Рыбаченко Олег Павлович
Alexander Iii - Dakilang Pag-asa ng Russia

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    Pinaslang si Alexander II noong Abril 1866. Umakyat sa trono si Alexander III. Pinigilan niya ang pagbebenta ng Alaska at nagpatupad ng serye ng mga hakbang na nagpapalakas sa Tsarist Russia. Nagsimula noon ang isang panahon ng maluwalhating tagumpay at pananakop para sa ating dakilang Inang Bayan.
  Alexander III - Dakilang Pag-asa ng Russia
  ANOTASYON
  Pinaslang si Alexander II noong Abril 1866. Umakyat sa trono si Alexander III. Pinigilan niya ang pagbebenta ng Alaska at nagpatupad ng serye ng mga hakbang na nagpapalakas sa Tsarist Russia. Nagsimula noon ang isang panahon ng maluwalhating tagumpay at pananakop para sa ating dakilang Inang Bayan.
  PROLOGUE
  Ang pagpatay kay Tsar Alexander II ay naglubog sa pagdadalamhati ng Russia. Ngunit mula pa sa mga unang buwan ng paghahari ng kanyang anak na si Alexander III, isang matatag na kamay ang naramdaman. Humupa ang kaguluhan, nagsimulang magtayo ng mga riles ng tren at mga pabrika. Nagtayo ng mga bagong kuta sa Alaska. Ang ideya ng pagbebenta ng teritoryong ito ay agad na ibinasura ng bago at makapangyarihang Tsar: Hindi isinusuko ng mga Ruso ang kanilang mga lupain. At ibinigay ang utos: magtayo ng isang lungsod-isang bagong Alexandria.
  Sa pagdating ng mga barkong de-bapor, naging mas madali ang paglalakbay patungong Alaska. At natuklasan ang mga mayamang deposito ng ginto. At naging malinaw na tama ang ginawa ng matalinong hari sa hindi pagbebenta ng Alaska.
  Ngunit sinimulan itong angkinin ng ibang mga bansa, lalo na ang Britanya, na may hangganan sa Alaska at Canada.
  Kinubkob ng hukbong-dagat at hukbong-dagat ng Britanya ang New Alexandria. Ngunit naroon mismo ang mga batang lalaki at babae mula sa mga espesyal na puwersa ng kalawakan ng mga bata.
  Si Oleg Rybachenko, isang tapat na lingkod ng mga diyos ng Russia at kumander ng mga espesyal na puwersa ng kalawakan ng mga bata, ay ipinadala sa kuta na ito sa teritoryo ng Russia at inaasahang makilahok sa mga labanan upang mapanatili ang teritoryo ng Russia.
  Nakayapak at nakasuot ng shorts, sinalakay ng batang lalaki ang baterya ng mga Briton na nakaposisyon sa pinakamataas na lugar sa itaas ng kuta. Si Oleg ay mayroon nang malawak na karanasan sa pagsasagawa ng iba't ibang misyon para sa makapangyarihang mga diyos ng Russia sa iba't ibang sansinukob. Ganoon ang kapalaran ng batang henyong ito. Bilang isang manunulat na nasa hustong gulang, ninais niyang maging imortal.
  At ginawa siyang imortal ng mga diyos-demiurge ng Russia, ngunit ginawa siyang isang boy-terminator na naglilingkod sa kanila at sa mga tao ng Inang Russia. Bagay na bagay ito sa batang walang hanggan.
  Tinakpan niya ang bibig ng isang guwardiyang Ingles at hiniwa ang leeg nito. Hindi ito ang unang pagkakataon na ginawa niya ito, ni hindi rin ito ang una niyang misyon. Mula pa sa simula, salamat sa kanyang parang batang katawan, itinuring ng walang hanggang batang lalaki ang lahat ng ito bilang isang laro, at samakatuwid ay hindi nakaramdam ng pagsisisi o pagkaasiwa sa kanyang kaluluwa.
  Naging natural na sa kanya na ang tanging natuwa na lang ang binata sa kanyang pinakabagong tagumpay.
  Dito niya pinunit ang ulo ng isa pang bantay. Dapat malaman ng ating mga Ingles: Ang Alaska ay noon at magpakailanman ay magiging Ruso!
  Si Oleg Rybachenko, ang napakatalino at pinakamalikhaing manunulat sa CIS, ay matagal nang nagagalit sa pagbebenta ng Alaska sa maliit na halaga! Ngunit iba si Tsar Alexander III! Hindi isusuko ng monarkang ito ang kahit isang pulgada ng lupain ng Russia!
  Luwalhati sa Russia at sa mga tsar ng Russia!
  Tinamaan ng boy-terminator ang isa pang Ingles sa likod ng ulo gamit ang kanyang hubad na sakong. Nabali ang kanyang leeg. Pagkatapos ay umawit siya:
  - Ang Alaska ay magiging atin magpakailanman,
  Kung nasaan ang bandila ng Russia, sumisikat ang araw!
  Nawa'y matupad ang isang magandang pangarap,
  At ang mga boses ng mga babae ay napakalinaw!
  Maganda sana kung ang maalamat na apat na babaeng mangkukulam, na kasingganda ng mga bituin, ay makakatulong ngayon. Malaking tulong sila. Pero sige, lumaban ka muna nang mag-isa.
  Ngayon ay sindihan mo ang smokeless powder at nitroglycerin. Ngayon ay sasabog ang buong British battery.
  Umawit si Oleg Rybachenko:
  - Walang mas magandang Inang Bayan kaysa sa Russia,
  Ipaglaban mo siya at huwag kang matakot...
  Walang mas masayang bansa sa sansinukob,
  Rus', ang tanglaw ng liwanag para sa buong sansinukob!
  Sumabog ang baterya, parang pagsabog ng isang napakalaking bulkan. Ilang daang Ingles ang sabay-sabay na tumilapon sa ere, at nagkapira-piraso.
  Pagkatapos nito, ang batang lalaki, habang iwinagayway ang dalawang sable, ay nagsimulang sugurin ang mga Ingles. Ang batang Terminator ay nagsimulang sumigaw sa Ingles.
  - Bumangon na ang mga Scots! Gusto nilang punitin ang Reyna!
  Pagkatapos ay may nagsimulang mangyari... Sumiklab ang barilan sa pagitan ng mga etnikong Ingles at mga Scots. Isang mabangis at brutal na barilan.
  At kaya nagsimula ang labanan. Nagsagupaan ang mga Eskosya at mga Ingles.
  Ilang libong sundalong kumukubkob sa kuta ang nakipaglaban nang may matinding galit.
  Sumigaw si Oleg Rybachenko:
  - Nanghihiwa at pumapatay sila! Barilin ang mga 'yan!
  Nagpatuloy ang labanan sa napakalaking saklaw. Samantala, si Oleg, na may pambihirang lakas, ay kumuha ng ilang bariles ng nitroglycerin sa bangka, at sa gitna ng kaguluhan, itinutok nila ito sa pinakamalaking barkong pandigma ng Britanya.
  Sumigaw ang batang-terminator:
  - Para kay Rus, ang regalo ng pagkalipol!
  At itinulak niya ang bangka palayo gamit ang kanyang hubad at parang batang mga paa, at ito, habang bumibilis, ay bumangga sa tagiliran ng barkong pandigma. Ang mga Ingles na nakasakay ay nagpaputok ng kanilang mga baril nang walang tigil at walang nangyari.
  At narito ang resulta: isang sunod-sunod na pag-atake. Sumabog ang ilang bariles ng nitroglycerin. At itinutok ng imortal na batang lalaki ang mga ito nang napaka-tumpak kaya sumabog ang mga ito nang tuluyan.
  At sumunod ang gayong pagkawasak. At ang barkong pandigma, nang walang anumang aberya, ay nagsimulang lumubog.
  At ang mga Ingles na nakasakay ay nalulunod. Samantala, ang batang lalaki ay nasa cruiser na, pinuputol ang mga mandaragat gamit ang kanyang mga sable, at tumatakbo, nagtatampisaw nang walang sapin, patungo sa wheelhouse.
  Mabilis niyang pinaputukan ang mga mandaragat at sumigaw:
  - Luwalhati sa ating magandang bansa!
  Kahanga-hangang Russia sa ilalim ng matalinong Tsar!
  Hindi ko ibibigay sa inyo ang Alaska, mga kaaway!
  Wawasakin ang bastos na 'yan sa galit!
  At kaya ang batang lalaki ay naghagis ng granada nang walang sapin sa paa at pinagpira-piraso ang mga Briton.
  Pagkatapos ay sinira niya ang timon at sinimulang iikot ang cruiser. At dalawang malalaking barkong British ang nagbanggaan. At ang kanilang baluti ay sasabog. At ang mga ito ay lulubog at masusunog nang sabay.
  Umawit si Oleg:
  - Luwalhati sa Russia, luwalhati!
  Sumugod ang cruiser....
  Tsar Alexander the Great,
  Magbubukas ng pag-iskor!
  Pagkatapos nito, tumalon nang isang beses ang boy-terminator papunta sa isa pang cruiser. At doon din niya sinimulang tadyakan ang mga mandaragat at makipaglaban para makarating sa timon.
  At pagkatapos ay iikot lang ang lahat at itulak ang mga barko.
  Nagsimula pang kumanta ang batang Terminator:
  - Itim na sinturon,
  Napakakalma ko...
  Itim na Sinturon -
  Isang mandirigma sa larangan!
  Itim na sinturon,
  Paglabas ng kidlat -
  Patay na ang lahat ng Ingles!
  At si Oleg Rybachenko ay muling nagwawasak ng mga barko. Napakagaling niya - siya talaga ang pinakamagaling na tao sa mundo!
  At isa pang pagtalon, at sa isa pang cruiser. Ngunit ang may-ari ng karagatan ay may masamang ideya - ang labanan ang Russia. Lalo na't ang isang matigas at pabaya na batang lalaki ay nakikipaglaban.
  Pagkatapos ay pinabagsak ni Oleg Rybachenko ang isang malaking bilang ng mga Briton at pinaikot ang kanyang barko-o sa halip, ang nabihag niya mula sa mga Briton. Pagkatapos ay inutusan niya itong salakayin ang isa pang cruiser. Kasabay ng isang mabangis na ungol, binangga niya ang kalaban.
  Para bang dalawang halimaw na nakasuot ng mababangis na kasuotan ang nagbanggaan at nagsalpukan. Naghiwalay ang kanilang mga ilong. Pagkatapos ay sumalok sila ng tubig-dagat at nagsimulang malunod, na walang pagkakataong mabuhay.
  Sumigaw si Oleg Rybachenko:
  - Luwalhati kay Alexander III! Ang pinakadakila sa mga tsar!
  At muli, gamit ang kaniyang mga hubad na daliri sa paa, inihagis niya ang isang bomba na may mga pampasabog. At ang buong frigate, na may butas, ay lumubog.
  Siyempre, hindi ito inaasahan ng mga Briton. Akala ba nila ay makakatagpo sila ng ganito kalaking kalunus-lunos na pakikipagsapalaran?
  Umungol si Oleg Rybachenko:
  - Luwalhati sa Dakilang Russia ng mga Tsar!
  At muli, hinawakan ng batang lalaki ang manibela ng isa pang cruiser. Gamit ang kanyang hubad at parang batang mga paa, inikot niya ito at binangga ang kalaban. Naghiwalay ang dalawang barko at nalunod sa suka ng dagat!
  Sumigaw ang batang Terminator:
  - Para sa kaluwalhatian ng banal na Inang Bayan!
  At pagkatapos ay susunod ang isa pang mahabang pagtalon. At isang paglipad sa ibabaw ng mga alon. Pagkatapos nito ay muling humampas ang batang lalaki gamit ang kanyang mga sable, na tumama sa manibela. Isa siyang napaka-palaban at agresibong batang Terminator.
  Dinudurog niya ang mga marino ng Ingles at umaawit:
  - Kumikinang na parang nagniningning na bituin,
  Sa gitna ng dilim na hindi maarok...
  Ang ating dakilang Tsar Alexander,
  Hindi nakakaalam ng sakit o takot!
  
  Ang iyong mga kaaway ay umatras sa harap mo,
  Nagsaya ang karamihan ng tao...
  Tinatanggap ka ng Russia -
  Isang makapangyarihang kamay ang naghahari!
  At pinatay ni Oleg Rybachenko ang isa pang masa ng mga Ingles, at muling dinurog ang mga barko nang buong lakas.
  Isa itong tunay na batang Terminator. Mukha siyang mga labindalawa, limang talampakan lang ang taas, pero ang kanyang mga kalamnan ay parang cast iron at ang kanyang pangangatawan ay parang chocolate bar.
  At kung saktan ka ng ganoong lalaki, hindi iyon magiging honey.
  At heto na naman ang batang lalaki, tumatalon mula sa isang cruiser patungo sa isa pa. At muli, nang walang anumang aberya, pinaglaban niya sila.
  At sumigaw siya sa sarili:
  - Para sa Rus' ng mga Romanov!
  Talagang mahusay ang batang manunulat. Ipapakita niya sa lahat ang kanyang klase. At babarilin at dudurugin niya ang lahat, na parang isang higanteng may pamalo.
  Heto na naman ang pagsubok, sa pagkakataong ito ay isang armadillo.
  Gumagana na naman ang mga sable ng bata. Sinubukan nila siyang barilin, pero hindi tinamaan ng mga bala ang imortal na batang lalaki, at kung tatama man, tumatalbog ang mga ito.
  Masarap maging isang walang hanggang anak: hindi ka lang bata, hindi ka rin nila kayang patayin. Kaya tinatalo mo ang Britanya.
  Hawak mo ang manibela. At ngayon ay pinapaikot mo ito, at ngayon ay dalawang barkong pandigma ang malapit nang magbanggaan, at nagbabanggaan ang mga ito. At ang metal ay nabasag, ang mga kislap ay lumilipad kahit saan.
  Sumigaw si Oleg Rybachenko:
  - Para sa Russia, lahat ay matatalo!
  At gamit ang isang hubad at parang batang sakong, ihahagis niya ang isang nakamamatay na regalo ng kamatayan. Wawasakin niya ang isang grupo ng mga Ingles, at isa pang frigate ang lulubog.
  Bueno, mayroon pa ring apat na cruiser na natitira. Malinaw na hindi ipapadala ng mga British ang kanilang buong plota sa mga baybayin ng Alaska.
  Hinablot ni Oleg Rybachenko ang isa pang manibela at buong lakas itong inikot patungo sa kalaban. At pagkatapos ay nagbanggaan ang dalawang cruiser.
  May tunog ng paggiling at pagkabali ng metal. At ang parehong barko ay nagsimulang lumubog nang may labis na sarap.
  Umawit si Oleg Rybachenko:
  - Malapit sa tindahan ng Beer and Water,
  Doon ay nakahiga ang isang masayang lalaki...
  Siya ay nagmula sa mga tao,
  At lumabas siya at nahulog sa niyebe!
  Ngayon kailangan nating sirain ang mga huling cruiser at sakupin ang mas maliliit na barko.
  Pagkatapos, ang mga Ingles sa lupa, pagkatapos ng pagkawasak ng plota, ay susuko sa awa ng nagwagi.
  At ito ay magiging isang aral para sa Britanya na hindi nila ito malilimutan. At maaalala rin nila ang Crimea, kung saan sila pumasok nang walang pahintulot noong panahon ng paghahari ng kanilang lolo sa tuhod, si Nicholas I. Gayunpaman, si Nicholas Palych ay hindi naitala sa kasaysayan bilang isang dakilang tao, kundi bilang isang kabiguan. Ngunit dapat ipakita ngayon ng kanyang apo ang kaluwalhatian ng mga armas ng Russia.
  At si Oleg Rybachenko, isang napaka-cool at determinadong batang terminator, ang tumutulong sa kanya dito.
  Hinawakan ni Oleg ang isa pang timon at ibinangga ang dalawang barkong British. Kumilos siya nang may matinding determinasyon at katatagan.
  Pagkatapos nito ay bumulalas ang batang manunulat:
  - Ang mga barko ay lumulubog sa ilalim,
  Gamit ang mga angkla, mga layag...
  At pagkatapos ay magiging iyo,
  Mga gintong baul!
  Mga gintong baul!
  At isa pang hakbang. Kapag nawasak na ang apat na barkong pandigma at isang dosenang cruiser, oras na para durugin din ang mga frigate. Mawawalan ang Britanya ng ilang barko.
  At pagkatapos nito ay mauunawaan niya kung ano ang ibig sabihin ng pag-atake sa Russia.
  Umawit ang boy-terminator:
  - Para sa himala at sa ating tagumpay sa mundo!
  At siniyahan niya ang timon ng isa pang frigate, at inutusan ang barko na bumangga, at sa isang malakas na suntok, gaano ito tumama!
  At ang parehong sisidlan ay mababasag at magkakapira-piraso. At maganda iyan, talagang astig.
  Tumalon muli si Oleg Rybachenko at sumakay sa susunod na barko. Mula roon, pinangunahan niya ang proseso. Muli niyang pinaikot ang barko, at nagbanggaan ang mga frigate.
  Muli na namang narinig ang pagtalsik ng nababasag na metal, isang malakas na pagsabog, at ang mga nakaligtas na mandaragat ay nahulog sa tubig.
  Sumigaw si Oleg:
  - Sa tagumpay ng ating mga armas!
  At muli, ang matapang na batang lalaki ay umaatake. Sumakay siya sa bagong frigate at itinutok ito sa destroyer.
  Nagbabanggaan at sumasabog ang mga barkong de-singaw. Nababasag ang metal, at sumisindi ang apoy. At nasusunog nang buhay ang mga tao.
  Ito ang pinakahalatang bangungot. At ang mga Ingles ay nagliliyab na parang mga barbecue.
  Kabilang sa mga namatay ay isang batang lalaki sa cabin, isang batang lalaki na mga labintatlo taong gulang. Nakakahiya, siyempre, na may isang taong tulad niya na namatay. Ngunit ang digmaan ay digmaan lamang.
  Umawit ang boy-terminator:
  - Magkakaroon ng mga bangkay, maraming bundok! Kasama natin si Padre Chernomor!
  At muling naghagis ang batang lalaki ng granada gamit ang kanyang hubad na paa, na nagpalubog sa isa pang barko.
  Tinamaan ng batang henyo ang British admiral sa ulo, na ang ulo ay sumabog na parang kalabasang tinamaan ng bunton. Pagkatapos ay sinipa niya ang malaking itim na lalaki sa baba gamit ang kanyang hubad na sakong. Lumipad ito lampas at natumba ang isang dosenang mandaragat.
  At pagkatapos ay pinaikot muli ng batang lalaki ang frigate at binangga ang kanyang kapitbahay. Humuni siya nang agresibo:
  - Isa akong magandang bituin!
  At muli, ang batang-terminator ay umaatake. Madurog at mabilis. Isang buong bulkan ang kumukulo sa loob niya, isang pagsabog ng napakalaking kapangyarihan. Isa itong walang talo na batang-henyo.
  At dinurog niya silang lahat nang walang awa. At pagkatapos ay sinakyan ng batang-superman ang isa pang frigate. At agad na winasak ang kalaban. Ngayon, ang batang iyon ay isang malaking bituin na.
  Muling pinagsalpukan ni Oleg Rybachenko ang dalawang barko at sumigaw nang buong lakas:
  - Para sa dakilang komunismo!
  At muli, ang matapang na batang mandirigma ay nasa opensiba. Lumalaban ka sa bagong paraan dito. Hindi tulad ng isa pang kuwento ng paglalakbay sa oras tungkol sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Lahat ay maganda at sariwa dito. Nakikipaglaban ka sa Britanya para sa Alaska.
  Hindi pa nakakabangon ang Estados Unidos mula sa digmaang sibil, at wala itong hangganan sa Russia. Kaya kung kailangan nilang makipagsagupa sa Yankees, mas huli pa iyon.
  Ang Britanya ay may kolonya, ang Canada, at ang Russia ay may hangganan din dito. Kaya ang pagsalakay ng makapangyarihang Inglatera ay dapat itaboy.
  Ngunit ngayon, isa na namang pares ng mga frigate ang nagbanggaan. Sa lalong madaling panahon ay wala nang matitira sa plota ng Britanya.
  At hindi mo talaga maaaring salakayin ang Alaska sa pamamagitan ng lupa. Manipis ang mga linya ng komunikasyon doon, kahit para sa Britanya.
  Muling pinaglaban ni Oleg Rybachenko ang mga frigate at umungol:
  - Hindi kailangan ng agham ng isang pirata,
  At malinaw kung bakit...
  Mayroon tayong parehong mga binti at braso,
  At mga kamay...
  At hindi namin kailangan ang ulo!
  At tinamaan ng batang lalaki ang Ingles na mandaragat gamit ang kanyang ulo nang napakalakas kaya't lumipad ito lampas at binaril ang isang dosenang sundalo.
  Umaatake na naman si Oleg... Pinaglaban na naman niya ang mga frigate. At ang mga ito ay nababasag, nasusunog, at lumulubog.
  Sumigaw si Oleg:
  - Para sa kaluluwa ng Russia!
  At ngayon, ang hubad at bilog na sakong ng bata ay muling nakahanap ng target. Dinurog niya ang kalaban at umungol:
  - Para sa sagradong Bayan!
  At itinama niya ang kanyang tuhod sa tiyan ng kalaban, at lumabas ang kanyang mga bituka mula sa likod ng kanyang bibig.
  Sumigaw si Oleg Rybachenko:
  - Para sa kadakilaan ng Amang Bayan!
  At pinaikot niya ang helikopter sa ere, pinupunit ang kanyang mga kaaway sa maliliit na piraso gamit ang kanyang mga nakatapak na paa.
  Ang galing talagang pumatay ng mga tao ng batang 'to... Madali lang sana niyang naharap ang mga kalaban mismo.
  Pero apat na batang babae mula sa mga espesyal na puwersa ng kalawakan ng mga bata ang dumating. At sila rin ay mga magaganda, walang sapin sa paa at nakasuot ng bikini.
  At sinimulan nilang durugin ang mga Briton. Tumalon sila, naghagis ng mga granada gamit ang kanilang mga hubad at parang batang babae na mga paa, at winasak ang Britanya.
  At saka nariyan si Natasha, isang maskuladong babaeng naka-bikini. Inihagis niya lang ang disc gamit ang kanyang mga daliri sa paa... Ilang mandaragat na Ingles ang natumba, at lumingon ang frigate at nabangga ang kasamahan nito.
  Tumili si Natasha:
  - Si Alexander the Third ay isang superstar!
  Kinumpirma ni Zoya, ang babaeng ito na may ginintuang buhok:
  - Superstar at hindi naman talaga matanda!
  Si Augustine, galit na galit na nilalabanan ang mga Ingles, sabi ng babaeng may pulang buhok na ito, habang ipinapakita ang kanyang mga ngipin:
  - Ang Komunismo ay sasamahan natin!
  At ang hubad na sakong ng batang babae ay tumama at tumama sa dulo ng kanyon ang kalaban. At ang frigate ay nahati.
  Tumawa si Svetlana, pinaputok ang kanyang baril, dinurog ang kalaban, pinaikot ang manibela gamit ang kanyang walang sapin na paa, at tumahol:
  - Kasama natin ang mga hari!
  Agad na nagwala ang mga batang babae at sinimulang durugin ang plota nang may matinding agresibong pagsalakay. Sino ang makakapigil? Mabilis na tumakbo palabas ang mga frigate, at ngayon ay mas maliliit na barko na ang kanilang binabasag.
  Si Natasha, na dinudurog ang Britanya, ay umawit:
  - Ang Russia ay ipinagdiriwang bilang banal sa loob ng maraming siglo!
  At gamit ang kaniyang mga hubad na daliri sa paa ay maghahagis siya ng bomba na wawasak sa brig.
  Si Zoya, na patuloy na dinudurog ang kalaban, ay napasigaw:
  - Mahal kita nang buong puso at kaluluwa ko!
  At muli, gamit ang kaniyang mga hubad na daliri sa paa, inihagis niya ang isang gisantes. Nahati nito ang isa pang barkong Ingles.
  Pumunta rin si Augustina at winasak ang kalaban. Dinurog niya ang barko, pinalubog ng babaeng may pulang buhok ang napakaraming kalaban na Briton. At napasigaw siya:
  - Para kay Alexander the Third, na magiging isang dakilang tsar!
  Agad na sumang-ayon si Svetlana dito:
  - Siyempre, mangyayari!
  Ang walang sapin na paa ng blonde terminator ay tumama sa gilid ng barkong British nang may lakas kaya't nahati sa tatlong bahagi ang barkong Ingles.
  Si Oleg Rybachenko, ang walang talong batang ito, ay tinamaan din ang kanyang kalaban ng isang napakalakas na suntok, gamit ang kanyang hubad, bilog, at parang batang sakong, kaya't ang brig ay halos agad na nabasag at lumubog.
  Umawit ang boy-terminator:
  - Lilipulin natin ang kaaway sa isang suntok,
  Titiyakin natin ang ating kaluwalhatian gamit ang isang espadang bakal...
  Hindi walang kabuluhan na dinurog natin ang Wehrmacht,
  Matatalo natin ang mga Ingles sa paglalaro!
  Kumindat si Natasha at tumawa nang may pagbanggit:
  - At siyempre gagawin natin ito nang hubad ang mga paa ng isang babae!
  At ang hubad na sakong ng batang babae ay bumangga sa isa pang barkong Ingles.
  Si Zoya, habang ipinapakita ang kanyang mga ngipin, ay agresibong nagsabi:
  - Para sa komunismo sa kanyang tsaristang anyo!
  At ang batang babae, na hubad ang mga daliri sa paa, ay kumuha at naghagis ng isang bagay na may nakamamatay na epekto sa mga kaaway, literal na tinangay at pinagpira-piraso sila.
  Si Augustine, na dinurog ang mga Ingles, ay kinuha at sinabi:
  - Luwalhati kay Kristo at Rod!
  Pagkatapos nito, ang kaniyang mga hubad na paa ay naghagis ng bomba, na pumutol sa isa pang submarino.
  At pagkatapos, sa isang tumpak na suntok, isang hubad na sakong ang humati sa brigantine. At ginawa nito ito nang may katulin.
  Si Svetlana ay kumikilos din, sinisira ang mga kalaban. At gamit ang kanyang hubad na sakong, nagpadala siya ng isa pang brig sa ilalim.
  At ang batang babae, na hubad ang mga daliri sa paa at mabangis na galit, ay muling naghagis ng granada. Isa siyang kahanga-hangang mandirigma.
  Narito si Natasha, umaatake, mabilis at napakaagresibo. Desperado siyang umaatake.
  At isang bagong barkong Ingles ang lumubog nang tamaan ito ng bombang inihagis ng mga hubad na daliri ng paa ng isang batang babae.
  Kumanta si Natasha, habang ipinapakita ang kanyang mga ngipin:
  - Isa akong superman!
  Sinipa ni Zoya ang brig sa proa gamit ang kanyang hubad na tuhod. Nabasag ito at nagsimulang lumubog.
  Hinati rin ni Oleg Rybachenko ang isang mas maliit na barkong British gamit ang kanyang hubad na sakong at lumangitngit:
  - Sa lakas ko! Nadiligan namin ang lahat!
  At ang bata ay muling kumikilos at agresibong umaatake.
  Patuloy na gumalaw si Augustine na parang kobra na tumutusok sa Britanya, at sarap na sinabi:
  - Komunismo! Isang mapagmataas na salita iyan!
  At ang mga hubad na daliri ng paa ng desperadong batang babae na ito ay naghagis ng isa pang regalo ng pagkawasak.
  At isang grupo ng mga Ingles ang natagpuan ang kanilang mga sarili sa isang kabaong, o sa ilalim ng dagat. Ngunit anong uri ng kabaong, kung ang mga ito ay magkapira-piraso?
  At ang iba pa ay lumubog pa!
  Dinuraan ni Oleg Rybachenko ang brig nang may nakakalokong ngiti, at ito ay nagliyab na parang binuhusan ng napalm.
  Sumigaw ang batang-terminator:
  - Sa aqua regia!
  At tatawa siya at sisipain ang barko ng Britanya gamit ang kaniyang hubad na sakong. Mabibiyak ito at tutumba sa dagat.
  Itinapon ni Svetlana ang bomba gamit ang kanyang mga hubad na daliri sa paa at sumigaw:
  - At ang mga makikisig na babae ay pumunta sa dagat...
  At kaniyang puputulin ang kaniyang mga kaaway gamit ang mga sabat.
  Kinumpirma ni Oleg Rybachenko, na dinurog ang mga Ingles:
  - Elemento ng dagat! Elemento ng dagat!
  At naghiwalay na ang mga mandirigma. At ang batang kasama nila ay napakasigla. At napaka-mapaglaro.
  Si Oleg Rybachenko, habang nagpapaputok sa kaaway gamit ang isang kanyon ng Britanya at lumubog sa isa pang barko, ay nagpahayag:
  - Pangarap na kosmiko! Dukutin ang kaaway!
  Ang mga batang babae at lalaki ay nasa isang napakalaking baliw, sinasalakay ang kalaban, na nag-iiwan sa Britanya na walang paraan upang mapaglabanan ang gayong presyur.
  Habang nagpapalubog ng isa pang barko, naalala ni Oleg na sa isa sa mga parallel universe, isang duwende ang nagpasyang tumulong sa mga Aleman sa pagdisenyo ng Tiger II. At ang henyong ito sa teknolohiya ay nakalikha ng isang sasakyan na may kapal ng baluti at armas na kasinlaki ng King Tiger, na may bigat na tatlumpung tonelada lamang at may taas na isa't kalahating metro lamang!
  Aba, iyan ang tawag sa kanya bilang duwende! At mayroon siyang super designer! Siyempre, gamit ang ganoong makina, nagawa ng mga Aleman na talunin ang mga Alyado sa Normandy noong tag-araw ng 1944, at noong taglagas, pigilan ang pagsulong ng Pulang Hukbo habang nakalusot ito patungong Warsaw.
  Ang mas malala pa ay hindi lang mga tangke ang dinisenyo ng duwende. Ang XE-162 ay naging matagumpay din: magaan, mura, at madaling paliparin. At ang Ju-287 bomber ay naging isang tunay na superman.
  At pagkatapos ay kinailangang makialam ang kanilang lima. Kaya't nagpatuloy ang digmaan hanggang 1947.
  Kung hindi dahil sa kanilang lima, maaaring nanalo ang Fritzes!
  Pagkatapos ay malupit na nagsalita si Oleg Rybachenko tungkol sa mga gnome:
  - Mas masahol pa sila sa mga duwende!
  Talagang mayroon ngang isang duwende na naglalakbay sa oras. Naging piloto siya ng Luftwaffe, na bumaril ng mahigit anim na raang sasakyang panghimpapawid sa magkabilang harapan sa pagitan ng taglagas ng 1941 at Hunyo 1944. Natanggap niya ang Knight's Cross of the Iron Cross na may Silver Oak Leaves, Swords, at Diamonds nang siya ang maging unang piloto ng Luftwaffe na bumaril ng dalawang daang sasakyang panghimpapawid. Pagkatapos, para sa tatlong daang sasakyang panghimpapawid na bumaril, natanggap niya ang Order of the German Eagle na may Diamonds. Para sa apat na daang sasakyang panghimpapawid na bumaril, natanggap niya ang Knight's Cross of the Iron Cross, na may Golden Oak Leaves, Swords, at Diamonds. Para sa anibersaryo ng limang daang sasakyang panghimpapawid na bumaril noong Abril 20, 1944, natanggap ng duwende ang Grand Cross of the Iron Cross-ang pangalawa sa Third Reich pagkatapos ni Hermann Göring.
  At para sa ikaanim na raang sasakyang panghimpapawid, ginawaran siya ng isang espesyal na parangal: ang Knight's Cross ng Iron Cross na may mga dahon ng platinum oak, mga espada, at mga diyamante. Ang maluwalhating ace-duwende ay hindi kailanman nabaril-ang mahika ng anting-anting ng mga diyos ay gumagana. At siya ay nagtrabaho nang mag-isa na parang isang buong air corps.
  Ngunit wala itong naging epekto sa takbo ng digmaan. At ang mga Alyado ay nakarating sa Normandy. At lubos na matagumpay, sa kabila ng lahat ng pagsisikap ng duwende.
  Kaya, nagpasya ang kinatawan na ito ng bansang mangkukulam na umalis sa Ikatlong Reich. Ano nga ba ang gusto niya? Ang dagdagan ang kanyang mga bayarin hanggang isang libo? Sino ang sasama sa kaaway?
  Nilubog ni Oleg ang isa pang brigantine at umungal:
  - Para sa ating Inang Bayan!
  Halos lahat ng barko ay napalubog na ng kanilang lima. Bilang pangwakas na hakbang, pinagdikit nila ang limang barko, na siyang kumukumpleto sa pagkawasak ng plota ng mga Ingles.
  Kumanta si Oleg Rybachenko, habang ipinapakita ang kanyang mga ngipin:
  - Nawa'y maging sikat ang Russia sa loob ng maraming siglo,
  Malapit nang magpalit ng henerasyon...
  Sa saya ay may magandang panaginip,
  Si Alexander iyon, hindi si Lenin!
  Tila nasiyahan ang mga batang babae. Natalo ang Inglatera sa dagat. Ngayon ang natitira na lang ay tapusin ang bugbog na kaaway sa lupa.
  At nagmadali ang lima upang sugurin ang wala nang organisado at kalahating talunang kalaban.
  Dinurog ng mga babae at lalaki ang kalaban. Tinaga nila ang mga ito gamit ang mga sable at hinagisan ng mga granada gamit ang kanilang mga hubad na daliri sa paa. At naging napakaganda pala nito.
  Tumaga at kumanta si Natasha, ang kanyang mga espada ay napakabilis, humihiwa ng dalawampung beses kada segundo. Sa ganoong bilis, walang makakalaban sa mga mangkukulam. Iyan ang kapangyarihan ng mga diyos ng Russia!
  Sinipa ni Oleg Rybachenko ang helmet ng heneral ng Britanya gamit ang kanyang hubad na sakong, nabali ang kanyang leeg at sinabing:
  - Isa, dalawa, tatlo, apat!
  Itinapon ni Zoya ang matalas at hinasang disk gamit ang kanyang mga hubad na daliri at natatawang sinabi:
  - Mas mataas ang mga binti, mas malapad ang mga braso!
  Si Augustina ay kumilos nang labis na agresibo. Ang kanyang mga nakayapak ay mabilis. At ang kanyang tansong-pulang buhok ay lumulutang na parang bandila ng digmaan ng proletaryado.
  Kinuha ito ng dalaga at umawit:
  - Isa akong mangkukulam at wala nang mas hihigit pa sa propesyon na ito!
  Sumang-ayon si Svetlana, na pinuputol ang kanyang mga kalaban:
  - Hindi! At sa palagay ko ay wala!
  At ang kaniyang mga hubad na paa ay naghagis ng mga punyal. Lumipad ang mga ito at pinatay ang dalawampung Ingles.
  Nagpatuloy ang pagpuksa ayon sa plano. Parehong kumilos ang mga babae at lalaki nang may kitang-kitang bangis at kahanga-hangang katumpakan. Ang mga mandirigma ay pumuksa nang may mabangis na tibay ng loob.
  Hinati ni Oleg Rybachenko ang isa pang heneral pagkasipol niya.
  At isang dosenang uwak ang biglang bumagsak dahil sa atake sa puso. Natumba sila at nagbutas sa ulo ng anim na raang sundalong Ingles.
  Ang galing ng laban! Ang pinakaastig na laban!
  Umungol ang batang-terminator:
  - Isa akong dakilang mandirigma! Ako si Schwarzenegger!
  Umungol nang mariin si Natasha at tinapakan ang kanyang hubad na paa:
  - Ikaw ang Mangingisda!
  Sumang-ayon si Oleg:
  - Ako ang Fish-Banator, na siyang sumisira sa lahat!
  Sumuko ang mga labi ng mga sundalong Ingles. Pagkatapos, hinalikan ng mga nabihag na sundalo ang hubad at mabilog na sakong ng mga batang babae.
  Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang lahat. Pagkatapos ng ganitong pagkatalo, pumirma ang Britanya ng isang kasunduan sa kapayapaan. At ang hukbong Tsarist ay nagmartsa laban sa Imperyong Ottoman upang maghiganti sa mga naunang pagkatalo nito.
  
  Nakumpleto nina Oleg Rybachenko at Margarita Korshunova ang isa pang misyon para sa mga diyos ng demiurge ng Russia. Sa pagkakataong ito, nilabanan nila si Devlet Giray, na nagmartsa patungong Moscow kasama ang isang malaking hukbo noong 1571.
  Sa totoong kasaysayan, ang hukbo ni Devlet Giray na may 200,000 katao ay nagawang sunugin ang Moscow at pumatay ng sampu-sampung libong Ruso. Ngunit ngayon, isang pares ng mga imortal na bata at apat na magagandang dalaga-mga anak na babae ng mga diyos-ang humarang sa daan ng mga Crimean Tatar. At nagpasya silang makipaglaban sa isang malaki at mapagpasyang labanan.
  Nakasuot lamang ng shorts si Oleg Rybachenko, na nagpapakita ng kanyang maskuladong katawan. Tila mga labindalawang taong gulang siya, ngunit ang kanyang mga kalamnan ay napakalaki at malalim ang pagkakagawa. Siya ay napakaguwapo, ang kanyang balat ay kulay tsokolate dahil sa sunog ng araw, na kamukha ng isang batang Apollo, kumikinang sa tanso, at ang kanyang buhok ay mapusyaw, bahagyang ginintuan.
  Gamit ang mga hubad na daliri ng kaniyang mga paa na parang bata, inihagis ng batang lalaki ang isang nakamamatay na bumerang at umawit:
  - Walang mas magandang tinubuang-bayan kaysa sa Russia,
  Ipaglaban mo sila at huwag kang matakot...
  Gawin nating masaya ang mundo
  Ang tanglaw ng Sansinukob ay ang liwanag ng Russia!
  Pagkatapos nito, nagdaos si Oleg ng isang salu-salo sa gilingan gamit ang mga espada, at natalo ang mga natalong Tatar.
  Si Margarita Korshunova, ay isa ring matanda, o kahit matanda na, na manunulat noong kanyang nakaraang buhay. Ngayon, isa na siyang labindalawang taong gulang na batang babae, walang sapin sa paa, at nakasuot ng tunika. Kulot ang kanyang buhok, kulay ginto. Gumagalaw, tulad ni Oleg, mas mabilis pa sa isang cheetah, hinihiwa niya ang mga kawan ng mga naninirahan sa kapatagan ng Crimea na parang mga talim ng helikopter.
  Isang batang babae ang naghagis ng matalas na pak na bakal gamit ang kanyang mga daliri sa paa, tinumba ang mga ulo ng mga bombang atomika at umawit:
  - Isa dalawa tatlo apat lima,
  Patayin natin lahat ng kontrabida!
  Pagkatapos nito, kinuha siya ng mga batang walang kamatayan at kung paano sila sumipol. At ang mga natigilang uwak ay nawalan ng malay, binasag ang kanilang mga tuka sa mga bungo ng sumusulong na mga tropa ng Horde.
  Nagtipon si Devlet Giray ng isang malaking hukbo. Halos lahat ng kalalakihan ng Rat Khanate, kasama ang maraming iba pang mga Nogai at Turko, ay lumahok sa kampanya. Kaya ang labanan ay magiging napakaseryoso.
  Si Natasha ay isang napakaganda at maskuladong babae. Nakasuot lamang siya ng bikini, at asul ang kanyang buhok.
  Pinuputol niya ang kawan gamit ang mga espada, at ang kanyang mga hubad na daliri sa paa ng kanyang pagkadalaga ay naghahagis ng mga disc na pumuputol sa kanilang mga ulo.
  Ngunit isang hubad at kayumangging tuhod ang tumama sa baba ng khan. At nalaglag ang kanyang panga.
  Umawit si Natasha:
  - Magkakaroon ng mga bagong tagumpay,
  Nakahanda na ang mga bagong istante!
  Lumalaban din si Zoya na parang pinakamadigma at agresibong Terminator. Ang kanyang mga hubad na daliri sa paa ay naglalabas ng mga makamandag na karayom mula sa kanyang mala-dalaga na mga paa. At ang kanyang mga espada rin ay madaling pumutol ng mga ulo.
  Humuni si Zoya at ibinuka ang kanyang mga ngipin:
  Lahat ay maganda sa ating hukbo,
  Labanan natin ang mga kontrabida...
  Ang hari ay may isang alipin na nagngangalang Malyuta,
   Um den Verrat aufzudecken!
  Auch Augustinus kämpft mit einem sehr großen Schwertschwung. Und ihre Waffen sind einfach tödlich und sehr zerstörerisch. Und nackte Zehen werfen Nadeln, die viele tatarische Krieger töten.
  Umawit si Augustinus:
  - Malyuta, Malyuta, Malyuta,
  Großer at glorreicher Henker...
  Das Mädchen auf dem Ständer wurde geil aufgehängt -
  Bekomm es mit einer Peitsche, aber weine nicht!
  Und das kupferrote Haar des Mädchens flattert im Wind wie ein proletarisches Banner, mit dem sie den Winterpalast stürmen.
  Svetlana kämpft auch mit Schwertern und schlägt Atombomben die Köpfe ab. Und ihre nackten Zehen schleudern ein explosives Paket der Zerstörung. Und die Masse der Atomwaffen fällt zerrissen und getötet.
  Svetlana gurrte:
  - Ruhm den russischen Demiurg-Göttern!
  Und wieder wird er diesmal mit seinen nackten Zehen scharfe Sterne nehmen und werfen.
  Die sechs Krieger packten Devlet Girays Armee sehr fest. Und natürlich zerstören die nackten Füße von Kindern und Mädchen die Horde vollständig.
  Und auch die Schwerter in den Händen sind äußerst effektiv.
  Aber Oleg Rybachenko versteht mit seinem Verstand eines ewigen Jungen, dass dies nicht genug ist.
  Und hier pfeift er mit Margarita, und wieder bekommen Tausende von Krähen einen Herzinfarkt. Und sie stürzen betäubt und durchbohren die geschorenen Köpfe der Tataren mit ihren Schnäbeln.
  Und Natasha schlug mit Schwertern zu. Ihren nackten Zehen warf sie Erbsen mit Sprengstoff.
  Und riss eine Menge Atombomben.
  Dann warf sie ihren BH ab, und wie aus einer scharlachroten Brustwarze blitzte es auf. Gayundin wird es vorbeifliegen und viele Atomwaffen verbrennen.
  Und so werden nur Skelette zu Pferd übrig bleiben.
  Umawit si Natascha:
  - Ich bin das stärkste Baby
  Ich werde meine Feinde bis zum Ende vernichten!
  Auch Zoya kämpft im großen Stil. Und ihre Schwerter schneiden wie die Klingen eines Kultivators. Und machen Sie sehr scharfe Schwünge.
  Und nackte Zehen werfen Bumerangklingen in Form von Hakenkreuzen oder Sternen.
  Und dann flog ihr BH von ihrer Brust und entblößte purpurrote Brustwarzen.
  Dann quietschte das Mädchen:
  - Meine kolossale Kraft,
  Ich habe das Universum erobert!
  Augustina kämpft mit großem Enthusiasmus. Und ihre kladentsy Show verspielte Wendungen. Und das Mädchen schwenkt sie wie die Flügel einer Mühle während eines Orkans.
  Und kupferrote Haare flattern wie von Lenin. Und wenn der nackte Absatz ein Sprengpaket hochschleudert und alle in Stücke reißt.
  Und das Mädchen wird auch ihren BH abwerfen. Und ihre Rubinnippel schoss wie ein feuriger Pulsar und schwatzt:
  - Zum Kampf gegen Impulse!
  Svetlana kämpft mit viel Druck. Hier führte sie eine Technik mit Schwertern durch, die die Köpfe von einem Dutzend Nummern nahm und zerstörte.
  Dann nahm das Mädchen mit ihren nackten Zehen etwas, das wie ein fliegender Drachen aussah, und startete es. Und sie tötete und trug so viele Nomaden auf einmal.
  Und dann platzte ihr BH auf und entblößte ihre Erdbeerbrustwarzen. Und dann wird der Blitz schlagen und so aushöhlen.
  Und es wurde sehr schmerzhaft.
  Umawit si Svetlana:
  Nur für Gottes Geschenk
  Der Priester erhielt ein Honorar...
  Sa den Vorstädten ein ganzer Hektar Koks,
  Aber jetzt war sein Schlag genug,
  Und um schreckliche Strafen zu vermeiden,
  Er diktiert eine Abhandlung über die Tataren!
  Oleg Rybachenko, dieser groovige Junge, hieb mit Schwertern, als wären es die Klingen eines Propellerjägers, und quietschte:
  - Oh, ruhige Melancholie,
  Zerreiße nicht meine Seele...
  Wir sind nur Jungs,
  Götter voraus!
  Und das unsterbliche Kind, als würde es mit seinen nackten Zehen eine Bombe werfen.
  Der eine wird explodieren, und die Masse der Krimtataren wird auseinander gesprengt.
  Dann pfeift der Junge. Die Augen der Krähen wurden genommen und ausgerolt.
  At ang mga uwak, na walang malay, ay pinulot ang mga ahit na ulo ng kawan at dinagsa ang mga ito.
  At pinaghahampas nila ang mga bungo gamit ang kanilang mga tuka.
  At iyon ang nakamamatay na dagok... Umawit ang batang lalaki:
  - Itim na uwak, sa harap ng kamatayan,
  Naghihintay ang biktima ng hatinggabi!
  Lumabas din ang batang babaeng si Margarita sa tulong ng kanyang hubad, bilog, at parang batang sakong, habang nagsusuka ng isang mapanirang supot ng uling.
  At kukunin niya ito at pasabugin ang kabisera.
  Pagkatapos nito, nagsagawa ang batang babae ng isang maniobra gamit ang espada na hugis paru-paro. Pinugot din ang kanilang mga ulo at binali ang kanilang mga leeg.
  At kumanta:
  -Itim na mandirigma sa harap ng kamatayan,
  Magkikita sila sa puntod!
  Pagkatapos ay kinuha ito ng batang babae at sumipol din. Natigilan ang mga uwak at literal na nawalan ng malay. Binasag din nila ang mga bungo ng Horde.
  Ito ang kumpletong ruta. At isang lubhang nakamamatay na ruta.
  Oo, ang mga batang ito ay imortal at napakagagaling na mga bata.
  Pero, siyempre, simula pa lamang ito ng laban. Narito ang ilan pang mga batang babae na sasali sa laban.
  Sa kasong ito, ang kahanga-hangang tangkeng IS-17. Ang sasakyang ito ay may walong machine gun at hanggang tatlong kanyon.
  Nandito si Alenka kasama ang kanyang koponan. Nakasuot lamang ng panty ang mga babae. Mainit lalo na sa tangke. At ang maskuladong katawan ng mga babae ay literal na kumikinang sa pawis.
  Nagpaputok si Alenka gamit ang kanyang mga daliri sa paa, pinabagsak ang mga mujahideen gamit ang mga malalakas na pagsabog at umawit:
  - Luwalhati sa mga diyos ng Russia!
  Nagpaputok din si Anyuta gamit ang kanyang hubad na bilog na sakong at tinamaan ang kalaban ng isang nakamamatay na bala, na huni at nagngangalit ang kanyang mga ngipin:
  - Luwalhati sa ating bayan!
  Si Alla na may pulang buhok at maalab na buhok ay lalakad din nang walang sapin laban sa mga nuker at magbibigay ng nakamamatay na suntok sa kaaway.
  Pagkatapos ay humuni siya:
  - Luwalhati sa pinakamataas na panahon sa mundo!
  At kaya naman tinamaan ni Maria ang kalaban gamit ang kanyang hubad at magandang binti. At gayundin kung paano pinapaputok ng mga machine gunner ang kalaban gamit ang sunod-sunod na putok ng machine gun.
  Kinuha ito ni Maria at bumulong:
  - Ang mga diyos ng Russia ay mga diyos ng digmaan!
  Aktibo si Olympias, inatake ang Horde. Pinabagsak niya sila nang may matinding lakas at ipinako ang kanilang mga kabaong.
  At ang kanyang hubad at inukit na mga paa, sa kabila ng kanyang malaking tangkad, ay pinindot ang mga buton sa control panel, na sumira sa mga tropa ni Devlet. Ito ay isang malupit na kapaligiran ng nakamamatay at mapanirang puwersa.
  Umawit si Olympia:
  - Para sa tagumpay ni Kievan Rus!
  Itinuwid ni Elena:
  - Hindi ito si Kievan Rus, kundi si Muscovy!
  At kinuha at pinindot ng batang babae ang buton ng joystick gamit ang kanyang pulang utong, at muling lumipad ang isang nakamamatay na high-explosive fragmentation projectile.
  Pumasok siya sa hanay ng Horde at pinaghiwa-hiwalay ang mga Tatar sa dose-dosenang mga miyembro.
  Umawit si Alenka:
  - Ang Komunismo at ang tsar ay lakas!
  Lumalaban din si Anyuta sa isang napaka-orihinal na paraan. At ang kanyang pulang utong ay naglalapat din ng malakas na presyon sa buton ng joystick. At ngayon, muling tinatamaan ng projectile ang mga kalaban.
  At humuni si Anyuta:
  - Kaluwalhatian sa ating tinubuang-bayan!
  At narito si Alla, ang babaeng may pulang buhok, hinahampas ang kalaban gamit ang kanyang pulang-pulang utong. Babasagin niya ang mga nuker at uungol:
  - Para sa mas mataas na komunismo!
  At ngayon, si Maria ay lumalaban nang may matinding sigla, at siya rin ay binubugbog sa isang nakakaaliw na paraan gamit ang isang strawberry pacifier. Nagpaputok nang may pagbabanta ang mga machine gun, at ating lipulin ang mga kalaban.
  Nag-tweet si Maria:
  - Kamatayan para sa dragong ulan!
  Kaya naman, ipinakikita rin ng Olympia ang kanyang klase. Partikular na ang isang utong na kasinlaki ng isang sobrang hinog na kamatis ang siyang nagbibigay ng sigla.
  At nagbuhos siya ng mga daloy ng mga sinturon ng machine gun, na parang isang linya ng mga nagliliyab na punto.
  Umawit si Olympia:
  - Para sa kaluwalhatian ng bagong panahon ng komunismo!
  Narito ang mga batang babae sa isang super tank!
  Narito ang mga laban kasama ang kawan at isang mahusay na koponan.
   Und hier kämpfen schöne und agresibong Mädchen am Himmel.
  Anastasia Vedmakova kämpft auch in einem Angriffskämpfer. Und er trifft die Horde aus der Luft.
  Und schießt tödliche Raketen. Sie fliegen und explodieren.
  Ginagamit ng batang babae ang kaniyang hubad at inukit na mga paa upang bumaril at tinamaan ang kaniyang kalaban nang napakatumpak.
  Bagama't maraming lugar para sa pagsakay sa kabayo, siyempre, napakalaki ng pinsala. At pinupunit nila ang buong pangkat ng mga kabayo.
  Tumawa si Anastasia Vedmakova at sumagot:
  - Para sa dakilang espiritu ng Russia!
  Sumali na rin sa laban si Mirabella Magnetic. At ating lipulin ang kalaban.
  Narito ang batang babaeng ito, si Mirabella, na may ginintuang buhok. At gamit ang kaniyang mga hubad na daliri ay sinugatan niya ang kalaban.
  Pagkatapos ay humiyaw siya:
  - Para sa isang makapangyarihang regalo!
  At muling inilabas ng dalaga ang dila niya.
  Muling hinampas ni Akulina Orlova ang kalaban. At pinatamaan niya nang napakalakas ang mga sandatang nuklear gamit ang mga missile launcher.
  Kinunan din ng babae ang sarili gamit ang kanyang hubad at magandang hubog na mga binti at umawit:
  - Isa dalawa tatlo apat lima,
  Ang buong kawan - patayin!
  Ang triumvirate na ito ay nagpaplano ng isang napakalaking pagpuksa sa mga kalaban.
  Umawit si Akulina Orlova:
  - Magkakaroon ng mga bagong tagumpay,
  May mga bagong istante na lilitaw...
  Dito nabuhay muli ang ating mga lolo,
  Hindi natin kailangang matakot!
  Sinusuntok din ni Anastasia Vedmakova at kasabay nito ay ginagamit ang mapupulang utong ng kanyang mga suso, pinipindot ang mga ito sa mga butones.
  Umawit ang babaeng mangkukulam:
  - Hindi ako anghel, kundi para sa bayan,
  Pero para sa bansa, ako ay naging isang santo!
  At ang kanyang mga mata na kulay esmeralda ay kumikinang.
  Pagkatapos ay sumabog si Akulina Orlova. Gumamit din ang mga batang babae ng strawberry nipples sa pamamagitan lamang ng pagpindot ng isang buton. At isang buong ulap ng alikabok ang pumailanlang, na pumupunit sa buong antas ng mga sandatang nuklear.
  Sumigaw si Akulina:
  - Para sa hari ng mga gisantes!
  Nagulat na tanong ni Anastasia:
  - Bakit natin kailangan ng mga royal peas?
  Pagkatapos ay nagpaputok ang batang babae ng isang nakamamatay na misayl gamit ang kanyang mga daliri sa paa, na nagpabagsak nito patungo sa target. Nagdulot ito ng ulap ng alikabok, bakal, at apoy.
  Nagpasya rin si Mirabella Magnetic na makipagsabayan sa kanyang mga kaibigan at idiniin ang kanyang pulang-rubi na utong sa kanyang kahanga-hangang dibdib.
  At nagdala siya ng napakalaking kapangyarihan sa Horde. At kadalasan ang kabaong ay nababasag nang pira-piraso.
  At pagkatapos ay siniko siya ng batang babae gamit ang kanyang hubad na sakong. At naglabas ng isang sunud-sunod na apoy.
  At napakaraming dugo ang dumaloy sa buong bukid.
  Umawit si Mirabella sa tuwa:
  - Naglilingkod ako sa isang anghel, naglilingkod ako sa isang anghel,
  At matagumpay kong mapapatay ang isang malaking hukbo!
  Nagpakawala rin si Anastasia Vedmakova ng isang mamamatay-tao na may hubad, kayumanggi, at mapang-akit na mga binti. Hindi mo sila maaalis, kahit ano pa man!
  Tumili si Anastasia:
  - Anghel, anghel, anghel,
  Magkakaroon ng tagumpay para sa atin!
  Tumawa ang batang babae gamit ang lahat ng kanyang mga ngiping perlas. Imposibleng labanan ang gayong napakatalinong pagnanakaw.
  Pero ang bruhang si Anastasia ay may kulay tansong pulang buhok. At mahilig siya sa mga lalaki. Mahal na mahal niya sila, at bago ang bawat paglipad, ibinibigay niya ang kanyang katawan sa ilang lalaki nang sabay-sabay. Kaya naman si Anastasia, na mahigit isang daang taong gulang na, ay mukhang isang babae. At walang sinuman ang makakayanan ito.
  Si Anastasia ay nakipaglaban sa Unang Digmaang Pandaigdig, Digmaang Sibil, Digmaang Sibil ng Espanya, at Dakilang Digmaang Patriotiko, pati na rin sa maraming iba pang mga digmaan.
  Ito ay isang babaeng nangangailangan lamang ng pagmamahal.
  Kinuha ito ni Anastasia at umawit:
  - Sa kalawakan ay lumipad ako na parang isang anghel,
  At ganito ang kinalabasan...
  At pagkatapos ay tumigil ang taong mapula ang buhok - walang naisip siyang angkop na tula.
  Muling pipindot si Anastasia sa pedal gamit ang kanyang hubad, bilog, at kulay rosas na parang batang babae na sakong, na magpapadala ng sobrang lakas.
  Nabanggit ni Akulina Orlova na ang mga militante ay pinalayas mula sa Crimean Khanate. At ilan na sa kanila ang namatay na?
  Muling kumuha sina Oleg Rybachenko at Margarita Korshunova ng mga nakalalasong karayom mula sa mga paa ng mga bata at inihagis ang mga ito gamit ang kanilang mga hubad na daliri sa paa, na tinamaan ang mga nuker.
  At pagkatapos ay sisipol si Margarita gamit ang kanang butas ng ilong, at si Oleg Rybachenko naman gamit ang kaliwa. At ang mga natigilang uwak ay lilipad pataas at lalaglag na parang balakubak sa mga ahit na ulo.
  At isang malakas na suntok, pagkatapos nito ay sabay-sabay na umawit ang mga batang walang kamatayan:
  - Marupok ang kulay ng talulot,
  nang ito ay giniba nang matagal na panahon...
  Kahit na ang mundo sa ating paligid ay malupit
  Gusto kong gumawa ng mabuti!
  
  Ang mga iniisip ng bata ay tapat -
  Isipin mo ang mundo...
  Bagama't malinis ang ating mga anak,
  Inakay sila ni Satanas sa kasamaan!
  At muli nilang pinuputol gamit ang kanilang mga espada na parang mga talim ng propeller, at nilipol nila ang maraming nuker na parang mga lamok sa isang mala-impyerno at malupit na apoy.
  Ungol ni Natasha at inihagis ang kanyang mga paa sa isang talon, isang bagay na lubos na nakamamatay at mapanira. At isang buong rehimyento ng mga sandatang nuklear ang sumabog sa ere, nalipol.
  Napansin ito ni Augustine, na nagpaulan ng kidlat mula sa kaniyang matingkad na pulang-rubisong utong, at sumigaw nang may matinding pag-aalala:
  - Walang mas malakas kaysa sa akin!
  At inilabas niya ang kanyang dila. At ang kanilang dila ay lubhang maasim.
  Pinapaputok ng tangkeng IS-17 ang mga machine gun at kanyon nito. At napakabisa nito. Nagkalat ang mga bala ng maraming piraso at winasak ang karamihan.
  At ngayon ang mga bakas ay parang kabayo pa rin, at ang mga nakasakay ay nadudurog.
  Biglang lumitaw si Anastasia Vedmakova. Gumawa ng spell ang mangkukulam at pinitik ang kanyang mga hubad na daliri sa paa. At dito rin, in-upgrade ang mga missile, na nagkakaroon ng karagdagang, napakalaking, at halos walang katapusang kapangyarihan.
  Pinindot ni Anastasia ang buton gamit ang kanyang strawberry pacifier, at ang mga missile ay nagkalat sa isang mapanirang cesspool.
  At sa gayon nagsimula ang hindi mailalarawang pagkawasak at pagpuksa.
  Nag-cast din si Akulina Orlova ng spell, pinahusay ang kanyang mga missile, at gumamit din ng ruby-red na utong.
  At kung paano lilipad ang mga hindi kapani-paniwalang regalong ito ng kamatayan.
  Natatawang sinabi ni Akulina:
  - Rocket, rocket, rocket,
  Walanghiya kang magbiro!
  Rocket, rocket, rocket
  Ang hirap mong intindihin!
  Ipinakita rin ni Mirabella Magnetic ang kaniyang pag-upgrade sa labanan, at pagkatapos ay pinindot niya ang mga buton gamit ang kaniyang ruby nipple. At napakaraming missile ang tumatama at bumabagsak.
  Kinuha ito ni Mirabella at umawit:
  - Magkakaroon ng laban ng kangaroo,
  Ayoko sa mundo!
  Muling ipinakita ni Mirabella ang kaniyang makikinang na ngipin.
  Ang babaeng ito ang pinakamagaling at isang maliwanag na tagapagpahiwatig ng katalinuhan.
  At narito ang ilan pang mga mandirigma.
  Sumama sina Albina at Alvina sa labanan. Natural lang na dumating ang mga babae sakay ng isang lumilipad na platito.
  Isang malaki at hugis-disc na aparato. Kaya, pinindot ni Alvina ang mga buton ng joystick gamit ang kanyang mga daliri at nagpakawala ng laser beam.
  At nagpakawala siya ng napakaraming bomba atomika.
  Pagkatapos ay humiyaw siya:
  - Para sa tagumpay laban sa kaaway!
  Napatumba rin ni Albina ang umatake sa kanya gamit ang kanyang mahusay na lakas. Muli, gamit lamang ang mga daliri.
  At siya ay sumigaw:
  - Isang kanta tungkol sa mga liyebre!
  Hindi sumang-ayon si Alvina sa napakalaking ideya at sa kapangyarihan nito:
  - Hindi mga liyebre, kundi mga lobo!
  At sa pagkakataong ito, sa tulong ng kanyang mapupulang utong, ipinadala ng dalaga ang regalo ng pagkawasak.
  Ang mga mandirigma ay sadyang mga kampeon pagdating sa kanilang kahanga-hangang dibdib. At ang sarap sa pakiramdam kapag hinahalikan ng mga lalaki ang iyong mararangyang dibdib? Siguradong napakaganda nito!
  Pinapayagan din tayo ni Albina na durugin ang kalaban gamit ang napakalaking dosis ng agresyon at hindi mapigilang kapangyarihan.
  At ang kanyang mga strawberry na utong ay pinindot ang mga butones at nagbuga ng kung anong sukdulan, hanggang sa puntong nagdulot ng colic sa tagiliran ng mamamatay-tao.
  Kinuha ito ni Albina at, tumatawang sinabi:
  - Ako ang pinakamalakas!
  At gamit ang kanyang hubad na sakong ay idiniin niya ang nagdudulot ng pambihira, walang kapantay, at di-mapigilang pagkawasak.
  Ipinakita ng mga batang babae ang kanilang mga dila at masayang umaawit:
  - Lahat tayo ay umiihi sa inidoro,
  At ang dragon na harakiri!
  Ang mga mandirigmang ito ay nagnanakaw nang may liksi at walang kapantay. At ang kanyang mga suso ay napakarangya at kayumanggi. At ang mga babae ay masarap. Gustung-gusto nila kapag ang kanilang buong katawan ay nababalutan ng mga halik.
  Kumanta si Alvina, nagpadala ng mga regalo sa mga nuker, at pinatay sila na parang isang malaking mananabog ng langaw.
  At sumigaw ang mandirigma:
  - At halikan ako kahit saan,
  Labing-walo ako kahit saan!
  Sumang-ayon si Albina dito, nagngangalit ang kanyang mga ngipin at huni:
  - Kawawang Louis, Louis! Kawawang Louis, Louis...
  Hindi ko kailangan ng mga halik mo!
  At ibabagsak ito ng mandirigma mula sa eroplano na parang bombang pang-vacuum, at pagkatapos ay wawasakin ng mga sandatang nuklear ang buong rehimyento.
  Parehong binti at braso ay natagpuan sa mga sulok!
  Tuwang-tuwa si Anastasia Orlova at kumindat sa kanyang mga kasosyo, kumakagat ang kanyang mga ngipin at tumitili:
  - Ang pagkawasak ay isang pagnanasa,
  Hindi mahalaga kung sino ang gobyerno!
  At ipapakita ng batang babae ang kanyang mahabang dila.
  At naisip ng mangkukulam na ito kung paano dilaan ng isang tao ang mga matatamis at kendi na amoy pulot-pukyutan gamit ang kanyang dila.
  At umawit ang mandirigma:
  - Demonyo, demonyo, demonyo - iligtas mo ako,
  Mas nakakainis ang babaeng may poppy seeds!
  At narito muli ang isang bagong pagliko, at pagkatalo, at kamatayan.
  At ngayon, ang mga napakagandang babae ay umaatake sa mga nuker tulad ng pag-atake ng mga agila sa mga gansa.
  At saka naroon ang mga batang babae. Sina Alice at Angelica. Inatake nila ang mga sandatang nuklear gamit ang mga sniper rifle.
  Nagpaputok si Alice, sabay-sabay na tumagos sa ulo ng tatlong mandirigmang pangkat, at sumigaw:
  - Para sa dakilang Bayan!
  Pinaputok din ni Angelica ang kanyang riple. Pagkatapos ay inihagis niya ang isang granada nang may nakamamatay na lakas sa kanyang mga daliri sa paa, habang huni:
  - Para sa mga diyos na Ruso-mga demiurge!
  Nang mapansin niyang humagikgik si Alice, sinabi niya:
  - Ang digmaan ay maaaring maging lubhang malupit.
  ang regalo ng kamatayan gamit ang kanyang mga hubad na daliri sa paa mula sa mapanirang puwersa.
  Ang mga babaeng ito ay sadyang mga super warrior.
  Ito talaga ang pinaka-cool na couple.
  Oo, nagdulot ng matinding labanan si Devlet-girey dito. Bukod pa riyan, pinatay ni Alisa ang khan na ito gamit ang isang sniper rifle, na kasingtumpak ng mga palaso ni Robin Hood.
  Kumanta ang dalaga at kumindat sa kaniyang kaparehang may pulang buhok, guwapo at maskulado, habang sinasabi:
  - Ito ang ating paninindigan! Magkakaroon ng koalisyon!
  Marami sa mga batang babae ng mga mandirigmang Tatar ang namatay, na humadlang sa kampanya at sa pagkawasak ng Moscow sa hinaharap.
  Si Oleg Rybachenko, habang pinuputol gamit ang mga espadang humaba o, sa kabaligtaran, paikli, ay nagsabi nang may pabiro:
  - Hindi walang kabuluhan na ako'y ipinadala sa iyo,
  Magpakita ng awa sa Russia!
  Habang isinasagawa ang teknik na "pusit" gamit ang mga espada, inihagis ni Margarita ang isang gisantes ng pagkawasak gamit ang kanyang mga hubad na daliri sa paa, habang tumitili at kumikindat sa kanyang kapareha:
  - Sa madaling sabi, sa madaling sabi, sa madaling sabi -
  Katahimikan!
  Sumipol nang buong lakas ang mga batang walang kamatayan. At ang mga uwak ay tumugon nang napakalakas kaya't sila ay natulala. At sila ay sumilip pababa, natigilan, at itinutok ang kanilang matutulis na tuka sa mga bungo.
  At napakaraming kaaway ang sabay-sabay na bumagsak nang may nakamamatay na lakas. At tumama sa maraming bungo.
  Dalawang anak na lalaki ng Crimean Khan at tatlong apo ang namatay din. Sa sobrang karahasan ay napatay ng mga bomba atomika ang mga uwak. Walang sinuman ang makakalaban sa mga batang tulad nila, sa sobrang galit.
  Bagama't may bahid ng makabayang galit sa kanila. Sila ang mga anak ng Terminator.
  Napansin ito ni Oleg Rybachenko at inihagis ang isang gisantes na may isang annihilation particle gamit ang kanyang hubad na sakong:
  - Ang digmaan ay isang paaralan ng buhay, kung saan, kapag humihikab ka sa klase, hindi lamang isang kuwaderno ang mapupunta sa iyong mga kamay, kundi isang kahon na gawa sa kahoy!
  Sumang-ayon si Margarita Korshunova, at isang manipis at bilog na disc ang inihulog sa mga paa ng dalaga. At ang dalaga ay sumigaw:
  - Gusto naming manalo!
  At ngayon, sina Tamara at Aurora ay nasa labanan na. Ang mga batang babae ay napunta rin sa grupo ng mga diyos ng Russia na lumapag.
  Itinaas ng mga batang babae ang flamethrower at hinawakan ang mga butones gamit ang kanilang mga ngipin. Isang malaking apoy ang sumiklab mula sa anim na bariles. At pinagalab nito ang Horde.
  Inihagis ni Tamara ang isang kahon ng posporo gamit ang kanyang mga daliri. At gumastos siya ng ilang daang bombang nukleyar para dito.
  Umawit si Tamara:
  - Digmaang Dalawang Libong Taon,
  Digmaan nang walang mabuting dahilan!
  Naghagis din si Aurora, ngunit sa kasong ito ay isang kahon ng asin, at ito ay gumalaw nang napakalakas kaya't kalahati ng regimen ng Horde ay gumuho.
  Humagikgik at bumulong si Aurora:
  Digmaan ng mga Batang Babae
  Gumagaling na ang mga kulubot!
  At kung paano ito mauunawaan ng mga mandirigma at tatawa na parang mga baliw at napakalaswang baboy.
  Kahit na ang mga magaganda ay walang masyadong kitang-kitang kalamnan, hindi sila maaaring kumilos laban sa iyo sa anumang paraan.
  Nagpakawala rin si Anastasia Vedmakova ng isang nakamamatay na torpedo mula sa isang eroplano, na nagdulot ng napakalaking pagkawasak at pinsala.
  Yung sumasabog, na nagbubuga ng nakamamatay na ulap ng alikabok.
  Ang mangkukulam ng mga diyos ng demiurge ng Russia ay nagsabi:
  - Mayroon tayong mga missile, eroplano,
  Ang pinakamalakas na babae sa mundo...
  Sila ay mga piloto na pinapagana ng solar.
  Natalo ang kaaway, naging abo at pagkawasak!
  Kinumpirma ito ni Akulina Orlova, kumindat sa kanyang kapareha at kumikislap ang kanyang mga mata na kulay sapiro:
  - Naging abo at lupa!
  Matalinong sinabi ni Mirabella Magnetic habang dinudurog niya ang kalaban gamit ang kaniyang napakalaking mapanirang at nakamamatay na kapangyarihan:
  - Kung hindi ka nagtago, hindi ko kasalanan 'yon!
  Sisipol sina Oleg Rybachenko at Margarita Korshunova. At libu-libong uwak ang magsisimulang bumagsak mula sa langit na parang graniso.
  Ang huling sandatang nuklear ay nawasak at nasira. At ang dalawang daang libong hukbong Crimean ay naglaho.
  Nakamit ang isang mapangwasak na tagumpay, at walang anumang pagkatalo sa panig ng hukbong Tsarist.
  Umawit si Natasha:
  Upang maipagtanggol ang Banal na Rus',
  at gaano man kalupit at katusuhan ang kaaway...
  Magbibigay tayo ng malakas na suntok sa kaaway,
  At ang espadang Ruso ay magiging tanyag sa labanan!
  Tumalon si Oleg Rybachenko, umikot sa ere ang boy-terminator at sinabing:
  - Tumawa, umiyak at kumanta ang Russia,
  Sa lahat ng pangkat ng edad, kaya ikaw at ang Russia!
  
  
  Linggo ng Palaspas, 11:55 PM
  Mayroong lungkot sa taglamig, isang malalim na kalungkutan na nagtatago ng kanyang labimpitong taon, isang tawanan na hindi kailanman lubos na pumupukaw ng anumang panloob na kagalakan.
  Marahil ay hindi ito umiiral.
  Lagi mo silang nakikita sa kalye: yung naglalakad mag-isa, mahigpit na nakahawak sa dibdib ang mga libro, nakayuko ang mga mata, palaging nawawala sa kanyang mga iniisip. Siya yung naglalakad nang ilang hakbang sa likuran ng ibang mga babae, kuntento na sa pambihirang piraso ng pagkakaibigang ibinigay sa kanya. Yung umaaruga sa kanya sa bawat yugto ng kanyang pagbibinata. Yung tinatalikuran ang kanyang kagandahan na parang isang opsyon.
  Ang pangalan niya ay Tessa Ann Wells.
  Amoy bagong putol na bulaklak ang amoy niya.
  "Hindi kita marinig," sabi ko.
  "...Lordaswiddy," isang mahinang boses ang nagmumula sa kapilya. Parang ako ang nagising sa kanya, na posibleng mangyari. Sinundo ko siya noong Biyernes ng umaga, at halos hatinggabi na noong Linggo. Halos walang tigil siyang nagdarasal sa kapilya.
  Hindi ito isang pormal na kapilya, siyempre, kundi isa lamang ginawang aparador, ngunit mayroon itong lahat ng kailangan para sa pagmumuni-muni at panalangin.
  "Hindi puwede "yan," sabi ko. "Alam mo naman na mahalagang makuha ang kahulugan ng bawat salita, "di ba?"
  Mula sa kapilya: "Oo."
  "Isipin mo kung gaano karaming tao sa buong mundo ang nananalangin sa mismong sandaling ito. Bakit pakikinggan ng Diyos ang mga taong hindi taos-puso?"
  "Walang dahilan."
  Lumapit ako sa pinto. "Gusto mo bang ipakita sa iyo ng Panginoon ang ganitong paghamak sa Araw ng Pag-akyat sa Langit?"
  "Hindi."
  "Sige," sagot ko. "Anong dekada?"
  Ilang minuto lang ang itinagal bago siya nakasagot. Sa dilim ng kapilya, kailangan niyang maramdaman ang nararamdaman niya.
  Sa wakas ay sinabi niya, "Ang pangatlo."
  "Magsimula ka ulit."
  Sinisindihan ko ang natitirang mga panata. Tinatapos ko ang aking alak. Taliwas sa paniniwala ng marami, ang mga ritwal ng sakramento ay hindi palaging mga solemneng kaganapan, kundi, sa maraming pagkakataon, isang dahilan para sa kagalakan at pagdiriwang.
  Ipapaalala ko na lang kay Tessa nang magsimula siyang manalangin muli nang may kalinawan, kahusayan, at seryosong pagdarasal:
  "Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya, ang Panginoon ay sumasaiyo..."
  Mayroon bang mas magandang tunog kaysa sa panalangin ng isang birhen?
  "Pinagpala ka sa mga babae..."
  Tumingin ako sa relo ko. Alas-dose na ng hatinggabi.
  "At pinagpala ang bunga ng iyong sinapupunan, si Hesus..."
  Dumating na ang panahon.
  "Santa Maria, Ina ng Diyos..."
  Kinuha ko ang hiringgilya mula sa lalagyan nito. Kumikinang ang karayom sa liwanag ng kandila. Nandito ang Banal na Espiritu.
  "Ipanalangin mo kaming mga makasalanan..."
  Nagsimula na ang mga hilig.
  "Ngayon at sa oras ng aming kamatayan..."
  Binuksan ko ang pinto at pumasok sa chapel.
  Amen.
  OceanofPDF.com
  Unang Bahagi
  OceanofPDF.com
  1
  LUNES, 3:05
  MAY ISANG ORAS, kilalang-kilala ng lahat ng gumigising upang salubungin ito, isang panahon kung kailan ganap na tinatanggal ng kadiliman ang lambong ng takipsilim at ang mga lansangan ay nagiging tahimik at tahimik, isang panahon kung kailan ang mga anino ay nagtitipon, nagsasama, at naglalaho. Isang panahon kung kailan ang mga nagdurusa ay hindi makapaniwala sa bukang-liwayway.
  Bawat lungsod ay may kanya-kanyang lugar, sarili nitong neon na Golgotha.
  Sa Philadelphia, kilala ito bilang South Street.
  Nang gabing iyon, habang natutulog ang halos lahat ng Lungsod ng Kapatid na Pag-ibig at tahimik na dumadaloy ang mga ilog patungo sa dagat, isang tindero ng karne ang sumugod sa South Street na parang tuyo at nakapapasong hangin. Sa pagitan ng Third at Fourth Streets, sumingit siya sa isang bakal na gate, naglakad sa isang makitid na eskinita, at pumasok sa isang pribadong club na tinatawag na Paradise. Isang iilang parokyano na nakakalat sa paligid ng silid ang sumalubong sa kanyang tingin at agad na nag-iwas ng tingin. Sa tingin ng tindero, nakita nila ang isang pintuan patungo sa kanilang mga kaluluwang nangingitim, at alam nila na kung pag-iisipan nila ito kahit sandali, ang realisasyon ay hindi matiis.
  Para sa mga nakakaalam ng kanilang negosyo, ang mangangalakal ay isang misteryo, ngunit hindi isang misteryo na walang gustong lutasin.
  Siya ay isang malaking lalaki, mahigit anim na talampakan ang taas, may malapad na tindig at malalaki at magaspang na mga kamay na nangangako ng paghihiganti sa mga susuway sa kanya. Mayroon siyang buhok na kulay trigo at malamig na berdeng mga mata-mga matang kumikislap ng makinang na kobalt sa liwanag ng kandila, mga matang kayang walisin ang abot-tanaw sa isang sulyap nang walang nakaligtaan. Sa itaas ng kanyang kanang mata ay isang makintab na peklat na keloid-isang tagaytay ng malapot na tisyu na hugis-baligtad na V. Nakasuot siya ng mahabang itim na amerikana na gawa sa katad na kumakapit sa makapal na kalamnan ng kanyang likod.
  Limang gabi na siyang magkakasunod na pumupunta sa club at makikipagkita siya sa kaniyang kostumer ngayong gabi. Hindi madaling magpa-appointment sa Paradise. Hindi kilala ang pagkakaibigan.
  Ang tindero ay nakaupo sa likurang bahagi ng isang mamasa-masang silid sa silong, sa isang mesa na, bagama't hindi para sa kanya, ay kanya na. Bagama't ang Paradise ay tinitirhan ng mga manlalaro na may iba't ibang antas at pinagmulan, malinaw na ang tindero ay ibang lahi.
  Inialok ng mga ispiker sa likod ng bar sina Mingus, Miles, at Monk; ang kisame: maruruming parol na Tsino at umiikot na mga bentilador na natatakpan ng woodgrain contact paper. Sinunog ang insenso ng blueberry, na humahalo sa usok ng sigarilyo, na pumupuno sa hangin ng hilaw at matamis na lasa ng prutas.
  Alas-diyes tres, dalawang lalaki ang pumasok sa club. Ang isa ay kostumer; ang isa naman ay kanyang tagapag-alaga. Pareho silang nagtama ang mga mata ng mangangalakal. At alam niya.
  Ang mamimili, si Gideon Pratt, ay isang pandak at kalbong lalaki na nasa huling bahagi ng kanyang singkwenta anyos, na may namumula na pisngi, hindi mapakali na kulay abong mga mata, at mga pisnging nakalaylay na parang natunaw na pagkit. Nakasuot siya ng hindi kasya na three-piece suit, at ang kanyang mga daliri ay baluktot dahil sa arthritis. Mabaho ang kanyang hininga. Mayroon siyang mga ngipin na kulay okre at mga ekstrang ngipin.
  Sa likuran niya ay naglalakad ang isang mas malaking lalaki-mas malaki pa kaysa sa mangangalakal. Nakasuot siya ng salaming pang-araw na may salamin at isang dyaket na denim. Ang kanyang mukha at leeg ay pinalamutian ng masalimuot na sapot ng tam moko, mga tattoo ng Maori.
  Walang imik, nagtipon ang tatlong lalaki at saka naglakad sa isang maikling pasilyo papunta sa bodega.
  Masikip at mainit ang silid sa likuran ng Paraiso, puno ng mga kahon ng masamang alak, ilang lumang mesang metal, at isang inaamag at sira-sirang sofa. Isang lumang jukebox ang kumikislap na may ilaw na kulay uling.
  Nang matagpuan niya ang sarili sa isang silid na may nakakandadong pinto, isang malaking lalaki na nagngangalang Diablo ang magaspang na naghanap ng mga armas at alambre sa dealer, sinusubukang itatago ang kanyang awtoridad. Habang ginagawa ito, napansin ng dealer ang isang tattoo na may tatlong salita sa base ng leeg ni Diablo. Nakasulat dito: MONGREL FOR LIFE. Napansin din niya ang chrome stock ng isang Smith & Wesson revolver sa sinturon ng malaking lalaki.
  Kuntento na ang mangangalakal ay walang armas at walang suot na aparato sa pakikinig, lumipat si Diablo sa likuran ni Pratt, pinagkrus ang kanyang mga braso sa kanyang dibdib, at nagmasid.
  "Ano ang dala mo para sa akin?" tanong ni Pratt.
  Pinagmasdan ng mangangalakal ang lalaki bago sumagot. Narating na nila ang sandaling nangyayari sa bawat transaksyon, ang sandali kung kailan dapat umamin ang tagapagtustos at ilatag ang kanyang mga paninda sa pelus. Dahan-dahang inabot ng tindero ang kanyang katad na amerikana (walang magiging palihim dito ) at inilabas ang isang pares ng Polaroid. Iniabot niya ang mga ito kay Gideon Pratt.
  Parehong larawan ang naglalarawan ng mga itim na dalagitang babae na nakadamit nang kumpleto sa mga mapanghamong pose. Si Tanya, ang pinangalanan, ay nakaupo sa beranda ng kanyang bahay, hinahalikan ang photographer. Si Alicia, ang kanyang kapatid, ay nagbabampa sa dalampasigan sa Wildwood.
  Habang sinusuri ni Pratt ang mga litrato, sandaling namula ang kanyang mga pisngi, at nahirapan siyang huminga. "Ang... ganda," aniya.
  Sinulyapan ni Diablo ang mga litrato at wala siyang nakitang reaksyon. Ibinalik niya ang tingin sa mangangalakal.
  "Ano ang pangalan niya?" tanong ni Pratt, habang ipinapakita ang isa sa mga litrato.
  "Tanya," sagot ng tindero.
  "Tan-ya," ulit ni Pratt, pinaghihiwalay ang mga pantig na parang sinusubukang intindihin ang nasa isip ng dalaga. Ibinalik niya ang isa sa mga litrato, pagkatapos ay sinulyapan ang hawak niya. "Kaakit-akit siya," dagdag niya. "Mapilyo. Alam ko."
  Hinawakan ni Pratt ang litrato, marahang dinadaanan ng daliri ang makintab na ibabaw. Tila sandaling nawala siya sa pag-iisip, pagkatapos ay ibinulsa ang litrato. Bumalik siya sa kasalukuyang sandali, sa bagay na pinag-uusapan. "Kailan?"
  "Ngayon na," sagot ng mangangalakal.
  Gulat at tuwa ang naging reaksyon ni Pratt. Hindi niya inaasahan ito. "Nandito na siya?"
  Tumango ang mangangalakal.
  "Saan?" tanong ni Pratt.
  "Malapit."
  Inayos ni Gideon Pratt ang kanyang kurbata, inayos ang kanyang vest sa kanyang malaking tiyan, at inayos ang ilang hibla ng buhok niya. Huminga siya nang malalim, hinahanap ang kanyang direksyon, saka itinuro ang pinto. "Hindi ba dapat ___?"
  Tumango muli ang mangangalakal, saka humarap kay Diablo para humingi ng pahintulot. Naghintay sandali si Diablo, lalong pinagtitibay ang kanyang katayuan, at saka tumabi.
  Umalis ang tatlong lalaki sa club at naglakad patawid sa South Street papuntang Orianna Street. Nagpatuloy sila sa Orianna at natagpuan ang kanilang mga sarili sa isang maliit na parking lot sa pagitan ng mga gusali. May dalawang kotseng nakaparada doon: isang kinakalawang na van na may tinted na bintana at isang late-model na Chrysler. Itinaas ni Diablo ang kanyang kamay, humakbang pasulong, at sumilip sa mga bintana ng Chrysler. Lumingon siya at tumango, at lumapit si Pratt at ang tindero sa van.
  "May bayad ka ba?" tanong ng negosyante.
  Kinatok ni Gideon Pratt ang kanyang bulsa.
  Sumulyap ang mangangalakal sa pagitan ng dalawang lalaki, pagkatapos ay dumukot sa bulsa ng kanyang amerikana at kinuha ang isang pares ng mga susi. Bago pa niya maipasok ang susi sa pinto ng van, nabitawan niya ang mga susi sa lupa.
  Kapwa likas na nagbaba ng tingin sina Pratt at Diablo, sandaling nagambala.
  Sa sumunod na sandali, maingat na pinag-isipan, yumuko ang negosyante upang kunin ang mga susi. Sa halip na pulutin ang mga ito, mahigpit niyang hinawakan ang crowbar na inilagay niya sa likod ng kanang gulong sa harap kaninang gabi. Tumayo siya, umikot at itinapat ang bakal na baras sa gitna ng mukha ni Diablo, na nagpasabog sa ilong ng lalaki na may makapal at pulang ambon ng dugo at nabasag na kartilago. Ito ay isang suntok na isinagawa sa pamamagitan ng operasyon, tamang-tama ang tiyempo, na idinisenyo upang saktan at balewalain, ngunit hindi pumatay. Gamit ang kanyang kaliwang kamay, tinanggal ng negosyante ang Smith & Wesson revolver mula sa sinturon ni Diablo.
  Natulala, sandaling nalilito, kumikilos hindi batay sa katwiran kundi batay sa likas na ugali ng hayop, sinugod ni Diablo ang mangangalakal, ang kanyang paningin ay malabo na ngayon dahil sa dugo at hindi sinasadyang mga luha. Ang kanyang pag-atake ay sinalubong ng puwitan ng Smith & Wesson, na umugoy gamit ang lahat ng lakas ng mangangalakal. Ang pagbangga ay nagpalipad sa anim na ngipin ni Diablo sa malamig na hangin ng gabi, pagkatapos ay nahulog sa lupa na parang mga nagkalat na perlas.
  Bumagsak si Diablo sa sirang aspalto, habang humihiyaw sa sakit.
  Gumulong ang mandirigma, nag-atubili, pagkatapos ay tumingala, inaasahan ang nakamamatay na suntok.
  "Tumakbo ka," sabi ng mangangalakal.
  Sandali na tumigil si Diablo, ang kanyang paghinga ay hirap at mababaw. Suminghap siya ng dugo at plema. Habang itinataas ng mangangalakal ang sandata at itinutok ang dulo ng bariles sa kanyang noo, nakita ni Diablo ang karunungan sa pagsunod sa utos ng lalaki.
  Puspusan siyang tumayo, naglakad sa kalsada patungong South Street, at naglaho nang hindi inaalis ang tingin sa nagtitinda.
  Pagkatapos ay bumaling ang mangangalakal kay Gideon Pratt.
  Sinubukan ni Pratt na magpakita ng isang nagbabantang anyo, ngunit hindi iyon ang kaniyang kakayahan. Hinarap niya ang sandaling kinatatakutan ng lahat ng mamamatay-tao: ang brutal na pagtutuos ng kanilang mga krimen laban sa tao, laban sa Diyos.
  "S-sino ka?" tanong ni Pratt.
  Binuksan ng mangangalakal ang pinto sa likod ng van. Kalmado niyang itinupi ang kanyang riple at crowbar at tinanggal ang kanyang makapal na sinturong katad. Ibinalot niya ang matigas na katad sa kanyang mga buko-buko.
  "Nananaginip ka ba?" tanong ng mangangalakal.
  "Ano?"
  "Nananaginip ka ba...?"
  Hindi nakapagsalita si Gideon Pratt.
  Para kay Detective Kevin Francis Byrne ng Homicide Unit ng Philadelphia Police Department, maaaring pagtalunan ang sagot. Matagal na niyang sinusubaybayan si Gideon Pratt at, nang may katumpakan at pag-iingat, naakit niya ito sa sandaling ito, isang senaryo na sumalakay sa kanyang mga pangarap.
  Ginahasa at pinatay ni Gideon Pratt ang isang labinlimang taong gulang na batang babae na nagngangalang Deirdre Pettigrew sa Fairmount Park, at halos sumuko na ang departamento sa paglutas ng kaso. Ito ang unang pagkakataon na pinatay ni Pratt ang isa sa kanyang mga biktima, at alam ni Byrne na hindi magiging madali ang paghikayat sa kanya na ilabas ang kanyang mga kasalanan. Gumugol si Byrne ng daan-daang oras at maraming gabi ng pagtulog sa paghihintay para sa mismong sandaling ito.
  At ngayon, nang ang pagbubukang-liwayway sa Lungsod ng Pag-ibig na Magkapatid ay isa lamang malabong tsismis, nang humakbang si Kevin Byrne at sumugod sa unang suntok, dumating ang kanyang resibo.
  
  Pagkalipas ng dalawampung minuto, nasa natatakpang emergency room na sila ng Jefferson Hospital. Nakatayo lang si Gideon Pratt sa pwesto: si Byrne sa isang gilid, at isang intern na nagngangalang Avram Hirsch sa kabila.
  Si Pratt ay may bukol na kasinlaki at hugis ng bulok na plum sa noo, duguan ang labi, maitim na lilang pasa sa kanang pisngi, at tila bali ang ilong. Halos mamaga na ang kanang mata niya. Ang harapan ng dating puting kamiseta niya ay maitim na kayumanggi at puno ng dugo.
  Habang nakatingin sa lalaking ito-napahiya, napahiya, nadismaya, nahuli-naisip ni Byrne ang kanyang kasama sa homicide squad, isang nakakatakot na bakal na nagngangalang Jimmy Purifey. Magugustuhan sana ito ni Jimmy, naisip ni Byrne. Nagustuhan ni Jimmy ang uri ng mga karakter na tila walang katapusang taglay ng Philadelphia: mga propesor na mahilig sa kalye, mga propetang adik sa droga, mga patutot na may pusong marmol.
  Pero higit sa lahat, nasisiyahan si Detective Jimmy Purifey sa paghuli ng mga kontrabida. Habang mas masasama ang tao, mas nasisiyahan si Jimmy sa pangangaso.
  Walang mas masahol pa kay Gideon Pratt.
  Sinundan nila si Pratt sa isang malawak na labirinto ng mga impormante, sinusundan siya sa pinakamadilim na ugat ng mundong impyerno ng Philadelphia, na puno ng mga sex club at mga sindikato ng pornograpiya ng bata. Hinabol nila siya nang may parehong determinasyon, parehong pokus, at parehong baliw na layunin na ginamit nila mula sa akademya ilang taon na ang nakalilipas.
  Iyan ang nagustuhan ni Jimmy Purifie.
  Aniya, dahil doon ay muli siyang nakaramdam ng pagiging bata.
  Si Jimmy ay nabaril nang dalawang beses, natumba nang isang beses, at nabugbog nang napakaraming beses para mabilang, ngunit sa wakas ay nawalan siya ng lakas dahil sa triple bypass. Habang si Kevin Byrne ay masayang abala kay Gideon Pratt, si James "Clutch" Purifey ay nagpapahinga sa recovery room sa Mercy Hospital, ang mga tubo at IV ay pumipilipit mula sa kanyang katawan na parang mga ahas ni Medusa.
  Ang magandang balita ay mukhang maganda ang prognosis para kay Jimmy. Ang masamang balita ay inakala ni Jimmy na babalik na siya sa trabaho. Hindi niya ginawa. Wala sa tatlo ang bumalik. Hindi sa edad na limampu. Hindi sa kaso ng pagpatay. Hindi sa Philadelphia.
  "Nami-miss na kita, Clutch," naisip ni Byrne, alam niyang makikilala niya ang kanyang bagong partner sa susunod na araw. "Hindi na katulad ng dati kung wala ka, pare."
  Hindi ito mangyayari kailanman.
  Naroon si Byrne nang matumba si Jimmy, wala pang sampung talampakan ang layo. Nakatayo sila sa kahera ng Malik's, isang maliit na tindahan ng sandwich sa Tenth at Washington. Nilagyan ni Byrne ng asukal ang kanilang mga kape habang tinutukso ni Jimmy ang waitress na si Desiree, isang bata at may balat na cinnamon, isang magandang babae na hindi bababa sa tatlong istilo ng musika ang mas bata kay Jimmy at limang milya ang layo mula sa kanya. Si Desiree lang ang tunay na dahilan kung bakit sila huminto sa Malik's. Tiyak na hindi ang pagkain ang dahilan.
  Isang minuto ay nakasandal si Jimmy sa counter, ang kanyang parang batang babae ay malakas na kumakatok, ang kanyang ngiti ay sumisilay. Kinabukasan, siya ay napahiga sa sahig, ang kanyang mukha ay namumula sa sakit, ang kanyang katawan ay tensyonado, ang mga daliri ng kanyang malalaking kamay ay nakakuyom na parang mga kuko.
  Itinago ni Byrne ang sandaling iyon sa kanyang alaala, dahil kakaunti lamang ang kanyang napagaan na loob sa kanyang buhay. Sa loob ng dalawampung taon ng serbisyo sa pulisya, halos naging karaniwan na para sa kanya ang pagyakap sa mga sandali ng bulag na kabayanihan at walang ingat na katapangan sa mga taong kanyang minamahal at hinahangaan. Tinanggap pa niya ang mga walang kabuluhan at walang katuturang kalupitan na ginawa ng at laban sa mga estranghero. Ang mga bagay na ito ay kaakibat ng trabaho: ang matataas na gantimpala ng hustisya. Ngunit ang mga ito ay mga sandali ng hubad na pagkatao at ang kahinaan ng laman na hindi niya matatakasan: mga imahe ng katawan at espiritu na nagtataksil sa kung ano ang nakatago sa ilalim ng kanyang puso.
  Nang makita niya ang malaking lalaki sa maruming tisa ng kainan, ang katawan ay nagpupumiglas para mamatay, isang tahimik na sigaw ang tumutusok sa kanyang panga, alam niyang hindi na niya muling titingnan si Jimmy Purifey sa parehong paraan. Ah, mamahalin niya sana ito gaya ng dati nitong kalagayan sa paglipas ng mga taon, at makikinig sa kanyang mga katawa-tawang kwento, at sa awa ng Diyos, muli niyang hahangaan ang maliksi at maliksi na kakayahan ni Jimmy sa likod ng isang gas grill noong mga mainit na Linggo ng tag-init sa Philadelphia, at tiyak na tatamaan siya ng bala sa puso para sa lalaking ito nang walang pag-aalinlangan o pag-aatubili, ngunit alam niya agad na ang kanilang ginawa-isang matibay na pagbagsak sa bibig ng karahasan at kabaliwan, gabi-gabi-ay tapos na.
  Bagama't nagdulot ito ng kahihiyan at panghihinayang kay Byrne, iyon ang katotohanan ng mahaba at kakila-kilabot na gabing iyon.
  Ang realidad ng gabing iyon ay tumama sa madilim na balanse sa isipan ni Byrne, isang banayad na simetriya na alam niyang magdudulot ng kapayapaan kay Jimmy Purify. Patay na si Deirdre Pettigrew, at kinailangang tanggapin ni Gideon Pratt ang buong responsibilidad. Isa pang pamilya ang labis na nalungkot sa kalungkutan, ngunit sa pagkakataong ito ay iniwan ng mamamatay-tao ang kanyang DNA sa anyo ng mga kulay-abong balahibo sa kanyang ari na nagpadala sa kanya sa isang maliit na silid na may baldosa sa SCI Greene. Doon, sana'y nakatagpo na ni Gideon Pratt ang karayom ng yelo, kung may sasabihin lamang si Byrne tungkol dito.
  Siyempre, sa ganitong sistema ng hustisya, may fifty-fifty na pagkakataon na kung mahatulan, si Pratt ay tatanggap ng habambuhay na pagkakakulong nang walang parol. Kung gayon, may sapat na kakilala si Byrne sa bilangguan para makumpleto ang trabaho. Tatawagin niya ang note. Sa anumang kaso, natamaan ni Gideon Pratt ang buhangin. Nakasuot siya ng sumbrero.
  "Nahulog ang suspek sa isang hagdanang kongkreto habang tinatangkang umiwas sa pag-aresto," sabi ni Byrne kay Dr. Hirsch.
  Isinulat ito ni Avram Hirsch. Maaaring bata pa siya noon, ngunit taga-Jefferson siya. Natutunan na niya na ang mga sekswal na mandaragit ay kadalasang medyo malamya, madaling matisod at matumba. Minsan ay nakakaranas pa sila ng mga bali sa buto.
  "Tama po ba, Ginoong Pratt?" tanong ni Byrne.
  Nakatitig lang si Gideon Pratt sa unahan.
  "Tama po, Ginoong Pratt?" ulit ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Pratt.
  "Sabihin mo na."
  "Nang tumatakas ako sa mga pulis, nahulog ako sa hagdan at nasugatan."
  Isinulat din ito ni Hirsch.
  Nagkibit-balikat si Kevin Byrne at nagtanong, "Doktor, sa tingin mo ba ang mga pinsala ni Mr. Pratt ay dahil sa pagkahulog niya sa hagdanang semento?"
  "Oo naman," sagot ni Hirsch.
  Mas maraming sulat.
  Habang papunta sa ospital, kinausap ni Byrne si Gideon Pratt, at ibinahagi ang kaalaman na ang karanasan ni Pratt sa parking lot na iyon ay isang timpla lamang ng kanyang inaasahan kung sakaling ituloy niya ang kasong police brutality. Ipinaalam din niya kay Pratt na may tatlong taong nakatayo kasama ni Byrne noong panahong iyon, na handang magpatotoo na nasaksihan nila ang pagkatisod at pagkahulog ng suspek sa hagdan habang naghahabulan. Pawang disenteng mamamayan.
  Sinabi rin ni Byrne na kahit ilang minuto lang ang biyahe mula sa ospital papunta sa istasyon ng pulis, ito ang magiging pinakamahabang ilang minuto ng buhay ni Pratt. Upang patunayan ang kanyang punto, binanggit ni Byrne ang ilang kagamitan sa likod ng van: isang reciprocating saw, isang surgical rib knife, at electric scissors.
  Naintindihan ni Pratt.
  At ngayon, nasa rekord na siya.
  Ilang minuto ang lumipas, nang ibaba ni Hirsch ang pantalon ni Gideon Pratt at marumihan ang kanyang panloob, napailing si Byrne sa nakita niya. Inahit na ni Gideon Pratt ang kanyang bulbol. Tiningnan ni Pratt ang kanyang singit at pagkatapos ay ibinalik kay Byrne.
  "Isa itong ritwal," sabi ni Pratt. "Isang ritwal na pangrelihiyon."
  Sumabog si Byrne sa kabilang panig ng silid. "Pati na rin ang krusipiho, tanga," aniya. "Ano ang masasabi mong pupunta tayo sa Home Depot para sa ilang kagamitang pangrelihiyon?"
  Sa sandaling iyon, nakuha ni Byrne ang atensyon ng intern. Tumango si Dr. Hirsch, ipinahihiwatig na kukuha sila ng sample ng buhok sa bulbol. Walang sinuman ang maaaring mag-ahit nang ganoon kalapit. Itinuloy ni Byrne ang usapan at ipinagpatuloy ito.
  "Kung inakala mong mapipigilan kami ng maliit mong seremonya sa pagkuha ng sample, opisyal ka nang isang gago," sabi ni Byrne. Na para bang may pag-aalinlangan pa iyon. Ilang pulgada na lang ang layo niya sa mukha ni Gideon Pratt. "Isa pa, ang kailangan lang naming gawin ay hawakan ka hanggang sa lumaki itong muli."
  Tumingin si Pratt sa kisame at bumuntong-hininga.
  Tila, hindi sumagi sa isip niya iyon.
  
  Nakaupo si Byrne sa parking lot ng istasyon ng pulis, dahan-dahang nagmamaneho pagkatapos ng mahabang araw, habang humihigop ng Irish coffee. Magaspang ang kape, parang yung nabibili sa tindahan ng pulis. Inihanda na ito ni Jameson.
  Malinaw, itim, at walang ulap ang langit sa ibabaw ng nababalutan ng buwan.
  Bulong ni Spring.
  Nagnakaw siya ng ilang oras na tulog mula sa isang inupahang van, na ginamit niya upang akitin si Gideon Pratt, pagkatapos ay ibinalik ito nang araw na iyon sa kanyang kaibigang si Ernie Tedesco, na nagmamay-ari ng isang maliit na negosyo ng meatpacking sa Pennsport.
  Idinampi ni Byrne ang mitsa sa balat sa itaas ng kanyang kanang mata. Ang peklat ay mainit at humuhupa sa ilalim ng kanyang mga daliri, nagsasalita tungkol sa isang sakit na wala pa noon, ng isang mala-multo na kalungkutan na unang sumiklab maraming taon na ang nakalilipas. Ibinaba niya ang bintana, ipinikit ang kanyang mga mata, at naramdaman ang pagguho ng mga sinag ng alaala.
  Sa kanyang isipan, sa madilim na lugar kung saan nagtatagpo ang pagnanasa at pagkasuklam, sa lugar kung saan matagal nang nagngangalit ang nagyeyelong tubig ng Ilog Delaware, nakita niya ang mga huling sandali ng buhay ng isang batang babae, nakita ang tahimik na kakila-kilabot na nagaganap...
  ...nakita ang matamis na mukha ni Deirdre Pettigrew. Maliit siya para sa kanyang edad, inosente para sa kanyang panahon. Mayroon siyang mabait at mapagkakatiwalaang puso, isang protektadong kaluluwa. Maalinsangang araw noon, at huminto si Deirdre upang uminom ng tubig sa fountain sa Fairmount Park. Isang lalaki ang nakaupo sa isang bangko malapit sa fountain. Ikinuwento niya sa kanya na dati siyang may apo na halos kasing-edad niya. Sinabi niya sa kanya na mahal na mahal niya ito at ang kanyang apo ay nabangga ng kotse at namatay. "Nakakalungkot," sabi ni Deirdre. Ikinuwento niya sa kanya na ang kanyang pusa, si Ginger, ay nabangga ng kotse. Namatay din ito. Tumango ang lalaki, habang namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata. Sinabi niya na bawat taon para sa kaarawan ng kanyang apo, pumupunta siya sa Fairmount Park, ang paboritong lugar ng kanyang apo sa buong mundo.
  Nagsimulang umiyak ang lalaki.
  Inihagis ni Deirdre ang kickstand sa kanyang bisikleta at naglakad papunta sa bangko.
  Sa likod mismo ng bangko ay may mga makakapal na palumpong na tumutubo.
  Inalok ni Deirdre ang lalaki ng isang piraso ng tela...
  Humigop si Byrne ng kape at nagsindi ng sigarilyo. Kumikirot ang kanyang ulo, ang mga imahe ay sinusubukang kumawala ngayon. Nagsisimula na siyang magbayad ng malaking halaga para sa mga ito. Sa loob ng maraming taon, ginamot niya ang kanyang sarili sa iba't ibang paraan-legal at ilegal, tradisyonal at panlipi. Walang legal na nakatulong. Nakapunta na siya sa isang dosenang doktor, nakinig sa bawat diagnosis-hanggang ngayon, ang umiiral na teorya ay migraine na may aura.
  Pero walang mga aklat-aralin na naglalarawan sa kaniyang mga aura. Ang kaniyang mga aura ay hindi matingkad at kurbadong mga linya. Malugod sana niyang tatanggapin ang isang bagay na tulad niyan.
  Ang mga aura niya ay naglalaman ng mga halimaw.
  Nang una niyang makita ang "pangitain" ng pagpatay kay Deirdre, hindi niya maisip ang mukha ni Gideon Pratt. Malabo ang mukha ng mamamatay-tao, isang agos ng kasamaan.
  Nang makapasok si Pratt sa Paradise, alam na ito ni Byrne.
  Naglagay siya ng CD sa player-isang homemade mix ng mga klasikong blues. Si Jimmy Purify ang nagpahilig sa kanya sa blues. At ang mga tunay: sina Elmore James, Otis Rush, Lightnin' Hopkins, Bill Broonzy. Ayaw mong simulan ni Jimmy na ikuwento sa mundo ang tungkol kay Kenny Wayne Shepherds.
  Noong una, hindi matukoy ni Byrne ang pagkakaiba ng Son House at Maxwell House. Ngunit naitama iyon ng mahahabang gabi sa Warmdaddy's at mga pagpunta sa Bubba Mac's sa dalampasigan. Ngayon, sa pagtatapos ng pangalawang bar, o kahit man lang sa pangatlo, natukoy na niya ang pagkakaiba ng Delta mula sa Beale Street, Chicago, St. Louis, at lahat ng iba pang kulay asul.
  Ang unang bersyon ng CD ay ang "My Man Jumped Salty on Me" ni Rosetta Crawford.
  Kung si Jimmy ang nagbigay sa kanya ng kapanatagan sa gitna ng kalungkutan, si Jimmy din ang nagpabalik sa kanya sa liwanag pagkatapos ng insidenteng Morris Blanchard.
  Isang taon na ang nakalilipas, isang mayamang binata na nagngangalang Morris Blanchard ang walang habas na pumatay sa kanyang mga magulang, pinasabog sila nang pira-piraso gamit ang isang bala sa ulo mula sa bawat isa mula sa isang Winchester 9410. Iyan ang pinaniniwalaan ni Byrne, pinaniwalaan nang kasinglalim at kasing ganap ng anumang napagtanto niyang totoo sa loob ng dalawang dekada niyang pagtatrabaho.
  Kinapanayam niya ang labingwalong taong gulang na si Morris nang limang beses, at sa bawat pagkakataon ay kumislap ang pagkakasala sa mga mata ng binata na parang isang marahas na pagsikat ng araw.
  Paulit-ulit na inutusan ni Byrne ang pangkat ng CSU na suklayin ang kotse, ang kanyang silid-dormitoryo, at ang kanyang mga damit. Wala silang nakitang kahit isang hibla ng buhok, hibla, o patak ng likido na maaaring magdulot ng pagdurusa kay Morris sa silid nang ang kanyang mga magulang ay punitin ng baril na iyon.
  Alam ni Byrne na ang tanging pag-asa niya para sa isang hatol ay ang pag-amin. Kaya't pinilit niya ito. Mahigpit. Sa tuwing lumilingon si Morris, naroon si Byrne: mga konsiyerto, mga cafe, mga klase sa McCabe Library. Napanood pa nga ni Byrne ang nakakatakot na arthouse film na Food, nakaupo dalawang hanay sa likod ni Morris at ng kanyang kasama, para lang mapanatili ang pressure. Ang tunay na trabaho ng mga pulis nang gabing iyon ay ang manatiling gising habang pinapanood ang pelikula.
  Isang gabi, nag-park si Byrne sa labas ng kwarto ni Morris, direkta sa ilalim ng bintana sa Swarthmore campus. Kada dalawampung minuto, sa loob ng walong oras na sunod-sunod, hinawi ni Morris ang mga kurtina para tingnan kung naroon pa rin si Byrne. Sinigurado ni Byrne na bukas ang bintana ng Taurus, at ang liwanag mula sa kanyang mga sigarilyo ay nagsisilbing tanglaw sa dilim. Sinigurado ni Morris na sa tuwing sisilip siya, inilalabas niya ang kanyang gitnang daliri sa bahagyang nakaawang na mga kurtina.
  Nagpatuloy ang laro hanggang madaling araw. Pagkatapos, bandang alas-siyete y medya nang umagang iyon, sa halip na pumasok sa klase, sa halip na tumakbo pababa ng hagdan at isuko ang sarili sa awa ni Byrne, habang bumubulong ng isang pag-amin, nagpasya si Morris Blanchard na magbigti. Inihagis niya ang isang piraso ng lubid sa isang tubo sa silong ng kanyang dorm, pinunit ang lahat ng kanyang damit, at pagkatapos ay sinipa palabas ang kambing. Ang huling pagkakamali sa sistema. Nakadikit sa kanyang dibdib ang isang sulat na nagpapakilala kay Kevin Byrne bilang kanyang tagapagpahirap.
  Pagkalipas ng isang linggo, natagpuan ang hardinero ng mga Blanchard sa isang motel sa Atlantic City dala ang mga credit card ni Robert Blanchard at duguan niyang damit na nakasuksok sa kanyang duffel bag. Agad niyang inamin ang pagpatay.
  Nakasara ang pinto sa isipan ni Byrne.
  Sa unang pagkakataon sa loob ng labinlimang taon, nagkamali siya.
  Naglabasan nang buong lakas ang mga napopoot sa kanya. Nagsampa ng kasong wrongful death ang kapatid ni Morris na si Janice laban kay Byrne, sa departamento, at sa lungsod. Walang kahit isang kaso ang naging mahalaga, ngunit lumaki nang husto ang bigat nito hanggang sa nagbanta itong madaig siya.
  Inatake siya ng mga pahayagan, siniraan siya nang ilang linggo gamit ang mga editoryal at ulat. At kahit na kinaladkad siya ng Inquirer, Daily News, at CityPaper sa mga baga, kalaunan ay umalis na sila. Ito ay ang The Report-isang tabloid na nagpakilala bilang alternatibong pamamahayag ngunit sa totoo lang ay hindi hihigit sa isang tabloid sa supermarket-at isang partikular na mabangong kolumnista na nagngangalang Simon Close, na, sa walang maliwanag na dahilan, ay ginawa itong personal. Sa mga linggo kasunod ng pagpapakamatay ni Morris Blanchard, sumulat si Simon Close ng sunod-sunod na polemika tungkol kay Byrne, sa departamento, at sa estado ng pulisya sa Amerika, na sa wakas ay nagtapos sa isang paglalarawan ng maaaring maging taong si Morris Blanchard: isang kombinasyon nina Albert Einstein, Robert Frost, at Jonas Salk, kung naniniwala ka.
  Bago ang kaso ni Blanchard, seryosong pinag-isipan ni Byrne ang pagpunta sa Myrtle Beach para sa kanyang edad bente, marahil ay magtayo ng sarili niyang security firm tulad ng lahat ng iba pang mga pulis na pagod na pagod na nasira ang kanilang mga hangarin dahil sa kalupitan ng buhay sa lungsod. Nagsilbi siyang kolumnista ng tsismis para sa Circus of Goofs. Ngunit nang makita niya ang mga piket sa labas ng Roundhouse, kasama ang mga matatalinong biro tulad ng "BYRNE BYRNE!" alam niyang hindi niya kaya. Hindi siya maaaring lumabas nang ganoon. Masyado na siyang nagbigay ng tulong sa lungsod para maalala nang ganoon.
  Kaya nga siya nanatili.
  At naghintay siya.
  Magkakaroon ng isa pang insidente na magbabalik sa kanya sa tuktok.
  Inubos ni Byrne ang kanyang Irish at umayos ng upo. Wala nang dahilan para umuwi. Mayroon siyang buong tour na naghihintay sa kanya, na magsisimula sa loob lamang ng ilang oras. Bukod pa rito, nitong mga nakaraang araw ay isa lamang siyang multo sa sarili niyang apartment, isang malungkot na espiritu na nagmumulto sa dalawang bakanteng silid. Walang sinuman doon ang makakahanap sa kanya.
  Tumingala siya sa mga bintana ng punong-himpilan ng pulisya, sa kulay amber na liwanag ng walang kupas na liwanag ng hustisya.
  Nasa gusaling ito si Gideon Pratt.
  Ngumiti si Byrne at ipinikit ang kanyang mga mata. Mayroon na siyang tauhan, kukumpirmahin ito ng laboratoryo, at isa na namang mantsa ang mahuhugasan mula sa mga bangketa ng Philadelphia.
  Hindi si Kevin Francis Byrne ang prinsipe ng lungsod.
  Isa siyang hari.
  OceanofPDF.com
  2
  LUNES, 5:15
  Ito ay isang kakaibang lungsod, isang lungsod na hindi kailanman naisip ni William Penn nang kanyang minamasdan ang kanyang "luntiang bayan sa kanayunan" sa pagitan ng mga ilog Schuylkill at Delaware, habang pinapangarap ang mga haliging Griyego at mga bulwagang marmol na maringal na tumataas sa ibabaw ng mga puno ng pino. Hindi ito isang lungsod ng pagmamalaki, kasaysayan, at pangitain, isang lugar kung saan hinuhubog ang kaluluwa ng isang dakilang bansa, kundi isang bahagi ng Hilagang Philadelphia kung saan ang mga buhay na multo, walang laman ang mga mata at duwag, ay nakalutang sa kadiliman. Ito ay isang kasuklam-suklam na lugar, isang lugar ng uling, dumi, abo, at dugo, isang lugar kung saan nagtatago ang mga tao mula sa mga mata ng kanilang mga anak at isinusuko ang kanilang dignidad para sa isang buhay na puno ng walang humpay na kalungkutan. Isang lugar kung saan tumatanda ang mga batang hayop.
  Kung may mga slum sa impyerno, malamang ganito ang magiging hitsura nila.
  Ngunit sa kasuklam-suklam na lugar na ito, may isang magandang bagay na tutubo. Isang Getsemani sa gitna ng basag na semento, bulok na kahoy, at mga nawasak na pangarap.
  Pinatay ko ang makina. Tahimik.
  Nakaupo siya sa tabi ko, hindi gumagalaw, na parang nakabitin sa huling sandali ng kanyang kabataan. Sa hitsura niya, kamukha niya ang isang bata. Nakadilat ang kanyang mga mata, ngunit hindi siya gumagalaw.
  May panahon sa pagdadalaga at pagbibinata kung kailan ang batang babae na dating masiglang tumalon at umawit nang may pag-aatubili ay sa wakas ay pumanaw, ipinapahayag ang kanyang pagkababae. Ito ang panahon kung kailan isinisilang ang mga lihim, isang kalipunan ng mga nakatagong kaalaman na hindi kailanman mabubunyag. Nangyayari ito sa iba't ibang panahon para sa iba't ibang mga batang babae-minsan sa edad na labindalawa o labintatlo, minsan sa edad na labing-anim lamang o mas matanda-ngunit nangyayari ito sa bawat kultura, sa bawat lahi. Ang panahong ito ay minarkahan hindi ng pagdating ng dugo, gaya ng paniniwala ng marami, kundi ng pagsasakatuparan na ang ibang bahagi ng mundo, lalo na ang mga lalaking katulad nila, ay biglang nakikita sila nang iba.
  At mula sa sandaling iyon, ang balanse ng kapangyarihan ay nagbabago at hindi na magiging pareho.
  Hindi, hindi na siya birhen, ngunit magiging birhen muli. Magkakaroon ng latigo sa haligi, at mula sa karumihang ito ay magmumula ang isang muling pagkabuhay.
  Lumabas ako ng kotse at tumingin sa silangan at kanluran. Kami lang dalawa. Malamig ang hangin sa gabi, kahit na mainit ang mga araw.
  Binuksan ko ang pinto ng pasahero at hinawakan ang kamay niya. Hindi babae, hindi bata. Hindi anghel. Walang malayang pagpapasya ang mga anghel.
  Ngunit gayunpaman, ito ay isang kagandahang sumisira sa kapayapaan.
  Ang pangalan niya ay Tessa Ann Wells.
  Magdalena ang pangalan niya.
  Siya ang pangalawa.
  Hindi siya ang huli.
  OceanofPDF.com
  3
  LUNES, 5:20 AM
  MADILIM.
  May hanging nagdadala ng usok ng tambutso at iba pa. Amoy pintura. Gasolina, marahil. Sa ilalim nito, basura at pawis ng tao. Isang pusa ang umatungal, at pagkatapos...
  Tahimik.
  Dinala niya siya sa isang desyerto na kalye.
  Hindi siya makasigaw. Hindi siya makagalaw. Tinurukan siya nito ng droga na nag-iwan sa kanyang mga paa't kamay na nangunguna at malutong; ang kanyang isipan ay nababalot ng isang malinaw at kulay abong hamog.
  Para kay Tessa Wells, ang mundo ay nagmamadaling lumipas kasabay ng umiikot na agos ng mga mahinang kulay at kumikislap-kislap na mga geometric na hugis.
  Tumigil ang oras. Nanigas. Iminulat niya ang kanyang mga mata.
  Nasa loob sila. Pababa ng hagdan na kahoy. Amoy ihi at nabubulok na karne. Matagal na siyang hindi kumakain, at ang amoy ay nagpapakulo ng kanyang tiyan at nagpapakulo ng apdo sa kanyang lalamunan.
  Inilagay niya siya sa paanan ng haligi, inaayos ang kanyang katawan at mga paa't kamay na parang isang uri ng manika.
  May inilagay siya sa mga kamay niya.
  Hardin ng rosas.
  Lumipas ang oras. Lumipad muli ang kanyang isipan. Muli niyang iminulat ang kanyang mga mata nang hawakan nito ang kanyang noo. Naramdaman niya ang markang hugis krus na ginawa nito roon.
  Diyos ko, pinapahiran ba niya ako ng langis?
  Biglang may mga alaalang nagliwanag sa kaniyang isipan, isang pabago-bagong repleksyon ng kaniyang kabataan. Naalala niya...
  -pagsakay sa kabayo sa Chester County, at ang paraan ng paghampas ng hangin sa mukha ko, at ang umaga ng Pasko, at ang paraan ng pagtama ng kristal ni Nanay sa makukulay na ilaw ng malaking puno na binibili ni Tatay taon-taon, at si Bing Crosby, at ang nakakatawang kantang iyon tungkol sa Pasko sa Hawaii at sa mga-
  Ngayon ay nakatayo siya sa harap niya, tinutusok ang isang malaking karayom. Mabagal at walang emosyon siyang nagsalita:
  Latino?
  - nang itali niya ang isang buhol sa makapal na itim na sinulid at hinila ito nang mahigpit.
  Alam niyang hindi niya iiwan ang lugar na ito.
  Sino ang mag-aalaga sa kanyang ama?
  Santa Maria, Ina ng Diyos...
  Pinilit niya itong manalangin sa maliit na silid na iyon nang matagal. Binulong niya ang pinakamasamang mga salita sa kanyang tainga. Nanalangin siya na matapos na ito.
  Ipanalangin mo kaming mga makasalanan...
  Itinaas niya ang palda niya hanggang balakang, pagkatapos ay hanggang baywang. Lumuhod siya at ibinuka ang mga binti niya. Ang ibabang bahagi ng katawan niya ay tuluyang naparalisa.
  Diyos ko, itigil mo na po ito.
  Ngayon...
  Itigil mo na ito.
  At sa oras ng ating kamatayan...
  Pagkatapos, sa mamasa-masa at nabubulok na lugar na ito, sa impiyernong ito sa lupa, nakita niya ang kislap ng isang drill na bakal, narinig ang ugong ng isang motor, at nalaman na sa wakas ay nasagot na ang kanyang mga panalangin.
  OceanofPDF.com
  4
  LUNES, 6:50 AM.
  "Mga Puff ng Kakaw".
  Nakatitig ang lalaki sa kanya, nakakunot ang noo at nakakunot ang noo. Nakatayo siya ilang talampakan ang layo, ngunit naramdaman ni Jessica ang panganib na nagmumula sa kanya, bigla niyang nalasap ang mapait na lasa ng sarili niyang takot.
  Habang nakatitig siya sa kanya, naramdaman ni Jessica ang gilid ng bubong na papalapit sa likuran niya. Inabot niya ang kanyang shoulder holster, ngunit siyempre, wala itong laman. Hinalungkat niya ang kanyang mga bulsa. Kaliwa: parang hair clip at ilang quarters. Kanan: air. Malaki. Pagbaba niya, kumpleto na siya sa gamit para itaas ang kanyang buhok at tumawag nang malayo.
  Nagpasya si Jessica na gamitin ang nag-iisang baton na ginamit niya sa buong buhay niya, ang isang mabisang aparato na nagligtas sa kanya mula sa halos lahat ng kanyang problema. Ang kanyang mga salita. Ngunit sa halip na anumang bagay na medyo matalino o nagbabanta, ang tanging nagawa niya ay nanginginig na, "Naku, hindi!"
  "Ano?"
  At muli ay sinabi ng tulisan: "Mga puff ng kakaw."
  Ang mga salita ay tila katawa-tawa gaya ng tagpuan: isang maliwanag na araw, isang walang ulap na kalangitan, mga puting seagull na bumubuo ng isang tamad na ellipse sa itaas. Pakiramdam ko ay dapat Linggo ng umaga, ngunit kahit papaano ay alam ni Jessica na hindi. Walang Linggo ng umaga ang maaaring maglaman ng ganito kalaking panganib o pumukaw ng ganito kalaking takot. Walang Linggo ng umaga ang makakatagpo sa kanya sa bubong ng Criminal Justice Center sa downtown Philadelphia kasama ang nakakatakot na gangster na papalapit.
  Bago pa makapagsalita si Jessica, inulit ng miyembro ng gang ang kanyang sinabi sa huling pagkakataon. "Ginawa kita ng cocoa puffs, Mommy."
  Kumusta.
  Ina?
  Dahan-dahang iminulat ni Jessica ang kanyang mga mata. Ang sikat ng araw sa umaga ay tumagos sa kanya mula sa lahat ng direksyon na parang manipis na dilaw na punyal, na tumatagos sa kanyang utak. Hindi ito isang gangster. Sa halip, ang kanyang tatlong taong gulang na anak na babae, si Sophie, ay nakasandal sa kanyang dibdib, ang kanyang pulbos na asul na pantulog ay lalong nagpapatingkad sa kulay-rosas na pamumula ng kanyang mga pisngi, ang kanyang mukha ay isang larawan ng malambot na kulay rosas na mga mata na nakalagay sa isang unos ng mga kulot na kulay kastanyas. Ngayon, siyempre, may katuturan na ang lahat. Ngayon naunawaan ni Jessica ang bigat na bumabalot sa kanyang puso at kung bakit ang nakakatakot na lalaki mula sa kanyang bangungot ay medyo kamukha ni Elmo.
  - Mga cocoa puff, mahal?
  Tumango si Sophie Balzano.
  "Kumusta naman ang cocoa puffs?"
  "Nagluto ako ng almusal mo, Mommy."
  "Ginawa mo ba?"
  "Oo."
  "Mag-isa ka lang?"
  "Oo."
  - Hindi ka ba malaking babae?
  "Ako."
  Nagpakita ng pinakamahigpit na ekspresyon si Jessica. "Anong sabi ni Nanay tungkol sa pag-akyat sa mga aparador?"
  Nag-iba ang ekspresyon ng mukha ni Sophie at nag-isip ng sunod-sunod na paraan para makaiwas, sinusubukang mag-isip ng kwento na magpapaliwanag kung paano niya nakuha ang cereal mula sa mga kabinet sa itaas nang hindi umaakyat sa countertop. Sa huli, ipinakita na lang niya sa kanyang ina ang isang malaki at maitim na kayumangging buhok, at, gaya ng dati, tapos na ang diskusyon.
  Napangiti si Jessica. Naisip niya ang Hiroshima, na malamang ay ang kusina. "Bakit mo ako niluto ng almusal?"
  Umikot ang mga mata ni Sophie. Hindi ba halata? "Kailangan mo ng almusal sa unang araw ng pasukan!"
  "Totoo ito."
  "Ito ang pinakamahalagang pagkain ng araw na ito!"
  Siyempre, napakabata pa ni Sophie para maintindihan ang konsepto ng trabaho. Mula noong una siyang pumasok sa kindergarten-isang mamahaling institusyon sa sentro ng lungsod na tinatawag na Educare-sa tuwing umaalis ng bahay ang kanyang ina nang kahit gaano katagal, para kay Sophie, parang pumapasok ito sa paaralan.
  Habang papalapit na ang umaga sa bungad ng kanyang kamalayan, nagsimulang mawala ang takot. Hindi napigilan si Jessica ng salarin-isang panaginip na naging pamilyar na sa kanya nitong mga nakaraang buwan. Karga-karga niya ang kanyang magandang sanggol. Nakatira siya sa kanyang bahay na may malaking utang na kambal sa Northeast Philadelphia; ang kanyang Jeep Cherokee na maayos ang pagkakautang ay nakaparada sa garahe.
  Ligtas.
  Lumapit si Jessica at binuksan ang radyo, at niyakap siya ni Sophie nang mahigpit at mas lalong hinalikan. "Maggagabi na!" sabi ni Sophie, saka bumaba sa kama at tumakbo papasok ng kwarto. "Tara na, Mommy!"
  Habang pinapanood ni Jessica ang pagkawala ng kanyang anak sa kanto, naisip niya na sa loob ng dalawampu't siyam na taon niya, ngayon lang siya nagkaroon ng ganitong kasayang salubungin ang araw na ito; ngayon lang siya nagkaroon ng ganitong kasayang matapos ang bangungot na nagsimula noong araw na nalaman niyang ililipat siya sa homicide squad.
  Ngayon ang unang araw niya bilang isang homicide detective.
  Umaasa siyang ito na ang huling araw na makikita niya ang panaginip na ito.
  Sa kung anong dahilan ay nagduda siya.
  Detektib.
  Kahit halos tatlong taon na siyang nagtrabaho sa dibisyon ng mga sasakyang de-motor at suot ang badge sa buong panahon, alam niyang ang mga pinakapiling yunit ng departamento-pagnanakaw, narkotiko, at pagpatay-ang siyang may tunay na prestihiyo ng titulo.
  Ngayon, isa siya sa mga piling tao. Isa sa iilang napili. Sa lahat ng mga detektib na may gintong badge sa puwersa ng pulisya ng Philadelphia, ang mga kalalakihan at kababaihan ng homicide squad ay itinuturing na mga diyos. Hindi mo maaaring hangarin ang isang mas mataas na tungkulin sa pagpapatupad ng batas. Bagama't totoo na ang mga bangkay ay natutuklasan sa lahat ng uri ng imbestigasyon, mula sa mga pagnanakaw at panloloob hanggang sa mga palpak na transaksyon ng droga at mga alitan sa tahanan na nasira, tuwing walang mahanap na pulso, pinipili ng mga detektib ng squad na kunin ang telepono at tawagan ang homicide.
  Mula ngayon, magsasalita na siya para sa mga taong hindi na kayang magsalita para sa kanilang sarili.
  Detektib.
  
  "Gusto mo ba ng cereal ni Mommy?" tanong ni Jessica. Naubos na niya ang kalahati ng kanyang napakalaking mangkok ng Cocoa Puffs-halos ibinuhos na ni Sophie ang buong kahon para sa kanya-na mabilis na nagiging parang isang matamis na beige na hulmahan.
  "Hindi, isang sled," sabi ni Sophie na puno ng cookies ang bibig.
  Naupo si Sophie sa tapat niya sa mesa sa kusina, masiglang kinulayan ang mukhang kulay kahel na bersyon ni Shrek na may anim na paa, habang hindi direktang ginagawa ang mga hazelnut cookies na paborito niya.
  "Sigurado ka ba?" tanong ni Jessica. "Ang ganda talaga."
  - Hindi, isang sled.
  Naku, naisip ni Jessica. Ang tigas din ng ulo ng bata gaya niya. Tuwing magdedesisyon si Sophie, hindi siya natitinag. Siyempre, maganda at masamang balita ito. Magandang balita, dahil nangangahulugan ito na ang anak na babae nina Jessica at Vincent Balzano ay hindi madaling sumusuko. Masamang balita, dahil naiisip ni Jessica ang mga pagtatalo sa tin-edyer na si Sophie Balzano na magmumukhang isang sandbox brawl sa Desert Storm.
  Pero ngayong naghiwalay na sila ni Vincent, napaisip si Jessica kung paano nito maaapektuhan si Sophie sa pangmatagalan. Masakit mang sabihin na nami-miss ni Sophie ang kanyang ama.
  Sumulyap si Jessica sa ulunan ng mesa, kung saan naghanda si Sophie ng lugar para kay Vincent. Oo nga't pumili siya ng isang maliit na sandok ng sopas at isang tinidor ng fondue mula sa mga kubyertos, ngunit ang mahalaga ay ang pagsisikap. Sa nakalipas na ilang buwan, tuwing may ginagawa si Sophie na may kaugnayan sa kapaligiran ng pamilya, kabilang ang kanyang mga tsaa tuwing Sabado sa likod-bahay, mga salu-salo na karaniwang dinadaluhan ng kanyang mga alagang hayop na puno ng mga stuffed bear, pato, at giraffe, palagi siyang naglalaan ng lugar para sa kanyang ama. Sapat na ang edad ni Sophie para maunawaan na ang mundo ng kanyang maliit na pamilya ay baligtad, ngunit sapat na ang kanyang kabataan para maniwala na ang mahika ng isang batang babae ay maaaring magpaganda nito. Isa ito sa isang libong dahilan kung bakit sumasakit ang puso ni Jessica araw-araw.
  Nagsisimula pa lang mag-isip si Jessica ng plano para ilihis ang atensyon ni Sophie para maabot niya ang lababo na may dalang mangkok ng salad na puno ng cocoa nang tumunog ang telepono. Pinsan pala ito ni Jessica na si Angela. Si Angela Giovanni ay isang taon na mas bata at siya ang pinakamalapit na kapatid ni Jessica.
  "Kumusta, Homicide Detective Balzano," sabi ni Angela.
  - Kumusta, Angie.
  "Natutulog ka ba?"
  "Ah, oo. Mayroon akong dalawang buong oras."
  "Handa ka na ba para sa mahalagang araw na ito?"
  "Hindi naman talaga."
  "Isuot mo lang ang pasadyang baluti mo at magiging maayos ka na," sabi ni Angela.
  "Kung ganoon ang sabi mo," sabi ni Jessica. "Oo naman."
  "Ano?"
  Ang takot ni Jessica ay napakalabo, napakapangkalahatan, kaya nahirapan siyang pangalanan ito. Parang unang araw niya talaga sa paaralan. Kindergarten. "Ito lang ang unang bagay na kinatatakutan ko."
  "Hi!" panimula ni Angela, habang tumataas ang kanyang optimismo. "Sino ang nagtapos ng kolehiyo sa loob ng tatlong taon?"
  Lumang gawain na iyon para sa kanilang dalawa, pero hindi alintana ni Jessica. Hindi ngayon. "Ako."
  "Sino ang nakapasa sa promotion exam sa unang pagsubok?"
  "Sa akin."
  "Sino ang bumugbog kay Ronnie Anselmo na sumisigaw nang walang humpay dahil sa pagharap niya sa nararamdaman niya noong Beetlejuice?"
  "Ako 'yan," sabi ni Jessica, kahit na naalala niyang wala naman talaga siyang pakialam. Napakabait ni Ronnie Anselmo. Gayunpaman, naroon pa rin ang prinsipyo.
  "Damn right. Our little Calista Braveheart," sabi ni Angela. "At alalahanin ang sinasabi noon ni Lola: 'Meglio un uovo oggi che una Gallina Domani.'"
  Naalala ni Jessica ang kanyang kabataan, ang mga bakasyon sa bahay ng kanyang lola sa Christian Street sa South Philadelphia, ang mga bango ng bawang, basil, Asiago, at inihaw na sili. Naalala niya ang kanyang lola na nakaupo sa kanyang maliit na beranda tuwing tagsibol at tag-araw, may hawak na mga karayom sa pagniniting, tila walang katapusang naghahabi ng mga afghan sa malinis na semento, palaging berde at puti, ang mga kulay ng Philadelphia Eagles, at inilalabas ang kanyang mga biro sa sinumang makikinig. Palagi niya itong ginagamit. Mas mabuti pa ang itlog ngayon kaysa manok bukas.
  Ang usapan ay nauwi sa isang laban ng tennis na may kinalaman sa pamilya. Maayos naman ang lahat, halos wala namang nangyari. Pagkatapos, gaya ng inaasahan, sinabi ni Angela:
  "Alam mo, tinanong ka niya tungkol sa'kin."
  Alam na alam ni Jessica kung sino ang tinutukoy ni Angela sa kanya.
  "Ah, oo?"
  Nagtrabaho si Patrick Farrell bilang doktor sa emergency room sa St. Joseph's Hospital, kung saan nagtrabaho si Angela bilang isang nars. Nagkaroon sina Patrick at Jessica ng maikli, bagama't medyo malinis, na relasyon bago naging engaged si Jessica kay Vincent. Nakilala niya ito isang gabi nang, bilang isang naka-unipormeng pulis, dinala nito ang isang kapitbahay na lalaki sa emergency room-isang lalaking nawalan ng dalawang daliri dahil sa M-80. Nag-date sila ni Patrick nang halos isang buwan.
  Noong panahong iyon, nakikipag-date si Jessica kay Vincent, isang naka-unipormeng opisyal mula sa Ikatlong Distrito. Nang biglang magtanong si Vincent at mapilitan si Patrick na magpakasal, ipinagpaliban ito ni Patrick. Ngayon, pagkatapos ng kanilang paghihiwalay, halos bilyong beses nang tinanong ni Jessica ang kanyang sarili kung pinakawalan na ba niya ang isang mabuting lalaki.
  "Nananabik siya, Jess," sabi ni Angela. Si Angela lang ang tao sa hilaga ng Mayberry na gumamit ng mga salitang tulad ng pananabik. "Wala nang mas nakakasakit pa sa puso kaysa sa isang guwapong lalaking umiibig."
  Tama siya tungkol sa magandang bahagi, siyempre. Si Patrick ay kabilang sa pambihirang itim na lahing Irish: maitim na buhok, malalim na asul na mga mata, malapad na balikat, at napakaraming biloy. Wala nang mas gumanda pa sa puting lab coat.
  "May asawa na ako, Angie."
  - Hindi naman talaga kasal.
  "Sabihin mo lang sa kanya na nag... hi ako," sabi ni Jessica.
  - Kamusta lang?
  "Oo. Ngayon lang. Ang huling bagay na kailangan ko sa buhay ko ngayon ay isang lalaki."
  "Iyon na marahil ang pinakamalungkot na salitang narinig ko," sabi ni Angela.
  Tumawa si Jessica. "Tama ka. Parang kawawa naman 'yan."
  - Handa na ba ang lahat para sa gabing ito?
  "Ah oo naman," sabi ni Jessica.
  "Ano ang pangalan niya?"
  "Handa ka na ba?"
  "Suntukin mo ako."
  "Kumikinang si Munoz".
  "Wow," sabi ni Angela. "Kumikinang?"
  "Kumikinang".
  - Ano ang alam mo tungkol sa kanya?
  "Nakita ko ang footage ng huling laban niya," sabi ni Jessica. "Puro pulbo."
  Si Jessica ay isa sa isang maliit ngunit lumalaking grupo ng mga babaeng boksingero mula sa Philadelphia. Ang nagsimula bilang isang libangan sa mga gym ng Police Athletic League habang sinusubukan ni Jessica na magbawas ng timbang na nadagdag noong nagbubuntis ay umusbong at naging isang seryosong pagsisikap. Taglay ang 3-0 record, lahat ng tatlong panalo sa pamamagitan ng knockout, si Jessica ay nagsisimula nang makatanggap ng positibong balita. Ang katotohanan na nakasuot siya ng dusty pink satin trunks na may burdadong "JESSIE BALLS" sa baywang ay hindi rin nakasira sa kanyang imahe.
  "Pupunta ka roon, 'di ba?" tanong ni Jessica.
  "Talaga."
  "Salamat, pare," sabi ni Jessica, sabay sulyap sa kanyang relo. "Tingnan mo, kailangan ko nang tumakbo."
  "Ako rin."
  "May isa pa akong tanong para sa iyo, Angie."
  "Sunog."
  "Bakit ako naging pulis ulit?"
  "Madali lang," sabi ni Angela. "Ilabas mo lang at baliktarin."
  "Alas-otso."
  "Pupunta ako roon."
  "Mahal kita."
  "Mahal din kita pabalik."
  Ibinaba ni Jessica ang telepono at tumingin kay Sophie. Napagdesisyunan ni Sophie na magandang ideya na pagdugtungin ang mga tuldok sa kanyang polka-dot na damit gamit ang isang orange magic marker.
  Paano kaya siya makakaligtas sa araw na ito?
  
  Nang magpalit ng damit si Sophie at lumipat kay Paula Farinacci-isang biyayang yaya na nakatira tatlong bahay ang layo mula rito at isa sa matalik na kaibigan ni Jessica-umuwi si Jessica, ang kanyang berdeng suit ay nagsisimula nang gusot. Noong nagtatrabaho siya sa Auto, maaari siyang pumili ng maong at leather, T-shirt at sweatshirt, at kung minsan ay pantsuit. Gustung-gusto niya ang hitsura ng isang Glock na nakasabit sa balakang ng kanyang pinakamagagandang kupas na Levi's. Lahat ng pulis ay ganoon, sa totoo lang. Ngunit ngayon kailangan niyang magmukhang mas propesyonal.
  Ang Lexington Park ay isang kapitbahayan ng mga establisyimento sa Hilagang-Silangang Philadelphia, na nasa hangganan ng Pennypack Park. Marami rin itong mga opisyal ng tagapagpatupad ng batas, kaya naman hindi na karaniwan ang mga pagnanakaw sa Lexington Park nitong mga nakaraang araw. Ang mga lalaking nasa ikalawang palapag ay tila ayaw na ayaw sa mga walang laman na tuldok at naglalaway na mga Rottweiler.
  Maligayang pagdating sa Lupain ng Pulisya.
  Pumasok sa sarili mong peligro.
  Bago pa man makarating si Jessica sa driveway, nakarinig siya ng isang metal na ungol at alam niyang si Vincent iyon. Tatlong taon sa industriya ng sasakyan ang nagbigay sa kanya ng matalas na pakiramdam sa lohika ng makina, kaya nang lumiko ang mabagsik na 1969 Harley Shovelhead ni Vincent sa kanto at umugong hanggang sa huminto sa driveway, alam niyang gumagana pa rin ang kanyang piston sense. Mayroon ding lumang Dodge van si Vincent, ngunit tulad ng karamihan sa mga siklista, sa sandaling umabot sa 105 degrees (at kadalasan ay mas maaga pa), sasakay siya sa Hog.
  Bilang isang detektib ng narkotiko na nakasuot ng ordinaryong damit, walang limitasyon ang kalayaan ni Vincent Balzano pagdating sa kanyang hitsura. Dahil sa kanyang apat na araw na balbas, gasgas na leather jacket, at salaming pang-araw na istilong Serengeti, mas mukha siyang kriminal kaysa pulis. Ang kanyang maitim na kayumangging buhok ay mas mahaba kaysa kailanman, naka-ponytail. Ang laganap na gintong krusipiho na suot niya sa isang gintong kadena sa kanyang leeg ay kumikislap sa sikat ng araw sa umaga.
  Noon pa man ay may gusto na si Jessica sa mga dark bad boys.
  Iwinaksi niya ang naisip at nagliwanag ang mukha.
  "Ano ang kailangan mo, Vincent?"
  Hinubad niya ang kanyang salaming pang-araw at mahinahong nagtanong, "Anong oras siya umalis?"
  "Wala akong oras para sa kalokohang ito."
  "Simple lang naman ang tanong mo, Jesse."
  - Wala ka ring pakialam diyan.
  Nakita ni Jessica na nasasaktan ito, pero sa mga sandaling iyon ay wala siyang pakialam.
  "Asawa kita," panimula niya, na parang binibigyan siya ng panimulang punto tungkol sa kanilang buhay. "Ito ang aking tahanan. Dito natutulog ang anak ko. Bahala na ako."
  Iligtas mo ako mula sa isang lalaking Italyano-Amerikano, naisip ni Jessica. Mayroon pa bang mas mapang-angkin na nilalang sa kalikasan? Pinapakita ng mga lalaking Italyano-Amerikano na matatalino ang mga silverback gorilya. Mas malala pa ang mga opisyal ng pulisyang Italyano-Amerikano. Tulad niya, si Vincent ay ipinanganak at lumaki sa mga lansangan ng South Philadelphia.
  "Oh, may kinalaman ka na ba ngayon? May kinalaman ka na ba noong kinakasama mo ang putang iyon? Hmm? Noong kinakasama mo ang malaki at nagyeyelong putang iyon mula sa South Jersey sa kama ko?"
  Hinimas ni Vincent ang kanyang mukha. Namumula ang kanyang mga mata, medyo pagod ang kanyang tindig. Malinaw na galing siya sa isang mahabang pamamasyal. O baka naman isang mahabang gabi ng ibang bagay. "Ilang beses ba akong dapat humingi ng tawad, Jess?"
  "Ilang milyon pa, Vincent. Kung ganoon, tatanda na tayo nang husto para maalala kung paano mo ako niloko."
  Bawat departamento ay may kanya-kanyang badge bunny, mga tagahanga ng pulis na, nang makakita ng uniporme o badge, biglang nakaramdam ng hindi mapigilang pagnanasang yumuko at ibuka ang kanilang mga binti. Ang droga at bisyo ang pinakakaraniwan, sa mga halatang dahilan. Ngunit si Michelle Brown ay hindi isang badge bunny. Si Michelle Brown ay may karelasyon. Kinantot ni Michelle Brown ang kanyang asawa sa sarili nitong tahanan.
  "Jesse."
  "Kailangan ko 'tong kalokohan na 'to ngayon, 'di ba? Kailangan ko talaga 'to."
  Lumambot ang mukha ni Vincent, parang ngayon lang niya naalala kung anong araw ngayon. Ibinuka niya ang bibig para magsalita, pero itinaas ni Jessica ang kamay, pinutol ang sasabihin niya.
  "Hindi kailangan," sabi niya. "Hindi ngayon."
  "Kailan?"
  Ang totoo, hindi niya alam. Nami-miss ba niya ito? Lubhang-lub. Ipapakita ba niya ito? Hinding-hindi sa loob ng isang milyong taon.
  "Hindi ko alam."
  Sa kabila ng lahat ng kaniyang mga pagkukulang-at marami nga-alam ni Vincent Balzano kung kailan ang tamang panahon para iwan ang kaniyang asawa. "Tara na," sabi niya. "Hayaan mo na lang akong ihatid ka."
  Alam niyang tatanggi ito, at tatalikuran ang imahe ni Phyllis Diller na maibibigay ng pagsakay kay Harley papunta sa Roundhouse.
  Pero nginitian niya ang nakakairitang ngiti na iyon, yung ngiting nagpahiga sa kanya sa kama, at muntik na siyang... muntik na... sumuko.
  "Kailangan ko nang umalis, Vincent," sabi niya.
  Umikot siya sa bisikleta at nagpatuloy patungo sa garahe. Gusto man niyang lumingon, pinigilan niya ito. Niloko siya nito, at ngayon ay siya naman ang nag-iisip na wala siyang kwenta.
  Ano ang mali sa larawang ito?
  Habang sinasadya niyang kinakalkal ang mga susi at inilalabas ang mga ito, narinig niya kalaunan ang pag-andar ng motorsiklo, pag-atras, mapanghamong umungol, at pagkatapos ay nawala sa kalye.
  Nang paandarin niya ang Cherokee, pinindot niya ang 1060. Sinabi sa kanya ng KYW na barado ang I-95. Sinulyapan niya ang kanyang relo. May oras pa siya. Dadalhin niya ang Frankford Avenue papuntang bayan.
  Paglabas niya ng driveway, nakita niya ang isang ambulansya sa harap ng bahay ng mga Arrabiata sa kabilang kalye. Muli. Naagaw ang atensyon ni Lily Arrabiata, at kumaway si Lily. Tila, si Carmine Arrabiata ay dumaranas ng lingguhang false-alarm heart attack, isang karaniwang pangyayari mula pa noong natatandaan ni Jessica. Umabot na sa puntong hindi na nagpapadala ng mga ambulansya ang lungsod. Kinailangan nang tumawag ng mga pribadong ambulansya ang mga Arrabiata. Dalawa ang pagkaway ni Lily. Una, para bumati ng magandang umaga. Ang isa pa, para sabihin kay Jessica na ayos lang si Carmine. Kahit man lang sa susunod na linggo o higit pa.
  Habang papunta si Jessica sa Cottman Avenue, naisip niya ang nakakatawang away nila ni Vincent at kung paanong ang isang simpleng sagot sa unang tanong nito ay agad na magtatapos sa talakayan. Noong gabi bago iyon, dumalo siya sa miting ng organisasyon ng Catholic Cookout kasama ang isang matandang kaibigan ng pamilya, si Davey Pizzino, isang five-foot-one na taong gulang. Ito ay isang taunang kaganapan na dinaluhan ni Jessica simula noong siya ay tinedyer, at ito ang pinakamalayo sa isang date na maiisip, ngunit hindi kailangang malaman iyon ni Vincent. Namula si Davey Pizzino sa patalastas ng Summer's Eve. Si Davey Pizzino, tatlumpu't walo, ang pinakamatandang nabubuhay na birhen sa silangan ng Allegheny. Umalis si Davey Pizzino ng alas-nuebe y medya.
  Pero ang katotohanang malamang na minomonitor siya ni Vincent ay labis niyang ikinagalit.
  Hayaan mo siyang isipin kung ano ang gusto niya.
  
  HABANG DARATING PATUNGO SA SENTRO NG LUNGSOD, pinagmasdan ni Jessica ang pagbabago ng mga kapitbahayan. Wala nang ibang lungsod na maisip niya kung ang pagkakakilanlan nito ay nahati nang ganito sa pagitan ng pagkabulok at karilagan. Wala nang ibang lungsod na kumapit sa nakaraan nang may higit na pagmamalaki o humihingi ng hinaharap nang may ganitong kasigasigan.
  Nakita niya ang isang pares ng matatapang na mananakbo na naglalakad sa Frankford, at ang mga pintuan ay bumukas nang maluwag. Isang baha ng mga alaala at emosyon ang bumalot sa kanya.
  Nagsimula siyang tumakbo kasama ang kanyang kapatid noong ito ay labimpito taong gulang; siya ay labintatlo lamang, payat, may payat na siko, matutulis na balikat, at mabalahibong tuhod. Sa loob ng unang taon o higit pa, wala siyang pag-asang mapantayan ang bilis o hakbang nito. Si Michael Giovanni ay may taas na halos anim na talampakan at may bigat na 180 libra.
  Sa init ng tag-araw, ulan ng tagsibol, at niyebe ng taglamig, tumakbo sila sa mga lansangan ng South Philadelphia, si Michael ay laging ilang hakbang ang nauuna; si Jessica ay laging nahihirapang makasabay, laging tahimik na humahanga sa kanyang biyaya. Minsan, noong kanyang ika-labing-apat na kaarawan, naunahan niya ito hanggang sa hagdan ng St. Paul's Cathedral, isang karera kung saan hindi kailanman natitinag si Michael sa kanyang pagpapahayag ng pagkatalo. Alam niyang hinayaan siya nitong manalo.
  Nawalan ng ina sina Jessica at Michael dahil sa kanser sa suso noong limang taong gulang pa lamang si Jessica, at mula noon, nariyan si Michael para sa bawat tuhod na nagasgas, bawat pusong sawi ng bawat batang babae, sa bawat pagkakataong siya ay naging biktima ng isang mapang-api sa kanilang lugar.
  Labinlimang taong gulang siya nang sumali si Michael sa Marine Corps, sinundan ang yapak ng kanyang ama. Naalala niya kung gaano sila ka-proud noong unang umuwi ito na suot ang kanyang uniporme. Lahat ng mga kaibigan ni Jessica ay lubos na umiibig kay Michael Giovanni, dahil sa kanyang mga matang kulay karamelo at masayang ngiti, at sa kumpiyansang paraan niya ng pagpapakalma sa mga matatanda at mga bata. Alam ng lahat na sasali siya sa pulisya pagkatapos ng kanyang serbisyo, at susunod sa mga yapak ng kanyang ama.
  Siya ay labinlimang taong gulang nang mapatay sa Kuwait si Michael, na naglingkod kasama ang First Battalion, Eleventh Marines.
  Ang kanyang ama, isang tatlong beses na beterano ng pulisya na may parangal at dala-dala pa rin ang ID card ng kanyang yumaong asawa sa kanyang bulsa sa dibdib, ay tuluyang isinara ang kanyang puso nang araw na iyon, at ngayon ay tinatahak lamang ang landas na ito kasama ang kanyang apo. Sa kabila ng kanyang maliit na pangangatawan, si Peter Giovanni, kasama ang kanyang anak, ay may taas na sampung talampakan.
  Papunta sana si Jessica sa law school, pagkatapos ay sa law school, pero nang gabing matanggap nila ang balita ng pagkamatay ni Michael, alam niyang magsusumbong siya sa pulisya.
  At ngayon, habang sinisimulan niya ang isang ganap na bagong karera sa isa sa mga pinakarespetadong departamento ng pagpatay sa lahat ng departamento ng pulisya sa bansa, tila ang pag-aaral ng abogasya ay isang panaginip na itinapon na lamang sa larangan ng pantasya.
  Siguro balang araw.
  Maaaring.
  
  Pagdating ni Jessica sa parking lot ng Roundhouse, napagtanto niyang wala na siyang maalala. Ni isa. Lahat ng pagsasaulo ng mga pamamaraan, ng mga ebidensya, ng mga taon sa kalye-lahat ng iyon ay naubos na ang kanyang isipan.
  Lumaki na ba ang gusali? tanong niya.
  Sa may pintuan, natanaw niya ang kanyang repleksyon sa salamin. Nakasuot siya ng medyo mamahaling skirt suit at ang kanyang pinakamaganda at maayos na sapatos na pang-pulis. Malayong-malayo sa punit na maong at sweatshirt na paborito niya noong estudyante pa siya sa Temple, noong mga panahong iyon bago si Vincent, bago si Sophie, bago ang akademya, bago ang lahat... ito. "Walang anuman sa mundo," naisip niya. Ngayon, ang kanyang mundo ay itinayo sa pagkabalisa, nakabalangkas sa pagkabalisa, na may tumutulo na bubong, at nababalot ng kaba.
  Kahit na maraming beses na siyang nakapasok sa gusaling ito, at kahit na malamang ay mahahanap niya ang daan patungo sa mga elevator nang nakapiring, parang kakaiba ang lahat para sa kanya, na parang ito ang unang beses niya itong nakita. Ang mga tanawin, ang mga tunog, ang mga amoy-lahat ay humalo sa baliw na karnabal na nasa maliit na sulok na ito ng sistema ng hustisya ng Philadelphia.
  Ang magandang mukha ng kanyang kapatid na si Michael ang nakita ni Jessica nang abutin niya ang hawakan ng pinto, isang imaheng babalik sa kanya nang maraming beses sa susunod na mga linggo habang ang mga bagay na pinagbatayan niya sa buong buhay niya ay nagsimulang ituring na kabaliwan.
  Binuksan ni Jessica ang pinto, pumasok sa loob at naisip:
  Bantayan mo ako, kuya.
  Bantayan mo ang likod ko.
  OceanofPDF.com
  5
  LUNES, 7:55
  Ang Homicide Squad ng Philadelphia Police Department ay nakalagak sa ground floor ng Roundhouse, ang gusali ng administrasyon ng pulisya-o PAB, gaya ng madalas na tawag dito-sa Eighth at Race Streets, na binansagan dahil sa pabilog na hugis ng tatlong-palapag na istruktura. Maging ang mga elevator ay bilog. Gustong sabihin ng mga kriminal na mula sa himpapawid, ang gusali ay mukhang posas. Tuwing may nangyayaring kahina-hinalang pagkamatay saanman sa Philadelphia, dito pumapasok ang tawag.
  Sa animnapu't limang detektib sa yunit, iilan lamang ang mga babae, at desperado ang mga namamahala na baguhin iyon.
  Alam ng lahat na sa isang departamentong sensitibo sa pulitika tulad ng NDP nitong mga nakaraang araw, hindi kinakailangang isang tao ang napo-promote, kundi kadalasan ay isang estadistika, isang delegado mula sa isang grupong demograpiko.
  Alam ito ni Jessica. Pero alam din niya na ang kanyang karera sa kalye ay pambihira at nakakuha siya ng puwesto sa homicide squad, kahit na dumating siya nang ilang taon na mas maaga kaysa sa karaniwang dekada o higit pa. Mayroon siyang degree sa criminal justice; isa siyang higit pa sa mahusay na naka-unipormeng opisyal, na nakakuha ng dalawang papuri. Kung kailangan niyang magpatumba ng ilang mga lumang-klaseng pinuno sa squad, hayaan na lang. Handa na siya. Hindi pa siya umatras sa isang laban, at hindi pa siya magsisimula ngayon.
  Isa sa tatlong pinuno ng homicide squad ay si Sergeant Dwight Buchanan. Kung ang mga homicide detective ay nagsalita para sa mga patay, si Ike Buchanan naman ay nagsalita para sa mga nagsalita para sa mga patay.
  Pagpasok ni Jessica sa sala, napansin siya ni Ike Buchanan at kumaway. Magsisimula ang day shift ng alas-otso, kaya siksikan ang mga tao sa silid nang oras na iyon. Karamihan sa mga late shift ay may trabaho pa rin, na hindi naman pangkaraniwan, na ginagawang kumpol ng mga bangkay ang masikip nang kalahating bilog. Tumango si Jessica sa mga detektib na nakaupo sa mga mesa, pawang mga lalaki, lahat ay nag-uusap sa telepono, at lahat sila ay tumugon sa kanyang pagbati ng malamig at kaswal na pagtango.
  Hindi pa ako nakakapunta sa club.
  "Tuloy ka," sabi ni Buchanan, sabay abot ng kamay.
  Kinamayan siya ni Jessica, pagkatapos ay sinundan siya, napansin ang bahagyang pagkapilay nito. Si Ike Buchanan ay binaril noong digmaan ng mga gang sa Philadelphia noong huling bahagi ng dekada 1970 at, ayon sa alamat, sumailalim siya sa anim na operasyon at isang taon ng masakit na rehabilitasyon upang muling maging kulay asul. Isa sa mga huling lalaking bakal. Nakita na niya itong may tungkod nang ilang beses, ngunit hindi ngayon. Ang pagmamataas at katatagan ay higit pa sa mga luho sa lugar na ito. Minsan sila ang pandikit na nagbigkis sa kadena ng pamumuno.
  Si Ike Buchanan, na ngayon ay nasa huling bahagi ng kanyang mga singkwenta anyos, ay payat, malakas at makapangyarihan, na may mapuputing buhok na parang ulap at makakapal na puting kilay. Ang kanyang mukha ay namumula at may mga bakas ng bukol dahil sa halos anim na dekada ng taglamig sa Philadelphia at, kung totoo ang ibang alamat, higit pa sa kanyang bahagi ng mga Wild Turkey.
  Pumasok siya sa maliit na opisina at naupo.
  "Iwan na natin ang mga detalye." Bahagya nang isinara ni Buchanan ang pinto at naglakad sa likod ng kanyang mesa. Nakita ni Jessica na sinusubukan niyang itago ang kanyang pagkapilay. Maaaring isa siyang pulis na may mga palamuti, ngunit lalaki pa rin siya.
  "Opo po, ginoo."
  "Ang nakaraan mo?"
  "Lumaki sa South Philadelphia," sabi ni Jessica, alam niyang alam ito ni Buchanan, dahil pormalidad lang ito. "Sixth at Katherine."
  "Mga paaralan?"
  "Pumunta ako sa St. Paul's Cathedral. Pagkatapos ay ginawa ni N.A. ang aking undergraduate work sa Temple."
  "Gagawin mo ang Temple sa loob ng tatlong taon?"
  Tatlo at kalahati, naisip ni Jessica. Pero sino ang nagbibilang? "Opo, ginoo. Hustisya kriminal."
  "Kahanga-hanga."
  "Salamat po, ginoo. Ang dami po niyan..."
  "Nagtrabaho ka ba sa Third?" tanong niya.
  "Oo."
  "Kumusta ang pakikitungo mo kay Danny O'Brien?"
  Ano ang dapat niyang sabihin? Na isa itong mapang-utos, misogynistic, at hangal na ungas? "Mabuting opisyal si Sergeant O'Brien. Marami akong natutunan sa kanya."
  "Si Danny O'Brien ay isang Neanderthal," sabi ni Buchanan.
  "Isang akala lang naman 'yan, ginoo," sabi ni Jessica, habang pilit na pinipigilan ang pagngiti.
  "Kaya sabihin mo sa akin," sabi ni Buchanan. "Bakit ka nga ba talaga nandito?"
  "Hindi ko maintindihan ang ibig mong sabihin," sabi niya. Nagbabakasakali lang.
  "Tatlumpu't pitong taon na akong pulis. Mahirap paniwalaan, pero totoo. Marami na akong nakitang mabubuting tao, marami rin namang masasama. Sa magkabilang panig ng batas. May panahon na katulad mo rin ako. Handang harapin ang mundo, parusahan ang mga nagkasala, at maghiganti sa mga inosente." Humarap si Buchanan sa kanya. "Bakit ka nandito?"
  Kalma lang, Jess, naisip niya. Binabato ka niya ng itlog. Nandito ako dahil... dahil sa tingin ko makakagawa ako ng pagbabago.
  Tinitigan siya ni Buchanan nang ilang sandali. Hindi mabasa. "Ganito rin ang iniisip ko noong kasing-edad mo pa ako."
  Hindi sigurado si Jessica kung may nagmamalasakit sa kanya o hindi. Isang Italyano ang lumitaw sa loob niya. Tumayo ang South Philadelphia. "Kung ok lang sa inyo, ginoo, may binago ba kayo?"
  Ngumiti si Buchanan. Magandang balita ito para kay Jessica. "Hindi pa ako retirado."
  Magandang sagot, naisip ni Jessica.
  "Kumusta ang tatay mo?" tanong niya, habang nagmamaneho. "Nag-eenjoy ba siya sa kanyang pagreretiro?"
  Sa katunayan, umaakyat siya sa mga pader. Noong huling beses na dumaan ang babae sa bahay niya, nakatayo ang lalaki sa tabi ng sliding glass door, nakatanaw sa maliit niyang bakuran, may hawak na isang supot ng mga buto ng kamatis na Roma. "Sige po, ginoo."
  "Mabuti siyang tao. Isa siyang mahusay na pulis."
  - Sasabihin ko sa kanya na sinabi mo. Matutuwa siya.
  "Ang katotohanang si Peter Giovanni ang iyong ama ay hindi makakatulong o makakasama sa iyo rito. Kung sakaling maging hadlang ito, lumapit ka sa akin."
  Hindi sa loob ng isang milyong taon. "Gagawin ko. Pinahahalagahan ko."
  Tumayo si Buchanan, yumuko, at matamang tiningnan siya. "Maraming puso ang nawasak ng trabahong ito, Detektib. Sana ay hindi ka isa sa kanila."
  "Salamat po, ginoo."
  Tumingin si Buchanan sa sala. "Pagdating sa mga heartbreaker."
  Sinundan ni Jessica ang tingin niya sa malaking lalaking nakatayo sa tabi ng assignment desk, nagbabasa ng fax. Tumayo sila at lumabas ng opisina ni Buchanan.
  Habang papalapit sila sa kanya, sinuri ni Jessica ang lalaki. Mga apatnapung taong gulang ito, mga anim-tatlong pulgada ang taas, siguro 240, at may pangangatawan. Mapusyaw na kayumanggi ang buhok, berde ang mga mata, malalaki ang kamay, at makapal at makintab na peklat sa itaas ng kanang mata nito. Kahit hindi niya alam na isa itong homicide detective, malamang ay nahulaan na niya. Nasa kanya ang lahat ng kailangan: isang magandang suit, isang murang kurbata, mga sapatos na hindi pa nakikinis simula nang umalis sa pabrika, at tatlong uri ng pabango: tabako, mga sertipiko, at kaunting bahid ng Aramis.
  "Kumusta ang sanggol?" tanong ni Buchanan sa lalaki.
  "Sampung daliri, sampung paa," sabi ng lalaki.
  Sinabi ni Jessica ang kodigo. Tinanong ni Buchanan kung kumusta na ang kasalukuyang kaso. Ang ibig sabihin ng sagot ng detektib ay, "Maayos ang lahat."
  "Riff Raff," sabi ni Buchanan. "Kilalanin ang iyong bagong partner."
  "Jessica Balzano," sabi ni Jessica habang inilahad ang kanyang kamay.
  "Kevin Byrne," sagot niya. "Ikinagagalak kong makilala ka."
  Agad na binalikan ng pangalang iyon si Jessica makalipas ang halos isang taon. Ang kaso ni Morris Blanchard. Sinusubaybayan ito ng bawat pulis sa Philadelphia. Ang larawan ni Byrne ay nakadikit sa buong lungsod, sa bawat outlet ng balita, pahayagan, at lokal na magasin. Nagulat si Jessica na hindi niya ito nakilala. Sa unang tingin, tila mas matanda ito ng limang taon kaysa sa lalaking naalala niya.
  Tumunog ang telepono ni Buchanan. Humingi siya ng paumanhin.
  "Pareho rin," sagot niya. Nakataas ang kilay niya. "Riff Raff?"
  "Mahabang kwento. Tatalakayin natin." Nagkamayan sila nang mabanggit ni Byrne ang pangalan. "Ikaw ba ang asawa ni Vincent Balzano?"
  Diyos ko, naisip ni Jessica. Halos pitong libong pulis ang nasa puwersa, at magkakasya silang lahat sa isang phone booth. Nagdagdag pa siya ng ilang talampakan-o, sa kasong ito, libra ng kamay-sa kanyang pakikipagkamay. "Sa pangalan lamang," sabi niya.
  Nakuha ni Kevin Byrne ang mensahe. Napangiwi siya at ngumiti. "Nakuha ko."
  Bago bumitaw, tinitigan muna ni Byrne ang kanyang mga mata nang ilang segundo, sa paraang tanging mga batikang pulis lamang ang nakakaalam. Alam na alam ito ni Jessica. Alam niya ang tungkol sa club, ang istruktura ng teritoryo ng dibisyon, kung paano nagkakaisa at nagpoprotekta ang mga pulis. Noong una siyang itinalaga sa Auto, kailangan niyang patunayan ang kanyang sarili araw-araw. Ngunit sa loob ng isang taon, kaya niyang makipagsabayan sa pinakamahuhusay sa kanila. Sa loob ng dalawang taon, kaya niyang mag-J-turn sa dalawang pulgadang kapal at matigas na yelo, i-tune up ang isang Shelby GT sa dilim, at basahin ang VIN sa pamamagitan ng isang sirang pakete ng sigarilyong Kools sa dashboard ng isang nakakandadong kotse.
  Nang mahuli niya ang tingin ni Kevin Byrne at tumingin nang diretso dito, may nangyari. Hindi siya sigurado kung maganda ba iyon, pero ipinaalam nito sa kanya na hindi siya baguhan, hindi siya bota, hindi siya baguhan sa wet-seat na napunta rito dahil sa kanyang pagtutubero.
  Inalis nila ang kanilang mga kamay nang tumunog ang telepono sa assignment desk. Sinagot ito ni Byrne at gumawa ng ilang tala.
  "Nagmamaneho kami," sabi ni Byrne. Ang gulong ay kumakatawan sa listahan ng mga gawain para sa mga line detective. Nanlumo si Jessica. Gaano na ba siya katagal nagtatrabaho, labing-apat na minuto? Hindi ba dapat ay may palugit? "Patay na babae sa bayan ng shabu," dagdag niya.
  Sa tingin ko hindi.
  Tumingin si Byrne kay Jessica na may bahid ng pagngiti at paghahamon. Sabi niya, "Maligayang pagdating sa Homicide."
  
