Тихо войду в капеллу, склонюсь перед алтарем я,
Пусть фимиамом будет органный минор окутан.
Там, в Цитадели, грузят в повозки приговоренных -
Здесь же вершится месса по Ромуальду Траугутту.
"Смилуйся, боже правый!" - молитвой грешат статисты,
Толпы которых август до света собрал под стены.
Тело ползет на землю - опять у кого-то приступ:
Выросло пять веревок под императорской сенью.
В пользу поляков будет сегодня прием в Париже,
Где-то в лесах сегодня последних громят повстанцев:
Трупы без церемоний утопят в навозной жиже,
Вдов, чтоб не смели плакать, загонят кнутом на танцы.
Смертники тихо шепчут священнику свои вины:
Веровали во Польшу и жизнь за нее отдали.
В саванах снежно-белых восходят на лобовину,
Гостиями святыми привидевшись самым дальним.
Гладит усы Краевский, Точиский петлю целует,
Скоро затмят им лица, свободу мешком накроют.
Благословит палач их, поставленных одесную,
Слабый народ погибнет, а сильный упьется кровью.
"Батюшка-царь, даруй нам покой, - вопиют торговцы. -
Мы не боролись, правда, но нас борьба изнурила.
Молви одно лишь слово - и будем кротки что овцы,
Хочешь - героям будем плевать вместе на могилы".
Жатве настало время, потир вознесен над юром,
Солнце лучи вонзает солдатских штыков больнее.
Господи, в твои руки Траугутт вложит диктатуру,
Снова Речь Посполита застынет на поколенье.
Страшный, многоголосый поднялся и рухнул вопль,
Ниц повалилась Польша, распоротая лоскутно.
Азия торжествует, пробил смертный час Европы...
Идите, кончена месса - за упокой Траугутта.
Перевод с польского Рене Римских.
Msza za Romualda Traugutta
Przystąpię do ołtarza, uklęknę przed Bożą mocą.
W kadzideł dym się wplecie organów żałobna nuta.
Bo tam, na cytadeli, więzienne wózki turkocą,
A tu się msza zaczyna za Romualda Traugutta.
Zmiłuj się, zmiłuj, Panie - modlitwa biegnie po tłumach,
Które sierpniowy ranek pod stoki twierdzy zagonił.
Ciało na ziemię pada - ktoś znowu na serce umarł.
Pięć szubienic wyrosło ku chwale carskiej korony.
Na rzecz nieszczęsnych braci bal dziś wydają w Paryżu.
Gdzieś tam w lesie obława trwa na ostatnich powstańców.
Grób ich zaleją łajnem, na opał porąbią krzyże,
A wdowy po poległych knutem zapędza do tańców.
Do ucha spowiednikom szepcą swe winy skazani:
Wierzyli w jedną Polskę i żywot swój jej oddali.
W białych śmiertelnych szatach wstępują na rusztowanie -
Jak przenajświętsze hostie ich ciała widnieją w dali.
Toczyski sznur całuje, Krajewski brodę przygładza,
Wnet twarze im zasłonią, wolność kapturem nakryją.
Tych, co szli w imię pańskie, pobłogosławi oprawca.
Zginą słabe narody, a silne z nich krew wypiją.
Obdarz ty nas pokojem - szepcą po cichu handlarze.
Myśmy znużeni walką, my, cośmy jej nie poznali.
Wyrzeknij tylko słowo, a będziem ci służyć, carze.
Na pamięć bohaterów, gdy chcesz, będziemy spluwali.
Pora żniw już nadeszła, już kielich wzniesiony w górę.
Jak sołdackie bagnety ostre są słońca promienie.
Traugutt w Twe ręce, Panie, oddaje dziś dyktaturę
I znów Rzeczpospolita zamiera na pokolenie.
Jęk straszny ponad tłumem uniósł się nagle i opadł,
Runęła na kolana Polska na troje rozpruta.
Dziś Azja triumfuje, skończyła się Europa.
Idźcie, już msza skończona - za spokój duszy Traugutta.