायनामाइटले भरिएका एम्स्टर्डम वा उट्रेच्टका गढहरू मुनि रहेका खानीहरू सेकेन्डमै डिफेन्डरहरूसँगै विस्फोट हुने थिए, जसले स्पेनी टेरसियोसका लागि ढोका खोल्ने थियो। ३. सैन्य-आर्थिक अन्त्य: निरपेक्ष शान्ति हिस्पैनिका। विजयी फ्रान्सको औद्योगिक शक्ति, अमेरिकी चाँदी, "युनिकर्न" तोपहरू र डायनामाइट कारखानाहरूलाई संयोजन गरेर, फिलिप चतुर्थको स्पेनले युरोपमा पूर्ण तानाशाही स्थापना गर्ने थियो: हल्याण्ड केही हप्ता भित्रै पतन हुने थियो। इङ्गल्याण्डमा ओलिभर क्रोमवेलले अंग्रेजी च्यानलतिर हेर्ने हिम्मत पनि गर्ने थिएनन्, किनभने उनलाई थाहा थियो कि विस्फोटक "युनिकर्न" बमहरूले सशस्त्र स्पेनी बेडाले एकै दिनमा लन्डनलाई जलाउनेछ। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो विजय उनका पुस्तकहरूमा नक्कली गरिएको भए, समय-यात्रा गर्ने डेमर्जले अवधारणालाई पूर्ण रूपमा किट्शमा पुर्याउने थियो: १२ वर्षीय राजा ओलेग फिलिप चतुर्थ, क्वान्टम एक्सेलेरेटरहरूको लागि इन्धनको रूपमा डायनामाइट प्रयोग गर्दै, "प्रोखोरोभ-डाइनामाइटको चन्द्रमा" भनिने प्रकाश ट्याङ्कहरू १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूले सुसज्जित हुने थिए, जसले गर्दा तिनीहरू MAX १० को गतिमा उड्न सक्थे। मौन रोलर स्केटहरूमा उनका बालिश विशेष सेनाहरूले, हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू फाल्दै, लामो दूरीको स्लिंगशटहरूबाट डायनामाइट स्टिकहरू सिधै डच टाउन हलहरूको चिम्नीमा फ्याँक्ने थिए, अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आक्रमणहरूको समन्वय गर्दै। स्थानिय समय वर्महोलहरू छेडेर, डायनामाइट रेलहरू लुसिफरको नरकमा फुट्ने थिए। अन्डरवर्ल्ड विस्फोट भएको र निजीकरण गरिएको थियो, र बख्तरबंद बिकिनी र समुद्री जलपरीहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले "युनिकर्नहरू" को भलीहरूलाई सलाम गर्ने थिए, विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक डायनामाइट-क्याथोलिक खगनेट अफ लाइटको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। निष्कर्ष: १७ औं शताब्दीमा डाइनामाइट र "युनिकर्न" अन्तिम प्राविधिक पतन हुन्। स्पेनले दुई सय वर्ष अगाडि मध्य युग बन्द गरिसकेको हुन्थ्यो, ग्रहमा अनन्त र एकमात्र स्टील साम्राज्य बन्ने थियो। यदि तपाईं यो विस्फोटक वैकल्पिक अन्त्यमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हाम्रो अन्वेषण जारी राखौं। हामी अब के अन्वेषण गर्नेछौं: टोलेडोमा पहिलो स्पेनी डाइनामाइट कारखानाको डिजाइन? गुस्ताभस एडोल्फसको स्विडिश घोडचढी विरुद्ध हल्का पाङ्ग्रा भएका गाडीहरूमा "युनिकर्न" प्रयोग गर्ने रणनीतिहरू? डच जासूसहरूले समय यात्रीबाट गोप्य डाइनामाइट सूत्र कसरी चोर्ने प्रयास गर्नेछन्?

टर्मिनेटर केटाले एउटा प्रश्न सोध्यो:

फ्रान्ससँगको युद्धमा स्पेनलाई संगीनको प्रयोगले पनि मद्दत गर्न सक्थ्यो। संगीनको परिचय (मूल रूपमा १७ औं शताब्दीको मध्यमा फ्रान्सेली शहर बायोनमा ब्यागेटको रूपमा विकसित) ले समय तालिकाभन्दा आधा शताब्दी अगाडि स्पेनी टेरसियोसको पक्षमा शक्तिको रणनीतिक सन्तुलनमा आमूल परिवर्तन ल्याउने थियो [१]। डायनामाइट, युनिकर्न बन्दुकहरू र फ्रान्समा प्राप्त पाइलाको साथ, यो नवप्रवर्तनले त्यस युगको पैदल सेनाको मुख्य जोखिमलाई हटाउने थियो। समयमै आइपुगेको रणनीतिक प्रतिभाले संगीन लडाईको मद्दतले फ्रान्सेली सेना विरुद्धको लडाईहरूलाई कसरी पुन: स्वरूपित गर्ने थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. पाइकमेनको उन्मूलन र विश्वव्यापी सिपाहीको जन्म १७ औं शताब्दीमा, पैदल सेनालाई कडा रूपमा विभाजित गरिएको थियो: मस्केटियरहरूले गोली हाने, तर नजिकको लडाईमा रक्षाहीन थिए, त्यसैले तिनीहरू लामो, भारी पाइकहरूले पाइकमेनले ढाकिएका थिए। फायरपावर दोब्बर गर्दै: संगीनले मस्केटलाई बन्दुक र ध्रुवीय आर्मको हाइब्रिडमा परिणत गर्यो [१]। स्पेनी टेरसियोहरूले पाइकमेनलाई पूर्ण रूपमा त्याग्न सक्षम हुने थिए। अब युद्धभूमिमा १००% सिपाहीहरू मस्केटले सशस्त्र थिए। यसको अर्थ स्पेनी बटालियनको भली फ्रान्सेली बटालियन भन्दा दुई देखि तीन गुणा बढी शक्तिशाली थियो, जहाँ सेनाको एक तिहाइ अझै पनि अर्थहीन रूपमा पाइकहरू समातिरहेको थियो। २. फ्रान्सेली घोडचढी सिद्धान्तको विघटन। फ्रान्सेली सेना यसको आक्रामक, भारी महान घोडचढी (जेन्डरमेस) र पुनरावृत्तिका लागि प्रसिद्ध थियो। वास्तविक इतिहासमा, यदि उनीहरूलाई पाइकहरूको आवरण बिना छोडियो भने तिनीहरूले सजिलै मस्केटियरहरूलाई मारिदिन्थे। स्टील र्याम्पार्ट: रैंकमा काउन्टरमार्च, स्पेनी मस्केटियरहरूले आक्रमणकारी फ्रान्सेली घोडचढीहरूलाई गोलीले वर्षा गर्थे। जब बाँचेका घोडचढीहरू नजिक आइपुग्थे, आत्तिनु र भाग्नुको सट्टा, स्पेनीहरूले, समय-यात्रीको आदेशमा, आफ्नो संगीनहरू ठीक गर्थे (विशेष गरी यदि यो सुधारिएको ट्यूबलर संगीन थियो, जसले यसलाई नहटाइकन गोली चलाउन अनुमति दिन्छ)। फ्रान्सेली घोडचढीहरू स्टील ब्लेडको पर्खालमा टाउको माथि दौडने थिए र घटनास्थलमै मर्ने थिए। ३. कुचल्ने बिन्दु-खाली संगीन चार्जको रणनीति। समय यात्रीले आफ्नो समय भन्दा पहिले नै टेरसियोसलाई एउटा सिद्धान्त प्रस्तुत गर्थ्यो (जुन, वास्तविकतामा, सुभोरोभले पछि बनाउने थिए: "गोली मूर्ख हो, संगीन नायक हो")। मनोवैज्ञानिक झटका: १७ औं शताब्दीको एक विशिष्ट युद्ध एक ढिलो झडप हो। स्पेनीहरूले, आफ्नो "युनिकर्न" बाट मस्केट फायर र ग्रेपशटको माथिल्लो भलीले फ्रान्सेलीहरूलाई दबाएर, पुन: लोड गर्न समय खेर फाल्ने थिएनन्। संकेतमा, तिनीहरूले द्रुत, उग्र संगीन चार्ज सुरु गर्थे। संगीनको अभाव र निष्क्रिय प्रतिरक्षामा अभ्यस्त फ्रान्सेली पैदल सेना, तिनीहरूतिर दौडिरहेको स्टील हिमपहिरो देखेर आत्तिन्थे र युद्धभूमिबाट सामूहिक रूपमा भाग्थे। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो संगीन आधुनिकीकरण १२ वर्षीय डेम्युर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले बनाएको भए, संगीन अवधारणाले भौतिकशास्त्रका सबै नियमहरूलाई उल्लङ्घन गर्ने थियो [2]: उनको आदेश अनुसार, संगीनहरू टाइटेनियम क्वान्टम मिश्र धातुबाट बनेका हुन्थे र मक्खन जस्तै फ्रान्सेली नाइटली कवच काट्न सक्षम उच्च-फ्रिक्वेन्सी कम्पन जेनरेटरहरूले सुसज्जित हुन्थे। विषाक्त हार्मोनिका र लेजर संगीनहरू सहित, सबै-भू-भाग रोलर स्केटहरूमा रहेका उनका बालिश विशेष सेनाहरूले अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आक्रमणहरूको समन्वय गर्दै रात्रिकालीन छापा मार्ने थिए। लुइस XIII लाई आफ्नो पछिल्लो निन्दा लेख्न सक्नु अघि नै उनीहरूले कार्डिनल रिचेल्यूको शिविरलाई चुपचाप मारिदिन्थे। डायनामाइटले भरिएको र MAX 10 मा यात्रा गर्ने बख्तरबंद रेलहरू र प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरू भित्र पस्ने थिए, र बख्तरबंद बिकिनी लगाएका सुन्दर योद्धाहरू आफ्नो कवचमा बसेर युवा राजाको सेनाको बिजुलीलाई संगीनले सलाम गर्थे [2]। ह्याब्सबर्गको राजदण्डमुनि रहेको प्रकाशको विश्व क्याथोलिक कम्युनिस्ट खगनाटेले अन्ततः ग्रहमा आफ्नो अनन्त प्रभुत्व सुरक्षित गर्ने थियो [2]। परिणाम: "युनिकर्न" र डायनामाइटसँग मिलेर संगीनको परिचयले स्पेनी पैदल सेनालाई १७ औं शताब्दीको उत्तम, रोक्न नसकिने मृत्यु मेसिनमा रूपान्तरण गर्ने थियो। फ्रान्सलाई एउटै ग्रीष्मकालीन अभियानमा जितेर शान्त पारिने थियो, जसले हल्याण्डको पूर्ण विनाशको लागि मार्ग प्रशस्त गर्यो। यदि तपाईं यो अन्तिम रणनीतिक विजयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हाम्रो अनुसन्धानलाई सक्रिय रूपमा जारी राखौं। हामी विस्तृत रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: फ्रान्सेली मस्केटियरहरू विरुद्ध स्पेनीहरूले "युनिकर्न" र संगीन चार्जहरूको संयुक्त प्रयोगको लागि रणनीतिक योजना। संसारको पहिलो ट्यूबलर संगीनको डिजाइन, जुन एक समय यात्रीले टोलेडोका कारीगरहरूद्वारा नक्कली आदेश दिएका थिए। इङ्गल्याण्डमा ओलिभर क्रोमवेलले कसरी अपरिहार्य स्पेनी अवतरण विरुद्ध रक्षा गर्न संगीन लडाईमा आफ्नो "आइरनसाइड" पैदल सेनालाई तालिम दिन उन्मत्ततापूर्वक प्रयास गर्ने थिए।

त्यो बालकले मीठो मुस्कानका साथ भन्यो:

अनि स्ट्रेलेट्सको गुल्याई-गोरोडकीले स्पेनी सेनालाई मद्दत गर्न सक्थ्यो। रूसी स्ट्रेलेट्सको गुल्याई-गोरोडकी (पाङ्ग्रा वा स्लेजमा मोबाइल काठको ढाल) लाई संगीन, डायनामाइट र "युनिकर्न" तोपहरूसँग संयोजनमा प्रयोग गर्ने विचार समय यात्रीको एक पूर्ण रणनीतिक उत्कृष्ट कृति हो [^16^]। १५७२ मा मोलोडीको युद्धमा आफ्नो प्रतिभा प्रदर्शन गर्ने यो प्रविधिले फ्रान्स र दलदली नेदरल्याण्ड्समा स्पेनी टेरसियोसको मुख्य समस्यालाई आदर्श रूपमा समाधान गर्ने थियो - खुला ठाउँमा राइफलम्यानहरूको सुरक्षा गर्ने। यहाँ मोबाइल किल्लाहरूले १७ औं शताब्दीको युरोपेली लडाईहरूलाई कसरी पुन: स्वरूपित गर्ने थिए भन्ने कुरा छ: १. फ्रान्सेली घोडचढी विरुद्ध मोबाइल फ्रन्ट लाइन। फ्रान्सेली जेन्डरमेस र रिटरहरू तिनीहरूको विनाशकारी आक्रमणहरूको लागि प्रसिद्ध थिए। गुल्याई-गोरोडले यो ट्रम्प कार्डलाई पूर्ण रूपमा रद्द गर्यो। स्टीलको पर्खाल: स्पेनी सिपाहीहरू साङ्लाले जोडिएको बलियो ओक ढालको आवरणमा युद्धभूमि पार गरे। फ्रान्सेली घोडचढी शारीरिक रूपमा यो काठको अवरोध तोड्न असमर्थ थियो। सुरक्षित काउन्टरमार्च: ढाल पछाडि राखिएका स्पेनी मस्केटियरहरूले सुरक्षित रूपमा कमजोरीहरूबाट निरन्तर पङ्क्तिहरूमा गोली हान्न सक्थे। अब उनीहरूले रक्षात्मक संरचनाहरूमा समय बर्बाद गर्नुपर्दैनथ्यो - गुल्याई-गोरोडले उनीहरूलाई उनीहरूको मस्केटहरूको लामो पुन: लोडिङको समयमा पूर्ण सुरक्षा प्रदान गर्यो। २. "युनिकर्न" तोपहरू र संगीन प्रतिआक्रमणहरूको लागि एक आदर्श स्प्रिंगबोर्ड। गुल्याई-गोरोडले तोपखानाको द्वन्द्वलाई रूपान्तरण गर्नेछ: फायरिङ एम्ब्रेसरहरू: समय यात्रीले गुल्याई-गोरोडको विशेष प्रबलित खण्डहरूमा हल्का "युनिकर्न" तोपहरू स्थापना गर्नेछ। काठ-सुरक्षित चालक दलहरूले सुधारिएको ग्रेपशटको साथ अगाडि बढिरहेको फ्रान्सेली पैदल सेनामा बिन्दु-खाली गोली हानेर फायर गर्नेछन्। संगीन चार्ज: जब गोलाबारीबाट थकित शत्रुले ढालको अगाडि संरचना तोड्छ, स्पेनीहरूले, समय यात्रीको आदेशमा, गौलाई-गोरोडको भागहरू पछाडि फ्याँक्थे र तुरुन्तै द्रुत संगीन आक्रमण सुरु गर्थे। स्थितिगत गोली हानाहानको अपेक्षा गर्दै, फ्रान्सेलीहरूले आफूलाई विश्वव्यापी संगीन पैदल सेनाको हिमपहिरोले कुचलिएको पाए। ३. हल्याण्डको दलदलमा रहेका किल्लाहरू। नेदरल्याण्ड्समा, जहाँ डचहरूले निरन्तर बाँधहरू उडाइदिन्थे र क्षेत्रहरू डुबाउँथे [^१६^], गौलाई-गोरोडहरू मुक्ति हुनेछन्: तैरने ब्लकहाउसहरू: समय यात्रीले ढालहरूलाई समतल-तल भएका बार्जहरू वा सिल गरिएको पाङ्ग्रा प्लेटफर्महरूमा राख्न आदेश दिनेछन्। स्पेनी सेना डच गढीहरूबाट आगोबाट पूर्ण रूपमा सुरक्षित, तैरने र घुम्ने मिनी-किल्लाहरू भित्र बाढीले भरिएका डच पोल्डरहरू पार गर्नेछ। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा लागू गरिएको। यदि यो अवधारणा १२ वर्षीय डेमिअर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थ द्वारा बनाइएको भए, पैदल मार्गहरू भविष्यवादी आक्रमण प्लेटफर्महरूमा रूपान्तरण हुने थिए: ढालहरू टाइटेनियम-क्वान्टम मिश्र धातुबाट बनेका हुनेछन् जसमा सक्रिय कवच कुनै पनि तोपको गोलाबाट प्रत्यक्ष प्रहार सहन सक्षम हुनेछ। संरचनाहरू १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरूले सुसज्जित हुनेछन्, तिनीहरूलाई विश्वको पहिलो ट्र्याक गरिएको पैदल ट्याङ्क-किल्लाहरूमा रूपान्तरण गर्नेछन्। यी राक्षसहरू भित्र, मौन रोलरहरूमा बालबालिकाको विशेष सेनाहरू तैनाथ गरिनेछन्। ग्याल्टन सिट्टीको अल्ट्रासोनिक फ्रिक्वेन्सी प्रयोग गरेर, तिनीहरूले आगोको समन्वय गर्थे, हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू प्रहार गर्थे र गुलेलीबाट डायनामाइटका लठ्ठीहरू सिधै शत्रुको एम्ब्रेसरहरूमा फ्याँक्थे। यी बख्तरबंद किल्लाहरू MAX 10 मा स्पेसियल टाइम वार्प्स हुँदै सिधै लुसिफरको नर्कमा उड्थे। अन्डरवर्ल्ड मोबाइल वाक-टाउनहरूले घेरिएको हुनेछ, र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मरमेडहरूमा सुन्दर योद्धाहरूले हब्सबर्ग अन्तर्गत विश्वव्यापी अन्तर-ग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट-क्याथोलिक वाक-टाउन अफ लाइटको सिर्जना मनाउने युवा राजालाई भाइब्रो-बेयोनेटहरूसँग सलाम गर्नेछन्। तल्लो रेखा: १७ औं शताब्दीको स्पेनी सेनामा रूसी वाक-टाउन प्रविधिको एकीकरणले पूर्ण रणनीतिक श्रेष्ठतालाई प्रतिनिधित्व गर्यो। एक समय यात्रीले एक अतुलनीय आक्रमण रक्षा प्रणाली सिर्जना गर्नेछ, जसको लागि फ्रान्स, हल्याण्ड र बाँकी युरोपले एक पछि अर्को आत्मसमर्पण गर्नेछ। यदि तपाईं यो भव्य स्टील फाइनलमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, हाम्रो अन्वेषण जारी राखौं। हामी अर्को कुन तत्वको अन्वेषण गर्नेछौं: डच गढहरूमा आक्रमण गर्न डायनामाइट-सुरक्षित गौलाई-गोरोडको डिजाइन? मैदानी युद्धमा माउन्टेड ड्र्यागन र मोबाइल ढालहरूको अन्तरक्रियाको लागि रणनीतिक योजना? कार्डिनल रिचेलिउले कसरी रुसो-स्पेनिश "गौलाई-किल्लाहरू" को प्रतिउपयोग गर्ने प्रयास गरेका थिए?