  "PAANO MO NAKIKILALA SI VINCENT?" tanong ni Jessica.
  Pagkalabas ng parking lot, tahimik silang nagmaneho nang ilang bloke. Si Byrne ay nagmamaneho ng isang karaniwang Ford Taurus. Ito ay ang parehong nakakabahalang katahimikan na naranasan nila sa isang blind date, na, sa maraming paraan, ay siyang tunay na kahulugan nito.
  "Isang taon na ang nakalipas, nahuli namin ang isang negosyante sa Fishtown. Matagal na namin siyang pinagmamasdan. Gusto niya ito dahil sa pagpatay niya sa isa sa aming mga impormante. Isang tunay na astig. May dala siyang palakol sa kanyang sinturon."
  "Kaakit-akit."
  "Ah, oo. Sabagay, ganoon nga ang kaso namin, pero nagplano ang Narcotics ng buy para akitin palabas ang gago. Nang oras na para pumasok, bandang alas-singko ng umaga, anim kami: apat mula sa Homicide, dalawa mula sa Narcotics. Lumabas kami ng van, tiningnan ang aming mga Glock, inayos ang aming mga vest, at tumungo sa pinto. Alam niyo na ang gagawin. Biglang nawala si Vincent. Lumingon kami sa paligid, sa likod ng van, sa ilalim ng van. Wala. Napakatahimik, at bigla naming narinig ang, "Ihiga mo ang sarili mo"... yumuko ka sa lupa... mga kamay sa likod mo, puta! mula sa loob ng bahay. Lumabas na nakatakas si Vincent, dumaan sa pinto at napunta sa puwet ng lalaki bago pa man kami makagalaw."
  "Parang si Vince," sabi ni Jessica.
  "Ilang beses na ba niya nakita si Serpico?" tanong ni Byrne.
  "Ganito na lang natin sabihin," sabi ni Jessica. "Meron tayo niyan sa DVD at VHS."
  Tumawa si Byrne. "Ang galing niya talaga."
  "Bahagi siya ng isang bagay."
  Sa sumunod na ilang minuto, inulit nila ang mga pariralang tulad ng "sino-ang-alam-mo," "saan ka nag-aral," at "sino ang nagbunyag sa iyo." Ang lahat ng ito ay nagbalik sa kanila sa kanilang mga pamilya.
  "Kaya totoo ba na minsang nag-aral si Vincent sa seminaryo?" tanong ni Byrne.
  "Sampung minuto," sabi ni Jessica. "Alam mo naman ang kalagayan sa bayang ito. Kung lalaki ka at Italyano, may tatlo kang pagpipilian. Seminaryo, kuryente, o kontratista ng semento. May tatlo siyang kapatid na lalaki, lahat ay nasa konstruksyon."
  "Kung Irish ka, pagtutubero ang trabaho mo."
  "Iyon lang," sabi ni Jessica. Bagama't sinubukan ni Vincent na ipakilala ang kanyang sarili bilang isang mayabang na maybahay mula sa South Philadelphia, mayroon siyang bachelor's degree mula sa Temple at minor sa art history. Sa bookshelf ni Vincent, katabi ng "NDR," "Drugs in Society," at "The Addict's Game," ay nakapatong ang isang punit-punit na kopya ng "History of Art" ni H.W. Janson. Hindi siya puro Ray Liotta at ginintuang malocchio.
  "Ano kaya ang nangyari kay Vince at sa pagtawag?"
  "Nakilala mo na siya. Sa tingin mo ba ay bagay siya sa buhay na puno ng disiplina at pagsunod?"
  Tumawa si Byrne. "Hindi pa kasama rito ang hindi pag-aasawa."
  "Walang komento," naisip ni Jessica.
  "So, naghiwalay na kayo?" tanong ni Byrne.
  "Naghiwalay na tayo," sabi ni Jessica. "Ikaw?"
  "Diborsyado."
  Karaniwang paulit-ulit na sinasabi ng mga pulis. Kung wala ka sa Splitsville, parang nasa biyahe ka na. Mabibilang ni Jessica ang mga pulis na masayang kasal sa isang kamay, at walang laman ang kanyang palasingsingan.
  "Wow," sabi ni Byrne.
  "Ano?"
  "Iniisip ko lang... Dalawang taong nagtatrabaho sa iisang bubong. Susmaryosep."
  "Ikwento mo nga sa akin."
  Alam na ni Jessica ang lahat tungkol sa mga problema ng isang dalawang-simbolong kasal mula pa sa simula-ego, orasan, presyur, panganib-ngunit may paraan ang pag-ibig para tabunin ang katotohanang alam mo at humubog sa katotohanang hinahanap mo.
  "Ibinigay ba sa iyo ni Buchanan ang talumpati niya na 'Bakit Ka Nandito?'?" tanong ni Byrne.
  Gumanda ang pakiramdam ni Jessica na hindi lang siya ang naapektuhan. "Oo."
  "At sinabi mo sa kanya na pumunta ka rito dahil gusto mong gumawa ng pagbabago, hindi ba?"
  Nilalason ba siya nito? naisip ni Jessica. Bahala na nga. Lumingon siya, handang maglabas ng ilang kuko. Nakangiti ang lalaki. Pinakawalan niya ito. "Ano ito, isang pamantayan?"
  - Bueno, lampas pa iyan sa katotohanan.
  "Ano ang katotohanan?"
  "Ang tunay na dahilan kung bakit kami naging mga pulis."
  "At ano ito?"
  "Ang tatlong malalaking grupo," sabi ni Byrne. "Libreng pagkain, walang speed limit, at lisensya para bugbugin nang walang parusa ang mga gago."
  Tumawa si Jessica. Ngayon lang niya ito narinig na sinabi nang ganito katula. "Kung gayon, sabihin na lang nating hindi ako nagsasabi ng totoo."
  "Anong sabi mo?"
  "Tinanong ko siya kung sa tingin niya ay may nagawa siyang pagbabago."
  "Naku, naku," sabi ni Byrne. "Naku, naku, naku, naku."
  "Ano?"
  - Inatake mo si Ike noong unang araw pa lang?
  Naisip ni Jessica. Akala niya. "Siguro nga."
  Tumawa si Byrne at nagsindi ng sigarilyo. "Magkakasundo tayo nang maayos."
  
  Ang bloke 1500 ng NORTH EIGHTH STREET, malapit sa Jefferson, ay isang tiwangwang na bahagi ng mga bakanteng lote na puno ng mga damo at mga rowhouse na sinira ng panahon-mga pahilig na beranda, mga gumuguhong hagdan, at mga lumulutang na bubong. Sa mga linya ng bubong, ang mga ambi ay sumusunod sa mga kulot na hugis ng puting pino na nababalot ng latian; ang mga dentil ay nabulok na at naging mga walang ngipin at matamlay na titig.
  Dalawang patrol car ang mabilis na dumaan sa bahay kung saan ginawa ang krimen, sa gitna ng bloke. Dalawang naka-unipormeng pulis ang nagbabantay sa hagdan, parehong palihim na may hawak na sigarilyo, handang sumunggab at manapak sa sandaling dumating ang isang nakatataas na opisyal.
  Nagsimulang bumuhos ang mahinang ulan. Madilim na lilang ulap sa kanluran ang nagbabanta ng isang bagyo.
  Sa kabilang kalye mula sa bahay, tatlong batang itim, nanlalaki ang mga mata at kinakabahan, ang nagtatalon-talon, tuwang-tuwa, na parang kailangan nilang umihi. Nagkukumpulan ang kanilang mga lola, nagkukwentuhan at naninigarilyo, habang umiiling sa pinakahuling kalupitang ito. Para sa mga bata, hindi ito isang trahedya. Isa itong live-action na bersyon ng COPS, na may kasamang kaunting CSI para sa dramatikong epekto.
  Isang pares ng mga Latinong tinedyer ang nagkukumpulan sa likuran nila-nakasuot ng magkaparehong Rocawear hoodies, manipis na bigote, at malinis at walang sintas na Timberlands. Pinanood nila ang nagaganap na eksena nang may kaswal na interes, isinusulat ito sa mga kuwentong susunod sa gabing iyon. Nakatayo sila nang sapat ang lapit sa mga pangyayari upang magmasid, ngunit sapat ang layo upang humalo sa tanawin ng lungsod sa pamamagitan ng ilang mabilis na hagod ng brush kung sakaling tanungin sila.
  Hm? Ano? Hindi, pare, natutulog lang ako.
  Mga putok? Hindi, pare, may telepono ako, ang ingay talaga.
  Tulad ng maraming iba pang mga bahay sa kalye, ang harapan ng rowhouse na ito ay may plywood na ipinako sa pasukan at mga bintana-isang pagtatangka ng lungsod na isara ito sa mga adik sa droga at mga basurero. Kinuha ni Jessica ang kanyang notepad, tiningnan ang kanyang relo, at itinala ang kanilang oras ng pagdating. Lumabas sila ng Taurus at lumapit sa isa sa mga opisyal na may hawak na badge nang sandaling lumitaw si Ike Buchanan sa pinangyarihan. Tuwing may pagpatay at may dalawang superbisor na naka-duty, ang isa ay pupunta sa pinangyarihan ng krimen habang ang isa ay mananatili sa Roundhouse upang i-coordinate ang imbestigasyon. Kahit na si Buchanan ang senior officer, ito ang palabas ni Kevin Byrne.
  "Ano'ng meron tayo sa magandang umagang ito sa Philadelphia?" tanong ni Byrne sa medyo maayos na puntong Dublin.
  "May isang babaeng batang mamamatay-tao sa silong," sabi ng pulis, isang matipunong itim na babae na nasa mga unang bahagi ng kanyang edad bente. SI OPISYAL J. DAVIS.
  "Sino ang nakahanap sa kanya?" tanong ni Byrne.
  "Mr. DeJohn Withers." Itinuro niya ang isang magulo at tila walang tirahang lalaking itim na nakatayo malapit sa gilid ng kalsada.
  "Kailan?"
  "Bandang umaga. Medyo hindi malinaw kay Mr. Withers ang tiyempo."
  - Hindi niya tiningnan ang kanyang Palm Pilot?
  Ngumiti lang si Officer Davis.
  "May nahawakan ba siya?" tanong ni Byrne.
  "Sabi niya hindi," sabi ni Davis. "Pero naroon siya at nangongolekta ng tanso, kaya sino ang nakakaalam?"
  - Tumawag ba siya?
  "Hindi," sabi ni Davis. "Malamang wala siyang dalang sukli." Isa na namang nakakaalam na ngiti. "Binigyan niya kami ng signal, at tinawagan namin ang radyo."
  "Hawakan mo siya."
  Sumulyap si Byrne sa pintuan sa harap. Serado ito. "Anong klaseng bahay ito?"
  Itinuro ni Officer Davis ang isang bahay-himpilan sa kanan.
  - At paano tayo makakapasok sa loob?
  Itinuro ni Officer Davis ang isang bahay na may hilera sa kaliwa. Natanggal ang bisagra ng pinto sa harap. "Kailangan mong dumaan."
  Naglakad sina Byrne at Jessica sa isang rowhouse sa hilaga ng pinangyarihan ng krimen, na matagal nang inabandona at hinalughog. Ang mga dingding ay puno ng mga graffiti sa loob ng maraming taon, at ang drywall ay puno ng dose-dosenang mga butas na kasinglaki ng kamao. Napansin ni Jessica na wala ni isang bagay na may halaga ang natira. Ang mga switch, saksakan, ilaw, alambreng tanso, at maging ang mga baseboard ay matagal nang wala.
  "Mayroong malubhang problema sa feng shui dito," sabi ni Byrne.
  Ngumiti si Jessica, ngunit medyo kinakabahan. Ang pangunahing inaalala niya sa mga sandaling iyon ay ang hindi mahulog sa silong mula sa mga bulok na biga.
  Lumabas sila mula sa likuran at naglakad sa bakod na may kadena patungo sa likuran ng bahay, kung saan naroon ang pinangyarihan ng krimen. Ang maliit na bakuran, na katabi ng isang eskinita sa likod ng bloke ng mga bahay, ay puno ng mga inabandunang kagamitan at gulong, na tinutubuan ng ilang mga damo at palumpong. Isang maliit na kulungan ng aso sa likuran ng nababakurang lugar ang nakatayong walang bantay, ang kadena nito ay kinakalawang na sa lupa, at ang plastik na mangkok nito ay napuno ng maruming tubig-ulan.
  Sinalubong sila ng isang opisyal na naka-uniporme sa pintuan sa likuran.
  "Naglilinis ka ba ng bahay?" tanong ni Byrne. Malabo ang terminong "house". Wala na ang kahit isang-katlo ng likurang pader ng gusali.
  "Opo, ginoo," sabi niya. Nakasulat sa name tag niya ang "R. VAN DYKK." Mga trenta anyos siya, isang blond na Viking, maskulado at punit-punit. Hinihila ng mga kamay niya ang tela ng kanyang amerikana.
  Ibinahagi nila ang kanilang impormasyon sa opisyal na kumukuha ng ulat ng pinangyarihan ng krimen. Pumasok sila sa likurang pinto, at habang pababa sila sa makikipot na hagdan papunta sa silong, ang unang sumalubong sa kanila ay ang amoy. Ang mga taon ng amag at pagkabulok ng kahoy ay naghalo sa ilalim ng amoy ng dumi ng tao-ihi, dumi, at pawis. Sa ilalim ng lahat ng ito ay naroon ang isang halimaw na nakapagpapaalaala sa isang bukas na libingan.
  Mahaba at makitid ang silong, na kahalintulad ng ayos ng rowhouse sa itaas, humigit-kumulang labinlima por dalawampu't apat na talampakan, na may tatlong sumusuportang haligi. Habang iniikot ni Jessica ang kanyang Maglite sa espasyo, nakita niya itong puno ng nabubulok na drywall, mga gamit nang condom, mga bote ng crack, at isang gumuguhong kutson. Isang bangungot para sa mga forensic. Marahil ay may isang libong maputik na bakas ng paa sa basang putik, kahit dalawa lang; sa unang tingin, wala ni isa sa mga ito ang mukhang sapat na malinis para mag-iwan ng kapaki-pakinabang na impresyon.
  Sa gitna ng lahat ng ito ay isang magandang patay na batang babae.
  Isang dalaga ang nakaupo sa sahig sa gitna ng silid, ang kanyang mga braso ay nakapalibot sa isa sa mga haliging sumusuporta at ang kanyang mga binti ay nakabuka. Lumalabas na sa isang punto, sinubukan ng dating nangungupahan na gawing mga haliging Roman Doric ang mga haliging sumusuporta na gawa sa materyal na katulad ng polystyrene foam. Bagama't may tuktok at base ang mga haligi, ang tanging entablature ay isang kalawangin na I-beam sa itaas, at ang nag-iisang frieze ay isang painting ng mga badge ng gang at mga kalaswaan na ipininta sa buong haba. Sa isa sa mga dingding ng basement ay nakasabit ang isang matagal nang kupas na fresco na naglalarawan sa kung ano ang malamang na nilayon na maging ang Pitong Burol ng Roma.
  Maputi ang babae, bata pa, mga labing-anim o labing-pito. May maluwag siyang buhok na kulay strawberry-blond na gupit sa itaas lamang ng kanyang mga balikat. Nakasuot siya ng plaid na palda, maroon na medyas na hanggang tuhod, at puting blusa na may maroon na V-neck na may nakaukit na logo ng paaralan. Sa gitna ng kanyang noo ay isang krus na gawa sa maitim na chalk.
  Sa unang tingin, hindi matukoy ni Jessica ang agarang sanhi ng kamatayan: walang nakikitang tama ng baril o saksak. Bagama't bumagsak ang ulo ng batang babae sa kanan, nakita ni Jessica ang halos buong harapan ng kanyang leeg, at mukhang hindi naman siya sinakal.
  At saka naroon ang mga kamay niya.
  Mula sa ilang talampakan ang layo, tila nakahawak ang kanyang mga kamay sa panalangin, ngunit ang katotohanan ay mas matindi. Kinailangan pang tumingin nang dalawang beses si Jessica para matiyak na hindi siya nililinlang ng kanyang mga mata.
  Sumulyap siya kay Byrne. Kasabay nito, napansin niya ang mga kamay ng dalaga. Nagtagpo ang kanilang mga tingin at nagdikit sa tahimik na pagkilala na hindi ito isang ordinaryong pagpatay dahil sa galit o isang pangkaraniwang krimen ng pagnanasa. Tahimik din silang nag-usap na hindi muna sila mag-iisip-isip sa ngayon. Ang nakakatakot na katiyakan ng ginawa sa mga kamay ng dalagang ito ay maaaring maghintay para sa medical examiner.
  Ang presensya ng dalaga sa gitna ng halimaw na ito ay hindi bagay, nakakaakit sa paningin, naisip ni Jessica; isang pinong rosas ang sumisilip sa maalikabok na semento. Ang madilim na liwanag ng araw na pumapasok sa maliliit na bintana na hugis bunker ay humatak sa mga highlight ng kanyang buhok, na nagpapaliwanag sa kanya ng isang mahina at malabong liwanag mula sa libingan.
  Ang tanging malinaw lang ay nagpo-pose ang babaeng ito, na hindi magandang senyales. Sa 99 porsyento ng mga pagpatay, hindi mabilis na makatakas ang mamamatay-tao, na karaniwang magandang balita para sa mga imbestigador. Simple lang ang konsepto ng dugo: nagiging hangal ang mga tao kapag nakakakita sila ng dugo, kaya iniiwan nila ang lahat ng kailangan para mahatulan sila. Mula sa siyentipikong pananaw, karaniwang gumagana ito. Sinumang huminto upang magpanggap na bangkay ay gumagawa ng isang pahayag, na nag-aalok ng isang tahimik at arogante na mensahe sa pulisya na mag-iimbestiga sa krimen.
  Dumating ang ilang opisyal mula sa Crime Scene Unit, at sinalubong sila ni Byrne sa paanan ng hagdan. Ilang sandali pa, dumating si Tom Weirich, isang matagal nang beterano sa forensic pathology, kasama ang kanyang photographer. Tuwing may namamatay sa ilalim ng marahas o misteryosong mga pangyayari, o kung napagpasyahan na ang pathologist ay maaaring kailanganing tumestigo sa korte sa ibang araw, ang mga litratong nagdodokumento sa uri at lawak ng mga panlabas na sugat o pinsala ay isang regular na bahagi ng pagsusuri.
  Ang opisina ng medical examiner ay may isang full-time na photographer na kumukuha ng litrato ng mga eksena ng pagpatay, pagpapakamatay, at mga aksidenteng nakamamatay saanman hiniling. Handa siyang maglakbay sa anumang lokasyon sa lungsod anumang oras ng araw o gabi.
  Si Dr. Thomas Weyrich ay nasa huling bahagi ng kanyang edad trenta, maingat sa bawat aspeto ng kanyang buhay, hanggang sa mga gasgas na linya sa kanyang kayumangging buhok at sa kanyang perpektong inayos na balbas na kulay abo. Inimpake niya ang kanyang sapatos, isinuot ang kanyang guwantes, at maingat na lumapit sa dalaga.
  Habang isinasagawa ni Weirich ang paunang pagsusulit, si Jessica ay nakasandal sa mga basang dingding. Palagi niyang pinaniniwalaan na ang simpleng pagmamasid sa mga taong mahusay na gumagawa ng kanilang trabaho ay mas nakapagbibigay-kaalaman kaysa sa anumang aklat-aralin. Sa kabilang banda, umaasa siyang ang kanyang pag-uugali ay hindi maituturing na pag-iingat. Sinamantala ni Byrne ang pagkakataong bumalik sa itaas upang kumonsulta kay Buchanan, tukuyin ang ruta ng pagpasok ng biktima at ng kanyang/mga pumatay, at pangasiwaan ang pangangalap ng impormasyon.
  Sinuri ni Jessica ang sitwasyon, sinusubukang simulan ang kanyang pagsasanay. Sino ang babaeng ito? Anong nangyari sa kanya? Paano siya napunta rito? Sino ang may gawa nito? At, kung tutuusin, bakit?
  Pagkalipas ng labinlimang minuto, naalis na ni Weirich ang bangkay, ibig sabihin ay maaari nang pumasok ang mga detektib at simulan ang kanilang imbestigasyon.
  Bumalik si Kevin Byrne. Sinalubong siya nina Jessica at Weirich sa paanan ng hagdan.
  Nagtanong si Byrne, "Mayroon ka bang ETD?"
  "Wala pang istrikto. Masasabi kong mga alas-kwatro o alas-singko ng umaga." Hinubad ni Weirich ang kanyang guwantes na goma.
  Sumulyap si Byrne sa kanyang relo. May isinulat si Jessica.
  "Ano naman ang dahilan?" tanong ni Byrne.
  "Parang bali ang leeg. Kailangan ko itong ilagay sa mesa para sigurado."
  - Napatay ba siya rito?
  "Imposibleng sabihin sa puntong ito. Pero sa tingin ko ganoon nga ang nangyari."
  "Anong problema sa mga kamay niya?" tanong ni Byrne.
  Masungit na tumingin si Weirich. Kinapa niya ang bulsa ng kanyang damit. Nakita ni Jessica ang hugis ng isang pakete ng Marlboro doon. Tiyak na hindi siya maninigarilyo sa pinangyarihan ng krimen, kahit sa pinangyarihan na ito, ngunit ang kilos ay nagsasabi sa kanya na makatwiran ang sigarilyo. "Mukhang steel nut and bolt," aniya.
  "Ginawa ba ang bolt pagkatapos ng kanyang kamatayan?" tanong ni Jessica, umaasang oo ang sagot.
  "Sasabihin kong ganoon nga ang nangyari," sabi ni Weirich. "Napakakaunti lang ng pagdanak ng dugo. Susuriin ko ito mamayang hapon. Pagkatapos ay malalaman ko ang higit pa."
  Tiningnan sila ni Weirich at wala nang nakitang karagdagang mahahalagang tanong. Habang paakyat siya sa hagdan, namatay ang kanyang sigarilyo, at muling nagsindi nang makarating siya sa tuktok.
  Sa loob ng ilang sandali, katahimikan ang bumalot sa silid. Kadalasan sa mga pinangyarihan ng pagpatay, kapag ang biktima ay isang miyembro ng gang na binaril ng isang karibal na gangster, o isang matapang na lalaki na pinabagsak ng isang matapang na lalaki, ang mood ng mga propesyonal na inatasang mag-imbestiga, magsaliksik, magsaliksik, at maglinis pagkatapos ng masaker ay isa sa mabilis na paggalang, at kung minsan ay maging magaan na biruan. Isang malaswang biro. Hindi sa pagkakataong ito. Ginawa ng lahat sa marumi at kasuklam-suklam na lugar na ito ang kanilang mga gawain nang may matinding determinasyon, isang ibinahaging layunin na nagsasabing, "Mali ito."
  Binasag ni Byrne ang katahimikan. Inilahad niya ang kanyang mga kamay, ang mga palad ay nakaharap sa langit. "Handa ka na bang suriin ang mga dokumento, Detective Balzano?"
  Huminga nang malalim si Jessica, at nagpokus. "Sige," sabi niya, umaasang hindi kasing-panginginig ng kanyang boses ang kanyang nararamdaman. Ilang buwan na niyang hinihintay ang sandaling ito, ngunit ngayong dumating na ito, pakiramdam niya ay hindi siya handa. Suot ang latex gloves, maingat niyang nilapitan ang katawan ng dalaga.
  Tiyak na nakakita na siya ng mga bangkay sa kalye at sa mga tindahan ng piyesa ng sasakyan. Minsan na niyang kinarga ang isang bangkay sa likurang upuan ng isang ninakaw na Lexus noong isang mainit na araw sa Schuylkill Highway, sinusubukang hindi tingnan ang bangkay, na tila lumalaki sa bawat minutong lumilipas sa loob ng sipon na sasakyan.
  Sa lahat ng mga kasong ito, alam niyang ipinagpapaliban niya ang imbestigasyon.
  Ngayon naman ay siya na.
  May humingi ng tulong sa kanya.
  Sa harap niya ay isang patay na batang babae, ang kanyang mga kamay ay nakagapos sa walang hanggang panalangin. Alam ni Jessica na ang katawan ng biktima sa puntong ito ay maaaring magbigay ng maraming pahiwatig. Hindi na siya muling magiging malapit sa mamamatay-tao: ang kanyang pamamaraan, ang kanyang patolohiya, ang kanyang pag-iisip. Nanlaki ang mga mata ni Jessica, ang kanyang pandama ay alerto.
  May hawak na rosaryo ang batang babae. Sa Romano Katolisismo, ang rosaryo ay isang kadena ng mga butil na nakaayos sa isang bilog na may nakasabit na krusipiho. Karaniwan itong binubuo ng limang set ng mga butil, na tinatawag na mga dekada, na bawat isa ay binubuo ng isang malaki at sampung mas maliliit na butil. Ang Panalangin ng Panginoon ay binibigkas sa malalaking butil. Ang mga Aba Ginoong Maria ay binibigkas sa mas maliliit na butil.
  Paglapit ni Jessica, nakita niya na ang rosaryo ay gawa sa itim at inukit na mga hugis-itlog na butil na gawa sa kahoy na may parang isang Madonna ng Lourdes sa gitna. Ang mga butil ay nakasabit sa mga buko-buko ng dalaga. Mukha silang karaniwan at murang mga rosaryo, ngunit nang mas masusing suriin, napansin ni Jessica na dalawa sa limang dekada ang nawawala.
  Maingat niyang sinuri ang mga kamay ng dalaga. Maikli at malinis ang kanyang mga kuko, walang bakas ng pagpupumiglas. Walang bali, walang dugo. Tila walang anumang bagay sa ilalim ng kanyang mga kuko, bagama't maaaring nakabara pa rin ang mga ito sa kanyang mga kamay. Ang bolt na dumadaan sa kanyang mga kamay, papasok at palabas mula sa gitna ng kanyang mga palad, ay gawa sa yero. Ang bolt ay mukhang bago at mga apat na pulgada ang haba.
  Tiningnan ni Jessica nang mabuti ang marka sa noo ng dalaga. Ang mantsa ay nagbuo ng asul na krus, tulad ng abo noong Miyerkules ng Abo. Bagama't malayo sa pagiging relihiyoso ni Jessica, alam at sinusunod pa rin niya ang mga pangunahing banal na araw ng Katoliko. Halos anim na linggo na ang lumipas mula noong Miyerkules ng Abo, ngunit sariwa pa rin ang marka. Tila gawa ito sa isang mala-tsokolate na sangkap.
  Sa wakas, tiningnan ni Jessica ang tag sa likod ng sweater ng babae. Minsan, nag-iiwan ang mga dry cleaner ng tag na may nakasulat na buong pangalan ng kostumer o bahagi nito. Wala naman.
  Tumayo siya, medyo nanghihina, ngunit may kumpiyansang nakapagsagawa siya ng mahusay na pagsusuri. Kahit man lang para sa isang paunang pagsusuri.
  "May ID ka ba?" Nanatili si Byrne sa dingding, ang kaniyang matatalinong mata ay sinusuri ang tanawin, nagmamasid at lubos na natutuklasan.
  "Hindi," sagot ni Jessica.
  Napangiwi si Byrne. Kung hindi matukoy ang biktima sa pinangyarihan, ang imbestigasyon ay aabutin ng ilang oras, minsan ay mga araw. Mahalagang oras na hindi na mababawi.
  Lumayo si Jessica sa labi habang sinisimulan ng mga opisyal ng CSU ang seremonya. Nagsuot sila ng mga Tyvek suit at iginala ang lugar, kumuha ng detalyadong mga litrato at video. Ang lugar na ito ay isang petri dish ng kalupitan. Malamang na ito ang may bakas ng bawat abandonadong bahay sa North Philadelphia. Ang pangkat ng CSU ay narito buong araw, malamang lampas hatinggabi na.
  Tumungo si Jessica sa hagdan, ngunit naiwan si Byrne. Hinintay niya ito sa itaas, bahagyang dahil gusto niyang makita kung may gusto pa itong gawin sa kanya, at bahagyang dahil ayaw talaga niyang maunahan ang imbestigasyon.
  Maya-maya, naglakad siya pababa ng ilang hakbang, sumilip sa silong. Nakatayo si Kevin Byrne sa ibabaw ng katawan ng dalaga, nakayuko ang ulo at nakapikit. Hinawakan niya ang peklat sa itaas ng kanyang kanang mata, pagkatapos ay inilagay ang kanyang mga kamay sa baywang nito at pinagsalikop ang kanyang mga daliri.
  Pagkaraan ng ilang sandali, iminulat niya ang kanyang mga mata, kinurot ang kanyang mga kamay, at nagtungo sa hagdan.
  
  Mas maraming tao ang nagtipon sa kalye, naaakit sa kumikislap na mga ilaw ng pulis na parang mga gamu-gamo sa apoy. Madalas na dumarating ang krimen sa bahaging ito ng North Philadelphia, ngunit hindi ito tumigil sa pagkabighani at pagbihag sa mga residente nito.
  Pagkalabas ng bahay sa pinangyarihan ng krimen, nilapitan nina Byrne at Jessica ang saksi na nakakita sa bangkay. Bagama't makulimlim ang araw, uminom si Jessica sa liwanag na parang isang babaeng nagugutom, nagpapasalamat na makalabas sa malagkit na libingan.
  Si DeJohn Withers ay maaaring nasa apatnapu o animnapung taong gulang na; imposibleng malaman. Wala siyang pang-ibabang ngipin, ilan lamang sa pang-itaas. Nakasuot siya ng lima o anim na flannel shirt at isang pares ng maruruming cargo pants, na ang bawat bulsa ay puno ng mahiwagang basura ng lungsod.
  "Gaano katagal ako dapat magtagal dito?" tanong ni Withers.
  "May mga importanteng bagay kang kailangang asikasuhin, 'di ba?" sagot ni Byrne.
  "Hindi kita kailangang kausapin. Ginawa ko ang tama sa pagtupad sa aking tungkulin bilang mamamayan, at ngayon ay tinatrato ako na parang isang kriminal."
  "Bahay niyo po ba ito, ginoo?" tanong ni Byrne, habang itinuturo ang bahay kung saan dating pinangyarihan ng krimen.
  "Hindi," sabi ni Withers. "Hindi naman."
  "Kung gayon, ikaw ang may kasalanan ng pagpasok nang walang pahintulot."
  - Wala akong nabasag.
  - Pero pumasok ka.
  Sinubukan ni Withers na intindihin ang konsepto, na para bang ang pagpasok at pagpasok, tulad ng country at western, ay hindi mapaghihiwalay. Nanatili siyang tahimik.
  "Handa na akong palampasin ang malubhang krimeng ito kung sasagutin mo ako ng ilang tanong," sabi ni Byrne.
  Tiningnan ni Withers ang kanyang sapatos nang may pagkamangha. Napansin ni Jessica na suot nito ang punit na itim na high-top sneakers sa kaliwang paa at Air Nike sa kanan.
  "Kailan mo siya nahanap?" tanong ni Byrne.
  Napangiwi si Withers. Itinaas niya ang mga manggas ng kanyang maraming kamiseta, na nagpapakita ng payat at magaspang na mga braso. "Mukhang may relo ako?"
  "Maliwanag ba o madilim?" tanong ni Byrne.
  "Liwanag."
  - Hinawakan mo ba siya?
  "Ano?" tahol ni Withers na may tunay na galit. "Hindi ako manyakis."
  "Sagutin mo na lang ang tanong, Ginoong Withers."
  Pinagkrus ni Withers ang kanyang mga braso at naghintay sandali. "Hindi. Hindi ko ginawa."
  - May kasama ka ba noong natagpuan mo siya?
  "Hindi."
  - May nakita ka na bang ibang tao rito?
  Tumawa si Withers, at nahirapan si Jessica. Kung hahaluan mo ng bulok na mayonesa at isang linggong egg salad, tapos lalagyan mo ng mas magaan at malabnaw na vinaigrette, mas magiging mabango ang amoy. "Sino ang pupunta rito?"
  Magandang tanong iyan.
  "Saan ka nakatira?" tanong ni Byrne.
  "Nagtatrabaho ako ngayon sa The Four Seasons," sagot ni Withers.
  Pinigilan ni Byrne ang isang ngiti. Itinaas niya ang kanyang panulat nang isang pulgada mula sa pad.
  "Nanunuluyan ako sa bahay ng kapatid ko," dagdag ni Withers. "Kapag may kwarto na sila."
  - Maaaring kailanganin ka naming makausap muli.
  "Alam ko, alam ko. Huwag kang umalis ng lungsod."
  "Magpapasalamat kami."
  "May gantimpala ba?"
  "Sa langit lang," sabi ni Byrne.
  "Hindi ako pupunta sa langit," sabi ni Withers.
  "Tingnan mo ang salin pagdating mo sa Purgatoryo," sabi ni Byrne.
  Kumunot ang noo ni Withers.
  "Kapag dinala mo siya para sa pagtatanong, gusto kong palayasin siya at itala ang buong rekord niya," sabi ni Byrne kay Davis. Ang mga panayam at pahayag ng mga saksi ay isinagawa sa Roundhouse. Ang mga panayam sa mga walang tirahan ay karaniwang maikli dahil sa pagkakaroon ng mga kuto at mga silid-panayam na kasinglaki ng kahon ng sapatos.
  Dahil dito, tiningnan ni Officer J. Davis si Withers mula ulo hanggang paa. Ang kunot-noo sa kanyang mukha ay halos sumigaw ng, "Dapat ko bang hawakan itong bag ng sakit na ito?"
  "At isuot mo ang sapatos mo," dagdag ni Byrne.
  Akmang tututol si Withers nang itinaas ni Byrne ang kamay niya, at pinigilan siya. "Bibilhan ka namin ng bagong pares, Mr. Withers."
  "Dapat magaling sila," sabi ni Withers. "Madalas akong maglakad. Natabig ko lang sila."
  Humarap si Byrne kay Jessica. "Maaari pa tayong magsaliksik, pero masasabi kong malaki ang posibilidad na hindi siya nakatira sa katabing bahay," retorikal niyang sabi. Mahirap paniwalaan na may nakatira pa sa mga bahay na iyon, lalo na ang isang puting pamilya na may anak sa isang paaralang parokyal.
  "Nag-aral siya sa Nazarene Academy," sabi ni Jessica.
  "Paano mo nalaman?"
  "Uniporme."
  "Paano naman ito?"
  "Nasa aparador ko pa rin 'yung sa akin," sabi ni Jessica. "Ang Nazareth ang alma mater ko."
  OceanofPDF.com
  6
  LUNES, 10:55
  Ang NAZARETH ACADEMY ang pinakamalaking paaralang Katoliko para sa mga batang babae sa Philadelphia, na nag-aaral ng mahigit isang libong estudyante mula ika-siyam hanggang ika-labingdalawang baitang. Matatagpuan sa isang tatlumpung-acre na kampus sa Hilagang-Silangang Philadelphia, binuksan ito noong 1928 at mula noon ay nakalikha na ng ilang mga kilalang tao sa lungsod, kabilang ang mga lider ng industriya, mga pulitiko, mga doktor, mga abogado, at mga artista. Ang mga tanggapang administratibo ng limang iba pang mga paaralang diyosesis ay matatagpuan sa Nazareth.
  Noong nasa hayskul si Jessica, siya ang numero uno sa akademya sa bayan, na nananalo sa bawat kompetisyon sa akademya sa buong lungsod na sinalihan niya: mga palabas sa College Bowl na ipinalalabas sa telebisyon sa lokal kung saan ang isang grupo ng mga labinlima at labing-anim na taong gulang na may mga orthodontic impediment ay nakaupo sa ibabaw ng oatmeal, naglalagay ng kurtina sa mga mesa, at nagkukuwento ng mga pagkakaiba sa pagitan ng mga plorera ng Etruscan at Griyego, o binabalangkas ang timeline ng Digmaang Crimean.
  Sa kabilang banda, ang Nazarene ay nauuwi rin sa huli sa bawat kaganapang pampalakasan ng lungsod na sinalihan nito. Isang hindi nabasag na rekord na malamang na hindi na masisira. Kaya naman, sa mga batang taga-Filadelfia, kilala sila hanggang ngayon bilang mga Spazarene.
  Habang papasok sina Byrne at Jessica sa mga pangunahing pinto, ang maitim na mga dingding at molding na may barnis, kasama ang matamis at mala-masa na aroma ng pagkain ng institusyon, ay nagdala kay Jessica pabalik sa ikasiyam na baitang. Bagama't isa siyang mabuting estudyante at bihirang mapasama sa gulo (sa kabila ng maraming tangkang pagnanakaw ng kanyang pinsan na si Angela), ang pambihirang kapaligiran ng akademikong kapaligiran at ang kalapitan sa opisina ng punong-guro ay pumuno pa rin kay Jessica ng malabo at walang hugis na takot. Isang siyam na milimetrong pistola na nakasabit sa kanyang balakang, halos tatlumpung taong gulang na siya, at siya ay takot na takot. Naisip niya na palagi siyang magiging ganito kapag pumasok siya sa nakakatakot na gusaling iyon.
  Naglakad sila sa mga pasilyo patungo sa pangunahing opisina pagkatapos ng klase, at bumungad ang daan-daang mga batang babae na nakasuot ng plaid. Nakakabingi ang ingay. Si Jessica ay lima hanggang walong pulgada na ang taas, at noong nasa ikasiyam na baitang na siya ay may bigat na 125 libra-isang pigura na sa kabutihang palad ay napanatili niya hanggang ngayon, humigit-kumulang limang libra . Noon, mas matangkad siya kaysa sa 90 porsyento ng kanyang mga kaklase. Ngayon, tila kalahati ng mga batang babae ay kasingtangkad niya o mas matangkad.
  Sinundan nila ang grupo ng tatlong batang babae sa pasilyo patungo sa opisina ng punong-guro. Pinagbuti ni Jessica ang mga nakaraang taon habang pinapanood sila. Labindalawang taon na ang nakalilipas, ang batang babae sa kaliwa, na masyadong malakas ang pagpapahayag ng kanyang mga opinyon, ay si Tina Mannarino. Si Tina ang unang nagpa-French manicure, ang unang nagpuslit ng isang pint ng peach schnapps sa Christmas assembly. Ang matabang babae sa tabi niya, ang nag-roll up ng itaas na bahagi ng kanyang palda, na lumalabag sa tuntunin na ang laylayan ay dapat isang pulgada mula sa sahig kapag nakaluhod, ay si Judy Babcock. Sa huling bilang, si Judy, na ngayon ay Judy Pressman, ay may apat na anak na babae. Kaya lang, maiikling palda. Maaaring si Jessica ang batang babae sa kanan: masyadong matangkad, masyadong angular at payat, laging nakikinig, nanonood, nagmamasid, nagkalkula, takot sa lahat ng bagay ngunit hindi ito ipinapakita. Limang bahagi ng ugali, isang bahagi ng bakal.
  Mga MP3 player na ngayon ang dala ng mga babae sa halip na Sony Walkman. Nakinig sila kina Christina Aguilera at 50 Cent sa halip na sina Bryan Adams at Boyz II Men. Hinangaan nila si Ashton Kutcher sa halip na si Tom Cruise.
  Okay, malamang pinapangarap pa rin nila si Tom Cruise.
  Nagbabago ang lahat.
  Pero walang nangyayari.
  Sa opisina ng punong-guro, napansin ni Jessica na kaunti rin ang nagbago. Ang mga dingding ay natatakpan pa rin ng maputlang enamel ng balat ng itlog, at ang hangin ay amoy lavender at lemon pa rin.
  Nakilala nila ang punong-guro ng paaralan, si Sister Veronica, isang babaeng parang ibon na nasa edad na animnapu na may mabibilis na asul na mga mata at mas mabilis pang galaw. Noong estudyante pa si Jessica sa paaralan, si Sister Isolde ang punong-guro. Maaaring kakambal ng punong madre si Sister Veronica-matigas, maputla, at mababa ang sentro ng grabidad. Gumalaw siya nang may katiyakan ng layunin na tanging makukuha lamang sa mga taon ng pag-aaral at pagtuturo sa mga batang babae.
  Nagpakilala sila at naupo sa harap ng mesa niya.
  "May maitutulong ba ako sa iyo?" tanong ni Sister Veronica.
  "Natatakot akong baka may makarinig tayong nakakabahalang balita tungkol sa isa sa mga estudyante mo," sabi ni Byrne.
  Lumaki si Sister Veronica noong Unang Konsilyo Batikano. Noong panahong iyon, ang pagkakasangkot sa gulo sa isang Katolikong hayskul ay kadalasang nangangahulugan ng maliliit na pagnanakaw, paninigarilyo at pag-inom ng alak, at marahil ay aksidenteng pagbubuntis. Ngayon, wala nang saysay ang manghula.
  Iniabot sa kanya ni Byrne ang isang malapitang Polaroid na kuha ng mukha ng babae.
  Sinulyapan ni Sister Veronica ang litrato, pagkatapos ay mabilis na nag-iwas ng tingin at nag-krus.
  "Kilala mo ba siya?" tanong ni Byrne.
  Pinilit ni Sister Veronica ang sarili na muling tingnan ang litrato. "Hindi. Natatakot akong hindi ko siya kilala. Pero mayroon kaming mahigit isang libong estudyante. Mga tatlong daang bago ngayong semestre."
  Tumigil siya sandali, saka yumuko at pinindot ang buton ng intercom sa kanyang mesa. "Maaari mo bang pakisuyong puntahan si Dr. Parkhurst sa aking opisina?"
  Halatang gulat na gulat si Sister Veronica. Bahagyang nanginig ang boses niya. "Siya? . . ?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Patay na siya."
  Muling nagpakurus si Sister Veronica. "Kumusta siya... Sino ang... bakit?" nagawa niyang sabihin.
  - Nagsisimula pa lang ang imbestigasyon, ate.
  Inilibot ni Jessica ang tingin sa opisina, na halos eksakto sa pagkakatanda niya. Naramdaman niya ang luma at luma na mga braso ng upuang inuupuan niya at napaisip kung ilang babae na ang kinakabahang umupo sa upuang iyon sa nakalipas na labindalawang taon.
  Ilang sandali pa, may pumasok na isang lalaki sa opisina.
  "Ito si Dr. Brian Parkhurst," sabi ni Sister Veronica. "Siya ang aming punong consultant."
  Si Brian Parkhurst ay nasa mga unang taon ng kanyang mga trenta, isang matangkad at balingkinitang lalaki na may magagandang tampok ng mukha, maikli at mapula-pulang gintong buhok, at kaunting bakas ng pekas mula sa kanyang pagkabata. Nakasuot siya ng konserbatibo at maitim na kulay abong tweed sports jacket, asul na button-down na Oxford shirt, at makintab na kiltie loafers na may tassel, ngunit wala siyang suot na singsing sa kasal.
  "Ang mga taong ito ay mula sa pulisya," sabi ni Sister Veronica.
  "Ang pangalan ko ay Detective Byrne," sabi ni Byrne. "Ito ang aking kasama, si Detective Balzano."
  May mga pakikipagkamay kahit saan.
  "May maitutulong ba ako sa iyo?" tanong ni Parkhurst.
  "Consultant ka ba rito?"
  "Oo," sabi ni Parkhurst. "Ako rin ang psychiatrist ng paaralan."
  "Isa ka bang doktor ng agham medikal?"
  "Oo."
  Ipinakita sa kanya ni Byrne ang Polaroid.
  "Diyos ko," sabi niya, at nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
  "Kilala mo ba siya?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Parkhurst. "Si Tessa Wells 'yan."
  "Kailangan nating kontakin ang pamilya niya," sabi ni Byrne.
  "Syempre naman." Sandali munang kinalma ni Sister Veronica ang sarili bago humarap sa computer at nag-type ng ilang key. Maya-maya, lumabas sa screen ang mga school record ni Tessa Wells, kasama ang kanyang personal na impormasyon. Tiningnan ni Sister Veronica ang screen na parang obituary, saka pinindot ang isang key at binuksan ang laser printer sa sulok ng silid.
  "Kailan mo siya huling nakita?" tanong ni Byrne kay Brian Parkhurst.
  Sandaling tumigil si Parkhurst. "Sa tingin ko ay Huwebes noon."
  "Huwebes noong nakaraang linggo?"
  "Oo," sabi ni Parkhurst. "Pumunta siya sa opisina para pag-usapan ang mga aplikasyon sa kolehiyo."
  - Ano ang masasabi mo sa amin tungkol sa kanya, Dr. Parkhurst?
  Naglaan sandali si Brian Parkhurst para pag-isipang mabuti. "Napakatalino niya. Medyo tahimik."
  "Isang mabuting estudyante?"
  "Sobra," sabi ni Parkhurst. "Kung hindi ako nagkakamali, ang karaniwang grado ay 3.8."
  - Nasa paaralan ba siya noong Biyernes?
  Pumindot si Sister Veronica ng ilang key. "Hindi."
  "Anong oras magsisimula ang klase?"
  "Pito singkwenta," sabi ni Parkhurst.
  - Anong oras ka bumibitaw?
  "Karaniwan ay mga alas-dos kuwarenta'y singko," sabi ni Sister Veronica. "Pero ang mga personal at ekstrakurikular na aktibidad ay minsan ay maaaring magtagal dito ang mga estudyante nang hanggang lima o anim na oras."
  "Miyembro ba siya ng kahit anong club?"
  Pinindot pa ni Sister Veronica ang ilan pang mga key. "Miyembro siya ng Baroque Ensemble. Isa itong maliit na classical chamber group. Pero minsan lang sila magkita kada dalawang linggo. Walang rehearsal noong nakaraang linggo."
  "Dito ba sila nagkikita sa campus?"
  "Oo," sabi ni Sister Veronica.
  Ibinalik ni Byrne ang kanyang atensyon kay Dr. Parkhurst. "May iba ka pa bang masasabi sa amin?"
  "Malubha ang sakit ng tatay niya," sabi ni Parkhurst. "Kanser sa baga, sa palagay ko."
  - Nakatira ba siya sa bahay?
  - Oo, sa tingin ko.
  - At ang kanyang ina?
  "Patay na siya," sabi ni Parkhurst.
  Iniabot ni Sister Veronica kay Byrne ang isang naka-print na bahagi ng tirahan ni Tessa Wells.
  "Kilala mo ba kung sino ang mga kaibigan niya?" tanong ni Byrne.
  Tila pinag-isipang mabuti ito ni Brian Parkhurst bago sumagot. "Hindi . . . basta-basta," sabi ni Parkhurst. "Magtatanong-tanong muna ako."
  Hindi napapansin ni Jessica ang bahagyang pagkaantala sa tugon ni Brian Parkhurst, at kung kasinghusay man siya ng alam niya, hindi rin ito napapansin ni Kevin Byrne.
  "Malamang ay babalik kami mamaya." Iniabot ni Byrne kay Parkhurst ang isang business card. "Pero kung may maisip ka pa, tawagan mo lang kami."
  "Talagang gagawin ko iyan," sabi ni Parkhurst.
  "Salamat sa oras ninyo," sabi ni Byrne sa kanilang dalawa.
  Pagdating nila sa parking lot, nagtanong si Jessica, "Hindi ba't medyo maanghang 'yan para sa pang-araw, 'di ba?" Nakasuot si Brian Parkhurst ng Polo Blue. Napakarami niyan.
  "Medyo," sagot ni Byrne. "At bakit naman ang bango-bango ng isang lalaking mahigit trenta anyos sa harap ng mga dalagitang babae?"
  "Magandang tanong 'yan," sabi ni Jessica.
  
  Ang Wells House ay isang sira-sirang Trinity sa Twentieth Street, malapit sa Parrish, isang parihabang rowhouse sa isang tipikal na kalye sa North Philadelphia kung saan sinusubukan ng mga residente ng uring manggagawa na ihiwalay ang kanilang mga tahanan mula sa kanilang mga kapitbahay gamit ang maliliit na detalye-mga pambalot ng bintana, mga inukit na lintel, mga palamuting numero, mga pastel na kulay na awning. Ang bahay ng Wells ay mukhang pinapanatili ito dahil sa pangangailangan, hindi dahil sa kayabangan o pagmamataas.
  Si Frank Wells ay nasa huling bahagi ng kanyang singkwenta anyos, isang payat at matangkad na lalaki na may manipis na kulay-abong buhok na tumatakip sa kanyang mapusyaw na asul na mga mata. Nakasuot siya ng may tagpi-tagping flannel shirt, khaki pants na pinaputi ng araw, at isang pares ng corduroy slippers na kulay-hunter. Ang kanyang mga braso ay may mga batik sa atay, at ang kanyang tindig ay payat at parang multo, parang sa isang taong kamakailan lamang pumayat. Ang kanyang salamin ay may makapal na itim na plastik na frame, ang uri na isinusuot ng mga guro sa matematika noong dekada 1960. Nagsuot din siya ng nasal tube na patungo sa isang maliit na oxygen tank sa isang stand sa tabi ng kanyang upuan. Nalaman nila na si Frank Wells ay may late-stage emphysema.
  Nang ipakita sa kanya ni Byrne ang litrato ng kanyang anak na babae, hindi nag-react si Wells. O sa halip, nag-react siya nang hindi talaga nag-react. Ang mahalagang sandali sa lahat ng imbestigasyon sa pagpatay ay kapag inanunsyo ang pagkamatay sa mga pangunahing aktor-mga asawa, kaibigan, kamag-anak, at kasamahan. Napakahalaga ng reaksyon sa balita. Iilang tao lamang ang sapat na magagaling na aktor upang epektibong maitago ang kanilang tunay na nararamdaman kapag natanggap ang ganitong kalunus-lunos na balita.
  Tinanggap ni Frank Wells ang balita nang may tibay ng loob ng isang lalaking dumanas ng trahedya sa buong buhay niya. Hindi siya umiyak, hindi nagmura, o nagreklamo laban sa kakila-kilabot. Pumikit siya nang ilang sandali, ibinalik ang litrato, at sinabing, "Oo, iyan ang anak ko."
  Nagkita sila sa isang maliit at maayos na sala. Isang luma at hugis-itlog na alpombrang tinirintas ang nasa gitna. May mga sinaunang muwebles na Amerikano sa mga dingding. Isang sinaunang de-kulay na telebisyon ang umuugong kasabay ng isang malabong palabas sa laro sa mahinang volume.
  "Kailan mo huling nakita si Tessa?" tanong ni Byrne.
  "Biyernes ng umaga." Hinugot ni Wells ang tubo ng oksiheno sa kanyang ilong at ibinaba ang hose sa armrest ng upuang kanyang kinauupuan.
  - Anong oras siya umalis?
  - Mga alas-pito.
  - Nakausap mo ba siya kahit isang beses sa maghapon?
  "Hindi."
  "Anong oras siya karaniwang umuuwi?"
  "Mga alas-tres y medya," sabi ni Wells. "Minsan mamaya, kapag may ensayo siya ng banda. Tumutugtog siya ng biyolin."
  "At hindi siya umuwi o tumawag?" tanong ni Byrne.
  "Hindi."
  "May mga kapatid ba si Tessa?"
  "Oo," sabi ni Wells. "Isang kapatid, si Jason. Mas matanda siya. Nakatira siya sa Waynesburg."
  "Natawagan mo na ba ang kahit sino sa mga kaibigan ni Tessa?" tanong ni Byrne.
  Huminga nang mabagal si Wells, halatang masakit. "Hindi."
  "Tumawag ka na ba ng pulis?"
  "Oo. Tinawagan ko ang pulis bandang alas-onse noong Biyernes ng gabi."
  Gumawa si Jessica ng tala para tingnan ang ulat ng nawawalang tao.
  "Paano nakarating si Tessa sa paaralan?" tanong ni Byrne. "Sumakay ba siya ng bus?"
  "Karamihan," sabi ni Wells. "May sarili siyang kotse. Binilhan namin siya ng Ford Focus para sa kaarawan niya. Nakatulong ito sa kanya sa pag-aayos ng mga gamit. Pero iginiit niya na siya mismo ang magbabayad ng gasolina, kaya kadalasan ay sumasakay siya ng bus nang tatlo o apat na araw sa isang linggo."
  "Diocesan bus ba iyan o SEPTA ang sinakyan niya?"
  "Bus Paaralan".
  "Nasaan ang sundo?"
  - Sa ika-19 at Poplar. Marami pang mga batang babae ang sumasakay ng bus mula roon.
  "Alam mo ba kung anong oras dumadaan ang bus doon?"
  "Alas-siyete pagkatapos ng lima," malungkot na sabi ni Wells na may malungkot na ngiti. "Kilala ko nang husto ang oras na iyon. Ang hirap noon tuwing umaga."
  "Nandito ba ang kotse ni Tessa?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Wells. "Nasa unahan."
  Parehong nagtala sina Byrne at Jessica.
  - May rosaryo ba siya, ginoo?
  Nag-isip si Wells nang ilang segundo. "Oo. Nakatanggap siya ng isa mula sa kanyang tiyahin at tiyo para sa kanyang Unang Komunyon." Lumapit si Wells, kinuha ang isang maliit na naka-frame na litrato mula sa mesa, at iniabot ito kay Jessica. Ito ay isang litrato ng walong taong gulang na si Tessa, hawak ang isang kristal na rosaryong may butil sa kanyang magkahawak na mga kamay. Hindi ito ang rosaryong hawak niya pagkatapos ng kanyang kamatayan.
  Nabanggit ito ni Jessica nang lumitaw ang isang bagong kalahok sa game show.
  "Namatay ang asawa kong si Annie anim na taon na ang nakalilipas," biglang sabi ni Wells.
  Katahimikan.
  "Pasensya na talaga," sabi ni Byrne.
  Tumingin si Jessica kay Frank Wells. Sa mga taon pagkatapos ng pagkamatay ng kanyang ina, nakita niya ang kanyang ama na humina sa lahat ng paraan, maliban sa kakayahan nito na magdalamhati. Sumulyap siya sa silid-kainan at naisip ang mga hapunang walang salita, naririnig ang tunog ng makinis na mga kubyertos na may basag na melamine. Malamang na niluto ni Tessa ang parehong pagkain para sa kanyang ama tulad ni Jessica: meatloaf na may sarsa mula sa isang garapon, spaghetti tuwing Biyernes, pritong manok tuwing Linggo. Halos tiyak na nagplantsa si Tessa tuwing Sabado, tumatangkad sa bawat taon hanggang sa kalaunan ay tumayo siya sa mga phone book sa halip na mga kahon ng gatas para maabot ang ironing board. Si Tessa, tulad ni Jessica, ay malamang na natutunan ang karunungan ng pagbaligtad ng pantalon ng kanyang ama sa loob palabas para idiin ang mga bulsa.
  Ngayon, bigla na lang, mag-isa na lang si Frank Wells na nakatira. Sa halip na mga tira-tirang pagkain mula sa lutong-bahay, mapupuno ang refrigerator ng kalahating lata ng sopas, kalahating lalagyan ng chow mein, at kalahating nakain na deli sandwich. Ngayon, bibili na si Frank Wells ng tig-iisang lata ng mga gulay. Gatas kada pinta.
  Huminga nang malalim si Jessica at sinubukang mag-concentrate. Malamig at maalinsangan ang hangin, halos pisikal dahil sa kalungkutan.
  "Parang mekanismo ng orasan." Tila lumulutang si Wells nang ilang pulgada sa ibabaw ng kanyang La-Z-Boy, lumulutang sa sariwang kalungkutan, ang kanyang mga daliri ay maingat na nakakuyom sa kanyang kandungan. Para bang may umaabot sa kanya, na parang ang isang simpleng gawain ay kakaiba sa kanya sa kanyang madilim na kalungkutan. Sa dingding sa likuran niya ay nakasabit ang isang magkabilang collage ng mga litrato: mga mahahalagang pangyayari sa pamilya, kasal, pagtatapos, at kaarawan. Ang isa ay nagpapakita kay Frank Wells na nakasuot ng sumbrero pangingisda, yakap ang isang binata na nakasuot ng itim na windbreaker. Ang binata ay malinaw na anak niya, si Jason. Ang windbreaker ay may logo ng kumpanya na hindi agad matukoy ni Jessica. Ang isa pang litrato ay nagpapakita ng isang nasa katanghaliang-gulang na si Frank Wells na nakasuot ng asul na hard hat sa harap ng isang minahan ng karbon.
  Tanong ni Byrne, "Pasensya na? Isang relo?"
  Tumayo si Wells at gumalaw nang may dignidad mula sa kanyang upuan patungo sa bintana. Pinagmasdan niya ang kalye sa labas. "Kapag mayroon kang orasan sa iisang lugar sa loob ng maraming taon, taon, at taon. Pumasok ka sa silid na ito at kung gusto mong malaman ang oras, tumingin ka sa lugar na ito, dahil doon naroon ang orasan. Tumingin ka sa lugar na ito." Inayos niya ang mga posas ng kanyang damit sa ikadalawampung beses. Sinuri ang butones, muling sinusuri. "At pagkatapos isang araw ay inayos mo ang silid. Ang orasan ay nasa isang bagong lugar na ngayon, sa isang bagong espasyo ng mundo. Gayunpaman, sa loob ng mga araw, linggo, buwan-maaaring mga taon pa nga-tumingin ka sa lumang lugar, umaasang malaman ang oras. Alam mong wala ito roon, ngunit tumingin ka pa rin.
  Hinayaan siya ni Byrne na magsalita. Bahagi iyon ng proseso.
  "Dito ako ngayon, mga detektib. Anim na taon na ako roon. Tinitingnan ko ang lugar kung saan naroon si Annie sa buhay ko, kung saan siya palaging naroon, at wala siya roon. May lumipat sa kanya. May lumipat sa Annie ko. May nag-ayos muli. At ngayon... at ngayon naman si Tessa." Lumingon siya para tingnan sila. "Ngayon ay huminto na ang orasan."
  Dahil lumaki sa pamilya ng mga pulis, nasaksihan ang paghihirap ng gabi, alam na alam ni Jessica na may mga ganitong pagkakataon, mga pagkakataon na kailangang tanungin ng isang tao ang pinakamalapit na kamag-anak ng isang pinaslang na mahal sa buhay, mga pagkakataon na ang galit at poot ay nagiging baliw, mabangis, at isang bagay sa loob mo. Minsan sinabi ng ama ni Jessica sa kanya na minsan ay naiinggit siya sa mga doktor dahil maaari nilang ituro ang isang sakit na walang lunas kapag nilapitan nila ang mga kamag-anak sa pasilyo ng ospital nang may malungkot na mukha at malungkot na puso. Bawat pulis na nag-iimbestiga ng isang pagpatay ay nakaranas ng punit na katawan ng tao, at ang tanging maituturo lang nila ay ang parehong tatlong bagay nang paulit-ulit. Pasensya na po, ginang, ang anak ninyo ay namatay sa kasakiman, ang asawa ninyo ay namatay sa pagnanasa, ang anak ninyo ay namatay sa paghihiganti.
  Nanguna si Kevin Byrne.
  "May matalik na kaibigan ba si Tessa, sir? Isang taong matagal niya nang nakasama?"
  "May isang babaeng pumupunta sa bahay paminsan-minsan. Ang pangalan niya ay Patrice. Patrice Regan."
  "May mga nobyo ba si Tessa? May nililigawan na ba siya?"
  "Hindi. Siya ay... Alam mo, mahiyain siyang babae," sabi ni Wells. "Nakita niya itong si Sean nang ilang panahon noong nakaraang taon, pero tumigil siya."
  - Alam mo ba kung bakit sila tumigil sa pagkikita?
  Bahagyang namula si Wells, pero nakabawi rin siya. "Sa tingin ko gusto niya 'yun... Alam mo naman kung gaano kabata ang mga lalaki."
  Sumulyap si Byrne kay Jessica, sinenyasan itong magsulat ng mga tala. Nahihiya ang mga tao kapag isinusulat ng mga pulis ang kanilang sinasabi nang eksakto kung paano nila ito sinasabi. Habang nagsusulat si Jessica ng mga tala, nanatili ang eye contact ni Kevin Byrne kay Frank Wells. Ito ay pinaikling salita ng mga pulis, at natuwa si Jessica na sila ni Byrne, ilang oras pa lamang sa kanilang pagtutulungan, ay nagsasalita na ng kanilang wika.
  "Alam mo ba ang apelyido ni Sean?" tanong ni Byrne.
  "Brennan."
  Tumalikod si Wells mula sa bintana at bumalik sa kanyang upuan. Pagkatapos ay nag-atubili siya, nakasandal sa pasimano. Tumayo agad si Byrne at tinawid ang silid nang ilang hakbang. Hinawakan ang kamay ni Frank Wells, inalalayan siya ni Byrne na makabalik sa upuang pang-upo. Umupo si Wells, ipinasok ang tubo ng oxygen sa kanyang ilong. Kinuha niya ang Polaroid at muling sinulyapan ito. "Wala siyang suot na kuwintas."
  "Sir?" tanong ni Byrne.
  "Binigyan ko siya ng relo na may pendant na parang anghel noong kinumpirma siya. Hindi niya iyon hinubad. Kahit kailan."
  Tiningnan ni Jessica ang litratong istilong Olan Mills ng labinlimang taong gulang na estudyante sa hayskul na nasa mantelpiece. Napunta ang kanyang tingin sa palawit na pilak na nakapalibot sa leeg ng dalaga. Kakatwa, naalala ni Jessica kung paano, noong bata pa siya, noong kakaiba at nakalilitong tag-araw na iyon nang ang kanyang ina ay naging kalansay, sinabi sa kanya ng kanyang ina na mayroon siyang anghel na tagapagbantay na magbabantay sa kanya sa buong buhay niya, poprotekta sa kanya mula sa kapahamakan. Gusto ring paniwalaan ni Jessica na totoo rin iyon para kay Tessa Wells. Mas lalo itong pinahirapan ng litrato sa pinangyarihan ng krimen.
  "May iba pa ba kayong naiisip na makakatulong sa amin?" tanong ni Byrne.
  Nag-isip si Wells nang ilang sandali, ngunit malinaw na hindi na siya abala sa pag-uusap, kundi sa halip ay inaalala niya ang kanyang anak na babae, mga alaalang hindi pa nagiging multo ng pagtulog. "Hindi mo siya kilala, siyempre. Pumunta ka para salubungin siya sa napakasamang paraan."
  "Alam ko po, ginoo," sabi ni Byrne. "Hindi ko po masabi kung gaano kami nalulungkot."
  "Alam mo ba na noong bata pa siya, alpha bits niya lang ang kinakain niya ayon sa alpabetikong pagkakasunod-sunod?"
  Naisip ni Jessica kung gaano ka-sistematiko ang sarili niyang anak na si Sophie sa lahat ng bagay: kung paano niya inihahanay ang kanyang mga manika ayon sa taas kapag naglalaro siya sa mga ito, kung paano niya inaayos ang kanyang mga damit ayon sa kulay: pula sa kaliwa, asul sa gitna, berde sa kanan.
  "At saka lumiliban siya sa klase kapag malungkot siya. Hindi ba't kakaiba iyon? Tinanong ko siya tungkol dito noong mga walong taong gulang siya. Sabi niya, lumiliban siya hanggang sa maging masaya ulit siya. Anong klaseng tao ang nag-iipon kapag malungkot sila?"
  Sandaling naiwan ang tanong. Nasalo ito ni Byrne at dahan-dahang pinindot ang mga pedal.
  "Isang espesyal na tao, Ginoong Wells," sabi ni Byrne. "Isang napaka-espesyal na tao."
  Sandaling nakatitig si Frank Wells kay Byrne, na parang walang kaalam-alam sa presensya ng dalawang pulis. Pagkatapos ay tumango siya.
  "Hahanapin natin kung sino man ang gumawa nito kay Tessa," sabi ni Byrne. "Susumpa ka sa akin."
  Naisip ni Jessica kung ilang beses nang sinabi ni Kevin Byrne ang ganito at kung ilang beses na ba niya itong naitama. Sana ay maging ganoon din siya ka-confident.
  Si Byrne, isang batikang pulis, ay nagpatuloy sa kanyang trabaho. Nagpasalamat si Jessica. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang makakaupo sa silid na ito bago magsimulang magsara ang mga dingding. "Kailangan ko pong itanong ito sa iyo, Mr. Wells. Sana ay naiintindihan mo."
  Pinagmasdan ni Wells, ang kanyang mukha ay parang isang hindi pa napintang kanbas, puno ng dalamhati.
  "May naiisip ka bang sinuman na gustong gumawa ng ganoon sa anak mo?" tanong ni Byrne.
  Sumunod ang isang sandali ng katahimikan, ang oras na kailangan para magkaroon ng deduktibong pangangatwiran. Ang totoo, walang nakakakilala sa sinumang maaaring gumawa ng nangyari kay Tessa Wells.
  "Hindi," ang tanging nasabi ni Wells.
  Siyempre, marami ang kasama sa "hindi" na iyon; bawat side dish sa menu, gaya ng sinasabi ng yumaong lolo ni Jessica. Pero sa ngayon, hindi pa iyon nabanggit dito. At habang sumisikat ang araw ng tagsibol sa labas ng mga bintana ng malinis na sala ni Frank Wells, habang ang katawan ni Tessa Wells ay lumalamig sa opisina ng medical examiner, nagsisimula nang itago ang maraming sikreto nito, mabuti na lang iyon, naisip ni Jessica.
  Ang gaganda talaga.
  
  Nakatayo siya sa pintuan ng kanyang tahanan, ang kanyang sakit ay mahapdi, mapula, at matalas, isang milyong nakalantad na mga dulo ng nerbiyos na naghihintay na mahawa ng katahimikan. Nang araw na iyon, isasagawa niya ang opisyal na pagkilala sa bangkay. Naisip ni Jessica ang panahong ginugol ni Frank Wells simula nang mamatay ang kanyang asawa, ang halos dalawang libong araw kung saan ang lahat ay namuhay, nabubuhay, tumatawa, at nagmamahal. Naisip niya na ang humigit-kumulang limampung libong oras ng hindi maalis-alis na kalungkutan, na bawat isa ay binubuo ng animnapung nakakatakot na minuto, ay binibilang sa animnapung nakakahiyang segundo bawat isa. Ngayon ay nagsimula na naman ang siklo ng kalungkutan.
  Hinalughog nila ang ilan sa mga drawer at cabinet sa kwarto ni Tessa ngunit wala silang nakitang partikular na interesante. Isang masistemang dalaga, organisado at maayos, maging ang kanyang junk drawer ay maayos, nakaayos sa mga malinaw na plastik na kahon: mga kahon ng posporo mula sa mga kasalan, mga stub ng tiket sa pelikula at konsiyerto, isang maliit na koleksyon ng mga kawili-wiling butones, ilang plastik na pulseras mula sa ospital. Mas gusto ni Tessa ang mga satin sachet.
  Simple lang ang kanyang mga damit at katamtaman lang ang kalidad. May ilang poster sa dingding, pero hindi ng kay Eminem, Ja Rule, DMX, o alinman sa mga kasalukuyang boy band, kundi ng mga independent violinist na sina Nadja Salerno-Sonnenberg at Vanessa-Mae. Isang murang "Lark" violin ang nakapatong sa sulok ng kanyang aparador. Hinalughog nila ang kanyang sasakyan at wala silang nakita. Susuriin nila ang locker ng kanyang paaralan mamaya.
  Si Tessa Wells ay isang batang mula sa uring manggagawa na nag-alaga sa kanyang may sakit na ama, nakakuha ng matataas na marka, at malamang na balang araw ay makakakuha ng scholarship sa University of Pennsylvania. Isang batang babae na nag-iingat ng kanyang mga damit sa mga dry-cleaning bag at ng kanyang mga sapatos sa mga kahon.
  At ngayon ay patay na siya.
  May isang taong naglakad sa mga lansangan ng Philadelphia, nilalanghap ang mainit na hangin ng tagsibol, naaamoy ang mga daffodil na kumakalat sa lupa, may isang taong nagdala ng isang inosenteng batang babae sa isang marumi at bulok na lugar at malupit na tinapos ang kanyang buhay.
  Habang ginagawa ang kakila-kilabot na gawaing ito, may nagsabi:
  Ang Philadelphia ay may populasyon na isa at kalahating milyong tao.
  Isa ako sa kanila.
  Hanapin mo ako.
  OceanofPDF.com
  IKALAWANG BAHAGI
  OceanofPDF.com
  7
  LUNES, 12:20 PM
  Si Simon Close, ang STAR Reporter para sa nangungunang lingguhang shock tabloid ng Philadelphia, ang The Report, ay hindi pa nakakatuntong sa isang simbahan sa loob ng mahigit dalawang dekada, at bagama't hindi niya inaasahan na mabibiyak ang langit at hahatiin ng matuwid na kidlat ang langit at pupunitin siya sa dalawa, na mag-iiwan sa kanya ng nagbabagang tambak ng taba, buto, at singit kung sakaling mangyari man, may sapat na natitirang guilt ng mga Katoliko sa loob niya upang bigyan siya ng sandaling katahimikan kung sakaling pumasok siya sa isang simbahan, ilublob ang kanyang daliri sa agua bendita, at lumuhod.
  Ipinanganak tatlumpu't dalawang taon na ang nakalilipas sa Berwick-upon-Tweed sa Lake District, sa baku-bakong hilaga ng Inglatera na nasa hangganan ng Scotland, si Simon, isang primera klaseng taong walanghiya, ay hindi kailanman naniwala sa anumang bagay na labis na naniwala, lalo na sa simbahan. Bilang supling ng isang mapang-abusong ama at isang inang masyadong lasing para magmalasakit o mapansin, matagal nang natuto si Simon na maniwala sa kanyang sarili.
  Pagsapit niya ng pitong taong gulang, nakatira na siya sa anim na tahanan ng mga Katoliko kung saan marami siyang natutunan, ngunit wala ni isa sa mga ito ang sumasalamin sa buhay ni Kristo. Pagkatapos noon, isinalang siya sa nag-iisang kamag-anak na handang tumanggap sa kanya, ang kanyang dalagang si Tiya Iris, na nakatira sa Shamokin, Pennsylvania, isang maliit na bayan na mga 130 milya sa hilagang-kanluran ng Philadelphia.
  Maraming beses na isinama ni Tiya Iris si Simon sa Philadelphia noong bata pa siya. Naalala ni Simon ang pagkakita niya sa matataas na gusali, sa malalaking tulay, sa pag-amoy niya sa lungsod, sa pagkarinig sa ingay ng buhay sa lungsod, at sa pagkaalam-alam niya pati na rin ang pagkaalam na kakapit siya sa kanyang Northumbrian accent anuman ang mangyari-na balang araw ay titira siya roon.
  Sa edad na labing-anim, nagtrabaho si Simon bilang intern sa News-Item, ang lokal na pahayagan ng Cole Township, at ang kanyang mata, tulad ng sinumang nagtatrabaho sa anumang pahayagan sa silangan ng Alleghenies, ay nasa editorial board ng lungsod sa The Philadelphia Inquirer o The Daily News. Ngunit pagkatapos ng dalawang taon ng pagtatrabaho bilang tagakopya mula sa opisina ng editoryal patungo sa silid ng pagta-typeset sa basement at paminsan-minsang pagsusulat ng listahan at iskedyul para sa Shamokin Oktoberfest, nakakita siya ng isang liwanag, isang liwanag na hindi pa kumukupas.
  Isang maulan na Bisperas ng Bagong Taon, nililinis ni Simon ang mga opisina ng pahayagan sa Main Street nang makakita siya ng liwanag na nagmumula sa newsroom. Pagsilip niya sa loob, nakita niya ang dalawang lalaki. Ang nangungunang ilaw ng pahayagan, isang lalaking nasa edad singkwenta na nagngangalang Norman Watts, ay sinusuri ang isang napakalaking Pennsylvania Codex.
  Ang reporter ng sining at libangan na si Tristan Chaffee ay nakasuot ng makinis na tuxedo, maluwag ang kurbata, nakataas ang mga paa, at isang baso ng puting Zinfandel. Gumagawa siya ng isang kuwento tungkol sa isang lokal na celebrity-isang labis na pinahahalagahan at mapang-akit na mang-aawit ng love song, ang mababang-loob na si Bobby Vinton-na tila nahuling gumagawa ng child pornography.
  Itinulak ni Simon ang walis, palihim na pinapanood ang dalawang lalaking nagtatrabaho. Sinilip ng seryosong mamamahayag ang mga malalabong detalye ng mga parsela ng lupa, mga abstrak, at mga eminent domain, kinukuskos ang kanyang mga mata, hinithit ang sunod-sunod na sigarilyo, nakakalimutang manigarilyo, at madalas na pumupunta sa banyo para alisan ng laman ang malamang ay isang pantog na kasinglaki ng gisantes.
  At pagkatapos ay nagkaroon ng libangan: paghigop ng matamis na alak, pakikipag-chat sa telepono kasama ang mga prodyuser, may-ari ng club, at mga tagahanga.
  Ang solusyon ay dumating nang kusa.
  "Bahala na ang masamang balita," naisip ni Simon.
  Bigyan mo ako ng puting Zin.
  Sa edad na labing-walo, nag-aral si Simon sa Luzerne County Community College. Isang taon pagkatapos ng kanyang pagtatapos, tahimik na namatay si Tiya Iris habang natutulog. Inimpake ni Simon ang kanyang ilang gamit at lumipat sa Philadelphia, sa wakas ay tinuloy ang kanyang pangarap (ibig sabihin, ang maging si Joe Queenan ng Britanya). Sa loob ng tatlong taon, nabuhay siya sa kanyang maliit na mana, ngunit hindi nagtagumpay sa pagsisikap na ibenta ang kanyang freelance writing sa mga pangunahing pambansang magasin na makintab.
  Pagkatapos, pagkatapos ng tatlo pang taon ng pagiging freelancing sa mga review ng musika at pelikula para sa Inquirer at Daily News, at pagkain ng kanyang bahagi ng ramen noodles at sopas na mainit na ketchup, nakakuha si Simon ng trabaho sa isang bago at paparating na tabloid na tinatawag na The Report. Mabilis siyang umangat sa ranggo, at sa nakalipas na pitong taon, sumulat si Simon Close ng lingguhang kolum na isinulat niya mismo na tinatawag na "Close Up!", isang medyo nakakakilabot na kolum tungkol sa krimen na nagtampok sa mga pinakanakakagulat na krimen ng Philadelphia at, kapag pinagpala, ang mga pagkakamali ng mas matatalinong mamamayan nito. Sa mga lugar na ito, bihirang mabigo ang Philadelphia.
  At bagama't ang kanyang base sa Report (ang etiketa ay nagsasabing "THE CONSCIOUSNESS OF PHILADELPHIA") ay hindi ang Inquirer, ang Daily News, o kahit ang CityPaper, nagawa ni Simon na ilagay ang ilang pangunahing balita sa pinakatuktok ng siklo ng balita, na labis na ikinagulat at ikinabahala ng kanyang mga kasamahan na mas mataas ang suweldo sa tinatawag na lehitimong pamamahayag.
  Pinangalanan ito dahil, ayon kay Simon Close, walang tinatawag na lehitimong pamamahayag. Lahat sila ay nasa ilalim ng mga cesspool, bawat isa ay may spiral-bound notebook at acid reflux, at ang mga itinuturing ang kanilang sarili na mga seryosong chronicler ng kanilang panahon ay lubhang nagkakamali. Si Connie Chung, na gumugol ng isang linggo sa pagsunod kina Tonya Harding at sa mga "reporter" mula sa Entertainment Tonight na nagbabalita tungkol sa mga kaso nina JonBenét Ramsey at Lacey Peterson, ang siyang sapat na panlalabo ng impormasyon.
  Kailan pa naging entertainment ang mga dead girls?
  Dahil ang seryosong balita ay nai-flush sa inidoro kasama ang OJ hunter, noon na.
  Ipinagmamalaki ni Simon ang kanyang trabaho sa The Report. Matalas ang kanyang mata at halos kayang kumuha ng mga sipi at detalye. Siya ang nasa sentro ng isang kuwento tungkol sa isang lalaking walang tirahan na natagpuan sa North Philadelphia na tinanggalan ng mga panloob na organo, pati na rin ang pinangyarihan ng krimen. Sa kasong ito, sinuhulan ni Simon ang night technician sa opisina ng medical examiner ng isang piraso ng Thai stick kapalit ng isang litrato sa autopsy, na, sa kasamaang palad, ay hindi kailanman nailathala.
  Binugbog niya ang pahayagang Inquirer para maglimbag ng iskandalo sa departamento ng pulisya tungkol sa isang detektib sa homicide na nagtulak sa isang lalaki na magpakamatay matapos patayin ang mga magulang ng binata, isang krimen na inosente ang binata.
  Mayroon pa nga siyang kuwento sa pabalat para sa isang kamakailang panloloko sa pag-aampon, kung saan isang babae mula sa South Philadelphia, ang may-ari ng kahina-hinalang ahensya na Loving Hearts, ang naniningil ng libu-libong dolyar para sa mga batang multo na hindi niya naipanganak. Bagama't mas gugustuhin niya sana na mas maraming biktima sa kanyang mga kuwento at mas nakakapangilabot na mga litrato, siya ay hinirang para sa isang AAN Award para sa "Haunted Hearts," ang tawag sa panloloko sa pag-aampon na ito.
  Naglathala rin ang Philadelphia Magazine ng isang pagbubunyag tungkol sa babae, isang buong buwan matapos ang artikulo ni Simon sa The Report.
  Nang maging kilala ang kaniyang mga artikulo pagkatapos ng lingguhang deadline ng pahayagan, bumaling si Simon sa website ng pahayagan, na ngayon ay nagrerehistro na ng halos sampung libong pagbisita kada araw.
  Kaya naman, nang tumunog ang telepono bandang tanghali, na gumising sa kanya mula sa isang matingkad na panaginip na kinasasangkutan ni Cate Blanchett, isang pares ng posas na Velcro, at isang latigo, siya ay labis na natakot sa kaisipang maaaring kailanganin niyang bumalik muli sa kanyang Katolikong pinagmulan.
  "Oo," nagawang sabihin ni Simon, ang boses niya ay parang isang milya-milya ang haba at maruming imburnal.
  - Bumangon ka na sa kama.
  May kilala siyang kahit isang dosenang tao na maaaring bumati sa kanya nang ganoon. Hindi na sulit na gumanti. Hindi pa ganoon kaaga. Alam niya kung sino iyon: si Andrew Chase, ang kanyang matandang kaibigan at kasabwat sa pagbubunyag ng mga pahayagan. Bagama't malaking hamon ang pagtawag kay Andy Chase na kaibigan. Parang amag at tinapay ang pinagtitiisan ng dalawang lalaki, isang hindi komportableng alyansa na, para sa kapwa kapakinabangan, paminsan-minsan ay nagbubunga ng pakinabang. Si Andy ay bastos, palabiro, at hindi matiis na palabiro. At iyon ang kanyang mga kalamangan. "Hatinggabi na," tugon ni Simon.
  - Siguro sa Bangladesh.
  Pinunasan ni Simon ang dumi sa kanyang mga mata, humikab, at nag-unat. Malapit na siyang magising. Tumingin siya sa tabi niya. Walang laman. Muli. "Kumusta ka na?"
  "Batang Katolikong estudyante, natagpuang patay."
  Isang laro, naisip ni Simon.
  Muli.
  Sa bahaging ito ng gabi, si Simon Edward Close ay isang reporter, kaya ang mga salita ay nagpadala ng isang pag-agos ng adrenaline sa kanyang dibdib. Ngayon ay gising na siya. Kumakabog ang kanyang puso sa kaba na alam at minahal niya, ang ingay na nangangahulugang: kwento... Hinalughog niya ang nightstand, nakakita ng dalawang walang laman na pakete ng sigarilyo, hinalughog ang ashtray hanggang sa sumabit siya sa dalawang pulgadang puwitan. Itinuwid niya ito, sinindihan, at umubo. Inabot niya at pinindot ang RECORD sa kanyang mapagkakatiwalaang Panasonic recorder na may built-in na mikropono. Matagal na niyang itinigil ang pagkuha ng mga malinaw na tala bago ang kanyang unang ristretto sa araw na iyon. "Kausapin mo ako."
  - Natagpuan nila siya sa Eighth Street.
  - Saan sa Ikawalo?
  - Labinlimang daan.
  "Beirut," naisip ni Simon. Mabuti naman. "Sino ang nakahanap sa kanya?"
  "Isang uri ng alkoholiko."
  "Nasa labas?" tanong ni Simon.
  "Sa isa sa mga bahay na may hanay. Sa silong."
  "Ilang taon na?"
  "Bahay?"
  "Susmaryosep, Andy. Ang aga pa. Huwag kang magulo. Babae. Ilang taon na ba ang babae?"
  "Isang tinedyer," sabi ni Andy. Si Andy Chase ay walong taon nang EMT sa Glenwood Ambulance Squad. Si Glenwood ang humawak ng halos lahat ng kontrata ng EMS sa lungsod, at sa paglipas ng mga taon, ang payo ni Andy ang naghatid kay Simon sa ilang mga kahindik-hindik na balita, pati na rin sa maraming impormasyon tungkol sa pulisya. Hindi niya kailanman hinayaan na makalimutan ni Andy ang katotohanang iyon. Magiging dahilan ito para hindi na siya makapagtanghalian sa Plow and Stars. Kung ang kuwentong ito ay magiging isang pagtatakip, may utang pa siyang daan kay Andy.
  "Itim? Puti? Kayumanggi?" tanong ni Simon.
  "Puti."
  "Hindi kasing ganda ng kwento ng munting puting babae," naisip ni Simon. Siguradong panakip ang mga patay na batang babaeng puti. Pero mahusay ang anggulo ng paaralang Katoliko. Maraming nakakatawang paghahambing na mapagpipilian. "Kinuha na ba nila ang bangkay?"
  "Oo. Inilipat lang nila ito."
  "Ano ba ang ginagawa ng isang puting Katolikong estudyante sa bahaging iyon ng Eighth Street?"
  "Sino ako, Oprah? Paano ko malalaman?"
  Natuklasan ni Simon ang mga elemento ng kwento. Droga. At seks. Siguro. Tinapay at jam. "Paano siya namatay?"
  "Hindi sigurado."
  "Pagpatay? Pagpapakamatay? Labis na dosis?"
  "Bueno, may mga pulis na nag-aakusa ng pagpatay doon, kaya hindi naman ito overdose."
  "Binaril ba siya? Sinaksak?"
  "Sa tingin ko ay nasugatan siya."
  Diyos ko, oo nga, naisip ni Simon. "Sino ang pangunahing detektib?"
  "Kevin Byrne."
  Bumaliktad ang sikmura ni Simon, sandaling umikot, at pagkatapos ay kumalma. May kasaysayan siya kay Kevin Byrne. Ang pag-iisip na labanan siyang muli ay sabay na nagpasigla at nagpakamatay sa kanya sa takot. "Sino ang kasama niya, itong Purity?"
  "Malinaw. Hindi. Nasa ospital si Jimmy Purify," sabi ni Andy.
  "Ospital? Nabaril?"
  "Malalang sakit sa puso at ugat."
  Naku, naisip ni Simon. Walang drama roon. "Mag-isa lang siyang nagtatrabaho?"
  "Hindi. May bago na siyang partner. Si Jessica o kung ano man."
  "Babae?" tanong ni Simon.
  "Hindi. Isang lalaking nagngangalang Jessica. Sigurado ka bang reporter ka?"
  "Ano ang hitsura niya?"
  "Ang gwapo niya talaga."
  Ang init, naisip ni Simon, at tila nawawala sa kanyang isipan ang kasabikan ng kwento. Wala akong pakialam sa mga babaeng tagapagpatupad ng batas, pero ang ilang kababaihan sa pulisya ay may tendensiyang magmukhang si Mickey Rourke na nakasuot ng pantsuit. "Blonde? Morena?"
  "Morena. Matipuno. Malalaking kayumangging mata at magagandang binti. Major, baby."
  Nagsasama-sama ang lahat. Dalawang pulis, si Beauty and the Beast, mga patay na puting babae sa isang eskinita. At hindi pa nga niya inaangat ang kanyang pisngi mula sa kama.
  "Bigyan mo ako ng isang oras," sabi ni Simon. "Magkita tayo sa Araro."
  Ibinaba ni Simon ang telepono at ibinaba ang kanyang mga binti mula sa kama.
  Pinagmasdan niya ang tanawin ng kaniyang apartment na may tatlong silid-tulugan. "Nakakapanakit sa paningin," naisip niya. Ngunit, naisip niya, para itong inuupahan ni Nick Carraway sa West Egg-isang maliit na panlalait sa paningin. Balang araw, darating din ang araw na iyon. Sigurado siya rito. Balang araw, magigising siya at hindi na niya makikita ang lahat ng kwarto sa kaniyang bahay mula sa kaniyang kama. Magkakaroon siya ng ground floor, bakuran, at isang kotse na hindi magiging tunog ng drum solo ng Ginger Baker sa tuwing pinapatay niya ito.
  Marahil ay gagawin nga iyon ng kuwentong ito.
  Bago pa siya makarating sa kusina, sinalubong siya ng kanyang pusa, isang mabalahibo at may isang taingang kayumangging tabby na nagngangalang Enid.
  "Kumusta ang anak ko?" Kiniliti siya ni Simon sa likod ng isang maayos niyang tainga. Dalawang beses na pumulupot si Enid at gumulong sa kandungan nito.
  "May hotline si Daddy, ma'am. Walang oras para sa pag-ibig ngayong umaga."
  Umungol si Enid na may pag-unawa, tumalon pababa sa sahig, at sumunod sa kanya papasok sa kusina.
  Ang tanging walang kapintasang kagamitan sa buong apartment ni Simon, bukod sa kanyang Apple PowerBook, ay ang kanyang minamahal na Rancilio Silvia espresso machine. Nakatakda ang timer na magsimula ng alas-9 ng umaga, kahit na tila hindi bumabangon sa kama ang may-ari at punong operator nito bago magtanghali. Gayunpaman, gaya ng mapapatunayan ng sinumang mahilig sa kape, ang susi sa isang perpektong espresso ay isang mainit na basket.
  Pinuno ni Simon ng bagong giling na espresso ang pansala at gumawa ng kanyang unang ristretto para sa araw na iyon.
  Sumilip siya sa bintana ng kusina, sa parisukat na bentilasyon sa pagitan ng mga gusali. Kung yumuko siya, iuunat ang kanyang leeg sa anggulong apatnapu't limang digri, at ididikit ang kanyang mukha sa salamin, makikita niya ang isang piraso ng langit.
  Kulay abo at maulap. Mahinang ulan.
  Araw ng Britanya.
  "Mas mabuti pang bumalik na lang siya sa Lake District," naisip niya. Pero kung babalik siya sa Berwick, hindi naman siguro ganito kaganda ang kwento niya, 'di ba?
  Sumirit at dumagundong ang espresso machine, nagsasalin ng perpektong shot sa isang pinainit na demitasse cup, isang eksaktong sukat sa loob ng labimpitong segundo, na may kasamang masarap na ginintuang crema.
  Inilabas ni Simon ang kanyang tasa, ninanamnam ang bango ng simula ng isang kahanga-hangang bagong araw.
  "Mga patay na puting babae," bulalas niya, habang humihigop ng kaniyang masarap na kayumangging kape.
  Mga Patay na Babaeng Katolikong Puti.
  Sa bayan ng mga crackers.
  Maganda.
  OceanofPDF.com
  8
  LUNES, 12:50 PM
  Naghiwalay sila para mananghalian. Bumalik si Jessica sa Nazarene Academy para sa departamento ng Taurus. Mahina ang trapiko sa I-95, ngunit patuloy ang ulan.
  Sa paaralan, sandali niyang nakausap si Dottie Takacs, ang drayber ng school bus na sumundo sa mga batang babae sa kapitbahayan ni Tessa. Labis pa ring nalungkot ang babae sa balita ng pagkamatay ni Tessa, halos hindi mapakali, ngunit nagawa niyang sabihin kay Jessica na wala si Tessa sa hintuan ng bus noong Biyernes ng umaga, at wala siyang maalala na may kakaibang taong nakatambay sa hintuan ng bus o kahit saan sa ruta. Dagdag pa niya, ang trabaho niya ay bantayan ang kalsada.
  Ipinaalam ni Sister Veronica kay Jessica na nag-leave si Dr. Parkhurst, ngunit ibinigay niya ang kanyang tirahan at mga numero ng telepono. Sinabi rin niya rito na ang huling klase ni Tessa sa Huwebes ay ang ikalawang taon ng klase sa Pranses. Kung tama ang pagkakatanda ni Jessica, lahat ng estudyante ng Nazarene ay kinakailangang mag-aral ng wikang banyaga sa loob ng dalawang magkasunod na taon upang makapagtapos. Hindi nagulat si Jessica na ang kanyang dating guro sa Pranses, si Claire Stendhal, ay nagtuturo pa rin.
  Natagpuan niya ito sa silid ng mga guro.
  
  "SI TESSA AY ISANG KAMANGHA-MANGHA NA ESTUDYANTE," sabi ni Claire. "Isang pangarap. Napakahusay ng gramatika, walang kapintasang sintaks. Ang kanyang mga takdang-aralin ay palaging naipapasa sa oras."
  Ang pag-uusap ni Jessica kay Madame Stendhal ay nagpaalala sa kanya ng labindalawang taon, bagama't hindi pa siya nakapunta sa mahiwagang silid-aralan noon. Ang kanyang imahe sa silid, tulad ng maraming ibang estudyante, ay kombinasyon ng isang nightclub, isang silid sa motel, at isang punong-puno ng mga kagamitang opyo. Nadismaya siya nang matuklasan na sa simula pa lang, isa lamang itong luma at ordinaryong silid na may tatlong mesa na napapalibutan ng mga lumang upuan, isang maliit na grupo ng mga loveseat, at ilang yupi na kapehan.
  Ibang-iba ang kwento ni Claire Stendhal. Walang anumang pagod o pangkaraniwan sa kanya; hindi siya kailanman naging ganito: matangkad at elegante, na may kahanga-hangang pangangatawan at makinis at mala-pergamino na balat. Noon pa man ay kinaiinggitan na nina Jessica at ng kanyang mga kaklase ang kanyang mga damit: mga Pringle sweater, Nipon suit, sapatos na Ferragamo, at mga Burberry coat. Ang kanyang buhok ay may kulay pilak na kinang at medyo mas maikli kaysa sa kanyang naaalala, ngunit si Claire Stendhal, na ngayon ay nasa kalagitnaan ng kanyang mga kwarenta, ay isa pa ring kapansin-pansing babae. Inisip ni Jessica kung naaalala pa rin siya ni Madame Stendhal.
  "Mukhang balisa ba siya nitong mga nakaraang araw?" tanong ni Jessica.
  "Aba, gaya ng inaasahan, malaki ang naging epekto sa kanya ng sakit ng kanyang ama. Naiintindihan ko na siya ang responsable sa pagpapatakbo ng bahay. Noong nakaraang taon, halos tatlong linggo siyang nagbakasyon para alagaan ito. Wala siyang pinalampas na kahit isang gawain."
  - Natatandaan mo ba noong panahong iyon?
  Nag-isip sandali si Claire. "Kung hindi ako nagkakamali, bago mag-Thanksgiving iyon."
  "May napansin ka bang pagbabago sa kanya noong bumalik siya?"
  Tumingin si Claire sa bintana habang pinagmamasdan ang ulan na bumabagsak sa disyerto. "Ngayong nabanggit mo na, sa palagay ko ay medyo mas nagmuni-muni siya," sabi niya. "Siguro medyo hindi gaanong handang sumali sa mga talakayan ng grupo."
  "Bumaba na ba ang kalidad ng kaniyang trabaho?"
  "Hindi naman. Kung mayroon man, mas naging maingat pa siya."
  "Mayroon ba siyang mga kaibigan sa klase niya?"
  "Si Tessa ay isang magalang at magalang na dalaga, ngunit sa palagay ko ay wala siyang gaanong malalapit na kaibigan. Maaari akong magtanong-tanong kung gusto mo."
  "Magpapasalamat ako," sabi ni Jessica. Iniabot niya kay Claire ang isang business card. Sinulyapan ito ni Claire, pagkatapos ay isinilid sa kanyang pitaka-isang manipis na Vuitton Honfleur clutch. Natural.
  "Nabanggit niya ang pagpunta niya sa France balang araw," sabi ni Claire.
  Naalala ni Jessica na sinabi niya rin ang parehong bagay. Ginawa nilang lahat iyon. Wala siyang kilalang kahit isang babae sa klase niya na talagang umalis.
  "Pero hindi si Tessa ang tipo ng taong nangangarap ng romantikong paglalakad sa tabi ng Seine o pamimili sa Champs-Élysées," patuloy ni Claire. "Ibinahagi niya ang tungkol sa pakikipagtulungan sa mga batang mahihirap."
  Nagbigay ng ilang tala si Jessica tungkol dito, kahit hindi niya lubos na alam kung bakit. "Naikwento na ba niya sa iyo ang tungkol sa personal niyang buhay? Tungkol sa sinumang maaaring nanggugulo sa kanya?"
  "Hindi," sabi ni Claire. "Pero wala namang gaanong nagbago sa bagay na iyan simula noong high school ka. At hindi ang sa akin. Mga matatanda na tayo, at ganoon ang tingin sa atin ng mga estudyante. Hindi na talaga tayo pinagkakatiwalaan nila gaya ng tiwala nila sa kanilang mga magulang."
  Gusto sanang tanungin ni Jessica si Claire tungkol kay Brian Parkhurst, pero kutob lang siya. Hindi niya ito pinapansin. "May naiisip ka pa bang ibang makakatulong?"
  Naghintay si Claire ng ilang minuto. "Wala akong maisip," sabi niya. "Pasensya na."
  "Ayos lang," sabi ni Jessica. "Malaking tulong ka."
  "Ang hirap paniwalaan... ayan na siya," sabi ni Claire. "Napakabata pa niya noon."
  Buong araw na iniisip ni Jessica ang parehong bagay. Ngayon ay wala na siyang sagot. Walang anumang bagay na makapagpapasaya o makapagpapasaya sa kanya. Inipon niya ang kanyang mga gamit at sumulyap sa kanyang relo. Kailangan na niyang bumalik sa North Philadelphia.
  "Nahuli ka ba?" tanong ni Claire. Pikong at tuyo ang boses niya. Tandang-tanda ni Jessica ang tonong iyon.
  Ngumiti si Jessica. Naalala siya ni Claire Stendhal. Palaging nahuhuli ang batang si Jessica. "Mukhang mami-miss ko ang tanghalian."
  "Bakit hindi ka bumili ng sandwich sa cafeteria?"
  Naisip ito ni Jessica. Siguro magandang ideya iyon. Noong nasa hayskul siya, isa siya sa mga kakaibang batang mahilig talaga sa pagkain sa cafeteria. Naglakas-loob siyang magtanong, "Qu'est-ce que vous... Nag-aalok ka ba?"
  Kung hindi siya nagkakamali-at umaasa siyang hindi-tinanong niya, "Ano ang maimumungkahi mo?"
  Ang ekspresyon sa mukha ng dating guro niya ng Pranses ay nagpapahiwatig na nakuha niya ito nang tama. O sapat na ang lapit niya sa paaralan para sa Pranses.
  "Hindi naman masama, Mademoiselle Giovanni," sabi ni Claire nang may mapagbigay na ngiti.
  "Salamat".
  "Avec plaisir," sagot ni Claire. "At ang mga taong pabaya ay magagaling pa rin."
  
  ANIM NA YUNIT LAMANG ANG TESSA MULA SA lumang locker ni Jessica. Sandaling naisipang tingnan ni Jessica kung gumagana pa rin ang dati niyang kombinasyon.
  Noong nag-aaral siya sa Nazarene, ang locker ni Tessa ay pag-aari ni Janet Stephanie, ang editor ng alternatibong pahayagan ng paaralan at isang lokal na adik sa droga. Hindi inaasahan ni Jessica na makakakita siya ng pulang plastik na bong at isang tambak ng Ho Hos nang buksan niya ang pinto ng locker. Sa halip, nakita niya ang repleksyon ng huling araw ni Tessa Wells sa paaralan, ang kanyang buhay pagkatapos ng graduation.
  Isang Nazarene hoodie at parang gawang-bahay na scarf ang nakasabit sa isang coat rack. Isang plastik na raincoat ang nakasabit sa isang kawit. Ang malinis at maayos na nakatuping damit pang-gym ni Tessa ay nasa pinakaitaas na istante. Sa ilalim ng mga ito ay nakalatag ang isang maliit na tumpok ng mga sheet music. Sa likod ng pinto, kung saan karamihan sa mga batang babae ay naglalagay ng mga photo collage, may cat calendar si Tessa. Ang mga nakaraang buwan ay pinunit. Ang mga araw ay tinakpan, hanggang sa nakaraang Huwebes.
  Tiningnan ni Jessica ang mga libro sa kanyang locker kasabay ng listahan ng klase ni Tessa na natanggap niya mula sa reception. Dalawang libro ang nawawala: Biology at Algebra II.
  Nasaan na sila? naisip ni Jessica.
  Binuklat ni Jessica ang mga pahina ng natitirang mga aklat-aralin ni Tessa. Ang kaniyang aklat-aralin sa Communications and Media ay may syllabus na nakalimbag sa matingkad na kulay rosas na papel. Sa loob ng kaniyang aklat-aralin sa teolohiya, ang Understanding Catholic Christianity, ay may ilang resibo ng dry cleaning. Blangko ang iba pang mga libro. Walang personal na mga tala, liham, o litrato.
  Isang pares ng botang goma na hanggang binti ang nakalapag sa ilalim ng locker. Isasara na sana ni Jessica ang locker nang magpasya siyang pulutin ang mga bota at baligtarin ang mga ito. Walang laman ang kaliwang bota. Nang baligtarin niya ang kanang bota, may nahulog sa makintab na sahig na hardwood.
  Maliit na talaarawan na gawa sa balat ng guya na may palamuting dahon ng ginto.
  
  SA PARKING LOT, kinakain ni Jessica ang kanyang sloppy joe at binasa ang diary ni Tessa.
  Kakaunti ang mga entry, may mga araw, minsan linggo pa nga, sa pagitan ng mga entry. Tila, hindi si Tessa ang tipo ng tao na mapipilitang itala ang bawat iniisip, bawat nararamdaman, bawat emosyon, at bawat interaksyon sa kanyang journal.
  Sa pangkalahatan, nagbigay siya ng impresyon ng isang malungkot na batang babae, na karaniwang nakatingin sa madilim na bahagi ng buhay. May mga tala tungkol sa isang dokumentaryo na napanood niya tungkol sa tatlong binata na, sa kanyang palagay, tulad ng mga gumagawa ng pelikula, ay maling nahatulan ng pagpatay sa West Memphis, Tennessee. May isang mahabang artikulo tungkol sa kalagayan ng mga nagugutom na bata sa Appalachia. Nag-donate si Tessa ng dalawampung dolyar sa programang Second Harvest. May ilang mga tala tungkol kay Sean Brennan.
  Ano ba ang nagawa kong mali? Bakit hindi ka tumawag?
  May isang mahaba at medyo nakakaantig na kuwento tungkol sa isang babaeng walang tirahan na nakilala ni Tessa. Isang babaeng nagngangalang Carla ang nakatira sa isang kotse sa 13th Street. Hindi ibinahagi ni Tessa kung paano niya nakilala ang babae, kundi kung gaano kaganda si Carla, kung paano siya naging isang modelo kung hindi lang siya dinanas ng maraming masasamang pangyayari sa buhay. Sinabi ng babae kay Tessa na ang isa sa mga pinakamasamang bahagi ng pamumuhay sa labas ng kanyang kotse ay ang kawalan ng privacy, na nabubuhay siya sa patuloy na takot na may nagmamasid sa kanya, may nagbabalak na saktan siya. Sa mga sumunod na linggo, pinag-isipan ni Tessa nang mabuti ang problema, at pagkatapos ay napagtanto niyang may magagawa siya para makatulong.
  Binisita ni Tessa ang kanyang Tiya Georgia. Hiniram niya ang makinang panahi na Singer ng kanyang tiyahin at, sa sarili niyang gastos, ay tumahi ng mga kurtina para sa babaeng palaboy, na maaaring matalinong ikabit sa headliner ng kotse.
  "Napakaespesyal na binibini nito," naisip ni Jessica.
  Ang huling entry ng note ay ganito:
  
  Malubha ang sakit ni Tatay. Sa tingin ko ay lumalala na ang kanyang karamdaman. Pinipilit niyang maging matatag, pero alam kong laro lang ito para sa akin. Tinitingnan ko ang kanyang mahihinang mga kamay at naiisip ang mga panahong bata pa ako, noong tinutulak niya ako sa mga duyan. Parang madampi ng mga paa ko ang mga ulap! Ang kanyang mga kamay ay may mga sugat at peklat mula sa matutulis na slate at uling. Ang kanyang mga kuko ay mapurol dahil sa mga alulod na bakal. Palagi niyang sinasabi na iniwan niya ang kanyang kaluluwa sa Carbon County, ngunit ang kanyang puso ay nasa akin. At kay Nanay. Naririnig ko ang kanyang matinding paghinga gabi-gabi. Kahit alam ko kung gaano kasakit, bawat paghinga ay umaaliw sa akin, sinasabi sa akin na narito pa rin siya. Si Tatay pa rin.
  Sa gitna ng talaarawan, dalawang pahina ang pinunit, at pagkatapos ay ang pinakahuling tala, na may petsang halos limang buwan na ang nakalilipas, ay mababasa nang simple:
  
  Nakabalik na ako. Tawagin mo na lang akong Sylvia.
  Sino si Sylvia? naisip ni Jessica.
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang mga tala. Ang pangalan ng ina ni Tessa ay Anne. Wala siyang mga kapatid na babae. Tiyak na walang "Sister Sylvia" sa Nazarene.
  Muling binuklat niya ang talaarawan. Ilang pahina bago ang binurang seksyon ay may isang sipi mula sa isang tulang hindi niya kilala.
  Tiningnan muli ni Jessica ang huling entry. Ang petsa nito ay bago mag-Thanksgiving noong nakaraang taon.
  
  Nakabalik na ako. Tawagin mo na lang akong Sylvia.
  Taga-saan ka, Tessa? At sino si Sylvia?
  OceanofPDF.com
  9
  LUNES, 1:00 PM
  Noong ikapitong baitang, halos anim na talampakan ang taas ni IMMY PURIFI, at walang sinuman ang tumawag sa kanya na payat.
  Noong araw, si Jimmy Purifie ay kayang pumasok sa pinakamatinding puting bar sa Grays Ferry nang walang imik, at ang mga usapan ay magiging tahimik; ang mga mabibigat na kaso ay magiging mas maayos naman.
  Ipinanganak at lumaki sa Black Bottom ng West Philadelphia, tiniis ni Jimmy ang mga pagsubok kapwa sa loob at labas ng kanyang buhay, at hinarap ang lahat ng ito nang may kahinahunan at talino sa kalye na halos makasira sa isang mas maliit na tao.
  Ngunit ngayon, habang nakatayo si Kevin Byrne sa pintuan ng silid ni Jimmy sa ospital, ang lalaking nasa harap niya ay parang sketch ni Jimmy Purify na pinaputi ng araw, isang balat ng dating lalaki. Nabawasan ng humigit-kumulang tatlumpung libra ang timbang ni Jimmy, lubog ang kanyang mga pisngi, at maputla ang kanyang balat.
  Natuklasan ni Byrne na kailangan niyang tumikhim bago magsalita.
  - Kumusta, Clutch.
  Lumingon si Jimmy. Sinubukan niyang sumimangot, pero umangat ang gilid ng kanyang bibig, para ipakitang laro ang nangyari. "Susmaryosep. Wala bang mga guwardiya rito?"
  Tumawa si Byrne, nang napakalakas. "Ang ganda mo naman."
  "Lagot ka," sabi ni Jimmy. "Mukha akong si Richard Pryor."
  "Hindi. Siguro si Richard Roundtree," sagot ni Byrne. "Pero kung isasaalang-alang ang lahat..."
  "Kung tutuusin, dapat ay nasa Wildwood ako kasama si Halle Berry."
  "Mas malaki ang tsansa mong matalo si Marion Barry."
  "Kumalma ka na naman."
  "Pero hindi ka naman kasing ganda niya, Detective," sabi ni Byrne, habang itinataas ang isang Polaroid na litrato ni Gideon Pratt na bugbog at may mga pasa.
  Ngumiti si Jimmy.
  "Naku, ang torpe naman ng mga 'to," sabi ni Jimmy, sabay suntok nang mahina kay Byrne.
  "Henetiko ito."
  Isinandal ni Byrne ang litrato sa pitsel ng tubig ni Jimmy. Mas maganda ito kaysa sa anumang kard ng paggaling. Matagal nang hinahanap nina Jimmy at Byrne si Gideon Pratt.
  "Kumusta ang anghel ko?" tanong ni Jimmy.
  "Sige," sabi ni Byrne. Si Jimmy Purify ay may tatlong anak na lalaki, pawang mga pasa at pawang mga malalaki na, at ibinuhos niya ang lahat ng kanyang lambing-kahit kaunti lang ang mayroon siya-sa anak ni Kevin Byrne na si Colleen. Bawat taon sa kaarawan ni Colleen, may dumarating na isang nakakahiyang mamahaling regalo mula sa isang hindi kilalang tao sa pamamagitan ng UPS. Walang sinuman ang naloko. "Malapit na siyang magkaroon ng malaking Easter party."
  "Sa paaralan para sa mga bingi?"
  "Oo."
  "Alam mo, nagpapraktis ako," sabi ni Jimmy. "Medyo nagiging maayos na."
  Gumawa si Jimmy ng ilang mahihinang galaw gamit ang kanyang mga kamay.
  "Ano ba dapat iyon?" tanong ni Byrne.
  "Kaarawan noon."
  "Medyo kamukha talaga nito ang Happy Sparkplug."
  "Ganoon ba nangyari?"
  "Oo."
  "Shit." Tiningnan ni Jimmy ang mga kamay niya na parang kasalanan nila. Sinubukan niya ulit ang mga hugis kamay, pero hindi rin naging maganda ang resulta.
  Niyakap ni Byrne ang mga unan ni Jimmy, pagkatapos ay umupo, inilipat ang kanyang bigat sa upuan. Sumunod ang isang mahaba at komportableng katahimikan, ang uri na tanging sa pagitan lamang ng mga matandang magkaibigan.
  Binigyan ni Byrne si Jimmy ng pagkakataong magsimulang magtrabaho.
  "Kaya, narinig kong kailangan mong isakripisyo ang isang birhen." Paos at mahina ang boses ni Jimmy. Marami na siyang na-shock sa pagbisitang ito. Sinabihan si Byrne ng mga cardiac nurse na maaari lang siyang manatili rito nang limang minuto.
  "Oo," sagot ni Byrne. Ang tinutukoy ni Jimmy ay ang bagong partner ni Byrne na isang first-day homicide officer.
  "Gaano kasama?"
  "Hindi naman masama, sa totoo lang," sabi ni Byrne. "Mayroon siyang mabuting likas na ugali."
  "Siya?"
  "Naku," naisip ni Byrne. Napakaluma na talaga ni Jimmy Purifie. Sa katunayan, ayon kay Jimmy, ang una niyang badge ay nakasulat sa Roman numerals. Kung si Jimmy Purifie ang bahala, ang mga babae lang sa puwersa ay mga katulong. "Oo."
  - Isa ba siyang batang-matandang detektib?
  "Sa palagay ko ay hindi," sagot ni Byrne. Ang tinutukoy ni Jimmy ay ang matatapang na lalaking sumalakay sa istasyon, nagdawit ng mga suspek, nanakot ng mga saksi, at sinubukang maglinis ng kanilang mga sarili. Ang mga beteranong detektib tulad nina Byrne at Jimmy ay gumagawa ng mga pagpili. Mas kaunti ang mga bagay na kailangang lutasin. Ito ay isang bagay na natutunan mo o hindi.
  "Maganda ba siya?"
  Hindi na kailangang isipin pa ni Byrne iyon. "Oo. Siya."
  - Dalhin mo siya minsan.
  "Susmaryosep. Magpapa-penis transplant ka rin ba?"
  Ngumiti si Jimmy. "Oo. Malaki rin. Naisip ko, ano ba 'yan. Nandito na ako at mas mabuting bumili na lang ako nang napakalaki."
  "Siya talaga ang asawa ni Vincent Balzano."
  Hindi agad natunog ang pangalan. "'Yung masungit na lalaki mula sa Central?"
  "Oo. Pareho."
  - Kalimutan mo na ang sinabi ko.
  May nakita si Byrne na anino malapit sa pinto. Sumilip ang nars sa loob ng silid at ngumiti. Oras na para umalis. Tumayo siya, nag-unat, at sumulyap sa kanyang relo. Mayroon siyang labinlimang minuto bago ang kanyang pagpupulong kay Jessica sa North Philadelphia. "Kailangan ko nang umalis. Naantala kami kaninang umaga."
  Kumunot ang noo ni Jimmy, dahilan para makaramdam ng hiya si Byrne. Dapat sana'y tumahimik na lang siya. Ang pagsasabi kay Jimmy Purify tungkol sa isang bagong kaso na hindi na niya aayusin ay parang pagpapakita ng larawan ng Churchill Downs sa isang retiradong thoroughbred na aso.
  - Mga detalye, Riff.
  Inisip ni Byrne kung gaano karami ang dapat niyang sabihin. Napagpasyahan niyang sabihin na lang ang totoo. "Labing-pitong taong gulang na babae," aniya. "Natagpuan sa isang abandonadong rowhouse malapit sa Eighth at Jefferson."
  Hindi na kailangang isalin ang ekspresyon ng mukha ni Jimmy. Bahagi nito ay kung gaano niya kasabik na makabalik sa aksyon. Isa pang bahagi ay kung gaano niya alam na nakarating na kay Kevin Byrne ang mga bagay na ito. Kung nakapatay ka ng isang batang babae sa harap niya, wala kang sapat na laki ng bato para mapagtaguan.
  - Gamot?
  "Sa tingin ko hindi," sabi ni Byrne.
  - Pinabayaan ba siya?
  Tumango si Byrne.
  "Ano ang meron tayo?" tanong ni Jimmy.
  "Tayo," naisip ni Byrne. Mas masakit pala ito kaysa sa inaakala niya. "Medyo."
  - Balitaan mo ako, ha?
  "Nakuha mo na, Clutch," naisip ni Byrne. Hinawakan niya ang kamay ni Jimmy at marahang pinisil ito. "May kailangan ka ba?"
  "Masarap sana ang isang piraso ng tadyang. Yung tira-tirang bahagi."
  "At Diet Sprite, 'di ba?"
  Ngumiti si Jimmy, nakayuko ang mga talukap ng mata. Pagod na siya. Naglakad si Byrne papunta sa pinto, umaasang maaabot niya ang malamig at berdeng pasilyo bago pa niya ito marinig, hinihiling na nasa Mercy siya para tanungin ang saksi, hinihiling na nasa likuran niya si Jimmy, amoy Marlboro at Old Spice.
  Hindi siya nakaligtas.
  "Hindi na ako babalik, 'di ba?" tanong ni Jimmy.
  Pinikit ni Byrne ang kanyang mga mata, pagkatapos ay idinilat ang mga ito, umaasang may lumitaw na parang pananampalataya sa kanyang mukha. Lumingon siya. "Syempre naman, Jimmy."
  "Para sa isang pulis, napakasinungaling mo talaga, alam mo ba 'yon? Namangha ako na nagawa pa nating lutasin ang Kaso Numero Uno."
  "Lumalakas ka na. Babalik ka na sa mga lansangan pagdating ng Araw ng Pag-alaala. Makikita mo. Pupunuin natin ang Finnigan's at bibigyan natin ng regalo si Deirdre."
  Mahina at walang pakialam na ikinumpas ni Jimmy ang kanyang kamay, saka ibinaling ang kanyang ulo sa bintana. Ilang segundo ang lumipas, nakatulog siya.
  Pinagmasdan siya ni Byrne nang isang buong minuto. Marami pa siyang gustong sabihin, pero may oras pa siya mamaya.
  Hindi ba tama iyon?
  Magkakaroon siya ng oras para sabihin kay Jimmy kung gaano kahalaga sa kanya ang kanilang pagkakaibigan sa mga nakalipas na taon at kung paano niya natutunan mula rito kung ano ang tunay na trabaho bilang pulis. Magkakaroon siya ng oras para sabihin kay Jimmy na hindi na magiging pareho ang lungsod na ito kung wala siya.
  Sandaling tumigil si Kevin Byrne, pagkatapos ay tumalikod at naglakad palabas sa pasilyo at patungo sa mga elevator.
  
  NAKATAYO SI BYRNE SA HARAP NG OSPITAL, nanginginig ang mga kamay, naninigas ang lalamunan sa pagkabalisa. Inabot siya ng limang ikot sa manibela ng Zippo para magsindi ng sigarilyo.
  Matagal na siyang hindi umiyak, ngunit ang kirot sa kanyang puso ay nagpaalala sa kanya ng unang pagkakataon na nakita niyang umiyak ang kanyang matandang lalaki. Ang kanyang ama ay kasingtangkad ng isang bahay, isang babaeng may dalawang mukha na may reputasyon sa buong lungsod, isang orihinal na mandirigma na kayang magbuhat ng apat na labindalawang pulgadang bloke ng kongkreto paakyat sa hagdan nang walang zero. Ang paraan ng kanyang pag-iyak ay nagpapamukha sa kanya na maliit sa paningin ng sampung taong gulang na si Kevin, nagpapamukha sa kanya na ama ng sinumang ibang bata. Si Padraig Byrne ay nasiraan ng takbo sa likod ng kanilang bahay sa Reid Street nang araw na malaman niyang kailangan ng kanyang asawa ng operasyon sa kanser. Si Maggie O'Connell Byrne ay nabuhay pa ng dalawampu't limang taon, ngunit walang nakakaalam noon. Ang kanyang matandang lalaki ay nakatayo sa tabi ng kanyang minamahal na puno ng peach nang araw na iyon, nanginginig na parang dahon ng damo sa isang bagyo, at si Kevin ay nakaupo sa tabi ng bintana ng kanyang silid-tulugan sa ikalawang palapag, pinapanood siya at umiiyak kasama niya.
  Hindi niya kailanman nakalimutan ang larawang ito, kailanman ay hindi niya malilimutan.
  Hindi na siya umiyak simula noon.
  Pero gusto niya ito ngayon.
  Jimmy.
  OceanofPDF.com
  10
  LUNES, 1:10 PM
  Usapang pambabae.
  Mayroon pa bang ibang mahiwagang wika para sa mga lalaking ganito ang uri? Sa palagay ko ay wala. Walang lalaking nakarinig ng mga usapan ng mga kabataang babae sa loob ng mahabang panahon ang aamin na walang mas mahirap na gawain kaysa sa pagtatangkang linawin ang isang simpleng pag-uusap sa pagitan ng iilang Amerikanong dalagita. Kung ikukumpara, ang Enigma code noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay napakadali lang.
  Nakaupo ako sa isang Starbucks sa Sixteenth and Walnut, may nakalagay na nakakalamig na latte sa mesa sa harap ko. Sa katabing mesa ay may tatlong dalagitang babae. Sa pagitan ng mga subo ng kanilang biscotti at paghigop ng white chocolate mochas, isang agos ng tsismis, pasaring, at mga obserbasyon ang dumadaloy, napaka-parang-parang, napaka-walang istruktura, kaya't ang tanging magagawa ko lang ay makasabay.
  Seks, musika, paaralan, sinehan, seks, mga kotse, pera, seks, mga damit.
  Pagod na akong makinig lang.
  Noong bata pa ako, may apat na malinaw na "saligan" na nauugnay sa seks. Ngayon, kung tama ang pagkakarinig ko, may mga pit stop sa pagitan ng mga ito. Sa pagitan ng pangalawa at pangatlo, sa pagkakaintindi ko, mayroon na ngayong "kaswal" na pangalawa, na, kung hindi ako nagkakamali, ay kinabibilangan ng paghawak sa mga suso ng isang babae gamit ang iyong dila. Pagkatapos ay mayroon ding "kaswal" na pangatlo, na kinabibilangan ng oral sex. Wala sa mga nabanggit, salamat sa dekada 1990, ang itinuturing na seks, kundi "pagkaalipin."
  Kaakit-akit.
  Ang babaeng pinakamalapit sa akin ay isang babaeng mapula ang buhok, mga labinlima. Ang kanyang malinis at makintab na buhok ay nakapusod at naka-ipit gamit ang isang itim na velvet headband. Nakasuot siya ng masikip na pink na T-shirt at skinny beige jeans. Nakatalikod siya sa akin, at nakikita kong nakababa ang kanyang maong, at ang paraan ng kanyang pagpoposisyon (nakayuko para ipakita sa kanyang mga kaibigan ang isang mahalagang bagay) ay nagpapakita ng isang bahagi ng puti at mabalahibong balat sa ilalim ng kanyang pang-itaas, isang itim na sinturon na katad, at ang ilalim ng kanyang kamiseta. Napakalapit niya sa akin-ilang pulgada lang, sa katunayan-kaya nakikita ko ang maliliit na biloy ng pananakit ng balahibo na dulot ng hangin mula sa air conditioning, ang mga gulugod sa kanyang likod.
  Sapat ang lapit para mahawakan ko.
  Nagdadadaldal siya tungkol sa isang bagay na may kinalaman sa kanyang trabaho, tungkol sa kung paano ang isang nagngangalang Corinne ay palaging nahuhuli at iniiwan ang paglilinis sa kanya, at kung paano ang boss na iyon ay napakasungit at napakabaho ng hininga at iniisip na talagang gwapo siya ngunit ang totoo ay katulad siya ng matabang lalaki mula sa The Sopranos na nag-aalaga kay Uncle Tony o kay Dad o kung sino pa man.
  Gustung-gusto ko ang panahong ito. Walang detalyeng napakaliit o walang halaga na hindi nila masusuri. Sapat na ang kanilang kaalaman para gamitin ang kanilang sekswalidad para makuha ang gusto nila, ngunit wala silang ideya na ang kanilang pag-aari ay napakalakas at mapanira sa pag-iisip ng mga lalaki na kung alam lang nila kung ano ang hihingin, ibibigay na lang ito sa kanila nang walang kahirap-hirap. Ang ironiya ay karamihan sa kanila, kapag naunawaan na nila ito, ay wala nang lakas para makamit ang kanilang mga layunin.
  Parang may hudyat, sabay-sabay nilang napatingin sa kanilang mga relo. Kinolekta nila ang basura at tumungo sa pinto.
  Hindi ako susunod.
  Hindi ang mga babaeng ito. Hindi ngayon.
  Ang araw na ito ay sa Bethany.
  Ang korona ay nasa isang supot sa aking paanan, at bagama't hindi ako mahilig sa ironiya (sa mga salita ni Karl Kraus, ang ironiya ay isang asong tumatahol sa buwan at umiihi sa mga puntod), ang katotohanan na ang supot ay galing kay Bailey ay isang hindi maliit na ironiya. Banks at Biddle.
  Naniniwala si Cassiodorus na ang koronang tinik ay inilagay sa ulo ni Hesus upang ang lahat ng tinik sa mundo ay tipunin at baliin, ngunit sa palagay ko ay hindi iyon totoo. Ang korona ni Bethany ay hindi talaga nabali.
  Aalis si Bethany Price sa paaralan ng 2:20. Minsan ay humihinto siya sa Dunkin' Donuts para sa mainit na tsokolate at cruller, uupo sa isang booth, at magbabasa ng libro nina Pat Ballard o Lynn Murray, mga manunulat na dalubhasa sa mga nobelang romansa na nagtatampok ng mga babaeng plus-size.
  Alam mo, mas mabigat si Bethany kaysa sa ibang mga babae at labis siyang nahihiya tungkol dito. Bumibili siya ng mga tatak niya, ang Zaftique at Junonia, online, pero naiilang pa rin siyang mamili sa mga plus-size department sa Macy's at Nordstrom dahil sa takot na makita siya ng kanyang mga kaklase. Hindi tulad ng ilan sa kanyang mga payat na kaibigan, hindi niya sinusubukang paikliin ang laylayan ng kanyang uniporme sa paaralan.
  Sinasabi nilang namumulaklak ang kapalaluan ngunit hindi namumunga. Marahil, ngunit ang aking mga anak na babae ay nag-aaral sa Paaralang Maria at samakatuwid, sa kabila ng kanilang mga kasalanan, ay tatanggap ng masaganang biyaya.
  Hindi alam ni Bethany, pero perpekto naman siya sa kung ano siya.
  Ideal.
  Maliban sa isa.
  At aayusin ko ito.
  OceanofPDF.com
  11
  LUNES, 3:00 PM
  Ginugol nila ang araw sa pag-aaral ng rutang tinahak ni Tessa Wells nang umagang iyon papunta sa kanyang hintuan ng bus. Bagama't may ilang bahay na hindi sumasagot sa kanilang mga katok, nakausap nila ang labindalawang tao na nakakakilala sa mga Katolikong estudyanteng babae na sumakay sa bus sa kanto. Walang nakaalala ng anumang kakaiba noong Biyernes o anumang ibang araw.
  Pagkatapos ay nagpahinga sila sandali. Gaya ng madalas mangyari, nakarating siya sa huling hintuan. Sa pagkakataong ito, sa isang sira-sirang bahay na may mga awning na kulay olibo at isang maruming tansong katok ng pinto na hugis ulo ng moose. Ang bahay ay wala pang kalahating bloke ang layo mula sa kung saan sumakay si Tessa Wells sa school bus.
  Lumapit si Byrne sa pinto. Umatras si Jessica. Pagkatapos ng anim na katok, aalis na sana sila nang bumukas ang pinto nang isang pulgada.
  "Wala akong bibilhin," mungkahi ng isang payat na boses ng lalaki.
  "Hindi nagbebenta." Ipinakita ni Byrne sa lalaki ang kanyang badge.
  - Ano ang gusto mo?
  "Una, gusto kong buksan mo ang pinto nang higit pa sa isang pulgada," sagot ni Byrne nang diplomatiko hangga't maaari habang naglalakad siya papasok sa kanyang ikalimampung panayam para sa araw na iyon.
  Isinara ng lalaki ang pinto, kinalas ang kadena, at iniunat ito nang maluwag. Nasa edad sitenta siya noon, nakasuot ng plaid na pajama sa ilalim at matingkad na lilang tuxedo na maaaring uso noong panahon ng administrasyong Eisenhower. Nakasuot siya ng mga stroller na walang sintas at walang medyas. Ang pangalan niya ay Charles Noon.
  "Nakikipag-usap na kami sa lahat ng tao sa lugar na ito, ginoo. Nakita mo ba ang babaeng ito noong Biyernes?"
  Nag-alok si Byrne ng litrato ni Tessa Wells, isang kopya ng larawan niya noong nasa hayskul pa siya. Kumuha siya ng isang pares ng handa nang gamiting bifocal mula sa bulsa ng kanyang dyaket at pinag-aralan ang litrato nang ilang sandali, inaayos ang salamin pataas at pababa, pabalik-balik. Nakikita pa rin ni Jessica ang sticker ng presyo sa ibabang bahagi ng kanang lente.
  "Oo, nakita ko siya," sabi ni Noon.
  "Saan?"
  "Naglakad siya papunta sa kanto, gaya ng araw-araw."
  - Saan mo siya nakita?
  Itinuro ng lalaki ang bangketa, saka iginalaw ang kaniyang matipunong hintuturo mula kaliwa pakanan. "Pumasok siya sa kalye, gaya ng dati. Naaalala ko siya dahil lagi siyang mukhang may pinuntahan."
  "Naka-off?"
  "Oo. Alam mo. Parang nasa sarili niyang planeta. Nakayuko ang mga mata, nag-iisip ng kung anu-anong kalokohan."
  "Ano pa ang natatandaan mo?" tanong ni Byrne.
  "Bueno, huminto siya sandali sa harap ng bintana. Kung saan nakatayo ang binibining ito."
  Walang nagturo kung saan nakatayo si Jessica.
  - Gaano siya katagal doon?
  - Hindi ko napansin ang oras.
  Huminga nang malalim si Byrne, pinakawalan ito, habang ang kanyang pasensya ay naglalakad sa lubid, nang walang lambat. "Tungkol doon."
  "Hindi ko alam," sabi ni Noon. Tumingin siya sa kisame, at ipinikit ang mga mata. Napansin ni Jessica ang pagkibot ng mga daliri niya. Parang nagbibilang si Charles Noon. Kung higit pa sa sampu, iniisip niya kung huhubarin ba nito ang sapatos niya. Tumingin siya pabalik kay Byrne. "Siguro dalawampung segundo."
  "Ano ang ginawa niya?"
  "Ginagawa?"
  "Habang nasa harap siya ng bahay mo. Ano ang ginawa niya?"
  - Wala siyang ginawa.
  - Nakatayo lang siya roon?
  "Aba, may hinahanap siya sa kalye. Hindi, hindi eksakto sa kalye. Parang doon sa driveway na katabi ng bahay." Itinuro ni Charles Noon ang kanan, sa driveway na naghihiwalay sa kanyang bahay mula sa tavern sa kanto.
  "Nanunuod lang?"
  "Oo. Parang may nakita siyang interesante. Parang may nakita siyang kakilala niya. Medyo namula siya. Alam mo naman kung gaano kabata ang mga babae."
  "Hindi naman," sabi ni Byrne. "Bakit hindi mo sabihin sa akin?"
  Kasabay nito, nagbago ang buong galaw ng kanyang katawan, na nakaimpluwensya sa mga banayad na pagbabagong iyon na hudyat sa magkabilang panig na pumasok na sila sa isang bagong yugto ng pag-uusap. Walang umatras nang kalahating pulgada, at humigpit ang kanyang sinturon na suot ang tuxedo, bahagyang nanigas ang kanyang mga balikat. Inilipat ni Byrne ang kanyang bigat sa kanyang kanang binti at sumilip sa kabila ng lalaki patungo sa kadiliman ng kanyang sala.
  "Sinasabi ko lang," sabi ni Noon. "Namula lang siya sandali, iyon lang."
  Pinigilan ni Byrne ang lalaki sa tingin hanggang sa napilitan itong umiwas ng tingin. Ilang oras pa lang kilala ni Jessica si Kevin Byrne, pero nakikita na niya ang malamig at berdeng apoy sa mga mata nito. Umalis na si Byrne. Hindi nila lalaki si Charles Noon. "May sinabi ba siya?"
  "Sa tingin ko hindi," sagot ni Noon na may panibagong respeto sa boses niya.
  - May nakita ka ba sa driveway na iyan?
  "Wala po, ginoo," sabi ng lalaki. "Wala po akong bintana diyan. Isa pa, wala po akong pakialam doon."
  Oo, tama iyan, naisip ni Jessica. Gusto mo bang pumunta sa Roundhouse at ipaliwanag kung bakit mo pinapanood ang mga batang babae na pumapasok sa paaralan araw-araw?
  Binigyan ni Byrne ang lalaki ng isang kard. Nangako si Charles Noon na tatawag kung mayroon itong maalala.
  Ang gusaling katabi ng Noon's ay isang inabandunang tavern na tinatawag na Five Aces, isang parisukat at isang palapag na mantsa sa tanawin ng kalye na nag-aalok ng daanan papunta sa Nineteenth Street at Poplar Avenue.
  Kumatok sila sa pinto ng Five Aces, ngunit walang sumasagot. Ang gusali ay natatakpan ng tabla at may mga marka ng graffiti na naglalarawan sa limang pandama. Sinuri nila ang mga pinto at bintana; lahat ng mga ito ay mahigpit na nakakandado at nakakandado mula sa labas. Anuman ang nangyari kay Tessa, hindi ito nangyari sa gusaling ito.
  Tumayo sila sa driveway at tumingala pataas at pababa sa kalye, at sa kabilang kalye. May dalawang rowhouse na may perpektong tanawin ng driveway. Kinapanayam nila ang parehong nangungupahan. Hindi nila naalala na nakita nila si Tessa Wells.
  Habang pabalik sa Roundhouse, binuo ni Jessica ang palaisipan ng huling umaga ni Tessa Wells.
  Bandang 6:50 n.u. noong Biyernes, nilisan ni Tessa Wells ang kanyang bahay at tumungo sa hintuan ng bus. Tinahak niya ang parehong ruta na lagi niyang dinadaanan: pababa sa Twentieth Street patungong Poplar, pababa sa bloke, at pagkatapos ay patawid sa kalye. Bandang 7 n.u., nakita siya sa harap ng isang rowhouse sa Nineteenth at Poplar, kung saan siya nag-atubili sandali, marahil ay may nakita siyang kakilala sa driveway ng isang saradong tavern.
  Halos tuwing umaga ay nakakasalubong niya ang kanyang mga kaibigan mula sa Nazarene. Mga alas-sais lampas limang minuto, sinusundo at hinahatid sila ng bus sa paaralan.
  Ngunit noong Biyernes ng umaga, hindi nakilala ni Tessa Wells ang kanyang mga kaibigan. Noong Biyernes ng umaga, basta na lang nawala si Tessa.
  Pagkalipas ng halos pitumpu't dalawang oras, natagpuan ang kanyang bangkay sa isang abandonadong bahay-himpilan sa isa sa pinakamalalang kapitbahayan ng Philadelphia: bali ang kanyang leeg, pira-piraso ang kanyang mga kamay, at ang kanyang katawan ay nakayakap sa isang rebulto ng isang Romanong haligi.
  Sino ang nasa driveway na iyon?
  
  Pagbalik sa Roundhouse, tiningnan ni Byrne ang mga rekord ng NCIC at PCIC ng lahat ng kanilang nakasalamuha. Ibig sabihin, lahat ng interesado: Frank Wells, DeJohn Withers, Brian Parkhurst, Charles Noon, at Sean Brennan. Ang National Crime Information Center ay isang computerized index ng impormasyon tungkol sa hustisyang kriminal na makukuha ng mga pederal, estado, at lokal na ahensya ng pagpapatupad ng batas at iba pang mga entidad ng hustisyang kriminal. Ang lokal na bersyon ay ang Philadelphia Crime Information Center.
  Tanging si Dr. Brian Parkhurst lamang ang nagbigay ng mga resulta.
  Sa pagtatapos ng paglilibot, nakipagkita sila kay Ike Buchanan upang bigyan siya ng ulat tungkol sa kanyang kalagayan.
  "Hulaan mo kung sino ang may hawak ng papel?" tanong ni Byrne.
  Sa kung anong dahilan, hindi na kailangang masyadong isipin ni Jessica iyon. "Doktor. Cologne?" sagot niya.
  "Naiintindihan mo," sabi ni Byrne. "Si Brian Allan Parkhurst," panimula niya, habang nagbabasa mula sa isang naka-print na computer. "Tatlumpu't limang taong gulang, walang asawa, kasalukuyang naninirahan sa Larchwood Street sa kapitbahayan ng Garden Court. Nakatanggap ng bachelor's degree mula sa John Carroll University sa Ohio at M.D. mula sa University of Pennsylvania."
  "Anong mga prior?" tanong ni Buchanan. "Ang pagtawid sa hindi awtorisadong lugar?"
  "Handa ka na ba para dito? Walong taon na ang nakalilipas, kinasuhan siya ng pagkidnap. Pero walang kaso."
  "Isang pagdukot?" tanong ni Buchanan, medyo hindi makapaniwala.
  "Nagtatrabaho siya bilang guidance counselor sa isang high school, at lumabas na may karelasyon pala siya sa isang senior. Umalis sila noong weekend nang hindi nagpapaalam sa mga magulang ng babae, at tumawag ang mga magulang ng pulis, at inaresto si Dr. Parkhurst."
  "Bakit hindi pa nailabas ang invoice?"
  "Sa kabutihang palad para sa mabuting doktor, ang batang babae ay nagdi-labingwalong taong gulang isang araw bago ang kanilang pag-alis, at ipinahayag niya na kusang-loob siyang pumayag. Napilitan ang tanggapan ng tagausig na ibasura ang lahat ng mga kaso."
  "At saan naman nangyari iyon?" tanong ni Buchanan.
  "Sa Ohio. Paaralang Beaumont."
  "Ano ang Paaralang Beaumont?"
  "Paaralang Katoliko para sa mga Babae."
  Tumingin si Buchanan kay Jessica, pagkatapos ay kay Byrne. Alam niya ang iniisip nilang dalawa.
  "Lapitan natin ito nang maingat," sabi ni Buchanan. "Ang pakikipag-date sa mga batang babae ay ibang-iba sa nangyari kay Tessa Wells. Magiging isang kilalang kaso ito, at ayaw kong pagbintangan ako ni Monsignor Copperballs dahil sa pang-aasar sa akin."
  Ang tinutukoy ni Buchanan ay si Monsignor Terry Pacek, ang napaka-vocal, napaka-telegenic, at masasabi ng ilan na palabang tagapagsalita para sa Arkidiyosesis ng Philadelphia. Pinangasiwaan ni Pacek ang lahat ng ugnayan sa media para sa mga simbahang Katoliko at paaralan ng Philadelphia. Maraming beses siyang nakipag-away sa departamento noong iskandalo sa seks ng paring Katoliko noong 2002 at kadalasan ay nananaig sa mga laban sa PR. Hindi mo gugustuhing labanan si Terry Pacek maliban kung malakas ang loob mo.
  Bago pa man mabanggit ni Byrne ang isyu ng pagmamatyag kay Brian Parkhurst, tumunog ang kanyang telepono. Si Tom Weirich iyon.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Byrne.
  Sabi ni Weirich, "Mabuti pa'y may makita ka."
  
  Ang Tanggapan ng Medical Examiner ay isang kulay abong monolito sa University Avenue. Sa humigit-kumulang anim na libong pagkamatay na naiuulat taun-taon sa Philadelphia, halos kalahati ang nangailangan ng awtopsiya, at lahat ng mga ito ay naganap sa gusaling ito.
  Pumasok sina Byrne at Jessica sa pangunahing autopsy room pagkalipas ng alas-sais. Nakasuot ng apron si Tom Weirich at may ekspresyon ng matinding pag-aalala. Nakahiga si Tessa Wells sa isa sa mga mesang hindi kinakalawang na asero, ang kanyang balat ay maputlang kulay abo, at isang kumot na kulay pulbos na asul ang nakataas hanggang balikat.
  "Itinuturing ko itong isang pagpatay," sabi ni Weirich, na sinasabi ang halata naman. "Spinal shock dahil sa pagkaputol ng spinal cord." Ipinasok ni Weirich ang X-ray sa light board. "Naganap ang pagkaputol sa pagitan ng C5 at C6."
  Tama ang kaniyang unang pagtatasa. Namatay si Tessa Wells dahil sa bali sa leeg.
  "Nasa entablado?" tanong ni Byrne.
  "Sa pinangyarihan," sabi ni Weirich.
  "May mga pasa ba?" tanong ni Byrne.
  Bumalik si Weirich sa bangkay at itinuro ang dalawang maliliit na pasa sa leeg ni Tessa Wells.
  "Dito niya siya hinawakan at saka inikot ang ulo niya pakanan."
  "Mayroon bang kapaki-pakinabang?"
  Umiling si Weirich. "Nakasuot ng latex gloves ang performer."
  "Kumusta naman ang krus sa noo niya?" Halos hindi makita ang asul na parang tisa sa noo ni Tessa, pero naroon pa rin.
  "Kumuha ako ng swab," sabi ni Weirich. "Nasa laboratoryo 'yan."
  "Mayroon bang mga palatandaan ng isang pakikibaka? Mga sugat na nagtatanggol?"
  "Wala," sabi ni Weirich.
  Pinag-isipan ito ni Byrne. "Kung buhay pa siya noong dinala nila siya sa silong na iyon, bakit walang senyales ng pagpupumiglas?" tanong niya. "Bakit hindi puno ng mga hiwa ang mga binti at hita niya?"
  "May nakita kaming kaunting midazolam sa sistema niya."
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Ang Midazolam ay katulad ng Rohypnol. Parami nang parami na itong nakikita sa mga lansangan nitong mga nakaraang araw dahil wala pa rin itong kulay at amoy."
  Alam ni Jessica sa pamamagitan ni Vincent na ang paggamit ng Rohypnol bilang droga para sa date rape ay nagsimulang humina dahil ang pormula nito ay nagiging asul na kapag ito ay natunaw, kaya't nagbabala ito sa mga walang kamalay-malay na biktima. Ngunit hayaan na lamang natin sa agham kung paano palitan ang isang nakakatakot na bagay ng isa pa.
  - So sinasabi mo na nilagyan ng aktibista natin ng midazolam ang inumin?
  Umiling si Weirich. Inangat niya ang buhok sa kanang bahagi ng leeg ni Tessa Wells. May maliit na sugat sa butas. "Tinurukan nila siya ng gamot na ito. Isang maliit na diyametrong karayom."
  Nagtama ang tinginan nina Jessica at Byrne. Binago nito ang sitwasyon. Iba ang pakiramdam ng pagdodroga habang umiinom. Iba naman ang pakiramdam ng isang baliw na pagala-gala sa mga kalye na may dalang karayom. Wala siyang pakialam sa pag-akit sa kanyang mga biktima sa kanyang sapot.
  "Ganoon ba talaga kahirap pamahalaan nang maayos?" tanong ni Byrne.
  "Kailangan ng kaunting kaalaman upang maiwasan ang pinsala sa kalamnan," sabi ni Weirich. "Ngunit hindi mo matututunan iyan sa kaunting pagsasanay. Magagawa ito ng isang LPN nang walang anumang problema. Sa kabilang banda, maaari kang bumuo ng isang sandatang nuklear gamit ang mga bagay na makikita mo online sa mga panahong ito."
  "Kumusta naman ang gamot mismo?" tanong ni Jessica.
  "Ganito rin sa internet," sabi ni Weirich. "Nakakatanggap ako ng spam mula sa Canadian OxyContin kada sampung minuto. Ngunit ang pagkakaroon ng midazolam ay hindi nagpapaliwanag sa kawalan ng mga sugat na panlaban sa sakit. Kahit na sa ilalim ng impluwensya ng isang pampakalma, ang natural na likas na ugali ay lumaban. Hindi sapat ang gamot sa kanyang sistema upang tuluyan siyang mawalan ng kakayahan."
  "So, ano nga pala ang sinasabi mo?" tanong ni Jessica.
  "Ang sinasabi ko ay may iba pa. Kailangan kong magsagawa ng ilang mga pagsubok."
  Napansin ni Jessica ang isang maliit na supot ng ebidensya sa mesa. "Ano ito?"
  Iniabot ni Weirich ang isang sobre. Sa loob ay isang maliit na larawan, isang replika ng isang lumang pinta. "Nasa pagitan ito ng kanyang mga kamay."
  Kinuha niya ang imahe gamit ang pliers na may goma sa dulo.
  "Nakatiklop ito sa pagitan ng kanyang mga palad," patuloy niya. "Nalinis ang mga bakas ng daliri dito. Wala."
  Tiningnan ni Jessica nang mabuti ang replika, na halos kasinglaki ng baraha na pang-bridge. "Alam mo ba kung ano ito?"
  "Kumuha ang CSU ng digital na litrato at ipinadala ito sa head librarian ng departamento ng fine arts ng Free Library," sabi ni Weirich. "Nakilala niya agad ito. Isa itong aklat ni William Blake na pinamagatang 'Dante and Virgil at the Gates of Hell.'"
  "May ideya ka ba kung ano ang ibig sabihin nito?" tanong ni Byrne.
  "Pasensya na. Wala akong ideya."
  Tinitigan ni Byrne ang litrato nang ilang sandali, pagkatapos ay ibinalik ito sa supot ng ebidensya. Humarap siya ulit kay Tessa Wells. "Ginahasa ba siya nang sekswal?"
  "Oo at hindi," sabi ni Weirich.
  Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica. Ayaw ni Tom Weirich sa teatro, kaya may mabuting dahilan kung bakit niya ipinagpapaliban ang mga dapat niyang sabihin sa kanila.
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Byrne.
  "Ang aking mga paunang natuklasan ay hindi siya ginahasa at, sa pagkakaalam ko, hindi siya nakipagtalik sa mga nakaraang araw," sabi ni Weirich.
  "Sige. Hindi kasama 'yan," sabi ni Byrne. "Anong ibig mong sabihin na 'oo'?"
  Nag-atubili sandali si Weirich, saka hinila ang kumot pataas sa balakang ni Tessa. Bahagyang nakabuka ang mga binti ng dalaga. Napasinghap si Jessica sa nakita niya. "Diyos ko," sabi niya bago pa man niya mapigilan ang sarili.
  Katahimikan ang namayani sa silid, ang mga naninirahan dito ay lubog sa kani-kanilang mga iniisip.
  "Kailan ito ginawa?" sa wakas ay tanong ni Byrne.
  Tumikhim si Weirich. Matagal na niya itong ginagawa, at tila kahit sa kanya ay bago ito. "Sa huling labindalawang oras."
  "Higaan ng kamatayan?"
  "Bago mamatay," sagot ni Weirich.
  Muling tiningnan ni Jessica ang bangkay: ang imahe ng huling kahihiyan ng batang babaeng ito ay natagpuan at nanatili sa isang lugar sa kanyang isipan kung saan alam niyang mabubuhay ito nang napakatagal na panahon.
  Hindi sapat na dinukot si Tessa Wells sa kalye habang papunta siya sa paaralan. Hindi rin sapat na siya ay binigyan ng droga at dinala sa isang lugar kung saan may nabali ang kanyang leeg. Hindi rin sapat na ang kanyang mga kamay ay pinunit gamit ang isang bakal na bolt, na tinatakan ng panalangin. Kung sino man ang gumawa nito ay tinapos ang trabaho nang may huling kahihiyan na nag-iwan kay Jessica ng matinding kirot.
  Tinahi ang ari ni Tessa Wells.
  At ang magaspang na pananahi, na gawa sa makapal na itim na sinulid, ay tanda ng krus.
  OceanofPDF.com
  12
  LUNES, 6:00 PM
  Kung sinukat ni J. ALFRED PREFROCH ang kanyang buhay gamit ang mga kutsarang pangkape, sinukat naman siya ni Simon Edward Close sa mga deadline. Mayroon siyang wala pang limang oras para matugunan ang deadline ng pag-imprenta para sa The Report kinabukasan. At tungkol naman sa mga unang balita sa gabi, wala siyang maiuulat.
  Nang makihalubilo siya sa mga reporter mula sa tinatawag na legal press, isa siyang itinakwil. Tinatrato nila siya na parang isang batang mongoloid, na may mga ekspresyon ng huwad na pakikiramay at kahaliling simpatiya, ngunit may ekspresyong nagsasabing, "Hindi ka namin maaaring paalisin sa Partido, ngunit pakisuyong hayaan mo na lang ang mga Hummel."
  Bahagya siyang sinulyapan ng anim na reporter na nakatambay malapit sa kinordon na pinangyarihan ng krimen sa Eighth Street habang paparada siya sakay ng kanyang sampung taong gulang na Honda Accord. Gusto sana ni Simon na maging mas maingat sa pagdating, ngunit ang kanyang muffler, na nakakabit sa kanyang manifold dahil sa kamakailang operasyon sa Pepsi, ay iginiit na siya ang mauna sa pag-anunsyo. Halos naririnig niya ang mga ngisi mula sa kalahating bloke ang layo.
  Kinordon ang bloke gamit ang dilaw na crime scene tape. Iniliko ni Simon ang sasakyan, nagmaneho papunta sa Jefferson, at lumabas sa Ninth Street. Multong bayan.
  Lumabas si Simon at tiningnan ang mga baterya sa kanyang recorder. Inayos niya ang kanyang kurbata at ang mga gusot sa kanyang pantalon. Madalas niyang iniisip na kung hindi niya gagastusin ang lahat ng kanyang pera sa mga damit, marahil ay mapapaganda niya ang kanyang kotse o apartment. Ngunit lagi niya itong ipinaliwanag sa pagsasabing halos lahat ng kanyang oras ay nasa labas, kaya kung walang makakakita sa kanyang kotse o apartment, iisipin nilang sira-sira na siya.
  Tutal, sa industriyang ito ng palabas, imahe ang lahat, di ba?
  Natagpuan niya ang daanan na kailangan niya, na tinahak niya. Nang makita niya ang isang naka-unipormeng opisyal na nakatayo sa likod ng bahay sa pinangyarihan ng krimen (ngunit hindi nag-iisang reporter, kahit papaano ay hindi pa sa ngayon), bumalik siya sa kanyang sasakyan at sinubukan ang isang trick na natutunan niya mula sa isang matandang paparazzo na kilala niya ilang taon na ang nakalilipas.
  Pagkalipas ng sampung minuto, nilapitan niya ang isang opisyal sa likod ng bahay. Ang opisyal, isang malaking itim na linebacker na may malalaking braso, ay itinaas ang isang kamay, pinahinto siya.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Simon.
  "Ito ay pinangyarihan ng krimen, ginoo."
  Simon . Ipinakita niya ang kanyang press badge . Isara kasama ang Ulat ".
   Walang reaksyon. Parang sinabi na lang niya, "Kapitan Nemo ng Nautilus."
  "Kailangan mong makausap ang detektib na namamahala sa kasong ito," sabi ng pulis.
  "Siyempre naman," sabi ni Simon. "Sino kaya iyon?"
  - Si Detective Byrne siguro ito.
  Nagsulat si Simon na parang bago sa kanya ang impormasyon. "Ano ang pangalan niya?"
  Binaluktot ng uniporme ang mukha niya. "SINO?"
  "Detektib Byrne."
  "Kevin ang pangalan niya."
  Sinubukan ni Simon na magmukhang nalilito. Medyo nakatulong ang dalawang taon ng mga klase sa drama sa hayskul, kasama na ang pagganap bilang Algernon sa The Importance of Being Earnest. "Naku, pasensya na," sabi niya. "Nabalitaan kong may babaeng detektib na nagtatrabaho sa kaso."
  "Si Detective Jessica Balzano siguro 'yan," sabi ng opisyal na may bantas at nakakunot na noo na nagpapahiwatig kay Simon na tapos na ang usapang ito.
  "Maraming salamat po," sabi ni Simon, habang pabalik sa eskinita. Lumingon siya at mabilis na kinuhanan ng litrato ang pulis. Agad na binuksan ng pulis ang kanyang radyo, na nangangahulugang sa loob ng isa o dalawang minuto, opisyal nang isasara ang lugar sa kabila ng mga bahay na may hanay.
  Pagbalik ni Simon sa Ninth Street, dalawang reporter na ang nakatayo sa likod ng yellow tape na nakaharang sa daan-yellow tape na inilagay mismo ni Simon ilang minuto ang nakalipas.
  Paglabas niya, nakita niya ang ekspresyon sa kanilang mga mukha. Yumuko si Simon sa ilalim ng teyp, pinunit ito mula sa dingding, at ibinigay kay Benny Lozado, isang reporter ng Inquirer.
  Ang nakasulat sa dilaw na teyp ay: "DEL-CO ASPHALT".
  "Bahala ka, Close," sabi ni Lozado.
  - Maghapunan ka muna, mahal.
  
  Pagbalik sa kanyang sasakyan, hinalungkat ni Simon ang kanyang alaala.
  Jessica Balzano.
  Paano niya nalaman ang pangalang ito?
  Kumuha siya ng kopya ng ulat noong nakaraang linggo at binuklat ito. Nang mapunta siya sa isang pahina ng palakasan na medyo kalat-kalat, nakita niya ito. Isang maliit na patalastas na may quarter-column para sa mga laban sa Blue Horizon. Isang all-female fight card.
  Pababa:
  Jessica Balzano vs. Mariella Munoz.
  OceanofPDF.com
  13
  LUNES, 7:20 PM
  Natagpuan niya ang kanyang sarili sa pilapil bago pa man magkaroon ng pagkakataon o pagnanais ang kanyang isipan na sabihing "hindi." Gaano na katagal na ba siyang nandito?
  Walong buwan, isang linggo, dalawang araw.
  Ang araw na natagpuan ang bangkay ni Deirdre Pettigrew.
  Alam niya ang sagot nang kasinglinaw ng pagkaalam niya sa dahilan ng kanyang pagbabalik. Nandito siya upang muling magpalakas ng loob, upang muling makipag-ugnayan sa ugat ng kabaliwan na pumipintig sa ilalim ng aspalto ng kanyang lungsod.
  Ang Deuce ay isang ligtas na bahay-kalakal na naninirahan sa isang lumang gusali sa tabing-dagat sa ilalim ng Walt Whitman Bridge, malapit sa Packer Avenue, ilang talampakan lamang mula sa Delaware River. Ang bakal na pintuan sa harap ay natatakpan ng mga graffiti ng mga gang at pinapatakbo ng isang manyakis sa bundok na nagngangalang Serious. Walang sinumang aksidenteng nakapasok sa Deuce. Sa katunayan, mahigit isang dekada na mula nang tawagin ito ng publiko na "The Deuce." Ang Deuce ang pangalan ng matagal nang saradong bar kung saan, labinlimang taon na ang nakalilipas, isang napakasamang lalaki na nagngangalang Luther White ang umupong umiinom noong gabing pumasok sina Kevin Byrne at Jimmy Purify; noong gabing pareho silang namatay.
  Dito nagsimula ang madilim na panahon ni Kevin Byrne.
  Sa lugar na ito siya nagsimulang makakita.
  Ngayon ay isa na itong drug den.
  Pero hindi nandito si Kevin Byrne para sa droga. Bagama't totoo na sinubukan niya ang lahat ng sangkap na alam ng tao sa paglipas ng mga taon upang pigilan ang mga pangitain na umuugong sa kanyang isipan, wala ni isa sa mga ito ang tunay na nakakontrol. Matagal na rin mula nang subukan niya ang anumang bagay maliban sa Vicodin at bourbon.
  Nandito siya para ibalik ang dating takbo ng pag-iisip.
  Pinutol niya ang selyo sa bote ng Old Forester at binilang ang kanyang mga araw.
  Halos isang taon na ang nakalilipas, noong araw na naging pinal ang kanyang diborsyo, nangako sila ni Donna na maghahapunan kasama ang pamilya minsan sa isang linggo. Sa kabila ng maraming balakid sa trabaho, wala pa silang linggong pinalampas sa isang taon.
  Nang gabing iyon, naghalo-halo at nagbulungan sila sa isa na namang hapunan, ang kanyang asawa ay nasa isang malinis na abot-tanaw, ang daldalan sa silid-kainan ay isang magkatabing monologo ng mababaw na mga tanong at karaniwang mga sagot.
  Sa nakalipas na limang taon, si Donna Sullivan Byrne ay isang sikat na ahente ng ari-arian para sa isa sa pinakamalaki at pinakaprestihiyosong kompanya ng real estate sa Philadelphia, at patuloy ang daloy ng pera. Nakatira sila sa isang rowhouse sa Fitler Square, hindi dahil sa mahusay na pulis si Kevin Byrne. Sa suweldo niya, maaari sana silang tumira sa Fishtown.
  Noong mga tag-init na iyon ng kanilang pagsasama, nagkikita sila para mananghalian sa Center City nang dalawa o tatlong beses sa isang linggo, at ikinukwento ni Donna sa kanya ang kanyang mga tagumpay, ang kanyang mga pambihirang pagkabigo, ang kanyang mahusay na pagmaniobra sa kagubatan ng escrow, pagsasara ng mga kasunduan, mga gastos, depreciation, utang, at mga ari-arian. Palaging walang pakialam si Byrne sa mga termino-hindi niya mapag-iba ang pagkakaiba ng isang basis point sa isang cash payment-tulad ng lagi niyang paghanga sa kanyang enerhiya at sigasig. Nagsimula ang kanyang karera noong mga trenta anyos siya, at masaya siya.
  Pero mga labingwalong buwan na ang nakalilipas, pinutol na lang ni Donna ang komunikasyon nila ng kanyang asawa. Patuloy pa rin ang pagpasok ng pera, at isa pa ring kahanga-hangang ina si Donna kay Colleen, aktibo pa ring nakikibahagi sa buhay-komunidad, ngunit pagdating sa pakikipag-usap sa kanya, pagbabahagi ng anumang bagay na parang damdamin, kaisipan, o opinyon, wala na siya roon. Nakatayo na ang mga pader, at may mga armas na ang mga tore.
  Walang mga tala. Walang paliwanag. Walang katwiran.
  Pero alam ni Byrne kung bakit. Nang ikasal sila, ipinangako niya rito na may ambisyon siya sa departamento at malapit na siyang maging tenyente, o baka kapitan pa nga. Bukod pa riyan, pulitika? Itinanggi niya iyon sa loob-looban, pero hindi kailanman sa labas. Noon pa man ay may pag-aalinlangan na si Donna. Kilala niya ang mga pulis para malaman na ang mga homicide detectives ay may sentensya ng habang-buhay na pagkakakulong at na ang isang tao ay magsisilbi sa squad hanggang sa pinakadulo.
  At pagkatapos ay natagpuang nakasabit si Morris Blanchard sa dulo ng isang lubid na panghila. Nang gabing iyon, tiningnan ni Donna si Byrne at, nang walang itinanong, alam niyang hinding-hindi nito susuko ang paghabol upang makabalik sa tuktok. Siya ay isang Homicide, at iyon lang ang magiging siya kailanman.
  Pagkalipas ng ilang araw, naghain siya ng aplikasyon.
  Matapos ang mahaba at nakakaiyak na pag-uusap kay Colleen, nagpasya si Byrne na huwag nang tumutol. Matagal na nilang dinidiligan ang patay na halaman. Hangga't hindi ipaglalaban ni Donna ang kanyang anak na babae at hangga't nakikita niya ito kahit kailan niya gusto, magiging maayos ang lahat.
  Nang gabing iyon, habang nagpo-pose ang kanyang mga magulang, masunuring naupo si Colleen kasama nila sa hapunan ng mime, habang tutok sa isang libro ni Nora Roberts. Minsan ay naiinggit si Byrne kay Colleen sa kanyang panloob na katahimikan, ang kanyang malambot na kanlungan mula pagkabata, anuman iyon.
  Dalawang buwang buntis si Donna kay Colleen nang ikasal sila ni Byrne sa isang sibil na seremonya. Nang manganak si Donna ilang araw pagkatapos ng Pasko nang taong iyon, at nakita ni Byrne si Colleen sa unang pagkakataon, na kulay rosas, kulubot, at walang magawa, bigla niyang hindi maalala ang kahit isang segundo ng kanyang buhay bago ang sandaling iyon. Sa sandaling iyon, ang lahat ng iba pa ay pasimula lamang, isang malabong pagbabala ng tungkuling nararamdaman niya sa sandaling iyon, at alam niya-alam niya, na parang nakaukit na sa kanyang puso-na walang sinuman ang makakahadlang sa kanya at sa batang babaeng ito. Hindi ang kanyang asawa, hindi ang kanyang mga katrabaho, at tulungan ng Diyos ang unang walang galang na aswang na may maluwag na pantalon at isang patag na sumbrero na dumating sa kanyang unang date.
  Naalala rin niya ang araw na nalaman nilang bingi si Colleen. Unang Fourth of July noon ni Colleen. Nakatira sila sa isang masikip na apartment na may tatlong kwarto. Katatapos lang ng balita alas-onse, at isang maliit na pagsabog ang narinig, tila nasa labas mismo ng maliit na kwarto kung saan natutulog si Colleen. Instinctively, hinugot ni Byrne ang kanyang service weapon at naglakad sa pasilyo patungo sa kwarto ni Colleen nang tatlong malalaking hakbang, habang kumakabog ang kanyang dibdib. Habang itinutulak niya ang pinto nito, nakaramdam siya ng ginhawa sa anyo ng ilang bata sa fire escape na naghahagis ng paputok. Aasikasuhin niya ang mga ito mamaya.
  Gayunpaman, dumating ang kilabot sa anyo ng katahimikan.
  Habang patuloy na sumasabog ang mga paputok wala pang limang talampakan ang layo mula sa tinutulugan ng kanyang anim na buwang gulang na anak na babae, hindi ito gumanti. Hindi siya nagising. Nang marating ni Donna ang pinto at mapagtanto ang sitwasyon, humagulgol ito. Niyakap siya ni Byrne, pakiramdam niya sa sandaling iyon ay kakaayos lang ng mga pagsubok ang daan sa kanilang harapan at ang takot na kinakaharap niya sa mga lansangan araw-araw ay walang-wala kumpara rito.
  Ngunit ngayon, madalas na hinahangad ni Byrne ang panloob na kapayapaan ng kanyang anak na babae. Hindi niya kailanman mararanasan ang matingkad na katahimikan ng pagsasama ng kanyang mga magulang, lalo na sina Kevin at Donna Byrne-na dating madamdamin at hindi nila mapigilang maghawak-kamay-na nagsasabing "patawad" habang dumadaan sila sa makitid na pasilyo ng bahay, na parang mga estranghero sa isang bus.
  Naisip niya ang kanyang maganda at malayong dating asawa, ang kanyang Celtic rose. Si Donna, na may mahiwagang kakayahang pumilit ay tila nababalot ng kanyang sigla, ang kanyang walang kapintasang pandinig para sa mundo. Alam niya kung paano kumuha ng karunungan mula sa kapahamakan. Itinuro niya sa kanya ang biyaya ng pagpapakumbaba.
  Tahimik si Deuce nang oras na iyon. Nakaupo si Byrne sa isang bakanteng silid sa ikalawang palapag. Karamihan sa mga botika ay madidilim na lugar, puno ng mga walang laman na bote ng crack, basura ng fast food, libu-libong gamit nang posporo, kadalasang suka, at kung minsan ay dumi. Karaniwang hindi nag-subscribe sa Architectural Digest ang mga pipehead. Ang mga kostumer na madalas bumisita sa Deuce's-isang maliit na grupo ng mga opisyal ng pulisya, empleyado ng estado, at mga opisyal ng lungsod na hindi kailanman nakikita sa mga kanto-ay nagbabayad nang kaunti para sa kapaligiran.
  Umupo siya sa sahig malapit sa bintana, naka-krus ang mga paa, nakatalikod sa ilog. Humigop siya ng kanyang bourbon. Binalot siya ng mainit at kulay amber na yakap, na nagpagaan sa paparating na migraine.
  Tessa Wells.
  Umalis siya ng bahay noong Biyernes ng umaga na may dalang kontrata sa mundo, isang pangako na siya ay ligtas, papasok sa paaralan, makikipag-hang out sa mga kaibigan, tatawa sa mga walang kwentang biro, iiyak sa ilang walang kwentang love song. Sinira ng mundo ang kontratang iyon. Siya ay isang tinedyer pa lamang, at nabuhay na niya ang kanyang buhay.
  Naging tinedyer pa lamang si Colleen. Alam ni Byrne na, sa sikolohikal na aspeto, malamang na huli na siya sa panahon, na ang kanyang "mga taon ng pagbibinata" ay nagsimula noong mga labing-isang araw pa lamang siya. Alam din niya na matagal na niyang napagpasyahan na labanan ang partikular na sekswal na propagandang ito sa Madison Avenue.
  Tumingin siya sa paligid ng silid.
  Bakit siya nandito?
  Isa pang tanong.
  Dalawampung taon sa mga lansangan ng isa sa mga pinakamarahas na lungsod sa mundo ang nagdala sa kanya sa chopping block. Wala siyang kilalang kahit isang detektib na hindi umiinom, nagpapa-rehab, nagsusugal, bumibisita sa mga prostitute, o nagtataas ng kamay laban sa kanyang mga anak o asawa. Ang trabaho ay puno ng mga kalabisan, at kung hindi mo binabalanse ang labis na katatakutan at labis na pagkahilig sa anumang bagay-kahit na ang karahasan sa tahanan-ang mga balbula ay langitngit at daing hanggang isang araw ay sumabog ka at itinutok ang baril sa ngalangala ng iyong bibig.
  Noong panahon niya bilang isang homicide detective, nakatayo siya sa dose-dosenang mga sala, daan-daang mga driveway, libu-libong bakanteng lote, at ang mga tahimik na patay ay naghihintay sa kanya, parang gouache na may maulang watercolor sa malapitan. Isang napakalungkot na kagandahan. Nakakatulog siya nang malayo. Ang mga detalye ang nagpapadilim sa kanyang mga panaginip.
  Naalala niya ang bawat detalye ng maalinsangan na umagang iyon ng Agosto nang tawagin siya sa Fairmount Park: ang makapal na ugong ng mga langaw sa itaas, ang paraan ng pagsulpot ng payat na mga binti ni Deirdre Pettigrew mula sa mga palumpong, ang kanyang duguan at puting panty ay nakasiksik sa kanyang bukung-bukong, at ang benda sa kanyang kanang tuhod.
  Alam niya noon, tulad ng alam niya sa tuwing makakakita siya ng batang pinapatay, na kailangan niyang humakbang, gaano man kadurog ang kanyang kaluluwa, gaano man kaliit ang kanyang likas na ugali. Kailangan niyang tiisin ang umaga, kahit anong mga demonyo ang gumugulo sa kanya buong gabi.
  Sa unang kalahati ng kanyang karera, ito ay tungkol sa kapangyarihan, sa inersiya ng hustisya, sa pagmamadali upang agawin ang kapangyarihan. Ito ay tungkol sa kanya. Ngunit sa isang banda, ito ay naging higit pa. Ito ay tungkol sa lahat ng mga batang babae na namatay.
  At ngayon, si Tessa Wells.
  Pumikit siya at muling dinama ang malamig na tubig ng Ilog Delaware na umiikot sa kanya, na siyang pumipigil sa kanya na huminga nang malalim.
  May mga barkong pandigma ng gang na naglayag sa ilalim niya. Ang mga tunog ng hip-hop bass chords ay yumanig sa mga sahig, bintana, at dingding, na parang singaw na bakal na pumailanlang mula sa mga lansangan ng lungsod.
  Malapit na ang oras ng lihis. Malapit na siyang lalakad kasama nila.
  Gumapang palabas ng kanilang mga lungga ang mga halimaw.
  At habang nakaupo sa isang lugar kung saan ipinagpapalit ng mga tao ang kanilang respeto sa sarili para sa ilang sandali ng nakabibinging katahimikan, isang lugar kung saan ang mga hayop ay naglalakad nang tuwid, alam ni Kevin Francis Byrne na isang bagong halimaw ang kumikilos sa Philadelphia, isang madilim na serapin ng kamatayan na magdadala sa kanya sa mga hindi kilalang kaharian, tatawag sa kanya sa kalaliman na hinahanap lamang ng mga taong tulad ni Gideon Pratt.
  OceanofPDF.com
  14
  LUNES, 8:00 PM
  Gabi na sa Philadelphia.
  Nakatayo ako sa North Broad Street, nakatanaw sa downtown at sa makapangyarihan na pigura ni William Penn, na mahusay na naiilawan sa bubong ng City Hall, dinadama ang init ng isang araw ng tagsibol na nalulusaw sa sirit ng pulang neon at sa mahahabang anino ni de Chirico, at muli akong namangha sa dalawang mukha ng lungsod.
  Hindi ito ang matingkad na kulay ng Philadelphia sa araw, ang matingkad na kulay ng "Love" ni Robert Indiana, o mga programang mural. Ito ang Philadelphia sa gabi, isang lungsod na pininturahan ng makakapal at matutulis na hagod ng brush at impasto pigments.
  Ang lumang gusali sa North Broad ay nakaligtas sa maraming gabi, ang mga pilaster na bakal nito ay tahimik na nagbabantay sa loob ng halos isang siglo. Sa maraming paraan, ito ang matapang na mukha ng lungsod: ang mga lumang upuang kahoy, ang kisameng may kahon, ang mga inukit na medalyon, ang lumang canvas kung saan libu-libong tao ang dumura, dumugo, at natumba.
  Pumasok kami. Nagngitian kami, tinaasan ang aming mga kilay, at pumalakpak sa mga balikat.
  Amoy ko ang tanso sa dugo nila.
  Maaaring alam ng mga taong ito ang mga gawa ko, pero hindi nila kilala ang mukha ko. Iniisip nila na baliw ako, na parang kontrabida sa pelikulang horror na tumatalon palabas ng kadiliman. Mababasa nila ang mga ginawa ko noong almusal, sa SEPTA, sa mga food court, at iiling-iling sila at magtatanong kung bakit.
  Siguro alam na nila kung bakit?
  Kung may magbabalat sa mga patong-patong ng kasamaan, sakit, at kalupitan, magagawa rin kaya ito ng mga taong ito, kung bibigyan ng pagkakataon? Maaakit kaya nila ang mga anak na babae ng isa't isa sa isang madilim na sulok ng kalye, isang bakanteng gusali, o sa malalim na anino ng isang parke? Madadala kaya nila ang kanilang mga kutsilyo, baril, at pamalo at sa wakas ay mailabas ang kanilang galit? Mauubos kaya nila ang pera ng kanilang galit at pagkatapos ay magmadaling pumunta sa Upper Darby, New Hope, at Upper Merion, sa kaligtasan ng kanilang mga kasinungalingan?
  Palaging mayroong isang masakit na pakikibaka sa kaluluwa, isang pakikibaka sa pagitan ng pagkasuklam at pangangailangan, sa pagitan ng kadiliman at liwanag.
  Tumunog ang kampana. Tumayo kami mula sa aming mga upuan. Nagkita-kita kami sa gitna.
  Philadelphia, nasa panganib ang mga anak mong babae.
  Nandito ka dahil alam mo. Nandito ka dahil wala kang lakas ng loob na maging ako. Nandito ka dahil natatakot kang maging ako.
  Alam ko kung bakit ako nandito.
  Jessica.
  OceanofPDF.com
  15
  LUNES, 8:30 PM
  KALIMUTAN ANG PALASA NI CAESAR. Kalimutan ang Madison Square Garden. Kalimutan ang MGM Grand. Ang pinakamagandang lugar sa Amerika (at maaaring sabihin ng ilan sa mundo) para manood ng mga laban ay ang The Legendary Blue Horizon sa North Broad Street. Sa isang lungsod na pinagkalooban ng mga tulad nina Jack O'Brien, Joe Frazier, James Shuler, Tim Witherspoon, Bernard Hopkins, at Rocky Balboa, ang The Legendary Blue Horizon ay isang tunay na kayamanan, at tulad ng Blues, gayundin ang mga boksingero sa Philadelphia.
  Nagbibihis at nag-iinit sina Jessica at ang kanyang kalaban na si Mariella "Sparkle" Munoz sa iisang silid. Habang hinihintay ni Jessica na i-tape ng kanyang tiyuhin sa tuhod na si Vittorio, na dating heavyweight din, ang mga kamay niya, sinulyapan niya ang kanyang kalaban. Si Sparkle ay nasa huling bahagi ng kanyang edad bente, may malalaking kamay at labimpitong pulgadang leeg. Napakalakas talagang sumunggab. Matangos ang kanyang ilong, may mga peklat sa magkabilang mata, at tila permanenteng kumikinang ang mukha: isang permanenteng pagngiwi na nilalayong takutin ang kanyang mga kalaban.
  "Nanginginig ako rito," naisip ni Jessica.
  Kung kailan niya gusto, kayang baguhin ni Jessica ang tindig at kilos ng isang nakayukong violet, isang babaeng walang magawa na mahihirapang magbukas ng karton ng orange juice nang walang malaki at malakas na lalaking tutulong sa kanya. Umaasa si Jessica na pulot-pukyutan lang iyon para sa grizzly.
  Ang tunay na ibig sabihin nito ay:
  Sige na, sinta.
  
