Нам ня зябка, стаiм пад гэтым
пранiкальным бязьмежным небам.
Неба сёньня - не як зазвычай:
вецер вее, амаль што вые,
як празь лес, як праз краты нетраў
прабiраецца намi. Згрэбаў
хтосьцi неба нiбыта ў гу́рты -
сьнег сапраўдным iдзе вiрам
разам зь ветрам праз нашы рэбры;
вее ўсюды, дзе хоча, вецер -
нам ужо не балюча сёньня,
не блукацьмем па крузе ноччу.
Хтосьцi нашы шляхi прамымi
нам зрабiў, i дзiра ў павецi
неба, пэўна, ня мае кантаў,
i плыве навылёт аблочча.
Заўвага:
1. Нетры - непраходныя, глухiя мясцiны; прастора, парослая густым лесам (у адным з значэньняў);
2. Не блукацьмем - форма "працяглага будучага часу" (уласьцiвая паўднёва-заходнiм гаворкам, а таксама тарашкевiцы), значыць "ня будзем блукаць";
3. Павець - навес (у адным з значэньняў);
4. Кант - востры край, рабро чаго-н.(у адным з значэньняў).