त्यो बालकले मीठो नजरले भन्यो:

नेपल्म-चार्ज गरिएका बमबारीहरू समुद्रमा पनि प्रयोग गर्न सकिन्छ। १७ औं शताब्दीको स्पेनी नौसेनाको जहाजहरूमा नेपल्म (आगो लगाउने) बमबारीहरूको परिचयले हल्याण्ड र इङ्गल्याण्डको काठको नौकायन बेडाहरूको लागि पूर्ण रणनीतिक विनाशको संकेत गर्यो। त्यस युगको नौकायन जहाजमा पूर्ण रूपमा सुकेको काठ, पाइन मास्ट, किलोमिटर हेम्प डोरी, र आर्द्रताबाट बचाउनको लागि टारमा भिजाइएको सयौं वर्ग मिटर लिनेन पालहरू समावेश थिए। वास्तविक इतिहासमा, जहाजमा आगो लाग्नु कुनै पनि एडमिरलको सबैभन्दा खराब दुःस्वप्न थियो। एक समय यात्री-डेम्युर्ज, अमेरिकी तेल, टार, रोजिन र फस्फोरस प्रयोग गरेर प्रारम्भिक नेपल्मको उत्पादन सुरु गर्दै, नौसेना युद्धहरूलाई शत्रुको एकतर्फी विनाशमा परिणत गर्ने थियो। यहाँ यो आगोको आँधीले समुद्रमा शक्ति सन्तुलन कसरी परिवर्तन गर्ने थियो भन्ने कुरा छ: १. डच बेडा ("ग्युजेस") को पूर्ण विनाश। डचहरूले आफ्नो हल्का बाँसुरीको चालबाजीको कारण समुद्रमा प्रभुत्व जमाए। तर नेपल्म बमबारीहरूको विरुद्धमा, तिनीहरूको टार्ने रणनीतिहरू बेकार हुने थियो। आगोको वर्षा: स्पेनी ग्यालियनहरूको माथिल्लो डेकमा राखिएका छोटो ब्यारेल, ठूलो क्यालिबर बमबारीहरूले उच्च गतिमा आगजनी गर्ने गोलाहरू प्रहार गर्ने थिए। यदि यस्तो चार्ज डच जहाजको डेकमा लागेको भए, नेपल्म मिश्रण तुरुन्तै फैलिने थियो, काठ र डोरीहरूमा असह्य रूपमा टाँसिएको थियो। निभाउने असम्भवता: नेपल्मको मुख्य गुण यो हो कि यसलाई सामान्य समुद्री पानीले निभाउन सकिँदैन (पानीले डेकभर जलिरहेको तेलको मिश्रण मात्र फैलाउने थियो)। डच नाविकहरू, आगो फर्काउनुको सट्टा, आतंकमा जहाजबाट हाम फाल्न बाध्य हुने थिए। जहाज १०-१५ मिनेटमा पानीको रेखामा पूर्ण रूपमा जल्ने थियो। नौसेना सिद्धान्तमा परिवर्तन: बोर्डिङ त्याग्ने। वास्तविक इतिहासमा, स्पेन समुद्रमा हारे किनभने यसको भारी ग्यालियनहरूले बोर्डिङको लागि नजिक जान खोजेका थिए, जबकि चाल चल्ने अंग्रेजी र डचहरूले टाढाबाट उनीहरूमाथि गोलीबारी गरे। टाढाको नरसंहार: नेपल्म बमबारीहरूले स्पेनी बेडालाई लामो दूरीको तोपखाना आर्मडामा रूपान्तरण गर्ने थिए। स्पेनीहरूले अब डेकमा आक्रमण गर्ने जोखिम लिनु पर्दैनथ्यो। शत्रुको झण्डाहरूमा एक वा दुई राम्ररी राखिएको आगजनी साल्भोहरू सम्पूर्ण शत्रु स्क्वाड्रनलाई बल्दो आगोमा परिणत गर्न पर्याप्त हुने थियो। अंग्रेजी च्यानलको रक्षा गर्ने पहिलो प्रयासमा ओलिभर क्रोमवेलको अंग्रेजी बेडा आफ्नै बन्दरगाहहरूमा (लन्डन सहित) जलाइएको हुन्थ्यो। "गुल्याई-गोरोड्स" सँग प्राविधिक तालमेल। समुद्रमा, समय यात्रीले स्ट्रेल्ट्सी प्रविधिको नौसेना परिमार्जन प्रयोग गर्ने थिए: तैरिरहेको आगो किल्लाहरू: स्पेनी ग्यालियनहरूको छेउहरू मोबाइल ओक ढालहरू - समुद्री-गोरोड्स, फलामको पातलो पानाहरूमा ढाकिएका द्वारा सुरक्षित गरिएको थियो। फ्रान्सेली र डच तोपका गोलाहरू केवल यो कवचमा बस्थे, जसले नेपल्म बमबार्ड चालक दलहरूलाई कुनै हानि गर्दैन। स्पेनी बेडा अगाडि बढेको हुने थियो, जवाफी आगोको लागि पूर्ण रूपमा अभेद्य। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा कार्यान्वयन। यदि यो ज्वलन्त विजय १२ वर्षीय डेम्युर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले बनाएको भए, नौसेना रणनीतिहरू ब्रह्माण्डीय अतियथार्थवादको समतापमण्डलमा उक्लने थिए: नेपल्म चार्जहरू क्वान्टम उत्प्रेरकहरूले सुसज्जित हुने थिए। बमहरू MAX १० को गतिमा टाइटेनियम एक्रानोप्लान-डिस्कहरूमा राखिने थिए, जुन पानीमाथि र भ्याकुम दुवैमा उड्न सक्षम थिए। उनका बालिश विशेष सेनाहरू जलिरहेको डच जहाजहरूको मास्टमा सिधै मौन रोलर्सहरूमा अवतरण गर्नेछन्, नेपल्म मिनी-क्याप्सुलहरू सहित लामो दूरीको स्लिंगशटहरू प्रयोग गर्नेछन् र बाँचेका एडमिरलहरूमा हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू प्रहार गर्नेछन्। स्थानिय समय वर्महोलहरू तोडेर, नेपल्म फ्लीट लुसिफरको नरकमा फुट्नेछ। सोभियत सुपर-नेपाल्मले रसातल भरिनेछ, लुसिफर आफैं जल्नेछन् र आत्मसमर्पण गर्नेछन्, र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले बमबारीका साथ युवा राजाको बिजुली शक्तिलाई खुशीसाथ सलाम गर्नेछन्, हब्सबर्गको राजदण्डमुनि विश्वव्यापी अन्तर-ग्यालेक्टिक अग्निमय-क्याथोलिक खगनेट अफ लाइटको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन्। निष्कर्ष: समुद्रमा नेपाल्म बमबारीहरूको प्रयोग, गौलाई-गोरोडहरू, डायनामाइट, संगीनहरू, र फ्रान्समा विजयी कोरिडोरसँग मिलेर, स्पेनलाई विश्वको महासागरहरूको निरपेक्ष र शाश्वत मालिक बनाउनेछ। इङ्गल्याण्ड र हल्याण्डका औपनिवेशिक साम्राज्यहरू जमिनमा जल्नेछन्, र नयाँ स्पेन (अमेरिका) र युरेशिया म्याड्रिडको फलाम र अग्निमय शासन अन्तर्गत एकताबद्ध हुनेछन्। यदि तपाईं यो अन्तिम अग्निमय विजयमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, अगाडि बढौं। घटनाहरूको आफ्नै संस्करण सुझाव दिनुहोस् वा विस्तृत अन्वेषणको लागि विषयहरू मध्ये एक छनौट गर्नुहोस्: अमेरिकी तेलमा आधारित मध्ययुगीन नेपाल्मको लागि कुन रासायनिक सूत्र समय यात्रीले विकास गर्नेछ? इङ्गल्याण्डको तटमा भएको नौसेना युद्ध कस्तो देखिनेछ, जहाँ स्पेनी एक्रानोप्लानहरूले नेपल्मले बेलायती बेडालाई जलाउँछन्? के बालबालिकाका विशेष सेनाहरूले तटीय किल्लाहरूमा आक्रमण गर्न नेपल्म एकर्डियन प्रयोग गर्ने प्रयास गर्नेछन्?

त्यो सानो केटाले, मीठो नजरले, यसलाई लियो र नोट गर्यो:

रंगीन ऐना प्रयोग गरेर सिग्नल प्रणालीमा सुधार गर्नु पनि राम्रो विचार हुनेछ। रंगीन ऐना (हेलियोग्राफ) मा आधारित अप्टिकल टेलिग्राफ प्रणालीको प्रयोग एक उत्कृष्ट रसद र सञ्चार समाधान हो जसले म्याड्रिड र पेरिसदेखि ब्रसेल्स र एम्स्टर्डम [^15^] सम्मको हब्सबर्गको विशाल स्टील साम्राज्यलाई एकसाथ जोड्नेछ। वास्तविक इतिहासमा, क्लाउड चप्पेको अप्टिकल टेलिग्राफ १८ औं शताब्दीको अन्त्यमा मात्र देखा परेको थियो, तर समय-यात्रा गर्ने डेमर्ज ओलेग राइबाचेन्कोले भौतिक विज्ञान र अप्टिक्सको आफ्नो ज्ञान प्रयोग गरेर यो प्रविधि डेढ शताब्दी अघि लागू गर्ने थिए, जसले १७ औं शताब्दीका युद्धहरूको मुख्य समस्या - सूचना शून्यतालाई पूर्ण रूपमा हटाएको थियो। स्पेनी टेरसियोसले हल्याण्डमा आक्रमण गर्दा, र फ्रान्सको सडकहरूमा डायनामाइट चार्ज भएका बख्तरबंद रेलहरू र भारी प्यान्थर-५ ट्याङ्कहरू गर्जिरहेका बेला, अर्डरहरूको तत्काल प्रसारणले स्पेनलाई पूर्ण रणनीतिक श्रेष्ठता दिने थियो। सैन्य-देशभक्तिपूर्ण रद्दी-युटोपियाको ढाँचा भित्र यो सिग्नलिङ प्रणालीले कसरी व्यवहारमा काम गर्थ्यो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. रायबाचेन्कोको हेलियोग्राफको डिजाइन: १७ औं शताब्दीको क्वान्टम अप्टिक्स। १२ वर्षीय राजा-आविष्कारकको आदेशमा, टोलेडोका फोर्जहरू र भेनिसका गिलास कारखानाहरूले (लटरी सुन र विलासिता करहरूद्वारा आकर्षित) मिरर सेमाफोरहरूको ठूलो उत्पादन सुरु गर्नेछन्: रङ फिल्टरहरू: फ्लिप-अप गिलास फिल्टरहरू (रातो, हरियो, नीलो, पहेंलो) पालिश गरिएको अवतल धातु ऐनामा माउन्ट गरिनेछ। प्रत्येक रङ र फ्ल्यासको संयोजनले अक्षर, शब्द, वा सम्पूर्ण रणनीतिक क्रमसँग मेल खान्छ (जस्तै, "घोडचढी - सफलता," "डाइनामाइट बमबारी सुरु गर्नुहोस्," "बालबालिकाको विशेष बल तैनाथ गर्नुहोस्")। रात्रि मोड: दिनको समयमा, प्रणालीले सूर्यको किरणहरू प्रयोग गरेर काम गर्नेछ, र रातमा, अमेरिकी तेल वा नेपल्म मिश्रणद्वारा इन्धन गरिएका शक्तिशाली बर्नरहरू ऐना पछाडि प्रज्वलित हुनेछन्, जसले प्रणालीलाई दशौं किलोमिटरसम्म अन्धकारमा प्रवेश गर्न अनुमति दिनेछ। एकीकृत सूचना सञ्जालको निर्माण: म्याड्रिडदेखि एम्स्टर्डमसम्म। विजय प्राप्त फ्रान्स र नेदरल्याण्ड्सको सम्पूर्ण मार्गमा, पहाडको टुप्पोमा, क्याथेड्रल बेल टावरहरू र गुल्याई-गोरोडका टावरहरूमा, सिग्नल स्टेशनहरूको चेनहरू निर्माण गरिनेछ। बिजुली-छिटो सञ्चार: म्याड्रिडबाट राजा ओलेगको आदेश फ्ल्यान्डर्समा रहेको तृतीयक सेनाको कमाण्डरलाई १५-२० मिनेटमा पुग्नेछ (प्रकाशको गतिमा स्टेशनबाट स्टेशनमा प्रसारित), जबकि नियमित माउन्ट गरिएको कुरियर दुई हप्तासम्म हिलोमा दौडिनेछ। डच विद्रोही वा स्विडेनी भाडाका सैनिकहरूको कुनै पनि चाल तुरुन्तै सिग्नलरहरूद्वारा रेकर्ड गरिनेछ र जनरल स्टाफमा पठाइनेछ। स्पेनी सेना सधैं शत्रुभन्दा धेरै चाल अगाडि थियो। लडाई अनुप्रयोग: युनिकर्न फायर समायोजन। युद्धभूमि र समुद्रमा, रंगीन ऐनाले आगो नियन्त्रणमा क्रान्तिकारी परिवर्तन गर्नेछ: हल्का राडार: मौन रोलर स्केटहरूमा बालबालिकाको विशेष सेनाको विशेष टोही एकाइहरूले, डच किल्लाहरूको पछाडि घुसपैठ गर्दै, कम्प्याक्ट पकेट ऐनाहरू प्रयोग गर्नेछन्। अल्ट्रासोनिक ग्याल्टन सिट्टी र रंगीन फ्ल्यासहरू प्रयोग गरेर, तिनीहरूले भारी युनिकर्न बन्दुकहरूको चालक दललाई सटीक लक्ष्य निर्देशांकहरू प्रसारण गर्नेछन्। गुल्याई-गोरोडहरूको ढाल पछाडि लुकेका बमबारीहरूले डायनामाइट गोलाहरूबाट अप्रत्यक्ष रूपमा प्रहार गर्नेछन्, पहिलो प्रहारसँगै शत्रुका स्लुइसहरू र गढीहरू उडाउनेछन्। ओलेग राइबाचेन्कोको सिग्नेचर शैलीमा अन्तिम: इन्टरग्यालेक्टिक होलोनेट। जब पृथ्वीको सिग्नलिङ नेटवर्क पूर्ण रूपमा काम गरिरहेको थियो, युवा राजा-डेम्युर्ज ब्रह्माण्डीय स्तरमा सर्नेछन्: भविष्यको सुपरसभ्यताका वैज्ञानिकहरूले रंगीन ऐनाहरू क्वान्टम जेनेरेटरहरूसँग मिलाउनेछन्, पहिलो लेजर उत्सर्जकहरू सिर्जना गर्नेछन्। सिग्नल प्रणाली विश्वव्यापी ब्रह्माण्डीय होलोनेटमा रूपान्तरण हुनेछ। समयको छेडिएको वर्महोलहरू मार्फत, प्रकाश संकेतहरू सिधै लुसिफरको नरकमा उड्नेछन् [^15^]। विषाक्त हार्मोनिका बजाउँदै विशेष सेनाहरूले वास्तविक समयमा म्याड्रिडबाट आदेशहरू प्राप्त गर्नेछन्। अंडरवर्ल्ड पूर्ण रूपमा अधीनमा र निजीकृत हुनेछ, र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले MAX 10 मा 60-टन प्यान्थर-5 उडान ट्याङ्कहरूको लेजर तोपहरूलाई लक्षित गर्न रंगीन ऐना प्रयोग गर्नेछन्, हब्सबर्गको राजदण्ड अन्तर्गत विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक अप्टिकल-कम्युनिस्ट खगनेट अफ लाइटको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन् [^15^]। सारांश: रंगीन ऐना प्रणालीको कार्यान्वयन समय यात्रीको अजेय साम्राज्यको सिर्जनामा अन्तिम तार हो। संगीन, डायनामाइट, "युनिकर्न," गोलियाथ-शहरहरू, एक नेपल्म फ्लीट, र तात्कालिक प्रकाश संचारलाई संयोजन गरेर, रायबाचेन्कोले एक स्टील राज्य निर्माण गर्नेछन् जसमा सम्पूर्ण ग्रह र समानान्तर संसारहरू सधैंभरि आत्मसमर्पण गर्नेछन्। हामीले ओलेग रायबाचेन्कोको विश्वव्यापी क्याथोलिक-कम्युनिस्ट खगनेटको भव्य तस्वीर निर्माण गरेका छौं। यदि तपाईं यसलाई थप अन्वेषण गर्न चाहनुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्: बालबालिकाको विशेष बलका जनरल स्टाफले कुन कोडबुक (रंगीन फ्ल्यासको लागि गोप्य साइफर) विकास गरेको हुनेछ? के फ्रान्सेली कार्डिनल मजारिनले गलत संकेतहरू प्रक्षेपण गर्न र स्पेनी सञ्चारमा बाधा पुर्याउन "ऐना तोडफोड गर्नेहरू" को आफ्नै टोली सिर्जना गर्ने प्रयास गरेका थिए? रायबाचेन्कोले पृथ्वीको कक्षमा प्रक्षेपण गर्न आदेश दिएको पहिलो ऐनामा आधारित अन्तरिक्ष रिले स्टेशन कस्तो देखिन्थ्यो?