  Nagsimula ang unang round sa tinatawag sa boksing na "feeling out." Parehong babae ay bahagyang nagtulakan at nag-uunahan, habang sinusundan ang isa't isa. Isa o dalawang clinch. Kaunting pambubugbog at pananakot. Mas matangkad si Jessica ng ilang pulgada kay Sparkle, ngunit nabawi ito ni Sparkle sa tangkad. Sa kanyang medyas na hanggang tuhod, mukha siyang Maytag.
  Nang mga kalagitnaan ng round, nagsimulang uminit ang usapan, at nagsimulang makialam ang mga tao. Sa tuwing susuntok si Jessica, nagkakagulo ang mga tao, sa pangunguna ng isang grupo ng mga pulis mula sa dating kapitbahayan ni Jessica.
  Nang tumunog ang kampana sa pagtatapos ng unang round, malinis na lumayo si Jessica, at isang suntok ang pinatamaan ni Sparkle, malinaw at sinadya, huli na. Itinulak siya ni Jessica, at kinailangang pumagitan ang referee sa kanila. Ang referee para sa laban na ito ay isang pandak na itim na lalaki na nasa huling bahagi ng kanyang singkwenta anyos. Nahulaan ni Jessica na nagpasya ang Pennsylvania Athletic Commission na ayaw nila ng isang malaking lalaki sa laban dahil ito ay isang lightweight bout lamang, at isang women's lightweight bout pa nga.
  Mali.
  Isang sipa sa itaas ang pinatama ni Sparkle sa referee, na tumama sa balikat ni Jessica; gumanti si Jessica ng isang malakas na suntok na tumama sa panga ni Sparkle. Sumugod ang corner ni Sparkle kasama si Tiyo Vittorio, at sa kabila ng pag-cheer ng mga manonood (ang ilan sa mga pinakamahusay na laban sa kasaysayan ng Blue Horizon ay naganap sa pagitan ng mga round), nagawa nilang paghiwalayin ang mga babae.
  Napaupo si Jessica sa isang bangkito habang nakatayo sa harap niya si Tiyo Vittorio.
  "McKin' beege," bulong ni Jessica gamit ang kanyang mouthpiece.
  "Relaks ka lang," sabi ni Vittorio. Inilabas niya ang kanyang mouthpiece at pinunasan ang mukha nito. Kumuha si Angela ng isa sa mga bote ng tubig mula sa balde ng yelo, tinanggal ang plastik na takip, at itinapat ito sa bibig ni Jessica.
  "Binababa mo ang kanang kamay mo sa tuwing maghahagis ka ng kawit," sabi ni Vittorio. "Ilang beses natin gagawin ito? Panatilihing nakataas ang kanang kamay mo." Tinamaan ni Vittorio si Jessica sa kanang guwantes.
  Tumango si Jessica, nagmumog, at dumura sa balde.
  "Segundo pababa," sigaw ng referee mula sa gitnang ring.
  "Ang pinakamabilis na animnapung segundo kailanman," naisip ni Jessica.
  Tumayo si Jessica nang lumabas si Tiyo Vittorio sa ring-kapag pitumpu't siyam ka na, binibitawan mo na ang lahat-at kumuha ng bangkito sa sulok. Tumunog ang kampana, at lumapit ang dalawang boksingero.
  Ang unang minuto ng ikalawang round ay halos kapareho ng una. Gayunpaman, sa kalagitnaan, nagbago ang lahat. Naipit ni Sparkle si Jessica sa mga lubid. Sinamantala ni Jessica ang pagkakataong maglunsad ng isang hook at, siyempre, binitawan ang kanyang kanang kamay. Gumanti si Sparkle ng isang kaliwang hook, na nagsimula sa isang lugar sa Bronx, naglakbay pababa sa Broadway, tumawid sa tulay, at patungo sa I-95.
  Tumama ang bala sa baba ni Jessica, na ikinagulat niya at itinulak siya papasok sa lubid. Natahimik ang mga tao. Alam na alam ni Jessica na balang-araw ay makakatapat niya ang kanyang katapat, ngunit bago pa man sumugod si Sparkle Munoz para patayin, nakita na ni Jessica ang hindi inaasahan.
  Hinawakan ni Sparkle Munoz ang kanyang puwitan at sumigaw:
  "Sino ang magaling ngayon?"
  Habang pumapasok si Sparkle, naghahandang ibigay ang siguradong magiging isang matinding dagok ni Jessica, isang koleksyon ng malabong imahe ang lumitaw sa kanyang isipan.
  Gaya noong panahong iyon, habang lasing at magulong bumisita sa Fitzwater Street, sa ikalawang linggo ng trabaho, sumuka ang lasing sa kanyang holster.
  O gaya ng tawag sa kanya ni Lisa Chefferati na "Gio-vanni Big Fanny" sa palaruan sa St. Paul's Cathedral.
  O noong araw na umuwi siya nang maaga at nakita ang isang pares ng murang size 10, mukhang dilaw na sapatos na Payless ni Michelle Brown na parang ihi ng aso, sa paanan ng hagdan, katabi ng sa asawa niya.
  Sa sandaling iyon, ang galit ay nagmula sa ibang lugar, isang lugar kung saan nanirahan, tumawa, at nagmahal ang isang batang babaeng nagngangalang Tessa Wells. Isang lugar na ngayon ay napapatahimik ng madilim na tubig ng pagdadalamhati ng kanyang ama. Ito ang litratong kailangan niya.
  Tinipon ni Jessica ang lahat ng 130 libra ng kanyang sarili, ibinaon ang kanyang mga daliri sa canvas, at naghagis ng isang kanang krus na tumama kay Sparkle sa dulo ng kanyang baba, inikot ang kanyang ulo nang isang segundo na parang isang mahusay na nilagyan ng langis na hawakan ng pinto. Malakas ang tunog, umalingawngaw sa buong Blue Horizon, humahalo sa mga tunog ng bawat iba pang magagandang kuha na ginawa sa gusaling iyon. Nakita ni Jessica na kumislap ang mga mata ni Sparkle. Tumagilid! at bumalik sa kanyang ulo nang isang segundo bago bumagsak sa canvas.
  "Gedup!" sigaw ni Jessica. "Geddafuggup!"
  Inutusan ng referee si Jessica na pumunta sa neutral corner, pagkatapos ay bumalik sa nakahigang anyo ni Sparkle Munoz at ipinagpatuloy ang bilang. Ngunit pinagtalunan ang bilang. Gumulong si Sparkle pahiga na parang isang manatee na napadpad sa dalampasigan. Tapos na ang laban.
  Nagsitayo ang mga tao sa Blue Horizon kasabay ng isang dagundong na yumanig sa mga tahi.
  Itinaas ni Jessica ang dalawang kamay at sumayaw ng kanyang tagumpay habang tumakbo si Angela papasok ng ring at niyakap siya.
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng silid. Nakita niya si Vincent sa unang hanay ng balkonahe. Napanood na nito ang lahat ng away nila noong magkasama sila, pero hindi sigurado si Jessica kung naroon pa siya sa pagkakataong ito.
  Ilang segundo ang lumipas, pumasok ang ama ni Jessica sa ring habang kayakap si Sophie. Siyempre, hindi pa napanood ni Sophie ang laban ni Jessica, pero tila nasiyahan din siya sa atensyon matapos ang isang tagumpay tulad ng kanyang ina. Nang gabing iyon, nakasuot si Sophie ng magkaparehong pulang fleece na pantalon at isang maliit na Nike band, na tila isang kalaban. Ngumiti si Jessica at kumindat sa kanyang ama at anak. Ayos lang sila. Mas mabuti pa sa ayos lang. Mabilis na dumaloy ang adrenaline sa kanya, at pakiramdam niya ay kaya niyang sakupin ang mundo.
  Niyakap niya nang mas mahigpit ang kanyang pinsan habang patuloy na naghihiyawan ang mga tao, sumisigaw ng, "Mga lobo, mga lobo, mga lobo, mga lobo..."
  Sumigaw si Jessica sa tainga ni Angela habang umuungal. "Angie?"
  "Oo?"
  "Gawan mo naman ako ng pabor."
  "Ano?"
  "Huwag na huwag mo na akong hahayaang makalaban ulit ang malditang gorilla na 'yan."
  
  PAGKALIPAS NG APATNAPUNG MINUTO, sa bangketa sa harap ni Blue, pumirma si Jessica ng ilang autograph para sa ilang labindalawang taong gulang na batang babae na nakatingin sa kanya nang may halong paghanga at pagsamba sa idolo. Binigyan niya sila ng karaniwang tuntunin: manatili sa paaralan at umiwas sa pangangaral tungkol sa droga, at nangako silang gagawin nila ito.
  Papunta na sana si Jessica sa kotse niya nang may maramdaman siyang presensya sa malapit.
  "Ipaalala mo sa akin na huwag na huwag kitang gagalitin," sabi ng isang malalim na boses sa likuran niya.
  Mamasa-masa ang buhok ni Jessica sa pawis at lumilipad sa anim na direksyon. Pagkatapos ng isa't kalahating milyang pagtakbo, naamoy niya ang Seabiscuit, at naramdaman niya ang pamamaga ng kanang bahagi ng kanyang mukha na kasinglaki, hugis, at kulay ng isang hinog na talong.
  Lumingon siya at nakita ang isa sa mga pinakagwapong lalaking nakilala niya.
  Si Patrick Farrell iyon.
  At may hawak siyang rosas.
  
  Habang hinahatid ni Peter si Sophie pauwi sa bahay nito, sina Jessica at Patrick ay nakaupo sa isang madilim na sulok ng Quiet Man Pub sa ground floor ng Finnigan's Wake, isang sikat na Irish pub at tambayan ng mga pulis sa Third at Spring Garden Streets, habang nakasandal ang kanilang mga likod sa pader ng Strawbridge.
  Hindi pa sapat ang dilim para kay Jessica, bagama't mabilis niyang inayos ang kanyang mukha at buhok sa silid ng mga babae.
  Uminom siya ng double whiskey.
  "Isa iyon sa mga pinakakahanga-hangang bagay na nakita ko sa buhay ko," sabi ni Patrick.
  Nakasuot siya ng maitim na kulay abong cashmere turtleneck at itim na pleated pants. Mabango siya, at isa iyon sa maraming bagay na nagpabalik sa kanya sa mga araw na usap-usapan ang mga iyon. Palaging mabango si Patrick Farrell. At ang mga matang iyon. Naisip ni Jessica kung ilang babae sa mga nakalipas na taon ang tuluyang nahumaling sa malalalim na asul na mga matang iyon.
  "Salamat," sabi niya, sa halip na kahit anong medyo nakakatawa o kahit medyo matalino. Itinaas niya ang inumin sa kanyang mukha. Nawala na ang pamamaga. Mabuti na lang. Ayaw niyang magmukhang Babaeng Elepante sa harap ni Patrick Farrell.
  - Hindi ko alam kung paano mo nagagawa.
  Nagkibit-balikat si Jessica, "Naku, naku." "Ang pinakamahirap na parte ay ang matutong kumuha ng litrato nang nakadilat ang mga mata."
  "Hindi ba masakit?"
  "Siyempre masakit," sabi niya. "Alam mo ba kung ano ang pakiramdam na iyon?"
  "Ano?"
  "Parang sinuntok ako sa mukha."
  Tumawa si Patrick. "Touché."
  "Sa kabilang banda, wala akong maalala na kahit anong pakiramdam na katulad ng pakiramdam ng pagdurog sa isang kalaban. Diyos ko, tulungan mo ako, gustong-gusto ko ang bahaging iyon."
  - Kaya, malalaman mo rin 'yan kapag lumapag ka na?
  "Suntok na knockout?"
  "Oo."
  "Ah, oo," sabi ni Jessica. "Parang pagsalo ng baseball gamit ang makapal na bahagi ng bat. Natatandaan mo ba 'yon? Walang vibration, walang effort. Basta... dinidiinan."
  Ngumiti si Patrick, umiling na parang kinikilala na mas matapang ito nang isandaang beses kaysa sa kanya. Pero alam ni Jessica na hindi iyon totoo. Doktor si Patrick sa emergency room, at wala na siyang maisip na mas mahirap na trabaho kaysa doon.
  Ang mas lalong nangailangan ng lakas ng loob, naisip ni Jessica, ay matagal nang nanindigan si Patrick laban sa kanyang ama, isa sa mga pinakakilalang cardiac surgeon ng Philadelphia. Inaasahan ni Martin Farrell na itutuloy ni Patrick ang karera sa cardiac surgery. Lumaki si Patrick sa Bryn Mawr, nag-aral sa Harvard Medical School, natapos ang kanyang residency sa Johns Hopkins University, at ang landas patungo sa katanyagan ay halos nakalatag na sa kanyang harapan.
  Ngunit nang mapatay ang kanyang nakababatang kapatid na si Dana sa isang pamamaril sa downtown, isang inosenteng nakasaksi sa maling lugar sa maling oras, nagpasya si Patrick na ialay ang kanyang buhay sa pagtatrabaho bilang isang trauma surgeon sa isang ospital sa lungsod. Halos itakwil ni Martin Farrell ang kanyang anak.
  Ito ang naghiwalay kina Jessica at Patrick: ang kanilang mga karera ang pumili sa kanila mula sa trahedya, hindi ang kabaligtaran. Gustong tanungin ni Jessica kung kumusta na si Patrick sa kanyang ama ngayong matagal nang panahon ang lumipas, ngunit ayaw niyang buksan muli ang mga lumang sugat.
  Natahimik sila, nakinig sa musika, nagtitigan, at nagdamdam na parang dalawang tinedyer. Ilang pulis mula sa Ikatlong Distrito ang pumasok upang batiin si Jessica at lasing na naglakad papunta sa mesa.
  Sa wakas ay ibinaling na ni Patrick ang usapan sa trabaho. Ligtas na teritoryo para sa isang babaeng may-asawa at isang dating kinakasama.
  "Kumusta ang mga bagay-bagay sa major leagues?"
  "Ang malalaking liga," naisip ni Jessica. May paraan ang malalaking liga para magmukhang maliit ka. "Maaga pa, pero matagal-tagal na rin mula noong huli akong sumakay sa sector car," sabi niya.
  "Kaya, hindi mo nami-miss ang paghabol sa mga mang-aagaw ng pitaka, pag-aalis ng mga away sa bar, at ang pagsundo sa mga buntis sa ospital?"
  Bahagyang ngumiti si Jessica, habang nag-iisip. "Mga mang-aagaw ng pitaka at mga away sa bar? Walang mawawala sa pag-ibig. Tungkol naman sa mga buntis, sa tingin ko ay nagretiro na ako na may track record ng one-on-one na karanasan sa larangang iyon."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Noong nagmamaneho ako sa isang sector car," sabi ni Jessica, "may isa akong sanggol na ipinanganak sa likurang upuan. Nawala."
  Medyo tuwid na umupo si Patrick. Naintriga na siya ngayon. Ganito na ang mundo niya. "Anong ibig mong sabihin? Paano ka nawala sa sarili mo?"
  Hindi iyon ang paboritong kwento ni Jessica. Pinagsisihan na niya ang pagbanggit nito. Parang dapat sana ay sinabi na niya. "Bisperas ng Pasko noon, tatlong taon na ang nakalilipas. Natatandaan mo ba yung bagyo?
  Isa ito sa pinakamatinding bagyo ng niyebe sa loob ng isang dekada. Sampung pulgada ng sariwang niyebe, malalakas na hangin, at halos nagyeyelong temperatura. Halos magsara ang lungsod.
  "Ah, oo," sabi ni Patrick.
  "Sabagay, ako ang huli. Kakalipas lang ng hatinggabi, at nakaupo ako ngayon sa Dunkin' Donuts, kumukuha ng kape para sa akin at sa partner ko."
  Tinaas ni Patrick ang kilay, ang ibig sabihin ay, "Dunkin' Donuts?"
  "Huwag mo nang sabihin," nakangiting sabi ni Jessica.
  Napatikom ni Patrick ang kanyang mga labi.
  "Paalis na sana ako nang marinig ko ang ungol na iyon. May isang buntis pala sa isa sa mga kuwadra. Pito o walong buwan na siyang buntis, at talagang may mali. Tumawag ako ng mga paramediko, pero patay lahat ng ambulansya, at nawalan sila ng kontrol, at nagyelo ang mga linya ng gasolina. Nakakapangilabot. Ilang bloke lang ang layo namin mula sa Jefferson, kaya isinakay ko siya sa patrol car at umalis na kami. Nakarating kami sa Third at Walnut at nabangga namin ang bahaging ito ng yelo, bumangga sa isang hanay ng mga nakaparadang sasakyan. Natigil kami."
  Humigop si Jessica sa kanyang inumin. Kung nakapagpasakit man sa kanya ang pagkukuwento, mas lalong lumala ang nararamdaman niya nang matapos niya ito. "Tumawag ako ng tulong, pero pagdating nila, huli na ang lahat. Patay na ang sanggol nang ipanganak siya."
  Ang tingin ni Patrick ay nagpapahiwatig na naiintindihan niya. Hindi kailanman madali ang mawalan ng isang tao, anuman ang sitwasyon. "Nakikiramay ako sa narinig ko."
  "Oo, bueno, nabawi ko iyon pagkalipas ng ilang linggo," sabi ni Jessica. "Nagkaanak kami ng partner ko ng isang malaking sanggol na lalaki sa timog. Ang ibig kong sabihin ay malaki. Siyam na libra at kalahati. Parang may guya. Nakakatanggap pa rin ako ng mga Christmas card mula sa mga magulang ko bawat taon. Pagkatapos noon, nag-apply ako sa Auto Unit. Kuntento na ako sa pagiging OB/GYN."
  Ngumiti si Patrick. "May paraan ang Diyos para pantayan ang iskor, hindi ba?"
  "Oo," sabi ni Jessica.
  "Kung tama ang pagkakatanda ko, ang daming kabaliwan noong Bisperas ng Pasko, 'di ba?"
  Totoo iyon. Kadalasan, kapag may bagyo ng niyebe, nananatili sa bahay ang mga baliw. Ngunit sa hindi malamang dahilan, nang gabing iyon, nagpantay ang mga bituin at namatay lahat ng ilaw. Mga pamamaril, panununog, pagnanakaw, paninira.
  "Oo. Tumakbo kami buong gabi," sabi ni Jessica.
  "Mayroon bang nagbuhos ng dugo sa pinto ng simbahan o kung ano man iyon?"
  Tumango si Jessica. "San Catherine. Sa Torresdale."
  Umiling si Patrick. "Wala nang dapat ikatakot pa para sa kapayapaan sa mundo, 'di ba?"
  Kinailangang sumang-ayon si Jessica, kahit na kung biglang dumating ang kapayapaan sa mundo, maiiwan siyang walang trabaho.
  Humigop si Patrick sa kanyang inumin. "Pagdating sa kabaliwan, balita ko ay may nahuli kang pagpatay sa Eighth Street."
  "Saan mo narinig 'yan?
  Kumindat: "Mayroon akong mga mapagkukunan."
  "Opo," sabi ni Jessica. "Ang una ko. Salamat po, Panginoon."
  "Masama, gaya ng narinig ko?"
  "Pinakamasama."
  Maikling inilarawan ni Jessica sa kanya ang eksena.
  "Diyos ko," sabi ni Patrick, bilang reaksyon sa sunod-sunod na kakila-kilabot na nangyari kay Tessa Wells. "Araw-araw, pakiramdam ko ay naririnig ko ang lahat. Araw-araw, may bago akong naririnig."
  "Talagang naaawa ako sa kanyang ama," sabi ni Jessica. "Malubha ang kanyang sakit. Nawalan siya ng asawa ilang taon na ang nakalilipas. Si Tessa ang kanyang nag-iisang anak na babae."
  "Hindi ko maisip kung ano ang pinagdadaanan niya. Ang mawalan ng anak."
  Hindi rin kaya ni Jessica. Kung sakaling mawala si Sophie sa kanya, katapusan na ng buhay niya.
  "Napakahirap na gawain ito agad-agad," sabi ni Patrick.
  "Ikwento mo nga sa akin."
  "Ayos ka lang ba?"
  Pinag-isipan muna ni Jessica bago sumagot. May paraan si Patrick ng pagtatanong ng mga ganoon. Parang tunay siyang nagmamalasakit sa iyo. "Oo. Ayos lang ako."
  - Kumusta ang iyong bagong kapareha?
  Madali lang. "Mabuti. Talagang mahusay."
  "Paano?"
  "Bueno, ganito ang paraan niya ng pakikitungo sa mga tao," sabi ni Jessica. "Isa itong paraan para makausap siya ng mga tao. Hindi ko alam kung takot ba o respeto, pero epektibo naman. At tinanong ko ang bilis niya magdesisyon. Talagang napakagaling niya."
  Sumulyap si Patrick sa paligid ng silid at pagkatapos ay ibinalik kay Jessica. Binigyan niya ito ng bahagyang ngiti, yung ngiting palaging nagpaparamdam sa tiyan niya na parang espongha.
  "Ano?" tanong niya.
  "Mirabile Visu," sabi ni Patrick.
  "Lagi ko namang sinasabi 'yan," sabi ni Jessica.
  Tumawa si Patrick. "Latin 'yan."
  "Anong ibig sabihin ng Latin? Sinong nang-asar sa'yo?"
  "Maganda ang Latin sa paningin mo."
  "Mga doktor," naisip ni Jessica. Maayos na Latin.
  "Okay... sono sposato," sagot ni Jessica. "Ang ibig sabihin niyan ay Italyano ng 'Babarilin kaming dalawa ng asawa ko sa noo kapag pumasok siya rito ngayon.'"
  Itinaas ni Patrick ang dalawang kamay bilang pagsuko.
  "Tama na 'yan sa akin," sabi ni Jessica, tahimik na pinagalitan ang sarili dahil sa pagbanggit man lang kay Vincent. Hindi naman siya inimbitahan sa party na ito. "Sabihin mo nga sa akin kung ano ang nangyayari sa'yo nitong mga nakaraang araw."
  "Aba, laging abala ang St. Joseph's. Walang nakakabagot na sandali," sabi ni Patrick. "Isa pa, baka may plano akong eksibisyon sa Boyce Gallery."
  Bukod sa pagiging isang mahusay na doktor, tumugtog din ng cello si Patrick at isa ring mahuhusay na artista. Isang gabi, noong sila ay magkasintahan, iginuhit niya si Jessica gamit ang mga pastel. Hindi na kailangang sabihin, itinago ito ni Jessica nang maayos sa garahe.
  Tinapos ni Jessica ang kanyang inumin, at uminom pa si Patrick. Abala sila sa piling ng isa't isa, kaswal na naglalambingan, gaya ng dati. Isang dampi ng kamay, ang kuryenteng paghaplos ng isang binti sa ilalim ng mesa. Sinabi rin ni Patrick sa kanya na ilalaan niya ang kanyang oras sa pagbubukas ng isang bagong libreng klinika sa Poplar. Sinabi sa kanya ni Jessica na iniisip niyang pinturahan ang sala. Tuwing kasama niya si Patrick Farrell, pakiramdam niya ay nauubusan siya ng enerhiyang makihalubilo.
  Bandang alas-onse, inihatid siya ni Patrick papunta sa kotse nito na nakaparada sa Third Street. At dumating na ang sandali, gaya ng alam niya. Nakatulong ang tape para maging maayos ang lahat.
  "So... hapunan sa susunod na linggo, siguro?" tanong ni Patrick.
  "Aba, alam mo na... " humagikgik si Jessica at nag-alangan.
  "Magkaibigan lang," dagdag ni Patrick. "Walang anumang hindi naaangkop."
  "Kalimutan mo na nga 'yun," sabi ni Jessica. "Kung hindi tayo pwedeng magsama, ano pa ang saysay?"
  Tumawa ulit si Patrick. Nakalimutan na ni Jessica kung gaano ka-mahiwaga ang tunog na iyon. Matagal na rin mula nang huli silang makahanap ni Vincent ng mapagtatawanan.
  "Sige. Sige," sabi ni Jessica, habang sinusubukang humanap ng dahilan para hindi sumabay sa hapunan kasama ang kanyang matandang kaibigan ngunit hindi ito nagtagumpay. "Bakit hindi?"
  "Napakahusay," sabi ni Patrick. Yumuko siya at marahang hinalikan ang pasa sa kanang pisngi nito. "Irish pre-op," dagdag niya. "Gagaling din 'yan sa umaga. Tingnan mo."
  "Salamat, Dok."
  "Tatawagan kita."
  "Sige."
  Kumindat si Patrick, pinakawalan ang daan-daang maya sa dibdib ni Jessica. Itinaas niya ang kanyang mga kamay bilang depensibong boksing, pagkatapos ay inabot at inayos ang buhok nito. Tumalikod siya at naglakad patungo sa kanyang sasakyan.
  Pinanood siya ni Jessica habang nagmamaneho palayo.
  Hinawakan niya ang pisngi nito, dinama ang init ng mga labi nito, at hindi na nagulat nang mapansing bumuti na ang pakiramdam ng mukha nito.
  OceanofPDF.com
  16
  LUNES, 11:00 PM
  MAHAL KO SI Eamon CLOSE.
  Talagang kahanga-hanga si Jessica Balzano. Matangkad, balingkinitan, at napakaseksing. Ang paraan ng pagtalo niya sa kanyang kalaban sa ring ay nagbigay sa kanya ng marahil pinaka-wild na kilig na naramdaman niya sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa isang babae. Pakiramdam niya ay isa siyang estudyanteng nanonood sa kanya.
  Gagawa sana siya ng magandang kopya.
  Lilikha siya ng isang mas magandang likhang sining.
  Ngumiti siya at ipinakita ang kanyang ID sa Blue Horizon at nakapasok nang madali. Hindi talaga ito parang pagpunta sa Link para sa isang laro ng Eagles o sa Wachovia Center para manood ng Sixers, ngunit nagbigay pa rin ito sa kanya ng pagmamalaki at layunin, na tinatrato na parang isang miyembro ng mainstream press. Bihirang makakuha ng libreng tiket ang mga manunulat ng tabloid, hindi kailanman dumalo sa mga press conference, at kinailangan pang humingi ng mga press kit. Maraming beses na siyang nagkamali ng spelling ng mga pangalan sa buong karera niya dahil hindi pa siya nagkaroon ng maayos na press kit.
  Pagkatapos ng away ni Jessica, nag-park si Simon kalahating bloke ang layo mula sa pinangyarihan ng krimen sa North Eighth Street. Ang tanging iba pang mga sasakyan ay isang Ford Taurus na nakaparada sa loob ng perimeter at isang van na panlaban sa krimen.
  Nanonood siya ng balitang alas-onse sa kanyang Guardian. Ang pangunahing kuwento ay isang batang babae na pinaslang. Ang pangalan ng biktima ay Tessa Ann Wells, labimpito, mula sa North Philadelphia. Sa mismong sandaling iyon, nakabukas ang mga puting pahina ng Philadelphia sa kandungan ni Simon, at si Maglite ay nasa bibig niya. Mayroong labindalawang posibleng anyo ng North Philadelphia: walong letra ng "Wells," apat na salita ng "Wells."
  Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang unang numero.
  "Ginoong Wells?"
  "Oo?"
  "Ginoo, ang pangalan ko ay Simon Close. Ako ay isang manunulat para sa The Report."
  Katahimikan.
  Kung gayon, oo?"
  "Una sa lahat, gusto ko lang sabihin kung gaano ako nalungkot nang marinig ko ang nangyari sa anak mo."
  Isang malalim na paghinga. "Anak ko? May nangyari ba kay Hannah?"
  Naku.
  "Pasensya na, mali yata ang numero ko."
  Ibinaba niya ang tawag at tinawagan ang susunod na numero.
  Abala.
  Susunod. Sa pagkakataong ito ay isang babae.
  "Si Ginang Wells?"
  "Sino ito?"
  "Ginang, ang pangalan ko po ay Simon Close. Isa akong manunulat para sa The Report."
  I-click.
  Puta.
  Susunod.
  Abala.
  Naku, naisip niya. Wala na bang natutulog sa Philadelphia?
  Pagkatapos ay nagsagawa ng pagsusuri ang Channel Six. Kinilala nila ang biktima bilang "Tessa Ann Wells ng Twentieth Street sa North Philadelphia."
  "Salamat, Action News," naisip ni Simon.
  Suriin ang aksyon na ito.
  Hinanap niya ang numero. Si Frank Wells sa Twentieth Street. Dinial niya ang numero, pero abala ang linya. Muli. Abala. Muli. Parehong resulta. Muling i-dial. Muling i-dial.
  Sumpa.
  Naisip niya sanang pumunta roon, ngunit ang sumunod na nangyari, na parang isang malakas na kulog, ay nagpabago sa lahat.
  OceanofPDF.com
  17
  LUNES, 11:00 PM
  Dumating ang kamatayan nang hindi inaanyayahan, at sa pagsisisi, tahimik na nagluksa ang kapitbahayan. Ang ulan ay naging manipis na hamog, kumakaluskos sa mga ilog at dumudulas sa bangketa. Ibinaon ng gabi ang araw nito sa isang pambalot na pergamino.
  Nakaupo si Byrne sa kanyang sasakyan sa tapat ng pinangyarihan ng krimen ni Tessa Wells, ang kanyang pagod ngayon ay parang isang buhay na nilalang sa loob. Sa gitna ng hamog, nakita niya ang isang mahinang kulay kahel na liwanag na nagmumula sa bintana ng silong ng isang rowhouse. Ang pangkat ng CSU ay naroon buong gabi at malamang halos buong susunod na araw.
  Naglagay siya ng blues CD sa player. Maya-maya, napakamot na si Robert Johnson sa kanyang ulo at kumakatok sa mga speaker, nagkukwento tungkol sa isang asong-gubat na sumusunod sa kanya.
  "Naiintindihan kita," naisip ni Byrne.
  Pinagmasdan niya ang isang maliit na bloke ng mga sira-sirang bahay na may hanay. Ang dating eleganteng harapan ay gumuho dahil sa bigat ng panahon, oras, at kapabayaan. Sa kabila ng lahat ng dramang naganap sa likod ng mga pader na ito sa mga nakalipas na taon, maliit man o malaki, nanatili ang amoy ng kamatayan. Matagal matapos mahukay muli ang mga paanan ng bahay, mananatili rito ang kabaliwan.
  Nakakita si Byrne ng paggalaw sa parang sa kanan ng pinangyarihan ng krimen. Isang asong slum ang sumilip sa kanya mula sa isang maliit na tumpok ng mga itinapong gulong, ang tanging inaalala niya ay ang susunod na piraso ng sirang karne at isa pang higop ng tubig-ulan.
  Maswerteng aso.
  Pinatay ni Byrne ang CD at ipinikit ang kanyang mga mata, binabad ang katahimikan.
  Sa parang napuno ng mga damo sa likod ng bahay ng kamatayan, walang mga bagong bakas ng paa o mga bagong bali na sanga sa mabababang palumpong. Malamang na ang sinumang pumatay kay Tessa Wells ay hindi nag-park sa Ninth Street.
  Pakiramdam niya ay nabibigatan siya sa paghinga, katulad noong gabing iyon na sumisid siya sa nagyeyelong ilog, nakakulong sa yakap ni kamatayan kasama si Luther White...
  Ang mga imahe ay nakaukit sa likod ng kanyang ulo - malupit, kasuklam-suklam, at masama.
  Nakita niya ang mga huling sandali ng buhay ni Tessa.
  Ang paglapit ay mula sa harapan...
  Pinatay ng mamamatay-tao ang mga ilaw sa harap, bumagal, at dahan-dahan at maingat na gumulong hanggang sa huminto. Pinatay niya ang makina. Lumabas siya ng kotse at sinipsip ang hangin. Naniniwala siyang hinog na ang lugar na ito para sa kanyang kabaliwan. Ang isang ibong mandaragit ay pinaka-mahina kapag kumakain, tinatakpan ang kanyang biktima, at nakalantad sa pag-atake mula sa itaas. Alam niyang malapit na niyang ilantad ang kanyang sarili sa agarang panganib. Maingat niyang pinili ang kanyang biktima. Si Tessa Wells ang kulang sa kanya; ang mismong ideya ng kagandahan na dapat niyang sirain.
  Kinarga niya ito patawid ng kalye patungo sa isang bakanteng rowhouse sa kaliwa. Walang kilos-loob na gumagalaw dito. Madilim sa loob, walang humpay ang liwanag ng buwan. Delikado ang bulok na sahig, pero hindi siya sumusugal gamit ang flashlight. Hindi pa sa ngayon. Magaan ang loob niya sa kanyang mga bisig. Punong-puno siya ng isang kakila-kilabot na kapangyarihan.
  Lumalabas siya mula sa likod ng bahay.
  (Pero bakit? Bakit hindi na lang siya iwan sa unang bahay?)
  Siya ay naaakit sa seks ngunit hindi niya ito ginagawa.
  (Muli, bakit?)
  Pumasok siya sa bahay ng kamatayan. Inakay niya si Tessa Wells pababa ng hagdan patungo sa isang mamasa-masa at mabahong silong.
  (Nakarating na ba siya rito dati?)
  Nagkukumahog ang mga daga, dahil tinakot ang kanilang maliit na bangkay. Hindi siya nagmamadali. Hindi na dumarating ang oras.
  Sa sandaling ito, siya ang may ganap na kontrol sa sitwasyon.
  Siya...
  Siya-
  Sinubukan ni Byrne, ngunit hindi niya makita ang mukha ng mamamatay-tao.
  Hindi pa.
  Ang sakit ay sumiklab nang may maliwanag at mabangis na tindi.
  Lumalala na ang sitwasyon.
  
  Nagsindi si Byrne ng sigarilyo at hinithit ito hanggang sa maubos, nang walang kahit isang puna o basbas sa kahit isang ideya. Nagsimulang bumuhos muli ang malakas na ulan.
  "Bakit Tessa Wells?" tanong niya, habang paulit-ulit na binabalikan ang litrato nito.
  Bakit hindi ang susunod na mahiyain na dalaga? Ano ang ginawa ni Tessa para maranasan ito? Tinanggihan ba niya ang mga pang-aakit ng isang tin-edyer na si Lothario? Hindi. Gaano man kabaliw ang bawat bagong henerasyon ng mga kabataan, na minarkahan ang bawat susunod na henerasyon ng ilang labis na antas ng pagnanakaw at karahasan, ito ay lampas sa hangganan ng kagandahang-asal para sa isang inabandunang tin-edyer.
  Napili ba siya nang random?
  Kung ganoon nga, alam ni Byrne na malabong tumigil ito.
  Ano ang naging espesyal sa lugar na ito?
  Ano ang hindi niya nakita?
  Naramdaman ni Byrne ang pag-usbong ng kanyang galit. Tumagos sa kanyang mga sentido ang sakit ng isang tango. Hinati niya ang Vicodin at nilunok ito nang tuyo.
  Hindi siya nakatulog nang higit sa tatlo o apat na oras sa nakalipas na apatnapu't walong oras, pero sino ba ang nangangailangan ng tulog? May trabaho pa siyang dapat gawin.
  Lumakas ang hangin, ikinakaway ang matingkad na dilaw na crime scene tape-ang mga bandera na seremonyal na nagbukas ng Death Auction Hall.
  Sumulyap siya sa rearview mirror; nakita niya ang peklat sa itaas ng kanyang kanang mata at ang kung paano ito kumikinang sa liwanag ng buwan. Dinampi niya ito gamit ang kanyang daliri. Naisip niya si Luther White at kung paano kumikinang ang kanyang .22 na baril sa liwanag ng buwan noong gabing pareho silang namatay, ang kung paano sumabog ang bariles at pininturahan ang mundo ng pula, pagkatapos ay puti, pagkatapos ay itim; ang buong paleta ng kabaliwan, ang kung paano silang dalawa niyakap ng ilog.
  Nasaan ka, Luther?
  Makakatulong ako kahit kaunti lang.
  Lumabas siya ng kotse at ni-lock ito. Alam niyang dapat na siyang umuwi, ngunit kahit papaano ay napuno siya ng lugar na ito ng pakiramdam ng layunin na kailangan niya ngayon, ang kapayapaang nararamdaman niya noong nakaupo siya sa sala sa isang maaliwalas na araw ng taglagas at nanonood ng laro ng Eagles, si Donna na nagbabasa ng libro sa tabi niya sa sopa, si Collin na nag-aaral sa kanyang silid.
  Siguro dapat na siyang umuwi.
  Pero umuwi at saan? Ang bakanteng apartment niya na may dalawang kwarto?
  Iinom siya ng isa pang pinta ng bourbon, manonood ng talk show, o marahil ay sine. Alas-tres, matutulog na siya, naghihintay sa antok na hindi dumarating. Alas-sais, hahayaan niyang sumikat ang kanyang pagkabalisa at saka gigising.
  Tiningnan niya ang liwanag mula sa bintana ng silong, nakita ang mga anino na gumagalaw nang may layunin, at naramdaman ang atraksyon.
  Ito ang kanyang mga kapatid na lalaki, mga kapatid na babae, ang kanyang pamilya.
  Tumawid siya sa kalye at tumungo sa bahay ng kamatayan.
  Ito ang kanyang tahanan.
  OceanofPDF.com
  18
  LUNES, 11:08 PM
  ALAM NA NI SIMON ang tungkol sa dalawang kotse. Ang asul at puting CSI van ay nakaparada sa dingding ng isang de-gulong na bahay, at sa labas ay nakaparada ang isang Taurus, kung saan kasama, wika nga, ang kanyang karibal: si Detective Kevin Francis Byrne.
  Matapos ikuwento ni Simon ang pagpapakamatay ni Morris Blanchard, isang gabi ay hinihintay siya ni Kevin Byrne sa labas ng Downey's, isang magulong Irish pub sa Front at South Streets. Nakorner siya ni Byrne at inihagis na parang basahan, sa wakas ay hinawakan siya sa kwelyo ng kanyang dyaket at idiniin sa pader. Hindi kalakihang tao si Simon, ngunit anim na talampakan at labing-isang bato ang taas niya, at binuhat siya ni Byrne mula sa lupa gamit ang isang kamay. Amoy distillery si Byrne pagkatapos ng baha, at inihanda ni Simon ang sarili para sa isang matinding suntok sa Donnybrook. Okay, isang matinding bugbog. Sino ang niloloko niya?
  Ngunit buti na lang, sa halip na itumba siya (na, aminado si Simon, maaaring sinadya niya), huminto na lang si Byrne, tumingala sa langit, at inihulog siya na parang gamit nang tissue, na nagpaalis sa kanya na may masakit na tadyang, pasa sa balikat, at manipis na naunat ang jersey shirt na hindi na mabago ang laki.
  Dahil sa kanyang pagsisisi, nakatanggap si Byrne ng isa pang kalahating dosenang masasakit na artikulo mula kay Simon. Sa loob ng isang taon, naglakbay si Simon kasama ang Louisville Slugger sa kanyang kotse, kasama ang isang over-the-shoulder watchman. Natapos pa rin niya ito.
  Ngunit ang lahat ng ito ay sinaunang kasaysayan.
  May lumitaw na bagong kulubot.
  May ilang stringer si Simon na ginagamit niya paminsan-minsan-mga estudyante ng Temple University na may parehong ideya tungkol sa pamamahayag na dating taglay ni Simon. Nagsaliksik sila at paminsan-minsang nang-iintindi, lahat para sa mga sentimo, kadalasan ay sapat na para mailagay ang mga ito sa iTunes at X downloads.
  Ang may potensyal, ang talagang marunong magsulat, ay si Benedict Tsu. Tumawag siya ng alas-onse lampas sampung minuto.
  Simon Close.
  "Ito si Tsu."
  Hindi sigurado si Simon kung ito ay isang penomenong Asyano o isang pangyayaring pang-estudyante, ngunit palaging tinutukoy ni Benedict ang kanyang sarili sa kanyang apelyido. "Kumusta ka?"
  "'Yung lugar na tinanong mo, 'yung lugar sa may pilapil?"
  Nagsalita si Tsu tungkol sa isang sira-sirang gusali sa ilalim ng Walt Whitman Bridge, kung saan misteryosong nawala si Kevin Byrne ilang oras bago ang gabing iyon. Sinundan ni Simon si Byrne ngunit kinailangan niyang manatili sa ligtas na distansya. Nang kinailangang umalis ni Simon para makarating sa Blue Horizon, tinawagan niya si Tsu at hiniling dito na siyasatin ito. "Kumusta naman?"
  "Ang tawag dito ay Deuces."
  "Ano ang mga deuces?"
  "Isa itong bahay na gawa sa mga kemikal."
  Nagsimulang umikot ang mundo ni Simon. "Crack house?"
  "Opo po, ginoo."
  "Sigurado ka ba?"
  "Talaga."
  Hinayaan ni Simon na lamunin siya ng mga posibilidad. Labis ang pananabik.
  "Salamat, Ben," sabi ni Simon. "Makikipag-ugnayan ako sa iyo."
  "Bukeki".
  Nawalan ng malay si Simon, iniisip ang kanyang swerte.
  Si Kevin Byrne ang nasa linya.
  At nangangahulugan ito na ang nagsimula bilang isang kaswal na pagtatangka-pagsunod kay Byrne sa paghahanap ng isang kuwento-ngayon ay naging isang ganap na obsesyon. Dahil paminsan-minsan, kinailangan ni Kevin Byrne na gumamit ng droga. Nangangahulugan ito na si Kevin Byrne ay may isang ganap na bagong kapareha. Hindi isang matangkad at seksing diyosa na may nagliliyab na maitim na mga mata at kanang krus ng isang tren ng kargamento, kundi isang payat na puting lalaki mula sa Northumberland.
  Isang payat at puting batang lalaki na may hawak na Nikon D100 at Sigma 55-200mm DC zoom lens.
  OceanofPDF.com
  19
  MARTES, 5:40 AM.
  Nagsiksikan si Jessica sa isang sulok ng mamasa-masang silong, pinapanood ang isang dalagang nakaluhod at nagdarasal. Ang dalaga ay mga labimpitong taong gulang, blonde, may pekas, asul ang mga mata, at inosente.
  Ang liwanag ng buwan na pumapasok sa maliit na bintana ay naglagay ng matatalim na anino sa mga labi ng silong, na lumilikha ng mga burol at bangin sa dilim.
  Nang matapos manalangin ang batang babae, umupo siya sa mamasa-masang sahig, kumuha ng isang hipodermikong karayom, at walang seremonya o paghahanda, itinusok ang karayom sa kanyang braso.
  "Teka!" sigaw ni Jessica. Madali siyang nakagalaw sa silong na puno ng mga guho, dahil sa mga anino at kalat. Walang pasa sa binti o paa. Para siyang lumulutang. Ngunit nang marating niya ang dalaga, itinutulak na ng dalaga ang plunger.
  "Hindi mo kailangang gawin 'yan," sabi ni Jessica.
  "Oo, alam ko," sagot ng batang babae sa kanyang panaginip. "Hindi mo naiintindihan."
  Naiintindihan ko. Hindi mo ito kailangan.
  Pero oo. May halimaw na humahabol sa akin.
  Nakatayo si Jessica ilang talampakan ang layo mula sa batang babae. Nakita niya na ang batang babae ay walang sapin sa paa; ang kanyang mga paa ay namumula, gasgas, at puno ng paltos. Nang tumingala muli si Jessica...
  Ang babae ay si Sophie. O, mas tumpak, ang magiging dalagang si Sophie. Ang matambok at maliit na katawan ng kanyang anak na babae ay nawala na, napalitan ng kurba ng isang dalaga: mahahabang binti, balingkinitan na baywang, at kapansin-pansing dibdib sa ilalim ng punit na V-neck sweater na may nakaukit na Nazarene crest.
  Ngunit ang mukha ng dalaga ang siyang ikinatakot ni Jessica. Ang mukha ni Sophie ay pagod na pagod, na may maitim na lilang marka sa ilalim ng kanyang mga mata.
  "Huwag, mahal," pagmamakaawa ni Jessica. Diyos ko, hindi po.
  Tumingin siyang muli at nakita ang mga kamay ng dalaga na nakatali at nagdurugo. Sinubukan ni Jessica na humakbang pasulong, ngunit tila nanigas ang kanyang mga paa sa lupa, at ang kanyang mga binti ay parang tingga. May naramdaman siyang kung ano sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa ibaba at nakita ang pendant ng anghel na nakasabit sa kanyang leeg.
  At pagkatapos ay tumunog ang kampana. Malakas, mapanghimasok, at mapilit. Tila nagmula ito sa itaas. Tumingin si Jessica kay Sophie. Kakasimula pa lang apektuhan ng droga ang kanyang nervous system, at habang umiikot ang kanyang mga mata, biglang nabali ang kanyang ulo. Bigla, walang kisame o bubong sa itaas nila. Madilim na langit lamang. Sinundan ni Jessica ang kanyang tingin habang ang kampana ay muling tumatagos sa kalangitan. Isang espada ng ginintuang sikat ng araw ang humiwa sa mga ulap sa gabi, sinalo ang purong pilak ng palawit, na sandaling bumulagta kay Jessica, hanggang sa...
  Iminulat ni Jessica ang kanyang mga mata at umupo nang tuwid, ang kanyang puso ay kumakabog sa kanyang dibdib. Tumingin siya sa bintana. Madilim na madilim. Hating gabi na, at tumutunog ang telepono. Sa oras na ito, puro masamang balita lamang ang nakarating sa amin.
  Vincent?
  Tatay?
  Tumunog ang telepono sa ikatlong pagkakataon, walang ibinigay na detalye o kapanatagan. Inabot niya ito, nalilito, takot, nanginginig ang mga kamay, at sumasakit pa rin ang ulo. Kinuha niya ito.
  - H-hello?
  "Si Kevin ito."
  Kevin? naisip ni Jessica. Sino ba talaga si Kevin? Ang tanging Kevin na kilala niya ay si Kevin Bancroft, ang kakaibang batang nakatira sa Christian Street noong lumalaki siya. Saka niya naisip.
  Kevin.
  Trabaho.
  "Oo. Sige. Mabuti. Kumusta ka na?"
  "Sa tingin ko dapat nating abutan ang mga babae sa hintuan ng bus."
  Griyego. Siguro Turko. Tiyak na isang wikang banyaga. Wala siyang ideya kung ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito.
  "Pwede ka bang maghintay sandali?" tanong niya.
  "Oo naman."
  Tumakbo si Jessica papunta sa banyo at nagwisik ng malamig na tubig sa kanyang mukha. Medyo namamaga pa rin ang kanyang kanang bahagi, ngunit hindi gaanong masakit kumpara noong nakaraang gabi, salamat sa isang oras na paggamit ng ice pack pagkauwi niya. Kasama ang halik ni Patrick, siyempre. Napangiti siya sa naisip, at ang pagngiti ay nagpasakit sa kanyang mukha. Medyo masakit iyon. Tumakbo siya pabalik sa telepono, ngunit bago pa man siya makapagsalita, dagdag ni Byrne,
  "Sa tingin ko mas marami tayong mapapala doon kaysa sa paaralan."
  "Syempre naman," sagot ni Jessica, at biglang napagtanto na ang tinutukoy niya ay ang mga kaibigan ni Tessa Wells.
  "Susunduin kita mamayang alas-dose," sabi niya.
  Sandali niyang naisip na ang ibig niyang sabihin ay dalawampung minuto. Sinulyapan niya ang kanyang relo. Alas singko kuwarenta. Ang ibig niyang sabihin ay dalawampung minuto. Mabuti na lang at nakaalis na ang asawa ni Paula Farinacci papuntang trabaho sa Camden ng alas sais, at gising na ito. Maihahatid ni Jessica si Sophie papunta kina Paula at may oras para maligo. "Sige," sabi ni Jessica. "Sige. Malaki. Walang problema. Kitakits mamaya."
  Ibinaba niya ang telepono at inihilig ang mga binti sa gilid ng kama, handa na para sa isang masarap at mabilis na pag-idlip.
  Maligayang pagdating sa departamento ng pagpatay.
  OceanofPDF.com
  20
  MARTES, 6:00 AM.
  Naghihintay sa kanya si BYRNE na may dalang malaking kape at sesame bagel. Matapang at mainit ang kape, sariwa ang bagel.
  Pagpalain siya.
  Nagmadali si Jessica sa ulan, pumasok sa kotse, at tumango bilang pagbati. Sa madaling salita, hindi siya mahilig gumising nang maaga, lalo na't hindi siya mahilig gumising nang alas-sais. Ang pinakahihintay niya ay ang pagsusuot niya ng parehong sapatos.
  Tahimik silang sumakay papunta sa bayan. Iginalang ni Kevin Byrne ang kanyang espasyo at ang kanyang ritwal ng pagpupuyat, batid na walang-seremonya nitong ibinuhos sa kanya ang isang bagong araw. Siya naman, sa kabilang banda, ay tila alerto. Medyo gusgusin, ngunit dilat ang mga mata at alerto.
  "Napakadali lang naman," naisip ni Jessica. Isang malinis na damit, isang ahit sa kotse, isang patak ng Binaki, isang patak ng Visine, handa nang gamitin.
  Mabilis silang nakarating sa North Philadelphia. Nag-park sila sa kanto ng Nineteenth at Poplar. Binuksan ni Byrne ang radyo bandang alas-tres y medya. Nabanggit ang kwento ni Tessa Wells.
  Pagkatapos maghintay ng kalahating oras, yumuko sila. Paminsan-minsan, binubuksan ni Byrne ang ignition para buksan ang mga wiper at heater ng windshield.
  Sinubukan nilang pag-usapan ang tungkol sa balita, sa panahon, at sa trabaho. Patuloy pa rin ang pag-uusap tungkol sa mga hindi napapansin.
  Mga anak na babae.
  Anak ng isang tao si Tessa Wells.
  Ang pagkaunawang ito ang nag-angkla sa kanilang dalawa sa malupit na kaluluwa ng krimeng ito. Marahil ito ay ang kanilang anak.
  
  "Magiging tatlo na siya sa susunod na buwan," sabi ni Jessica.
  Ipinakita ni Jessica kay Byrne ang litrato ni Sophie. Ngumiti ito. Alam niyang may marshmallow ito sa gitna. "Mukha siyang maliit."
  "Dalawang kamay," sabi ni Jessica. "Alam mo naman kung paano kapag nasa ganoong edad na sila. Umaasa sila sa iyo para sa lahat ng bagay."
  "Oo."
  - Namimiss mo ba ang mga araw na iyon?
  "Na-miss ko ang mga panahong iyon," sabi ni Byrne. "Nagtrabaho ako sa double tours noon."
  "Ilang taon na ang anak mo ngayon?"
  "Labing-tatlong taong gulang siya," sabi ni Byrne.
  "Ah, ahh," sabi ni Jessica.
  "A-aba, mahinahon naman kung sabihin 'yan."
  "So... puno pala ang bahay niya ng mga CD ni Britney?"
  Ngumiti ulit si Byrne, nanghihina sa pagkakataong ito. "Hindi."
  "Naku, pare. Huwag mong sabihing mahilig siya sa rap."
  Ilang beses na pinaikot ni Byrne ang kanyang kape. "Bingi ang anak ko."
  "Diyos ko," biglang nalungkot si Jessica. "P... Pasensya na."
  "Ayos lang. Huwag ka ngang ganyan."
  "Ibig kong sabihin... Ayoko lang...
  "Ayos lang. Totoo naman. Ayaw niya ng simpatiya. At mas malakas siya kaysa sa ating dalawa nang magkasama."
  - Ang ibig kong sabihin...
  "Alam ko ang ibig mong sabihin. Kami ng asawa ko ay dumanas ng maraming taon ng pagsisisi. Natural lang 'yan sa akin," sabi ni Byrne. "Pero sa totoo lang, ngayon lang ako nakakilala ng bingi na itinuturing ang sarili nilang may kapansanan. Lalo na si Colleen."
  Nang makitang sinimulan na niya ang ganitong linya ng pagtatanong, nagpasya si Jessica na ituloy na niya ito. Maingat niya itong ginawa. "Ipinanganak ba siyang bingi?"
  Tumango si Byrne. "Oo. Ito ay isang bagay na tinatawag na Mondini dysplasia. Isang genetic disorder."
  Napadpad ang isip ni Jessica kay Sophie na sumasayaw sa sala kasabay ng kantang Sesame Street. O kay Sophie na kumakanta nang buong lakas sa gitna ng mga bula sa kanyang bathtub. Tulad ng kanyang ina, hindi rin marunong humila ng kotse gamit ang traktor si Sophie, ngunit sinubukan niya ito nang buong puso. Naisip ni Jessica ang kanyang matalino, malusog, at magandang batang babae at naisip kung gaano siya kaswerte.
  Natahimik silang dalawa. Binuksan ni Byrne ang mga wiper at heater ng windshield. Nagsimulang luminaw ang windshield. Hindi pa nakakarating ang mga babae sa kanto. Nagsimula nang bumigat ang trapiko sa Poplar.
  "Napanood ko siya minsan," sabi ni Byrne, medyo malungkot, na parang matagal na niyang hindi napag-uusapan ang tungkol sa kanyang anak na babae. Kitang-kita ang kalungkutan. "Dapat ko sana siyang sunduin mula sa paaralan para sa mga bingi, pero medyo maaga ako. Kaya huminto ako sa gilid ng kalye para manigarilyo at magbasa ng dyaryo."
  "Paano ba, may nakikita akong grupo ng mga bata sa kanto, siguro pito o walo sila. Mga labindalawa, labintatlong taong gulang sila. Hindi ko talaga sila pinapansin. Lahat sila ay nakadamit na parang mga walang tirahan, 'di ba? Maluwag na pantalon, malalaki at maluwag na kamiseta, at mga sapatos na pang-isports na hindi nakatali. Bigla kong nakita si Colleen na nakatayo roon, nakasandal sa gusali, at parang hindi ko siya kilala. Parang isa siyang batang kamukha ni Colleen."
  "Bigla na lang akong naging tunay na interesado sa lahat ng ibang mga bata. Sino ang gumagawa ng ano, sino ang may hawak ng ano, sino ang may suot ng ano, ano ang ginagawa ng kanilang mga kamay, ano ang nasa kanilang mga bulsa. Parang hinahalungkat ko silang lahat mula sa kabilang kalye."
  Humigop si Byrne sa kanyang kape at sumulyap sa sulok. Wala pa ring laman.
  "Kaya kasama niya ang mga nakatatandang batang lalaki, nakangiti, tumatahol sa sign language, at pinapaikot ang buhok," patuloy niya. "At iniisip ko, Diyos ko. Nanliligaw siya. Ang anak kong babae ay nanliligaw sa mga batang ito. Ang anak kong babae, na ilang linggo pa lang ang nakalipas ay sumakay sa kanyang Malaking Gulong at nagbisikleta sa kalye suot ang kanyang maliit na dilaw na I HAD A WILD TIME IN WILD WOOD T-shirt, ay nanliligaw din sa mga lalaki. Gusto kong patayin ang mga libog na maliliit na ugok na iyon noon din.
  "At pagkatapos ay nakita ko ang isa sa kanila na nagsindi ng isang kasukasuan, at tumigil ang tibok ng puso ko. Narinig ko ang paghina nito sa dibdib ko, na parang isang murang relo. Palabas na sana ako ng kotse na may posas sa kamay ko nang mapagtanto ko kung ano ang mangyayari kay Colleen, kaya nanood na lang ako.
  "Ipinamamahagi nila ito kahit saan, nang walang direksyon, doon mismo sa kanto, na parang legal, 'di ba? Naghihintay ako, nanonood. Tapos, inalok ng isa sa mga bata si Colleen ng sigarilyo, at alam ko, alam kong kukunin niya ito at uusukan. Alam kong kukunin niya ito at tutusukin nang matagal at dahan-dahan gamit ang mapurol na bagay na iyon, at bigla kong nakita ang susunod na limang taon ng kanyang buhay. Marijuana, alak, cocaine, rehab, at Sylvan para mapabuti ang kanyang mga marka, at mas maraming droga, at isang tableta, at pagkatapos... pagkatapos ay nangyari ang pinaka-hindi kapani-paniwalang bagay."
  Natagpuan ni Jessica ang sarili na nakatitig kay Byrne, hinihintay itong matapos. Bigla siyang natigilan at siniko ito. "Sige. Anong nangyari?"
  "Umiling lang siya... " sabi ni Byrne. "Ganito na lang. Hindi, salamat." Pinagdudahan ko siya nang sandaling iyon, tuluyan kong sinira ang tiwala ko sa aking munting anak na babae, at gusto ko nang dukutin ang mga mata ko. Binigyan ako ng pagkakataong magtiwala sa kanya nang hindi napapansin, pero hindi ko ginawa. Nabigo ako. Hindi siya.
  Tumango si Jessica, sinusubukang huwag isipin ang katotohanan na kakailanganin niyang maranasan ang sandaling ito kasama si Sophie sa loob ng sampung taon, at hindi niya ito inaabangan.
  "At bigla akong natauhan," sabi ni Byrne, "pagkatapos ng lahat ng mga taon ng pag-aalala, lahat ng mga taon ng pagtrato sa kanya na parang marupok siya, lahat ng mga taon ng paglalakad sa bangketa, lahat ng mga taon ng pagtitig sa kanya, 'Alisin mo ang mga ugok na nanonood sa kanyang mga kilos sa publiko at iniisip na pangit siya,' lahat ng iyon ay hindi kailangan. Sampung beses siyang mas malakas kaysa sa akin. Kaya niya akong sipain."
  "Magugulat ka ng mga bata." Napagtanto ni Jessica kung gaano ito kawalang-kabuluhan pakinggan nang sabihin niya ito, kung gaano siya kawalang-alam sa paksa.
  "Ibig kong sabihin, sa lahat ng kinatatakutan mo para sa anak mo-diabetes, leukemia, rheumatoid arthritis, kanser-bingi ang anak kong babae. Iyon lang. Kung hindi, perpekto siya sa lahat ng aspeto. Puso, baga, mata, paa't kamay, isip. Perpekto. Kaya niyang tumakbo na parang hangin, tumalon nang mataas. At mayroon siyang ngiti... iyong ngiting kayang tunawin ang mga glacier. Sa lahat ng oras na ito, akala ko may kapansanan siya dahil hindi siya nakakarinig. Ako iyon. Ako ang nangangailangan ng isang napakasamang telethon. Hindi ko man lang namalayan kung gaano kami kaswerte."
  Hindi alam ni Jessica ang sasabihin. Nagkamali siya sa pag-aakalang si Kevin Byrne ay isang lalaking matalino sa kalye na nakabuo ng landas sa buhay at trabaho, isang lalaking kumikilos batay sa likas na ugali kaysa sa talino. Higit pa rito ang kanyang inaakala. Bigla niyang naramdaman na parang nanalo siya sa lotto bilang kapareha nito.
  Bago pa man makasagot si Jessica, dalawang dalagitang babae ang lumapit sa kanto na nakataas at nakabuka ang kanilang mga payong laban sa ulan.
  "Nandito na sila," sabi ni Byrne.
  Tinapos ni Jessica ang kanyang kape at binotones ang kanyang amerikana.
  "Mas teritoryo ninyo ito." Tumango si Byrne sa mga babae, nagsindi ng sigarilyo, at umupo sa komportableng-na siyang kasabihan: tuyong-upuan. "Dapat niyong ayusin ang mga tanong ninyo."
  Totoo, naisip ni Jessica. Sa palagay ko ay wala itong kinalaman sa pagtayo sa ulan ng alas-siyete ng umaga. Naghintay siya ng pahinga sa trapiko, lumabas ng kotse, at tumawid ng kalye.
  Dalawang batang babae na naka-uniporme ng paaralang Nazarene ang nakatayo sa sulok. Ang isa ay isang matangkad, maitim ang balat na babaeng Aprikano-Amerikano na may pinakamasalimuot na tirintas ng cornrow na nakita ni Jessica. Siya ay hindi bababa sa anim na talampakan ang taas at napakaganda. Ang isa pang babae ay maputi, maliit, at mabalahibo. Pareho silang may dalang payong sa isang kamay at gusot na mga napkin sa kabila. Pareho silang may pula at namamagang mga mata. Malinaw na narinig na nila ang tungkol kay Tessa.
  Lumapit si Jessica, ipinakita ang kanyang badge, at sinabing iniimbestigahan niya ang pagkamatay ni Tessa. Pumayag silang makipag-usap sa kanya. Ang kanilang mga pangalan ay Patrice Regan at Ashia Whitman. Si Ashia ay Somali.
  "Nakita mo ba si Tessa noong Biyernes?" tanong ni Jessica.
  Sabay-sabay silang umiling.
  "Hindi ba siya pumunta sa hintuan ng bus?"
  "Hindi," sabi ni Patrice.
  - Maraming araw ba siyang lumiban?
  "Hindi naman ganoon kalaki," sabi ni Ashiya sa pagitan ng mga hikbi. "Minsan."
  "Isa ba siya sa mga nag-aral doon?" tanong ni Jessica.
  "Tessa?" hindi makapaniwalang tanong ni Patrice. "Hindi pwede. Parang, kahit kailan."
  - Ano ang naisip mo nang hindi siya sumipot?
  "Iniisip lang namin na masama ang pakiramdam niya o kung ano pa man," sabi ni Patrice. "O may kinalaman ito sa tatay niya. Alam mo, malubha ang sakit ng tatay niya. Minsan kailangan niya itong dalhin sa ospital."
  "Tinawagan mo ba siya o nakausap ka ba niya noong isang araw?" tanong ni Jessica.
  "Hindi."
  - May kilala ka bang maaaring makausap siya?
  "Hindi," sabi ni Patrice. "Hindi ko alam."
  "Paano naman ang droga? Sangkot ba siya sa droga?"
  "Naku, hindi naman," sabi ni Patrice. "Kamukha niya si Sister Mary Nark."
  "Noong nakaraang taon, noong tatlong linggo siyang wala, nakausap mo ba siya nang madalas?"
  Sumulyap si Patrice kay Ashiya. May mga sikreto sa tinging iyon. "Hindi naman."
  Nagpasya si Jessica na huwag nang pilitin. Tiningnan niya ang kanyang mga tala. "May kilala ba kayong lalaki na nagngangalang Sean Brennan?"
  "Oo," sabi ni Patrice. "Oo. Sa palagay ko ay hindi pa siya nakilala ni Asia."
  Tumingin si Jessica kay Asha. Nagkibit-balikat siya.
  "Gaano na ba sila katagal na magkarelasyon?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ako sigurado," sabi ni Patrice. "Siguro mga ilang buwan pa."
  - Nanliligaw pa rin ba sa kanya si Tessa?
  "Hindi," sabi ni Patrice. "Umalis ang pamilya niya."
  "Saan?"
  - Sa tingin ko, si Denver.
  "Kailan?"
  "Hindi ako sigurado. Sa tingin ko mga isang buwan na ang nakalipas."
  Alam mo ba kung saan nag-aral si Sean?
  "Neumann," sabi ni Patrice.
  Nagsusulat ng mga tala si Jessica. Basa ang kanyang pad. Itinago niya ito sa kanyang bulsa. "Naghiwalay na sila?"
  "Oo," sabi ni Patrice. "Labis na nagalit si Tessa."
  "Kumusta naman si Sean? Naging mainitin ba ang ulo niya?"
  Nagkibit-balikat lang si Patrice. Sa madaling salita, oo, pero ayaw niyang may masangkot sa gulo.
  -Nakita mo na ba siyang sinaktan si Tessa?
  "Hindi," sabi ni Patrice. "Walang ganoon. Isa lang siyang... isa lang talaga siyang tao. Alam mo na."
  Naghintay pa si Jessica. Wala nang dumating. Nagpatuloy na siya sa pag-alis. "May naiisip ka bang ibang taong hindi nakasundo ni Tessa? May gustong manakit sa kanya?"
  Muling nagpaalingawngaw ang tanong. Parehong napaluha ang mga batang babae, pinupunasan ang kanilang mga mata. Umiling sila.
  "May iba na ba siyang karelasyon pagkatapos ni Sean? May iba na bang pwedeng mang-abala sa kanya?"
  Nag-isip ang mga babae nang ilang segundo at muling sabay-sabay na umiling.
  - Nakita ba ni Tessa si Dr. Parkhurst sa paaralan?
  "Syempre naman," sabi ni Patrice.
  - Nagustuhan ba niya siya?
  "Siguro."
  "Nakita ba siya ni Dr. Parkhurst sa labas ng paaralan?" tanong ni Jessica.
  "Nasa labas?"
  "Tulad ng sa mga terminong panlipunan."
  "Ano, parang date o kung ano?" tanong ni Patrice. Napangiwi siya nang maisip na si Tessa ay nakikipag-date sa isang lalaking nasa edad trenta o higit pa. Para bang... "Uh, hindi."
  "Nakapunta na ba kayo sa kanya para sa counseling?" tanong ni Jessica.
  "Siyempre naman," sabi ni Patrice. "Lahat naman ay ginagawa iyon."
  "Anong mga bagay ang pinag-uusapan ninyo?"
  Pinag-isipan ito ni Patrice nang ilang segundo. Nahalata ni Jessica na may itinatago ang dalaga. "Karamihan ay sa paaralan. Mga aplikasyon sa kolehiyo, mga SAT, mga ganoong bagay."
  - Napag-usapan mo na ba ang anumang personal na bagay?
  Mga mata sa lupa. Muli.
  Bingo, naisip ni Jessica.
  "Minsan," sabi ni Patrice.
  "Anong mga personal na bagay?" tanong ni Jessica, naalala si Sister Mercedes, ang tagapayo sa Nazarene, noong naroon siya. Si Sister Mercedes ay kasingkomplikado ni John Goodman, at laging nakasimangot. Ang tanging personal na bagay na napag-usapan ninyo ni Sister Mercedes ay ang pangako mong hindi makikipagtalik hanggang sa ikaw ay mag-kuwarenta.
  "Hindi ko alam," sabi ni Patrice, sabay balik ng atensyon sa sapatos niya. "Mga gamit."
  "Nabanggit mo ba ang tungkol sa mga lalaking nililigawan mo? Mga ganoong bagay?"
  "Minsan," sagot ni Asia.
  "Nakapag-usap ka na ba tungkol sa mga bagay na ikinahiya mo? O baka naman masyadong personal?"
  "Sa tingin ko hindi," sabi ni Patrice. "Hindi naman sa kaya ko, alam mo, natatandaan mo."
  Nakita ni Jessica na naguguluhan siya. Kumuha siya ng ilang business card at inabot ang isa sa bawat babae. "Tingnan mo," panimula niya. "Alam kong mahirap. Kung may maisip kang makakatulong sa amin na mahanap ang lalaking gumawa nito, tawagan mo kami. O kung gusto mo lang mag-usap. Kahit ano. Okay? Araw man o gabi."
  Kinuha ni Asia ang kard at nanatiling tahimik, muling namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata. Kinuha ni Patrice ang kard at tumango. Sabay-sabay, parang mga nagluluksa, pinulot ng dalawang batang babae ang isang tumpok ng tissue at pinunasan ang kanilang mga mata.
  "Nag-aral ako sa Nazarene," dagdag ni Jessica.
  Nagtinginan ang dalawang babae na parang sinabi lang niya sa kanila na minsan siyang nag-aral sa Hogwarts.
  "Seryoso?" tanong ni Asya.
  "Oo naman," sabi ni Jessica. "May inukit pa ba kayo sa ilalim ng entablado sa lumang bulwagan?"
  "Ah oo naman," sabi ni Patrice.
  "Kung titingnan mo sa ilalim ng haligi sa hagdanan papunta sa ilalim ng entablado, sa kanang bahagi, may nakaukit na nagsasabing JG AT BB 4EVER."
  "Ikaw ba 'yan?" Nagtatanong na tiningnan ni Patrice ang business card.
  "Ako si Jessica Giovanni noon. Tinapos ko na ito noong nasa ikasampung baitang ako."
  "Sino si BB?" tanong ni Patrice.
  "Bobby Bonfante. Pumunta siya kay Padre Judge."
  Tumango ang mga batang babae. Ang mga anak na lalaki ng ama ng hukom ay, sa halos lahat ng pagkakataon, ay hindi mapaglabanan.
  Dagdag ni Jessica: "Kamukha niya si Al Pacino."
  Nagpalitan ng tingin ang dalawang babae, na parang sinasabing: Al Pacino? Hindi ba't isa siyang matandang lolo? "Iyon ba yung matandang lalaki na gumanap sa The Recruit kasama si Colin Farrell?" tanong ni Patrice.
  "Ang batang si Al Pacino," dagdag ni Jessica.
  Ngumiti ang mga batang babae. Sa kasamaang palad, ngunit ngumiti sila.
  "So, matagal na pala 'yan kay Bobby?" tanong ni Asia.
  Gustong sabihin ni Jessica sa mga batang babaeng ito na hindi ito mangyayari kailanman. "Hindi," sabi niya. "Si Bobby ay nakatira na ngayon sa Newark. Limang anak."
  Tumango muli ang mga batang babae, lubos na nauunawaan ang pagmamahal at pagkawala. Ibinalik sila ni Jessica. Panahon na para putulin ito. Susubukan niya ulit mamaya.
  "Nga pala, kailan kayo magbabakasyon ngayong Pasko ng Pagkabuhay?" tanong ni Jessica.
  "Bukas," sabi ni Ashiya, halos matuyo na ang kanyang mga hikbi.
  Itinaas ni Jessica ang kanyang hood. Ginulo na ng ulan ang kanyang buhok, ngunit ngayon ay nagsisimula na itong bumuhos nang malakas.
  "Pwede ba akong magtanong?" tanong ni Patrice.
  "Oo naman."
  "Bakit... bakit ka naging pulis?"
  Bago pa man magtanong si Patrice, may kutob na si Jessica na itatanong na sa kanya ng dalaga. Hindi nito pinadali ang sagot. Hindi rin siya lubos na sigurado. May pamana; ang pagkamatay ni Michael. May mga dahilan din na hindi niya pa naiintindihan. Sa huli, mahinhin niyang sinabi, "Gusto kong tumulong sa mga tao."
  Muling pinunasan ni Patrice ang kanyang mga mata. "Alam mo ba kung natakot ka noon?" tanong niya. "Alam mo, ang pagiging malapit..."
  Mga patay, tahimik na pagtatapos ni Jessica. "Oo," sabi niya. "Minsan."
  Tumango si Patrice, naghahanap ng pagkakasundo nila ni Jessica. Itinuro niya si Kevin Byrne, na nakaupo sa isang Taurus sa kabilang kalye. "Siya ang boss mo?"
  Lumingon si Jessica, lumingon, at ngumiti. "Hindi," sabi niya. "Kapareha ko siya."
  Naintindihan naman ni Patrice. Ngumiti siya kahit umiiyak, marahil ay napagtanto niyang si Jessica ay sarili niyang babae, at sinabing, "Astig."
  
  Tiniis ni Jessica ang ulan sa abot ng kanyang makakaya at padabog na pumasok sa kotse.
  "Mayroon ba?" tanong ni Byrne.
  "Hindi naman," sabi ni Jessica, habang tinitingnan ang kanyang notepad. Basa iyon. Inihagis niya ito sa likurang upuan. "Lumipat ang pamilya ni Sean Brennan sa Denver mga isang buwan na ang nakalipas. Sabi nila wala nang nililigawan si Tessa. Sabi ni Patrice, mainitin daw ang ulo niya."
  "Sulit ba itong panoorin?"
  "Sa tingin ko ay hindi. Tatawagan ko ang Denver City Council, Ed. Titingnan ko kung may mga araw na hindi nakadalo ang batang si Mr. Brennan nitong mga nakaraang araw."
  - Kumusta naman si Dr. Parkhurst?
  "May kung ano doon. Ramdam ko."
  "Ano ang nasa isip mo?"
  "Sa tingin ko ay pinag-uusapan nila siya tungkol sa mga personal na bagay. Sa tingin ko ay iniisip nila na masyado siyang personal."
  - Sa tingin mo ba nakita siya ni Tessa?
  "Kung oo nga, hindi niya sinabi sa mga kaibigan niya," sabi ni Jessica. "Tinanong ko sila tungkol sa tatlong linggong bakasyon ni Tessa sa paaralan noong nakaraang taon. Nataranta sila. May nangyari kay Tessa isang araw bago ang Thanksgiving noong nakaraang taon."
  Sa loob ng ilang sandali, natigil ang imbestigasyon, ang kanilang magkahiwalay na mga iniisip ay nagtatagpo lamang sa walang patid na ritmo ng ulan sa bubong ng kotse.
  Tumunog ang telepono ni Byrne habang pinaandar niya ang Taurus. Binuksan niya ang camera.
  "Byrne... oo... oo... nakatayo," sabi niya. "Salamat." Isinara niya ang telepono.
  Tumingin si Jessica kay Byrne nang may pag-asam. Nang maging malinaw na hindi nito ibabahagi, nagtanong siya. Kung likas sa kanya ang pagiging lihim, likas din sa kanya ang pagiging mausisa. Kung magtatagumpay ang relasyong ito, kailangan nilang maghanap ng paraan para pagdugtungin silang dalawa.
  "Magandang balita?"
  Sumulyap si Byrne sa kanya na parang nakalimutan niyang nasa kotse siya. "Oo. Kakaharap lang sa akin ng laboratoryo ng kaso. Itinugma nila ang buhok sa ebidensyang natagpuan sa biktima," aniya. "Akin ang kupal na iyon."
  Maikling ipinaalam ni Byrne sa kanya ang tungkol sa kaso ni Gideon Pratt. Narinig ni Jessica ang galit sa boses nito, isang malalim na pakiramdam ng pinipigilang galit, habang pinag-uusapan nito ang brutal at walang kabuluhang pagkamatay ni Deirdre Pettigrew.
  "Kailangan nating huminto agad," aniya.
  Ilang minuto ang lumipas, huminto sila sa harap ng isang mapagmataas ngunit magulong rowhouse sa Ingersoll Street. Bumubuhos ang ulan na parang malalapad at malamig na kumot. Pagbaba nila ng kotse at papalapit sa bahay, nakita ni Jessica ang isang mahina, maputi ang balat na itim na babae na nasa edad kwarenta na nakatayo sa pintuan. Nakasuot siya ng quilted purple housecoat at oversized tinted na salamin. Ang kanyang buhok ay tinirintas ng isang makukulay na African cape; sa kanyang mga paa ay may puting plastik na sandalyas na hindi bababa sa dalawang sukat na mas malaki.
  Idiniin ng babae ang kanyang kamay sa kanyang dibdib nang makita niya si Byrne, na parang nawalan siya ng hininga nang makita ito. Tila habang-buhay na umaakyat sa mga baitang na iyon ang masamang balita, at malamang na lahat ng ito ay nagmumula sa mga bibig ng mga taong tulad ni Kevin Byrne. Malalaking puting lalaki na mga opisyal ng pulisya, maniningil ng buwis, ahente ng kapakanan, at mga may-ari ng lupa.
  Habang paakyat si Jessica sa gumuguhong hagdan, napansin niya ang isang litratong walong-por-sampung-pulgada ang laki at pinaputi dahil sa araw sa bintana ng sala-isang kupas na kopya na kuha gamit ang isang colored photocopyer. Ito ay isang pinalaking litrato sa paaralan ng isang nakangiting itim na batang babae, mga labinlimang taong gulang. Ang kanyang buhok ay nakasukbit sa isang hibla ng makapal na kulay rosas na sinulid, at ang mga butil ay may sinulid sa kanyang mga tirintas. May suot siyang retainer at tila nakangiti kahit na seryoso ang kanyang bibig.
  Hindi sila pinapasok ng babae, ngunit buti na lang at may maliit na kulandong sa ibabaw ng kaniyang beranda na siyang nagpoprotekta sa kanila mula sa malakas na ulan.
  "Gng. Pettigrew, ito ang aking kasama, si Detective Balzano.
  Tumango ang babae kay Jessica, ngunit patuloy pa rin sa paghigpit ng pagkakakapit sa kanyang housecoat.
  "At ikaw..." panimula niya, at tumahimik.
  "Opo," sabi ni Byrne. "Nahuli na namin siya, ginang. Nasa kustodiya na siya."
  Tinakpan ni Althea Pettigrew ang kanyang bibig. Nangilid ang mga luha sa kanyang mga mata. Nakita ni Jessica na suot ng babae ang singsing sa kasal, ngunit nawawala ang bato.
  "Ano... anong nangyayari ngayon?" tanong niya, nanginginig ang katawan sa pananabik. Malinaw na matagal na siyang nagdarasal at kinatatakutan ang araw na ito.
  "Nasa tagausig at abogado ng lalaki ang desisyon niyan," sagot ni Byrne. "Kakasuhan siya at pagkatapos ay magkakaroon ng paunang pagdinig."
  "Sa tingin mo kaya niya... ?"
  Hinawakan ni Byrne ang kamay niya at umiling. "Hindi na siya makakalabas. Gagawin ko ang lahat para masigurong hindi na siya makakalabas pa."
  Alam ni Jessica kung gaano kalaki ang maaaring maging mali, lalo na sa isang kaso ng pagpatay na may parusang kamatayan. Pinahahalagahan niya ang optimismo ni Byrne, at sa ngayon, iyon ang tamang gawin. Noong nagtatrabaho siya sa Auto, nahirapan siyang sabihin sa mga tao na tiwala siyang mababawi nila ang kanilang mga sasakyan.
  "Pagpalain ka po, ginoo," sabi ng babae, saka halos niyakap si Byrne, ang kanyang mga ungol ay naging hikbi ng isang matanda. Marahan siyang niyakap ni Byrne, na parang gawa sa porselana. Nagtama ang mga mata nila ni Jessica, at sinabi niya, "Kaya nga." Sinulyapan ni Jessica ang litrato ni Deirdre Pettigrew sa bintana. Naisip niya kung lalabas kaya ang litrato ngayon.
  Medyo kinalma ni Althea ang sarili at saka nagsalita, "Maghintay ka rito, ha?"
  "Syempre naman," sabi ni Byrne.
  Nawala si Althea Pettigrew sa loob nang ilang sandali, muling lumitaw, at pagkatapos ay may inilagay sa kamay ni Kevin Byrne. Pinulupot niya ang kamay nito sa kamay ni Kevin Byrne, at ipinikit ito. Nang bitawan ni Byrne ang pagkakahawak nito, nakita ni Jessica ang inialok sa kanya ng babae.
  Isa itong lumang perang papel na dalawampung dolyar.
  Tiningnan siya ni Byrne sandali, medyo nalilito, na parang ngayon lang siya nakakita ng perang Amerikano. "Mrs. Pettigrew, ako... hindi ko na matiis."
  "Alam kong hindi ito kalakihan," sabi niya, "pero malaki ang magiging kahulugan nito para sa akin."
  Inayos ni Byrne ang bayarin, pinag-iisipan ang mga bagay-bagay. Naghintay siya ng ilang sandali, saka ibinalik ang dalawampu. "Hindi ko kaya," aniya. "Sapat na para sa akin ang malaman na ang lalaking gumawa ng kakila-kilabot na gawaing ito laban kay Deirdre ay nakakulong na, maniwala ka sa akin."
  Pinagmasdan ni Althea Pettigrew ang malaking pulis na nakatayo sa harap niya, bakas sa mukha niya ang pagkadismaya at paggalang. Dahan-dahan at atubili, kinuha niya ang pera pabalik. Inilagay niya ito sa bulsa ng kanyang damit-pangkasal.
  "Kung gayon, makukuha mo na ito," sabi niya. Inabot niya ang likod ng kanyang leeg at hinubad ang isang manipis na kuwintas na pilak. Sa kuwintas ay may isang maliit na krusipiho na pilak.
  Nang tangkaing tanggihan ni Byrne ang alok, sinabi sa kanya ni Althea Pettigrew na hindi siya tatanggihan. Hindi sa pagkakataong ito. Hinawakan niya ito hanggang sa tinanggap ito ni Byrne.
  "S-sige, salamat po, ma'am," ang tanging nasabi ni Byrne.
  Naisip ni Jessica: Si Frank Wells kahapon, si Althea Pettigrew ngayon. Dalawang magulang, magkaibang mundo at ilang bloke lang ang layo, nagkakaisa sa di-maisip na kalungkutan at pighati. Umasa siyang makakamit nila ang parehong resulta kay Frank Wells.
  Bagama't malamang na sinubukan niya ang kanyang makakaya na itago ito, habang naglalakad sila pabalik sa kotse, napansin ni Jessica ang bahagyang pag-angat ng mga hakbang ni Byrne, sa kabila ng malakas na ulan, sa kabila ng malungkot na katangian ng kanilang kasalukuyang kaso. Naunawaan niya ito. Naunawaan din ito ng lahat ng mga opisyal ng pulisya. Si Kevin Byrne ay sumasakay sa isang alon, isang maliit na alon ng kasiyahan na pamilyar sa mga propesyonal sa pagpapatupad ng batas, nang pagkatapos ng mahaba at mahirap na paggawa, ang mga domino ay nahuhulog at bumuo ng isang magandang disenyo, isang dalisay at walang hanggan na imahe na tinatawag na hustisya.
  Ngunit may isa pang panig ang bagay na iyon.
  Bago pa sila makasakay sa Taurus, muling tumunog ang telepono ni Byrne. Sinagot niya ito, nakinig nang ilang segundo, walang ekspresyon ang mukha. "Bigyan mo kami ng labinlimang minuto," sabi niya.
  Padabog niyang isinara ang telepono.
  "Ano ito?" tanong ni Jessica.
  Naikuyom ni Byrne ang kanyang kamao, malapit nang sumalpok sa windshield, ngunit tumigil. Bahagya. Lahat ng naramdaman niya ay naglaho sa isang iglap.
  "Ano?" ulit ni Jessica.
  Huminga nang malalim si Byrne, dahan-dahang pinakawalan, at sinabing, "Nakahanap sila ng ibang babae."
  OceanofPDF.com
  21
  MARTES, 8:25
  Ang BARTRAM'S GARDENS ang pinakamatandang harding botanikal sa Estados Unidos, na madalas binibisita ni Benjamin Franklin, na siyang pinagkunan ni John Bartram, ang tagapagtatag ng hardin, ng pangalan ng isang genus ng mga halaman. Matatagpuan sa 54th Street at Lindbergh, ang apatnapu't limang acre na ari-arian ay ipinagmamalaki ang mga parang ng mga ligaw na bulaklak, mga daanan sa ilog, mga basang lupa, mga bahay na bato, at mga gusaling pangbukid. Ngayon, mayroong kamatayan dito.
  Pagdating nina Byrne at Jessica, isang sasakyan ng pulis at isang walang markang sasakyan ang nakaparada malapit sa River Trail. May itinakda nang perimeter sa paligid ng tila kalahating ektaryang puno ng mga daffodil. Habang papalapit sina Byrne at Jessica sa pinangyarihan, madaling makita kung paano hindi nakita ang bangkay.
  Nakahiga ang dalaga sa gitna ng matingkad na mga bulaklak, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa baywang habang may hawak na itim na rosaryo. Agad na napansin ni Jessica na nawawala ang isa sa mga butil na ilang dekada nang luma.
  Luminga-linga si Jessica. Ang bangkay ay inilagay mga labinlimang talampakan sa loob ng bukid, at maliban sa isang makitid na daanan ng mga natapakang bulaklak, na malamang ay ginawa ng medical examiner, walang malinaw na pasukan sa bukid. Tiyak na tinangay ng ulan ang lahat ng bakas. Kung nagkaroon lamang ng maraming pagkakataon para sa forensic analysis sa rowhouse sa Eighth Street, wala sana rito, pagkatapos ng ilang oras ng malakas na ulan.
  Dalawang detektib ang nakatayo sa gilid ng pinangyarihan ng krimen: isang balingkinitang Latino na nakasuot ng mamahaling Italyanong suit at isang pandak at matipunong lalaking nakilala ni Jessica. Ang opisyal na nakasuot ng Italyanong suit ay tila abala hindi lamang sa imbestigasyon kundi pati na rin sa ulan, na sumira sa kanyang Valentino. Kahit pansamantala lang.
  Lumapit sina Jessica at Byrne, at sinuri ang biktima.
  Ang babae ay nakasuot ng navy blue at green na plaid skirt, asul na hanggang knee high socks, at penny loafers. Nakilala ni Jessica na ang uniporme ay pag-aari ng Regina High School, isang all-girls Catholic school sa Broad Street sa North Philadelphia. Gupit niya ang buhok niya na kulay jet-black na parang pageboy, at, sa nakikita ni Jessica, mayroon siyang halos anim na piercing sa kanyang mga tainga at isa sa kanyang ilong, isang piercing na walang anumang alahas. Malinaw na ginagampanan ng babaeng ito ang papel ng goth tuwing Sabado at Linggo, ngunit dahil sa mahigpit na dress code ng kanyang paaralan, hindi siya nagsusuot ng alinman sa kanyang mga accessories sa klase.
  Tiningnan ni Jessica ang mga kamay ng dalaga, at kahit ayaw niyang tanggapin ang katotohanan, naroon ito. Ang kanyang mga kamay ay magkahawak-kamay sa panalangin.
  Dahil hindi naririnig ng iba, humarap si Jessica kay Byrne at tahimik na nagtanong, "Naranasan mo na ba ang ganitong kaso dati?"
  Hindi na kailangang pag-isipan pa ito nang matagal ni Byrne. "Hindi."
  Lumapit ang dalawa pang detektib, buti na lang at dala nila ang kanilang malalaking payong pang-golf.
  "Jessica, ito si Eric Chavez, si Nick Palladino."
  Tumango ang dalawang lalaki. Gumanti ng pagbati si Jessica. Si Chavez ay isang guwapong Latino, may mahahabang pilikmata at makinis na balat, mga tatlumpu't lima. Nakita niya ito sa Roundhouse noong nakaraang araw. Malinaw na siya ang pangunahing tauhan ng yunit. Bawat istasyon ay mayroon siya: ang tipo ng pulis na, habang nasa stakeout, ay may dalang makapal na lalagyan ng amerikana na gawa sa kahoy sa likurang upuan, kasama ang isang tuwalya sa dalampasigan na isinusuot niya sa kwelyo ng kanyang damit habang kinakain ang mga pagkaing pinilit nilang kainin habang nasa stakeout.
  Maayos din ang pananamit ni Nick Palladino, ngunit istilong pang-South Philadelphia: isang leather coat, pantalon na pinatahi, makintab na sapatos, at isang gintong ID bracelet. Nasa mga kwarenta anyos na siya, may malalalim na maitim na tsokolateng mga mata at matigas na mukha; ang kanyang itim na buhok ay naka-slick back. Ilang beses nang nakilala ni Jessica si Nick Palladino; nagtrabaho na siya kasama ang asawa nito sa narcotics unit bago lumipat sa homicide unit.
  Nakipagkamayan si Jessica sa dalawang lalaki. "Ikinagagalak kong makilala kayo," sabi niya kay Chavez.
  "Gayundin," sagot niya.
  - Ikinagagalak kong makita kang muli, Nick.
  Ngumiti si Palladino. Maraming panganib sa ngiting iyon. "Kumusta ka na, Jess?"
  "Ayos lang ako."
  "Pamilya?"
  "Ayos lang ang lahat."
  "Maligayang pagdating sa palabas," dagdag niya. Wala pang isang taon si Nick Palladino sa team, pero talagang nalungkot siya. Malamang ay narinig na niya ang tungkol sa diborsyo ni Vincent kay Nick, pero isa itong maginoo. Hindi ngayon ang tamang oras o lugar.
  "Sina Eric at Nick ay nagtatrabaho para sa escape squad," dagdag ni Byrne.
  Ang Fugitive Squad ay bumubuo ng sangkatlo ng Homicide Squad. Ang dalawa pa ay ang Special Investigations Unit at ang Line Squad-isang yunit na humahawak ng mga bagong kaso. Kapag may lumitaw na malaking kaso o kapag nagsimulang mawalan ng kontrol ang mga pangyayari, bawat opisyal ng homicide ay hinuhuli.
  "May ID ka ba?" tanong ni Byrne.
  "Wala pa," sabi ni Palladino. "Wala sa bulsa niya. Walang pitaka o pitaka."
  "Pumunta siya kina Regina," sabi ni Jessica.
  Isinulat ito ni Palladino. "Ito ba ang paaralan sa Broad?"
  "Oo. Sina Broad at CC Moore."
  "Pareho ba ito ng sa kaso mo?" tanong ni Chavez.
  Tumango lang si Kevin Byrne.
  Ang kaisipang iyon, ang mismong kaisipang baka makaharap nila ang isang serial killer ay nagpasikip sa kanilang mga panga, na lalong nagdulot ng matinding takot sa kanila sa buong araw.
  Wala pang dalawampu't apat na oras ang lumipas mula nang maganap ang tagpong iyon sa mamasa-masa at mabahong silong ng isang row house sa Eighth Street, at ngayon ay natagpuan na naman nila ang kanilang mga sarili sa isang luntiang hardin ng masasayang bulaklak.
  Dalawang babae.
  Dalawang patay na batang babae.
  Pinanood ng apat na detektib si Tom Weirich habang nakaluhod sa tabi ng bangkay. Itinaas niya ang palda ng dalaga at sinuri ito.
  Nang tumayo siya at lumingon para tingnan sila, malungkot ang mukha niya. Alam ni Jessica ang ibig sabihin noon. Ang babaeng ito ay dumanas din ng parehong kahihiyan pagkatapos ng kanyang pagkamatay tulad ni Tessa Wells.
  Tumingin si Jessica kay Byrne. Isang matinding galit ang umuusbong sa loob niya, isang bagay na sinauna at hindi nagsisisi, isang bagay na higit pa sa trabaho at tungkulin.
  Ilang sandali pa, sumama na sa kanila si Weirich.
  "Gaano na siya katagal dito?" tanong ni Byrne.
  "Hindi bababa sa apat na araw," sabi ni Weirich.
  Nagbilang si Jessica, at isang malamig na lamig ang dumaloy sa kanyang puso. Ang batang babaeng ito ay iniwan dito noong mga panahong dinukot si Tessa Wells. Ang batang babaeng ito ang unang napatay.
  Sampung taon nang nawawala ang rosaryo ng batang babaeng ito. Dalawa naman ang kay Tessa.
  Nangangahulugan ito na sa daan-daang tanong na nakalutang sa itaas nila na parang makakapal na kulay abong ulap, mayroong isang katotohanan, isang realidad, isang nakakatakot na katotohanang kitang-kita sa latian na ito ng kawalan ng katiyakan.
  May pumapatay ng mga batang babaeng Katoliko sa Philadelphia.
  Mukhang nagsisimula pa lang ang kaguluhan.
  OceanofPDF.com
  IKATLONG BAHAGI
  OceanofPDF.com
  22
  MARTES, 12:15
  Pagsapit ng tanghali, natipon na ang task force ng Rosary Killers.
  Kadalasan, ang mga task force ay inorganisa at pinapahintulutan ng mga matataas na opisyal ng ahensya, pagkatapos laging masuri ang impluwensya ng mga biktima sa politika. Sa kabila ng lahat ng retorika tungkol sa pagkakapantay-pantay ng lahat ng pagpatay, ang lakas-paggawa at mga mapagkukunan ay palaging mas madaling magamit kapag mahalaga ang mga biktima. Ang pagnanakaw sa mga nagtitinda ng droga, gangster, o mga prostitute sa kalye ay isang bagay. Ang pagpatay sa mga Katolikong batang babae sa paaralan ay ibang-iba. Ang mga Katoliko ay bumoto.
  Pagsapit ng tanghali, halos lahat ng mga unang gawain at paunang gawain sa laboratoryo ay natapos na. Ang mga rosaryo na hawak ng dalawang batang babae pagkatapos ng kanilang pagkamatay ay magkapareho at mabibili sa labindalawang relihiyosong tindahan sa Philadelphia. Kasalukuyang binubuo ng mga imbestigador ang isang listahan ng mga kostumer. Ang mga nawawalang butil ay hindi pa natagpuan kahit saan.
  Napagpasyahan ng paunang ulat ng forensik na gumamit ang mamamatay-tao ng graphite drill bit upang magbutas sa mga kamay ng mga biktima, at ang bolt na ginamit upang ikabit ang kanilang mga kamay ay isa ring karaniwang bagay-isang apat na pulgadang galvanized bolt. Ang carriage bolt ay mabibili sa anumang tindahan ng hardware sa Home Depot, Lowe's, o sa kanto.
  Walang nakitang bakas ng daliri sa sinuman sa mga biktima.
  Isang krus ang iginuhit sa noo ni Tessa Wells gamit ang asul na chalk. Hindi pa natutukoy ng laboratoryo ang uri. May mga bakas ng parehong materyal na natagpuan sa noo ng pangalawang biktima. Bukod sa isang maliit na bakas ni William Blake na natagpuan kay Tessa Wells, isa pang biktima ang may hawak na bagay sa pagitan ng kanyang mga kamay. Ito ay isang maliit na piraso ng buto, humigit-kumulang tatlong pulgada ang haba. Ito ay napakatalas, at ang uri o uri nito ay hindi pa natutukoy. Ang dalawang katotohanang ito ay hindi pa naiuulat sa media.
  Hindi mahalaga kung ang parehong biktima ay nasa ilalim ng impluwensya ng droga. Ngunit ngayon ay may mga bagong ebidensya na lumitaw. Bukod sa midazolam, kinumpirma ng laboratoryo ang pagkakaroon ng isang mas mapanirang gamot. Parehong biktima ay may Pavulon, isang malakas na paralytic agent na nagpaparalisa sa biktima ngunit hindi nakakabawas ng sakit.
  Ang mga reporter sa Inquirer at The Daily News, pati na rin ang mga lokal na istasyon ng telebisyon at radyo, ay naging maingat sa pagtawag sa mga pagpatay na gawa ng isang serial killer, ngunit ang The Report, na inilathala sa isang birdcage liner, ay hindi gaanong maingat. Ang ulat, na inilathala mula sa dalawang masikip na silid sa Sansom Street, ay hindi ganoon.
  SINO ANG PUMATAY SA MGA BABAE NG ROSARY? ang sigaw ng headline sa kanilang website.
  Nagpulong ang task force sa isang common room sa unang palapag ng Roundhouse.
  Mayroong anim na detektib sa kabuuan. Bukod kina Jessica at Byrne, naroon din sina Eric Chavez, Nick Palladino, Tony Park, at John Shepherd, ang huling dalawang detektib mula sa Special Investigations Unit.
  Si Tony Park ay isang Korean-American, isang matagal nang beterano ng Major Case Squad. Ang Auto Unit ay bahagi ng Major Case, at si Jessica ay nakatrabaho na ni Tony noon. Siya ay mga apatnapu't limang taong gulang, mabilis at madaling maunawaan, isang taong may pamilya. Alam na alam niya na hahantong ito sa Homicide.
  Si John Shepard ay isang star point guard sa Villanova noong mga unang taon ng dekada 1980. Guwapo at halos hindi na pumuti ang mga sentido, si Denzel ay nagpagawa ng kanyang mga konserbatibong suit sa Boyd's sa Chestnut Street sa malaking halagang anim hanggang walong pulgada. Hindi siya nakita ni Jessica na walang kurbata.
  Tuwing binubuo ang task force, sinisikap nilang punan ito ng mga detektib na may natatanging kakayahan. Magaling si John Shepard "sa loob ng silid," isang batikang at may karanasang imbestigador. Si Tony Park ay isang salamangkero sa pagtatrabaho sa mga database-NCIC, AFIS, ACCURINT, PCBA. Magaling din sa labas sina Nick Palladino at Eric Chavez. Iniisip ni Jessica kung ano ang maidudulot niya, umaasang iba ito sa kanyang kasarian. Alam niyang isa siyang natural na tagapag-organisa, mahusay sa pag-coordinate, pag-oorganisa, at pag-iiskedyul. Umaasa siyang ito ang magiging pagkakataon para patunayan ito.
  Pinangunahan ni Kevin Byrne ang task force. Sa kabila ng pagiging malinaw na kwalipikado para sa trabaho, sinabi ni Byrne kay Jessica na kailangan ang lahat ng kanyang kakayahang manghikayat upang makumbinsi si Ike Buchanan na ibigay sa kanya ang trabaho. Alam ni Byrne na hindi ito usapin ng pagdududa sa sarili, kundi sa halip ay kailangang isaalang-alang ni Ike Buchanan ang mas malaking larawan-ang posibilidad ng isa pang pag-aalsa ng negatibong pahayag kung, huwag na huwag, magkamali ang mga bagay-bagay, tulad ng nangyari sa kaso ni Morris Blanchard.
  Si Ike Buchanan, bilang tagapamahala, ang responsable sa pakikipag-ugnayan sa mga malalaking boss, habang si Byrne ay nagsagawa ng mga briefing at nagharap ng mga ulat ng katayuan.
  Habang nagkukumpulan ang grupo, nakatayo si Byrne sa task table, sinakop ang anumang bakanteng espasyo sa masikip na espasyo. Naisip ni Jessica na medyo nanginginig si Byrne at bahagyang nasunog ang posas nito. Hindi pa niya ito matagal na kilala, pero hindi niya ito napapansin bilang isang uri ng pulis na magugulat sa ganoong sitwasyon. Iba siguro ang dahilan. Mukha siyang isang lalaking hinahabol ng mga pulis.
  "Mayroon kaming mahigit tatlumpung set ng bahagyang mga fingerprint mula sa pinangyarihan ng krimen ni Tessa Wells, ngunit wala pa mula sa pinangyarihan ng krimen ni Bartram," panimula ni Byrne. "Wala pang mga tama ng bala. Walang biktima na nagbigay ng DNA sa anyo ng semilya, dugo, o laway."
  Habang nagsasalita siya, naglagay siya ng mga larawan sa whiteboard sa likuran niya. "Ang pangunahing caption dito ay isang Katolikong estudyanteng babae na inilalabas sa kalye. Nagpasok ang mamamatay-tao ng isang galvanized steel bolt at nut sa isang butas na binutas sa gitna ng braso nito. Gumamit siya ng makapal na nylon thread-malamang na ang uri na ginagamit sa paggawa ng mga layag-upang tahiin ang kanilang mga ari. Nag-iwan siya ng markang hugis-krus sa kanilang mga noo, na gawa sa asul na chalk. Parehong namatay ang mga biktima dahil sa bali sa kanilang mga leeg."
  "Ang unang biktima na natagpuan ay si Tessa Wells. Ang kanyang bangkay ay natagpuan sa silong ng isang abandonadong bahay sa Eighth at Jefferson. Ang pangalawang biktima, na natagpuan sa isang bukid sa Bartram Gardens, ay patay na nang hindi bababa sa apat na araw. Sa parehong kaso, ang salarin ay nakasuot ng mga guwantes na hindi butas-butas."
  "Parehong binigyan ang mga biktima ng short-acting benzodiazepine na tinatawag na midazolam, na may katulad na epekto sa Rohypnol. Bukod pa rito, mayroong malaking dami ng gamot na Pavulon. May isang taong kasalukuyang sumusuri kung available ang Pavulon sa kalye."
  "Anong ginagawa nitong si Pavulon?" tanong ni Pak.
  Sinuri ni Byrne ang ulat ng medical examiner. "Ang Pavulon ay isang paralitiko. Nagdudulot ito ng paralisis ng mga kalamnan ng kalansay. Sa kasamaang palad, ayon sa ulat, wala itong epekto sa antas ng pananakit ng biktima."
  "Kaya't inihagis at nilagyan ng midazolam ng aming anak ang gamot at pagkatapos ay ibinigay ang pavulon matapos ma-semplate ang mga biktima," sabi ni John Shepard.
  "Malamang ganoon nga ang nangyari."
  "Gaano kamura ang mga gamot na ito?" tanong ni Jessica.
  "Mukhang matagal nang umiiral ang Pavulon na ito," sabi ni Byrne. "Nakasaad sa ulat na ginamit ito sa isang serye ng mga eksperimento sa mga hayop. Sa mga eksperimento, ipinapalagay ng mga mananaliksik na dahil hindi makagalaw ang mga hayop, hindi sila nasasaktan. Hindi sila binigyan ng anumang pampamanhid o pampakalma. Lumalabas na ang mga hayop ay nasa matinding paghihirap. Tila alam na alam ng NSA/CIA ang papel ng mga droga tulad ng Pavulon sa pagpapahirap. Ang dami ng mental horror na maiisip mo ay kasingtindi ng lahat."
  Nagsimulang tumimo sa isip ni Byrne ang kahulugan ng mga salita, at ito ay nakakatakot. Naramdaman ni Tessa Wells ang lahat ng ginagawa sa kanya ng pumatay sa kanya, ngunit hindi siya makagalaw.
  "Mabibili ang Pavulon sa mga lansangan, ngunit sa palagay ko kailangan nating tumingin sa komunidad ng medisina upang makahanap ng koneksyon," sabi ni Byrne. "Mga manggagawa sa ospital, doktor, nars, at parmasyutiko."
  Nagdikit si Byrne ng ilang litrato sa pisara.
  "Nag-iiwan din ng isang bagay ang aming salarin sa bawat biktima," patuloy niya. "Sa unang biktima, nakakita kami ng isang maliit na piraso ng buto. Sa kaso ni Tessa Wells, ito ay isang maliit na reproduksyon ng isang painting ni William Blake."
  Itinuro ni Byrne ang dalawang litrato sa pisara-mga larawan ng mga butil ng rosaryo.
  "Ang rosaryo na natagpuan sa unang biktima ay kulang ng isang set ng sampung butil, na tinatawag na dekada. Ang isang karaniwang rosaryo ay may limang dekada. Ang rosaryo ni Tessa Wells ay nawawala sa loob ng dalawang dekada. Bagama't ayaw nating dumako sa kalkulasyon dito, sa palagay ko ay halata na ang nangyayari. Kailangan nating patigilin ang masamang aktor na ito, mga kasama."
  Sumandal si Byrne sa pader at bumaling kay Eric Chavez. Si Chavez ang pangunahing imbestigador sa imbestigasyon ng pagpatay sa Bartram Gardens.
  Tumayo si Chavez, binuksan ang kanyang kuwaderno, at nagsimulang, "Ang biktima ni Bartram ay si Nicole Taylor, labimpito, residente ng Callowhill Street sa Fairmount. Nag-aral siya sa Regina High School sa Broad at C.B. Moore Avenues."
  "Ayon sa paunang ulat ng DOE, ang sanhi ng pagkamatay ay kapareho ng kay Tessa Wells: isang bali sa leeg. Tungkol sa iba pang mga lagda, na magkapareho rin, kasalukuyan naming iniimbestigahan ang mga ito sa VICAP. Ngayon, nalaman namin ang tungkol sa asul na materyal na chalk sa noo ni Tessa Wells. Dahil sa pagtama, mga bakas na lamang ang natitira sa noo ni Nicole."
  "Ang tanging pasa sa katawan niya kamakailan ay sa kaliwang palad ni Nicole." Itinuro ni Chavez ang isang litratong naka-pin sa whiteboard-isang close-up ng kaliwang kamay ni Nicole. "Ang mga hiwa na ito ay sanhi ng pagdiin ng kanyang mga kuko. May mga bakas ng nail polish na natagpuan sa mga uka." Tiningnan ni Jessica ang litrato, hindi namamalayang ibinabaon ang kanyang maiikling kuko sa laman ng kanyang kamay. Ang palad ni Nicole ay may anim na uka na hugis-gasuklay, na walang mapapansing disenyo.
  Naisip ni Jessica na ikinukuyom ng dalaga ang kanyang kamao sa takot. Inalis niya ang imaheng iyon. Hindi ito ang oras para sa galit.
  Sinimulan na ni Eric Chavez ang muling pagbubuo ng nakaraan ni Nicole Taylor.
  Umalis si Nicole sa kanyang bahay sa Callowhill bandang 7:20 ng umaga noong Huwebes. Mag-isa siyang naglakad sa Broad Street papuntang Regina High School. Pumasok siya sa lahat ng kanyang klase at pagkatapos ay kumain ng tanghalian kasama ang kanyang kaibigang si Dominie Dawson, sa cafeteria. Alas-2:20 ng umaga, umalis siya sa paaralan at tumungo patimog sa Broad. Huminto siya sa Hole World, isang piercing parlor. Doon, tumingin siya ng ilang alahas. Ayon sa may-ari na si Irina Kaminsky, tila mas masaya at mas madaldal si Nicole kaysa dati. Ginawa ni Ms. Kaminsky ang lahat ng piercing ni Nicole at sinabing may gusto si Nicole sa isang ruby nose stud at nag-iipon para dito.
  Mula sa salon, nagpatuloy si Nicole sa Broad Street patungong Girard Avenue, pagkatapos ay sa Eighteenth Street, at pumasok sa St. Joseph's Hospital, kung saan nagtatrabaho ang kanyang ina bilang isang tagalinis. Sinabi ni Sharon Taylor sa mga detektib na ang kanyang anak na babae ay nasa partikular na magandang kalooban dahil ang isa sa kanyang mga paboritong banda, ang Sisters of Charity, ay nagtatanghal noong Biyernes ng gabi sa Trocadero Theatre, at mayroon siyang mga tiket para mapanood ang mga ito.
  Nagsalo ang mag-ina sa isang mangkok ng prutas sa kainan. Pinag-usapan nila ang kasal ng isa sa mga pinsan ni Nicole, na nakatakda sa Hunyo, at ang pangangailangan ni Nicole na "magmukhang isang ginang." Palagi silang nagtatalo tungkol sa hilig ni Nicole sa gothic na hitsura.
  Hinalikan ni Nicole ang kanyang ina at lumabas ng ospital sa labasan ng Girard Avenue bandang alas-kwatro.
  Sa sandaling iyon, basta na lang nawala si Nicole Teresa Taylor.
  Sa pagkakaalam ng imbestigasyon, siya ang sumunod na nakita nang matagpuan siya ng isang guwardiya ng Bartram Gardens sa isang bukid ng mga daffodil halos apat na araw ang lumipas. Nagpatuloy ang paghahanap sa paligid ng ospital.
  "Iniulat ba ng nanay niya na nawawala siya?" tanong ni Jessica.
  Binuklat ni Chavez ang kanyang mga tala. "Dumating ang tawag bandang ala-una ng hatinggabi noong Biyernes ng umaga."
  "May nakakita na ba sa kanya simula nang lumabas siya ng ospital?"
  "Walang tao," sabi ni Chavez. "Pero may mga surveillance camera sa mga pasukan at sa parking lot. Papunta na ang kuha."
  "Mga kasama?" tanong ni Shepard.
  "Ayon kay Sharon Taylor, ang kanyang anak na babae ay walang kasalukuyang kasintahan," sabi ni Chavez.
  - Kumusta naman ang kanyang ama?
  "Si G. Donald P. Taylor ay isang drayber ng trak, kasalukuyang naninirahan sa pagitan ng Taos at Santa Fe."
  "Kapag tapos na tayo rito, bibisitahin natin ang paaralan at titingnan kung makakakuha tayo ng listahan ng mga kaibigan niya," dagdag ni Chavez.
  Wala nang mga agarang tanong. Sumulong si Byrne.
  "Karamihan sa inyo ay kilala si Charlotte Summers," sabi ni Byrne. "Para sa mga hindi pa nakakaalam, si Dr. Summers ay isang propesor ng sikolohiyang kriminal sa University of Pennsylvania. Paminsan-minsan ay kumukunsulta siya sa departamento tungkol sa mga bagay na may kinalaman sa pag-profile."
  Kilala lamang ni Jessica si Charlotte Summers dahil sa reputasyon niya. Ang pinakatanyag niyang kaso ay ang detalyadong paglalarawan niya kay Floyd Lee Castle, isang psychopath na nangholdap sa mga prostitute sa loob at paligid ng Camden noong tag-araw ng 2001.
  Ang katotohanang nasa spotlight na si Charlotte Summers ay nagpabatid kay Jessica na lumawak nang malaki ang imbestigasyon sa mga nakalipas na oras, at sandali na lamang ang maaaring itawag sa FBI upang tumulong sa tauhan o sa imbestigasyon ng forensic. Gusto ng lahat ng nasa silid na makakuha ng matibay na lead bago pa man dumating ang mga kaso at angkinin ang lahat ng papuri.
  Tumayo si Charlotte Summers at naglakad papunta sa board. Nasa huling bahagi na siya ng kanyang trenta, kaaya-aya at balingkinitan, may maputlang asul na mga mata at maikling gupit. Nakasuot siya ng eleganteng chalk-striped suit at isang lavender silk blouse. "Alam kong nakakaakit isipin na ang taong hinahanap natin ay isang uri ng panatiko sa relihiyon," sabi ni Summers. "Walang dahilan para mag-isip ng iba. May isang paalala lang. Ang tendensiyang isipin ang mga panatiko bilang mapusok o pabaya ay hindi tama. Isa itong organisadong mamamatay-tao."
  "Ito ang alam natin: kinukuha niya ang kaniyang mga biktima mula mismo sa kalye, hinahawakan sila nang ilang sandali, at pagkatapos ay dinadala sila sa isang lokasyon kung saan niya sila pinapatay. Ito ay mga pagdukot na may mataas na peligro. Maliwanag na liwanag ng araw, mga pampublikong lugar. Walang mga pasa mula sa mga tali sa mga pulso at bukung-bukong."
  "Saanman niya unang kinuha ang mga ito, hindi niya sila pinigilan o pinagbawalan. Ang parehong biktima ay binigyan ng dosis ng midazolam, pati na rin ng isang paralytic agent, na nagpadali sa pagtatahi sa ari. Ginagawa ang pagtatahi bago mamatay, kaya malinaw na gusto niyang malaman nila kung ano ang nangyayari sa kanila. At maramdaman ito."
  "Ano ang kahalagahan ng mga kamay?" tanong ni Nick Palladino.
  "Marahil ay inilalagay niya ang mga ito upang tumugma sa ilang relihiyosong ikonograpiya. Sa ilang pagpipinta o eskultura na kanyang kinagigiliwan. Ang bolt ay maaaring magpahiwatig ng isang obsesyon sa stigmata, o sa mismong pagpapako sa krus. Anuman ang kahulugan, ang mga partikular na kilos na ito ay makabuluhan. Karaniwan, kung gusto mong pumatay ng isang tao, lalapit ka sa kanila at sakalin sila o babarilin sila. Ang katotohanan na ang ating paksa ay gumugugol ng oras sa mga bagay na ito ay kapansin-pansin sa sarili nito."
  Sumulyap si Byrne kay Jessica, at binasa niya ito nang malakas at malinaw. Gusto niyang tingnan nito ang mga simbolo ng relihiyon. Gumawa siya ng tala.
  "Kung hindi niya sekswal na inaabuso ang mga biktima, ano ang saysay?" tanong ni Chavez. "Ibig kong sabihin, sa lahat ng galit na ito, bakit walang panggagahasa? Tungkol ba ito sa paghihiganti?"
  "Maaaring nakakakita tayo ng ilang manipestasyon ng kalungkutan o pagkawala," sabi ni Summers. "Ngunit malinaw na ito ay tungkol sa kontrol. Gusto niyang kontrolin sila sa pisikal, sekswal, at emosyonal-tatlong aspeto na pinakanakakalito para sa mga batang babae sa edad na iyon. Marahil ay nawalan siya ng kasintahan dahil sa isang krimen sa seks sa edad na iyon. Marahil ay isang anak na babae o babae. Ang katotohanan na tinatahi niya ang kanilang mga ari ay maaaring mangahulugan na naniniwala siyang ibinabalik niya ang mga kabataang babae na ito sa isang baluktot na estado ng pagkabirhen, isang estado ng kawalang-kasalanan."
  "Ano kaya ang nakapagpahinto sa kanya?" tanong ni Tony Park. "Maraming Katolikong babae sa bayang ito."
  "Wala akong nakikitang anumang paglala ng karahasan," sabi ni Summers. "Sa katunayan, ang kanyang paraan ng pagpatay ay lubos na makatao, kung isasaalang-alang ang lahat. Hindi sila nagtatagal sa kamatayan. Hindi niya sinusubukang alisin ang pagkababae ng mga batang babaeng ito. Kabaligtaran pa nga. Sinusubukan niya itong protektahan, pangalagaan magpakailanman, kung gugustuhin mo."
  "Mukhang nasa bahaging ito ng North Philadelphia ang kanyang mga pangangaso," sabi niya, sabay turo sa isang itinalagang lugar na may dalawampung bloke. "Ang hindi natin nakikilalang tao ay malamang na puti, nasa pagitan ng dalawampu at apatnapung taong gulang, malakas ang pangangatawan, ngunit malamang ay hindi panatiko tungkol dito. Hindi siya tipo ng bodybuilder. Malamang ay lumaki siyang Katoliko, may higit sa karaniwang katalinuhan, malamang na may kahit isang bachelor's degree, o higit pa. Nagmamaneho siya ng van o station wagon, posibleng isang SUV. Para mas madali para sa mga babae na sumakay at bumaba sa kanyang kotse."
  "Ano ang makukuha natin sa mga pinangyarihan ng krimen?" tanong ni Jessica.
  "Natatakot akong wala akong ideya sa puntong ito," sabi ni Summers. "Ang bahay sa Eighth Street at Bartram Gardens ay magkaibang-magkaiba sa maiisip mo."
  "So naniniwala kang random lang sila?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ako naniniwalang ganoon nga. Sa parehong kaso, tila maingat na inilagay ang biktima sa posisyon. Hindi ako naniniwala na ang ating hindi kilalang paksa ay gumagawa ng anumang bagay na walang ingat. Hindi aksidenteng nakagapos si Tessa Wells sa hanay na iyon. Hindi nagkataon lamang na napadpad si Nicole Taylor sa globong iyon. Ang mga lugar na ito ay talagang makabuluhan."
  "Noong una, maaaring nakatutukso isipin na si Tessa Wells ay inilagay sa rowhouse na iyon sa Eighth Street para itago ang kanyang bangkay, ngunit sa palagay ko ay hindi iyon ang kaso. Si Nicole Taylor ay palihim na inilagay sa display ilang araw na ang nakalilipas. Walang pagtatangkang itago ang bangkay. Ang lalaking ito ay nagtatrabaho sa liwanag ng araw. Gusto niyang mahanap natin ang kanyang mga biktima. Siya ay mayabang at gusto niyang isipin natin na mas matalino siya kaysa sa atin. Ang katotohanan na inilagay niya ang mga bagay sa pagitan ng kanilang mga kamay ay sumusuporta sa teoryang iyon. Malinaw na hinahamon niya tayo na maunawaan ang kanyang ginagawa."
  "Sa pagkakaalam namin sa puntong ito, ang mga batang babaeng ito ay hindi magkakilala. Lumipat sila sa iba't ibang lipunan. Mahilig si Tessa Wells sa musikang klasikal; si Nicole Taylor ay mahilig sa gothic rock scene. Nag-aral sila sa iba't ibang paaralan at may iba't ibang interes."
  Tiningnan ni Jessica ang mga litrato ng dalawang batang babae na magkatabi sa pisara. Naalala niya kung gaano kalayuan ang paligid noong nag-aaral siya sa Nazarene. Ang tipo ng cheerleader ay walang pagkakatulad sa tipo ng rock 'n' roller, at gayundin ang kabaligtaran. Nariyan ang mga nerd na gumugugol ng kanilang libreng oras sa mga computer sa library, ang mga fashion queen na laging abala sa pinakabagong isyu ng Vogue, Marie Clare, o Elle. At nariyan din ang kanyang grupo, isang banda mula sa South Philadelphia.
  Sa unang tingin, tila may koneksyon sina Tessa Wells at Nicole Taylor: sila ay Katoliko at nag-aaral sa mga paaralang Katoliko.
  "Gusto kong mabago ang bawat sulok ng buhay ng mga batang babaeng ito," sabi ni Byrne. "Sino ang mga kasama nila, saan sila pumupunta tuwing Sabado at Linggo, ang kanilang mga kasintahan, ang kanilang mga kamag-anak, ang kanilang mga kakilala, kung anong mga club ang kanilang kinabibilangan, kung anong mga pelikula ang kanilang pinuntahan, kung anong mga simbahan ang kanilang kinabibilangan. May nakakaalam. May nakakita."
  "Maaari ba naming itago ang mga pinsala at mga bagay na natagpuan mula sa prensa?" tanong ni Tony Park.
  "Siguro sa loob ng dalawampu't apat na oras," sabi ni Byrne. "Pagkatapos niyan, duda na ako."
  Nagsalita si Chavez. "Nakausap ko ang psychiatrist ng paaralan na kumukonsulta sa Regina. Nagtatrabaho siya sa opisina ng Nazarene Academy sa hilagang-silangan. Ang Nazarene ang administratibong opisina para sa limang paaralan ng diyosesis, kabilang ang Regina. Ang diyosesis ay may isang psychiatrist para sa lahat ng limang paaralan, na umiikot linggu-linggo. Marahil ay makakatulong siya."
  Parang nanlumo si Jessica sa naisip. Mayroong koneksyon sa pagitan nina Regina at ng Nazarene, at ngayon alam na niya kung ano ang koneksyon na iyon.
  "Iisa lang ang psychiatrist nila para sa ganyang karaming bata?" tanong ni Tony Park.
  "Mayroon silang kalahating dosenang tagapayo," sabi ni Chavez. "Pero iisa lang ang psychiatrist para sa limang paaralan."
  "Sino ito?"
  Habang nirerepaso ni Eric Chavez ang kanyang mga tala, natanaw ni Byrne ang mga mata ni Jessica. Nang matagpuan ni Chavez ang pangalan, nakalabas na ng silid si Byrne at may kausap sa telepono.
  OceanofPDF.com
  23
  MARTES, 2:00 PM
  "Lubos kong pinahahalagahan ang iyong pagpunta," sabi ni Byrne kay Brian Parkhurst. Nakatayo sila sa gitna ng malawak at kalahating bilog na silid na kinaroroonan ng homicide squad.
  "Kahit ano ang maitutulong ko." Nakasuot si Parkhurst ng itim at abuhing nylon tracksuit at parang bagong-bagong Reebok sneakers. Kung kinakabahan man siya na tawagin para kausapin ang pulis tungkol dito, hindi iyon halata. Pero naisip naman ni Jessica, isa siyang psychiatrist. Kung kaya niyang basahin ang pagkabalisa, kaya rin niyang magsulat ng kahinahunan. "Hindi na kailangang sabihin, lahat tayo ay labis na nalungkot sa Nazarene."
  "Nahihirapan ba ang mga estudyante rito?"
  "Natatakot ako."
  Mas lalong gumalaw ang paligid ng dalawang lalaki. Isa itong lumang panlilinlang-ang paghanap ng mauupuan ang isang saksi. Bukas nang bukas ang pinto ng Silid ng Interogasyon A; lahat ng upuan sa silid-aklatan ay may nakaupo. Sadya.
  "Naku, pasensya na." Puno ng pag-aalala at sinseridad ang boses ni Byrne. Mabait din naman siya. "Bakit hindi tayo umupo rito?"
  
  Naupo si Brian Parkhurst sa isang upuang may tapiserya sa tapat ng Byrne sa Silid ng Interogasyon A, isang maliit at madilim na silid kung saan ang mga suspek at saksi ay tinatanong, pinatotohanan, at binibigyan ng impormasyon. Nanood si Jessica gamit ang isang two-way mirror. Nanatiling bukas ang pinto ng silid ng panayam.
  "Muli," panimula ni Byrne, "pinahahalagahan namin ang paglalaan mo ng oras."
  May dalawang upuan sa silid. Ang isa ay isang upuang may tapiserya; ang isa naman ay isang lumang upuang natitiklop na bakal. Hindi nakakuha ng maayos na upuan ang mga suspek. Nakatanggap naman ang mga saksi. Hanggang sa sila ay naging mga suspek.
  "Hindi naman problema 'yon," sabi ni Parkhurst.
  Nangibabaw ang pagpatay kay Nicole Taylor sa mga balita sa tanghali, at ang mga panloloko ay ipinalabas nang live sa lahat ng lokal na istasyon ng telebisyon. Isang grupo ng mga camera ang nakadestino sa Bartram Gardens. Hindi tinanong ni Kevin Byrne si Dr. Parkhurst kung narinig niya ang balita.
  "Malapit mo na bang mahanap ang taong pumatay kay Tessa?" tanong ni Parkhurst sa karaniwan niyang tono ng pakikipag-usap, yung tipong magagamit niya kapag nagsisimula ng therapy session kasama ang isang bagong pasyente.
  "Mayroon na tayong ilang mga lead," sabi ni Byrne. "Ang imbestigasyon ay nasa mga unang yugto pa lamang."
  "Napakahusay," sabi ni Parkhurst, ang salitang iyon ay parang malamig at medyo malupit, dahil sa uri ng krimen.
  Ilang beses na hinayaan ni Byrne na kumalat ang salita sa silid bago bumagsak sa sahig. Naupo siya sa tapat ng Parkhurst at inilapag ang folder sa luma at metal na mesa. "Pangako, hindi kita pagtatatagalin nang matagal," aniya.
  - Nasa akin ang lahat ng oras na kailangan mo.
  Kinuha ni Byrne ang folder at pinagkrus ang kanyang mga binti. Binuksan niya ito, maingat na itinago kay Parkhurst ang laman nito. Nakita ni Jessica na numero 229 ito, isang simpleng talambuhay. Wala sa panganib si Brian Parkhurst, ngunit hindi niya kailangang malaman iyon. "Magkwento ka pa tungkol sa trabaho mo sa Nazarene."
  "Buweno, kadalasan ay pang-edukasyon at pagkonsulta sa pag-uugali," sabi ni Parkhurst.
  "Pinapayuhan mo ba ang mga estudyante tungkol sa kanilang pag-uugali?"
  "Oo."
  "Paano?"
  "Lahat ng mga bata at tinedyer ay nahaharap sa mga hamon paminsan-minsan, detektib. Natatakot silang magsimula ng bagong paaralan, sila ay nalulumbay, madalas silang kulang sa disiplina sa sarili o pagpapahalaga sa sarili, kulang sila sa mga kasanayang pakikisalamuha. Bilang resulta, madalas silang sumusubok sa droga o alkohol o nag-iisip na magpakamatay. Ipinapaalam ko sa aking mga anak na babae na ang aking pinto ay laging bukas para sa kanila."
  "Mga anak ko," naisip ni Jessica.
  "Madali ba para sa mga estudyanteng pinapayuhan mo na magbukas ng kanilang mga saloobin sa iyo?"
  "Gusto kong isipin iyon," sabi ni Parkhurst.
  Tumango si Byrne. "Ano pa ang masasabi mo sa akin?"
  Nagpatuloy si Parkhurst, "Bahagi ng ginagawa namin ay ang pagtukoy sa mga potensyal na kahirapan sa pagkatuto ng mga estudyante at pagbuo rin ng mga programa para sa mga maaaring nasa panganib na mabigo. Mga bagay na tulad niyan."
  "Marami bang estudyante sa Nazarene ang nabibilang sa kategoryang iyon?" tanong ni Byrne.
  "Anong kategorya?"
  "Mga estudyanteng nasa panganib ng pagkabigo."
  "Sa palagay ko ay hindi ito higit kaysa sa ibang parokyal na mataas na paaralan," sabi ni Parkhurst. "Malamang na mas kaunti."
  "Bakit ganito?"
  "Ang Nazarene ay may pamana ng kahusayan sa akademya," aniya.
  Nagsulat si Byrne ng ilang tala. Nakita ni Jessica na gumala ang mga mata ni Parkhurst sa kuwaderno.
  Dagdag pa ni Parkhurst: "Sinisikap din naming bigyan ang mga magulang at guro ng mga kasanayan upang harapin ang nakakagambalang pag-uugali at upang itaguyod ang pagpaparaya, pag-unawa, at pagpapahalaga sa pagkakaiba-iba."
  "Isang kopya lang ng brochure," naisip ni Jessica. Alam ito ni Byrne. Alam ito ni Parkhurst. Nagbago ng direksyon si Byrne nang hindi man lang tinangkang itago. "Katoliko ka ba, Dr. Parkhurst?"
  "Oo naman."
  "Kung ayos lang sa'yo na itanong ko, bakit ka nagtatrabaho para sa arkidiyosesis?"
  "Pasensya na?"
  "Sa tingin ko mas malaki ang kikitain mo sa pribadong pag-eensayo."
  Alam ni Jessica na totoo iyon. Tinawagan niya ang isang dating kaklase na nagtatrabaho sa departamento ng human resources ng arkidiyosesis. Alam na alam niya kung ano ang ginawa ni Brian Parkhurst. Kumikita ito ng $71,400 kada taon.
  "Napakahalagang bahagi ng buhay ko ang simbahan, detektib. Malaki ang utang na loob ko rito."
  "Siya nga pala, ano ang paborito mong ipinintang larawan ni William Blake?"
  Sumandal si Parkhurst, na parang sinusubukang mas makapagpokus kay Byrne. "Paborito kong painting ni William Blake?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Gusto ko sina Dante at Virgil sa Gates of Hell."
  "H-hindi ko masasabing marami akong alam tungkol kay Blake."
  "Ikwento mo nga sa akin ang tungkol kay Tessa Wells."
  Isa itong tama sa tiyan. Pinagmasdan ni Jessica si Parkhurst nang mabuti. Maayos ang kanyang pangangatawan. Walang kibo.
  "Ano ang gusto mong malaman?"
  "May nabanggit ba siyang kahit sinong maaaring nanggugulo sa kanya? Isang taong maaaring kinatatakutan niya?"
  Tila pinag-isipan ito ni Parkhurst sandali. Hindi naniniwala si Jessica. At gayundin si Byrne.
  "Hindi ko na matandaan," sabi ni Parkhurst.
  - Tila ba lalo siyang nag-aalala nitong mga nakaraang araw?
  "Hindi," sabi ni Parkhurst. "May panahon noong nakaraang taon na mas madalas ko siyang makita kaysa sa ibang mga estudyante."
  - Nakita mo na ba siya sa labas ng paaralan?
  Parang, bago mag-Thanksgiving? naisip ni Jessica.
  "Hindi."
  "Mas malapit ka ba kay Tessa kaysa sa ibang mga estudyante?" tanong ni Byrne.
  "Hindi naman talaga."
  "Pero may koneksyon naman."
  "Oo."
  "Kaya nagsimula ang lahat kay Karen Hillkirk?"
  Namula ang mukha ni Parkhurst, pagkatapos ay agad na nanlamig. Malinaw na inaasahan na niya ito. Si Karen Hillkirk ang estudyanteng kinarelasyon ni Parkhurst sa Ohio.
  - Hindi iyon ang iniisip mo, detektib.
  "Bigyan mo kami ng liwanag," sabi ni Byrne.
  Sa salitang "tayo," sumulyap si Parkhurst sa salamin. Akala ni Jessica ay may nakita siyang kahit kaunting ngiti. Gusto niya itong punasan sa mukha nito.
  Pagkatapos ay yumuko sandali si Parkhurst, ngayon ay nagsisisi, na para bang maraming beses na niyang ikinuwento ang kuwentong ito, kahit sa kanyang sarili lamang.
  "Isang pagkakamali iyon," panimula niya. "Ako... bata pa rin ako noon. Si Karen ay nasa hustong gulang na para sa kanyang edad. Nangyari lang... ito."
  - Ikaw ba ang tagapayo niya?
  "Oo," sabi ni Parkhurst.
  "Kung gayon makikita mo na may mga magsasabi na inabuso mo ang iyong posisyon sa kapangyarihan, hindi ba?"
  "Siyempre naman," sabi ni Parkhurst. "Naiintindihan ko 'yan."
  "Nagkaroon ka ba ng katulad na relasyon kay Tessa Wells?"
  "Hinding-hindi," sabi ni Parkhurst.
  "May kilala ka bang estudyante sa Regina na nagngangalang Nicole Taylor?"
  Nag-atubili sandali si Parkhurst. Bumilis na ang takbo ng panayam. Tila sinusubukan itong pabagalin ni Parkhurst. "Oo, alam ko Nicole."
  Alam mo, naisip ni Jessica. Panahong kasalukuyan.
  "Binigyan mo ba siya ng payo?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Parkhurst. "Nakikipagtulungan ako sa mga estudyante mula sa limang paaralan ng diyosesis."
  "Gaano mo kakilala si Nicole?" tanong ni Byrne.
  - Nakita ko siya nang ilang beses.
  - Ano ang masasabi mo sa akin tungkol sa kanya?
  "May mga isyu si Nicole sa sarili. May mga isyu rin sa bahay," sabi ni Parkhurst.
  "Ano ang mga problema sa pagpapahalaga sa sarili?"
  "Loner si Nicole. Mahilig talaga siya sa goth scene, at iyon ang dahilan kung bakit medyo nakahiwalay siya sa Regina."
  "Goth?"
  "Ang eksena ng goth ay kadalasang binubuo ng mga batang, sa iba't ibang dahilan, ay tinatanggihan ng mga 'normal' na bata. May tendensiya silang manamit nang iba at makinig sa sarili nilang musika."
  "Paano magbihis nang iba?"
  "Bueno, may iba't ibang istilo ng gothic. Ang mga tipikal o stereotypical na goth ay nakadamit nang puro itim. Itim na mga kuko, itim na lipstick, maraming piercing. Pero ang ilang mga bata ay nakadamit ng Victorian o, kung gusto mo, industrial. Nakikinig sila sa lahat mula sa Bauhaus hanggang sa mga old-school na banda tulad ng Cure at Siouxsie at the Banshees."
  Tinitigan lang ni Byrne si Parkhurst nang ilang sandali, habang pinaupo ito sa upuan. Bilang tugon, iniba ni Parkhurst ang kanyang timbang at inayos ang kanyang damit. Hinintay niyang umalis si Byrne. "Mukhang marami kang alam tungkol sa mga bagay na ito," sa wakas ay nasabi ni Byrne.
  "Trabaho ko 'yan, Detektib," sabi ni Parkhurst. "Hindi ko matutulungan ang mga anak ko kung hindi ko alam kung taga-saan sila."
  "Mga anak ko," sabi ni Jessica.
  "Sa katunayan," patuloy ni Parkhurst, "Inaamin ko sa aking sarili na nagmamay-ari ako ng ilang mga CD ng Cure."
  "Pustahan ko," naisip ni Jessica.
  "Nabanggit mo na may mga problema si Nicole sa bahay," sabi ni Byrne. "Anong klaseng mga problema?"
  "Una sa lahat, may history ng pag-abuso sa alak ang pamilya niya," sabi ni Parkhurst.
  "Mayroon bang karahasan?" tanong ni Byrne.
  Sandaling tumigil si Parkhurst. "Hindi ko naman natatandaan. Pero kahit na natandaan ko, napapasok tayo sa kumpidensyal na usapin dito."
  "Ito ba ay isang bagay na tiyak na ibabahagi sa iyo ng mga estudyante?"
  "Oo," sabi ni Parkhurst. "Yaong mga may predisposisyon dito."
  "Ilang babae ang may hilig na pag-usapan sa iyo ang mga malalalim na detalye ng kanilang buhay pamilya?"
  Binigyan ni Byrne ng maling kahulugan ang salita. Naintindihan ito ni Parkhurst. "Oo. Gusto kong isipin na mayroon akong paraan para pakalmahin ang mga kabataan."
  "Ngayon ko na ipagtatanggol ang sarili ko," naisip ni Jessica.
  "Hindi ko maintindihan ang lahat ng mga tanong na ito tungkol kay Nicole. May nangyari ba sa kanya?"
  "Natagpuan siyang pinatay kaninang umaga," sabi ni Byrne.
  "Diyos ko." Namula ang mukha ni Parkhurst. "Nakita ko ang balita... Wala akong..."
  Hindi binanggit sa balita ang pangalan ng biktima.
  "Kailan mo huling nakita si Nicole?"
  Pinag-isipan ni Parkhurst ang ilang mahahalagang punto. "Ilang linggo na ang nakalipas."
  -Nasaan ka noong Huwebes at Biyernes ng umaga, Dr. Parkhurst?
  Sigurado si Jessica na alam ni Parkhurst na ang interogasyon ay tumawid lang sa harang na naghihiwalay sa saksi at suspek. Nanatili siyang tahimik.
  "Pangkaraniwan lang na tanong 'yan," sabi ni Byrne. "Kailangan nating sagutin ang lahat ng tanong."
  Bago pa makasagot si Parkhurst, may mahinang kumatok sa nakabukas na pinto.
  Si Ike Buchanan iyon.
  - Detektib?
  
  Habang papalapit si Jessica sa opisina ni Buchanan, nakita niya ang isang lalaking nakatayo nang nakatalikod sa pinto. Mga lima o labing-isang taong gulang ito, nakasuot ng itim na amerikana at may hawak na maitim na sumbrero sa kanang kamay. Matipuno ang pangangatawan niya, malapad ang balikat. Kumikinang ang kanyang ahit na ulo sa ilalim ng mga fluorescent na ilaw. Pumasok sila sa opisina.
  "Jessica, ito si Monsignor Terry Pasek," sabi ni Buchanan.
  Si Terry Pacek, dahil sa kanyang reputasyon, ay isang matapang na tagapagtanggol ng Arkidiyosesis ng Philadelphia, isang taong nagsikap nang mag-isa at nagmula sa mabatong burol ng Lackawanna County. Lupain ng uling. Sa isang arkidiyosesis na may halos 1.5 milyong Katoliko at humigit-kumulang 300 parokya, walang sinuman ang mas matapang at matatag kaysa kay Terry Pacek.
  Nabunyag siya noong 2002 sa panahon ng isang maikling iskandalo sa pakikipagtalik na nagresulta sa pagkatanggal sa trabaho ng anim na pari sa Philadelphia, pati na rin ang ilan mula sa Allentown. Bagama't ang iskandalo ay hindi gaanong mahalaga kung ikukumpara sa nangyari sa Boston, niyanig pa rin nito ang Philadelphia, na may malaking populasyon ng mga Katoliko.
  Sa loob ng ilang buwang iyon, si Terry Pacek ang sentro ng atensyon ng media, lumalabas sa bawat lokal na talk show, bawat istasyon ng radyo, at sa bawat pahayagan. Noong panahong iyon, naisip ni Jessica na isa siyang mahusay magsalita at edukadong pit bull. Ang hindi niya napaghandaan ngayong personal niya itong nakita ay ang ngiti nito. Sa isang iglap, nagmukha itong maliit na bersyon ng isang wrestler ng WWF, handang sumunggab. Sumunod, nagbago ang buong mukha nito, na nagbigay-liwanag sa silid. Nakita niya kung paano nito nabighani hindi lamang ang media kundi pati na rin ang bicarage. May kutob siyang maaaring iukit ni Terry Pacek ang kanyang kinabukasan sa hanay ng mga pulitikal na hirarkiya ng simbahan.
  "Monsenyor Pachek." Inilahad ni Jessica ang kanyang kamay.
  - Kumusta ang pag-usad ng imbestigasyon?
  Ang tanong ay para kay Jessica, ngunit humakbang si Byrne. "Masyado pang maaga," sabi ni Byrne.
  - Sa pagkakaintindi ko, nabuo na ba ang isang task force?
  Alam ni Byrne na alam na ni Pacek ang sagot sa tanong na iyon. Ang ekspresyon ng mukha ni Byrne ay nagpapahiwatig kay Jessica-at marahil kay Pacek mismo-na hindi niya ito nagustuhan.
  "Oo," sabi ni Byrne. Payak, maikli, at malamig.
  - Ipinaalam sa akin ni Sarhento Buchanan na dinala mo si Dr. Brian Parkhurst?
  "Ayan na," naisip ni Jessica.
  "Doktor. Nagboluntaryo si Parkhurst na tumulong sa amin sa imbestigasyon. Lumalabas na kilala niya ang parehong biktima."
  Tumango si Terry Pacek. "Kaya hindi suspek si Dr. Parkhurst?"
  "Hinding-hindi," sabi ni Byrne. "Nandito lang siya bilang isang materyal na saksi."
  Paalam, naisip ni Jessica.
  Alam ni Jessica na naglalakad si Terry Pasek sa isang lubid. Sa isang banda, kung may pumapatay sa mga Katolikong estudyante sa Philadelphia, may obligasyon siyang manatiling may alam at tiyaking ang imbestigasyon ay isang mataas na prayoridad.
  Sa kabilang banda, hindi siya maaaring tumabi at anyayahan ang mga empleyado ng arkidiyosesis para sa pagtatanong nang walang payo o, kahit papaano, nang walang pagpapakita ng suporta mula sa simbahan.
  "Bilang kinatawan ng arkidiyosesis, tiyak na mauunawaan ninyo ang aking pag-aalala tungkol sa mga kalunus-lunos na pangyayaring ito," sabi ni Pachek. "Ang arsobispo mismo ay direktang nakipag-ugnayan sa akin at pinahintulutan akong ibigay sa inyo ang lahat ng mga mapagkukunan ng diyosesis."
  "Napakabukas-palad nito," sabi ni Byrne.
  Iniabot ni Pachek kay Byrne ang isang kard. "Kung may anumang bagay na magagawa ang opisina ko, huwag po kayong mag-atubiling tawagan kami."
  "Talagang gagawin ko," sabi ni Byrne. "Dahil lang sa kuryosidad, Monsignor, paano mo nalaman na nandito si Dr. Parkhurst?"
  - Tinawagan niya ako sa opisina pagkatapos mo siyang tawagan.
  Tumango si Byrne. Kung binalaan ni Parkhurst ang arkidiyosesis tungkol sa pagtatanong ng saksi, malinaw na alam niyang maaaring lumala ang pag-uusap sa isang interogasyon.
  Sumulyap si Jessica kay Ike Buchanan. Nakita niyang sumulyap ito sa kanyang balikat at gumawa ng banayad na paggalaw ng ulo-ang uri ng kilos na maaaring gawin ng isang tao para sabihin sa isang tao na anuman ang kanilang hinahanap ay nasa silid sa kanan.
  Sinundan ni Jessica ang tingin ni Buchanan sa sala, sa kabila lamang ng pinto ni Ike, at nadatnan niya roon sina Nick Palladino at Eric Chavez. Tumungo sila sa Interrogation Room A, at alam ni Jessica ang ibig sabihin ng pagtango.
  Libreng Brian Parkhurst.
  OceanofPDF.com
  24
  MARTES, 3:20 PM
  Ang pangunahing sangay ng Free Library ang pinakamalaking aklatan sa lungsod, na matatagpuan sa Vine Street at Benjamin Franklin Parkway.
  Naupo si Jessica sa departamento ng fine arts, pinag-aaralan ang malawak na koleksyon ng mga Christian art folio, naghahanap ng kahit ano, kahit ano, na kahawig ng mga painting na natagpuan nila sa dalawang pinangyarihan ng krimen, mga eksena kung saan wala silang mga saksi, walang mga fingerprint, at katulad din ng dalawang biktima na, sa pagkakaalam nila, ay walang kaugnayan sa isa't isa: si Tessa Wells, na nakaupo sa isang haligi sa madilim na basement na iyon sa North Eighth Street; si Nicole Taylor, na nakahiga sa isang bukid ng mga bulaklak sa tagsibol.
  Sa tulong ng isa sa mga librarian, hinanap ni Jessica ang katalogo gamit ang iba't ibang keyword. Kamangha-mangha ang mga resulta.
  May mga aklat tungkol sa ikonograpiya ng Birheng Maria, mga aklat tungkol sa mistisismo at Simbahang Katoliko, mga aklat tungkol sa mga relikya, ang Shroud of Turin, Ang Oxford Handbook of Christian Art. Napakaraming gabay patungo sa Louvre, sa Uffizi, at sa Tate. Tiningnan niya ang mga aklat tungkol sa stigmata, sa kasaysayan ng Roma na may kaugnayan sa pagpapako sa krus. May mga ilustradong Bibliya, mga aklat tungkol sa sining ng mga Franciscan, Jesuit, at Cistercian, sagradong heraldry, mga icon ng Byzantine. May mga color plate ng mga oil painting, watercolor, acrylic, woodcut, mga drawing na gawa sa panulat at tinta, mga fresco, fresco, mga eskultura na gawa sa tanso, marmol, kahoy, at bato.
  Saan magsisimula?
  Nang matagpuan niya ang sarili na nagbabasa ng isang libro tungkol sa pagbuburda ng simbahan na nakapatong sa kanyang mesa, napagtanto niyang medyo naliligaw siya ng landas. Sinubukan niya ang mga keyword tulad ng panalangin at rosaryo at nakakuha ng daan-daang resulta. Natuto siya ng ilang mga pangunahing kaalaman, kabilang na ang rosaryo ay likas na kay Maria, nakasentro sa Birheng Maria, at dapat bigkasin habang pinagninilayan ang mukha ni Kristo. Kumuha siya ng maraming tala hangga't maaari.
  Tiningnan niya ang ilan sa mga kumakalat na libro (marami sa mga ito ay mga aklat na sanggunian) at bumalik sa Roundhouse, ang kanyang isipan ay nababalot ng mga imaheng pangrelihiyon. May kung ano sa mga librong ito na nagtuturo sa pinagmumulan ng kabaliwan sa likod ng mga krimeng ito. Wala talaga siyang ideya kung paano malalaman.
  Sa unang pagkakataon sa buhay niya, nais niyang bigyang-pansin ang kaniyang mga aralin sa relihiyon.
  OceanofPDF.com
  25
  MARTES, 3:30 PM
  Ang kadiliman ay ganap, walang patid, isang walang hanggang gabi na lumalaban sa panahon. Sa ilalim ng kadiliman, napakahina, ay ang tunog ng mundo.
  Para kay Bethany Price, ang tabing ng kamalayan ay dumating at lumipas na parang mga alon sa dalampasigan.
  Cape May, naisip niya sa gitna ng malalim na ulap sa kanyang isipan, mga imaheng lumilitaw mula sa kaibuturan ng kanyang alaala. Hindi niya naisip ang Cape May sa loob ng maraming taon. Noong bata pa siya, dinadala ng kanyang mga magulang ang pamilya sa Cape May, ilang milya sa timog ng Atlantic City, sa Jersey Shore. Uupo siya sa dalampasigan, ang kanyang mga paa ay nakabaon sa basang buhangin. Si Tatay ay nakasuot ng kanyang kakaibang Hawaiian swim trunks, si Nanay naman ay nakasuot ng kanyang simpleng onesie.
  Naalala niya ang kanyang pagpapalit ng damit sa isang cabin sa dalampasigan, kahit noon ay labis siyang nahiya sa kanyang katawan at timbang. Ang kaisipang iyon ang nagpahawak sa kanya sa kanyang sarili. Nakadamit pa rin siya nang buo.
  Alam niyang mga labinlimang minuto na siyang nagmamaneho. Siguro mas matagal pa. Tinusok siya nito ng karayom, na nagpaantok sa kanya, pero hindi pa lubusang nakatulog. Naririnig niya ang mga ingay ng lungsod sa paligid niya. Mga bus, busina ng sasakyan, mga taong naglalakad at nag-uusap. Gusto niya silang tawagin, pero hindi niya magawa.
  Tahimik noon.
  Natatakot siya.
  Maliit ang silid, mga limang talampakan por tatlo. Sa katunayan, hindi talaga ito isang silid. Mas parang isang aparador. Sa dingding sa tapat ng pinto, naramdaman niya ang isang malaking krusipiho. Sa sahig ay nakalatag ang isang malambot na kumpisalan. Bago ang karpet; naamoy niya ang amoy ng petrolyo ng bagong hibla. Sa ilalim ng pinto, nakita niya ang isang maliit na piraso ng dilaw na liwanag. Gutom at nauuhaw siya, ngunit hindi siya nangahas na magtanong.
  Gusto niyang manalangin siya. Pumasok siya sa kadiliman, ibinigay sa kanya ang rosaryo, at sinabihan siyang magsimula sa Kredo ng mga Apostol. Hindi niya siya ginalaw nang sekswal. Hindi man lang niya alam.
  Umalis siya sandali, pero ngayon ay bumalik na siya. Palabas na siya ng banyo, tila may inis.
  "Hindi kita marinig," sabi niya mula sa kabilang panig ng pinto. "Ano ang sinabi ni Papa Pio VI tungkol dito?"
  "H... hindi ko alam," sabi ni Bethany.
  "Sinabi niya na kung walang pagninilay-nilay, ang rosaryo ay isang katawan na walang kaluluwa, at ang pagbabasa nito ay nanganganib na maging isang mekanikal na pag-uulit ng mga pormula, na labag sa turo ni Kristo."
  "Pasensya na."
  Bakit niya ginawa ito? Naging mabait naman siya sa kanya noon. Nalagay siya sa alanganin, at iginalang naman niya ito.
  Mas lumakas ang tunog ng sasakyan.
  Parang tunog ng drill.
  "Ngayon na!" dumagundong ang boses.
  "Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya, ang Panginoon ay sumasaiyo," panimula niya, marahil sa ika-sampung pagkakataon.
  "Sumama sa iyo ang Diyos," naisip niya, at muling nagsimulang gumulong ang kanyang isipan.
  Kasama ko ba ang Panginoon?
  OceanofPDF.com
  26
  MARTES, 4:00 PM
  Malabo ang itim-at-puting kuha ng video, ngunit sapat ang linaw para makita kung ano ang nangyayari sa parking lot ng St. Joseph's Hospital. Ang trapiko-parehong sasakyan at pedestrian-ay gaya ng inaasahan: mga ambulansya, sasakyan ng pulis, mga medical at repair van. Karamihan sa mga staff ay mga empleyado ng ospital: mga doktor, nars, orderlie, at mga housekeeper. Ilang bisita at ilang opisyal ng pulis ang pumasok sa pasukan na ito.
  Nagkukumpulan sina Jessica, Byrne, Tony Park, at Nick Palladino sa isang maliit na silid na nagsilbi ring snack bar at video room. Alas-4:06:03 nang makita nila si Nicole Taylor.
  Lumabas si Nicole mula sa isang pinto na may markang "SPECIAL HOSPITAL SERVICES," sandali siyang nag-atubili, at pagkatapos ay dahan-dahang naglakad patungo sa kalye. May nakasabit na maliit na pitaka sa kanang balikat, at sa kaliwang kamay, hawak niya ang tila isang bote ng juice o marahil isang Snapple. Hindi natagpuan ang pitaka o ang bote sa pinangyarihan ng krimen sa Bartram Gardens.
  Sa labas, tila may napansin si Nicole sa itaas ng frame. Tinakpan niya ang kanyang bibig, marahil sa gulat, pagkatapos ay lumapit sa isang kotseng naka-park sa dulong kaliwa ng screen. Mukhang isang Ford Windstar ito. Walang makikitang sakay.
  Pagdating ni Nicole sa passenger side ng kotse, isang trak mula sa Allied Medical ang huminto sa pagitan ng kamera at ng minivan.
  "Naku," sabi ni Byrne. "Tara na, tara na..."
  Oras sa pelikula: 4:06:55.
  Bumaba sa upuan ang drayber ng trak ng Allied Medical at tumungo sa ospital. Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik siya at sumakay ng taxi.
  Nang magsimulang umandar ang trak, wala na sina Windstar at Nicole.
  Pinanatili nila ang tape nang limang minuto pa, pagkatapos ay inulit ito. Hindi bumalik si Nicole o ang Windstar.
  "Maaari mo bang i-rewind ito papunta sa kung saan siya papalapit sa van?" tanong ni Jessica.
  "Walang problema," sabi ni Tony Park.
  Paulit-ulit nilang pinanood ang footage. Lumabas si Nicole ng gusali, dumaan sa ilalim ng awning, papalapit sa Windstar, at sa bawat pag-ikot ay pinapalamig ito nang paparating na ang trak at hinaharangan ang kanilang paningin.
  "Maaari ka bang lumapit sa amin?" tanong ni Jessica.
  "Hindi sa makinang ito," sagot ni Pak. "Gayunpaman, maaari mong gawin ang lahat ng uri ng mga trick sa laboratoryo."
  Ang AV unit na matatagpuan sa silong ng Roundhouse ay may kakayahang magpahusay ng lahat ng uri ng video. Ang tape na kanilang pinanood ay dubbed mula sa orihinal, dahil ang surveillance tape ay nire-record sa napakabagal na bilis, kaya imposibleng patugtugin sa isang regular na VCR.
  Yumuko si Jessica sa maliit na itim-at-puting monitor. Lumabas na ang plaka ng Windstar ay isang numero ng Pennsylvania na nagtatapos sa 6. Imposibleng malaman kung aling mga numero, letra, o kombinasyon ng mga ito ang nauuna rito. Kung may mga paunang numero ang plaka, mas madali sanang itugma ang plaka sa tatak at modelo ng kotse.
  "Bakit hindi natin subukang itugma ang Windstars sa numerong ito?" tanong ni Byrne. Tumalikod si Tony Park at lumabas ng silid. Pinigilan siya ni Byrne, sumulat ng isang bagay sa isang notepad, pinunit ito, at iniabot kay Park. Pagkasabi nito, lumabas na ng pinto si Park.
  Patuloy na pinanood ng ibang mga detektib ang kuha habang papalapit at paalis ang mga paggalaw, habang ang mga empleyado ay naglalakad patungo sa kanilang mga mesa o mabilis na umaalis. Labis na pinahihirapan si Jessica ng mapagtanto na sa likod ng trak, na natatakpan ang kanyang paningin sa Windstar, ay malamang na nakikipag-usap si Nicole Taylor sa isang taong malapit nang magpakamatay.
  Pinanood pa nila ang recording nang anim na beses ngunit wala silang nakuhang anumang bagong impormasyon.
  
  BUMALIK si Tony Park, dala ang isang makapal na tumpok ng mga printout ng computer. Sinundan siya ni Ike Buchanan.
  "Mayroong 2,500 Windstars na nakarehistro sa Pennsylvania," sabi ni Pak. "Dalawang daan o higit pa ang nagtatapos sa anim."
  "Kadiri," sabi ni Jessica.
  Pagkatapos ay itinaas niya ang naka-print na larawan, habang nakangiti. Isang linya ang naka-highlight sa matingkad na dilaw. "Ang isa sa mga ito ay nakarehistro kay Dr. Brian Allan Parkhurst ng Larchwood Street."
  Agad na tumayo si Byrne. Sinulyapan niya si Jessica. Pinahid niya ang peklat sa noo nito gamit ang daliri.
  "Hindi pa sapat 'yan," sabi ni Buchanan.
  "Bakit hindi?" tanong ni Byrne.
  "Saan mo gusto akong magsimula?"
  "Kilala niya ang parehong biktima, at maituturo natin sa kanya ang lokasyon kung saan huling nakita si Nicole Taylor..."
  "Hindi namin alam na siya iyon. Hindi namin alam kung nakapasok ba talaga siya sa kotseng iyon."
  "May pagkakataon siya," patuloy ni Byrne. "Siguro may motibo pa nga."
  "Motibo?" tanong ni Buchanan.
  "Karen Hillkirk," sabi ni Byrne.
  "Hindi niya pinatay si Karen Hillkirk."
  "Hindi niya dapat ginawa iyon. Menor de edad pa si Tessa Wells. Maaaring plano niyang ibunyag sa publiko ang kanilang relasyon."
  "Anong negosyo?"
  Siyempre, tama si Buchanan.
  "Tingnan mo, isa siyang M.D.," sabi ni Byrne, na mariing nagtitimpi. Parang may impresyon si Jessica na kahit si Byrne ay hindi kumbinsido na si Parkhurst ang nasa likod ng lahat ng ito. Pero may alam si Parkhurst. "Sabi sa ulat ng medical examiner, parehong pinatahimik ang dalawang babae gamit ang midazolam at saka tinurukan ng paralitiko. Nagmamaneho siya ng minivan, at puwede rin itong imaneho. Bagay na bagay siya sa kanya. Ibabalik ko siya sa upuan niya. Dalawampung minuto lang. Kung hindi siya magbibigay ng tip, palalayain namin siya."
  Pinag-isipang mabuti ni Ike Buchanan ang ideya. "Kung sakaling tumuntong muli si Brian Parkhurst sa gusaling ito, magdadala siya ng abogado mula sa arkidiyosesis. Alam mo 'yan, at alam ko 'yan," sabi ni Buchanan. "Magtrabaho pa tayo nang kaunti bago natin pagdugtungin ang mga tuldok. Alamin natin kung ang Windstar na 'yan ay pag-aari ng isang empleyado ng ospital bago tayo magsimulang magdala ng mga tao. Tingnan natin kung maituturing natin ang bawat minuto ng araw ni Parkhurst."
  
  Nakakabagot talaga ang opisina ng pulis. Karamihan ng oras natin ay ginugugol natin sa isang luma at kupas na mesa na may mga malagkit na kahon na puno ng papel, telepono sa isang kamay at malamig na kape sa kabila. Tumatawag sa mga tao. Tumatawag pabalik sa mga tao. Naghihintay na tawagan ka pabalik ng mga tao. Napadpad tayo sa mga dead end, mabilis na dumaan sa mga dead end, at malungkot na lumalabas. Ang mga taong kinapanayam ay walang nakitang masama, walang narinig na masama, walang nagsalita ng masama-para lamang matuklasan na naaalala nila ang isang mahalagang katotohanan makalipas ang dalawang linggo. Kinokontak ng mga detektib ang mga punerarya upang malaman kung mayroon silang prusisyon sa kalye sa araw na iyon. Nakikipag-usap sila sa mga naghahatid ng dyaryo, mga guwardiya ng tawiran ng paaralan, mga landscaper, mga artista, mga manggagawa sa lungsod, mga tagalinis ng kalye. Nakikipag-usap sila sa mga adik sa droga, mga prostitute, mga alkoholiko, mga negosyante, mga pulubi, mga tindero - sinumang may ugali o bokasyon na tumambay lang sa kanto, kahit anong interes nila.
  At pagkatapos, nang mawalan ng saysay ang lahat ng tawag sa telepono, nagsimulang magmaneho ang mga detektib sa paligid ng lungsod, at personal na tinatanong ang parehong mga tanong sa parehong mga tao.
  Pagsapit ng tanghali, ang imbestigasyon ay nauwi sa mabagal na ugong, parang dugout sa ikapitong inning ng 5-0 na pagkatalo. Tumutunog ang mga lapis, nanatiling tahimik ang mga telepono, at iniwasan ang pakikipagtitigan. Ang task force, sa tulong ng ilang naka-unipormeng opisyal, ay nagawang kontakin ang lahat maliban sa iilang may-ari ng Windstar. Dalawa sa kanila ay nagtrabaho sa Simbahan ni San Jose, at ang isa ay isang kasambahay.
  Alas-singko, isang press conference ang ginanap sa likod ng Roundhouse. Ang police commissioner at ang district attorney ang sentro ng atensyon. Itinanong ang lahat ng inaasahang tanong. Ibinigay ang lahat ng inaasahang sagot. Nasa harap ng kamera sina Kevin Byrne at Jessica Balzano at sinabi sa media na sila ang namumuno sa task force. Umasa si Jessica na hindi na niya kailangang magsalita sa harap ng kamera. Hindi niya ginawa.
  Bandang alas-singko y medya, bumalik sila sa kani-kanilang mga mesa. Nag-scroll sila sa mga lokal na channel hanggang sa makita nila ang recording ng press conference. Ang close-up ni Kevin Byrne ay sinalubong ng maikling palakpakan, hiyawan, at sigawan. Sinabayan ng voiceover ng lokal na anchor ang footage ni Brian Parkhurst na paalis ng Roundhouse kanina. Naka-plaster sa screen ang pangalan ni Parkhurst sa ilalim ng slow-motion image niya habang papasok sa kotse.
  Tumawag pabalik ang Nazarene Academy at iniulat na maagang umalis si Brian Parkhurst noong nakaraang Huwebes at Biyernes at hindi pa siya nakakarating sa paaralan hanggang 8:15 a.m. noong Lunes. Bibigyan sana siya nito ng sapat na oras para dukutin ang dalawang batang babae, iwanan ang dalawang bangkay, at panatilihin ang kanyang iskedyul.
  Alas-5:30 ng umaga, pagkatapos matanggap ni Jessica ang tawag pabalik mula sa Denver Board of Education, na epektibong nagtanggal sa dating kasintahan ni Tessa na si Sean Brennan sa listahan ng mga suspek, siya at si John Shepherd ay nagmaneho papunta sa forensic lab, isang bago at makabagong pasilidad na ilang bloke lamang ang layo mula sa Roundhouse on Eighth at Poplar. May lumabas na bagong impormasyon. Ang butong natagpuan sa mga kamay ni Nicole Taylor ay isang piraso ng paa ng tupa. Tila ito ay hiniwa gamit ang isang talim na may ngipin at hinasa sa isang oilstone.
  Sa ngayon, ang kanilang mga biktima ay natagpuang may buto ng tupa at isang reproduksyon ng isang ipinintang larawan ni William Blake. Ang impormasyong ito, bagama't kapaki-pakinabang, ay hindi nagbibigay-liwanag sa anumang aspeto ng imbestigasyon.
  "Mayroon din kaming magkaparehong hibla ng karpet mula sa parehong biktima," sabi ni Tracy McGovern, ang deputy director ng laboratoryo.
  Nakakuyom ang mga kamao at ibinomba ang hangin sa buong silid. May ebidensya sila. Bakas ang mga sintetikong hibla.
  "Parehong may parehong hibla ng nylon ang laylayan ng palda ng dalawang babae," sabi ni Tracy. "Si Tessa Wells ay may mahigit isang dosena. Ang palda ni Nicole Taylor ay may ilang gisi lang dahil sa ulan, pero naroon naman ang mga iyon."
  "Pang-residensyal ba ito? Pang-komersyal? Pang-sasakyan?" tanong ni Jessica.
  "Malamang hindi pang-auto. Masasabi kong karpet ito para sa mga panggitnang uri ng tirahan. Madilim na asul. Pero ang disenyo ng hibla ay umaabot hanggang sa laylayan. Wala na itong ibang nakita sa mga damit nila."
  "Kaya hindi sila nakahiga sa karpet?" tanong ni Byrne. "O doon sila nakaupo?"
  "Hindi," sabi ni Tracy. "Para sa ganoong klase ng modelo, masasabi kong sila ay..."
  "Nakaluhod," sabi ni Jessica.
  "Nakaluhod," ulit ni Tracy.
  Alas-sais ng gabi, nakaupo si Jessica sa mesa, umiinom ng malamig na kape at nagbabasa ng mga libro tungkol sa Kristiyanong sining. May ilang magagandang lead, ngunit walang nakatugma sa mga postura ng mga biktima sa pinangyarihan ng krimen.
  Naghahapunan si Eric Chavez. Nakatayo siya sa harap ng isang maliit na two-way mirror sa Interview Room A, tinatali at muling tinatali ang kanyang kurbata para hanapin ang perpektong dobleng kurbata ng Windstar. Tinatapos ni Nick Palladino ang mga tawag sa mga natitirang may-ari ng Windstar.
  Nakatitig si Kevin Byrne sa dingding ng mga litrato na parang mga estatwa sa Easter Island. Tila siya ay nabighani, abala sa maliliit na bagay, paulit-ulit na tumatakbo sa kanyang isipan sa timeline. Mga imahe ni Tessa Wells, mga imahe ni Nicole Taylor, mga larawan ng Eighth Street Death House, mga larawan ng hardin ng daffodil sa Bartram. Mga braso, binti, mata, kamay, binti. Mga imahe na may mga ruler para sa sukat. Mga imahe na may mga grid para sa konteksto.
  Nasa harap niya ang mga sagot sa lahat ng tanong ni Byrne, at para kay Jessica, tila baliw siya. Ibibigay sana nito ang isang buwang suweldo para malaman ang mga iniisip ni Kevin Byrne nang sandaling iyon.
  Lumipas ang gabi. Ngunit nanatili pa ring hindi gumagalaw si Kevin Byrne, sinusuri ang pisara mula kaliwa hanggang kanan, mula itaas hanggang ibaba.
  Bigla niyang itinabi ang malapitang litrato ng kaliwang kamay ni Nicole Taylor. Itinapat niya ito sa bintana at itinapat sa kulay abong liwanag. Tiningnan niya si Jessica, ngunit tila ba nakatingin ito sa kanya. Isa lamang itong bagay na nasa landas ng kanyang tingin na isanlibo metro ang layo. Tinanggal niya ang magnifying glass mula sa mesa at binalik ang tingin sa litrato.
  "Diyos ko," sa wakas ay nasabi niya, na nakakuha ng atensyon ng iilang detektib sa silid. "Hindi ako makapaniwala na hindi natin nakita iyon."
  "Nakikita mo ba?" tanong ni Jessica. Natuwa siya na sa wakas ay nagsalita na si Byrne. Nagsisimula na siyang mag-alala para sa kanya.
  Itinuro ni Byrne ang mga butas sa mala-kapal na bahagi ng kanyang palad, mga marka na ayon kay Tom Weirich ay sanhi ng presyon mula sa mga kuko ni Nicole.
  "Itong mga marka." Kinuha niya ang ulat ng medical examiner tungkol kay Nicole Taylor. "Tingnan mo," patuloy niya. "May mga bakas ng burgundy nail polish sa mga butas sa kaliwang kamay niya."
  "Kumusta naman?" tanong ni Buchanan.
  "Sa kaliwang kamay niya, berde ang polish," sabi ni Byrne.
  Itinuro ni Byrne ang malapitang larawan ng kaliwang kuko ni Nicole Taylor. Kulay berde ang mga ito. Ipinakita niya ang larawan ng kanang kamay nito.
  "Ang kintab sa kanyang kanang kamay ay burgundy."
  Nagkatinginan ang tatlong iba pang detektib at nagkibit-balikat.
  "Hindi mo ba nakikita? Hindi niya ginawa ang mga uka na iyon sa pamamagitan ng pagkuyom ng kaliwang kamao niya. Ginawa niya ang mga iyon gamit ang kabilang kamay niya."
  Sinubukan ni Jessica na makakita ng kung ano sa litrato, na parang sinusuri ang positibo at negatibong elemento ng isang kopya ni Escher. Wala siyang nakita. "Hindi ko maintindihan," sabi niya.
  Kinuha ni Byrne ang kanyang amerikana at nagtungo sa pinto. "Magagawa mo 'yan."
  
