Небо, дотоле ясное, застит внезапная туча,
Над громами рукоплесканий возносится рок крылатый.
Гадатель с рукой простертой провидит недобрую участь:
"Бойся, великий Цезарь, опасности в Иды Марта!"
Птица расправила крылья над прожитыми годами,
Над садом, в котором брезжит сквозь патину позолота.
Ах! не своди с нее взгляда! Быть может, ты разгадаешь
Знамения грядущих измен по ее полету.
Над садом давно опало закатом злащенное пламя,
И в небо накрепко вбиты посеребренные гвозди.
Не возвращайся в покои, не говори с зеркалами,
Не складывай рук в тревоге, с молитвой взывая к звездам.
Быть может, твои светила сегодня на небе рдеют,
И завтра твое, быть может, взойдет наконец-то солнце,
Когда бы не воск, который в воду всенощно льется
И сводит на нет заранее любые твои заделы.
Перевод с польского Рене Римских.
Idy marca
Na niebo, dotąd czyste, nagle płyną chmury,
Ponad tłumu oklaski głos się wznosi starca.
Oto rękę wróżącą podnosi do góry,
Woła: "Wielki Cezarze! Strzeż się Idów Marca!"
Nad ogród, który marzy w jesiennej tęsknocie,
Ptak jakiś rozpiął skrzydła, gotów do podróży.
Ach! nie spuszczaj go z wzroku! Może w jego locie
Dostrzeżesz jakieś znaki, odczytasz co wróży.
Już złota kula słońca za ogród upadła,
I niebo nabijają gwiazd srebrzyste ćwieki,
Nie wracaj do pokoju, nie patrz do zwierciadła
I rąk nie składaj w trwodze, wzywając opieki.
To może twoje gwiazdy na niebie rozbłysły
I twoje jutro słońce nareszcie zadnieje,
Jeżeli wosk, co teraz na wodę się leje,
Na niwecz nie obróci twe wszystkie zamysły.