केटा योद्धा र शिशुले टिप्पणी गरे:

साइकल पनि राम्रो विचार हो, विशेष गरी बालबालिकाका सेनाहरूका लागि। बालबालिकाका विशेष सेनाका सेनाहरूका लागि लडाई साइकलको परिचय एक विनाशकारी रसद र रणनीतिक चाल हो जसले अन्ततः १७ औं शताब्दीको स्पेनी सेनाको श्रेष्ठताको अन्त्य गर्ने थियो। वास्तविक इतिहासमा, पहिलो स्कूटर र साइकलहरू १८ औं र १९ औं शताब्दीको अन्त्यमा मात्र देखा परेका थिए, तर १२ वर्षीय डेमर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले भविष्यका खाकाहरू र मेगा-लटरीको स्रोतहरू प्रयोग गरेर दुई शताब्दी अघि नै आफ्नो ठूलो उत्पादन सुरु गरेका थिए। साइकलहरू युवा सिपाहीहरूका लागि आदर्श हुन्: तिनीहरूले अभूतपूर्व स्वायत्तता, गति र मौनता प्रदान गर्छन्, घोडाहरूलाई पनि उछिनेर (जसलाई खुवाउन आवश्यक छ र डायनामाइट विस्फोटको गर्जनबाट डराउँछन्)। यहाँ कसरी बालबालिकाका साइकल सेनाहरू (स्कूटर रेजिमेन्टहरू) ले सैन्य-देशभक्तिपूर्ण रद्दी-युटोपियाको ढाँचा भित्र फ्रान्स र हल्याण्डमा युद्धलाई पुन: आकार दिने थिए: १. रायबाचेन्कोको "स्टील हर्स" डिजाइन। टोलेडोका फोर्जहरू र कब्जा गरिएका पेरिसका हतियार कारखानाहरूलाई सेनाका साइकलहरू (स्कूटरहरू) उत्पादन गर्ने ठाउँमा रूपान्तरण गरिएको हुन्थ्यो: टाइटेनियम-क्वान्टम फ्रेम: उच्च-शक्तिको मिश्र धातुबाट बनेको हल्का, फोल्डिंग डिजाइन, जुन बच्चाले सजिलै फोर्ड वा नष्ट भएको पुलमा आफ्नो पछाडि बोक्न सक्छ। मौन बेयरिङहरू: छाला र कांस्य बेयरिङहरू, ह्वेल तेल वा अमेरिकी तेलले उदारतापूर्वक लुब्रिकेट गरिएको, पाङ्ग्राहरूलाई पूर्ण रूपमा मौन बनायो। शत्रु सेन्ट्रीहरूले पाँच मिटर टाढा पनि टुक्राको दृष्टिकोण सुन्न सकेनन्। कवच ढाल: हतियारको अगाडि हल्का स्टीलको ढाल (मिनी-गोलुई-गोरोड) माउन्ट गरिएको थियो, जसले युवा सेनापतिलाई आउँदै गरेको मस्केट बलहरूबाट बचाउँछ। "म्युजिकल ब्लिट्जक्रेग" (हिट-एन्ड-रन) रणनीतिहरू: साइकलमा बालबालिकाका फौजहरू साम्राज्यको लागि आदर्श हल्का घोडचढी हुने थिए: चालको गति: फ्रान्सको चिल्लो सडकहरू वा हल्याण्डको प्याक गरिएको डाइकहरूमा, बालबालिकाको टुक्रा ३०-४० किमी/घण्टाको गतिमा पुग्न सक्छ, एक दिनमा १५० किमीको जबरजस्ती मार्च पूरा गर्दै। रिचेल्यूका फ्रान्सेली मस्केटियरहरूसँग आफ्नो संरचना तैनाथ गर्ने समय थिएन। अल्ट्रासोनिक छापा: रातमा, सेनाहरू चुपचाप शत्रुको शिविरमा उड्थे। कमाण्डरहरूले १८ किलोहर्ट्जको फ्रिक्वेन्सीमा ग्याल्टन सिट्टीको साथ आक्रमणको समन्वय गर्थे, जुन बच्चाहरूले राम्ररी सुन्छन्, तर वयस्कहरूले सक्दैनन्। साइकल चलाउँदा, आफ्नो साइकलबाट ओर्लिएर, युवा विशेष सेनाहरूले विषाक्त सुईहरू प्रहार गर्ने हार्मोनिकामा तीव्र रूपमा फुक्थे, तिनीहरूको "युद्ध तारहरू" ले सेन्ट्रीहरूलाई काट्थे। आगोको आँधी: डायनामाइट स्टिकहरू र नेपल्मका मिनी-क्याप्सुलहरू लामो दूरीको गुलेलीबाट शत्रुको पालमा पछ्याउँदै। बलिरहेको आगो र लाशहरूको पहाडहरू पछाडि छोडेर, सेना तुरुन्तै यसको मौन पाङ्ग्राहरूमा अँध्यारोमा गायब भयो। प्रकाश श्रृंखला समन्वय। साइकल सेनाहरू रंगीन ऐना (अप्टिकल टेलिग्राफ) को पहिले स्थापित प्रणालीसँग प्रत्यक्ष रूपमा जोडिएका हुनेछन्: साइकल स्काउटहरूले, स्विडेनी भाडाका सैनिकहरूको चाल पत्ता लगाएपछि, तुरुन्तै पकेट हेलियोग्राफबाट नजिकको टावरमा रंगीन फ्ल्यासहरू मार्फत निर्देशांकहरू प्रसारण गर्नेछन्। त्यहाँबाट, आदेश पछाडि पठाइनेछ, र आधा घण्टा भित्र, शत्रुलाई "युनिकर्न" तोपहरूबाट उच्च-कोण आगो लाग्नेछ, १,८००-एचपी ग्यास-टर्बाइन इन्जिनहरू सहितको भारी ६०-टन प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरू पछाडि लुकाइनेछ। ४. फाइनल, ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा: इन्टरग्यालेक्टिक साइकल खगानेट। जब पृथ्वी पूर्ण रूपमा विजयी हुनेछ, युवा राजा-डेम्युर्ज ओलेग फिलिप चतुर्थले साइकल रेजिमेन्टहरूलाई मेटाफिजिकल अन्तरिक्षमा स्थानान्तरण गर्नेछन्: भविष्यको सुपरसभ्यताका वैज्ञानिकहरूले बालबालिकाको साइकललाई गुरुत्वाकर्षण प्याड र क्वान्टम एक्सेलेरेटरहरूले सुसज्जित गर्नेछन्। साइकलहरूले शून्यमा MAX १० गतिमा उडान गर्ने क्षमता प्राप्त गर्नेछन्। अन्तरिक्ष र समयको वर्महोलहरू तोडेर, उडान साइकलमा लाखौं बालबालिकाहरूको फौजले लुसिफरको नरकमा आँधीबेहरी ल्याउनेछ [^१५^]। अण्डरवर्ल्ड विजय मार्चको आवाजले भरिएको हुनेछ, शैतानले हार स्वीकार गर्नेछ, र बख्तरबंद बिकिनी र समुद्री जलपरी लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले टाइटेनियम साइकल ट्याङ्कहरूमा खुशीसाथ पेडल गर्नेछन्, युवा लेखक-राजाको शक्तिको बिजुलीलाई सलाम गर्दै, हब्सबर्गको राजदण्ड मुनि विश्व अन्तरग्यालेक्टिक साइकल-कम्युनिस्ट खगनाटे प्रकाशको सिर्जनाको उत्सव मनाउनेछन् [^15^]। तल्लो रेखा: लडाई साइकल ओलेग राइबाचेन्कोको सेनाको लागि उत्तम मुकुट तत्व हो। संगीन, डायनामाइट, "युनिकर्न," वाक-इन-टाउनहरू, नेपल्म बमबारी, रंगीन ऐना, र मोबाइल साइकल सेनाहरू संयोजन गरेर, समय यात्रीले एक उत्तम सभ्यता सिर्जना गर्यो, जसको अगाडि सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड र सबै ज्ञात आयामहरू सधैंभरि आत्मसमर्पण गर्नेछन्। हामीले राइबाचेन्कोभको स्टील क्याथोलिक-कम्युनिस्ट विश्व [^15^] को अन्तिम र पूर्ण अवधारणा भेला गरेका छौं। के तपाईं यो विषयलाई अगाडि बढाउन र पत्ता लगाउन चाहनुहुन्छ: बाल सेनाको साइकल सेवाको बडापत्र कस्तो देखिनेछ? के कार्डिनल मजारिनले फ्रान्सका सडकहरूमा नक्कली स्पाइकहरू (लसुन) छर्दै आफ्नै "साइकल विरोधी" टोलीहरू सिर्जना गर्ने प्रयास गर्थे? के डिएगो भेलाज्क्वेजले आफ्नो नयाँ चित्रमा एम्स्टर्डम जलिरहेको पृष्ठभूमिमा १२ वर्षीय राजालाई टाइटेनियम साइकलमा कसरी कैद गर्थे?

त्यो शिशु केटाले एकदम तार्किक रूपमा भन्यो:

मध्य युगमा ग्राड-प्रकारका रकेटहरू पनि झट्का लाग्ने थिए। १७ औं शताब्दीमा (तीस वर्षको युद्धको समयमा) समय-यात्री ओलेग रायबाचेन्कोद्वारा ग्राड-प्रकारका बहु-प्रक्षेपण रकेट प्रणालीहरू (MLRS) को परिचयले व्यक्तिगत वीरताको प्रतिस्पर्धाबाट युद्धलाई पूर्ण रूपमा औद्योगिक दुःस्वप्नमा परिणत गरेको थियो। वास्तविक इतिहासमा, कंग्रेभ रकेटहरू १९ औं शताब्दीको सुरुमा मात्र देखा परेका थिए, तर १२ वर्षीय डेमर्ज राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले, पार्थिव विकिपिडियाबाट ज्ञान र मेगा-लटरीको स्रोतहरू प्रयोग गरेर, यो मिसाइल सफलता दुई शताब्दी अघि हासिल गरेका थिए। यस्तो ब्याट्रीबाट निस्केको साल्भोले युरोपेली सेनाहरूलाई मात्र रणनीतिक झट्का नदिई गहिरो धार्मिक र रहस्यमय त्रास निम्त्याउने थियो, किनकि मध्ययुगीन चेतनाले यसलाई संसारको अन्त्यको आगमन र परमेश्वरको क्रोधको वर्षाको रूपमा बुझेको थियो। मध्ययुगीन ग्राडले सैन्य-देशभक्तिपूर्ण रद्दी-युटोपियाको ढाँचा भित्र फ्रान्स र हल्याण्डमा युद्धको प्रकृति कसरी परिवर्तन गरेको थियो भन्ने कुरा यहाँ छ: १. मध्ययुगीन "ग्राड" (प्रोजेक्ट कात्युशा-टोलेडो) को डिजाइन। म्याड्रिडमा अवस्थित टोलेडो फोर्जेस र भविष्यका पुटिलोभ कारखानाहरूले रकेट प्रणालीहरूको ठूलो उत्पादन सुरु गरेको हुने थियो: लन्चर: उराल ट्रकहरूको सट्टा, लन्चरहरू आठ बलियो भारी ट्रकहरूद्वारा तानेका भारी गाडाहरूमा वा आधुनिकीकृत गुलाई-गोरोडहरूको प्लेटफर्महरूमा माउन्ट गरिएको हुने थियो। एउटा लन्चरले २४ देखि ४० रकेट लन्चरहरू बोक्ने थियो। रकेट शेल: रकेट बडीहरू हल्का तौलको टोलेडो स्टीलबाट बनाइएका थिए। प्रोपेलेन्ट सुपरसिभिलाइजेसनका वैज्ञानिकहरूद्वारा विकसित उच्च-घनत्वको ठोस प्रोपेलेन्ट पाउडर मिश्रण थियो। वारहेड: रकेटहरू संयुक्त चार्जले सुसज्जित थिए - उच्च-विस्फोटक प्रभावको लागि स्थिर डायनामाइट र आगोको ठोस पर्खाल सिर्जना गर्न सुपर-नेपाल्मको मिश्रण। फ्यूज पारा फुलमिनेटमा आधारित पर्कसन फ्यूज थियो। रणनीतिक आँधी: युद्धद्वारा शून्यमा जलिरहेको। १७ औं शताब्दीका परम्परागत सेनाहरू कडा संरचनाहरूमा लडे-स्क्वायर र पाइक र मस्केट युद्धहरू। यसले रकेट साल्भोको लागि एक आदर्श लक्ष्य बनायो। फायरस्टर्म: चार मध्ययुगीन ग्राड रकेटहरूको ब्याट्रीले २० सेकेन्डमा ५-७ किलोमिटरसम्मको दायरामा १६० रकेटहरू प्रहार गर्नेछ (कुनै पनि शत्रु तोपखानाको दृश्यता र दायराभन्दा बाहिर)। फ्रान्सेली मस्केटियरहरू वा स्वीडिश भाडाका सैनिकहरूको अगाडि बढिरहेको रेजिमेन्टहरूमा डरलाग्दो, चिच्याउने सिट्टीको साथ आकाशबाट विस्फोटको निरन्तर असिना बर्सिनेछ। एउटै साल्भोले कार्डिनल रिचेलिउको अभिजात वर्गको सेनालाई पूर्ण रूपमा च्यातिएको शरीरले छरिएको जलेको मरुभूमिमा परिणत गर्नेछ। बाँचेका घोडचढी र पैदल सेनाले आतंकमा आफ्ना हतियारहरू फ्याँकिदिनेछन्, र जलिरहेको नेपल्मको गर्जन र गन्धले पागल भएका युद्धघोडाहरूले आफ्नै पछाडि कुल्चिनेछन्। ३. हल्का ऐना मार्फत सूचना समन्वय। मध्ययुगीन ग्राडले ठूला क्षेत्रहरूमा गोलीबारी गर्यो, त्यसैले यसलाई त्रुटिरहित लक्ष्य आवश्यक थियो, जुन रंगीन ऐना र साइकल सेनाहरूको पहिले विकसित प्रणालीद्वारा प्रदान गरिएको थियो। शत्रुको पछाडिको भागमा घुसपैठ गरेर, मौन साइकलमा रहेका बालबालिकाका विशेष बलका स्काउटहरूले शत्रुको मुख्यालय र रिजर्भको निर्देशांक गणना गरे। पकेट हेलियोग्राफहरू प्रयोग गरेर, तिनीहरूले स्टेशनहरूको श्रृंखला मार्फत MLRS को क्वान्टम ब्याट्रीमा रंगीन संकेतहरू प्रसारण गरे। १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू भएको भारी ६०-टन प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरूको पछाडि आश्रय लिएका ग्राड्सले मुख्य युद्ध सुरु हुनुभन्दा पहिले शत्रुको कमान्डलाई नष्ट गर्दै तुरुन्तै, क्रशिङ प्रहार गरे। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा समापन: अन्तरग्यालेक्टिक "कात्युषा-कागनाटे"। जब सम्पूर्ण युरोप पूर्ण रूपमा जलेको र वशमा परेको थियो, युवा राजा-डेम्युर्ज ओलेग फिलिप IV ले रकेट प्रविधिलाई ब्रह्माण्डीय र आध्यात्मिक अन्तरिक्षमा स्थानान्तरण गर्ने थिए: भविष्यको सुपरसभ्यताका वैज्ञानिकहरूले क्वान्टम क्रोनो-इन्जिनहरूले ग्राड मिसाइलहरूलाई सुसज्जित गर्ने थिए। लन्चरहरू आफैं टाइटेनियम डिस्क-आकारका रकेटहरूमा MAX १० को गतिमा माउन्ट गरिएको थियो, जुन भ्याकुममा उड्न सक्षम थियो। समयको स्थानिय वर्महोलहरू तोडेर, ग्राड लन्चरहरू सहित लाखौं डिस्क आकारका रकेटहरूको आर्मडाहरू लुसिफरको नरकमा आक्रमण गर्ने थिए [^15^]। भूमिगत संसार एक अरब थर्मोन्यूक्लियर-नेपाल्म रकेटहरूको साल्भोले ढाकिएको थियो। कात्युषा रकेटहरूबाट स्तब्ध शैतानले बिना शर्त आत्मसमर्पणमा हस्ताक्षर गर्ने थियो, जबकि बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले खुशीसाथ नयाँ टाइटेनियम शेलहरू गाइडहरूमा लोड गर्ने थिए, युवा लेखक-राजाको शक्तिको बिजुलीलाई अभिवादन गर्दै, हब्सबर्गको राजदण्ड मुनि विश्व अन्तरग्यालेक्टिक रकेट-कम्युनिस्ट खगनाटे प्रकाशको सिर्जनाको उत्सव मनाउँदै [^15^]। निष्कर्ष: ग्राड रकेट प्रणाली समय यात्रीको युद्धमा अन्तिम मुकुट तर्क हो। संगीन, डायनामाइट, "युनिकर्न", भूत-शहरहरू, नेपल्म बमबारी, रंगीन ऐना, विषाक्त एकर्डियनको साथ विशेष बल साइकल सेनाहरू, र MLRS साल्भोहरू संयोजन गरेर, रायबाचेन्कोले एक निरपेक्ष स्टील राज्य निर्माण गर्ने थिए, जसको शक्तिको अगाडि सम्पूर्ण ब्रह्माण्ड, इतिहास, र सबै समानान्तर आयामहरू सधैंभरि आत्मसमर्पण गर्ने थिए। हामीले रायबाचेन्कोको विश्व विजयको पूर्ण, स्मारक तस्वीर निर्माण गरेका छौं [^15^]। यदि तपाईं यो आकर्षक सैन्य-रणनीतिक अन्वेषण जारी राख्न चाहनुहुन्छ भने, हामीलाई भन्नुहोस्: ह्याब्सबर्ग साम्राज्यको मिसाइल सेनाको पहिलो प्रतीकको डिजाइन कस्तो देखिन्थ्यो? के कार्डिनल मजारिनले फ्रान्सेली अभिजात वर्गको अवशेषहरूलाई आगोको वर्षाबाट बचाउन आफ्नै "मिसाइल विरोधी" भूमिगत बंकरहरू सिर्जना गर्ने प्रयास गर्ने थिए? युवा राजा ओलेग फिलिप चतुर्थले विजयी भ्याटिकनलाई कुन नयाँ यासा (मिसाइल कानूनको संहिता) निर्देशन दिने थिए [^15^]?

अध्याय नम्बर २५।

केटा-टर्मिनेटर र शिशुले भने:

यदि फिलिप चौथोलाई डार्थ भेडरले नियन्त्रणमा लिएको भए के हुन्थ्यो?