  NAKATAYO SINA BYRNE AT JESSICA sa maliit na digital imaging room ng crime lab.
  Isang espesyalista sa imaging ang nagtrabaho upang pahusayin ang mga litrato ng kaliwang kamay ni Nicole Taylor. Karamihan sa mga litrato sa pinangyarihan ng krimen ay kinunan pa rin sa 35mm film at pagkatapos ay kino-convert sa digital format, kung saan maaari itong pahusayin, palakihin, at, kung kinakailangan, ihanda para sa pagsubok. Ang bahaging pinagtutuunan ng pansin sa litratong ito ay isang maliit, hugis-gasuklay na lubak sa ibabang kaliwang bahagi ng palad ni Nicole. Pinalaki at nilinaw ng technician ang bahagi, at nang maging malinaw ang imahe, isang sama-samang hingal ang narinig sa maliit na silid.
  Nagpadala si Nicole Taylor ng mensahe sa kanila.
  Ang maliliit na hiwa ay hindi naman sinasadya.
  "Diyos ko," sabi ni Jessica, ang unang beses na naramdaman niya ang matinding emosyon bilang isang homicide detective.
  Bago siya namatay, sinimulan ni Nicole Taylor na magsulat ng isang salita sa kanyang kaliwang palad gamit ang mga kuko ng kanyang kanang kamay-ang pakiusap ng isang babaeng naghihingalo sa mga huling sandali ng kanyang buhay. Walang maaaring pagtalunan. Ang mga pagpapaikli ay kumakatawan sa PAR.
  Binuksan ni Byrne ang kanyang cellphone at tinawagan si Ike Buchanan. Sa loob ng dalawampung minuto, mai-type na ang affidavit ng probable cause at maisusumite sa hepe ng Homicide Unit ng District Attorney. Kung papalarin, sa loob ng isang oras ay magkakaroon na sila ng search warrant para sa bahay ni Brian Allan Parkhurst.
  OceanofPDF.com
  27
  MARTES, 6:30 PM
  TININGNAN ni Simon Close ang unang pahina ng Report mula sa kanyang Apple PowerBook screen.
  SINO ANG PUMATAY SA MGA BABAE SA ROSARY?
  Ano pa ba ang mas sasarap pa sa makita ang iyong lagda sa ilalim ng isang mapang-asar at mapang-akit na headline?
  "Siguro isa o dalawang bagay, naku," naisip ni Simon. At pareho itong gumagastos sa kanya, hindi nakakabusog sa kanyang bulsa.
  Mga batang babae mula sa Rosaryo.
  Ang kanyang ideya.
  Sinipa pa niya ang ilan pang tao. Gumanti rin ang isang ito.
  Gustung-gusto ni Simon ang bahaging ito ng gabi. Ang pag-aayos bago ang laro. Bagama't maayos ang kanyang pananamit para sa trabaho-laging naka-shirt at kurbata, kadalasan ay blazer at pantalon-sa gabi, ang kanyang hilig ay ang pananamit ng mga Europeo, paggawa ng mga Italyano, at magagandang tela. Kung siya ay Chaps sa araw, kung gayon sa gabi ay isa siyang tunay na Ralph Lauren.
  Sinubukan niya ang Dolce & Gabbana at Prada, pero bumili siya ng Armani at Pal Zileri. Mabuti na lang at nagkaroon ng mid-year sale sa Boyd's.
  Nasulyapan niya ang sarili sa salamin. Sinong babae ang makakatanggi? Bagama't ang Philadelphia ay puno ng mga lalaking magagarang manamit, kakaunti lamang ang tunay na nagpapakita ng istilo ng Europa nang may anumang kahusayan.
  At mayroon ding mga babae.
  Nang maghiwalay si Simon pagkatapos ng pagkamatay ni Tiya Iris, gumugol siya ng panahon sa Los Angeles, Miami, Chicago, at New York. Sandali pa nga niyang naisip na lumipat sa New York, ngunit pagkalipas ng ilang buwan, bumalik siya sa Philadelphia. Masyadong mabilis ang takbo ng New York, masyadong nakakabaliw. At habang iniisip niya na ang mga babae sa Philadelphia ay kasing-sexy ng mga babae sa Manhattan, may kakaiba sa mga babae sa Philadelphia na wala sa mga babae sa New York.
  Nagkaroon ka ng pagkakataong makuha ang pagmamahal ng mga batang babae mula sa Philadelphia.
  Kakalabas lang ng perpektong biloy niya sa kurbata nang may kumatok sa pinto. Tinawid niya ang maliit na apartment at binuksan ang pinto.
  Si Andy Chase iyon. Isang Andy na masayahin ngunit gusgusin.
  Nakasuot si Andy ng maruming Phillies cap na nakabaligtad at royal blue na Members Only jacket-Members Only pa rin ba ang ginagawa nila? tanong ni Simon-kumpleto ang mga epaulet at bulsang may zipper.
  Itinuro ni Simon ang kaniyang burgundy jacquard tie. "Masyado ba akong bakla dahil dito?" tanong niya.
  "Hindi." Umupo si Andy sa sopa, kumuha ng magasin na Macworld, at kumagat ng mansanas na Fuji. "Bakla lang."
  "Umalis ka."
  Nagkibit-balikat si Andy. "Hindi ko alam kung paano nakakagastos ng ganito kalaking pera ang isang tao sa mga damit. Ibig kong sabihin, isang suit lang ang puwede mong isuot sa isang pagkakataon. Ano ba ang saysay?"
  Tumalikod si Simon at naglakad sa sala na parang nasa catwalk. Umikot-ikot siya, nagpose, at nag-ayos ng sarili. "Maaari mo ba akong tingnan at itanong pa rin 'yan? Ang istilo ay may sariling gantimpala, kapatid ko."
  Humahagulgol nang malakas si Andy at saka muling kumagat sa kanyang mansanas.
  Nagsalin si Simon ng ilang onsa ng Courvoisier. Binuksan niya ang isang lata ng Miller Lite para kay Andy. "Pasensya na. Walang beer nuts."
  Umiling si Andy. "Bitawan mo ako hangga't gusto mo. Mas masarap pa ang beer nuts kaysa sa kinakain mong basura."
  Gumawa si Simon ng isang maringal na kilos, tinakpan ang kanyang mga tainga. Nasaktan si Andy Chase sa paraang pisikal.
  Alam nila ang mga pangyayari noong araw na iyon. Para kay Simon, ang mga pag-uusap na ito ay bahagi ng mga kailangang gawin sa pakikipagnegosyo kay Andy. Nagsisisi na sila at sinabing: oras na para umalis.
  "Kumusta si Kitty?" kaswal na tanong ni Simon, nang may buong siglang pagkukunwari. "Maliit na baka," naisip niya. Si Kitty Bramlett ay isang maliit, halos cute na Walmart checkout clerk nang umibig si Andy sa kanya. Siya ay pitumpung libra at tatlong baba ang likod. Sina Kitty at Andy ay lumubog sa bangungot na walang anak ng isang maagang kasal sa kalagitnaan ng buhay na nakabatay sa nakagawian. Mga hapunan sa microwave, mga birthday party sa Olive Garden, at pagtatalik na dalawang beses sa isang buwan sa harap ni Jay Leno.
  "Patayin mo muna ako, Panginoon," naisip ni Simon.
  "Pareho rin siya." Nabitawan ni Andy ang magasin at nag-unat. Nasulyapan ni Simon ang itaas na bahagi ng pantalon ni Andy. Magkadikit ang mga ito. "Sa hindi malamang dahilan, iniisip pa rin niya na dapat mong subukang makilala ang kapatid niya. Parang may kinalaman siya sa iyo."
  Ang kapatid ni Kitty na si Rhonda, ay mukhang kopya ni Willard Scott, ngunit hindi naman kasing-babae.
  "Tatawagan ko talaga siya maya-maya," sagot ni Simon.
  "Kahit ano."
  Umuulan pa rin. Masisira sana ni Simon ang buong itsura gamit ang kanyang naka-istilo ngunit nakakadismaya namang gamiting "London Fog" raincoat. Ito lang ang detalyeng kailangang baguhin. Gayunpaman, mas maganda pa ito kaysa sa ulan na pumukaw sa atensyon ni Zileri.
  "Wala ako sa mood para sa mga kalokohan mo," sabi ni Simon, sabay senyas ng labasan. Naintindihan naman ni Andy ang sinabi nito, tumayo, at nagtungo sa pinto. Iniwan niya ang ubod ng mansanas sa sopa.
  "Hindi mo maaaring sirain ang mood ko ngayong gabi," dagdag ni Simon. "Maganda ang itsura ko, mabango ako, may cover story ako, at maganda ang buhay."
  Napangiwi si Andy: Dolce?
  "Diyos ko," sabi ni Simon. Dumukot siya sa kanyang bulsa, kumuha ng isang daang dolyar na perang papel, at iniabot ito kay Andy. "Salamat sa tip," sabi niya. "Hayaan mo na sila."
  "Kahit kailan, pare," sabi ni Andy. Ibinulsa niya ang perang papel, lumabas ng pinto, at nagtungo sa hagdan.
  "Kuya," naisip ni Simon. "Kung ito nga ang Purgatoryo, takot talaga ako sa Impiyerno."
  Sa huling pagkakataon, tiningnan niya ang sarili sa full-length mirror sa loob ng kanyang aparador.
  Ideal.
  Ang lungsod ay pag-aari niya.
  OceanofPDF.com
  28
  MARTES, 7:00 PM
  Wala si Brian Parkhurst sa bahay. Wala rin ang kanyang Ford Windstar.
  Anim na detektib ang nakapila sa isang tatlong-palapag na bahay sa Garden Court. Ang ground floor ay may maliit na sala at kainan, na may kusina sa likuran. Sa pagitan ng kainan at kusina, isang matarik na hagdanan ang patungo sa ikalawang palapag, kung saan ang isang banyo at silid-tulugan ay ginawang mga opisina. Ang ikatlong palapag, na dating tahanan ng dalawang maliliit na silid-tulugan, ay ginawang master bedroom. Wala sa mga silid ang may maitim na asul na nylon na karpet.
  Karamihan sa mga kagamitan ay moderno: isang sofa at armchair na gawa sa katad, isang mesang teak checkered, at isang hapag-kainan. Ang mesa ay luma na, malamang na gawa sa adobong oak. Ang mga istante ng libro nito ay nagmumungkahi ng eklektikong panlasa. Philip Roth, Jackie Collins, Dave Barry, Dan Simmons. Napansin ng mga detektib ang pagkakaroon ng isang kopya ng "William Blake: The Complete Illuminated Books."
  "Hindi ko masasabing marami akong alam tungkol kay Blake," sabi ni Parkhurst sa isang panayam.
  Sa mabilis na pagtingin sa libro ni Blake, nakita niyang walang naputol.
  Nang i-scan ang refrigerator, freezer, at mga basurahan sa kusina, wala akong nakitang bakas ng hita ng kordero. Idinagdag ng "The Joy of Cooking in the Kitchen" ang caramel flan sa aking mga bookmark.
  Walang kakaiba sa kaniyang aparador. Tatlong terno, ilang tweed jacket, anim na pares ng dress shoes, at isang dosenang dress shirt. Lahat ay konserbatibo at de-kalidad.
  Ang mga dingding ng kanyang opisina ay pinalamutian ng tatlo sa kanyang mga diploma sa kolehiyo: isa mula sa John Carroll University at dalawa mula sa University of Pennsylvania. Mayroon ding isang mahusay na disenyo ng poster para sa produksyon ng Broadway na The Crucible.
  Si Jessica ang pumalit sa ikalawang palapag. Dumaan siya sa isang aparador sa opisina, na tila nakalaan para sa mga nagawa ni Parkhurst sa larangan ng palakasan. Lumalabas na naglalaro ito ng tennis at racquetball, at naglalayag din nang kaunti. Mayroon din siyang mamahaling wetsuit.
  Hinalughog niya ang mga drawer ng mesa nito at nakita ang lahat ng inaasahang kagamitan: mga rubber band, panulat, paper clip, at mga cross-stamp. Ang isa pang drawer ay naglalaman ng mga LaserJet toner cartridge at isang ekstrang keyboard. Nabuksan ang lahat ng drawer nang walang problema, maliban sa file drawer.
  Naka-lock ang kahon ng mga file.
  "Kakaiba para sa isang taong mag-isang nakatira," naisip ni Jessica.
  Nang mabilis ngunit masusing halughugin ang pinakaitaas na drawer, walang nakitang susi.
  Sumilip si Jessica sa pinto ng opisina at nakinig sa daldalan. Abala ang lahat ng iba pang mga detektib. Bumalik siya sa kanyang mesa at mabilis na kinuha ang isang set ng mga pick ng gitara. Hindi ka maaaring magtrabaho sa dibisyon ng sasakyan sa loob ng tatlong taon nang hindi natututo ng ilang kasanayan sa metalworking. Ilang segundo ang lumipas, nasa loob na siya.
  Karamihan sa mga file ay may kinalaman sa mga bagay na pang-bahay at personal: mga tax return, mga resibo ng negosyo, mga personal na resibo, mga polisiya ng insurance. Mayroon ding tambak ng mga bayad na bayarin sa Visa. Isinulat ni Jessica ang numero ng card. Sa mabilis na pagsusuri sa mga binili, walang nakitang kahina-hinala. Hindi naniningil ang bahay para sa mga gamit pang-relihiyon.
  Isasara at isasara na sana niya ang drawer nang makita niya ang dulo ng isang maliit na sobre na sumisilip mula sa likod ng drawer. Inabot niya ang kanyang kamay sa abot ng kanyang makakaya at hinila palabas ang sobre. Nakasara ito nang mahigpit, hindi nakikita, ngunit hindi maayos na naselyuhan.
  Ang sobre ay naglalaman ng limang litrato. Kinuha ang mga ito sa Fairmount Park noong taglagas. Tatlo sa mga litrato ay naglalarawan ng isang dalagang nakadamit nang kumpleto, na mahiyain na nagpo-pose sa isang pekeng-glamour na pose. Dalawa sa mga ito ay ang parehong dalaga, na nagpo-pose kasama ang nakangiting si Brian Parkhurst. Ang dalaga ay nakaupo sa kanyang kandungan. Ang mga litrato ay may petsang Oktubre ng nakaraang taon.
  Ang dalaga ay si Tessa Wells.
  "Kevin!" sigaw ni Jessica pababa ng hagdan.
  Agad na bumangon si Byrne, humakbang nang apat na hakbang. Ipinakita sa kanya ni Jessica ang mga litrato.
  "Anak ng tao," sabi ni Byrne. "Nahuli namin siya, at pinakawalan namin siya."
  "Huwag kang mag-alala. Mahuhuli natin siya ulit. Natagpuan nila ang isang kumpletong set ng mga bagahe sa ilalim ng hagdan. Wala siya sa biyahe."
  Binuod ni Jessica ang mga ebidensya. Si Parkhurst ay isang doktor. Kilala niya ang parehong biktima. Inaangkin niyang kilala niya si Tessa Wells nang propesyonal, bilang consultant lamang niya, ngunit mayroon siyang mga personal na litrato nito. Nagkaroon siya ng sekswal na relasyon sa mga estudyante. Isa sa mga biktima ang nagsimulang magsulat ng kanyang apelyido sa kanyang palad ilang sandali bago siya namatay.
  Kumonekta si Byrne sa landline ni Parkhurst at tinawagan si Ike Buchanan. Inilagay niya sa speakerphone ang telepono at ipinaalam kay Buchanan ang kanilang mga natuklasan.
  Nakinig si Buchanan, pagkatapos ay binigkas ang tatlong salitang inaasam at hinihintay nina Byrne at Jessica: "Ibangon mo siya."
  OceanofPDF.com
  29
  MARTES, 8:15 PM
  Kung si SOPHIE BALZANO ang pinakamagandang batang babae sa mundo noong siya ay gising, para siyang anghel sa sandaling iyon nang ang araw ay naging gabi, sa matamis na takipsilim ng kalahating tulog.
  Nagboluntaryo si Jessica para sa kanyang unang shift sa bahay ni Brian Parkhurst sa Garden Court. Sinabihan siyang umuwi at magpahinga. Gayundin si Kevin Byrne. Dalawang detektib ang naka-duty sa bahay.
  Nakaupo si Jessica sa gilid ng kama ni Sophie, pinagmamasdan ito.
  Sabay silang naligo gamit ang bubble bath. Hinugasan at kinokondisyon ni Sophie ang kanyang buhok. Hindi na kailangan ng tulong, maraming salamat. Nagtuyo sila at nagsalo sa pizza sa sala. Labag iyon sa batas-dapat silang kumain sa hapag-kainan-ngunit ngayong wala na si Vincent, marami sa mga batas na iyon ang tila nalimutan na.
  Tama na 'yan, naisip ni Jessica.
  Habang inihahanda ni Jessica si Sophie para sa pagtulog, natagpuan niya ang sarili na niyayakap ang kanyang anak nang mas mahigpit at mas madalas. Maging si Sophie ay tumingin sa kanya nang masama, na parang sinasabing, "Kumusta ka, Nay?" Ngunit alam ni Jessica ang nangyayari. Ang naramdaman ni Sophie nang mga sandaling iyon ay ang kanyang kaligtasan.
  At ngayong natulog na si Sophie, hinayaan ni Jessica ang sarili na magrelaks, para simulang makalimutan ang mga nakakakilabot na pangyayari sa maghapon.
  Kaunti.
  "Kasaysayan?" tanong ni Sophie, ang kanyang maliit na boses ay parang isang malakas na hikab.
  - Gusto mo bang basahin ko ang kwento?
  Tumango si Sophie.
  "Sige," sabi ni Jessica.
  "Hindi si Hawk," sabi ni Sophie.
  Natawa si Jessica. Si Hawk ang pinakamalaking nakakatakot na presensya ni Sophie buong araw. Nagsimula ang lahat sa isang pagpunta sa King of Prussia mall mga isang taon na ang nakalilipas at ang presensya ng isang labinlimang talampakang inflatable green Hulk na itinayo nila para i-promote ang paglabas ng DVD. Isang tingin lang sa higanteng pigura, agad na nagtago si Sophie, nanginginig, sa likod ng mga binti ni Jessica.
  "Ano ito?" tanong ni Sophie, nanginginig ang mga labi at nakahawak ang mga daliri sa palda ni Jessica.
  "Hulk lang 'yan," sabi ni Jessica. "Hindi 'yan totoo."
  "Ayoko kay Hawk."
  Umabot na sa puntong ang anumang bagay na berde at mahigit apat na talampakan ang taas ay sanhi na ng takot nitong mga nakaraang araw.
  "Wala tayong kwento tungkol kay Hawk, mahal," sabi ni Jessica. Inakala niyang nakalimutan na ni Sophie si Hawk. Tila may mga halimaw na hirap mamatay.
  Ngumiti si Sophie at ibinaon ang sarili sa ilalim ng kumot, handang matulog nang wala si Hawk.
  Naglakad si Jessica papunta sa aparador at kinuha ang isang kahon ng mga libro. Tiningnan niya ang kasalukuyang listahan ng mga itinatampok na bata: Runaway Bunny; You're the Boss, Duckling!; Curious George.
  Naupo si Jessica sa kanyang kama at tiningnan ang mga gulugod ng mga libro. Lahat ng mga ito ay para sa mga batang wala pang dalawang taong gulang. Malapit nang magtatlong taong gulang si Sophie. Sa katunayan, masyado na siyang matanda para sa The Runaway Bunny. Diyos ko, naisip ni Jessica, ang bilis niyang lumaki.
  Ang aklat sa ibaba ay pinamagatang "Paano Isuot Ito?", isang manwal sa pagbibihis. Madaling makapagbihis si Sophie nang mag-isa, at ilang buwan na niya itong ginagawa. Matagal na panahon na rin mula nang huli niyang naisuot ang kanyang sapatos sa maling paa o naisuot ang kanyang Oshkosh overalls nang pabaligtad.
  Pinili ni Jessica ang "Yertle the Turtle," isang kuwento ni Dr. Seuss. Isa ito sa mga paborito ni Sophie. Pati na rin si Jessica.
  Nagsimulang magbasa si Jessica, inilalarawan ang mga pakikipagsapalaran at mga aral sa buhay nina Yertle at ng barkada sa isla ng Salama Sond. Pagkatapos magbasa ng ilang pahina, sumulyap siya kay Sophie, umaasang makakangiti nang malapad. Karaniwan nang magulo at tumatawa si Yertle. Lalo na sa bahagi kung saan siya nagiging Hari ng Putik.
  Pero si Sophie ay mahimbing nang natutulog.
  "Madali lang," naisip ni Jessica nang nakangiti.
  Pinalitan niya ang three-way light bulb sa pinakamababang setting nito at tinakpan si Sophie ng kumot. Ibinalik niya ang libro sa kahon.
  Naisip niya sina Tessa Wells at Nicole Taylor. Paanong hindi niya magagawa? May kutob siyang hindi malalayo ang mga babaeng iyon sa kanyang malay sa loob ng mahabang panahon.
  Ganito ba ang pagkakaupo ng kanilang mga ina sa mga gilid ng kanilang mga kama, namamangha sa kasakdalan ng kanilang mga anak na babae? Pinanood ba nila silang matulog, nagpapasalamat sa Diyos sa bawat paglanghap at pagbuga?
  Siyempre ginawa nila.
  Tiningnan ni Jessica ang picture frame sa nightstand ni Sophie, isang frame na "Precious Moments" na pinalamutian ng mga puso at ribbon. May anim na litrato. Sina Vincent at Sophie sa dalampasigan, noong mahigit isang taong gulang pa lamang si Sophie. Nakasuot si Sophie ng malambot na orange na sumbrero at salaming pang-araw. Ang kanyang mabilog na paa ay natatakpan ng basang buhangin. Sa likod-bahay ay nakasabit ang isang larawan nina Jessica at Sophie. Hawak ni Sophie ang nag-iisang labanos na kanilang hinugot mula sa hardin ng lalagyan nang taong iyon. Itinanim ni Sophie ang buto, dinilig ang halaman, at inani ito. Iginiit niyang kainin ang labanos, kahit na binalaan siya ni Vincent na hindi niya ito magugustuhan. Dahil matigas ang ulo at matigas ang ulo na parang isang maliit na mula, sinubukan ni Sophie ang labanos, sinusubukang hindi mapangiwi. Kalaunan, dumilim ang kanyang mukha sa kapaitan, at iniluwa niya ito sa isang tuwalya ng papel. Iyon ang nagtapos sa kanyang kuryosidad sa agrikultura.
  Sa ibabang kanang sulok ay isang litrato ng ina ni Jessica, na kuha noong sanggol pa lamang si Jessica. Kapansin-pansin ang itsura ni Maria Giovanni sa kanyang dilaw na sundress, habang nakapatong ang kanyang munting anak na babae. Kamukhang-kamukha ng kanyang ina si Sophie. Gusto ni Jessica na makilala ni Sophie ang kanyang lola, bagama't si Maria ay halos hindi na mapansing alaala ni Jessica nitong mga nakaraang araw, mas parang isang imahe na nasulyapan sa isang bloke ng salamin.
  Pinatay niya ang ilaw ni Sophie at naupo sa dilim.
  Dalawang buong araw nang nagtatrabaho si Jessica, pero parang ilang buwan na ang lumipas. Sa buong panahon niya sa pulisya, ang tingin niya sa mga homicide detectives ay katulad ng pagtingin ng maraming pulis: iisa lang ang trabaho nila. Mas malawak na saklaw ng mga krimen ang iniimbestigahan ng mga detektib sa departamento. Gaya ng kasabihan, ang pagpatay ay isa lamang matinding pag-atake na hindi sinasadya.
  Diyos ko, mali siya.
  Kung isa lang trabaho, sapat na sana.
  Inisip ni Jessica, gaya ng ginagawa niya araw-araw sa nakalipas na tatlong taon, kung patas ba para kay Sophie na isa siyang pulis, na isinugal niya ang kanyang buhay araw-araw sa pamamagitan ng pag-alis sa kanyang tahanan. Wala siyang masabi.
  Bumaba si Jessica at tiningnan ang mga pinto sa harap at likod ng bahay sa ikatlong pagkakataon. O pang-apat na beses na ba?
  Miyerkules ang araw ng kanyang pahinga, ngunit wala siyang ideya kung ano ang gagawin sa kanyang sarili. Paano siya magrerelaks? Paano siya mabubuhay matapos ang brutal na pagpatay sa dalawang batang babae? Sa ngayon, wala siyang pakialam sa manibela o sa listahan ng mga tungkulin. Wala siyang kilalang pulis na kayang gawin iyon. Sa puntong ito, kalahati ng squad ang magsasakripisyo ng overtime para mapatay ang batang ito.
  Palaging ginaganap ng kanyang ama ang taunang pagtitipon tuwing Miyerkules ng linggo ng Pasko ng Pagkabuhay. Marahil ay maililihis niya ang kanyang isipan mula rito. Susubukan niyang kalimutan ang trabaho. Palaging may paraan ang kanyang ama para mapanatili ang mga bagay-bagay sa tamang perspektibo.
  Naupo si Jessica sa sopa at nagbisikleta sa mga cable channel nang lima o anim na beses. Pinatay niya ang TV. Malapit na sana siyang matulog habang may hawak na libro nang tumunog ang telepono. Umaasa talaga siyang hindi si Vincent iyon. O baka umaasa siyang si Vincent iyon.
  Mali ito.
  - Si Detektib Balzano ba ito?
  Boses iyon ng isang lalaki. Malakas na musika sa background. Tugtugin ng disco.
  "Sino ang tumatawag?" tanong ni Jessica.
  Hindi sumagot ang lalaki. Tawanan at mga ice cube sa baso. Nasa bar siya.
  "Huling pagkakataon na," sabi ni Jessica.
  "Ito si Brian Parkhurst."
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo at isinulat ang oras sa notepad na itinabi niya sa tabi ng kanyang telepono. Sumulyap siya sa screen ng kanyang caller ID. Personal number.
  "Nasaan ka?" Mataas at kinakabahan ang boses niya. Reedy.
  Relaks ka lang, Jess.
  "Hindi mahalaga," sabi ni Parkhurst.
  "Medyo," sabi ni Jessica. Mas mabuti. Parang nakikipag-usap.
  "Nagsasalita ako".
  "Mabuti naman, Dr. Parkhurst. Talaga. Dahil gusto ka naming makausap."
  "Alam ko."
  "Bakit hindi ka pumunta sa Roundhouse? Magkita tayo doon. Pwede tayong mag-usap."
  "Hindi ko gugustuhin 'yan."
  "Bakit?"
  "Hindi ako tanga, detektib. Alam kong nandito ka sa bahay ko."
  Napabuntong-hininga siya sa sinabi niya.
  "Nasaan ka?" tanong ni Jessica sa pangalawang pagkakataon.
  Walang sumagot. Narinig ni Jessica ang pagbabago ng musika sa isang Latin disco beat. Gumawa siya ng isa pang nota. Salsa club.
  "Magkikita tayo," sabi ni Parkhurst. "May kailangan kang malaman tungkol sa mga babaeng ito."
  "Saan at kailan?"
  "Magkita tayo sa Clothespin. Labinlimang minuto."
  Malapit sa salsa club, sumulat siya: sa loob ng 15 minuto mula sa city hall.
  Ang "Clothespin" ay isang malaking eskultura ni Claes Oldenburg sa Central Square, katabi ng City Hall. Noong unang panahon, sinasabi ng mga tao sa Philadelphia, "Magkita tayo sa agila sa Wanamaker's," isang malaking department store na may mosaic na agila sa sahig. Kilala ng lahat ang agila sa Wanamaker's. Ngayon, ito ay "Clothespin."
  Dagdag ni Parkhurst: "At sumama ka nang mag-isa."
  - Hindi mangyayari 'yan, Dr. Parkhurst.
  "Kung may makita akong iba roon, aalis na ako," sabi niya. "Hindi ko kinakausap ang partner mo."
  Hindi sinisi ni Jessica si Parkhurst sa ayaw niyang makasama si Kevin Byrne sa iisang kwarto nang sandaling iyon. "Bigyan mo ako ng dalawampung minuto," aniya.
  Naputol ang linya.
  Tinawagan ni Jessica si Paula Farinacci, na muling tumulong sa kanya. Tiyak na may espesyal na lugar si Paula sa langit ng mga yaya. Binalot ni Jessica ang inaantok na si Sophie ng paborito niyang kumot at binuhat siya pababa ng tatlong pinto. Pag-uwi, tinawagan niya si Kevin Byrne gamit ang cellphone nito at narinig ang voicemail nito. Tinawagan niya ito sa bahay. Ganun din.
  "Tara na, partner," naisip niya.
  Kailangan kita.
  Nagsuot siya ng maong, sneakers, at kapote. Kinuha niya ang kanyang cellphone, inilagay ang isang bagong magasin sa kanyang Glock, isinilid ito sa holster, at nagtungo sa downtown.
  
  Naghintay si Jessica sa kanto ng Fifteenth at Market Streets sa gitna ng malakas na ulan. Napagdesisyunan niyang huwag tumayo nang direkta sa ilalim ng eskultura ng Clothespin dahil sa mga halatang dahilan. Ayaw niyang maging tampulan ng pag-upo.
  Luminga-linga siya sa paligid ng plasa. Iilang naglalakad lang ang nakalabas dahil sa bagyo. Ang mga ilaw sa Market Street ay lumikha ng kumikinang na pula at dilaw na watercolor sa bangketa.
  Noong bata pa siya, dinadala sila ng kanyang ama sa Center City at Reading Terminal Market para sa cannoli mula sa Termini. Oo nga't ilang bloke lang ang layo ng orihinal na Termini sa South Philadelphia mula sa kanilang bahay, pero may kakaiba sa pagsakay sa SEPTA sa downtown at paglalakad papuntang palengke na nagpapasarap sa cannoli. Nangyari naman iyon.
  Noong mga araw na iyon pagkatapos ng Thanksgiving, namasyal sila sa Walnut Street, nag-window-shopping sa mga eksklusibong tindahan. Hindi nila kailanman kayang bilhin ang anumang bagay na nakikita nila sa mga bintana, ngunit ang magagandang nakadispley ay nagpawala ng kanyang mga pantasya bilang bata.
  "Ang tagal na pala," naisip ni Jessica.
  Walang awa ang ulan.
  Lumapit ang lalaki sa eskultura, na nagpagising kay Jessica mula sa kanyang pagmumuni-muni. Nakasuot ito ng berdeng kapote, nakataas ang hood, at nasa bulsa ang mga kamay. Tila huminto siya sa paanan ng napakalaking likhang sining, pinagmamasdan ang paligid. Mula sa posisyon ni Jessica, mukhang kasingtangkad siya ni Brian Parkhurst. Kung tungkol naman sa kanyang timbang at kulay ng buhok, imposibleng malaman.
  Binunot ni Jessica ang baril niya at itinago ito sa kanyang likuran. Aalis na sana siya nang biglang bumaba ang lalaki sa istasyon ng subway.
  Huminga nang malalim si Jessica at itinago ang kanyang baril.
  Pinanood niya ang mga sasakyang umiikot sa plasa, ang kanilang mga headlight ay kumikislap na parang mga mata ng pusa sa gitna ng ulan.
  Tinawagan niya ang numero ng mobile phone ni Brian Parkhurst.
  Voicemail.
  Sinubukan niya ang cellphone ni Kevin Byrne.
  Ang pareho.
  Mas hinigpitan niya ang pagkakatakip sa hood ng kanyang raincoat.
  At naghintay.
  OceanofPDF.com
  30
  MARTES, 8:55 PM
  Lasing siya.
  Mas mapapadali nito ang trabaho ko. Mabagal ang reflexes, mahina ang performance, mahina ang persepsyon sa lalim. Puwede ko siyang hintayin sa bar, lapitan siya, ipahayag ang mga intensyon ko, at pagkatapos ay hatiin siya sa dalawa.
  Hindi niya malalaman kung ano ang tumama sa kanya.
  Pero nasaan ang saya doon?
  Nasaan ang aral?
  Hindi, sa tingin ko dapat mas malaman ito ng mga tao. Naiintindihan ko na may malaking posibilidad na mapipigilan ako bago ko matapos ang madamdaming larong ito. At kung balang araw ay matagpuan ko ang aking sarili na naglalakad sa mahabang pasilyo patungo sa silid ng antiseptiko at nakatali sa isang gurney, tatanggapin ko ang aking kapalaran.
  Alam ko na pagdating ng aking panahon, hahatulan ako ng isang mas makapangyarihan kaysa sa estado ng Pennsylvania.
  Hanggang sa muli, ako ang uupo sa tabi mo sa simbahan, ang magbibigay sa iyo ng upuan sa bus, ang maghahawak ng pinto para sa iyo sa isang mahangin na araw, ang magbebendahe sa gasgas na tuhod ng anak mo.
  Ito ang biyaya ng pamumuhay sa mahabang anino ng Diyos.
  Minsan ang anino ay lumalabas na isa lamang puno.
  Minsan, ang anino lang ang kinatatakutan mo.
  OceanofPDF.com
  31
  MARTES, 9:00 PM
  Nakaupo si Byrne sa bar, walang pakialam sa musika at ingay ng mesa sa bilyar. Ang tanging naririnig niya sa mga sandaling iyon ay ang dagundong sa kanyang isipan.
  Nasa isang maruming tavern siya sa kanto ng Gray's Ferry na tinatawag na Shotz's, ang pinakamalayo na lugar na naiisip niya mula sa isang bar ng pulis. Maaari sana siyang pumunta sa mga bar ng hotel sa downtown, pero ayaw niyang magbayad ng sampung dolyar para sa isang inumin.
  Ang talagang gusto niya ay ilang minuto pa kasama si Brian Parkhurst. Kung makukuha niya itong muli, sigurado siyang malalaman niya iyon. Naubos niya ang kanyang bourbon at umorder pa ng isa.
  Pinatay ni Byrne ang kanyang cellphone kanina, ngunit naiwan niyang nakabukas ang kanyang pager. Tiningnan niya ito, at nakita ang numero para sa Mercy Hospital. Tumawag si Jimmy sa pangalawang pagkakataon nang araw na iyon. Tiningnan ni Byrne ang kanyang relo. Nakapunta na siya sa Mercy at hinikayat ang mga cardiac nurse na magpatingin sandali. Kapag may pulis sa ospital, walang oras ng pagbisita.
  Ang iba pang mga tawag ay galing kay Jessica. Tatawagan niya ito maya-maya. Kailangan lang niya ng ilang minuto para sa sarili niya.
  Sa ngayon, gusto lang niya ng kaunting kapayapaan at katahimikan sa pinakamaingay na bar sa Grays Ferry.
  Tessa Wells.
  Nicole Taylor.
  Iniisip ng publiko na kapag ang isang tao ay pinaslang, ang mga pulis ay pumupunta sa pinangyarihan, kumukuha ng ilang tala, at pagkatapos ay umuuwi. Malayong-malayo ito sa katotohanan. Dahil ang mga patay na hindi napaghigantihan ay hindi kailanman nananatiling patay. Ang mga patay na hindi napaghigantihan ay nanonood sa iyo. Pinapanood ka nila kapag pumupunta ka sa sinehan, kumakain ng hapunan kasama ang iyong pamilya, o umiinom ng ilang pinta kasama ang mga lalaki sa tavern sa kanto. Pinapanood ka nila kapag nakikipagtalik ka. Pinapanood, hinihintay, at nagtatanong sila. Ano ang ginagawa mo para sa akin? mahina nilang bumubulong sa iyong tainga habang umuunlad ang iyong buhay, habang lumalaki at umuunlad ang iyong mga anak, habang ikaw ay tumatawa, umiiyak, nakakaramdam, at naniniwala. Bakit ka nagsasaya? tanong nila. Bakit ka nabubuhay habang ako ay nakahiga rito sa malamig na marmol?
  Ano ang ginagawa mo para sa akin?
  Ang bilis ng pagtuklas ni Byrne ay isa sa pinakamabilis sa yunit, bahagyang, alam niya, dahil sa sinerhiya niya kay Jimmy Purify, bahagyang dahil sa mga pangarap niya dahil sa apat na bala mula sa baril ni Luther White at isang paglalakbay sa ilalim ng ibabaw ng Delaware.
  Isang organisadong mamamatay-tao, sa likas na katangian, ang nagtuturing sa kanyang sarili na nakahihigit sa karamihan ng mga tao, lalo na sa mga taong inatasang maghanap sa kanya. Ang egotismo na ito ang nagtulak kay Kevin Byrne, at sa kasong ito, ang "Rosary Girl," ito ay naging isang obsesyon. Alam niya ito. Malamang na alam niya ito sa sandaling bumaba siya sa mga bulok na hagdan sa North Eighth Street at nasaksihan ang brutal na kahihiyan na sinapit ni Tessa Wells.
  Ngunit alam niyang hindi lamang ito isang pakiramdam ng tungkulin, kundi pati na rin ang kakila-kilabot ni Morris Blanchard. Marami na siyang nagawang pagkakamali sa kanyang karera, ngunit kahit minsan ay hindi ito nagresulta sa pagkamatay ng isang inosenteng tao. Hindi sigurado si Byrne kung ang pag-aresto at paghatol sa pumatay sa "Rosary Girl" ay magbabayad sa kanyang pagkakasala o muling ihahambing siya sa lungsod ng Philadelphia, ngunit umaasa siyang pupunan nito ang kakulangan sa loob niya.
  At pagkatapos ay makakapagretiro na siya nang nakataas ang kanyang ulo.
  Ang ilang mga detektib ay sumusunod sa pera. Ang ilan ay sumusunod sa agham. Ang ilan ay sumusunod sa motibo. Si Kevin Byrne, sa kaibuturan ng kanyang puso, ay nagtitiwala sa pinto. Hindi, hindi niya mahulaan ang hinaharap o matukoy ang pagkakakilanlan ng isang mamamatay-tao sa pamamagitan lamang ng paghawak ng kanyang mga kamay dito. Ngunit kung minsan ay nararamdaman niyang kaya niya, at marahil iyon ang mahalaga. Isang kakaibang natuklasan, isang layunin ang natukoy, isang landas ang napili, isang sinundan na sinundan. Sa labinlimang taon mula nang malunod siya, isang beses lamang siyang nagkamali.
  Kailangan niya ng tulog. Binayaran niya ang bayarin, nagpaalam sa ilang regular na bisita, at lumabas sa gitna ng walang humpay na ulan. Malinis ang amoy ng Grays Ferry.
  Binubutones ni Byrne ang kanyang amerikana at sinuri ang kanyang kasanayan sa pagmamaneho habang sinusuri ang limang bote ng bourbon. Idineklara niyang maayos ang kanyang pangangatawan. Humigit-kumulang. Habang papalapit siya sa kanyang sasakyan, napagtanto niyang may mali, ngunit hindi agad pumasok sa isip niya ang nangyari.
  Pagkatapos ay nangyari ito.
  Basag ang bintana ng drayber, at kumikinang ang mga basag na salamin sa upuan sa harap. Sumilip siya sa loob. Wala na ang kanyang CD player at CD wallet.
  "Bastos," sabi niya. "Ang bayang ito."
  Ilang beses niyang inikot ang sasakyan, habang hinahabol ng asong galit ang buntot niya sa ulan. Naupo siya sa hood, pinag-iisipan ang katangahan ng kanyang pahayag. Alam niya ang mas tama. Halos pareho lang ang tsansa ni Michael Jackson na makuha ang ninakaw na radyo sa Grays Ferry at makakuha ng trabaho sa isang daycare center.
  Hindi siya gaanong naabala ng ninakaw na CD player kumpara sa mga ninakaw na CD. Mayroon siyang piling koleksyon ng mga klasikong blues doon. Tatlong taon siyang gumagawa.
  Aalis na sana siya nang mapansin niyang may nagmamasid sa kanya mula sa bakanteng lote sa kabilang kalsada. Hindi makita ni Byrne kung sino iyon, ngunit may kung anong bagay sa kanilang tindig ang nagsasabi sa kanya ng lahat ng kailangan niyang malaman.
  "Hello!" sigaw ni Byrne.
  Nagsimulang tumakbo ang lalaki sa likod ng mga gusali sa kabilang panig ng kalye.
  Sinugod siya ni Byrne.
  
  ANG BIGAT NITO SA AKING MGA KAMAY, parang pabigat.
  Nang tumawid si Byrne sa kalye, nawala na ang lalaki sa gitna ng malakas na ulan. Nagpatuloy si Byrne sa lote na puno ng basura at pagkatapos ay sa eskinita na nasa likod ng mga hanay ng mga bahay na umaabot sa haba ng bloke.
  Hindi niya nakita ang magnanakaw.
  Saan ba siya nagpunta? / Saan ba siya nagpunta?
  Isinuot ni Byrne ang kanyang Glock, gumapang papasok sa eskinita, at tumingin sa kaliwa.
  Isang walang patutunguhan. Isang dumpster, isang tambak ng mga basurahan, mga sirang kahon na gawa sa kahoy. Naglaho siya sa isang eskinita. May nakatayo ba sa likod ng dumpster? Isang malakas na kulog ang nagpagulong-gulong kay Byrne, habang kumakabog ang kanyang dibdib.
  Isa.
  Nagpatuloy siya, binibigyang-pansin ang bawat anino sa gabi. Ang machine gun ng mga patak ng ulan na tumatama sa mga plastik na supot ng basura ay sandaling natabunan ang lahat ng iba pang mga tunog.
  Pagkatapos, sa gitna ng ulan, nakarinig siya ng hikbi at kaluskos ng plastik.
  Tumingin si Byrne sa likod ng dumpster. Isa itong lalaking itim, mga labingwalong taong gulang. Sa liwanag ng buwan, nakita ni Byrne ang isang nylon cap, isang Flyers jersey, at isang tattoo ng gang sa kanyang kanang braso, na nagpapakilala sa kanya bilang isang miyembro ng JBM: Junior Black Mafia. Sa kanyang kaliwang braso ay may mga tattoo ng mga prison sparrow. Siya ay nakaluhod, nakatali at nakabusal. Ang kanyang mukha ay may mga pasa mula sa isang kamakailang pambubugbog. Ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa takot.
  Ano ba ang nangyayari rito?
  Nakaramdam si Byrne ng paggalaw sa kanyang kaliwa. Bago pa siya makalingon, isang malaking braso ang humawak sa kanya mula sa likuran. Naramdaman ni Byrne ang lamig ng isang matalas na kutsilyo sa kanyang lalamunan.
  Tapos sa tainga niya: "Huwag kang gagalaw, sumpain mo."
  OceanofPDF.com
  32
  MARTES, 9:10 PM
  NAGHINTAY SI JESSICA. Ang mga tao ay dumating at umalis, nagmamadali sa ulan, pumara ng taxi, at tumakbo papunta sa hintuan ng subway.
  Wala sa kanila si Brian Parkhurst.
  Kinapa ni Jessica ang ilalim ng kanyang kapote at pinindot ang susi ng kanyang ATV nang dalawang beses.
  Sa pasukan ng Central Square, wala pang limampung talampakan ang layo, isang lalaking gusgusin ang lumabas mula sa dilim.
  Tumingin sa kanya si Jessica, nakataas ang mga kamay at mga palad.
  Nagkibit-balikat si Nick Palladino. Bago umalis ng Northeast, dalawang beses pang tinawagan ni Jessica si Byrne, pagkatapos ay tinawagan niya si Nick habang papunta ito sa bayan; agad na pumayag si Nick na suportahan siya. Ang malawak na karanasan ni Nick sa pagtatrabaho bilang undercover sa narcotics unit ang dahilan kung bakit siya angkop para sa undercover surveillance. Nakasuot siya ng lumang hoodie at maruruming chinos. Para kay Nick Palladino, isa itong tunay na sakripisyo para sa trabaho.
  Si John Shepherd ay nasa ilalim ng isang scaffolding sa gilid ng City Hall, sa kabilang kalye lamang, hawak ang binocular. Sa istasyon ng subway sa Market Street, isang pares ng mga naka-unipormeng opisyal ang nagbabantay, parehong may hawak na litrato ni Brian Parkhurst sa yearbook, kung sakaling nagkataong nasa rutang iyon siya.
  Hindi siya sumipot. At mukhang wala naman siyang balak na gawin iyon.
  Tinawagan ni Jessica ang istasyon. Walang iniulat na aktibidad ang pangkat sa bahay ni Parkhurst.
  Dahan-dahang naglakad si Jessica papunta sa kinatatayuan ni Palladino.
  "Hindi mo pa rin makontak si Kevin?" tanong niya.
  "Hindi," sabi ni Jessica.
  "Malamang naaksidente siya. Kakailanganin niya ang iba."
  Nag-alangan si Jessica, hindi alam kung paano magtatanong. Bago lang siya sa club na ito at ayaw niyang makaapak ng kahit sino. "Mukhang ayos lang ba siya sa'yo?"
  - Mahirap basahin si Kevin, Jess.
  "Mukhang pagod na pagod na siya."
  Tumango si Palladino at nagsindi ng sigarilyo. Pagod na pagod silang lahat. "Ikukuwento ba niya sa inyo ang tungkol sa kanyang... mga karanasan?"
  - Ang ibig mo bang sabihin ay si Luther White?
  Sa pagkakaalam ni Jessica, si Kevin Byrne ay nasangkot sa isang bigong pag-aresto labinlimang taon na ang nakalilipas, isang madugong komprontasyon sa isang suspek sa panggagahasa na nagngangalang Luther White. Napatay si White; muntik na ring mamatay si Byrne.
  Ito ang pinakamalaking bahaging ikinalito ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Palladino.
  "Hindi, hindi niya ginawa," sabi ni Jessica. "Wala akong lakas ng loob na tanungin siya tungkol doon."
  "Muntik na siyang mapatay," sabi ni Palladino. "Sa abot ng aking makakaya. Sa pagkakaintindi ko, matagal na siyang, well, patay."
  "Tama ang narinig ko," hindi makapaniwalang sabi ni Jessica. "Para siyang psychic o ano?"
  "Naku, Diyos ko, hindi po." Ngumiti si Palladino at umiling. "Walang anuman 'yan. Huwag na huwag mong sasabihin 'yang salitang 'yan sa harap niya. Sa katunayan, mas mabuti pa sana kung hindi mo na lang binanggit."
  "Bakit ganito?"
  "Hayaan mong sabihin ko na lang. May isang mabilis magsalitang detektib sa Centre na hindi siya tinanggap isang gabi sa Finnigan's Wake. Sa tingin ko ay kumakain pa rin ng hapunan ang lalaking iyon gamit ang straw."
  "Nakuha ko," sabi ni Jessica.
  "May kutob lang si Kevin tungkol sa mga talagang masasamang bagay. O kahit papaano dati. Ang buong bagay na ginawa ni Morris Blanchard ay talagang masama para sa kanya. Mali siya tungkol kay Blanchard, at muntik na siyang masira nito. Alam kong gusto niyang lumabas, Jess. May bente anyos na siya. Hindi niya lang mahanap ang pinto."
  Sinuri ng dalawang detektib ang plasa na basang-basa ng ulan.
  "Tingnan mo," panimula ni Palladino, "maaaring hindi ako ang may karapatang sabihin ito, pero sumugal si Ike Buchanan kasama ka. Alam mo bang iyon ang tamang gawin?"
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Jessica, kahit na mayroon siyang magandang ideya.
  "Nang binuo niya ang task force na iyon at ipinasa ito kay Kevin, puwede ka sana niyang ilipat sa pinakalikod na grupo. Dapat nga siguro ay ginawa niya iyon. Walang masama doon."
  - Walang kinuha.
  "Matibay na tao si Ike. Maaaring isipin mo na pinapayagan ka niyang manatili sa unahan dahil sa mga kadahilanang pampulitika-sa palagay ko ay hindi ka magugulat na may ilang mga hangal sa departamento na ganyan ang iniisip-pero naniniwala siya sa iyo. Kung hindi, wala ka rito."
  "Wow," naisip ni Jessica. Saan ba naman nanggaling ang lahat ng ito?
  "Bueno, sana'y matupad ko ang paniniwalang iyan," aniya.
  "Kaya mo 'yan."
  "Salamat, Nick. Malaking bagay iyan." Seryoso rin siya.
  - Oo nga pala, hindi ko nga alam kung bakit ko sinabi sa'yo.
  Sa hindi malamang dahilan, niyakap siya ni Jessica. Ilang segundo ang lumipas, naghiwalay sila, inayos ang kanilang buhok, nagsikip sa kanilang mga kamao, at nilabanan ang kanilang mga emosyon.
  "Kung gayon," medyo nahihiyang sabi ni Jessica, "anong gagawin natin ngayon?"
  Hinalughog ni Nick Palladino ang buong bloke: City Hall, South Broad, ang central square, at ang palengke. Natagpuan niya si John Shepard sa ilalim ng isang awning malapit sa pasukan ng subway. Naagaw ng kanyang pansin si John. Nagkibit-balikat ang dalawang lalaki. Umuulan noon.
  "Bahala na," sabi niya. "Tapusin na natin ito."
  OceanofPDF.com
  33
  MARTES, 9:15 PM
  Hindi na kinailangang tumingin ni Byrne para malaman kung sino iyon. Ang basang mga tunog na nagmumula sa bibig ng lalaki-isang nawawalang sirit, isang sirang pagsabog, at isang malalim at maingay na boses-ay nagpapahiwatig na ito ay isang lalaking kamakailan lamang ay nabunutan ng ilang ngipin sa itaas at natanggalan ng ilong.
  Si Diablo iyon. Ang bodyguard ni Gideon Pratt.
  "Mag-relax ka lang," sabi ni Byrne.
  "Ah, ayos lang ako, cowboy," sabi ni Diablo. "Para akong tuyong yelo."
  Pagkatapos ay nakaramdam si Byrne ng isang bagay na mas malala pa sa isang malamig na kutsilyo sa kanyang lalamunan. Naramdaman niya ang paghaplos sa kanya ni Diablo at pagkuha sa kanya ng kanyang service Glock: ang pinakamasamang bangungot sa masamang panaginip ng isang pulis.
  Itinutok ni Diablo ang bariles ng Glock sa likod ng ulo ni Byrne.
  "Pulis ako," sabi ni Byrne.
  "Hinding-hindi," sabi ni Diablo. "Sa susunod na gagawa ka ng aggravated assault, dapat iwasan mo ang panonood ng TV."
  Isang press conference, naisip ni Byrne. Nakita ni Diablo ang press conference, pagkatapos ay itinago ang Round House at sinundan siya.
  "Ayaw mong gawin 'yan," sabi ni Byrne.
  - Tumahimik ka nga.
  Palipat-lipat ang tingin ng batang nakagapos sa kanila, ang kanyang mga mata ay palipat-lipat ng tingin, naghahanap ng labasan. Ang tattoo sa bisig ni Diablo ay nagsasabi kay Byrne na siya ay kabilang sa P-Town Posse, isang kakaibang kalipunan ng mga Vietnamese, Indonesian, at mga dismayadong tulisan na, sa kung anong kadahilanan, ay hindi nababagay sa kahit saan pa.
  Likas na magkaaway ang P-Town Posse at JBM, isang sampung taong alitan. Ngayon alam na ni Byrne ang nangyayari.
  Sinugod siya ni Diablo.
  "Bitawan mo siya," sabi ni Byrne. "Aayusin natin ito nang tayo lang dalawa."
  "Hindi mareresolba ang isyung ito sa mahabang panahon, bwisit."
  Alam ni Byrne na kailangan niyang kumilos. Lumunok siya nang malalim, nalasahan ang Vicodin sa kanyang lalamunan, at nakaramdam ng kislap sa kanyang mga daliri.
  Si Diablo ang gumawa ng hakbang para sa kanya.
  Walang babala, walang kahit kaunting konsensya, umikot si Diablo sa paligid niya, itinutok ang Glock ni Byrne, at direktang pinaputukan ang bata. Isang bala sa puso. Agad na tumama ang isang tumalsik na dugo, tisyu, at mga piraso ng buto sa maruming pader na ladrilyo, na bumubuo ng maitim na pulang bula, pagkatapos ay tinangay sa lupa sa malakas na ulan. Natumba ang bata.
  Pumikit si Byrne. Sa kanyang isipan, nakita niya si Luther White na nakatutok ang baril sa kanya ilang taon na ang nakalilipas. Naramdaman niya ang nagyeyelong tubig na umiikot sa kanya, palalim nang palalim.
  Dumagundong ang kulog at kumulog.
  Gumapang ang oras.
  Tumigil.
  Nang hindi na bumalik ang sakit, iminulat ni Byrne ang kanyang mga mata at nakita si Diablo na lumiko sa kanto at naglaho. Alam ni Byrne ang susunod na mangyayari. Itinatapon ni Diablo ang kanyang mga armas sa malapit-isang dumpster, isang basurahan, isang tubo ng paagusan. Hahanapin siya ng mga pulis. Palagi nilang ginagawa iyon. At matatapos na ang buhay ni Kevin Francis Byrne.
  Iniisip ko kung sino ang sasama para sa kanya?
  Johnny Shepherd?
  Magboboluntaryo ba si Ike na isama siya?
  Pinanood ni Byrne ang pagbuhos ng ulan sa katawan ng patay na bata, hinuhugasan ang kanyang dugo sa sirang semento, na nag-iwan sa kanya na hindi makagalaw.
  Ang kanyang mga iniisip ay natataranta sa isang gusot na landas. Alam niya na kung tatawag siya, kung isusulat niya ito, magsisimula pa lamang ang lahat. Mga tanong at sagot, ang forensic team, mga detektib, mga district attorney, isang paunang pagdinig, ang press, mga kaso, isang witch hunt sa loob ng pulisya, administrative leave.
  Tinusok siya ng takot-makintab at parang metal. Sumayaw sa harap niya ang nakangiti at mapang-uyam na mukha ni Morris Blanchard.
  Hindi siya kailanman mapapatawad ng lungsod para dito.
  Hinding-hindi malilimutan ng lungsod.
  Tumayo siya sa tabi ng isang patay na itim na bata, walang saksi o kapareha. Lasing siya. Isang patay na itim na gangster, pinatay gamit ang bala mula sa kanyang serbisyong Glock, isang sandatang hindi niya maipaliwanag sa ngayon. Para sa isang puting pulis ng Philadelphia, ang bangungot ay hindi na maaaring lumalim pa.
  Walang oras para isipin iyon.
  Yumuko siya at kinapa ang pulso. Wala namang nakita. Inilabas niya ang kanyang Maglite at hinawakan ito sa kanyang kamay, itinatago ang liwanag hangga't maaari. Maingat niyang sinuri ang katawan. Base sa anggulo at anyo ng sugat na pumasok, mukhang butas-butas ito. Mabilis niyang hinanap ang isang basyo ng bala at ibinulsa ito. Hinanap niya ang lupa sa pagitan ng bata at ng dingding, naghahanap ng slug. Basura ng fast food, basang upos ng sigarilyo, ilang pastel na kulay na condom. Walang bala.
  Isang ilaw ang sumindi sa itaas ng kanyang ulo sa isa sa mga silid na nakaharap sa eskinita. Maya-maya ay tutunog na ang sirena.
  Binilisan ni Byrne ang kanyang paghahanap, naghahagis ng mga basurahan, halos mabulunan siya sa mabahong amoy ng nabubulok na pagkain. Mga basang dyaryo, basang magasin, balat ng dalandan, mga filter ng kape, at mga balat ng itlog.
  Pagkatapos ay ngumiti sa kanya ang mga anghel.
  Isang slug ang nakapatong sa tabi ng mga piraso ng basag na bote ng beer. Kinuha niya ito at inilagay sa kanyang bulsa. Mainit pa rin ito. Pagkatapos ay naglabas siya ng isang plastic evidence bag. Palagi siyang may dala-dalang ilan sa kanyang amerikana. Binaliktad niya ito at inilagay sa sugat sa dibdib ng bata, sinisiguradong may makapal na patak ng dugo na natatakpan nito. Lumayo siya sa bangkay at inikot ang bag pakanan palabas, tinatakan ito.
  Nakarinig siya ng sirena.
  Nang humarap siya para tumakbo, ang isipan ni Kevin Byrne ay nababalot ng ibang bagay bukod sa makatuwirang pag-iisip, isang bagay na mas madilim, isang bagay na walang kinalaman sa akademya, aklat-aralin, o trabaho.
  Isang bagay na tinatawag na kaligtasan.
  Naglakad siya sa eskinita, siguradong-sigurado siyang may nakaligtaan siya. Sigurado siya rito.
  Sa dulo ng eskinita, tumingin siya sa magkabilang direksyon. Naiwan. Tumakbo siya patawid sa bakanteng lote, pumasok sa kotse, dumukot sa bulsa, at binuksan ang cellphone. Agad itong tumunog. Halos mapatalon siya sa tunog. Sinagot niya ito.
  "Byrne".
  Si Eric Chavez iyon.
  "Nasaan ka?" tanong ni Chavez.
  Wala siya rito. Hindi siya maaaring nandito. Inisip niya ang tungkol sa pagsubaybay sa cellphone. Kung sakali nga, matutukoy kaya nila kung nasaan siya nang matanggap niya ang tawag? Papalapit na ang sirena. Narinig kaya iyon ni Chavez?
  "Lumang Bayan," sabi ni Byrne. "Kumusta ka?"
  "Nakatanggap lang kami ng tawag. Nuebe-uno. May nakakita sa isang lalaking may dalang bangkay papunta sa Rodin Museum."
  Hesus.
  Kailangan na niyang umalis. Ngayon na. Walang oras para mag-isip. Ganito kung paano at bakit nahuli ang mga tao. Pero wala siyang pagpipilian.
  "Papunta na ako."
  Bago umalis, sumulyap siya sa eskinita, sa madilim na palabas na naroon. Sa gitna nito ay nakahiga ang isang patay na bata, itinapon sa pinakasentro ng bangungot ni Kevin Byrne, isang batang ang sarili niyang bangungot ay kakasulpot lang ng madaling araw.
  OceanofPDF.com
  34
  MARTES, 9:20 PM
  NAKATULOG SIYA. Mula pa noong bata pa si Simon sa Lake District, kung saan ang tunog ng ulan sa bubong ay isang oyayi, ang dagundong ng isang bagyo ay nakapagpakalma sa kanya. Nagising siya sa ugong ng isang kotse.
  O baka naman putok ng baril iyon.
  Grays Ferry iyon.
  Tumingin siya sa kanyang relo. Ala-una. Isang oras na siyang tulog. Isang uri ng eksperto sa pagmamatyag. Parang si Inspector Clouseau.
  Ang huling naalala niya bago magising ay ang pagkawala ni Kevin Byrne sa isang magaspang na Grey's Ferry bar na tinatawag na Shotz, yung tipong kailangan mong bumaba ng dalawang baitang para makapasok. Pisikal at sosyal. Isang luma at sira-sirang Irish bar na puno ng mga tao mula sa House of Pain.
  Nag-park si Simon sa isang eskinita, bahagyang para maiwasan ang paningin ni Byrne, at bahagyang dahil walang espasyo sa harap ng bar. Ang balak niya ay hintayin si Byrne na umalis sa bar, sundan siya, at tingnan kung hihinto siya sa isang madilim na kalye para magsindi ng crack pipe. Kung magiging maayos ang lahat, palihim na lalapit si Simon sa kotse at kukuha ng litrato ng maalamat na detektib na si Kevin Francis Byrne na may limang pulgadang glass shotgun sa kanyang bibig.
  Pagkatapos ay pagmamay-ari niya ito.
  Kinuha ni Simon ang kanyang maliit na natitiklop na payong, binuksan ang pinto ng kotse, iniladlad ito, at dumiretso sa sulok ng gusali. Tumingin siya sa paligid. Nakaparada pa rin doon ang kotse ni Byrne. Parang may bumasag sa bintana ng drayber. "Diyos ko," naisip ni Simon. "Nakakaawa ang hangal na pumili ng maling kotse sa maling gabi."
  Masikip pa rin ang bar. Naririnig niya ang kaaya-ayang himig ng isang lumang himig ni Thin Lizzy na tumutugtog mula sa mga bintana.
  Pabalik na sana siya sa kanyang sasakyan nang may nahagip ang kanyang paningin-isang anino na mabilis na tumatagos sa bakanteng lote sa tapat mismo ni Shotz. Kahit sa mahinang ilaw na neon ng bar, nakilala ni Simon ang napakalaking anino ni Byrne.
  Ano ba ang ginagawa niya roon?
  Itinaas ni Simon ang kanyang kamera, nagpokus, at kumuha ng ilang litrato. Hindi niya alam kung bakit, pero kapag sinundan mo ang isang taong may kamera at sinubukang bumuo ng collage ng mga larawan kinabukasan, ang bawat larawan ay nakatulong sa pagbuo ng timeline.
  Dagdag pa rito, maaaring burahin ang mga digital na imahe. Hindi na ito katulad noong unang panahon, na ang bawat kuha mula sa isang 35mm na kamera ay nagkakahalaga ng pera.
  Pagbalik niya sa kotse, tiningnan niya ang mga larawan sa maliit na LCD screen ng camera. Hindi naman masama. Medyo madilim, oo, pero malinaw na si Kevin Byrne iyon, na lumalabas mula sa eskinita sa tapat ng parking lot. Dalawang larawan ang inilagay sa gilid ng isang van na kulay mapusyaw, at hindi mapagkakamalan ang malaking pigura ng lalaki. Sinigurado ni Simon na naka-imprinta ang petsa at oras sa larawan.
  Ginawa.
  Pagkatapos ay biglang nabuhay ang kaniyang police scanner-isang Uniden BC250D, isang portable model na paulit-ulit niyang dinadala sa mga pinangyarihan ng krimen bago ang mga detektib. Wala siyang makitang anumang detalye, ngunit ilang segundo ang lumipas, habang papalayo si Kevin Byrne, napagtanto ni Simon na anuman iyon, naroon iyon.
  Pinihit ni Simon ang susi ng ignition, umaasang tatagal ang trabahong ginawa niya sa pag-secure ng muffler. At nangyari nga. Hindi siya magiging parang isang Cessna na sinusubukang tugisin ang isa sa mga pinaka-batikang detektib ng lungsod.
  Maganda ang buhay noon.
  Pinaandar niya ito. At sumunod.
  OceanofPDF.com
  35
  MARTES, 9:45 PM
  NAKAUPO SI JESSICA SA DRIVEWAY, nagsisimula nang maramdaman ang pagod. Bumuhos ang ulan sa bubong ng Cherokee. Naisip niya ang sinabi ni Nick. Naisip niya na hindi pa pala niya nababasa ang "The Conversation" matapos mabuo ang task force at ang sit-down conversation na dapat sana'y magsisimula: "Tingnan mo, Jessica, wala itong kinalaman sa kakayahan mong mag-detektib."
  Hindi kailanman nangyari ang usapang ito.
  Pinatay niya ang makina.
  Ano ang gustong sabihin ni Brian Parkhurst sa kanya? Hindi niya sinabing gusto niyang sabihin dito ang ginawa niya, kundi may kung ano sa mga babaeng ito na kailangan niyang malaman.
  Ano ang ibig mong sabihin?
  At nasaan siya?
  Kung may makita akong iba roon, aalis na ako.
  Hinirang ba ni Parkhurst sina Nick Palladino at John Shepherd bilang mga opisyal ng pulisya?
  Malamang hindi.
  Bumaba si Jessica, ni-lock ang Jeep, at tumakbo sa pinto sa likod, nagtatampisaw sa mga puddle sa daan. Basang-basa siya. Parang ang tagal na niyang basang-basa. Namatay ang ilaw sa beranda sa likod ilang linggo na ang nakalipas, at habang hinahanap niya ang susi ng kanyang bahay, pinagalitan niya ang sarili sa ika-sandaang beses dahil hindi niya ito pinalitan. Naglangitngit ang mga sanga ng namamatay na puno ng maple sa itaas niya. Kailangan talaga itong putulin bago pa man bumagsak ang mga sanga sa bahay. Kadalasan, responsibilidad ni Vincent ang mga bagay na ito, pero wala si Vincent, 'di ba?
  Umamin ka na, Jess. Sa ngayon, isa kang nanay at tatay, isa ka ring kusinero, tagapag-ayos, landscaper, drayber, at tutor.
  Kinuha niya ang susi ng bahay at akmang bubuksan na ang pinto sa likod nang makarinig siya ng ingay sa itaas niya: ang langitngit ng aluminyo, pag-ikot, pagkabasag, at pag-ungol dahil sa napakalaking bigat. Narinig din niya ang paglangitngit ng mga sapatos na gawa sa katad sa sahig at nakita ang isang kamay na nakaunat.
  Ilabas mo ang baril mo, Jess...
  Nasa pitaka niya ang Glock. Unang tuntunin: huwag kailanman magtago ng baril sa iyong pitaka.
  Ang anino ay bumuo ng isang katawan. Ang katawan ng isang lalaki.
  Pari.
  Hinawakan niya ang kamay nito.
  At hinila siya papunta sa kadiliman.
  OceanofPDF.com
  36
  MARTES, 9:50 PM
  Ang tanawin sa paligid ng RODIN Museum ay parang isang bahay-baliwan. Nakasabit si Simon sa likod ng nagkakatipong karamihan, nakakapit sa mga hindi naliligo. Ano ang umaakit sa mga ordinaryong mamamayan sa mga tanawin ng kahirapan at kaguluhan, parang mga langaw sa isang tumpok ng dumi ng hayop, ang naisip niya.
  "Kailangan nating mag-usap," naisip niya habang nakangiti.
  Gayunpaman, bilang depensa sa kanyang sarili, nadama niya na, sa kabila ng kanyang pagkahilig sa mapanglaw at sa kanyang pagkahilig sa mga nakakapangilabot, nananatili pa rin sa kanya ang isang bahid ng dignidad, maingat pa ring binantayan ang bahid ng kadakilaan patungkol sa gawaing kanyang ginawa at sa karapatan ng publiko na malaman. Gusto man natin o hindi, isa siyang mamamahayag.
  Naglakad siya papunta sa unahan ng karamihan. Itinaas niya ang kwelyo niya, nagsuot ng salamin na parang tortoiseshell, at sinuklay ang buhok hanggang noo.
  Nandito na ang kamatayan.
  Ganito rin ang nangyari kay Simon Close.
  Tinapay at jam.
  OceanofPDF.com
  37
  MARTES, 9:50 PM
  ITO AY SI PATI CORRIO.
  Si Padre Mark Corrio ang pastor ng Simbahan ni San Pablo noong lumalaki si Jessica. Hinirang siyang pastor noong mga siyam na taong gulang si Jessica, at naalala niya kung paano nawalan ng malay ang lahat ng kababaihan noon dahil sa kanyang mapanglaw na anyo, kung paano nila sinabing sayang ang pagiging pari niya. Kupas na ang kanyang maitim na buhok, ngunit isa pa rin siyang guwapong lalaki.
  Pero sa kanyang beranda, sa dilim, sa ulan, siya si Freddy Krueger.
  Ganito ang nangyari: isa sa mga alulod sa itaas ng beranda ay mapanganib na nakasabit sa itaas at muntik nang mabasag dahil sa bigat ng isang nakalubog na sanga na nahulog mula sa isang kalapit na puno. Hinawakan ni Padre Corrio si Jessica upang ilayo ito sa panganib. Ilang segundo ang lumipas, ang alulod ay natanggal mula sa alulod at bumagsak sa lupa.
  Pamamagitan ng Diyos? Marahil. Pero hindi nito napigilan si Jessica na matakot nang ilang segundo.
  "Pasensya na kung natakot kita," aniya.
  Muntik nang masabi ni Jessica, "Pasensya na, muntik ko nang mapatay ang ilaw mo, Padre."
  "Tuloy ka sa loob," mungkahi niya.
  
  Natapos na sila sa kanilang pagkain, nagtimpla ng kape, naupo sa sala at tinapos ang mga pakikisalamuha. Tinawagan ni Jessica si Paula at sinabing darating ito maya-maya.
  "Kumusta ang iyong ama?" tanong ng pari.
  "Ang galing niya, salamat."
  - Hindi ko siya nakikita sa Simbahan ni San Pablo nitong mga nakaraang araw.
  "Medyo pandak siya," sabi ni Jessica. "Maaaring nasa likuran siya."
  Ngumiti si Padre Corrio. "Kumusta ang pakiramdam mo sa paninirahan sa Hilagang-Silangan?"
  Nang sabihin ito ni Padre Corrio, parang ibang bansa ang bahaging ito ng Philadelphia. Pero naisip din ni Jessica, sa liblib na mundo ng Timog Philadelphia, malamang ganoon nga. "Hindi ako makakabili ng masarap na tinapay," aniya.
  Tumawa si Padre Corrio. "Sana alam ko. Nanatili sana ako kay Sarcone."
  Naalala ni Jessica ang pagkain ng mainit na tinapay na Sarcone noong bata pa siya, keso na DiBruno, at mga inihurnong paninda na Isgro. Ang mga kaisipang ito, kasama ang pagiging malapit ni Padre Corrio, ay pumuno sa kanya ng matinding kalungkutan.
  Ano ba ang ginagawa niya sa mga suburb?
  At higit sa lahat, ano ang ginagawa ng matandang kura paroko niya rito?
  "Nakita kita sa TV kahapon," sabi niya.
  Sandaling muntik nang sabihin ni Jessica na nagkakamali siya. Isa siyang pulis. Tapos, siyempre, naalala niya. Isang press conference.
  Hindi alam ni Jessica ang sasabihin. Kahit papaano, alam niyang dumating si Padre Corrio dahil sa mga pagpatay. Hindi lang siya sigurado kung handa na siyang mangaral.
  "Suspek ba ang binata na ito?" tanong niya.
  Ang tinutukoy niya ay ang sirko kaugnay ng pag-alis ni Brian Parkhurst mula sa Roundhouse. Umalis siya kasama si Monsignor Pachek, at-marahil bilang pambungad na salvo sa mga darating na PR war-sinadya at biglang tumangging magkomento si Pachek. Nakita ni Jessica ang eksena sa Eighth at ang Race Street ay paulit-ulit na ipinalabas. Nagawa ng media na mailathala ang pangalan ni Parkhurst at mailagay ito sa buong screen.
  "Hindi naman," pagsisinungaling ni Jessica. Paulit-ulit pa rin sa kanyang pari. "Gayunpaman, gusto namin siyang makausap muli."
  - Sa pagkakaintindi ko, nagtatrabaho siya para sa arkidiyosesis?
  Isa itong tanong at isang pahayag. Isang bagay na talagang mahusay gawin ng mga pari at psychiatrist.
  "Oo," sabi ni Jessica. "Nagpapayo siya ng mga estudyante mula sa Nazarene, Regina, at ilan pang iba."
  "Sa tingin mo ba siya ang may kasalanan nito? . . ?"
  Natahimik si Padre Corrio. Malinaw na nahihirapan siyang magsalita.
  "Hindi ko talaga sigurado," sabi ni Jessica.
  Natanggap ito ni Padre Corrio. "Napakasamang pangyayari."
  Tumango lang si Jessica.
  "Kapag nakakarinig ako ng mga ganitong krimen," patuloy ni Padre Corrio, "naiisip ko kung gaano na tayo ka-sibilisado. Gusto nating isipin na tayo ay naliwanagan sa paglipas ng mga siglo. Ngunit ito? Ito ay barbarismo."
  "Sinisikap kong huwag isipin iyon nang ganoon," sabi ni Jessica. "Kung iisipin ko ang mga kakila-kilabot ng lahat ng ito, hindi ko magagawa ang trabaho ko." Noong sinabi niya iyon, parang madali lang iyon. Hindi naman ganoon.
  "Narinig mo na ba ang Rosarium Virginis Mariae?"
  "Sa tingin ko," sabi ni Jessica. Parang natagpuan niya lang ito habang nagsasaliksik sa library, pero tulad ng karamihan sa impormasyon, nawala ito sa isang walang hanggang kailaliman ng datos. "Paano naman ito?"
  Ngumiti si Padre Corrio. "Huwag kang mag-alala. Walang pagsusulit na magaganap." May inabot siya sa kanyang briefcase at inilabas ang isang sobre. "Sa tingin ko dapat mong basahin ito." Iniabot niya ito sa kanya.
  "Ano ito?"
  "Ang Rosarium Virginis Mariae ay isang apostolikong sulat tungkol sa rosaryo ng Birheng Maria."
  - May kaugnayan ba ito sa mga pagpatay na ito?
  "Hindi ko alam," sabi niya.
  Sinulyapan ni Jessica ang mga papel na nakatupi sa loob. "Salamat," sabi niya. "Babasahin ko ito mamayang gabi."
  Inubos ni Padre Corrio ang kanyang tasa at tumingin sa kanyang relo.
  "Gusto mo pa ba ng kape?" tanong ni Jessica.
  "Hindi, salamat," sabi ni Padre Corrio. "Kailangan ko na talagang bumalik."
  Bago pa siya makatayo, tumunog ang telepono. "Pasensya na," sabi niya.
  Sumagot si Jessica. Si Eric Chavez pala.
  Habang nakikinig siya, tiningnan niya ang kanyang repleksyon sa bintana, madilim na parang gabi. Nagbabantang bumukas ang gabi at lamunin siya nang buo.
  Nakahanap sila ng ibang babae.
  OceanofPDF.com
  38
  MARTES, 10:20 PM
  Ang RODIN Museum ay isang maliit na museo na nakatuon sa Pranses na iskultor, na matatagpuan sa Twenty-second Street at Benjamin Franklin Boulevard.
  Pagdating ni Jessica, ilang patrol car na ang nasa pinangyarihan. Dalawang linya ng kalsada ang naharang. Nagkukumpulan ang mga tao.
  Niyakap ni Kevin Byrne si John Shepherd.
  Nakaupo ang batang babae sa lupa, nakasandal ang kanyang likod sa mga tansong gate na patungo sa patyo ng museo. Mukhang mga labing-anim ang kanyang edad. Nakatali ang kanyang mga kamay, tulad ng iba. Siya ay mataba, mapula ang buhok, at maganda. Nakasuot siya ng uniporme ni Regina.
  Sa kanyang mga kamay ay may mga itim na rosaryo, kung saan nawawala ang tatlong dosenang butil.
  Sa kanyang ulo ay may suot siyang koronang tinik na gawa sa isang akurdyon.
  Umagos ang dugo sa kanyang mukha na parang manipis na pulang sapot.
  "Susmaryosep," sigaw ni Byrne, sabay hampas ng kamao sa hood ng kotse.
  "Ibinigay ko lahat ng puntos ko sa Parkhurst," sabi ni Buchanan. "Sa BOLO van."
  Narinig ito ni Jessica habang nagmamaneho siya papunta sa bayan, ang ikatlong biyahe niya ngayong araw.
  "Isang uwak?" tanong ni Byrne. "Isang korona?"
  "Bumubuti na siya," sabi ni John Shepherd.
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Nakikita mo ba ang gate?" Itinutok ni Shepard ang flashlight sa panloob na gate, ang gate patungo sa mismong museo.
  "Kumusta naman sila?" tanong ni Byrne.
  "Ang mga pintuang ito ay tinatawag na mga Pintuan ng Impiyerno," aniya. "Ang walanghiyang ito ay isang tunay na likhang sining."
  "Isang painting," sabi ni Byrne. "Isang painting ni Blake."
  "Oo."
  "Sinasabi nito sa atin kung saan matatagpuan ang susunod na biktima."
  Para sa isang homicide detective, ang tanging bagay na mas malala pa sa pagkaubusan ng lead ay ang isang laro. Ramdam na ramdam ang sama-samang galit sa pinangyarihan ng krimen.
  "Ang pangalan ng babae ay Bethany Price," sabi ni Tony Park, habang tinitingnan ang kanyang mga tala. "Iniulat siya ng kanyang ina na nawawala ngayong hapon. Nasa istasyon siya ng Sixth Precinct nang dumating ang tawag. Naroon siya."
  Itinuro niya ang isang babaeng nasa huling bahagi ng kanyang edad bente, na nakasuot ng kayumangging kapote. Naalala ni Jessica ang mga taong nabigla sa bomba na nakikita mo sa mga banyagang balita pagkatapos sumabog ang isang bomba sa kotse. Nalilito, walang maisalita, at labis na nalungkot.
  "Gaano na siya katagal nawala?" tanong ni Jessica.
  "Hindi siya umuwi galing paaralan ngayon. Kinakabahan ang sinumang may mga anak na babae na nasa hayskul o elementarya."
  "Salamat sa media," sabi ni Shepard.
  Nagsimulang maglakad si Byrne.
  "Kumusta naman yung lalaking tumawag sa 911?" tanong ni Shepard.
  Itinuro ni Pak ang isang lalaking nakatayo sa likod ng isa sa mga patrol car. Mga apatnapung taong gulang siya at maayos ang pananamit: isang maitim na asul na three-buttoned suit at isang club tie.
  "Ang pangalan niya ay Jeremy Darnton," sabi ni Pack. "Sabi niya ay tumatakbo siya ng 40 milya kada oras nang dumaan siya. Ang nakita lang niya ay ang biktima na pasan sa balikat ng isang lalaki. Nang makahinto siya at makalingon, wala na ang lalaki."
  "Walang deskripsyon tungkol sa lalaking ito?" tanong ni Jessica.
  Umiling si Pak. "Puting kamiseta o dyaket. Maitim na pantalon."
  "Iyon lang ba?"
  "Iyon lang."
  "Iyan ang lahat ng waiter sa Philadelphia," sabi ni Byrne. Bumalik siya sa kanyang tempo. "Gusto ko ang lalaking ito. Gusto kong tapusin ang kupal na ito."
  "Lahat tayo ay kayang gawin iyan, Kevin," sabi ni Shepard. "Mahuhuli natin siya."
  "Pinaglaruan ako ni Parkhurst," sabi ni Jessica. "Alam niyang hindi ako sasama nang mag-isa. Alam niyang isasama ko ang mga kabalyeriya. Sinusubukan niya kaming ilihis ang atensyon."
  "At ginawa nga niya," sabi ni Shepherd.
  Pagkalipas ng ilang minuto, lumapit silang lahat sa biktima habang pumasok si Tom Weirich upang magsagawa ng paunang pagsusuri.
  Sinuri ni Weirich ang pulso nito at idineklara itong patay. Pagkatapos ay tiningnan niya ang mga pulso nito. Bawat isa ay may matagal nang naghihilom na peklat-isang mala-umbok na kulay abong gulugod, halos hiwa sa gilid, mga isang pulgada sa ibaba ng sakong ng kanyang kamay.
  Sa ilang punto sa nakalipas na ilang taon, tinangka ni Bethany Price ang pagpapakamatay.
  Habang kumikislap ang mga ilaw ng anim na patrol car sa estatwa ng The Thinker, habang patuloy na nagtitipon ang mga tao at lumalakas ang ulan, na nag-aalis ng mahalagang kaalaman, isang lalaki sa karamihan ang nakatanaw, isang lalaking may dalang malalim at lihim na kaalaman tungkol sa mga kakila-kilabot na sinapit ng mga anak na babae ng Philadelphia.
  OceanofPDF.com
  39
  MARTES, 10:25 PM
  Maganda ang mga ilaw sa mukha ng estatwa.
  Ngunit hindi kasingganda ni Bethany. Ang kanyang pinong puting mga tampok ay nagbibigay sa kanya ng anyo ng isang malungkot na anghel, nagniningning na parang buwan sa taglamig.
  Bakit hindi nila ito takpan?
  Siyempre, kung napagtanto lang nila kung gaano kasakit ang kaluluwa ni Bethany, hindi sana sila ganoon kalungkot.
  Aaminin kong labis akong nasasabik habang nakatayo ako kasama ng mabubuting mamamayan ng aking lungsod at pinapanood ang lahat ng ito.
  Ngayon lang ako nakakita ng ganito karaming sasakyan ng pulis sa tanang buhay ko. Ang mga kumikislap na ilaw ay nagbibigay-liwanag sa boulevard na parang isang karnabal na nagaganap. Halos maligaya ang kapaligiran. Mga animnapung tao ang nagtipon. Ang kamatayan ay laging umaakit. Parang roller coaster. Lumapit tayo, pero huwag masyadong malapit.
  Sa kasamaang palad, balang araw, lahat tayo ay nagiging mas malapit, gusto man natin o hindi.
  Ano kaya ang iisipin nila kung bubuksan ko ang butones ng aking amerikana at ipakita sa kanila ang dala ko? Tumingin ako sa kanan. Isang mag-asawa ang nakatayo sa tabi ko. Mukhang mga apatnapu't limang taong gulang sila, maputi, mayaman, at maayos manamit.
  "May ideya ka ba kung anong nangyari rito?" tanong ko sa aking asawa.
  Tinitigan niya ako, mabilis mula pataas at pababa. Hindi ako nang-iinsulto. Hindi ako nagbabanta. "Hindi ako sigurado," sabi niya. "Pero sa tingin ko nakahanap na sila ng ibang babae."
  "Isa pang babae?"
  "Isa na namang biktima nito... mga psycho beads."
  Tinakpan ko ang bibig ko sa takot. "Seryoso? Dito lang?"
  Tumango sila nang seryoso, kadalasan dahil sa pagmamalaki na sila ang nagbalita. Sila 'yung tipo ng mga taong nanonood ng Entertainment Tonight at agad na nagmamadaling tumawag sa telepono para mauna sa pagbalita sa kanilang mga kaibigan tungkol sa pagkamatay ng isang sikat na tao.
  "Sana talaga mahuli nila siya agad," sabi ko.
  "Hindi nila gagawin," sabi ng asawang babae. Nakasuot siya ng mamahaling puting lana na cardigan. May dala siyang mamahaling payong. Siya ang may pinakamaliit na ngipin na nakita ko.
  "Bakit mo nasabi 'yan?" tanong ko.
  "Sa pagitan natin," sabi niya, "hindi palaging ang pulis ang pinakamatalas na kutsilyo sa drawer."
  Tiningnan ko ang baba niya, ang bahagyang lumalaylay na balat sa leeg niya. Alam ba niya na kaya kong abutin ang mukha niya ngayon din, hawakan ang mukha niya, at sa isang segundo, baliin ang spinal cord niya?
  Gusto ko. Gusto ko talaga.
  Mayabang, mayabang na babae.
  Dapat. Pero hindi ko gagawin.
  May trabaho ako.
  Siguro iuuwi ko na lang sila at bibisitahin ko siya kapag tapos na ang lahat.
  OceanofPDF.com
  40
  MARTES, 10:30 PM
  Ang pinangyarihan ng krimen ay umabot ng limampung yarda sa lahat ng direksyon. Ang trapiko sa boulevard ay limitado na ngayon sa isang lane. Dalawang naka-unipormeng opisyal ang nagdirekta sa trapiko.
  Pinanood nina Byrne at Jessica habang nagbibigay ng mga tagubilin sina Tony Park at John Shepherd
  Ang Crime Scene Unit. Sila ang mga pangunahing detektib sa kasong ito, bagama't malinaw na malapit na itong kunin ng task force. Sumandal si Jessica sa isa sa mga patrol car, sinusubukang intindihin ang bangungot na ito. Sinulyapan niya si Byrne. Nasa sona ito, nasa isa sa kanyang mga paglilibang sa pag-iisip.
  Sa sandaling iyon, isang lalaki ang humakbang palabas ng karamihan. Nakita ni Jessica ang paglapit nito sa gilid ng kanyang mga mata. Bago pa siya makapag-react, inatake na siya nito. Lumingon siya bilang depensa.
  Si Patrick Farrell iyon.
  "Hello," sabi ni Patrick.
  Noong una, ang presensya niya sa eksena ay hindi bagay sa kanya kaya inakala ni Jessica na isa siyang lalaking kamukha ni Patrick. Isa iyon sa mga sandaling iyon na ang isang taong kumakatawan sa isang bahagi ng buhay mo ay papasok sa ibang bahagi ng buhay mo, at biglang lahat ay parang medyo kakaiba, medyo kakaiba.
  "Hi," sabi ni Jessica, nagulat sa sarili niyang boses. "Anong ginagawa mo rito?"
  Nakatayo ilang talampakan lang ang layo, sumulyap si Byrne kay Jessica nang may pag-aalala, na parang nagtatanong, "Ayos lang ba ang lahat?" Sa mga ganitong pagkakataon, dahil sa layunin nila rito, medyo kinakabahan ang lahat, medyo hindi gaanong nagtitiwala sa kakaibang mukha.
  "Si Patrick Farrell, ang partner ko na si Kevin Byrne," medyo tuyot na sabi ni Jessica.
  Nagkamayan ang dalawang lalaki. Sa isang kakaibang sandali, nakaramdam si Jessica ng pangamba sa kanilang pagkikita, bagama't hindi niya alam kung bakit. Pinalala pa ito ng maikling kislap sa mga mata ni Kevin Byrne habang nagkakamayan ang dalawang lalaki, isang panandaliang pahiwatig na naglaho nang kasingbilis ng paglitaw nito.
  "Papunta ako sa bahay ng ate ko sa Manayunk. Nakakita ako ng kumikislap na mga ilaw at huminto ako," sabi ni Patrick. "Natatakot akong si Pavlovsky iyon."
  "Si Patrick ay isang doktor sa emergency room sa St. Joseph's Hospital," sabi ni Jessica kay Byrne.
  Tumango si Byrne, marahil ay kinikilala ang mga kahirapan ng trauma doctor, marahil ay kinikilala na mayroon silang iisang pananaw habang araw-araw na ginagamot ng dalawang lalaki ang madugong sugat ng lungsod.
  "Ilang taon na ang nakalilipas, nakakita ako ng isang ambulansya na sumagip sa Schuylkill Expressway. Huminto ako at nagsagawa ng emergency tracheal. Hindi ko na nagawang lagpasan ang isang strobe light mula noon."
  Lumapit si Byrne at hininaan ang boses. "Kapag nahuli natin ang lalaking ito, kung sakaling malubha ang kanyang pinsala at madala sa ambulansya mo, huwag mo siyang masyadong ayusin, ha?"
  Ngumiti si Patrick. "Walang problema."
  Lumapit si Buchanan. Para siyang lalaking may pasan na parang sampung toneladang mayor. "Umuwi na kayo. Kayong dalawa," sabi niya kina Jessica at Byrne. "Ayokong makita kayong dalawa hanggang Huwebes."
  Wala siyang natanggap na argumento mula sa kahit sinong detektib.
  Kinuha ni Byrne ang kanyang cellphone at sinabi kay Jessica, "Pasensya na. Pinatay ko na. Hindi na mauulit."
  "Huwag kang mag-alala," sabi ni Jessica.
  "Kung gusto mong makausap, araw man o gabi, tumawag ka."
  "Salamat."
  Humarap si Byrne kay Patrick. "Ikinagagalak kong makilala ka, Doktor."
  "Ang saya," sabi ni Patrick.
  Lumingon si Byrne, yumuko sa ilalim ng dilaw na tape, at naglakad pabalik sa kanyang kotse.
  "Tingnan mo," sabi ni Jessica kay Patrick. "Magtatagal muna ako rito, kung sakaling kailanganin nila ng mainit na katawan para mangalap ng impormasyon."
  Sumulyap si Patrick sa kanyang relo. "Ayos lang 'yan. Pupuntahan ko pa rin ang kapatid ko."
  Hinawakan ni Jessica ang braso niya. "Bakit hindi mo na lang ako tawagan mamaya? Hindi naman ako dapat magtagal."
  "Sigurado ka ba?"
  "Hinding-hindi," naisip ni Jessica.
  "Talaga."
  
  SI PATRICK AY MAY ISANG BOTE NG MERLOT SA ISA SA MGA BASO, AT SA ISA PANG BASO, ISANG BOTE NG GODIVAS CHOCOLATE TRUFFLES.
  "Walang bulaklak?" tanong ni Jessica sabay kindat. Binuksan niya ang pinto at pinapasok si Patrick.
  Ngumiti si Patrick. "Hindi ako makaakyat sa bakod sa Morris Arboretum," sabi niya. "Pero hindi dahil sa hindi ako sumubok."
  Tinulungan siya ni Jessica na hubarin ang basa niyang amerikana. Ang itim niyang buhok ay gusot ng hangin, kumikinang dahil sa mga patak ng ulan. Kahit na hinahampas ng hangin at basa, si Patrick ay talagang seksi. Sinubukan ni Jessica na isantabi ang kaisipang iyon, kahit hindi niya alam kung bakit.
  "Kumusta ang ate mo?" tanong niya.
  Si Claudia Farrell Spencer ang siruhano ng puso na nakatadhana para kay Patrick, isang puwersa ng kalikasan na tumupad sa lahat ng ambisyon ni Martin Farrell. Maliban sa bahagi tungkol sa pagiging isang batang lalaki.
  "Buntis at napakasungit na parang pink poodle," sabi ni Patrick.
  "Gaano na kalayo ang narating niya?"
  "Sabi niya mga tatlong taon," sabi ni Patrick. "Sa totoo lang, walong buwan. Kasinglaki lang siya ng isang Humvee."
  "Naku, sana sinabi mo sa kanya 'yan. Gustong-gusto talaga ng mga buntis na sinasabihan silang malaki."
  Tumawa si Patrick. Kinuha ni Jessica ang alak at tsokolate at inilapag ang mga ito sa mesa sa pasilyo. "Ako na ang kukuha ng mga baso."
  Nang tumalikod na siya para umalis, hinawakan ni Patrick ang kanyang braso. Humarap si Jessica sa kanya. Natagpuan nila ang kanilang mga sarili na magkaharap sa maliit na pasilyo, ang nakaraan ang nasa pagitan nila, ang kasalukuyan ay nakasabit sa isang sinulid, ang sandaling umaabot sa kanilang harapan.
  "Mag-ingat ka, Dok," sabi ni Jessica. "Naiinitan ako."
  Ngumiti si Patrick.
  "Mas mabuting may gumawa ng paraan," naisip ni Jessica.
  Ginawa iyon ni Patrick.
  Ipinulupot niya ang mga braso sa baywang ni Jessica at hinila ito palapit, matatag ngunit hindi mapilit ang kilos.
  Malalim, mabagal, at perpekto ang halik. Noong una, nahirapan si Jessica na paniwalaan na may ibang tao siyang hinahalikan sa sarili niyang tahanan maliban sa kanyang asawa. Ngunit kalaunan ay tinanggap niya ang katotohanan na hindi nahirapan si Vincent na malampasan ang balakid na ito kay Michelle Brown.
  Walang saysay ang pag-iisip kung tama ba ito o mali.
  Tama ang pakiramdam.
  Nang ihatid siya ni Patrick papunta sa sofa sa sala, mas gumaan ang pakiramdam niya.
  OceanofPDF.com
  41
  MIYERKULES, 1:40 AM
  Magsasara na noon ang O CHO RIOS, isang maliit na reggae pop sa North Liberties. Kasalukuyang nagpapatugtog ng musika ang DJ. Iilan na lang ang magkasintahan sa dance floor.
  Tumawid si Byrne sa silid at kinausap ang isa sa mga bartender, na naglaho sa isang pinto sa likod ng counter. Maya-maya, isang lalaki ang lumabas mula sa likod ng mga plastik na butil. Nang makita ng lalaki si Byrne, lumiwanag ang kanyang mukha.
  Si Gauntlett Merriman ay nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada kwarenta. Nakamit niya ang malaking tagumpay sa Champagne Posse noong dekada 1980, kung saan minsan siyang nagmamay-ari ng isang rowhouse sa Community Hill at isang beach house sa Jersey Shore. Ang kanyang mahaba at puting-guhit na dreadlocks, kahit na nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada bente, ay naging tampok sa mga club at sa Roundhouse.
  Naalala ni Byrne na minsang nagmamay-ari si Gauntlett ng isang kulay peach na Jaguar XJS, isang kulay peach na Mercedes 380 SE, at isang kulay peach na BMW 635 CSi. Ipinarada niya ang lahat ng ito sa harap ng kanyang bahay sa Delancey, na nagniningning sa matingkad na chrome hubcaps at custom-made na gintong palamuti sa hood na gawa sa dahon ng marijuana, para lang mabaliw ang mga puti. Tila, hindi siya nawawalan ng interes sa kulay. Nang gabing iyon, nakasuot siya ng kulay peach na linen suit at kulay peach na leather sandals.
  Narinig ni Byrne ang balita, ngunit hindi siya handang salubungin ang multo na si Gauntlett Merriman.
  Isang multo si Gauntlett Merriman.
  Tila binili niya ang buong bag. Ang kanyang mukha at mga braso ay natatakpan ng mga pulso ni Kaposi, na nakausli na parang mga sanga mula sa mga manggas ng kanyang amerikana. Ang kanyang magarbong relo na Patek Philippe ay tila mahuhulog anumang oras.
  Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, siya pa rin si Gauntlett. Macho, stoic, at matigas na lalaki na si Gauntlett. Kahit sa huling bahagi ng kanyang buhay, gusto niyang malaman ng mundo na nahawa na siya ng virus. Ang pangalawang bagay na napansin ni Byrne pagkatapos ng kalansay na mukha ng lalaking naglalakad sa silid patungo sa kanya na nakaunat ang mga braso ay ang suot ni Gauntlett Merriman na itim na T-shirt na may malalaking puting letra na nagsasabing:
  HINDI AKO BADING!
  Nagyakapan ang dalawang lalaki. Pakiramdam ni Gauntlett ay marupok siya sa ilalim ng hawak ni Byrne, parang tuyong panggatong, handang mabasag sa ilalim ng kaunting presyon. Naupo sila sa isang mesa sa sulok. Tinawag ni Gauntlett ang isang waiter, na nagdala kay Byrne ng isang bourbon at kay Gauntlett ng isang Pellegrino.
  "Tumigil ka na ba sa pag-inom?" tanong ni Byrne.
  "Dalawang taon," sabi ni Gauntlett. "Gamot, 'di ba?"
  Ngumiti si Byrne. Kilalang-kilala niya si Gauntlett. "Naku," sabi niya. "Naaalala ko pa noong naaamoy mo ang singkwenta metrong linya sa beterinaryo."
  "Dati rin akong nakakapagtalik buong gabi."
  - Hindi, hindi mo kaya.
  Ngumiti si Gauntlett. "Siguro mga isang oras."
  Inayos ng dalawang lalaki ang kanilang mga damit, pinagmasdan ang piling ng isa't isa. Lumipas ang mahabang sandali. Tumugtog ang DJ ng isang kanta ni Ghetto Priest.
  "Paano naman ang lahat ng ito, ha?" tanong ni Gauntlett, sabay iwinagayway ang manipis na kamay sa harap ng kanyang mukha at nakalubog na dibdib. "Kalokohan 'yan, 'di ba?"
  Hindi nakapagsalita si Byrne. "Pasensya na."
  Umiling si Gauntlett. "May oras ako," aniya. "Wala akong pinagsisisihan."
  Humigop sila ng kanilang mga inumin. Natahimik si Gauntlett. Alam niya ang ginagawa. Ang mga pulis ay palaging pulis. Ang mga magnanakaw ay palaging magnanakaw. "Kaya ano ang utang na loob ko sa iyong pagbisita, Detektib?"
  "May hinahanap ako."
  Tumango ulit si Gauntlett. Inaasahan na niya iyon.
  "Isang punk na nagngangalang Diablo," sabi ni Byrne. "Naku, may mga tattoo siya sa buong mukha," sabi ni Byrne. "Kilala mo siya?"
  "Oo."
  - May ideya ka ba kung saan ko siya mahahanap?
  Sapat na ang alam ni Gauntlett Merriman para hindi na magtanong kung bakit.
  "Nasa liwanag ba o nasa dilim?" tanong ni Gauntlett.
  "Anino."
  Sumulyap si Gauntlett sa paligid ng dance floor-isang mahaba at mabagal na sulyap na nagbigay sa kanya ng nararapat na pabor. "Naniniwala akong matutulungan kita diyan."
  - Kailangan ko lang siyang makausap.
  Itinaas ni Gauntlett ang isang kamay na singnipis ng buto. "Ston a riva battan nuh Know sunhat," aniya, habang ibinababad ang sarili sa kanyang Jamaican patois.
  Alam ito ni Byrne. Hindi alam ng isang bato sa ilalim ng ilog na mainit ang araw.
  "Pinahahalagahan ko," dagdag ni Byrne. Nakalimutan niyang banggitin na dapat itong itago ni Gauntlett sa kanyang sarili. Isinulat niya ang kanyang mobile number sa likod ng business card.
  "Hindi naman." Humigop siya ng tubig. "Lagi rin akong nagluluto ng curry."
  Medyo nauutal-utal na tumayo si Gauntlett mula sa mesa. Gusto sana siyang tulungan ni Byrne, pero alam niyang mayabang si Gauntlett. Nakabawi si Gauntlett ng kanyang kahinahunan. "Tatawagin kita."
  Muling nagyakapan ang dalawang lalaki.
  Pagdating ni Byrne sa pinto, lumingon siya at nakita si Gauntlett sa karamihan, iniisip, "Alam ng isang naghihingalong tao ang kanyang kinabukasan."
  Nagseselos si Kevin Byrne sa kanya.
  OceanofPDF.com
  42
  MIYERKULES, 2:00 AM
  "Ako si Mr. Mass?" tanong ng matamis na boses sa telepono.
  "Kumusta, mahal," sabi ni Simon, habang nagmamadaling bumaling sa North London. "Kumusta ka?"
  "Sige, salamat," sabi niya. "Ano ang maitutulong ko sa iyo ngayong gabi?"
  Gumamit si Simon ng tatlong magkakaibang serbisyo ng outreach. Sa kasong ito, sa StarGals, siya si Kingsley Amis. "Sobrang nalulungkot ako."
  "Kaya nga kami nandito, Ginoong Amis," sabi niya. "Naging makulit ka ba noon?"
  "Napakasama ng loob," sabi ni Simon. "At nararapat lang na parusahan ako."
  Habang hinihintay ang pagdating ng batang babae, mabilis na binasa ni Simon ang isang sipi mula sa unang pahina ng ulat kinabukasan. Mayroon siyang kuwento sa pabalat, gaya ng ginawa niya hanggang sa mahuli ang Mamamatay-tao ng Rosaryo.
  Ilang minuto ang lumipas, habang humihigop ng Stoli, inilipat niya ang mga litrato mula sa kanyang camera papunta sa kanyang laptop. Diyos ko, ang saya-saya niya sa parteng ito, kung kailan gumagana at naka-sync ang lahat ng kanyang kagamitan.
  Mas bumilis ang tibok ng puso niya nang lumabas ang mga indibidwal na litrato sa screen.
  Hindi pa niya nagamit ang motor drive feature sa kaniyang digital camera noon, na nagbigay-daan sa kaniya na kumuha ng mabilis na mga litrato nang hindi na kailangang mag-reload. Gumagana ito nang perpekto.
  Sa kabuuan, mayroon siyang anim na litrato ni Kevin Byrne na lumalabas mula sa isang bakanteng lote sa Grays Ferry, pati na rin ang ilang telephoto shot sa Rodin Museum.
  Walang mga pagpupulong sa likod ng mga eksena kasama ang mga nagtitinda ng crack.
  Hindi pa.
  Isinara ni Simon ang kanyang laptop, mabilis na naligo, at nagsalin pa ng ilang pulgada ng Stoli.
  Pagkalipas ng dalawampung minuto, habang naghahanda siyang buksan ang pinto, napaisip siya kung sino ang nasa kabilang panig. Gaya ng dati, ito ay magiging blonde, mahaba ang paa, at balingkinitan. Nakasuot ito ng plaid skirt, dark blue jacket, puting blusa, knee socks, at penny loafers. May dala pa siyang book bag.
  Napakakulit talaga niyang bata.
  OceanofPDF.com
  43
  MIYERKULES, 9:00 AM.
  "LAHAT NG KAILANGAN MO," sabi ni Ernie Tedesco.
  Si Ernie Tedesco ay nagmamay-ari ng isang maliit na kumpanya ng meatpacking, ang Tedesco and Sons Quality Meats, sa Pennsport. Naging magkaibigan sila ni Byrne ilang taon na ang nakalilipas nang lutasin ni Byrne ang isang serye ng mga pagnanakaw ng trak para sa kanya. Umuwi si Byrne na may balak maligo, kumain, at bumangon kay Ernie. Sa halip, naligo siya, umupo sa gilid ng kanyang kama, at ang sumunod na alam niya, alas-sais na ng umaga.
  Minsan sinasabi ng katawan na hindi.
  Nagyakapan ang dalawang lalaki nang may pagka-macho: magkahawak-kamay, humakbang paharap, at malakas na hinahampas ang isa't isa sa likod. Sarado na ang pabrika ni Ernie para sa mga renobasyon. Kapag umalis na siya, maiiwan na lang doon si Byrne nang mag-isa.
  "Salamat, pare," sabi ni Byrne.
  "Kahit ano, kahit kailan, kahit saan," sagot ni Ernie. Pumasok siya sa malaking pintuang bakal at naglaho.
  Buong umaga nang nakikinig si Byrne sa banda ng mga pulis. Walang tawag tungkol sa bangkay na natagpuan sa Gray's Ferry Alley. Hindi pa. Ang sirena na narinig niya noong nakaraang gabi ay isa lamang tawag.
  Pumasok si Byrne sa isa sa mga malaking meat locker, isang malamig na silid kung saan ang mga hiwa ng karne ng baka ay nakasabit sa mga kawit at ikinakabit sa mga baras ng kisame.
  Nagsuot siya ng guwantes at inilayo ang bangkay ng karne ng baka nang ilang talampakan mula sa pader.
  Pagkalipas ng ilang minuto, binuksan niya ang pinto sa harap at naglakad papunta sa kanyang sasakyan. Huminto siya sa isang demolisyon sa Delaware, kung saan siya pumulot ng halos isang dosenang ladrilyo.
  Pagbalik sa silid ng pagproseso, maingat niyang ipinatong ang mga ladrilyo sa isang manika na aluminyo at inilagay ang manika sa likod ng nakasabit na balangkas. Umatras siya at sinuri ang tilapon. Lahat ay mali. Paulit-ulit niyang inayos ang mga ladrilyo hanggang sa makuha niya ito nang tama.
  Tinanggal niya ang kanyang mga guwantes na gawa sa lana at nagsuot ng mga guwantes na gawa sa latex. Kinuha niya ang kanyang sandata mula sa bulsa ng kanyang amerikana, ang pilak na Smith & Wesson na kinuha niya mula kay Diablo noong gabing dinala niya si Gideon Pratt. Muling sumulyap siya sa paligid ng silid-prosesohan.
  Huminga siya nang malalim, umatras ng ilang talampakan, at nag-posisyon bilang tagabaril, inihanay ang kanyang katawan sa target. Itinaas niya ang martilyo at nagpaputok. Malakas ang pagsabog, umalingawngaw sa mga reinforcement na gawa sa hindi kinakalawang na asero at umalingawngaw sa mga dingding na may ceramic tile.
  Lumapit si Byrne sa nakagalaw na bangkay at sinuri ito. Maliit ang sugat sa pagpasok, halos hindi makita. Imposibleng matagpuan ang sugat palabas sa mga tupi ng taba.
  Gaya ng plano, tumama ang bala sa isang tumpok ng mga ladrilyo. Natagpuan siya ni Byrne sa sahig, sa tabi mismo ng imburnal.
  Maya-maya lang, tumunog ang kaniyang portable radio. Binuksan ni Byrne ang volume. Ito ang tawag sa radyo na matagal na niyang hinihintay. Ang tawag sa radyo na kinatatakutan niya.
  Ulat ng isang bangkay na natagpuan sa Grays Ferry.
  Ibinalik ni Byrne ang bangkay ng baka sa kinaroroonan niya. Hinugasan niya muna ang slug gamit ang bleach, pagkatapos ay gamit ang pinakamainit na tubig na kaya ng kanyang mga kamay, at saka ito pinatuyo. Maingat siya, nilagyan ang Smith & Wesson pistol ng isang full metal jacket bullet. Ang isang butas na butas ay maaaring magdala ng mga hibla habang dumadaan ito sa damit ng biktima, at hindi iyon kayang ulitin ni Byrne. Hindi siya sigurado kung gaano kalaking pagsisikap ang plano ng CSU team na gawin sa pagpatay ng isa pang bandido, ngunit kailangan pa rin niyang maging maingat.
  Naglabas siya ng isang plastic bag, ang ginamit niya sa pagkuha ng dugo noong isang gabi. Inilagay niya ang malinis na bala sa loob, tinatakan ang bag, tinipon ang mga ladrilyo, muling tumingin sa paligid ng silid, at umalis.
  May appointment siya sa Grays Ferry.
  OceanofPDF.com
  44
  MIYERKULES, 9:15
  Ang mga punong nasa hangganan ng daanan na paliko-likong dumadaan sa Pennypack Park ay nag-aalab. Isa itong sikat na daanan para sa pag-jogging, at sa malamig na umagang ito ng tagsibol, nagkukumpulan ang mga mananakbo.
  Habang nagjo-jogging si Jessica, biglang sumagi sa isip niya ang mga pangyayari noong nakaraang gabi. Umalis si Patrick pagkalipas ng alas-tres. Umabot sila sa puntong kayang gawin ng dalawang magkasintahang nasa hustong gulang nang hindi nag-iibigan-isang hakbang na tahimik nilang sinang-ayunan na hindi pa sila handa.
  Sa susunod, naisip ni Jessica, baka hindi pa siya ganoon ka-gulang tungkol sa lahat.
  Naaamoy pa rin niya ito sa kanyang katawan. Nararamdaman pa rin niya ito sa kanyang mga daliri, sa kanyang mga labi. Ngunit ang mga sensasyong ito ay napigilan ng mga kakila-kilabot na dulot ng trabaho.
  Binilisan niya ang kanyang takbo.
  Alam niya na karamihan sa mga serial killer ay may padron-isang panahon ng pagpapakalma sa pagitan ng mga pagpatay. Sinuman ang gumawa nito ay nasa matinding galit, nasa huling yugto ng isang binge, isang binge na, malamang, ay magtatapos sa kanilang sariling kamatayan.
  Ibang-iba talaga ang pisikal na anyo ng mga biktima. Payat at blonde si Tessa. Si Nicole naman ay isang goth na babae na may itim na itim na buhok at may mga butas sa katawan. Mataba naman si Bethany.
  Dapat sana ay nakilala niya ang mga ito.
  Idagdag pa rito ang mga litrato ni Tessa Wells na natagpuan sa kanyang apartment, at si Brian Parkhurst ang naging pangunahing suspek. Nakikipag-date ba siya sa kanilang tatlong babae?
  Kahit na mayroon man, ang pinakamalaking tanong ay nananatili. Bakit niya ginawa iyon? Tinanggihan ba ng mga babaeng ito ang kanyang mga panliligaw? Nagbanta bang ipakilala sa publiko? Hindi, naisip ni Jessica. Sa isang lugar sa kanyang nakaraan, tiyak na mayroong isang pattern ng karahasan.
  Sa kabilang banda, kung naiintindihan niya ang pag-iisip ng halimaw, malalaman niya kung bakit.
  Gayunpaman, sinumang may ganitong patolohiya ng kabaliwan sa relihiyon ay malamang na kumilos na sa ganitong paraan noon. Gayunpaman, walang database ng krimen ang nagsiwalat ng kahit isang halos katulad na MO sa lugar ng Philadelphia, o kahit saan sa malapit.
  Kahapon, nagmaneho si Jessica sa Frankford Avenue Northeast, malapit sa Primrose Road, at nadaanan niya ang St. Catherine of Siena Church. May bahid ng dugo ang St. Catherine's Church tatlong taon na ang nakalilipas. Gumawa siya ng tala para imbestigahan ang insidente. Alam niyang kumukuha siya ng mga straw, ngunit straw lang ang meron sila sa ngayon. Maraming kaso ang naisampa dahil sa napakahinang koneksyon.
  Sa anumang kaso, mapalad ang salarin. Napulot niya ang tatlong babae sa mga lansangan ng Philadelphia, at walang nakapansin.
  Okay, naisip ni Jessica. Magsimula sa simula. Ang una niyang biktima ay si Nicole Taylor. Kung si Brian Parkhurst iyon, alam nila kung saan niya nakilala si Nicole. Sa paaralan. Kung ibang tao iyon, malamang ay nakilala na niya si Nicole sa ibang lugar. Pero saan? At bakit siya tinarget? Kinapanayam nila ang dalawang tao mula sa St. Joseph na may-ari ng isang Ford Windstar. Parehong babae; ang isa ay nasa huling bahagi ng kanyang singkwenta, ang isa naman ay isang solong ina ng tatlong anak. Hindi eksaktong akma sa kanilang profile ang alinman sa mga ito.
  Isa ba iyon sa mga taong nasa daan na dinaanan ni Nicole papuntang paaralan? Maingat na pinlano ang ruta. Walang nakakita na nakatambay kay Nicole.
  Kaibigan ba iyon ng pamilya?
  At kung gayon, paano nakilala ng tagapagtanghal ang dalawa pang babae?
  Magkakaiba ang mga doktor at dentista ng tatlong batang babae. Wala sa kanila ang naglalaro ng isports, kaya wala silang mga coach o instruktor sa physical education. Magkakaiba ang kanilang panlasa sa pananamit, musika, at halos lahat ng bagay.
  Ang bawat tanong ay naglapit ng sagot sa iisang pangalan: Brian Parkhurst.
  Kailan nanirahan si Parkhurst sa Ohio? Naisip niya na makipag-ugnayan sa mga tagapagpatupad ng batas ng Ohio kung may mga hindi pa nareresolbang pagpatay na may katulad na padron noong panahong iyon. Dahil kung mayroon mang...
  Hindi natapos ni Jessica ang pag-iisip na iyon dahil, habang lumiliko siya sa isang kurba ng daan, natisod siya sa isang sanga na nalaglag mula sa isa sa mga puno noong gabing iyon.
  Sinubukan niya, ngunit hindi niya maibalik ang balanse. Natumba siya nang nakayuko at gumulong nang patihaya sa basang damuhan.
  Narinig niya ang mga taong papalapit.
  Maligayang pagdating sa Nayon ng Kahihiyan.
  Matagal na panahon na rin mula nang huli siyang makatapon ng kahit ano. Natuklasan niya na ang pagpapahalaga niya sa pagiging nasa basang lupa sa publiko ay hindi lumago sa paglipas ng mga taon. Dahan-dahan at maingat siyang kumilos, sinusubukang alamin kung may sira o kahit man lang may pilay.
  "Ayos ka lang ba?"
  Tumingala si Jessica mula sa kanyang kinauupuan. Lumapit ang lalaking nagtatanong kasama ang isang pares ng babaeng nasa katanghaliang-gulang, parehong may mga iPod na nakasukbit sa kanilang mga fanny pack. Lahat sila ay nakasuot ng de-kalidad na gamit pangtakbo, magkakaparehong suit na may mga guhit na sumasalamin at may mga zipper sa laylayan. Si Jessica, na nakasuot ng kanyang mabalahibong sweatpants at lumang Puma, ay parang nababaliw.
  "Ayos lang ako, salamat," sabi ni Jessica. Okay lang naman. Siyempre, walang nabasag. Ang malambot na damo ang nag-absorb sa kanyang pagkahulog. Maliban sa ilang mantsa ng damo at pasa sa kanyang ego, hindi siya nasaktan. "Ako ang inspektor ng acorn ng lungsod. Ginagawa ko lang ang trabaho ko."
  Ngumiti ang lalaki, humakbang paharap, at inilahad ang kanyang kamay. Mga trenta anyos ito, maputi ang buhok, at guwapo sa pangkalahatan. Tinanggap ng babae ang alok, tumayo, at nag-ayos ng sarili. Parehong ngumiti ang babae nang may kamalayan. Tumakbo sila sa kanilang kinatatayuan sa buong oras. Nang magkibit-balikat si Jessica, lahat kami ay napa-kuyom ng ulo, hindi ba? Bilang tugon, nagpatuloy sila sa kanilang paglalakad.
  "Nahulog din ako kamakailan," sabi ng lalaki. "Sa baba, malapit sa gusali ng banda. Natisod ako sa plastik na balde ng isang bata. Akala ko nabali ang kanang braso ko."
  "Nakakahiya naman, 'di ba?"
  "Hindi naman," aniya. "Binigyan ako nito ng pagkakataong maging kaisa ng kalikasan."
  Ngumiti si Jessica.
  "Nakangiti ako!" sabi ng lalaki. "Karaniwan akong mas malamya pagdating sa magagandang babae. Kadalasan ay inaabot ng ilang buwan bago ako ngumiti."
  Narito na ang pagkakataon, naisip ni Jessica. Gayunpaman, mukhang hindi siya nakakapinsala.
  "Ayaw mo ba kung sasamahan kita sa pagtakbo?" tanong niya.
  "Malapit na akong matapos," sabi ni Jessica, kahit hindi iyon totoo. May kutob siyang madaldal ang lalaking ito, at bukod sa ayaw niyang magsalita habang tumatakbo, marami pa siyang dapat isipin.
  "Walang problema," sabi ng lalaki. Iba ang ekspresyon ng mukha niya. Parang nabangga siya nito.
  Ngayon ay masama na ang pakiramdam niya. Huminto siya para tumulong, at pinigilan naman siya ng babae nang walang ekspresyon. "Mga isang milya na lang ang natitira sa akin," sabi niya. "Anong bilis ang pinapanatili mo?"
  "Gusto kong may dala akong glucometer kapag mayroon akong myocardial infarction."
  Ngumiti ulit si Jessica. "Hindi ako marunong mag-CPR," sabi niya. "Kung hahawakan mo ang dibdib mo, natatakot akong mag-isa ka lang."
  "Huwag kang mag-alala. Nasa akin ang Blue Cross," aniya.
  At sa mga salitang ito, dahan-dahan silang naglakad sa daan, mahusay na iniiwasan ang mga mansanas sa daan, mainit at matingkad na sikat ng araw na kumikislap sa mga puno. Sandali nang tumigil ang ulan, at natuyo na ng araw ang lupa.
  "Nagdiriwang ka ba ng Pasko ng Pagkabuhay?" tanong ng lalaki.
  Kung nakita lang niya ang kusina nito na may anim na egg-dyeing kit, mga supot ng Easter grass, gummy candies, cream eggs, chocolate bunnies, at maliliit na dilaw na marshmallows, hindi niya sana itinanong iyon. "Syempre, oo."
  "Sa personal, ito ang paborito kong holiday ng taon."
  "Bakit ganito?"
  "Huwag mo akong intindihin nang mali. Gusto ko ang Pasko. Ang Pasko lang talaga ay panahon ng... muling pagsilang, siguro. Paglago."
  "Magandang paraan 'yan para tingnan," sabi ni Jessica.
  "Naku, sino ba ang niloloko ko?" sabi niya. "Naadik lang talaga ako sa mga itlog na tsokolate ng Cadbury's."
  Tumawa si Jessica. "Sali ka sa club."
  Tahimik silang tumakbo nang halos isang-kapat ng isang milya, pagkatapos ay lumiko sa isang banayad na kurba at dumiretso sa isang mahabang kalsada.
  "Pwede ba akong magtanong?" tanong niya.
  "Oo naman."
  - Bakit sa tingin mo pinipili niya ang mga babaeng Katoliko?
  Parang martilyo sa dibdib ni Jessica ang mga salitang iyon.
  Sa isang mabilis na galaw, hinugot niya ang Glock mula sa holster nito. Lumingon siya, sinipa gamit ang kanang binti, at natumba ang mga binti ng lalaki mula sa ilalim niya. Sa isang iglap, ibinagsak niya ito sa lupa, tinamaan sa mukha, at idiniin ang baril sa likod ng ulo nito.
  - Huwag kang gumalaw, sumpain mo.
  "Ako lang-"
  "Tumahimik ka."
  Naabutan pa sila ng ilan pang mga mananakbo. Ang ekspresyon sa kanilang mga mukha ang nagkuwento ng buong pangyayari.
  "Pulis ako," sabi ni Jessica. "Umalis ka, pakiusap."
  Ang mga mananakbo ay naging mga sprinter. Tiningnan nilang lahat ang baril ni Jessica at tumakbo sa daan nang pinakamabilis na makakaya nila.
  - Kung hahayaan mo lang ako...
  "Nauutal ba ako? Sinabihan kitang tumahimik."
  Sinubukan ni Jessica na huminga nang malalim. Nang mahimasmasan siya, nagtanong siya, "Sino ka?"
  Wala nang saysay pang maghintay ng tugon. Isa pa, ang katotohanang ang tuhod nito ay nasa likod ng ulo niya at ang mukha nito ay nauntog sa damuhan ay malamang na pumigil sa anumang tugon.
  Binuksan ni Jessica ang bulsa sa likod ng sweatpants ng lalaki at kinuha ang isang nylon wallet. Binuksan niya ito. Nakita niya ang press card at gusto niyang mas kalabitin pa ang gatilyo.
  Simon Edward Close. Ulat.
  Lumuhod siya sa likod ng ulo nito nang kaunti pa, nang kaunti pa. Sa mga ganitong pagkakataon, hiniling niya na sana'y 210 libra ang timbang niya.
  "Alam mo ba kung saan ang Roundhouse?" tanong niya.
  "Oo naman. Ako-"
  "Sige," sabi ni Jessica. "Ito ang dapat gawin. Kung gusto mo akong makausap, pumunta ka sa press office doon. Kung masyadong malaking bagay 'yan, huwag mo akong pakikialaman."
  Binawasan ni Jessica ang pressure sa ulo niya nang ilang onsa.
  "Ngayon, tatayo na ako at pupunta sa kotse ko. Pagkatapos, aalis na ako ng parke. Mananatili ka rito hanggang sa umalis ako. Naiintindihan mo ba ako?"
  "Oo," sagot ni Simon.
  Ipinatong niya ang lahat ng bigat niya sa ulo nito. "Seryoso ako. Kapag gumalaw ka, kahit iangat mo lang ang ulo mo, ikukulong kita para sa imbestigasyon tungkol sa mga pagpatay sa rosaryo. Kaya kitang ikulong nang pitumpu't dalawang oras nang hindi nagpapaliwanag ng kahit ano kaninuman. Capiche?"
  "Ba-buka," sabi ni Simon, ang katotohanang may isang libra ng basang damo sa kanyang bibig ay nakahadlang sa kanyang pagtatangkang magsalita ng Italyano.
  Maya-maya pa, habang pinaandar ni Jessica ang sasakyan at patungo sa labasan ng parke, sumulyap siya sa daan. Naroon pa rin si Simon, nakayuko.
  Diyos ko, ang gago naman!
  OceanofPDF.com
  45
  MIYERKULES, 10:45
  Palaging kakaiba ang hitsura ng mga eksena ng krimen kapag maliwanag ang araw. Mukhang mabait at payapa ang eskinita. May ilang uniporme na nakatayo sa pasukan.
  Inalerto ni Byrne ang mga opisyal at sumilip sa ilalim ng tape. Nang makita siya ng dalawang detektib, iwinagayway nila ang karatula ng pagpatay: nakababa ang palad, bahagyang nakatagilid sa lupa, at pagkatapos ay diretso pataas. Maayos ang lahat.
  Naisip ni Byrne na matagal nang magkarelasyon sina Xavier Washington at Reggie Payne, na para bang nagsimula na silang magbihis nang magkapareho at tapusin ang mga pangungusap ng isa't isa na parang isang matandang mag-asawa.
  "Pwede na tayong umuwi," nakangiting sabi ni Payne.
  "Ano'ng dala mo?" tanong ni Byrne.
  "Medyo ninipis lang ang gene pool." Hinila ni Payne ang plastik. "Si Marius Green 'yan."
  Ang katawan ay nasa parehong posisyon nito noong iniwan ito ni Byrne noong nakaraang gabi.
  "Tapos na ang lahat." Itinuro ni Payne ang dibdib ni Marius.
  "Tatlumpu't walo?" tanong ni Byrne.
  "Siguro. Kahit na mas mukhang siyam. Wala pa akong nakikitang tanso o bala."
  "Siya ba si JBM?" tanong ni Byrne.
  "Ah oo," sagot ni Payne. "Napakasamang aktor si Marius."
  Sumulyap si Byrne sa mga naka-unipormeng opisyal na naghahanap ng bala. Tiningnan niya ang kanyang relo. "Mayroon akong ilang minuto."
  "Ah, pwede na talaga tayong umuwi," sabi ni Payne. "Harap sa laro."
  Naglakad si Byrne nang ilang talampakan patungo sa dumpster. Isang tumpok ng mga plastik na supot ng basura ang nakaharang sa kanyang paningin. Kumuha siya ng isang maliit na piraso ng kahoy at nagsimulang maghalungkat sa paligid. Matapos masigurong walang nakakakita, kumuha siya ng isang supot mula sa kanyang bulsa, binuksan ito, binaligtad, at inihulog ang duguan na bala sa lupa. Ipinagpatuloy niya ang pag-amoy sa lugar, ngunit hindi masyadong maingat.
  Pagkalipas ng halos isang minuto, bumalik siya kung saan nakatayo sina Paine at Washington.
  "Kailangan kong mahuli ang baliw ko," sabi ni Byrne.
  "Magkita tayo sa bahay," sagot ni Payne.
  "Nakuha ko," sigaw ng isa sa mga pulis na nakatayo malapit sa dumpster.
  Nagpalitan ng high five sina Payne at Washington at naglakad papunta sa kinaroroonan ng mga uniporme. Natagpuan nila ang slug.
  Mga Katotohanan: May bakas ng dugo ni Marius Green ang bala. Nabasag ito mula sa isang ladrilyo. Tapos na ang kwento.
  Wala nang dahilan para maghanap pa o magsaliksik pa nang mas malalim. Ang bala ay iimpake na ngayon, mamarkahan, at ipapadala sa serbisyo ng ballistics, kung saan ibibigay ang resibo. Pagkatapos ay ikukumpara ito sa iba pang mga bala na natagpuan sa mga pinangyarihan ng krimen. May malinaw na pakiramdam si Byrne na ang Smith & Wesson na tinanggal niya mula sa Diablo ay ginamit na sa iba pang mga kahina-hinalang gawain noon.
  Huminga nang malalim si Byrne, tumingala sa langit, at pumasok sa kanyang sasakyan. Isa na namang detalye ang dapat banggitin. Hanapin si Diablo at bigyan siya ng karunungan upang lisanin ang Philadelphia magpakailanman.
  Tumunog ang pager niya.
  Tumawag si Monsenyor Terry Pacek.
  Patuloy ang mga tama.
  
  Ang THE SPORTS CLUB ang pinakamalaking fitness club sa Downtown, na matatagpuan sa ikawalong palapag ng makasaysayang Bellevue, isang gusaling may magandang palamuti sa Broad at Walnut Streets.
  Natagpuan ni Byrne si Terry Pacek sa isa sa mga siklo ng kanyang buhay. Mga isang dosenang exercise bike ang nakaayos sa isang parisukat na magkaharap. Karamihan sa mga ito ay may mga tao. Sa likod nina Byrne at Pacek, ang hampas at tili ng mga Nike sa basketball court sa ibaba ay bumaligtad sa ugong ng mga treadmill at sagitsit ng mga bisikleta, pati na rin ang mga ungol, daing, at reklamo ng mga fit, muntik nang fit, at ng mga hindi na magiging fit.
  "Monsenyor," bati ni Byrne.
  Hindi nasira ni Pachek ang ritmo at tila hindi niya kinilala si Byrne sa anumang paraan. Pinagpapawisan siya, ngunit hindi naman humihinga nang mabigat. Sa isang mabilis na sulyap sa bisikleta, nakita niyang nakapagtrabaho na siya ng apatnapung minuto at pinapanatili pa rin ang tempo na siyamnapung rpm. Hindi kapani-paniwala. Alam ni Byrne na si Pachek ay mga apatnapu't lima, ngunit nasa maayos siyang kondisyon, kahit para sa isang lalaking mas bata ng sampung taon. Dito, nang walang sutana at kwelyo, suot ang naka-istilong Perry Ellis sweatpants at isang sleeveless T-shirt, mas mukha siyang isang unti-unting tumatandang tight end kaysa sa isang pari. Sa katunayan, isang unti-unting tumatandang tight end-iyon mismo si Pachek. Sa pagkakaalam ni Byrne, hawak pa rin ni Terry Pachek ang rekord sa single-season receptions ng Boston College. Hindi naman sa walang dahilan na binansagan nila siyang "Hesuit John Mackey."
  Habang tumitingin-tingin sa paligid ng club, nakita ni Byrne ang isang kilalang news anchor na naghahabol ng hininga sa isang StairMaster, at ang ilang miyembro ng konseho ng lungsod na nagpaplano sa mga parallel treadmill. Natagpuan niya ang sarili na sadyang hinihigop ang kanyang tiyan. Bukas ay magsisimula na siyang mag-cardio. Bukas na talaga. O baka sa susunod na araw.
  Kailangan niya munang hanapin si Diablo.
  "Salamat sa pakikipagkita sa akin," sabi ni Pachek.
  "Hindi naman problema 'yon," sabi ni Byrne.
  "Alam kong abala kang tao," dagdag ni Pachek. "Hindi kita patatagalin nang matagal."
  Alam ni Byrne na ang "Hindi kita matatagalan" ay kodigo para sa "Maging komportable ka, nandito ka rin nang ilang sandali." Tumango lang siya at naghintay. Natapos ang sandaling iyon nang walang laman. Pagkatapos: "Ano ang maitutulong ko sa iyo?"
  Ang tanong ay kasing-retorika at kasing-mekanikal. Pinindot ni Pasek ang buton na "COOL" sa kanyang bisikleta at lumabas. Bumaba siya sa upuan at ibinalot ang isang tuwalya sa kanyang leeg. At kahit na mas matipuno si Terry Pasek kaysa kay Byrne, mas maliit siya nang hindi bababa sa apat na pulgada. Natuklasan ni Byrne na ito ay isang murang pampalubag-loob.
  "Ako ay isang taong mahilig pumutol sa burukrasya hangga't maaari," sabi ni Pachek.
  "Bakit mo iniisip na posible iyon sa kasong ito?" tanong ni Byrne.
  Tinitigan ni Pasek si Byrne nang ilang segundong alanganin. Pagkatapos ay ngumiti ito. "Sumama ka sa akin sa paglakad."
  Inakay sila ni Pachek papunta sa elevator, na nagdala sa kanila sa mezzanine sa ikatlong palapag at sa treadmill. Natagpuan ni Byrne ang kanyang sarili na umaasa na iyon ang ibig sabihin ng mga salitang "Walk with me". Maglakad. Lumabas sila sa karpet na daan na nakapalibot sa fitness room sa ibaba.
  "Kumusta ang imbestigasyon?" tanong ni Pachek habang sinimulan nila ang kanilang paglalakad sa makatwirang bilis.
  "Hindi mo ako tinawagan dito para iulat ang kalagayan ng kaso."
  "Tama ka," sagot ni Pachek. "Nabalitaan kong may isa pang batang babae na natagpuan kagabi."
  "Hindi ito sikreto," naisip ni Byrne. Nasa CNN pa nga iyon, na nangangahulugang walang dudang alam na alam ito ng mga tao sa Borneo. Isang magandang patalastas para sa Philadelphia Tourism Board. "Oo," sabi ni Byrne.
  "At naiintindihan ko na nananatiling mataas ang iyong interes kay Brian Parkhurst."
  Pagmamaliit lang. - Oo, gusto namin siyang makausap.
  "Para sa ikabubuti ng lahat-lalo na ng mga pamilya ng mga nagdadalamhating batang babae-na mahuli ang baliw na ito. At naibigay na ang hustisya. Kilala ko si Dr. Parkhurst, Detektib. Nahihirapan akong paniwalaan na may kinalaman siya sa mga krimeng ito, pero hindi ako ang magdedesisyon niyan."
  "Bakit ako nandito, Monsenyor?" Wala sa mood si Byrne para sa politika sa palasyo.
  Pagkatapos ng dalawang buong ikot ng treadmill, natagpuan nila ang kanilang mga sarili pabalik sa pintuan. Pinunasan ni Pachek ang pawis sa kanyang ulo at sinabing, "Magkita tayo sa ibaba pagkalipas ng dalawampung minuto."
  
  Ang Z ANZIBAR BLUE ay isang napakagandang JAZZ CLUB at RESTAURANT sa base ng BELLEVEUE, direkta sa ilalim ng PARK HYATTT LOBBY, SIYAM NA PALAPAG SA IBABA NG SPORTS CLUB. Umorder si Byrne ng kape sa bar.
  Pumasok si Pasek na malinaw ang mga mata, at namumula pagkatapos ng pagsasanay.
  "Nakakamangha ang vodka," sabi niya sa bartender.
  Sumandal siya sa counter sa tabi ni Byrne. Walang imik, dumukot siya sa kanyang bulsa. Iniabot niya kay Byrne ang isang piraso ng papel. Nakasulat doon ang isang address sa West Philadelphia.
  "Si Brian Parkhurst ay may-ari ng isang gusali sa Sixty-first Street, malapit sa Market. Nirerenovate niya ito," sabi ni Pachek. "Nandoon na siya ngayon."
  Alam ni Byrne na walang libre sa buhay na ito. Pinag-isipan niya ang punto ni Pachek. "Bakit mo sinasabi sa akin ito?"
  - Tama iyan, detektib.
  "Pero ang burukrasya ninyo ay hindi naiiba sa akin."
  "Gumawa ako ng katarungan at kahatulan: huwag mo akong iwan sa aking mga mang-aapi," sabi ni Pachek habang kumikindat. "Mga Awit isandaan at sampu."
  Kinuha ni Byrne ang piraso ng papel. "Salamat."
  Humigop si Pachek ng vodka. "Wala ako rito."
  "Naiintindihan ko."
  "Paano mo ipapaliwanag ang pagtanggap mo ng impormasyong ito?"
  "Iwan mo na sa akin," sabi ni Byrne. Hiniling niya sa isa sa kanyang mga impormante na tawagan ang Roundhouse at irehistro ito sa loob ng mga dalawampung minuto.
  Nakita ko siya... yung lalaking hinahanap mo... Nakita ko siya sa may Cobbs Creek.
  "Lahat tayo ay lumalaban nang mabuti," sabi ni Pachek. "Pinipili natin ang ating mga sandata sa murang edad. Pinili mo ang baril at ang badge. Pinili ko ang krus."
  Alam ni Byrne na nahihirapan si Pacek. Kung si Parkhurst ang kanilang tagapagpatupad, si Pacek sana ang siyang dumanas ng matinding kritisismo dahil sa pagkuha sa kanya ng Arkidiyosesis-isang lalaking may karelasyon sa isang dalagitang babae, at inilalagay kasama, marahil, ng ilang libong iba pa.
  Sa kabilang banda, mas mabuti kung mas maaga mahuli ang Mamamatay-tao sa Rosaryo-hindi lamang para sa kapakanan ng mga Katoliko sa Philadelphia, kundi para sa kapakanan din ng Simbahan mismo.
  Bumaba si Byrne sa bangkito at lumagpas sa pari. Bumagsak siya ng isang sampung piso sa pahalang na baras.
  "Sumama ka sa Diyos," sabi ni Pachek.
  "Salamat."
  Tumango si Pachek.
  "At, Monsenyor?" dagdag ni Byrne, habang suot ang kanyang amerikana.
  "Oo?"
  "Ito ang Awit Uno Labing-siyam."
  OceanofPDF.com
  46
  MIYERKULES, 11:15
  NASA KUSINA NG KANYANG AMA SI JESSICA, naghuhugas ng pinggan, nang sumiklab ang "pag-uusap." Tulad ng sa lahat ng pamilyang Italyano-Amerikano, anumang mahalagang bagay ay pinag-uusapan, sinusuri, pinag-iisipan muli, at nireresolba sa iisang silid lamang ng bahay. Ang kusina.
  Hindi magiging eksepsiyon ang araw na ito.
  Instinctively na kinuha ni Peter ang isang tuwalya at naupo sa tabi ng kanyang anak. "Nag-eenjoy ka ba?" tanong niya, ang tunay na pag-uusap na gusto niyang itago sa ilalim ng dila ng kanyang pulis.
  "Lagi," sabi ni Jessica. "Ang Cacciatore ni Tiya Carmella ang nagpapaalala sa akin." Sabi niya, sandali siyang nawala sa malamig na nostalgia ng kanyang kabataan sa bahay na ito, sa mga alaala ng mga taong walang inaalala na ginugol sa mga pagtitipon ng pamilya kasama ang kanyang kapatid; ng pamimili para sa Pasko sa May's, ng mga laro ng Eagles sa malamig na Veterans Stadium, ng unang pagkakataon na nakita niya si Michael na naka-uniporme: labis na ipinagmamalaki, labis na natatakot.
  Diyos ko, nami-miss niya siya.
  "... sopressata?"
  Ang tanong ng kanyang ama ang nagpabalik sa kanya sa kasalukuyan. "Pasensya na. Ano pong sinabi ninyo, Tay?"
  "Natikman mo na ba ang sopressata?"
  "Hindi."
  "Mula sa mundong ito. Mula kay Chika. Igagawa kita ng plato."
  Hindi kailanman umaalis si Jessica sa isang salu-salo sa bahay ng kanyang ama nang walang dalang plato. At wala nang iba, kung tutuusin.
  "Gusto mo bang sabihin sa akin kung ano ang nangyari, Jess?"
  "Wala."
  Sandali itong kumalat sa silid, pagkatapos ay biglang nawala, gaya ng lagi niyang ginagawa kapag sinusubukan niya itong pakinggan kasama ang kanyang ama. Alam na alam na alam nito.
  "Opo, mahal," sabi ni Peter. "Sabihin mo nga sa akin."
  "Wala lang 'yon," sabi ni Jessica. "Alam mo na, yung dati. Trabaho."
  Kinuha ni Peter ang plato at pinatuyo ito. "Kinakabahan ka ba tungkol dito?"
  "Hindi."
  "Mabuti."
  "Siguro kinakabahan ako," sabi ni Jessica, sabay abot sa kanyang ama ng isa pang plato. "Mas takot na takot ako."
  Tumawa si Peter. "Mahuhuli mo siya."
  "Mukhang hindi mo napapansin na kahit kailan ay hindi pa ako nagtrabaho sa larangan ng pagpatay sa buong buhay ko."
  "Kaya mo 'yan."
  Hindi naniwala si Jessica, pero kahit papaano, nang sabihin ito ng kanyang ama, parang totoo ito. "Alam ko." Nag-atubili si Jessica, saka nagtanong, "May itatanong ba ako sa iyo?"
  "Oo naman."
  - At gusto kong maging lubos kang tapat sa akin.
  "Syempre naman, mahal. Pulis ako. Palagi akong nagsasabi ng totoo."
  Tiningnan siya ni Jessica nang mabuti mula sa kanyang salamin.
  "Sige, ayos na iyan," sabi ni Peter. "Kumusta ka na?"
  - May kinalaman ka ba sa pagkapunta ko sa departamento ng pagpatay?
  - Ayos lang, Jessa.
  "Dahil kung ginawa mo..."
  "Ano?"
  "Aba, baka iniisip mong tinutulungan mo ako, pero hindi naman. Malaki ang posibilidad na madapa ako rito."
  Ngumiti si Peter, iniabot ang isang malinis at maanghang na kamay, at hinaplos ang pisngi ni Jessica, gaya ng ginagawa niya simula pa noong bata pa ito. "Hindi ang mukha na ito," sabi niya. "Mukha ito ng isang anghel."
  Namula si Jessica at ngumiti. "Dad. Uy. Malapit na akong mag-trenta. Masyado na akong matanda para sa routine ng Bell visa."
  "Hindi kailanman," sabi ni Peter.
  Natahimik sila sandali. Pagkatapos, gaya ng kanyang kinatatakutan, nagtanong si Peter, "Nakukuha ba ninyo ang lahat ng kailangan ninyo mula sa mga laboratoryo?"
  "Sige, sa tingin ko hanggang doon muna," sabi ni Jessica.
  "Gusto mo bang tawagan ko?"
  "Hindi!" sagot ni Jessica nang medyo mas matatag kaysa sa kanyang balak. "Ibig kong sabihin, hindi pa sa ngayon. Ibig kong sabihin, gusto ko sana, alam mo..."
  "Gusto mo sanang ikaw mismo ang gumawa niyan."
  "Oo."
  - Ano, nagkita lang ba tayo rito?
  Namula ulit si Jessica. Hindi niya kailanman nagawang lokohin ang kanyang ama. "Magiging maayos din ako."
  "Sigurado ka ba?"
  "Oo."
  "Kung gayon, ikaw na ang bahala. Kung may sinumang nagpapabagal, tawagan mo ako."
  "Gagawin ko."
  Ngumiti si Peter at marahang hinalikan si Jessica sa tuktok ng ulo nito, kasabay ng biglang pagpasok nina Sophie at ng pinsan niyang si Nanette sa kwarto, parehong maliliit na batang babae na nanlilisik ang mga mata dahil sa sobrang saya. Ngumiti si Peter. "Lahat ng anak ko ay nasa iisang bubong," sabi niya. "Sino pa ba ang mas magaling kaysa sa akin?"
  OceanofPDF.com
  47
  MIYERKULES, 11:25
  Isang batang babae ang humahagikgik habang hinahabol ang isang tuta sa isang maliit at mataong parke sa Catherine Street, na humahagod sa gitna ng kagubatan ng mga binti. Kaming mga matatanda ay pinapanood siya, umiikot sa malapit, laging mapagbantay. Kami ay mga kalasag mula sa kasamaan ng mundo. Ang pag-iisip tungkol sa lahat ng trahedyang maaaring nangyari sa isang maliit na bata ay nakakagulat.
  Sandali siyang tumigil, inabot ang lupa, at hinugot ang kayamanan ng isang batang babae. Maingat niya itong sinuri. Ang kanyang mga interes ay dalisay at walang bahid ng kasakiman, pag-aari, o pagpapakasasa.
  Ano ang sinabi ni Laura Elizabeth Richards tungkol sa kalinisan?
  "Isang magandang liwanag ng banal na kawalang-kasalanan ang nagniningning na parang isang halo sa paligid ng kanyang nakayukong ulo."
  Nagbabanta ang mga ulap ng ulan, ngunit sa ngayon, ang Timog Philadelphia ay nababalot ng ginintuang sikat ng araw.
  Isang tuta ang tumakbo palapit sa isang batang babae, lumingon, at kinagat ang mga sakong nito, marahil ay nagtataka kung bakit tumigil ang laro. Hindi tumakbo o umiyak ang batang babae. Taglay niya ang katatagan ng kanyang ina. Gayunpaman, sa loob niya, mayroong isang bagay na mahina at matamis, isang bagay na nagsasalita tungkol kay Maria.
  Naupo siya sa isang bangko, dahan-dahang inayos ang laylayan ng kanyang damit, at tinapik ang kanyang mga tuhod.
  Tumalon ang tuta sa kandungan niya at dinilaan ang mukha niya.
  Tumawa si Sophie. Napakagandang tunog.
  Pero paano kung isang araw, tuluyang mawalan ng boses ang maliit niyang boses?
  Tiyak na iiyak lahat ng hayop sa kaniyang malalambot na kulungan.
  OceanofPDF.com
  48
  MIYERKULES, 11:45
  Bago umalis ng bahay ng kaniyang ama, palihim na pumasok si Jessica sa maliit na opisina nito sa basement, umupo sa harap ng computer, nag-online, at hinanap ito sa Google. Mabilis niyang natagpuan ang hinahanap niya at saka ito inimprenta.
  Habang binabantayan ng kanyang ama at mga tiyahin si Sophie sa maliit na parke sa tabi ng Fleischer Art Memorial, naglakad si Jessica sa kalye papunta sa isang maaliwalas na café na tinatawag na Dessert sa Sixth Street. Mas tahimik dito kaysa sa parke, puno ng mga batang mahilig sa asukal at mga matatandang mahilig sa Chianti. Isa pa, dumating na si Vincent, at hindi na niya talaga kailangan ng isa pang impyerno.
  Habang umiinom ng sachertorte at nagkakape, nirepaso niya ang kaniyang mga natuklasan.
  Ang una niyang paghahanap sa Google ay mga linya mula sa isang tulang natagpuan niya sa diary ni Tessa.
  Agad na nakatanggap ng tugon si Jessica.
  Sylvia Plath. Ang tula ay pinamagatang "Elm."
  Siyempre, naisip ni Jessica. Si Sylvia Plath ang patron ng mga malungkot na dalagita, isang makata na nagpakamatay noong 1963 sa edad na tatlumpung taon.
  
  Nakabalik na ako. Tawagin mo na lang akong Sylvia.
  Ano ang ibig sabihin ni Tessa dito?
  Ang pangalawang paghahanap na kanyang isinagawa ay tungkol sa dugong natapon sa pinto ng Simbahan ni San Catherine noong magulo na Bisperas ng Pasko tatlong taon na ang nakalilipas. Kaunti lang ang nilalaman ng mga archive ng Inquirer at Daily News tungkol dito. Hindi kataka-taka, ang Report ang sumulat ng pinakamahabang artikulo tungkol sa paksa. Isinulat ito ng walang iba kundi ang kanyang paboritong magnanakaw ng pera, si Simon Close.
  Lumalabas na hindi pala talaga natalsikan ng dugo ang pinto, kundi ipininta gamit ang isang brush. At ginawa ito habang ipinagdiriwang ng mga parokyano ang Misa ng Hatinggabi.
  Ang larawang kasama ng artikulo ay nagpapakita ng dobleng pinto na patungo sa simbahan, ngunit malabo ito. Imposibleng sabihin kung ang dugo sa mga pinto ay sumisimbolo ng isang bagay o wala. Hindi sinabi sa artikulo.
  Ayon sa ulat, iniimbestigahan ng pulisya ang insidente, ngunit nang magpatuloy sa paghahanap si Jessica, wala na siyang nakitang karagdagang aksyon.
  Tumawag siya at nalaman niya na ang detektib na nag-iimbestiga sa insidente ay isang lalaking nagngangalang Eddie Casalonis.
  OceanofPDF.com
  49
  MIYERKULES, 12:10 PM
  MALIBAN SA SAKIT NG KANANG BALIKAT KO AT SA MGA GRASS STAG SA BAGONG JOGGLE KO, NAGING NAPAKAPRODUKTIB ANG UMAGA NA ITO.
  Naupo si Simon Close sa sofa, pinag-iisipan ang susunod niyang gagawin.
  Bagama't hindi niya inaasahan ang pinakamainit na pagtanggap nang ipakilala niya ang kanyang sarili kay Jessica Balzano bilang isang reporter, aaminin niyang medyo nagulat siya sa matinding reaksyon nito.
  Nagulat at, aaminin niya, labis na napukaw ang kanyang damdamin. Nagsalita siya gamit ang kanyang pinakamahusay na East Pennsylvania accent, at wala siyang hinala. Hanggang sa tinanong niya ito ng nakakagulat na tanong.
  Dinukot niya ang isang maliit na digital recorder mula sa kanyang bulsa.
  "Mabuti... kung gusto mo akong makausap, dumaan ka sa press office doon. Kung masyadong malaking bagay 'yan, huwag mo akong pakialaman."
  Binuksan niya ang kanyang laptop at tiningnan ang kanyang email-mas maraming spam tungkol sa Vicodin, pagpapalaki ng ari, mataas na rate ng mortgage, at pagpapanumbalik ng buhok, pati na rin ang mga karaniwang sulat mula sa mga mambabasa ("nabubulok na sa impyerno, fucking hacker").
  Maraming manunulat ang lumalaban sa teknolohiya. Marami ang kilala ni Simon na nagsusulat pa rin gamit ang mga dilaw na legal na pad at ballpen. May ilan pang nagtrabaho sa mga sinaunang Remington manual typewriters. Mapagmataas at sinaunang kalokohan. Kahit anong pilit niya, hindi ito maintindihan ni Simon Close. Marahil inakala nilang papayagan sila nitong kumonekta sa kanilang panloob na Hemingway, sa kanilang panloob na Charles Dickens, na sinusubukang lumabas. Si Simon ay ganap na digital sa lahat ng oras.
  Mula sa kanyang Apple PowerBook hanggang sa kanyang DSL connection at Nokia GSM phone, nangunguna siya sa teknolohiya. Sige na, naisip niya, magsulat ka sa mga pisara mo gamit ang isang hasa na bato, wala akong pakialam. Mauuna na ako.
  Dahil naniniwala si Simon sa dalawang pangunahing prinsipyo ng pamamahayag sa tabloid:
  Mas madaling humingi ng tawad kaysa sa pahintulot.
  Mas mabuting mauna kaysa maging tumpak.
  Ito ang dahilan kung bakit kailangan ang mga susog.
  Binuksan niya ang TV at ini-scan ang mga channel. Mga soap, game show, sigawan, sports. Hikab. Kahit ang kagalang-galang na BBC America ay nagpapatugtog ng ilang kalokohang third-generation clone ng Trading Spaces. Siguro may lumang pelikula sa AMC. Hinanap niya ito. Criss Cross kasama sina Burt Lancaster at Yvonne De Carlo. Gwapo, pero napanood na niya. Isa pa, nasa kalagitnaan na iyon ng palabas.
  Pinaikot niya ulit ang dial at papatayin na sana ito nang may lumabas na breaking news sa lokal na channel. Pagpatay sa Philadelphia. Nakakagulat talaga.
  Ngunit hindi ito isa pang biktima ng Rosary Killer.
  Kakaibang-kaiba ang ipinakita ng kamera sa pinangyarihan, na lalong nagpabilis ng tibok ng puso ni Simon. Okay, mas mabilis talaga.
  Gray's Ferry Lane iyon.
  Ang eskinita kung saan lumabas si Kevin Byrne noong nakaraang gabi.
  Pinindot ni Simon ang buton ng RECORD sa kanyang VCR. Ilang minuto ang lumipas, ni-rewound at ni-freeze niya ang kuha ng pasukan ng eskinita at inihambing ito sa larawan ni Byrne sa kanyang laptop.
  Magkapareho.
  Nandoon si Kevin Byrne sa eskinita ring iyon kagabi, noong gabing binaril ang batang itim. Kaya hindi iyon paghihiganti.
  Napakasarap talaga nito, mas masarap pa kaysa sa paghuli kay Byrne sa isang lungga. Ilang beses na naglalakad si Simon sa kanyang maliit na sala, sinusubukang alamin kung paano ito pinakamahusay na tugtugin.
  Malupit ba ang pagbitay kay Byrne?
  May pinagtatakpan ba si Byrne?
  Nagkamali ba ang isang transaksyon ng droga?
  Binuksan ni Simon ang kanyang email program, kumalma nang kaunti, inayos ang kanyang mga iniisip, at nagsimulang mag-type:
  Mahal na Detektib Byrne!
  Ang tagal nating hindi nagkita! Hindi naman 'yan totoo. Gaya ng makikita mo sa kalakip na larawan, nakita kita kahapon. Narito ang aking proposal. Sasakay ako sa iyo at sa iyong kahanga-hangang partner hanggang sa mahuli mo ang napakasamang lalaking ito na pumapatay ng mga Katolikong estudyante. Kapag nahuli mo na siya, gusto ko ng eksklusibong pakikipagtalik.
  Para dito, sisirain ko ang mga litratong ito.
  Kung hindi, hanapin ang mga litrato (oo, marami ako niyan) sa unang pahina ng susunod na isyu ng Ulat.
  Magandang araw po!
  Habang tinitingnan ito ni Simon (palagi siyang medyo nagpapakalma bago magpadala ng kanyang mga pinaka-mapang-asar na email), ngiyaw si Enid at tumalon sa kandungan nito mula sa kinauupuan nito sa ibabaw ng file cabinet.
  - Anong nangyari, manika?
  Tila tinitingnan ni Enid ang teksto ng liham ni Simon para kay Kevin Byrne.
  "Masyadong malupit?" tanong niya sa pusa.
  Umungol si Enid bilang tugon.
  "Tama ka, kuting-kuting. Imposible 'yan."
  Gayunpaman, nagpasya si Simon na basahin itong muli nang ilang beses bago ipadala. Maaaring maghintay siya ng isang araw, para lang makita kung gaano kalaki ang magiging kwento tungkol sa isang patay na batang itim sa isang eskinita. Maaari pa niyang bigyan ang kanyang sarili ng isa pang dalawampu't apat na oras kung nangangahulugan ito na makokontrol niya ang isang gangster na tulad ni Kevin Byrne.
  O baka dapat niyang i-email si Jessica.
  Napakahusay, naisip niya.
  O baka dapat niya na lang kopyahin ang mga litrato sa isang CD at simulan na ang paglalathala. I-publish na lang ang mga ito at tingnan kung magugustuhan ito ni Byrne.
  Sa anumang kaso, dapat siguro siyang gumawa ng backup na kopya ng mga larawan kung sakali.
  Naisip niya ang headline na nakalimbag nang malaki sa ibabaw ng litrato ni Byrne na lumalabas mula sa Gray's Ferry Alley.
  ISANG PULIS NA MAGBANTAY? Nabasa ko sana ang headline.
  DETEKTIBO SA DEATH ALLEY NOONG GABI NG PAGPATAY! Nabasa ko na sana ang deck. Diyos ko, ang bait niya.
  Naglakad si Simon papunta sa aparador sa pasilyo at naglabas ng isang blankong CD.
  Nang isara niya ang pinto at bumalik sa kwarto, may kakaiba. Siguro hindi naman gaanong kakaiba kundi parang wala sa gitna. Parang pakiramdam na nararamdaman mo kapag may impeksyon sa loob ng tainga, medyo wala sa balanse. Nakatayo siya sa arko patungo sa maliit niyang sala, sinusubukang makuha ito.
  Tila lahat ay katulad ng pag-iwan niya rito. Ang kanyang PowerBook ay nasa mesa, isang walang laman na tasa ng demitasse sa tabi nito. Si Enid ay umuungol sa alpombra malapit sa heater.
  Marahil ay nagkamali siya.
  Tumingin siya sa sahig.
  Una, nakakita siya ng anino, isang anino na sumasalamin sa sarili niyang anino. Sapat na ang kanyang kaalaman tungkol sa pangunahing ilaw upang maunawaan na kailangan ng dalawang pinagmumulan ng liwanag upang makagawa ng dalawang anino.
  Sa likuran niya ay tanging isang maliit na ilaw sa kisame lamang ang naroon.
  Pagkatapos ay naramdaman niya ang mainit na hininga sa kanyang leeg, at naamoy ang mahinang amoy ng peppermint.
  Lumingon siya, biglang may kumabog sa lalamunan niya dahil sa tibok ng puso niya.
  At tumingin siya nang diretso sa mga mata ng demonyo.
  OceanofPDF.com
  50
  MIYERKULES, 1:22 PM
  Ilang beses na huminto si Byrne bago bumalik sa Roundhouse at ipinaalam kay Ike Buchanan. Pagkatapos ay inayos niya ang pagtawag sa kanya ng isa sa kanyang mga rehistradong kumpidensyal na impormante upang ibigay ang impormasyon tungkol sa kinaroroonan ni Brian Parkhurst. Nagpadala si Buchanan ng fax sa opisina ng district attorney at kumuha ng search warrant para sa gusali ni Parkhurst.
  Tinawagan ni Byrne si Jessica gamit ang kanyang cellphone at natagpuan niya ito sa isang cafe malapit sa bahay ng kanyang ama sa South Philadelphia. Dumaan siya at sinundo ito. Binigyan niya ito ng briefing sa punong-tanggapan ng Fourth District sa Eleventh at Wharton.
  
  Ang gusaling pag-aari ng Parkhurst ay dating tindahan ng bulaklak sa Sixty-first Street, na ginawang muli mula sa isang maluwang na rowhouse na ladrilyo na itinayo noong dekada 1950. Ang istrukturang bato ang harapan ay ilang sira-sirang pinto lamang mula sa Wheels of Soul clubhouse. Ang Wheels of Soul ay isang matagal nang itinatag at kagalang-galang na motorcycle club. Noong dekada 1980, nang malakas na kumalat ang crack cocaine sa Philadelphia, ang Wheels of Soul MC, tulad ng ibang ahensya ng pagpapatupad ng batas, ang pumigil sa lungsod na masunog.
  Kung dadalhin lang sana ni Parkhurst ang mga babaeng ito sa isang malapit na lugar, naisip ni Jessica habang papalapit sa bahay, ito ang perpektong lugar para sa kanya. Malaki ang pasukan sa likod para magkasya ang isang van o minivan.
  Pagdating, dahan-dahan silang nagmaneho sa likod ng gusali. Ang pasukan sa likuran-isang malaking pintuang bakal na gawa sa corrugated-ay nakakandado mula sa labas. Umikot sila sa bloke at nag-park sa kalye sa ibaba ng El Street, mga limang address sa kanluran ng pinangyarihan.
  Sinalubong sila ng dalawang patrol car. Dalawang naka-unipormeng opisyal ang magbabantay sa harapan; dalawa naman ang magbabantay sa likuran.
  "Handa na ba?" tanong ni Byrne.
  Medyo nakaramdam ng pag-aalinlangan si Jessica. Umasa siyang hindi ito mahahalata. Sabi niya, "Sige na."
  
  PUMUNTA SINA BYRNE AT JESSICA SA PINTO. Puting-puti ang mga bintana sa harap, at walang makita sa mga ito. Sinuntok ni Byrne ang pinto nang tatlong beses.
  "Pulis! Search warrant!"
  Naghintay sila ng limang segundo. Kumatok ulit siya. Walang tugon.
  Pinihit ni Byrne ang hawakan at itinulak ang pinto. Madali itong bumukas.
  Nagtama ang tingin ng dalawang detektib at nagpagulong-gulong.
  Magulong-gulo ang sala. Drywall, mga lata ng pintura, mga basahan, scaffolding. Walang laman sa kaliwa. Sa kanan, isang hagdanan patungo sa itaas.
  "Pulis! Search warrant!" ulit ni Byrne.
  Wala.
  Itinuro ni Byrne ang hagdan. Tumango si Jessica. Pipiliin niya ang ikalawang palapag. Umakyat si Byrne sa hagdan.
  Naglakad si Jessica papunta sa likod ng gusali sa unang palapag, sinusuri ang bawat sulok at siwang. Sa loob, kalahati pa lang ang natapos na mga renobasyon. Ang pasilyo sa likod ng dating service counter ay puno ng mga nakalantad na stud, nakalantad na mga kable, plastik na tubo, at mga heating duct.
  Pumasok si Jessica sa dating kusina. Sira na ito. Walang mga appliances. Kamakailan lang itong nilagyan ng drywall at tape. Sa likod ng mabahong amoy ng drywall tape, may iba pa itong nakatago. Mga sibuyas. Pagkatapos ay nakita ni Jessica ang isang sawhorse sa sulok ng silid. May kalahating kinain na takeout salad sa ibabaw nito. May isang punong tasa ng kape sa tabi nito. Isinubsob niya ang kanyang daliri sa kape. Malamig na malamig.
  Lumabas siya ng kusina at dahan-dahang naglakad patungo sa silid sa likod ng row house. Bahagya lang nakabukas ang pinto.
  Tumutulo ang mga butil ng pawis sa kanyang mukha, leeg, at pagkatapos ay tumulo sa kanyang mga balikat. Mainit, maalinsangan, at nakakasakal ang pasilyo. Pakiramdam ko ay masikip at mabigat ang Kevlar vest. Naglakad si Jessica papunta sa pinto at huminga nang malalim. Gamit ang kaliwang paa, dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Una niyang nakita ang kanang kalahati ng silid. Isang lumang upuang kainan sa gilid nito, isang kahon ng mga kagamitan na gawa sa kahoy. Sumalubong sa kanya ang mga amoy. Usok ng sigarilyong luma, bagong hiwa ng mabuhok na pino. Sa ilalim ay may kung anong pangit, isang bagay na nakakadiri at mabangis.
  Binuksan niya nang malakas ang pinto, pumasok sa maliit na silid, at agad na nakita ang isang pigura. Likas sa kanya ang paglingon at itinutok ang baril sa anino na nakasabit sa mga puting bintana sa likuran niya.
  Pero walang banta.
  Nakasabit si Brian Parkhurst sa isang I-beam sa gitna ng silid. Ang kanyang mukha ay kulay lilang-kayumanggi at namamaga, ang kanyang mga paa't kamay ay namamaga, at ang kanyang itim na dila ay lumabas mula sa kanyang bibig. Isang kable ng kuryente ang nakabalot sa kanyang leeg, na humihiwa nang malalim sa kanyang laman, pagkatapos ay umikot sa isang support beam sa itaas ng kanyang ulo. Si Parkhurst ay walang sapin sa paa at walang damit. Ang maasim na amoy ng natutuyong dumi ay pumuno sa sinuses ni Jessica. Pinatuyo niya ang sarili nang isang beses, dalawang beses. Pinigilan niya ang kanyang hininga at nilinis ang natitirang bahagi ng silid.
  "Linisin ang taas!" sigaw ni Byrne.
  Muntik nang mapatalon si Jessica sa boses nito. Narinig niya ang mabibigat na bota ni Byrne sa hagdan. "Heto," sigaw niya.
  Ilang segundo ang lumipas, pumasok si Byrne sa silid. "Naku, susmaryosep."
  Nakita ni Jessica ang tingin sa mga mata ni Byrne at nabasa niya ang mga headline. Isa na namang pagpapakamatay. Tulad ng sa kaso ni Morris Blanchard. Isa na namang suspek na nagtangkang magpakamatay. Gusto niyang magsalita, pero hindi ito ang kanyang lugar o oras.
  Isang masakit na katahimikan ang bumalot sa silid. Bumalik na sila sa tamang landas, at sa kani-kanilang paraan, sinubukan nilang pareho na pagtugmain ang katotohanang ito sa lahat ng kanilang iniisip sa kanilang paglalakbay.
  Ngayon, gagawin na ng sistema ang dapat gawin. Tatawagan nila ang opisina ng medical examiner, ang pinangyarihan ng krimen. Tatadtarin nila si Parkhurst hanggang sa mamatay, dadalhin siya sa opisina ng medical examiner, kung saan magsasagawa sila ng autopsy habang naghihintay na ipaalam sa pamilya. Magkakaroon ng patalastas sa pahayagan at isang serbisyo sa isa sa pinakamagagandang punerarya sa Philadelphia, na susundan ng paglilibing sa isang madamong gilid ng burol.
  At kung ano mismo ang alam at ginawa ni Brian Parkhurst ay mananatili sa dilim magpakailanman.
  
  Magpapagala-gala sila sa departamento ng homicide, nakahiga sa isang walang laman na kahon ng sigarilyo. Palaging halo-halong sitwasyon ang nangyayari kapag niloloko ng isang suspek ang sistema sa pamamagitan ng pagpapakamatay. Walang highlighting, walang pag-amin ng pagkakasala, walang bantas. Puro walang katapusang Möbius strip ng hinala.
  Naupo sina Byrne at Jessica sa magkatabing mga mesa.
  Naagaw ng pansin ni Byrne si Jessica.
  "Ano?" tanong niya.
  "Sabihin mo na."
  "Ano, ano?"
  - Sa tingin mo hindi Parkhurst iyon, 'di ba?
  Hindi agad sumagot si Byrne. "Sa tingin ko mas marami siyang alam kaysa sa sinabi niya sa amin," aniya. "Sa tingin ko ay nakikipag-date siya kay Tessa Wells. Sa tingin ko alam niyang makukulong siya dahil sa statutory rape, kaya nagtago siya. Pero sa tingin ko ba ay pinatay niya ang tatlong babaeng iyon? Hindi. Hindi ko alam."
  "Bakit hindi?"
  "Dahil wala ni isang piraso ng pisikal na ebidensya na malapit sa kanya. Wala ni isang hibla, wala ni isang patak ng likido."
  Sinuyod ng Crime Squad ang bawat pulgadang parisukat ng dalawang ari-arian ni Brian Parkhurst, ngunit wala silang nakitang kahit ano. Ibinatay nila ang malaking bahagi ng kanilang hinala sa posibilidad (o sa halip, sa katiyakan) na may matatagpuang ebidensyang siyentipiko na nagpaparatang sa gusali ni Parkhurst. Lahat ng inaasahan nilang matagpuan doon ay sadyang wala. Kinapanayam ng mga detektib ang lahat ng nasa paligid ng kanyang tahanan at ng gusaling kanyang nirerenovate, ngunit wala silang nakitang kahit ano. Kailangan pa rin nilang hanapin ang kanyang Ford Windstar.
  "Kung dadalhin niya ang mga batang babaeng ito sa kanyang tahanan, tiyak na may nakakita, may nakarinig, di ba?" Dagdag ni Byrne: "Kung dadalhin niya sila sa gusali sa Sixty-first Street, tiyak na may nakita tayo."
  Sa isang paghahalughog sa gusali, natuklasan nila ang ilang mga bagay, kabilang ang isang kahon ng hardware na naglalaman ng iba't ibang mga turnilyo, nuts, at bolts, na wala sa mga ito ang eksaktong tumutugma sa mga bolt na ginamit sa tatlong biktima. Mayroon ding isang kahon ng chalk-isang kagamitan ng karpintero na ginagamit para sa pagmamarka ng mga linya noong magaspang na yugto ng konstruksyon. Asul ang chalk sa loob. Nagpadala sila ng sample sa isang laboratoryo upang makita kung tumutugma ito sa asul na chalk na matatagpuan sa mga katawan ng mga biktima. Kahit na tumutugma ito, ang chalk ng karpintero ay matatagpuan sa bawat construction site sa lungsod at sa kalahati ng mga toolbox ng mga remodeler ng bahay. Si Vincent ay may ilan nito sa toolbox ng kanyang garahe.
  "Paano kung tawagan niya ako?" tanong ni Jessica. "Paano kung sabihin niya sa akin na may 'mga bagay na kailangan nating malaman' tungkol sa mga babaeng ito?"
  "Matagal ko nang pinag-iisipan," sabi ni Byrne. "Siguro may pagkakatulad silang lahat. Isang bagay na hindi natin nakikita."
  "Pero ano ang nangyari mula noong tinawagan niya ako hanggang kaninang umaga?"
  "Hindi ko alam."
  "Hindi naman ganoon kabagay ang pagpapakamatay, 'di ba?"
  "Hindi. Hindi totoo iyan."
  "Nangangahulugan ito na may malaking posibilidad na..."
  Alam nilang dalawa ang ibig sabihin nito. Naupo silang tahimik nang ilang sandali, napapaligiran ng ingay ng maingay na opisina. Mayroong hindi bababa sa anim na iba pang mga pagpatay na iniimbestigahan, at ang mga detektib na ito ay mabagal ang pag-unlad. Naiinggit sa kanila sina Byrne at Jessica.
  May kailangan kang malaman tungkol sa mga babaeng ito.
  Kung hindi si Brian Parkhurst ang pumatay sa kanila, may posibilidad na pinatay siya ng lalaking hinahanap nila. Marahil dahil siya ang sentro ng atensyon. Marahil sa kung anong dahilan, ipinapakita nito ang pinagbabatayan ng kanyang kabaliwan. Marahil para patunayan sa mga awtoridad na naroon pa rin siya.
  Hindi pa nabanggit nina Jessica at Byrne ang pagkakatulad ng dalawang "pagpapakamatay," ngunit kumalat ito sa hangin sa silid na parang isang nakalalasong ulap.
  "Sige," binasag ni Jessica ang katahimikan. "Kung si Parkhurst ay pinatay ng ating kriminal, paano niya nalaman kung sino siya?"
  "May dalawang paraan," sabi ni Byrne. "Alinman sa magkakilala sila, o nakilala niya ang pangalan nito sa telebisyon noong umalis siya sa Roundhouse noong isang araw."
  "Makakuha pa ng isa pang puntos para sa media," naisip ni Jessica. Matagal na silang nagtatalo tungkol sa pagiging isa pang biktima ni Brian Parkhurst ng Rosary Killer. Pero kahit na naging biktima siya, hindi ito nakatulong sa kanila na malaman kung ano ang susunod na mangyayari.
  Ang timeline, o kawalan nito, ang dahilan kung bakit hindi mahuhulaan ang mga galaw ng mamamatay-tao.
  "Susunduin ng ahente namin si Nicole Taylor sa Huwebes," sabi ni Jessica. "Ihahatid niya ito sa Bartram Gardens sa Biyernes, kasabay ng pagsundo niya kay Tessa Wells, na itatago niya hanggang Lunes. Bakit naantala?"
  "Magandang tanong," sabi ni Byrne.
  "Pagkatapos ay dinakip si Bethany Price noong Martes ng hapon, at nakita ng aming nag-iisang saksi ang kanyang bangkay na itinapon sa museo noong Martes ng gabi. Walang padron. Walang simetriya."
  "Parang ayaw niya namang gawin 'yung mga bagay na 'yun kapag weekends."
  "Maaaring hindi ito kasinglayo ng iniisip mo," sabi ni Byrne.
  Tumayo siya at naglakad papunta sa pisara, na ngayon ay puno ng mga litrato at tala mula sa pinangyarihan ng krimen.
  "Sa palagay ko ay hindi ang buwan, ang mga bituin, ang mga boses, ang mga asong nagngangalang Sam, at lahat ng kalokohang iyon ang motibasyon ng ating anak," sabi ni Byrne. "May plano ang lalaking ito. Sabi ko, aalamin natin ang plano niya at hahanapin natin siya."
  Sinulyapan ni Jessica ang kaniyang mga libro sa library. Ang sagot ay nasa kung saan doon.
  Pumasok si Eric Chavez sa silid at nakuha ang atensyon ni Jessica. "Mayroon ka bang sandali, Jess?"
  "Oo naman."
  Kinuha niya ang folder ng file. "May dapat kang makita."
  "Ano ito?"
  "Nagsagawa kami ng background check kay Bethany Price. Lumabas na may nakaraan na siya."
  Ibinigay ni Chavez sa kanya ang isang ulat ng pag-aresto. Si Bethany Price ay naaresto sa isang drug bust mga isang taon na ang nakalilipas, kung saan siya ay nahulihan ng halos isang daang dosis ng Benzedrine, isang ilegal na tableta sa pagdidiyeta na paborito ng mga sobrang timbang na kabataan. Ganoon ang nangyari noong nasa high school si Jessica, at nananatili pa rin ito hanggang ngayon.
  Umamin si Bethany at nakatanggap ng dalawang daang oras ng serbisyo sa komunidad at isang taon ng probasyon.
  Hindi nakakagulat ang lahat ng ito. Ang dahilan kung bakit ibinalita ito ni Eric Chavez kay Jessica ay dahil ang arresting officer sa kaso ay si Detective Vincent Balzano.
  Isinaalang-alang ito ni Jessica, isinaalang-alang ang nagkataon.
  Kilala ni Vincent si Bethany Price.
  Ayon sa ulat ng paghatol, si Vincent ang nagrekomenda ng serbisyo sa komunidad sa halip na bilangguan.
  "Salamat, Eric," sabi ni Jessica.
  "Nakuha mo."
  "Maliit na mundo lang," sabi ni Byrne.
  "Ayoko naman talagang iguhit 'yan," walang emosyong sagot ni Jessica, habang detalyadong binabasa ang ulat.
  Sumulyap si Byrne sa kanyang relo. "Teka, kailangan kong sunduin ang anak ko. Magsisimula tayo ulit bukas ng umaga. Sirain natin itong lahat at magsisimula ulit."
  "Okay," sabi ni Jessica, pero nakita niya ang ekspresyon sa mukha ni Byrne, ang pag-aalala na baka muling sumiklab ang matinding alab na sumabog sa karera nito simula nang magpakamatay si Morris Blanchard.
  Ipinatong ni Byrne ang kamay niya sa balikat ni Jessica, pagkatapos ay isinuot ang amerikana nito at umalis.
  Matagal na nakaupo si Jessica sa mesa, nakatingin sa labas ng bintana.
  Kahit ayaw niyang aminin, sumang-ayon siya kay Byrne. Hindi si Brian Parkhurst ang Mamamatay-tao ng Rosaryo.
  Biktima si Brian Parkhurst.
  Tinawagan niya si Vincent gamit ang cellphone nito at natanggap ang voicemail nito. Tinawagan niya ang Central Detective Services at sinabihan na nasa labas si Detective Balzano.
  Hindi siya nag-iwan ng mensahe.
  OceanofPDF.com
  51
  MIYERKULES, 4:15 PM
  NANG BINAnggit ni Byrne ang pangalan ng batang lalaki, si Colleen ay naging apat na kulay pula.
  "Hindi ko siya nobyo," caption ng anak niya sa larawan.
  "Ayos lang. Anuman ang sabihin mo," sagot ni Byrne.
  "Hindi siya."
  "Kung gayon, bakit ka namumula?" Malapad na nakangiting pinirmahan ni Byrne ang liham. Nasa Germantown Avenue sila noon, papunta sa isang Easter party sa Delaware Valley School for the Deaf.
  "Hindi ako namumula," senyas ni Colleen, na lalong nagpamula.
  "Ah, sige," sabi ni Byrne, sabay alis sa kanya. "May nag-iwan siguro ng stop sign sa kotse ko."
  Umiling lang si Colleen at tumingin sa labas ng bintana. Napansin ni Byrne ang mga bentilasyon sa gilid ng kotse ng kanyang anak na umiihip sa paligid ng malasutlang blonde nitong buhok. Kailan pa ito naging ganito kahaba? naisip niya. At palaging ganito kapula ang mga labi nito?
  Nakuha ni Byrne ang atensyon ng kanyang anak sa pamamagitan ng pagkaway, pagkatapos ay sinenyasan, "Uy. Akala ko magde-date kayo. Naku."
  "Hindi iyon date," caption ni Colleen sa post. "Masyado pa akong bata para makipag-date. Tanungin mo na lang ang nanay ko."
  - Kung gayon, ano iyon kung hindi isang date?
  Malaking pag-ikot ng mga mata. "Dalawang bata ang manonood ng mga paputok na napapalibutan ng daan-daang milyong matatanda."
  - Alam mo, isa akong detektib.
  - Alam ko, tatay.
  "Mayroon akong mga mapagkukunan at impormante sa buong lungsod. Mga binabayarang kumpidensyal na impormante."
  - Alam ko, tatay.
  "Nabalitaan ko lang na magkahawak-kamay pala kayo at kung anu-ano pa."
  Sumagot si Colleen gamit ang isang senyas na wala sa Handshape Dictionary ngunit pamilyar sa lahat ng mga batang bingi. Dalawang kamay na hugis-ahit na mga kuko ng tigre. Tumawa si Byrne. "Okay, okay," senyas niya. "Huwag kang kumamot."
  Sandali silang tahimik na nagbisikleta, ninanamnam ang pagiging malapit ng isa't isa sa kabila ng kanilang mga pagtatalo. Bihira silang magkasama nang mag-isa. Nagbago na ang lahat sa anak niyang babae; tinedyer na ito noon, at ang ideyang iyon ang mas kinatatakutan ni Kevin Byrne kaysa sa sinumang armadong tulisan sa kahit anong madilim na eskinita.
  Tumunog ang cellphone ni Byrne. Sinagot niya ito. "Byrne."
  "Maaari ka bang makipag-usap?"
  Si Gauntlett Merriman iyon.
  "Oo."
  - Nasa lumang ligtas na bahay siya.
  Pinatuloy siya ni Byrne. Limang minutong lakad lang ang layo ng lumang safe house.
  "Sino ang kasama niya?" tanong ni Byrne.
  "Nag-iisa lang siya. Kahit sa ngayon lang."
  Sumulyap si Byrne sa kanyang relo at nakita ang kanyang anak na babae na nakatingin sa kanya sa gilid ng kanyang mga mata. Ibinaling niya ang kanyang ulo sa bintana. Mas mahusay nitong mabasa ang mga labi kaysa sa sinumang bata sa paaralan, marahil ay mas mahusay kaysa sa ilan sa mga bingi na nagtuturo doon.
  "Kailangan mo ba ng tulong?" tanong ni Gauntlett.
  "Hindi."
  "Sige kung ganoon."
  "Ayos lang ba tayo?" tanong ni Byrne.
  "Hinog na ang lahat ng prutas, kaibigan ko."
  Isinara niya ang telepono.
  Pagkalipas ng dalawang minuto, huminto siya sa gilid ng kalsada sa harap ng grocery store na Caravan Serai.
  
