в набат последний били бомбы
могила за порогом сразу
дырявый шлем и доски накрест
а в головах - пожаров роза
Хор
на вертеле томится агнец
в печи ржаные хлебы зреют
пожары гаснут но навечно помилован пылать огонь
Он
и надписи на этих досках
совсем короткие как выстрел
"Gryf", "Wilk" и "Pocisk" кто их вспомнит
кровавый след ржавеет быстро
мы много лет потом стирали
бинты теперь никто не плачет
наш долг застежками с мундира
в жестянке из-под спичек плачен
Хор
оставь сожги воспоминанья и в русло новое влей жизнь
есть лишь земля земля и только и круг сезонов над землей
война людей - война букашек и гибель над пыльцой медовой
цветут деревья зреют злаки река сочится в океан
Он
иду я вспять - они со мною
друг другу еле слышно вторят
глядят в глаза неумолимо
наш хлеб черней и горше горя
сложить их нужно в тихом месте
где свежий холм укроет зелень
весна цветами позасыплет
и сон смешает с травным зельем
о город -
Хор
города нет больше
сошел под землю
Он
все же светит
Хор
гнилушки тоже
Он
пусто место
но до сих пор трепещет воздух
безгласным эхом
*
траншею с тусклою водою
зову я страшно молвить Вислой
такой судили нас любовью
такой пронзили нас отчизной
Перевод с польского Рене Римских.
Prolog
On
Komu ja gram? Zamkniętym oknom
klamkom błyszczącym arogancko
fagotom deszczu - smutnym rynnom
szczurom co pośród śmieci tańczą
Ostatni werbel biły bomby
był prosty pogrzeb na podwórzu
dwie deski w krzyż i hełm dziurawy
w niebie pożarów wielka róża
Chór
Na rożnie się obraca cielę.
W piecu dojrzewa chleb brunatny.
Pożary gasną. Tylko ogień ułaskawiony wiecznie trwa.
On
I zgrzebny napis na tych deskach
imiona krótkie niby salwa
"Gryf" "Wilk" i "Pocisk" kto pamięta
spłowiała w deszczu ruda barwa
Praliśmy potem długie lata
bandaże. Teraz nikt nie płacze
chrzęszczą w pudełku po zapałkach
guziki z żołnierskiego płaszcza
Chór
Wyrzuć pamiątki. Spal wspomnienia i w nowy życia strumień wstąp.
Jest tylko ziemia. Jedna ziemia i pory roku nad nią są.
Wojny owadów - wojny ludzi i krótka śmierć nad miodu kwiatem.
Dojrzewa zboże. Kwitną dęby. W ocean schodzą rzeki z gór.
On
Płynę pod prąd a oni ze mną
nieubłaganie patrzą w oczy
uparcie szepczą słowa stare
jemy nasz gorzki chleb rozpaczy
Muszę ich zawieźć w suche miejsce
i kopczyk z piasku zrobić duży
zanim im wiosna sypnie kwiaty
i mocny zielny sen odurzy
To miasto -
Chór
Nie ma tego miasta
Zaszło pod ziemię
On
świeci jeszcze
Chór
Jak próchno w lesie
On
Puste miejsce
lecz wciąż ponad nim drży powietrze
po tamtych głosach
*
Rów w którym płynie mętna rzeka
nazywam Wisłą. Ciężko wyznać:
na taką miłość nas skazali
taką przebodli nas ojczyzną