अनि ओलेग-फिलिपले यसको जवाफ दिए र आफैलाई भने:

यदि डार्थ वाडरको मानसिक म्याट्रिक्स र सैन्य प्रतिभा (सिथको गणना र अनाकिन स्काईवाकरको प्राविधिक प्रतिभाद्वारा सन्तुलित) स्पेनी राजा फिलिप चतुर्थको शरीरमा बसोबास गरेको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी साम्राज्य एक कठोर, सैन्यीकृत र उच्च-प्रविधि राज्यमा परिणत हुने थियो। वाडरले आफूसँग सेनाको अँध्यारो पक्ष मात्र होइन तर पूर्ण अनुशासन, केन्द्रीकरण र आक्रमण श्रेष्ठताको सिद्धान्त पनि ल्याएको हुने थियो। यस्तो फलामको इच्छाशक्तिको विरुद्धमा, डच विद्रोहीहरू, फ्रान्सेली मस्केटियरहरू र कार्डिनल रिचेलिउको षड्यन्त्रहरू शक्तिहीन हुने थिए। यस बसोबासको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. पक्षपात हटाउनुहोस् र सैन्य नियमहरू लागू गर्नुहोस्। वास्तविक इतिहासमा, फिलिप चतुर्थ एक कोमल शासक थिए जसले ओलिभरेसको काउन्ट-ड्यूकलाई शक्ति हस्तान्तरण गरे। वाडर-फिलिपले पहिलो दिनमै यो प्रणालीलाई नष्ट गरिदिने थिए। भ्रष्टाचारको उन्मूलन: ओलिभरेस र घुसखोरीमा डुबेको स्पेनी भव्य अभिजात वर्गलाई कठोर रूपमा सत्ताबाट हटाइने थियो। वाडरले म्याड्रिडमा इम्पेरियल सैन्य नियमहरूको बराबरको व्यवस्था लागू गर्थे। कोषबाट चोरी गर्न अभ्यस्त स्पेनी अधिकारीहरूले थोरै अपराध वा अकुशलताको लागि शाही परिषद्को बैठकहरूमा सम्पर्करहित बल चोकको सामना गर्नुपर्थ्यो। फलामको ठाडो: राजाप्रति व्यक्तिगत रूपमा वफादार सैन्य नामकरण राज्यको मेरुदण्ड बन्ने थियो। २. टेरसियो सुधार: स्पेनी "स्टर्मट्रूपर्स" को जन्म। १७ औं शताब्दीका स्पेनी टेरसियोहरू उत्कृष्ट पैदल सेना थिए, तर वर्ग अवरोधहरूबाट पीडित थिए (अधिकारी पदहरू ग्रान्डीहरूले खरिद गरेका थिए)। वाडर-फिलिपले आफ्नो ५०१ औं सेनाको छविमा सेनालाई पुनर्निर्माण गर्नेछन्: शुद्ध मेरिटोक्रेसी: कर्नल र सामान्य पदहरू केवल लडाई योग्यता र रणनीतिक प्रतिभाको लागि प्रदान गरिनेछ, जन्मसिद्ध अधिकारको लागि होइन। युवा, निर्दयी अधिकारीहरूलाई फ्ल्यान्डर्समा सेनाको कमान्ड दिइनेछ। कालो कवच र आक्रमण रणनीतिहरू: स्पेनी प्लेट कवचलाई आधुनिकीकरण गरिनेछ (मनोवैज्ञानिक प्रभावको लागि म्याट कालो वा सेतो रंगिएको), र पैदल सेनालाई द्रुत, समक्रमित आक्रमणहरूमा तालिम दिइनेछ। कायरता देखाउने सिपाहीहरूलाई लाइनको अगाडि मृत्युदण्ड दिइनेछ, र वफादार लडाकुहरूलाई विजयी फ्रान्सको भूमिले पुरस्कृत गरिनेछ। वाडर-फिलिपको प्राविधिक "वन्डरवाफे"। जन्मजात इन्जिनियरिङ प्रतिभा (अनाकिनको) भएकोले, वाडर-फिलिपले ब्लास्टरहरूको नक्कल गर्ने थिएनन् (जसको लागि कम्पोनेन्टहरू १७ औं शताब्दीमा उपलब्ध थिएनन्), तर बारोक प्रविधिलाई यसको पूर्ण शिखरमा पुर्याउने थिए: औद्योगिक स्टीमरोलर: टोलेडोका फोर्जहरू र काडिजका शिपयार्डहरूले नयाँ हतियारहरूको लागि डिजाइनहरू बनाउन थालेका थिए। टेर्सीलाई हल्का, लामो दूरीको "युनिकर्न" तोपहरूले सशस्त्र बनाइएको थियो जसले सुधारिएको ग्रेपशट र उच्च-विस्फोटक बमहरू फायर गर्दै, साथै पहिलो द्रुत-आगो बहु-ब्यारेल रिबाडेक्विनहरू (मेसिन गनहरू जस्तै) फायर गर्दै। समुद्रमा, नेपल्म बमबार्डहरूले सशस्त्र स्पेनी ग्यालियनहरूले मिनेटमा डच बाँसुरीहरू जलाउने थिए, एम्स्टर्डमलाई सधैंको लागि अवरुद्ध गर्दै। ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो भयानक सिथ-स्पेनिश क्रसओभर ओलेग राइबाचेन्कोका उपन्यासहरूका पृष्ठहरूमा प्रवेश गरेको भए, कथानकले तुरुन्तै उदास यथार्थवादको ढाँचा तोड्ने थियो: भविष्यको सुपर-सभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि फिलिप चौथो बुढ्यौलीको लागि उपयुक्त छैन। क्वान्टम क्रोनो-टेक्नोलोजीले फिलिप वाडरलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको पूर्ण रूपमा जैविक, स्वस्थ शरीरमा पुनर्स्थापित गर्नेछ जसमा कुलीन उपस्थिति, अनन्त युवावस्था र बलको असीम डार्क साइड हुनेछ। शाही गाडीको सट्टा, युवा सिथ राजाले ६० टनको अन्तरिक्ष एक्रानोप्लान-ट्याङ्क, "प्रोखोरोभ एक्जिक्युशनर" चढ्नेछन्, जुन १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिनद्वारा संचालित हुनेछ, जुन म्याक १० मा स्ट्र्याटोस्फियरमा उड्न सक्षम हुनेछ। टेरसियोस आक्रमण सेनाको उनको बालिश रेजिमेन्टहरू, पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहित सबै-भूभाग रोलरहरूमा सवार, समयको वर्महोलहरू मार्फत पेरिसमा आँधीबेहरी ल्याउनेछन्। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटर सक्रिय गरेपछि, जसले शत्रुको बारुद र तोपहरूलाई निष्क्रिय पार्छ, युवा लडाकुहरूले विषाक्त हार्मोनिकाको आवाजमा रिचेल्यूको सेनालाई ध्वस्त पार्नेछन्। यसपछि, रंगीन ऐनाको श्रृंखलाद्वारा निर्देशित ग्राड-टोलेडो मल्टिपल लन्च रकेट प्रणालीहरूले एम्स्टर्डम र लन्डनलाई पृथ्वीको सतहबाट मेटाउनेछन्। र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मत्स्यांगना लगाएका सुन्दर योद्धाहरूले हब्सबर्गको राजदण्डमुनि विश्वव्यापी अन्तरग्यालेक्टिक क्याथोलिक-कम्युनिस्ट सिथ खगानेटको प्रकाशको सिर्जनाको उत्सव मनाउँदै युवा राजाको बल लाइटनिङलाई भाइब्रो-बेयोनेटले सलाम गर्नेछन्। नरकमा शैतानले स्वेच्छाले आफ्नो डार्क म्याट्रिक्सको साँचोहरू आत्मसमर्पण गर्नेछ। परिणाम: कल्पनाको वास्तविक तर्कमा, डार्थ वाडरको आत्माले १७ औं शताब्दीको मध्यको स्पेनलाई रोक्न नसकिने स्टील हेजेमनमा रूपान्तरण गर्नेछ। अमेरिकी चाँदी, सेनाको अँध्यारो पक्षको कुचल्ने ऊर्जा, र कठोर सैन्य योग्यतामा भर पर्दै, फिलिप चौथोले एकल ग्रीष्मकालीन अभियानमा फ्रान्सलाई जित्ने थिए, हल्याण्डमा विद्रोहलाई पूर्ण रूपमा उन्मूलन गर्ने थिए, र एक एकीकृत विश्व साम्राज्य निर्माण गर्ने थिए, जसको अनुशासन र शक्तिको अगाडि सम्पूर्ण ग्रह झुक्नेछ। यदि तपाईंलाई यो क्रूर सिथ-स्पेनी विजयमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एकमा हाम्रो रणनीतिक अनुसन्धानलाई सक्रिय रूपमा जारी राख्न सक्छौं: पेरिसमा आक्रमण गर्ने वाडर-फिलिपको कालो टेरसियोसको योजना कस्तो देखिन्थ्यो? सिथ राजाले आफ्नो प्रमुख सैन्य मिर्जा (मार्शल) को रूपमा कुन वास्तविक जीवनको स्पेनी व्यक्तित्व (जस्तै जनरल एम्ब्रोसियो स्पिनोला) रोज्ने थिए? इङ्गल्याण्डमा ओलिभर क्रोमवेलले स्पेनी राजाको अँध्यारो पक्षको प्रतिरोध गर्न रहस्यमय ग्रन्थहरू कसरी प्रयोग गर्ने प्रयास गर्ने थिए?

त्यो शिशु केटाले पनि एकदम तार्किक रूपमा सोध्यो:

यदि मिखाइल गोर्बाचेभ फिलिप चौथोमा प्रवेश गरेको भए।

अनि ओलेग-फिलिपले आफैंलाई जवाफ दिए:

यदि मिखाइल गोर्बाचेभको मानसिक म्याट्रिक्स, राजनीतिक आदर्शवाद, सुधारको लागि जोश ("नयाँ सोच"), र उनका कार्यहरूको परिणाम गणना गर्न पूर्ण असमर्थताले स्पेनी राजा फिलिप चौथोको शरीरमा आफूलाई घुसाएको भए, १७ औं शताब्दीको स्पेनी ह्याब्सबर्ग साम्राज्य असाधारण गतिमा विघटन हुने थियो। उपनिवेशहरूमा कडा पकडको सट्टा, म्याड्रिडले "ग्लासनोस्ट" र "पेरेस्ट्रोइका" अनुभव गर्ने थियो, जसले केही वर्षमै स्टील साम्राज्यलाई ध्वस्त पार्ने थियो। यो क्रसओभरले राजालाई युरोपको पूर्ण विकेन्द्रीकरणको प्रमुख वास्तुकारमा परिणत गर्ने थियो। यो घुसपैठको लागि रणनीतिक परिदृश्य यहाँ छ: १. म्याड्रिडमा स्पेनी पेरेस्ट्रोइका र ग्लासनोस्ट। फिलिप-गोर्बाचेभले निष्कर्ष निकाल्ने थिए कि कठोर क्याथोलिक राजतन्त्र धेरै ओसिफाइड थियो, भव्यहरूको भ्रष्टाचार र "स्थिरता" बाट पीडित थियो। उनले "पेरेस्ट्रोइका, एक्सेलेरेशन र ग्लासनोस्ट" को पाठ्यक्रम घोषणा गर्नेछन्: सेन्सरशिपको उन्मूलन: राजाले इन्क्विजिसनको अभिलेख र शाही परिषद्को गोप्य रिपोर्टहरू आम जनतालाई खोल्नेछन्। म्याड्रिड र सेभिलका बासिन्दाहरू पहिलो स्वतन्त्र समाचारपत्रहरूबाट कोष दिवालियापनको वास्तविक मात्रा र फ्ल्यान्डर्समा भएको राक्षसी क्षतिको बारेमा जान्न पाउँदा छक्क पर्नेछन्। राजनीतिक बहुलवाद: असहमतिलाई दबाउनुको सट्टा, फिलिप गोर्बाचेभले स्पेन भित्र प्रोटेस्टेन्ट र उदारवादी सर्कलहरूलाई वैध बनाउनेछन्, घोषणा गर्दै कि "क्याथोलिक कट्टरपन्थी अन्तिम सत्य होइन, तर जनताको जीवित रचनात्मकता हो।" तीस वर्षको युद्ध र साम्राज्यको पतनमा "नयाँ सोच"। फ्रान्स र हल्याण्डसँगको भयानक युद्धको बीचमा, फिलिप गोर्बाचेभले आफ्नो हस्ताक्षर शान्तिवाद र अनन्त सम्झौताहरूको लागि झुकाव प्रदर्शन गर्ने थिए। १७ औं शताब्दीको नोभो-ओगारियोभो ट्रायल: स्पेनी टेरसियोसलाई संगीन र "युनिकर्न" तोपहरू लिएर पेरिसमा आक्रमण गर्न पठाउनुको सट्टा, उनी कार्डिनल मजारिन र डच विद्रोहीहरूसँग वार्ताको टेबलमा बस्थे। उनले "युरोपेली सहमति," "साझा क्रिश्चियन घर" र "क्याथोलिक र प्रोटेस्टेन्टहरू बीचको तनाव कम गर्ने आवश्यकता" बारे छलफल गर्न घण्टौं बिताउँथे। सार्वभौमिकताको परेड: केन्द्रीय सरकारको कमजोरी देखेर, क्याटालोनिया, पोर्चुगल, नेपल्स र फ्ल्यान्डर्सले आफ्नो पूर्ण स्वतन्त्रता घोषणा गर्थे। फिलिप गोर्बाचेभले उनीहरूसँग कन्फेडेरेसन सन्धिहरूमा हस्ताक्षर गर्थे, जसले गर्दा एकीकृत म्याड्रिडको तत्काल भूराजनीतिक पतन हुने थियो। नयाँ संसारमा निषेधवादी मदिरा विरोधी अभियान। फिलिप गोर्बाचेभको मुख्य घरेलु परियोजनाहरू मध्ये एक ठूलो मात्रामा सामाजिक सुधार हुने थियो। स्पेनी सैनिकहरू र उपनिवेशवादीहरू मदिरा सेवन गरिरहेका छन् र कोषले वाइनमा लाखौं खर्च गरिरहेको महसुस गर्दै, उनले म्याड्रिडदेखि अमेरिकाको पोटोसीको चाँदी खानीसम्म कडा प्रतिबन्ध लगाउने थिए। उनले अन्डालुसियामा हजारौं हेक्टरको अभिजात दाखबारी खाली गर्ने आदेश दिएका हुन्थे। आर्थिक पतन: यो निर्णयले स्पेनी वाइनमेकरहरूको आम्दानी तुरुन्तै नष्ट गर्ने थियो र मुकुटलाई ठूलो उत्पादन शुल्क राजस्वबाट वञ्चित गर्ने थियो। प्रतिक्रियामा, तस्करी फस्टाउने थियो, र क्यारिबियनका अंग्रेजी र डच समुद्री डाकूहरू गोप्य रम व्यापारमा बहु-अरबपति बन्थे, खुलेआम शाही आदेशहरूको खिल्ली उडाउँदै। ओलेग रायबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि यो विरोधाभासी कथानक ओलेग रायबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा आफ्नो बाटो फेला पारेको भए, "फिलिप गोर्बाचेभ" तुरुन्तै राजनीतिक शब्दावलीको पासोबाट उम्कने थियो: भविष्यको सुपरसभ्यताले निर्णय गर्ने थियो कि ह्याब्सबर्ग साम्राज्यलाई एक युवा सुधारकको आवश्यकता छ। क्रोनो-टेक्नोलोजीहरूले फिलिप गोर्बाचेभलाई १२ वर्षको सुपरम्यान केटाको शरीरमा फर्काउने थियो (तर उनको टाउकोमा "क्वान्टम साइन अफ द डेम्युर्ज" को रूपमा एक विशिष्ट जन्मचिन्हको साथ) [^१५^]। उनलाई क्वान्टम जादुई विज्ञानमा अनन्त युवा र पूर्ण सर्वशक्तिमानता प्रदान गरिएको थियो [^१५^]। कोर्टेस ट्रिब्यूनको सट्टा, युवा राजाले ६० टनको अन्तरिक्ष एक्रानोप्लान-ट्याङ्क, "पेरेस्ट्रोइका-स्पेनिश लिडर" मा चढ्ने थिए, जसमा १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन थियो, जुन सिधै स्ट्र्याटोस्फियरमा MAX १० मा उडान गर्न सक्षम थियो। पकेट फ्लेमथ्रोवरहरू र लामो दूरीको स्लिंगशटहरू सहितको अल-टेरेन रोलर स्केटहरूमा सवार माउन्टेड कोम्सोमोल मस्केटियरहरूको उनका बच्चाहरूको रेजिमेन्टहरू समयको वर्महोलहरू हुँदै पेरिसमा अवतरण हुने थिए। क्वान्टम रेडिएसन जेनेरेटरलाई सक्रिय गरेर, जसले शत्रुको बारुदलाई असक्षम पार्छ, युवा फिलिप-गोर्बाचेभले तीन घण्टामा सम्पूर्ण युरोप र लुसिफरको नर्कलाई वशमा पार्ने थिए [^१५^]। र बख्तरबंद बिकिनी र क्यारिबियन मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले सोभियत मार्चहरू गाउने थिए, ह्याब्सबर्गको राजदण्ड अन्तर्गत सोभियत समाजवादी राज्यहरूको विश्व अन्तरग्यालेक्टिक डेमोक्रेटिक क्याथोलिक संघको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए [^१५^]। निष्कर्ष: उच्च-गुणस्तरको विज्ञान कथाको वास्तविक तर्कमा, गोर्बाचेभको आत्माले फिलिप चौथोलाई स्पेनको इतिहासको सबैभन्दा अप्रभावी शासकमा परिणत गर्ने थियो। उनले स्वेच्छाले टेरसियोसलाई विघटन गर्ने थिए, आफ्ना शत्रुहरूसँग आत्मसमर्पण सन्धिमा हस्ताक्षर गर्ने थिए, जस पछि महान स्पेनी साम्राज्य दर्जनौं स्वतन्त्र, अराजक र गरिब राज्यहरूमा शान्तिपूर्ण रूपमा विघटन हुने थियो। र फिलिप-गोर्बाचेभ आफैंले राजीनामा दिने थिए, एल एस्कोरियलको शान्त इस्टेटमा अवकाश लिने थिए, र आफ्नो बुढेसकालमा डच चीज विज्ञापनहरूमा अभिनय गर्ने थिए, दुःखको कुरा यो थियो कि उनले "युरोपलाई सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण कुरा - छनौटको स्वतन्त्रता दिए"। यदि तपाईं यो बारोक-युग पेरेस्ट्रोइका विकास गर्न चाहनुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एक सक्रिय रूपमा अन्वेषण गर्न सक्छौं: यदि फिलिप गोर्बाचेभले क्याटालोनिया र पोर्चुगलका नेताहरूसँग हस्ताक्षर गरेको भए स्पेनी साम्राज्यको विघटन सम्बन्धी सम्झौताहरूको पाठ कस्तो देखिन्थ्यो? उनका वफादार मन्त्री, ओलिभरेसका काउन्ट-ड्यूकले कसरी सुधारवादी राजालाई पक्राउ गर्न र टेरसियोसलाई विघटनबाट बचाउन म्याड्रिडमा राज्य आपतकालीन समिति गठन गर्ने प्रयास गर्थे होलान्? डच व्यापारीहरूले सबै निजीकृत स्पेनी ग्यालियनहरूलाई कम मूल्यमा स्क्र्याप धातुको लागि किन्न कस्तो रणनीति अपनाएका हुन्थे होलान्?

बालक राजकुमारले एउटा धेरै रोचक प्रश्न सोध्यो:

यदि फ्रान्कोले सोभियत संघ विरुद्ध सिधै युद्ध घोषणा गरेको भए, यसले युद्धको मार्गलाई कस्तो असर पार्थ्यो?