  Bagama't masyadong maaga pa para sa tanghalian, ilang regular na bisita ang nakaupo sa halos dalawampung mesa sa harap ng deli, humihigop ng makapal na itim na kape at kumakain ng sikat na pistachio baklava ni Sami Hamiz. Naupo si Sami sa likod ng counter, hinihiwa ang kordero para sa tila napakalaking order na inihahanda niya. Nang makita si Byrne, pinunasan niya ang kanyang mga kamay at lumapit sa pasukan ng restaurant nang may ngiti sa kanyang labi.
  "Sabah al-Khairy, Detektib," sabi ni Sami. "Masayang makita ka."
  - Kumusta ka, Sammy?
  "Ayos lang ako." Nag-shake hands ang dalawang lalaki.
  "Naaalala mo ang anak kong si Colleen," sabi ni Byrne.
  Inabot ni Sami ang kamay at hinawakan ang pisngi ni Colleen. "Syempre naman." Pagkatapos ay binati ni Sami si Colleen ng magandang hapon, at tumugon ito ng isang magalang na pagbati. Kilala ni Byrne si Sami Hamiz noong mga araw na nagpapatrolya ito. Ang asawa ni Sami na si Nadine ay bingi rin, at parehong matatas magsalita ng sign language.
  "Sa tingin mo ba puwede mo siyang bantayan kahit ilang minuto lang?" tanong ni Byrne.
  "Walang problema," sabi ni Sami.
  Sinabi na lahat ng mukha ni Colleen. Sumagot siya: "Hindi ko kailangan ng may magbabantay sa akin."
  "Hindi ako magtatagal," sabi ni Byrne sa kanilang dalawa.
  "Magdahan-dahan lang kayo," sabi ni Sami habang sila ni Colleen ay naglalakad patungo sa likuran ng restawran. Pinanood ni Byrne ang kanyang anak na pumasok sa huling booth malapit sa kusina. Pagdating niya sa pinto, lumingon siya pabalik. Mahina ang pagkaway ni Colleen, at biglang bumilis ang tibok ng puso ni Byrne.
  Noong bata pa si Colleen, tumatakbo siya palabas sa beranda para kumaway paalam kapag aalis ito para sa mga pamamasyal sa umaga. Palagi siyang tahimik na nananalangin na makita muli ang napakaganda at makikinang na mukha nito.
  Nang lumabas siya, natuklasan niya na walang nagbago sa sumunod na dekada.
  
  Nakatayo si Byrne sa tapat ng isang lumang ligtas na bahay na hindi naman talaga isang bahay at, naisip niya, hindi naman talaga ligtas ngayon. Ang gusali ay isang mababang bodega, na nakatago sa pagitan ng dalawang mas matataas na gusali sa isang gumuguhong bahagi ng Erie Avenue. Alam ni Byrne na dating ginamit ng P-Town squad ang ikatlong palapag bilang taguan.
  Naglakad siya papunta sa likod ng gusali at bumaba sa hagdan patungo sa pinto ng silong. Bukas ito. Bumukas ang kanyang paningin sa isang mahaba at makitid na pasilyo na patungo sa dating pasukan ng mga empleyado.
  Dahan-dahan at tahimik na naglakad si Byrne sa pasilyo. Para sa isang malaking lalaki, lagi siyang magaan ang kanyang mga paa. Hinugot niya ang kanyang sandata, ang chrome na Smith & Wesson na kinuha niya mula sa Diablo noong gabing nagkita sila.
  Naglakad siya sa pasilyo papunta sa hagdan sa dulo at nakinig.
  Katahimikan.
  Pagkalipas ng isang minuto, natagpuan niya ang sarili sa pasilyo bago ang likuan papunta sa ikatlong palapag. Sa itaas ay may pinto patungo sa silungan. Naririnig niya ang mahihinang tunog ng isang istasyon ng mga bato. Tiyak na may tao roon.
  Pero sino?
  At magkano?
  Huminga nang malalim si Byrne at nagsimulang umakyat sa hagdan.
  Sa itaas ay inilagay niya ang kamay sa pinto at madali itong binuksan.
  
  Nakatayo si Diablo sa tabi ng bintana, nakatanaw sa eskinita sa pagitan ng mga gusali, walang kaalam-alam. Kalahati lang ng silid ang nakikita ni Byrne, ngunit tila wala nang ibang tao roon.
  Nanginig siya sa nakita. Sa mesa ng baraha, wala pang dalawang talampakan ang layo mula sa kinatatayuan ni Diablo, katabi ng service Glock ni Byrne, nakapatong ang isang ganap na awtomatikong mini-Uzi.
  Naramdaman ni Byrne ang bigat ng revolver sa kanyang kamay, at bigla siyang nakaramdam ng pagkasuklam. Kung gagawa siya ng paraan at hindi matatalo si Diablo, hindi siya makakalabas nang buhay sa gusaling ito. Ang Uzi ay nagpapaputok ng anim na raang bala kada minuto, at hindi mo kailangang maging isang mabuting mamamaril para matalo ang iyong biktima.
  Putang ina.
  Ilang sandali pa, umupo si Diablo sa mesa na nakasandal sa pinto. Alam ni Byrne na wala siyang ibang pagpipilian. Aatakihin niya si Diablo, kukumpiskahin ang kanyang mga armas, makikipag-usap nang masinsinan sa lalaki, at matatapos ang malungkot at nakapanlulumong gulo na ito.
  Mabilis na nagkurus si Byrne at pumasok sa loob.
  
  Tatlong hakbang pa lang ang nagagawa ni Evyn Byrne papasok sa silid nang mapagtanto niya ang kanyang pagkakamali. Dapat sana'y nakita na niya ito. Doon, sa dulong bahagi ng silid, ay nakatayo ang isang lumang aparador na may basag na salamin sa ibabaw nito. Doon, nakita niya ang mukha ni Diablo, na nangangahulugang nakikita siya ni Diablo. Parehong natigilan ang dalawang lalaki sa masayang sandali, alam nilang nagbago na ang kanilang mga plano-isa para sa kaligtasan, ang isa para sa sorpresa. Nagtama ang kanilang mga mata, tulad ng ginawa nila sa eskinita na iyon. Sa pagkakataong ito, alam nilang pareho na magtatapos ito nang iba, sa isang paraan o iba pa.
  Gusto lang sana ni Byrne ipaliwanag kay Diablo kung bakit niya dapat lisanin ang lungsod. Ngayon alam na niya na hindi iyon mangyayari.
  Tumayo si Diablo, hawak si Uzi. Walang imik, umikot siya at pinaputok ang sandata. Ang unang dalawampu o tatlumpung putok ay tumagos sa isang lumang sofa na wala pang tatlong talampakan ang layo mula sa kanang paa ni Byrne. Sumisid si Byrne paalis at maawaing lumapag sa likod ng isang lumang bathtub na gawa sa bakal. Isa pang dalawang segundong pagsabog mula sa Uzi ang halos pumutol sa sofa sa kalahati.
  "Diyos ko, hindi," naisip ni Byrne, pinipikit ang mga mata at hinihintay na mapunit ng mainit na metal ang kanyang laman. Hindi dito. Hindi ganito. Naisip niya si Colleen, nakaupo sa kuwadra na ito, nakatitig sa pinto, naghihintay na punuin niya ito, naghihintay na bumalik siya para maipagpatuloy niya ang kanyang araw, ang kanyang buhay. Ngayon ay nakakulong siya sa isang maruming bodega, malapit nang mamatay.
  Tumama ang mga huling bala sa bathtub na bakal. Ilang sandali pa ay nanatili sa ere ang tunog ng tugtog.
  Nanunuot ang pawis sa mga mata ko.
  Pagkatapos ay nagkaroon ng katahimikan.
  "Gusto ko lang magsalita, pare," sabi ni Byrne. "Hindi dapat mangyari ito."
  Tinantya ni Byrne na ang Diablo ay wala pang dalawampung talampakan ang layo. Ang blind spot sa silid ay malamang na nasa likod ng napakalaking haligi ng suporta.
  Pagkatapos, walang babala, isa na namang pagsabog ng putok ng Uzi ang sumiklab. Nakakabingi ang dagundong. Sumigaw si Byrne na parang tinamaan, pagkatapos ay sinipa ang sahig na kahoy na parang natumba. Umungol siya.
  Muling natahimik ang silid. Naamoy ni Byrne ang nasusunog na tingga sa upholstery ilang talampakan lang ang layo. Nakarinig siya ng ingay mula sa kabilang panig ng silid. Gumagalaw si Diablo. Epektibo ang sigaw. Tatapusin na sana siya ni Diablo. Pinikit ni Byrne ang kanyang mga mata, inaalala ang ayos. Ang tanging daan patungo sa silid ay sa gitna. Magkakaroon siya ng isang pagkakataon, at ngayon na ang oras para subukan ito.
  Nagbilang si Byrne hanggang tatlo, tumalon nang malakas, lumingon at nagpaputok nang tatlong beses, habang nakataas ang ulo.
  Ang unang bala ay tumama nang diretso sa noo ni Diablo, tumama sa kanyang bungo, nagpatumba sa kanya, at sumabog ang likod ng kanyang ulo na parang pulang agos ng dugo, buto, at utak na sumabog sa kalahati ng silid. Ang pangalawa at pangatlong bala ay tumama sa kanya sa ibabang panga at lalamunan. Ang kanang kamay ni Diablo ay biglang umangat pataas, at agad na pinaputok ang Uzi. Isang pagsabog ng apoy ang nagpalipad ng labindalawang bala patungo sa sahig ilang pulgada lamang sa kaliwa ni Kevin Byrne. Gumuho si Diablo, at marami pang bala ang tumama sa kisame.
  At sa sandaling iyon ay tapos na ang lahat.
  Nanatili sa kanyang posisyon si Byrne nang ilang sandali, ang baril ay nasa harap, na parang nanigas sa oras. Kakapatay lang niya ng tao. Unti-unting lumuwag ang kanyang mga kalamnan, at ikiniling niya ang kanyang ulo patungo sa mga tunog. Walang sirena. Wala pa rin. Kinapa niya ang kanyang bulsa sa likuran at kinuha ang isang pares ng latex gloves. Mula sa isa pang bulsa, kinuha niya ang isang maliit na sandwich bag na may mamantikang basahan sa loob. Pinunasan niya ang revolver at inilagay ito sa sahig nang tumunog ang unang sirena sa di kalayuan.
  Nakahanap si Byrne ng isang lata ng spray paint at nilagyan ang dingding sa tabi ng bintana ng graffiti ng JBM gang.
  Sumulyap siya pabalik sa silid. Kailangan na niyang gumalaw. Forensics? Hindi iyon magiging prayoridad ng team, pero ipapakita nila ang kanilang mga gamit. Sa pagkakaalam niya, kampante siya. Kinuha niya ang kanyang Glock mula sa mesa at tumakbo papunta sa pinto, maingat na iniiwasan ang dugo sa sahig.
  Bumaba siya sa hagdan sa likod habang papalapit ang mga sirena. Ilang segundo ang lumipas, nasa kotse na niya ito at patungo sa Caravanserai.
  Magandang balita ito.
  Ang masamang balita, siyempre, ay malamang may nakaligtaan siya. May nakaligtaan siyang mahalagang bagay, at tapos na ang buhay niya.
  
  Ang pangunahing gusali ng Delaware Valley School for the Deaf ay gawa sa fieldstone, kasunod ng disenyo ng sinaunang arkitekturang Amerikano. Ang bakuran ay palaging maayos ang pagkakagawa.
  Habang papalapit sila sa compound, muling binangga si Byrne ng katahimikan. Mahigit limampung bata, na may edad lima hanggang labinlima, ang nagtatakbuhan, lahat ay gumugugol ng mas maraming enerhiya kaysa sa natatandaan ni Byrne na nakita sa kanilang edad, ngunit ang lahat ay ganap na tahimik.
  Nang matuto siyang mag-sign, halos pitong taong gulang na si Colleen, at matatas na sa wika. Maraming gabi, kapag pinapatulog na niya ito, umiiyak ito at kinukutya ang kanyang kapalaran, hinihiling na sana ay normal na lang siya, tulad ng mga batang nakakarinig. Sa mga ganitong sandali, yayakapin lang siya ni Byrne, hindi sigurado kung ano ang sasabihin, hindi niya ito masabi sa wika ng kanyang anak na babae kahit na sinabi na niya. Ngunit nang mag-onse anyos si Colleen, isang nakakatawang bagay ang nangyari. Hindi na niya gustong makinig. Ganoon na lang. Ganap na pagtanggap at, sa kakaibang paraan, pagmamataas tungkol sa kanyang pagkabingi, na ipinapahayag itong isang kalamangan, isang lihim na samahan na binubuo ng mga pambihirang tao.
  Para kay Byrne, mas mainam itong iakma kaysa kay Colleen, ngunit nang araw na iyon, nang halikan niya ito sa pisngi at tumakbo upang makipaglaro sa mga kaibigan nito, halos sumabog ang puso nito sa pagmamahal at pagmamalaki para sa kanya.
  Magiging maayos din ang lahat, naisip niya, kahit na may mangyaring masama sa kanya.
  Lalaki siyang maganda, magalang, disente, at kagalang-galang, sa kabila ng katotohanang isang Miyerkules Santo, habang nakaupo siya sa isang maanghang na restawran ng Lebanon sa North Philadelphia, iniwan siya roon ng kanyang ama at nagtungo upang pumatay.
  OceanofPDF.com
  52
  MIYERKULES, 4:15 PM
  Tag-init siya ngayon. Tubig siya.
  Ang kanyang mahaba at blondeng buhok ay nakapusod at nakatali gamit ang isang amber cat-eye bolo. Kumikinang ito hanggang sa gitna ng kanyang likod. Nakasuot siya ng kupas na denim skirt at burgundy wool sweater. Nakasuot siya ng leather jacket na nakasabit sa kanyang braso. Kakaalis lang niya sa Barnes & Noble sa Rittenhouse Square, kung saan siya nagtatrabaho nang part-time.
  Medyo payat pa rin siya, pero parang tumaba siya nang kaunti simula noong huli ko siyang nakita.
  Maayos naman ang kalagayan niya.
  Masikip ang kalye, kaya nakasuot ako ng baseball cap at sunglasses. Dumiretso ako sa kanya.
  "Naaalala mo ba ako?" tanong ko, sabay taas ng salamin ko saglit.
  Noong una, hindi siya sigurado. Mas matanda ako, kaya kabilang ako sa mundo ng mga matatanda na kaya at kadalasan ay nagpapahiwatig ng awtoridad. Parang, tapos na ang party. Ilang segundo ang lumipas, biglang may naalala ako.
  "Syempre naman!" sabi niya, lumiwanag ang mukha.
  "Christy ang pangalan mo, 'di ba?"
  Namula siya. "Aha. Ang galing ng memorya mo!"
  - Ano ang pakiramdam mo?
  Lalong lumalim ang kanyang pamumula, mula sa mahinhing kilos ng isang dalagang may kumpiyansa ay napalitan ng kahihiyan ng isang batang babae, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa kahihiyan. "Alam mo, mas maayos na ang pakiramdam ko ngayon," sabi niya. "Ano ang-"
  "Hoy," sabi ko, sabay taas ng kamay para pigilan siya. "Wala kang dapat ikahiya. Wala kahit isang bagay. Kaya kitang ikuwento, maniwala ka sa akin."
  "Talaga?"
  "Talaga," sabi ko.
  Naglalakad kami sa Walnut Street. Medyo nagbago ang tindig niya. Medyo mahiyain na siya ngayon.
  "Teka, ano yang binabasa mo?" tanong ko habang nakaturo sa bag na dala niya.
  Namula ulit siya. "Nahihiya ako."
  Huminto ako sa paglalakad. Huminto siya sa tabi ko. "So, ano nga pala yung sinabi ko sa'yo?"
  Tumawa si Christy. Sa edad na iyon, palaging Pasko, palaging Halloween, palaging Ika-apat. Araw-araw ay isang araw. "Sige, sige," pag-amin niya. Inabot niya ang plastic bag at kinuha ang ilang magasin ng Tiger Beat. "May diskwento ako."
  Si Justin Timberlake ang nasa pabalat ng isa sa mga magasin. Kinuha ko ang magasin mula sa kanya at sinuri ang pabalat nito.
  "Hindi ko gusto ang mga solo niyang kanta gaya ng NSYNC," sabi ko. "Gusto mo rin ba?"
  Tumingin sa akin si Christy na kalahating nakanganga ang bibig. "Hindi ako makapaniwalang kilala mo kung sino siya."
  "Hoy," kunwaring galit kong sabi. "Hindi naman ako ganoon katanda." Ibinalik ko ang magasin, habang inaalala na may bakas ng daliri ako sa makintab na ibabaw. Hindi ko dapat kalimutan iyon.
  Umiling si Christy, habang nakangiti pa rin.
  Patuloy kaming umaakyat sa Walnut.
  "Handa na ba ang lahat para sa Pasko ng Pagkabuhay?" tanong ko, na medyo hindi elegante ang pagpapalit ng usapan.
  "Ah, oo," sabi niya. "Gustung-gusto ko ang Pasko ng Pagkabuhay."
  "Ako rin," sabi ko.
  "Ibig kong sabihin, alam kong maaga pa rin sa taon, pero ang Pasko ng Pagkabuhay ay palaging nangangahulugan na papalapit na ang tag-araw. May mga taong naghihintay para sa Araw ng Pag-alaala. Hindi ako."
  Nanatili ako ng ilang hakbang sa likuran niya, hinahayaang dumaan ang mga tao. Mula sa likod ng aking salaming pang-araw, pinagmamasdan ko siyang maglakad nang maingat hangga't maaari. Sa loob ng ilang taon, siya na sana ang mahahabang binti na tinatawag ng mga tao na anak ng kabayo.
  Kapag kumilos na ako, kailangan kong kumilos nang mabilis. Napakahalaga ng paggamit ng kamay. Nasa bulsa ko ang hiringgilya, mahigpit na nakakabit ang dulo ng goma nito.
  Tumingin ako sa paligid. Para sa lahat ng mga tao sa kalye, na naliligaw sa kani-kanilang mga drama, para na rin tayong nag-iisa. Hindi ako tumitigil sa paghanga kung paano, sa isang lungsod tulad ng Philadelphia, ang isa ay halos hindi napapansin.
  "Saan ka pupunta?" tanong ko.
  "Hinto ng bus," sabi niya. "Bahay."
  Nagkunwari akong hinahalungkat ang aking alaala. "Nakatira ka sa Chestnut Hill, 'di ba?"
  Ngumiti siya, inikot ang mga mata. "Malapit na. Nicetown."
  "Iyon ang ibig kong sabihin."
  Natatawa ako.
  Tumatawa siya.
  Meron ako nito.
  "Gutom ka na ba?" tanong ko.
  Tinitingnan ko ang mukha niya nang itanong ko ito. Naranasan na ni Christy ang anorexia dati, at alam kong ang mga tanong na tulad nito ay palaging magiging isang hamon para sa kanya sa buhay na ito. Lumipas ang ilang sandali, at natatakot akong nawala na siya sa akin.
  Hindi ko ginagawa.
  "Kaya ko nang kumain," sabi niya.
  "Magaling," sabi ko. "Kumuha tayo ng salad o kung ano pa man, tapos ihahatid na kita pauwi. Magiging masaya 'yan. Magkwentuhan tayo."
  Sa isang iglap, humupa ang kanyang mga takot, at itinago ang kanyang magandang mukha sa dilim. Tumingin siya sa aming paligid.
  Tumaas ang kurtina. Nagsuot siya ng leather jacket, tinirintas ang buhok, at sinabing, "Sige."
  OceanofPDF.com
  53
  MIYERKULES, 4:20 PM
  Pinalaya si Addy Kasalonis noong 2002.
  Ngayon, nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada sisenta, halos apatnapung taon na siyang nasa puwersa, karamihan ay sa sona, at nakita niya ang lahat, mula sa bawat anggulo, sa bawat liwanag, nagtatrabaho ng dalawampung taon sa mga lansangan bago lumipat sa tungkulin ng detektib sa Timog.
  Natagpuan siya ni Jessica sa pamamagitan ng FOP. Hindi niya makontak si Kevin, kaya't mag-isa niyang pinuntahan si Eddie. Natagpuan niya ito kung nasaan ito araw-araw sa oras na ito: isang maliit na kainan ng mga Italyano sa Tenth Street.
  Umorder si Jessica ng kape; si Eddie naman, isang double espresso na may lemon zest.
  "Marami na akong nakita sa mga nakalipas na taon," sabi ni Eddie, tila nagbabala sa mga alaala. Isa siyang malaking lalaki na may mamasa-masang kulay abong mga mata, may maitim na asul na tattoo sa kanang bisig, at bilugan ang mga balikat dahil sa katandaan. Bumagal ang oras sa kanyang mga kwento. Gusto sanang dumiretso ni Jessica sa kaso ng dugo sa pinto ng Simbahan ni St. Catherine, ngunit bilang paggalang, ipinagpaliban niya ito. Sa wakas, inubos niya ang kanyang espresso, humingi pa, at pagkatapos ay nagtanong, "Kung gayon. Ano ang maitutulong ko sa iyo, Detektib?"
  Inilabas ni Jessica ang kanyang kuwaderno. "Naiintindihan kong inimbestigahan mo ang insidente sa St. Catherine's ilang taon na ang nakalilipas."
  Tumango si Eddie Kasalonis. "Ang ibig mong sabihin ay yung dugo sa pinto ng simbahan?"
  "Oo."
  "Hindi ko alam kung ano ang masasabi ko sa iyo tungkol dito. Hindi naman talaga ito isang imbestigasyon."
  "Maaari ko bang itanong kung paano ka nasangkot dito? Ibig kong sabihin, malayo ito sa mga paborito mong lugar."
  Nagtanong-tanong si Jessica. Si Eddie Kasalonis ay isang batang lalaki mula sa South Philadelphia. Sina Third at Wharton.
  "Isang pari mula sa Katedral ni San Casimir ang kalilipat lang doon. Isang mabuting bata. Lithuanian, katulad ko. Tumawag siya, at sinabi kong pag-iisipan ko ito."
  "Ano ang natagpuan mo?"
  "Hindi naman masyado, Detektib. May nagpahid ng dugo sa biga sa itaas ng mga pangunahing pinto habang nagdiriwang ng misa hatinggabi ang mga parokyano. Paglabas nila, may tumutulo na tubig sa isang matandang babae. Nataranta siya, tinawag itong isang himala, at tumawag ng ambulansya."
  "Anong klaseng dugo iyon?"
  "Bueno, hindi iyon tao, masasabi ko iyan. Isang uri ng dugo ng hayop. Hanggang doon na lang ang narating natin."
  "Nangyari na ba ulit ito?"
  Umiling si Eddie Kasalonis. "Sa pagkakaalam ko, ganoon nga ang nangyari. Nilinis nila ang pinto, binantayan ito nang ilang sandali, at kalaunan ay umalis na. Ako naman, marami akong dapat gawin noong mga panahong iyon." Dinalhan ng waiter ng kape si Eddie at inalok pa si Jessica ng isa. Tumanggi siya.
  "Nangyari na ba ito sa ibang mga simbahan?" tanong ni Jessica.
  "Wala akong ideya," sabi ni Eddie. "Tulad ng sabi ko, nakita ko iyon bilang isang pabor. Ang paglapastangan sa isang simbahan ay hindi ko naman talaga gawain."
  - May mga suspek ba?
  "Hindi naman talaga. Ang bahaging ito ng hilagang-silangan ay hindi naman talaga pugad ng mga gang. Nagising ako na may ilang lokal na punk, at naghagis ng pabigat. Walang nakakayanan."
  Ibinaba ni Jessica ang kanyang notebook at tinapos ang kanyang kape, medyo nadismaya dahil wala naman itong napala. Ngunit muli, hindi niya ito inaasahan.
  "Ako na ang magtatanong," sabi ni Eddie.
  "Syempre naman," sagot ni Jessica.
  "Ano ang interes mo sa tatlong taong gulang na kaso ng paninira sa Torresdale?"
  Sinabi sa kanya ni Jessica. Walang dahilan para hindi gawin iyon. Tulad ng lahat ng tao sa Philadelphia, si Eddie Casalonis ay may sapat na kaalaman tungkol sa kaso ng Rosary Killer. Hindi niya ito pinilit na magbigay ng mga detalye.
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo. "Pinahahalagahan ko talaga ang oras mo," sabi niya, sabay tayo at dumukot sa kanyang bulsa para bayaran ang kanyang kape. Itinaas ni Eddie Kasalonis ang kanyang kamay, ang ibig sabihin ay, "Itabi mo na."
  "Ikinagagalak kong makatulong," sabi niya. Hinalo niya ang kanyang kape, may maalalahaning ekspresyon sa kanyang mukha. Isa pang kwento. Naghintay si Jessica. "Alam mo ba kung paano sa karerahan minsan ay makakakita ka ng mga matatandang hinete na nakasabit sa rehas, nanonood ng mga ehersisyo? O tulad ng kapag nadaanan mo ang isang construction site at nakakita ng mga matatandang karpintero na nakaupo sa isang bangko, nanonood ng mga bagong gusaling itinatayo? Tiningnan mo ang mga iyon at mapagtatanto na sabik na silang makabalik sa laro."
  Alam ni Jessica kung saan siya pupunta. At malamang alam niya ang tungkol sa mga karpintero. Ilang taon na ang nakalilipas nang magretiro ang ama ni Vincent, at nitong mga nakaraang araw ay nakaupo ito sa harap ng TV, may hawak na beer, at pinupuna ang mga hindi magandang renobasyon sa HGTV.
  "Oo," sabi ni Jessica. "Alam ko ang ibig mong sabihin."
  Naglagay si Eddie Kasalonis ng asukal sa kanyang kape at mas lalong sumandal sa kanyang upuan. "Hindi ako. Mabuti na lang at hindi ko na kailangang gawin ito. Noong una kong narinig ang tungkol sa kasong ginagawa mo, alam kong parang binalewala na lang ako ng mundo, Detective. Ang lalaking hinahanap mo? Naku, taga-saan siya na hindi ko pa napupuntahan." Tumingala si Eddie, ang kanyang malungkot at lumuluha na mga mata ay saktong-sakto sa kanya. "At nagpapasalamat ako sa Diyos na hindi ko na kailangang pumunta roon."
  Sana hindi na rin siya pumunta roon ni Jessica. Pero medyo huli na. Kinuha niya ang kanyang mga susi at nag-alangan. "May iba ka pa bang masasabi tungkol sa dugo sa pinto ng simbahan?"
  Tila nagdadalawang-isip si Eddie kung sasabihin ba niya o hindi. "Sige, sasabihin ko na sa'yo. Nang tiningnan ko ang mantsa ng dugo kinaumagahan pagkatapos itong mangyari, parang may nakita ako. Sinabi sa akin ng lahat na guni-guni ko lang ang mga bagay-bagay, tulad ng mga taong nakakakita sa mukha ng Birheng Maria sa mga mantsa ng langis sa kanilang mga daanan at iba pa. Pero sigurado akong nakita ko ang akala kong nakita ko."
  "Ano iyon?"
  Nag-atubili ulit si Eddie Kasalonis. "Akala ko mukha itong rosas," sa wakas ay nasabi niya. "Isang rosas na nakabaligtad."
  
  Apat na hintuan ang kailangan ni Jessica bago umuwi. Kailangan niyang pumunta sa bangko, bumili ng dry cleaning, bumili ng hapunan sa Wawa, at magpadala ng pakete kay Tiya Lorrie sa Pompano Beach. Ilang bloke lang ang layo ng bangko, grocery store, at UPS sa Second at South.
  Habang ipinaparada niya ang Jeep, naisip niya ang sinabi ni Eddie Casalonis.
  Akala ko mukha itong rosas. Isang baliktad na rosas.
  Mula sa kaniyang mga pagbasa, alam niya na ang mismong terminong "Rosaryo" ay batay kay Maria at sa rosaryo. Ang sining noong ikalabintatlong siglo ay naglalarawan kay Maria na may hawak na rosas, hindi isang setro. May kaugnayan ba ito sa kaniyang layunin, o siya ba ay sadyang nalulungkot?
  Desperado.
  Tiyak.
  Gayunpaman, sasabihin niya kay Kevin ang tungkol dito at pakikinggan ang opinyon nito.
  Kinuha niya ang kahon na dadalhin niya sana sa UPS mula sa trunk ng SUV, ni-lock ito, at naglakad sa kalye. Nang madaanan niya ang Cosi, ang tindahan ng salad at sandwich sa kanto ng Second at Lombard Streets, sumulyap siya sa bintana at nakita ang isang taong kilala niya, kahit ayaw niya talagang makita.
  Dahil ang isang iyon ay si Vincent. At nakaupo siya sa isang booth kasama ang isang babae.
  Batang babae.
  Mas tumpak, isang batang babae.
  Nakikita lang ni Jessica ang babae mula sa likuran, pero sapat na iyon. Mahaba ang buhok niyang blonde na naka-ponytail at nakasuot ng leather jacket na parang motorsiklo. Alam ni Jessica na ang mga badge bunnies ay may iba't ibang hugis, laki, at kulay.
  At, siyempre, edad.
  Sa isang maikling sandali, naranasan ni Jessica ang kakaibang pakiramdam na nararamdaman mo kapag nasa isang bagong lungsod ka at nakakita ng isang taong sa tingin mo ay kilala mo. Mayroong pakiramdam ng pagiging pamilyar, na sinusundan ng pagsasakatuparan na ang iyong nakikita ay hindi maaaring eksakto, na sa kasong ito ay isinasalin bilang:
  Ano ba'ng ginagawa ng asawa ko sa restaurant kasama ang isang babaeng mukhang mga disiotso anyos?
  Hindi na nag-isip pa, biglang pumasok sa isip niya ang sagot.
  Anak ka ng puta.
  Nakita ni Vincent si Jessica, at ang mukha nito ang nagkukwento ng buong pangyayari: guilt, may bahid ng kahihiyan, at may bahid ng pagngisi.
  Huminga nang malalim si Jessica, tumingin sa lupa, at nagpatuloy sa paglalakad sa kalye. Hindi siya magiging ganoong hangal at baliw na babaeng humarap sa kanyang asawa at sa kanyang kerida sa isang pampublikong lugar. Hinding-hindi.
  Ilang segundo pa ang lumipas, biglang pumasok si Vincent sa pinto.
  "Jess," sabi niya. "Teka."
  Tumigil sandali si Jessica, sinusubukang pigilan ang kanyang galit. Ayaw itong marinig ng kanyang galit. Isa itong grupo ng mga emosyon na puno ng galit at pagkataranta.
  "Kausapin mo ako," sabi niya.
  "Magpakamatay ka."
  "Hindi 'yan ang iniisip mo, Jess."
  Inilagay niya ang pakete sa bangko at humarap sa kanya. "Naku. Paano ko nalaman na sasabihin mo 'yan?" Tumingin siya sa kanyang asawa. Lagi siyang namangha kung gaano kaiba ang hitsura nito depende sa nararamdaman niya sa anumang oras. Kapag masaya sila, ang pagiging badboy at matigas ang pangangatawan nito ay talagang seksi. Kapag galit siya, mukha itong manyakis, parang isang mabait na lalaking gustong maging palaboy na gusto niyang pigilan.
  At pagpalain silang dalawa ng Diyos, ikinagalit niya ito nang higit pa sa dati.
  "Kaya kong magpaliwanag," dagdag niya.
  "Ipaliwanag? Paano mo ipinaliwanag Michelle Brown? Pasensya na, ano nga ulit 'yun? Kaunting amateur gynecology sa kama ko?"
  "Makinig ka sa akin."
  Hinawakan ni Vincent ang kamay ni Jessica, at sa unang pagkakataon simula nang magkita sila, sa unang pagkakataon sa lahat ng kanilang pabago-bago at madamdaming pag-ibig, para silang mga estranghero na nagtatalo sa isang kanto, ang uri ng magkasintahang isinusumpa mong hindi magiging kayo kapag nagmamahalan.
  "Huwag," babala niya.
  Mas humigpit ang hawak ni Vincent. "Jess."
  "Ilayo mo... 'yang... kamay... mo sa akin." Hindi nagulat si Jessica nang mapagkumbaba niya ang dalawang kamay. Medyo natakot siya sa naisip niya, pero hindi sapat para matanggal niya ang mga ito. Magagalit ba siya sa kanya? Sa totoo lang, hindi niya alam.
  Umatras si Vincent at itinaas ang mga kamay bilang pagsuko. Ang ekspresyon sa mukha niya nang sandaling iyon ay nagsasabi kay Jessica na katatawid lang nila sa isang pintuan patungo sa madilim na teritoryo kung saan maaaring hindi na sila makabalik.
  Pero sa ngayon ay hindi na mahalaga iyon.
  Ang tanging nakita lang ni Jessica ay ang blonde niyang buntot at ang nakakalokong ngisi ni Vincent nang mahuli niya ito.
  Kinuha ni Jessica ang kanyang bag, tumalikod, at bumalik sa sakayan ng Jeep. Tangina, tangina sa bangko, tangina sa hapunan. Ang tanging nasa isip niya ay ang makaalis dito.
  Sumakay siya sa Jeep, pinaandar ito, at pinindot ang pedal. Umasa siyang may paparating na baguhang pulis, paparain siya, at susubukang manapak.
  Malas. Walang pulis sa paligid kapag kailangan mo.
  Bukod doon sa pinakasalan niya.
  Bago lumiko sa South Street, sumulyap siya sa rearview mirror at nakita si Vincent na nakatayo pa rin sa kanto, nakalagay ang mga kamay sa bulsa, isang papalayo at malungkot na anino sa tapat ng pulang ladrilyo ng Community Hill.
  Kasabay din ng pagbagsak ng kasal niya ang pagbagsak niya.
  OceanofPDF.com
  54
  MIYERKULES, 7:15 PM
  ANG GABI SA LIKOD NG DUCT TAPE ay isang tanawin ng Dalí: mga itim na pelus na buhangin na gumugulong patungo sa malayong abot-tanaw. Paminsan-minsan, may mga daliri ng liwanag na gumagapang sa ibabang bahagi ng kanyang paningin, tinutukso siyang isipin ang kaligtasan.
  Sumasakit ang kanyang ulo. Parang patay at walang silbi ang kanyang mga paa't kamay. Pero hindi iyon ang pinakamalala. Kung nakakainis man ang teyp na nakatakip sa kanyang mga mata, ang teyp na nakatakip sa kanyang bibig ang nagpapabaliw sa kanya, at hindi na iyon dapat pag-usapan. Para sa isang taong tulad ni Simon Close, ang kahihiyan ng pagiging nakatali sa isang upuan, nakagapos ng duct tape, at nabubusalan ng isang bagay na parang lumang basahan, ay pangalawa lamang sa pagkadismaya ng hindi makapagsalita. Kung mawawalan siya ng sasabihin, talo siya sa laban. Noon pa man. Bilang isang batang lalaki sa isang Katolikong tahanan sa Berwick, nagawa niyang magsalita para makawala sa halos bawat galos, bawat matinding galos.
  Hindi ito.
  Halos hindi siya makagawa ng kahit anong ingay.
  Mahigpit na nakabalot ang teyp sa kanyang ulo, sa itaas lamang ng kanyang mga tainga, kaya naririnig niya.
  Paano ako makakalabas dito? Huminga ka nang malalim, Simon.
  Natataranta niyang naisip ang mga libro at CD na nakuha niya sa paglipas ng mga taon, na nakatuon sa meditasyon at yoga, ang mga konsepto ng diaphragmatic breathing, at mga pamamaraan ng yogic para sa pagharap sa stress at pagkabalisa. Hindi pa siya nakakabasa ni isa o nakinig ng CD nang higit sa ilang minuto. Gusto niya ng mabilis na ginhawa mula sa kanyang paminsan-minsang panic attacks-ginagawa ng Xanax na siya ay masyadong matamlay para mag-isip nang malinaw-ngunit ang yoga ay hindi nag-aalok ng mabilis na solusyon.
  Ngayon ay gusto na niyang ipagpatuloy ang paggawa nito.
  Iligtas mo ako, Deepak Chopra, naisip niya.
  Tulungan mo ako, Dr. Weil.
  Pagkatapos ay narinig niya ang pagbukas ng pinto ng kanyang apartment sa likuran niya. Nakabalik na siya. Ang tunog ay pumuno sa kanya ng nakakasuklam na pinaghalong pag-asa at takot. Nakarinig siya ng mga yabag na papalapit mula sa likuran, naramdaman ang bigat ng mga tabla ng sahig. May naamoy siyang matamis, parang bulaklak. Mahina, ngunit may bahid ng pagmamahal. Isang pabango para sa isang batang babae.
  Biglang natanggal ang teyp sa kanyang mga mata. Ang matinding sakit ay parang napupunit kasama nito.
  Nang makapag-adjust ang kanyang mga mata sa liwanag, nakita niya ang isang Apple PowerBook na nakabukas sa coffee table sa harap niya, na nagpapakita ng larawan ng kasalukuyang web page ng The Report.
  Isang HALIMAW ang sumusunod sa mga batang babae mula sa Philadelphia!
  Ang mga pangungusap at parirala ay naka-highlight ng pula.
  ...isang masamang psychopath...
  ... lihis na berdugo ng kawalang-kasalanan...
  Ang digital camera ni Simon ay nakasandal sa isang tripod sa likod ng laptop. Nakabukas ito at direktang nakatutok sa kanya.
  Pagkatapos ay nakarinig si Simon ng isang pag-click sa likuran niya. Hawak ng tagapagpahirap ang isang Apple mouse at nag-i-scroll sa mga dokumento. Di-nagtagal, lumitaw ang isa pang artikulo. Isinulat ito tatlong taon na ang nakalilipas, tungkol sa dugong natapon sa pinto ng isang simbahan sa hilagang-silangan. Isa pang parirala ang itinampok:
  ... makinig kayo, ang mga tagapagbalita, ang mga hangal, ay naghahagis...
  Sa likuran niya, narinig ni Simon ang pagbubukas ng zipper ng isang backpack. Ilang sandali pa, nakaramdam siya ng bahagyang kurot sa kanang bahagi ng kanyang leeg. Isang karayom. Nagpumiglas si Simon sa kanyang mga tali, ngunit wala itong silbi. Kahit na makawala siya, anuman ang nasa loob ng karayom ay halos agad na magkakabisa. Kumalat ang init sa kanyang mga kalamnan, isang kaaya-ayang kahinaan na, kung wala siya sa sitwasyong ito, maaaring natikman niya.
  Nagsimulang mapira-piraso ang kanyang isipan, lumutang. Pinikit niya ang kanyang mga mata. Lumipad ang kanyang mga iniisip sa nakalipas na dekada o higit pa ng kanyang buhay. Tumalon, kumaripas ng takbo ang oras, at huminto.
  Nang imulat niya ang kanyang mga mata, ang malupit na buffet na nakahain sa coffee table sa harap niya ay nanakaw ang kanyang hininga. Sandali niyang sinubukang isipin ang isang uri ng paborableng senaryo para sa kanila. Wala naman.
  Pagkatapos, habang nauubos ang kaniyang laman-loob, itinala niya ang isang huling biswal na tala sa isipan ng kaniyang reporter - isang cordless drill, isang malaking karayom na may makapal na itim na sinulid.
  At alam niya.
  Isa na namang iniksiyon ang nagdala sa kanya sa bingit ng kapahamakan. Sa pagkakataong ito, kusang-loob siyang pumayag.
  Ilang minuto ang lumipas, nang marinig niya ang tunog ng isang drill, sumigaw si Simon Close, ngunit ang tunog ay tila nagmula sa ibang lugar, isang hiwalay na panaghoy ang umalingawngaw sa mamasa-masang pader na bato ng isang bahay Katoliko sa luma nang hilaga ng Inglatera, isang malungkot na buntong-hininga sa sinaunang ibabaw ng kapatagan.
  OceanofPDF.com
  55
  MIYERKULES, 7:35 PM
  Naupo sina Jessica at Sophie sa mesa, nilalamon ang lahat ng mga pagkaing dinala nila pauwi mula sa bahay ng kanyang ama: panettone, sfogliatelle, tiramisu. Hindi ito balanseng pagkain, pero nakatakas siya mula sa grocery store, at wala namang laman ang refrigerator.
  Alam ni Jessica na hindi magandang ideya na hayaan si Sophie na kumain ng sobrang asukal sa ganitong oras ng gabi, pero mahilig din si Sophie sa matamis na bagay na kasinglaki ng Pittsburgh, tulad ng kanyang ina, at, nahirapan siyang tumanggi. Matagal nang napagpasyahan ni Jessica na mas mabuting magsimula na siyang mag-ipon para sa mga bayarin sa dentista.
  Isa pa, matapos makita si Vincent na kasama si Britney, o Courtney, o Ashley, o ano pa man ang pangalan niya, halos naging lunas na ang tiramisu. Sinubukan niyang alisin sa isip niya ang imahe ng kanyang asawa at ang blondeng binatilyo.
  Sa kasamaang palad, agad itong napalitan ng isang litrato ng bangkay ni Brian Parkhurst na nakasabit sa isang mainit na silid na amoy kamatayan.
  Habang iniisip niya ito, lalo niyang pinagdududahan ang pagkakasala ni Parkhurst. Nakilala ba niya si Tessa Wells? Posible. Siya ba ang may pananagutan sa pagpatay sa tatlong kabataang babae? Hindi niya inakala iyon. Halos imposibleng makagawa ng anumang pagkidnap o pagpatay nang hindi nag-iiwan ng bakas.
  Tatlo sila?
  Parang imposible lang talaga.
  Kumusta naman ang PAR sa kamay ni Nicole Taylor?
  Sandaling napagtanto ni Jessica na mas marami pa pala siyang pinasan kaysa sa inaakala niyang kaya niya sa trabahong ito.
  Nilinis niya ang mesa, pinaupo si Sophie sa harap ng TV, at binuksan ang DVD ng Finding Nemo.
  Nagsalin siya ng isang baso ng Chianti, nilinis ang mesa sa kainan, at iniligpit ang lahat ng kanyang mga tala. Inisip niya ang takbo ng mga pangyayari. May koneksyon sa pagitan ng mga batang babaeng ito, ibang bagay maliban sa kanilang pag-aaral sa mga paaralang Katoliko.
  Si Nicole Taylor, dinukot sa kalye at iniwan sa isang taniman ng mga bulaklak.
  Si Tessa Wells, dinukot mula sa kalye at iniwan sa isang abandonadong bahay-himpilan.
  Si Bethany Price, dinukot sa kalye at itinapon sa Rodin Museum.
  Ang pagpili ng mga tambakan ng basura, naman, ay tila random at tumpak, maingat na inayos at walang kahirap-hirap na arbitraryo.
  Hindi, naisip ni Jessica. Tama si Dr. Summers. Hindi naman talaga makatwiran ang kanilang mga ginawa. Mahalaga rin ang lokasyon ng mga biktimang ito gaya ng paraan ng kanilang pagpatay.
  Tiningnan niya ang mga litrato ng mga batang babae sa pinangyarihan ng krimen at sinubukang isipin ang kanilang mga huling sandali ng kalayaan, sinubukang iugnay ang mga sandaling ito mula sa kapangyarihan ng itim at puti patungo sa matingkad na kulay ng isang bangungot.
  Kinuha ni Jessica ang litrato ni Tessa Wells sa paaralan. Si Tessa Wells ang pinakanababahala sa kanya; marahil dahil si Tessa ang unang biktima na nakita niya. O marahil dahil alam niyang si Tessa ay ang dating mahiyain na batang babae na si Jessica, isang manika na laging naghahangad na maging isang imago.
  Pumasok siya sa sala at hinalikan ang makintab at amoy strawberry na buhok ni Sophie. Humagikgik si Sophie. Nanood si Jessica ng ilang minuto ng pelikula tungkol sa makulay na pakikipagsapalaran nina Dory, Marlin, at Gill.
  Pagkatapos ay nahagip ng kanyang tingin ang sobre sa ibabaw ng mesa. Nakalimutan niya ang lahat tungkol doon.
  Rosaryo ng Birhen Maria.
  Naupo si Jessica sa hapag-kainan at binasa ang isang mahabang liham na tila isang mensahe mula kay Pope John Paul II na nagpapatibay sa kahalagahan ng banal na rosaryo. Hindi niya napansin ang mga pamagat, ngunit may isang bahagi na pumukaw sa kanyang atensyon-isang sipi na pinamagatang "Ang mga Misteryo ni Kristo, ang mga Misteryo ng Kanyang Ina."
  Habang nagbabasa siya, nakaramdam siya ng isang maliit na apoy ng liwanag ng pag-unawa sa loob niya, ang pagtanto na natawid na niya ang isang hadlang na hindi niya alam hanggang sa sandaling iyon, isang harang na hindi na kailanman maaaring malagpasan muli.
  Nabasa niya na mayroong limang "Misteryo ng Kalungkutan" ng Rosaryo. Siyempre, alam niya ito mula sa kanyang pagpapalaki sa Katolikong paaralan, ngunit hindi niya ito naisip sa loob ng maraming taon.
  Paghihirap sa hardin.
  Isang latigo sa poste.
  Korona ng mga tinik.
  Pagbuhat ng krus.
  Pagpapako sa krus.
  Ang pagbubunyag na ito ay parang isang mala-kristal na bala, na tumatagos sa gitna ng kanyang utak. Natagpuan si Nicole Taylor sa hardin. Si Tessa Wells ay nakatali sa isang poste. Si Bethany Price ay may suot na koronang tinik.
  Ito ang master plan ng mamamatay-tao.
  Papatayin niya ang limang babae.
  Sa loob ng ilang sandali ng pagkabalisa, tila hindi siya makagalaw. Huminga siya nang malalim nang ilang beses at pinakalma ang sarili. Alam niya na kung tama siya, ang impormasyong ito ay lubos na magbabago sa takbo ng imbestigasyon, ngunit ayaw niyang ipakita ang kanyang teorya sa task force hangga't hindi siya sigurado.
  Iba ang malaman ang plano, ngunit mahalaga rin na maunawaan ang dahilan. Ang pag-unawa sa dahilan ay mahalaga upang maunawaan kung saan susunod na sasalakay ang salarin. Kumuha siya ng notepad at gumuhit ng grid.
  Isang piraso ng buto ng tupa na natagpuan kay Nicole Taylor ang dapat sana'y magturo sa mga imbestigador patungo sa pinangyarihan ng krimen ni Tessa Wells.
  Pero paano?
  Binuklat niya ang mga talaan ng ilan sa mga aklat na hiniram niya mula sa Free Library. Nakakita siya ng isang seksyon tungkol sa mga kaugaliang Romano at nalaman niya na ang pagsasagawa ng paghampas noong panahon ni Kristo ay kinabibilangan ng isang maikling latigo na tinatawag na flagrum, na kadalasang nakakabit sa mga tali na gawa sa katad na may iba't ibang haba. Ang mga buhol ay itinatali sa mga dulo ng bawat tali, at ang matutulis na buto ng tupa ay ipinapasok sa mga buhol sa mga dulo.
  Ang buto ng tupa ay nangangahulugan na ang haligi ay magkakaroon ng latigo.
  Mabilis na sumulat si Jessica ng mga tala.
  Kitang-kita ang isang reproduksyon ng "Dante and Virgil at the Gates of Hell" ni Blake, na natagpuan sa mga kamay ni Tessa Wells. Natagpuan naman si Bethany Price sa gate patungo sa Rodin Museum.
  Sa pagsusuri kay Bethany Price, nakita niya ang dalawang numerong nakasulat sa loob ng kanyang mga kamay. Sa kanyang kaliwang kamay ay ang numerong 7. Sa kanyang kanang kamay naman ay ang numerong 16. Parehong numero ay nakasulat gamit ang black magic marker.
  716.
  Address? Plaka? Bahagyang postal code?
  Hanggang ngayon, wala pang sinuman sa task force ang may ideya kung ano ang ibig sabihin ng mga numerong ito. Alam ni Jessica na kung malulutas niya ang misteryong ito, magkakaroon sila ng pagkakataong mahulaan kung saan mapupunta ang susunod na biktima ng mamamatay-tao. At maaari na nila itong hintayin.
  Nakatitig siya sa malaking tumpok ng mga libro sa mesa ng kainan. Sigurado siyang ang sagot ay nasa kung saan sa isa sa mga ito.
  Pumasok siya sa kusina, nagsalin ng isang baso ng red wine, at naglagay ng kape.
  Magiging mahaba ang gabing ito.
  OceanofPDF.com
  56
  MIYERKULES, 11:15 PM
  Malamig ang lapida. Natatakpan ng oras at mga kalat na tinangay ng hangin ang pangalan at petsa. Pinunasan ko ito. Hinaplos ko ang mga inukit na numero gamit ang hintuturo ko. Ang petsang ito ay nagbabalik sa akin sa isang panahon sa aking buhay kung kailan posible ang lahat. Isang panahon kung kailan kumikinang ang hinaharap.
  Iniisip ko kung sino siya, kung ano ang kaya niyang gawin sa buhay niya, kung sino ang kaya niyang kahinatnan.
  Doktor? Pulitiko? Musikero? Guro?
  Pinagmamasdan ko ang mga kabataang babae at alam kong sa kanila ang mundo.
  Alam ko kung ano ang nawala sa akin.
  Sa lahat ng mga banal na araw sa kalendaryong Katoliko, ang Biyernes Santo marahil ang pinakasagrado. May narinig akong mga taong nagtatanong: kung ito ang araw na ipinako sa krus si Kristo, bakit ito tinatawag na Biyernes Santo? Hindi lahat ng kultura ay tinatawag itong Biyernes Santo. Tinatawag ito ng mga Aleman na Charfreitag, o Biyernes ng Kalungkutan. Sa Latin, ito ay tinawag na Paraskeva, na nangangahulugang "paghahanda."
  Naghahanda na si Christy.
  Nagdarasal si Christy.
  Nang iwan ko siya sa kapilya, ligtas at komportable, binibigkas niya ang kanyang ikasampung rosaryo. Napaka-konsensya niya, at mula sa seryoso niyang pagsasalita sa loob ng ilang dekada, nakikita kong gusto niyang hindi lang ako ang mapalugdan-tutal, ang buhay niya sa lupa lang ang maiimpluwensyahan ko-kundi pati na rin ang Panginoon.
  Bumubuhos ang malamig na ulan sa itim na granite, sinamahan ang aking mga luha, at pinupuno ang aking puso ng isang bagyo.
  Kumuha ako ng pala at sinimulang hukayin ang malambot na lupa.
  Naniniwala ang mga Romano na ang oras na nagmamarka ng pagtatapos ng araw ng pagtatrabaho, ang ikasiyam na oras, ang oras ng pagsisimula ng pag-aayuno, ay mahalaga.
  Tinawag nila itong "Oras ng Walang Anuman."
  Para sa akin, para sa aking mga anak na babae, sa wakas ay malapit na ang oras na ito.
  OceanofPDF.com
  57
  HUWEBES, 8:05.
  ANG PARADA NG MGA KOTSE NG PULIS, may marka at walang marka, na paliku-likong bumabagtas sa nababakurang kalyeng West Philadelphia kung saan nakatira ang balo ni Jimmy Purifie ay tila walang katapusan.
  Nakatanggap si Byrne ng tawag mula kay Ike Buchanan pagkalipas ng alas-sais.
  Patay na si Jimmy Purify. Na-code niya ito ng alas-tres ng madaling araw.
  Habang papalapit si Byrne sa bahay, niyakap niya ang iba pang mga detektib. Inisip ng karamihan na mahirap para sa mga pulis na magpakita ng emosyon-ang ilan ay nagsabing kailangan ito para sa trabaho-ngunit alam ng bawat pulis na mas mabuti iyon. Sa mga panahong tulad nito, wala nang mas madali pa.
  Pagpasok ni Byrne sa sala, nakita niya ang isang babaeng nakatayo sa harap niya, nanigas sa oras at espasyo sa sarili nitong tahanan. Nakatayo si Darlene Purifey sa tabi ng bintana, ang kanyang matalim na tingin ay umaabot sa kabila ng kulay abong abot-tanaw. Sa likuran, isang telebisyon ang nagpatugtog nang malakas ng isang talk show. Naisip ni Byrne na patayin ito, ngunit napagtanto niyang ang katahimikan ay magiging mas malala pa. Ipinakita ng telebisyon na ang buhay, sa kung saan, ay nagpapatuloy.
  "Saan mo ako gusto, Darlene? Sabihin mo, pupunta ako roon."
  Si Darlene Purifey ay nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada kwarenta, isang dating R&B singer noong dekada 1980 na nakapagrekord pa ng ilang rekord kasama ang girl group na La Rouge. Ngayon, ang kanyang buhok ay platinum na, at ang kanyang dating payat na pangangatawan ay nadala na ng panahon. "Matagal na akong hindi umibig sa kanya, Kevin. Hindi ko na nga matandaan kung kailan. Ang tanging... ang ideya tungkol sa kanya ang kulang. Jimmy. Wala na. Susmaryosep."
  Tinawid ni Byrne ang silid at niyakap siya. Hinaplos niya ang buhok nito, naghahanap ng mga salita. May nahanap siya. "Siya ang pinakamahusay na pulis na nakilala ko. Ang pinakamahusay."
  Pinunasan ni Darlene ang kanyang mga mata. Napakawalang-pusong iskultor ni Pighati, naisip ni Byrne. Sa sandaling iyon, si Darlene ay mukhang labindalawang taon na mas matanda kaysa sa kanyang edad. Naisip niya ang kanilang unang pagkikita, ang masasayang panahong iyon. Dinala siya ni Jimmy sa sayawan ng Police Athletic League. Pinanood ni Byrne si Darlene na makipag-ugnayan kay Jimmy at nagtaka kung paano nagawa ng isang manlalarong tulad niya na makakuha ng isang babaeng tulad niya.
  "Alam mo, nagustuhan niya," sabi ni Darlene.
  "Trabaho?"
  "Oo. Trabaho," sabi ni Darlene. "Mas minahal niya ito kaysa sa akin. O kahit ang mga bata, sa palagay ko."
  "Hindi totoo 'yan. Iba 'yan, alam mo ba? Ang pagmamahal sa trabaho mo ay... iba... iba. Pagkatapos ng diborsyo, ginugol ko ang bawat araw na kasama ko siya. At maraming gabi pagkatapos noon. Maniwala ka sa akin, mas namiss ka niya nang higit pa sa inaakala mo."
  Tiningnan siya ni Darlene na parang iyon ang pinakakapani-paniwalang bagay na narinig niya. "Ginawa niya ba?"
  "Niloloko mo ba ako? Natatandaan mo pa ba yung scarf na may monogram? Yung anak mo na may mga bulaklak sa sulok? Yung binigay mo sa kanya noong unang date mo?"
  "Ano...ano naman ito?"
  "Hindi siya kailanman naglibot nang wala iyon. Sa katunayan, isang gabi ay nasa kalagitnaan na kami ng Fishtown, papunta sa isang eskapo, at kinailangan naming bumalik sa Roundhouse dahil nakalimutan niya iyon. At maniwala ka sa akin, hindi mo sinabi sa kanya ang tungkol doon."
  Tumawa si Darlene, saka tinakpan ang bibig at muling umiyak. Hindi sigurado si Byrne kung pinapabuti ba niya o pinapalala ang sitwasyon. Inilagay niya ang kamay sa balikat nito hanggang sa humupa ang mga hikbi nito. Hinanap niya sa kanyang alaala ang isang kuwento, kahit anong kuwento. Sa kung anong dahilan, gusto niyang patuloy na magsalita si Darlene. Hindi niya alam kung bakit, pero naramdaman niya na kung gagawin niya iyon, hindi siya magluluksa.
  "Naikuwento ko na ba sa iyo ang tungkol kay Jimmy na nagkukubli bilang isang baklang puta?"
  "Maraming beses." Ngayon ay ngumiti si Darlene kahit na may asin. "Sabihin mo ulit sa akin, Kevin."
  "Aba, pabaliktad ang ginagawa natin, 'di ba? Kalagitnaan ng tag-araw. Limang detektib ang humahawak sa kaso, at ang numero ni Jimmy ay pain. Pinagtatawanan na natin 'yan nang isang linggo, 'di ba? Sino ba naman ang maniniwala na ibinebenta nila siya kapalit ng isang malaking piraso ng baboy? Kalimutan mo na ang pagbebenta, sino ba naman ang bibili?"
  Isinalaysay ni Byrne sa kanya ang natitirang bahagi ng kwento. Ngumiti si Darlene sa lahat ng tamang lugar, at sa wakas ay tumawa nang malungkot. Pagkatapos ay kumapit siya sa malalaking bisig ni Byrne, at niyakap siya nito nang tila ilang minuto, habang kumakaway palayo sa ilang mga pulis na dumating upang magbigay-pugay. Sa huli, nagtanong siya, "Alam ba ng mga lalaki?"
  Pinunasan ni Darlene ang kanyang mga mata. "Oo. Pupunta sila rito bukas."
  Nakatayo si Byrne sa harap niya. "Kung may kailangan ka, kahit ano, tawagin mo lang. Huwag mo nang tingnan ang relo mo."
  "Salamat, Kevin."
  "At huwag kang mag-alala tungkol sa mga kaayusan. Ang Asosasyon ang may kasalanan ng lahat. Magiging isang prusisyon ito, tulad ng sa Papa."
  Tumingin si Byrne kay Darlene. Muling tumulo ang mga luha. Niyakap siya ni Kevin Byrne nang mahigpit, ramdam ang pagtibok ng kanyang puso. Matatag si Darlene, nakaligtas sa unti-unting pagkamatay ng kanyang mga magulang dahil sa matagalang karamdaman. Nag-aalala siya para sa mga anak na lalaki. Wala sa kanilang dalawa ang tapang ng kanilang ina. Sila ay mga sensitibong bata, napakalapit sa isa't isa, at alam ni Byrne na isa sa kanyang mga trabaho sa susunod na mga linggo ay ang pagsuporta sa pamilyang Purify.
  
  Habang palabas si Byrne ng bahay ni Darlene, kinailangan niyang tumingin sa magkabilang direksyon. Hindi niya maalala kung saan niya pinarada ang kanyang sasakyan. Sumasakit ang kanyang ulo. Kinapa niya ang kanyang bulsa. Mayroon pa rin siyang kumpletong suplay ng Vicodin.
  Kevin, puno na ang plato mo, naisip niya. Maglinis ka na.
  Nagsindi siya ng sigarilyo, huminto nang ilang minuto, at inalam ang kanyang sitwasyon. Tiningnan niya ang kanyang pager. May tatlo pang tawag mula kay Jimmy, na hindi pa niya sinasagot lahat.
  Magkakaroon ng oras.
  Sa wakas, naalala niyang nag-park siya sa isang gilid ng kalye. Pagdating niya sa kanto, nagsimula na naman ang ulan. Bakit hindi, naisip niya. Wala na si Jimmy. Hindi sumikat ang araw. Hindi ngayon.
  Sa buong lungsod-sa mga restawran, taxi, beauty salon, boardroom, at basement ng simbahan-pinag-uusapan ng mga tao ang tungkol sa Rosary Killer, kung paano nagpiyesta ang baliw sa mga batang babae sa Philadelphia at kung paano hindi siya napigilan ng pulisya. Sa unang pagkakataon sa kanyang karera, nakaramdam si Byrne ng kawalan ng kakayahan, ganap na kakulangan, isang impostor, na para bang hindi niya kayang tingnan ang kanyang suweldo nang may pagmamalaki o dignidad.
  Pumasok siya sa Crystal Coffee, ang 24-oras na coffee shop na madalas niyang puntahan tuwing umaga kasama si Jimmy. Malungkot ang mga regular na bisita. Nabalitaan na nila ang balita. Kumuha siya ng dyaryo at isang malaking tasa ng kape, iniisip kung babalik pa ba siya. Paglabas niya, may nakita siyang nakasandal sa kanyang sasakyan.
  Si Jessica iyon.
  Halos matanggal ang kaniyang mga binti sa emosyong iyon.
  Ang batang ito, naisip niya. Kakaiba ang batang ito.
  "Kumusta," sabi niya.
  "Kumusta."
  "Nalulungkot akong malaman ang nangyari sa partner mo."
  "Salamat," sabi ni Byrne, sinusubukang kontrolin ang lahat. "Siya ay... siya ay kakaiba. Magugustuhan mo sana siya."
  "May magagawa ba ako?"
  "May paraan siya," naisip ni Byrne. Isang paraan na magpapamukhang totoo sa mga ganoong tanong, hindi yung tipong kalokohan na sinasabi ng mga tao para lang magbigay ng pahayag.
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Kontrolado ang lahat."
  "Kung gusto mong sulitin ang araw na ito..."
  Umiling si Byrne. "Ayos lang ako."
  "Sigurado ka ba?" tanong ni Jessica.
  "Isang daang porsyento."
  Kinuha ni Jessica ang sulat ni Rosary.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Sa tingin ko iyan ang susi sa pag-iisip ng ating lalaki."
  Ikinuwento ni Jessica sa kanya ang kanyang mga natutunan, pati na rin ang mga detalye ng kanyang pagkikita kay Eddie Casalonis. Habang nagsasalita siya, nakita niya ang ilang bagay na gumapang sa mukha ni Kevin Byrne. Dalawa sa mga ito ang partikular na makabuluhan.
  Respeto sa kanya bilang isang detektib.
  At, higit sa lahat, ang determinasyon.
  "Mayroon tayong dapat kausapin bago natin bigyan ng briefing ang team," sabi ni Jessica. "Isang taong makakapagbigay ng tamang perspektibo sa lahat ng ito."
  Lumingon si Byrne at sumulyap sa bahay ni Jimmy Purifie. Lumingon siya at sinabing, "Tara na."
  
  Naupo sila kasama si Padre Corrio sa isang maliit na mesa malapit sa bintana sa harap ng Anthony's Coffee Shop sa Ninth Street sa South Philadelphia.
  "Mayroong dalawampung misteryo ng Rosaryo," sabi ni Padre Corrio. "Ang mga ito ay nakagrupo sa apat na hanay: Masaya, Malungkot, Maluwalhati, at Maliwanag."
  Ang ideya na ang kanilang tagapagpatupad ay nagpaplano ng dalawampung pagpatay ay hindi nakaligtas sa atensyon ng sinuman sa hapag-kainan. Tila hindi iyon ang iniisip ni Padre Corrio.
  "Sa mahigpit na pagsasalita," patuloy niya, "ang mga misteryo ay ipinamamahagi ayon sa mga araw ng linggo. Ang mga Misteryo ng Maluwalhati ay ipinagdiriwang tuwing Linggo at Miyerkules, ang mga Misteryo ng Tuwa naman ay tuwing Lunes at Sabado. Ang mga Misteryo ng Luminous, na medyo bago pa lamang, ay ipinagdiriwang tuwing Huwebes."
  "Kumusta naman ang Nalulungkot?" tanong ni Byrne.
  "Ang mga Misteryo ng Hapis ay ipinagdiriwang tuwing Martes at Biyernes. Tuwing Linggo tuwing Kuwaresma."
  Binilang ni Jessica sa isip ang mga araw simula nang matuklasan ito ni Bethany Price. Hindi ito akma sa huwaran ng pagdiriwang.
  "Karamihan sa mga misteryo ay pagdiriwang," sabi ni Padre Corrio. "Kabilang dito ang Anunsyo, ang Binyag ni Hesus, ang Pag-akyat sa Langit, at ang Muling Pagkabuhay ni Kristo. Tanging ang mga Misteryo ng Hapis ang tumatalakay sa pagdurusa at kamatayan."
  "Lima lang ang Malungkot na Lihim, 'di ba?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Padre Corrio. "Ngunit tandaan na ang rosaryo ay hindi tinatanggap ng lahat. May mga tumututol."
  "Paano naman?" tanong ni Jessica.
  "Buweno, may mga taong itinuturing ang rosaryo na hindi kumenikal."
  "Hindi ko maintindihan ang ibig mong sabihin," sabi ni Byrne.
  "Pinupuri ng Rosaryo si Maria," sabi ni Padre Corrio. "Pinararangalan nito ang Ina ng Diyos, at naniniwala ang ilan na ang katangiang Mariano ng panalangin ay hindi lumuluwalhati kay Kristo."
  "Paano ito naaangkop sa kinakaharap natin dito?"
  Nagkibit-balikat si Padre Corrio. "Marahil ang lalaking hinahanap mo ay hindi naniniwala sa pagkabirhen ni Maria. Marahil ay sinusubukan niya, sa sarili niyang paraan, na ibalik ang mga batang babaeng ito sa Diyos sa ganitong kalagayan."
  Kinilabutan si Jessica sa naisip niya. Kung iyon ang motibo niya, kailan at bakit siya titigil?
  Inabot ni Jessica ang kaniyang folio at inilabas ang mga litrato ng loob ng mga palad ni Bethany Price, ang mga numerong 7 at 16.
  "May kahulugan ba sa iyo ang mga numerong ito?" tanong ni Jessica.
  Isinuot ni Padre Corrio ang kaniyang bifocals at tiningnan ang mga litrato. Malinaw na nababagabag siya sa mga sugat sa braso ng batang babae.
  "Maaaring maraming bagay," sabi ni Padre Corrio. "Walang anumang bagay na agad na pumapasok sa isip."
  "Tiningnan ko ang pahina 716 sa Oxford Annotated Bible," sabi ni Jessica. "Nasa gitna iyon ng Aklat ng mga Awit. Binasa ko ang teksto, pero walang lumabas."
  Tumango si Padre Corrio ngunit nanatiling tahimik. Malinaw na hindi siya naapektuhan ng Aklat ng mga Awit sa kontekstong ito.
  "Kumusta naman ang taon? May kahalagahan ba ang taon pito't labing-anim sa simbahan na alam mo?" tanong ni Jessica.
  Ngumiti si Padre Corrio. "Nag-aral ako nang kaunti ng Ingles, Jessica," sabi niya. "Natatakot akong hindi ang kasaysayan ang aking pinakamahusay na asignatura. Bukod sa katotohanan na ang Unang Batikano ay nagpulong noong 1869, hindi ako magaling makipag-date."
  Tiningnan ni Jessica ang mga tala na ginawa niya noong nakaraang gabi. Nauubusan na siya ng ideya.
  "May nakita ka bang sapin sa balikat ng batang babaeng ito?" tanong ni Padre Corrio.
  Sinuri ni Byrne ang kanyang mga tala. Sa madaling salita, ang isang eskapularyo ay dalawang maliliit na parisukat na piraso ng telang lana, na pinagdugtong ng dalawang tali o laso. Isinusuot ito nang sa gayon, kapag ang mga laso ay nakapatong sa mga balikat, ang isang bahagi ay nasa harap at ang isa ay nasa likod. Karaniwang ibinibigay ang mga eskapularyo para sa Unang Komunyon-isang set ng regalo na kadalasang may kasamang rosaryo, isang hugis-aspili na kalis na may ostiya, at isang supot na satin.
  "Oo," sabi ni Byrne. "Nang matagpuan siya, may talim ng balikat sa leeg niya."
  "Ito ba ay isang kayumangging spatula?"
  Muling tiningnan ni Byrne ang kaniyang mga tala. "Oo."
  "Marahil ay dapat mo siyang tingnang mabuti," sabi ni Padre Corrio.
  Kadalasan, ang mga talim ng balikat ay nakabalot sa malinaw na plastik para sa proteksyon, tulad ng nangyari kay Bethany Price. Ang kanyang shoulder pad ay nalinis na mula sa mga fingerprint. Wala ni isa ang natagpuan. "Bakit po, Padre?"
  "Taon-taon, ipinagdiriwang ang Kapistahan ng Kapula, isang araw na iniaalay sa Mahal na Birhen ng Bundok Carmel. Ginugunita nito ang anibersaryo ng araw na nagpakita ang Mahal na Birheng Maria kay San Simon Stock at binigyan siya ng isang eskapularyo ng monasteryo. Sinabi niya sa kanya na ang sinumang magsusuot nito ay hindi magdurusa sa apoy na walang hanggan."
  "Hindi ko maintindihan," sabi ni Byrne. "Bakit mahalaga ito?"
  Sabi ni Padre Corrio: "Ang Kapistahan ng Capular ay ipinagdiriwang tuwing Hulyo 16."
  
  Ang eskapularyo na natagpuan sa Bethany Price ay isa ngang kayumangging eskapularyo na inialay sa Mahal na Birhen ng Mount Carmel. Tinawagan ni Byrne ang laboratoryo at tinanong kung nabuksan na ba nila ang malinaw na plastik na lalagyan. Hindi pa nila nabuksan.
  Bumalik sina Byrne at Jessica sa Roundhouse.
  "Alam mo, may posibilidad na hindi natin mahuli ang lalaking ito," sabi ni Byrne. "Baka makarating siya sa panglima niyang biktima at pagkatapos ay gumapang pabalik sa putik magpakailanman."
  Sumagi sa isip ni Jessica ang ideyang iyon. Pinilit niyang huwag isipin iyon. "Sa tingin mo ba ay maaaring mangyari ito?"
  "Sana hindi," sabi ni Byrne. "Pero matagal ko na itong ginagawa. Gusto ko lang maging handa ka sa posibilidad na mangyari."
  Hindi niya nagustuhan ang posibilidad na ito. Kung hindi mahuhuli ang lalaking ito, alam niya na sa natitirang bahagi ng kanyang karera sa departamento ng homicide, sa natitirang bahagi ng kanyang panahon sa pagpapatupad ng batas, huhusgahan niya ang bawat kaso batay sa itinuturing niyang kabiguan.
  Bago pa makasagot si Jessica, tumunog ang cellphone ni Byrne. Sinagot niya ito. Ilang segundo ang lumipas, isinara niya ang telepono at inabot ang ilaw sa likurang upuan. Inilagay niya ito sa dashboard at sinindihan.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Jessica.
  "Binuksan nila ang pala at pinunasan ang alikabok mula sa loob," sabi niya. Tinapakan niya ang pedal ng gasolina. "May fingerprint tayo."
  
  Naghintay sila sa isang bangko malapit sa palimbagan.
  Mayroong lahat ng uri ng paghihintay sa trabaho ng pulisya. Nariyan ang iba't ibang uri ng pagmamatyag at iba't ibang hatol. Nariyan ang uri ng paghihintay kung saan ka pupunta sa isang korte ng munisipyo upang tumestigo sa isang kalokohang kaso ng DUI ng alas-9 ng umaga, at ng alas-3 ng hapon ay nasa stand ka nang dalawang minuto, tamang-tama para sa apat na oras na paglilibot.
  Pero ang paghihintay na lumitaw ang isang fingerprint ang pinakamasama sa dalawang aspeto. May ebidensya ka, pero habang tumatagal, mas malamang na hindi mo mahanap ang tamang kapareha.
  Sinubukan nina Byrne at Jessica na maging komportable. Marami pang ibang bagay na maaari sana nilang gawin pansamantala, ngunit determinado silang huwag gawin ang alinman sa mga ito. Ang pangunahin nilang layunin sa ngayon ay ang mapababa ang kanilang presyon ng dugo at tibok ng puso.
  "Pwede ba akong magtanong?" tanong ni Jessica.
  "Oo naman."
  - Kung ayaw mong pag-usapan 'yan, naiintindihan ko nang lubos.
  Tiningnan siya ni Byrne gamit ang halos itim at berdeng mga mata. Ngayon lang siya nakakita ng lalaking ganito kapagod.
  "Gusto mong malaman ang tungkol kay Luther White," aniya.
  "Sige. Oo," sabi ni Jessica. Ganoon ba siya ka-transparent? "Medyo."
  Nagtanong-tanong si Jessica. Pinoprotektahan ng mga detektib ang kanilang mga sarili. Ang narinig niya ay nagdulot ng isang medyo nakakabaliw na kwento. Napagpasyahan niyang magtanong na lang.
  "Ano ang gusto mong malaman?" tanong ni Byrne.
  Bawat detalye. - Lahat ng gusto mong sabihin sa akin.
  Bahagyang sumubsob si Byrne sa bangko, na ipinamahagi ang kanyang bigat. "Nagtrabaho ako nang halos limang taon, naka-plain clothes nang mga dalawang taon. Nagkaroon ng serye ng mga panggagahasa sa West Philadelphia. Tinarget ng salarin ang mga parking lot tulad ng mga motel, ospital, at mga gusali ng opisina. Nag-aatake siya sa kalagitnaan ng gabi, kadalasan sa pagitan ng alas-tres at alas-kwatro ng madaling araw."
  Malabo itong naalala ni Jessica. Nasa ikasiyam na baitang siya noon, at ang kuwento ay labis na natakot niya at ng kanyang mga kaibigan.
  "Ang paksa ay nakasuot ng nylon stocking sa kanyang mukha, rubber gloves, at laging nakasuot ng condom. Hindi nag-iiwan ni isang hibla ng buhok, ni isang hibla. Walang ni isang patak ng likido. Wala kaming nakuha. Walong babae sa loob ng tatlong buwan, at wala kaming nakuha. Ang tanging paglalarawan na mayroon kami, maliban sa ang lalaki ay maputi at nasa pagitan ng tatlumpu at limampu, ay mayroon siyang tattoo sa harap ng kanyang leeg. Isang masalimuot na tattoo ng isang agila, na umaabot hanggang sa base ng kanyang panga. Sinuri namin ang bawat tattoo parlor sa pagitan ng Pittsburgh at Atlantic City. Wala."
  Kaya, kasama ko si Jimmy isang gabi. Kakahuli lang namin ng isang suspek sa Old Town at naka-gear pa rin kami. Huminto kami sandali sa isang lugar na tinatawag na Deuce's, malapit sa Pier 84. Paalis na sana kami nang makita ko ang isang lalaki sa isa sa mga mesa sa tabi ng pinto na nakasuot ng puting turtleneck na nakataas. Hindi ko agad naisip iyon, pero habang palabas ako ng pinto, sa di malamang dahilan ay lumingon ako at nakita ko ito. May dulo ng tattoo na nakausli mula sa ilalim ng turtleneck. Isang tuka ng agila. Hindi ito maaaring lumagpas sa kalahating pulgada, di ba? Siya nga iyon.
  - Nakita ka ba niya?
  "Ah oo nga," sabi ni Byrne. "Kaya umalis na lang kami ni Jimmy. Nagsiksikan kami sa labas, sa tabi mismo ng mababang pader na bato na katabi ng ilog, iniisip na tatawag kami dahil kaunti lang ang mayroon kami at ayaw naming may pumigil sa amin sa pag-apula sa kupal na ito. Hindi pa ito mga cellphone, kaya tumungo si Jimmy sa kotse para humingi ng backup. Napagpasyahan kong tumayo sa tabi ng pinto, iniisip na kung susubukan ng lalaking ito na umalis, hahabulin ko siya. Pero paglingon ko, nandoon na siya. At ang dalawampu't dalawang dulo niya ay nakatutok diretso sa puso ko.
  - Paano ka niya nilikha?
  "Wala akong ideya. Pero walang sabi-sabi, walang pagdadalawang-isip, agad siyang bumaba. Nagpaputok siya ng tatlong sunod-sunod na putok. Isinuot ko lahat ng iyon sa aking vest, pero napigilan nila ako. Ang pang-apat niyang putok ay tumama sa noo ko." Hinaplos ni Byrne ang peklat sa itaas ng kanyang kanang mata. "Bumalik ako, tumawid sa pader, papunta sa ilog. Hindi ako makahinga. Nabali ang dalawang tadyang ng mga slug, kaya hindi ko na sinubukang lumangoy. Nagsimula na lang akong lumubog sa ilalim, na parang paralisado ako. Ang tubig ay sobrang lamig."
  - Anong nangyari kay White?
  "Sinaktan siya ni Jimmy. Dalawa sa dibdib."
  Sinubukan ni Jessica na iproseso ang mga larawang iyon, ang bangungot ng bawat pulis kapag nahaharap sa isang dalawang beses na natalo na may dalang baril.
  "Habang nalulunod ako, nakita ko ang puting ibabaw sa itaas ko. Sumusumpa ako, bago ako nawalan ng malay, may sandali kaming nagkaharap sa ilalim ng tubig. Ilang pulgada lang ang layo. Madilim at malamig, pero nagtama ang aming mga mata. Pareho kaming naghihingalo, at alam namin iyon."
  "Ano ang sumunod na nangyari?"
  "Nahuli nila ako, ginawa nila ang CPR, ang buong routine."
  "Nabalitaan kong ikaw..." Sa hindi malamang dahilan, nahirapan si Jessica na sabihin ang mga salitang iyon.
  "Nalunod?"
  "Oo naman. Ano? At ikaw?"
  - Iyan ang sinasabi nila sa akin.
  "Wow. Ang tagal mo pala rito, um..."
  Tumawa si Byrne. "Patay na?"
  "Pasensya na," sabi ni Jessica. "Masasabi kong may kumpiyansa akong hindi ko pa naitatanong 'yan dati."
  "Animnapung segundo," sagot ni Byrne.
  "Wow."
  Tumingin si Byrne kay Jessica. Ang mukha niya ay parang press conference na puno ng mga tanong.
  Ngumiti si Byrne at nagtanong, "Gusto mong malaman kung may matingkad na puting ilaw, mga anghel, mga ginintuang trumpeta at si Roma Downey na lumulutang sa itaas, hindi ba?"
  Tumawa si Jessica. "Sa tingin ko."
  "Aba, walang Roma Downey. Pero may mahabang pasilyo na may pinto sa dulo. Alam ko lang na hindi ko dapat buksan ang pintong iyon. Kung bubuksan ko iyon, hindi na ako babalik."
  - Ngayon mo lang ba nalaman?
  "Ang alam ko lang. At sa loob ng mahabang panahon pagkatapos kong bumalik, tuwing pumupunta ako sa pinangyarihan ng krimen, lalo na sa pinangyarihan ng pagpatay, nakakaramdam ako... ng kakaiba. Kinabukasan pagkatapos naming matagpuan ang bangkay ni Deirdre Pettigrew, bumalik ako sa Fairmount Park. Hinawakan ko ang bangko sa harap ng mga palumpong kung saan siya natagpuan. Nakita ko si Pratt. Hindi ko alam ang pangalan niya, hindi ko makita nang malinaw ang mukha niya, pero alam kong siya iyon. Nakita ko siyang nakita niya."
  - Nakita mo na ba siya?
  "Hindi sa paningin. Alam ko lang... "Malinaw na hindi ito naging madali para sa kanya. "Nangyari ito nang maraming beses sa loob ng mahabang panahon," aniya. "Walang paliwanag para dito. Walang hula. Sa katunayan, marami akong ginawang mga bagay na hindi ko dapat sinubukang pigilan para matigil ito."
  "Gaano ka na katagal bilang isang IOD?"
  "Nawala ako nang halos limang buwan. Maraming rehab. Doon ko nakilala ang asawa ko."
  "Isa ba siyang physical therapist?"
  "Hindi, hindi. Nagpapagaling siya mula sa napunit na Achilles tendon. Nakilala ko siya ilang taon na ang nakalilipas sa dati kong kapitbahayan, pero nagkabalikan kami sa ospital. Magkasama kaming palakad-lakad sa mga pasilyo. Masasabi kong pag-ibig na iyon simula pa lang, Vicodin, kung hindi lang iyon isang masamang biro."
  Tumawa pa rin si Jessica. "Nakatanggap ka na ba ng tulong mula sa mga propesyonal na eksperto sa kalusugang pangkaisipan?"
  "Ah, oo. Nagtrabaho ako sa departamento ng saykayatriko nang dalawang taon, paminsan-minsan. Nag-analisa ako ng panaginip. Dumalo pa nga ako ng ilang pagpupulong ng IANDS."
  "YANDS?"
  "International Association for Near-Death Research. Hindi ito para sa akin."
  Sinubukan ni Jessica na intindihin ang lahat. Sobra na. "Kumusta na ang mga bagay-bagay ngayon?"
  "Hindi na ito madalas mangyari nitong mga nakaraang araw. Para itong isang malayong signal ng telebisyon. Si Morris Blanchard ay patunay na hindi na ako sigurado roon."
  Nakita ni Jessica na may iba pa palang dapat sabihin, pero pakiramdam niya ay sapat na ang pagtulak niya sa lalaki.
  "At para masagot ang susunod mong tanong," patuloy ni Byrne, "Hindi ako makabasa ng isip, hindi ako makahula ng kapalaran, hindi ko makita ang hinaharap. Walang blind spot. Kung nakikita ko lang ang hinaharap, maniwala ka, nasa Philadelphia Park na ako ngayon."
  Tumawa ulit si Jessica. Natuwa siya na nagtanong siya, pero medyo natatakot pa rin sa buong pangyayari. Ang mga kwento ng clairvoyance at mga katulad nito ay palaging nakakakilabot sa kanya. Kapag binabasa niya ang The Shining, natutulog siyang nakabukas ang mga ilaw sa loob ng isang linggo.
  Susubukan na sana niya ang isa sa mga nakakailang niyang pagbabago nang biglang pumasok si Ike Buchanan sa pinto ng palimbagan. Namumula ang mukha nito, at naninigas ang mga ugat sa leeg. Sa sandaling iyon, nawala ang kanyang pagkapilay.
  "Nakuha ko," sabi ni Buchanan, sabay kaway ng readout ng computer.
  Tumayo agad sina Byrne at Jessica at naglakad sa tabi niya.
  "Sino siya?" tanong ni Byrne.
  "Ang kanyang pangalan ay Wilhelm Kreutz," sabi ni Buchanan.
  OceanofPDF.com
  58
  HUWEBES, 11:25
  Ayon sa mga talaan ng DMV, nakatira si Wilhelm Kreutz sa Kensington Avenue. Nagtrabaho siya bilang isang parking attendant sa North Philadelphia. Naglakbay ang task force papunta sa pinangyarihan sakay ng dalawang sasakyan. Apat na miyembro ng SWAT team ang sumakay sa isang itim na van. Apat sa anim na detektib sa task force ang sumunod sakay ng isang squad car: sina Byrne, Jessica, John Shepherd, at Eric Chavez.
  Ilang bloke ang layo, tumunog ang isang cellphone sa Taurus. Tiningnan ng apat na detektib ang kani-kanilang mga telepono. Si John Shepard pala iyon. "Uh-huh...magkano...sige...salamat." Tinupi niya ang antenna at tinupi ang telepono. "Hindi pumasok sa trabaho si Kreutz sa nakalipas na dalawang araw. Walang nakakita o nakausap siya sa parking lot."
  Naintindihan ito ng mga detektib at nanatiling tahimik. May ritwal na nauugnay sa pagkatok sa pinto, kahit anong pinto; isang personal na panloob na monologo, na natatangi sa bawat opisyal ng pagpapatupad ng batas. Ang ilan ay pinupuno ang oras na ito ng panalangin. Ang iba naman ay ng natigilang katahimikan. Ang lahat ng ito ay nilayon upang palamigin ang galit, pakalmahin ang mga nerbiyos.
  Mas marami silang natutunan tungkol sa kanilang paksa. Malinaw na akma si Wilhelm Creutz sa kanilang profile. Siya ay apatnapu't dalawang taong gulang, isang mapag-isa, at nagtapos sa University of Wisconsin.
  At kahit na mahaba ang kanyang rap sheet, wala itong nilalaman na kahawig ng antas ng karahasan o lalim ng kasamaan ng mga pagpatay sa Rosary Girl. Gayunpaman, malayo siya sa pagiging isang huwarang mamamayan. Si Kreutz ay isang rehistradong Level II sex offender, ibig sabihin ay itinuturing siyang may katamtamang panganib na magkasala muli. Gumugol siya ng anim na taon sa Chester at nagparehistro sa mga awtoridad ng Philadelphia pagkatapos siyang palayain noong Setyembre 2002. Nakipag-ugnayan siya sa mga menor de edad na babae sa pagitan ng edad na sampu at labing-apat. Ang kanyang mga biktima ay kilala at hindi niya kilala.
  Sumang-ayon ang mga detektib na, bagama't mas matanda ang mga biktima ng Rose Garden Killer kaysa sa mga naunang biktima ni Kreutz, walang lohikal na paliwanag kung bakit natagpuan ang kanyang fingerprint sa isang personal na gamit na pagmamay-ari ni Bethany Price. Kinontak nila ang ina ni Bethany Price at tinanong kung kilala nito si Wilhelm Kreutz.
  Hindi siya.
  
  Nakatira si K. Reitz sa ikalawang palapag ng isang apartment na may tatlong silid sa isang sira-sirang gusali malapit sa Somerset. Ang pasukan sa kalye ay katabi ng isang dry cleaner na may mahahabang shutters. Ayon sa mga plano ng departamento ng gusali, mayroong apat na apartment sa ikalawang palapag. Ayon sa departamento ng pabahay, dalawa lamang ang nakatira. Sa legal na aspeto, totoo ito. Ang pinto sa likod ng gusali ay bumubukas patungo sa isang eskinita na umaabot sa haba ng bloke.
  Ang target na apartment ay matatagpuan sa harap, na may dalawang bintana na tinatanaw ang Kensington Avenue. Isang SWAT sniper ang pumwesto sa kabilang kalye, sa bubong ng isang tatlong-palapag na gusali. Isang pangalawang opisyal ng SWAT ang nagbabantay sa likurang bahagi ng gusali, na nakapuwesto sa lupa.
  Ang natitirang dalawang opisyal ng SWAT ay sisirain ang pinto gamit ang isang Thunderbolt CQB battering ram, isang matibay na silindrong battering ram na ginagamit nila tuwing kinakailangan ang isang mapanganib at pabago-bagong pagpasok. Kapag nasira na ang pinto, papasok sina Jessica at Byrne, habang si John Shepard naman ang magbabantay sa likurang bahagi. Si Eric Chavez ay nakapuwesto sa dulo ng pasilyo, malapit sa hagdan.
  
  Sinuri nila ang kandado ng pintuan sa harap at mabilis na pumasok. Habang dumadaan sila sa maliit na pasilyo, tiningnan ni Byrne ang isang hanay ng apat na mailbox. Tila wala ni isa sa mga ito ang nagamit. Matagal nang pinasok ang mga ito at hindi pa naaayos. Ang sahig ay puno ng maraming flyers, menu, at katalogo.
  Isang inaamag na tabla na tapon ang nakasabit sa ibabaw ng mga mailbox. Ilang lokal na negosyo ang nagdispley ng kanilang mga produkto sa kupas na dot-matrix print sa kulot at mainit na neon na papel. Ang mga espesyal na alok ay may petsang halos isang taon na ang nakalilipas. Tila matagal nang iniwan ng mga taong nagtitinda ng mga flyer sa lugar ang lugar. Ang mga dingding ng lobby ay puno ng mga marka ng gang at mga kalaswaan sa hindi bababa sa apat na wika.
  Ang hagdanan patungo sa ikalawang palapag ay puno ng mga basurahan, punit-punit at nakakalat dahil sa kumpol ng mga hayop sa lungsod, parehong may dalawang paa at apat na paa. Ang amoy ng nabubulok na pagkain at ihi ay nasa lahat ng dako.
  Mas malala ang ikalawang palapag. Natatakpan ng amoy ng dumi ang makapal na usok mula sa mga palayok. Ang pasilyo sa ikalawang palapag ay isang mahaba at makitid na pasilyo na may nakalantad na mga rehas na metal at nakalawit na mga kable ng kuryente. Nakatabing plaster at natutuklap na pinturang enamel ang kisame na parang mga basang estalaktita.
  Tahimik na lumapit si Byrne sa pintong pinupuntirya at idinikit ang kanyang tainga dito. Nakinig siya nang ilang sandali, pagkatapos ay umiling. Sinubukan niya ang hawakan. Naka-lock ito. Umatras siya.
  Isa sa dalawang opisyal ng special forces ang tumingin sa mga mata ng grupong pumapasok. Ang isa pang opisyal ng special forces, ang may hawak ng battering ram, ay pumwesto na. Tahimik niya silang binilang.
  Kasama ito.
  "Pulis! Search warrant!" sigaw niya.
  Binawi niya ang battering ram at malakas na isinara ito sa pinto, sa ilalim lamang ng kandado. Agad na nahati ang lumang pinto mula sa frame, pagkatapos ay napunit sa itaas na bisagra. Umatras ang opisyal na may hawak na battering ram, habang iginulong ng isa pang opisyal ng SWAT ang frame, itinaas ang kanyang AR-15 .223 rifle.
  Sumunod si Byrne.
  Sinundan siya ni Jessica, ang kanyang Glock 17 ay nakatutok nang mababa sa sahig.
  Isang maliit na sala ang nasa kanan. Lumapit si Byrne sa dingding. Nauna silang binalot ng amoy ng disinfectant, cherry insenso, at nabubulok na laman. Isang pares ng takot na daga ang nagmamadaling tumakbo sa pinakamalapit na dingding. Napansin ni Jessica ang tuyong dugo sa kanilang mga kulay abong nguso. Kumakatok ang kanilang mga kuko sa tuyong sahig na kahoy.
  Nakakakilabot ang katahimikan sa apartment. Sa kung saan sa sala, may tumutunog na orasan ng tagsibol. Walang tunog, walang hininga.
  Sa unahan ay naroon ang isang magulo at hindi naaasikaso na sala. Isang upuan para sa kasal, na nababalutan ng gusot na pelus at may bahid ng ginto, may mga unan sa sahig. Ilang kahon ng Domino's, binaklas at kinukutkot. Isang tumpok ng maruruming damit.
  Walang tao.
  Sa kaliwa ay isang pinto, malamang na patungo sa isang silid-tulugan. Sarado ito. Habang papalapit sila, narinig nila ang mahinang tunog ng isang brodkast sa radyo mula sa loob ng silid. Isang channel ng ebanghelyo.
  Pumwesto ang opisyal ng espesyal na puwersa, itinaas ang kanyang riple.
  Lumapit si Byrne at hinawakan ang pinto. Naka-lock ito. Dahan-dahan niyang pinihit ang hawakan, pagkatapos ay mabilis na itinulak ang pinto ng kwarto pabukas at pumasok muli. Medyo malakas na ang radyo ngayon.
  "Walang duda na sinasabi ng Bibliya na balang araw, ang bawat isa... ay magbibigay-sulit ng kaniyang sarili... sa Diyos!"
  Tiningnan ni Byrne si Jessica sa mga mata. Tumango siya at sinimulan ang countdown. Pumasok sila sa silid.
  At nakita ko ang loob mismo ng impyerno.
  "Diyos ko po," sabi ng opisyal ng SWAT. Naglagay siya ng krus sa kanyang sarili. "Oh, Panginoong Hesus."
  Walang muwebles at kagamitan sa kwarto. Ang mga dingding ay natatakpan ng nagbabalat at nabahiran ng tubig na wallpaper ng mga bulaklak; ang sahig ay puno ng mga patay na insekto, maliliit na buto, at mga tira-tirang pagkain. Kumapit ang mga sapot ng gagamba sa mga sulok; ang mga baseboard ay nababalutan ng malasutlang kulay abong alikabok na ilang taon nang nababalutan. Isang maliit na radyo ang nakatayo sa sulok, malapit sa mga bintana sa harap, na natatakpan ng punit at inaamag na mga tela.
  May dalawang residente sa silid.
  Sa kabilang pader, isang lalaking nakasabit nang patiwarik sa isang pansamantalang krus, na tila gawa sa dalawang piraso ng metal na frame ng kama . Ang kanyang mga pulso, paa, at leeg ay nakatali sa frame sa paraang parang akordyon, na humihiwa nang malalim sa kanyang laman. Hubad ang lalaki, at ang kanyang katawan ay hiniwa pababa sa gitna mula singit hanggang lalamunan-ang taba, balat, at kalamnan ay hinila nang hiwalay, na lumilikha ng isang malalim na tudling. Siya rin ay hiniwa nang patagilid sa kanyang dibdib, na lumilikha ng isang hugis-krus na pormasyon ng dugo at ginutay-gutay na tisyu.
  Sa ibaba niya, sa paanan ng krus, nakaupo ang isang batang babae. Ang kanyang buhok, na maaaring dating blond, ngayon ay naging matingkad na kulay ocher. Nababalutan siya ng dugo, at ang kumikinang na tubig nito ay kumakalat hanggang sa mga tuhod ng kanyang palda na maong. Ang silid ay puno ng metal na lasa. Ang mga kamay ng batang babae ay magkahawak. Hawak niya ang isang rosaryo na gawa lamang sa sampung butil.
  Si Byrne ang unang natauhan. Delikado pa rin ang lugar na ito. Dumiretso siya sa pader sa tapat ng bintana at sumilip sa loob ng aparador. Wala itong laman.
  "Naiintindihan ko," sa wakas ay nasabi ni Byrne.
  At kahit na wala nang anumang agarang banta, kahit man lang mula sa isang buhay na tao, at maisukbit na ng mga detektib ang kanilang mga armas, nag-atubili pa rin sila, na para bang kahit papaano ay malalampasan nila ang makamundong pangitain sa kanilang harapan gamit ang nakamamatay na puwersa.
  Hindi ito dapat nangyari.
  Pumunta rito ang mamamatay-tao at iniwan ang kalapastanganang larawang ito, isang larawang tiyak na mabubuhay sa kanilang isipan habang sila ay humihinga.
  Mabilis na hinalughog ang aparador ng kwarto ngunit kaunti lang ang nakita. Isang pares ng uniporme sa trabaho at isang tumpok ng maruruming damit panloob at medyas. Dalawa sa mga uniporme ay galing sa Acme Parking. May nakadikit na photo tag sa harap ng isa sa mga damit pangtrabaho. Kinilala ng tag ang lalaking binitay bilang si Wilhelm Kreutz. Tumugma ang identification card sa kanyang larawan.
  Sa wakas, itinago na ng mga detektib ang kanilang mga armas.
  Tinawagan ni John Shepherd ang pangkat ng CSU.
  "Iyan ang pangalan niya," sabi ng gulat na gulat pa ring opisyal ng SWAT kina Byrne at Jessica. Ang maitim na asul na dyaket ng BDU ng opisyal ay may nakasulat na "D. MAURER."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Byrne.
  "Aleman ang pamilya ko," sabi ni Maurer, nahihirapang pakalmahin ang sarili. Mahirap itong gawain para sa lahat. Ang ibig sabihin ng "Kreuz" sa Aleman ay "krus". Sa Ingles, ang pangalan niya ay William Cross.
  Ang Ikaapat na Misteryo ng Hapis ay ang pagpasan ng krus.
  Umalis sandali si Byrne sa pinangyarihan, pagkatapos ay mabilis na bumalik. Binuklat niya ang kanyang kuwaderno, hinahanap ang listahan ng mga batang babae na naiulat na nawawala. Naglalaman din ng mga litrato ang mga ulat. Hindi nagtagal. Lumuhod siya sa tabi ng babae at itinapat ang litrato sa mukha nito. Ang pangalan ng biktima ay Christy Hamilton. Siya ay labing-anim. Nakatira siya sa Nicetown.
  Tumayo si Byrne. Nakita niya ang kakila-kilabot na eksenang nagaganap sa harap niya. Sa kanyang isipan, sa kaibuturan ng kanyang takot, alam niyang malapit na niyang makilala ang lalaking ito, at magkasama silang lalakad patungo sa gilid ng kawalan.
  May gusto sanang sabihin si Byrne sa koponan, sa koponan na napili niyang pamunuan, ngunit sa sandaling iyon ay wala siyang naramdamang kakaiba sa pagiging isang lider. Sa unang pagkakataon sa kanyang karera, natuklasan niyang hindi sapat ang mga salita.
  Sa sahig, sa tabi ng kanang paa ni Christy Hamilton, nakapatong ang isang tasa ng Burger King na may takip at straw.
  May mga bakas ng labi sa dayami.
  Kalahati ng dugo ang laman ng tasa.
  
  Sina Byrne at Jessica ay naglakad nang walang patutunguhan nang halos isang bloke sa Kensington, mag-isa, iniisip ang sumisigaw na kabaliwan sa pinangyarihan ng krimen. Sandaling sumilip ang araw sa pagitan ng isang pares ng makakapal na kulay abong ulap, na naglalagay ng bahaghari sa kalye ngunit hindi ang kanilang kalooban.
  Pareho silang gustong mag-usap.
  Pareho nilang gustong sumigaw.
  Nanatili silang tahimik sa ngayon, ngunit isang bagyo ang nagngangalit sa loob.
  Ang publiko ay kumikilos sa ilalim ng ilusyon na kayang obserbahan ng mga pulis ang anumang eksena, anumang kaganapan, at mapanatili ang isang klinikal na detatsment. Siyempre, maraming pulis ang naglinang ng imahe ng isang pusong hindi mahahawakan. Ang imaheng ito ay para sa telebisyon at pelikula.
  "Tinatawanan niya tayo," sabi ni Byrne.
  Tumango si Jessica. Walang duda tungkol dito. Dinala sila nito sa apartment sa Kreuz na may nakatagong fingerprint. Napagtanto niya na ang pinakamahirap na bahagi ng trabahong ito ay ang pag-iisip muli ng personal na paghihiganti. Pahirap na hirap na ito.
  Tumindi ang karahasan. Ang pagkakita sa katawan ni Wilhelm Kreutz na natanggalan ng laman ay nagpapahiwatig sa kanila na ang isang mapayapang pag-aresto ay hindi magtatapos sa usapin. Ang pagsalakay ng Rosary Killer ay nakatakdang magtapos sa isang madugong pagkubkob.
  Nakatayo sila sa harap ng apartment, nakasandal sa van ng CSU.
  Ilang sandali pa, isa sa mga naka-unipormeng opisyal ang sumilip mula sa bintana ng kwarto ni Kreutz.
  - Mga Detektib?
  "Kumusta ka na?" tanong ni Jessica.
  - Baka gusto mong pumunta rito.
  
  Ang babae ay tila nasa edad otsenta. Ang kanyang makapal na salamin ay sumasalamin sa isang bahaghari sa mahinang liwanag mula sa dalawang hubad na bombilya sa kisame ng pasilyo. Nakatayo siya sa tabi ng pinto, nakasandal sa isang aluminum walker. Nakatira siya dalawang pinto mula sa apartment ni Wilhelm Kreutz. Amoy kitty litter, Bengay, at kosher salami ang kanyang amoy.
  Ang pangalan niya ay Agnes Pinsky.
  Nakasulat sa uniporme, "Sabihin mo sa ginoo ang sinabi mo sa akin, ginang."
  "Hmm?"
  Nakasuot si Agnes ng isang punit-punit na seafoam terrycloth housecoat na ikinabit gamit ang isang butones. Mas mataas ang kaliwang laylayan kaysa sa kanan, na nagpapakita ng mga support stocking na hanggang tuhod at isang asul na medyas na lana na hanggang binti.
  "Kailan mo huling nakita si Mr. Kreutz?" tanong ni Byrne.
  "Si Willie? Ang bait niya naman palagi sa akin," sabi niya.
  "Ang galing naman," sabi ni Byrne. "Kailan mo siya huling nakita?"
  Tumingin si Agnes Pinsky mula kay Jessica patungo kay Byrne at pabalik. Tila ngayon lang niya napagtanto na kausap niya ang mga estranghero. "Paano mo ako nahanap?"
  - Kumatok lang kami sa pinto mo, Ginang Pinsky.
  "May sakit ba siya?"
  "May sakit ka ba?" tanong ni Byrne. "Bakit mo naman nasabi 'yan?"
  - Nandito ang doktor niya.
  - Kailan nandito ang doktor niya?
  "Kahapon," sabi niya. "Pumunta ang doktor niya para magpatingin sa kanya kahapon."
  - Paano mo nalaman na doktor iyon?
  "Paano ko malalaman? Anong nangyari sa iyo? Alam ko ang hitsura ng mga doktor. Wala akong mga datihan."
  - Alam mo ba kung anong oras dumating ang doktor?
  Sandaling tumingin si Agnes Pinsky kay Byrne nang may pagkasuklam. Anuman ang pinag-uusapan niya ay bumalik sa madilim na sulok ng kanyang isipan. Para siyang isang taong naiinip na naghihintay ng sukli sa post office.
  Magpapadala sila ng isang pintor upang i-sketch ang mga imahe, ngunit maliit ang tsansa na makakuha ng isang maayos na imahe.
  Gayunpaman, batay sa alam ni Jessica tungkol sa Alzheimer's at dementia, ang ilan sa mga imahe ay kadalasang napakalinaw.
  May doktor na pumunta para magpatingin sa kanya kahapon.
  "Iisa na lang ang natitirang Malungkot na Lihim," naisip ni Jessica habang pababa ng hagdan.
  Saan sila susunod na pupunta? Anong lugar ang mararating nila dala ang kanilang mga baril at mga pamatay-bato? Northern Liberties? Glenwood? Tioga?
  Kaninong mukha ang kanilang titingnan, na matamlay at walang maisalita?
  Kung nahuli man sila ulit, wala ni isa sa kanila ang nagkaroon ng anumang pagdududa.
  Ang huling batang babae ay ipapako sa krus.
  
  Lima sa anim na detektib ang nagtipon sa itaas sa Lincoln Hall sa Finnigan's Wake. Ang silid ay sa kanila at pansamantalang sarado sa publiko. Sa ibaba, pinatugtog ng jukebox ang The Corrs.
  "Kaya, isang bampira na ba ang kakaharapin natin ngayon?" tanong ni Nick Palladino. Nakatayo siya sa tabi ng matataas na bintana na tinatanaw ang Spring Garden Street. Umaalingawngaw ang Ben Franklin Bridge sa di kalayuan. Si Palladino ay isang lalaking nag-iisip nang maayos kapag nakatayo, nakayuko, ang mga kamay ay nasa bulsa, at may kumakalansing na mga barya.
  "Ibig kong sabihin, bigyan mo ako ng gangster," patuloy ni Nick. "Bigyan mo ako ng may-ari ng bahay at ang Mac-Ten niya na nagsindi ng ibang gago dahil sa damuhan, dahil sa isang maikling bag, dahil sa karangalan, isang kodigo, o kahit ano pa. Naiintindihan ko ang kalokohang 'yan. Ito ba?"
  Alam ng lahat ang ibig niyang sabihin. Mas madali ito kapag ang mga motibo ay nakasabit sa ibabaw ng krimen na parang maliliit na bato. Ang kasakiman ang pinakamadaling gawin. Sundan ang berdeng landas.
  Maganda ang takbo ng buhay ni Palladino. "Nabalitaan nina Payne at Washington ang tungkol sa gunman na si JBM sa Grays Ferry noong isang gabi, 'di ba?" patuloy niya. "Ngayon, nabalitaan kong natagpuang patay ang gunman sa Erie. Ganoon ko ito gusto, maganda at maayos."
  Pumikit sandali si Byrne at iminulat ang mga mata sa bagong araw.
  Umakyat si John Shepard sa hagdan. Itinuro ni Byrne si Margaret, ang weytres. Dinalhan niya si John ng maayos na Jim Beam.
  "Lahat ng dugo ay kay Kreutz," sabi ni Shepard. "Namatay ang batang babae dahil sa bali sa leeg. Tulad ng iba."
  "At may dugo ba sa tasa?" tanong ni Tony Park.
  "Kay Kreutz ito. Naniniwala ang medical examiner na pinakain siya ng dugo gamit ang straw bago siya namatay dahil sa pagdurugo."
  "Pinakain siya ng sarili niyang dugo," sabi ni Chavez, habang nakakaramdam ng panginginig sa kanyang katawan. Hindi iyon isang tanong; isa lamang itong pahayag ng isang bagay na masyadong kumplikado para maunawaan.
  "Oo," sagot ni Shepherd.
  "Opisyal na," sabi ni Chavez. "Nakita ko na lahat."
  Natuto ang anim na detektib ng aral na ito. Ang magkakaugnay na kakila-kilabot na kaso ng Rosary Killer ay lumago nang husto.
  "Uminom kayong lahat nito; sapagkat ito ang aking dugo ng tipan, na nabubuhos para sa marami sa ikapagpapatawad ng mga kasalanan," sabi ni Jessica.
  Limang pares ng kilay ang tumaas. Lahat ay lumingon sa direksyon ni Jessica.
  "Marami akong nababasa," aniya. "Ang Huwebes Santo ay tinatawag na Huwebes Santo. Ito ang araw ng Huling Hapunan."
  "Kaya itong Kreuz ay si Peter ng ating pinuno?" tanong ni Palladino.
  Nagkibit-balikat na lang si Jessica. Iniisip niya iyon. Malamang na gugugulin ang natitirang gabi sa pagsira sa buhay ni Wilhelm Kreutz, paghahanap ng anumang koneksyon na maaaring maging lead.
  "May hawak ba siyang kahit ano?" tanong ni Byrne.
  Tumango si Shepherd. Itinaas niya ang isang photocopy ng digital na litrato. Nagtipon ang mga detektib sa paligid ng mesa. Nagpalitan sila sa pagsusuri sa litrato.
  "Ano ito, tiket sa lotto?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Shepherd.
  "Naku, ang ganda nito," sabi ni Palladino. Naglakad siya papunta sa bintana, ang mga kamay ay nasa bulsa.
  "Mga daliri?" tanong ni Byrne.
  Umiling si Shepherd.
  "Maaari ba naming malaman kung saan binili ang tiket na ito?" tanong ni Jessica.
  "Nakatanggap na ako ng tawag mula sa komisyon," sabi ni Shepherd. "Dapat ay makakarinig na tayo mula sa kanila anumang oras."
  Nakatitig si Jessica sa litrato. Ibinigay na ng kanilang pumatay ang tiket ng Big Four sa kanyang pinakabagong biktima. Malaki ang posibilidad na hindi lang ito basta pangungutya. Tulad ng ibang mga bagay, isa itong palatandaan kung saan matatagpuan ang susunod na biktima.
  Ang numero mismo ng lotto ay puno ng dugo.
  Ibig bang sabihin nito ay itatapon niya ang bangkay sa opisina ng ahente ng lotto? Daan-daan talaga sila. Walang paraan para makuha nilang lahat.
  "Napakaswerte ng lalaking ito," sabi ni Byrne. "Apat na babae ang nasa labas ng kalye at walang nakasaksi. Isa siyang aso."
  "Sa tingin mo ba ay swerte lang ito o nakatira lang talaga tayo sa isang lungsod kung saan wala nang nagmamalasakit?" tanong ni Palladino.
  "Kung naniwala lang ako, pupunta ako sa Miami Beach ngayon at kukunin ko ang bente ko," sabi ni Tony Park.
  Tumango ang limang iba pang detektib.
  Sa Roundhouse, iginuhit ng task force ang mga lugar ng pagdukot at mga libingan sa isang napakalaking mapa. Walang malinaw na padron, walang paraan upang mahulaan o matukoy ang susunod na hakbang ng mamamatay-tao. Bumalik na sila sa mga pangunahing prinsipyo: ang mga serial killer ay nagsisimula ng kanilang buhay malapit sa kanilang tahanan. Ang kanilang mamamatay-tao ay nanirahan o nagtrabaho sa North Philadelphia.
  Parisukat.
  
  SINABAY NI BYRNE SI JESSICA PATUNGO SA KANYANG KOTSE.
  Sandali silang nakatayo, naghahanap ng mga salita. Sa mga sandaling tulad nito, hinanap ni Jessica ang sigarilyo. Papatayin siya ng kanyang trainer sa Frasers Gym kung maiisip pa lang niya ito, ngunit hindi nito napigilan si Byrne na mainggit sa ginhawang tila natatagpuan nito sa Marlboro Light.
  Isang barge ang huminto pataas ng ilog. Biglang bumagal ang daloy ng trapiko. Nakaligtas ang Philadelphia sa kabila ng kabaliwang ito, sa kabila ng kalungkutan at kilabot na sinapit ng mga pamilyang ito.
  "Alam mo, kahit ano pa man ang kahinatnan nito, magiging kakila-kilabot ito," sabi ni Byrne.
  Alam ito ni Jessica. Alam din niya na bago ito matapos, malamang na matututunan niya ang isang malaking bagong katotohanan tungkol sa kanyang sarili. Malamang na matutuklasan niya ang isang madilim na sikreto ng takot, galit, at paghihirap na agad niyang babalewalain. Kahit ayaw niyang paniwalaan ito, lalabas siya mula sa siping ito bilang isang kakaibang tao. Hindi niya ito plinano noong tinanggap niya ang trabahong ito, ngunit tulad ng isang tren na lumilipad, mabilis siyang patungo sa kalaliman, at walang paraan para huminto.
  OceanofPDF.com
  IKA-APAT NA BAHAGI
  OceanofPDF.com
  59
  BIYERNES SANTO, 10:00.
  Muntik nang matanggal sa ulo niya ang gamot.
  Tumama ang agos sa likod ng kanyang ulo, sandaling sumirit kasabay ng musika, at pagkatapos ay nilagari ang kanyang leeg sa tulis-tulis na pataas at pababa na mga tatsulok, na parang putulin mo ang takip ng kalabasa sa Halloween.
  "Matuwid," sabi ni Lauren.
  Bumagsak si Lauren Semanski sa dalawa sa anim niyang klase sa Nazarene. Kahit na pinagbantaan siya ng baril, kahit dalawang taon na siyang nag-aral ng algebra, hindi niya masasabi kung ano ang quadratic equation. Hindi nga siya sigurado kung algebraic ang isang quadratic equation. Maaaring geometry iyon. At kahit na Polish ang pamilya niya, hindi niya maituro ang Poland sa mapa. Minsan na niyang sinubukan, habang hinuhukay ang kaniyang makintab na kuko sa isang lugar sa timog ng Lebanon. Nakatanggap siya ng limang tiket sa nakalipas na tatlong buwan, at ang digital clock at VCR sa kaniyang kwarto ay nakatakda sa alas-12:00 sa loob ng halos dalawang taon, at minsan din niyang sinubukang maghurno ng birthday cake para sa kaniyang nakababatang kapatid na babae, si Caitlin. Muntik na niyang masunog ang bahay.
  Sa edad na labing-anim, si Lauren Semansky-at maaaring siya ang unang umamin nito-ay kakaunti ang alam tungkol sa maraming bagay.
  Pero alam niya ang mabisang paggamit ng meth.
  "Kryptonite." Inihagis niya ang mug sa coffee table at sumandal sa sofa. Gusto niyang umangal. Luminga-linga siya sa paligid ng kwarto. Mga Wigger kung saan-saan. May nagbukas ng musika. Parang tunog ni Billy Corgan. Astig ang mga kalabasa noong old school. Pangit ang singsing.
  "Mababang upa!" sigaw ni Jeff, halos hindi marinig dahil sa musika, ginagamit ang kanyang walang kwentang palayaw para sa kanya, hindi pinansin ang mga kahilingan nito sa ika-sampung beses. Tumugtog siya ng ilang piling musika sa kanyang gitara, tumutulo ang laway sa kanyang Mars Volta T-shirt at nakangiting parang hyena.
  Diyos ko, ang kakaiba, naisip ni Lauren. Ang bait, pero tanga. "Kailangan nating lumipad," sigaw niya.
  "Naku, sige na, Lo." Iniabot niya sa kanya ang bote, na parang hindi pa niya naamoy ang lahat ng Ritual Aid.
  "Hindi ko kaya." Kailangan niyang nasa grocery store. Kailangan niyang bumili ng cherry icing para sa walang kwentang Easter ham na 'yon. Para bang kailangan niya ng pagkain. Sino ang nangangailangan ng pagkain? Walang kakilala siya. Pero kailangan pa rin niyang lumipad. "Papatayin niya ako kapag nakalimutan kong pumunta sa tindahan."
  Napangiwi si Jeff, saka sumandal sa babasaging mesa at pinutol ang lubid. Wala na siya. Umaasa siya ng halik para sa pamamaalam, ngunit nang sumandal ito mula sa mesa, nakita niya ang mga mata nito.
  Hilaga.
  Tumayo si Lauren, kinuha ang kanyang pitaka at payong. Pinagmasdan niya ang mga balakid na dinaraanan ng mga katawan na nasa iba't ibang estado ng superconsciousness. Ang mga bintana ay may kulay na makapal na papel. Nagliliwanag ang mga pulang bumbilya sa lahat ng mga lampara.
  Babalik siya mamaya.
  Sapat na ang lahat ng pagpapabuti kay Jeff.
  Lumabas siya, mahigpit na nakasuot ang kanyang Ray-Bans. Umuulan pa rin-titigil kaya ito?-pero kahit ang maulap na langit ay masyadong maliwanag para sa kanya. Isa pa, gusto niya ang hitsura niya habang suot ang salaming pang-araw. Minsan ay suot niya ito sa gabi. Minsan naman ay suot niya ito sa kama.
  Tumikhim siya at lumunok. Ang paso ng meth sa likod ng kanyang lalamunan ang nagbigay sa kanya ng pangalawang tama.
  Takot na takot siyang umuwi. Mabuti na lang at nitong mga nakaraang araw, Baghdad na ang kinatatayuan niya. Hindi niya kailangan ng kalungkutan.
  Inilabas niya ang kanyang Nokia, sinusubukang mag-isip ng dahilan na magagamit niya. Ang kailangan lang niya ay mga isang oras para makababa. May problema ba sa kotse? Dahil nasa talyer ang Volkswagen, hindi ito gagana. May sakit ka ba? Pakiusap, Lo. Sa puntong ito, humihingi si Lola B ng mga tala ng doktor. Ano ang matagal na niyang hindi nagamit? Hindi gaanong. Mga apat na araw siyang pumupunta kay Jeff sa isang linggo nitong nakaraang buwan. Halos araw-araw kaming nahuhuli.
  Alam ko, naisip niya. Naiintindihan ko.
  Pasensya na, Lola. Hindi ako makakauwi para sa hapunan. Dinukot ako.
  Haha. Parang wala siyang pakialam.
  Simula nang magsagawa ang mga magulang ni Lauren ng isang totoong eksena sa crash test kasama ang isang dummy noong nakaraang taon, namumuhay na siya kasama ng mga buhay na patay.
  Susmaryosep. Siya na ang bahala dito.
  Tumingin siya sandali sa paligid ng display case, itinaas ang kanyang sunglasses para mas makita. Ang ganda ng mga banda at lahat, pero, grabe, madilim ang mga ito.
  Tinawid niya ang parking lot sa likod ng mga tindahan sa kanto ng kanilang kalye, inihahanda ang sarili sa pag-atake ng kanyang lola.
  "Hi, Lauren!" sigaw ng isang tao.
  Lumingon siya. Sino ang tumawag sa kanya? Lumingon siya sa paligid ng parking lot. Wala siyang nakitang tao, ilang kotse at ilang van lang. Sinubukan niyang kilalanin ang boses, pero hindi niya makilala.
  "Kumusta?" sabi niya.
  Katahimikan.
  Lumipat siya sa pagitan ng van at ng trak ng paghahatid ng beer. Hinubad niya ang kanyang salaming pang-araw at tumingin sa paligid, umikot ng 360 degrees.
  Ang sumunod na nalaman niya, may kamay na nakatakip sa bibig niya. Noong una, akala niya si Jeff iyon, pero kahit si Jeff ay hindi magbibiro nang ganoon. Hindi nakakatawa. Nahirapan siyang makawala, pero kung sino man ang gumawa nitong (hindi naman talaga) nakakatawang trick sa kanya ay malakas. Talagang malakas.
  Nakaramdam siya ng tusok sa kaliwang braso niya.
  Hm? "Ah, iyon pala, bastardo ka," naisip niya.
  Aatakihin na sana niya si Vin Diesel, ang lalaking ito, pero nanghina ang mga binti niya at natumba siya sa van. Sinubukan niyang maging alerto habang gumugulong-gulong siya sa lupa. May nangyayari sa kanya, at gusto niyang pagdugtungin ang lahat. Kapag naaresto ng mga pulis ang halimaw na ito-at tiyak na aarestuhin din nila ang halimaw na ito-siya ang magiging pinakamahusay na saksi sa mundo. Una sa lahat, mabango ang lalaki. Napakalinis, kung tatanungin mo siya. Isa pa, nakasuot siya ng guwantes na goma.
  Hindi magandang senyales, mula sa pananaw ng CSI.
  Kumalat ang panghihina sa tiyan, dibdib, at lalamunan.
  Labanan mo 'to, Lauren.
  Una siyang uminom noong siyam na taong gulang siya, nang bigyan siya ng kanyang nakatatandang pinsan na si Gretchen ng wine cooler noong Fourth of July fireworks display sa Boat House Row. Parang pag-ibig sa unang tawag. Mula noon, nilunok niya ang lahat ng sangkap na alam ng sangkatauhan, at ang ilan ay maaaring alam lamang ng mga dayuhan. Kaya niyang hawakan ang anumang bagay na may karayom. Parang basura ang mundo ng mga wah-wah pedal at goma na gilid. Isang araw, nagmamaneho siya pauwi mula sa air conditioning, isang mata lang, lasing kay Jack, pinapakain ang isang tatlong-araw na amp.
  Nawalan siya ng malay.
  Bumalik na siya.
  Ngayon ay nakahiga siya nang patihaya sa loob ng van. O isa ba itong SUV? Alinman sa dalawa, gumagalaw ang mga ito. Mabilis. Umiikot ang ulo niya, pero hindi ito magandang paglangoy. Alas tres na ng madaling araw, at hindi dapat ako lumangoy sa X at Nardil.
  Nilalamig siya. Tinakpan niya ang sarili ng kumot. Hindi naman talaga iyon kumot. Isa itong kamiseta, o amerikana, o kung ano pa man.
  Mula sa dulo ng kanyang isipan, narinig niya ang pagtunog ng kanyang cellphone. Narinig niya itong tumunog kasabay ng kalokohang himig ni Korn, at nasa kanyang bulsa ang telepono, at ang kailangan na lang niyang gawin ay sagutin ito, tulad ng ginawa niya nang bilyun-bilyong beses na ang nakalipas, at sabihin sa kanyang lola na tawagan ang pulis, at tiyak na masisira ang lalaking ito.
  Pero hindi siya makagalaw. Parang isang tonelada ang bigat ng mga braso niya.
  Tumunog muli ang telepono. Inabot niya ito at sinimulang bunutin mula sa bulsa ng maong niya. Masikip ang maong niya, at nahirapan siyang abutin ang telepono. Mabuti. Gusto niyang hawakan ang kamay niya, pigilan siya, ngunit tila mabagal ang galaw niya. Dahan-dahan niyang hinugot ang Nokia mula sa bulsa niya, habang nakahawak ang kabilang kamay sa manibela at paminsan-minsan ay sumusulyap sa kalsada.
  Mula sa kaibuturan ng kanyang puso, naramdaman ni Lauren ang kanyang galit at poot na nagsimulang tumaas, isang mala-bulkang alon ng poot na nagsasabi sa kanya na kung hindi siya gagawa ng isang bagay, at sa lalong madaling panahon, hindi siya makakalabas dito nang buhay. Itinaas niya ang kanyang dyaket hanggang sa kanyang baba. Bigla siyang nakaramdam ng sobrang lamig. May naramdaman siyang kung ano sa isa sa mga bulsa. Isang panulat? Malamang. Hinugot niya ito at niyakap nang mahigpit hangga't maaari.
  Parang kutsilyo.
  Nang sa wakas ay hinugot na niya ang telepono mula sa kanyang maong, alam niyang kailangan na niyang kumilos. Habang papalayo ito, ikinuyom niya ang kanyang kamao nang paikot, nasalo siya ng panulat sa likod ng kanang kamay nito, at naputol ang dulo. Napasigaw ang lalaki nang lumiko ang sasakyan pakaliwa at pakanan, inihagis ang katawan ng babae una sa isang pader, pagkatapos ay sa kabila. Malamang ay tumawid sila sa gilid ng kalsada, dahil malakas siyang tumilapon sa ere, pagkatapos ay bumagsak muli. Nakarinig siya ng malakas na kalabog, pagkatapos ay nakaramdam ng malakas na bugso ng hangin.
  Bukas ang pinto sa gilid, ngunit patuloy pa rin sila sa paggalaw.
  Naramdaman niya ang malamig at mamasa-masang hangin na umiikot sa loob ng kotse, dala ang amoy ng tambutso at bagong putol na damo. Medyo nabuhayan siya ng loob dahil sa agos, na pinapakalma ang tumitinding pagduduwal. Medyo. Pagkatapos ay naramdaman ni Lauren na muling kumapit ang drogang itinurok niya sa kanya. Gumagamit pa rin siya ng meth. Pero kahit ano pa man ang itinurok niya sa kanya, binalot nito ang kanyang mga iniisip, pinapahina ang kanyang mga pandama.
  Patuloy na umiihip ang hangin. Sumigaw ang lupa sa mismong paanan niya. Ipinaalala nito sa kanya ang twister mula sa The Wizard of Oz. O ang twister sa Twister.
  Mas bumilis pa ang kanilang pagmamaneho ngayon. Tila sandaling umatras ang oras, pagkatapos ay bumalik. Tumingala siya nang abutin siyang muli ng lalaki. Sa pagkakataong ito, may hawak itong isang bagay na metal at makintab. Baril? Kutsilyo? Hindi. Ang hirap mag-concentrate. Sinubukan ni Lauren na mag-focus sa bagay na iyon. Nilipad ng hangin ang alikabok at mga kalat sa paligid ng kotse, na nagpalabo sa kanyang paningin at nagpasakit sa kanyang mga mata. Pagkatapos ay nakita niya ang karayom na papalapit sa kanya. Mukhang napakalaki, matalas, at nakamamatay ito. Hindi na niya hahayaang hawakan siya nito muli.
  Hindi ko kaya.
  Inipon ni Lauren Semansky ang huling lakas ng loob niya.
  Umupo siya at naramdaman ang paglakas ng kaniyang mga binti.
  Itinulak niya palayo.
  At natuklasan niya na kaya niyang lumipad.
  OceanofPDF.com
  60
  BIYERNES, 10:15
  Ang Departamento ng Pulisya ng Philadelphia ay nagpatakbo sa ilalim ng mapagmatyag na mata ng pambansang media. Tatlong network ng telebisyon, pati na rin ang Fox at CNN, ay may mga film crew sa buong lungsod, na naglalabas ng mga update nang tatlo o apat na beses sa isang linggo.
  Itinampok nang husto sa lokal na balita sa telebisyon ang kuwento tungkol sa Rosary Killer, kumpleto sa sarili nitong logo at theme song. Nagbigay din sila ng listahan ng mga simbahang Katoliko na nagdaraos ng Misa tuwing Biyernes Santo, pati na rin ang ilang mga simbahan na nagdaos ng mga prayer vigil para sa mga biktima.
  Ang mga pamilyang Katoliko, lalo na ang mga may anak na babae, nag-aaral man sila sa mga paaralang parokyal o hindi, ay labis na natakot. Inaasahan ng pulisya ang malaking pagtaas ng mga pamamaril sa mga estranghero. Ang mga drayber ng koreo, FedEx, at UPS ay partikular na nasa panganib, gayundin ang mga taong may sama ng loob sa iba.
  Akala ko ang Mamamatay-tao ng Rosaryo, Kagalang-galang.
  Kinailangan ko siyang barilin.
  Mayroon akong anak na babae.
  Itinago ng departamento ang balita tungkol sa pagkamatay ni Brian Parkhurst mula sa media hangga't maaari, ngunit kalaunan ay lumabas ito, gaya ng lagi nilang ginagawa. Hinarap ng district attorney ang media na nagtipon sa harap ng 1421 Arch Street, at nang tanungin kung may ebidensya na si Brian Parkhurst ang Rosary Killer, kinailangan niyang sabihin sa kanila na "hindi." Si Parkhurst ay isang mahalagang saksi.
  At kaya nagsimulang umikot ang carousel.
  
  Nataranta silang lahat sa balita ng pang-apat na biktima. Habang papalapit si Jessica sa Roundhouse, nakita niya ang ilang dosenang tao na may mga karton na karatula na nakakalat sa bangketa sa Eighth Street, karamihan sa kanila ay nagpapahayag ng katapusan ng mundo. Akala ni Jessica ay nakita niya ang mga pangalang JEZEBEL at MAGDALENE sa ilan sa mga karatula.
  Sa loob, mas malala pa ang nangyari. Kahit alam nilang lahat na walang magiging kapani-paniwalang lead, napilitan silang bawiin ang lahat ng kanilang mga pahayag. Ang mga Rasputin sa pelikulang B, ang mga kinakailangang Jason at Freddy. Pagkatapos ay kinailangan nilang harapin ang mga ersatz na sina Hannibal, Gacy, Dahmer, at Bundys. Sa kabuuan, mahigit isang daang pag-amin ang nagawa.
  Sa departamento ng homicide, habang nagsisimulang mangalap ng mga tala si Jessica para sa pulong ng task force, naabutan siya ng isang medyo matinis na tawa ng babae mula sa kabilang panig ng silid.
  Anong klaseng baliw ito? tanong niya sa sarili.
  Tumingala siya, at ang nakita niya ang nagpahinto sa kanya sa paglalakad. Isang blonde na naka-ponytail at naka-leather jacket. Ang babaeng nakita niya kasama si Vincent. Dito. Sa Round House. Bagama't ngayong natitigan na siya nang mabuti ni Jessica, malinaw na hindi na siya kasingbata ng inaakala niya noong una. Gayunpaman, ang makita siya sa ganoong sitwasyon ay talagang hindi kapani-paniwala.
  "Ano ba 'to?" sabi ni Jessica, sapat na malakas para marinig ni Byrne. Inihagis niya ang kanyang mga notebook sa mesa.
  "Ano?" tanong ni Byrne.
  "Binibiro mo lang siguro ako," sabi niya. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili, ngunit hindi nagtagumpay. "Ito... ang lakas ng loob ng babaeng ito na pumunta rito at suntukin ako sa mukha?
  Humakbang paabante si Jessica, at ang kanyang tindig ay tila naging medyo nagbabanta ang tono dahil pumwesto si Byrne sa pagitan niya at ng babae.
  "Naku," sabi ni Byrne. "Teka. Ano'ng pinagsasabi mo?"
  - Padaanin mo ako, Kevin.
  - Hindi hangga't hindi mo sinasabi sa akin kung ano ang nangyayari.
  "Nakita ko yung babaeng 'yun kasama si Vincent noong isang araw. Hindi ako makapaniwala na..."
  - Sino, ang blonde?
  "Oo. Siya...
  "Ito si Nikki Malone."
  "WHO?"
  "Nicolette Malone."
  Pinroseso ni Jessica ang pangalan pero wala siyang nakita. "May ibig sabihin ba iyon para sa akin?"
  "Isa siyang narcotics detective. Nagtatrabaho siya sa Central."
  May biglang nagbago sa dibdib ni Jessica, isang nagyelong kirot ng hiya at pagkakasala na napalitan ng lamig. Si Vincent ay nasa trabaho. Kasama niya sa trabaho ang blondeng ito.
  Sinubukan ni Vincent na sabihin sa kanya, pero hindi siya nakinig. Muli, nagmukha siyang isang ganap na gago.
  Selos, ang pangalan mo ay Jessica.
  
  HANDA NA ANG GRUPO NG HANDA PARA SA PAGPUPULONG.
  Ang pagkakatuklas kina Christy Hamilton at Wilhelm Kreutz ay nag-udyok ng isang tawag sa Homicide Division ng FBI. Isang task force ang nakatakdang magpulong kinabukasan kasama ang dalawang ahente mula sa field office ng Philadelphia. Ang hurisdiksyon sa mga krimeng ito ay pinag-uusapan simula nang matuklasan si Tessa Wells, dahil sa napaka-totoong posibilidad na ang lahat ng mga biktima ay dinukot, kaya't kahit papaano ay naging pederal ang ilan sa mga krimen. Gaya ng inaasahan, ang karaniwang mga pagtutol sa teritoryo ay itinaas, ngunit hindi masyadong matindi. Ang totoo, kailangan ng task force ang lahat ng tulong na makukuha nito. Mabilis na lumalala ang mga pagpatay sa Rosary Girls, at ngayon, pagkatapos ng pagpatay kay Wilhelm Kreutz, nangako ang FPD na palalawakin ang mga lugar na hindi nito kayang hawakan.
  Sa apartment pa lamang ni Kreutz sa Kensington Avenue, umabot sa anim na technician ang kinuha ng crime scene unit.
  
  ALAS-ONSE TRANSYA nang matanggap ni Jessica ang kanyang email.
  May ilang spam email sa inbox niya, pati na rin ang ilang email mula sa mga ugok na GTA na itinago niya sa car squad, na may parehong mga insulto, at parehong mga pangakong magkikita kaming muli balang araw.
  Kabilang sa mga lumang mensahe na iyon ay isang mensahe mula sa sclose@thereport.com.
  Kinailangan niyang suriin nang dalawang beses ang address ng nagpadala. Tama siya. Si Simon Close sa The Report.
  Umiling si Jessica, napagtanto ang kalakasan ng katapangan ng lalaking ito. Bakit ba kasi inakala ng kupal na ito na gusto niyang marinig ang lahat ng sasabihin niya?
  Buburahin na sana niya ito nang makita niya ang attachment. Pinadaan niya ito sa isang virus scanner, at bumalik itong malinis. Marahil ito lang ang malinis na bagay tungkol kay Simon Close.
  Binuksan ni Jessica ang kalakip. Isa itong litratong may kulay. Noong una, nahirapan siyang makilala ang lalaki sa larawan. Nagtaka siya kung bakit nagpadala sa kanya si Simon Close ng litrato ng isang lalaking hindi niya kilala. Siyempre, kung naunawaan niya ang nasa isip ng tabloid journalist mula pa sa simula, malamang ay nag-alala na siya sa sarili niya.
  Ang lalaki sa litrato ay nakaupo sa isang upuan, ang kanyang dibdib ay natatakpan ng duct tape. Ang kanyang mga bisig at pulso ay nakabalot din ng duct tape, na ikinakabit sa kanya sa mga armrest ng upuan. Ang mga mata ng lalaki ay mahigpit na nakapikit, na parang umaasa ng suntok o desperadong may hinihiling.
  Dinoble ni Jessica ang laki ng larawan.
  At nakita kong hindi man lang nakapikit ang mga mata ng lalaki.
  "Diyos ko," sabi niya.
  "Ano?" tanong ni Byrne.
  Ibinaling ni Jessica ang monitor sa kanya.
  Ang lalaking nakaupo sa upuan ay si Simon Edward Close, isang sikat na reporter para sa nangungunang shock tabloid ng Philadelphia, ang The Report. May nagtali sa kanya sa upuan sa dining room at tinahi ang kanyang dalawang mata.
  
  Nang papalapit sina Byrne at Jessica sa apartment ng City Line, naroon na ang dalawang detektib ng homicide, sina Bobby Lauria at Ted Campos.
  Pagpasok nila sa apartment, si Simon Close ay nasa eksaktong parehong posisyon gaya ng nasa litrato.
  Ikinuwento ni Bobby Lauria kina Byrne at Jessica ang lahat ng kanilang nalalaman.
  "Sino ang nakahanap sa kanya?" tanong ni Byrne.
  Tiningnan ni Lauria ang kanyang mga tala. "Kaibigan niya. Isang lalaking nagngangalang Chase. Magkikita sana sila para mag-almusal sa Denny's sa City Line. Hindi sumipot ang biktima. Dalawang beses na tumawag si Chase, pagkatapos ay huminto para tingnan kung may problema. Bukas ang pinto, tumawag siya sa 911."
  - Nasuri mo na ba ang mga rekord ng telepono mula sa payphone sa Denny's?
  "Hindi naman kailangan iyon," sabi ni Lauria. "Parehong napunta ang mga tawag sa answering machine ng biktima. Tumugma ang caller ID sa telepono ni Denny. Lehitimo iyon."
  "Ito yung POS terminal na nagkaproblema ka noong nakaraang taon, 'di ba?" tanong ni Campos.
  Alam ni Byrne kung bakit siya nagtatanong, tulad ng pagkaalam niya kung ano ang mangyayari. "Uh-huh."
  Ang digital camera na kumuha ng litrato ay nasa tripod pa rin nito sa harap ng Close. Pinupunasan ng isang opisyal ng CSU ang camera at tripod.
  "Tingnan mo ito," sabi ni Campos. Lumuhod siya sa tabi ng coffee table, ang kanyang kamay na may guwantes ay minamanipula ang mouse na nakakabit sa laptop ni Close. Binuksan niya ang iPhoto. Mayroong labing-anim na litrato, bawat isa ay pinangalanan nang magkakasunod: KEVINBYRNE1.JPG, KEVINBYRNE2.JPG, at iba pa. Ngunit wala ni isa sa mga ito ang may katuturan. Mukhang ang bawat isa ay pinatakbo sa isang programa ng pagpipinta at sinira ng isang tool sa pagpipinta. Pula ang tool sa pagpipinta.
  Parehong tumingin sina Campos at Lauria kay Byrne. "Kailangan nating magtanong, Kevin," sabi ni Campos.
  "Alam ko," sabi ni Byrne. Gusto nilang malaman ang kinaroroonan niya sa nakalipas na dalawampu't apat na taon. Wala ni isa sa kanila ang naghinala sa kanya ng kahit ano, ngunit kailangan nilang alisin ito sa isip nila. Siyempre, alam ni Byrne ang gagawin. "Ilalagay ko ito sa isang pahayag sa bahay."
  "Walang problema," sabi ni Lauria.
  "May dahilan pa ba?" tanong ni Byrne, na masayang nag-iba ng usapan.
  Tumayo si Campos at sinundan ang biktima. May maliit na butas sa leeg ni Simon Close. Malamang na ito ay sanhi ng isang drill bit.
  Habang isinasagawa ng mga opisyal ng CSU ang kanilang trabaho, naging malinaw na kung sino man ang nagtahi sa mga mata ni Close-at walang duda kung sino ito-ay hindi nagbigay-pansin sa kalidad ng kanilang trabaho. Isang makapal na itim na sinulid ang salitan na tumusok sa malambot na balat ng kanyang talukap-mata at dumaan nang halos isang pulgada pababa sa kanyang pisngi. Manipis na daloy ng dugo ang umagos sa kanyang mukha, na nagbigay sa kanya ng anyo ni Kristo.
  Parehong hinigpitan ang balat at laman, itinaas ang malambot na tisyu sa paligid ng bibig ni Close, at inilantad ang kanyang mga incisor.
  Nakataas ang itaas na labi ni Close, ngunit nakatikom ang kanyang mga ngipin. Mula sa ilang talampakan ang layo, napansin ni Byrne ang isang bagay na itim at makintab sa likod lamang ng mga ngipin sa harap ng lalaki.
  Kumuha si Byrne ng lapis at itinuro si Campos.
  "Tulungan mo ang sarili mo," sabi ni Campos.
  Kumuha si Byrne ng lapis at maingat na hinila ang mga ngipin ni Simon Close. Sandali, tila walang laman ang kanyang bibig, na para bang ang inaakala ni Byrne na nakita niya ay repleksyon sa nagbubukang laway ng lalaki.
  Tapos may isang bagay na nahulog, gumulong pababa sa dibdib ni Close, dumampi sa kanyang mga tuhod, at bumagsak sa sahig.
  Ang tunog na nililikha nito ay isang mahina at manipis na pag-click ng plastik sa matigas na kahoy.
  Pinanood nina Jessica at Byrne ang paghinto niya.
  Nagkatinginan sila, at sa sandaling iyon, tuluyang lumubog sa isip nila ang kahalagahan ng kanilang nakikita. Pagkalipas ng isang segundo, ang natitirang nawawalang mga butil ay nahulog mula sa bibig ng patay na lalaki na parang isang slot machine.
  Pagkalipas ng sampung minuto, binilang nila ang mga rosaryo, maingat na iniiwasan ang pagdikit sa mga ibabaw upang hindi masira ang maaaring maging kapaki-pakinabang na ebidensyang forensic, bagama't mababa ang posibilidad na tumilapon ang Rosary Killer sa puntong iyon.
  Nagbilang sila nang dalawang beses, para lang makasiguro. Hindi nakaligtas sa atensyon ng lahat ng naroroon ang kahalagahan ng bilang ng mga butil na isinubo sa bibig ni Simon Close.
  Mayroong limampung kuwintas. Lahat ay limang dekada.
  At nangangahulugan ito na ang rosaryo para sa huling batang babae sa madamdaming dula ng baliw na ito ay naihanda na.
  OceanofPDF.com
  61
  BIYERNES, 1:25 PM
  Tanghali, natagpuang nakaparada ang Ford Windstar ni Brian Parkhurst sa isang nakakandadong garahe ilang bloke mula sa gusali kung saan siya natagpuang nakabigti. Gumugol ang crime scene team ng kalahating araw sa pagsisiyasat sa sasakyan para sa ebidensya. Walang bakas ng dugo o anumang indikasyon na ang sinuman sa mga biktima ng pagpatay ay isinakay sa sasakyan. Kulay tanso ang karpet at hindi tugma sa mga hibla na natagpuan sa unang apat na biktima.
  Ang glove compartment ay naglalaman ng mga inaasahan: rehistro, manwal ng may-ari, at ilang mapa.
  Ang pinaka-interesante ay ang liham na kanilang natagpuan sa visor: isang liham na naglalaman ng mga pangalan ng sampung batang babae na naka-type. Apat sa mga pangalan ay pamilyar na sa mga pulis: sina Tessa Wells, Nicole Taylor, Bethany Price, at Christy Hamilton.
  Ang sobre ay naka-address kay Detective Jessica Balzano.
  Kaunti lang ang debate kung ang susunod na biktima ng mamamatay-tao ay kabilang sa natitirang anim na pangalan.
  Maraming pagkakataon para sa debate kung bakit napunta sa pag-aari ng yumaong si Dr. Parkhurst ang mga pangalang ito at kung ano ang kahulugan nito.
  OceanofPDF.com
  62
  BIYERNES, 2:45 PM
  Ang puting pisara ay hinati sa limang hanay. Sa itaas ng bawat isa ay isang Misteryo ng Kalungkutan: PAGHIHIRAP, SABAW, KORONA, PAGDALA, PAGPAPAKO SA KRUS. Sa ilalim ng bawat pamagat, maliban sa huli, ay isang litrato ng katumbas na biktima.
  Ipinaalam ni Jessica sa pangkat ang mga natutunan niya mula sa kanyang pananaliksik mula kay Eddie Casalonis, pati na rin ang mga sinabi ni Padre Corrio sa kanya at kay Byrne.
  "Ang mga Misteryo ng Kalungkutan ang huling linggo ng buhay ni Kristo," sabi ni Jessica. "At kahit na ang mga biktima ay natuklasan nang wala sa ayos, ang ating pigura ay tila sumusunod sa mahigpit na ayos ng mga misteryo."
  "Sigurado akong alam ninyong lahat na ngayon ay Biyernes Santo, ang araw na ipinako sa krus si Kristo. Isa na lamang ang misteryong natitira. Ang pagpapako sa krus."
  Ang bawat simbahang Katoliko sa lungsod ay may nakatalagang sector car dito. Pagsapit ng 3:25 n.u., may mga ulat ng mga insidente na dumating mula sa iba't ibang panig ng bansa. Alas-tres ng hapon (pinaniniwalaang oras sa pagitan ng tanghali at alas-tres kung kailan nakapako si Kristo sa krus) ay lumipas nang walang insidente sa lahat ng simbahang Katoliko.
  Pagsapit ng alas-kwatro, nakontak na nila ang lahat ng pamilya ng mga batang babae na nasa listahan na natagpuan sa kotse ni Brian Parkhurst. Nahuli na ang lahat ng natitirang mga batang babae, at, nang hindi nagdulot ng hindi kinakailangang takot, sinabihan ang mga pamilya na magbantay. Isang kotse ang ipinadala sa bawat tahanan ng mga batang babae upang bantayan sila.
  Hindi pa rin alam kung bakit napunta ang mga batang babaeng ito sa listahan at kung ano ang mga pagkakatulad nila na maaaring nagbigay sa kanila ng puwesto sa listahan. Sinubukan ng task force na itugma ang mga batang babae batay sa mga club na kanilang kinabibilangan, mga simbahang kanilang dinadaluhan, kulay ng kanilang mga mata at buhok, at kanilang etnisidad; walang lumabas na resulta.
  Ang bawat isa sa anim na detektib sa task force ay inatasang bisitahin ang isa sa anim na batang babae na natitira sa listahan. Tiwala sila na ang sagot sa misteryo ng mga kakila-kilabot na ito ay matatagpuan sa kanila.
  OceanofPDF.com
  63
  BIYERNES, 4:15 PM
  Ang BAHAY NG SEMANSKY ay nasa pagitan ng dalawang bakanteng lote sa isang naghihingalong kalye sa Hilagang Philadelphia.
  Sandaling nakipag-usap si Jessica sa dalawang opisyal na nakaparada sa harap, pagkatapos ay inakyat ang lumulubog na hagdan. Bukas ang panloob na pinto, hindi naka-lock ang screen door. Kumatok si Jessica. Ilang segundo ang lumipas, may lumapit na babae. Nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada sisenta na siya. Nakasuot siya ng asul na cardigan na may mga tableta at nakasuot ng itim na pantalon na gawa sa cotton.
  "Gng. Semansky? Ako si Detective Balzano. Nag-usap kami sa telepono."
  "Ah, oo," sabi ng babae. "Ako si Bonnie. Tuloy po kayo."
  Binuksan ni Bonnie Semansky ang screen door at pinapasok siya.
  Ang loob ng bahay ni Semansky ay tila isang pagbabalik-tanaw sa ibang panahon. "Malamang ay may ilang mahahalagang antigo rito," naisip ni Jessica, "pero para sa pamilyang Semansky, malamang ay mga magagamit at maayos pa ring muwebles ang mga iyon, kaya bakit itinatapon ang mga ito?"
  Sa kanan ay isang maliit na sala na may lumang sisal rug sa gitna at isang grupo ng mga lumang muwebles na gawa sa talon. Isang payat na lalaki na mga animnapung taong gulang ang nakaupo sa isang upuan. Sa tabi niya, sa isang natitiklop na mesa na metal sa ilalim ng telebisyon, ay nakaupo ang napakaraming bote ng amber na tableta at isang pitsel ng iced tea. Nanonood siya ng laro ng hockey, ngunit tila nanonood siya sa tabi ng telebisyon sa halip na doon. Sumulyap siya kay Jessica. Ngumiti si Jessica, at bahagyang itinaas ng lalaki ang kanyang kamay upang kumaway.
  Inakay ni Bonnie Semansky si Jessica papunta sa kusina.
  
  "DAPAT UWI NA SI LAUREN KAHIT ANONG MINUTO. Siyempre, wala siya sa paaralan ngayon," sabi ni Bonnie. "Bibisita siya sa mga kaibigan."
  Naupo sila sa pula at puting chrome at Formica na hapag-kainan. Tulad ng lahat ng bagay sa rowhouse, ang kusina ay mukhang vintage, galing pa noong dekada 1960. Ang tanging modernong gamit ay isang maliit na puting microwave at isang electric can opener. Malinaw na ang mga Semansky ay mga lolo't lola ni Lauren, hindi ang kanyang mga magulang.
  - Tumawag ba si Lauren sa bahay ngayon?
  "Hindi," sabi ni Bonnie. "Tinawagan ko ang cellphone niya kanina, pero voicemail lang niya ang natatanggap ko. Minsan pinapatay niya ito."
  - Sinabi mo sa telepono na umalis siya ng bahay bandang alas-otso kaninang umaga?
  "Oo. Iyon lang.
  - Alam mo ba kung saan siya patungo?
  "Dumalaw siya sa mga kaibigan," ulit ni Bonnie, na parang iyon ang mantra niya ng pagtanggi.
  - Alam mo ba ang mga pangalan nila?
  Umiling lang si Bonnie. Halata na kung sino man ang mga "kaibigan" na ito, hindi sang-ayon si Bonnie Semansky.
  "Nasaan ang nanay at tatay niya?" tanong ni Jessica.
  "Namatay sila sa isang aksidente sa sasakyan noong nakaraang taon."
  "Pasensya na talaga," sabi ni Jessica.
  "Salamat."
  Sumilip si Bonnie Semansky sa bintana. Humina na ang ulan at tuloy-tuloy na pumatak ang ambon. Noong una, inakala ni Jessica na umiiyak ang babae, ngunit nang mas masusing tingnan, napagtanto niyang malamang matagal na niyang naubos ang kanyang mga luha. Tila nanatili na ang lungkot sa ibabang bahagi ng kanyang puso, hindi nababagabag.
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung ano ang nangyari sa mga magulang niya?" tanong ni Jessica.
  "Noong nakaraang taon, isang linggo bago ang Pasko, sina Nancy at Carl ay pauwi na galing sa part-time na trabaho ni Nancy sa Home Depot. Alam mo, dati ay kumukuha sila ng mga tao para sa mga pista opisyal. Hindi tulad ngayon," sabi niya. "Gabi na at napakadilim na. Malamang ay masyadong mabilis ang pagmamaneho ni Carl sa isang kurba, at ang sasakyan ay nalihis ng kalsada at nahulog sa bangin. Hindi raw sila nagtagal sa kamatayan."
  Medyo nagulat si Jessica na hindi humagulgol ang babae. Naisip niya na ikinuwento na ito ni Bonnie Semansky sa maraming tao, sa sapat na dami ng beses, kaya medyo nalayo na siya rito.
  "Nahirapan ba talaga si Lauren?" tanong ni Jessica.
  "Ah, oo."
  Sumulat si Jessica ng isang liham na binabanggit ang timeline.
  "May boyfriend na ba si Lauren?"
  Iwinagayway ni Bonnie ang kanyang kamay bilang pagwawalang-bahala sa tanong. "Hindi ko sila kayang sabayan, ang dami nila."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Palagi silang pumupunta. Bawat oras. Para silang mga walang tirahan."
  "Alam mo ba kung may nagbanta kay Lauren nitong mga nakaraang araw?"
  "Binantaan ka ba nila?"
  "Kahit sino na maaaring may problema siya. Isang taong maaaring mang-abala sa kanya."
  Nag-isip sandali si Bonnie. "Hindi. Sa palagay ko ay hindi."
  Kumuha pa ng ilang tala si Jessica. "Ayos lang ba kung titingnan ko sandali ang kwarto ni Lauren?"
  "Oo naman."
  
  Nasa itaas ng hagdan si Lorena Semanski, sa likod ng bahay. May nakasulat na "BEWARE: WIRLING MONKEY ZONE" sa pinto. Alam na alam ni Jessica ang mga salitang may kinalaman sa droga kaya malamang hindi "bumubisita sa mga kaibigan" si Lauren Semansky para mag-organisa ng piknik sa simbahan.
  Binuksan ni Bonnie ang pinto, at pumasok si Jessica sa silid. Mataas ang kalidad ng mga muwebles, istilong Pranses-Probinsya, puti na may mga gintong palamuti: isang canopy bed, magkakaparehong nightstand, isang aparador, at isang mesa. Ang silid ay pininturahan ng dilaw na lemon, mahaba at makitid, na may nakahilig na kisame na umaabot hanggang tuhod sa magkabilang gilid at isang bintana sa dulo. May mga built-in na bookshelf sa kanan, at sa kaliwa ay isang pares ng pinto na inukit sa kalahati ng dingding, marahil ay isang lugar ng imbakan. Ang mga dingding ay natatakpan ng mga poster ng rock band.
  Mabuti na lang at naiwan ni Bonnie si Jessica mag-isa sa kwarto. Ayaw talaga ni Jessica na may maglilingon sa kanya habang hinahalungkat niya ang mga gamit ni Lauren.
  Sa mesa ay nakapatong ang isang serye ng mga litrato na naka-frame nang mura. Isang litrato ni Lauren noong nasa paaralan pa lamang siya, mga siyam o sampung taong gulang. Ang isa ay nagpapakita kay Lauren at sa isang maruming binatilyong lalaki na nakatayo sa harap ng isang museo ng sining. Ang isa naman ay litrato ni Russell Crowe mula sa isang magasin.
  Hinalungkat ni Jessica ang mga drawer ng kanyang aparador. Mga sweater, medyas, maong, at shorts. Walang gaanong mahalaga. Pareho lang ang nakita niya sa kanyang aparador. Isinara ni Jessica ang pinto ng aparador, sumandal dito, at tumingin sa paligid ng silid. Nag-iisip. Bakit kasama si Lauren Semansky sa listahang ito? Bukod sa katotohanang nag-aral siya sa Katolikong paaralan, ano pa ang nasa silid na ito na maaaring magkasya sa misteryo ng mga kakaibang pagkamatay na ito?
  Naupo si Jessica sa harap ng computer ni Lauren at tiningnan ang kanyang mga bookmark. May isang tawag sa hardradio.com, na nakatuon sa heavy metal, at isa pa sa Snakenet. Ngunit ang nakakuha ng kanyang atensyon ay ang website na Yellowribbon.org. Noong una, inakala ni Jessica na maaaring tungkol ito sa mga bilanggo ng digmaan at mga nawawalang tao. Nang kumonekta siya sa network at pagkatapos ay bisitahin ang site, nakita niya na tungkol ito sa pagpapakamatay ng isang tinedyer.
  Ganito na ba ako kabigha sa kamatayan at kawalan ng pag-asa noong ako'y tinedyer? Nagtataka si Jessica.
  Akala niya totoo ito. Malamang dahil ito sa mga hormone.
  Pagbalik ni Jessica sa kusina, nakita niyang nagtimpla na ng kape si Bonnie. Nagsalin siya ng tasa para kay Jessica at naupo sa tapat niya. Mayroon ding plato ng vanilla wafers sa mesa.
  "May ilan pa akong kailangang itanong sa iyo tungkol sa aksidente noong nakaraang taon," sabi ni Jessica.
  "Okay," sagot ni Bonnie, ngunit ang nakayukong bibig niya ay nagsasabing hindi ayos lang kay Jessica.
  - Pangako, hindi kita pagtitiisan nang matagal.
  Tumango si Bonnie.
  Pinag-iisipan ni Jessica ang kanyang mga iniisip nang isang unti-unting sumidhing takot ang lumitaw sa mukha ni Bonnie Semansky. Sandali bago napagtanto ni Jessica na hindi pala siya direktang tinitingnan ni Bonnie. Sa halip, nakatingin siya sa kanyang kaliwang balikat. Dahan-dahang lumingon si Jessica, sinundan ang tingin ng babae.
  Nakatayo si Lauren Semansky sa likurang beranda. Puno ng punit ang kanyang mga damit; dumudugo at masakit ang kanyang mga buko-buko. Mayroon siyang mahabang pasa sa kanang binti, at dalawang malalalim na sugat sa kanang kamay. Nawawala ang isang malaking bahagi ng anit sa kaliwang bahagi ng kanyang ulo. Tila bali ang kanyang kaliwang pulso, at nakausli ang buto mula sa laman. Natuklap ang balat sa kanyang kanang pisngi na parang may dugo.
  "Mahal?" sabi ni Bonnie, sabay tayo, habang nakadikit ang nanginginig na kamay sa kanyang mga labi. Nawala ang lahat ng kulay sa kanyang mukha. "Diyos ko, ano... anong nangyari, mahal?"
  Tumingin si Lauren sa kanyang lola, kay Jessica. Namumula at kumikinang ang kanyang mga mata. Isang matinding pagsuway ang makikita sa trauma.
  "Hindi alam ng walanghiya kung sino ang kausap niya," aniya.
  Pagkatapos ay nawalan ng malay si Lauren Semansky.
  
  Bago dumating ang ambulansya, nawalan ng malay si Lauren Semansky. Ginawa ni Jessica ang lahat para maiwasan ang pagkabigla. Matapos makumpirma na walang pinsala sa gulugod, binalot niya ito ng kumot at saka bahagyang itinaas ang kanyang mga binti. Alam ni Jessica na mas mainam na pigilan ang pagkabigla kaysa gamutin ang mga epekto nito.
  Napansin ni Jessica na nakakuyom ang kanang kamay ni Lauren. May kung anong nasa kamay niya-isang bagay na matalas, isang bagay na plastik. Maingat na sinubukan ni Jessica na tanggalin ang mga daliri ng dalaga. Walang nangyari. Hindi na ipinilit ni Jessica ang isyu.
  Habang naghihintay sila, nagsalita si Lauren nang pabulong. Nakatanggap si Jessica ng pira-piraso na salaysay tungkol sa nangyari sa kanya. Hiwalay-hiwalay ang mga pangungusap. Naputol ang mga salita sa pagitan ng kanyang mga ngipin.
  Bahay ni Jeff.
  Mga Tweaker.
  Tampalasan.
  Ang tuyong labi at bali na butas ng ilong ni Lauren, pati na rin ang kanyang malutong na buhok at medyo malinaw na itsura ng kanyang balat, ay nagsasabi kay Jessica na malamang na isa siyang adik sa droga.
  Karayom.
  Tampalasan.
  Bago isinakay si Lauren sa isang gurney, iminulat niya sandali ang kanyang mga mata at nagsabi ng isang salitang nagpahinto sa mundo nang sandaling iyon.
  Hardin ng rosas.
  Umalis ang ambulansya, dinala si Bonnie Semanski sa ospital kasama ang kanyang apo. Tinawagan ni Jessica ang istasyon at iniulat ang nangyari. Isang pares ng mga detektib ang papunta sa St. Joseph's Hospital. Mahigpit na itinagubilin ni Jessica sa mga tauhan ng ambulansya na pangalagaan ang damit ni Lauren at, hangga't maaari, ang anumang hibla o likido. Partikular na sinabihan niya sila na tiyakin ang forensic na integridad ng hawak ni Lauren sa kanyang kanang kamay.
  Nanatili si Jessica sa bahay ng mga Semansky. Pumasok siya sa sala at umupo sa tabi ni George Semansky.
  "Magiging maayos din ang apo mo," sabi ni Jessica, umaasang kapani-paniwala ang boses niya, gusto niyang maniwala na totoo iyon.
  Tumango si George Semansky. Patuloy niyang pinipiga ang kanyang mga kamay. Nag-scroll siya sa mga cable channel na parang isang uri ng physical therapy.
  "May isa pa akong tanong sa iyo, ginoo. Kung ayos lang po."
  Pagkatapos ng ilang minutong katahimikan, tumango siyang muli. Lumalabas na ang dami ng mga gamot sa tray ng TV ang nagtulak sa kanya sa labis na paggamit ng droga.
  "Sinabi sa akin ng asawa mo na noong nakaraang taon, nang mapatay ang nanay at tatay ni Lauren, tiniis ito ni Lauren nang husto," sabi ni Jessica. "Maaari mo bang sabihin sa akin ang ibig niyang sabihin?"
  Inabot ni George Semansky ang bote ng gamot. Kinuha niya ito, binaliktad gamit ang kanyang mga kamay, ngunit hindi niya ito binuksan. Napansin ni Jessica na clonazepam iyon.
  "Bueno, pagkatapos ng libing at lahat ng bagay, pagkatapos ng libing, mga isang linggo o higit pa, halos... bueno, siya ay... ."
  - Siya ba si G. Semansky?
  Tumigil si George Semansky. Tumigil siya sa pagkukrus sa bote ng gamot. "Sinubukan niyang magpakamatay."
  "Paano?"
  "Siya... isang gabi, pumunta siya sa kotse. Pinadaan niya ang hose mula sa tambutso papunta sa isa sa mga bintana. Sa tingin ko ay sinusubukan niyang langhapin ang carbon monoxide."
  "Anong nangyari?"
  "Nawalan siya ng malay dahil sa busina ng kotse. Ginising nito si Bonnie, at pinuntahan niya ito."
  - Kinailangan bang pumunta sa ospital si Lauren?
  "Ah, oo," sabi ni George. "Naroon siya nang halos isang linggo."
  Bumilis ang tibok ng puso ni Jessica. Naramdaman niya ang isang piraso ng palaisipan na nahulog sa tamang lugar.
  Sinubukan ni Bethany Price na hiwain ang kanyang mga pulso.
  Ang talaarawan ni Tessa Wells ay naglalaman ng pagbanggit kay Sylvia Plath.
  Tinangka ni Lauren Semansky na magpakamatay gamit ang carbon monoxide poisoning.
  "Pagpapakamatay," naisip ni Jessica.
  Lahat ng mga batang babaeng ito ay nagtangkang magpakamatay.
  
  "Mr. R. WELLS? Si Detective Balzano ito." May kausap si Jessica sa kanyang cellphone, nakatayo sa bangketa sa harap ng bahay ng mga Semansky. Parang tempo lang iyon.
  "May nahuli ka ba?" tanong ni Wells.
  "Aba, pinag-aaralan na po namin 'yan, ginoo. May tanong ako sa inyo tungkol kay Tessa. Noong bandang Thanksgiving pa iyon noong nakaraang taon."
  "Noong nakaraang taon?"
  "Oo," sabi ni Jessica. "Medyo mahirap sigurong pag-usapan, pero maniwala ka sa akin, hindi na ito mas magiging mahirap para sa iyo na sumagot kaysa sa pagtatanong ko."
  Naalala ni Jessica ang basurahan sa kwarto ni Tessa. Naglalaman ito ng mga pulseras ng ospital.
  "Kumusta naman ang Thanksgiving?" tanong ni Wells.
  - Nagkataon ba na naospital si Tessa nang mga panahong iyon?
  Nakinig at naghintay si Jessica. Natagpuan niya ang sarili na nakakuyom ang kamao sa kanyang cellphone. Pakiramdam niya ay mababasag niya ito. Kumalma siya.
  "Oo," sabi niya.
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung bakit siya nasa ospital?"
  Pinikit niya ang kanyang mga mata.
  Huminga nang malalim at masakit si Frank Wells.
  At sinabi niya sa kanya.
  
  "Uminom si Tessa Wells ng kaunting tableta noong nakaraang Nobyembre. Nagkulong si Lauren Semansky sa garahe at pinaandar ang kanyang sasakyan. Pinaglaslas ni Nicole Taylor ang kanyang mga pulso," sabi ni Jessica. "Hindi bababa sa tatlo sa mga batang babae sa listahang ito ang nagtangkang magpakamatay."
  Bumalik sila sa Roundhouse.
  Ngumiti si Byrne. Nakaramdam si Jessica ng kuryenteng dumaloy sa kanyang katawan. Hirap pa rin sa pagtulog si Lauren Semansky. Hangga't hindi nila siya nakakausap, kailangan nilang lumipad dala ang kung anong mayroon sila.
  Wala pang balita kung ano ang hawak niya. Ayon sa mga detektib ng ospital, hindi pa sumusuko si Lauren Semansky dito. Sinabihan sila ng mga doktor na kailangan muna nilang maghintay.
  Hawak ni Byrne ang isang photocopy ng listahan ni Brian Parkhurst. Pinunit niya ito sa dalawa, ibinigay ang isang piraso kay Jessica at itinago ang isa para sa kanyang sarili. Inilabas niya ang kanyang cellphone.
  Hindi nagtagal ay nakatanggap sila ng sagot. Lahat ng sampung batang babae sa listahan ay nagtangkang magpakamatay sa nakalipas na taon. Naniniwala na ngayon si Jessica na si Brian Parkhurst, marahil bilang parusa, ay sinusubukang sabihin sa pulisya na alam niya kung bakit tinarget ang mga batang babaeng ito. Bilang bahagi ng kanyang pagpapayo, inamin ng lahat ng mga batang babaeng ito sa kanya na nagtangkang magpakamatay sila.
  May kailangan kang malaman tungkol sa mga babaeng ito.
  Marahil, sa isang baluktot na lohika, sinusubukan ng kanilang tagapagpatupad na tapusin ang trabahong sinimulan ng mga babaeng ito. Magtataka sila kung bakit nangyayari ang lahat ng ito gayong nakagapos siya.
  Ang malinaw ay ito: dinukot ng kanilang salarin si Lauren Semansky at binigyan ng midazolam. Ang hindi niya isinaalang-alang ay ang pagiging puno ng meth nito. Nakontra ng bilis ang midazolam. Isa pa, puno ito ng ihi at suka, pare. Tiyak na mali ang napili niyang babae.
  Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, natuwa si Jessica na may isang tinedyer na gumagamit ng droga.
  Ngunit kung ang mamamatay-tao ay inspirasyon ng limang malungkot na misteryo ng rosaryo, bakit may sampung babae sa listahan ni Parkhurst? Bukod sa tangkang pagpapakamatay, ano ang pagkakatulad nilang lima? Balak ba talaga niyang huminto sa edad na lima?
  Pinagkumpara nila ang kanilang mga tala.
  Apat na batang babae ang na-overdose sa mga tabletas. Tatlo sa kanila ang nagtangkang hiwain ang kanilang mga pulso. Dalawang batang babae ang nagtangkang magpakamatay sa pamamagitan ng pagkalason sa carbon monoxide. Isang batang babae ang nagmaneho ng kanyang sasakyan sa isang bakod at tumawid sa isang bangin. Nailigtas siya ng isang airbag.
  Hindi ito isang pamamaraan na nagbuklod sa lahat ng lima.
  Kumusta naman ang paaralan? Apat na babae ang nag-aral sa Regina, apat sa Nazaryanka, isa sa Marie Goretti, at isa sa Neumann.
  Kung tungkol sa edad: apat ay labing-anim, dalawa ay labimpito, tatlo ay labinlima, at isa ay labing-walo.
  Ito ba ay isang kapitbahayan?
  Hindi.
  Mga club o mga ekstrakurikular na aktibidad?
  Hindi.
  Kasapi sa gang?
  Bahagya.
  Ano iyon?
  "Humingi kayo at kayo'y tatanggap," naisip ni Jessica. Ang sagot ay nasa harapan na nila.
  Isa itong ospital.
  Pinag-iisa sila ng Simbahan ni San Jose.
  "Tingnan mo ito," sabi ni Jessica.
  Noong araw na tinangka nilang magpakamatay, limang batang babae ang ginagamot sa St. Joseph's Hospital: sina Nicole Taylor, Tessa Wells, Bethany Price, Christy Hamilton at Lauren Semansky.
  Ang iba ay ginamot sa ibang lugar, sa limang magkakaibang ospital.
  "Diyos ko," sabi ni Byrne. "Ayan na nga."
  Ito ang pahingang hinahanap nila.
  Pero ang katotohanang lahat ng mga batang babaeng ito ay ginagamot sa iisang ospital ay hindi nagpanginig kay Jessica. Ang katotohanang lahat sila ay nagtangkang magpakamatay ay hindi rin nagpanginig sa kanya.
  Dahil nawalan ng hangin ang silid, nangyari ito:
  Iisa lang ang doktor na gumamot sa kanilang lahat: si Dr. Patrick Farrell.
  OceanofPDF.com
  64
  BIYERNES, 6:15 PM
  Naupo si PATRIK sa silid ng panayam. Sina Eric Chavez at John Shepard ang nagsagawa ng panayam, habang sina Byrne at Jessica ay nagmasid. Na-video ang panayam.
  Sa pagkakaalam ni Patrick, isa lamang siyang mahalagang saksi sa kaso.
  Kamakailan lang ay nagkaroon siya ng galos sa kanang kamay.
  Tuwing kaya nila, kinakamot nila ang ilalim ng mga kuko ni Lauren Semansky, naghahanap ng ebidensya ng DNA. Sa kasamaang palad, naniniwala ang CSU na malamang na kaunti lang ang maibubunga nito. Maswerte si Lauren na may mga kuko pa nga.
  Tiningnan nila ang iskedyul ni Patrick para sa nakaraang linggo at, sa pagkadismaya ni Jessica, nalaman nilang walang kahit isang araw ang makakapigil kay Patrick sa pagdukot sa mga biktima o pagtatapon ng kanilang mga bangkay.
  Ang kaisipang iyon ay nagparamdam kay Jessica ng pisikal na karamdaman. Talaga bang naisip niya na may kinalaman si Patrick sa mga pagpatay na ito? Sa bawat minutong lumilipas, ang sagot ay papalapit nang papalapit sa "oo." Sa sumunod na minuto ay nawalan siya ng gana. Talagang hindi niya alam kung ano ang iisipin.
  Nagtungo sina Nick Palladino at Tony Park sa pinangyarihan ng krimen ni Wilhelm Kreutz dala ang isang larawan ni Patrick. Malabong maalala siya ng matandang si Agnes Pinsky-kahit na pinili niya ito mula sa photo shoot, masisira pa rin ang kredibilidad nito, kahit pa sa isang public defender. Gayunpaman, nangampanya sina Nick at Tony sa mga kalye.
  
  "Natatakot akong hindi ko sinusubaybayan ang balita," sabi ni Patrick.
  "Naiintindihan ko 'yan," sagot ni Shepherd. Naupo siya sa gilid ng isang luma at sira-sirang mesa na bakal. Sumandal si Eric Chavez sa pinto. "Sigurado akong sapat na ang nakikita mo sa pangit na bahagi ng buhay kung saan ka nagtatrabaho."
  "Mayroon tayong mga tagumpay," sabi ni Patrick.
  - Kaya ang ibig mong sabihin ay hindi mo alam na mayroon sa mga batang babaeng ito ang dating pasyente mo?
  "Ang isang manggagamot sa emergency room, lalo na sa isang trauma center sa downtown, ay isang triage physician, isang detektib. Ang unang prayoridad ay ang pasyenteng nangangailangan ng pang-emerhensiyang pangangalaga. Kapag nagamot na at naiuwi na o naospital, palagi silang inirerekomenda sa kanilang primary care physician. Ang konsepto ng isang "pasyente" ay hindi talaga naaangkop. Ang mga taong dumarating sa emergency room ay maaari lamang maging pasyente ng sinumang manggagamot sa loob ng isang oras. Minsan mas kaunti. Kadalasan mas kaunti. Libu-libong tao ang dumadaan sa St. Joseph's Emergency Room bawat taon."
  Nakinig si Shepard, tumatango sa bawat angkop na salita, walang malay na inaayos ang perpekto nang tupi ng kanyang pantalon. Hindi na kailangan pang ipaliwanag ang konsepto ng triage sa batikang homicide detective. Alam ito ng lahat ng nasa Interview Room A.
  "Hindi pa niyan lubos na nasasagot ang tanong ko, Dr. Farrell."
  "Akala ko alam ko na ang pangalan ni Tessa Wells noong narinig ko ito sa balita. Gayunpaman, hindi ko tiningnan kung nagbigay ba ng emergency care para sa kanya ang St. Joseph's Hospital."
  "Kalokohan, kalokohan," naisip ni Jessica, habang lumalaki ang galit niya. Pinag-uusapan nila si Tessa Wells nang gabing iyon habang umiinom sa Finnigan's Wake.
  "Pinag-uusapan mo ang St. Joseph's Hospital na parang iyon ang institusyong gumamot sa kanya noong araw na iyon," sabi ni Shepherd. "Iyan ang pangalan mo sa kaso."
  Ipinakita ni Shepard ang file kay Patrick.
  "Hindi nagsisinungaling ang mga rekord, Detektib," sabi ni Patrick. "Siguro ginamot ko siya."
  Ipinakita ni Shepard ang pangalawang folder. "At ikaw ang nag-treat kay Nicole Taylor."
  - Muli, hindi ko talaga maalala.
  Pangatlong file. - At si Bethany Price.
  Napatitig si Patrick.
  Ngayon ay mayroon na siyang dalawa pang file na hawak. "Si Christy Hamilton ay gumugol ng apat na oras sa ilalim ng iyong pangangasiwa. Si Lauren Semansky, lima."
  "Umaasa ako sa protokol, Detective," sabi ni Patrick.
  "Lahat ng limang batang babae ay dinukot, at apat sa kanila ay brutal na pinatay ngayong linggo, Doktor. Ngayong linggo. Limang babaeng biktima na nagkataong napadaan sa opisina ninyo sa nakalipas na sampung buwan.
  Nagkibit-balikat si Patrick.
  Nagtanong si John Shepard, "Naiintindihan mo talaga ang interes namin sa iyo sa puntong ito, hindi ba?"
  "Ah, oo naman," sabi ni Patrick. "Basta't ang interes mo sa akin ay bilang isang materyal na saksi. Hangga't ganoon, ikalulugod kong tumulong sa anumang paraan na aking makakaya."
  - Siya nga pala, saan mo nakuha ang galos sa kamay mo?
  Malinaw na may handa nang sagot si Patrick para dito. Gayunpaman, hindi siya sasang-ayon na magsalita nang mabilis. "Mahabang kwento."
  Tumingin si Shepard sa kanyang relo. "Mayroon akong buong gabi." Tumingin siya kay Chavez. "At ikaw, Detective?"
  - Kung sakali, nilinis ko na ang iskedyul ko.
  Muli nilang ibinaling ang atensyon kay Patrick.
  "Sabihin na lang natin na dapat kang laging mag-ingat sa basang pusa," sabi ni Patrick. Nakita ni Jessica ang alindog na sumikat. Sa kasamaang palad para kay Patrick, ang dalawang detektib ay hindi tinatablan. Sa ngayon, gayundin si Jessica.
  Nagpalitan ng tingin sina Shepherd at Chavez. "May mga salitang ba nasabi na bang mas totoo?" tanong ni Chavez.
  "Sinasabi mo bang ang pusa ang may gawa?" tanong ni Shepard.
  "Oo," sagot ni Patrick. "Nasa labas siya habang umuulan buong araw. Pag-uwi ko ngayong gabi, nakita ko siyang nanginginig sa mga palumpong. Sinubukan ko siyang buhatin. Masamang ideya."
  "Ano ang pangalan niya?"
  Isa itong lumang panlilinlang sa interogasyon. May bumanggit ng isang taong konektado sa isang alibi, at agad mo silang tinatanong ng pangalan. Sa pagkakataong ito, isa itong alagang hayop. Hindi handa si Patrick.
  "Pangalan niya?" tanong niya.
  Isa itong kuwadra. Nasa kamay ito ni Shepherd. Pagkatapos ay lumapit si Shepherd, tinitingnan ang gasgas. "Ano ito, isang alagang lynx?"
  "Pasensya na?"
  Tumayo si Shepard at sumandal sa pader. Mabait na siya ngayon. "Alam mo, Dr. Farrell, mayroon akong apat na anak na babae. Mahilig sila sa mga pusa. Gustong-gusto nila sila. Sa totoo lang, tatlo kami. Sina Coltrane, Dizzy, at Snickers. Iyan ang mga pangalan nila. Nakalmot na ako, oh, kahit isang dosenang beses sa mga nakaraang taon. Wala ni isang kalmot na katulad ng sa iyo."
  Tumingin sandali si Patrick sa sahig. "Hindi siya lynx, Detective. Isa lang siyang malaking matandang tabby."
  "Huh," sabi ni Shepherd. Nagpatuloy siya. "Siya nga pala, anong klaseng kotse ang minamaneho mo?" Siyempre, alam na ni John Shepherd ang sagot sa tanong na iyon.
  "Mayroon akong iba't ibang kotse. Lexus ang gamit ko."
  "LS? GS? ES? SportCross?" tanong ni Shepard.
  Ngumiti si Patrick. "Nakikita kong kilala mo ang mga luxury cars mo."
  Ngumiti rin si Shepard. Kahit papaano, kalahati ng kanyang katawan ay ganoon. "Maiiba rin ang Rolex sa TAG Heuer," aniya. "Hindi ko rin kayang bilhin ang alinman sa mga iyan."
  "Nagmamaneho ako ng 2004 LX."
  "SUV 'yan, 'di ba?"
  - Siguro puwede mo itong tawaging ganoon.
  "Ano ang itatawag mo rito?"
  "Tatawagin ko itong LUV," sabi ni Patrick.
  "Parang sa 'Luxury SUV', 'di ba?"
  Tumango si Patrick.
  "Nakuha ko," sabi ni Shepard. "Nasaan na ang kotseng iyan ngayon?"
  Nag-alangan si Patrick. "Nandito, sa likod na parking lot. Bakit?"
  "Nagtataka lang," sabi ni Shepherd. "Mamahaling kotse 'yan. Gusto ko lang makasiguro na ligtas ito."
  "Pinahahalagahan ko ito."
  - At iba pang mga kotse?
  "Mayroon akong 1969 Alfa Romeo at isang Chevy Venture."
  "Van ba ito?"
  "Oo."
  Isinulat ito ni Shepherd.
  "Ngayon, noong Martes ng umaga, ayon sa mga talaan sa St. Joseph, wala ka sa tungkulin hanggang alas-nuebe ng umaga," sabi ni Shepard. "Tama ba iyan?"
  Napaisip si Patrick. "Naniniwala akong totoo iyan."
  "At saka, nagsimula ang shift mo ng alas-otso. Bakit ka nahuli?"
  "Nangyari talaga iyon dahil kinailangan kong ipagawa ang Lexus para sa serbisyo."
  "Saan mo nakuha ito?"
  May mahinang katok sa pinto, pagkatapos ay bumukas ang pinto.
  Nakatayo si Ike Buchanan sa pintuan katabi ng isang matangkad at kahanga-hangang lalaki na nakasuot ng eleganteng pinstriped Brioni suit. Ang lalaki ay may perpektong kulot na pilak na buhok at kulay Cancun na kayumanggi. Ang kanyang briefcase ay mas mahalaga kaysa sa sinumang detektib na kinikita sa isang buwan.
  Kinatawan ni Abraham Gold ang ama ni Patrick na si Martin, sa isang kilalang kasong medical malpractice noong huling bahagi ng dekada 1990. Ang Abraham Gold ay kasingmahal ng mga ito. At kasinghusay ng mga ito. Sa pagkakaalam ni Jessica, hindi pa natatalo ang kaso ni Abraham Gold.
  "Mga ginoo," panimula niya sa kaniyang pinakamagaling na baritone sa korte, "tapos na ang usapang ito."
  
  "ANO SA PALAGAY MO?" tanong ni Buchanan.
  Tumingin sa kanya ang buong task force. Hinanap niya sa kanyang isipan hindi lamang kung ano ang sasabihin, kundi pati na rin ang mga tamang salita para sabihin ito. Talagang wala siyang maisip. Mula nang pumasok si Patrick sa Roundhouse mga isang oras ang nakalipas, alam na niyang darating ang sandaling ito. Ngayong nandito na ito, wala na siyang ideya kung paano haharapin. Ang pag-iisip na ang isang taong kakilala niya ay maaaring responsable para sa gayong kakila-kilabot ay sapat na nakakatakot. Ang pag-iisip na ito ay isang taong kilala niya nang husto (o inakala niyang kilala niya) ay tila nagpaparalisa sa kanyang utak.
  Kung totoo ang hindi kapani-paniwala, na si Patrick Farrell talaga ang Rosary Killer mula sa isang propesyonal na pananaw, ano ang masasabi nito tungkol sa kanya bilang isang hukom ng karakter?
  "Sa tingin ko posible." Ayan. Nasabi iyon nang malakas.
  Siyempre, sinuri nila ang background ni Patrick Farrell. Bukod sa isang pagkakasalang may kinalaman sa paggamit ng marijuana noong ikalawang taon niya sa kolehiyo at ang hilig sa mabilis na pagmamaneho, malinis naman ang kanyang rekord.
  Ngayong kumuha na si Patrick ng abogado, kailangan nilang pag-ibayuhin ang kanilang imbestigasyon. Sinabi ni Agnes Pinsky na maaaring ito ang lalaking nakita niyang kumakatok sa pinto ni Wilhelm Kreutz. Ang lalaki, na nagtatrabaho sa talyer ng sapatos sa tapat ng bahay ni Kreutz, ay inakala niyang naalala niya ang isang kulay kremang Lexus SUV na naka-park sa harap ng bahay dalawang araw na ang nakalipas. Hindi siya sigurado.
  Alinman sa dalawa, magkakaroon na ngayon si Patrick Farrell ng dalawang detektib na naka-duty 24/7.
  OceanofPDF.com
  65
  BIYERNES, 8:00 PM
  Ang sakit ay napakatindi, isang mabagal at gumugulong na alon na dahan-dahang gumagapang pataas sa likod ng kanyang ulo at pagkatapos ay pababa. Uminom siya ng Vicodin at ininom ito kasama ng mabahong tubig mula sa gripo sa banyo ng mga lalaki sa isang gasolinahan sa North Philadelphia.
  Biyernes Santo noon. Ang araw ng pagpapako sa krus.
  Alam ni Byrne na, sa anumang paraan, malamang na matatapos ang lahat sa lalong madaling panahon, marahil ngayong gabi; at dahil doon, alam niyang haharapin niya ang isang bagay sa loob niya na naroon na sa loob ng labinlimang taon, isang bagay na madilim, malupit, at nakakagambala.
  Gusto niyang maging maayos ang lahat.
  Kailangan niya ng simetriya.
  Kailangan niya munang huminto sa isang lugar.
  
  Nakaparada ang mga sasakyan sa dalawang hanay sa magkabilang gilid ng kalye. Sa bahaging ito ng bayan, kung sarado ang kalye, hindi ka maaaring tumawag ng pulis o kumatok sa mga pinto. Tiyak na ayaw mong bumusina. Sa halip, mahinahon mong ini-reverse ang sasakyan at humanap ng ibang daan.
  Bukas ang pinto ng isang sira-sirang rowhouse sa Point Breeze, may ilaw sa loob. Nakatayo si Byrne sa kabilang kalye, nakasilong mula sa ulan sa tabi ng sira-sirang tolda ng isang saradong panaderya. Sa pamamagitan ng isang bay window sa kabilang kalye, nakita niya ang tatlong painting na nakapalamuti sa dingding sa itaas ng isang modernong Spanish sofa na gawa sa strawberry velvet. Martin Luther King, Jesus, Muhammad Ali.
  Sa mismong harapan niya, sa isang kalawangin na Pontiac, isang batang mag-isang nakaupo sa likurang upuan, walang kamalay-malay kay Byrne, humihithit ng sigarilyo at marahang umuugoy kasabay ng tunog ng naririnig sa kanyang headphones. Ilang minuto ang lumipas, pinigilan niya ang pag-andar ng kotse, binuksan ang pinto, at lumabas.
  Nag-inat siya, itinaas ang hood ng kanyang sweatshirt, at inayos ang kanyang mga bag.
  "Kumusta," sabi ni Byrne. Ang sakit sa ulo ko ay naging isang mapurol na metronome ng paghihirap, malakas at ritmo na pag-click sa magkabilang sentido. Gayunpaman, parang ang ina ng lahat ng migraine ay nasa isang busina lang ng kotse o flashlight ang layo.
  Lumingon ang bata, nagulat ngunit hindi natakot. Mga labinlima ang kanyang pangangatawan, matangkad at balingkinitan, na may uri ng pangangatawan na magagamit niya sa palaruan ngunit hindi naman gaanong kalaki. Nakasuot siya ng kumpletong uniporme ni Sean John-maong na malapad ang binti, quilted leather jacket, at fleece hoodie.
  Sinuri ng bata si Byrne, tinitimbang ang panganib at ang pagkakataon. Pinanatili ni Byrne na nakikita ang kanyang mga kamay.
  "Yo," sa wakas ay sabi ng bata.
  "Kilala mo ba si Marius?" tanong ni Byrne.
  Doble ang suntok na binigay ng lalaki sa kanya. Masyadong malaki si Byrne para pakialaman.
  "Si MG ang anak ko," sa wakas ay sabi ng bata. Sumenyas siya ng JBM.
  Tumango si Byrne. "Maaari pa ring pumunta ang batang ito sa kahit anong direksyon," naisip niya. Kumislap ang katalinuhan sa kanyang mga matang namumula. Ngunit pakiramdam ni Byrne ay masyadong abala ang bata sa pagtupad sa mga inaasahan sa kanya ng mundo.
  Dahan-dahang dumukot si Byrne sa bulsa ng kanyang amerikana-sapat na dahan-dahan para ipaalam sa lalaking ito na walang mangyayari. Naglabas siya ng isang sobre. Ito ay may sukat, hugis, at bigat na iisa lamang ang ibig sabihin.
  "Ang pangalan ng nanay niya ay Delilah Watts?" tanong ni Byrne. Para bang isang pahayag lamang ito ng katotohanan.
  Sumulyap ang batang lalaki sa bahay-bahayan, sa maliwanag na bintana na may malaking butas. Isang balingkinitan, maitim na balat na babaeng Aprikano-Amerikano na nakasuot ng malalaking sunglasses na may kulay at maitim na kayumangging peluka ang nagpupunas sa kanyang mga mata habang tinatanggap niya ang mga nagluluksa. Hindi pa siya maaaring lumagpas sa tatlumpu't lima.
  Lumingon ang lalaki kay Byrne. "Oo."
  Walang malay na pinadaan ni Byrne ang isang goma sa makapal na sobre. Hindi niya binilang ang laman nito. Nang kunin niya ito kay Gideon Pratt nang gabing iyon, wala siyang dahilan para isipin na kulang ito ng kahit isang sentimo sa napagkasunduang limang libong dolyar. Wala nang dahilan para bilangin ito ngayon.
  "Para ito kay Ginang Watts," sabi ni Byrne. Hinawakan niya ang tingin ng bata nang ilang segundo, isang tingin na pareho nilang nakita noong kanilang panahon, isang tingin na hindi nangangailangan ng palamuti o talababa.
  Inabot ng batang lalaki ang sobre at maingat na kinuha ito. "Gusto niyang malaman kung kanino ito galing," aniya.
  Tumango si Byrne. Hindi nagtagal ay napagtanto ng bata na walang sagot.
  Isinuksok ng batang lalaki ang sobre sa kanyang bulsa. Pinanood siya ni Byrne na maglakad patawid ng kalye, lumapit sa bahay, pumasok, at niyakap ang ilang binata na nagbabantay sa pinto. Sumulyap si Byrne sa bintana habang ang bata ay naghihintay sa maikling pila. Naririnig niya ang himig ng "You Bring the Sunshine" ni Al Green.
  Naisip ni Byrne kung ilang beses kaya mangyayari ang eksenang ito sa buong bansa nang gabing iyon - mga batang ina na nakaupo sa napakainit na mga sala, pinapanood ang paggising ng isang batang ibinigay sa halimaw.
  Sa kabila ng lahat ng nagawang mali ni Marius Greene sa kanyang maikling buhay, sa kabila ng lahat ng pagdurusa at sakit na maaaring dulot niya, iisa lang ang dahilan kung bakit siya naroon sa eskinita nang gabing iyon, at ang paglalarong iyon ay walang kinalaman sa kanya.
  Patay na si Marius Green, gayundin ang lalaking pumatay sa kanya nang walang awa. Hustisya ba ito? Marahil hindi. Ngunit walang duda na nagsimula ang lahat nang araw na iyon nang makasalubong ni Deirdre Pettigrew ang isang kakila-kilabot na lalaki sa Fairmount Park, isang araw na nagtapos sa isa pang batang ina na may hawak na basang tela at isang sala na puno ng mga kaibigan at pamilya.
  "Walang solusyon, tanging resolusyon lamang," naisip ni Byrne. Hindi siya isang taong naniniwala sa karma. Siya ay isang taong naniniwala sa aksyon at reaksyon.
  Pinanood ni Byrne ang pagbukas ni Delilah Watts ng sobre. Matapos ang unang pagkabigla, inilagay niya ang kanyang kamay sa kanyang puso. Kinalma niya ang sarili, pagkatapos ay tumingin sa labas ng bintana, diretso kay Kevin, diretso sa kaluluwa ni Kevin Byrne. Alam niyang hindi siya nito nakikita, na ang tanging nakikita niya ay ang itim na salamin ng gabi at ang repleksyon ng kanyang sariling sakit na nababahiran ng ulan.
  Yumuko si Kevin Byrne, pagkatapos ay itinaas ang kwelyo niya at naglakad papasok sa bagyo.
  OceanofPDF.com
  66
  BIYERNES, 8:25 PM
  Habang pauwi si Jessica, hinulaan ng radyo ang isang malakas na bagyo. Kabilang sa mga babala ang malalakas na hangin, kidlat, at pagbaha. Binaha na ang ilang bahagi ng Roosevelt Boulevard.
  Naisip niya ang gabing nakilala niya si Patrick ilang taon na ang nakalilipas. Nang gabing iyon, pinanood niya itong magtrabaho sa emergency room at labis siyang humanga sa kanyang kagandahang-asal at kumpiyansa, sa kanyang kakayahang aliwin ang mga taong pumapasok sa mga pintuang iyon upang humingi ng tulong.
  Tumugon ang mga tao sa kanya, naniniwala sa kanyang kakayahang maibsan ang kanilang sakit. Siyempre, hindi naapektuhan ang kanyang hitsura. Sinubukan niyang isipin siya nang makatwiran. Ano nga ba ang alam niya? Kaya ba niya itong isipin sa parehong paraan ng pag-iisip niya kay Brian Parkhurst?
  Hindi, hindi siya ganoon.
  Pero habang pinag-iisipan niya ito, lalo itong nagiging posible. Ang katotohanan na isa siyang M.D., ang katotohanan na hindi niya matukoy ang kanyang tiyempo sa mga mahahalagang sandali ng mga pagpatay, ang katotohanan na nawala ang kanyang nakababatang kapatid na babae dahil sa karahasan, ang katotohanan na siya ay Katoliko, at hindi maiiwasan ang katotohanan na ginamot niya ang lahat ng limang batang babae. Alam niya ang kanilang mga pangalan at tirahan, ang kanilang mga medikal na kasaysayan.
  Tiningnan niya ulit ang mga digital na litrato ng kamay ni Nicole Taylor. Maaari kayang FAR ang isinulat ni Nicole sa halip na PAR?
  Posible ito.
  Sa kabila ng kanyang likas na ugali, inamin din ito ni Jessica sa kanyang sarili. Kung hindi niya kilala si Patrick, malamang pinangunahan niya ang pag-aresto dito batay sa isang hindi maikakailang katotohanan:
  Kilala niya lahat ang limang babae.
  OceanofPDF.com
  67
  BIYERNES, 8:55 PM
  NAKATAYO SI BYRNE SA ICU, pinagmamasdan si Lauren Semansky.
  Sinabi sa kanya ng crew ng emergency room na maraming methamphetamine si Lauren sa sistema niya, na isa siyang talamak na adik sa droga, at nang turukan siya ng kanyang dumukot ng midazolam, wala itong naging epekto na maaaring nangyari kung hindi lang nalasing si Lauren sa malakas na stimulant.
  Bagama't hindi pa nila siya nakakausap noon, malinaw na ang mga pinsala ni Lauren Semansky ay naaayon sa mga natamo niya mula sa pagtalon mula sa isang umaandar na kotse. Hindi kapani-paniwala, bagama't marami at malala ang kanyang mga pinsala, maliban sa toxicity ng mga gamot sa kanyang sistema, wala sa mga ito ang nagbabanta sa buhay.
  Umupo si Byrne sa tabi ng kanyang kama.
  Alam niyang kaibigan ni Jessica si Patrick Farrell. Pinaghihinalaan niyang malamang na may higit pa sa pagkakaibigan lamang ang kanilang relasyon, ngunit hinayaan na lang niya si Jessica na magsabi rito.
  Napakaraming maling lead at dead end sa kasong ito sa ngayon. Hindi rin siya sigurado kung akma si Patrick Farrell sa hulmahan. Nang makilala niya ang lalaki sa pinangyarihan ng krimen sa Rodin Museum, wala siyang naramdamang kahit ano.
  Pero nitong mga nakaraang araw, tila hindi na ito gaanong mahalaga. Malaki ang posibilidad na makakamayan niya si Ted Bundy nang walang kaalam-alam. Lahat ay tumutukoy kay Patrick Farrell. Marami na siyang nakitang inilabas na warrant of arrest para sa mas maliliit na kaso.
  Hinawakan niya ang kamay ni Lauren. Pumikit siya. Naramdaman niya ang sakit, mataas, mainit, at nakamamatay. Di-nagtagal, sumabog ang mga imahe sa kanyang isipan, na pumigil sa paghinga, at ang pinto sa likuran ng kanyang isipan ay biglang bumukas...
  OceanofPDF.com
  68
  BIYERNES, 8:55 PM
  Naniniwala ang mga iskolar na noong araw ng kamatayan ni Kristo, isang bagyo ang bumangon sa Golgotha, at nagdilim ang kalangitan sa lambak habang Siya ay nakabayubay sa krus.
  Napakalakas talaga ni Lauren Semansky. Noong nakaraang taon, nang tangka niyang magpakamatay, tiningnan ko siya at napaisip kung bakit gagawin ng isang determinadong dalaga ang ganoong bagay. Ang buhay ay isang regalo. Ang buhay ay isang biyaya. Bakit niya susubukang itapon ang lahat ng ito?
  Bakit may isa sa kanila ang nagtangkang itapon ito?
  Nabuhay si Nicole sa ilalim ng pangungutya ng kanyang mga kaklase at ng kanyang alkoholikong ama.
  Tiniis ni Tessa ang matagal na pagkamatay ng kanyang ina at hinarap ang unti-unting pagpanaw ng kanyang ama.
  Si Bethany ay hinamak dahil sa kanyang timbang.
  May problema sa anorexia si Christy.
  Nang gamutin ko sila, alam kong niloloko ko ang Panginoon. Pumili sila ng landas, at tinanggihan ko sila.
  Sina Nicole, Tessa, Bethany at Christy.
  At nariyan din si Lauren. Nakaligtas si Lauren sa aksidente ng kanyang mga magulang para lamang pumunta sa kotse isang gabi at paandarin ang makina. Dala niya ang kanyang Opus, ang stuffed penguin na bigay sa kanya ng kanyang ina noong Pasko noong siya ay limang taong gulang.
  Lumalaban siya sa midazolam ngayon. Malamang naka-meth na naman siya. Mga tatlumpung milya kada oras ang takbo namin nang buksan niya ang pinto. Tumalon siya palabas. Ganoon lang. Masyadong matrapik kaya hindi ko siya napigilang lumingon at habulin. Kinailangan ko na lang siyang bitawan.
  Huli na para baguhin ang mga plano.
  Ito ang Oras ng Wala.
  At kahit si Lauren ang huling misteryo, isa pang babae ang maaaring maging angkop, na may makintab na kulot at isang aura ng kawalang-muwang sa paligid ng kanyang ulo.
  Lumalakas ang hangin nang huminto ako at pinatay ang makina. Hinuhulaan nila ang isang malakas na bagyo. Ngayong gabi ay magkakaroon muli ng bagyo, isang madilim na pagtutuos para sa kaluluwa.
  Liwanag sa bahay ni Jessica...
  OceanofPDF.com
  69
  BIYERNES, 8:55 PM
  ... maliwanag, mainit at nakakaakit, isang nag-iisang baga sa gitna ng naghihingalong baga ng takipsilim.
  Nakaupo siya sa labas ng kotse, nakasilong mula sa ulan. Hawak niya ang isang rosaryo. Naisip niya si Lauren Semansky at kung paano ito nakatakas. Siya ang ikalimang babae, ang ikalimang misteryo, ang huling piraso ng kanyang obra maestra.
  Pero nandito si Jessica. May negosyo rin siya sa kanya.
  Si Jessica at ang kanyang maliit na anak na babae.
  Sinusuri niya ang mga inihandang bagay: mga karayom na pampalipad, tisa ng karpintero, karayom at sinulid para sa paggawa ng mga layag.
  Naghahanda na siyang pumasok sa madilim na gabi...
  Ang mga imahe ay pabago-bago, malinaw na tila isang pangitain ng isang nalulunod na nakasilip mula sa ilalim ng isang lawa na may kloro.
  Napakasakit ng ulo ni Byrne. Lumabas siya ng intensive care unit, naglakad papunta sa parking lot, at sumakay sa kanyang kotse. Tiningnan niya ang kanyang baril. Tumulo ang ulan sa windshield.
  Pinaandar niya ang sasakyan at nagtungo sa expressway.
  OceanofPDF.com
  70
  BIYERNES, 9:00 PM
  TAKOT si Sophie sa mga bagyong may pagkulog. Alam din ni Jessica kung saan niya ito nakuha. Ito ay genetic. Noong bata pa si Jessica, nagtatago siya sa ilalim ng hagdan ng kanilang bahay sa Catherine Street tuwing dumadagundong ang kulog. Kung lumakas nang husto, gagapang siya sa ilalim ng kama. Minsan ay nagdadala siya ng kandila. Hanggang sa araw na sinilaban niya ang kutson.
  Kumakain na naman sila ng hapunan sa harap ng TV. Pagod na pagod na si Jessica para tumutol. Hindi na mahalaga iyon. Kinagat niya ang kanyang kinakain, walang interes sa isang simpleng pangyayari habang gumuguho ang kanyang mundo. Kumakalam ang kanyang sikmura sa mga pangyayari sa araw na iyon. Paano siya nagkamali tungkol kay Patrick?
  Nagkamali ba ako ng hinala tungkol kay Patrick?
  Ang mga imahe ng ginawa sa mga kabataang babaeng ito ay gumugulo sa kanya.
  Tiningnan niya ang kanyang answering machine. Walang mensahe.
  Nanatili si Vincent kasama ang kanyang kapatid. Kinuha niya ang telepono at nag-dial ng isang numero. Aba, two-thirds. Pagkatapos ay ibinaba niya ang tawag.
  Tae. / Tae.
  Naghugas siya ng mga pinggan gamit ang kanyang mga kamay, para lang maging abala. Nagsalin siya ng alak sa isang baso at nagsalin nito. Nagtimpla siya ng tsaa at hinayaan itong lumamig.
  Kahit papaano ay nakaligtas siya hanggang sa makatulog si Sophie. Kumalat at kumulog nang malakas sa labas. Sa loob, takot na takot si Sophie.
  Sinubukan ni Jessica ang lahat ng karaniwang paraan. Inalok niya itong basahan ng kwento. Hindi siya nagtagumpay. Tinanong niya si Sophie kung gusto nitong panoorin muli ang Finding Nemo. Hindi siya nagtagumpay. Ayaw na rin niyang panoorin ang The Little Mermaid. Bihira lang iyon. Inalok ni Jessica na kulayan ang kanyang Peter Cottontail coloring book kasama niya (hindi), inalok na kumanta ng mga kanta mula sa The Wizard of Oz (hindi), inalok na maglagay ng mga sticker sa mga pininturahang itlog sa kusina (hindi).
  Kalaunan, inihiga na lang niya si Sophie sa kama at umupo sa tabi nito. Sa tuwing dumadagundong ang kulog, tinitingnan siya ni Sophie na parang katapusan na ng mundo.
  Sinubukan ni Jessica na isipin ang kahit ano maliban kay Patrick. Sa ngayon, hindi pa rin siya nagtagumpay.
  May kumatok sa pintuan. Malamang si Paula iyon.
  - Babalik ako agad, sinta.
  - Hindi, nay.
  - Hindi ako hihigit sa...
  Nawalan ng kuryente tapos bumalik ulit.
  "Iyan lang ang kailangan natin." Nakatitig si Jessica sa lampara sa mesa na parang gusto niyang manatili itong nakabukas. Hawak niya ang kamay ni Sophie. Hawak siya ng lalaki sa mahigpit na pagkakahawak. Mabuti na lang at nanatiling nakabukas ang ilaw. Salamat, Panginoon. "Kailangan lang ni Nanay na buksan ang pinto. Si Paula ito. Gusto mo bang makita si Paula, hindi ba?"
  "Oo."
  "Babalik ako agad," sabi niya. "Magiging maayos ba ang lahat?"
  Tumango si Sophie, kahit nanginginig ang mga labi niya.
  Hinalikan ni Jessica si Sophie sa noo at iniabot sa kanya si Jules, ang maliit na kayumangging oso. Umiling si Sophie. Pagkatapos ay hinawakan ni Jessica si Molly, ang kulay beige. Hindi. Mahirap subaybayan. May magaganda at masasamang oso si Sophie. Sa wakas, pumayag na rin siya kay Timothy na panda.
  "Bumalik ka agad."
  "Sige."
  Pababa na siya ng hagdan nang tumunog ang doorbell nang isang beses, dalawang beses, o tatlong beses. Hindi iyon parang si Paula.
  "Maayos na ang lahat ngayon," sabi niya.
  Sinubukan niyang sumilip sa maliit at nakausling bintana. Makapal ang ulap. Ang tanging nakikita niya ay ang mga ilaw sa likod ng isang ambulansya sa kabilang kalye. Tila kahit ang mga bagyo ay hindi kayang pigilan si Carmine Arrabbiata sa kanyang lingguhang atake sa puso.
  Binuksan niya ang pinto.
  Si Patrick pala iyon.
  Ang una niyang naisip ay isara ang pinto. Lumaban siya. Sandali. Tumingin siya sa labas, hinahanap ang sasakyang panmanmanan. Hindi niya ito nakita. Hindi niya binuksan ang pinto ng bagyo.
  "Anong ginagawa mo rito, Patrick?"
  "Jess," sabi niya. "Kailangan mong makinig sa akin."
  Nagsimulang mamuo ang galit, nilalabanan ang kanyang mga takot. "Kita mo, iyan ang bahaging tila hindi mo maintindihan," sabi niya. "Sa totoo lang, hindi mo maintindihan."
  "Jess. Tara na. Ako na." Lumipat siya mula sa isang paa patungo sa kabila. Basang-basa na siya.
  "Ako? Sino ba ako? Tinatrato mo ang lahat ng mga babaeng ito," sabi niya. "Hindi mo man lang naisip na sabihin ang impormasyong ito?"
  "Marami akong nakikitang pasyente," sabi ni Patrick. "Hindi mo maaasahan na maaalala ko silang lahat."
  Malakas ang hangin. Umaalulong. Halos mapasigaw silang dalawa nang marinig.
  "Kalokohan 'yan. Nangyari na lahat 'to noong nakaraang taon."
  Tumingin si Patrick sa lupa. "Siguro hindi ko lang sinasadya..."
  "Ano, makialam ka? Nagbibiro ka ba?"
  "Jess. Kung pwede lang sana...
  "Hindi ka dapat nandito, Patrick," sabi niya. "Nakakailang ang sitwasyon ko ngayon. Umuwi ka na."
  "Diyos ko, Jess. Sa tingin mo talaga wala akong kinalaman dito, dito..."
  "Magandang tanong iyan," naisip ni Jessica. Sa katunayan, iyan nga ang tanong.
  Sasagot na sana si Jessica nang may kumulog nang malakas at nawalan ng kuryente. Kumislap ang mga ilaw, namatay, at pagkatapos ay bumalik sa dati.
  "Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko, Patrick.
  - Bigyan mo ako ng limang minuto, Jess. Limang minuto at aalis na ako.
  Kitang-kita ni Jessica ang sakit sa mga mata nito.
  "Pakiusap," sabi niya, basang-basa, kaawa-awa sa kanyang pagmamakaawa.
  Napaisip siya nang malalim tungkol sa kanyang baril. Nakatago ito sa aparador sa itaas, sa pinakaitaas na estante, kung saan ito laging naroon. Ang talagang iniisip niya ay ang kanyang baril at kung makukuha ba niya ito sa tamang oras kung kakailanganin niya ito.
  Dahil kay Patrick.
  Wala sa mga ito ang tila totoo.
  "Pwede ba akong pumasok kahit papaano sa loob?" tanong niya.
  Walang saysay ang makipagtalo. Binuksan niya ang pinto ng sasakyan kasabay ng malakas na ulan. Binuksan ni Jessica ang pinto nang tuluyan. Alam niyang may kasama si Patrick, kahit hindi niya makita ang sasakyan. May armas siya at may backup siya.
  Kahit anong pilit niya, hindi pa rin siya makapaniwalang nagkasala si Patrick. Hindi naman krimen ng pagnanasa ang pinag-uusapan nila, kundi isang sandali ng kabaliwan nang magwala siya at sumobra. Ito ang sistematiko at walang-awang pagpatay sa anim na tao. Marahil higit pa.
  Bigyan mo siya ng forensic evidence at wala na siyang magagawa.
  Hanggang sa muli...
  Nawalan ng kuryente.
  sigaw ni Sophie sa taas.
  "Susmaryosep," sabi ni Jessica. Tumingin siya sa kabilang kalye. Parang may kuryente pa rin ang ilang bahay. O baka naman dahil sa liwanag ng kandila?
  "Siguro ito na ang switch," sabi ni Patrick, habang naglalakad papasok at nilagpasan siya. "Nasaan ang panel?"
  Tumingin si Jessica sa sahig, inilagay ang mga kamay sa kanyang balakang. Sobra na.
  "Sa baba ng hagdan sa basement," sabi niya, na parang nawalan ng pag-asa. "May flashlight sa mesa sa hapag-kainan. Pero huwag mong isipin na..."
  "Nay!" galing sa itaas.
  Hinubad ni Patrick ang kanyang amerikana. "Titingnan ko ang panel at pagkatapos ay aalis na ako. Pangako."
  Kumuha si Patrick ng flashlight at nagtungo sa basement.
  Naglakad nang padabog si Jessica patungo sa hagdan sa biglaang pagdilim. Umakyat siya sa hagdan at pumasok sa kwarto ni Sophie.
  "Ayos lang, mahal," sabi ni Jessica, habang nakaupo sa gilid ng kama. Ang mukha ni Sophie ay mukhang maliit, bilugan, at takot sa dilim. "Gusto mo bang bumaba kasama si Nanay?"
  Umiling si Sophie.
  "Sigurado ka ba?"
  Tumango si Sophie. "Nandito ba si Tatay?"
  "Naku, mahal ko," sabi ni Jessica, nanlulumo. "Mommy...magdadala si Mommy ng mga kandila, ha? Mahilig ka sa mga kandila."
  Tumango ulit si Sophie.
  Lumabas si Jessica ng kwarto. Binuksan niya ang aparador na linen sa tabi ng banyo at hinalughog ang kahon ng mga sabon, sample ng shampoo, at conditioner mula sa hotel. Naalala niya kung paano, noong Panahon ng Bato ng kanyang kasal, kumuha siya ng mahaba at marangyang bubble bath na may mga mabangong kandila na nakakalat sa paligid ng banyo. Minsan ay sumasama sa kanya si Vincent. Sa paanuman, sa sandaling iyon, parang ibang buhay ang naramdaman niya. Nakakita siya ng isang pares ng mga kandilang gawa sa sandalwood. Kinuha niya ang mga ito mula sa kahon at bumalik sa kwarto ni Sophie.
  Siyempre, walang mga laban na naganap.
  "Babalik ako agad."
  Bumaba siya sa kusina, bahagyang nag-aadjust ang mga mata sa dilim. Hinalughog niya ang drawer ng mga posporo. Nakakita siya ng isang pakete. Mga posporo mula sa kanyang kasal. Ramdam niya ang gintong nakaukit na "JESSICA AND VINCENT" sa makintab na pabalat. Tamang-tama ang kailangan niya. Kung naniniwala siya sa mga ganoong bagay, baka isipin niyang may sabwatan para hilahin siya sa malalim na depresyon. Lumingon siya para umakyat sa hagdan nang makarinig siya ng pagtama ng kidlat at tunog ng pagbasag ng salamin.
  Napatalon siya mula sa pagkakabangga. Sa wakas, isang sanga ang naputol mula sa isang nahihinog na puno ng maple sa tabi ng bahay at tumama sa bintana sa likuran.
  "Naku, lalo lang gumaganda," sabi ni Jessica. Bumuhos ang ulan sa kusina. Puro basag na salamin ang makikita. "Anak ng tao."
  Kumuha siya ng isang plastik na basurahan mula sa ilalim ng lababo at ilang mga pushpin mula sa corkboard ng kusina. Nilalabanan ang hangin at malakas na ulan, ikinabit niya ang bag sa hamba ng pinto, maingat na hindi masaktan ang sarili sa mga natitirang piraso.
  Ano na kayang nangyari pagkatapos?
  Tumingin siya sa hagdan sa silong at nakita ang sinag ni Maglight na sumasayaw sa dilim.
  Kinuha niya ang mga posporo at tumungo sa silid-kainan. Hinalughog niya ang mga drawer ng hawla at nakakita ng napakaraming kandila. Nagsindi siya ng humigit-kumulang anim na kandila, inilagay ang mga ito sa paligid ng silid-kainan at sala. Bumalik siya sa itaas at nagsindi ng dalawang kandila sa kwarto ni Sophie.
  "Mas mabuti?" tanong niya.
  "Mas mabuti," sabi ni Sophie.
  Inabot ni Jessica ang kamay at pinunasan ang mga pisngi ni Sophie. "Bubukas din ang ilaw maya-maya. Okay?"
  Tumango si Sophie, hindi man lang kumbinsido.
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng silid. Mahusay ang ginawa ng mga kandila sa pagpapaalis ng mga halimaw na parang anino. Inayos niya ang ilong ni Sophie at nakarinig ng mahinang hagikgik. Kakarating lang niya sa tuktok ng hagdan nang tumunog ang telepono.
  Pumasok si Jessica sa kwarto niya at sinagot ito.
  "Kumusta?"
  Sinalubong siya ng isang kakaibang alulong at sirit. Hirap niyang sinabi: "Ito si John Shepard."
  Parang nasa buwan ang boses niya. "Halos hindi kita marinig. Kumusta ka na?"
  "Nandiyan ka ba?"
  "Oo."
  Pumutok ang linya ng telepono. "Nakatanggap lang kami ng mensahe mula sa ospital," aniya.
  "Sabihin mo ulit?" sabi ni Jessica. Ang pangit ng koneksyon.
  - Gusto mo bang tawagan kita gamit ang cellphone mo?
  "Okay," sabi ni Jessica. Saka niya naalala. Nasa kotse ang kamera. Nasa garahe naman ang kotse. "Hindi, ayos lang. Sige, ituloy mo lang."
  "Nakatanggap lang kami ng ulat tungkol sa kung anong hawak ni Lauren Semansky."
  May kung ano tungkol kay Lauren Semansky. "Sige."
  "Bahagi iyon ng isang ballpen."
  "Ano?"
  "May hawak siyang sirang bolpen," sigaw ni Shepard. "Mula sa Simbahan ni San Jose."
  Narinig iyon ni Jessica nang malinaw. Hindi niya iyon sinasadya. "Anong ibig mong sabihin?"
  "May logo at address ito ng St. Joseph. Ang panulat ay galing sa ospital."
  Lumubog ang puso niya. Hindi ito maaaring totoo. "Sigurado ka ba?"
  "Walang duda tungkol diyan," sabi ni Shepherd, nababasag ang boses. "Makinig kayo... nawala na si Farrell ng observation team... Binaha na si Roosevelt hanggang sa..."
  Tahimik.
  "Juan?"
  Wala. Naputol ang linya ng telepono. Pinindot ni Jessica ang isang buton sa telepono. "Hello?"
  Sinalubong siya ng isang makapal at madilim na katahimikan.
  Ibinaba ni Jessica ang telepono at naglakad papunta sa aparador sa pasilyo. Sumulyap siya sa hagdan. Nasa basement pa rin si Patrick.
  Umakyat siya sa aparador, sa pinakamataas na istante, paikot-ikot ang kanyang mga iniisip.
  "Tinatanong ka niya tungkol sa'yo," sabi ni Angela.
  Hinugot niya ang Glock mula sa holster nito.
  "Papunta ako sa bahay ng ate ko sa Manayunk," sabi ni Patrick, "hindi hihigit sa dalawampung talampakan ang layo mula sa mainit-init pa ring katawan ni Bethany Price."
  Tiningnan niya ang magasin ng baril. Puno na ito.
  Isang doktor ang pumunta para magpatingin sa kanya kahapon, sabi ni Agnes Pinsky.
  Padabog niyang isinara ang magasin at nagpasok ng bala. At nagsimulang bumaba ng hagdan.
  
  Patuloy na umiihip ang hangin sa labas, niyuyugyog ang mga basag na salamin ng bintana.
  "Patrick?"
  Walang sagot.
  Nakarating siya sa ibaba ng hagdan, tumawid sa sala, binuksan ang drawer sa loob ng hawla, at kumuha ng lumang flashlight. Pinindot niya ang switch. Patay na. Siyempre. Salamat, Vincent.
  Isinara niya ang drawer.
  Mas malakas: "Patrick?"
  Katahimikan.
  Mabilis na lumala ang sitwasyon. Hindi siya papasok sa silong nang walang kuryente. Hinding-hindi.
  Umakyat siya sa hagdan at pagkatapos ay umakyat nang tahimik hangga't maaari. Kinuha niya si Sophie at ilang kumot, dinala siya sa atik, at ni-lock ang pinto. Magiging miserable si Sophie, ngunit magiging ligtas siya. Alam ni Jessica na kailangan niyang kontrolin ang sarili at ang sitwasyon. Ikinulong niya si Sophie sa loob, kinuha ang kanyang cellphone, at tumawag ng backup.
  "Ayos lang, mahal ko," sabi niya. "Ayos lang."
  Binuhat niya si Sophie at niyakap nang mahigpit. Nanginig si Sophie. Nagngatal ang kanyang mga ngipin.
  Sa gitna ng kumikislap na liwanag ng kandila, inakala ni Jessica na may nakita siya. Nagkamali siya. Kinuha niya ang kandila at inilapit ito.
  Hindi siya nagkamali. Doon, sa noo ni Sophie, ay isang krus na nakaguhit gamit ang asul na tisa.
  Wala sa bahay ang mamamatay-tao.
  Nasa loob ng kwarto ang mamamatay-tao.
  OceanofPDF.com
  71
  BIYERNES, 9:25 PM
  NAGMAMANEHO SI BYRNE PAPALABAS NG ROOSEVELT BOULEVARD. Binaha ang kalye. Kumikirot ang kanyang ulo, sunod-sunod na dumadagundong ang mga imahe: isang nakakabaliw na slide show na pagpatay.
  Sinundan ng mamamatay-tao si Jessica at ang anak nito.
  Tiningnan ni Byrne ang tiket sa lotto na ibinigay ng mamamatay-tao kay Christy Hamilton at hindi niya ito napansin noong una. Hindi napansin ng dalawa. Nang matuklasan ng laboratoryo ang numero, naging malinaw ang lahat. Hindi ang ahente ng lotto ang susi. Ang clue ay ang numero.
  Natukoy ng laboratoryo na ang numero ng Big Four na pinili ng pumatay ay 9-7-0-0.
  Ang adres ng parokya ng Simbahan ni San Catherine ay 9700 Frankford Avenue.
  Malapit na si Jessica. Sinabotahe ng Mamamatay-Rosaryo ang pinto ng Simbahan ni San Catherine tatlong taon na ang nakalilipas at balak niyang tapusin ang kanyang kabaliwan ngayong gabi. Balak niyang dalhin si Lauren Semansky sa simbahan at isagawa ang huli sa limang Misteryo ng Hapis doon sa altar.
  Pagpapako sa krus.
  Ang paglaban at pagtakas ni Lauren ay lalo lamang nagpaantala sa kanya. Nang mahawakan ni Byrne ang sirang bolpen sa kamay ni Lauren, napagtanto niya kung saan patungo ang mamamatay-tao at kung sino ang magiging huling biktima niya. Agad niyang tinawagan ang Ikawalong Precinct, na nagpadala ng anim na opisyal sa simbahan at ilang patrol car sa bahay ni Jessica.
  Ang tanging pag-asa ni Byrne ay hindi pa sila huli.
  
  Patay ang mga ilaw sa kalye, pati na rin ang mga ilaw trapiko. Dahil dito, gaya ng dati, kapag nangyayari ang mga ganitong bagay, nakakalimutan ng lahat sa Philadelphia kung paano magmaneho. Kinuha ni Byrne ang kanyang cellphone at tinawagan muli si Jessica. Nakatanggap siya ng busy signal. Sinubukan niya ang cellphone nito. Nag-ring ito nang limang beses at pagkatapos ay pumunta sa kanyang voicemail.
  Sige na, Jessa.
  Huminto siya sa gilid ng kalsada at pumikit. Para sa sinumang hindi pa nakaranas ng matinding sakit ng walang humpay na migraine, walang sapat na paliwanag. Naningkit ang kanyang mga mata dahil sa mga headlight ng paparating na mga sasakyan. Sa pagitan ng mga kislap, nakakita siya ng mga bangkay. Hindi ang matingkad na balangkas ng pinangyarihan ng krimen matapos mabuo ang imbestigasyon, kundi ang mga tao.
  Ibinalot ni Tessa Wells ang kanyang mga braso at binti sa isang haligi.
  Si Nicole Taylor ay nakalibing sa isang bukid ng makukulay na mga bulaklak.
  Si Bethany Price at ang kanyang koronang may pang-ahit.
  Si Christy Hamilton, basang-basa ng dugo.
  Nakadilat ang kanilang mga mata, nagtatanong, at nagmamakaawa.
  Nagmamakaawa sa kanya.
  Ang ikalimang katawan ay lubos na hindi niya maintindihan, ngunit alam niyang sapat na ito para yanigin siya hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.
  Ang ikalimang katawan ay isang maliit na batang babae lamang.
  OceanofPDF.com
  72
  BIYERNES, 9:35 PM
  ISINARAP ni Jessica ang pinto ng kwarto. Ni-lock ito. Kinailangan niyang magsimula sa mismong lugar. Hinanap niya ang ilalim ng kama, sa likod ng mga kurtina, sa aparador, habang nasa harap ang baril niya.
  Walang laman.
  Kahit papaano, umakyat si Patrick at nag-sign of the cross sa noo ni Sophie. Sinubukan niyang magtanong kay Sophie nang mahinahon tungkol dito, ngunit tila na-trauma ang kanyang munting anak na babae.
  Ang ideyang iyon ay pumuno kay Jessica hindi lamang ng pagduduwal kundi pati na rin ng galit. Ngunit sa sandaling iyon, ang galit ang kanyang kaaway. Nanganganib ang kanyang buhay.
  Umupo siyang muli sa kama.
  "Kailangan mong makinig sa nanay mo, ha?"
  Mukhang gulat na gulat si Sophie.
  "Mahal? Makinig ka sa nanay mo."
  Ang katahimikan ng anak na babae.
  "Si Mama ang mag-aayos ng kama sa aparador, ha? Parang camping. Okay?"
  Walang reaksyon si Sophie.
  Naglakad si Jessica papunta sa aparador. Itinulak niya ang lahat ng bagay paatras, hinubad ang mga kumot, at gumawa ng pansamantalang kama. Nadurog ang kanyang puso, ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Inilabas niya ang lahat ng iba pa mula sa aparador at itinapon ang lahat ng maaaring makasakit kay Sophie sa sahig. Binuhat niya ang kanyang anak mula sa kama, pinipigilan ang mga luha ng galit at takot.
  Hinalikan niya si Sophie, saka isinara ang pinto ng aparador. Pinihit niya ang susi ng simbahan at ibinulsa ito. Kinuha niya ang kanyang baril at lumabas ng silid.
  
  Namatay na ang lahat ng kandilang sinindihan niya sa bahay. Umihip ang hangin sa labas, ngunit ang bahay ay tahimik na parang kamatayan. Isang nakalalasing na kadiliman, isang kadiliman na tila nilalamon ang lahat ng nahawakan nito. Nakita ni Jessica ang lahat ng alam niya sa kanyang isipan, hindi sa kanyang mga mata. Habang pababa siya ng hagdan, pinag-isipan niya ang ayos ng sala. Ang mesa, ang mga upuan, ang aparador, ang kabinet na may TV, mga kagamitan sa audio at video, ang mga sofa. Pamilyar ang lahat ngunit kakaiba rin nang sabay. Bawat anino ay may hawak na halimaw; bawat balangkas ay isang banta.
  Taon-taon siyang kwalipikado sa range bilang isang opisyal ng pulisya, na kumukumpleto ng taktikal na pagsasanay gamit ang live fire. Ngunit hindi kailanman ito ang kanyang tahanan, ang kanyang kanlungan mula sa baliw na mundo sa labas. Ito ay isang lugar kung saan naglalaro ang kanyang munting anak na babae. Ngayon, ito ay naging isang larangan ng digmaan.
  Nang marating niya ang huling baitang, napagtanto niya ang kanyang ginagawa. Iniwan niyang mag-isa si Sophie sa itaas. Talaga bang nalinis na niya ang buong palapag? Hinanap na ba niya ang lahat ng dako? Naalis na ba niya ang lahat ng posibleng panganib?
  "Patrick?" sabi niya. Mahina at malungkot ang boses niya.
  Walang sagot.
  Malamig na pawis ang bumalot sa kanyang likod at balikat, at umaagos hanggang sa kanyang baywang.
  Pagkatapos, malakas, ngunit hindi gaanong kalakas para matakot si Sophie: "Makinig ka. Patrick. May baril ako sa kamay ko. Hindi ako nakikipagtalik. Kailangan kitang makita rito ngayon din. Pupunta tayo sa bayan, aayusin natin ito. Huwag mong gawin sa akin ito."
  Malamig na katahimikan.
  Hangin lang.
  Kinuha ni Patrick ang kanyang Maglight. Ito lang ang gumaganang flashlight sa bahay. Niyugyog ng hangin ang mga salamin ng bintana, na nagdulot ng mahina at matinis na ungol, na parang ungol ng isang sugatang hayop.
  Pumasok si Jessica sa kusina, nahihirapang magpokus sa dilim. Dahan-dahan siyang gumalaw, pinapanatiling nakadikit ang kaliwang balikat sa dingding, ang gilid na katapat ng kanyang braso na nagpapaputok. Kung kinakailangan, maaari niyang idiin ang kanyang likod sa dingding at iikot ang kanyang sandata nang 180 degrees, pinoprotektahan ang kanyang likurang tagiliran.
  Malinis ang kusina.
  Bago niya isara ang hamba ng pinto papasok sa sala, huminto muna siya at nakinig, pinakinggan ang mga ingay ng gabi. May umuungol ba? Umiiyak? Alam niyang hindi si Sophie iyon.
  Nakinig siya, hinanap sa bahay ang tunog. Dumaan ito.
  Mula sa likurang pintuan, naamoy ni Jessica ang ulan sa lupa noong unang bahagi ng tagsibol, mamasa-masa at mamasa-masa. Humakbang siya paharap sa dilim, ang kanyang paa ay lumalagutok sa basag na salamin sa sahig ng kusina. Umihip ang hangin, ikinakaway ang mga gilid ng itim na plastik na bag na nakaipit sa bukana.
  Pagbalik niya sa sala, naalala niyang nakapatong pala ang laptop niya sa maliit na mesa. Kung tama nga siya, at kung swertehin man siya nang gabing iyon, fully charged na ang baterya. Lumapit siya sa mesa at binuksan ang laptop. Nabuhay ang screen, kumurap nang dalawang beses, at saka binalot ang sala ng mala-gatas na asul na liwanag. Mariin na ipinikit ni Jessica ang kanyang mga mata nang ilang segundo, pagkatapos ay idinilat ang mga ito. Sapat na ang liwanag para makakita. Bumukas ang silid sa harap niya.
  Tiningnan niya ang likod ng mga upuan sa bangko, sa blind spot sa tabi ng aparador. Binuksan niya ang aparador ng mga damit malapit sa pintuan. Lahat ay walang laman.
  Tinawid niya ang silid at lumapit sa kabinet kung saan naroon ang telebisyon. Kung hindi siya nagkakamali, naiwan ni Sophie ang kaniyang elektronikong tuta na panglakad sa isa sa mga drawer. Binuksan niya ito. Isang matingkad na plastik na mukha ang tumitig pabalik.
  Oo.
  Kumuha si Jessica ng ilang bateryang D mula sa baul at pumasok sa silid-kainan. Isinuksok niya ang mga ito sa flashlight. Bigla itong umilaw.
  "Patrick. Seryosong usapin ito. Kailangan mo akong sagutin."
  Hindi niya inaasahan ang sagot. Wala siyang natanggap na kahit ano.
  Huminga siya nang malalim, nagpokus, at unti-unting bumaba sa hagdan patungo sa silong. Madilim na. Pinatay ni Patrick ang MagLight. Sa kalagitnaan ng kanyang paglalakad, huminto si Jessica at itinutok ang flashlight sa buong silid, naka-krus ang mga braso. Ang karaniwang hindi nakakapinsala-ang washing machine at dryer, ang lababo, ang pugon at water softener, ang mga golf club, ang mga muwebles sa labas, at lahat ng iba pang kaguluhan sa kanilang buhay-ngayon ay may nagbabantang panganib, na nakaamba sa mahahabang anino.
  Ang lahat ay eksakto tulad ng inaasahan niya.
  Maliban kay Patrick.
  Nagpatuloy siya sa pagbaba ng hagdan. Sa kanyang kanan ay isang maliit na alkoba-isang alkoba na naglalaman ng mga circuit breaker at electrical panel. Itinapat niya ang ilaw hanggang sa dulo ng alkoba hangga't maaari at may nakita siyang isang bagay na ikinamangha niya.
  Kahon ng pamamahagi ng telepono.
  Hindi namatay ang telepono dahil sa bagyo.
  Ang mga alambreng nakasabit sa junction box ay nagpapahiwatig na putol na ang linya.
  Inilapat niya ang kanyang paa sa sementadong sahig ng silong. Muli niyang inikot ang flashlight sa paligid ng silid. Nagsimula siyang umatras patungo sa harapang dingding nang muntik na siyang matisod sa isang bagay. Isang bagay na mabigat. Metaliko. Lumingon siya at nakitang isa ito sa kanyang mga free weights, isang sampung-libong barbell.
  At saka niya nakita si Patrick. Nakadapa itong nakahiga sa semento. Sa tabi ng kanyang mga paa ay nakahiga ang isa pang sampung libra na bigat. Lumabas na nadapa siya rito habang umaatras palayo sa phone booth.
  Hindi siya gumalaw.
  "Tumayo ka," sabi niya. Paos at mahina ang boses niya. Kinalabit niya pabalik ang gatilyo ng Glock. Umalingawngaw ang pag-click sa mga dingding ng bloke. "Tumayo ka... bat... tumayo ka."
  Hindi siya gumalaw.
  Lumapit si Jessica at siniko siya gamit ang paa niya. Wala. Walang tugon. Ibinaba niya ang martilyo, itinutok ito kay Patrick. Yumuko siya, ipinulupot ang braso sa leeg nito. Naramdaman niya ang pulso nito. Naroon ito, malakas.
  Pero mayroon ding mamasa-masa.
  Naglabas ng dugo ang kamay niya.
  Napaatras si Jessica.
  Pinutol pala ni Patrick ang linya ng telepono at saka natisod sa barbell at nawalan ng malay.
  Kinuha ni Jessica ang Maglite mula sa pagkakapatong nito sa sahig katabi ni Patrick, saka tumakbo paakyat at lumabas ng pintuan. Kailangan niyang kunin ang kanyang cellphone. Lumabas siya papunta sa beranda. Patuloy ang pagbuhos ng ulan sa awning sa itaas. Sumulyap siya sa kalye. Walang kuryente sa buong bloke. Nakikita niya ang mga sanga na nakahanay sa kalye na parang mga buto. Lumakas ang hangin, at ilang segundo lang ay nabasa siya. Walang tao sa kalye. Walang tao.
  Maliban sa ambulansya. Nakapatay ang mga ilaw sa paradahan, ngunit narinig ni Jessica ang makina at nakita ang tambutso. Itinago niya ang kanyang baril at tumakbo patawid ng kalye, sa batis.
  Nakatayo ang mediko sa likod ng van, malapit nang isara ang mga pinto. Lumingon siya kay Jessica habang papalapit ito.
  "Anong problema?" tanong niya.
  Nakita ni Jessica ang ID tag sa kanyang dyaket. Drew ang pangalan niya.
  "Drew, gusto kong makinig ka sa akin," sabi ni Jessica.
  "Sige."
  "Pulis ako. May sugatang lalaki sa bahay ko."
  "Gaano kasama?"
  - Hindi ako sigurado, pero gusto kong makinig ka sa akin. Huwag kang magsalita.
  "Sige."
  "Nawala ang telepono ko, wala ring kuryente. Kailangan mong tumawag sa 911. Sabihin mo sa kanila na kailangan ng pulis ng tulong. Kailangan ko ang bawat pulis dito at ang nanay niya. Tumawag ka, tapos pumunta ka sa bahay ko. Nasa basement siya."
  Isang malakas na bugso ng hangin ang nagpaulan sa kalye. Ang mga dahon at mga kalat ay umikot sa paligid ng kanyang mga paa. Natagpuan ni Jessica ang kanyang sarili na kailangang sumigaw para marinig.
  "Naiintindihan mo ba?" sigaw ni Jessica.
  Kinuha ni Drew ang kanyang bag, isinara ang mga pinto sa likuran ng ambulansya, at kinuha ang radyo. "Tara na."
  OceanofPDF.com
  73
  BIYERNES, 9:45 PM
  GUMAGANA ANG TRAPIKO SA Cottman Avenue. Wala pang kalahating milya ang layo ni Byrne mula sa bahay ni Jessica. Lumapit siya sa ilang mga kalye sa gilid at natagpuan ang mga ito na naharangan ng mga sanga at mga kable ng kuryente o masyadong bahain para magmaneho.
  Maingat na lumapit ang mga sasakyan sa mga binahang bahagi ng kalsada, halos tumigil na. Habang papalapit si Byrne sa Jessica Street, lalong tumindi ang kanyang migraine. Dahil sa tunog ng busina ng sasakyan, napahawak siya nang mahigpit sa manibela, at napagtantong nakapikit pala ang kanyang mga mata habang nagmamaneho.
  Kailangan niyang puntahan si Jessica.
  Pinarada niya ang kotse, tiningnan ang kanyang baril at lumabas.
  Ilang bloke lang ang layo niya.
  Lalong tumindi ang migraine niya nang itinaas niya ang kwelyo niya laban sa hangin. Alam niyang nahihirapan siya sa bugso ng ulan...
  Nasa loob siya ng bahay.
  Isara.
  Hindi niya inaasahan na may iba pa siyang iimbitahan sa loob. Gusto niyang maging kanya ito nang mag-isa. May plano siya para sa kanya at sa anak nito.
  Nang may pumasok na isa pang lalaki sa pintuan, nagbago ang kaniyang mga plano...
  OceanofPDF.com
  74
  BIYERNES, 9:55 PM
  ... nagbago, ngunit hindi nagbago.
  Maging si Kristo ay nagkaroon ng mga hamon ngayong linggo. Sinubukan Siyang hulihin ng mga Pariseo, pinilit Siyang magsalita ng kalapastanganan. Siyempre, ipinagkanulo Siya ni Judas sa mga punong saserdote, at sinabi sa kanila kung saan matatagpuan si Kristo.
  Hindi nito napigilan si Kristo.
  Hindi rin ako magpipigil.
  Ako ang bahala sa hindi imbitadong bisita, itong Iskariote.
  Sa madilim na silong na ito, pagpapasyahan ko ang nanghihimasok na ito gamit ang kanyang buhay.
  OceanofPDF.com
  75
  BIYERNES, 9:55 PM
  PAGPASOK NILA SA BAHAY, itinuro ni Jessica kay Drew ang silong.
  "Nasa baba siya ng hagdan at nasa kanan," aniya.
  "May masasabi ka ba tungkol sa mga pinsala niya?" tanong ni Drew.
  "Hindi ko alam," sabi ni Jessica. "Wala siyang malay."
  Habang pababa ng hagdan ang paramedic sa basement, narinig siya ni Jessica na tumawag ng 911.
  Umakyat siya sa hagdan papunta sa kwarto ni Sophie. Binuksan niya ang pinto ng aparador. Nagising si Sophie at umupo, naligaw sa kagubatan ng mga coat at pantalon.
  "Ayos ka lang ba, baby?" tanong niya.
  Nanatiling walang pakialam si Sophie.
  "Nandito na si Mama, mahal. Nandito na si Mama."
  Binuhat niya si Sophie. Pinulupot ni Sophie ang kanyang maliliit na braso sa leeg niya. Ligtas na sila ngayon. Nararamdaman ni Jessica ang pagtibok ng puso ni Sophie sa tabi ng kanya.
  Naglakad si Jessica papunta sa mga bintana sa harap ng kwarto. Bahagyang binaha lang ang kalye. Naghintay siya ng mga karagdagang sundalo.
  - Ginang?
  Tinawagan siya ni Drew.
  Umakyat si Jessica sa hagdan. "Anong problema?"
  - Uh, hindi ko alam kung paano ko sasabihin ito sa'yo.
  "Sabihin mo sa akin kung ano?"
  Sabi ni Drew, "Walang tao sa basement."
  OceanofPDF.com
  76
  BIYERNES, 10:00 PM
  Lumiko si Byrne sa kanto, papasok sa madilim na kalye. Nilalabanan ang hangin, kinailangan niyang lumihis sa malalaking sanga ng puno na nakalatag sa bangketa at kalsada. Nakita niya ang mga kumikislap na ilaw sa ilang bintana, mga anino na sumasayaw sa mga kurtina. Sa di kalayuan, nakita niya ang isang kumikislap na kawad ng kuryente na tumatagos sa isang kotse.
  Walang mga patrol car mula sa Ikawalo. Sinubukan niyang tawagan muli ang kanyang cellphone. Wala. Walang signal.
  Minsan pa lang siyang nakapunta sa bahay ni Jessica. Kinailangan niyang tignan mabuti kung natatandaan niya kung anong bahay iyon. Hindi niya natandaan.
  Siyempre, isa iyon sa pinakamasamang bahagi ng pamumuhay sa Philadelphia. Kahit sa Hilagang-Silangang Philadelphia. Kung minsan, pare-pareho lang ang lahat.
  Nakatayo siya sa harap ng isang kambal na mukhang pamilyar. Dahil nakapatay ang mga ilaw, mahirap itong maalala. Pinikit niya ang kanyang mga mata at sinubukang alalahanin. Natabunan ng mga imahe ng Rosary Killer ang lahat, parang mga martilyong bumabagsak sa isang lumang manual typewriter, malambot na tingga sa matingkad na puting papel, at may bahid na itim na tinta. Ngunit masyadong malapit siya para maaninag ang mga salita.
  OceanofPDF.com
  77
  BIYERNES, 10:00 PM
  Naghintay si D. Ryu sa ibaba ng hagdan ng silong. Nagsindi si Jessica ng mga kandila sa kusina, pagkatapos ay pinaupo si Sophie sa isa sa mga upuan sa kainan. Inilagay niya ang kanyang baril sa ibabaw ng refrigerator.
  Bumaba siya ng hagdan. Naroon pa rin ang mantsa ng dugo sa semento. Pero hindi si Patrick iyon.
  "Sabi ng Dispatch may ilang patrol car na paparating," aniya. "Pero natatakot ako na walang tao rito."
  "Sigurado ka ba?"
  Inilawan ni Drew ang basement gamit ang kanyang flashlight. "Aba, aba, maliban na lang kung may sikretong labasan ka rito, malamang ay umakyat siya sa hagdan."
  Itinutok ni Drew ang flashlight paakyat sa hagdan. Walang mantsa ng dugo sa hagdan. Suot ang latex gloves, lumuhod siya at hinawakan ang dugo sa sahig. Pinagdikit niya ang kanyang mga daliri.
  "Ibig mong sabihin, nandito lang siya?" tanong niya.
  "Oo," sabi ni Jessica. "Dalawang minuto ang nakalipas. Pagkakita ko sa kanya, tumakbo ako pataas at pababa sa driveway."
  "Paano siya nasaktan?" tanong niya.
  "Wala akong ideya."
  "Ayos ka lang ba?"
  "Ayos lang ako."
  "Aba, darating na ang mga pulis anumang oras. Mabibigyan nila ng magandang tanawin ang lugar na ito." Tumayo siya. "Hanggang noon, malamang ligtas tayo rito."
  Ano? naisip ni Jessica.
  Malamang ba ligtas tayo rito?
  "Ayos lang ba ang anak mo?" tanong niya.
  Napatitig si Jessica sa lalaki. Isang malamig na kamay ang pumisil sa kanyang puso. "Hindi ko sinabi sa iyo na mayroon akong maliit na babae."
  Hinubad ni Drew ang kanyang mga guwantes at itinago ang mga ito sa kanyang bag.
  Sa sinag ng flashlight, nakita ni Jessica ang mga asul na mantsa ng chalk sa mga daliri nito at isang malalim na galos sa likod ng kanang kamay nito, kasabay nito ay napansin niya ang mga paa ni Patrick na lumalabas mula sa ilalim ng hagdan.
  At alam niya. Hindi tumawag ang lalaking ito ng 911. Walang dumating. Tumakbo si Jessica. Papunta sa hagdan. Papunta kay Sophie. Para sa kaligtasan. Ngunit bago pa niya maigalaw ang kanyang kamay, isang putok ang umalingawngaw mula sa kadiliman.
  Nasa tabi niya si Andrew Chase.
  OceanofPDF.com
  78
  BIYERNES, 10:05 PM
  HINDI SI PATRICK FARRELL ITO. Nang suriin ni Byrne ang mga file ng ospital, naging maayos ang lahat.
  Bukod sa paggamot sa kanila ni Patrick Farrell sa St. Joseph's Emergency Department, ang tanging pagkakatulad ng limang batang babae ay ang serbisyo ng ambulansya. Lahat sila ay nakatira sa North Philadelphia at lahat ay gumagamit ng Glenwood Ambulance Group.
  Lahat sila ay unang ginamot ni Andrew Chase.
  Kilala ni Chase si Simon Close, at ang pagiging malapit na iyon ni Simon ay binayaran niya ng kanyang buhay.
  Noong araw ng kanyang pagkamatay, hindi sinusubukan ni Nicole Taylor na isulat ang "PARKHURST" sa kanyang palad. Sinusubukan niyang isulat ang "PHARMA MEDIC."
  Binuksan ni Byrne ang kanyang cellphone at tinawagan ang 911 sa huling pagkakataon. Wala. Tiningnan niya ang status. Walang mga bar. Wala siyang signal. Hindi nakarating ang mga patrol car sa tamang oras.
  Kailangan niyang kumilos nang mag-isa.
  Nakatayo si Byrne sa harap ng kanyang kakambal, sinusubukang protektahan ang kanyang mga mata mula sa ulan.
  Ito ba ang parehong bahay?
  Isipin mo nga, Kevin. Anong mga tanawin ang nakita niya noong araw na sinundo niya ito? Hindi niya matandaan.
  Lumingon siya at tumingin pabalik.
  Nakaparada ang van sa harap ng bahay. Glenwood Ambulance Squad.
  Isa itong bahay.
  Binunot niya ang kanyang baril, nagpaputok ng bala, at nagmadaling bumaba sa driveway.
  OceanofPDF.com
  79
  BIYERNES, 10:10 PM
  Lumitaw si Jessica mula sa kailaliman ng isang hindi maarok na hamog. Naupo siya sa sahig ng sarili niyang silong. Halos madilim na. Sinubukan niyang isama ang parehong katotohanan sa ekwasyon, ngunit walang nakuhang katanggap-tanggap na resulta.
  At saka muling bumalik ang realidad.
  Sophie.
  Sinubukan niyang tumayo, ngunit ayaw tumugon ng kanyang mga binti. Wala siyang nagagapos na kahit ano. Saka niya naalala. May tinurukan pala siya. Hinawakan niya ang kanyang leeg kung saan siya tinusok ng karayom at hinugot ang isang patak ng dugo mula sa kanyang daliri. Sa mahinang liwanag ng parol sa likuran niya, nagsimulang lumabo ang tuldok. Ngayon ay naunawaan na niya ang kilabot na tiniis ng limang batang babae.
  Pero hindi siya babae. Babae siya. Isang pulis.
  Instinctively napunta ang kamay niya sa balakang niya. Wala itong laman. Nasaan ang sandata niya?
  Paakyat sa hagdan. Sa ibabaw ng refrigerator.
  Tae. / Tae.
  Sandaling nakaramdam siya ng pagkahilo: ang mundo ay lumalangoy, ang sahig ay tila umuuga sa ilalim niya.
  "Alam mo, hindi dapat umabot sa ganito," sabi niya. "Pero nilabanan niya ito. Sinubukan niya itong itapon mismo minsan, pero nilabanan niya rin ito. Paulit-ulit ko itong nakita."
  Isang boses ang nagmula sa likuran niya. Mahina ito, mahinahon, at puno ng kalungkutan ng matinding pagkawala. Hawak pa rin niya ang flashlight. Ang sinag ay sumasayaw at kumukurap sa paligid ng silid.
  Gustong gumalaw ni Jessica, gumalaw, sumugod. Handa na ang kanyang espiritu. Walang kaya ang kanyang laman.
  Nag-iisa siya kasama ang Rosary Killer. Akala niya ay paparating na ang mga karagdagang sundalo, ngunit hindi pala. Walang nakakaalam na magkasama sila roon. Biglang sumagi sa kanyang isipan ang mga imahe ng mga biktima nito. Si Christy Hamilton ay nababad sa lahat ng dugo. Ang koronang gawa sa tinik na alambre ni Bethany Price.
  Kailangan niya itong pagsalitain. "Ano... anong ibig mong sabihin?"
  "Nagkaroon sila ng lahat ng pagkakataon sa buhay," sabi ni Andrew Chase. "Lahat sila. Pero hindi naman nila ginusto iyon, 'di ba? Sila ay matalino, malusog, at buo. Hindi iyon sapat para sa kanila."
  Nagawa ni Jessica na sumulyap sa tuktok ng hagdan, nagdarasal na sana ay hindi niya makita roon ang maliit na pigura ni Sophie.
  "Nasa mga babaeng ito ang lahat, pero napagdesisyunan nilang itapon lahat," sabi ni Chase. "At para saan?"
  Umihip ang hangin sa labas ng mga bintana ng silong. Nagsimulang maglakad si Andrew Chase, ang sinag ng kanyang flashlight ay tumatalbog sa dilim.
  "Ano kaya ang pagkakataon ng anak ko?" tanong niya.
  "May anak siya," naisip ni Jessica. Mabuti naman 'yan.
  "Mayroon ka bang maliit na anak na babae?" tanong niya.
  Malayo ang dating ng boses niya, parang nagsasalita siya sa pamamagitan ng tubo na metal.
  "Mayroon akong maliit na batang babae," sabi niya. "Hindi man lang siya nakalabas ng gate."
  "Anong nangyari?" Pahirapan nang pahirap si Jessica na mahanap ang mga salita para maipahayag ang nararamdaman niya. Hindi alam ni Jessica kung dapat ba niyang pagdaanan ang lalaking ito sa isang uri ng trahedya, pero hindi niya alam kung ano pa ang gagawin.
  "Nandoon ka pala."
  Nandoon ba ako? naisip ni Jessica. Ano ba 'yang pinagsasabi niya?
  "Hindi ko maintindihan ang ibig mong sabihin," sabi ni Jessica.
  "Ayos lang," sabi niya. "Hindi mo kasalanan."
  "Ako... ang... kasalanan?"
  "Pero nabaliw ang mundo nang gabing iyon, hindi ba? Oo nga. Nagpakawala ng kasamaan ang kasamaan sa mga lansangan ng lungsod na ito, at isang malakas na bagyo ang sumiklab. Ang aking munting anak na babae ay isinakripisyo. Ginantimpalaan ang mga matuwid." Tumaas ang kanyang boses nang may mataas at dalas. "Ngayong gabi ay babayaran ko ang lahat ng utang."
  "Diyos ko," naisip ni Jessica, at ang mga alaala ng malupit na Bisperas ng Pasko ay muling bumalik sa kanya kasabay ng pagduduwal.
  Ang tinutukoy niya ay si Catherine Chase. Ang babaeng nakunan sa kanyang patrol car. Sina Andrew at Catherine Chase.
  "Sa ospital, may sinabi sila na parang, 'Naku, huwag kang mag-alala, puwede ka pang magkaanak ulit.' Hindi nila alam. Para sa amin ni Kitty, hindi na ito naging pareho. Sa kabila ng lahat ng tinatawag na himala ng modernong medisina, hindi nila nailigtas ang anak kong babae, at hindi kami binigyan ng Diyos ng isa pang anak."
  "Ito... wala namang kasalanan nang gabing iyon," sabi ni Jessica. "Napakalakas ng bagyo. Naaalala mo ba?"
  Tumango si Chase. "Tanda ko pa ang lahat. Halos dalawang oras ang inabot ko bago nakarating sa St. Catherine's. Nanalangin ako sa patron ng asawa ko. Nagsakripisyo ako. Pero hindi na bumalik ang anak kong babae."
  "Santa Catherine," naisip ni Jessica. Tama siya.
  Dinampot ni Chase ang nylon bag na dala niya. Inilapag niya ito sa sahig sa tabi ni Jessica. "At sa tingin mo ba talaga ay mamimiss ng lipunan ang isang lalaking tulad ni Willy Kreutz? Isa siyang bading. Isang barbaro. Siya ang pinakamababang uri ng buhay ng tao."
  Inabot niya ang laman ng kanyang bag at nagsimulang kumuha ng mga gamit. Inilagay niya ang mga ito sa sahig sa tabi ng kanang paa ni Jessica. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang mga mata. May cordless drill. Sa loob ay isang spool ng sinulid na panglayag, isang malaking kurbadong karayom, at isa pang hiringgilya na gawa sa salamin.
  "Nakakamangha ang sinasabi sa iyo ng ilang lalaki na parang ipinagmamalaki nila ito," sabi ni Chase. "Ilang pinta ng bourbon. Ilang Percocet. Nalalantad lahat ng kanilang masasamang sikreto."
  Sinimulan niyang tusukin ang karayom. Sa kabila ng galit at poot sa kanyang boses, matatag pa rin ang kanyang mga kamay. "At ang yumaong si Dr. Parkhurst?" patuloy niya. "Isang lalaking ginamit ang kanyang posisyon para mang-asar sa mga batang babae? Pakiusap. Hindi siya naiiba. Ang tanging bagay na nagpaiba sa kanya sa mga taong tulad ni Mr. Kreutz ay ang kanyang lahi. Ikinuwento sa akin ni Tessa ang lahat tungkol kay Dr. Parkhurst.
  Sinubukan ni Jessica na magsalita, ngunit hindi niya magawa. Naglaho ang lahat ng kanyang takot. Pakiramdam niya ay unti-unti siyang nawawalan ng malay.
  "Maiintindihan mo rin sa lalong madaling panahon," sabi ni Chase. "Magkakaroon ng muling pagkabuhay sa Linggo ng Pagkabuhay."
  Inilagay niya ang karayom at sinulid sa sahig, ilang pulgada ang layo mula sa mukha ni Jessica. Sa mahinang liwanag, ang kanyang mga mata ay kulay abo. "Hiniling ng Diyos kay Abraham ang isang anak. At ngayon ay hiniling din sa akin ng Diyos ang anak mo."
  "Huwag naman sana," naisip ni Jessica.
  "Dumating na ang panahon," aniya.
  Sinubukan ni Jessica na gumalaw.
  Hindi niya kaya.
  Umakyat si Andrew Chase sa hagdan.
  Sophie.
  
  IMINULAT NI JESSICA ANG KANYANG MGA MATA. Gaano na ba siya katagal nawala? Sinubukan niyang gumalaw muli. Nararamdaman niya ang kanyang mga braso, ngunit hindi ang kanyang mga binti. Sinubukan niyang gumulong, ngunit hindi niya magawa. Sinubukan niyang gumapang papunta sa ilalim ng hagdan, ngunit napakabigat ng pagkakagawa.
  Nag-iisa ba siya?
  Wala na ba siya?
  Ngayon, isang kandila na lang ang nasusunog. Nakapatong ito sa patungan, na nagbubuga ng mahahabang anino sa kisame ng silong na hindi pa tapos.
  Pinagdikit niya ang kanyang mga tainga.
  Tumango siyang muli, at nagising pagkalipas ng ilang segundo.
  Mga yabag sa likuran niya. Ang hirap hirap na idilat ang mga mata niya. Napakatigas. Parang bato ang pakiramdam ng mga paa't kamay niya.
  Inikot niya ang kanyang ulo sa abot ng kanyang makakaya. Nang makita niya si Sophie sa mga bisig ng halimaw na ito, isang nagyeyelong ulan ang bumalot sa kanyang tiyan.
  Hindi, naisip niya.
  Hindi!
  Dalhin mo ako.
  Nandito lang ako. Dalhin mo ako!
  Inihiga ni Andrew Chase si Sophie sa sahig sa tabi niya. Nakapikit ang mga mata ni Sophie, at nanghihina ang katawan.
  Ang adrenaline sa mga ugat ni Jessica ay nakikipaglaban sa gamot na ibinigay niya sa kanya. Kung maaari lang sana siyang tumayo at barilin ito nang isang beses, alam niyang masasaktan niya ito. Mas mabigat ito kaysa sa kanya, ngunit halos magkasingtangkad. Isang suntok. Dahil sa nag-aalab na galit sa loob niya, iyon lang ang kailangan niya.
  Nang tumalikod siya sandali sa kanya, nakita niyang natagpuan na nito ang kanyang Glock. Hawak na niya ito ngayon sa baywang ng kanyang pantalon.
  Nawala sa paningin niya, lumapit si Jessica nang isang pulgada kay Sophie. Tila tuluyan na siyang napagod sa pagsisikap. Kailangan niya ng pahinga.
  Sinubukan niyang tingnan kung humihinga ba si Sophie. Hindi niya masabi.
  Lumingon muli si Andrew Chase sa kanila, hawak ang drill.
  "Oras na para magdasal," aniya.
  Dumukot siya sa bulsa niya at dinukot ang isang parisukat na bolt.
  "Ihanda mo ang mga kamay niya," sabi niya kay Jessica. Lumuhod siya at inilagay ang cordless drill sa kanang kamay ni Jessica. Naramdaman ni Jessica ang pagtaas ng apdo sa lalamunan niya. Masusuka siya.
  "Ano?"
  "Natutulog lang siya. Kaunting midazolam lang ang ibinigay ko sa kanya. Butasan mo ang mga kamay niya, at hahayaan ko siyang mabuhay." Kumuha siya ng goma sa bulsa niya at isinuot ito sa mga pulso ni Sophie. Naglagay siya ng rosaryo sa pagitan ng mga daliri nito. Isang rosaryo na wala pang ilang dekada. "Kung hindi mo gagawin, gagawin ko. Kung gayon, ipapadala ko siya sa Diyos sa harap mismo ng iyong mga mata."
  "Hindi ko... Hindi ko kaya..."
  "Mayroon kang tatlumpung segundo." Yumuko siya at pinindot ang gatilyo ng drill gamit ang hintuturo ng kanang kamay ni Jessica, sinusubukan ito. Fully charged na ang baterya. Nakakasuka ang tunog ng bakal na pumipilipit sa hangin. "Gawin mo na ngayon, at mabubuhay siya."
  Tumingin si Sophie kay Jessica.
  "Anak ko siya," nagawang sabihin ni Jessica.
  Nanatiling matigas ang ulo at hindi mabasa ang mukha ni Chase. Ang kumikislap na liwanag ng kandila ay naglagay ng mahahabang anino sa kanyang mga mukha. Humugot siya ng isang Glock mula sa kanyang sinturon, ibinalik ang martilyo, at itinutok ang baril sa ulo ni Sophie. "Mayroon kang dalawampung segundo."
  "Teka!"
  Pakiramdam ni Jessica ay unti-unting bumababa ang kanyang lakas. Nanginginig ang kanyang mga daliri.
  "Isipin mo si Abraham," sabi ni Chase. "Isipin mo ang determinasyong nagdala sa kanya sa altar. Kaya mo 'yan."
  "Hindi... Hindi ko kaya.
  "Lahat tayo ay kailangang magsakripisyo."
  Kinailangan nang tumigil ni Jessica.
  Dapat sana.
  "Okay," sabi niya. "Okay." Hinawakan niya nang mahigpit ang hawakan ng drill. Mabigat at malamig ang pakiramdam nito. Sinubukan niya ang gatilyo nang ilang beses. Tumugon ang drill, habang umuugong ang carbon bit.
  "Ilapit mo siya," mahinang sabi ni Jessica. "Hindi ko siya maabot."
  Lumapit si Chase at binuhat si Sophie. Inilagay niya ito ilang pulgada lang ang layo kay Jessica. Nakatali ang mga pulso ni Sophie, at magkahawak ang mga kamay sa panalangin.
  Dahan-dahang itinaas ni Jessica ang drill at sandaling inihiga ito sa kanyang kandungan.
  Naalala niya ang una niyang pag-eehersisyo gamit ang medicine ball sa gym. Pagkatapos ng dalawa o tatlong reps, gusto na niyang huminto. Humiga siya nang patihaya sa banig, hawak ang mabigat na bola, pagod na pagod. Hindi niya kaya ito. Hindi na siya uulit pa. Hindi siya kailanman magiging isang boksingero. Ngunit bago pa siya sumuko, ang matandang heavyweight na nakaupo roon at nanonood sa kanya-isang matagal nang miyembro ng gym ni Frazier, ang lalaking minsang nagdala kay Sonny Liston sa malayo-ay nagsabi sa kanya na karamihan sa mga taong nabibigo ay kulang sa lakas, kulang sila sa kalooban.
  Hindi niya siya kailanman nakalimutan.
  Nang tumalikod na si Andrew Chase para maglakad palayo, tinipon ni Jessica ang lahat ng kanyang kagustuhan, lahat ng kanyang determinasyon, lahat ng kanyang lakas. Magkakaroon siya ng isang pagkakataon upang iligtas ang kanyang anak, at ngayon na ang oras para gawin ito. Kinalabit niya ang gatilyo, ikinandado ito sa posisyong "ON", pagkatapos ay itinulak pataas ang drill, nang malakas, mabilis, at malakas. Bumaon nang malalim ang mahabang drill bit sa kaliwang singit ni Chase, tumusok sa balat, kalamnan, at laman, pinupunit nang malalim sa katawan nito, natagpuan at pinutol ang femoral artery. Isang mainit na daloy ng dugo sa arterya ang dumaloy sa mukha ni Jessica, sandaling nabulag siya at naging dahilan upang siya ay mabilaukan. Napasigaw si Chase sa sakit, natisod, umiikot, nanghihina ang kanyang mga binti, ang kanyang kaliwang kamay ay nakahawak sa butas ng kanyang pantalon, sinusubukang pigilan ang daloy. Dumaloy ang dugo sa pagitan ng kanyang mga daliri, malasutla at itim sa mahinang liwanag. Repleksyon, pinaputukan niya ang Glock sa kisame, ang napakalakas na dagundong ng sandata sa masikip na espasyo.
  Nagpumiglas si Jessica nang mapaluhod, tumutunog ang kanyang mga tainga, na ngayon ay puno ng adrenaline. Kailangan niyang tumayo sa pagitan nina Chase at Sophie. Kailangan niyang gumalaw. Kailangan niyang kahit papaano ay makatayo at ipasok ang bara sa puso nito.
  Sa kabila ng pulang bahid ng dugo sa kanyang mga mata, nakita niya si Chase na bumagsak sa sahig at nabitawan ang kanyang baril. Nasa kalagitnaan na siya ng silong. Sumigaw siya, tinanggal ang kanyang sinturon at itinapon ito sa kanyang kaliwang hita, ang dugo ngayon ay nababalot na sa kanyang mga binti at kumakalat sa sahig. Hinigpitan niya ang tourniquet kasabay ng isang matalas at mabangis na alulong.
  Magagawa kaya niyang hilahin ang sarili papunta sa sandata?
  Sinubukan ni Jessica na gumapang papunta sa kanya, ang kanyang mga kamay ay dumudulas sa dugo, nagpupumiglas sa bawat pulgada. Ngunit bago pa man niya mapalapit ang distansya, itinaas ni Chase ang duguang Glock at dahan-dahang tumayo. Sumuray-suray siyang sumulong, ngayon ay balisa, na parang isang hayop na sugatan nang husto. Ilang talampakan na lang ang layo. Iwinagayway niya ang baril sa harap niya, ang kanyang mukha ay isang pahihirap na maskara ng paghihirap.
  Sinubukan ni Jessica na bumangon. Hindi niya kaya. Ang tanging inaasahan niya ay lalapit si Chase. Itinaas niya ang drill gamit ang dalawang kamay.
  Pumasok si Chase.
  Tumigil.
  Hindi siya sapat na malapit.
  Hindi niya siya maabot. Papatayin niya silang dalawa.
  Sa sandaling iyon, tumingala si Chase sa langit at sumigaw, isang kakaibang tunog ang pumuno sa silid, sa bahay, sa mundo, at nang nabuhay ang mundong iyon, isang maliwanag at paos na spiral ang biglang lumitaw.
  Bumalik na ang lakas.
  Malakas na tumutunog ang telebisyon sa itaas. Tumunog ang kalan sa tabi nila. Nakasindi ang mga lampara sa itaas nila.
  Tumigil ang oras.
  Pinunasan ni Jessica ang dugo sa kanyang mga mata at natuklasan ang umaatake sa kanya na may pulang miasma. Kakatwa, ang epekto ng gamot ay sumira sa kanyang mga mata, na hinati si Andrew Chase sa dalawang imahe, na nagpalabo sa kanilang dalawa.
  Pinikit ni Jessica ang kanyang mga mata, iminulat ang mga ito, nag-aadjust sa biglaang kalinawan.
  Hindi sila dalawang imahe. Sila ay dalawang lalaki. Sa paanuman, nakatayo si Kevin Byrne sa likuran ni Chase.
  Kinailangan pang kumurap ni Jessica nang dalawang beses para masigurong hindi siya nagha-hallucinate.
  Hindi siya ganoon.
  OceanofPDF.com
  80
  BIYERNES, 10:15 PM
  Sa mga taon ng kanyang panunungkulan sa pagpapatupad ng batas, palaging namamangha si Byrne nang sa wakas ay makita ang laki, tangkad, at kilos ng mga taong kanyang hinahanap. Bihira silang maging kasinglaki at kasing-pangit ng kanilang mga kilos. Mayroon siyang teorya na ang laki ng halimaw ng isang tao ay kadalasang kabaligtaran ng kanilang pisikal na laki.
  Walang duda, si Andrew Chase ang pinakamapangit at pinakamaitim na taong nakilala niya.
  At ngayon, habang nakatayo ang lalaki sa harap niya, wala pang limang talampakan ang layo, tila maliit at walang halaga siya. Ngunit hindi natulala o naloko si Byrne. Tiyak na hindi gumanap si Andrew Chase ng isang maliit na papel sa buhay ng mga pamilyang kanyang winasak.
  Alam ni Byrne na kahit malubhang nasugatan si Chase, hindi niya mahuli ang mamamatay-tao. Wala siyang kalamangan. Malabo ang paningin ni Byrne; ang kanyang isipan ay puno ng pag-aalinlangan at galit. Galit para sa kanyang buhay. Galit para kay Morris Blanchard. Galit para sa kung paano naganap ang kaso ng Diablo, at kung paano siya nito binago sa lahat ng bagay na kanyang nilabanan. Galit na kung mas pinagbuti niya sana ang trabahong ito, nailigtas niya sana ang buhay ng ilang inosenteng babae.
  Parang sugatang kobra, naramdaman ito ni Andrew Chase.
  Nag-lip-sync si Byrne sa lumang kantang "Collector Man Blues" ni Sonny Boy Williamson tungkol sa oras na para buksan ang pinto dahil narito ang kolektor.
  Bumukas nang malaki ang pinto. Gumawa si Byrne ng pamilyar na hugis gamit ang kaliwang kamay, ang una niyang natutunan noong nagsimula siyang mag-aral ng sign language.
  Mahal kita.
  Lumingon si Andrew Chase, namumula ang mga mata, habang itinaas ni Glock ang kanyang tingin.
  Nakita silang lahat ni Kevin Byrne sa mga mata ng halimaw. Bawat inosenteng biktima. Itinaas niya ang kanyang sandata.
  Parehong nagpaputok ang mga lalaki.
  At, gaya ng dati, ang mundo ay naging puti at tahimik.
  
  Para kay Jessica, ang kambal na pagsabog ay nakabibingi, nakabibingi. Bumagsak siya sa malamig na sahig ng silong. Nagkalat ang dugo sa lahat ng dako. Hindi niya maiangat ang kanyang ulo. Habang nakadapa sa mga ulap, sinubukan niyang hanapin si Sophie sa libingan ng punit-punit na laman ng tao. Bumagal ang kanyang puso, lumala ang kanyang paningin.
  Sophie, naisip niya, kumukupas nang kumukupas.
  Ang puso ko.
  Ang buhay ko.
  OceanofPDF.com
  81
  LINGGO NG PAGKABUHAY, 11:05.
  Nakaupo ang kanyang ina sa isang duyan, ang paborito niyang dilaw na damit pang-araw ay nagpapakita ng malalim na lilang mga batik sa kanyang mga mata. Ang kanyang mga labi ay burgundy, ang kanyang buhok ay kulay mahogany sa sinag ng araw ng tag-araw.
  Napuno ang hangin ng aroma ng mga bagong sindi na briquette ng uling, dala ang tunog ng pagtugtog ni Phyllis. Sa ilalim ng lahat, ang hagikgik ng kanyang mga pinsan, ang amoy ng mga sigarilyong Parodi, at ang aroma ng vino di tavola.
  Mahina at paos na boses ni Dean Martin ang umaawit, habang kinakanta ang "Return to Sorrento" sa vinyl. Palaging nasa vinyl. Hindi pa natatagusan ng teknolohiya ng compact disc ang mansyon ng kanyang mga alaala.
  "Mama?" tanong ni Jessica.
  "Hindi, mahal," sabi ni Peter Giovanni. Iba ang boses ng kanyang ama. Mas matanda, kahit papaano.
  "Tatay?"
  "Nandito na ako, sinta."
  Isang alon ng ginhawa ang bumalot sa kanya. Naroon ang kanyang ama, at maayos naman ang lahat. Hindi ba? Alam mo, isa siyang pulis. Iminulat niya ang kanyang mga mata. Nanghihina siya, pagod na pagod. Nasa isang silid siya ng ospital, pero sa pagkakaalam niya, wala siyang nakakabit na makina o IV. Bumalik ang kanyang alaala. Naalala niya ang dagundong ng putok ng baril sa kanyang silong. Tila, hindi siya nabaril.
  Nakatayo ang kanyang ama sa paanan ng kama. Sa likuran niya ay nakatayo ang kanyang pinsan na si Angela. Lumingon siya sa kanan at nakita sina John Shepard at Nick Palladino.
  "Sophie," sabi ni Jessica.
  Ang sumunod na katahimikan ay pumunit sa kanyang puso sa milyun-milyong piraso, bawat isa ay parang nagliliyab na kometa ng takot. Tumingin siya sa bawat mukha, dahan-dahan, nahihilo. Mga mata. Kailangan niyang makita ang kanilang mga mata. Sa mga ospital, ang mga tao ay laging nagsasabi ng mga bagay-bagay; kadalasan ay kung ano ang gusto nilang marinig.
  Malaki ang posibilidad na...
  Sa pamamagitan ng wastong therapy at gamot...
  Siya ang pinakamagaling sa kanyang larangan...
  Kung nakikita lang niya ang mga mata ng kanyang ama, malalaman niya.
  "Ayos lang si Sophie," sabi ng kanyang ama.
  Hindi nagsisinungaling ang mga mata niya.
  Kasama niya si Vincent sa hapag-kainan.
  Pumikit siya, at ngayon ay malayang umagos ang mga luha. Kaya niyang tiisin ang anumang balitang darating sa kanya. Sige na.
  Parang nangalay at natuyo ang lalamunan niya. "Chase," nasabi niya.
  Nagkatinginan ang dalawang detektib at nagkatitigan sa isa't isa.
  "Anong nangyari...Chase?" ulit niya.
  "Nandito siya. Nasa intensive care. Nasa kustodiya," sabi ni Shepard. "Apat na oras siyang nasa operasyon. Ang masamang balita ay makakaligtas siya. Ang magandang balita ay haharap siya sa paglilitis, at nasa amin ang lahat ng ebidensyang kailangan niya. Ang bahay niya ay isang petri dish."
  Pumikit sandali si Jessica, pinanood ang balita. Talaga bang kulay burgundy ang mga mata ni Andrew Chase? Pakiramdam niya ay guguluhin nito ang kanyang mga bangungot.
  "Pero hindi nakaligtas ang kaibigan mong si Patrick," sabi ni Shepherd. "Pasensya na."
  Unti-unting sumipsip sa kanyang kamalayan ang kabaliwan ng gabing iyon. Talagang pinaghihinalaan niya si Patrick sa mga krimeng ito. Marahil, kung naniwala siya sa kanya, hindi sana ito pumunta sa kanya nang gabing iyon. At nangangahulugan iyon na buhay pa sana ito.
  Isang matinding kalungkutan ang bumalot sa kaibuturan niya.
  Kumuha si Angela ng isang plastik na tasa ng tubig na may yelo at inilapat ang straw sa mga labi ni Jessica. Namumula at namamaga ang mga mata ni Angie. Hinaplos niya ang buhok ni Jessica at hinalikan ito sa noo.
  "Paano ako napunta rito?" tanong ni Jessica.
  "Ang kaibigan mo, Paula," sabi ni Angela. "Pumunta siya para tingnan kung nakabukas na ulit ang kuryente mo. Bukas na bukas ang pinto sa likod. Bumaba siya at... nakita niya ang lahat." Napaiyak si Angela.
  At saka naalala ni Jessica. Halos hindi niya masabi ang pangalan. Ang tunay na posibilidad na ipinagpalit nito ang buhay niya para sa buhay niya ay parang kinagat ang kanyang kaloob-looban, isang gutom na halimaw na sinusubukang lumabas. At sa malaki at baog na gusaling ito, walang mga tableta o pamamaraan na makapagpapagaling sa sugat na iyon.
  "Kumusta si Kevin?" tanong niya.
  Tumingin si Shepherd sa sahig, pagkatapos ay kay Nick Palladino.
  Nang tumingin silang muli kay Jessica, malungkot ang kanilang mga mata.
  OceanofPDF.com
  82
  Umamin si Chase sa pagkakasala at nakatanggap ng habambuhay na sentensya.
  Eleanor Marcus-DeChant,
  Manunulat ng kawani para sa The Report
  Umamin ng pagkakasala si Andrew Todd Chase, ang tinaguriang "Rosary Killer," noong Huwebes sa walong bilang ng first-degree murder, na nagtapos sa isa sa pinakamadugong krimen sa kasaysayan ng Philadelphia. Agad siyang ikinulong sa State Correctional Institution sa Greene County, Pennsylvania.
  Sa isang kasunduan sa pagsagot sa kaso kasama ang Tanggapan ng Abugado ng Distrito ng Philadelphia, umamin si Chase, 32, sa pagpatay kina Nicole T. Taylor, 17; Tessa A. Wells, 17; Bethany R. Price, 15; Christy A. Hamilton, 16; Patrick M. Farrell, 36; Brian A. Parkhurst, 35; Wilhelm Kreutz, 42; at Simon E. Close, 33, pawang taga-Philadelphia. Si Mr. Close ay isang staff reporter para sa pahayagang ito.
  Kapalit ng pag-aangking ito, maraming iba pang mga kaso, kabilang ang pagkidnap, aggravated assault, at tangkang pagpatay, ang ibinasura, pati na rin ang parusang kamatayan. Si Chase ay sinentensiyahan ni Municipal Court Judge Liam McManus ng habambuhay na pagkakakulong nang walang posibilidad ng parol.
  Nanatiling tahimik at walang emosyon si Chase sa panahon ng pagdinig, kung saan siya ay kinakatawan ni Benjamin W. Priest, isang pampublikong tagapagtanggol.
  Sinabi ni Priest na dahil sa kakila-kilabot na katangian ng mga krimen at sa napakaraming ebidensya laban sa kanyang kliyente, ang plea bargain ang pinakamahusay na desisyon para kay Chase, isang paramedic sa Glenwood Ambulance Squad.
  "Mister. Ngayon ay makukuha na ni Chase ang paggamot na lubhang kailangan niya."
  Natuklasan ng mga imbestigador na ang 30-taong-gulang na asawa ni Chase na si Katherine ay kamakailan lamang na-admit sa Ranch House psychiatric hospital sa Norristown. Naniniwala sila na ang pangyayaring ito ang maaaring nagpasimula ng malawakang pagdiriwang.
  Kasama sa tinatawag na lagda ni Chase ang pag-iiwan ng mga rosaryo sa pinangyarihan ng bawat krimen, pati na rin ang pagpuputol-putol ng mga babaeng biktima.
  OceanofPDF.com
  83
  Mayo 16, 7:55
  May prinsipyo sa pagbebenta na tinatawag na "Rule of 250." Sabi nga nila, ang isang tao ay nakakakilala ng humigit-kumulang 250 tao sa buong buhay niya. Kung mapasaya mo ang isang kliyente, maaari itong humantong sa 250 benta.
  Ganito rin ang masasabi tungkol sa poot.
  Gumawa ng isang kalaban...
  Dahil dito, at marahil para sa marami pang iba, kaya ako nahiwalay sa pangkalahatang populasyon dito.
  Bandang alas-otso, naririnig ko silang papalapit. Nang mga oras na iyon, dinadala ako sa isang maliit na bakuran para sa ehersisyo sa loob ng tatlumpung minuto araw-araw.
  Pumasok ang isang opisyal sa aking selda. Inabot niya ang kanyang kamay sa rehas at pinosasan ang aking mga kamay. Hindi siya ang karaniwang guwardiya ko. Hindi ko pa siya nakikita noon.
  Hindi kalakihan ang guwardiya, pero mukhang maayos naman ang pangangatawan niya. Kasinglaki ko lang siya at kasingtangkad ko. Alam ko namang hindi siya kapansin-pansin sa lahat ng bagay maliban sa determinasyon niya. Sa bagay na iyan, tiyak na magkamag-anak kami.
  Tinawag niya ang selda para buksan. Bumukas ang pinto ko at lumabas ako.
  Magalak ka, Maria, puno ng grasya...
  Naglalakad kami sa pasilyo. Umaalingawngaw ang tunog ng aking mga kadena mula sa mga patay na dingding, parang bakal na nakikipag-usap sa bakal.
  Pinagpala ka sa mga babae...
  Bawat hakbang ay may kaakibat na pangalan. Nicole. Tessa. Bethany. Christy.
  At mapalad ang bunga ng iyong sinapupunan, si Hesus...
  Halos hindi natatakpan ng mga iniinom kong gamot para sa sakit ang sakit. Dinadala ko ang mga ito sa selda ko nang paisa-isa, tatlong beses sa isang araw. Kung kaya ko lang, iinumin ko sana lahat ngayon.
  Santa Maria, Ina ng Diyos...
  Nabuhay ang araw na ito ilang oras pa lang ang nakalipas, isang araw na matagal ko nang pinagdadaanan ang isang aksidente.
  Ipanalangin mo kaming mga makasalanan...
  Nakatayo ako sa tuktok ng isang matarik na hagdanang bakal, habang si Kristo ay nakatayo sa Golgotha. Ang aking malamig, kulay abo, at malungkot na Golgotha.
  Ngayon...
  May nararamdaman akong kamay sa gitna ng likod ko.
  At sa oras ng ating kamatayan...
  Pinipikit ko ang aking mga mata.
  Nakakaramdam ako ng pagtulak.
  Amen.
  OceanofPDF.com
  84
  Mayo 18, 1:55 PM
  Naglakbay si Jessica patungong West Philly kasama si John Shepherd. Dalawang linggo na silang magkasosyo at plano nilang kapanayamin ang isang saksi sa isang pagpatay kung saan ang mga may-ari ng isang tindahan sa South Philadelphia ay binaril na parang binitay at itinapon sa silong sa ilalim ng kanilang tindahan.
  Mainit at mataas ang araw. Sa wakas ay nakawala na ang lungsod sa mga tanikala ng unang bahagi ng tagsibol at sinalubong ang isang bagong araw: bukas ang mga bintana, nakababa ang mga bubong na mapapalitan, at bukas ang mga nagtitinda ng prutas.
  Ang huling ulat ni Dr. Summers tungkol kay Andrew Chase ay naglalaman ng ilang kawili-wiling natuklasan, isa na rito ang katotohanang iniulat ng mga manggagawa sa Sementeryo ni San Domingo na may nahukay na libingan noong Miyerkules ng linggong iyon, isang lote na pagmamay-ari ni Andrew Chase. Walang nakuha-isang maliit na kabaong ang nanatiling hindi nagalaw-ngunit naniniwala si Dr. Summers na tunay na inaasahan ni Andrew Chase na mabubuhay muli ang kanyang anak na babae na ipinanganak na patay sa Linggo ng Pagkabuhay. Ipinapalagay niya na ang motibo ng kanyang kabaliwan ay ang isakripisyo ang buhay ng limang batang babae upang buhayin muli ang kanyang anak na babae mula sa mga patay. Sa kanyang baluktot na pangangatwiran, ang limang batang babae na kanyang pinili ay nagtangkang magpakamatay at tinanggap na ang kamatayan sa kanilang buhay.
  Mga isang taon bago niya pinatay si Tessa, bilang bahagi ng kanyang trabaho, inilipat ni Chase ang isang bangkay mula sa isang rowhouse malapit sa pinangyarihan ng krimen ni Tessa Wells sa North Eighth Street. Malamang noon niya nakita ang poste sa silong.
  Habang nagpaparada si Shepherd sa Bainbridge Street, tumunog ang telepono ni Jessica. Si Nick Palladino iyon.
  "Anong nangyari, Nick?" tanong niya.
  "Narinig mo na ba ang balita?"
  Diyos ko, ayaw niya ng mga usapang nagsisimula sa tanong na iyon. Medyo sigurado siyang wala pa siyang narinig na balita na magreresulta sa tawagan. "Hindi," sabi ni Jessica. "Pero mag-ingat ka, Nick. Hindi pa ako nakakain ng tanghalian."
  "Patay na si Andrew Chase."
  Noong una, tila paikot-ikot lang ang mga salita sa kanyang isipan, gaya ng madalas na nangyayari sa mga hindi inaasahang balita, mabuti man o masama. Nang sentensyahan ni Hukom McManus si Chase ng habambuhay na pagkakakulong, inaasahan ni Jessica na apatnapung taon o higit pa, mga dekada, ang magmumuni-muni sa sakit at pagdurusang dulot niya.
  Hindi mga linggo.
  Ayon kay Nick, medyo malabo ang mga detalye ng pagkamatay ni Chase, ngunit nabalitaan ni Nick na nahulog si Chase sa isang mahabang hagdan na bakal at nabali ang kanyang leeg.
  "Nabali ang leeg?" tanong ni Jessica, sinusubukang itago ang panunuya sa kanyang boses.
  Binasa ito ni Nick. "Alam ko," sabi niya. "Minsan may kaakibat na bazooka ang karma, 'di ba?"
  "Siya nga pala," naisip ni Jessica.
  Ito siya.
  
  Nakatayo si Frank Wells sa pintuan ng kanyang bahay, naghihintay. Mukha siyang maliit, mahina, at napakaputla. Suot niya ang parehong damit na suot niya noong huling beses na nakita siya nito, ngunit ngayon ay tila mas naliligaw pa siya rito kaysa dati.
  Natagpuan ang pendant na anghel ni Tessa sa aparador ng kwarto ni Andrew Chase at kakadaan lang niya sa milya-milya ng burukratikong proseso sa mga seryosong kasong tulad nito. Bago bumaba ng kotse, kinuha ito ni Jessica mula sa supot ng ebidensya at ibinulsa. Tiningnan niya ang kanyang mukha sa rearview mirror, hindi para siguraduhing ayos lang siya, kundi para siguraduhing hindi siya umiiyak.
  Kailangan niyang maging matatag dito sa huling pagkakataon.
  
  "May maitutulong ba ako sa'yo?" tanong ni Wells.
  Gusto sanang sabihin ni Jessica, "Ang magagawa mo para sa akin ay ang gumaling." Pero alam niyang hindi iyon mangyayari. "Hindi po, ginoo," sabi niya.
  Pinapasok niya ito, ngunit tumanggi ito. Tumayo sila sa hagdan. Sa itaas nila, pinainit ng araw ang corrugated aluminum awning. Dahil huling punta niya rito, napansin niya na naglagay si Wells ng isang maliit na kahon ng bulaklak sa ilalim ng bintana sa ikalawang palapag. Lumaki ang matingkad na dilaw na mga pansy patungo sa kwarto ni Tessa.
  Tinanggap ni Frank Wells ang balita ng pagkamatay ni Andrew Chase sa parehong paraan ng pagkatanggap niya sa balita ng pagkamatay ni Tessa-nang walang emosyon at walang emosyon. Tumango lang siya.
  Nang ibalik niya rito ang pendant na yari sa anghel, naisip niyang nakakita siya ng isang maikling kislap ng emosyon. Lumingon siya upang tumingin sa labas ng bintana, na parang naghihintay ng masasakyan, binibigyan ito ng pribadong espasyo.
  Tiningnan ni Wells ang kanyang mga kamay. Inilahad niya ang palawit na parang anghel.
  "Gusto kong makuha mo ito," sabi niya.
  "Hindi ko... Hindi ko ito matatanggap, ginoo. Alam ko kung gaano ito kahalaga sa iyo."
  "Pakiusap," sabi niya. Inilagay niya ang pendant sa kamay nito at niyakap siya. Parang mainit na tracing paper ang pakiramdam ng balat niya. "Gusto sana ni Tessa na mapunta ito sa iyo. Kamukhang-kamukha mo siya."
  Ibinuka ni Jessica ang kanyang kamay. Tiningnan niya ang nakasulat sa likod.
  Narito, aking sinusugo ang isang anghel sa unahan mo,
  para protektahan ka sa daan.
  Yumuko si Jessica. Hinalikan niya si Frank Wells sa pisngi.
  Pinilit niyang pigilan ang kanyang emosyon habang naglalakad papunta sa kanyang sasakyan. Habang papalapit siya sa gilid ng kalsada, nakita niya ang isang lalaking bumaba mula sa isang itim na Saturn na nag-park ng ilang sasakyan sa likuran niya sa Twentieth Street. Mga dalawampu't limang taong gulang ito, katamtaman ang taas, balingkinitan ngunit maayos ang pangangatawan. Manipis ang kanyang maitim na kayumangging buhok at maayos ang bigote. Nakasuot siya ng mga aviator na may salamin at kayumangging uniporme. Tumungo siya sa bahay ng mga Well.
  Ibinaba ito ni Jessica. Si Jason Wells, kapatid ni Tessa. Nakilala niya ito mula sa litrato sa dingding ng sala.
  "Ginoong Wells," sabi ni Jessica. "Ako si Jessica Balzano."
  "Oo naman," sabi ni Jason.
  Nag-shake hands sila.
  "Nakikiramay ako sa pagkawala mo," sabi ni Jessica.
  "Salamat," sabi ni Jason. "Nami-miss ko siya araw-araw. Si Tessa ang aking liwanag."
  Hindi makita ni Jessica ang mga mata nito, pero hindi niya kailangang makita iyon. Si Jason Wells ay isang binata na nahihirapan.
  "Malaki ang respeto ng tatay ko sa inyo ng partner mo," patuloy ni Jason. "Pareho kaming lubos na nagpapasalamat sa lahat ng nagawa ninyo."
  Tumango si Jessica, hindi sigurado kung ano ang sasabihin. "Sana ay makahanap kayo ng iyong ama ng kapanatagan."
  "Salamat," sabi ni Jason. "Kumusta ang partner mo?"
  "Nananatili siyang matatag," sabi ni Jessica, gustong paniwalaan ito.
  - Gusto ko sana siyang puntahan at makita minsan, kung sa tingin mo ay mabuti iyon.
  "Siyempre naman," sagot ni Jessica, kahit alam niyang hindi ito papansinin. Sinulyapan niya ang kanyang relo, umaasang hindi ito magiging kasing-awkward ng hitsura nito. "Aba, may ilang aasikasuhin lang ako. Masaya akong nakilala kita."
  "Ganito rin," sabi ni Jason. "Mag-ingat ka."
  Naglakad si Jessica papunta sa kanyang kotse at sumakay. Naisip niya ang proseso ng paggaling na magsisimula na ngayon sa buhay nina Frank at Jason Wells, pati na rin ang mga pamilya ng lahat ng biktima ni Andrew Chase.
  Habang pinapaandar niya ang kotse, isang gulat ang bumungad sa kanya. Naalala niya kung saan niya nakita ang logo dati, ang logo na una niyang napansin sa litrato nina Frank at Jason Wells sa dingding ng sala, ang logo sa itim na windbreaker na suot ng binata. Ito rin ang logo na nakita niya sa patch na tinahi sa manggas ng uniporme ni Jason Wells.
  May mga kapatid ba si Tessa?
  Isang kapatid, si Jason. Mas matanda siya. Nakatira siya sa Waynesburg.
  Ang SCI Green ay matatagpuan sa Waynesburg.
  Si Jason Wells ay isang correctional officer sa SCI Greene.
  Sumulyap si Jessica sa pintuan ng mga Wells. Nakatayo sa pintuan sina Jason at ang kanyang ama, magkayakap.
  Kinuha ni Jessica ang kanyang cellphone at hinawakan ito. Alam niyang magiging interesado ang Greene County Sheriff's Office na malaman na ang nakatatandang kapatid ng isa sa mga biktima ni Andrew Chase ay nagtatrabaho sa pasilidad kung saan natagpuang patay si Chase.
  Nakakatuwa talaga.
  Sinulyapan niya ang bahay ng mga Wells sa huling pagkakataon, nakahanda na ang daliri para patunugin ang kampana. Tiningnan siya ni Frank Wells gamit ang kanyang mamasa-masa at matandang mga mata. Itinaas niya ang isang manipis na kamay para kumaway. Kumaway din pabalik si Jessica.
  Sa unang pagkakataon mula nang makilala niya ito, ang ekspresyon ng matandang lalaki ay walang makikitang kalungkutan, walang pangamba, walang lungkot. Sa halip, ito ay isang kalmado, naisip niya, determinasyon, isang halos sobrenatural na katahimikan.
  Naintindihan naman ni Jessica.
  Habang papalayo siya at ibinabalik ang kanyang cellphone sa kanyang pitaka, sumulyap siya sa rearview mirror at nakita si Frank Wells na nakatayo sa pintuan. Ganito niya ito maaalala palagi. Sa maikling sandaling iyon, naramdaman ni Jessica na sa wakas ay natagpuan na ni Frank Wells ang kapayapaan.
  At kung ikaw ay isang taong naniniwala sa mga ganoong bagay, si Tessa rin.
  Naniwala si Jessica.
  OceanofPDF.com
  EPILOGO
  Mayo 31, 11:05
  Nagdala ng matinding sikat ng araw ang Araw ng Pag-alaala sa Delaware Valley. Malinaw at kulay asul ang langit; ang mga sasakyang nakaparada sa mga kalye sa paligid ng Holy Cross Cemetery ay makintab at handa na para sa tag-araw. Matingkad na ginintuang sikat ng araw ang tumatagos sa kanilang mga windshield.
  Ang mga lalaki ay nakasuot ng matingkad na kulay na polo shirt at khaki pants; ang mga lolo naman ay nakasuot ng suit. Ang mga babae naman ay nakasuot ng sundresses na may manipis na straps at JCPenney espadrilles na may bahaghari na pastel na kulay.
  Lumuhod si Jessica at naglatag ng mga bulaklak sa puntod ng kanyang kapatid na si Michael. Naglagay siya ng isang maliit na bandila sa tabi ng lapida. Tumingin siya sa paligid ng kalawakan ng sementeryo, nakita ang ibang mga pamilya na nagtatanim ng kani-kanilang mga bandila. Nagbigay-pugay ang ilan sa mga matatandang lalaki. Kumikinang ang mga wheelchair, ang mga nakasakay dito ay naliligaw sa malalalim na alaala. Gaya ng dati sa araw na ito, sa gitna ng kumikinang na halaman, nagtagpo ang mga pamilya ng mga namatay na sundalo, nagtagpo ang kanilang mga titig sa pagkakaunawaan at nagbahagi ng dalamhati.
  Sa loob ng ilang minuto, sasamahan ni Jessica ang kanyang ama sa bato ng kanyang ina, at tahimik silang maglalakad pabalik sa kotse. Ganoon ang ginagawa ng kanyang pamilya. Magkahiwalay silang nagdadalamhati.
  Lumingon siya at tumingin sa kalsada.
  Sumandal si Vincent sa Cherokee. Hindi siya magaling sa mga puntod, at ayos lang iyon. Hindi pa nila natutuklasan ang lahat, marahil ay hindi nila malalaman, ngunit nitong mga nakaraang linggo ay tila isa siyang bagong tao.
  Tahimik na nanalangin si Jessica at naglakad sa mga lapida.
  "Kumusta na siya?" tanong ni Vincent. Pareho silang tumingin kay Peter, ang malapad nitong balikat ay malakas pa rin sa edad na animnapu't dalawa.
  "Napakagaling niya talaga," sabi ni Jessica.
  Inabot ni Vincent ang kamay ni Jessica at marahang hinawakan ang kamay nito. "Kumusta na tayo?"
  Tumingin si Jessica sa kanyang asawa. Nakita niya ang isang lalaking nagdadalamhati, isang lalaking nagdurusa sa ilalim ng pamatok ng kabiguan-isang kawalan ng kakayahang tuparin ang kanyang mga sinumpaang pangako sa kasal, isang kawalan ng kakayahang protektahan ang kanyang asawa at anak na babae. Isang baliw ang pumasok sa bahay ni Vincent Balzano, pinagbantaan ang kanyang pamilya, at wala siya roon. Isa itong espesyal na sulok ng impyerno para sa mga pulis.
  "Hindi ko alam," sabi niya. "Pero natutuwa akong nandito ka."
  Ngumiti si Vincent habang hawak ang kamay niya. Hindi humiwalay si Jessica.
  Pumayag silang dumalo sa marriage counseling; naganap ang kanilang unang sesyon ilang araw lamang ang lumipas. Hindi pa handang muli ni Jessica na makasama si Vincent sa kanyang kama at sa kanyang buhay, ngunit ito ang unang hakbang. Kung kailangan nilang malampasan ang mga unos na ito, gagawin nila.
  Nangalap si Sophie ng mga bulaklak mula sa bahay at maingat na ipinamahagi ang mga ito sa mga puntod. Dahil hindi pa niya nasusuot ang damit pang-Easter na kulay lemon-dilaw na binili nila sa Lord & Taylor nang araw na iyon, tila determinado siyang isuot ito tuwing Linggo at mga pista opisyal hanggang sa lumiit ito nang husto. Sana, malayo pa iyon.
  Habang nagsisimulang maglakad si Peter papunta sa kotse, isang ardilya ang sumulpot mula sa likod ng isang lapida. Humagikgik si Sophie at hinabol siya, ang kanyang dilaw na damit at kulay kastanyas na kulot ay kumikinang sa araw ng tagsibol.
  Tila masaya na naman siya.
  Marahil ay sapat na iyon.
  
  Limang araw na ang nakalipas mula nang mailipat si Kevin Byrne mula sa intensive care unit sa HUP, ang Ospital ng University of Pennsylvania. Ang bala na pinaputok ni Andrew Chase nang gabing iyon ay tumama sa occipital lobe ni Byrne, na tumama sa kanyang brainstem nang mahigit isang sentimetro lamang. Sumailalim siya sa mahigit labindalawang oras na operasyon sa bungo at mula noon ay nasa coma pa rin.
  Sinabi ng mga doktor na malakas ang kaniyang vital signs, ngunit inamin ng mga doktor na sa bawat linggong lumilipas ay lubhang nakabawas sa tsansa niyang bumalik sa dati ang kaniyang kamalayan.
  Nakilala ni Jessica sina Donna at Colleen Byrne ilang araw pagkatapos ng insidente sa kanyang tahanan. Nagkakaroon sila ng isang relasyon na naramdaman ni Jessica na maaaring magtagal. Sa ginhawa man o sa kasamaan. Masyado pang maaga para sabihin. Natuto pa nga siya ng ilang salita ng sign language.
  Ngayon, nang dumating si Jessica para sa kanyang pang-araw-araw na pagbisita, alam niyang marami pa siyang gagawin. Kahit ayaw niyang umalis, alam niyang magpapatuloy at dapat magpatuloy ang buhay. Mananatili lamang siya nang mga labinlimang minuto. Naupo siya sa isang upuan sa silid ni Byrne na puno ng mga bulaklak, habang nagbabasa ng magasin. Sa pagkakaalam niya, maaaring Field & Stream o Cosmo iyon.
  Paminsan-minsan ay sumusulyap siya kay Byrne. Mas payat ito; ang balat ay matingkad na kulay abo-putla. Nagsisimula pa lamang tumubo ang buhok nito.
  Sa kanyang leeg, nakasuot siya ng isang krusipiho na pilak na ibinigay sa kanya ni Althea Pettigrew. Si Jessica naman ay may suot na palawit na parang anghel na ibinigay sa kanya ni Frank Wells. Tila pareho silang may kanya-kanyang anting-anting laban sa mga Andrew Chase ng mundo.
  Ang dami niyang gustong sabihin kay Duarte: tungkol sa pagkapili kay Colleen bilang valedictorian sa paaralang bingi nito, tungkol sa pagkamatay ni Andrew Chase. Gusto niyang sabihin dito na isang linggo bago nito, ipinadala ng FBI sa fax ang impormasyon ng unit na nagpapahiwatig na si Miguel Duarte, ang lalaking umamin sa pagpatay kina Robert at Helen Blanchard, ay may account sa isang bangko sa New Jersey na may pekeng pangalan. Natunton nila ang pera sa isang wire transfer mula sa isang offshore account na pagmamay-ari ni Morris Blanchard. Nagbayad si Morris Blanchard ng sampung libong dolyar kay Duarte para patayin ang mga magulang nito.
  Tama naman si Kevin Byrne noon pa man.
  Bumalik si Jessica sa kanyang journal at sa artikulo tungkol sa kung paano at saan nangingitlog ang mga walleye. Nahulaan niya na sina Field at Brook pala iyon.
  "Kumusta," sabi ni Byrne.
  Halos mapatalon si Jessica sa sobrang tindi nang marinig ang boses nito. Mahina, garalgal, at napakahina nito, pero naroon iyon.
  Tumayo siya nang marahan. Yumuko siya sa kama. "Nandito ako," sabi niya. "Na... Nandito ako."
  Iminulat ni Kevin Byrne ang kanyang mga mata, pagkatapos ay ipinikit ang mga ito. Sa isang nakakatakot na sandali, sigurado si Jessica na hindi na niya ito muling bubuksan. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, napatunayan niyang mali ito. "May tanong ako sa iyo," sabi niya.
  "Sige," sabi ni Jessica, habang kumakabog ang puso niya. "Syempre naman."
  "Nasabi ko na ba sa'yo kung bakit nila ako tinatawag na Riff Raff?" tanong niya.
  "Hindi," mahina niyang sabi. Hindi siya iiyak. Hindi siya iiyak.
  Isang bahagyang ngiti ang dumampi sa kaniyang tuyong mga labi.
  "Magandang kwento 'yan, partner," aniya.
  Hinawakan ni Jessica ang kamay niya.
  Pinisil niya nang marahan.
  Kasosyo.
  OceanofPDF.com
  PASASALAMAT
  Ang paglalathala ng nobela ay tunay na isang pagtutulungan ng pangkat, at walang manunulat ang nagkaroon ng mas malalim na posisyon.
  Maraming salamat kina Kagalang-galang Seamus McCaffery, Detective Patrick Boyle, Detective Jimmy Williams, Detective Bill Fraser, Detective Michelle Kelly, Detective Eddie Rox, Detective Bo Diaz, Sergeant Irma Labrys, Katherine McBride, Cass Johnston, at sa mga kalalakihan at kababaihan ng Philadelphia Police Department. Kasalanan ko ang anumang pagkakamali sa proseso ng pulisya, at kung sakaling maaresto ako sa Philadelphia, umaasa akong makakagawa ng pagbabago ang pag-amin na ito.
  Salamat din kina Kate Simpson, Jan Klincewicz, Mike Driscoll, Greg Pastore, Joanne Greco, Patrick Nestor, Vita DeBellis, D. John Doyle, MD, Vernoka Michael, John at Jessica Bruening, David Nayfack, at Christopher Richards.
  Isang malaking utang na loob ang ipinararating kina Meg Ruley, Jane Burkey, Peggy Gordain, Don Cleary at sa lahat ng nasa Jane Rotrosen Agency.
  Espesyal na pasasalamat kina Linda Marrow, Gina Cenrello, Rachel Kind, Libby McGuire, Kim Howie, Dana Isaacson, Ariel Zibrach, at sa kahanga-hangang pangkat sa Random House/Ballantine Books.
  Salamat sa lungsod ng Philadelphia sa pagpayag sa akin na lumikha ng mga paaralan at magdulot ng kaguluhan.
  Gaya ng dati, maraming salamat sa aking pamilya sa pagsasabuhay ng buhay ng manunulat kasama ko. Maaaring nasa pabalat ang pangalan ko, ngunit ang kanilang pasensya, suporta, at pagmamahal ay makikita sa bawat pahina.
  "Ang GUSTO ko talagang gawin ay ang direktang gawin."
  Wala. Walang reaksyon. Tumingin siya sa akin gamit ang kanyang malalaki at asul na mga mata na Pruso at naghintay. Marahil ay napakabata pa niya para makilala ang klise na ito. Marahil ay mas matalino siya kaysa sa inaakala ko. Dahil diyan, maaaring maging napakadali o napakahirap ang pagpatay sa kanya.
  "Ang astig," sabi niya.
  Madali.
  "May nagawa ka namang kaunting trabaho. Alam ko."
  Namula siya. "Hindi naman."
  Yumuko ako, tumingala. Ang aking hindi mapigilang titig. Si Monty Clift sa A Place in the Sun. Nakikita kong gumagana ito. "Hindi pa ba?"
  "Well, noong nasa high school ako, kinunan namin ang West Side Story."
  - At gumanap ka bilang Maria.
  "Nagdududa ako," sabi niya. "Isa lang ako sa mga babae sa sayawan."
  "Jet o Shark?"
  "Jet, sa tingin ko. At saka may ilang bagay akong ginawa noong kolehiyo."
  "Alam ko na," sabi ko. "Naaamoy ko ang atmospera ng teatro kahit saan kalayuan."
  "Wala namang seryosong nangyari, maniwala ka. Sa tingin ko wala namang nakapansin sa akin."
  "Syempre naman. Paano ka nila namiss?" Mas lalo siyang namula. Si Sandra Dee sa A Summer Place. "Tandaan mo," dagdag ko, "maraming malalaking artista ang nagsimula sa linya ng koro."
  "Talaga?"
  "Kalikasan".
  Matataas ang kanyang cheekbones, ginintuang French braid, at ang mga labi ay pininturahan ng kumikinang na coral. Noong 1960, ang kanyang buhok ay naka-bold o pixie cut. Sa ilalim, nakasuot siya ng shirtdress na may malapad na puting sinturon. Marahil ay isang hibla ng faux pearls.
  Sa kabilang banda, noong 1960 ay maaaring hindi niya tinanggap ang aking imbitasyon.
  Nakaupo kami sa isang halos walang laman na bar sa sulok sa West Philadelphia, ilang bloke lang ang layo mula sa Schuylkill River.
  "Okay. Sino ang paborito mong artista sa pelikula?" tanong ko.
  Nagliliwanag ang kanyang mukha. Mahilig siya sa mga laro. "Lalaki o babae?"
  "Babae."
  Nag-isip siya sandali. "Gustong-gusto ko si Sandra Bullock."
  "Ayan na. Nagsimulang umarte si Sandy sa mga pelikulang ginawa para sa TV."
  "Sandy? Kilala mo ba siya?"
  "Oo naman."
  "At talagang gumawa siya ng mga pelikula sa TV?"
  "Bionic Battle, 1989. Isang nakakasakit ng pusong kuwento ng internasyonal na intriga at isang bionic na banta sa World Unity Games. Gumanap si Sandy bilang isang babaeng naka-wheelchair."
  "Marami ka bang kilalang artista sa pelikula?"
  "Halos lahat." Hinawakan ko ang kamay niya. Malambot at walang kapintasan ang balat niya. "Alam mo ba kung ano ang pagkakatulad nila?"
  "Ano?"
  - Alam mo ba kung ano ang pagkakatulad mo sa kanila?
  Humagikgik siya at pinapadyak ang mga paa niya. "Sabihin mo nga!"
  "Lahat sila ay may perpektong balat."
  Walang malay na umangat ang malayang kamay niya sa mukha niya, hinaplos ang pisngi niya.
  "Ah, oo," patuloy ko. "Kasi kapag lumalapit na nang husto ang kamera, walang kahit anong makeup sa mundo ang makakapalit sa kumikinang na balat."
  Lumagpas siya sa akin, tinitignan ang repleksyon niya sa salamin ng bar.
  "Napag-iisipan ko. Lahat ng magagaling na alamat sa pelikula ay may magagandang balat," sabi ko. "Sina Ingrid Bergman, Greta Garbo, Rita Hayworth, Vivien Leigh, Ava Gardner. Ang mga bituin sa pelikula ay nasasabik sa close-up, at ang close-up ay hindi kailanman nagsisinungaling."
  Nakikita kong hindi pamilyar sa kanya ang ilan sa mga pangalang ito. Nakakahiya. Karamihan sa mga kaedad niya ay iniisip na ang mga pelikula ay nagsimula sa Titanic, at ang pagiging sikat sa pelikula ay natutukoy sa kung ilang beses kang napanood sa Entertainment Tonight. Hindi pa nila nasaksihan ang henyo nina Fellini, Kurosawa, Wilder, Lean, Kubrick, o Hitchcock.
  Hindi ito tungkol sa talento, ito ay tungkol sa katanyagan. Para sa mga taong kasing-edad niya, ang katanyagan ay isang droga. Gusto niya ito. Hinahangad niya ito. Lahat sila ay gumagawa nito sa iba't ibang paraan. Iyan ang dahilan kung bakit siya kasama ko. Tinutupad ko ang pangako ng katanyagan.
  Sa pagtatapos ng gabing ito, matutupad ko na ang bahagi ng kanyang pangarap.
  
  Maliit, mamasa-masa, at pangkomunidad ang silid ng motel. Mayroon itong kama na pang-doble, at ang mga eksena ng isang gondola na gawa sa nagbabalat na masonite ay nakapako sa mga dingding. Ang duvet ay inaamag at kinakain ng gamu-gamo, ang sapot ay sira-sira at pangit, bulong ng isang libong bawal na engkwentro. Ang karpet ay umaalingasaw sa maasim na amoy ng kahinaan ng tao.
  Naiisip ko sina John Gavin at Janet Leigh.
  Nagbayad ako ngayon ng cash para sa isang kwarto sa karakter kong Midwestern. Si Jeff Daniels naman ang tipo ng babaeng mamahalin ko.
  Narinig ko ang pag-agos ng shower sa banyo. Huminga ako nang malalim, hinanap ang aking sentro, at hinugot ang isang maliit na maleta mula sa ilalim ng kama. Nagsuot ako ng damit-bahay na gawa sa koton, isang kulay abong peluka, at isang cardigan na may mga tableta. Habang binubutones ko ang aking sweater, nasulyapan ko ang aking sarili sa salamin sa aparador. Nakakalungkot. Hindi ako kailanman magiging isang kaakit-akit na babae, kahit isang matandang babae.
  Pero kumpleto na ang ilusyon. At iyon lang ang mahalaga.
  Nagsimula siyang kumanta. Parang isang modernong mang-aawit. Sa katunayan, ang kanyang boses ay medyo kaaya-aya.
  Ang singaw mula sa shower ay dumadaloy sa ilalim ng pinto ng banyo: may mga inaanyayahan akong mahaba at balingkinitang daliri. Hinawakan ko ang kutsilyo at sinundan ito. Papasok sa karakter. Papasok sa kwadro.
  Patungo sa alamat.
  
  
  2
  Bumagal ang CADILLAC E SCALADE hanggang sa huminto sa harap ng Club Vibe: isang makinis at makintab na pating sa neon na tubig. Ang malakas na tunog ng bassline ng "Climbin' Up the Ladder" ng Isley Brothers ay dumagundong sa mga bintana ng SUV habang ito ay huminto, ang mga tinted na bintana nito ay binabago ang mga kulay ng gabi sa isang kumikinang na paleta ng pula, asul, at dilaw.
  Kalagitnaan noon ng Hulyo, isang napakainit na tag-araw, at ang init ay tumatagos sa balat ng Philadelphia na parang isang embolism.
  Malapit sa pasukan ng Vibe club, sa kanto ng Kensington at Allegheny Streets, sa ilalim ng bakal na kisame ng El Hotel, nakatayo ang isang matangkad at mala-estatwa na pulang buhok, ang kanyang kulay kastanyas na buhok ay parang malasutlang dumadaloy sa kanyang mga hubad na balikat at pagkatapos ay bumabagsak sa gitna ng kanyang likod. Nakasuot siya ng maikli at itim na damit na may manipis na mga strap na nagpapatingkad sa kanyang mga kurba at mahaba at mala-kristal na hikaw. Ang kanyang mapusyaw na oliba na balat ay kumikinang sa ilalim ng manipis na pawis.
  Sa lugar na ito, sa oras na ito, isa siyang kimera, isang pantasyang urbano na natupad.
  Ilang talampakan ang layo, sa pintuan ng isang saradong talyer ng sapatos, isang lalaking itim na walang tirahan ang nakahiga. Sa di-matukoy na edad, sa kabila ng walang humpay na init, nakasuot siya ng punit-punit na lana at buong pagmamahal na dala ang halos walang laman na bote ng Orange Mist, mahigpit itong nakahawak sa kanyang dibdib na parang isang natutulog na bata. Isang kariton ang naghihintay sa malapit, parang isang mapagkakatiwalaang kabayo na may dalang mahahalagang samsam ng lungsod.
  Eksaktong alas-dos, bumukas ang pinto ng Escalade, na naglabas ng makapal na usok ng damo sa malamig na gabi. Ang lalaking lumabas ay malaki at tahimik na nakakatakot. Ang kanyang makapal na biceps ay nakasuot ng mga manggas ng isang double-breasted royal blue linen suit. Si D'Shante Jackson ay isang dating running back mula sa Edison High School sa North Philadelphia, isang matipunong pigura na hindi pa tatlumpung taong gulang. Siya ay may taas na anim na talampakan at tatlong pulgada at may bigat na 215 libra.
  Sumulyap si D'Chante sa magkabilang direksyon kay Kensington at, tinatayang wala ang banta, binuksan ang pinto sa likuran ng Escalade. Wala na ang kanyang amo, ang lalaking nagbabayad sa kanya ng isang libong dolyar kada linggo para sa proteksyon.
  Si Trey Tarver ay nasa kanyang mga kwarenta, isang lalaking Aprikano-Amerikano na maputi ang balat na may matipuno at malambot na karisma sa kabila ng kanyang patuloy na paglaki. Sa taas na lima hanggang walong pulgada, nalampasan niya ang dalawang daang libra ilang taon na ang nakalilipas at, dahil sa kanyang hilig sa bread pudding at shoulder sandwiches, nanganganib siyang umabot sa mas mataas pa. Nakasuot siya ng itim na three-button Hugo Boss suit at Mezlan calfskin oxfords. Nakasuot siya ng isang pares ng singsing na diyamante sa bawat kamay.
  Lumayo siya sa Escalade at inayos ang mga gusot sa kanyang pantalon. Inayos niya ang kanyang mahabang buhok, na suot niya, parang kay Snoop Dogg, kahit na isang henerasyon pa lang ang layo niya sa pagiging lehitimong sumusunod sa mga usong hip-hop. Kung tatanungin mo si Trey Tarver, ang suot niya ay parang kay Verdine White mula sa Earth, Wind, and Fire.
  Tinanggal ni Trey ang posas at pinagmasdan ang interseksyon, ang kanyang Serengeti. Ang K&A, ang tawag sa interseksyon, ay maraming master, ngunit walang kasing-astig ni Trey "TNT" Tarver.
  Papasok na sana siya sa club nang makita niya ang babaeng mapula ang buhok. Ang kumikinang nitong buhok ay parang tanglaw sa gabi, at ang mahaba at balingkinitang mga binti ay parang huni ng sirena. Itinaas ni Trey ang kanyang kamay at lumapit sa babae, na ikinadismaya ng kanyang tinyente. Nakatayo sa isang kanto ng kalye, lalo na sa kanto na ito, si Trey Tarver ay nasa labas, mahina laban sa mga barkong pandigma na nagmamaneho sa Kensington at Allegheny.
  "Uy, babe," sabi ni Trey.
  Lumingon ang mapula ang buhok at tiningnan ang lalaki, na parang napansin niya ito sa unang pagkakataon. Malinaw na nakita niya ang pagdating nito. Bahagi ng tango ang malamig na pagwawalang-bahala. "Hoy, ikaw," sa wakas ay nakangiti niyang sabi. "Nagustuhan mo ba?"
  "Gusto ko ba?" Umatras si Trey, habang pinagmamasdan siya. "Baby, kung gravy ka lang, ipapakain kita."
  Tumawa si Red. "Ayos lang."
  "Ikaw at ako? May gagawin tayo."
  "Tara na."
  Sumulyap si Trey sa pinto ng club, pagkatapos ay sa kanyang relo: isang gintong Breitling. "Bigyan mo ako ng dalawampung minuto."
  "Bigyan mo ako ng bayad."
  Ngumiti si Trey Tarver. Isa siyang negosyante, pinatigas ng mga sunog sa kalye, sinanay sa madilim at malupit na mga proyekto ni Richard Allen. Kumuha siya ng isang tinapay, binalatan ang isang Benjamin, at iniabot ito sa kanya. Nang akmang kukunin na ito ng taong mapula ang buhok, bigla niya itong hinila palayo. "Kilala mo ba kung sino ako?" tanong niya.
  Umatras nang kalahating hakbang ang mapula ang buhok, inilagay ang kamay sa kanyang balakang. Binigyan niya ito ng dalawang matalim na tingin. Ang kanyang malambot na kayumangging mga mata ay may bahid ng ginto, ang kanyang mga labi ay puno at mapang-akit. "Hulaan ko," sabi niya. "Taye Diggs?"
  Tumawa si Trey Tarver. "Totoo iyan."
  Kumindat ang mapula ang buhok sa kanya. "Alam ko kung sino ka."
  "Ano ang pangalan mo?"
  Scarlett.
  "Naku. Seryoso?"
  "Seryoso."
  "Gusto mo ba ang pelikulang ito?"
  "Oo, mahal ko."
  Nag-isip sandali si Trey Tarver. "Sana hindi naubos bigla ang pera ko, 'di ba?"
  Ngumiti ang mapula ang buhok. "Naiintindihan kita."
  Kinuha niya ang perang papel na "C" at inilagay ito sa kanyang pitaka. Habang ginagawa niya ito, inilagay ni D'Shante ang kanyang kamay sa balikat ni Trey. Tumango si Trey. May negosyo sila sa club. Papasok na sana sila nang may maaninag sa mga headlight ng isang dumadaang sasakyan, isang bagay na tila kumikislap at kumikinang malapit sa kanang sapatos ng lalaking walang tirahan. Isang bagay na metaliko at makintab.
  Sinundan ni D'Shante ang liwanag. Nakita niya ang pinagmumulan.
  Isa itong pistola na nakasuot ng holster sa bukung-bukong.
  "Ano ba 'to?" tanong ni D'Shante.
  Mabilis na umikot ang oras, biglang nakuryente ang hangin dahil sa pangako ng karahasan. Nagtama ang kanilang mga mata, at ang pagkakaunawaan ay dumaloy na parang rumaragasang agos ng tubig.
  Kasama ito.
  Ang pulang buhok na nakasuot ng itim na bestida-si Detective Jessica Balzano ng Homicide Division ng Philadelphia Police Department-ay umatras at, sa isang maayos at practiced na galaw, hinugot ang kanyang badge mula sa lanyard sa ilalim ng kanyang bestida at dinukot ang kanyang Glock 17 mula sa kanyang pitaka.
  Si Trey Tarver ay pinaghahanap dahil sa pagpatay sa dalawang lalaki. Inobasyon ng mga detektib ang Club Vibe, kasama ang tatlong iba pang club, sa loob ng apat na magkakasunod na gabi, umaasang muling lilitaw si Tarver. Kilalang-kilala na siya ay nagnenegosyo sa Club Vibe. Kilalang-kilala na mayroon siyang kahinaan sa matatangkad na mapula ang buhok. Itinuring ni Trey Tarver ang kanyang sarili na hindi mahahawakan.
  Ngayong gabi, naantig siya.
  "Pulis!" sigaw ni Jessica. "Patingin nga ng mga kamay mo!"
  Para kay Jessica, ang lahat ay nagsimulang gumalaw sa isang pantay na montage ng tunog at kulay. Nakita niyang gumalaw ang lalaking walang tirahan. Naramdaman niya ang bigat ng Glock sa kamay nito. Nakita niya ang kislap ng matingkad na asul-ang kamay ni D'Shante na gumagalaw. Ang baril sa kamay ni D'Shante. Isang Tek-9. Isang mahabang magasin. Limampung bala.
  Hindi, naisip ni Jessica. Hindi ang buhay ko. Hindi ngayong gabi.
  Hindi.
  Bumaliktad ang mundo at bumilis muli.
  "Baril!" sigaw ni Jessica.
  Sa pagkakataong ito, si Detective John Shepherd, ang lalaking walang tirahan sa beranda, ay nakatayo na. Ngunit bago pa niya maalis ang kanyang baril, lumingon si D'Chante at ibinato ang dulo ng kanyang riple sa noo ni Tek, na ikinagulat niya at napunit ang balat sa itaas ng kanyang kanang mata. Natumba si Shepherd sa lupa. Bumulwak ang dugo sa kanyang mga mata, na siyang nagpabulag sa kanya.
  Itinaas ni D'Shante ang kanyang sandata.
  "Ibaba mo 'yan!" sigaw ni Jessica, habang tumataas ang level ni Glock. Walang ipinakitang senyales ng pagsuko si D'Shante.
  "Ibaba mo na, agad!" ulit niya.
  Yumuko si D'Shante. Tinutuon.
  Pinaputok ni Jessica.
  Tumagos ang bala sa kanang balikat ni D'Shante Jackson, pinunit ang kalamnan, laman, at buto sa isang makapal at kulay rosas na ambon. Lumipad si Tek mula sa kanyang mga kamay, umikot ng 360 degrees, at bumagsak sa lupa, sumisigaw sa gulat at sakit. Humakbang si Jessica paharap at itinulak si Tek papunta kay Shepard, habang nakatutok pa rin ang kanyang baril kay Trey Tarver. Nakatayo si Tarver sa pasukan ng eskinita sa pagitan ng mga gusali, nakataas ang mga kamay. Kung tama ang kanilang impormasyon, may dala siyang .32 semi-automatic pistol na nakasukbit sa holster sa kanyang baywang.
  Tumingin si Jessica kay John Shepard. Natigilan ito, ngunit hindi nagalit. Iniwas niya ang tingin kay Trey Tarver nang isang segundo lamang, ngunit sapat na iyon. Mabilis na tumakbo si Tarver papasok sa eskinita.
  "Ayos ka lang ba?" tanong ni Jessica kay Shepherd.
  Pinunasan ni Shepard ang dugo sa kanyang mga mata. "Ayos lang ako."
  "Sigurado ka ba?"
  "Pumunta ka."
  Habang naglalakad si Jessica patungo sa pasukan ng eskinita, nakasilip sa dilim, napaupo si D'Chante sa kanto ng kalye. Tumutulo ang dugo mula sa kanyang balikat sa pagitan ng kanyang mga daliri. Tumingin siya kay Tek.
  Itinaas ni Shepard ang kanyang Smith & Wesson .38 na baril at itinutok ito sa noo ni D'Chante. Sabi niya, "Bigyan mo ako ng dahilan."
  Gamit ang kanyang malayang kamay, kinapa ni Shepard ang two-way radio sa bulsa ng kanyang amerikana. Apat na detektib ang nakaupo sa isang van kalahating bloke ang layo, naghihintay ng tawag. Nang makita ni Shepard ang lining ng rover, alam niyang hindi sila paparating. Bumagsak sa lupa, binasag niya ang radyo. Pinindot niya ang buton. Patay na ito.
  Napangiwi si John Shepard at tumingin sa eskinita patungo sa kadiliman.
  Hanggang sa nagawa niyang kapkapan si D'Shante Jackson at pinosasan, nag-iisa na lang si Jessica.
  
  Puno ng mga inabandunang muwebles, gulong, at mga kalawangin na kagamitan ang eskinita. Sa kalagitnaan ng dulo ay may isang sangandaan na patungo sa kanan. Si Jessica, na may layunin, ay nagpatuloy sa pagbaba sa eskinita, nakayakap sa dingding. Napunit ang kanyang peluka sa kanyang ulo; ang kanyang bagong gupit na maikling buhok ay matinik at basa. Isang banayad na simoy ng hangin ang nagpalamig sa kanyang temperatura ng ilang digri, na naglilinaw sa kanyang mga iniisip.
  Sumilip siya sa paligid. Walang gumagalaw. Walang Trey Tarver.
  Sa kalagitnaan ng eskinita, sa kanan, bumubuga ang makapal na singaw, maanghang na may kasamang luya, bawang, at berdeng sibuyas, mula sa bintana ng isang 24-oras na Chinese takeaway. Sa labas, ang kaguluhan ay bumuo ng nakakatakot na mga hugis sa dilim.
  Magandang balita. Walang patutunguhan ang eskinita. Nakulong si Trey Tarver.
  Masamang balita. Maaari siyang maging alinman sa mga anyong iyon. At armado siya.
  Nasaan na ba ang backup ko?
  Nagpasya si Jessica na maghintay.
  Pagkatapos ay gumalaw at lumipad ang anino. Nakita ni Jessica ang pagkislap ng dulo ng baril bago niya narinig ang putok ng baril. Tumama ang bala sa pader mga isang talampakan ang taas mula sa kanyang ulo. Nahulog ang pinong alikabok ng ladrilyo.
  Diyos ko, hindi. Naisip ni Jessica ang kanyang anak na si Sophie, na nakaupo sa maliwanag na silid-hintayan ng ospital. Naisip niya ang kanyang ama, isang retiradong opisyal. Ngunit higit sa lahat, naisip niya ang pader sa lobby ng punong-himpilan ng pulisya, ang pader na inialay sa mga namatay na opisyal ng departamento.
  Mas gumalaw pa. Tumakbo si Tarver nang mababa patungo sa dulo ng eskinita. Nagkaroon ng pagkakataon si Jessica. Lumabas siya sa malawak.
  "Huwag kang gumalaw!"
  Huminto si Tarver, nakaunat ang mga braso.
  "Ibaba mo ang baril mo!" sigaw ni Jessica.
  Biglang bumukas ang pinto sa likod ng Chinese restaurant. Pumwesto ang isang waiter sa pagitan niya at ng kanyang target. May dala itong ilang malalaking plastic garbage bag, na humaharang sa kanyang paningin.
  "Mga pulis! Umalis kayo sa daan!"
  Natigilan ang bata, nalilito. Tumingin siya sa magkabilang direksyon sa eskinita. Sa likuran niya, lumingon si Trey Tarver at muling nagpaputok. Ang pangalawang putok ay tumama sa pader sa itaas ng ulo ni Jessica-mas malapit na ngayon. Sumisid ang batang Tsino sa lupa. Natigilan siya. Hindi na makapaghintay si Jessica ng suporta.
  Nawala si Trey Tarver sa likod ng basurahan. Idiniin ni Jessica ang sarili sa pader, kumakabog ang puso niya, habang nasa harap niya ang Glock. Basang-basa ang likod niya. Dahil handa na siya sa sandaling ito, binuklat niya ang isang mental checklist. Pagkatapos ay itinapon niya ang checklist. Walang paghahanda para sa sandaling ito. Lumapit siya sa lalaking may hawak na baril.
  "Tapos na, Trey," sigaw niya. "Nasa bubong ang SWAT. Ihulog mo 'yan."
  Walang sumagot. Tinawag niya itong bluff. Lalabas sana siya nang may paghihiganti, at magiging alamat sa kalye.
  Nabasag ang salamin. May mga bintana ba sa silong ang mga gusaling ito? Tumingin siya sa kaliwa. Oo. Mga bintana na bakal; ang ilan ay bawal pumasok, ang ilan ay hindi.
  Tae. / Tae.
  Aalis na siya. Kailangan na niyang kumilos. Inabot niya ang dumpster, idiniin ang likod niya rito, at lumubog sa aspalto. Sumilip siya sa ibaba. May sapat na liwanag para makita ang anino ng mga paa ni Tarver, kung nasa kabilang panig pa rin siya. Wala na siya. Naglakad-lakad si Jessica at nakita ang isang tambak ng mga plastik na basurahan at mga maluwag na kalat: mga tambak ng drywall, mga lata ng pintura, mga itinapong tabla. Wala na si Tarver. Tumingin siya sa dulo ng eskinita at nakita ang isang sirang bintana.
  Nakapasa ba siya?
  Babalik na sana siya sa labas at tatawagin ang mga sundalo para halughugin ang gusali nang makita niya ang isang pares ng sapatos na lumabas mula sa ilalim ng tumpok ng mga nakasalansan na plastik na supot ng basura.
  Huminga siya nang malalim, sinusubukang pakalmahin ang sarili. Hindi ito gumana. Maaaring abutin pa ng ilang linggo bago siya tunay na kumalma.
  - Bumangon ka na, Trey.
  Walang galaw.
  Kumalma si Jessica at nagpatuloy, "Kamahalan, dahil dalawang beses na akong nabaril ng suspek, hindi na ako sumugal. Nang gumalaw ang plastik, pinaputukan ko ito. Napakabilis ng lahat. Bago ko pa namalayan, naiputok ko na ang buong magasin ko sa suspek."
  Ang kaluskos ng plastik. "Teka."
  "Akala ko nga," sabi ni Jessica. "Ngayon, dahan-dahan lang-at ang ibig kong sabihin ay dahan-dahan lang-ibaba mo ang baril sa lupa."
  Ilang segundo ang lumipas, kumawala ang kamay niya sa pagkakahawak, at isang .32-caliber semi-automatic pistol ang tumunog sa daliri niya. Inilapag ni Tarver ang baril sa lupa. Kinuha ito ni Jessica.
  "Bumangon ka na. Madali at kaaya-aya. Mga kamay kung saan nakikita ko."
  Dahan-dahang lumabas si Trey Tarver mula sa tambak ng mga basurahan. Nakatayo siya sa harap niya, ang mga braso ay nasa tagiliran niya, ang mga mata ay palipat-lipat mula kaliwa hanggang kanan. Hamunin na sana niya ito. Pagkatapos ng walong taon sa puwersa, nakilala niya ang tinging iyon. Nakita siya ni Trey Tarver na bumaril sa isang lalaki wala pang dalawang minuto ang nakalipas, at hamunin na sana siya nito.
  Umiling si Jessica. "Ayaw mo akong kulitin ngayong gabi, Trey," sabi niya. "Sinaktan ng kaibigan mo ang partner ko, at kinailangan ko siyang barilin. Isa pa, binaril mo ako. Ang mas malala pa, pinabali mo ang takong ng pinakamaganda kong sapatos. Magpakalalaki ka at uminom ka ng gamot. Tapos na ang lahat."
  Nakatitig si Tarver sa kanya, sinusubukang tunawin ang kanyang lamig gamit ang kanyang paso sa bilangguan. Pagkalipas ng ilang segundo, nakita niya ang South Philadelphia sa mga mata nito at napagtanto na hindi ito gagana. Ikinulong niya ang kanyang mga kamay sa likod ng kanyang ulo at pinagsalikop ang kanyang mga daliri.
  "Tumalikod ka na ngayon," sabi ni Jessica.
  Tiningnan ni Trey Tarver ang kanyang mga binti, ang kanyang maikling damit. Ngumiti siya. Kumikinang ang kanyang diyamanteng ngipin sa ilaw ng kalye. "Ikaw muna, bitch."
  Puta?
  Puta?
  Sumulyap si Jessica sa eskinita. Bumalik na ang batang Tsino sa restawran. Sarado ang pinto. Sila lang dalawa ang natira.
  Tumingin siya sa lupa. Nakatayo si Trey sa isang itinapong kahon na may sukat na dalawa por anim na pulgada. Ang isang dulo ng tabla ay nakapatong nang mapanganib sa isang itinapong lata ng pintura. Ang lata ay ilang pulgada lamang mula sa kanang paa ni Jessica.
  - Pasensya na, ano ang sinabi mo?
  Isang malamig na apoy sa kanyang mga mata. "Sabi ko, 'Ikaw muna, bitch.'"
  Sinipa ni Jessica ang lata. Sa sandaling iyon, nasabi na ng ekspresyon ni Trey Tarver ang lahat. Hindi naiiba ang kay Wile E. Coyote nang mapagtanto ng kawawang karakter sa kartun na wala na ang bangin sa ilalim niya. Bumagsak si Trey sa lupa na parang basang origami, at tumama ang ulo sa gilid ng dumpster habang pababa.
  Tumingin si Jessica sa mga mata nito. O, mas tumpak, sa puti ng mga mata nito. Nawalan na ng malay si Trey Tarver.
  Naku.
  Ibinalik ito ni Jessica nang sa wakas ay dumating na sa pinangyarihan ang ilang detektib mula sa fugitive squad. Walang nakakita, at kahit na nakakita man sila, wala pa ring gaanong tagahanga si Trey Tarver sa departamento. Inihagis ng isa sa mga detektib ang kanyang posas.
  "Ah oo nga," sabi ni Jessica sa kanyang walang malay na suspek. "Makikipag-propose tayo." Pinisil niya ang mga pulso nito. "Puta."
  
  Panahon na para sa mga pulis pagkatapos ng matagumpay na pangangaso, kapag huminahon sila mula sa paghabol, kapag sinusuri nila ang operasyon, binabati ang isa't isa, sinusuri ang kanilang trabaho, at huminahon. Ito ang panahon kung kailan nasa tugatog ang moral. Nakarating na sila kung saan may kadiliman at lumitaw sa liwanag.
  Nagtipon sila sa Melrose Diner, isang 24-oras na kainan sa Snyder Avenue.
  Dalawang napakasamang tao ang kanilang napatay. Walang namatay, at ang tanging malubhang pinsala ay napunta sa isang taong nararapat dito. Ang magandang balita ay malinis ang pamamaril, sa pagkakaalam nila.
  Nagtrabaho si Jessica sa pulisya sa loob ng walong taon. Ang unang apat ay naka-uniporme, pagkatapos ay nagtrabaho siya sa Auto Unit, isang dibisyon ng Major Crimes Unit ng lungsod. Noong Abril ng taong ito, sumali siya sa Homicide Division. Sa maikling panahong iyon, nasaksihan niya ang kanyang bahagi ng mga kakila-kilabot. Nariyan ang batang babaeng Hispanic na pinatay sa isang bakanteng lote sa North Liberties, binalot ng alpombra, inilagay sa ibabaw ng isang kotse, at itinapon sa Fairmount Park. Nariyan ang kaso ng tatlong kaklase na nang-akit ng isang binata sa parke, para lamang pagnakawan at bugbugin hanggang mamatay. At nariyan din ang kaso ng Rosary Killer.
  Hindi si Jessica ang una o ang nag-iisang babae sa yunit, ngunit sa tuwing may bagong sasali sa maliit at magkakaugnay na grupo sa loob ng departamento, mayroong kinakailangang kawalan ng tiwala, isang di-masambit na panahon ng pagsubok. Ang kanyang ama ay isang alamat sa departamento, ngunit siya ay isang bagay na dapat palitan, hindi dapat alisin sa trabaho.
  Matapos iulat ang insidente, pumasok si Jessica sa kainan. Agad na tumayo mula sa kanilang mga upuan ang apat na detektib na naroon na-sina Tony Park, Eric Chavez, Nick Palladino, at ang may tagpi-tagping si John Shepard-at isinandal ang kanilang mga kamay sa dingding, at nagpakita ng magalang na anyo.
  Napilitang tumawa si Jessica.
  Nasa loob siya.
  
  
  3
  MAHIRAP SIYA TINGNAN NGAYON. Hindi na perpekto ang kanyang balat, kundi parang punit na seda. Namumuo ang dugo sa paligid ng kanyang ulo, halos itim sa mahinang liwanag na nagmumula sa takip ng sasakyan.
  Pinagmasdan ko ang parking lot. Kami lang dalawa, ilang talampakan lang ang layo mula sa Ilog Schuylkill. Umaagos ang tubig sa pantalan, ang walang hanggang metro ng lungsod.
  Kinuha ko ang pera at inilagay sa tupi ng dyaryo. Inihagis ko ang dyaryo sa babaeng nasa likod ng kotse at isinara nang malakas ang takip.
  Kawawang Marion.
  Ang ganda niya talaga. May bahid ng pekas ang alindog niya na parang si Tuesday Weld sa Once Upon a Time.
  Bago kami umalis ng motel, nilinis ko muna ang kwarto, pinunit ang resibo, at ini-flush ito sa inidoro. Walang mop o balde. Kapag nangungupahan ka na limitado ang resources, kailangan mong magtiis.
  Ngayon ay nakatingin siya sa akin, hindi na asul ang kanyang mga mata. Maaaring maganda siya, maaaring perpekto siya ng isang tao, ngunit anuman siya, hindi siya anghel.
  Humina ang mga ilaw sa bahay, at bumubukas ang screen. Sa susunod na mga linggo, marami nang maririnig ang mga tao sa Philadelphia tungkol sa akin. Sasabihin nilang isa akong psychopath, baliw, isang masamang puwersa mula sa kaluluwa ng impyerno. Kapag bumagsak ang mga bangkay at naging pula ang mga ilog, makakatanggap ako ng mga nakakatakot na review.
  Huwag kang maniwala kahit isang salita.
  Hindi ako sasaktan ng langaw.
  