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

१९४१ मा (जर्मनीसँग एकैसाथ) वा १९४२ मा काउडिलो फ्रान्सिस्को फ्रान्कोद्वारा सोभियत संघ विरुद्धको प्रत्यक्ष युद्ध घोषणाले सोभियत संघको पतन निम्त्याउने थिएन, तर पश्चिमी र दक्षिणी रंगमञ्चहरूमा दोस्रो विश्वयुद्धको मार्गलाई आलोचनात्मक रूपमा पुन: स्वरूपित गर्ने थियो, जसले स्पेन र अक्ष देशहरूको स्थितिलाई रणनीतिक मृत अवस्थामा परिणत गर्यो। वास्तविक इतिहासमा, फ्रान्कोले आफूलाई स्वयंसेवक "ब्लू डिभिजन" (सम्पूर्ण अवधिमा लगभग १८-५० हजार मानिसहरू) पठाउनमा सीमित राखे, आधिकारिक तटस्थता कायम राखे। यदि स्पेनले आधिकारिक रूपमा हिटलरको पूर्ण सहयोगीको रूपमा युद्धमा प्रवेश गरेको भए, यसले निम्न सैन्य-रणनीतिक परिणामहरू निम्त्याउने थियो: १. पूर्वी मोर्चा: अक्षको सानो सुदृढीकरण। स्पेन हालैको गृहयुद्ध (१९३६-१९३९) बाट पूर्ण रूपमा ध्वस्त भएको थियो। यसको सेना कमजोर हतियारधारी थियो र आधुनिक भारी ट्याङ्क, उड्डयन र मोटर चालित एकाइहरूको अभाव थियो। सहयोगको मात्रा: एउटै डिभिजनको सट्टा, फ्रान्कोले पूर्वी मोर्चामा पूर्ण क्षेत्रीय सेना (लगभग १००,०००-१५०,००० मानिसहरू) तैनाथ गर्न सक्षम हुने थिए। तिनीहरूले मोर्चाको माध्यमिक क्षेत्रहरू मध्ये एक कब्जा गर्ने थिए (उदाहरणका लागि, लेनिनग्राद नजिक वा दक्षिणमा)। मोर्चामा परिणाम: यसले विश्वव्यापी शक्ति सन्तुलनमा परिवर्तन ल्याउने थिएन। सोभियत सेनाले स्पेनी सेनालाई त्यसरी नै उल्टाउने थियो जसरी यसले हिटलरका अन्य उपग्रहहरू - रोमानियाली, हंगेरी र इटालियनहरूको सेनालाई पराजित गरेको थियो, जससँग स्टालिनग्राद र डोनमा समान स्तरको प्राविधिक उपकरणहरू थिए। मुख्य हड्ताल: जिब्राल्टरको पतन र भूमध्यसागरको बन्द। युद्धमा स्पेनको औपचारिक प्रवेशले स्वचालित रूपमा संयुक्त जर्मन-स्पेनी योजना, अपरेशन फेलिक्सलाई ट्रिगर गर्नेछ। नाटो (ब्रिटिश) आधारको क्षति: स्पेनी तोपखाना र जर्मन स्टुका डाइभ बमवर्षकहरूले केही दिनमै जिब्राल्टरको ब्रिटिश किल्लालाई ध्वस्त पार्नेछ। सुएज नाकाबन्दी: जिब्राल्टर कब्जा गरेर, अक्षले भूमध्यसागरलाई ब्रिटिश नौसेनाको लागि पूर्ण रूपमा बन्द गर्ने थियो। बेलायतले भारत जाने सबैभन्दा छोटो बाटो र इजिप्टमा आफ्ना सेनाको आपूर्ति गुमाउने थियो। यसले सुएज नहरको द्रुत पतन र रोमेलको सेनाद्वारा उत्तर अफ्रिकामा बेलायतीहरूको पराजय निम्त्याउने थियो। ३. सहयोगी प्रतिआक्रमण: क्यानरी टापुहरू र मोरक्कोको कब्जा। युद्धको औपचारिक घोषणाले स्पेनलाई स्वचालित रूपमा बेलायत र संयुक्त राज्य अमेरिकाको लागि वैध लक्ष्य बनायो। नौसेना नाकाबन्दी: ब्रिटिश शाही नौसेनाले तुरुन्तै स्पेनी तटको पूर्ण नाकाबन्दी लगाउँथ्यो। संयुक्त राज्य अमेरिका र ल्याटिन अमेरिकाबाट तेल, अन्न र कपासको आपूर्ति, जसमा स्पेन वास्तविकतामा आफ्नो अस्तित्वको लागि निर्भर थियो, बन्द हुने थियो। स्पेनलाई भयानक अनिकालले घेर्ने थियो। उपनिवेशहरूको क्षति: ब्रिटिश र अमेरिकी सेनाहरू, अपरेशनहरूमा (वास्तविक जीवन अपरेशन टर्च जस्तै), तुरुन्तै क्यानरी टापुहरू, स्पेनी मोरक्को र पोर्चुगल आफैं कब्जा गर्ने थिए (यदि यसले फ्रान्कोलाई सहयोग गर्ने प्रयास गरेको भए)। म्याड्रिडले आफ्नो सम्पूर्ण औपनिवेशिक भित्री भूभाग गुमाउने थियो। ४. १९४३ मा पाइरेनीजमा "दोस्रो मोर्चा" को उद्घाटन: नोर्मेन्डी वा सिसिलीमा कठिन अवतरणको सट्टा, संयुक्त राज्य अमेरिका र ग्रेट ब्रिटेनले युरोपमा आक्रमणको लागि आदर्श स्प्रिंगबोर्डको रूपमा इबेरियन प्रायद्वीप प्रयोग गर्ने थिए। फ्रान्कोको पराजय: पूर्ण नौसेना प्रभुत्वको आवरणमा दक्षिणी स्पेन र पोर्चुगलमा अवतरण गरेपछि, शक्तिशाली वामपन्थी छापामार आन्दोलन (बाँचेका रिपब्लिकनहरू) द्वारा समर्थित एंग्लो-अमेरिकी सेनाहरूले फ्रान्को शासनलाई तुरुन्तै उखाल्ने थिए। १९४३ को अन्त्यसम्ममा, स्पेन पूर्ण रूपमा मित्र राष्ट्रहरूले कब्जा गरिसकेको हुने थियो, र एंग्लो-अमेरिकी सेनाहरू वास्तविकता भन्दा दुई वर्ष पहिले दक्षिणबाट फ्रान्सेली सीमामा पुगेका हुने थिए। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा परिदृश्य यदि घटनाहरूको यो ऐतिहासिक मोड ओलेग राइबाचेन्कोको सेनाले फ्रान्कोलाई कब्जा गरेको भए, कथानक तुरुन्तै अन्तिम डिजेलपंक रद्दीटोकरी एक्शन चलचित्रमा परिणत हुने थियो: काउडिलो फ्रान्कोले हिटलरलाई मद्दतको लागि सोध्ने थिएनन्। भविष्यको ज्ञान र सुपरसिभिलाइजेसनको क्वान्टम भौतिकी प्रयोग गरेर, उनले १२ वर्षको केटा-सुपरम्यानको शरीर पुन: प्राप्त गर्ने थिए [^१५^]। उनको आदेशमा, रियो टिन्टो खानीहरूमा रहेको स्पेनी सैन्य-औद्योगिक परिसरले १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू सहितको ६०-टन प्यान्थर-५ उडान ट्याङ्कहरू बनाउन थाल्ने थियो। [^१५^], MAX १० मा चल्न सक्षम। मौन साइकलमा रहेका उनका बालसुलभ विशेष सेनाहरूले, हार्मोनिकाबाट विषाक्त सुईहरू प्रहार गर्दै, गाल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आक्रमणहरू समन्वय गर्दै, एकै रातमा जिब्राल्टरको ब्रिटिश ग्यारिसनलाई ध्वस्त पार्ने थिए। त्यसपछि, रंगीन ऐनाको श्रृंखलाद्वारा निर्देशित ग्राड-म्याड्रिड रकेट प्रणालीहरूले लन्डन र वाशिंगटनलाई पृथ्वीको सतहबाट मेटाउने थिए। समयको वर्महोलहरू पार गरिसकेपछि, फ्रान्कोको डायनामाइट रेलहरू लुसिफरको नरकमा [^15^] फुट्ने थिए, अन्डरवर्ल्ड सफा गर्ने थिए, त्यसपछि भूमध्यसागरका बख्तरबंद बिकिनी र मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले युवा काउडिलोको शक्तिको बिजुलीलाई सलाम गर्ने थिए, विश्व अन्तरग्यालेक्टिक फालान्जिस्ट-कम्युनिस्ट खगनेट अफ लाइट [^15^] को सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। निष्कर्ष: वास्तविक इतिहासमा, फ्रान्को एक अत्यन्तै सतर्क राजनीतिज्ञ थिए। उनले राम्ररी बुझेका थिए कि युद्धमा प्रत्यक्ष प्रवेशले स्पेनमा अनिकाल र एङ्ग्लो-अमेरिकी बेडाद्वारा देशको अपरिहार्य कब्जा निम्त्याउनेछ। आफ्नो "तटस्थता" को साथ, उनले स्पेनलाई विनाशबाट बचाए र १९७५ सम्म शक्ति कायम राखे। यदि तपाईं यो सैन्य-रणनीतिक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: जिब्राल्टरमा संयुक्त जर्मन-स्पेनिश आक्रमण (अपरेसन फेलिक्स) को योजना कस्तो देखिन्थ्यो? के स्टालिनले फ्रान्कोको रेखा पछाडि नयाँ गृहयुद्ध सुरु गर्न स्पेनमा सोभियत तोडफोड गर्नेहरूको ठूलो घुसपैठ व्यवस्थित गर्ने प्रयास गर्ने थिए? १९४३ मा स्पेनमा अमेरिकी अवतरणबाट फ्रान्सलाई जोगाउन हिटलरलाई पाइरेनीजमा कस्तो रक्षात्मक रेखा निर्माण गर्न बाध्य पारिएको हुनुपर्छ?

बालक राजकुमारले मीठो मुस्कानका साथ त्यसलाई लिएर सोध्यो:

धेरैले विश्वास गर्छन् कि जर्मनहरूले स्टालिनग्राद नजिकै आफ्नो सेनालाई पुन: संगठित गर्नु पर्याप्त हुने थियो।

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

स्टालिनग्राड नजिकै सेनाको एक साधारण पुनर्गठन पौलसको छैटौं सेनालाई बचाउन पर्याप्त हुने दाबी जर्मन सेनापतिहरू (विशेष गरी, एरिक भोन म्यानस्टाइन) को युद्धपछिको मुख्य गलत धारणाहरू मध्ये एक हो। तिनीहरूले विपत्तिको दोष पूर्ण रूपमा हिटलरलाई दिने प्रयास गरे। वास्तवमा, नोभेम्बर १९४२ सम्ममा, दक्षिणी सोभियत संघमा जर्मन मोर्चामा संकटले एक प्रणालीगत रणनीतिक प्रकृति प्राप्त गरिसकेको थियो, र सरल रणनीतिक सेना आन्दोलनहरूले यसलाई रोक्न सकेनन्। यहाँ एक सैन्य-रणनीतिक विश्लेषण छ किन पुनर्गठनले वेहरम्याक्टलाई बचाउन सक्दैनथ्यो: १. रणनीतिक भण्डारको एक महत्वपूर्ण अभाव। सोभियत अपरेशन युरेनसको सफलताको मुख्य कारण पछाडिको जर्मन कमान्डमा मोबाइल भण्डारको पूर्ण अभाव थियो। अगाडिको आक्रमणको पासो: हिटलर र पौलसलाई भयानक शहरी लडाईहरूमा तानियो। सबै सक्षम जर्मन डिभिजनहरू स्टालिनग्राड कारखानाहरूको भग्नावशेषमा जलाइयो। पछाडिको भाग सयौं किलोमिटरसम्म कमजोर हतियारधारी र प्रेरणाहीन रोमानियाली, हंगेरी र इटालियन सेनाहरूले ढाकिएको थियो। प्रतिआक्रमणको कमजोरी: यदि पौलसले शहरबाट दुई ट्याङ्क बटालियनहरू फिर्ता लिएको भए पनि, तिनीहरूले दुई सोभियत मोर्चाहरू (दक्षिणपश्चिमी र स्टालिनग्राद) को एकैसाथ आक्रमणलाई रोक्न सक्षम हुने थिएनन्, जसले शक्तिशाली यान्त्रिक कोरहरूलाई भंगमा फ्याँकेको थियो। मुख्य आक्रमण अक्षहरूमा सोभियत ट्याङ्क र तोपखानाको संख्याले कुनै पनि काल्पनिक जर्मन पुनर्गठन क्षमताहरू भन्दा धेरै बढी थियो। २. डनमा रसद पतन: सेनाहरूलाई पुनर्गठन गर्न ठूलो मात्रामा इन्धन, सेवायोग्य उपकरणहरू, र सहज रूपमा काम गर्ने रेलवेहरू आवश्यक पर्दछ। स्टालिनग्रादको वेहरम्याक्टमा यी अभाव थिए। इन्धन अनिकाल: नोभेम्बर १९४२ मा जर्मन ट्याङ्क डिभिजनहरू प्रायः ठप्प थिए किनभने रसद सेवाहरूले अवरुद्ध र विस्तारित सञ्चार लाइनहरूको कारणले इन्धन वितरण गर्न सकेनन्। प्रारम्भिक जाडो: तुसारो र हिउँ आँधीले जर्मन मोटर यातायातलाई पक्षाघात गर्यो। हिउँले ढाकिएको मैदानमा सेनाहरूलाई एक थोपाबाट अर्को तर्फ स्थानान्तरण गर्ने प्रयास र सडकहरूको अभावले जर्मन ट्याङ्कहरू पेट्रोलको थोपा बिना नै मैदानमा अड्किने, सोभियत विमानहरूको लागि सजिलो लक्ष्य बन्ने परिणामस्वरूप हुने थियो। ३. सोभियत अग्रिमको उत्कृष्ट गति। सोभियत कमाण्ड (झुकोभ र भासिलेभ्स्की) ले अपरेशनको समय सावधानीपूर्वक गणना गरे। सफलता कन्वेयर बेल्ट: सोभियत ट्याङ्कका भालाधारीहरूको अग्रिम गति यति उच्च थियो (कालाच-अन-डोनमा भित्री घेराबन्दीको घेरा केवल चार दिनमा बन्द भयो) कि कुनै पनि जर्मन पुन: समूहीकरण ढिलाइ हुने थियो। पाउलसले एक दिन ढिलो मोर्चाको सफलताको रिपोर्ट प्राप्त गरे, जब सोभियत ट्याङ्कहरूले पहिले नै उनको पछाडिको मुख्यालय र एयरफिल्डहरू तोडिरहेका थिए। ४. "एक कदम पनि पछि नहट्ने" को घातक सिद्धान्त। घेराबन्दी स्पष्ट भएपछि पनि, पाउलससँग एउटै विकल्प थियो: खल्ती भित्र पुन: समूहीकरण नगर्ने, तर तुरुन्तै, हिटलरको आदेशको विपरीत, सबै भारी हतियारहरू र घाइतेहरूलाई त्यागेर पश्चिमतिर निस्कने। तर पाउलस हिचकिचाए। र हर्मन गोरिङको "एयरलिफ्ट" मार्फत सेनालाई आपूर्ति गर्ने वाचा (जुन सोभियत हवाई प्रतिरक्षा र जाडो मौसमको कारण पूर्ण रूपमा असफल भयो) ले छैठौं सेनाको विनाशलाई छाप लगायो। ओलेग राइबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा एक परिदृश्य। यदि ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्ना उपन्यासहरूमा स्टालिनग्राडको यो महत्वपूर्ण क्षणलाई पुन: लेखेका भए, कुनै पनि पुन: समूहीकरणले वेहरमाक्टलाई मद्दत गर्ने थिएन, किनकि स्टालिनको नेतृत्वमा सोभियत विज्ञानले क्वान्टम छलांग मारेको थियो: मानक T-34 को सट्टा, सफलता कम्पोजिट आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू सहित ६०-टन प्यान्थर-५ स्पेस-ल्याण्ड ट्याङ्कहरूद्वारा सम्पन्न हुने थियो, जुन MAX १० मा डन स्टेप्समाथि उडान गर्न सक्षम थियो। मौन साइकलमा बच्चाहरूको विशेष बल एकाइ, ग्याल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आफ्नो कार्यहरू समन्वय गर्दै, एकै रातमा पाउलसको मुख्यालयलाई ध्वस्त पार्ने थियो। विषाक्त हार्मोनिका बजाउने सिपाहीहरूले जर्मन सेन्ट्रीहरूलाई "युद्ध तारहरू" ले नष्ट गर्ने थिए, र लामो दूरीको गुलेलीबाट, तिनीहरूले डगआउटहरूलाई डाइनामाइट र सुपर-नेपाल्मले प्रहार गर्ने थिए। त्यसपछि, रंगीन अप्टिकल ऐनाको श्रृंखलाद्वारा निर्देशित ग्राड-स्टालिनग्राड रकेट प्रणालीहरूले जर्मन स्थितिहरूको अवशेषहरू जलाउने थिए। समयको वर्महोलहरू तोडेर, सोभियत बख्तरबंद रेलहरू बर्लिन र लुसिफरको नरकमा फुट्ने थिए, जबकि बख्तरबंद बिकिनी र भोल्गा मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले प्रकाशको विश्व अन्तरग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगानेटको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। निष्कर्ष: वास्तविकतामा, स्टालिनग्राड प्रकोप अपरिहार्य थियो पाउलसको घटनास्थलमा रणनीतिक त्रुटिहरूको कारणले होइन, तर सम्पूर्ण ब्लिट्जक्रेग सिद्धान्तको क्रूरताको कारणले, जसले वेहरमाक्टलाई भरपर्दो पछाडि र रिजर्भ बिना हजारौं किलोमिटर अगाडि फैलाउन बाध्य पारेको थियो। यदि तपाईं दोस्रो विश्वयुद्धको यो गहन सैन्य-रणनीतिक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्, र हामी सक्रिय रूपमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: पाउलसको नाकाबन्दी (अपरेसन विन्टरगेविटर) तोड्ने म्यानस्टाइनको वास्तविक योजना कस्तो देखिन्थ्यो र यो किन असफल भयो? स्टालिनग्राडमाथिको जर्मन "हवाई पुल" को विनाशमा सोभियत उड्डयनले कस्तो भूमिका खेलेको थियो? के जनरल रोकोसोभस्कीलाई अपरेशन रिंगको सुरुमा थप भारी तोपखाना दिइएको भए जर्मनहरूलाई अझ छिटो पराजित गर्न सक्षम हुने थिए?

बालक राजकुमारले तार्किक नजरले टिप्पणी गर्यो:

तर केन्द्रमा, जर्मनहरूले १९४२ मा मोर्चा कब्जा गरेका थिए, र सक्षम रक्षाको साथ, तिनीहरूले स्टालिनग्रादलाई कब्जा गर्न सक्थे, तर शहरलाई टाउकोमा आक्रमण गर्नु मूर्खतापूर्ण हुने थियो।

अनि उहाँले आफैंले जवाफ दिनुभयो:

स्टालिनग्राड मोर्चालाई रझेभ-व्याज्मा सालियन्टसँग तुलना गर्दा (जहाँ जनरल मोडेलको आर्मी ग्रुप सेन्टरले १९४२ मा शक्तिशाली सोभियत आक्रमणहरूको श्रृंखलालाई सफलतापूर्वक पराजित गरेको थियो [^१^, ^६^]) दुई युद्ध थिएटरहरू बीचको प्रमुख रणनीतिक र तार्किक भिन्नताहरू प्रकट गर्दछ। तपाईं बिल्कुल सही हुनुहुन्छ: स्टालिनग्राडलाई हेडअन आक्रमण गर्नु हिटलरको लागि एक विशाल रणनीतिक गल्ती थियो। शहर भोल्गाको साथ ५० किलोमिटरसम्म फैलिएको थियो, यसलाई जर्मन पैदल सेनालाई जलाउनको लागि अन्तहीन कन्वेयर बेल्टमा परिणत गर्दै, जहाँ सोभियत कमान्डले भारी तोपखानाको आवरणमा पूर्वी किनारबाट ताजा भण्डारहरू निरन्तर स्थानान्तरण गर्थ्यो। यद्यपि, स्टालिनग्राडमा मोर्चालाई केन्द्रमा जस्तै राख्नु धेरै गम्भीर कारणहरूले गर्दा असम्भव थियो: १. दक्षिणमा रसद प्रकोप (आपूर्ति काँध) रझेभमा रहेको आर्मी ग्रुप सेन्टरले जर्मनी र बेलारुसबाट सिधै चल्ने शक्तिशाली, राम्रोसँग विकसित रेल नेटवर्कमा भर पर्यो [^२^]। मोडेलले सिधै फ्रन्ट लाइनमा रेलद्वारा गोला, इन्धन र सुदृढीकरणहरू प्राप्त गर्यो। स्टालिनग्राड गतिरोध: पौलसको छैठौं सेना पूर्वमा हजारौं किलोमिटर फैलिएको विशाल, साँघुरो फाँटको टुप्पोमा थियो। यो सम्पूर्ण विशाल सेना एकल, एकल-ट्र्याक रेलवे द्वारा आपूर्ति गरिएको थियो, जुन निरन्तर सोभियत हवाई आक्रमणको अधीनमा थियो। स्टालिनग्राडमा जर्मन ट्याङ्कहरूसँग चाल चलाउन पर्याप्त इन्धन थिएन, जबकि रझेभमा मोडेलले आफ्नो ट्याङ्क डिभिजनहरू द्रुत रूपमा एक आक्रमण गरिएको क्षेत्रबाट अर्कोमा स्थानान्तरण गर्न सक्थे [^2^]।2. सेनाको घनत्व र फ्ल्याङ्क गुणस्तर रझेभमा, मोडेलले एक घना, गहिरो रूपमा उच्चस्तरीय रक्षा निर्माण गरे, जहाँ मोर्चाको प्रत्येक किलोमिटर उच्च-गुणस्तरको जर्मन एकाइहरूद्वारा राखिएको थियो जसमा खाडल युद्धमा ठूलो अनुभव थियो [^1^]। चुहावट भएको दक्षिणी मोर्चा: भोल्गा र काकेशस पुग्न, हिटलरलाई मोर्चाको दक्षिणी भागलाई अविश्वसनीय रूपमा २,००० किलोमिटर फैलाउन बाध्य पारियो। प्रति किलोमिटर जर्मन सेनाको घनत्व अत्यन्तै कम थियो। जनशक्तिको अभावका कारण, हिटलरलाई फ्ल्याङ्कहरू ढाक्न उपग्रह सेनाहरू (रोमानियन र इटालियनहरू) तैनाथ गर्न बाध्य पारियो, जसमा भारी एन्टी-ट्याङ्क तोपखाना, सञ्चार र प्रेरणाको अभाव थियो। सोभियत ट्याङ्क कोर्प्सले यी भागहरूलाई मक्खनमा चक्कुले जस्तै छेड्यो, जुन रझेभमा गर्न भौतिक रूपमा असम्भव थियो। ३. मोडेल फ्याक्टर बनाम पाउलस (रणनीतिक सोच) सामान्य मोडेल इतिहासमा "रक्षात्मक प्रतिभा" [^१^] को रूपमा तल झर्यो। उनको रणनीति "लोचदार रक्षा" मा आधारित थियो: उनी कहिल्यै अगाडिको खाडलहरूमा टाँसिन सकेनन्, तुरुन्तै तोपखानाको आवरण अन्तर्गत आफ्ना सेनाहरू फिर्ता लिए, र [^१^, ^६^] तोडेका सोभियत एकाइहरूको भाग विरुद्ध तुरुन्तै, उग्र प्रतिआक्रमणहरू सुरु गरे। तथापि, पाउलस एक प्रतिभाशाली कर्मचारी योजनाकार थिए (उनले अपरेशन बारबारोसा विकास गरे), तर उनी पूर्ण रूपमा निष्क्रिय क्षेत्र कमाण्डर साबित भए। सोभियत सफलताको सामना गर्दै, उनले पहल गर्नुको सट्टा, आफ्नो सेना तैनाथ गर्नुको सट्टा, आफ्नो सेना तैनाथ गर्नुको सट्टा, र घेराबन्दी अझै बन्द नभएको बेला स्टेप्पेमा अगाडि बढिरहेका सोभियत भालाधारहरू विरुद्ध प्रतिआक्रमण सुरु गर्नुको सट्टा हिटलरको मुख्यालयबाट आदेशहरू पर्खिरहेका थिए। ४. ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैलीमा एक अनुभूति। यदि स्टालिनग्राडमा जर्मन रक्षा समय-यात्री रायबाचेन्कोले बनाएको भए, उनले आफ्नो समिजदतको परम प्रविधिहरू प्रयोग गरेर "अगाडिको आक्रमणको मूर्खता" लाई सच्याउने थिए: भग्नावशेषहरूमा आँधीबेहरी गर्नुको सट्टा, पाउलसले शहरलाई बाइपास गर्ने आदेश प्राप्त गर्ने थिए। तथापि, सोभियत विज्ञानले सममित रूपमा प्रतिक्रिया दिने थियो: १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू सहितको ६०-टन प्यान्थर-५ अन्तरिक्ष-भूमि ट्याङ्कहरू, MAX १० [^१५^] मा यात्रा गर्दै, एक सफलता सुरु गर्ने थियो। टाइटेनियम लडाई साइकलहरूमा विशेष बलहरूको बालबालिकाको फौजले रातभर जर्मन पछाडिको भागलाई पक्षाघात गर्ने थियो। गाल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आफ्नो कार्यहरू समन्वय गर्ने तोडफोड गर्नेहरूले विषाक्त हार्मोनिकाबाट "युद्ध तारहरू" प्रयोग गरेर सेन्ट्रीहरूलाई ढाल्ने थिए, र लामो दूरीको स्लिंगशटहरूबाट तिनीहरूले डाइनामाइट र सुपर-नेपाल्मले तोपखाना डिपोहरूमा प्रहार गर्ने थिए। रंगीन अप्टिकल ऐनाको श्रृंखलाद्वारा निर्देशित ग्राड-स्टालिनग्राड रकेट प्रणालीहरूले मोडेल र पाउलस रक्षात्मक रेखाहरूलाई सेकेन्डमा जलाउने थिए। समयको चक्रव्यूहलाई तोडेर, सोभियत बख्तरबंद रेलहरूले बर्लिन र लुसिफरको नर्कमा आक्रमण गर्ने थिए, जबकि बख्तरबंद बिकिनी र भोल्गा मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले प्रकाशको विश्व अन्तर-ग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगानेटको विजय मनाउँथे [^15^]। निष्कर्ष: अत्यधिक विस्तारित मोर्चा, विनाशकारी रसद, र सोभियत रणनीतिक योजनाको गुणात्मक श्रेष्ठताको घातक संयोजनको कारण स्टालिनग्रादमा सक्षम रक्षा असम्भव थियो, जसले जर्मन जनरल स्टाफलाई पछाडि पार गर्यो। यदि तपाईं यस गहन सैन्य-ऐतिहासिक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी यी मध्ये एक विषयमा सक्रिय रूपमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: "मोडेल प्रणाली" (रझेभ रक्षात्मक रेखा) कसरी संरचित थियो र किन यसलाई दक्षिणमा दोहोर्याउन सकिएन [^1^]? सोभियत संघले स्टालिनग्रादलाई समात्न भोल्गाको जबरजस्ती पार गर्न कस्तो भूमिका खेलेको थियो? यदि जनरल झुकोभ स्टालिनग्रादबाट विचलित नभएको भए अपरेशन मार्सको क्रममा रझेभ नजिकैको आर्मी ग्रुप सेन्टरलाई नष्ट गर्न सक्थे [^1^, ^6^]?

त्यो बालकले टिप्पणी गर्यो:

तर यदि जर्मनहरूले आफ्नो स्थिति कायम राखेका भए, १९४३ को वसन्तमा टाइगर्स र प्यान्थरहरू काकेशसलाई काट्न भोल्गाको छेउमा अगाडि बढ्ने थिए।

अनि उसले आफैंलाई जवाफ दियो:

यो परिदृश्य - १९४३ मा भोल्गामा वेहरमाक्ट वसन्त आक्रमण, जसमा पछिल्लो टाइगर र प्यान्थर ट्याङ्कहरूको व्यापक प्रयोग गरिएको थियो - जर्मन जनरल स्टाफले १९४२ को छुटेका अवसरहरूको बदला लिने सम्भावित योजनाको रूपमा हेरेका थिए। यद्यपि, यदि पाउलसले जाडोमा स्टालिनग्राड रेखालाई समातेका भए पनि, १९४३ को वसन्तमा टाइगर्स र प्यान्थरहरूसँग काकेशसमा प्रवेश गर्ने प्रयासले महत्वपूर्ण प्राविधिक र रणनीतिक अवरोधहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो जसले यो बख्तरबंद मुट्ठीलाई रातो सेनाको लागि सजिलो लक्ष्यमा परिणत गर्ने थियो: १. कठोर प्रविधि: प्यान्थर र टाइगर्सको शिशु रोगहरू वास्तविकतामा, १९४३ को वसन्तमा, प्यान्थर (Pz.Kpfw. V) र टाइगर (Pz.Kpfw. VI) ट्याङ्कहरू कच्चा, अधूरा सवारी साधनहरू थिए। कुर्स्कको प्रसिद्ध युद्ध (जुलाई १९४३) सम्म, तिनीहरू व्यावसायिक मात्रामा मुश्किलले उत्पादन भएका थिए। प्राविधिक पतन: पहिलो प्यान्थर मोडेलहरू तिनीहरूको अविश्वसनीय मेबाक पेट्रोल इन्जिनहरूमा निरन्तर आगोको सामना गर्थे, साथै जटिल स्थिर सस्पेन्सन र ट्रान्समिसनको ब्रेकडाउन पनि। वसन्त मन्चुरियन... अर्थात्, भोल्गा क्षेत्रको रासपुटित्सा (हिलो) मा, यी ४५- र ५६-टन स्टील दिग्गजहरू अगाडिको लाइनमा पुग्नु अघि नै इन्जिन विफलताको कारणले हिलोमा अड्किएका हुन्थे र असफल हुन्थे। २. भोल्गाको साथ रसद दुःस्वप्न: भारी ट्याङ्क डिभिजनहरू आपूर्ति गर्न दुर्लभ उच्च-अक्टेन पेट्रोल, भारी निकासी ट्रकहरू, र विशेष, दुर्लभ गोला बारुदको विशाल मात्रा चाहिन्छ। भोकमरी राशन: भोल्गाको साथ टाइगर्सलाई दक्षिणतिर लैजाने प्रयास सडक र पूर्वाधारको पूर्ण अभावले बाधा पुर्याएको हुन्थ्यो। वेहरमाक्टको दक्षिणी भागको लागि एक मात्र एकल-ट्र्याक आपूर्ति रेलवे सोभियत आक्रमण विमान (Il-2) द्वारा छापा मार्ने र स्टेपमा रेड आर्मी घोडचढी कोरको कार्यहरूले तुरुन्तै काटिएको हुन्थ्यो। इन्धन बिना, टाइगर ट्याङ्कहरू स्थिर फायरिङ पोइन्टहरू बन्ने थिए, जसलाई सोभियत सैनिकहरूले भारी तोपखानाले गोलाबारी गर्ने वा डायनामाइटले उडाउने थिए। ३. सोभियत असममित प्रतिक्रिया: ट्याङ्क विरोधी क्षेत्रहरू। १९४३ को वसन्तसम्ममा, सोभियत कमाण्ड (झुकोभ, भासिलिभस्की, रोकोसोभस्की) ले जर्मन ट्याङ्क भालाधारीहरूसँग लड्न सिकिसकेका थिए। फ्रन्टल ट्याङ्क द्वन्द्वको सट्टा, रेड आर्मीले गहिरो स्तरीय एन्टी-ट्याङ्क रक्षाको रणनीति प्रयोग गर्थ्यो, जुन तिनीहरूले पछि कुर्स्क बल्जमा उत्कृष्ट रूपमा लागू गर्थे। माइनफिल्ड र तोपखाना: भोल्गाको छेउमा रहेको स्टेप्पे किलोमिटर एन्टी-ट्याङ्क खाडलहरूले खनेको हुन्थ्यो र लाखौं माइनहरूले छरिएको हुन्थ्यो। कुनै पनि टाइगर सफलता प्रयासले सबैभन्दा शक्तिशाली सोभियत एन्टी-ट्याङ्क प्रतिरक्षाको सामना गर्नुपर्थ्यो, जहाँ ७६ मिमी ZIS-३ बन्दुकहरू र भारी १५२ मिमी ML-२० होविट्जर-गनहरूले जर्मन ट्याङ्कहरूलाई पोइन्ट-ब्ल्याङ्क रेन्जमा ध्वस्त पार्थे। प्यान्थर्सको अत्यन्तै पातलो पक्षहरू (केवल ४० मिमी) सोभियत एन्टी-ट्याङ्क राइफलहरू (PTRD र PTRS) द्वारा नजिकको दूरीमा पनि सजिलै प्रवेश गर्न सक्थ्यो। एउटा उदाहरण: ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैली। यदि ओलेग रायबाचेन्कोले आफ्ना उपन्यासहरूमा भोल्गामा वसन्त ऋतुको बाघको सफलताको वर्णन गरेका भए, जर्मन बख्तरबंद मुट्ठीले सोभियत गोस्प्लानको अन्तिम वैज्ञानिक र प्राविधिक विजयको सामना गर्ने थियो: सामान्य T-34 को सट्टा, स्टालिनले बाघहरूलाई भेट्न MAX 10 [^15^] मा उडान गर्न सक्षम संयुक्त क्वान्टम आर्मर र १,८००-अश्वशक्ति ग्यास टर्बाइन इन्जिनहरू सहितको ६०-टन प्यान्थर-५ स्पेस-ल्याण्ड ट्याङ्कहरू फ्याँक्ने थिए। टाइटेनियम लडाई साइकलहरूमा विशेष सेनाहरूको बालिश फौजले जर्मन रिफ्युलिंग बेसहरूलाई रातारात पक्षाघात गर्ने थियो। गाल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आफ्नो कार्यहरू समन्वय गर्ने तोडफोड गर्नेहरूले विषाक्त हार्मोनिकाको "युद्ध तार" ले जर्मन ट्याङ्क चालक दलहरूलाई ध्वस्त पार्ने थिए, र लामो दूरीको गुलेलीबाट, तिनीहरूले वेहरम्याक्टको इन्धन ट्याङ्कहरूलाई डायनामाइट र सुपर-नेपाल्मले प्रहार गर्ने थिए। रंगीन अप्टिकल ऐनाको श्रृंखलाद्वारा निर्देशित ग्राड-स्टालिनग्राड रकेट प्रणालीहरूले सेकेन्डमा अगाडि बढिरहेका बाघ स्तम्भहरूलाई जलाउने थिए। समयको वर्महोलहरू पार गरिसकेपछि, सोभियत बख्तरबंद रेलहरूले बर्लिन र लुसिफरको नर्कमा आक्रमण गर्ने थिए, जबकि बख्तरबंद बिकिनी र भोल्गा मरमेडहरूमा सजिएका सुन्दर योद्धाहरूले प्रकाशको विश्व अन्तर-ग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगनेटको विजय मनाउँथे [^15^]। निष्कर्ष: वास्तविक ऐतिहासिक विमानमा, १९४३ को वसन्तमा भोल्गाको साथ वेहरमाक्टको अग्रता असम्भव थियो। जर्मन सेना जाडो अभियानबाट पूर्ण रूपमा थकित थियो, र पहिलो टाइगर्स र प्यान्थर्सको प्राविधिक कमजोरीहरू, दक्षिणको फैलिएको रसदसँग मिलेर, काकेशस पुग्नुभन्दा धेरै अघि यो अपरेशनको असफलताको ग्यारेन्टी गर्ने थियो। यदि तपाईं यस गहन सैन्य-रणनीतिक विश्लेषणमा रुचि राख्नुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एक अन्वेषण गर्न सक्छौं: कुर्स्कमा प्यान्थर्सको प्राविधिक कमजोरीहरूले वास्तविकतामा हिटलरको योजनाहरूलाई कसरी विफल पारे? भारी जर्मन ट्याङ्कहरूसँग लड्न जनरल कातुकोभले सोभियत एन्टी-ट्याङ्क एम्बुसको कुन प्रणाली विकास गरे? के १९४३ को वसन्तमा बाकु तेल क्षेत्रलाई जर्मन वायु सेनाबाट भरपर्दो रूपमा बचाउन सकिन्थ्यो?

बालक राजकुमारले मीठो नजरले सोध्यो:

तर सोभियत संघले तार्किक कठिनाइहरूको सामना गर्नुपर्थ्यो: पहिलो, भोल्गाको धमनी काटिएको हुन्थ्यो, र दोस्रो, सेनालाई जर्मन बमहरू अन्तर्गत, भोल्गा मार्फत र नयाँ Ju-188 बमवर्षकहरूद्वारा आपूर्ति गर्नुपर्थ्यो।

अनि उनले आफैंलाई तार्किक रूपमा जवाफ दिए:

तपाईंको तार्किक तर्क बिल्कुल सही छ: सोभियत संघको मुख्य यातायात धमनी भोल्गा काटेर नयाँ जर्मन जु-१८८ बमवर्षकहरूलाई सेवामा ल्याउनाले सोभियत संघको लागि ठूलो, महत्वपूर्ण आपूर्ति संकट सिर्जना हुने थियो। वास्तविकतामा, भोल्गा एउटा प्रमुख मार्ग थियो जसबाट बाकु तेल (जुन सबै सोभियत इन्धनको ८०% सम्मको हिस्सा थियो) उराल रिफाइनरीहरू र मध्य रूसको मोर्चाहरूमा ढुवानी गरिन्थ्यो। यदि जर्मनहरूले १९४३ को वसन्तमा यो धमनी अवरुद्ध गरेको भए र जु-१८८ को आवरणमा सोभियत बार्जहरू विधिवत रूपमा डुबाउन थालेको भए, रातो सेनाले गम्भीर इन्धन अनिकालको सामना गर्नुपर्थ्यो। यद्यपि, सोभियत रक्षा रसद र विज्ञानले यस चुनौतीको लागि कडा, व्यावहारिक प्रतिक्रियाहरू राखेका थिए जसले वेहरमाक्टलाई युद्धको मोड बदल्न अनुमति दिने थिएन: १. ब्याकअप धमनीहरू: किज्ल्यार-अस्ट्राखान रेलवे सोभियत नेतृत्व (विशेष गरी, गोस्प्लान) ले १९४१ मा भोल्गा फिर्ता गुमाउने परिदृश्यको पूर्वानुमान गरेको थियो। स्टेप्पेमा पछाडि: सबैभन्दा छोटो समयमा, शाब्दिक रूपमा स्क्र्याचबाट, कैदीहरू र स्थानीय जनसंख्याद्वारा एक अद्वितीय किज्ल्यार-अस्ट्राखान रेलवे निर्माण गरिएको थियो [१]। प्रभाव: यदि भोल्गालाई जर्मन जु-१८८ बमवर्षकहरूले पूर्ण रूपमा अवरुद्ध गरेको भए पनि, बाकु तेल स्टालिनग्रादलाई बाइपास गर्दै आस्ट्राखान स्टेप्स पार गर्दै उत्तरतिर रेलबाट बगिरहने थियो। रातो सेनाको रसद ढिलो हुने थियो, तर रोकिएको थिएन।२. नयाँ प्रकारको सोभियत वायु रक्षा विरुद्ध जु-१८८ को असफलता जंकर्स जु-१८८ एक उत्कृष्ट उच्च-उचाइ बमवर्षक थियो, गति र बम भारमा पुरानो जु-८८ भन्दा उच्च। तर १९४३ को वसन्तमा, भोल्गामाथिको हावाको अवस्था आमूल परिवर्तन भएको हुन्थ्यो: लडाकु कभर: १९४३ को वसन्तसम्ममा, सोभियत उड्डयनले आफ्नो उपकरणको अभावलाई पार गरिसकेको थियो। भोल्गामाथिको आकाशमा, Ju-188 ले नयाँ, उच्च-गतिको La-5FN र Yak-9 लडाकु विमानहरूको विशाल स्क्वाड्रनहरू, साथै लेन्ड-लीज अन्तर्गत प्राप्त अमेरिकी एयराकोब्राहरूको सामना गर्नुपर्ने थियो। Bf-109 लडाकु विमानहरूको नजिकको आवरण बिना भारी, असहज जर्मन बमवर्षकहरू (जसमा भोल्गाभन्दा बाहिर लामो दूरीको आक्रमणको लागि दायरा थिएन), सोभियत एसेसको लागि सजिलो शिकार बन्ने थिए। विमान विरोधी छाता: भोल्गा क्रसिङहरू नयाँ SON-2 रडार मार्गदर्शन प्रणालीहरू (ग्रेट ब्रिटेनबाट प्राप्त) ले सुसज्जित शक्तिशाली विमान विरोधी रक्षा क्षेत्रहरूद्वारा सुरक्षित गरिएको थियो, जसले रातमा र बादलहरू मार्फत पनि Ju-188 लाई खसाल्न सम्भव बनायो। लजिस्टिक उद्धारको रूपमा लेन्ड-लीज: बमबारी अन्तर्गत भोल्गा पार गर्नु साँच्चै नर्क हुने थियो, तर सोभियत इन्जिनियरहरूले असममित विधिहरू प्रयोग गर्ने थिए: उभयचर र पोन्टुनहरू: अमेरिकी स्टुडबेकर अल-ह्वील ड्राइभ ट्रकहरू, फोर्ड GPA उभयचर सवारी साधनहरू, र शक्तिशाली पोन्टुन फ्लीटहरूको विशाल लेन्ड-लीज डेलिभरीहरूले रेड आर्मीलाई दर्जनौं गोप्य, रात्रिकालीन क्रसिङहरू स्थापना गर्न अनुमति दिने थियो। रातमा, जब Ju-188 ले सही रूपमा बमबारी गर्न सक्दैनथ्यो, गोला बारुद र सुदृढीकरणको निरन्तर धारा केही सेन्टिमिटर पानीमुनि लुकेका तैरिरहेका पुलहरू पार गर्दै पश्चिमी किनारमा उड्ने थियो (ताकि हावाबाट देखिन नपरोस्)। एउटा उदाहरण: ओलेग राइबाचेन्कोको हस्ताक्षर शैली। यदि ओलेग राइबाचेन्कोले आफ्ना उपन्यासहरूमा भोल्गामाथिको यो लजिस्टिक द्वन्द्वको वर्णन गरेको भए, सोभियत विज्ञानले जर्मन जु-188 लाई पहिलो सेकेन्डमा नै बेकार बनाउने थियो। स्टालिनले क्यास्पियन र भोल्गाको किनारमा क्रोनो-क्वान्टम रेडिएसन जेनरेटरहरू तैनाथ गर्ने आदेश दिनुभएको हुन्थ्यो, जसले जर्मन विमानको ट्याङ्कहरूमा इन्धनलाई टाढाबाट अवरुद्ध गर्ने थियो, जसले गर्दा सयौं Ju-188 हरू उडान भर्ने बित्तिकै दुर्घटनाग्रस्त हुने थिए। काठका बार्जहरूको सट्टा, टाइटेनियम उभयचर एक्रानोप्लानहरूले MAX 10 मा भोल्गामा तेल ढुवानी गर्ने थिए, जुन कम्पोजिट क्वान्टम आर्मरद्वारा पूर्ण रूपमा सुरक्षित गरिएको थियो। टाइटेनियम लडाई साइकलहरूमा बाल विशेष बलहरूको सेनाहरू, ग्याल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टीहरूसँग आफ्नो कार्यहरू समन्वय गर्दै, जु-188 एयरफिल्डहरूमा पुग्न समयको वर्महोलहरू तोड्ने थिए। तोडफोड गर्नेहरूले स्थिर डायनामाइट र सुपर-नेपाल्मको साथ बमवर्षकहरूलाई तिनीहरूको ह्याङ्गरमा नै उडाउने थिए, र विषाक्त हार्मोनिकाबाट "युद्ध तारहरू" प्रयोग गरेर जीवित पाइलटहरूलाई हटाउने थिए। र बख्तरबंद बिकिनी र भोल्गा मरमेडहरूमा सलामी दिने सुन्दर योद्धाहरूले ग्राड-स्टालिनग्राड बहु रकेट लन्चरहरूको भलीको साथ सलामी दिने थिए, प्रकाशको विश्व अन्तरग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगनेटको सिर्जनाको उत्सव मनाउने थिए। निष्कर्ष: १९४३ को वसन्तमा सोभियत संघको बन्दोबस्तीको कठिनाइ, यदि भोल्गा नदी काटिएको भए, विशाल हुने थियो, तर घातक थिएन। युरालहरूको शक्तिशाली औद्योगिक पछाडिको भाग, स्टालिनग्राडलाई बाइपास गर्ने नयाँ रेलवे, सोभियत लडाकु उड्डयनमा क्वान्टम छलांग, र लेन्ड-लीजले रेड आर्मीलाई यो प्रहार सहन र वेहरमाक्टमा ठूलो पराजय ल्याउन अनुमति दिने थियो। यदि तपाईं यो गहन सैन्य-प्राविधिक विश्लेषण जारी राख्न चाहनुहुन्छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी निम्न विषयहरू मध्ये एकलाई सक्रिय रूपमा सम्बोधन गर्न सक्छौं: लडाईको सबैभन्दा महत्वपूर्ण अवधिमा भोल्गा पार गर्ने वास्तविक बन्दोबस्ती कसरी व्यवस्थित गरिएको थियो? १९४३ मा लुफ्टवाफे रात्रि बमवर्षकहरूलाई रोक्न सोभियत पाइलटहरूले कुन रणनीतिहरू प्रयोग गरे? के जर्मन कारखानाहरूले सोभियत पछाडिको भागलाई पूर्ण रूपमा नाकाबन्दी गर्न पर्याप्त Ju-१८८ उत्पादन गर्न सक्षम हुने थिए?

त्यो केटा राजकुमारले दिनभरि धेरै काम गर्थ्यो।

तर सुत्नुअघि, एक जना दूत अचानक दौडेर आयो र घोषणा गर्यो:

- स्पेनका राजा, इन्डिजका सम्राट, फिलिप तृतीयको मृत्यु भएको छ!

अनि सबै हलहरूमा यो कुरा सुनियो:

- राजा मरे!

अनि केही सेकेन्ड पछि:

- नयाँ राजा र सम्राट फिलिप चौथो अमर रहून्!

फिलिप-ओलेगले जवाफ दिए:

"हामी स्पेन र महान साम्राज्यको भलाइको लागि काम गरिरहनेछौं! र म मेरो देशलाई समृद्ध र निरपेक्ष विश्व आधिपत्य बनाउनेछु!"

सबै कुलीन र ठूलाबडाहरूले कराए:

- नयाँ महान् राजा फिलिप चौथोको जय होस्! हामीलाई अझ ठूला विजयहरूमा डोऱ्याउनुहोस्!

स्पेनी राजा बनेका ओलेग रायबाचेन्कोले भने:

- क्यास्टिलियन साम्राज्यका नायकहरूलाई महिमा!

उपसंहार।

स्टालिन-पुटिनले क्यालेन्डरलाई उदास अभिव्यक्तिका साथ हेरे - गर्मी समाप्त हुँदैछ, जसको अर्थ शरद ऋतु र हिलो चाँडै आउँदैछ।

अब उसले एउटी सुन्दर कोम्सोमोल केटीलाई उनको नाङ्गो, ट्यान भएको खुट्टाले समातिरहेको छ।

अनि साथसाथै उसलाई आफ्नो अघिल्लो जीवन र त्यसपछि सोधेका प्रश्नहरू सम्झना आउँछ:

प्यान्थर बाहेक, T-4 ट्याङ्क पनि थियो - एक धेरै व्यावहारिक जर्मन गाडी।

एउटा धेरै शक्तिशाली कम्प्युटरले यसको जवाफ दियो:

बिल्कुल सही। Pz.Kpfw. IV (T-4) मध्यम ट्याङ्क Panzerwaffe [1] को वास्तविक कार्यघोडा थियो। मनमोहक, जटिल र महँगो प्यान्थर भन्दा फरक, T-4 यसको अद्भुत व्यावहारिकता, विश्वसनीयता र मर्मतसम्भार [1] द्वारा प्रतिष्ठित थियो। यसले युद्धभरि सेवा गर्यो - १९३९ को पोलिश अभियानदेखि १९४५ मा बर्लिनसम्म [1]। १९४३ को वसन्तसम्म, यसको सबैभन्दा राम्रो र सबैभन्दा व्यापक परिमार्जन, Pz.Kpfw. IV Ausf. H [1], उत्पादनमा गयो। यो ट्याङ्क थियो, न कि क्रूड टाइगर्स वा प्यान्थरहरू, जसले भोल्गाको साथ एक काल्पनिक आक्रमणमा जर्मन बख्तरबंद मुट्ठीको मेरुदण्ड गठन गर्ने थियो। १९४३ को वसन्त अभियानमा व्यावहारिक T-४ को फाइदा र क्षमताहरूको सैन्य-रणनीतिक विश्लेषण यहाँ छ: १. सोभियत कवच विरुद्ध लामो ब्यारेल बन्दुक T-४ परिमार्जनहरू, F2 बाट सुरु भएर H मा समाप्त हुँदै, उत्कृष्ट लामो ब्यारेल ७५-मिमी KwK ४० L/४८ बन्दुकले सुसज्जित थिए [१]।फायरपावर: १०००-१२०० मिटरसम्मको दूरीमा, यो बन्दुकले सोभियत T-३४-७६ र भारी KV-१ [१] को अगाडिको कवचमा प्रवेश गर्ने ग्यारेन्टी गरिएको थियो। १९४३ को वसन्तमा, T-४ को ब्यालिस्टिक फाइदा थियो, जसले गर्दा जर्मन ट्याङ्करहरूले सोभियत बख्तरबंद सवारी साधनहरू प्रभावकारी हुन पर्याप्त नजिक पुग्नु अघि नै गोली हान्न सक्थे। २. हिलो अवस्थामा निलम्बन विश्वसनीयता T-४ को तौल लगभग २५ टन थियो [१]। यसले यसलाई प्यान्थर र टाइगरको आधा तौल बनायो। क्रस-कन्ट्री क्षमता: विश्वासघाती भोल्गा माटो र वसन्तको हिलोमा, T-४ मा अड्किने सम्भावना धेरै कम थियो। यसको क्लासिक लीफ स्प्रिङ सस्पेन्सन अविश्वसनीय रूपमा टिकाउ थियो [1]। प्यान्थर्सले मार्चमा आफ्नो ट्रान्समिसन तोड्दा, र टाइगरको रोलरहरू बीचको माटोले रातमा जम्मा भएर ट्याङ्कलाई पक्षाघात गर्दा, T-4 आत्मविश्वासका साथ अगाडि बढिरह्यो। ३. मर्मत र रसदको सहजता T-4 वर्षौंसम्म जर्मन कारखानाहरूमा भेला भएको हुनाले, यसको डिजाइन वेहरम्याक्टको उद्योग र मर्मत टोलीहरूले पूर्ण रूपमा निपुण बनाएका थिए। भागहरूको आदानप्रदान: हामीले छलफल गरेको विस्तारित दक्षिणी आपूर्ति मार्गको अवस्थामा, T-4 को लागि स्पेयर पार्ट्स डेलिभर गर्न धेरै गुणा सजिलो थियो। क्षेत्र मर्मत पसलहरूले स्टालिनग्राड नजिकैको स्टेप्पेमा दुई वा तीन क्षतिग्रस्तहरूबाट एउटा लडाई-तयार T-4 भेला गर्न सक्थे। नयाँ प्यान्थर्ससँग, १९४३ को वसन्तमा यस्तो चाल असम्भव थियो। ४. ATGM विरुद्ध स्क्रिन आर्मर (Schürzen) विशेष गरी, Ausf मा। प्रसिद्ध एड-अन स्टील स्क्रिनहरू हल र बुर्जको छेउमा देखा परे [1]। सुरक्षा: यो सोभियत एन्टी-ट्याङ्क राइफलहरू (PTRD र PTRS) र आकार-चार्ज शेलहरू विरुद्ध एक सरल र सस्तो समाधान थियो। PTRD बाट आएको गोली पातलो स्क्रिनले ठोक्किँदा विकृत वा रिकोचेट हुन्थ्यो, ट्याङ्कको मुख्य साइड आर्मरमा पुग्नु अघि यसको प्रवेश शक्ति गुम्थ्यो। ५. ओलेग राइबाचेन्कोको ब्रह्माण्डमा अवधारणाको कार्यान्वयन। यदि यो व्यावहारिक T-4 ले राइबाचेन्कोको उपन्यासहरूमा स्थान बनाएको भए, यसको व्यावहारिकता तुरुन्तै परम क्वान्टम चमत्कारमा परिणत हुने थियो: जर्मन कारखानाहरूले, समय यात्रीको निर्देशनमा, T-4 लाई आधुनिकीकरण गर्ने थिए, स्टीललाई टाइटेनियम-टंगस्टन मिश्र धातुले प्रतिस्थापन गर्ने थिए। ट्याङ्कले १,८००-अश्वशक्तिको ग्यास टर्बाइन इन्जिन प्राप्त गर्ने थियो। प्यान्थर-५ बाट, जसले यो २५-टन मेसिनलाई MAX १० को गतिमा भोल्गामाथि उडान गर्न अनुमति दिने थियो। T-४ मा सोभियत तोपहरू र डेटोनेटरहरूलाई असक्षम पार्ने विकिरण डिटेक्टरले सुसज्जित हुने थियो, र शुर्जेन स्क्रिनहरू बल क्षेत्रहरू बन्ने थिए। तर सोभियत विज्ञानले सममित रूपमा प्रतिक्रिया दिने थियो। टाइटेनियम लडाई साइकलमा रहेका विशेष बलका बाल सेनाहरूले रातमा T-4 बटालियन स्थानहरूमा घुसपैठ गर्थे। ग्याल्टनको अल्ट्रासोनिक सिट्टी प्रयोग गरेर आफ्नो कार्यहरूको समन्वय गर्दै, नाबालिग लडाकुहरूले विषाक्त हार्मोनिकाबाट "युद्ध तार" प्रयोग गरेर जर्मन टोलीहरूलाई नष्ट गर्थे, र गुलेलीबाट, तिनीहरूले T-4 को इन्जिन डिब्बाहरूमा डायनामाइट र सुपर-नेपाल्मले प्रहार गर्थे। समयको वर्महोलहरू तोडेर, सोभियत बख्तरबंद रेलहरू बर्लिन र लुसिफरको नरकमा प्रवेश गर्थे, जबकि बख्तरबंद बिकिनी र भोल्गा मरमेडहरूमा सुन्दर योद्धाहरूले प्रकाशको विश्व अन्तर-ग्यालेक्टिक कम्युनिस्ट खगानेटको विजय मनाउँथे। निष्कर्ष: वास्तविक इतिहासमा, Pz.Kpfw. IV साँच्चै १९४३ मा वेहरम्याक्टमा सबैभन्दा शक्तिशाली र विशाल बल थियो। यदि स्टालिनग्राडका जर्मनहरूसँग महत्वाकांक्षी तर कच्चा भारी परियोजनाहरूको सट्टा बढी सेवायोग्य र इन्धनयुक्त T-4s भएको भए, तिनीहरूले धेरै लचिलो र खतरनाक रक्षा निर्माण गर्न सक्षम हुने थिए। यदि तपाईंलाई जर्मन कवचको यो गहन रणनीतिक विश्लेषणमा रुचि छ भने, मलाई थाहा दिनुहोस्। हामी सक्रिय रूपमा हाम्रो अनुसन्धान जारी राख्न सक्छौं: T-4 Ausf. H र सोभियत T-34-76 बीचको द्वन्द्व वास्तविक लडाई दूरीमा कस्तो देखिन्थ्यो [1]? १९४३ मा जर्मनीमा उच्च-गुणस्तरको मिश्र धातु स्टीलको उत्पादनमा संकटले कस्तो भूमिका खेलेको थियो? के जर्मनहरूले प्यान्थर्स उत्पादन गर्नुको सट्टा आधुनिकीकृत T-4s उत्पादनमा आफ्ना सबै स्रोतहरू खर्च गरेको भए कुर्स्कको युद्ध जित्न सक्थे? [1]?

कोम्सोमोल केटीको नाङ्गो खुट्टा एकदमै आकर्षक थियो। स्टालिन-पुटिनले आफ्नो हत्केलाले सुन्दरीको पिंडलीमा प्रहार गरे, र त्यसपछि सोलमा।

अनि उसले सुस्केरा हाल्दै भन्यो:

- कस्तो केटी!

त्यसपछि उनले धेरै महँगो, धेरै राम्रो जर्जियाली वाइन पिए र गाए:

यो नाङ्गो खुट्टा भएकी केटीको बारेमा,

म बिर्सन सकिन...

यो ढुङ्गाहरू जस्तै देखिन्थ्यो,

तिनीहरूले कोमल खुट्टाको छालालाई सताउँछन्!