  
  4
  Anim na araw ang lumipas
  Mukhang normal lang siya. Maaaring sabihin pa nga ng ilan na palakaibigan, sa paraang mapagmahal at dalagang-gulang. Limang talampakan at tatlong pulgada ang taas niya at hindi hihigit sa siyamnapu't limang libra ang timbang, nakasuot ng itim na spandex catsuit at malinis na puting Reebok sneakers. Maikli at parang ladrilyong pulang buhok siya at malinaw na asul na mga mata. Mahahaba at balingkinitan ang kanyang mga daliri, maayos ang kanyang mga kuko at hindi napintahan. Wala siyang suot na alahas.
  Sa paningin ng mundo, siya ay isang kaaya-ayang babae, malusog sa pangangatawan, at nasa katanghaliang gulang.
  Para kay Detective Kevin Francis Byrne, siya ay kombinasyon nina Lizzie Borden, Lucrezia Borgia, at Ma Barker, na nakabalot sa isang mala-Mary Lou Retton na pakete.
  "Mas kaya mo pang gawin," sabi niya.
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Byrne.
  "Yung pangalang itinawag mo sa akin sa isip mo. Mas kaya mo pang gawin 'to."
  "Isa siyang mangkukulam," naisip niya. "Bakit mo iniisip na tinawag kita sa pangalang iyan?"
  Tumawa siya nang matinis, parang kay Cruella De Vil. Natakot ang mga aso, tatlong county ang layo. "Halos dalawampung taon ko na itong ginagawa, Detektib," sabi niya. "Itinawag na sa akin ang lahat ng pangalan sa libro. Itinawag na sa akin ang mga pangalang wala pa nga sa susunod na libro. Dinuraan na ako, sinaksak, isinumpa sa labindalawang wika, kabilang na ang Apache. Ang mga manika ng voodoo ay ginawa na kawangis ko, ang mga nobena ay ginaganap para sa aking masakit na pagpanaw. Tinitiyak ko sa iyo, hindi ka maaaring magpataw ng anumang pagpapahirap na hindi ko nais."
  Nakatitig lang si Byrne. Hindi niya alam na ganito pala siya ka-transparent. Isang uri ng detektib.
  Gumugol si Kevin Byrne ng dalawang linggo sa isang 12-linggong programa ng physical therapy sa HUP, ang Ospital ng University of Pennsylvania. Siya ay binaril nang malapitan sa silong ng isang bahay sa Northeast Philadelphia noong Linggo ng Pagkabuhay. Bagama't inaasahang gagaling siya nang lubusan, natutunan niya nang maaga na ang mga pariralang tulad ng "ganap na paggaling" ay karaniwang nagpapahiwatig ng pangarap lamang.
  Ang bala, ang mismong bala na may pangalan niya, ay bumangga sa kaniyang occipital lobe, humigit-kumulang isang sentimetro mula sa kaniyang brainstem. Bagama't walang pinsala sa nerbiyos at ang pinsala ay puro ugat lamang, tiniis niya ang halos labindalawang oras ng operasyon sa bungo, anim na linggong koma, at halos dalawang buwan sa ospital.
  Ang nanghihimasok na slug ay nakabalot na ngayon sa isang maliit na lucite cube at nakaupo sa nightstand, isang kakila-kilabot na tropeo sa kagandahang-loob ng Homicide Squad.
  Ang pinakamalalang pinsala ay hindi sanhi ng trauma sa kanyang utak, kundi sa paraan ng pag-ikot ng kanyang katawan habang papunta sa sahig, isang hindi natural na pag-ikot ng kanyang ibabang likod. Ang paggalaw na ito ay nakapinsala sa kanyang sciatic nerve, isang mahabang nerve na tumatakbo sa magkabilang gilid ng ibabang gulugod, malalim sa puwitan at likod ng hita, at hanggang sa paa, na nagkokonekta sa spinal cord sa mga kalamnan ng binti at paa.
  At kahit sapat na ang sakit ng kanyang listahan ng mga karamdaman, ang tama ng bala sa ulo ay isa lamang abala kumpara sa sakit na dulot ng kanyang sciatic nerve. Kung minsan, parang may tumutusok sa kanyang kanang binti at ibabang likod gamit ang kutsilyo, humihinto sa daan para pilipitin ang iba't ibang vertebrae.
  Maaari na siyang bumalik sa tungkulin sa sandaling ma-clear siya ng mga doktor ng lungsod at sa sandaling handa na siya. Bago iyon, opisyal na siyang pulis: sugatan habang ginagampanan ang tungkulin. Buong suweldo, walang trabaho, at may isang bote ng Early Times linggo-linggo mula sa unit.
  Bagama't ang kaniyang matinding sciatica ay nagdudulot sa kaniya ng matinding sakit na naranasan niya, ang sakit, bilang isang paraan ng pamumuhay, ay siyang kaniyang matagal nang kaibigan. Tiniis niya ang matinding migraine sa loob ng labinlimang taon, mula nang una siyang mabaril at muntik nang malunod sa nagyeyelong Ilog Delaware.
  Kinailangan ng pangalawang bala para gamutin ang kanyang karamdaman. Bagama't hindi niya irerekomenda ang headshots bilang gamot para sa mga may migraine, hindi niya naman kukuwestiyonin ang paggamot. Simula noong araw na binaril siya sa pangalawang pagkakataon (at sana'y huling beses), hindi na siya nakaranas ng kahit isang sakit ng ulo.
  Kumuha ng dalawang blankong tuldok at tawagan ako sa umaga.
  Gayunpaman, pagod na pagod siya. Dalawang dekada ng paglilingkod sa isa sa pinakamatinding lungsod sa bansa ang sumira sa kanyang determinasyon. Ginugol niya ang kanyang oras. At habang naharap niya ang ilan sa mga pinakabrutal at masasamang tao sa silangan ng Pittsburgh, ang kanyang kasalukuyang kalaban ay isang maliit na physical therapist na nagngangalang Olivia Leftwich at ang kanyang walang hanggang sako ng pagpapahirap.
  Nakatayo si Byrne sa tabi ng dingding ng silid ng physical therapy, nakasandal sa isang bar na hanggang baywang ang taas, ang kanang binti ay parallel sa sahig. Nanatili siyang matatag sa posisyong ito, sa kabila ng matinding kirot sa kanyang puso. Ang pinakamaliit na galaw ay nagbibigay-liwanag sa kanya na parang kandilang Romano.
  "Malaki ang mga pinagbuti mo," sabi niya. "Hanga ako."
  Sinamaan siya ng tingin ni Byrne. Umurong ang kanyang mga sungay, at ngumiti siya. Walang nakitang mga pangil.
  "Bahagi lang 'yan ng ilusyon," naisip niya.
  Ang buong bahagi ay isang panloloko.
  
  Bagama't ang City Hall ang opisyal na sentro ng Center City, at ang Independence Hall ang makasaysayang puso at kaluluwa ng Philadelphia, ang pagmamalaki at kagalakan ng lungsod ay nanatiling Rittenhouse Square, na matatagpuan sa Walnut Street sa pagitan ng Eighteenth at Nineteenth Streets. Bagama't ang Philadelphia ay hindi kasing sikat ng Times Square sa New York City o Piccadilly Circus sa London, nararapat lamang na ipinagmamalaki nito ang Rittenhouse Square, na nanatiling isa sa mga pinakaprestihiyosong lugar ng lungsod. Sa lilim ng mga mararangyang hotel, makasaysayang simbahan, matataas na gusali ng opisina, at mga naka-istilong boutique, napakaraming tao ang nagtitipon sa plasa sa isang hapon ng tag-araw.
  Naupo si Byrne sa isang bangko malapit sa eskultura ni Bari na "Lion Crushing a Snake" sa gitna ng plasa. Noong ikawalong baitang, halos anim na talampakan ang taas niya, at sa pagsisimula ng hayskul, umabot na siya sa anim na talampakan at tatlong talampakan. Sa buong panahon ng pag-aaral at militar, pati na rin sa buong panahon niya sa puwersa ng pulisya, ginamit niya ang kanyang laki at timbang para sa kanyang kalamangan, paulit-ulit na pinipigilan ang mga potensyal na problema bago pa man magsimula ang mga ito sa pamamagitan lamang ng pagtayo.
  Ngunit ngayon, dahil sa kanyang tungkod, maputlang kutis, at mabagal na paglakad na dulot ng painkiller, pakiramdam niya ay maliit siya, walang halaga, at madaling lamunin ng maraming tao sa plasa.
  Gaya ng tuwing aalis siya sa isang sesyon ng physical therapy, nangangakong hindi na siya babalik. Anong klaseng therapy talaga ang nagpapalala ng sakit? Kaninong ideya 'yon? Hindi 'yon. Kita tayo mamaya, Matilda Gunna.
  Ipinamahagi niya ang kanyang bigat sa bangko, naghanap ng komportableng posisyon. Pagkaraan ng ilang sandali, tumingala siya at nakita ang isang dalagitang babae na tumatawid sa plasa, humahampas sa mga siklista, negosyante, mangangalakal, at turista. Balingkinitan at matipuno, na may mala-pusang galaw, ang kanyang maganda, halos blondeng buhok ay nakapusod. Nakasuot siya ng peach sundress at sandals. Mayroon siyang nakasisilaw na kulay aquamarine na mga mata. Bawat binata na wala pang dalawampu't isa ay lubos na nabighani sa kanya, gayundin ang napakaraming lalaking higit sa dalawampu't isa. Mayroon siyang maharlikang tindig na magmumula lamang sa tunay na panloob na biyaya, isang malamig at nakabibighaning kagandahan na nagsasabi sa mundo na narito ang isang espesyal na tao.
  Habang papalapit siya, napagtanto ni Byrne kung bakit niya alam ang lahat ng ito. Si Colleen pala iyon. Ang dalaga ay sarili niyang anak, at sa sandaling iyon ay halos hindi niya ito makilala.
  Tumayo siya sa gitna ng plasa, hinahanap siya, ang kamay ay nasa noo, pinoprotektahan ang kanyang mga mata mula sa araw. Natagpuan niya agad ito sa karamihan. Kumaway siya at ngumiti ng mapang-akit at namumula niyang ngiti na ginamit niya para sa kanyang kalamangan sa buong buhay niya, ang ngiting nagbigay sa kanya ng Barbie bike na may kulay rosas at puting laso sa manibela noong siya ay anim na taong gulang; ang ngiting nagdala sa kanya sa summer camp para sa mga batang bingi ngayong taon, isang kampo na halos hindi kayang bayaran ng kanyang ama.
  "Diyos ko, ang ganda niya," naisip ni Byrne.
  Si Colleen Siobhan Byrne ay pinagpala at isinumpa ng makinang na balat ng kanyang ina na Irish. Isinumpa dahil sa ganitong araw, maaari siyang magpakulay-kayumanggi sa loob lamang ng ilang minuto. Pinagpala dahil siya ang pinakamaganda sa lahat ng kagandahan, ang kanyang balat ay halos malinaw. Ang walang kapintasang kagandahan noong labintatlo ay tiyak na mamumulaklak sa nakakadurog ng pusong kagandahan sa kanyang mga edad bente at trenta.
  Hinalikan siya ni Colleen sa pisngi at niyakap nang mahigpit, ngunit magiliw, batid ang hindi mabilang na sakit at kirot na nararamdaman niya. Pinunasan niya ang lipstick sa pisngi nito.
  Kailan siya nagsimulang maglagay ng lipstick? tanong ni Byrne.
  "Masyado bang masikip dito para sa'yo?" senyas niya.
  "Hindi," sagot ni Byrne.
  "Sigurado ka ba?"
  "Oo," senyas ni Byrne. "Gustung-gusto ko ang mga tao."
  Isa itong lantaran na kasinungalingan, at alam iyon ni Colleen. Ngumiti siya.
  Si Colleen Byrne ay bingi mula pa noong ipinanganak dahil sa isang genetic disorder na lumikha ng mas maraming balakid sa buhay ng kanyang ama kaysa sa kanyang sarili. Kung saan ginugol ni Kevin Byrne ang mga taon sa pagdadalamhati sa kung ano ang mayabang niyang itinuturing na isang kapintasan sa buhay ng kanyang anak na babae, si Colleen ay mabilis na sumulong sa buhay, hindi humihinto upang magdalamhati sa kanyang pinaghihinalaang kasawian. Siya ay isang mahusay na estudyante, isang mahusay na atleta, matatas sa American Sign Language, at marunong magbasa ng mga labi. Nag-aral pa nga siya ng Norwegian Sign Language.
  Matagal nang natuklasan ni Byrne na maraming bingi ang direktang nakikipag-usap at hindi nagsasayang ng oras sa walang kabuluhan at mabagal na mga pag-uusap, tulad ng ginagawa ng mga nakakarinig. Marami sa kanila ang pabirong tumutukoy sa Daylight Saving Time-karaniwang oras para sa mga bingi-bilang pagtukoy sa ideya na ang mga bingi ay may posibilidad na mahuli dahil sa kanilang hilig sa mahahabang pag-uusap. Kapag nagsimula na sila, mahirap silang tumahimik.
  Ang sign language, bagama't napakahina sa sarili nito, ay sa huli ay isang uri ng shorthand. Nahirapan si Byrne na makasabay. Natutunan niya ang wikang ito noong bata pa si Colleen at nakakagulat na nasanay na siya rito, kung isasaalang-alang kung gaano siya kawalang-galang na estudyante noong nag-aaral pa siya.
  Nakahanap si Colleen ng puwesto sa bangko at naupo. Pumasok si Byrne sa bahay ni Kozi at bumili ng ilang salad. Medyo sigurado siyang hindi kakain si Colleen-sino nga bang labintatlong taong gulang na batang babae ang kumakain ng tanghalian nitong mga nakaraang araw?-at tama siya. Kumuha siya ng Diet Snapple mula sa supot at binalatan ang plastik na selyo.
  Binuksan ni Byrne ang supot at nagsimulang pumitas ng salad. Nakuha niya ang atensyon ng babae at sumulat, "Sigurado ka bang hindi ka nagugutom?"
  Tumingin siya sa kanya: Tatay.
  Naupo sila sandali, ninanamnam ang piling ng isa't isa, ninanamnam ang init ng araw. Pinakinggan ni Byrne ang dissonance ng mga tunog ng tag-init sa paligid niya: ang magkasalungat na simponya ng limang magkakaibang genre ng musika, ang tawanan ng mga bata, ang masiglang debate sa politika na nagmumula sa kung saan sa likuran nila, ang walang katapusang ugong ng trapiko. Tulad ng maraming beses na niyang ginagawa sa kanyang buhay, sinubukan niyang isipin kung ano ang pakiramdam ni Colleen na mapunta sa ganoong lugar, sa malalim na katahimikan ng kanyang mundo.
  Ibinalik ni Byrne ang natitirang salad sa supot at nakuha ang atensyon ni Colleen.
  "Kailan ka aalis papuntang kampo?" pirma niya.
  "Lunes."
  Tumango si Byrne. "Excited ka ba?"
  Lumiwanag ang mukha ni Colleen. "Oo."
  - Gusto mo bang ihatid kita papunta roon?
  Napansin ni Byrne ang kaunting pag-aatubili sa mga mata ni Colleen. Ang kampo ay nasa timog ng Lancaster, isang kaaya-ayang dalawang oras na biyahe sa kanluran ng Philadelphia. Ang pagkaantala ni Colleen sa pagsagot ay nangangahulugan ng isang bagay. Susunduin siya ng kanyang ina, malamang kasama ang kanyang bagong kasintahan. Si Colleen ay kasing galing sa pagtatago ng kanyang emosyon tulad ng kanyang ama. "Hindi. Ako na ang bahala sa lahat," senyas niya.
  Habang pumipirma sila, nakita ni Byrne ang mga taong nanonood. Hindi na ito bago. Nagalit na siya rito dati, pero matagal na niya itong sinukuan. Naging mausisa ang mga tao. Noong nakaraang taon, sila ni Colleen ay nasa Fairmount Park nang isang binatilyong lalaki, na sinusubukang pahangain si Colleen habang naka-skateboard, ang tumalon sa rehas at bumagsak sa lupa mismo sa paanan ni Colleen.
  Tumayo siya at sinubukang balewalain ito. Sa mismong harapan niya, tumingin si Colleen kay Byrne at sumulat, "Naku, ang sama mo naman."
  Ngumiti ang lalaki, akala niya ay nakakuha na siya ng puntos.
  May mga bentaha ang pagiging bingi, at alam na alam iyon ni Colleen Byrne.
  Habang nag-aatubiling bumalik sa kani-kanilang mga opisina ang mga negosyante, bahagyang lumiit ang mga tao. Pinanood nina Byrne at Collin ang isang Jack Russell Terrier na may brindle at puting kulay na nagtatangkang umakyat sa kalapit na puno, hinahabol ang isang ardilya na nanginginig sa unang sanga.
  Pinanood ni Byrne ang kanyang anak na babae habang pinagmamasdan ang aso. Gustong sumabog ang kanyang puso. Napakakalma at napakahinahon ng kanyang anak. Nagiging babae na siya sa harap mismo ng kanyang mga mata, at natatakot siya na baka maramdaman ng kanyang anak na hindi siya bahagi nito. Matagal na panahon na rin mula nang magkasama sila bilang isang pamilya, at naramdaman ni Byrne na humihina ang kanyang impluwensya-ang bahagi niya na positibo pa rin.
  Sumulyap si Colleen sa kanyang relo at kumunot ang noo. "Kailangan ko nang umalis," senyas niya.
  Tumango si Byrne. Ang malaki at kakila-kilabot na ironiya ng pagtanda ay ang mabilis na paglipas ng panahon.
  Dinala ni Colleen ang basura sa pinakamalapit na dumpster. Napansin ni Byrne na bawat lalaking humihinga sa loob ay pinagmamasdan siya. Hindi niya ito gaanong nagagawa nang maayos.
  "Magiging maayos ka ba?" pirma niya.
  "Ayos lang ako," pagsisinungaling ni Byrne. "Magkikita tayo ngayong weekend?"
  Tumango si Colleen. "Mahal kita."
  "Mahal din kita, sinta."
  Niyakap niya itong muli at hinalikan ang tuktok ng ulo nito. Pinanood niya itong maglakad papasok sa karamihan, sa maingay na lungsod na nasa katanghaliang tapat.
  Sa isang iglap ay nawala siya.
  
  MUKHANG NAWALA SIYA.
  Nakaupo siya sa isang hintuan ng bus, nagbabasa ng American Sign Language Handwriting Dictionary, isang mahalagang sanggunian para sa sinumang nag-aaral magsalita ng American Sign Language. Binabalanse niya ang libro sa kanyang kandungan habang sabay na sinusubukang magsulat ng mga salita gamit ang kanyang kanang kamay. Mula sa kinatatayuan ni Colleen, mukhang nagsasalita siya ng isang wikang matagal nang patay o hindi pa naimbento. Tiyak na hindi ito ASL.
  Hindi pa niya ito nakita sa hintuan ng bus noon. Gwapo ito, mas matanda-mas matanda na ang buong mundo-pero mabait ang mukha nito. At ang cute-cute niya habang nagbabasa ng libro. Tumingala siya at nakita niya itong pinagmamasdan siya. Sumenyas ito ng, "Hello."
  Medyo nahihiya siyang ngumiti, ngunit halatang natuwa siyang makahanap ng isang taong nagsasalita ng wikang sinusubukan niyang matutunan. "Ako ba... ako ba... ganoon... kasama?" nag-aalangan niyang senyas.
  Gusto niyang maging mabait. Gusto niyang maging masaya. Sa kasamaang palad, sinabi na ng mukha niya ang totoo bago pa man makapagsinungaling ang mga kamay niya. "Oo, totoo iyan," senyas niya.
  Naguguluhan niyang tiningnan ang mga kamay nito. Itinuro nito ang mukha niya. Tumingala ito. Tumango ito nang medyo madrama. Namula ito. Tumawa ito. Sumabay pa ito sa kanya.
  "Una, kailangan mo talagang maunawaan ang limang parametro," dahan-dahan niyang senyas, tinutukoy ang limang pangunahing limitasyon ng ASL: hugis ng kamay, oryentasyon, lokasyon, paggalaw, at mga pahiwatig na hindi mano-mano. Mas lalong nalito.
  Kinuha niya ang libro mula sa kanya at inikot ito sa harapan. Itinuro niya ang ilang mga pangunahing kaalaman.
  Sumulyap siya sa seksyon at tumango. Tumingala siya at magaspang na pinagkrus ang kanyang kamay. "Salamat." Pagkatapos ay idinagdag niya, "Kung sakaling gusto mong magturo, ako ang magiging unang estudyante mo."
  Ngumiti siya at sinabing, "Walang anuman."
  Pagkalipas ng isang minuto ay sumakay na siya sa bus. Hindi sumakay ang lalaki. Tila nag-aabang ito ng ibang ruta.
  "Pagtuturo," naisip niya, habang naghahanap ng upuan sa unahan. Siguro balang araw. Palagi siyang matiyaga sa mga tao at kinailangan niyang aminin na masarap sa pakiramdam na makapagbahagi ng karunungan sa iba. Siyempre, gusto ng kanyang ama na maging Pangulo siya ng Estados Unidos. O kahit man lang Attorney General.
  Ilang sandali pa, tumayo mula sa pagkakaupo sa hintuan ng bus ang lalaking dapat sana'y estudyante niya at nag-unat. Itinapon niya ang libro sa basurahan.
  Mainit ang araw noon. Pumasok siya sa kotse niya at sumulyap sa LCD screen ng camera phone niya. Maganda ang kuha niya. Ang ganda niya.
  Pinaandar niya ang kotse, maingat na umalis sa trapiko, at sinundan ang bus pababa sa Walnut Street.
  
  
  5
  Pagbalik ni Byrne, tahimik ang apartment. Ano pa kaya iyon? Dalawang mainit na silid sa itaas ng isang dating palimbagan sa Second Street, na halos simple lang ang mga kagamitan: isang luma at luma nang mahogany na coffee table, isang telebisyon, isang stereo, at isang tumpok ng mga blues CD. Ang kwarto ay may double bed at isang maliit na nightstand mula sa isang thrift store.
  Binuksan ni Byrne ang air conditioner sa bintana, pumasok sa banyo, hinati ang isang tabletang Vicodin sa dalawa, at nilunok ito. Nagwisik siya ng malamig na tubig sa kanyang mukha at leeg. Iniwan niyang bukas ang medicine cabinet. Sinabi niya sa sarili na iyon ay para maiwasan ang pagwisik ng tubig sa kanya at ang pagpunas sa kanya, ngunit ang tunay na dahilan ay para maiwasan ang pagtingin sa sarili sa salamin. Inisip niya kung gaano na katagal niya itong ginagawa.
  Pagbalik sa sala, naglagay siya ng disc ni Robert Johnson sa tape player. Nasa mood na siyang makinig ng "Stones in My Passage."
  Pagkatapos ng kanyang diborsyo, bumalik siya sa kanyang dating kapitbahayan: Queen Village sa South Philadelphia. Ang kanyang ama ay isang taga-baybayin at isang mummer, kilala sa buong lungsod. Tulad ng kanyang ama at mga tiyuhin, si Kevin Byrne ay at magpakailanman ay magiging isang Two Streeter sa puso. At kahit na medyo matagal bago siya nakabalik sa takbo ng mga bagay-bagay, hindi nag-aksaya ng oras ang mga matatandang residente sa pagpaparamdam sa kanya na parang nasa bahay lang, at tinanong siya ng tatlong karaniwang tanong tungkol sa South Philadelphia:
  Taga-saan ka?
  Bumili ka ba o umupa?
  May mga anak ka ba?
  Sandali niyang naisip na mag-donate ng isang bahagi ng bahay sa isa sa mga bagong renovate na bahay sa Jefferson Square, isang kalapit na kapitbahayan na kamakailan lang ay ginawang gentrified, ngunit hindi siya sigurado kung ang kanyang puso, taliwas sa kanyang isipan, ay nasa Philadelphia pa rin. Sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, siya ay isang malayang tao. Mayroon siyang ilang dolyar na nakalaan-bukod pa sa pondo ng kolehiyo ni Collin-at maaari siyang pumunta at gawin ang anumang naisin niya.
  Pero kaya ba niyang umalis sa hukbo? Kaya ba niyang ibigay ang kaniyang armas at badge sa serbisyo, ipasa ang kaniyang mga dokumento, kunin ang kaniyang pension card, at umalis na lang?
  Sa totoo lang, hindi niya alam.
  Naupo siya sa sopa, nag-ii-scroll sa mga cable channel. Naisip niyang magsalin ng isang baso ng bourbon at uminom na lang hanggang dumilim. Hindi. Hindi naman siya masyadong lasing nitong mga nakaraang araw. Sa ngayon, isa siya sa mga masasakitin at pangit na lasing na makikita mo na may apat na bakanteng upuan sa magkabilang gilid niya sa isang masikip na tavern.
  Tumunog ang kanyang cellphone. Kinuha niya ito mula sa kanyang bulsa at tinitigan. Ito ang bagong camera phone na bigay sa kanya ni Colleen noong kaarawan niya, at hindi pa niya gaanong pamilyar sa lahat ng settings. Nakita niya ang kumikislap na icon at napagtanto niyang isa itong text message. Kakamaster lang niya ng sign language; ngayon ay mayroon na siyang bagong diyalekto na dapat matutunan. Tiningnan niya ang LCD screen. Isa itong text message mula kay Colleen. Ang text messaging ay isang sikat na libangan ng mga tinedyer nitong mga nakaraang araw, lalo na sa mga bingi.
  Madali lang. Ganito ang mababasa:
  Alas-kwatro ng tanghalian :)
  Ngumiti si Byrne. Salamat sa tanghalian. Siya ang pinakamasayang tao sa mundo. Nag-type siya:
  YUV LUL
  Ang mensahe ay ganito: Maligayang pagdating, mahal kita. Sumagot si Colleen:
  LOL 2
  Pagkatapos, gaya ng dati, tinapos niya ito sa pamamagitan ng pagta-type:
  CBOAO
  Ang ibig sabihin ng mensahe ay "Tapos na at wala na si Colleen Byrne."
  Isinara ni Byrne ang telepono nang buong puso.
  Sa wakas ay nagsimulang lumamig ang silid gamit ang air conditioner. Pinag-isipan ni Byrne kung ano ang gagawin sa sarili. Siguro pupunta siya sa Roundhouse at makikipag-date sa mga kasama niya. Muntik na sana niyang pigilan ang sarili nang may makita siyang mensahe sa kanyang answering machine.
  Ano ba 'yung limang hakbang lang? Pito? Sa puntong ito, parang Boston Marathon ang pakiramdam. Hinawakan niya ang kanyang tungkod, tiniis ang sakit.
  Ang mensahe ay mula kay Paul DiCarlo, isang sikat na ADA sa opisina ng DA. Sa nakalipas na limang taon o higit pa, sina DiCarlo at Byrne ay magkasamang nakalutas ng ilang kaso. Kung ikaw ay isang kriminal na nililitis, hindi mo gugustuhing tumingala at makita si Paul DiCarlo na naglalakad papasok sa korte. Siya ang pit bull sa Perry Ellis. Kung hinawakan ka niya sa panga, ikaw ay mapapahamak. Walang sinuman ang nagpadala ng mas maraming mamamatay-tao sa death row kaysa kay Paul DiCarlo.
  Ngunit hindi ganoon kaganda ang mensahe ni Paul Byrne nang araw na iyon. Tila nakatakas ang isa sa kaniyang mga biktima: Si Julian Matisse ay bumalik na sa mga lansangan.
  Hindi kapani-paniwala ang balita, pero totoo naman.
  Hindi lingid sa kaalaman ng lahat na si Kevin Byrne ay may partikular na pagkahumaling sa mga pagpatay sa mga kabataang babae. Naramdaman na niya ito simula pa noong araw na isilang si Colleen. Sa kanyang puso at isipan, bawat kabataang babae ay palaging anak ng isang tao, sanggol ng isang tao. Bawat kabataang babae ay minsang naging batang babae na natutong humawak ng tasa gamit ang dalawang kamay, na natutong tumayo sa mesa ng kape na may limang maliliit na daliri at malambot na mga binti.
  Gusto ng mga babae si Gracie. Dalawang taon na ang nakalilipas, ginahasa at pinatay ni Julian Matisse ang isang dalagang nagngangalang Marygrace Devlin.
  Si Gracie Devlin ay labinsiyam na taong gulang nang araw na siya ay pinaslang. Siya ay may kulot na kayumangging buhok na umaabot hanggang balikat, na may kaunting pekas. Siya ay isang payat na dalaga, isang freshman sa Villanova. Mahilig siya sa mga palda ng mga magsasaka, mga alahas na Indian, at mga nocturne ni Chopin. Namatay siya noong isang malamig na gabi ng Enero sa isang marumi at abandonadong sinehan sa South Philadelphia.
  At ngayon, sa pamamagitan ng isang di-banal na pagbaluktot ng hustisya, ang lalaking nagnakaw sa kanya ng kanyang dignidad at buhay ay pinalaya na mula sa bilangguan. Si Julian Matisse ay sinentensiyahan ng dalawampu't limang taon hanggang habambuhay na pagkakakulong at pinalaya pagkatapos ng dalawang taon.
  Dalawang taon.
  Noong nakaraang tagsibol, tuluyang tumubo ang damo sa puntod ni Gracie.
  Si Matisse ay isang maliit na bugaw at isang sadista ng unang uri. Bago si Gracie Devlin, gumugol siya ng tatlo at kalahating taon sa bilangguan dahil sa pagsagpang sa isang babaeng tumanggi sa kanyang mga pang-aakit. Gamit ang isang box cutter, sinagpang niya ang mukha nito nang napakalupit kaya kinailangan niya ng sampung oras na operasyon upang maayos ang pinsala sa kalamnan at halos apat na raang tahi.
  Matapos ang pag-atake sa boxcutter, nang palayain si Matisse mula sa Curran-Fromhold Prison-matapos lamang magsilbi ng apatnapung buwan ng sampung taong sentensiya-hindi nagtagal at bumaling siya sa mga imbestigasyon sa homicide. Si Byrne at ang kanyang partner na si Jimmy Purifey, ay nagkagusto kay Matisse dahil sa pagpatay sa isang waitress sa Centre City na nagngangalang Janine Tillman, ngunit wala silang nakitang anumang pisikal na ebidensya na nag-uugnay sa kanya sa krimen. Natagpuan ang kanyang bangkay sa Harrowgate Park, pira-piraso ang katawan at sinaksak hanggang sa mamatay. Dinukot siya mula sa isang underground car park sa Broad Street. Siya ay sekswal na inabuso bago at pagkatapos ng kanyang kamatayan.
  Isang saksi mula sa parking lot ang humakbang paharap at kinuha si Matisse mula sa photo op. Ang saksi ay isang matandang babae na nagngangalang Marjorie Semmes. Bago pa nila mahanap si Matisse, nawala na si Marjorie Semmes. Pagkalipas ng isang linggo, natagpuan nila itong lumulutang sa Ilog Delaware.
  Diumano'y nanirahan si Matisse kasama ang kanyang ina pagkatapos siyang palayain mula sa Curran-Fromhold. Hinalughog ng mga detektib ang apartment ng ina ni Matisse, ngunit hindi ito sumipot. Nauwi sa wala ang kaso.
  Alam ni Byrne na balang araw ay makikita niyang muli si Matisse.
  Pagkatapos, dalawang taon na ang nakalilipas, isang nagyeyelong gabi noong Enero, isang tawag sa 911 ang dumating na nag-ulat na isang dalaga ang inatake sa isang eskinita sa likod ng isang abandonadong sinehan sa South Philadelphia. Sina Byrne at Jimmy ay naghahapunan isang bloke ang layo at sinagot ang tawag. Pagdating nila, walang tao sa eskinita, ngunit isang bakas ng dugo ang nagdala sa kanila papasok.
  Nang pumasok sina Byrne at Jimmy sa teatro, nadatnan nila si Gracie na nag-iisa sa entablado. Brutal siyang binugbog. Hindi malilimutan ni Byrne ang larawan: ang nanghihinang katawan ni Gracie sa malamig na entablado, ang singaw na pumapailanlang mula sa kanyang katawan, at ang kanyang puwersa ng buhay ay humihina. Habang paparating ang ambulansya, desperadong sinubukan ni Byrne na bigyan siya ng CPR. Huminga siya nang isang beses, isang marahang pagbuga ng hangin na pumasok sa baga ni Gracie, at ang nilalang ay umalis sa kanyang katawan at pumasok sa kanya. Pagkatapos, nang may bahagyang panginginig, namatay siya sa kanyang mga bisig. Nabuhay si Marygrace Devlin nang labinsiyam na taon, dalawang buwan, at tatlong araw.
  Sa pinangyarihan ng krimen, nakakita ang mga detektib ng mga fingerprint. Ang mga ito ay kay Julian Matisse. Isang dosenang detektib ang nag-imbestiga sa kaso, at matapos takutin ang isang grupo ng mga mahihirap na nakakasalamuha ni Julian Matisse, natagpuan nila si Matisse na nakasiksik sa isang aparador ng isang nasunog na terraced house sa Jefferson Street, kung saan nakakita rin sila ng isang guwantes na puno ng dugo ni Gracie Devlin. Kinailangang pigilan si Byrne.
  Nilitis si Matisse, napatunayang nagkasala, at sinentensiyahan ng dalawampu't limang taon hanggang habambuhay na pagkakakulong sa Greene County State Prison.
  Sa loob ng ilang buwan matapos ang pagpatay kay Gracie, lumakad si Byrne nang may paniniwalang nananatili pa rin ang hininga ni Gracie sa kanya, na ang kapangyarihan nito ang nagtulak sa kanya upang gawin ang kanyang gawain. Sa loob ng mahabang panahon, tila sa kanya ay ito lamang ang dalisay na bahagi niya, ang tanging bahagi niya na hindi nadungisan ng lungsod.
  Ngayon ay wala si Matisse, naglalakad sa mga kalye habang nakaharap ang mukha sa araw. Nasuka si Kevin Byrne sa kaisipang iyon. Tinawagan niya ang numero ni Paul DiCarlo.
  "DiCarlo".
  "Sabihin mo ngang mali ang narinig kong mensahe mo."
  "Sana kaya ko, Kevin."
  "Anong nangyari?"
  "Kilala mo ba si Phil Kessler?"
  Si Phil Kessler ay naging isang detektib ng homicide sa loob ng dalawampu't dalawang taon, at sampung taon na ang nakalilipas, isang squad detective, isang walang kakayahang lalaking paulit-ulit na naglalagay sa panganib sa mga kapwa detektib dahil sa kanyang kakulangan ng atensyon sa detalye, kamangmangan sa mga pamamaraan, o pangkalahatang kawalan ng lakas ng loob.
  Palaging may ilang mga tauhan sa homicide squad na walang gaanong kaalaman tungkol sa mga bangkay, at kadalasan ay ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya para maiwasan ang pagpunta sa pinangyarihan ng krimen. Handa silang kumuha ng mga warrant, hulihin at dalhin ang mga saksi, at magsagawa ng pagmamatyag. Si Kessler ay isang tunay na detektib. Gusto niya ang ideya ng pagiging isang homicide detective, ngunit ang mismong pagpatay ay kinatatakutan niya.
  Isang kaso lang ang inasikaso ni Byrne kasama si Kessler bilang pangunahing kasosyo niya: ang kaso ng isang babaeng natagpuan sa isang inabandunang gasolinahan sa North Philadelphia. Lumalabas na overdose ito, hindi pagpatay, at hindi agad nakatakas si Byrne mula sa lalaki.
  Nagretiro si Kessler isang taon na ang nakalilipas. Nabalitaan ni Byrne na mayroon siyang advanced pancreatic cancer.
  "Nabalitaan kong may sakit siya," sabi ni Byrne. "Wala na akong ibang alam kundi 'yan."
  "Buweno, sabi nila ay wala na siyang mahigit sa ilang buwan na natitira," sabi ni DiCarlo. "Siguro hindi pa ganoon katagal."
  Kahit gaano pa kagusto ni Byrne si Phil Kessler, hindi niya gugustuhing magkaroon ng ganito kasakit na katapusan ang sinuman. "Hindi ko pa rin alam kung ano ang kinalaman nito kay Julian Matisse."
  "Pumunta si Kessler sa district attorney at sinabi rito na siya at si Jimmy Purifey ay nagtanim ng madugong guwantes kay Matisse. Nagpatotoo siya nang nanunumpa."
  Nagsimulang umikot ang silid. Kinailangan ni Byrne na pakalmahin ang sarili. "Ano ba 'yang pinagsasabi mo?"
  - Sinasabi ko lang sa iyo ang sinabi niya, Kevin.
  - At naniniwala ka sa kanya?
  "Una sa lahat, hindi ako ang may kaso. Pangalawa, trabaho ito ng homicide squad. At pangatlo, hindi. Wala akong tiwala sa kanya. Si Jimmy ang pinakamatatag na pulis na nakilala ko."
  "Kung gayon, bakit mayroon itong traksyon?"
  Nag-alangan si DiCarlo. Sandaling tumigil si Byrne bilang senyales na may mas malala pang darating. Paano nangyari iyon? Nakilala niya ito. "May pangalawang guwantes si Kessler, Kevin." Binaliktad niya ito. Kay Jimmy ang mga guwantes.
  "Kalokohan 'to! Isa itong pakana!"
  "Alam ko. Alam mo. Alam ito ng sinumang nakasakay na kay Jimmy. Sa kasamaang palad, si Matisse ay kinakatawan ni Conrad Sanchez."
  Diyos ko, naisip ni Byrne. Si Conrad Sanchez ay isang alamat sa mga pampublikong tagapagtanggol, isang world-class obstructionist, isa sa iilan na matagal nang nagpasyang gawing karera ang legal aid. Siya ay nasa edad singkwenta, at naging pampublikong tagapagtanggol nang mahigit dalawampu't limang taon. "Buhay pa ba ang ina ni Matisse?"
  "Hindi ko alam."
  Hindi kailanman lubos na naunawaan ni Byrne ang relasyon ni Matisse sa kanyang ina na si Edwina. Gayunpaman, mayroon siyang mga hinala. Nang imbestigahan nila ang pagpatay kay Gracie, nakakuha sila ng search warrant para sa apartment nito. Ang kwarto ni Matisse ay pinalamutian na parang sa isang batang lalaki: mga kurtinang pang-cowboy sa mga lampara, mga poster ng Star Wars sa mga dingding, isang bedspread na may larawan ni Spider-Man.
  - Kaya, lumabas siya?
  "Oo," sabi ni DiCarlo. "Pinalaya nila siya dalawang linggo na ang nakalipas habang hinihintay ang apela."
  "Dalawang linggo? Bakit hindi ko nabasa ang tungkol dito?"
  "Hindi ito eksaktong isang nagniningning na sandali sa kasaysayan ng Komonwelt. Nakahanap si Sanchez ng isang simpatikong hukom."
  "Nasa monitor ba siya nila?"
  "Hindi."
  "Ang sumpa man ng lungsod na ito." Itinapat ni Byrne ang kamay niya sa drywall, dahilan para mahulog ito. Iyon ang dahilan, naisip niya. Hindi siya nakaramdam ng kahit kaunting kirot. Kahit papaano, hindi sa sandaling iyon. "Saan siya nakatira?"
  "Hindi ko alam. Nagpadala kami ng ilang detektib sa huling alam niyang lokasyon para lang ipakita sa kanya ang ilang kalamnan, pero malas siya."
  "Napakaganda lang talaga," sabi ni Byrne.
  "Kailangan ko nang pumunta sa korte, Kevin. Tatawagan kita mamaya at gagawa tayo ng estratehiya. Huwag kang mag-alala. Ibabalik natin siya. Kalokohan lang ang paratang na ito laban kay Jimmy. Puro kalokohan lang 'yan."
  Ibinaba ni Byrne ang telepono at dahan-dahang tumayo, kahit nahihirapan. Hinawakan niya ang kanyang tungkod at naglakad patawid ng sala. Tumingin siya sa bintana, pinagmamasdan ang mga bata at ang kanilang mga magulang sa labas.
  Sa loob ng mahabang panahon, naniniwala si Byrne na ang kasamaan ay relatibo; na ang lahat ng kasamaan ay lumalakad sa mundo, bawat isa sa kani-kanilang lugar. Pagkatapos ay nakita niya ang katawan ni Gracie Devlin at napagtanto na ang taong gumawa ng kakila-kilabot na gawaing ito ay ang sagisag ng kasamaan. Lahat ng bagay na pinahihintulutan ng impyerno sa mundong ito.
  Ngayon, matapos pag-isipan ang isang araw, isang linggo, isang buwan, at isang habang-buhay na katamaran, naharap si Byrne sa mga moral na utos. Bigla, may mga taong kailangan niyang makita, mga bagay na kailangan niyang gawin, gaano man siya kasakit. Pumasok siya sa kwarto at inilabas ang pang-itaas na drawer ng aparador. Nakita niya ang panyo ni Gracie, isang maliit na kulay rosas na parisukat na seda.
  "May isang napakasamang alaala na nakakulong sa telang ito," naisip niya. Nasa bulsa ito ni Gracie noong siya ay pinatay. Iginiit ng ina ni Gracie na kunin ito ni Byrne sa araw ng paghatol kay Matisse. Kinuha niya ito mula sa drawer at...
  - umalingawngaw sa kanyang ulo ang kanyang mga iyak, tumatagos sa kanyang katawan ang kanyang mainit na hininga, umaagos ang kanyang dugo sa kanya, mainit at kumikinang sa malamig na hangin ng gabi -
  - humakbang paatras, ang pulso niya ay kumakabog sa kanyang mga tainga, malalim na itinatanggi ng kanyang isipan na ang naramdaman niya ay isang pag-uulit ng nakakatakot na kapangyarihang sa tingin niya ay bahagi ng kanyang nakaraan.
  Bumalik na ang pananaw sa hinaharap.
  
  Nakatayo si Melanie Devlin sa tabi ng isang maliit na barbecue sa maliit na bakuran ng kanyang rowhouse sa Emily Street. Mabagal na pumapailanlang ang usok mula sa kinakalawang na rehas, humahalo sa makapal at mahalumigmig na hangin. Isang mahaba at walang laman na lalagyan ng pagkain ng ibon ang nakapatong sa gumuguhong dingding sa likod. Ang maliit na deck, tulad ng karamihan sa mga tinatawag na bakuran sa Philadelphia, ay halos hindi sapat ang laki para magkasya ang dalawang tao. Kahit papaano, nagkasya ang isang Weber grill, ilang makintab na upuang bakal, at isang maliit na mesa.
  Sa loob ng dalawang taon mula nang makita ni Byrne si Melanie Devlin, tumaba siya ng humigit-kumulang tatlumpung libra. Nagsuot siya ng dilaw na shorts-stretchy shorts at isang pahalang na guhit na tank top-ngunit hindi ito masayang dilaw. Hindi ito dilaw ng mga daffodil, marigold, at buttercup. Sa halip, ito ay isang galit na dilaw, isang dilaw na hindi tumatanggap ng sikat ng araw kundi sinusubukang ipasok ito sa kanyang sirang buhay. Maikli ang kanyang buhok, kaswal na ginupit para sa tag-araw. Ang kanyang mga mata ay kulay ng mahinang kape sa araw ng katanghaliang tapat.
  Ngayong nasa edad kwarenta na si Melanie Devlin, tinanggap na niya ang bigat ng kalungkutan bilang isang permanenteng bahagi ng kanyang buhay. Hindi na niya ito napigilan. Pighati ang kanyang naging sandigan.
  Tumawag si Byrne at sinabing malapit lang siya. Wala na siyang sinabi pang iba.
  "Sigurado ka bang hindi ka makakapag-dinner?" tanong niya.
  "Kailangan ko nang bumalik," sabi ni Byrne. "Pero salamat sa alok."
  Nag-iihaw si Melanie ng tadyang. Nagsalin siya ng maraming asin sa kanyang palad at iwinisik ito sa karne. Pagkatapos ay inulit niya. Tumingin siya kay Byrne nang may paghingi ng tawad. "Wala na akong nararamdaman."
  Alam ni Byrne ang ibig niyang sabihin. Pero gusto niyang magbukas ng usapan, kaya sumagot siya. Kung mag-uusap lang sila nang kaunti, mas madali niyang masasabi sa kanya ang gusto niyang sabihin. "Anong ibig mong sabihin?"
  "Simula nang mamatay si Gracie... nawalan na ako ng panlasa. Baliw, 'di ba? Isang araw, bigla na lang itong nawala." Mabilis niyang iwinisik ang mas maraming asin sa tadyang, na parang nagsisisi. "Ngayon kailangan ko nang asinan ang lahat. Ketchup, hot sauce, mayonnaise, asukal. Kung wala ito, hindi ko malalasahan ang pagkain." Ikinumpas niya ang isang kamay sa kanyang katawan, ipinaliwanag ang pagtaba. Nagsimulang mapuno ng luha ang kanyang mga mata. Pinunasan niya ang mga ito gamit ang likod ng kanyang kamay.
  Nanatiling tahimik si Byrne. Nakakita na siya ng napakaraming tao na nakayanan ang kalungkutan, bawat isa sa kani-kanilang paraan. Ilang beses na ba niyang nakitang paulit-ulit na nililinis ng mga babae ang kanilang mga tahanan matapos dumanas ng karahasan? Walang humpay nilang pinapakintab ang mga unan, ginagawa at inaayos muli ang mga kama. O ilang beses na ba niyang nakitang nagwa-wax ang mga tao sa kanilang mga sasakyan nang walang maliwanag na dahilan, o naggagapas ng kanilang mga damuhan araw-araw? Unti-unting tumatagos ang kalungkutan sa puso ng tao. Madalas na nadarama ng mga tao na kung mananatili sila sa tamang landas, maaari nila itong malampasan.
  Sinindihan ni Melanie Devlin ang mga briquette sa grill at isinara ang takip. Nagsalin siya ng isang baso ng lemonade para sa kanilang dalawa at naupo sa isang maliit na upuang bakal sa tapat niya. May isang taong ilang pinto lang ang layo mula roon na nakikinig sa tugtugin ng Phillies. Natahimik sila sandali, dinama ang matinding init ng tanghali. Napansin ni Byrne na hindi nakasuot ng singsing sa kasal si Melanie. Naisip niya kung diborsiyado na ba sila ni Garrett. Tiyak na hindi sila ang unang mag-asawang mahihiwalay dahil sa marahas na pagkamatay ng isang bata.
  "Lavender iyon," sa wakas ay nasabi ni Melanie.
  "Pasensya na?"
  Sumulyap siya sa araw, nakapikit. Tumingin siya sa ibaba at ilang beses na inikot ang salamin sa kanyang mga kamay. "Ang damit ni Gracie. Yung damit na pinagbaunan namin sa kanya. Kulay lavender iyon."
  Tumango si Byrne. Hindi niya alam iyon. Ang serbisyo kay Grace ay ginawa sa pamamagitan ng saradong kabaong.
  "Walang dapat makakita noon dahil siya ay... alam mo na," sabi ni Melanie. "Pero napakaganda talaga nito. Isa ito sa mga paborito niya. Mahilig siya sa lavender."
  Biglang naisip ni Byrne na alam na ni Melanie kung bakit siya naroon. Siyempre, hindi eksakto kung bakit, kundi ang marupok na hibla na nag-uugnay sa kanila-ang pagkamatay ni Marygrace Devlin-ang siyang dahilan. Bakit pa siya dadaan? Alam ni Melanie Devlin na ang pagbisitang ito ay may kinalaman kay Gracie, at malamang na nadama niya na ang pag-uusap tungkol sa kanyang anak sa pinakamahinahong paraan ay maaaring makatulong upang maiwasan ang karagdagang sakit.
  Dala-dala ni Byrne ang sakit na ito sa kanyang bulsa. Paano siya makakahanap ng lakas ng loob para tiisin ito?
  Humigop siya ng lemonade. Naging awkward ang katahimikan. May dumaang kotse, tumutugtog ang isang lumang kanta ng Kinks sa stereo. Katahimikan na naman. Isang mainit, walang laman, at katahimikan sa tag-araw. Binasag ito ni Byrne gamit ang kanyang mga salita. "Nakalabas na ng kulungan si Julian Matisse."
  Tiningnan siya ni Melanie nang ilang sandali, walang emosyon ang mga mata. "Hindi, hindi."
  Isa itong patag at pantay na pahayag. Para kay Melanie, naging realidad ito. Narinig na ito ni Byrne nang libu-libong beses. Hindi naman sa mali ang pagkakaintindi ng lalaki. May pagkaantala, na para bang ang pahayag ay maaaring humantong sa pagiging totoo nito, o ang tableta ay maaaring magtakip sa sarili nito o lumiit sa loob ng ilang segundo.
  "Natatakot ako. Pinalaya siya dalawang linggo na ang nakalilipas," sabi ni Byrne. "Ang kanyang sentensya ay inaapela."
  - Akala ko sinabi mo na...
  "Alam ko. Lubos akong nagsisisi. Minsan ang sistema..." Natigilan si Byrne sa pagsasalita. Hindi talaga ito maipaliwanag. Lalo na sa isang taong takot at galit na tulad ni Melanie Devlin. Pinatay ni Julian Matisse ang nag-iisang anak ng babaeng ito. Inaresto ng pulisya ang lalaking ito, nilitis siya ng korte, dinakip siya ng bilangguan at inilibing sa isang hawlang bakal. Ang mga alaala ng lahat ng ito-bagama't laging naroon-ay nagsimulang maglaho. At ngayon ay bumalik na ito. Hindi dapat ganito ang sitwasyon.
  "Kailan siya babalik?" tanong niya.
  Inaasahan na ni Byrne ang tanong, ngunit wala talaga siyang sagot. "Melanie, maraming tao ang magsusumikap nang husto para dito. Pangako ko sa iyo."
  "Kabilang ka?"
  Ang tanong ang nagpasiya sa kanya, isang pagpiling pinaghirapan niya simula nang marinig ang balita. "Oo," sabi niya. "Kasama na ako."
  Pumikit si Melanie. Naiisip lamang ni Byrne ang mga imaheng umuusad sa kanyang isipan. Si Gracie noong bata pa siya. Si Gracie sa dula sa paaralan. Si Gracie sa kanyang kabaong. Pagkaraan ng ilang sandali, tumayo si Melanie. Tila nawalan siya ng gana sa sarili niyang espasyo, na parang maaari siyang lumipad palayo anumang oras. Tumayo rin si Byrne. Ito ang kanyang hudyat para umalis.
  "Gusto ko lang makasiguro na maririnig mo ako," sabi ni Byrne. "At para ipaalam sa iyo na gagawin ko ang lahat para maibalik siya sa nararapat niyang kalagayan."
  "Nasa impyerno siya," sabi niya.
  Walang argumento si Byrne para sagutin ang tanong na ito.
  Sa loob ng ilang sandali ng pagkailang, magkaharap silang nakatayo. Inilahad ni Melanie ang kanyang kamay para makipagkamay. Hindi sila kailanman nagyakapan-may mga taong hindi ganoon ang pagpapahayag ng kanilang mga sarili. Pagkatapos ng paglilitis, pagkatapos ng libing, kahit na nagpaalam sila sa mapait na araw na iyon dalawang taon na ang nakalilipas, nagkamayan pa rin sila. Sa pagkakataong ito, nagpasya si Byrne na sumugal. Ginawa niya ito hindi lamang para sa kanyang sarili, kundi para na rin kay Melanie. Iniabot niya ang kanyang kamay at dahan-dahang hinila ito paharap sa kanya.
  Noong una ay tila lalaban siya, ngunit kalaunan ay natumba siya sa tabi niya, halos bumigay ang kanyang mga binti. Niyakap siya nito nang ilang sandali...
  - nakaupo siya nang maraming oras sa aparador ni Gracie na nakasara ang pinto, nakikipag-usap sa mga manika ni Gracie na parang bata, at hindi niya nahawakan ang kanyang asawa sa loob ng dalawang taon-
  - hanggang sa humiwalay si Byrne sa yakap, bahagyang nayanig ng mga imahe sa kanyang isipan. Nangako siyang tatawag sa lalong madaling panahon.
  Ilang minuto ang lumipas, inakay niya ito palabas ng bahay papunta sa pintuan. Hinalikan niya ito sa pisngi. Umalis ito nang walang imik.
  Habang papalayo siya, sumulyap siya sa rearview mirror sa huling pagkakataon. Nakatayo si Melanie Devlin sa maliit na beranda ng kanyang rowhouse, nakatingin sa kanya, muling nabuhay ang kanyang sakit ng puso, ang kanyang mapanglaw na dilaw na damit ay isang sigaw ng kalungkutan sa walang kaluluwang pulang ladrilyo.
  
  Natagpuan niya ang sarili na nakaparada sa harap ng abandonadong teatro kung saan nila natagpuan si Gracie. Dumadaloy ang lungsod sa paligid niya. Hindi na matandaan ng lungsod. Wala nang pakialam ang lungsod. Pinikit niya ang kanyang mga mata, dinama ang malamig na hangin na humahampas sa kalye nang gabing iyon, nakita ang kumukupas na liwanag sa mga mata ng dalagang iyon. Lumaki siyang Irish Catholic, at ang sabihing lumayo siya ay isang pagmamaliit. Ang mga taong nasiraan ng loob na kanyang nakasalamuha sa kanyang buhay bilang isang opisyal ng pulisya ay nagbigay sa kanya ng malalim na pag-unawa sa pansamantala at marupok na kalikasan ng buhay. Nakakita siya ng napakaraming sakit, pagdurusa, at kamatayan. Sa loob ng ilang linggo, iniisip niya kung babalik ba siya sa trabaho o tatakbo sa edad na bente at tatakas. Ang kanyang mga papeles ay nakapatong sa aparador ng kanyang kwarto, handa nang pirmahan. Ngunit ngayon alam niyang kailangan na niyang bumalik. Kahit na ilang linggo lamang. Kung gusto niyang linisin ang pangalan ni Jimmy, kailangan niya itong gawin mula sa loob.
  Nang gabing iyon, habang dumidilim ang Lungsod ng Pag-ibig na Magkapatid, habang ang liwanag ng buwan ay nagliliwanag sa abot-tanaw at isinulat ng lungsod ang pangalan nito sa neon, si Detective Kevin Francis Byrne ay naligo, nagbihis, naglagay ng bagong magasin sa kanyang Glock, at humakbang sa gabi.
  OceanofPDF.com
  6
  Kahit sa edad na tatlo, si SOPHIE BALZANO ay isang tunay na dalubhasa sa fashion. Siyempre, kung hahayaan siyang mag-isa at malayang pumili ng sarili niyang damit, malamang na makakabuo si Sophie ng isang kasuotan na sumasaklaw sa buong spectrum: mula orange hanggang lavender at lime green, mula checkered hanggang tartan at guhit, kumpleto sa aksesorya, at lahat ay nasa iisang ensemble. Hindi siya magaling sa mga coordinate. Mas malaya siyang tao.
  Sa maalinsangang umagang ito ng Hulyo, ang umagang magsisimula ng paglalakbay na magdadala kay Detective Jessica Balzano sa kailaliman ng kabaliwan at higit pa, nahuli siya, gaya ng dati. Nitong mga nakaraang araw, ang mga umaga sa bahay ni Balzano ay puno ng kape, cereal, gummy bear, nawawalang sapatos, nawawalang bobby pin, nawalang mga kahon ng juice, naputol na sintas ng sapatos, at mga ulat ng trapiko sa KYW para sa dalawa.
  Dalawang linggo na ang nakalilipas, nagpagupit si Jessica. Ang haba ng buhok niya ay hanggang balikat lang-kadalasan ay mas mahaba-mula noong bata pa siya. Kapag suot niya ang kanyang uniporme, halos palagi niya itong itinatali nang nakapusod. Noong una, sinundan siya ni Sophie sa paligid ng bahay, tahimik na sinusuri ang mga istilo ng pananamit at matamang nakatitig kay Jessica. Pagkatapos ng halos isang linggong pagmamasid, gusto na rin ni Sophie na magpagupit.
  Ang maikling buhok ni Jessica ay tiyak na nakatulong sa kanyang karera bilang isang propesyonal na boksingero. Ang nagsimula bilang isang boksingero ay nagkaroon ng sariling buhay. Tila sinusuportahan siya ng buong departamento, si Jessica ay may 4-0 na rekord at nagsimulang makatanggap ng mga positibong review sa mga magasin sa boksing.
  Ang hindi alam ng maraming kababaihan sa boksing ay dapat maikli ang buhok. Kung mahaba ang buhok mo at nakatali nang nakapusod, sa tuwing tatamaan ka sa panga, lilipas ang iyong buhok, at bibigyan ng kredito ng mga hurado ang iyong kalaban para sa isang malinis at malakas na suntok. Dagdag pa rito, maaaring malaglag ang mahabang buhok sa panahon ng laban at mapunta sa iyong mga mata. Ang unang knockout ni Jessica ay laban sa isang babaeng nagngangalang Trudy "Quick" Kwiatkowski, na huminto sandali sa ikalawang round upang suklayin ang kanyang buhok na tumatakip sa kanyang mga mata. Ang sumunod na alam ni Quick, binibilang niya ang mga ilaw sa kisame.
  Ang tiyuhin sa tuhod ni Jessica na si Vittorio, na siyang kanyang manager at trainer, ay nakikipagnegosasyon para sa isang kasunduan sa ESPN2. Hindi sigurado si Jessica kung ano ang mas kinatatakutan niya: ang pagpasok sa ring o ang paglabas sa telebisyon. Sa kabilang banda, hindi naman nakakapagtaka na may JESSIE BALLS siya sa kanyang swimsuit.
  Habang nagbibihis si Jessica, wala ang ritwal ng pagkuha ng kanyang baril mula sa aparador, gaya noong nakaraang linggo. Kinailangan niyang aminin na kung wala ang kanyang Glock, pakiramdam niya ay hubad at mahina siya. Ngunit iyon ang karaniwang pamamaraan para sa lahat ng pamamaril na kinasasangkutan ng mga opisyal. Nanatili siya sa likod ng kanyang mesa nang halos isang linggo, naka-administrative leave habang hinihintay ang imbestigasyon sa pamamaril.
  Ginulo niya ang kanyang buhok, naglagay ng kaunting lipstick, at sumulyap sa kanyang relo. Huli na naman. Ang daming iskedyul. Tinawid niya ang pasilyo at kumatok sa pinto ni Sophie. "Handa ka na bang umalis?" tanong niya.
  Ngayon ang unang araw ni Sophie sa preschool malapit sa bahay ng kanilang kambal sa Lexington Park, isang maliit na komunidad sa silangang bahagi ng Northeast Philadelphia. Isinama ni Paula Farinacci, isa sa mga pinakamatandang kaibigan ni Jessica at yaya ni Sophie, ang sarili niyang anak na babae, si Danielle.
  "Nay?" tanong ni Sophie mula sa likod ng pinto.
  "Opo, mahal?"
  "Nanay?"
  "Naku," naisip ni Jessica. Tuwing magtatanong si Sophie ng mahirap na tanong, palaging may paunang salita na "Nanay/Nanay". Para itong pambata na bersyon ng "criminal counter"-ang pamamaraang ginagamit ng mga gago sa kalye kapag naghahanda ng sagot para sa mga pulis. "Oo, mahal ko?"
  - Kailan babalik si tatay?
  Tama si Jessica. Tanong. Pakiramdam niya ay nadurog ang puso niya.
  Halos anim na linggo nang sumasailalim sa marriage counseling sina Jessica at Vincent Balzano, at kahit na may progreso na sila, at kahit na labis niyang nami-miss si Vincent, hindi pa siya handang papasukin itong muli sa kanilang buhay. Niloko siya nito, at hindi pa niya ito napapatawad.
  Si Vincent, isang detektib ng narkotiko na nakatalaga sa Central Detective Unit, ay nakikita si Sophie tuwing gusto niya, at wala nang pagdanak ng dugo ilang linggo matapos niyang dalhin ang mga damit ni Sophie mula sa bintana ng isang kwarto sa itaas papunta sa harapan ng damuhan. Gayunpaman, nananatili pa rin ang galit. Pag-uwi niya ay nadatnan niya itong nasa kama, sa kanilang bahay, kasama ang isang puta mula sa South Jersey na nagngangalang Michelle Brown, isang walang ngiping saddlebag na may matte na buhok at mga alahas na QVC. At iyon ang kanyang mga kalamangan.
  Halos tatlong buwan na ang nakalipas noon. Kahit papaano, nabawasan ang galit ni Jessica sa paglipas ng panahon. Hindi maganda ang takbo ng mga bagay-bagay, pero bumubuti na ang mga ito.
  "Malapit na, mahal," sabi ni Jessica. "Uuwi na rin si Daddy."
  "Nami-miss ko na si Tatay," sabi ni Sophie. "Sobrang nami-miss ko na."
  "Ako rin," naisip ni Jessica. "Oras na para umalis, mahal ko."
  "Sige po, mama."
  Sumandal si Jessica sa dingding, nakangiti. Naisip niya kung gaano kalaking blankong kanbas ang kanyang anak. Ang bagong salita ni Sophie: kakila-kilabot. Ang sarap ng mga fish fingers. Pagod na pagod siya. Ang tagal ng paglalakad papunta sa bahay ni Lolo. Saan niya nakuha iyon? Tiningnan ni Jessica ang mga sticker sa pinto ni Sophie, ang kanyang kasalukuyang mga kaibigan: Pooh, Tigger, Whoa, Piglet, Mickey, Pluto, Chip 'n' Dale.
  Ang mga iniisip ni Jessica tungkol kina Sophie at Vincent ay agad na napunta sa mga iniisip niya tungkol sa insidente ni Trey Tarver at kung gaano kalapit na mawala sa kanya ang lahat. Bagama't hindi niya ito inamin kahit kanino, lalo na sa ibang pulis, nakita niya ang Tek-9 na iyon sa kanyang mga bangungot gabi-gabi pagkatapos ng pamamaril, naririnig ang pagputok ng bala mula sa baril ni Trey Tarver na tumatama sa mga ladrilyo sa itaas ng kanyang ulo sa bawat pagbabalik ng putok, bawat pagsara ng pinto, bawat putok ng baril sa TV.
  Tulad ng lahat ng mga pulis, kapag nagbibihis si Jessica para sa bawat biyahe, iisa lang ang kanyang panuntunan, isang pangunahing prinsipyo na nangingibabaw sa lahat: ang pag-uwi sa kanyang pamilya nang ligtas at maayos. Wala nang iba pang mahalaga. Hangga't nasa puwersa siya, wala nang iba pang mahalaga. Ang motto ni Jessica, tulad ng karamihan sa ibang mga pulis, ay:
  Atakihin mo ako, talo ka. Tutal. Kung mali ako, puwede mong kunin ang badge ko, ang baril ko, kahit ang kalayaan ko. Pero hindi mo naiintindihan ang buhay ko.
  Inalok si Jessica ng counseling, pero dahil hindi naman ito sapilitan, tumanggi siya. Marahil dahil sa katigasan ng ulo niya na parang Italyano. Marahil dahil sa katigasan ng ulo niya na parang Italyano. Anuman ang dahilan, ang totoo-at medyo natakot siya rito-ay wala siyang pakialam sa nangyari. Diyos ko, nabaril niya ang isang lalaki at wala siyang pakialam.
  Ang magandang balita ay pinawalang-sala siya ng review board nang sumunod na linggo. Malinis ang naging shootout. Ngayon ang unang araw niya sa lansangan. Ang paunang pagdinig kay D'Shante Jackson ay magaganap sa susunod na linggo o higit pa, ngunit pakiramdam niya ay handa na siya. Sa araw na iyon, pitong libong anghel ang kakampi niya: bawat opisyal ng pulisya sa puwersa.
  Paglabas ni Sophie ng kanyang kwarto, napagtanto ni Jessica na mayroon pa siyang ibang gawain. Nakasuot si Sophie ng dalawang medyas na magkaiba ang kulay, anim na plastik na pulseras, mga pekeng garnet clip-on na hikaw ng kanyang lola, at isang hoodie na kulay rosas, kahit na inaasahang aabot sa siyamnapung digri ang temperatura ngayon.
  Bagama't maaaring nagtrabaho si Detective Jessica Balzano bilang isang homicide detective sa mundo ng mga kriminal, iba ang kanyang trabaho rito. Maging ang kanyang titulo ay iba rin. Dito, siya pa rin ang Fashion Commissioner.
  Dinakip niya ang kaniyang munting suspek at ibinalik ito sa silid.
  
  Ang Homicide Division ng Philadelphia Police Department ay binubuo ng animnapu't limang detektib, na nagtatrabaho sa lahat ng tatlong shift pitong araw sa isang linggo. Ang Philadelphia ay palaging nararanggo sa labindalawang nangungunang lungsod sa bansa para sa mga rate ng pagpatay, at ang pangkalahatang kaguluhan, ingay, at aktibidad sa silid ng pagpatay ay makikita rito. Ang yunit ay matatagpuan sa unang palapag ng gusali ng punong-himpilan ng pulisya sa Eighth at Race Streets, na kilala rin bilang Roundhouse.
  Habang naglalakad siya papasok sa mga pintuang salamin, tumango si Jessica sa ilang mga opisyal at detektib. Bago pa siya makaliko sa kanto patungo sa elevator, narinig niya ang, "Magandang umaga, detektib."
  Lumingon si Jessica sa isang pamilyar na boses. Si Officer Mark Underwood iyon. Naka-uniporme na si Jessica nang halos apat na taon nang dumating si Underwood sa Third District, ang dati niyang pinag-aaralan. Bagong galing sa akademya at presko pa, isa siya sa iilang baguhan na nakatalaga sa distrito ng South Philadelphia nang taong iyon. Tumulong siya sa pagsasanay ng ilang opisyal sa klase nito.
  - Kumusta, Mark.
  "Kumusta ka?"
  "Hindi na kailanman mas gaganda pa," sabi ni Jessica. "Nasa Third pa rin?"
  "Ah, oo," sabi ni Underwood. "Pero binigyan ako ng maraming detalye tungkol sa pelikulang ito na ginagawa nila."
  "Naku," sabi ni Jessica. Alam ng lahat sa bayan ang tungkol sa bagong pelikulang Will Parrish na kanilang kinukunan. Kaya naman lahat ng tao sa bayan ay pupunta sa South Philly ngayong linggo. "Mga ilaw, kamera, at ugali."
  Tumawa si Underwood. "Tama ka."
  Karaniwan na itong nakikita nitong mga nakaraang taon. Naglalakihang trak, malalaking ilaw, at mga barikada. Dahil sa agresibo at malugod na pagtanggap sa opisina ng pelikula, ang Philadelphia ay naging sentro ng produksyon ng pelikula. Bagama't iniisip ng ilang opisyal na maliit na bagay ang maitalaga sa seguridad habang nagfi-film, kadalasan ay gumugugol sila ng maraming oras sa pagtayo-tayo lamang. Ang lungsod mismo ay may love-hate relationship sa mga pelikula. Madalas itong nakakaabala. Ngunit noon, ito ay isang pinagmumulan ng pagmamalaki para sa Philadelphia.
  Kahit papaano, mukha pa ring estudyante sa kolehiyo si Mark Underwood. Kahit papaano, nasa trenta anyos na siya. Naalala ni Jessica ang araw na sumali siya sa grupo na parang kahapon lang.
  "Nabalitaan kong kasama ka sa palabas," sabi ni Underwood. "Binabati kita."
  "Kapitan kwarenta," sagot ni Jessica, napangiwi sa salitang "kwarenta." "Masdan mo at tingnan mo."
  "Walang duda." Tumingin si Underwood sa kanyang relo. "Kailangan na nating lumabas. Masaya akong makita ka.
  "Pareho lang."
  "Pupunta kami sa Finnigan's Wake bukas ng gabi," sabi ni Underwood. "Magreretiro na si Sergeant O'Brien. Halika para uminom ng beer. Magkakasama tayo."
  "Sigurado ka bang nasa tamang edad ka na para uminom?" tanong ni Jessica.
  Tumawa si Underwood. "Magandang biyahe, Detektib."
  "Salamat," sabi niya. "Ikaw rin."
  Pinanood ni Jessica habang inaayos niya ang kanyang sumbrero, isinuot ang kanyang baton, at naglalakad pababa ng rampa, nilalampasan ang pila ng mga naninigarilyo.
  Si Officer Mark Underwood ay nagsanay bilang isang beterinaryo sa loob ng tatlong taon.
  Diyos ko, tumatanda na siya.
  
  Pagpasok ni Jessica sa opisina ng departamento ng homicide, sinalubong siya ng ilang detektib na nagtagal mula sa kanilang huling shift; nagsimula ang tour ng hatinggabi. Bihira na ang isang shift ay tumagal lamang ng walong oras. Karamihan sa mga gabi, kung ang iyong shift ay magsisimula ng hatinggabi, maaari kang umalis ng gusali bandang 10:00 a.m. at pagkatapos ay dumiretso sa Criminal Justice Center, kung saan maghihintay ka sa isang masikip na korte hanggang tanghali upang magpatotoo, pagkatapos ay matutulog ng ilang oras bago bumalik sa Roundhouse. Dahil sa mga kadahilanang ito, bukod sa marami pang iba, ang mga tao sa silid na ito, sa gusaling ito, ay ang iyong tunay na pamilya. Ang katotohanang ito ay kinumpirma ng antas ng alkoholismo, pati na rin ang antas ng diborsyo. Nangako si Jessica na hindi siya magiging alinman sa mga ito.
  Si Sarhento Dwight Buchanan ay isa sa mga superbisor sa araw, isang tatlumpu't walong taon nang beterano ng PPD. Isinusuot niya ito sa kanyang badge bawat minuto ng araw. Pagkatapos ng insidente sa eskinita, dumating si Buchanan sa pinangyarihan at kinuha ang baril ni Jessica, pinangasiwaan ang mandatoryong panayam sa opisyal na sangkot sa shootout at nakipag-ugnayan sa mga tagapagpatupad ng batas. Bagama't wala siya sa tungkulin nang maganap ang insidente, bumangon siya mula sa kanyang kama at nagmadaling pumunta sa pinangyarihan upang hanapin ang isa sa kanyang mga kasama. Ang mga sandaling tulad nito ang nagbuklod sa mga kalalakihan at kababaihang nakasuot ng asul sa paraang hindi kailanman mauunawaan ng karamihan.
  Halos isang linggo nang nagtatrabaho si Jessica sa mesa at natutuwa siyang nakabalik na sa pila. Hindi siya pusang bahay.
  Ibinalik ni Buchanan sa kanya ang Glock. "Maligayang pagbabalik, Detective."
  "Salamat po, ginoo."
  "Handa ka na bang lumabas?"
  Itinaas ni Jessica ang kanyang sandata. "Ang tanong, handa na ba ang kalye para sa akin?"
  "May bumisita sa iyo rito." Itinuro niya ang kanyang balikat. Lumingon si Jessica. Isang lalaking nakasandal sa mesa ng gawain, isang malaking lalaki na may mga matang kulay esmeralda at mabuhanging buhok. Isang lalaking may anyo na parang isang taong pinagmumultuhan ng mga makapangyarihang demonyo.
  Iyon ay ang kanyang partner na si Kevin Byrne.
  Sandaling bumilis ang tibok ng puso ni Jessica nang magtama ang kanilang mga mata. Ilang araw pa lamang silang magkarelasyon nang barilin si Kevin Byrne noong nakaraang tagsibol, ngunit ang kanilang pinagsamahan sa kakila-kilabot na linggong iyon ay napakalapit, napakapersonal, na higit pa sa damdamin ng mga magkasintahan. Nakakaantig ito sa kanilang mga kaluluwa. Tila wala sa kanila, kahit sa mga nakaraang buwan, ang nakapag-ayos ng mga damdaming ito. Hindi alam kung babalik pa ba si Kevin Byrne sa hukbo, at kung oo, kung magiging magkasintahan pa ba sila ni Jessica. Plano na sana niyang tawagan ito nitong mga nakaraang linggo. Hindi niya ginawa.
  Ang punto ay, kinuha ni Kevin Byrne ang isa para sa kompanya-kinuha niya ang isa para kay Jessica-at nararapat lang sa kanya ang mas maganda mula rito. Nalungkot siya, pero tuwang-tuwa siyang makita ito.
  Tinawid ni Jessica ang silid, nakaunat ang mga braso. Nagyakap sila, medyo alanganin, at saka naghiwalay.
  "Bumalik ka na ba?" tanong ni Jessica.
  "Sabi ng doktor ay apatnapu't walo na ako, malapit na akong mag-apatnapu't walo. Pero oo. Nakabalik na ako."
  "Naririnig ko na ang pagbaba ng bilang ng krimen."
  Ngumiti si Byrne. May bahid ng lungkot. "May lugar pa ba para sa dati mong karelasyon?"
  "Sa tingin ko makakahanap tayo ng timba at kahon," sabi ni Jessica.
  "Alam mo, iyan lang ang kailangan naming mga old-school guys. Bigyan mo ako ng flintlock rifle at magiging handa na ang lahat."
  "Nakuha mo."
  Ito ang sandaling inaasam at kinatatakutan ni Jessica. Paano kaya sila magkakasama pagkatapos ng madugong insidente noong Linggo ng Pagkabuhay? Magiging pareho kaya ito, magiging pareho pa rin kaya ito? Wala siyang ideya. Tila malapit na niyang malaman.
  Hinayaan ni Ike Buchanan na lumipas ang sandali. Nasiyahan, may itinaas siya. Isang videotape. Sabi niya, "Gusto kong mapanood ninyong dalawa ito."
  
  
  7
  Sina Jessica, Byrne, at Ike Buchanan ay nagkukumpulan sa isang masikip na kainan, kung saan naroon ang isang kumpol ng maliliit na video monitor at VCR. Ilang sandali pa, pumasok ang isang ikatlong lalaki.
  "Ito si Special Agent Terry Cahill," sabi ni Buchanan. "Si Terry ay hiniram mula sa Urban Crime Task Force ng FBI, ngunit sa loob lamang ng ilang araw."
  Nasa mga trenta anyos na si Cahill. Nakasuot siya ng karaniwang navy blue na suit, puting kamiseta, at burgundy-and-blue na guhit na kurbata. Maputi ang buhok niya, maayos ang pagkakaayos ng buhok, palakaibigan at guwapong hitsura, parang J.Crew button-down na damit. Amoy matapang na sabon at matibay na katad ang amoy niya.
  Tinapos ni Buchanan ang kanyang pagpapakilala. "Ako si Detective Jessica Balzano."
  "Ikinagagalak kong makilala ka, Detektib," sabi ni Cahill.
  "Pareho lang."
  "Ito si Detektib Kevin Byrne."
  "Ikinagagalak kong makilala ka".
  "Malugod ko pong ibinabahagi, Ahente Cahill," sabi ni Byrne.
  Nagkamayan sina Cahill at Byrne. Astig, mekanikal, propesyonal. Ang tunggalian sa pagitan ng mga departamento ay maaaring putulin gamit ang isang kalawangin na kutsilyong mantikilya. Pagkatapos ay ibinalik ni Cahill ang kanyang atensyon kay Jessica. "Boksingero ka ba?" tanong niya.
  Alam niya ang ibig niyang sabihin, pero nakakatawa pa rin pakinggan. Para siyang aso. Schnauzer ka ba? "Oo."
  Tumango siya, tila humanga.
  "Bakit mo natanong?" tanong ni Jessica. "Plano mo bang bumaba, Agent Cahill?"
  Tumawa si Cahill. Tuwid ang ngipin niya at may isang biloy sa kaliwa. "Hindi, hindi. Nag-boxing lang ako nang kaunti."
  "Propesyonal?"
  "Walang ganoon. Karamihan ay mga ginintuang guwantes. Ang ilan ay naka-duty."
  Ngayon naman ay si Jessica naman ang humanga. Alam niya kung ano ang kailangan para makipagkumpitensya sa ring.
  "Nandito si Terry para obserbahan at payuhan ang task force," sabi ni Buchanan. "Ang masamang balita ay kailangan natin ng tulong."
  Totoo nga. Dumami ang marahas na krimen sa Philadelphia. Pero wala ni isang opisyal sa departamento ang gustong makialam sa mga panlabas na ahensya. "Pansinin mo 'yan," naisip ni Jessica. Totoo.
  "Gaano ka na katagal nagtatrabaho sa opisina?" tanong ni Jessica.
  "Pitong taon."
  "Taga-Philadelphia ka ba?"
  "Ipinanganak at lumaki," sabi ni Cahill. "Sampu at Washington."
  Sa lahat ng oras na ito, si Byrne ay nakatayo lamang sa isang tabi, nakikinig at nagmamasid. Ganoon ang kanyang istilo. "Sa kabilang banda, mahigit dalawampung taon na niyang ginagawa ang trabahong ito," naisip ni Jessica. Mas marami siyang karanasan sa kawalan ng tiwala sa mga pederal.
  Nang maramdaman ang isang labanan sa teritoryo, mabait man o hindi, ipinasok ni Buchanan ang tape sa isa sa mga VCR at pinindot ang play.
  Ilang segundo ang lumipas, isang itim-at-puting imahe ang nabuhay sa isa sa mga monitor. Isa itong pelikulang tampok sa pelikula. Ang Psycho ni Alfred Hitchcock, isang pelikulang noong 1960 na pinagbibidahan nina Anthony Perkins at Janet Leigh. Medyo butil-butil ang imahe, malabo ang signal ng video sa mga gilid. Ang eksenang ipinakita sa pelikula ay noong mga unang bahagi ng pelikula, simula kay Janet Leigh, pagkatapos mag-check in sa Bates Motel at magsalo sa isang sandwich kasama si Norman Bates sa kanyang opisina, malapit nang maligo.
  Habang nagpapatuloy ang pelikula, nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica. Malinaw na hindi sila iimbitahan ni Ike Buchanan sa isang klasikong horror film nang ganitong kaaga, ngunit sa ngayon, walang ideya ang alinman sa mga detektib kung ano ang kanilang pinag-uusapan.
  Patuloy silang nanood habang nagpapatuloy ang pelikula. Tinanggal ni Norman ang isang oil painting sa dingding. Sumilip si Norman mula sa isang butas sa plaster na hindi gaanong naayos. Ang karakter ni Janet Leigh, si Marion Crane, ay naghubad at nagsuot ng roba. Lumapit si Norman sa bahay ng mga Bates. Pumasok si Marion sa banyo at hinawi ang kurtina.
  Tila normal lang ang lahat hanggang sa hindi gumana nang maayos ang tape, isang mabagal na patayong pag-scroll na dulot ng pag-crash ng pag-edit. Sa isang segundo, nagdilim ang screen; pagkatapos ay lumitaw ang isang bagong imahe. Agad na naging malinaw na muling nairekord ang pelikula.
  Ang bagong litrato ay parang istatiko: isang mataas na anggulo ng tila banyo ng isang motel. Ipinakita ng wide-angle lens ang lababo, inidoro, bathtub, at sahig na naka-tile. Mahina ang liwanag, ngunit ang liwanag sa itaas ng salamin ay nagbigay ng sapat na liwanag upang maliwanagan ang silid. Ang itim-at-puting imahe ay mukhang bastos, parang isang imaheng nakuhanan ng webcam o murang camcorder.
  Habang nagpapatuloy ang pagre-record, naging malinaw na may tao sa shower na nakasara ang kurtina. Ang tunog sa paligid sa tape ay napalitan ng mahinang tunog ng umaagos na tubig, at paminsan-minsan ay kumakaway ang kurtina sa shower kasabay ng paggalaw ng sinumang nakatayo sa bathtub. Isang anino ang sumasayaw sa translucent na plastik. Maririnig ang boses ng isang dalaga sa itaas ng tunog ng tubig. Kumakanta siya ng isang kanta ni Norah Jones.
  Nagkatinginan muli sina Jessica at Byrne, sa pagkakataong ito ay napagtanto nilang isa ito sa mga sitwasyon kung saan alam mong nanonood ka ng isang bagay na hindi mo dapat pinapanood, at ang mismong katotohanang pinapanood mo ito ay isang senyales ng problema. Sumulyap si Jessica kay Cahill. Tila hindi ito makagalaw. May kumakabog na ugat sa kanyang sentido.
  Nanatiling hindi gumagalaw ang kamera sa screen. May lumabas na singaw mula sa ilalim ng kurtina sa shower, na bahagyang nagpalabo sa itaas na bahagi ng imahe dahil sa kondensasyon.
  Biglang bumukas ang pinto ng banyo at pumasok ang isang pigura. Ang balingkinitang pigura ay isang matandang babae na may puting buhok na naka-bundle. Nakasuot siya ng damit-bahay na hanggang binti na may disenyong floral at isang maitim na cardigan sweater. May hawak siyang malaking kutsilyong pangkarne. Nakatago ang mukha ng babae. Ang babae ay may panlalaking balikat, panlalaking kilos, at panlalaking tindig.
  Pagkatapos ng ilang segundong pag-aatubili, hinawi ng pigura ang kurtina, at inilantad ang isang hubad na dalaga sa shower, ngunit masyadong matarik ang anggulo at napakahina ng kalidad ng imahe para makita man lang kung ano ang hitsura niya. Mula sa magandang kinatatayuang ito, ang tanging natukoy ay ang dalaga ay maputi at malamang nasa edad bente.
  Agad na binalot ni Jessica ang realidad ng kanilang nasasaksihan na parang isang sapot. Bago pa siya maka-react, ang kutsilyong hawak ng multo ay paulit-ulit na hiniwa ang babae sa shower, pinupunit ang kanyang laman, hiniwa ang kanyang dibdib, braso, at tiyan. Napasigaw ang babae. Bumulwak ang dugo, nagkalat ang mga tisa. Mga piraso ng punit na tisyu at kalamnan ang tumama sa mga dingding. Patuloy na sinaksak ng pigura ang dalaga nang paulit-ulit hanggang sa bumagsak ito sa sahig ng bathtub, ang kanyang katawan ay parang nakakatakot na sapot ng malalalim at nakanganga na mga sugat.
  Pagkatapos, kasing bilis ng pagsisimula nito, ganoon din kabilis natapos ang lahat.
  Tumakbo palabas ng kwarto ang matandang babae. Hinugasan ng shower head ang dugo sa imburnal. Hindi gumalaw ang dalaga. Ilang segundo ang lumipas, nagkaroon ng pangalawang aberya sa pag-eedit, at nagpatuloy ang orihinal na pelikula. Ang bagong imahe ay isang close-up ng kanang mata ni Janet Leigh habang nagsimulang umikot at bumalik ang kamera. Hindi nagtagal ay bumalik ang orihinal na soundtrack ng pelikula sa nakakakilabot na sigaw ni Anthony Perkins mula sa bahay ng mga Bates:
  Ina! Diyos ko Ina! Dugo! Dugo!
  Nang pinatay ni Ike Buchanan ang recording, nagkaroon ng katahimikan sa maliit na silid nang halos isang buong minuto.
  Nakasaksi lang sila ng isang pagpatay.
  May nag-video ng isang brutal at mabangis na pagpatay at isiningit ito sa eksaktong eksena sa Psycho kung saan naganap ang shower murder. Nakapanood na silang lahat ng totoong masaker para malaman nilang hindi ito kuha mula sa special effects. Malakas na sinabi iyon ni Jessica.
  "Totoo ito."
  Tumango si Buchanan. "Siyempre naman. Ang napanood lang natin ay isang dubbed copy. Kasalukuyang nirerepaso ng AV ang orihinal na footage. Medyo mas maganda ang kalidad nito, pero hindi gaanong kalaki."
  "Mayroon pa bang ganito sa teyp?" tanong ni Cahill.
  "Wala," sabi ni Buchanan. "Original na pelikula lang."
  "Saan galing ang pelikulang ito?"
  "Inupahan ito mula sa isang maliit na tindahan ng video sa Aramingo," sabi ni Buchanan.
  "Sino ang nagdala nito?" tanong ni Byrne.
  "Nasa A siya."
  
  Ang binata na nakaupo sa Silid ng Interogasyon A ay kulay maasim na gatas. Siya ay nasa mga unang bahagi ng kanyang mga bente, may maikli at maitim na buhok, maputlang kulay amber na mga mata, at magagandang tampok ng mukha. Nakasuot siya ng lime-green na polo shirt at itim na maong. Ang kanyang 229-isang maikling ulat na nagdedetalye ng kanyang pangalan, tirahan, at lugar ng trabaho-ay nagpapakita na siya ay isang estudyante sa Drexel University at may dalawang part-time na trabaho. Nakatira siya sa Fairmount neighborhood ng North Philadelphia. Ang kanyang pangalan ay Adam Kaslov. Tanging ang kanyang mga fingerprint lamang ang natitira sa videotape.
  Pumasok si Jessica sa silid at nagpakilala. Nanood sina Kevin Byrne at Terry Cahill gamit ang two-way mirror.
  "May maipapayo ba ako sa'yo?" tanong ni Jessica.
  Ngumiti si Adam Kaslov nang manipis at matamlay. "Ayos lang ako," aniya. May ilang walang laman na lata ng Sprite na nakapatong sa gasgas na mesa sa harap niya. Hawak niya ang isang piraso ng pulang karton, pinipilipit at inaalis ang pagkakapilipit dito.
  Inilagay ni Jessica ang kahon na naglalaman ng Psycho videotape sa mesa. Nasa loob pa rin ito ng malinaw na plastik na supot ng ebidensya. "Kailan mo ito inupahan?"
  "Kahapon ng hapon," sabi ni Adam, medyo nanginginig ang boses. Wala siyang rekord sa pulisya, at malamang iyon ang unang beses na napunta siya sa istasyon ng pulis. Isang silid para sa interogasyon tungkol sa pagpatay. Sinigurado ni Jessica na iwanang bukas ang pinto. "Siguro mga alas-tres o higit pa."
  Sinulyapan ni Jessica ang etiketa sa cassette tape. "At binili mo ito sa The Reel Deal sa Aramingo?"
  "Oo."
  "Paano mo nabayaran 'yan?"
  "Pasensya na?"
  "Nilagay mo ba ito sa credit card? Magbayad ka ng cash? May kupon ba?"
  "Ah," sabi niya. "Nagbayad ako ng cash."
  - Itinago mo ba ang resibo?
  "Hindi. Pasensya na."
  "Regular ka bang customer doon?"
  "Gusto."
  "Gaano ka kadalas umuupa ng mga pelikula dito?"
  "Hindi ko alam. Siguro dalawang beses sa isang linggo."
  Sumulyap si Jessica sa Report 229. Isa sa mga part-time na trabaho ni Adam ay sa isang tindahan ng Rite Aid sa Market Street. Ang isa pa ay sa Cinemagic 3 sa Pennsylvania, isang sinehan malapit sa Ospital ng University of Pennsylvania. "Maaari ko bang itanong kung bakit ka pumupunta sa tindahang iyon?"
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Kalahating bloke lang ang layo ng Blockbuster sa tinitirhan mo."
  Nagkibit-balikat si Adam. "Siguro dahil mas marami silang mga pelikulang banyaga at independent kaysa sa malalaking network."
  "Mahilig ka ba sa mga pelikulang banyaga, Adam?" Palakaibigan at parang nakikipag-usap ang tono ni Jessica. Bahagyang lumiwanag ang mukha ni Adam.
  "Oo."
  "Gustung-gusto ko talaga ang Cinema Paradiso," sabi ni Jessica. "Isa ito sa mga paborito kong pelikula sa lahat ng panahon. Napanood mo na ba ito?"
  "Siyempre naman," sabi ni Adam. Ngayon ay mas malinaw pa. "Si Giuseppe Tornatore ay kahanga-hanga. Marahil ay siya pa nga ang tagapagmana ni Fellini."
  Medyo kumalma si Adam. Kanina pa niya pinipilipit nang mahigpit ang karton at ngayon ay itinabi na niya ito. Mukhang matigas na ito na parang cocktail stick. Nakaupo si Jessica sa isang lumang upuang bakal sa tapat niya. Dalawang tao na lang ang nag-uusap ngayon. Pinag-uusapan nila ang isang brutal na pagpatay na nakunan ng video ng isang tao.
  "Napanood mo ba ito mag-isa?" tanong ni Jessica.
  "Oo." May bahid ng lungkot sa sagot niya, parang kakahiwalay lang niya at nasanay na siyang manood ng mga video ng partner niya.
  - Kailan mo ito napanood?
  Kinuha ulit ni Adam ang karton na patpat. "Aba, natatapos ko ang trabaho sa pangalawang trabaho ko ng hatinggabi, umuuwi ako ng mga alas-dose y medya. Karaniwan akong naliligo at kumakain. Sa tingin ko nagsimula ako nito mga ala-una y medya. Siguro alas-dos."
  - Napanood mo ba hanggang dulo?
  "Hindi," sabi ni Adam. "Nanood ako hanggang sa makarating si Janet Leigh sa motel."
  "At ano?"
  "Pagkatapos ay pinatay ko ito at natulog. Pinanood ko... ang iba pa kaninang umaga. Bago ako umalis papuntang paaralan. O bago ako papasok sa paaralan. Nang makita ko... alam mo na, tinawagan ko ang pulisya. Ang pulisya. Tinawagan ko ang pulisya."
  "May iba pa bang nakakita nito?"
  Umiling si Adam.
  - Nasabi mo na ba ito kahit kanino?
  "Hindi."
  "Nasa iyo ba itong tape sa buong panahon na ito?"
  "Hindi ako sigurado sa ibig mong sabihin."
  "Mula noong inupahan mo ito hanggang noong tumawag ka ng pulis, nasa iyo ba ang teyp?"
  "Oo."
  "Hindi mo ba ito iniwan sa kotse mo nang matagal, iniwan sa kaibigan, o iniwan sa backpack o bag na isinabit mo sa coat rack sa pampublikong lugar?"
  "Hindi," sabi ni Adam. "Wala naman. Inupahan ko, inuwi, at isinabit sa TV ko."
  - At nakatira ka mag-isa.
  Isa na namang pagsimangot. Kakahiwalay lang niya sa isang tao. "Oo."
  - May tao ba sa apartment mo kagabi habang nasa trabaho ka?
  "Sa tingin ko hindi," sabi ni Adam. "Hindi. Nagdududa talaga ako."
  - May iba pa bang may susi?
  "Yung may-ari lang. At halos isang taon ko na siyang kinukulit na ayusin ang shower ko. Nagdududa ako kung pupunta siya rito nang wala ako."
  Nagsulat si Jessica ng ilang tala. "Nakapagrenta ka na ba ng pelikulang ito sa The Reel Deal dati?"
  Tumingin si Adam sa sahig nang ilang sandali, nag-isip. "Ang pelikula o ang partikular na tape na ito?"
  "O."
  "Sa tingin ko ay nagrenta ako ng DVD ng Psycho sa kanila noong nakaraang taon."
  "Bakit mo inupahan ang VHS version ngayon?"
  "Sira ang DVD player ko. May optical drive ako sa laptop ko, pero ayokong manood ng mga pelikula sa computer. Medyo mahina ang tunog."
  "Nasaan ang tape na 'yan sa tindahan noong inupahan mo?"
  "Nasaan iyon?"
  "Ibig kong sabihin, idinidispley ba nila ang mga teyp doon sa mga istante o inilalagay lang nila ang mga walang laman na kahon sa mga istante at iniimbak ang mga teyp sa likod ng counter?"
  "Hindi, mayroon silang mga totoong teyp na nakadispley."
  "Nasaan ang teyp na iyon?"
  "May seksyong 'Mga Klasiko'. Naroon iyon."
  "Ipinapakita ba ang mga ito ayon sa alpabeto?"
  "Sa tingin ko."
  "Naaalala mo ba kung ang pelikulang ito ay nasa dapat sana'y naroon sa rack?"
  "Hindi ko maalala".
  - May iba ka pa bang inupahan kasama nito?
  Nawalan ng kahit kaunting kulay ang ekspresyon ni Adam, na para bang ang mismong ideya, ang mismong pag-iisip, na ang ibang mga rekord ay maaaring maglaman ng isang bagay na napakasama ay posible. "Hindi. Iyon lang ang pagkakataon."
  "May kilala ka bang ibang kliyente?"
  "Hindi naman talaga."
  "May kilala ka pa bang ibang maaaring nagrenta nitong tape?"
  "Hindi," sabi niya.
  "Mahirap na tanong 'yan," sabi ni Jessica. "Handa ka na ba?"
  "Siguro nga."
  "Kilala mo ba yung babae sa pelikula?"
  Napalunok nang mariin si Adam at umiling. "Pasensya na."
  "Ayos lang," sabi ni Jessica. "Malapit na tayong matapos. Magaling ang ginagawa mo."
  Napawi nito ang baluktot na kalahating ngiti sa mukha ng binata. Ang katotohanang malapit na siyang umalis, na malapit na siyang umalis, ay tila nag-alis ng mabigat na pasanin sa kanyang mga balikat. Sumulat pa si Jessica ng ilang tala at sumulyap sa kanyang relo.
  Nagtanong si Adam, "May itatanong ba ako sa iyo?"
  "Oo naman."
  "Totoo ba ang bahaging ito?"
  "Hindi kami sigurado."
  Tumango si Adam. Hindi tuminag si Jessica, naghahanap ng kahit kaunting senyales na may itinatago ito. Ang tanging natagpuan niya ay isang binata na nakatuklas ng kakaiba at posibleng nakakatakot na totoong bagay. Ikwento mo sa akin ang tungkol sa pelikulang horror mo.
  "Sige, Ginoong Kaslov," sabi niya. "Nagpapasalamat kami sa pagdadala mo nito. Makikipag-ugnayan kami sa iyo."
  "Sige," sabi ni Adam. "Tayong lahat?"
  "Oo. At magpapasalamat kami kung hindi mo muna ito pag-uusapan kahit kanino sa ngayon."
  "Ayoko."
  Tumayo sila roon at nagkamayan. Nagyeyelo ang kamay ni Adam Kaslov.
  "Isa sa mga opisyal ang maghahatid sa inyo palabas," dagdag ni Jessica.
  "Salamat," sabi niya.
  Habang naglalakad ang binata papasok sa duty station ng homicide department, sumulyap si Jessica sa two-way mirror. Bagama't hindi niya ito makita, hindi niya kailangang basahin ang mukha ni Kevin Byrne para malaman na lubos silang magkasundo. Malaki ang posibilidad na walang kinalaman si Adam Castle sa krimeng nakunan ng tape.
  Kung ang krimen ay talagang nagawa.
  
  Sinabi ni Byrne kay Jessica na magkikita sila sa parking lot. Dahil medyo nag-iisa at hindi napapansin sa duty room, umupo siya sa isa sa mga computer at tiningnan si Julian Matisse. Gaya ng inaasahan, walang anumang bagay na mahalaga. Isang taon na ang nakalilipas, ninakawan ang bahay ng ina ni Matisse, ngunit hindi naman sangkot si Julian. Gumugol si Matisse ng huling dalawang taon sa bilangguan. Luma na rin ang listahan ng mga kilalang kasamahan niya. Inilimbag pa rin ni Byrne ang mga address at pinunit ang papel mula sa printer.
  Pagkatapos, kahit na maaaring nasira niya ang trabaho ng isa pang detektib, ni-reset niya ang cache ng computer at binura ang history ng PCIC para sa araw na iyon.
  
  Sa ground floor ng Roundhouse, sa likod, ay isang cafeteria na may mga isang dosenang lumang booth at isang dosenang mesa. Kasya naman ang pagkain, at ang kape ay kasingbigat ng apatnapung piraso. Isang hanay ng mga vending machine ang nakahanay sa isang dingding. Malalaking bintana na may walang sagabal na tanaw ng mga air conditioner ang nakadikit sa kabila.
  Habang kumukuha si Jessica ng ilang tasa ng kape para sa kanilang dalawa ni Byrne, pumasok si Terry Cahill sa silid at lumapit sa kanya. Ang iilang naka-unipormeng pulis at detektib na nakakalat sa silid ay nagbigay sa kanya ng kaswal at mapang-asar na tingin. Punong-puno nga siya ng mga sulat-kamay, hanggang sa kanyang makinis ngunit praktikal na cordovan oxfords. Tiyak na mapaplantsa ni Jessica ang kanyang mga medyas.
  - Mayroon ka bang isang minuto, detektib?
  "Simple lang," sabi ni Jessica. Papunta sila ni Byrne sa video store kung saan sila umupa ng kopya ng Psycho.
  "Gusto ko lang ipaalam sa iyo na hindi ako sasama sa iyo ngayong umaga. Ipapasa ko ang lahat ng impormasyon na mayroon tayo sa pamamagitan ng VICAP at iba pang pederal na database. Tingnan natin kung may mag-a-hit."
  "Susubukan naming mabuhay nang wala ka," naisip ni Jessica. "Malaking tulong 'yan," sabi niya, biglang napagtanto kung gaano siya ka-mapagmataas. Tulad niya, ginagawa lang din naman ng lalaking ito ang trabaho niya. Mabuti na lang at tila hindi napansin ni Cahill.
  "Walang problema," sagot niya. "Susubukan kong kontakin ka sa field sa lalong madaling panahon."
  "Sige."
  "Ikinagagalak kong makatrabaho ka," aniya.
  "Ikaw rin," pagsisinungaling ni Jessica.
  Nagtimpla siya ng kape at tumungo sa pinto. Habang papalapit siya, nahagip niya ang kanyang repleksyon sa salamin, saka itinuon ang kanyang atensyon sa silid sa likuran niya. Nakasandal sa counter si Special Agent Terry Cahill, nakangiti.
  Sinusubukan ba niya ako?
  
  
  8
  Ang R EEL D EAL ay isang maliit at independiyenteng tindahan ng video sa Aramingo Avenue malapit sa Clearfield, na nasa pagitan ng isang Vietnamese takeout restaurant at isang nail salon na tinatawag na Claws and Effect. Isa ito sa iilang mom-and-pop video store sa Philadelphia na hindi pa isinasara ng Blockbuster o West Coast Video.
  Ang maruming bintana sa harap ay natatakpan ng mga poster ng mga pelikulang Vin Diesel at Jet Li, isang kaskad ng mga romantikong komedya ng mga tinedyer na inilabas sa loob ng dekada. Mayroon ding mga itim-at-puting larawan ng mga kumukupas na action star: sina Jean-Claude Van Damme, Steven Seagal, Jackie Chan. May nakasulat sa isang karatula sa sulok: "MAY DALA KAMI NG MGA HALIK SA CULT AT MEHIKO!"
  Pumasok sina Jessica at Byrne.
  Ang Reel Deal ay isang mahaba at makitid na silid na may mga videotape sa magkabilang dingding at isang dobleng-panig na rack sa gitna. May mga gawang-kamay na karatula na nakasabit sa itaas ng mga rack, na nagsasaad ng mga genre: DRAMA, KOMEDYA, AKSYON, DAYUHAN, PAMILYA. Isang bagay na tinatawag na ANIME ang sumasakop sa ikatlong bahagi ng isang dingding. Sa isang sulyap sa rack ng "CLASSICS" ay isiniwalat ang isang kumpletong seleksyon ng mga pelikulang Hitchcock.
  Bukod sa mga inuupahang pelikula, may mga puwesto rin na nagbebenta ng microwave popcorn, soft drinks, chips, at mga magasin para sa pelikula. Sa mga dingding sa itaas ng mga videotape ay nakasabit ang mga poster ng pelikula, na karamihan ay pinamagatang aksyon at horror, kasama ang ilang mga papel na Merchant Ivory na nakakalat para sa pag-aaral.
  Sa kanan, sa tabi ng pasukan, ay isang bahagyang nakataas na kahera. Isang monitor na nakakabit sa dingding ang nagpapakita ng isang pelikulang slasher noong dekada 1970 na hindi agad nakilala ni Jessica. Isang nakamaskarang psychopath na may hawak na kutsilyo ang sumusunod sa isang estudyanteng kalahating hubad sa isang madilim na silong.
  Ang lalaking nasa likod ng counter ay mga dalawampung taong gulang. Siya ay may mahaba, maruming-blond na buhok, maong na hanggang tuhod ang butas, isang Wilco T-shirt, at isang studded bracelet. Hindi matukoy ni Jessica kung aling bersyon ng grunge ang kanyang ginagaya: ang orihinal na Neil Young, ang kombinasyon ng Nirvana/Pearl Jam, o isang bagong lahi na hindi niya pamilyar sa edad na trenta.
  Maraming mga browser sa tindahan. Sa likod ng nakakapasong amoy ng strawberry insenso, naaaninag ang mahinang aroma ng isang medyo masarap na kaserola.
  Ipinakita ni Byrne sa opisyal ang kanyang badge.
  "Wow," sabi ng bata, ang kanyang mga matang namumula ay sumusulyap sa may mga butil na pintuan sa likuran niya at ang medyo sigurado si Jessica ay ang kanyang maliit na imbak ng damo.
  "Ano ang pangalan mo?" tanong ni Byrne.
  "Pangalan ko?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Iyan ang tawag sa iyo ng ibang tao kapag gusto nilang makuha ang atensyon mo."
  "Uh, Leonard," aniya. "Si Leonard Puskas. Si Lenny, sa totoo lang."
  "Ikaw ba ang manager, Lenny?" tanong ni Byrne.
  - Hindi naman opisyal.
  - Ano ang ibig sabihin nito?
  "Ibig sabihin, ako ang nagbubukas at nagsasara, gumagawa ng lahat ng order, at gumagawa ng lahat ng iba pang trabaho rito. At lahat ay para sa minimum na sahod."
  Itinaas ni Byrne ang panlabas na lalagyan na naglalaman ng inupahang kopya ng Psycho ni Adam Kaslov. Nasa audiovisual unit pa rin ang orihinal na teyp.
  "Hitch," sabi ni Lenny, habang tumatango. "Klasiko."
  "Tagahanga ka ba?"
  "Ah, oo. Ang saya talaga," sabi ni Lenny. "Pero wala naman talaga akong pakialam sa pulitika niya noong dekada sisenta. Topaz, Torn Curtain."
  "Naiintindihan ko."
  "Pero mga Ibon? Hilaga sa tabi ng Hilagang-kanluran? Bintana sa Likod? Ang galing."
  "Kumusta naman si Psycho, Lenny?" tanong ni Byrne. "Fan ka ba ng Psycho?"
  Umupo nang tuwid si Lenny, ang mga braso ay nakapalibot sa kanyang dibdib na parang nakasuot ng straitjacket. Sinipsip niya ang kanyang mga pisngi, halatang naghahandang mag-iwan ng kahit anong impresyon. Sabi niya, "Hindi ako sasaktan ng langaw."
  Sumulyap si Jessica kay Byrne at nagkibit-balikat. "At sino naman 'yun?" tanong ni Byrne.
  Mukhang nadurog si Lenny. "Si Anthony Perkins 'yan. 'Yan ang linya niya sa dulo ng pelikula. Siyempre, hindi niya talaga sinabi. Isa itong voiceover. Sa totoo lang, teknikal na sinasabi sa voiceover, 'Aba, hindi niya sasaktan ang isang langaw, pero...'" Ang nasaktan na itsura ni Lenny ay agad na napalitan ng takot. "Nakita mo na, 'di ba? Ibig kong sabihin... Hindi ako... Mahilig talaga ako sa spoiler."
  "Napanood ko na ang pelikulang iyan," sabi ni Byrne. "Ngayon lang ako nakakita ng kahit sino na gumanap bilang si Anthony Perkins."
  "Kaya ko ring gumanap bilang Martin Balsam. Gusto mo bang mapanood?"
  "Mamaya na lang siguro."
  "Sige."
  "Galing ba sa tindahang ito ang tape na ito?"
  Sinulyapan ni Lenny ang etiketa sa gilid ng kahon. "Oo," sabi niya. "Atin 'yan."
  "Kailangan nating malaman ang kasaysayan ng pagrenta ng partikular na tape na ito."
  "Walang problema," sabi niya sa pinakamaganda niyang boses na parang Junior G-Man. Magkakaroon ng magandang kwento tungkol sa bong na iyon mamaya. Inabot niya ang ilalim ng counter, kinuha ang isang makapal na spiral-bound notebook, at sinimulang i-flip ang mga pahina.
  Habang binubuklat ni Jessica ang libro, napansin niya na ang mga pahina ay may bahid ng halos lahat ng pampalasang kilala ng tao, pati na rin ang ilang mantsa na hindi alam ang pinagmulan na ayaw na niyang isipin.
  "Hindi nakakompyuter ang mga rekord mo?" tanong ni Byrne.
  "Uh, mangangailangan 'yan ng software," sabi ni Lenny. "At mangangailangan 'yan ng totoong pera."
  Malinaw na walang pagmamahalan sa pagitan ni Lenny at ng kanyang amo.
  "Tatlong beses pa lang siyang lumabas ngayong taon," sa wakas ay sabi ni Lenny. "Kasama na ang utang kahapon."
  "Tatlong magkakaibang tao?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  "Mas malayo pa ba ang mga rekord mo?"
  "Oo," sabi ni Lenny. "Pero kinailangan naming palitan ang Psycho noong nakaraang taon. Sa tingin ko ay nasira na ang lumang tape. Tatlong beses pa lang inilabas ang kopya mo."
  "Mukhang hindi ganoon kaganda ang takbo ng mga klasiko," sabi ni Byrne.
  "Karamihan sa mga tao ay nakakakuha ng mga DVD."
  "At ito lang ang kopya mo ng VHS version?" tanong ni Jessica.
  "Opo, ginang."
  "Ma'am," naisip ni Jessica. "Ako po, ma'am." "Kakailanganin po namin ang mga pangalan at address ng mga taong nagrenta nitong pelikula."
  Luminga-linga si Lenny na parang may ilang abogado ng ACLU na nakatayo sa tabi niya na maaari niyang makausap tungkol sa bagay na ito. Sa halip, napapalibutan siya ng mga ginupit na karton na kasinglaki nina Nicolas Cage at Adam Sandler. "Sa tingin ko ay hindi ako pinapayagang gawin ito."
  "Lenny," sabi ni Byrne, habang nakayuko. Ikinuyom niya ang isang daliri, sinenyasan siyang lumapit pa. Ginawa nga ito ni Lenny. "Napansin mo ba ang badge na ipinakita ko sa iyo noong pumasok tayo?"
  "Oo. Nakita ko 'yan."
  "Sige. Ito na ang deal. Kung ibibigay mo sa akin ang impormasyong hinihingi ko, susubukan kong balewalain ang katotohanang medyo amoy rec room ni Bob Marley ang lugar na ito. Okay?"
  Sumandal si Lenny, tila hindi alam na hindi pa pala lubusang natatakpan ng strawberry incense ang amoy ng refrigerator. "Sige. Walang problema."
  Habang naghahanap si Lenny ng panulat, sumulyap si Jessica sa monitor sa dingding. May pinapalabas na bagong pelikula. Isang lumang itim-at-puting noir kasama sina Veronica Lake at Alan Ladd.
  "Gusto mo bang isulat ko ang mga pangalang ito para sa iyo?" tanong ni Lenny.
  "Sa tingin ko kaya natin 'to," sagot ni Jessica.
  Bukod kay Adam Kaslov, ang dalawa pang taong umupa ng pelikula ay isang lalaking nagngangalang Isaiah Crandall at isang babaeng nagngangalang Emily Traeger. Pareho silang nakatira tatlo o apat na bloke ang layo mula sa tindahan.
  "Kilala mo ba nang husto si Adam Kaslov?" tanong ni Byrne.
  "Adam? Ah oo. Mabuting kaibigan."
  "Paano?"
  "Maganda naman ang taste niya sa pelikula. Binabayaran niya ang mga late due bills niya nang walang problema. Minsan pinag-uusapan namin ang mga independent films. Pareho kaming tagahanga ni Jim Jarmusch."
  "Madalas ba pumunta rito si Adam?"
  "Malamang. Siguro dalawang beses sa isang linggo."
  - Pumupunta ba siya nang mag-isa?
  "Kadalasan. Kahit na nakita ko siya rito minsan kasama ang isang matandang babae."
  - Kilala mo ba kung sino siya?
  "Hindi."
  "Mas matanda, ang ibig kong sabihin, ilang taon na?" tanong ni Byrne.
  - Dalawampu't lima, siguro.
  Nagkatinginan sina Jessica at Byrne at bumuntong-hininga. "Ano kaya ang hitsura niya?"
  "Blonde, maganda. Ang ganda ng katawan. Alam mo na. Para sa isang mas matandang babae."
  "Kilala mo ba nang husto ang ilan sa mga taong ito?" tanong ni Jessica habang tinatapik ang libro.
  Binuklat ni Lenny ang libro at binasa ang mga pangalan. "Syempre naman. Kilala ko si Emily.
  "Regular ba siyang kostumer?"
  "Gusto."
  - Ano ang masasabi mo sa amin tungkol sa kanya?
  "Hindi naman ganoon kalaki," sabi ni Lenny. "Ibig kong sabihin, hindi naman sa binitay tayo o ano pa man."
  "Labis na makakatulong ang anumang maipapaliwanag mo sa amin."
  "Bueno, lagi siyang bumibili ng isang bag ng cherry Twizzlers kapag umuupa siya ng sine. Masyado siyang mabango, pero, alam mo, kumpara sa amoy ng ibang mga taong pumupunta rito, ang ganda naman talaga."
  "Ilang taon na siya?" tanong ni Byrne.
  Nagkibit-balikat si Lenny. "Hindi ko alam. Pitumpu?"
  Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Byrne. Bagama't medyo sigurado silang lalaki ang "matandang babae" sa video, may mga mas nakakabaliw pang nangyari.
  "Kumusta naman si Mr. Crandall?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko siya kilala. Teka." Inilabas ni Lenny ang pangalawang kuwaderno. Binuklat niya ang mga pahina. "Uh-huh. Mga tatlong linggo pa lang siya rito."
  Isinulat ito ni Jessica. "Kakailanganin ko rin ang mga pangalan at address ng lahat ng iba pang empleyado."
  Muling sumimangot si Lenny, ngunit hindi man lang nagprotesta. "Dalawa lang kami. Ako at si Juliet."
  Sa mga salitang ito, isang dalaga ang sumilip mula sa pagitan ng mga kurtinang may beads. Malinaw na nakikinig siya. Kung si Lenny Puskas ang huwaran ng grunge, ang kasamahan niya naman ang poster girl para sa goth. Maikli at matipuno, mga labingwalong taong gulang, may lilang-itim na buhok, maroon na mga kuko, at itim na lipstick. Nakasuot siya ng mahaba at vintage na kulay lemon na taffeta na damit na Doc Martens at makapal na puting-frame na salamin.
  "Ayos lang," sabi ni Jessica. "Ang kailangan ko lang ay ang impormasyon ninyo sa bahay para sa inyong dalawa."
  Isinulat ni Lenny ang impormasyon at ipinasa ito kay Jessica.
  "Marami ba kayong inuupahang pelikula ni Hitchcock dito?" tanong ni Jessica.
  "Siyempre naman," sabi ni Lenny. "Karamihan sa mga ito ay mayroon kami, kasama na ang ilan sa mga nauna, tulad ng The Tenant at Young at Innocent. Pero gaya ng sabi ko, karamihan sa mga tao ay umuupa ng mga DVD. Mas maganda ang hitsura ng mga lumang pelikula sa disc. Lalo na ang mga edisyon ng Criterion Collection."
  "Ano ang mga edisyon ng Criterion Collection?" tanong ni Byrne.
  "Naglalabas sila ng mga klasiko at dayuhang pelikula sa mga remastered na bersyon. Maraming extra sa disc. Isa itong tunay na de-kalidad na piyesa."
  Kumuha si Jessica ng ilang tala. "Mayroon ka bang naiisip na nagpapaupa ng maraming pelikulang Hitchcock? O sinumang humingi na ng mga ito?"
  Pinag-isipan ito ni Lenny. "Hindi naman. Ibig kong sabihin, hindi ko maisip." Lumingon siya at tumingin sa kasamahan. "Jules?"
  Lumunok nang malalim ang batang babaeng nakasuot ng dilaw na damit na taffeta at umiling. Hindi niya masyadong nagustuhan ang pagbisita ng mga pulis.
  "Pasensya na," dagdag ni Lenny.
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng tindahan. May dalawang security camera sa likod. "Mayroon ka bang anumang kuha mula sa mga camerang iyon?"
  Muling suminghal si Lenny. "Uh, hindi. Palabas lang 'yan. Wala silang koneksyon. Mabuti na lang at may kandado ang pinto sa harap."
  Iniabot ni Jessica kay Lenny ang ilang kard. "Kung mayroon pa sa inyong mga naaalala, anumang bagay na maaaring may kaugnayan sa entry na ito, pakitawagan ako."
  Hawak ni Lenny ang mga baraha na parang sasabog sa kanyang mga kamay. "Sige. Walang problema."
  Naglakad ang dalawang detektib ng kalahating bloke papunta sa gusaling puno ng Taurus, may labindalawang tanong na tumatakbo sa kanilang mga isipan. Nangunguna sa listahan ay kung talagang isang pagpatay ang iniimbestigahan nila. Nakakatawa ang mga detektib ng homicide sa Philadelphia sa ganoong paraan. Palagi kang may punong plato sa harap mo, at kung may kahit kaunting pagkakataon na naghahanap ka ng kung ano talaga ang pagpapakamatay, o isang aksidente, o iba pa, karaniwan kang magrereklamo at dadaing hanggang sa papasukin ka nila. Galing iyon.
  Gayunpaman, ibinigay sa kanila ng amo ang trabaho, at kinailangan na nilang umalis. Karamihan sa mga imbestigasyon sa pagpatay ay nagsisimula sa pinangyarihan ng krimen at sa biktima. Bihira namang magsimula nang mas maaga.
  Sumakay sila sa kotse at kinapanayam si Mr. Isaiah Crandall, isang mahilig sa klasikong pelikula at potensyal na psychopathic killer.
  Sa kabilang kalye mula sa tindahan ng video, sa ilalim ng anino ng isang pintuan, isang lalaki ang nanood sa dramang nagaganap sa The Reel Deal. Hindi siya kapansin-pansin sa lahat ng aspeto, maliban sa kanyang kakayahang umangkop sa kanyang kapaligiran na parang hunyango. Sa sandaling iyon, maaaring mapagkamalan siyang si Harry Lime mula sa The Third Man.
  Kalaunan nang araw na iyon, maaari siyang maging ang Gordon Gekko ng Wall Street.
  O kaya naman si Tom Hagen sa The Godfather.
  O kaya naman si Babe Levy sa Marathon Man.
  O kaya naman si Archie Rice sa The Entertainer.
  Dahil kapag nagtanghal siya sa publiko, maaari siyang maging maraming tao, maraming karakter. Maaari siyang maging isang doktor, isang manggagawa sa pantalan, isang drummer sa isang lounge band. Maaari siyang maging isang pari, isang bantay-pinto, isang librarian, isang travel agent, at maging isang opisyal ng tagapagpatupad ng batas.
  Siya ay isang lalaking may libong mukha, bihasa sa sining ng diyalekto at galaw sa entablado. Kaya niyang maging anuman ang kailanganin sa araw-araw.
  Tutal, ganoon naman talaga ang ginagawa ng mga aktor.
  
  
  9
  Sa pagitan ng 30,000 at 3,000 talampakan sa ibabaw ng Altoona, Pennsylvania, sa wakas ay nagsimulang magrelaks si Seth Goldman. Para sa isang lalaking nakasakay sa eroplano nang average na tatlong araw sa isang linggo sa nakalipas na apat na taon (kaalis lang nila sa Philadelphia, patungong Pittsburgh, at babalik sa loob lamang ng ilang oras), isa pa rin siyang matamlay na piloto. Bawat pag-atake ng turbulence, bawat pagtaas ng aileron, bawat air pocket ay pumuno sa kanya ng takot.
  Pero ngayon, sa maayos na Learjet 60, nagsimula na siyang magrelaks. Kung kailangan mong lumipad, umupo sa isang mamahaling kremang upuan na gawa sa katad, na napapalibutan ng burl wood at mga palamuting tanso, at may kumpleto sa gamit na kusina, ito na talaga ang pinakamagandang opsyon.
  Naupo si Ian Whitestone sa likurang bahagi ng eroplano, nakayapak, nakapikit, at nakasuot ng headphone. Sa mga sandaling tulad nito-nang alam ni Seth kung nasaan ang kanyang amo, naplano na ang mga aktibidad para sa araw na iyon, at sinisiguro ang kanyang kaligtasan-na hinayaan niya ang kanyang sarili na magrelaks.
  Si Seth Goldman ay ipinanganak tatlumpu't pitong taon na ang nakalilipas bilang si Jerzy Andres Kidrau, sa isang mahirap na pamilya sa Mews, Florida. Ang nag-iisang anak na lalaki ng isang mapangahas, may tiwala sa sarili na babae at isang malupit na lalaki, siya ay isang hindi planado at hindi kanais-nais na anak sa huling bahagi ng kanyang pagkabata, at mula sa mga unang araw ng kanyang buhay, ipinaalala ito sa kanya ng kanyang ama.
  Kapag hindi binubugbog ni Christoph Kidrau ang kanyang asawa, binubugbog at inaabuso niya ang kanyang nag-iisang anak na lalaki. Minsan sa gabi, nagiging napakalakas ng mga pagtatalo, napakalupit ng pagdanak ng dugo, kaya't ang batang si Jerzy ay kailangang tumakas mula sa trailer, tumakbo nang malalim sa mababang mga bukirin na nasa hangganan ng parke ng trailer, at umuuwi nang madaling araw, puno ng kagat ng salagubang, peklat ng salagubang, at daan-daang kagat ng lamok.
  Noong mga taong iyon, iisa lang ang ginhawa ni Jerzy: ang sinehan. Kumikita siya ng iba't ibang trabaho: paghuhugas ng mga trailer, pag-aasikaso ng mga gawain, paglilinis ng mga swimming pool, at sa sandaling magkaroon na siya ng sapat na pera para sa isang matinee, magha-hitchhike siya papuntang Palmdale at sa Lyceum Theatre.
  Naalala niya ang maraming araw na ginugol sa malamig na kadiliman ng teatro, isang lugar kung saan maaari niyang mawala ang kanyang sarili sa isang mundo ng pantasya. Maaga niyang naunawaan ang kapangyarihan ng midyum upang maghatid, magpataas, magmistula, at takutin. Ito ay isang pag-ibig na hindi kailanman natapos.
  Pag-uwi niya, kung matino ang kanyang ina, ikukuwento niya rito ang pelikulang napanood niya. Alam na alam ng kanyang ina ang lahat tungkol sa sinehan. Dati siyang aktres, na gumanap sa mahigit isang dosenang pelikula at nag-debut noong tinedyer pa lamang siya noong huling bahagi ng dekada 1940 sa ilalim ng pangalang Lili Trieste sa entablado.
  Nakipagtulungan siya sa lahat ng magagaling na direktor ng film noir-sina Dmytryk, Siodmak, Dassin, at Lang. Isang nagniningning na sandali sa kanyang karera-isang karera kung saan madalas siyang nagtatago sa madilim na eskinita, naninigarilyo ng mga sigarilyong walang filter kasama ang halos guwapong mga lalaking may manipis na bigote at double-breasted suit na may bingaw na lapel-ay ang eksena kasama si Franchot Tonet, isang eksena kung saan binigkas niya ang isa sa mga paboritong linya ng noir na diyalogo ni Jerzy. Nakatayo sa pintuan ng isang malamig na stall, tumigil siya sa pagsusuklay ng kanyang buhok, humarap sa aktor na inilalayo ng mga awtoridad, at sinabing:
  - Ginugol ko ang buong umaga sa paghuhugas ng buhok mo, sinta. Huwag mo akong piliting suklayin.
  Pagsapit ng kanyang mga unang taon ng trenta, itinakwil na siya ng industriya. Dahil ayaw niyang makuntento sa mga papel bilang baliw na tiyahin, lumipat siya sa Florida upang tumira kasama ang kanyang kapatid na babae, kung saan niya nakilala ang kanyang magiging asawa. Nang maipanganak niya si Jerzy sa edad na apatnapu't pito, matagal nang natapos ang kanyang karera.
  Sa edad na limampu't anim, nasuri si Christophe Kidrau na may progresibong cirrhosis ng atay, resulta ng pag-inom ng ikalimang bahagi ng low-shelf whiskey araw-araw sa loob ng tatlumpu't limang taon. Sinabihan siya na kung iinom siya ng isa pang patak ng alak, maaari siyang mahulog sa alcoholic coma, na maaaring ikamatay. Ang babalang ito ang nagtulak kay Christophe Kidrau na umiwas sa paninigarilyo sa loob ng ilang buwan. Pagkatapos, matapos mawalan ng kanyang part-time na trabaho, sinubukan ni Christophe ang paninigarilyo at umuwing lasing.
  Nang gabing iyon, walang awang binugbog niya ang kanyang asawa, ang huling suntok ay tumama sa ulo nito sa isang matalas na hawakan ng kabinet at tumusok sa kanyang sentido, na nag-iwan ng malalim na sugat. Pag-uwi ni Jerzy galing sa trabaho habang nililinis ang talyer sa Moore Haven, ang kanyang ina ay duguan hanggang sa mamatay sa sulok ng kusina, at ang kanyang ama ay nakaupo sa isang upuan na may kalahating bote ng whisky sa kanyang kamay, tatlong puno ng bote sa tabi niya, at isang wedding album na may mantsa ng mantika sa kanyang kandungan.
  Mabuti na lang at wala na sa sarili si Kristof Kidrau para tumayo, lalo na't hindi na siya mabangga.
  Hanggang sa magdamag, nagsalin si Jerzy ng sunod-sunod na baso ng whisky para sa kanyang ama, paminsan-minsan ay tinutulungan itong itaas ang maruming baso sa kanyang mga labi. Pagsapit ng hatinggabi, nang may dalawang bote na lang na natitira kay Christophe, nagsimula siyang bumagsak at hindi na niya mahawakan ang baso. Pagkatapos ay sinimulan ni Jerzy na isalin ang whisky diretso sa lalamunan ng kanyang ama. Pagsapit ng alas-kwatro y medya, nakainom na ang kanyang ama ng kabuuang apat na buong kalima ng alak, at eksaktong alas-singko y medya ng umaga, siya ay nahulog sa isang alcoholic coma. Pagkalipas ng ilang minuto, huminga siya ng kanyang huling hininga na may mabahong amoy.
  Pagkalipas ng ilang oras, habang patay na ang kanyang mga magulang at hinahanap na ng mga langaw ang nabubulok nilang laman sa masisikip na dingding ng trailer, tumawag si Jerzy ng pulisya.
  Matapos ang isang maikling imbestigasyon, kung saan nanatiling tahimik si Jerzy, inilagay siya sa isang group home sa Lee County, kung saan niya natutunan ang sining ng panghihikayat at manipulasyong panlipunan. Sa edad na labing-walo, nag-enroll siya sa Edison Community College. Mabilis siyang mag-aral, isang matalinong estudyante, at tinahak ang kanyang pag-aaral nang may sigasig sa kaalamang hindi niya alam na mayroon. Pagkalipas ng dalawang taon, dala ang isang associate's degree, lumipat si Jerzy sa North Miami, kung saan nagbenta siya ng mga kotse sa araw at nakakuha ng bachelor's degree sa Florida International University sa gabi. Kalaunan ay umangat siya sa ranggo ng sales manager.
  Isang araw, isang lalaki ang pumasok sa dealership. Isang lalaking may pambihirang anyo: balingkinitan, maitim ang mga mata, may balbas, at maalalahanin. Ang kanyang anyo at kilos ay nagpaalala kay Seth ng isang batang si Stanley Kubrick. Ang lalaking ito ay si Ian Whitestone.
  Napanood na ni Seth ang kaisa-isang low-budget na pelikula ni Whitestone, at kahit na ito ay isang bigo sa komersyo, alam ni Seth na lilipat si Whitestone sa mas malaki at mas magagandang bagay.
  Lumalabas na malaking tagahanga pala si Ian Whitestone ng film noir. Alam niya ang mga gawa ni Lily Trieste. Habang umiinom ng ilang bote ng alak, pinag-usapan nila ang genre. Nang umagang iyon, kinuha siya ni Whitestone bilang assistant producer.
  Alam ni Seth na ang isang pangalang tulad ni Jerzy Andres Kidrau ay hindi makakapagdulot sa kanya ng malaking bentahe sa industriya ng palabas, kaya nagpasya siyang palitan ito. Simple lang ang apelyido. Matagal na niyang itinuturing si William Goldman na isa sa mga diyos ng pagsulat ng iskrip at hinangaan ang kanyang mga gawa sa loob ng maraming taon. At kung mayroon mang nakagawa ng koneksyon, na nagmumungkahi na si Seth ay kahit papaano ay kamag-anak ng awtor ng Marathon Man, Magic, at Butch Cassidy and the Sundance Kid, hindi siya gagawa ng paraan para pabulaanan ang ideyang iyon.
  Sa huli, binalingan ng Hollywood ang mga ilusyon.
  Madali lang si Goldman. Medyo mas komplikado ang unang pangalan. Napagpasyahan niyang gumamit ng pangalang mula sa Bibliya para umakma sa ilusyon ng mga Hudyo. Bagama't halos kasing-Hudyo niya si Pat Robertson, hindi naman masama ang panlilinlang. Isang araw, kumuha siya ng Bibliya, pumikit, binuksan ito nang random, at isinuksok ang isang pahina. Pipiliin niya ang unang pangalang maiisip. Sa kasamaang palad, hindi talaga ito kamukha ni Ruth Goldman. Hindi rin niya sinang-ayunan si Methuselah Goldman. Ang pangatlong strike niya ang siyang nanalo. Seth. Seth Goldman.
  Makakakuha si Seth Goldman ng mesa sa L'Orangerie.
  Sa nakalipas na limang taon, mabilis siyang umangat sa ranggo sa White Light Pictures. Nagsimula siya bilang isang production assistant, mula sa pag-oorganisa ng mga serbisyo sa paggawa hanggang sa paghahatid ng mga extra at paghahatid ng dry cleaning ni Ian. Pagkatapos ay tinulungan niya si Ian na bumuo ng iskrip na magbabago sa lahat: isang supernatural thriller na tinatawag na Dimensions.
  Hindi pinayagan ang iskrip ni Ian Whitestone, ngunit ang hindi magandang pagganap nito sa takilya ang naging dahilan kung bakit ito tinalikuran. Pagkatapos ay binasa ito ni Will Parrish. Ang superstar na aktor, na nakilala sa genre ng aksyon, ay naghahanap ng pagbabago. Ang sensitibong papel ng bulag na propesor ay umalingawngaw sa kanya, at sa loob ng isang linggo ay nabigyan ng greenlight ang pelikula.
  Ang Dimensions ay naging isang pandaigdigang sensasyon, na kumita ng mahigit anim na raang milyong dolyar. Agad nitong inilagay si Ian Whitestone sa A-list. Itinaas nito si Seth Goldman mula sa isang hamak na executive assistant patungo sa executive assistant ni Ian.
  Hindi masama para sa isang trailer rat mula sa Glades County.
  Binuklat ni Seth ang kanyang DVD folder. Ano ang dapat niyang panoorin? Hindi niya mapapanood ang buong pelikula bago ito mapanood, kahit ano pa ang piliin niya, pero tuwing mayroon siyang kahit ilang minutong pahinga, gusto niya itong punuin ng pelikula.
  Pinili niya ang The Devils, isang pelikulang noong 1955 na pinagbibidahan ni Simone Signoret, isang pelikula tungkol sa pagtataksil, pagpatay, at, higit sa lahat, mga sikreto-mga bagay na alam na alam ni Seth.
  Para kay Seth Goldman, ang lungsod ng Philadelphia ay puno ng mga sikreto. Alam niya kung saan nabahiran ng dugo ang lupa, kung saan nakalibing ang mga buto. Alam niya kung saan nagkukubli ang kasamaan.
  Minsan ay sumasama siya sa kanya.
  
  
  10
  Sa kabila ng hindi pagiging si Vincent Balzano, isa siyang napakahusay na pulis. Sa loob ng sampung taon niya bilang isang undercover narcotics officer, nakahuli siya ng ilan sa mga pinakamalaking kaso sa kasaysayan ng Philadelphia kamakailan. Isa nang alamat si Vincent sa undercover world dahil sa kanyang mala-hunyangong kakayahan na makapasok sa mga grupo ng droga mula sa lahat ng panig ng mesa-pulis, adik, dealer, snitch.
  Ang listahan niya ng mga impormante at iba't ibang manloloko ay kasingkapal ng iba. Sa ngayon, sina Jessica at Byrne ay abala sa isang partikular na problema. Ayaw niyang tawagan si Vincent-ang kanilang relasyon ay nasa bingit ng isang maling salita, isang kaswal na pagbanggit, isang hindi naaangkop na punto-at ang opisina ng marriage counselor marahil ang pinakamagandang lugar para makipag-ugnayan sila sa sandaling ito.
  Tutal, ako naman ang nagmamaneho, at kung minsan kailangan kong kalimutan ang personal na mga bagay para sa trabaho.
  Habang hinihintay ang pagbabalik ng kanyang asawa sa telepono, napaisip si Jessica kung nasaan na sila sa kakaibang kasong ito-walang bangkay, walang suspek, walang motibo. Nagsagawa si Terry Cahill ng isang VICAP search, na walang nakitang anumang katulad ng mga MO recording ng Psycho. Ang Violent Offender Apprehension Program ng FBI ay isang pambansang data center na idinisenyo upang mangolekta, mag-collate, at mag-analisa ng mga marahas na krimen, lalo na ang mga pagpatay. Ang pinakamalapit na natagpuan ni Cahill sa kanila ay ang mga video na ginawa ng mga street gang, na nagpapakita ng mga initiation rites na kinasasangkutan ng paggawa ng buto para sa mga recruit.
  Kinapanayam nina Jessica at Byrne sina Emily Traeger at Isaiah Crandall, ang dalawang tao bukod kay Adam Kaslov na umupa ng "Psycho" mula sa The Reel Deal. Hindi gaanong marami ang naibigay na panayam. Si Emily Traeger ay nasa edad sitenta na at gumamit ng aluminum walker-isang maliit na detalye na hindi nabanggit ni Lenny Puskas. Si Isaiah Crandall ay nasa edad singkwenta, pandak, at kabado na parang Chihuahua. Nagtatrabaho siya bilang fry cook sa isang kainan sa Frankford Avenue. Muntik na siyang himatayin nang ipakita nila sa kanya ang kanyang mga badge. Walang sinuman sa mga detektib ang nag-isip na mayroon siyang sapat na lakas ng loob para magawa ang nakunan ng tape. Talagang hindi siya ang tamang tipo ng katawan.
  Pareho nilang sinabing napanood nila ang pelikula mula simula hanggang katapusan at wala silang nakitang kakaiba rito. Isang tawag pabalik sa video store ang nagpahayag na pareho nilang ibinalik ang pelikula sa loob ng panahon ng pagrenta.
  Parehong naipasa ng mga detektib ang dalawang pangalan sa NCIC at PCIC, ngunit wala silang nakuhang kahit ano. Parehong malinis ang mga pangalan. Ganito rin ang nangyari kina Adam Kaslov, Lenny Puskas, at Juliette Rausch.
  Sa pagitan ng panahong isinauli ni Isaiah Crandall ang pelikula at ng panahong inuwi ito ni Adam Kaslov, may nakakuha ng teyp at pinalitan ang sikat na eksena sa shower ng sa kanila.
  Walang lead ang mga detektib-kung walang bangkay, malamang na hindi sila makakahuli-ngunit mayroon silang direksyon. Sa isang maikling paghuhukay, natuklasan na ang The Reel Deal ay pagmamay-ari ng isang lalaking nagngangalang Eugene Kilbane.
  Si Eugene Hollis Kilbane, 44, ay dalawang beses nang talunan, magnanakaw nang maliit, at pornograpo, na nag-iimport ng mga seryosong libro, magasin, pelikula, at videotape, pati na rin ng iba't ibang sex toy at mga aparatong pang-adulto. Kasama ng The Reel Deal, si Mr. Kilbane ay nagmamay-ari ng pangalawang independiyenteng tindahan ng video, pati na rin ng isang adult bookstore at peep show sa 13th Street.
  Binisita nila ang kaniyang punong-tanggapan ng "korporasyon"-ang likod ng isang bodega sa Erie Avenue. May mga rehas sa mga bintana, nakasara ang mga kurtina, nakakandado ang pinto, walang sumasagot. Isang uri ng imperyo.
  Ang mga kilalang kasamahan ni Kilbane ay mga kilalang tao sa Philadelphia, na marami sa kanila ay mga nagtitinda ng droga. At sa Philadelphia, kung nagbebenta ka ng droga, kilala ka ni Detective Vincent Balzano.
  Hindi nagtagal ay bumalik si Vincent sa telepono at ibinalita ang isang lugar na kilalang madalas puntahan ni Kilbane: isang dive bar sa Port Richmond na tinatawag na The White Bull Tavern.
  Bago ibinaba ang telepono, inalok ni Vincent si Jessica ng suporta. Ayaw man niyang aminin, at kahit gaano pa ito kakatwa sa sinumang hindi kabilang sa mga tagapagpatupad ng batas, medyo malugod naman itong tinanggap.
  Tinanggihan niya ang alok, ngunit napunta ito sa bangko para sa rekonsiliasyon.
  
  Ang White Bull Tavern ay isang barung-barong na may harapang bato malapit sa Richmond at Tioga Streets. Ipinarada nina Byrne at Jessica ang Taurus at naglakad papunta sa tavern, at naisip ni Jessica, "Alam mo, papasok ka sa isang mahirap na lugar kapag pinagdikit ang pinto gamit ang duct tape." May karatula sa dingding sa tabi ng pinto na nagsasabing: ALIMANAG BUONG TAON!
  "Talaga," naisip ni Jessica.
  Sa loob, natagpuan nila ang isang masikip at madilim na bar na may mga neon beer sign at mga plastik na ilaw. Makapal ang hangin dahil sa usok at matamis na aroma ng murang whisky. Sa ilalim ng lahat ng ito, mayroong isang bagay na nakapagpapaalala sa santuwaryo ng mga primate sa Philadelphia Zoo.
  Habang papasok siya at ang kanyang mga mata ay nakakapag-adjust sa liwanag, naisip ni Jessica ang layout. Isang maliit na silid na may pool table sa kaliwa, isang bar na may labinlimang stool sa kanan, at ilang mga lumang mesa sa gitna. Dalawang lalaki ang nakaupo sa mga stool sa gitna ng bar. Sa dulo, isang lalaki at isang babae ang nag-uusap. Apat na lalaki ang naglalaro ng nine-ball. Sa unang linggo niya sa trabaho, natutunan niya na ang unang hakbang kapag pumapasok sa isang snake pit ay ang tukuyin ang mga ahas at magplano ng labasan.
  Agad na nakuhanan ni Jessica ng litrato si Eugene Kilbane. Nakatayo siya sa kabilang dulo ng bar, humihigop ng kape at nakikipag-usap sa isang babaeng bottle-blond na, ilang taon na ang nakalilipas at sa ibang pananaw, ay maaaring sinubukang magpakaganda. Dito, siya ay kasingputla ng mga cocktail napkin. Si Kilbane ay payat at payat. Kinulayan niya ng itim ang kanyang buhok, nakasuot ng gusot na kulay abong double-breasted suit, isang brass tie, at mga singsing sa kanyang pinky. Ibinatay siya ni Jessica sa paglalarawan ni Vincent sa kanyang mukha. Napansin niya na halos isang-kapat ng itaas na labi ng lalaki sa kanang bahagi ang nawawala, napalitan ng peklat. Nagbigay ito sa kanya ng itsura ng isang patuloy na pag-ungol, isang bagay na, siyempre, ay ayaw niyang isuko.
  Habang naglalakad sina Byrne at Jessica papunta sa likurang bahagi ng bar, ang blonde ay bumaba mula sa kanyang upuan at naglakad papunta sa silid sa likuran.
  "Ako si Detective Byrne, ito ang aking partner, si Detective Balzano," sabi ni Byrne, habang ipinapakita ang kanyang ID.
  "At ako si Brad Pitt," sabi ni Kilbane.
  Dahil sa hindi kumpletong labi niya, lumabas si Brad bilang si Mrad.
  Hindi pinansin ni Byrne ang saloobin. Sandali. "Ang dahilan kung bakit kami nandito ay dahil sa imbestigasyon na ginagawa namin, may natuklasan kami sa isa sa mga establisyimento ninyo na gusto naming pag-usapan," aniya. "Ikaw ba ang may-ari ng The Reel Deal sa Aramingo?"
  Walang imik si Kilbane. Humigop siya sa kanyang kape at tumitig nang diretso sa unahan.
  "Ginoong Kilbane?" tanong ni Jessica.
  Tumingin si Kilbane sa kanya. "Pasensya na, ano nga pala ang sinabi mong pangalan mo, mahal?"
  "Detektib Balzano," aniya.
  Lumapit nang kaunti si Kilbane, habang ang tingin nito ay pataas at pababa sa kanyang katawan. Natutuwa si Jessica na nakasuot siya ng maong ngayon sa halip na palda. Gayunpaman, pakiramdam niya ay kailangan niya ng maligo.
  "Ang ibig kong sabihin ay ang pangalan mo," sabi ni Kilbane.
  "Detektib".
  Ngumisi si Kilbane. "Ang tamis."
  "Ikaw ba ang may-ari ng The Reel Deal?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko pa naririnig 'yan," sabi ni Kilbane.
  Nanatiling kalmado si Byrne. Bahagya lang. "Tatanungin kita ulit. Pero dapat mong malaman, tatlo ang limitasyon ko. Pagkatapos ng alas-tres, ililipat namin ang banda sa Roundhouse. At mahilig kaming mag-party ng partner ko hanggang gabi. Ang ilan sa mga paborito naming bisita ay kilalang nagpapalipas ng gabi sa maaliwalas at maliit na silid na ito. Gusto naming tawagin itong 'The Murder Hotel.'"
  Huminga nang malalim si Kilbane. Ang mga taong matitigas ang ulo ay laging may pagkakataong kailangan nilang timbangin ang kanilang posisyon laban sa kanilang mga resulta. "Oo," sabi niya. "Isa iyan sa mga gawain ko."
  "Naniniwala kami na ang isa sa mga teyp sa tindahang ito ay maaaring naglalaman ng ebidensya ng isang medyo seryosong krimen. Naniniwala kami na maaaring may kumuha ng teyp mula sa estante noong nakaraang linggo at muling ni-record ito."
  Hindi man lang nag-react si Kilbane. "Oo? At?"
  "May naiisip ka bang ibang taong makakagawa ng ganoon?" tanong ni Byrne.
  "Sino, ako? Wala akong alam tungkol diyan."
  - Bueno, magpapasalamat kami kung pag-iisipan mo ang tanong na ito.
  "Tama ba?" tanong ni Kilbane. "Ano ang ibig sabihin nito para sa akin?"
  Huminga nang malalim si Byrne at dahan-dahang pinakawalan ito. Nakita ni Jessica ang paggana ng mga kalamnan sa kanyang panga. "Magpapasalamat ka sa Philadelphia Police Department," aniya.
  "Hindi pa sapat. Magandang araw sa iyo." Sumandal si Kilbane at nag-unat. Habang ginagawa niya iyon, ibinunyag niya ang hawakan na may dalawang daliri ng malamang na isang siper ng hayop na nasa kaluban ng kanyang sinturon. Ang siper ng hayop ay isang matalas na kutsilyo na ginagamit sa pagkatay ng hayop. Dahil malayo sila sa preserve, malamang na may iba pang dahilan si Kilbane kung bakit niya ito dinala.
  Tiningnan ni Byrne ang sandata, nang may matinding pag-iisip. Naunawaan ito ni Kilbane, isang dalawang beses nang natalo. Ang pagkakaroon lamang ng sandata ay maaaring magdulot ng pagkaaresto sa kanya dahil sa paglabag sa kanyang parol.
  "Sinabi mo ba ang 'The Drum Deal'?" tanong ni Kilbane. Magsisi ka na ngayon. Magalang.
  "Tama iyan," sagot ni Byrne.
  Tumango si Kilbane, tumingala sa kisame, nagkunwaring malalim ang iniisip. Na para bang posible iyon. "Magtatanong-tanong muna ako. Titingnan ko kung may nakakita ng kahina-hinala," sabi niya. "Mayroon akong iba't ibang kliyente sa lugar na ito."
  Itinaas ni Byrne ang dalawang kamay, nakataas ang mga palad. "At sabi nila hindi gumagana ang community policing." Inilapag niya ang card sa counter. "Alinman doon, hihintayin ko ang tawag."
  Hindi hinawakan ni Kilbane ang card o tiningnan man lang.
  Sinuri ng dalawang detektib ang bar. Walang nakaharang sa kanilang labasan, pero siguradong nasa paligid lang sila ng lahat.
  "Ngayon," dagdag ni Byrne. Tumabi siya at sinenyasan si Jessica na mauna sa kanya.
  Nang tumalikod na si Jessica para umalis, ipinulupot ni Kilbane ang braso sa baywang niya at marahas na hinila palapit sa kanya. "Nanood ka na ba ng sine, baby?"
  Nanatili sa kanang balakang ni Jessica ang holster ng kanyang Glock. Ilang pulgada na lang ang layo ng kamay ni Kilbane sa kanyang sandata.
  "Sa katawang tulad mo, kaya kitang gawing isang bituin," patuloy niya, mas hinigpitan pa ang pagpisil sa kanya, habang ang kamay ay lumalapit sa sandata niya.
  Kumalas si Jessica sa pagkakahawak niya, itinapat ang mga paa sa lupa, at nagpakawala ng isang perpektong nakatutok at tamang-tama ang tiyempo na kaliwang hook sa tiyan ni Kilbane. Tinamaan siya ng suntok sa kanang bato at tumama na may malakas na sampal na tila umalingawngaw sa buong bar. Umatras si Jessica, nakataas ang mga kamao, mas instinct kaysa sa anumang plano ng laban. Ngunit tapos na ang maliit na labanang iyon. Kapag nag-eensayo ka sa Frazier's Gym, alam mo kung paano gamitin ang katawan. Isang suntok lang ang tumama sa binti ni Kilbane.
  At lumabas na, almusal niya pala iyon.
  Habang siya'y napayuko, isang agos ng mabula na dilaw na apdo ang bumulwak mula sa ilalim ng kanyang basag na itaas na labi, muntik nang matamaan si Jessica. Salamat sa Diyos.
  Pagkatapos ng suntok, ang dalawang tulisan na nakaupo sa bar ay nakaalerto, pawang nagbubuntong-hininga at nagyayabang, habang kumikibot-kibot ang mga daliri. Itinaas ni Byrne ang kanyang kamay, na sumisigaw ng dalawang bagay. Una, huwag kang gagalaw, sumpain mo ako. Pangalawa, huwag kang gagalaw kahit isang pulgada.
  Parang gubat ang dating ng silid habang sinusubukan ni Eugene Kilbane na hanapin ang kanyang daan. Sa halip, lumuhod siya sa sahig na lupa. Binitawan siya ng isang 130-pound na babae. Para sa isang lalaking tulad ni Kilbane, marahil ito na ang pinakamasamang bagay na maaaring mangyari. Isang body shot, higit pa rito.
  Dahan-dahang lumapit sina Jessica at Byrne sa pinto, nakapindot sa mga butones ng kanilang mga holster. Itinuro ni Byrne ang mga kontrabida sa mesa ng bilyar.
  "Binalaan ko na siya, 'di ba?" tanong ni Jessica kay Birn, habang papalayo pa rin at nagsasalita mula sa gilid ng kanyang bibig.
  - Oo, ginawa mo, detektib.
  "Parang hahawakan niya ang baril ko."
  "Malinaw na, napakasamang ideya ito."
  "Kailangan ko siyang suntukin, 'di ba?
  - Walang tanong.
  - Malamang hindi niya tayo tatawagan ngayon, 'di ba?
  "Aba, hindi," sabi ni Byrne. "Sa palagay ko ay hindi."
  
  Sa labas, tumayo sila malapit sa kotse nang halos isang minuto, para lang masigurong wala sa mga tauhan ni Kilbane ang nagbabalak na ituloy ito. Gaya ng inaasahan, hindi nila ginawa. Nakasalubong na nina Jessica at Byrne ang libu-libong taong katulad ni Eugene Kilbane noong panahon nila sa trabaho-mga maliliit na may maliliit na negosyo, na pinapatakbo ng mga taong nagpapakabusog sa mga bangkay na naiwan ng mga tunay na tauhan.
  Kumikirot ang braso ni Jessica. Umasa siyang hindi niya ito nasaktan. Papatayin siya ni Tiyo Vittorio kapag nalaman nitong nananakit siya ng mga tao nang walang bayad.
  Pagsakay nila sa kotse at pabalik sa Center City, tumunog ang cellphone ni Byrne. Sinagot niya, nakinig, isinara ito, at sinabing, "May ipapagawa sa atin ang Audio Visual."
  OceanofPDF.com
  11
  Ang audiovisual unit ng Philadelphia Police Department ay matatagpuan sa basement ng Roundhouse. Nang lumipat ang crime lab sa bago at makintab nitong mga kuwartel sa Eighth at Poplar, ang AV unit ay isa sa iilang natitira. Ang pangunahing tungkulin ng unit ay magbigay ng audiovisual support sa lahat ng iba pang ahensya ng lungsod-pagsusuplay ng mga camera, telebisyon, VCR, at kagamitan sa potograpiya. Nagbibigay din sila ng mga news feed, na nangangahulugang pagsubaybay at pagtatala ng balita 24/7; kung may kailangan ang commissioner, chief, o sinumang iba pang senior officer, mayroon silang agarang access.
  Karamihan sa trabaho ng detective support unit ay ang pag-analisa ng surveillance video, bagama't paminsan-minsan ay may lumalabas na audio recording ng isang nagbabantang tawag sa telepono para mas lalong maging kapanapanabik. Karaniwang nire-record ang surveillance footage gamit ang frame-by-frame technology, na nagpapahintulot sa dalawampu't apat na oras o higit pa ng footage na magkasya sa isang T-120 tape. Kapag ang mga recording na ito ay pinatugtog sa isang karaniwang VCR, ang galaw ay napakabilis kaya imposibleng masuri. Dahil dito, kinakailangan ang isang slow-motion VCR upang mapanood ang mga tape nang real time.
  Napaka-abala ng yunit kaya't anim na opisyal at isang sarhento ang nagtatrabaho araw-araw. At ang hari ng pagsusuri ng video surveillance ay si Officer Mateo Fuentes. Si Mateo ay nasa kalagitnaan ng kanyang mga trenta-payat, sunod sa moda, walang kapintasang ayos-isang siyam na taong beterano sa militar na nabuhay, kumakain, at nakahinga ng maayos. Tanungin siya tungkol sa kanyang personal na buhay sa iyong sariling peligro.
  Nagtipon sila sa isang maliit na editing bay sa tabi ng control room. Isang naninilaw na printout ang makikita sa itaas ng mga monitor.
  IKAW ANG NAG-SHOOT NG VIDEO, IKAW ANG NAG-E-EDIT.
  "Maligayang pagdating sa Cinema Macabre, mga detektib," sabi ni Mateo.
  "Anong tumutugtog?" tanong ni Byrne.
  Nagpakita si Mateo ng digital na litrato ng bahay kasama ang Psycho videotape. Mas tiyak, ang gilid kung saan nakakabit ang maikling piraso ng pilak na teyp.
  "Una sa lahat, lumang kuha ng seguridad 'yan," sabi ni Mateo.
  "Okay. Ano ang sinasabi sa atin ng makabagong katwirang ito?" tanong ni Byrne habang kumikindat at nakangiti. Kilala si Mateo Fuentes sa kanyang matigas at parang-biserong kilos, pati na rin sa kanyang mala-Jack Webb na pananalita. Tinatakpan niya ang isang mas mapaglaro na katangian, ngunit isa siyang lalaking kahanga-hanga.
  "Natutuwa akong binanggit mo iyan," sabi ni Mateo, sabay turo. Itinuro niya ang pilak na laso sa gilid ng teyp. "Isa itong mahusay at makalumang paraan ng pag-iwas sa pagkalagas. Marahil ay mula pa noong mga unang taon ng dekada '90. Ang mga mas bagong bersyon ay mas sensitibo at mas epektibo."
  "Natatakot akong wala akong alam tungkol diyan," sabi ni Byrne.
  "Hindi rin ako eksperto, pero sasabihin ko sa iyo ang alam ko," sabi ni Mateo. "Ang sistemang ito ay karaniwang tinatawag na EAS, o Electronic Article Surveillance. May dalawang pangunahing uri: hard tags at soft tags. Ang hard tags ay ang malalaking plastik na tag na ikinakabit nila sa mga leather jacket, Armani sweater, classic Zegna shirts, at iba pa. Lahat ay magaganda. Ang mga tag na ito ay dapat tanggalin kasama ng device pagkatapos magbayad. Ang mga soft tags, sa kabilang banda, ay kailangang bawasan ang pagiging sensitibo sa pamamagitan ng pag-swipe sa mga ito sa isang tablet o paggamit ng handheld scanner, na siyang nagsasabi sa tag na ligtas nang umalis sa tindahan."
  "Paano ang mga videotape?" tanong ni Byrne.
  - At pati na rin ang mga video cassette at DVD.
  - Kaya nga nila ibinibigay ang mga iyon sa iyo sa kabilang panig ng mga iyon...
  "Ang mga pedestal," sabi ni Mateo. "Tama. Eksakto. Parehong uri ng tag ang gumagana sa radio frequency. Kung ang tag ay hindi pa natatanggal o hindi nababawasan ang sensitibidad, at madadaanan mo ang mga pedestal, tutunog ang mga beep. Pagkatapos ay hahawakan ka nila."
  "At wala nang ibang paraan para maiwasan ito?" tanong ni Jessica.
  Palaging may paraan para malampasan ang lahat.
  "Parang ano?" tanong ni Jessica.
  Tumaas ang isang kilay ni Mateo. "May plano ka bang magnakaw sa tindahan, Detective?"
  "May hinahanap akong magandang pares ng itim na linen blanch."
  Tumawa si Mateo. "Good luck. Mas protektado ang mga ganyang bagay kaysa sa Fort Knox."
  Pinitik ni Jessica ang kanyang mga daliri.
  "Pero sa mga sistemang dinosaur na ito, kung babalutin mo ang buong bagay sa aluminum foil, maaari nitong lokohin ang mga lumang security sensor. Maaari mo pa nga itong idikit sa magnet."
  "Dumarating at umaalis?"
  "Oo."
  "Kaya ang isang taong nagbabalot ng videotape sa aluminum foil o nagdikit nito sa magnet ay maaaring ilabas ito sa tindahan, hawakan ito nang ilang sandali, pagkatapos ay balutin itong muli at ibalik?" tanong ni Jessica.
  "Siguro."
  - At lahat ng ito ay para hindi ka mapansin?
  "Sa tingin ko," sabi ni Mateo.
  "Magaling," sabi ni Jessica. Nakatuon sila sa mga taong umuupa ng tape. Ngayon, bukas na ang pagkakataon para sa halos lahat ng tao sa Philadelphia na may access sa Reynolds Wrap. "Paano naman ang isang tape mula sa isang tindahan na inilalagay sa ibang tindahan? Halimbawa, isang tape mula sa isang pelikulang Blockbuster ang ipinasok sa isang video sa West Coast?"
  "Hindi pa nag-iistandardize ang industriya. Itinataguyod nila ang tinatawag nilang mga tower-based system sa halip na mga tag-based installation, para mabasa ng mga detector ang maraming tag technologies. Sa kabilang banda, kung alam ng mga tao na halos animnapung porsyento lamang ng mga pagnanakaw ang nade-detect ng mga detector na ito, maaaring mas maging kumpiyansa sila."
  "Paano ang pagre-record ng pre-recorded tape?" tanong ni Jessica. "Mahirap ba iyon?"
  "Wala kahit kaunti," sabi ni Mateo. Itinuro niya ang isang maliit na ukit sa likod ng videotape. "Ang kailangan mo lang gawin ay maglagay ng kung ano sa ibabaw nito."
  "Kaya kung ang isang tao ay kumuha ng tape mula sa tindahan na nakabalot sa foil, maaari nila itong iuwi at irekord dito-at kung walang sinuman ang sumubok na umupa nito nang ilang araw, walang makakaalam na nawawala ito," sabi ni Byrne. "Kung gayon, ang kailangan lang nilang gawin ay balutin ito ng foil at ibalik ito."
  "Malamang totoo iyan."
  Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Byrne. Hindi pa sila nakakabalik sa simula. Hindi pa nga sila kasali sa board.
  "Salamat sa pagpapasaya ng araw namin," sabi ni Byrne.
  Ngumiti si Mateo. "Hoy, sa tingin mo ba ay tatawagin kita rito kung wala akong magandang maipapakita sa iyo, Kapitan, aking Kapitan?"
  "Tingnan natin," sabi ni Byrne.
  "Tingnan mo ito."
  Umikot si Mateo sa kanyang upuan at pinindot ang ilang mga buton sa dTective digital console sa likuran niya. Kinomberte ng detective system ang standard video sa digital at pinayagan ang mga technician na manipulahin ang imahe nang direkta mula sa hard drive. Agad na nagsimulang gumulong si Psycho sa monitor. Sa monitor, bumukas ang pinto ng banyo at pumasok ang isang matandang babae. Muling nag-rewound si Mateo hanggang sa mawalan na naman ng laman ang silid, pagkatapos ay pinindot ang PAUSE, para i-freeze ang imahe. Itinuro niya ang kaliwang sulok sa itaas ng frame. Doon, sa ibabaw ng shower rod, ay may isang kulay abong batik.
  "Astig," sabi ni Byrne. "Sige. Ilathala natin ang APB."
  Umiling si Mateo. "Usted de poka fe." Sinimulan niyang i-zoom in ang larawan, na malabo na at hindi na maintindihan. "Lilinawin ko lang nang kaunti."
  Pinindot niya ang sunod-sunod na mga key, habang ang mga daliri niya ay dumadausdos sa keyboard. Medyo naging mas malinaw ang imahe. Mas nakilala ang maliit na mantsa sa shower rod. Parang isang parihabang puting label na may itim na tinta. Pinindot pa ni Mateo ang ilan pang mga key. Lumaki ang imahe nang mga 25 porsyento. Nagsimula itong magmukhang isang bagay.
  "Ano 'yan, isang bangka?" tanong ni Byrne, habang nakapikit ang mga mata habang nakatingin sa imahe.
  "Isang bangkang pang-ilog," sabi ni Mateo. Mas pinalinaw niya ang larawan. Malabo pa rin ito, pero malinaw na may salita sa ilalim ng drowing. Isang uri ng logo.
  Hinubad ni Jessica ang salamin niya at isinuot ang mga ito. Lumapit siya sa monitor. "Nakasaad doon... Natchez?"
  "Oo," sabi ni Mateo.
  "Ano ba Natchez?"
  Humarap si Mateo sa computer na nakakonekta sa internet. Nag-type siya ng ilang salita at pinindot ang ENTER. Agad na lumitaw ang isang website sa monitor, na nagpapakita ng mas malinaw na bersyon ng imahe sa kabilang screen: isang naka-istilong bangkang pang-ilog.
  "Ang Natchez, Inc. ay gumagawa ng mga kagamitan sa banyo at mga tubo," sabi ni Mateo. "Sa tingin ko isa ito sa mga tubo ng kanilang shower."
  Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Byrne. Matapos ang habulan ng anino sa umaga, isa itong kalamangan. Maliit lang, ngunit nangunguna pa rin.
  "Kaya ba lahat ng shower rod na ginagawa nila ay may logo na iyon?" tanong ni Jessica.
  Umiling si Mateo. "Hindi," sabi niya. "Tingnan mo."
  Nag-click siya sa isang pahina para sa katalogo ng shower rod. Walang mga logo o marka sa mismong mga rod. "Sa palagay ko ay naghahanap kami ng isang uri ng label na magpapakilala sa item sa installer. Isang bagay na dapat nilang tanggalin kapag nakumpleto na ang pag-install."
  "So sinasabi mong kamakailan lang ikinabit itong shower rod," sabi ni Jessica.
  "Iyan ang konklusyon ko," sabi ni Mateo sa kakaiba at tiyak na paraan. "Kung matagal lang siya roon, iisipin mong nadulas na siya palabas dahil sa singaw mula sa shower. Kukunin ko sana ang printout para sa iyo." Pinindot pa ni Mateo ang ilang key, saka binuksan ang laser printer.
  Habang naghihintay sila, nagsalin si Mateo ng isang tasa ng sopas mula sa isang termos. Binuksan niya ang isang lalagyan ng Tupperware, at ibinunyag ang dalawang maayos na nakasalansan na salansan ng mga solusyon sa asin. Naisip ni Jessica kung nakauwi na ba siya.
  "Nabalitaan kong inaayos mo na raw ang mga costume," sabi ni Mateo.
  Nagtinginan muli sina Jessica at Byrne, sa pagkakataong ito ay nakasimangot. "Saan mo narinig 'yan?" tanong ni Jessica.
  "Mula mismo sa suit," sabi ni Mateo. "Nandito na iyon mga isang oras ang nakalipas."
  "Si Special Agent Cahill?" tanong ni Jessica.
  "Magiging terno iyan."
  - Ano ang gusto niya?
  "Iyon lang. Marami siyang itinanong. Gusto niya ng malalim na impormasyon tungkol sa bagay na ito."
  - Ibinigay mo ba ito sa kanya?
  Mukhang dismayado si Mateo. "Hindi naman ako ganoon ka-unprofessional, Detective. Sinabi ko sa kanya na inaayos ko na."
  Napangiti si Jessica. Grabe ang PPD. Minsan gusto niya ang lugar na ito at ang lahat ng tungkol dito. Pero, iniisip pa rin niya na ilabas agad ang kalokohan ni Agent Opie sa unang pagkakataon.
  Lumapit si Mateo at kinuha ang isang printout ng litrato ng isang shower rod. Iniabot niya ito kay Jessica. "Alam kong hindi ito kalakihan, pero panimula na ito, 'di ba?"
  Hinalikan ni Jessica ang tuktok ng ulo ni Mateo. "Ang galing mo, Mateo."
  "Ikwento mo sa mundo, Hermana."
  
  Ang pinakamalaking kompanya ng pagtutubero sa Philadelphia ay ang Standard Plumbing and Heating sa Germantown Avenue, isang bodega na may lawak na 50,000 metro kuwadrado na puno ng mga palikuran, lababo, bathtub, shower, at halos lahat ng kagamitang maiisip. Mayroon silang mga mamahaling linya tulad ng Porcher, Bertocci, at Cesana. Nagbebenta rin sila ng mga mas murang kagamitan, tulad ng mga gawa ng Natchez, Inc., isang kompanyang nakabase, hindi nakakagulat, sa Mississippi. Ang Standard Plumbing and Heating ang tanging distributor sa Philadelphia na nagbebenta ng mga produktong ito.
  Ang pangalan ng sales manager ay Hal Hudak.
  "Ito ay isang NF-5506-L. Ito ay isang hugis-L na lalagyan na gawa sa aluminyo, isang pulgada ang diyametro," sabi ni Hudak. Tinitingnan niya ang isang printout ng isang litratong kuha mula sa isang videotape. Ito ay na-crop na ngayon para ang tuktok na lang ng shower rod ang makita.
  "At si Natchez ang may gawa nito?" tanong ni Jessica.
  "Tama. Pero medyo mura lang 'yan. Walang espesyal." Nasa huling bahagi ng singkwenta anyos na si Hudak, kalbo, pilyo, na parang may anumang bagay na maaaring maging kawili-wili. Amoy Cinnamon Altoids siya. Nasa loob sila ng kanyang opisina na puno ng papel at tinatanaw ang isang magulong bodega. "Marami kaming ibinebentang kagamitan ni Natchez sa pederal na pamahalaan para sa pabahay ng FHA."
  "Paano ang mga hotel at motel?" tanong ni Byrne.
  "Oo naman," sabi niya. "Pero hindi mo 'yan makikita sa kahit anong high-end o mid-range na hotel. Kahit sa Motel 6 lang."
  "Bakit ganito?"
  "Pangunahin na dahil malawakang ginagamit ang mga kagamitan sa mga sikat na murang motel na ito. Ang paggamit ng mga murang ilaw ay hindi makatuwiran sa komersyal na pananaw. Ang mga ito ay pinapalitan dalawang beses sa isang taon."
  Kumuha si Jessica ng ilang tala at nagtanong, "Kung gayon, bakit naman bibilhin ng motel ang mga iyon?"
  "Sa pagitan mo, ko, at ng operator ng switchboard, ang tanging mga motel na maaaring magkabit ng mga ilaw na ito ay iyong mga motel kung saan hindi madalas magpalipas ng gabi ang mga tao, kung naiintindihan mo ang ibig kong sabihin."
  Alam na alam nila ang ibig niyang sabihin. "May naibenta na ba kayo nito kamakailan lang?" tanong ni Jessica.
  "Depende iyan sa ibig mong sabihin sa 'kamakailan lang.'"
  "Sa mga nakaraang buwan."
  "Pag-iisipan ko." Nag-type siya ng ilang key sa keyboard ng computer niya. "Uh-huh. Tatlong linggo na ang nakalipas, nakatanggap ako ng maliit na order mula kay... Arcel Management.
  "Gaano kaliit ang order?"
  "Umorder sila ng dalawampung shower rod. Yung hugis-L na aluminum. Katulad ng mga nasa larawan mo.
  "Lokal ba ang kompanya?"
  "Oo."
  "Naihatid na ba ang order?"
  Ngumiti si Khudak. "Syempre naman."
  "Ano nga ba ang eksaktong ginagawa ng Arcel Management?"
  Ilang pindot pa. "Namamahala sila ng mga apartment. Ilang motel, sa palagay ko."
  "Mga motel kada oras?" tanong ni Jessica.
  "May asawa ako, detektib. Magtatanong-tanong pa ako."
  Ngumiti si Jessica. "Ayos lang," sabi niya. "Sa tingin ko kaya natin ito."
  "Salamat sa asawa ko."
  "Kakailanganin namin ang kanilang address at numero ng telepono," sabi ni Byrne.
  "Nakuha mo."
  
  Pagbalik sa Center City, huminto sila sa Ninth at Passyunk at naghagis ng barya. Ang mga ulo ay kumakatawan kay Pat. Tails, Geno. Iyon ay mga ulo. Madali lang ang tanghalian sa Ninth at Passyunk.
  Nang bumalik si Jessica sa kotse dala ang mga cheesesteak, isinara ni Byrne ang telepono at sinabing, "Ang Arcel Management ang namamahala sa apat na apartment complex sa North Philadelphia, pati na rin sa isang motel sa Dauphin Street."
  "Kanlurang Philadelphia?"
  Tumango si Byrne. "Strawberry Mansion."
  "At sa palagay ko ay isa itong five-star hotel na may European spa at championship golf course," sabi ni Jessica habang papasok sa kotse.
  "Ito talaga ang hindi kilalang Rivercrest Motel," sabi ni Byrne.
  "Umorder ba sila nitong mga shower rod?"
  "Ayon sa napakabait at matamis na boses na si Miss Rochelle Davis, ginawa nga nila."
  "Talaga bang sinabi ng napakabait at matamis na boses na si Miss Rochelle Davis kay Detective Kevin Byrne, na malamang ay sapat na ang edad para maging ama niya, kung ilang kwarto ang mayroon sa Rivercrest Motel?"
  "Ginawa niya."
  "Ilan?"
  Pinaandar ni Byrne ang Taurus at itinuro ito pakanluran. "Dalawampu."
  