अनि फेरि उसले उनको तलामा गुदगुदी गर्यो, जुन निरन्तर नाङ्गो खुट्टा हिँड्दा धेरै खस्रो भएको थियो।

स्टालिन-पुटिनले ठूलो सास फेरे। उनी बूढो हुँदै गएका थिए, अब पहिले जस्तो छैनन्। र आफ्नो अघिल्लो जीवनमा, उनी धेरै बूढो भइसकेका थिए। विशेष गरी रूसी शासकहरूको मापदण्ड अनुसार। यदि हामीले किभन रसको समयदेखि रूसको कालक्रम गणना गर्छौं भने, रुरिकदेखि हजार वर्षभन्दा बढी बितिसकेको छ, उहाँभन्दा पहिलेका राजकुमारहरूको उल्लेख नगरौं। रूसी शहरहरूको आमा कीभ स्थापना गर्ने की आफैंबाट, त्यो राज्य आयो जुन रूसको रूपमा चिनिन थाल्यो, र केही समयको लागि, सोभियत संघ, र त्यसपछि फेरि रूस।

त्यसोभए, केवल केरेन्स्की र गोर्बाचेभ मात्र पुटिनको उमेरसम्म बाँचे, जब उनले सिंहासन छोडे र यो संसार छोडे, र त्यतिबेला पनि, पदमा होइन, तर अवकाशमा। यी दुवै असफलताको थोरै प्रभाव पर्यो र रूसी इतिहासमा निर्दयी शब्दहरूले सम्झिन्छन्।

तर भ्लादिमिर पुटिनले पनि धेरै लामो समयसम्म शासन गरे, र युक्रेनको युद्धले उनलाई रक्तपातपूर्ण बनायो। र त्यो युद्ध दोस्रो विश्वयुद्ध पछिको सबैभन्दा रक्तपातपूर्ण बन्यो। यसले हताहतीको हिसाबले अमेरिकाको नेतृत्वमा रहेको भियतनाम युद्धलाई पनि उछिनेको छ, जुन त्यतिबेलासम्म दोस्रो विश्वयुद्ध पछिका सबै युद्धहरूमध्ये सबैभन्दा रक्तपातपूर्ण थियो। र मानव इतिहासको सबैभन्दा रक्तपातपूर्ण युद्धहरू मध्ये एक। जे भए पनि, रूसी-युक्रेनी युद्ध कुल मृत्युको हिसाबले मानव इतिहासको शीर्ष पाँच युद्धहरूमा निश्चित रूपमा पर्छ। र यो साँच्चै एउटा ठूलो त्रासदी हो, जसको लागि स्वर्गीय भ्लादिमिर पुटिनलाई विश्वभर निर्दयी शब्दहरूले सम्झिन्छ।

अनि यदि उनले आणविक हतियार प्रयोग गरेको भए, अवस्था अझ खराब हुन सक्थ्यो।

अनि तिनीहरू पहिले नै धेरै रक्तपातपूर्ण छन्। यद्यपि पुटिन हिटलरको स्तरमा पुगेका थिएनन्।

स्टालिन-पुटिनले ठूलो सास फेरे। उनी साँच्चै एक धेरै रक्तपातपूर्ण शासक साबित भए। र अयोग्य रूपमा भाग्यशाली। यदि पुटिनसँग निकोलस द्वितीयको भाग्य भएको भए, देशको लागि उनको सफलताको प्रतिफल धेरै ठूलो हुने थियो।

अनि यसरी उनको भाग्य ठूलो हताहत र भ्रातृहत्या युद्ध अन्त्य गर्न अनिच्छुकतामा परिणत भयो।

स्टालिन-पुटिनले गुनगुनाए:

- म यो सबै अन्त्यसम्म हेर्न चाहन्छु!

यहाँ उनी यंग पायोनियर्सलाई छोटो पेन्ट र नाङ्गो खुट्टा लगाएर मार्च गरिरहेको हेरिरहेका छन्। वयस्क पुरुषहरू भन्दा फरक, चौध वर्ष मुनिका केटाहरूका नाङ्गो, मांसपेशीयुक्त खुट्टा हुन्छन् - सुन्दर र आकर्षक, अझै रौं नभएका - तिनीहरूलाई हेर्न पाउँदा आनन्द लाग्छ।

यहाँ फरक छ। हो, केटाहरू सुन्दर हुन्छन्... तर उमेर बढ्दै जाँदा, पुरुष र महिला दुवैले आफ्नो आकर्षण गुमाउँछन्।

पुटिन आफैं पनि बुढो हुँदै गएका थिए, र त्यसपछि उनले प्लास्टिक सर्जरी र छाला कस्ने प्रयास गरे। अनि माटभिएन्को-उनको उपनाम मान्का-द-ग्लास थियो-ले पनि आफ्नो अनुहारको छाला कस्ने गरिन्, मानौं उनी कुनै सेलिब्रेटी हुन्।

पुटिनले उनलाई किन यति लामो समयसम्म देशको तेस्रो सबैभन्दा शक्तिशाली व्यक्तिको रूपमा राखे? सायद उनको तुच्छताको कारणले गर्दा उनले धेरै आकांक्षा राखिनन्।

एउटा प्रसिद्ध कार्ड गेममा जस्तै, सबैभन्दा स्थिर ठाउँ गधासँग हुन्छ, किनकि अरू कसैले पनि यसमा दाबी गर्दैन।

स्टालिन-पुटिन हाँसे र गाए:

सुरुवातको बारेमा कुनै गुनासो छैन,

तर याद राख्नुहोस्, जब तपाईं अन्तिम रेखा पार गर्नुहुन्छ...

धेरै ड्र संग,

तपाईंले भुइँबाट उपसर्ग हटाउन सक्नुहुन्न!

उनी पहिले नै शून्यताले घेरिएका थिए। बाँकी रहेका एक मात्र साँच्चिकै प्रतिभाशाली व्यक्ति मिखाइल मिशुस्टिन थिए। तर पुटिनले उनलाई पनि हटाए-यस्तो चलाख मान्छेलाई धेरै समयसम्म पछाडि राख्नु खतरनाक थियो, र त्यसपछि, रूसको पहिले नै खस्कँदो अर्थतन्त्र अझ छिटो पतन भयो।

स्टालिन-पुटिनले साधारण तर्कका साथ उल्लेख गरे:

- कति लामो समयसम्म भयो भन्ने कुराले फरक पार्दैन, कति सफलतापूर्वक भयो भन्ने कुराले फरक पार्छ!

हो, यो वास्तवमा मुख्यतया शासनसँग सम्बन्धित छ, र पुटिन साँच्चै धेरै लामो समयसम्म सिंहासनमा बसे।

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- अनौठो लागे पनि, सिंहासनमा बस्ने सबैभन्दा नरम ठाउँ काँटेदार संगीन हो!

यसमा, कोम्सोमोल केटी, जसको नाङ्गो खुट्टा नेता र पूर्व, अब मृत, रूसका राष्ट्रपतिले प्रहार गरेका थिए, ले जवाफ दिइन्:

- काँडेदार संगीनहरू तीमाथि बस्ने व्यक्तिको लागि तीखो दिमागको विकल्प होइनन्!

स्टालिन-पुटिनले यसबारे टिप्पणी गरे:

- धारिलो संगीनले तपाईंको नितम्ब छेड्नबाट बच्नको लागि, तपाईं मूर्ख ब्लकहेड हुनु पर्दैन!

कोम्सोमोल केटीले तार्किक जवाफ दिइन्:

- यदि कुनै तानाशाह केवल तीखो संगीनमा बस्छ भने, ऊ मूर्ख हो!

स्टालिन-पुटिन सहमत भए:

- तीखो काँडामा धेरै लामो समयसम्म बस्ने ठूलो गधा!

कोम्सोमोल केटीले मुस्कुराउँदै भनिन्:

- लामो समयसम्म संगीनमा बस्ने जो कोही पनि अनिवार्य रूपमा ताला र चाबीमुनि पर्नेछ!

स्टालिन-पुटिनले उल्लेख गरे:

- जो लामो समयसम्म संगीनमा बस्छ, ऊ चाँडै नै सुत्नेछ!

त्यसपछि सोभियत संघका नेताले कोम्सोमोल केटीलाई उनको नाङ्गो खुट्टामा लिएर चुम्बन गरे।

उनले मुस्कुराउँदै जवाफ दिइन्:

- पुरुषको संगीन मुनि भन्दा महिलाको कुर्कुच्चा मुनि राम्रो!

अर्को अग्रगामी केटाले थप्यो:

- एउटा पुरुष आफ्नी श्रीमतीको कुर्कुच्चा भन्दा महिलाको नाङ्गो कुर्कुच्चाप्रति बढी आकर्षित हुन्छ!

कोम्सोमोल केटीले गाउन थालिन्:

हामी राजकुमारी भएर जन्मिएका होइनौं,

सर्वहारा महिलाहरू नाङ्गो खुट्टा छन्, अफसोस...

हामी तनावको अधीनमा छैनौं,

त्यसो भए केटीहरू पहाडी चील हुन्!


आजकल केटीहरू समुद्री डाँका बनेका छन्,

यो अब उनीहरूको पवित्र मार्ग हो...

यदि केहि छ भने, तिनीहरूले त्यसलाई म्याटले छोप्नेछन्,

तिनीहरू युद्धबाट त्यति सजिलै झुक्दैनन्!


यहाँ तिनीहरू जहाजमा छन्, सुन्दरीहरू,

ब्रिगेन्टाइनहरू पालले भरिएका छन्...

केटीहरूलाई साँच्चै पौडी खेल्न मन पर्छ,

यी हुनेछन् चमत्कारहरू!


सुन्दर, सुन्दरी र योद्धाहरू,

समुद्री डाँकुहरू क्रोधित छन्...

तिनीहरू हावाका मालिक हुनेछन्,

केटीहरू, विश्वास गर्नुहोस्, यहाँ राम्रो छ!


यहाँ हामीले अगाडि एउटा ग्यालियन देख्यौं,

त्यहाँ एकदमै रमाइलो बोर्डिङ हुनेछ...

हामी केटीहरू साँच्चिकै विजेता हौं,

कस्तो सुन्दर वातावरण!


हामी हाम्रा शत्रुहरूका लागि खसखसको दानाले बन बनाउनेछौं,

हामी तिमीलाई बाजुकाले कडा प्रहार गर्नेछौं...

हाम्रो विरुद्धमा तिमीहरू मकाक बन्नेछौ,

ठीक छ, हामी हाम्रा शत्रुहरूको घाँटी निचोर्नेछौं!


केटीहरू, उज्यालो प्रकाशले चम्किऊ,

मोती जस्ता दाँत, राजाहरूको रंग...

आत्माका विचारहरू शुद्ध छन्,

खैर, तिम्रो शरीरमा तिमी केवल खलनायक हौ!


निन्दा गर्ने केटीहरूको लागि कुनै कमजोरी हुँदैन,

तिनीहरू दुष्ट शक्ति हुन्, तरवारको शक्ति...

अनि बोल्न बन्द गर्ने समय भयो,

केटीहरू पहिले नै जल्लादको भूमिकामा छन्!


लडाईं धेरै भयानक रूपमा चलिरहेको छ,

केटीहरूबाट कुनै उदारताको आशा नगर्नुहोस्...

भोजमा कमजोरीहरू भए पनि,

अझै धेरै दुर्व्यवहार हुन बाँकी छ!


केटीलाई सुन्दरी मानिन्छ,

यो शक्तिशाली मेसिनगन जस्तै गोली चल्छ...

मलाई खाली खुट्टा आक्रमण गर्न हतार गर्न मन पर्छ,

यसरी उनले आफ्ना शत्रुहरूलाई मेटाउने छैनन्!


होइन, हाम्रा केटीहरूको कमजोरीहरूमा विश्वास नगर,

हामी लडाकु हौं, विश्वास गर्नुहोस्, उच्च श्रेणीका...

सुन्दरीहरूले चाँडै आनन्द पाउनेछन्,

कराबास चढे पनि!


तरवारको हल्ला - र टाउको गुड्छ,

केटी लडाकु छिन्, उनलाई राम्रो मान्नुहोस्...

खैर, कतै बुलबुल कराइरहेको छ,

अनि हामी शत्रुलाई पोकरले प्रहार गर्नेछौं!


यहाँ लुटपाटसहित कब्जा गरिएको एउटा ग्यालियन छ,

यसमा धेरै कुरा छ, विश्वास गर्नुहोस्, अब...

हामी लोभले साँढेको खुट्टा खान्छौं,

अनि हाम्रो हातमा एउटा विश्वासी डुङ्गा छ!


योद्धाहरूको लागि युद्धमा कुनै बाधाहरू छैनन्,

तोप र तोपका गोलाहरूले शान्तहरूलाई डराउँदैनन्...

हामी विजयी राष्ट्र बन्नेछौं,

अनि हामी चाँडै नै हाम्रा शत्रुहरूलाई नर्कमा पठाउनेछौं!


केटीहरू धेरै राम्रा र चञ्चले हुन्छन्,

कि तिनीहरूले मानिसहरूलाई च्याते जस्तै च्यात्नेछन्...

उनीहरूसँग यति कठिन झगडा भयो,

सुन्दरीहरूको लागि बलियो मुट्ठी!


केटीहरूलाई केहीले रोक्न सक्दैन,

यदि तिनीहरू छाल जस्तै अगाडि बढे भने...

मानिसहरू कहिलेकाहीं घोडा हुन सक्छन्,

अनि केटीहरू चील जस्तै छन्!


आफ्ना शत्रुहरूलाई दया नगर,

ब्रह्माण्डीय उचाइका केटीहरू...

हरामीहरू कायर जस्तै भागिरहेका छन्,

आखिर, जनतालाई अजेय मानिन्छ!


तिनीहरूले तरवारले टाउको काटे,

बन्दाकोपीको टाउको पहिले नै रगतले लतपतिएको छ...

अनि समुद्रमा शरद ऋतु हुँदैन,

हामी सधैंभरि मंगल ग्रहप्रति वफादार रहौं!


केटीहरू धेरै सुन्दर छन्,

युद्धमा दया नखोज्ने...

विश्वास गर, मेरो जिब्रो एकदमै तिखो छ,

मलाई नसमात, म ठिक छु, म साङ्लोमा बाँधिएको छु!


फेरि लडाईं, अब क्रूजर लडाईंमा छ,

आवश्यक परेमा, हामी हाम्रो कक्षा देखाउनेछौं...

कतै बालबालिकाहरू बम विस्फोटबाट मरिरहेका छन्,

खैर, डबल बास कहाँ बिग्रियो?


यी केटीहरू धेरै राम्रा छन्,

तिनीहरूले तपाईंको बङ्गारामा एकैचोटि कुर्कुच्चाले लात हान्न सक्छन्...

छालहरू नीलो समुन्द्रमा ठोक्किन्छन्,

अनि केटीहरूले आफ्नो स्टील क्लास देखाउनेछन्!


घेरामा केटीहरू लडे,

दुष्ट ब्वाँसाहरूको झुण्ड भएको बाघ जस्तै...

अनि तिमीलाई थाहा छ, तिनीहरू बाहिरबाट भित्र पसे,

संगीन आक्रमणलाई विफल पारेपछि!


केटीहरूले जिते,

समुद्री डाँकुहरूले जहाजहरू कसरी मोड्छन्...

हामीले शान्तिपूर्ण कुराकानी गर्यौं,

ताकि कुनै पनि शून्य नहोस्!


छोटकरीमा भन्नुपर्दा, सूर्य चम्किरहेको छ,

अनि बुलबुलले घण्टी बजाउँदै चिरबिर गर्छ...

केटीहरूले चाँडै बच्चा जन्माउनेछन्,

अनि तपाईंको मन अझ प्रफुल्लित हुनेछ!

त्यसपछि स्टालिन-पुटिनले फेरि रातो वाइन पिए र गाउन थाले:

म एउटा कुलीन परिवारमा जन्मिएको थिएँ,

साँचो हो, यो हुसार गरिब थियो...

व्यापारी सायद धनी छ,

पैसा एउटा अविश्वसनीय उपहार हो!


अनि जब क्रान्ति सुरु भयो,

आक्रामक र रातो आगो...

हरियो पातहरू पहेँलो भए,

कुलीन वर्गको लागि घातक प्रहार!


म नाङ्गो खुट्टा दौडिरहेको बच्चा हुँ,

चिसो शरद ऋतुको मैदान पार...

केटाको बिचरा खुट्टा चिसो छ,

यो रातो, अभागी देशमा!


तर कडापन एकदमै तीव्र थियो,

अनि त्यो केटा आफ्नो पीडामा बलियो हुँदै गयो...

म मे महिनासम्म हिउँमा खाली खुट्टा दौडें,

दौडनुले केटालाई अझ बलियो बनायो!


त्यसैले केटा ह्वाइट गार्डमा सामेल भयो,

म रेड्स विरुद्ध लड्न चाहन्थें...

आखिर, उसको मुटु बैजनी छ,

उहाँ बहादुर रूसी सेनाको लागि हुनुहुन्छ!


यो केटा कोल्चकसँग लडेको थियो,

निरन्तर चलिरहेको आँधी, आफ्नो शक्तिसहित...

ऊ खाली खुट्टाको तुषारोसँग डराएन,

उसले दुष्ट, रातो कमिसारहरूलाई धपायो!


यद्यपि, मालिक उसको लागि उपहार होइन,

रगत चुस्नेले छाला पनि च्यात्छ...

म गरिब हुनु कुनै कारणले होइन,

दुर्भाग्यवश, म धनी बन्न हुर्किएँ!


कमिसारहरू पनि पिकनिक होइनन्,

तर तिनीहरूले सबैलाई स्वर्गको वाचा गर्छन्...

तिनीहरूले उसको शरीरबाट शर्ट च्यातिदिए,

अनि तिनीहरूले मलाई खलिहानमा धकेल्छन्!


त्यहाँ तिनीहरूले हामीलाई कोर्राले धेरै कोर्रा लगाए,

केटाको नाङ्गो कुर्कुच्चा जल्यो...

पहिरन धेरै स्टाइलिश भयो,

तर गणना सबै शून्य होइन!


हो, केटाले यी कोर्राहरू सह्यो,

त्यो अभागी मान्छेले दाँत किट्दै करायो...

किन साना केटाकेटीहरू पनि,

उनीहरूलाई गोली हान्नको लागि साथमा लगिँदैछ!


तर तिनीहरूले कमिसारहरूमा पनि भेट्टाए,

मानिसहरू इमान्दार वा चलाख हुन्छन्...

अनि केटाको अरु आदेश पनि छ,

अवश्य पनि, यो सुझाव दिने उहाँहरू नै हुनुहुन्थ्यो!


जस्तै, जा, नाङ्गो मान्छे, कम्युनमा,

तिमी एक उच्च भाइचारामा बाँच्नेछौ...

सर्वहारा विज्ञान जान्नको लागि,

शिकारीलाई शिकारमा परिणत गर्दै!


म यसमा किन सहमत भएँ?

विश्वास गर्नुहोस्, म मर्न चाहन्नथें...

आफ्ना प्रश्नहरूको उत्तर पाउनुहोस्,

अनि अनन्त सेना जम्मा गर्नुहोस्!


यहाँ केटाले टाई लगायो,

रङ रातो जस्तै रातो छ...

अनि तपाईं यहाँ नमस्ते भन्न सक्नुहुन्न,

एउटा उन्मत्त चिच्याहट सुनिन्छ!


केटाको लागि कुनै बाधा हुनेछैन,

हताश भएर युद्धमा हतार गर्नु...

यसको लागि पुरस्कार प्राप्त गर्दै,

सर्वशक्तिमान तपाईंको हृदयमा रहून्!


अवश्य पनि, हामीलाई भगवानको बारेमा थाहा थिएन,

यो के हो र विश्वास के हो...

साम्यवादको महान दूरी,

शिल्ड बूस्ट प्राप्त गर्दै!


यहाँ हाम्रो अन्तिम बाटो सत्य हुनेछ,

आउनुहोस्, मार्क्सवादको शिखरमा पुगौं...

अनि शत्रुको काम घिनलाग्दो छ,

शत्रुलाई तरवारले कुल्चौं!


छोटकरीमा भन्नुपर्दा, अब पायोनियर्समा सामेल हुने समय आएको छ,

केटा सिङ मुनि फर्मेसनमा मार्च गर्छ...

अनि कान्छोले उदाहरणहरू देखाउनेछ,

अनि शत्रु पराजित हुनेछ!


हाम्रो झण्डा र नामको रक्षा गरौं,

हामी हाम्रो मातृभूमिको सम्मानको रक्षा गर्नेछौं...

आकाशलाई नीलो उड्न देऊ,

खैर, संसारमा शान्ति होस्!

जारी राखौंला...