  
  12
  Naupo si Seth Goldman sa eleganteng lobby ng Park Hyatt, isang eleganteng hotel na sumasakop sa ilang pinakamataas na palapag ng makasaysayang gusali ng Bellevue sa Broad at Walnut Streets. Sinuri niya ang listahan ng mga tawag para sa araw na iyon. Walang masyadong kabayanihan. Nakipagkita sila sa isang reporter mula sa Pittsburgh Magazine, nagsagawa ng maikling panayam at photo shoot, at agad na bumalik sa Philadelphia. Nakatakda silang dumating sa set sa loob ng isang oras. Alam ni Seth na nasa isang lugar si Ian sa hotel, na mabuti naman. Bagama't hindi pa nakikita ni Seth na hindi nakatanggap ng tawag si Ian, nakagawian na niyang mawala nang ilang oras.
  Pagkalipas lamang ng alas-kwatro, lumabas si Ian mula sa elevator, kasama ang kanyang yaya na si Eileen, na karga ang anim na buwang gulang na anak ni Ian na si Declan. Ang asawa ni Ian na si Julianna ay nasa Barcelona. O kaya naman ay nasa Florence. O kaya naman ay nasa Rio. Mahirap subaybayan.
  Si Eileen ay pinangasiwaan ni Erin, ang production manager ni Ian.
  Wala pang tatlong taon si Erin Halliwell kasama si Ian, ngunit matagal nang nagdesisyon si Seth na bantayan siya. Malinis, maigsi, at lubos na mahusay, hindi lingid sa kaalaman ng lahat na gusto ni Erin ang trabaho ni Seth, at kung hindi lang dahil sa pakikipagtalik nito kay Ian-sa gayon ay hindi sinasadyang lumikha ng parang salamin na kisame para sa kanyang sarili-malamang ay nakuha na niya ito.
  Iniisip ng karamihan na ang isang production company tulad ng White Light ay kumukuha ng dose-dosenang, marahil dose-dosenang, mga full-time na empleyado. Sa totoo lang, tatlo lang sila: sina Ian, Erin, at Seth. Iyon lang ang mga tauhang kailangan hanggang sa masimulan ang produksyon ng pelikula; saka nagsimula ang tunay na pagkuha ng mga tauhan.
  Sandaling kinausap ni Ian si Erin, na nagsuot ng makintab at maayos na takong, binigyan si Seth ng pantay na pinong ngiti, at bumalik sa elevator. Pagkatapos ay ginulo ni Ian ang malambot at pulang buhok ni Declan, tumawid sa lobby, at sumulyap sa isa sa kanyang dalawang relo-ang isa na nagpapakita ng lokal na oras. Ang isa naman ay nakatakda sa oras ng Los Angeles. Hindi kayang gawin ni Ian Whitestone ang matematika. Mayroon siyang ilang minuto. Nagtimpla siya ng isang tasa ng kape at umupo sa tapat ni Seth.
  "Sino ang nandyan?" tanong ni Seth.
  "Ikaw."
  "Sige," sabi ni Seth. "Magbigay ng dalawang pelikula na pinagbibidahan ng tig-dalawang aktor, parehong idinirek ng mga nanalo ng Oscar."
  Ngumiti si Ian. Pinagkrus niya ang kanyang mga binti at pinahid ang kamay sa kanyang baba. "Parang mas lalo siyang nagmumukha ng isang kwarenta-anyos na si Stanley Kubrick," naisip ni Seth. Malalalim ang mga matang may pilyong kislap. Isang mamahaling at kaswal na damit.
  "Okay," sabi ni Ian. Halos tatlong taon na nilang ginagawa ang quiz na ito nang paminsan-minsan. Hindi pa rin natutukso ni Seth ang lalaki. "Apat na aktor-direktor na nanalo ng Oscar. Dalawang pelikula."
  "Totoo. Pero tandaan mo na nanalo sila ng Oscars para sa pagdidirek, hindi sa pag-arte."
  "Pagkatapos ng 1960?"
  Tiningnan lang siya ni Seth. Parang gusto niya itong bigyan ng pahiwatig. Parang kailangan ni Ian ng pahiwatig.
  "Apat na magkakaibang tao?" tanong ni Jan.
  Isa na namang kinang.
  "Sige, sige." Itinaas ang mga kamay na parang sumusuko.
  Ang mga patakaran ay ang mga sumusunod: ang taong nagtatanong ay nagbibigay sa kausap ng limang minuto para sumagot. Walang konsultasyon sa ibang tao, at walang internet access na papayagan. Kung hindi mo masasagot ang tanong sa loob ng limang minuto, kailangan mong kumain kasama ang kausap sa isang restawran na kanilang napili.
  "Ibigay?" tanong ni Seth.
  Sumulyap si Jan sa isa sa kanyang mga relo. "Tatlong minuto na lang?"
  "Dalawang minuto at apatnapung segundo," pagtatama ni Seth.
  Tumingin si Ian sa magarbong kisame, inaalala ang kanyang mga alaala. Tila ba natalo na siya ni Seth sa wakas.
  Sampung segundo na lang ang natitira, sinabi ni Ian, "Sina Woody Allen at Sydney Pollack sa Husbands and Wives. Sina Kevin Costner at Clint Eastwood sa A Perfect World."
  "Sumpa."
  Tumawa si Ian. Pumapatak pa rin siya ng isang libo. Tumayo siya at isinukbit ang bag niya sa balikat. "Ano ang numero ng telepono ni Norma Desmond?"
  Palaging sinasabi ni Ian na tungkol ito sa pelikula. Karamihan sa mga tao ay gumagamit ng past tense. Para kay Ian, ang pelikula ay palaging ang sandali. "Crestview 5-1733," sagot ni Seth. "Anong pangalan ang ginamit ni Janet Leigh nang pumasok siya sa Bates Motel?"
  "Marie Samuels," sabi ni Ian. "Ano ang pangalan ng kapatid ni Gelsomina?"
  "Madali lang naman 'yan," naisip ni Seth. Alam na alam niya ang bawat frame ng "La Strada" ni Fellini. Una niya itong nakita sa Monarch Art noong sampung taong gulang siya. Naiiyak pa rin siya kapag naiisip niya ito. Kailangan niya lang marinig ang malungkot na huni ng trumpeta sa mga unang kredito para magsimulang humagulgol. "Rosa."
  "Molto bene," sabi ni Ian sabay kindat. "Kita tayo sa set."
  "Opo, maestro."
  
  Pumara si Seth ng taksi at tumungo sa Ninth Street. Habang nagmamaneho sila patimog, pinanood niya ang pagbabago ng mga kapitbahayan: mula sa maingay na Center City hanggang sa malawak na urban enclave ng South Philadelphia. Aminado si Seth na nasisiyahan siya sa pagtatrabaho sa Philadelphia, ang bayan ni Ian. Sa kabila ng lahat ng kahilingan na opisyal na ilipat ang opisina ng White Light Pictures sa Hollywood, lumaban si Ian.
  Ilang minuto ang lumipas, nakasalubong nila ang mga unang sasakyan ng pulis at mga barikada sa kalye. Nagsara na ang produksyon sa Ninth Street sa loob ng dalawang bloke sa bawat direksyon. Pagdating ni Seth sa set, handa na ang lahat-mga ilaw, kagamitan sa tunog, at ang presensya ng seguridad na kailangan para sa anumang pag-film sa isang pangunahing metropolis. Ipinakita ni Seth ang kanyang ID, nilampasan ang mga barikada, at lumapit kay Anthony. Umorder siya ng cappuccino at lumabas sa bangketa.
  Gumagana ang lahat nang maayos. Ang kailangan lang nila ay ang pangunahing tauhan, si Will Parrish.
  Si Parrish, ang bida ng matagumpay na 1980s ABC action comedy na "Daybreak," ay nasa tuktok ng isang uri ng pagbabalik, ang kanyang pangalawang pagbabalik. Noong dekada 1980, siya ay nasa pabalat ng bawat magasin, bawat palabas sa TV, at sa halos bawat patalastas sa bawat pangunahing lungsod. Ang kanyang nakangiti at nakakatawang karakter mula sa "Daybreak" ay hindi naiiba sa kanya, at sa pagtatapos ng dekada 1980, siya ang naging pinakamataas na bayad na aktor sa telebisyon.
  Sumunod ay ang pelikulang aksyon na Kill the Game, na nag-angat sa kanya sa A-list, na kumita ng halos $270 milyon sa buong mundo. Sumunod ang tatlong pantay na matagumpay na sequel. Samantala, idinirek ni Parrish ang isang serye ng mga romantikong komedya at maliliit na drama. Sumunod ay ang pagbaba ng mga pelikulang aksyon na may malalaking badyet, at natagpuan ni Parrish ang kanyang sarili na walang mga iskrip. Halos isang dekada ang lumipas bago siya naibalik ni Ian Whitestone sa mapa.
  Sa The Palace, ang kanyang pangalawang pelikula kasama si Whitestone, gumanap siya bilang isang biyudong siruhano na gumagamot sa isang batang lalaki na malubhang nasunog sa apoy na sinindihan ng ina ng bata. Ang karakter ni Parrish na si Ben Archer, ay nagsagawa ng skin grafts sa bata, at unti-unting natuklasan na ang kanyang pasyente ay isang clairvoyant at ang mga masasamang ahensya ng gobyerno ay naghahangad na hulihin siya.
  Medyo simple lang ang logistikong pamamaril nang araw na iyon. Lumabas si Dr. Benjamin Archer ng isang restawran sa South Philadelphia at nakita ang isang misteryosong lalaki na nakasuot ng maitim na suit. Sumunod siya.
  Kinuha ni Seth ang kanyang cappuccino at tumayo sa kanto. Mga kalahating oras na lang ang layo nila mula sa shooting.
  Para kay Seth Goldman, ang pinakamagandang bahagi ng location shooting (anumang uri, lalo na sa mga lungsod) ay ang mga kababaihan. Mga kabataang babae, mga babaeng nasa katanghaliang gulang, mga mayayaman, mga mahihirap na babae, mga maybahay, mga estudyante, mga babaeng nagtatrabaho-nakatayo sila sa kabilang panig ng bakod, nabighani sa karangyaan ng lahat, nabighani sa mga kilalang tao, nakapila na parang mga seksing at mababangong pato. Galeriya. Sa malalaking lungsod, kahit ang mga mayor ay nakikipagtalik.
  At si Seth Goldman ay malayo sa isang master.
  Humigop si Seth ng kape, nagkunwaring hinahangaan ang kahusayan ng koponan. Ang talagang nakapukaw ng kanyang pansin ay ang blonde na nakatayo sa kabilang panig ng barikada, sa likod lamang ng isa sa mga sasakyan ng pulis na nakaharang sa kalye.
  Lumapit si Seth sa kanya. Mahina siyang nagsalita sa isang two-way radio, wala nang iba. Gusto niyang makuha ang atensyon nito. Lumapit siya nang lumapit sa barikada, na ilang talampakan na lang ang layo mula sa babae. Nakasuot siya ng navy blue na Joseph Abboud jacket na nakapatong sa puting open-collar polo shirt. Kitang-kita niya ang pagiging mahalaga sa sarili. Maganda ang itsura niya.
  "Kumusta," sabi ng dalaga.
  Lumingon si Seth na parang hindi siya napansin. Sa malapitan, mas maganda pa siya. Nakasuot siya ng kulay asul na bestida at mababang puting sapatos. Nakasuot siya ng hibla ng perlas at kapares na hikaw. Mga dalawampu't lima siya. Kumikinang ang kanyang buhok sa araw ng tag-araw.
  "Hello," sagot ni Seth.
  "Ikaw kasama si..." Ikinumpas niya ang kamay niya sa film crew, sa mga ilaw, sa sound truck, sa set sa pangkalahatan.
  "Produksyon? Opo," sabi ni Seth. "Ako ang executive assistant ni Mr. Whitestone."
  Tumango siya, humanga. "Nakakatuwa naman talaga."
  Tumingin si Seth sa kalye mula pataas hanggang pababa. "Oo, 'yan."
  "Nandito rin ako para sa isa pang pelikula."
  "Nagustuhan mo ba ang pelikula?" Pangingisda, at alam niya iyon.
  "Sobra." Bahagyang tumaas ang boses niya habang sinasabi niya ito. "Akala ko ang Dimensions ay isa sa mga pinakanakakatakot na pelikulang napanood ko."
  "May itatanong ako sa'yo."
  "Sige."
  - At gusto kong maging lubos kang tapat sa akin.
  Itinaas niya ang kanyang kamay bilang pangako gamit ang tatlong daliri. "Ang Pangako ng Girl Scout."
  "Nakita mo na ba ang paparating na katapusan?"
  "Hindi man lang," sabi niya. "Nagulat talaga ako."
  Ngumiti si Seth. "Tama ang sinabi mo. Sigurado ka bang hindi ka taga-Hollywood?"
  "Aba, totoo naman. Sabi ng boyfriend ko alam na niya 'yan noon pa, pero hindi ako naniwala."
  Sumimangot si Seth nang madiin. "Buddy?"
  Tumawa ang dalaga. "Dating kasintahan."
  Ngumisi si Seth sa balita. Maayos naman ang lahat. Binuka niya ang bibig na parang may sasabihin, pero naisip niya rin naman agad. Kahit papaano, iyon ang eksenang ginagampanan niya. Gumana naman.
  "Ano ito?" tanong niya, habang sinusundan ang kawit.
  Umiling si Seth. "May sasabihin sana ako, pero minabuti kong huwag na lang."
  Bahagya niyang ikiniling ang kanyang ulo at nagsimulang maglagay ng makeup. Saktong-sakto. "Ano ang sasabihin mo?"
  "Iisipin mong masyado akong mapilit."
  Ngumiti siya. "Taga-South Philadelphia ako. Sa tingin ko kaya ko 'to."
  Hinawakan ni Seth ang kamay niya. Hindi siya nanigas o humiwalay. Magandang senyales din iyon. Tumingin siya sa mga mata niya at sinabing,
  "Napakaganda ng balat mo."
  
  
  13
  Ang Rivercrest Motel ay isang sira-sirang gusali na may dalawampung yunit sa Thirty-third at Dauphin Streets sa West Philadelphia, ilang bloke lamang ang layo mula sa Schuylkill River. Ang motel ay isang palapag, hugis-L na gusali na may paradahan na puno ng damo at isang pares ng mga sirang soda machine na nasa gilid ng pinto ng opisina. May limang kotse sa lote, dalawa sa mga ito ay nasa loob ng bloke.
  Ang tagapamahala ng Rivercrest Motel ay isang lalaking nagngangalang Carl Stott. Si Stott ay nasa edad singkwenta, isang dating late mula sa Alabama, may mamasa-masang labi ng isang alkoholiko, mapupungay na pisngi, at may pares ng maitim na asul na tattoo sa kanyang mga bisig. Nakatira siya sa lugar, sa isa sa mga silid.
  Si Jessica ang nagsasagawa ng interbyu. Nakatitig lang si Byrne. Napag-usapan na nila ang dinamikong ito noon pa.
  Dumating si Terry Cahill bandang alas-kwatro y medya. Nanatili siya sa parking lot, nagmamasid, kumukuha ng mga tala, at namamasyal sa paligid ng lugar.
  "Sa tingin ko ay dalawang linggo na ang nakalipas nang ikabit ang mga shower rod na ito," sabi ni Stott, habang nagsisindi ng sigarilyo, bahagyang nanginginig ang mga kamay. Nasa loob sila ng maliit at sira-sirang opisina ng motel. Amoy mainit na salami. May mga poster ng ilan sa mga nangungunang landmark ng Philadelphia na nakasabit sa mga dingding-Independence Hall, Penn's Landing, Logan Square, ang Art Museum-na parang mga turista ang mga kliyenteng madalas pumupunta sa Rivercrest Motel. Napansin ni Jessica na may nagpinta ng isang maliit na Rocky Balboa sa hagdan ng Art Museum.
  Napansin din ni Jessica na may nakasinding sigarilyo na si Carl Stott sa ashtray na nasa ibabaw ng counter.
  "Meron ka na niyan," sabi ni Jessica.
  "Pasensya na?"
  "May isa ka nang nakasindi," ulit ni Jessica, sabay turo sa ashtray.
  "Hesus," sabi niya. Itinapon niya ang luma.
  "Medyo kinakabahan?" tanong ni Byrne.
  "Aba, oo," sabi ni Stott.
  "Bakit ganito?"
  "Nagbibiro ka ba? Galing ka sa departamento ng homicide. Kinakabahan ako sa pagpatay."
  - May napatay ka na ba kamakailan?
  Napakunot ang noo ni Stott. "Ano? Hindi."
  "Kung gayon, wala kang dapat ipag-alala," sabi ni Byrne.
  Susuriin pa rin nila si Stott, pero itinala ito ni Jessica sa kanyang kuwaderno. Nakapagsilbi na si Stott ng sentensya, sigurado siya roon. Ipinakita niya sa lalaki ang isang larawan ng banyo.
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung dito kinunan ang litratong ito?" tanong niya.
  Sumulyap si Stott sa litrato. "Parang atin nga ito."
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung anong silid ito?"
  Suminghal si Stott. "Ibig mong sabihin, ito ang presidential suite?"
  "Pasensya na?"
  Itinuro niya ang isang sira-sirang opisina. "Para sa iyo, parang Crowne Plaza ito?"
  "G. Stott, may itatanong po ako sa inyo," sabi ni Byrne, habang nakayuko sa counter. Ilang pulgada na lang ang layo niya sa mukha ni Stott, habang ang kanyang mala-kristal na tingin ay nakatitig sa lalaki.
  "Ano ito?"
  "Nawawalan ka na ng lakas ng loob, o isasara namin itong lugar sa susunod na dalawang linggo habang sinusuri namin ang bawat tile, bawat drawer, bawat switch panel. Itatala rin namin ang numero ng plaka ng bawat sasakyang papasok dito."
  "Sang-ayon ka?"
  "Maniwala ka. At maganda rin 'yan. Dahil sa ngayon, gusto kang dalhin ng partner ko sa Roundhouse at ilagay sa isang holding cell," sabi ni Byrne.
  Isa pang tawa, pero sa pagkakataong ito ay hindi na pangungutya. "Ano 'yan, mabuting pulis, masamang pulis?"
  "Hindi, masamang pulis 'yan, mas masamang pulis. 'Yan lang ang pagpipilian mo."
  Sandaling tumitig si Stott sa sahig, dahan-dahang sumandal, at pinakawalan ang sarili mula sa pag-ikot ni Byrne. "Pasensya na, medyo..."
  "Kinakabahan."
  "Oo."
  "Kaya nga sabi mo. Ngayon, balikan natin ang tanong ni Detective Balzano.
  Huminga nang malalim si Stott, saka hinaluan ng nakakapangilabot na higop ng sigarilyo ang sariwang hangin. Tiningnan niya ulit ang litrato. "Hindi ko masabi kung anong kwarto ito, pero base sa ayos ng mga kwarto, masasabi kong kwarto ito na may even number."
  "Bakit ganito?"
  "Dahil ang mga palikuran dito ay magkakasunod ang pagkakalagay. Kung ito ay isang silid na may numerong odd, ang banyo ay nasa kabilang panig."
  "Pwede mo bang bawasan ang mga detalye?" tanong ni Byrne.
  "Kapag nag-check in ang mga tao, alam mo, sa loob ng ilang oras, sinusubukan naming bigyan sila ng mga numero mula lima hanggang sampu."
  "Bakit ganito?"
  "Dahil nasa kabilang panig sila ng gusali mula sa kalye. Madalas na gusto ng mga tao na panatilihin itong tahimik."
  "Kaya kung ang silid sa larawang ito ay isa sa mga iyon, magkakaroon ng anim, walo, o sampu sa mga ito."
  Tumingin si Stott sa kisameng basang-basa. Seryoso siyang nagko-code sa isip niya. Malinaw na nahihirapan si Carl Stott sa matematika. Tumingin siya pabalik kay Byrne. "Uh-huh."
  "May natatandaan ka bang anumang problema sa mga bisita mo sa mga kwartong ito nitong mga nakaraang linggo?"
  "Mga problema?"
  "Anumang kakaiba. Mga pagtatalo, hindi pagkakasundo, anumang maingay na pag-uugali."
  "Maniwala ka man o hindi, medyo tahimik ang lugar na ito," sabi ni Stott.
  "Mayroon na bang nakatira sa mga kwartong ito ngayon?"
  Tiningnan ni Stott ang corkboard na may mga susi. "Hindi."
  - Kakailanganin natin ng mga susi para sa anim, walo, at sampu.
  "Siyempre naman," sabi ni Stott, sabay kuha ng mga susi sa board. Iniabot niya ang mga ito kay Byrne. "Maaari ko bang itanong kung anong problema?"
  "May dahilan kami para maniwala na isang malubhang krimen ang naganap sa isa sa mga kuwarto ninyo sa motel sa nakalipas na dalawang linggo," sabi ni Jessica.
  Nang marating ng mga detektib ang pinto, nakapagsindi na ng isa pang sigarilyo si Carl Stott.
  
  Ang KWARTO NUMERO SIX ay isang masikip at inaamag na espasyo: isang lumalaylay na kama na may sirang frame, mga pira-pirasong laminate nightstand, mga maruming lampshade, at mga basag na dingding na plaster. Napansin ni Jessica ang isang bilog ng mga mumo sa sahig sa paligid ng maliit na mesa sa tabi ng bintana. Ang luma at maruming karpet na kulay oatmeal ay amag at mamasa-masa.
  Nagsuot sina Jessica at Byrne ng isang pares ng latex gloves. Sinuri nila ang mga hamba ng pinto, mga hawakan ng pinto, at mga switch ng ilaw para sa anumang nakikitang bakas ng dugo. Dahil sa dami ng dugong natapon sa pagpatay sa video, mataas ang posibilidad na magkaroon ng mga tumalsik at mantsa sa buong silid ng motel. Wala silang nakita. Ibig sabihin, walang nakikita ng hubad na mata.
  Pumasok sila sa banyo at binuksan ang ilaw. Ilang segundo ang lumipas, nabuhay ang fluorescent light sa itaas ng salamin, na naglalabas ng malakas na ugong. Sandaling kumabog ang tiyan ni Jessica. Ang kwarto ay kapareho ng banyo mula sa pelikulang "Psycho."
  Si Byrne, na anim o tatlong taong gulang noon, ay medyo walang kahirap-hirap na sumilip sa tuktok ng shower rod. "Walang anuman dito," aniya.
  Sinuri nila ang maliit na banyo: itinaas ang upuan ng inidoro, pinadaan ang daliring may guwantes sa alulod ng bathtub at lababo, tiningnan ang grout sa paligid ng bathtub, at maging ang mga tupi ng kurtina sa shower. Walang dugo.
  Inulit nila ang pamamaraan sa ikawalong silid na may katulad na mga resulta.
  Pagpasok nila sa Silid 10, alam na nila. Walang anumang halata tungkol dito, o kahit anumang mapapansin ng karamihan. Mga batikang pulis ang mga ito. Pumasok na ang kasamaan dito, at halos bumubulong sa kanila ang malisya.
  Binuksan ni Jessica ang ilaw sa banyo. Katatapos lang linisin ng banyong ito. May kaunting bahid, manipis na patong ng buhangin, na natira dahil sa sobrang daming detergent at kakulangan ng tubig na panbanlaw. Wala ang patong na ito sa dalawa pang banyo.
  Sinuri ni Byrne ang tuktok ng shower rod.
  "Bingo," sabi niya. "May marka tayo."
  Nagpakita siya ng litratong kuha mula sa isang hindi gumagalaw na imahe ng video. Magkapareho ito.
  Sinundan ni Jessica ang linya ng paningin mula sa itaas ng shower rod. Sa dingding kung saan sana nakakabit ang kamera ay may isang exhaust fan, na ilang pulgada lamang ang layo mula sa kisame.
  Kumuha siya ng upuan mula sa ibang kwarto, kinaladkad ito papasok sa banyo, at tumayo roon. Malinaw na sira ang exhaust fan. May bahagi ng enamel paint na natanggal sa dalawang turnilyong humahawak dito. Lumabas na ang grille ay kakatanggal at kapalit lang pala.
  Nagsimulang tumibok nang may kakaibang ritmo ang puso ni Jessica. Wala nang ibang katulad nito sa mga tagapagpatupad ng batas.
  
  NAKATAYO SI TERRY CAHILL SA TALIM NG KANYANG KOTSE SA PARTY NG RIVERCREST MOTELS, NAKAKIKIPAG-USAP SA KANYANG TELEPONO. Sinimulan ni Detective Nick Palladino, na ngayon ay nakatalaga sa kaso, ang paggalugad sa ilang kalapit na negosyo, hinihintay ang pagdating ng team sa pinangyarihan ng krimen. Si Palladino ay nasa kalagitnaan ng kanyang mga kwarenta, guwapo, isang lumang-istilong Italyano mula sa South Philadelphia. May mga ilaw pamasko bago mag-Araw ng mga Puso. Isa rin siya sa pinakamahusay na mga detektib sa unit.
  "Kailangan nating mag-usap," sabi ni Jessica, habang papalapit kay Cahill. Napansin niya na kahit nakatayo ito nang direkta sa araw at dapat ay nasa walumpung digri ang temperatura, nakasuot ito ng dyaket na mahigpit na nakatali at walang patak ng pawis sa mukha. Handa nang tumalon si Jessica sa pinakamalapit na pool. Malagkit ang damit nito dahil sa pawis.
  "Tatawagan na lang kita ulit," sabi ni Cahill sa telepono. Isinara niya ito at humarap kay Jessica. "Sige. Kumusta ka na?"
  - Gusto mo bang sabihin sa akin kung ano ang nangyayari rito?
  "Hindi ako sigurado sa ibig mong sabihin."
  "Sa pagkakaintindi ko, narito ka para mag-obserba at magbigay ng mga rekomendasyon sa kawanihan."
  "Totoo 'yan," sabi ni Cahill.
  "Kung ganoon, bakit ka nasa AV department bago pa man kami naabisuhan tungkol sa recording?"
  Tumingin sandali si Cahill sa lupa, nahihiya at natigilan. "Matagal na akong mahilig sa video," sabi niya. "Nabalitaan kong maganda ang AV module mo, at gusto kong makita mismo."
  "Pahahalagahan ko kung maaari mong linawin ang mga bagay na ito sa akin o kay Detective Byrne sa hinaharap," sabi ni Jessica, nararamdaman na ang unti-unting humupa na ang galit.
  "Tama ka. Hindi na ito mauulit."
  Talagang kinasusuklaman niya kapag ginagawa iyon ng mga tao. Handa na sana siyang tumalon sa ulo nito, ngunit agad nitong inalis ang hangin sa kanyang mga layag. "Magpapasalamat ako," ulit niya.
  Pinagmasdan ni Cahill ang paligid, hinayaan ang kanyang mga pagmumura na mawala. Mataas, mainit, at walang awang ang araw. Bago pa man maging awkward ang sandali, ikinumpas niya ang kanyang kamay patungo sa motel. "Napakagandang kaso nito, Detective Balzano."
  Diyos ko, ang arogante naman ng mga pederal, naisip ni Jessica. Hindi na niya kailangan pang sabihin pa iyon sa kanya. Ang tagumpay ay dahil sa mahusay na paggamit ni Mateo ng teyp, at nakaalis na sila. Isa pa, marahil ay sinusubukan lang ni Cahill na maging mabait. Tiningnan niya ang seryosong mukha nito at naisip, "Kumalma ka, Jess."
  "Salamat," sabi niya. At iniwan ang lahat gaya ng dati.
  "Naisip mo na ba ang trabaho sa opisina bilang isang karera?" tanong niya.
  Gusto niyang sabihin dito na iyon ang magiging pangalawang pagpipilian niya, pagkatapos niyang maging isang monster truck driver. Isa pa, papatayin siya ng kanyang ama. "Masaya ako sa kinalalagyan ko ngayon," sabi niya.
  Tumango si Cahill. Tumunog ang kanyang cellphone. Itinaas niya ang isang daliri at sinagot. "Cahill. Oo, hi." Sumulyap siya sa kanyang relo. "Sampung minuto." Isinara niya ang telepono. "Kailangan kong tumakbo."
  "May imbestigasyon na nagaganap," naisip ni Jessica. "Kaya may pagkakaintindihan na tayo?"
  "Talaga," sabi ni Cahill.
  "Sige."
  Sumakay si Cahill sa kanyang rear-wheel drive na kotse, isinuot ang kanyang aviator sunglasses, binigyan siya ng isang nasisiyahan na ngiti, at, sinusunod ang lahat ng batas trapiko-pang-estado at lokal-ay huminto sa Dauphine Street.
  
  Habang pinapanood nina Jessica at Byrne ang pag-aalis ng mga gamit ng crime scene, naisip ni Jessica ang sikat na palabas sa TV na "Without a Trace." Gustung-gusto ng mga imbestigador ng crime scene ang terminong iyon. Palaging may bakas. Nabuhay ang mga opisyal ng CSU sa ideya na walang tunay na mawawala. Sunugin ito, pahiran, paputiin, ibaon, punasan, tadtarin. May makikita silang kakaiba.
  Ngayon, kasama ng iba pang karaniwang pamamaraan sa pinangyarihan ng krimen, pinlano nilang magsagawa ng luminol test sa banyo bilang sampu. Ang Luminol ay isang kemikal na nagpapakita ng bakas ng dugo sa pamamagitan ng pagdudulot ng reaksiyong naglalabas ng liwanag sa hemoglobin, ang elementong nagdadala ng oksiheno sa dugo. Kung may bakas ng dugo, ang luminol, kapag tiningnan sa ilalim ng itim na ilaw, ay magdudulot ng chemiluminescence-ang parehong penomeno na nagiging sanhi ng pagkinang ng mga alitaptap.
  Di-nagtagal matapos malinis ang banyo mula sa mga bakas ng daliri at litrato, sinimulan ng opisyal ng CSU ang pag-ispray ng likido sa mga tile sa paligid ng bathtub. Maliban kung paulit-ulit na binabanlawan ang silid gamit ang mainit na tubig at bleach, mananatili ang mga mantsa ng dugo. Nang matapos ang opisyal, binuksan niya ang isang UV arc lamp.
  "Liwanag," sabi niya.
  Pinatay ni Jessica ang ilaw sa banyo at isinara ang pinto. Binuksan ng opisyal ng SBU ang blackout light.
  Sa isang iglap, nakuha nila ang sagot. Walang bakas ng dugo sa sahig, dingding, kurtina sa shower, o mga tile, ni kahit kaunting halatang mantsa.
  may dugo.
  Natagpuan nila ang pinangyarihan ng pagpatay.
  
  "Kakailanganin natin ang mga troso ng kwartong ito sa huling dalawang linggo," sabi ni Byrne. Bumalik sila sa opisina ng motel, at sa iba't ibang dahilan (lalo na ang dating tahimik niyang ilegal na negosyo ay tahanan na ngayon ng isang dosenang miyembro ng PPD), pinagpapawisan nang husto si Carl Stott. Ang maliit at masikip na kwarto ay nababalot ng mapang-amoy na amoy ng bahay ng unggoy.
  Sumulyap si Stott sa sahig at saka muling umangat. Mukhang biguin niya ang mga nakakatakot na pulis na ito, at tila nasusuka siya sa naisip niya. Mas pinagpapawisan pa. "Aba, hindi naman talaga kami nagtatago ng detalyadong rekord, kung naiintindihan mo ang ibig kong sabihin. Siyamnapung porsyento ng mga taong pumipirma sa rehistro ay nagngangalang Smith, Jones, o Johnson."
  "Nakatala ba lahat ng bayad sa upa?" tanong ni Byrne.
  "Ano? Anong ibig mong sabihin?"
  "Ibig kong sabihin, minsan ba hinahayaan mo ang mga kaibigan o kakilala na gamitin ang mga kwartong ito nang walang accounting?"
  Mukhang gulat na gulat si Stott. Sinuri ng mga imbestigador sa pinangyarihan ng krimen ang kandado ng pinto ng Room 10 at natukoy na hindi ito pinilit o pinakialaman kamakailan. Sinumang pumasok sa silid na iyon kamakailan ay gumamit ng susi.
  "Syempre hindi," sabi ni Stott, na nagalit sa mungkahing maaaring nagkasala siya ng maliit na pagnanakaw.
  "Kailangan naming makita ang mga resibo ng credit card mo," sabi ni Byrne.
  Tumango siya. "Oo naman. Walang problema. Pero gaya ng inaasahan mo, karamihan ay negosyong kumikita lang."
  "Naaalala mo ba ang pagrenta ko ng mga kwartong ito?" tanong ni Byrne.
  Pinahid ni Stott ang kamay sa mukha niya. Malinaw na oras na para kay Miller. "Magkamukha silang lahat para sa akin. At medyo may problema ako sa pag-inom, okay? Hindi ako proud doon, pero proud ako. Pagdating ng alas-diyes, nasa baso na ako."
  "Gusto naming pumunta ka sa Roundhouse bukas," sabi ni Jessica. Iniabot niya kay Stott ang isang kard. Tinanggap ito ni Stott, habang yumuyuko ang mga balikat.
  Mga opisyal ng pulisya.
  Gumuhit si Jessica ng timeline sa kanyang notebook sa harap. "Sa tingin ko ay sampung araw na lang natin ito nababagay. Ang mga shower rod na ito ay na-install dalawang linggo na ang nakakaraan, ibig sabihin, sa pagitan ng pagbabalik ni Isaiah Crandall kay Psycho sa The Reel Deal at pagrenta ni Adam Kaslov dito, kinuha ng aming performer ang tape sa shelf, inupahan ang kwarto sa motel, ginawa ang krimen, at ibinalik ito sa shelf."
  Tumango si Byrne bilang pagsang-ayon.
  Sa mga susunod na araw, mas mapalilimitahan pa nila ang kanilang kaso batay sa mga resulta ng blood test. Samantala, magsisimula sila sa database ng mga nawawalang tao at susuriin kung may sinuman sa video na tumutugma sa pangkalahatang paglalarawan ng biktima, isang taong hindi nakita sa loob ng isang linggo.
  Bago bumalik sa Roundhouse, lumingon si Jessica at tumingin sa pinto ng Room Ten.
  Isang dalaga ang pinaslang sa lugar na ito, at isang krimen na maaaring hindi napapansin sa loob ng ilang linggo, o marahil mga buwan, kung tama ang kanilang mga kalkulasyon, ay naganap sa loob lamang ng isang linggo o higit pa.
  Malamang akala ng baliw na gumawa nito ay may kalamangan siya laban sa mga hangal na pulis.
  Mali siya.
  Nagsimula ang habulan.
  
  
  14
  Sa mahusay na film noir ni Billy Wilder na "Double Indemnity," batay sa nobela ni James M. Cain, may isang sandali kung kailan tiningnan ni Phyllis, na ginampanan ni Barbara Stanwyck, si Walter, na ginampanan ni Fred MacMurray. Doon hindi namamalayang pinirmahan ng asawa ni Phyllis ang isang insurance form, na siyang nagbubuklod sa kanyang kapalaran. Ang kanyang maagang pagkamatay, sa isang tiyak na paraan, ay magdudulot na ngayon ng dobleng bayad-pinsala sa seguro kaysa sa karaniwang halaga. Dobleng indemnity.
  Walang magandang hudyat ng musika, walang diyalogo. Isang tingin lang. Tiningnan ni Phyllis si Walter nang may lihim na kaalaman-at may malaking tensyong sekswal-at napagtanto nilang nilagpasan na nila ang isang hangganan. Narating na nila ang puntong wala nang balikan, ang puntong magiging mga mamamatay-tao na sila.
  Mamamatay-tao ako.
  Hindi ko na ito maikakaila o maiiwasan pa ngayon. Gaano man ako katagal mabuhay o ano man ang gawin ko sa natitirang bahagi ng aking buhay, ito ang magiging lapida ko.
  Ako si Francis Dolarhyde. Ako si Cody Jarrett. Ako si Michael Corleone.
  At marami akong kailangang gawin.
  May makakakita kaya sa kanila na paparating ako?
  Siguro.
  Ang mga umaamin sa kanilang pagkakasala ngunit tumatangging magsisi ay maaaring makaramdam ng aking paglapit, tulad ng isang nagyeyelong hininga sa kanilang mga leeg. At dahil dito dapat akong mag-ingat. Dahil dito dapat akong gumalaw sa lungsod na parang isang multo. Maaaring isipin ng lungsod na ang aking ginagawa ay pabigla-bigla. Hindi naman talaga.
  "Nandito lang," sabi niya.
  Binabagalan ko ang takbo ng kotse.
  "Medyo magulo sa loob," dagdag niya.
  "Naku, hindi naman ako mag-aalala tungkol diyan," sabi ko, alam na alam kong mas lalala pa ang sitwasyon. "Dapat mong bisitahin ang bahay ko."
  Ngumiti siya habang papalapit kami sa bahay niya. Lumingon-lingon ako. Walang nakatingin.
  "Ayan na," sabi niya. "Handa na ba?"
  Ngumiti rin ako pabalik, pinatay ang makina, at hinawakan ang bag sa upuan. Nasa loob ang kamera, naka-charge na ang mga baterya.
  Handa na.
  
  
  15
  "HOY, GWAPO."
  Huminga nang mabilis si Byrne, kinalma ang sarili, at tumalikod. Matagal na rin mula nang huli niya itong makita, at gusto niyang ipakita sa mukha nito ang init at pagmamahal na tunay niyang nararamdaman para rito, hindi ang pagkabigla at pagkagulat na ipinapakita ng karamihan.
  Nang dumating si Victoria Lindstrom sa Philadelphia mula sa Meadville, isang maliit na bayan sa hilagang-kanlurang Pennsylvania, siya ay isang kapansin-pansing labimpitong taong gulang na kagandahan. Tulad ng maraming magagandang babae na naglakbay na iyon, ang kanyang pangarap noon ay maging isang modelo at isabuhay ang pangarap ng mga Amerikano. Tulad ng marami sa mga batang babae na iyon, ang pangarap na iyon ay mabilis na naging mapait, sa halip ay naging madilim na bangungot ng buhay sa kalye sa lungsod. Ipinakilala si Victoria sa mga lansangan sa isang malupit na lalaki na muntik nang sumira sa kanyang buhay-isang lalaking nagngangalang Julian Matisse.
  Para sa isang dalagang tulad ni Victoria, taglay ni Matisse ang kakaibang ganda. Nang tumanggi siya sa paulit-ulit niyang pag-aakit, isang gabi ay sinundan siya nito pauwi sa apartment na may dalawang silid sa Market Street na tinitirhan nila ng pinsan niyang si Irina. Hinabol siya ni Matisse paminsan-minsan sa loob ng ilang linggo.
  At isang gabi ay umatake siya.
  Hiniwa ni Julian Matisse ang mukha ni Victoria gamit ang isang box cutter, na ginagawang isang magaspang na topograpiya ng nakanganga na mga sugat ang kanyang perpektong laman. Nakita ni Byrne ang mga litrato ng pinangyarihan ng krimen. Nakakagulat ang dami ng dugo.
  Matapos ang halos isang buwang pananatili sa ospital, nakabenda pa rin ang kanyang mukha, buong tapang siyang tumestigo laban kay Julian Matisse. Nakatanggap ito ng sentensya na sampu hanggang labinlimang taon.
  Ang sistema ay kung ano ito noon at ngayon. Pinalaya si Matisse pagkalipas ng apatnapung buwan. Ang kanyang malupit na trabaho ay mas tumagal.
  Una siyang nakilala ni Byrne noong siya ay tinedyer, ilang sandali bago niya nakilala si Matisse; minsan niya itong nakitang huminto sa trapiko sa Broad Street. Taglay ang kanyang mga matang pilak, kulay-ube na buhok, at kumikinang na balat, si Victoria Lindstrom ay dating isang napakagandang dalaga. Naroon pa rin siya, kung maaari mo lang tingnan ang lampas sa kakila-kilabot. Natuklasan ni Kevin Byrne na kaya niya. Karamihan sa mga lalaki ay hindi kaya.
  Nagpumiglas si Byrne na tumayo, bahagyang nakahawak sa kanyang tungkod, habang ang sakit ay dumadaloy sa kanyang katawan. Inilagay ni Victoria ang isang banayad na kamay sa kanyang balikat, yumuko, at hinalikan ang kanyang pisngi. Pinaupo niya ito pabalik sa upuan. Hinayaan niya ito. Sa maikling sandali, ang pabango ni Victoria ay pumuno sa kanya ng isang malakas na halo ng pagnanasa at nostalgia. Ibinalik siya nito sa kanilang unang pagkikita. Pareho silang napakabata noon, at ang buhay ay hindi pa nagkaroon ng oras para magpana.
  Nasa food court na sila ngayon sa ikalawang palapag ng Liberty Place, isang opisina at retail complex sa Fifteenth at Chestnut Streets. Opisyal na natapos ang paglilibot ni Byrne ng alas-sais. Gusto pa sana niyang gumugol ng ilang oras kasunod ng pagkuha ng ebidensya sa dugo sa Rivercrest Motel, ngunit inutusan siya ni Ike Buchanan na mag-off duty.
  Umupo si Victoria. Nakasuot siya ng skinny faded jeans at fuchsia silk blouse. Bagama't ang panahon at ang agos ay lumikha ng ilang pinong linya sa paligid ng kanyang mga mata, hindi nito nabawasan ang kanyang pigura. Mukhang kasing-laki at kasing-sexy niya ang unang pagkikita nila.
  "Nabasa ko ang tungkol sa iyo sa mga dyaryo," sabi niya, sabay bukas ng kanyang kape. "Lubos akong nalungkot nang marinig ko ang tungkol sa iyong mga problema."
  "Salamat," sagot ni Byrne. Napakaraming beses na niya itong narinig nitong mga nakaraang buwan. Tumigil na siya sa pagre-react dito. Lahat ng kakilala niya-lahat naman-ay gumagamit ng iba't ibang termino para rito. Mga problema, insidente, pangyayari, komprontasyon. Nabaril siya sa ulo. Iyon ang realidad. Inakala niyang karamihan sa mga tao ay mahihirapan na sabihing, "Uy, balita ko nabaril ka sa ulo." Ayos ka lang ba?
  "Gusto ko sanang... makipag-ugnayan," dagdag niya.
  Maraming beses na rin itong narinig ni Byrne. Naintindihan niya. Nagpatuloy ang buhay. "Kumusta ka, Tori?"
  Ikinumpas niya ang kanyang mga braso. Hindi masama, hindi rin maganda.
  Nakarinig si Byrne ng mga hagikgik at pangungutya sa di kalayuan. Lumingon siya at nakita ang ilang binatilyong lalaki na nakaupo ilang mesa ang layo, mga nagpapanggap na paputok, mga puting batang nasa suburban na nakasuot ng karaniwang maluwag na hip-hop na kasuotan. Patuloy silang lumilingon sa paligid, ang kanilang mga mukha ay nakatakip sa takot. Marahil ang tungkod ni Byrne ay nangangahulugan na inakala nilang hindi siya nagbabanta. Nagkamali sila.
  "Babalik ako agad," sabi ni Byrne. Tumayo na sana siya, pero inilagay ni Victoria ang kamay nito sa balikat niya.
  "Ayos lang," sabi niya.
  "Hindi, hindi iyan totoo."
  "Pakiusap," sabi niya. "Kung palagi akong naiinis..."
  Tumalikod nang tuluyan si Byrne sa kanyang upuan at tinitigan ang mga punk. Tinitigan nila siya nang ilang segundo, ngunit hindi nila mapapantayan ang malamig at berdeng apoy sa kanyang mga mata. Wala nang iba kundi ang pinakamatinding sitwasyon. Ilang segundo ang lumipas, tila naunawaan na nila ang karunungan ng pag-alis. Pinanood ni Byrne ang kanilang paglalakad sa food court at pagkatapos ay paakyat sa escalator. Wala man lang silang lakas ng loob na gawin ang huling hakbang. Bumalik si Byrne kay Victoria. Nadatnan niya itong nakangiti sa kanya. "Ano?"
  "Hindi ka pa rin nagbabago," sabi niya. "Ni kaunti."
  "Naku, nagbago na ako." Itinuro ni Byrne ang kaniyang tungkod. Kahit ang simpleng galaw na iyon ay nagdudulot ng matinding sakit.
  "Hindi. Matapang ka pa rin."
  Tumawa si Byrne. "Marami na akong tinawag na ganyan sa buhay ko. Hindi ako kailanman naging gago. Kahit minsan hindi."
  "Totoo naman. Natatandaan mo pa ba kung paano tayo nagkakilala?"
  "Parang kahapon lang," naisip ni Byrne. Nagtatrabaho siya sa central office nang makatanggap sila ng tawag na humihingi ng search warrant para sa isang massage parlor sa Center City.
  Nang gabing iyon, nang tipunin nila ang mga batang babae, bumaba si Victoria sa hagdan patungo sa sala ng terasa na bahay na nakasuot ng asul na seda na kimono. Huminga siya nang malalim, gaya ng lahat ng ibang lalaki sa silid.
  Ang detektib-isang batang batang may mabait na mukha, may mabahong ngipin, at mabahong hininga-ay nagbigay ng mapang-uyam na komento tungkol kay Victoria. Bagama't mahihirapan siyang ipaliwanag kung bakit, noon o kahit ngayon, idiniin ni Byrne ang isang lalaki nang napakalakas sa isang pader kaya gumuho ang drywall. Hindi matandaan ni Byrne ang pangalan ng detektib, ngunit madali niyang natatandaan ang kulay ng eyeshadow ni Victoria nang araw na iyon.
  Ngayon ay nakikipag-usap siya sa mga takas. Ngayon ay nakikipag-usap siya sa mga batang babae na pumalit sa kanya labinlimang taon na ang nakalilipas.
  Tumingin si Victoria sa bintana. Tinanglawan ng sikat ng araw ang mga pilat sa kanyang mukha na parang bas-relief. Diyos ko, naisip ni Byrne. Ang sakit na tiniis niya. Nagsimulang mamuo ang matinding galit sa loob niya dahil sa kalupitan ng ginawa ni Julian Matisse sa babaeng ito. Muli. Nilabanan niya ito.
  "Sana makita nila," sabi ni Victoria, ang tono ng kanyang boses ay ngayon ay malayo na, puno ng pamilyar na kalungkutan, isang lungkot na kanyang tiniis sa loob ng maraming taon.
  "Anong ibig mong sabihin?"
  Nagkibit-balikat si Victoria at humigop ng kape. "Sana makita nila ito mula sa loob."
  Pakiramdam ni Byrne ay alam na nito ang sinasabi niya. Tila gusto nitong sabihin sa kanya. Nagtanong siya, "Tingnan mo?"
  "Lahat." Humugot siya ng sigarilyo, huminto sandali, at inikot ito sa pagitan ng kanyang mahahaba at balingkinitang mga daliri. Bawal manigarilyo rito. Kailangan niya ng pantulong. "Araw-araw akong nagigising sa isang butas, alam mo ba? Isang malalim na itim na butas. Kung maganda talaga ang araw ko, halos wala na akong pera. Umabot sa ibabaw. Kung maganda ang araw ko? Siguro makakakita pa ako ng kaunting sikat ng araw. Amoy bulaklak. Makarinig ng tawa ng bata."
  "Pero kung masama ang araw ko-at karamihan ng mga araw ay masama-well, iyon ang gusto kong makita ng mga tao."
  Hindi alam ni Byrne ang sasabihin. Nakaranas na siya ng mga pagsubok sa depresyon sa buhay niya, pero hindi katulad ng inilarawan ni Victoria. Inabot niya ang kamay nito at hinawakan. Tumingin siya sa bintana sandali, saka nagpatuloy.
  "Alam mo, ang ganda ng nanay ko," sabi niya. "Maganda pa rin siya hanggang ngayon."
  "Ikaw rin," sabi ni Byrne.
  Lumingon siya at kumunot ang noo. Gayunpaman, sa ilalim ng pagngiwi, may nakatagong bahagyang pamumula. Nagawa pa rin nitong magdagdag ng kulay sa kanyang mukha. Mabuti naman iyon.
  "Ang sama mo. Pero mahal kita dahil diyan."
  "Seryoso ako."
  Ikinumpas niya ang kamay niya sa harap ng mukha niya. "Hindi mo alam kung ano ang pakiramdam, Kevin."
  "Oo."
  Tiningnan siya ni Victoria, binibigyan siya ng pagkakataong magsalita. Nabubuhay siya sa isang mundo ng group therapy, kung saan ang bawat isa ay nagkukuwento ng kani-kanilang kwento.
  Sinubukan ni Byrne na ayusin ang kanyang mga iniisip. Hindi talaga siya handa para dito. "Matapos akong mabaril, isa lang ang nasa isip ko. Hindi kung babalik ba ako sa trabaho. Hindi kung makakalabas pa ba ako ulit. O kahit kung gusto ko pa bang lumabas ulit. Si Colleen lang ang nasa isip ko."
  "Anak mo?"
  "Oo."
  "Kumusta naman siya?"
  "Paulit-ulit ko lang iniisip kung titingnan niya ulit ako ng ganoon. Ibig kong sabihin, sa buong buhay niya, ako ang lalaking nag-alaga sa kanya, 'di ba? 'Yung malaki at malakas na lalaki. Daddy. Pulis dad. Natatakot ako na makita niya akong gano'n kaliit. Na makikita niya akong lumiliit."
  "Pagkagising ko mula sa koma, mag-isa siyang pumunta sa ospital. Wala ang asawa ko kasama niya. Nakahiga ako sa kama, halos lahat ng buhok ko ay naahit na, dalawampung libra ang timbang ko, at unti-unti akong nanghihina dahil sa mga gamot na pampawala ng sakit. Tumingala ako at nakita ko siyang nakatayo sa paanan ng kama ko. Tiningnan ko ang mukha niya at nakita ko iyon."
  "Tingnan mo, ano?"
  Nagkibit-balikat si Byrne, hinahanap ang tamang salita. Hindi nagtagal ay natagpuan niya ito. "Awa," aniya. "Sa unang pagkakataon sa buhay ko, nakita ko ang awa sa mga mata ng aking munting anak na babae. Ibig kong sabihin, may pagmamahal at respeto rin doon. Pero may awa sa tinging iyon, at dinurog ang puso ko. Naisip ko na sa sandaling iyon, kung siya ang nasa problema, kung kailangan niya ako, wala akong magagawa." Sumulyap si Byrne sa kanyang tungkod. "Hindi ako nasa pinakamagandang kalagayan ngayon."
  "Babalik ka. Mas mabuti kaysa dati."
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Sa palagay ko ay hindi."
  "Ang mga lalaking katulad mo ay laging bumabalik."
  Ngayon naman ay si Byrne na ang magkukulay. Nahirapan siya rito. "May gusto ba sa akin ang mga lalaki?"
  "Oo, malaki kang tao, pero hindi iyon ang nagpapatatag sa iyo. Ang nagpapatatag sa iyo ay nasa loob mo."
  "Oo, sige..." Hinayaan ni Byrne na humupa ang emosyon. Tinapos niya ang kanyang kape, alam niyang oras na. Walang paraan para palampasin ang gusto niyang sabihin dito. Binuka niya ang kanyang bibig at sinabing, "Wala na siya."
  Sandali siyang tinitigan ni Victoria. Hindi na kailangang magpaliwanag o magsabi pa si Byrne. Hindi na niya kailangang kilalanin pa ang pangalan niya.
  "Lumabas ka," sabi niya.
  "Oo."
  Tumango si Victoria, isinasaalang-alang ito. "Paano?"
  "Inaapela na ang kanyang hatol. Naniniwala ang prosekusyon na maaaring mayroon silang ebidensya na siya ay nahatulan sa pagpatay kay Marygrace Devlin." Pagpapatuloy ni Byrne, ikinukwento sa kanya ang lahat ng alam niya tungkol sa umano'y itinanim na ebidensya. Naaalala ni Victoria si Jimmy Purify.
  Hinaplos niya ang kanyang buhok gamit ang isang kamay, bahagyang nanginginig ang kanyang mga kamay. Pagkalipas ng isa o dalawang segundo, nakabawi siya sa kanyang kahinahunan. "Nakakatawa. Hindi na ako takot sa kanya. Ibig kong sabihin, noong inatake niya ako, akala ko ang dami kong mawawala. Ang hitsura ko, ang... buhay ko, kung ganoon nga. Matagal na akong binabangungot tungkol sa kanya. Pero ngayon..."
  Nagkibit-balikat si Victoria at nagsimulang kalikutin ang kanyang tasa ng kape. Mukha siyang hubad at mahina. Pero sa totoo lang, mas matigas siya kaysa sa kanya. Kaya ba nitong maglakad sa kalye na may segment na mukha tulad niya, nakataas ang ulo? Hindi. Malamang hindi.
  "Gagawin niya ulit 'yon," sabi ni Byrne.
  "Paano mo nalaman?"
  "Ginagawa ko lang."
  Tumango si Victoria.
  Sabi ni Byrne: "Gusto ko siyang pigilan."
  Kahit papaano ay hindi tumigil sa pag-ikot ang mundo nang sabihin niya ang mga salitang iyon, hindi naging mapanglaw na kulay abo ang langit, hindi nahati ang mga ulap.
  Alam ni Victoria ang tinutukoy niya. Yumuko siya at hininaan ang boses. "Paano?"
  "Bueno, kailangan ko muna siyang hanapin. Malamang ay makikipag-ugnayan na naman siya sa dati niyang barkada, ang mga mahilig sa pornograpiya at mga mahilig sa S&M." Napagtanto ni Byrne na maaaring parang masakit pakinggan iyon. Ganyan ang pinagmulan ni Victoria. Marahil ay naramdaman niyang hinuhusgahan siya nito. Mabuti na lang at hindi niya ginawa iyon.
  "Tutulungan kita."
  "Hindi ko pwedeng hilingin sa'yo na gawin 'to, Tori. Hindi 'yan ang dahilan..."
  Itinaas ni Victoria ang kanyang kamay, pinahinto siya. "Noong nasa Meadville ako, may kasabihan ang lola kong Swedish. 'Hindi matuturuan ng itlog ang manok.' Okay? Ito ang mundo ko. Tutulungan kita."
  May karunungan din ang mga lola ni Byrne na Irish. Walang pumatol doon. Habang nakaupo pa rin, inabot niya si Victoria at binuhat. Nagyakapan sila.
  "Magsisimula tayo ngayong gabi," sabi ni Victoria. "Tatawagan kita sa loob ng isang oras."
  Isinuot niya ang kanyang napakalaking salaming pang-araw. Natatakpan ng mga lente ang ikatlong bahagi ng kanyang mukha. Tumayo siya mula sa mesa, hinawakan ang pisngi nito, at umalis.
  Pinanood niya itong maglakad palayo-isang maayos at seksing metronome ng kanyang mga hakbang. Lumingon ito, kumaway, nagbigay ng halik, at naglaho pababa ng escalator. "Nahihilo pa rin siya," naisip ni Byrne. Hiniling niya sa kanya ang kaligayahang alam niyang hindi niya kailanman matatagpuan.
  Tumayo siya. Ang sakit sa kanyang mga binti at likod ay dulot ng nagliliyab na shrapnel. Mahigit isang bloke na ang layo ng kanyang na-park, at ngayon ay tila napakalayo na ng distansya. Dahan-dahan siyang naglakad sa food court, nakasandal sa kanyang tungkod, pababa ng escalator, at dumaan sa lobby.
  Melanie Devlin. Victoria Lindstrom. Dalawang babae, puno ng kalungkutan, galit, at takot, ang kanilang dating masayang buhay ay nawasak sa madilim na mababaw na bahagi ng isang halimaw na lalaki.
  Julian Matisse.
  Alam na ngayon ni Byrne na ang nagsimula bilang isang misyong linisin ang pangalan ni Jimmy Purify ay nauwi sa ibang bagay.
  Nakatayo sa kanto ng Seventeenth at Chestnut, habang nakapalibot sa kanya ang mainit na gabi ng tag-araw sa Philadelphia, alam ni Byrne sa kanyang puso na kung wala siyang gagawin sa natitirang bahagi ng kanyang buhay, kung hindi siya makakahanap ng mas mataas na layunin, gusto niyang makasiguro sa isang bagay: Hindi na mabubuhay si Julian Matisse para magdulot ng mas maraming sakit sa ibang tao.
  OceanofPDF.com
  16
  Ang Italian Market ay umaabot ng halos tatlong bloke sa kahabaan ng Ninth Street sa South Philadelphia, humigit-kumulang sa pagitan ng Wharton at Fitzwater Streets, at tahanan ng ilan sa mga pinakamasasarap na pagkaing Italyano sa lungsod, at marahil maging sa probinsya. Keso, ani, shellfish, karne, kape, mga inihurnong pagkain, at tinapay-sa loob ng mahigit isang daang taon, ang pamilihan ang puso ng malaking populasyon ng mga Italyano-Amerikano sa Philadelphia.
  Habang naglalakad sina Jessica at Sophie sa Ninth Street, naisip ni Jessica ang eksena mula sa Psycho. Naisip niya ang pagpasok ng mamamatay-tao sa banyo, ang paghila ng kurtina, at ang pagtataas ng kutsilyo. Naisip niya ang sigaw ng dalaga. Naisip niya ang malaking tadtad ng dugo sa banyo.
  Mas hinigpitan niya nang kaunti ang hawak sa kamay ni Sophie.
  Papunta sila sa Ralph's, isang sikat na Italyanong restawran. Minsan sa isang linggo, kumakain sila kasama ang ama ni Jessica na si Peter.
  "Kumusta ang mga bagay-bagay sa paaralan?" tanong ni Jessica.
  Naglakad sila sa tamad, hindi naaangkop, at walang inaalala na paraan na naaalala ni Jessica mula pagkabata. Ah, sana maging tatlo ulit sila.
  "Preschool," pagtatama ni Sophie.
  "Preschool," sabi ni Jessica.
  "Nagkaroon ako ng napakasayang oras," sabi ni Sophie.
  Nang sumali si Jessica sa grupo, ginugol niya ang kanyang unang taon sa pagpapatrolya sa lugar na ito. Alam na alam niya ang bawat siwang sa bangketa, bawat sirang ladrilyo, bawat pintuan, bawat rehas ng imburnal...
  "Bella Ragazza!"
  - at bawat boses. Ang isang ito ay maaari lamang pagmamay-ari ni Rocco Lancione, may-ari ng Lancione & Sons, isang supplier ng de-kalidad na karne at manok.
  Lumingon sina Jessica at Sophie at nakita si Rocco na nakatayo sa pintuan ng kanyang tindahan. Malamang ay nasa edad sitenta na siya ngayon. Isa siyang pandak at mataba na lalaki na may tinina na itim na buhok at nakasuot ng nakasisilaw na puti at walang bahid na apron, isang pagpupugay sa katotohanang ang kanyang mga anak na lalaki at apo ang gumagawa ng lahat ng trabaho sa tindahan ng karne nitong mga nakaraang araw. Kulang na ang dulo ng dalawang daliri ni Rocco sa kanyang kaliwang kamay. Isang panganib sa hanapbuhay ng isang magkakarne. Hanggang ngayon, inilalagay niya ang kanyang kaliwang kamay sa kanyang bulsa kapag umaalis siya ng tindahan.
  "Kumusta, Ginoong Lancione," sabi ni Jessica. Kahit gaano pa siya katanda, si Ginoong Lancione pa rin ang tatayong tatay niya.
  Inabot ni Rocco ang likod ng tainga ni Sophie gamit ang kanang kamay at mahiwagang hinugot ang isang piraso ng Ferrara torrone, ang isa-isang nakabalot na nougat candy na kinalakihan ni Jessica. Naalala ni Jessica ang maraming Pasko noong nag-away sila ng pinsan niyang si Angela para sa huling piraso ng Ferrara torrone. Halos limampung taon nang hinahanap ni Rocco Lancione ang matamis at chewy na panghimagas sa likod ng mga tainga ng maliliit na batang babae. Iniabot niya ito sa harap ng nanlalaking mga mata ni Sophie. Sumulyap si Sophie kay Jessica bago ito kinuha. "Iyan ang anak ko," naisip ni Jessica.
  "Ayos lang 'yan, mahal," sabi ni Jessica.
  Kinumpiska ang kendi at itinago sa hamog.
  "Magpasalamat ka kay Mr. Lancione."
  "Salamat."
  Nagbabalang ikinakaway ni Rocco ang daliri niya. "Hintayin mong matapos kang maghapunan bago mo ito kainin, ha, mahal ko?"
  Tumango si Sophie, halatang pinag-iisipan niya ang kaniyang estratehiya bago maghapunan.
  "Kumusta ang tatay mo?" tanong ni Rocco.
  "Mabait naman siya," sabi ni Jessica.
  "Masaya ba siya sa kanyang pagreretiro?"
  Kung tatawagin mong masaya ang matinding pagdurusa, nakakamanhid na pagkabagot, at paggugol ng labing-anim na oras sa isang araw sa pagrereklamo tungkol sa krimen, matutuwa sana siya. "Napakahusay niya. Madaling tanggapin. Magkikita tayo para sa hapunan."
  "Villa di Roma?"
  "Sa bahay ni Ralph."
  Tumango si Rocco bilang pagsang-ayon. "Ibigay mo sa kanya ang iyong makakaya."
  "Talagang gagawin ko iyon."
  Niyakap ni Rocco si Jessica. Iniabot ni Sophie ang kanyang pisngi para sa isang halik. Dahil Italyano at hindi niya pinapalampas ang pagkakataong humalik sa isang magandang babae, yumuko si Rocco at masayang sumunod.
  Ang ganda naman, naisip ni Jessica.
  Saan niya ito nakukuha?
  
  Nakatayo si Peter Giovannini sa palaruan sa Palumbo, walang kapintasang nakasuot ng kulay kremang linen na pantalon, itim na cotton shirt, at sandalyas. Dahil sa kanyang puting-puting buhok at matingkad na kayumanggi, maituturing siyang isang escort na nagtatrabaho sa Italian Riviera, naghihintay na akitin ang isang mayamang Amerikanong balo.
  Tumungo sila kay Ralph, si Sophie ay ilang talampakan lang ang layo.
  "Malaki na siya," sabi ni Peter.
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang anak. Lumalaki na siya. Hindi ba't kahapon lang niya unang ginawa ang kanyang mga hakbang sa sala? Hindi ba't kahapon lang hindi naabot ng kanyang mga paa ang mga pedal ng tricycle?
  Sasagot na sana si Jessica nang sumulyap siya sa kanyang ama. May maalalahaning tingin ito na unti-unti niyang napapansin. Lahat ba sila ay mga retirado na, o mga retiradong pulis lang? Sandaling tumigil si Jessica. Nagtanong siya, "Anong problema, Tay?"
  Kumaway si Peter. "Ah. Wala."
  "Pa."
  Alam ni Peter Giovanni kung kailan siya dapat sumagot. Ganito rin sa kaniyang yumaong asawang si Maria. Ganito rin sa kaniyang anak na babae. Balang araw, magiging ganito rin kay Sophie. "Ako lang... Ayokong gawin mo rin ang mga pagkakamali ko, Jess."
  "Ano ba ang pinagsasabi mo?"
  "Kung alam mo ang ibig kong sabihin."
  Ginawa nga iyon ni Jessica, ngunit kung hindi niya ipipilit ang isyu, magbibigay ito ng paniwala sa mga sinabi ng kanyang ama. At hindi niya magagawa iyon. Hindi siya naniwala. "Hindi naman."
  Sumulyap si Peter sa kalye, pinag-iisipan ang mga bagay-bagay. Kumaway siya sa isang lalaking nakasandal sa bintana ng isang apartment building sa ikatlong palapag. "Hindi mo maaaring gugulin ang buong buhay mo sa pagtatrabaho."
  "Mali ito".
  Nagdusa si Peter Giovanni ng guilt dahil sa pagpapabaya sa kanyang mga anak habang sila ay lumalaki. Labag na salungat ito sa katotohanan. Nang mamatay ang ina ni Jessica na si Maria dahil sa kanser sa suso sa edad na tatlumpu't isa, noong lima pa lamang si Jessica, inialay ni Peter Giovanni ang kanyang buhay sa pagpapalaki sa kanyang anak na babae at lalaki, si Michael. Maaaring hindi siya nakadalo sa bawat laro ng Little League o sa bawat recital ng sayaw, ngunit bawat kaarawan, bawat Pasko, bawat Pasko ng Pagkabuhay ay espesyal. Ang tanging naaalala ni Jessica ay ang masasayang panahon ng paglaki niya sa bahay sa Catherine Street.
  "Okay," panimula ni Peter. "Ilan sa mga kaibigan mo ang wala sa trabaho?"
  "Isa," naisip ni Jessica. Siguro dalawa. "Marami."
  - Gusto mo bang hilingin ko sa iyo na banggitin ang kanilang mga pangalan?
  "Sige, Tenyente," sabi niya, sumuko sa katotohanan. "Pero gusto ko ang mga taong nakakatrabaho ko. Gusto ko ang mga pulis."
  "Ako rin," sabi ni Peter.
  Sa abot ng kanyang makakaya, ang mga pulis ay parang isang malaking pamilya na kay Jessica. Mula nang mamatay ang kanyang ina, napapaligiran siya ng isang pamilyang bakla. Ang kanyang mga unang alaala ay ang isang bahay na puno ng mga opisyal. Malinaw niyang naaalala ang isang babaeng opisyal na pumupunta at naghahatid sa kanya para kunin ang kanyang uniporme sa paaralan. Palaging may mga patrol car na nakaparada sa kalye sa harap ng kanilang bahay.
  "Tingnan mo," panimula ulit ni Peter. "Pagkatapos mamatay ng nanay mo, wala na akong ideya kung ano ang gagawin. Nagkaroon ako ng isang batang anak na lalaki at isang batang babae. Nabuhay ako, huminga, kumain, at natulog sa trabaho. Ang dami kong na-miss sa buhay mo."
  - Hindi totoo iyan, tatay.
  Itinaas ni Peter ang kamay niya, pinigilan siya. "Jess. Hindi natin kailangang magpanggap."
  Hinayaan ni Jessica ang kanyang ama na samantalahin ang sandali, gaano man ito mali.
  "Pagkatapos, pagkatapos ni Michael..." Sa nakalipas na labinlimang taon o higit pa, nagawa ni Peter Giovanni na maabot ang pangungusap na iyan.
  Ang nakatatandang kapatid ni Jessica na si Michael ay pinatay sa Kuwait noong 1991. Nang araw na iyon, tumahimik ang kanyang ama, isinara ang kanyang puso sa anumang damdamin. Nang lumitaw si Sophie ay saka lamang siya muling naglakas-loob na magbukas ng sarili.
  Di-nagtagal pagkatapos ng pagkamatay ni Michael, pumasok si Peter Giovanni sa isang panahon ng kawalang-ingat sa kanyang trabaho. Kung ikaw ay isang panadero o tindero ng sapatos, ang kawalang-ingat ay hindi ang pinakamasamang bagay sa mundo. Para sa isang pulis, ito ang pinakamasamang bagay sa mundo. Nang matanggap ni Jessica ang kanyang gintong kalasag, iyon na ang lahat ng insentibo na kailangan ni Peter. Isinumite niya ang kanyang mga papeles nang araw ding iyon.
  Pinigilan ni Peter ang kanyang emosyon. "Walong taon ka nang nagtatrabaho, ano, ngayon?"
  Alam ni Jessica na alam na alam ng kanyang ama kung gaano na siya katagal nakasuot ng asul. Malamang hanggang linggo, araw, at oras. "Oo. Tungkol diyan."
  Tumango si Peter. "Huwag kang masyadong magtagal. Iyon lang ang sinasabi ko."
  "Anong masyadong mahaba?"
  Ngumiti si Peter. "Walong taon at kalahati." Hinawakan niya ang kamay nito at pinisil ito. Tumigil sila. Tumingin siya sa mga mata nito. "Alam mo bang proud ako sa iyo, 'di ba?"
  - Alam ko, Pa.
  "Ibig kong sabihin, tatlumpung taong gulang ka na, at nagtatrabaho ka sa larangan ng pagpatay. Nagtatrabaho ka sa mga totoong kaso. Nakakagawa ka ng pagbabago sa buhay ng mga tao."
  "Sana nga," sabi ni Jessica.
  "Dadating lang talaga ang punto na... ang mga bagay-bagay ay nagsisimula nang maging pabor sa iyo."
  Alam na alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin.
  "Nag-aalala lang ako sa'yo, mahal ko." Natahimik si Peter, sandaling binalot muli ng emosyon ang kanyang mga salita.
  Nakontrol nila ang kanilang mga emosyon, pumasok sa Ralph's, at humanap ng mesa. Umorder sila ng kanilang karaniwang cavatelli na may sarsa ng karne. Hindi na nila pinag-usapan ang trabaho, o krimen, o ang kalagayan sa Lungsod ng Pag-ibig ng Magkapatid. Sa halip, nasiyahan si Peter sa piling ng kanyang dalawang anak na babae.
  Nang maghiwalay sila, mas matagal pa nang kaunti ang kanilang pagyakap kaysa dati.
  
  
  17
  "BAKIT MO BA GUSTO ISUOT KO 'TO?"
  Hawak niya ang isang puting bestida sa harap niya. Isa itong puting T-shirt na may scoop neckline, mahahabang manggas, maluwag na balakang, at hanggang tuhod lang ang haba. Natagalan bago ko ito mahanap, pero sa wakas ay natagpuan ko na rin ito sa Salvation Army thrift store sa Upper Darby. Mura lang ito, pero babagay ito sa katawan niya. Ito ang uri ng bestida na sikat noong dekada 1980.
  Taong 1987 ngayon.
  "Dahil sa tingin ko ay maganda iyan para sa iyo."
  Lumingon siya at bahagyang ngumiti. Mahiyain at mahinhin. Sana hindi iyon maging problema. "Kakaibang bata ka, 'no?"
  "Nagkasala ayon sa isinampa."
  "May iba pa ba?"
  "Gusto kong tawagin kang Alex."
  Tumawa siya. "Alex?"
  "Oo."
  "Bakit?"
  "Sabihin na lang natin na isa itong uri ng screen test."
  Pinag-isipan niya ito nang ilang sandali. Itinaas niya muli ang kanyang damit at tiningnan ang sarili sa full-length mirror. Tila nagustuhan niya ang ideya. Lubos.
  "Bueno, bakit hindi?" sabi niya. "Medyo lasing ako."
  "Nandito lang ako, Alex," sabi ko.
  Pumasok siya sa banyo at nakita niyang pinuno ko na ang bathtub. Nagkibit-balikat siya at isinara ang pinto.
  Ang kanyang apartment ay pinalamutian ng kakaiba at eklektikong istilo, na may palamuting may pinaghalong hindi magkatugmang mga sofa, mesa, aparador ng libro, mga print, at alpombra na malamang na mga regalo mula sa mga kapamilya, na may paminsan-minsang kakaibang kulay at personalidad na galing sa Pier 1, Crate & Barrel, o Pottery Barn.
  Hinanap ko ang mga CD niya, naghahanap ng kahit ano mula sa dekada 1980. Nakita ko sina Celine Dion, Matchbox 20, Enrique Iglesias, at Martina McBride. Walang anumang bagay na talagang sumasalamin sa panahon. Kung gayon, susuwertehin na ako. Sa likod ng drawer ay naroon ang isang maalikabok na kahon ng Madama Butterfly.
  Inilagay ko ang CD sa player, mabilis na tumugtog sa "Un bel di, vedremo." Maya-maya ay napuno ng lungkot ang apartment.
  Tumawid ako sa sala at madaling binuksan ang pinto ng banyo. Mabilis siyang lumingon, medyo nagulat nang makita akong nakatayo roon. Nakita niya ang kamera sa kamay ko, nag-atubili sandali, pagkatapos ay ngumiti. "Mukha akong babaeng walanghiya." Lumingon siya sa kanan, pagkatapos ay sa kaliwa, inayos ang kanyang damit sa kanyang balakang at nagpose para sa pabalat ng Cosmo.
  - Sinasabi mo iyan na parang may masama.
  Humagikgik siya. Ang bait niya talaga.
  "Tumayo ka rito," sabi ko, sabay turo sa isang lugar sa paanan ng bathtub.
  Sumunod siya. Nagiging bampira siya para sa akin. "Ano sa tingin mo?"
  Tumingin ako sa kanya. "Ang perpekto mo. Para kang isang artista sa pelikula."
  "Matamis magsalita."
  Humakbang ako paharap, kinuha ang kamera, at maingat itong itinulak pabalik. Nahulog siya sa bathtub kasabay ng malakas na pagtalsik. Kailangan ko siyang mabasa para sa kuha. Ikinumpas niya ang kanyang mga braso at binti nang walang tigil, sinusubukang makaahon sa bathtub.
  Nagawa niyang tumayo, basang-basa at galit na galit. Hindi ko siya masisisi. Bilang depensa sa akin, gusto kong siguraduhing hindi masyadong mainit ang paliguan. Humarap siya sa akin, galit na galit ang mga mata niya.
  Binaril ko siya sa dibdib.
  Isang mabilis na putok, at ang pistola ay umangat mula sa aking balakang. Namukadkad ang sugat sa aking puting damit, kumalat palabas na parang maliliit na pulang kamay na nagbabasbas.
  Sandali siyang nakatayong hindi gumagalaw, unti-unting sumisikat ang realidad sa kanyang magandang mukha. Ito ang unang karahasan, na agad na sinundan ng kilabot ng nangyari sa kanya, ang biglaan at brutal na sandaling ito sa kanyang kabataan. Lumingon ako at nakita ang isang makapal na patong ng tela at dugo sa mga kurtina.
  Nagdulas siya sa pader na may baldosa, habang pinapasadahan ito ng pulang liwanag. Lumusong siya sa bathtub.
  Hawak ang kamera sa isang kamay at baril sa kabila, naglalakad ako nang maayos hangga't maaari. Siyempre, hindi ito kasingkinis ng sa haywey, ngunit sa palagay ko ay nagbibigay ito sa sandali ng isang tiyak na agarang, isang tiyak na pagiging tunay.
  Sa pamamagitan ng lente, nagiging pula ang tubig-may mga iskarlatang isda na sinusubukang lumitaw sa ibabaw. Gustung-gusto ng kamera ang dugo. Perpekto ang liwanag.
  Tinitigan ko nang malapitan ang mga mata niya-mga patay na puting bola sa tubig-paligo. Sandali kong pinigilan ang pagkuha ng litrato, pagkatapos...
  GUPITIN:
  Ilang minuto ang lumipas. Handa na akong pumunta sa set, wika nga. Naka-empake at handa na ang lahat. Sinimulan ko ang "Madama Butterfly" mula sa simula hanggang sa Secondo. Talagang nakakaantig.
  Pinunasan ko ang ilang bagay na nahawakan ko. Huminto ako sa may pinto, pinagmamasdan ang set. Perpekto.
  Ito na ang katapusan.
  
  
  18
  Naisip ni B IRN na magsuot ng polo at kurbata, ngunit hindi niya ito pinili. Mas mabuti kung mas kaunti ang atensyon na nakukuha niya sa kanyang sarili sa mga lugar na kailangan niyang puntahan. Sa kabilang banda, hindi na siya katulad ng dati niyang kahanga-hangang katawan. At marahil ay mabuti rin iyon. Ngayong gabi, kailangan niyang maging maliit. Ngayong gabi, kailangan niyang maging isa sa kanila.
  Kapag pulis ka, dalawang uri lang ng tao sa mundo. Mga gago at pulis. Sila at tayo.
  Ang kaisipang ito ang nagpaisip sa kanya tungkol sa tanong. Muli.
  Magreretiro na kaya talaga siya? Magiging isa na kaya talaga siya sa kanila? Sa loob ng ilang taon, kapag nagretiro na ang mga kilalang pulis at napigilan na siya, hindi na talaga siya makikilala ng mga ito. Isa na naman siyang gago. Sasabihin niya sa scrub kung sino siya at kung saan siya nagtatrabaho, at may ilang kalokohang kwento tungkol sa trabaho; ipapakita niya ang kanyang pension card, at papayagan na siyang umalis ng bata.
  Pero hindi siya sa loob. Ang pagiging nasa loob ay nangangahulugan ng lahat. Hindi lang respeto o awtoridad, kundi pati na rin ng pagiging masigla. Akala niya nakapagdesisyon na siya. Tila, hindi pa siya handa.
  Pumili siya ng itim na dress shirt at itim na maong. Nagulat siya nang makitang bumagay na ulit sa kanya ang itim niyang sapatos na Levi's na maikli ang paa. Marahil ay may magandang epekto ang headshot na iyon. Namayat ka na. Siguro magsusulat siya ng libro: "The Attempted Murder Diet."
  Halos buong araw na niyang wala ang kaniyang tungkod-na pinatigas ng pagmamalaki at ni Vicodin-at naisip niyang huwag na lang itong dalhin ngayon, ngunit agad niyang inalis ang isiping iyon. Paano niya kakayanin kung wala ito? Harapin mo na, Kevin. Kakailanganin mo ng tungkod para makalakad. Isa pa, maaaring mukhang mahina siya, at marahil ay mabuti na rin iyon.
  Sa kabilang banda, maaaring mas maging di-malilimutan siya ng isang tungkod, at ayaw niya iyon. Wala siyang ideya kung ano ang maaari nilang matagpuan nang gabing iyon.
  Ah, oo. Natatandaan ko siya. Malaking lalaki. Naglakad nang pilay. Iyan ang lalaki, Kagalang-galang.
  Kinuha niya ang tungkod.
  Kinuha rin niya ang kanyang baril.
  
  
  19
  Habang hinuhugasan, pinatutuyo, at pinupulbos ni Sophie ang isa pa niyang bagong gamit, nagsimulang maging relaks si Jessica. At kasabay ng kalmado ay ang pagdududa. Itinuring niya ang kanyang buhay kung ano ito. Kaka-trenta pa lamang niya noon. Ang kanyang ama ay tumatanda na, masigla at aktibo pa rin, ngunit walang patutunguhan at nalulungkot sa pagreretiro. Nag-aalala siya para sa kanya. Ang kanyang munting anak na babae ay lumalaki na noon, at kahit papaano ay may posibilidad na lumaki siya sa isang bahay kung saan hindi nakatira ang kanyang ama.
  Hindi ba't si Jessica mismo ay isang batang babae, na tumatakbo pabalik-balik sa Catherine Street na may hawak na ice pack, walang pakialam sa mundo?
  Kailan nangyari ang lahat ng ito?
  
  HABANG NAGKUKULAY SI SOPHIE NG COloring Book SA HApag-Hapunan at sa mga sandaling iyon ay maayos pa ang lahat sa mundo, INILAGAY NI JESSICA ANG VHS TAPE SA VCR.
  Naghanap siya ng kopya ng Psycho mula sa libreng aklatan. Matagal-tagal na rin mula noong huli niyang napanood ang pelikula mula simula hanggang katapusan. Nagdududa siya kung mapapanood pa niya itong muli nang hindi iniisip ang pangyayaring iyon.
  Noong tinedyer pa siya, mahilig siya sa mga pelikulang horror, iyong tipong nagdadala sa kanya at sa kanyang mga kaibigan sa sinehan tuwing Biyernes ng gabi. Naalala niya ang pagrenta ng mga pelikula habang nagbabantay kay Dr. Iacone at sa dalawa nitong maliliit na anak na lalaki: siya at ang kanyang pinsan na si Angela ay nanonood ng "Friday the 13th," "A Nightmare on Elm Street," at ng seryeng "Halloween".
  Siyempre, nabawasan ang kanyang interes nang maging pulis siya. Sapat na ang nakikita niyang realidad araw-araw. Hindi na niya kailangang sabihing isang gabing libangan lang iyon.
  Gayunpaman, ang isang pelikulang tulad ng Psycho ay tiyak na lumampas sa genre ng slasher.
  Ano ang meron sa pelikulang ito na nagtulak sa mamamatay-tao na muling isadula ang eksena? Bukod pa rito, ano ang nagtulak sa kanya na ibahagi ito nang ganito kasama sa isang walang kamalay-malay na publiko?
  Ano ang naging mood noon?
  Pinanood niya ang mga eksena bago ang shower nang may bahid ng pananabik, kahit hindi niya alam kung bakit. Talaga bang inakala niyang binago ang lahat ng kopya ng Psycho in town? Lumipas nang walang insidente ang eksena sa shower, ngunit ang mga eksena pagkatapos noon ang lalong nakakuha ng kanyang atensyon.
  Pinanood niya si Norman habang naglilinis pagkatapos ng pagpatay: inilalatag ang kurtina sa shower sa sahig, kinakaladkad ang katawan ng biktima doon, nililinis ang mga tile at bathtub, at inalalayan ang sasakyan ni Janet Leigh papunta sa pinto ng kuwarto ng motel.
  Pagkatapos ay inilipat ni Norman ang bangkay sa bukas na trunk ng kotse at inilagay ito sa loob. Pagkatapos, bumalik siya sa silid ng motel at maingat na tinipon ang lahat ng gamit ni Marion, kasama na ang dyaryo na naglalaman ng perang ninakaw nito mula sa kanyang amo. Isinilid niya ang lahat ng ito sa trunk ng kotse at hinatid siya sa baybayin ng isang kalapit na lawa. Pagdating doon, itinulak niya ito sa tubig.
  Nagsimulang lumubog ang sasakyan, dahan-dahang nilamon ng itim na tubig. Pagkatapos ay huminto ito. Pinutol ni Hitchcock ang isang larawan ng reaksyon ni Norman, habang kinakabahang lumilingon sa paligid. Pagkatapos ng ilang nakakahiyang segundo, patuloy na bumababa ang sasakyan, at kalaunan ay nawala sa paningin.
  Mabilis na pag-forward sa susunod na araw.
  Pinindot ni Jessica ang PAUSE, at mabilis na tumatakbo ang isip niya.
  Ilang bloke lang ang layo ng Rivercrest Motel mula sa Ilog Schuylkill. Kung ang salarin ay kasing-obsessed ng pag-ulit sa pagpatay mula sa Psycho gaya ng inaakala niya, marahil ay ginawa niya ang lahat. Marahil ay isinilid niya ang bangkay sa trunk ng isang kotse at inilubog ito, tulad ng ginawa ni Anthony Perkins kay Janet Leigh.
  Kinuha ni Jessica ang telepono at tinawagan ang yunit ng Marine Corps.
  
  
  20
  Ang Thirteenth Street ang huling natitirang maruming bahagi ng downtown, kahit papaano pagdating sa adult entertainment. Mula sa Arch Street, kung saan limitado lamang ito sa dalawang adult bookstore at isang strip club, hanggang sa Locust Street, kung saan mayroong isa pang maikling hanay ng mga adult club at isang mas malaki at mas marangyang "gentlemen's club," ito lamang ang kalye kung saan ginanap ang Philadelphia Convention. Kahit na ito ay medyo malapit sa Convention Center, pinayuhan ng Visitors Bureau ang mga bisita na iwasan ito.
  Pagsapit ng alas-diyes, nagsimulang mapuno ang mga bar ng kakaibang salu-salo ng mga negosyanteng mayayabang at mga negosyanteng taga-ibang bayan. Ang kakulangan sa Philadelphia sa dami ay tiyak na napunan nito ang lawak ng kalayawan at inobasyon: mula sa lap dances na nakasuot ng lingerie hanggang sa pagsasayaw kasama ang maraschino cherries. Sa mga establisyimento ng BYOB, legal na pinapayagan ang mga kostumer na magdala ng sarili nilang alak, na nagpapahintulot sa kanila na manatiling ganap na hubad. Sa ilang mga lugar na nagbebenta ng alak, ang mga batang babae ay nagsusuot ng manipis na latex cover na nagpapakita sa kanila na hubad. Kung ang pangangailangan ang ina ng imbensyon sa karamihan ng mga lugar ng komersyo, ito ang buhay ng industriya ng adult entertainment. Sa isang BYOB club, ang "Show and Tell," ang mga pila ay umaabot sa paligid ng bloke tuwing Sabado at Linggo.
  Pagsapit ng hatinggabi, nakapunta na sina Byrne at Victoria sa anim na club. Walang nakakita kay Julian Matisse, o kung nakakita man sila, natatakot silang aminin ito. Ang posibilidad na umalis na si Matisse sa bayan ay lalong nagiging malamang.
  Bandang 1:00 PM, nakarating sila sa Tik Tok club. Isa na naman itong lisensyadong club, na nagsisilbi sa isang pangalawang antas na negosyante, isang lalaking taga-Dubuque na natapos ang kanyang negosyo sa Center City at pagkatapos ay natagpuan ang kanyang sarili na lasing at libog, na nagkakasiyahan pabalik sa Hyatt Penns Landing o sa Sheraton Community Hill.
  Habang papalapit sila sa pintuan ng isang hiwalay na gusali, narinig nila ang isang malakas na talakayan sa pagitan ng isang malaking lalaki at isang dalaga. Nakatayo sila sa dilim sa dulong bahagi ng parking lot. Sa isang punto, maaaring nakialam si Byrne, kahit na hindi siya naka-duty. Lipas na ang mga araw na iyon.
  Ang Tik-Tok ay isang tipikal na urban strip club-isang maliit na bar na may poste, isang dakot ng malungkot at nakalaylay na mga mananayaw, at kahit dalawang malamig na inumin. Makapal ang hangin sa usok, murang cologne, at ang sinaunang amoy ng sekswal na desperasyon.
  Pagpasok nila, isang matangkad at payat na itim na babae na nakasuot ng platinum wig ang nakatayo sa isang poste, sumasayaw sa isang lumang kanta ni Prince. Paminsan-minsan, lumuluhod siya at gumagapang sa sahig sa harap ng mga lalaki sa bar. Ang ilan sa mga lalaki ay kumakaway ng pera; karamihan ay hindi . Paminsan-minsan, kumukuha siya ng perang papel at itinatali ito sa kanyang thong. Kung mananatili siya sa ilalim ng pula at dilaw na ilaw, magmumukha siyang maayos, kahit man lang para sa isang club sa downtown. Kung tatapak siya sa puting ilaw, makikita mo ang pagtakbo. Iniiwasan niya ang mga puting spotlight.
  Nanatili sina Byrne at Victoria sa likuran ng bar. Umupo si Victoria ilang stool ang layo kay Byrne, binibigyan siya ng isang dula. Lahat ng mga lalaki ay interesado sa kanya hanggang sa napagmasdan nila siyang mabuti. Nag-double shot sila, hindi siya tuluyang itinataboy. Maaga pa naman. Malinaw na lahat sila ay nakakaramdam na kaya nilang mas pagbutihin. Para sa pera. Paminsan-minsan, may isang negosyanteng hihinto, yumuko, at bumubulong ng isang bagay sa kanya. Hindi nag-aalala si Byrne. Kaya naman ito ni Victoria nang mag-isa.
  Umiinom na si Byrne ng pangalawang Coke nang lumapit ang isang dalaga at umupo nang patagilid sa tabi niya. Hindi siya mananayaw; isa siyang propesyonal, nagtatrabaho sa likurang bahagi ng silid. Matangkad siya, morena, at nakasuot ng dark-gray na pinstriped business suit na may itim na stiletto heels. Napakaikli ng kanyang palda, at wala siyang suot na pang-ilalim. Inakala ni Byrne na ang kanyang routine ay tuparin ang pantasya ng maraming bumibisitang negosyante tungkol sa kanilang mga kasamahan sa opisina sa kanilang bayan. Nakilala siya ni Byrne bilang ang babaeng nabangga niya kanina sa parking lot. Mayroon siyang mapula-pula at malusog na kutis ng isang dalagang taga-probinsya, isang bagong imigrante sa Estados Unidos, marahil mula sa Lancaster o Shamokin, na hindi pa matagal nanirahan doon. "Tiyak na maglalaho ang liwanag na iyon," naisip ni Byrne.
  "Kumusta."
  "Kumusta," sagot ni Byrne.
  Tiningnan niya ito mula ulo hanggang paa at saka ngumiti. Napakaganda niya. "Ang laki mo naman, pare."
  "Malalaki lahat ng damit ko. Kasya naman."
  Ngumiti siya. "Ano'ng pangalan mo?" tanong niya, habang sinisigawan ang musika. Dumating ang isang bagong mananayaw, isang matipunong Latina na nakasuot ng pulang strawberry na plush suit at maroon na sapatos. Sumayaw siya sa kantang luma na gawa ng Gap Band.
  "Dani."
  Tumango siya na parang binigyan lang siya nito ng payo tungkol sa buwis. "Ang pangalan ko ay Lucky. Ikinagagalak kong makilala ka, Denny."
  Sinabi niya ang "Denny" na may punto na nagpaliwanag kay Byrne na alam niyang hindi iyon ang tunay niyang pangalan, ngunit kasabay nito, wala siyang pakialam. Walang sinuman sa TikTok ang may totoong pangalan.
  "Ikinagagalak kong makilala ka," sagot ni Byrne.
  - Ano ang ginagawa mo ngayong gabi?
  "Sa totoo lang, hinahanap ko ang isang matandang kaibigan ko," sabi ni Byrne. "Dati siyang pumupunta rito palagi."
  "Ah, oo? Ano nga pala ang pangalan niya?"
  "Julian Matisse ang pangalan niya. Kilala ko ba siya?"
  "Julian? Oo, kilala ko siya."
  - Alam mo ba kung saan ko siya mahahanap?
  "Oo naman," sabi niya. "Puwede kitang ihatid diretso sa kanya."
  "Ngayon na ba?"
  Tumingin ang batang babae sa paligid ng silid. "Sandali lang."
  "Oo naman."
  Tinawid ni Lucky ang silid kung saan inakala ni Byrne naroon ang mga opisina. Napansin siya ni Victoria at tumango. Ilang minuto ang lumipas, bumalik si Lucky, dala ang kanyang pitaka na nakasabit sa kanyang balikat.
  "Handa ka na bang umalis?" tanong niya.
  "Oo naman."
  "Hindi ako karaniwang nagbibigay ng mga serbisyong ganito nang libre, alam mo na," sabi niya sabay kindat. "Kailangang kumita si Gal."
  Dumukot si Byrne sa kanyang bulsa. Naglabas siya ng isang daang dolyar na perang papel at pinunit ito sa dalawa. Iniabot niya ang kalahati kay Lucky. Hindi na niya kailangang magpaliwanag. Hinawakan ito ng babae, ngumiti, hinawakan ang kanyang kamay, at sinabing, "Sabi ko na nga ba swerte ako."
  Habang papunta sila sa pinto, muling naagaw ng pansin ni Victoria si Byrne. Itinaas niya ang limang daliri.
  
  Naglakad sila nang isang bloke patungo sa isang sira-sirang gusali sa sulok, ang uri na kilala sa Philadelphia bilang "Ama, Anak, at Espiritu Santo"-isang tatlong palapag na rowhouse. Tinawag ito ng ilan na trinidad. May mga ilaw na nakasindi sa ilan sa mga bintana. Naglakad sila sa isang gilid na kalye at bumalik. Pumasok sila sa rowhouse at umakyat sa marurupok na hagdan. Napakasakit ng sakit sa likod at mga binti ni Byrne.
  Sa tuktok ng hagdan, itinulak ni Lucky ang pinto pabukas at pumasok. Kasunod si Byrne.
  Napakadumi ng apartment. Mga tambak ng dyaryo at lumang magasin ang nakatayo sa mga sulok. Amoy nabubulok na pagkain ng aso. Ang sirang tubo sa banyo o kusina ay nag-iwan ng mamasa-masa at maalat na amoy sa buong espasyo, na pumipilipit sa lumang linoleum at nabubulok ang mga baseboard. May anim na mabangong kandila na nakasindi sa kabuuan, ngunit halos hindi nito natakpan ang amoy. May tumutugtog na rap music sa malapit.
  Naglakad sila papunta sa sala sa harapan.
  "Nasa kwarto siya," sabi ni Lucky.
  Lumingon si Byrne sa pintong itinuturo ng dalaga. Lumingon siya, nakita ang bahagyang pagkibot ng mukha ng dalaga, narinig ang langitngit ng sahig, at nasulyapan ang repleksyon nito sa bintana na nakaharap sa kalye.
  Sa pagkakaalam niya, isa lang ang papalapit.
  Tiniyempo ni Byrne ang suntok, tahimik na binibilang ang paparating na mabibigat na yabag. Umatras siya sa huling segundo. Malaki ang lalaki, malapad ang balikat, bata pa. Bumangga siya sa plaster. Nang makabawi, lumingon siya, natulala, at muling lumapit kay Byrne. Pinagkrus ni Byrne ang kanyang mga binti at itinaas ang kanyang tungkod nang buong lakas. Nasalo nito ang lalaki sa lalamunan. Isang namuong dugo at plema ang lumabas mula sa kanyang bibig. Sinubukan ng lalaki na mabawi ang kanyang balanse. Sinuntok siyang muli ni Byrne, sa pagkakataong ito ay mababa, sa ibaba lamang ng tuhod. Sumigaw siya nang isang beses, pagkatapos ay bumagsak sa sahig, sinusubukang humila ng isang bagay mula sa kanyang sinturon. Ito ay isang kutsilyong Buck na nasa isang lalagyan ng canvas. Tinapakan ni Byrne ang kamay ng lalaki gamit ang isang paa at sinipa ang kutsilyo sa kabila ng silid gamit ang isa pa.
  Hindi si Julian Matisse ang lalaking ito. Isa itong pakana, isang klasikong pananambang. Medyo alam ni Byrne na mangyayari ito, pero kung makakalat ang balita na may naghahanap sa kanya na isang lalaking nagngangalang Denny, at niloloko mo siya sa sarili mong peligro, baka mas maging maayos ang takbo ng natitirang gabi at ng mga susunod na araw.
  Tiningnan ni Byrne ang lalaking nakahiga sa sahig. Nakahawak ito sa kanyang lalamunan, naghahabol ng hininga. Lumingon si Byrne sa dalaga. Nanginginig ito, dahan-dahang umatras patungo sa pinto.
  "Siya... siya ang nagtulak sa akin na gawin ito," sabi niya. "Sinasaktan niya ako." Itinaas niya ang kanyang mga manggas, at nakita ang itim at asul na mga pasa sa kanyang mga braso.
  Matagal nang nasa negosyo si Byrne at alam niya kung sino ang nagsasabi ng totoo at kung sino ang hindi. Bata pa lang si Lucky, wala pang bente anyos. Ang mga lalaking tulad niya ay palaging naghahabol sa mga babaeng tulad niya. Binaliktad ni Byrne ang lalaki, dumukot sa bulsa sa likuran, kinuha ang kanyang pitaka, at kinuha ang kanyang lisensya sa pagmamaneho. Ang pangalan niya ay Gregory Wahl. Hinalughog ni Byrne ang iba pa niyang mga bulsa at nakakita ng isang makapal na tumpok ng mga perang papel na nakatali gamit ang isang goma-mga isang grand. Nag-withdraw siya ng isang daan, inilagay ito sa kanyang bulsa, at inihagis ang pera sa babae.
  "Patay ka na... bat... patay ka na," sabi ni Val.
  Itinaas ni Byrne ang kanyang kamiseta, at ibinunyag ang puwitan ng kanyang Glock. "Kung gusto mo, Greg, puwede na nating tapusin ito ngayon din."
  Patuloy na tumingin sa kanya si Val, ngunit nawala na ang banta sa kanyang mukha.
  "Hindi? Ayaw mo nang maglaro? Akala ko ayoko. Tingnan mo ang sahig," sabi ni Byrne. Sumunod ang lalaki. Ibinaling ni Byrne ang atensyon sa babae. "Umalis ka na. Ngayong gabi."
  Lumingon-lingon si Lucky, hindi makagalaw. Napansin din niya ang baril. Nakita ni Byrne na natanggal na ang balumbon ng pera. "Ano?"
  "Tumakbo."
  Kumislap ang takot sa kanyang mga mata. "Pero kung gagawin ko ito, paano ko malalaman na hindi mo gagawin..."
  "Minsanan lang itong alok, Lucky. Sige, limang segundo pa."
  Tumakbo siya. "Nakakamangha ang nagagawa ng mga babaeng nakasuot ng matataas na takong kahit kinakailangan," naisip ni Byrne. Ilang segundo ang lumipas, narinig niya ang mga yabag nito sa hagdan. Pagkatapos ay narinig niya ang pagsara ng pinto sa likod.
  Napaluhod si Byrne. Sa ngayon, binura ng adrenaline ang anumang sakit na maaaring naramdaman niya sa kanyang likod at mga binti. Hinawakan niya si Val sa buhok at inangat ang ulo. "Kung makikita pa ulit kita, parang magiging masaya ang lahat. Sa katunayan, kung may marinig akong tungkol sa isang negosyanteng dadalhin dito sa susunod na mga taon, ipagpapalagay kong ikaw iyon." Itinapat ni Byrne ang kanyang lisensya sa pagmamaneho sa kanyang mukha. "Dadalhin ko ito bilang alaala ng ating espesyal na oras na magkasama."
  Tumayo siya, hinawakan ang kaniyang tungkod, at hinugot ang kaniyang sandata. "Titingnan ko ang paligid. Hindi ka gumagalaw kahit isang pulgada. Naririnig mo ba ako?"
  Nanatiling tahimik si Val. Kinuha ni Byrne ang Glock at idiniin ang bariles sa kanang tuhod ng lalaki. "Gusto mo ba ng pagkain sa ospital, Greg?"
  "Sige, sige."
  Naglakad si Byrne sa sala at binuksan nang malakas ang mga pinto ng banyo at kwarto. Bukas nang bukas ang mga bintana ng kwarto. May naroon. May sigarilyong nasunog sa ashtray. Pero ngayon, wala nang tao sa kwarto.
  
  BUMALIK SI BYRN SA TIK-TOK. Nakatayo si Victoria sa labas ng kwarto ng mga babae, kinakagat ang kuko. Pumasok siya nang palihim. Malakas ang tugtog.
  "Anong nangyari?" tanong ni Victoria.
  "Ayos lang," sabi ni Byrne. "Tara na."
  - Nahanap mo na ba siya?
  "Hindi," sabi niya.
  Tumingin sa kanya si Victoria. "May nangyari. Sabihin mo sa akin, Kevin.
  Hinawakan ni Byrne ang kamay niya at inakay papunta sa pinto.
  "Sabihin na lang natin na napadpad ako sa Val."
  
  Ang XB AR ay matatagpuan sa silong ng isang lumang bodega ng muwebles sa Erie Avenue. Isang matangkad na itim na lalaki na nakasuot ng naninilaw na puting linen suit ang nakatayo sa may pintuan. Nakasuot siya ng Panama hat at pulang patent leather na sapatos, at may humigit-kumulang isang dosenang gintong pulseras sa kanyang kanang pulso. Sa dalawang pintuan sa kanluran, bahagyang natatakpan, nakatayo ang isang mas maliit ngunit mas maskuladong lalaki-ahit ang ulo, at may mga tattoo ng maya sa kanyang malalaking braso.
  Ang bayad sa pagpasok ay dalawampu't limang dolyar bawat isa. Binayaran nila ang kaakit-akit na dalaga na nakasuot ng kulay rosas na damit na gawa sa katad na parang fetish sa labas lamang ng pinto. Ipinasok niya ang pera sa isang butas na bakal sa dingding sa likuran niya.
  Pumasok sila at bumaba sa isang mahaba at makitid na hagdanan patungo sa mas mahabang pasilyo. Ang mga dingding ay pininturahan ng makintab na pulang enamel. Ang malalakas na tugtog ng isang kantang disco ay lalong lumalakas habang papalapit sila sa dulo ng pasilyo.
  Ang X Bar ay isa sa iilang natitirang hardcore S&M club sa Philadelphia. Ito ay isang pagbabalik-tanaw sa hedonistikong dekada 1970, isang mundo bago ang AIDS kung saan posible ang lahat.
  Bago sila pumasok sa pangunahing silid, may nakita silang isang maliit na silong na nakapaloob sa dingding, isang malalim na uka kung saan nakaupo ang isang babae sa isang upuan. Siya ay nasa katanghaliang-gulang, maputi, at nakasuot ng maskarang gawa sa katad. Noong una, hindi sigurado si Byrne kung totoo ito o hindi. Mukhang parang may waksi ang balat sa kanyang mga braso at hita, at nakaupo siyang tahimik. Habang papalapit sa kanila ang isang pares ng lalaki, tumayo ang babae. Ang isa sa mga lalaki ay nakasuot ng straitjacket na pang-buong katawan at kwelyo ng aso na nakakabit sa isang tali. Marahan siyang hinila ng isa pang lalaki patungo sa paanan ng babae. Bumunot ang babae ng latigo at marahang hinampas ang nasa straitjacket. Di-nagtagal, nagsimula siyang umiyak.
  Habang naglalakad sina Byrne at Victoria sa pangunahing silid, nakita ni Byrne na kalahati ng mga tao ay nakasuot ng mga damit pang-S&M: katad at kadena, mga spike, at mga catsuit. Ang kalahati naman ay mausisa, abala, at mga parasito sa pamumuhay. Sa dulo ay may isang maliit na entablado na may isang spotlight na nakapatong sa isang upuang kahoy. Sa sandaling iyon, walang tao sa entablado.
  Naglakad si Byrne sa likuran ni Victoria, pinagmamasdan ang reaksyong napukaw niya. Napansin agad siya ng mga lalaki: ang kanyang seksing pigura, ang kanyang makinis at may kumpiyansang paglakad, ang kanyang makintab at itim na buhok. Nang makita nila ang kanyang mukha, pinagmasdan nila siya.
  Pero sa lugar na ito, sa ganitong liwanag, ito ay kakaiba. Lahat ng estilo ay inihahain dito.
  Tumungo sila sa likurang bar, kung saan pinapakintab ng bartender ang mahogany. Nakasuot siya ng leather vest, kamiseta, at kwelyo na may studs. Ang kanyang mamantika at kayumangging buhok ay sinuklay pabalik mula sa kanyang noo, na ginupit na parang dulo ng balo. Sa bawat bisig ay may masalimuot na tattoo ng gagamba. Sa huling segundo, tumingala ang lalaki. Nakita niya si Victoria at ngumiti, na nagpapakita ng kanyang bibig na puno ng mga dilaw na ngipin at kulay abong gilagid.
  "Uy, babe," sabi niya.
  "Kumusta ka na?" sagot ni Victoria. Nadulas siya sa huling bangkito.
  Yumuko ang lalaki at hinalikan ang kamay niya. "Wala nang hihigit pa rito," sagot niya.
  Sumulyap ang bartender sa kanyang balikat, nakita si Byrne, at mabilis na nawala ang ngiti nito. Nanatili ang tingin ni Byrne hanggang sa lumingon ang lalaki. Pagkatapos ay sumilip si Byrne sa likod ng bar. Sa tabi ng mga istante ng alak ay may mga istante na puno ng mga libro tungkol sa kultura ng BDSM-pagtatalik gamit ang balat, kamao, pangkikiliti, pagsasanay sa mga alipin, at palo.
  "Ang sikip dito," sabi ni Victoria.
  "Dapat mong panoorin ito sa Sabado ng gabi," sagot ng lalaki.
  "Aalis na ako," naisip ni Byrne.
  "Matalik kong kaibigan ito," sabi ni Victoria sa bartender. "Si Danny Riley."
  Napilitan ang lalaki na pormal na kilalanin ang presensya ni Byrne. Kinamayan siya ni Byrne. Nagkita na sila dati, ngunit hindi matandaan ng lalaki sa bar. Ang pangalan niya ay Darryl Porter. Naroon si Byrne noong gabing inaresto si Porter dahil sa pambubugaw at pag-aambag sa delingkuwensiya ng isang menor de edad. Naganap ang pag-aresto sa isang party sa North Liberties, kung saan isang grupo ng mga menor de edad na babae ang natagpuang nakikipag-party kasama ang isang pares ng mga negosyanteng Nigerian. Ang ilan sa mga babae ay kasing-edad ng labindalawang taong gulang. Si Porter, kung tama ang pagkakatanda ni Byrne, ay nakapaglingkod lamang ng isang taon o higit pa sa isang plea bargain. Si Darryl Porter ay isang lawin. Dahil dito at sa marami pang ibang dahilan, gustong maghugas ng kamay ni Byrne.
  "Kaya ano ang nagdala sa iyo sa aming maliit na piraso ng paraiso?" tanong ni Porter. Nagsalin siya ng isang baso ng puting alak at inilagay ito sa harap ni Victoria. Hindi man lang niya tinanong si Byrne.
  "Naghahanap ako ng isang matandang kaibigan," sabi ni Victoria.
  "Sino kaya iyon?"
  "Julian Matisse".
  Kumunot ang noo ni Darryl Porter. Magaling ba siyang aktor o hindi niya alam, naisip ni Byrne. Pinagmasdan niya ang mga mata ng lalaki. Pagkatapos-isang kislap? Sigurado.
  "Nasa kulungan si Julian. Green, huling narinig ko."
  Humigop si Victoria ng alak at umiling. "Umalis na siya."
  Ninakawan at pinunasan ni Darryl Porter ang counter. "Hindi ko pa naririnig 'yan. Akala ko siya ang humihila sa buong tren."
  - Sa tingin ko ay nagambala siya ng ilang pormalidad.
  "Mabubuting tao ni Julian," sabi ni Porter. "Babalik kami."
  Gusto sanang tumalon ni Byrne sa counter. Sa halip, tumingin siya sa kanyang kanan. Isang pandak at kalbong lalaki ang nakaupo sa isang bangkito sa tabi ni Victoria. Maamo ang tingin ng lalaki kay Byrne. Nakasuot ito ng costume sa tabi ng apoy.
  Ibinalik ni Byrne ang atensyon kay Darryl Porter. Umorder si Porter ng ilang inumin, bumalik, yumuko sa bar, at may binulong sa tainga ni Victoria, habang nakatingin sa mga mata ni Byrne. "Ang mga lalaki at ang kanilang mga power trip," naisip ni Byrne.
  Tumawa si Victoria, sabay suklay ng buhok sa balikat. Napakunot ang noo ni Byrne sa kakaisip na mapapahanga siya ng isang lalaking tulad ni Darryl Porter. Higit pa siya roon. Marahil ay may papel lang siya. Marahil ay selos ito ng lalaki.
  "Kailangan nating tumakbo," sabi ni Victoria.
  "Sige, baby. Magtatanong ako sa paligid. Kung may marinig ako, tatawagan kita," sabi ni Porter.
  Tumango si Victoria. "Astig."
  "Saan kita makokontak?" tanong niya.
  "Tatawagan kita bukas."
  Nalaglag ni Victoria ang isang sampung dolyar na perang papel sa bar. Tiniklop ito ni Porter at ibinalik sa kanya. Ngumiti siya at padabog na bumaba sa kanyang upuan. Ngumiti rin si Porter at bumalik sa pagpupunas ng counter. Hindi na niya tiningnan si Byrne.
  Sa entablado, isang pares ng babaeng nakapiring ang mga mata, nakasuot ng sapatos na pang-isports na may busal ng bola, ang lumuhod sa harap ng isang malaking itim na lalaking nakamaskara ng katad.
  May hawak na latigo ang lalaki.
  
  Lumabas sina Byrn at Victoria sa maalinsangan na hangin ng gabi, hindi gaanong kalapit kay Julian Matisse kaysa noong una. Matapos ang kaguluhan sa Bar X, ang lungsod ay naging kamangha-manghang tahimik at payapa. Malinis pa nga ang amoy nito.
  Malapit nang mag-alas-kwatro.
  Habang papunta sa kotse, lumiko sila sa isang kanto at nakita ang dalawang bata: mga lalaking itim, edad walo at sampu, nakasuot ng tagpi-tagping maong at maruruming sapatos na pang-isports. Nakaupo sila sa beranda ng isang row-house sa likod ng isang kahon na puno ng mga tuta na may lahing halo. Tiningnan ni Victoria si Byrne, nakausli ang ibabang labi at nakataas ang kilay.
  "Hindi, hindi, hindi," sabi ni Byrne. "Naku. Hinding-hindi."
  "Dapat kang kumuha ng tuta, Kevin."
  "Hindi ako."
  "Bakit hindi?"
  "Tory," sabi ni Byrne. "Sobra na ang hirap ko alagaan ang sarili ko."
  Tinignan niya ito na parang tuta, saka lumuhod sa tabi ng kahon at pinagmasdan ang maliit na dagat ng mabalahibong mga mukha. Kinuha niya ang isa sa mga aso, tumayo, at itinapat ito sa ilaw ng kalye na parang mangkok.
  Sumandal si Byrne sa pader na ladrilyo, isinandal ang sarili gamit ang kanyang tungkod. Binuhat niya ang aso. Malayang umikot sa ere ang mga hulihang binti ng tuta habang sinimulan nitong dilaan ang kanyang mukha.
  "May gusto siya sa iyo, pare," sabi ng bunsong anak. Malinaw na siya ang Donald Trump ng organisasyong ito.
  Sa pagkakaalam ni Byrne, ang tuta ay isang shepherd-collie cross, isa na namang anak ng gabi. "Kung interesado akong bilhin ang asong ito-at hindi ko sinasabing interesado ako-magkano ang gusto mong ibenta?" tanong niya.
  "Mabagal gumalaw na dolyar," sabi ng bata.
  Tiningnan ni Byrne ang gawang-bahay na karatula sa harap ng karton na kahon. "Nakasaad doon na 'dalawang piso.'"
  "Ito ay lima."
  "Ito ay dalawa."
  Umiling ang bata. Tumayo siya sa harap ng kahon, hinaharangan ang paningin ni Byrne. "Aba, aba. Mga asong naka-toroba ito."
  - Mga Torobed?
  "Oo."
  "Sigurado ka ba?"
  "Ang pinakakatiyakan."
  "Ano nga ba talaga sila?"
  "Ito ang mga pit bull ng Philadelphia."
  Napangiti si Byrne. "Tama ba?"
  "Walang duda," sabi ng bata.
  "Hindi ko pa naririnig ang tungkol sa lahing ito."
  "Sila ang pinakamagaling, pare. Lumalabas sila, nagbabantay ng bahay, at kumakain nang kaunti." Ngumiti ang bata. Nakamamatay na alindog. Sa buong biyahe, pabalik-balik siyang naglakad.
  Sumulyap si Byrne kay Victoria. Nagsimula siyang lumambot. Medyo. Sinikap niyang itago ito sa abot ng kanyang makakaya.
  Ibinalik ni Byrne ang tuta sa kahon. Tiningnan niya ang mga lalaki. "Hindi ba't medyo gabi na para lumabas kayo?"
  "Gabi na? Hindi pa, pare. Maaga pa naman. Maaga kaming gumigising. Mga negosyante kami."
  "Sige," sabi ni Byrne. "Mga kasama, iwasan ninyo ang gulo." Hinawakan ni Victoria ang kamay niya habang tumalikod sila at naglakad palayo.
  "Hindi mo ba kailangan ng aso?" tanong ng bata.
  "Hindi ngayon," sabi ni Byrne.
  "Kwarenta anyos ka na," sabi ng lalaki.
  - Sasabihin ko sa iyo bukas.
  - Maaaring mawala sila bukas.
  "Ako rin," sabi ni Byrne.
  Nagkibit-balikat ang lalaki. At bakit hindi?
  Mayroon pa siyang isang libong taon.
  
  Nang marating nila ang sasakyan ni Victoria sa Thirteenth Street, nakita nilang sinira ang van sa kabilang kalye. Binasag ng tatlong tinedyer ang bintana ng drayber gamit ang ladrilyo, dahilan para tumunog ang alarma. Isa sa kanila ang pumasok at kinuha ang tila pares ng 35mm camera na nakalapag sa upuan sa harap. Nang makita ng mga bata sina Byrne at Victoria, tumakbo sila sa kalye. Pagkalipas ng ilang segundo, wala na sila.
  Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Victoria at umiling. "Teka," sabi ni Byrne. "Babalik ako agad."
  Tumawid siya ng kalye, umikot ng 360 degrees para siguraduhing hindi siya minamasdan, at, pinunasan ito gamit ang kanyang damit, itinapon ang lisensya sa pagmamaneho ni Gregory Wahl sa ninakawan na kotse.
  
  Nakatira si Victoria L. INDSTROM sa isang maliit na apartment sa kapitbahayan ng Fishtown. Pinalamutian ito sa napaka-pambabaeng istilo: mga muwebles na Pranses mula sa probinsya, manipis na scarf sa mga lampara, at wallpaper na may mga bulaklak. Saanman siya tumingin, nakakakita siya ng throw o niniting na afghan. Madalas na naiisip ni Byrne ang mga gabing uupo si Victoria nang mag-isa rito, may hawak na mga karayom, at may isang baso ng Chardonnay sa kanyang tabi. Nabanggit din ni Byrne na kahit gaano pa niya buksan ang ilaw, madilim pa rin ito. Lahat ng lampara ay may mga bombilyang mababa ang wattage. Naintindihan niya.
  "Gusto mo bang uminom?" tanong niya.
  "Oo naman."
  Nagsalin siya ng tatlong pulgada ng bourbon at iniabot sa kanya ang baso. Naupo siya sa armrest ng sofa nito.
  "Susubukan natin ulit bukas ng gabi," sabi ni Victoria.
  "Lubos ko iyong pinahahalagahan, Tori."
  Kumaway si Victoria sa kanya paalis. Maraming nabasa si Byrne sa wave. Interesado si Victoria na muling makaalis si Julian Matisse sa mga lansangan. O marahil ay makaalis sa mundo.
  Inubos ni Byrne ang kalahati ng bourbon sa isang lagok. Halos agad-agad, natamaan nito ang Vicodin sa kanyang sistema at lumikha ng mainit na kislap sa loob. Ito ang mismong dahilan kung bakit siya umiwas sa alak buong gabi. Sinulyapan niya ang kanyang relo. Oras na para umalis. Naubos na niya ang halos lahat ng oras ni Victoria.
  Hinatid siya ni Victoria hanggang sa pinto.
  Sa may pintuan, inakbayan niya ito at inihilig ang ulo sa dibdib nito. Hinubad niya ang sapatos niya at nagmukhang maliit kung wala ang mga ito. Hindi kailanman napagtanto ni Byrne kung gaano siya kaliit. Ang kanyang diwa ay palaging nagpapakita sa kanya na mas malaki kaysa sa buhay.
  Pagkaraan ng ilang sandali, tumingala siya sa kanya, ang kanyang mga pilak na mata ay halos maitim sa mahinang liwanag. Ang nagsimula bilang isang magiliw na yakap at isang halik sa pisngi, ang paghihiwalay ng dalawang matandang magkaibigan, ay biglang lumala at naging ibang bagay. Hinila siya ni Victoria palapit at hinalikan nang malalim. Pagkatapos, naghiwalay sila at nagkatinginan, hindi dahil sa pagnanasa kundi marahil dahil sa gulat. Noon pa ba ito naroon? Ang pakiramdam ba na ito ay kumukulo sa ilalim ng balat sa loob ng labinlimang taon? Ang ekspresyon ni Victoria ay nagsasabi kay Byrne na hindi siya pupunta kahit saan.
  Ngumiti siya at sinimulang tanggalin ang butones ng kanyang damit.
  "Ano nga ba ang eksaktong intensyon mo, Miss Lindstrom?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko kailanman sasabihin."
  "Oo, gagawin mo."
  Mas maraming butones. "Bakit mo naiisip 'yan?"
  "Isa akong abogado na may napakalawak na karanasan," sabi ni Byrne.
  "Tama ba ito?"
  "Ah, oo."
  "Dadalhin mo ba ako sa maliit na kwarto?" Binuksan niya pa ang ilang butones.
  "Oo."
  - Papawisan mo ba ako?
  "Gagawin ko talaga ang lahat ng aking makakaya."
  - Pipilitin mo ba akong magsalita?
  "Naku, walang duda tungkol diyan. Isa akong bihasang imbestigador. KGB."
  "Nakikita ko," sabi ni Victoria. "At ano ang KGB?"
  Itinaas ni Byrne ang kanyang tungkod. "Kevin Gimp Byrne."
  Tumawa si Victoria, hinubad ang kanyang damit at iginiya siya papunta sa kwarto.
  
  Habang nakahiga sila sa ilalim ng sinag ng araw, hinawakan ni Victoria ang isang kamay ni Byrne. Nagsisimula pa lamang sumikat ang araw sa abot-tanaw.
  Marahang hinalikan ni Victoria ang mga dulo ng daliri niya isa-isa. Pagkatapos ay hinawakan niya ang kanang hintuturo nito at dahan-dahang iginiya sa mga peklat sa mukha niya.
  Alam ni Byrne na pagkatapos ng lahat ng mga taon na ito, pagkatapos nilang magtalik, ang ginagawa ngayon ni Victoria ay mas matalik kaysa sa pakikipagtalik. Ngayon lang siya nakaramdam ng mas malapit na loob sa kahit sino sa buong buhay niya.
  Naisip niya ang lahat ng yugto ng buhay nito na kanyang nasaksihan: ang mapang-uyam na tinedyer, ang biktima ng isang kakila-kilabot na pag-atake, ang kanyang naging matatag at malayang babae. Napagtanto niya na matagal na siyang nagkikimkim ng isang malawak at mahiwagang balon ng damdamin para dito, isang tambak ng mga emosyon na hindi niya kailanman matukoy.
  Nang maramdaman niya ang mga luha sa mukha nito, saka niya naintindihan.
  Sa lahat ng panahong ito, ang mga damdamin ay pag-ibig.
  OceanofPDF.com
  21
  Ang Marine Unit ng Philadelphia Police Department ay nag-operate nang mahigit 150 taon, at ang charter nito ay nagbago sa paglipas ng panahon mula sa pagpapadali sa nabigasyon sa dagat pataas at pababa sa Delaware at Schuylkill Rivers hanggang sa pagpapatrolya, pagbawi, at pagsagip. Noong dekada 1950, idinagdag ng yunit ang pagsisid sa mga responsibilidad nito at mula noon ay naging isa sa mga piling aquatic unit ng bansa.
  Sa esensya, ang yunit ng Marine ay isang ekstensyon at pandagdag sa puwersa ng patrolya ng PPD, na may tungkuling tumugon sa anumang emergency na may kaugnayan sa tubig, pati na rin ang pagbawi ng mga tao, ari-arian, at ebidensya mula sa tubig.
  Sinimulan nilang hilahin ang ilog sa bukang-liwayway, simula sa isang bahagi sa timog ng Strawberry Mansion Bridge. Madilim ang Ilog Schuylkill, hindi nakikita mula sa ibabaw. Ang proseso ay magiging mabagal at sistematiko: ang mga maninisid ay gagawa sa isang grid sa mga pampang sa mga bahaging limampung talampakan ang haba.
  Pagdating ni Jessica sa lugar, pasado alas-otso na, nalagpasan na nila ang dalawang daang talampakang kahabaan. Natagpuan niya si Byrne na nakatayo sa pampang, nakaharap sa madilim na tubig. May dala itong tungkod. Halos madurog ang puso ni Jessica. Alam niyang mayabang itong lalaki, at mahirap sumuko sa kahinaan-anumang kahinaan. Naglakad siya papunta sa ilog dala ang ilang tasa ng kape.
  "Magandang umaga," sabi ni Jessica, sabay abot ng isang tasa kay Byrne.
  "Uy," sabi niya. Itinaas niya ang tasa niya. "Salamat."
  "Mayroon ba?"
  Umiling si Byrne. Inilapag niya ang kanyang kape sa bangko, nagsindi ng sigarilyo, at sinulyapan ang matingkad na pulang kahon ng posporo. Galing ito sa Rivercrest Motel. Kinuha niya ito. "Kung wala tayong makita, sa palagay ko dapat nating kausapin muli ang tagapamahala ng tambakan ng basurahan na ito."
  Naisip ni Jessica si Carl Stott. Ayaw niya itong patayin, pero sa tingin niya ay hindi nito sinasabi ang buong katotohanan. "Sa tingin mo ba ay mabubuhay siya?"
  "Sa tingin ko nahihirapan siyang makaalala ng mga bagay-bagay," sabi ni Byrne. "Sinasadya niya."
  Nakatanaw si Jessica sa ibabaw ng tubig. Dito, sa banayad na kurba ng Ilog Schuylkill, mahirap tanggapin ang nangyari ilang bloke lang ang layo mula sa Rivercrest Motel. Kung tama ang kutob niya-at malaki ang posibilidad na hindi-naisip niya kung paano kayang pigilan ng isang magandang lugar ang ganitong kakila-kilabot. Namumulaklak ang mga puno; marahang niyayanig ng tubig ang mga bangka sa pantalan. Sasagot na sana siya nang biglang tumunog ang kanyang two-way radio.
  "Oo."
  - Detektib Balzano?
  "Nandito ako."
  "May nahanap kami."
  
  Ang kotse ay isang 1996 Saturn, na lumubog sa ilog isang-kapat na milya mula sa mini-station ng Marine Corps sa Kelly Drive. Bukas lamang ang istasyon sa araw, kaya sa dilim, walang makakakita sa sinumang nagmamaneho o nagtutulak nito papasok sa Schuylkill. Walang plaka ang kotse. Susuriin nila ito laban sa VIN, ang numero ng pagkakakilanlan ng sasakyan, kung sakaling nasa loob pa ito ng kotse at walang sira.
  Habang umaandar ang sasakyan, lahat ng mata sa pampang ay nabaling kay Jessica. Nakataas ang kilay sa lahat ng dako. Natagpuan niya ang mga mata ni Byrne. Sa mga ito, nakita niya ang respeto at malaking paghanga. Napakahalaga nito.
  
  Nasa loob pa rin ng ignition ang susi. Matapos kumuha ng ilang litrato, tinanggal ito ng opisyal ng SBU at binuksan ang trunk. Nagsiksikan sa paligid ng kotse si Terry Cahill at anim na detektib.
  Ang nakita nila sa loob ay mananatili sa kanila sa mahabang panahon.
  Wasak na wasak ang babaeng nasa baul. Ilang beses na siyang sinaksak, at dahil nasa ilalim siya ng tubig, karamihan sa maliliit na sugat ay natuyo at nagsara. Isang maalat na kulay kayumangging likido ang tumulo mula sa mas malalaking sugat-lalo na ang ilan sa tiyan at hita ng babae.
  Dahil nasa loob siya ng trunk ng kotse at hindi lubos na nalalantad sa mga elemento, hindi nababalutan ng mga kalat ang kanyang katawan. Maaaring mas napadali nito ang trabaho ng medical examiner. Ang Philadelphia ay napapaligiran ng dalawang pangunahing ilog; ang Department of Emergency Medicine ay may malawak na karanasan sa mga lumulutang na sasakyan.
  Hubo't hubad ang babae, nakahiga nang patihaya, ang mga braso ay nasa tagiliran, at ang ulo ay nakalingon sa kaliwa. Napakaraming saksak ang hindi mabilang sa pinangyarihan. Malinis ang mga hiwa, indikasyon na walang mga hayop o nilalang sa ilog ang nakasakay sa kanya.
  Pinilit ni Jessica ang sarili na tingnan ang mukha ng biktima. Nakadilat ang kanyang mga mata, gulat na gulat sa pula. Nakadilat, ngunit walang ekspresyon. Hindi takot, hindi galit, hindi lungkot. Ito ang mga emosyon ng mga buhay.
  Naisip ni Jessica ang orihinal na eksena mula sa Psycho, ang malapitan na pag-ukit ng mukha ni Janet Leigh, kung gaano kaganda at walang pagbabago ang mukha ng aktres sa kuha na iyon. Tiningnan niya ang dalagang nasa likod ng kotse at naisip ang pagkakaiba na nagagawa ng realidad. Walang makeup artist dito. Ganito talaga ang hitsura ng kamatayan.
  Parehong nakasuot ng guwantes ang mga detektib.
  "Tingnan mo," sabi ni Byrne.
  "Ano?"
  Itinuro ni Byrne ang isang dyaryo na basang-basa sa kanang bahagi ng baul. Ito ay isang kopya ng Los Angeles Times. Maingat niyang binuklat ang papel gamit ang lapis. Sa loob ay mga gusot na parihaba ng papel.
  "Ano ito, pekeng pera?" tanong ni Byrne. Sa loob ng papel ay may ilang tambak ng mga tila photocopy ng mga perang papel na nagkakahalaga ng isang daang dolyar.
  "Oo," sabi ni Jessica.
  "Naku, ang galing naman niyan," sabi ni Byrne.
  Yumuko si Jessica at tiningnan nang mabuti. "Magkano ang taya mo kung may apatnapung libong dolyar diyan?" tanong niya.
  "Hindi ko sinusundan," sabi ni Byrne.
  "Sa Psycho, ninakaw ng karakter ni Janet Leigh ang apatnapung libo mula sa kanyang amo. Bumili siya ng isang pahayagan sa Los Angeles at itinago ang pera sa loob. Sa pelikula, ito ang Los Angeles Tribune, ngunit wala na ang pahayagang iyon."
  Tiningnan siya ni Byrne nang ilang segundo. "Paano mo nalaman 'yan?"
  - Hinanap ko ito sa internet.
  "Ang Internet," sabi niya. Yumuko siya, itinuro muli ang pekeng pera, at umiling. "Napakasipag talaga ng lalaking ito."
  Sa sandaling iyon, dumating si Tom Weirich, ang deputy medical examiner, kasama ang kanyang photographer. Umatras ang mga detektib at pinapasok si Dr. Weirich.
  Habang tinatanggal ni Jessica ang kanyang mga guwantes at nilalanghap ang sariwang hangin ng isang bagong araw, lubos siyang nasiyahan: nakumpirma na ang kanyang hinala. Hindi na ito isang bagay ng isang multo ng isang pagpatay na naganap sa dalawang dimensyon sa telebisyon, ng isang hindi makalupang konsepto ng krimen.
  Mayroon silang bangkay. Mayroon silang isang pagpatay.
  Nagkaroon sila ng insidente.
  
  Ang tindahan ng diyaryo ni Little Jake ay isang lugar sa Filbert Street. Ibinenta ni Little Jake ang lahat ng lokal na pahayagan at magasin, pati na rin ang mga pahayagan mula sa Pittsburgh, Harrisburg, Erie, at Allentown. Nagdala rin siya ng mga piling pahayagan mula sa ibang estado at mga piling magasin para sa mga nasa hustong gulang, na palihim na nakadispley sa likuran niya at natatakpan ng mga parisukat na karton. Isa ito sa iilang lugar sa Philadelphia kung saan ibinebenta ang Los Angeles Times nang walang reseta.
  Sumama si Nick Palladino sa narekober na si Saturn at sa pangkat ng CSU. Kinapanayam nina Jessica at Byrne si Little Jake, habang sinuri ni Terry Cahill ang lugar sa kahabaan ng Filbert.
  Nakuha ni Little Jake Polivka ang palayaw niya dahil tumitimbang siya ng humigit-kumulang anim hanggang tatlong daang libra. Sa loob ng kiosk, parang lagi siyang nakayuko. Dahil sa kanyang makapal na balbas, mahabang buhok, at nakayukong postura, naalala ni Jessica ang karakter na si Hagrid mula sa mga pelikulang Harry Potter. Palagi niyang iniisip kung bakit hindi na lang bumili at nagtayo ng mas malaking kiosk si Little Jake, ngunit hindi naman siya nagtanong.
  "Mayroon ka bang mga regular na kostumer na bumibili ng Los Angeles Times?" tanong ni Jessica.
  Nag-isip sandali si Little Jake. "Hindi naman sa iisipin ko 'yan. Nakukuha ko lang 'yung edisyon tuwing Linggo, at apat lang 'yan. Hindi naman ganoon kabenta."
  "Natatanggap mo ba ang mga ito sa araw ng paglalathala?"
  "Hindi. Natatanggap ko ang mga iyon nang dalawa o tatlong araw na huli."
  "Ang petsang interesado tayo ay naganap dalawang linggo na ang nakalilipas. Natatandaan mo ba kung kanino mo maaaring pinagbilhan ang pahayagan?"
  Hinaplos ni Jake ang kanyang balbas. Napansin ni Jessica na may mga mumo, mga labi ng kanyang almusal sa umaga. Sa palagay niya, kaninang umaga iyon. "Ngayong nabanggit mo na, may isang lalaking dumaan ilang linggo na ang nakalipas at humingi nito. Wala akong dyaryo noon, pero medyo sigurado akong sinabi ko sa kanya kung kailan sila darating. Kung babalik siya at bibili ng dyaryo, wala ako rito. Ang kapatid ko ang namamahala sa tindahan dalawang araw sa isang linggo ngayon."
  "Natatandaan mo ba ang hitsura niya?" tanong ni Byrne.
  Nagkibit-balikat si Little Jake. "Mahirap matandaan. Marami akong nakikitang tao rito. At kadalasan ganoon lang ang bilang nila." Humubog si Little Jake ng parihabang hugis gamit ang kanyang mga kamay, parang isang direktor ng pelikula, na binabalangkas ang bukana ng kanyang booth.
  "Lahat ng maaalala mo ay malaking tulong."
  "Aba, sa pagkakatanda ko, ordinaryo lang naman siya. Naka-baseball cap, sunglasses, o marahil isang dark blue jacket."
  "Anong klaseng sombrero ito?"
  - Sa tingin ko, mga flyer.
  "May mga marka ba sa dyaket? Mga logo?"
  - Hindi ko na matandaan.
  "Natatandaan mo ba ang boses niya? May accent ba?"
  Umiling si Little Jake. "Pasensya na."
  Nagsulat si Jessica ng mga tala. "Sapat na ba ang naaalala mo tungkol sa kanya para makausap mo ang sketch artist?"
  "Sige!" sabi ni Little Jake, halatang nasasabik sa posibilidad na maging bahagi ng isang tunay na imbestigasyon.
  "Aayusin namin." Iniabot niya kay Little Jake ang isang kard. "Samantala, kung may maisip ka o kung makita mo ulit ang lalaking ito, tawagan mo kami."
  Magalang na hinawakan ni Jake ang card, na parang ibinigay nito sa kanya ang rookie card ni Larry Bowie. "Wow. Parang Law & Order lang."
  "Tama," naisip ni Jessica. Maliban sa Law & Order, kadalasan ay natatapos nila ang lahat sa loob ng halos isang oras. Mas kaunti pa kung aalisin mo ang mga patalastas.
  
  Sina Jessica, Byrne, at Terry Cahill ay nakibahagi sa panayam A. Nasa laboratoryo ang mga photocopy ng pera at isang kopya ng Los Angeles Times. Isang sketch ng lalaking inilarawan ni Little Jake ang inaayos. Papunta na sa garahe ng laboratoryo ang sasakyan. Ito ang oras ng paghinto sa operasyon sa pagitan ng pagkakatuklas ng unang tingga ng kongkreto at ng unang forensic report.
  Tumingin si Jessica sa sahig at nakita ang piraso ng karton na pinaglalaruan ni Adam Kaslov nang may kaba. Kinuha niya ito at sinimulang iikot-ikot, at natuklasang mayroon pala itong therapeutic effect.
  Kumuha si Byrne ng isang kahon ng posporo at ibinalik ito sa kanyang mga kamay. Ito ang kanyang therapy. Bawal ang paninigarilyo sa Roundhouse. Tahimik na pinag-isipan ng tatlong imbestigador ang mga pangyayari noong araw na iyon.
  "Okay, sino ba ang hinahanap natin dito?" sa wakas ay tanong ni Jessica, na mas mukhang retorikal na tanong dahil sa galit na nagsisimula nang mag-alab sa loob niya, na pinalala ng imahe ng babaeng nasa trunk ng kotse.
  "Ang ibig mong sabihin ay kung bakit niya ginawa iyon, hindi ba?" tanong ni Byrne.
  Pinag-isipan ito ni Jessica. Sa kanilang trabaho, ang mga tanong na "sino" at "bakit" ay magkaugnay. "Sige. Sasang-ayon ako sa dahilan," aniya. "Ibig kong sabihin, ito ba ay isang kaso lamang ng isang taong nagsisikap na sumikat? Ito ba ay isang kaso ng isang lalaking nagsisikap lamang na makapasok sa balita?"
  Nagkibit-balikat si Cahill. "Mahirap sabihin. Pero kung gugugulin mo ang oras mo kasama ang mga eksperto sa behavioral science, mapagtatanto mo na siyamnapu't siyam na porsyento ng mga kasong ito ay may mas malalim na ugat."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Jessica.
  "Ibig kong sabihin, kailangan ng matinding psychosis para magawa ang isang bagay na tulad niyan. Sa sobrang lalim na maaari kang nasa tabi mismo ng isang mamamatay-tao nang hindi mo man lang nalalaman. Ang mga bagay na tulad niyan ay maaaring ilibing nang matagal."
  "Kapag natukoy na natin ang biktima, mas marami pa tayong malalaman," sabi ni Byrne. "Sana, personal ito."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ulit ni Jessica.
  "Kung personal lang, doon na nagtatapos."
  Alam ni Jessica na si Kevin Byrne ay kabilang sa mga kilalang imbestigador. Lumalabas ka, magtatanong, aapihin ang mga taong walang kwenta, at makakakuha ka ng mga sagot. Hindi niya minamaliit ang akademiko. Hindi lang niya iyon istilo.
  "Nabanggit mo ang behavioral science," sabi ni Jessica kay Cahill. "Huwag mong sabihin sa boss ko, pero hindi ako lubos na sigurado kung ano ang ginagawa nila." Mayroon siyang degree sa criminal justice, pero hindi nito gaanong kasama ang larangan ng criminal psychology.
  "Buweno, pangunahin nilang pinag-aaralan ang pag-uugali at motibasyon, kadalasan sa mga larangan ng pagtuturo at pananaliksik," sabi ni Cahill. "Gayunpaman, ibang-iba ito sa kasabikan ng 'The Silence of the Lambs.' Kadalasan, ito ay medyo tuyo at klinikal na mga paksa. Pinag-aaralan nila ang karahasan ng gang, pamamahala ng stress, community policing, at pagsusuri ng krimen."
  "Kailangan nilang makita ang pinakamasama sa pinakamasama," sabi ni Jessica.
  Tumango si Cahill. "Kapag humupa na ang mga balita tungkol sa isang kakila-kilabot na kaso, saka na lang pumapasok sa trabaho ang mga taong ito. Maaaring mukhang hindi naman gaanong mahalaga ito para sa karaniwang tagapagpatupad ng batas , pero marami silang iniimbestigahang kaso. Kung wala sila, hindi magiging ganito ang VICAP ngayon."
  Tumunog ang cellphone ni Cahill. Nag-excuse siya at lumabas ng kwarto.
  Pinag-isipan ni Jessica ang sinabi nito. Muling bumalik sa isip niya ang eksena ng psycho-shower. Sinubukan niyang isipin ang kakila-kilabot ng sandaling iyon mula sa pananaw ng biktima: ang anino sa kurtina ng shower, ang tunog ng tubig, ang kaluskos ng plastik habang hinihila ito palayo, ang kislap ng kutsilyo. Nanginig siya. Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa piraso ng karton.
  "Ano sa tingin mo tungkol diyan?" tanong ni Jessica. Gaano man kasopistikado at ka-high-tech ang behavioral science at lahat ng task force na pinopondohan ng pederal na pamahalaan, ipagpapalit niya silang lahat para sa likas na ugali ng isang detektib na tulad ni Kevin Byrne.
  "Sinasabi ng kutob ko na hindi ito isang pag-atake na naghahanap ng kapanapanabik," sabi ni Byrne. "Tungkol ito sa isang bagay. At kung sino man ito, gusto nito ang ating buong atensyon."
  "Aba, kaya niya." Binuklat ni Jessica ang nakabalot na piraso ng karton na hawak niya, balak niya itong irolyo muli. Hindi pa siya nakarating nang ganito kalayo noon. "Kevin."
  "Ano?"
  "Tingnan mo." Maingat na inilatag ni Jessica ang matingkad na pulang parihaba sa luma at lumang mesa, maingat na hindi mag-iwan ng mga bakas ng daliri. Nasasabi na ng ekspresyon ni Byrne ang lahat. Inilagay niya ang kahon ng posporo sa tabi ng piraso ng karton. Magkamukha sila.
  Motel sa Rivercrest.
  Nasa Rivercrest Motel si Adam Kaslov.
  
  
  22
  Kusang-loob siyang bumalik sa Roundhouse, at mabuti na lang iyon. Malinaw na wala silang lakas para buhatin o pigilan siya. Sinabihan nila siyang kailangan lang nilang linisin ang ilang hindi natapos na usapin. Isang klasikong pakana. Kung susuko siya sa interbyu, mahuhuli siya.
  Pinagmasdan nina Terry Cahill at ADA Paul DiCarlo ang panayam gamit ang two-way mirror. Nakulong si Nick Palladino sa loob ng kotse. Nakatago ang VIN, kaya medyo natagalan ang pagtukoy sa may-ari.
  "Gaano ka na katagal nakatira sa North Philadelphia, Adam?" tanong ni Byrne. Naupo siya sa tapat ni Kaslov. Nakatayo si Jessica na nakatalikod sa nakasarang pinto.
  "Mga tatlong taon na. Simula nang lumipat ako sa bahay ng mga magulang ko.
  "Saan sila nakatira?"
  "Bala Sinvid".
  - Ito ba ang lugar kung saan ka lumaki?
  "Oo."
  - Ano ang ginagawa ng iyong ama, kung maaari kong itanong?
  "Nasa negosyo siya ng real estate."
  - At ang iyong ina?
  "Maybahay siya, alam mo. Pwede ba akong magtanong-"
  "Gusto mo bang tumira sa North Philadelphia?"
  Nagkibit-balikat si Adam. "Ayos lang."
  "Matagal ka bang gumugugol ng oras sa Kanlurang Philadelphia?"
  "Ilan."
  - Magkano nga ba ang eksaktong magagastos?
  - Aba, doon ako nagtatrabaho.
  - Sa sinehan, 'di ba?
  "Oo."
  "Magaling?" tanong ni Byrne.
  "Sa tingin ko," sabi ni Adam. "Hindi sapat ang binabayaran nila."
  "Pero at least libre ang mga pelikula, 'di ba?"
  "Aba, sa pang-labinlimang beses na kailangan mong manood ng pelikula ni Rob Schneider, parang hindi magandang deal 'yan."
  Tumawa si Byrne, pero malinaw kay Jessica na hindi niya mapag-iba si Rob Schneider kay Rob Petrie. "Nasa Walnut Street ang sinehan na iyan, 'di ba?"
  "Oo."
  May isinulat si Byrne, kahit alam na nilang lahat. Mukhang opisyal naman ito. "May iba pa ba?"
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "May iba pa bang dahilan kung bakit ka pupunta sa West Philadelphia?"
  "Hindi naman talaga."
  "Kumusta naman ang paaralan, Adam? Noong huli kong tiningnan, nandito pala si Drexel sa bahaging ito ng bayan."
  "Oo, oo. Doon ako nag-aaral."
  "Isa ka bang full-time na estudyante?"
  "Part-time job lang naman kapag tag-init."
  "Ano ang pinag-aaralan mo?"
  "Ingles," sabi ni Adam. "Nag-aaral ako ng Ingles."
  - Mayroon bang mga aralin sa pelikula?
  Nagkibit-balikat si Adam. "Isang pares."
  "Ano ang pinag-aaralan mo sa mga klaseng ito?"
  "Karamihan ay teorya at kritisismo. Hindi ko lang maintindihan kung ano..."
  "Mahilig ka ba sa sports?"
  "Isports? Anong ibig mong sabihin?"
  "Ah, ewan ko. Hockey, siguro. Gusto mo ba ang Flyers?"
  "Ayos lang sila."
  "Mayroon ka bang Flyers cap?" tanong ni Byrne.
  Tila tinakot siya nito, na para bang iniisip niyang baka sinusundan siya ng mga pulis. Kung magsasara man siya, magsisimula na ito ngayon. Napansin ni Jessica na nagsisimulang tumapik ang isa sa kanyang sapatos sa sahig. "Bakit?"
  "Kailangan lang nating masakop ang lahat ng mga batayan."
  Siyempre, wala itong saysay, ngunit ang pangit ng silid at ang lapit ng lahat ng mga pulis na iyon ang nagpatahimik sa mga pagtutol ni Adam Kaslov. Sandali.
  "Nakapunta ka na ba sa isang motel sa West Philadelphia?" tanong ni Byrne.
  Pinagmasdan nila siyang mabuti, naghahanap ng tik. Tumingin siya sa sahig, sa mga dingding, sa kisame, kahit saan maliban sa mga matang nanlilisik ni Kevin Byrne. Sa huli, sinabi niya, "Bakit naman ako pupunta sa motel na iyon?"
  Bingo, naisip ni Jessica.
  - Mukhang sinasagot mo ang isang tanong gamit ang isang tanong, Adam.
  "Sige," sabi niya. "Hindi."
  -Nakapunta ka na ba sa Rivercrest Motel sa Dauphin Street?
  Napalunok nang mariin si Adam Kaslov. Muling nilibot ng kanyang mga mata ang paligid ng silid. Binigyan siya ni Jessica ng isang bagay na mapagtutuunan ng pansin. Inilapag niya ang isang nakabukang libro ng mga posporo sa mesa. Nakalagay ito sa isang maliit na supot ng ebidensya. Nang makita ito ni Adam, nawalan ng malay ang kanyang mukha. Nagtanong siya, "Sinasabi mo ba sa akin na... ang insidente sa Psycho tape ay nangyari sa... Rivercrest Motel na ito?"
  "Oo."
  - At sa tingin mo ako...
  "Sa ngayon, sinusubukan lang naming alamin kung ano ang nangyari. Iyan ang ginagawa namin," sabi ni Byrne.
  - Pero hindi pa ako nakapunta roon.
  "Hindi kailanman?"
  "Hindi. Na... Nahanap ko na ang mga tugmang ito."
  "Mayroon kaming saksi na naglagay sa iyo roon."
  Pagdating ni Adam Kaslov sa Roundhouse, kinuhanan siya ni John Shepherd ng digital na litrato at gumawa ng visitor ID badge para sa kanya. Pagkatapos ay pumunta si Shepherd sa Rivercrest, kung saan ipinakita niya ang litrato kay Carl Stott. Tumawag si Shepherd at sinabing nakilala ni Stott si Adam bilang isang taong nakapunta na sa motel nang hindi bababa sa dalawang beses sa nakalipas na buwan.
  "Sino ba nagsabing nandito ako?" tanong ni Adam.
  "Hindi mahalaga, Adam," sabi ni Byrne. "Ang mahalaga ay nagsinungaling ka lang sa pulis. Hindi na tayo makakabangon pa kahit kailan." Tumingin siya kay Jessica. "Tama ba 'yan, Detective?"
  "Tama," sabi ni Jessica. "Nasasaktan kami, at saka nahihirapan din kaming magtiwala sa iyo."
  "Tama siya. Wala kaming tiwala sa iyo ngayon," dagdag ni Byrne.
  - Pero bakit... bakit ko naman dadalhin sa iyo ang pelikula kung may kinalaman ako roon?
  "Maaari mo ba kaming sabihin kung bakit may pumatay ng tao, kinukunan ang pagpatay, at pagkatapos ay ilalagay ang footage sa isang pre-recorded tape?"
  "Hindi," sabi ni Adam. "Hindi ko kaya."
  "Hindi rin natin kaya. Pero kung aaminin mong may gumawa talaga nito, hindi mahirap isipin na ang taong iyon din ang nagdala ng recording para lang tayo kutyain. Kabaliwan ay kabaliwan, hindi ba?"
  Tumingin si Adam sa sahig at nanatiling tahimik.
  - Ikwento mo sa amin ang tungkol sa Rivercrest, Adam.
  Hinimas ni Adam ang kanyang mukha at kinuyom ang kanyang mga kamay. Nang tumingala siya, naroon pa rin ang mga detektib. Nasabi niya ang lahat. "Sige. Nandito ako."
  "Ilang beses?"
  "Dalawang beses."
  "Bakit ka pupunta roon?" tanong ni Byrne.
  "Ginawa ko lang."
  "Ano, bakasyon o ano? Nag-book ka ba nito sa travel agent mo?"
  "Hindi."
  Yumuko si Byrne at hininaan ang kanyang boses. "Aalamin natin ang sanhi nito, Adam. May tulong ka man o wala. Nakita mo ba ang lahat ng mga taong papunta rito?"
  Pagkalipas ng ilang segundo, napagtanto ni Adam na umaasa siya ng sagot. "Oo."
  "Kita mo, ang mga taong ito ay hindi umuuwi. Wala silang buhay sosyal o pampamilya. Nasa trabaho sila dalawampu't apat na oras sa isang araw, at walang nakakalampas sa kanila. Wala. Maglaan ng ilang sandali upang pag-isipan ang iyong ginagawa. Ang susunod na sasabihin mo ay maaaring ang pinakamahalagang bagay na sasabihin mo sa iyong buhay."
  Tumingala si Adam, nagniningning ang mga mata. "Hindi mo maaaring sabihin kahit kanino ang tungkol dito."
  "Depende iyan sa gusto mong sabihin sa amin," sabi ni Byrne. "Pero kung hindi siya sangkot sa krimeng ito, hindi siya aalis sa silid na ito."
  Sumulyap si Adam kay Jessica, pagkatapos ay mabilis na tumalikod. "May kasama akong pumunta roon," sabi niya. "Isang babae. Babae siya."
  Determinado niya itong sinabi, na parang sinasabing ibang usapan ang paghihinala sa kanya ng pagpatay. Mas malala pa ang paghihinala sa kanya ng pagiging bakla.
  "Natatandaan mo ba kung saang kwarto ka tumuloy?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko alam," sabi ni Adam.
  "Subukan mo ang iyong makakaya."
  - Sa... Sa tingin ko ay ang kwarto numero sampu iyon.
  "Parehong beses?"
  "Sa tingin ko."
  "Anong klaseng kotse ang minamaneho ng babaeng ito?"
  "Hindi ko talaga alam. Hindi pa namin siya nagamit sa kotse niya."
  Sumandal si Byrne. Hindi na niya kailangang atakihin siya nang marahas sa puntong ito. "Bakit hindi mo sinabi sa amin ang tungkol dito nang mas maaga?"
  "Dahil," panimula ni Adam, "dahil kasal na siya."
  "Kakailanganin natin ang pangalan niya."
  "Hindi ko... masabi sa iyo 'yan," sabi ni Adam. Tumingin siya mula kay Byrne patungo kay Jessica, pagkatapos ay sa sahig.
  "Tingnan mo ako," sabi ni Byrne.
  Dahan-dahan at atubili, sumunod si Adam.
  "Sa tingin ko ba ikaw yung tipo ng tao na iisipin 'yan ang sagot?" tanong ni Byrne. "Ibig kong sabihin, alam kong hindi tayo magkakilala, pero tingnan mo sandali ang lugar na ito. Sa tingin mo ba ganito kagulo ang itsura nito kung nagkataon lang?"
  - Hindi ko... Hindi ko alam.
  "Sige. Tama lang. Ito ang gagawin namin," sabi ni Byrne. "Kung hindi mo ibibigay sa amin ang pangalan ng babaeng ito, pipilitin mo kaming makialam sa buhay mo. Kukunin namin ang pangalan ng lahat ng nasa klase mo, lahat ng propesor mo. Pupunta kami sa opisina ng dekano at magtatanong tungkol sa iyo. Kakausapin namin ang mga kaibigan mo, ang pamilya mo, ang mga kasamahan mo sa trabaho. Iyon ba talaga ang gusto mo?"
  Hindi kapani-paniwala, sa halip na sumuko, tiningnan na lang ni Adam Kaslov si Jessica. Sa unang pagkakataon simula nang makilala niya ito, naisip niyang may nakita siya sa mga mata nito, isang bagay na nakakatakot, isang bagay na nagmumungkahi na hindi lang ito basta takot na batang walang kasalanan. Maaaring may bahid pa nga ng ngiti sa mukha nito. Tanong ni Adam, "Kailangan ko ng abogado, 'di ba?"
  "Natatakot akong hindi ka namin mapapayuhan sa mga ganyang bagay, Adam," sabi ni Jessica. "Pero ang masasabi ko lang ay kung wala kang itinatago, wala kang dapat ipag-alala."
  Kung si Adam Kaslov ay kasinglaki ng tagahanga ng mga pelikula at telebisyon gaya ng kanilang hinala, malamang ay marami na siyang napanood na mga eksenang tulad nito para malaman niyang may karapatan siyang tumayo at lumabas ng gusali nang walang imik.
  "Pwede ba akong sumama?" tanong ni Adam.
  "Salamat muli, Law & Order," naisip ni Jessica.
  
  AKALA NI JESSICA NA MALIIT ITO. Paglalarawan ni Jake: Flyers cap, sunglasses, marahil isang maitim na asul na jacket. Habang iniinteroga, isang naka-unipormeng opisyal ang sumilip sa mga bintana ng kotse ni Adam Kaslov. Wala sa mga bagay na ito ang nakikita, walang kulay abong peluka, walang damit-pangbahay, walang maitim na cardigan.
  Direktang sangkot si Adam Kaslov sa video ng pagpatay, naroon sa pinangyarihan, at nagsinungaling sa pulisya. Sapat na ba iyon para sa isang search warrant?
  "Sa palagay ko ay hindi," sabi ni Paul DiCarlo. Nang sabihin ni Adam na ang kanyang ama ay nasa real estate, nakalimutan niyang banggitin na ang kanyang ama ay si Lawrence Castle. Ang Lawrence Castle ay isa sa mga pinakamalaking developer sa silangang Pennsylvania. Kung masyadong maaga nilang kinuha ang taong ito, malamang ay nagkaroon ng napakaraming pinstriped suit sa isang iglap.
  "Siguro mareresolba nito ang problema," sabi ni Cahill pagpasok niya sa silid, hawak ang isang fax machine.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "May magandang rekord ang batang si G. Kaslov," sagot ni Cahill.
  Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica. "Ako ang may kontrol," sabi ni Byrne. "Malinis siya."
  "Hindi malagkit."
  Tumingin ang lahat sa fax. Ang labing-apat na taong gulang na si Adam Kaslov ay inaresto dahil sa pag-video ng anak na babae ng kanyang kapitbahay na tin-edyer sa bintana ng kwarto nito. Nakatanggap siya ng counseling at community service. Hindi siya nagsilbi ng anumang sentensya sa juvenile detention.
  "Hindi natin magagamit ito," sabi ni Jessica.
  Nagkibit-balikat si Cahill. Alam niya, tulad ng lahat ng nasa silid, na ang mga rekord ng kabataan ay dapat na klasipikado. "Para sa iyong kaalaman."
  "Hindi naman natin dapat malaman," dagdag ni Jessica.
  "Alam mo ba?" tanong ni Cahill sabay kindat.
  "Ang voyeurism ng mga tinedyer ay ibang-iba sa ginawa sa babaeng ito," sabi ni Buchanan.
  Alam nilang lahat na totoo ito. Gayunpaman, bawat impormasyon, kahit paano pa ito nakuha, ay nakatulong. Kailangan lang nilang maging maingat sa opisyal na ruta na magdadala sa kanila sa susunod na hakbang. Maaaring matalo sa kaso ang sinumang first-year law student dahil sa mga ilegal na nakuhang rekord.
  Si Paul DiCarlo, na pilit na hindi makinig, ay nagpatuloy, "Sige. Sige. Kapag natukoy mo na ang biktima at nailagay mo na si Adam sa loob ng isang milya mula sa kanya, maaari ko nang ibenta ang search warrant sa isang hukom. Pero hindi muna bago iyon."
  "Siguro dapat natin siyang bantayan?" tanong ni Jessica.
  Nakaupo pa rin si Adam sa silid ng interogasyon ni A. Pero hindi nagtagal. Nagpaalam na siyang aalis, at bawat minutong nananatiling nakakandado ang pinto ay parang inilalapit ang departamento sa isang problema.
  "Maaari akong maglaan ng ilang oras para dito," sabi ni Cahill.
  Mukhang nabuhayan ng loob si Buchanan dahil dito. Nangangahulugan ito na magbabayad ang kawanihan ng overtime para sa isang detalyeng malamang na walang magiging resulta.
  "Sigurado ka ba?" tanong ni Buchanan.
  "Walang problema."
  Ilang minuto ang lumipas, naabutan ni Cahill si Jessica sa elevator. "Teka, sa tingin ko talaga ay hindi magiging kapaki-pakinabang ang batang ito. Pero may ilang ideya ako para dito. Paano kung ibili kita ng isang tasa ng kape pagkatapos ng tour mo? Aalamin natin."
  Tumingin si Jessica sa mga mata ni Terry Cahill. Palaging may mga sandali na may kasamang isang estranghero-isang kaakit-akit na estranghero, ayaw niyang aminin-na kailangan niyang isaalang-alang ang isang inosenteng komento, isang simpleng alok. Niyayaya ba siya nito na makipag-date? May gagawin ba ito? O talagang hinihiling ba nito sa kanya ang isang tasa ng kape para pag-usapan ang imbestigasyon sa pagpatay? Sinuri niya ang kaliwang kamay nito nang makilala niya ito. Hindi ito kasal. Siyempre, kasal siya. Pero bahagya lang.
  Naku, Jess, naisip niya. May baril ka sa balakang. Malamang ligtas ka.
  "Gumawa ka ng whiskey at tapos ka na," sabi niya.
  
  Labinlimang minuto matapos umalis si Terry Cahill, nagkita sina Byrne at Jessica sa coffee shop. Nabasa ni Byrne ang kanyang nararamdaman.
  "Anong problema?" tanong niya.
  Kinuha ni Jessica ang supot ng ebidensya na naglalaman ng posporo mula sa Rivercrest Motel. "Mali ang pagkakaintindi ko kay Adam Kaslov noong una," sabi ni Jessica. "At nababaliw na ako."
  "Huwag kang mag-alala. Kung anak natin siya (at hindi ako sigurado), napakaraming pagkakaiba sa pagitan ng mukha niyang ipinapakita sa mundo at ng baliw na nasa tape na 'yan."
  Tumango si Jessica. Tama si Byrne. Gayunpaman, ipinagmamalaki niya ang kanyang kakayahang magsalin ng mga tao. Bawat detektib ay may mga espesyal na kasanayan. Mayroon siyang mga kasanayan sa pag-oorganisa at kakayahang bumasa ng mga tao. O iyon ang naisip niya. Magsasalita na sana siya nang tumunog ang telepono ni Byrne.
  "Byrne".
  Nakinig siya, ang kanyang matingkad na berdeng mga mata ay sandaling lumingon-lingon. "Salamat." Isinara niya nang padabog ang telepono, may bahid ng ngiti na sumilay sa gilid ng kanyang bibig, isang bagay na matagal nang hindi nakikita ni Jessica. Kilala niya ang tinging iyon. May kung anong bumabagabag.
  "Kumusta ka na?" tanong niya.
  "CSU iyon," sabi niya, sabay tungo sa pinto. "Mayroon kaming ID."
  
  
  23
  Ang pangalan ng biktima ay Stephanie Chandler. Siya ay dalawampu't dalawang taong gulang, walang asawa, at ayon sa lahat ng tala ay isang palakaibigan at palakaibigang dalaga. Nakatira siya kasama ang kanyang ina sa Fulton Street. Nagtrabaho siya para sa isang public relations firm sa Center City na tinatawag na Braceland Westcott McCall. Nakilala nila siya sa pamamagitan ng numero ng plaka ng kanyang sasakyan.
  Natanggap na ang paunang ulat ng medical examiner. Ang kamatayan, gaya ng inaasahan, ay idineklarang homicide. Si Stephanie Chandler ay nasa ilalim ng tubig nang halos isang linggo. Ang sandatang pampatay ay isang malaki at walang ngipin na kutsilyo. Siya ay labing-isang beses nang nasaksak, at kahit hindi siya tumestigo tungkol dito, kahit man lang sa ngayon, dahil wala ito sa kanyang kakayahan, naniniwala si Dr. Tom Weirich na si Stephanie Chandler ay talagang pinatay sa video.
  Walang ipinakitang ebidensya ng ilegal na droga o kaunting alkohol sa kanyang sistema ang isang toxicology test. Mayroon ding rape kit ang medical examiner. Hindi pa ito tiyak.
  Ang hindi masabi ng mga ulat ay kung bakit naroon si Stephanie Chandler sa sira-sirang motel sa West Philadelphia. O, mas mahalaga, kung sino ang kasama niya.
  Ang pang-apat na detektib, si Eric Chavez, ay katuwang na ngayon ni Nick Palladino sa kaso. Si Eric ang usong mukha ng homicide squad, laging nakasuot ng Italian suit. Single at madaling lapitan, kung hindi lang tungkol sa kanyang bagong Zegna tie ang pinag-uusapan ni Eric, ang pinakabagong Bordeaux naman ang pinag-uusapan niya sa kanyang wine rack.
  Sa abot ng naiisip ng mga detektib, ganito ang huling araw ng buhay ni Stephanie:
  Si Stephanie, isang kapansin-pansin at maliit na dalaga na mahilig sa mga tailored suit, pagkaing Thai, at mga pelikula ni Johnny Depp, ay umalis papuntang trabaho, gaya ng dati, pagkalipas ng alas-7:00 ng umaga sakay ng kanyang champagne-colored na Saturn mula sa kanyang address sa Fulton Street patungo sa kanyang opisina sa South Broad Street, kung saan siya nag-park sa underground garage. Nang araw na iyon, siya at ang ilang mga katrabaho ay pumunta sa Penn's Landing noong kanilang lunch break upang panoorin ang film crew na naghahanda para sa isang shooting sa tabing-dagat, umaasang makakita ng isa o dalawang celebrity. Alas-5:30 ng umaga, sumakay siya ng elevator pababa sa garahe at nagmaneho palabas papuntang Broad Street.
  Bibisitahin nina Jessica at Byrne ang opisina ni Braceland Westcott McCall, habang sina Nick Palladino, Eric Chavez at Terry Cahill ay pupunta sa Penn's Landing upang mag-canvass.
  
  Ang reception area ng Braceland Westcott McCall ay pinalamutian ng modernong istilong Scandinavian: mga tuwid na linya, mga mesa at bookcase na kulay-cherry, mga salamin na may mga gilid na metal, mga panel na may frosted glass, at mga poster na mahusay ang disenyo na naglalarawan sa mga high-end na kliyente ng kumpanya: mga recording studio, mga ahensya ng advertising, at mga fashion designer.
  Ang amo ni Stephanie ay isang babaeng nagngangalang Andrea Cerrone. Nagkita sina Jessica at Byrne at Andrea sa opisina ni Stephanie Chandler sa pinakamataas na palapag ng isang gusaling pang-opisina sa Broad Street.
  Pinangunahan ni Byrne ang interogasyon.
  "Napakapagtiwala ni Stephanie," medyo nag-aalangan na sabi ni Andrea. "Medyo nagtitiwala, sa palagay ko." Halatang nayanig si Andrea Cerrone sa balita ng pagkamatay ni Stephanie.
  - May karelasyon ba siya?
  "Hindi ko alam. Madali lang siyang masaktan, kaya sa tingin ko matagal siyang nasa shutdown mode."
  Si Andrea Cerrone, na hindi pa tatlumpu't lima, ay isang pandak at malapad na babaeng may buhok na kulay pilak at mga matang kulay asul na pastel. Bagama't medyo mataba siya, ang kanyang mga damit ay ginawa nang may katumpakan sa arkitektura. Nakasuot siya ng maitim na olive linen suit at isang kulay pulot-pukyutan na pashmina.
  Dagdag pa ni Byrne. "Gaano na katagal nagtrabaho si Stephanie dito?"
  "Mga isang taon. Pumunta siya rito pagkatapos ng kolehiyo."
  - Saan siya nag-aral?
  "Templo."
  "Mayroon ba siyang anumang problema sa kahit sino sa trabaho?"
  "Stephanie? Hindi naman. Lahat nagustuhan siya, at lahat nagustuhan siya. Wala akong maalala ni isang bastos na salita na lumabas sa bibig niya."
  "Ano ang naisip mo noong hindi siya pumasok sa trabaho noong nakaraang linggo?"
  "Aba, maraming araw na may sakit si Stephanie na paparating. Akala ko mag-a-day off siya, pero hindi naman siya ganoon ka-hindi tumatawag. Kinabukasan, tinawagan ko siya gamit ang cellphone niya at nag-iwan ng ilang mensahe. Hindi siya sumasagot."
  Inabot ni Andrea ang tissue at pinunasan ang kanyang mga mata, marahil ay naiintindihan na niya ngayon kung bakit hindi tumunog ang kanyang telepono.
  Kumuha si Jessica ng ilang tala. Walang nakitang cellphone sa Saturn o malapit sa pinangyarihan ng krimen. "Tinawagan mo ba siya sa bahay?"
  Umiling si Andrea, nanginginig ang ibabang labi. Alam ni Jessica na malapit nang sumabog ang dam.
  "Ano ang masasabi mo sa akin tungkol sa pamilya niya?" tanong ni Byrne.
  "Sa tingin ko ang nanay niya lang ang naroon. Hindi ko matandaan na binanggit niya ang tungkol sa tatay niya o sa kahit sinong kapatid na lalaki o babae."
  Sumulyap si Jessica sa mesa ni Stephanie. Kasama ang isang panulat at maayos na nakasalansan na mga folder, naroon ang isang lima-por-anim na pulgadang litrato ni Stephanie at isang matandang babae na nakasuot ng pilak na frame. Sa larawan-isang nakangiting dalaga na nakatayo sa harap ng Wilma Theater sa Broad Street-naisip ni Jessica na mukhang masaya ang dalaga. Nahirapan siyang itugma ang litrato sa pira-pirasong bangkay na nakita niya sa baul ng Saturn.
  "Si Stephanie ba iyon at ang nanay niya?" tanong ni Byrne, habang nakaturo sa isang litrato sa mesa.
  "Oo."
  - Nakilala mo na ba ang kanyang ina?
  "Hindi," sabi ni Andrea. Inabot niya ang isang napkin mula sa mesa ni Stephanie. Pinunasan niya ang kanyang mga mata.
  "May bar o restaurant ba si Stephanie na paborito niyang puntahan pagkatapos ng trabaho?" tanong ni Byrne. "Saan siya pumunta?"
  "Minsan pumupunta kami sa Friday's sa tabi ng Embassy Suites sa strip. Kung gusto naming sumayaw, pumupunta kami sa Shampoo."
  "Ako ang magtatanong," sabi ni Byrne. "Bakla ba si Stephanie o bi?"
  Muntik nang mapasinghap si Andrea. "Uh, hindi."
  - Pumunta ka ba sa Penn's Landing kasama si Stephanie?
  "Oo."
  - May nangyari bang kakaiba?
  "Hindi ako sigurado sa ibig mong sabihin."
  "May nang-iistorbo ba sa kanya? Sinusundan mo ba siya?"
  "Sa tingin ko hindi."
  "May nakita ka bang kakaibang ginawa siya?" tanong ni Byrne.
  Nag-isip sandali si Andrea. "Hindi. Nagkikita lang kami. Umaasa akong makita si Will Parrish o si Hayden Cole."
  "Nakita mo ba si Stephanie na may kausap?"
  "Hindi ko talaga pinansin. Pero sa tingin ko may kausap siyang lalaki kanina. Patuloy pa rin ang paglapit ng mga lalaki sa kanya."
  "Maaari mo bang ilarawan ang lalaking ito?"
  "Puting lalaki. Sumbrero na may mga flyer. Salaming pang-araw."
  Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Byrne. Tugma ito sa mga alaala ni Little Jake. "Ilang taon na?"
  "Wala akong ideya. Hindi talaga ako nakalapit nang ganoon."
  Ipinakita ni Jessica sa kanya ang litrato ni Adam Kaslov. "Siguro ito na nga ang lalaking 'yon?"
  "Hindi ko alam. Siguro. Naaalala ko lang na naisip ko na hindi niya tipo ang lalaking ito."
  "Ano ang tipo niya?" tanong ni Jessica, habang inaalala ang pang-araw-araw na gawain ni Vincent. Naisip niya na lahat ng tao ay may tipo.
  "Masyado naman siyang mapili sa mga lalaking ka-date niya. Palagi siyang pumipili ng lalaking maayos manamit. Tulad ni Chestnut Hill."
  "Kabilang ba sa mga tao ang kausap niya sa lalaking ito, o bahagi ba siya ng production company?" tanong ni Byrne.
  Nagkibit-balikat si Andrea. "Hindi ko talaga alam."
  "Sinabi ba niyang kilala niya ang lalaking ito? O baka ibinigay niya ang numero niya?"
  "Sa tingin ko hindi niya siya kilala. At magugulat ako kung ibibigay niya sa kanya ang numero ng telepono niya. Gaya ng sabi ko. Hindi siya ang tipo niya. Pero, baka nakabihis lang siya. Wala lang akong oras para tingnan nang malapitan."
  Nagsulat si Jessica ng ilan pang mga tala. "Kakailanganin namin ang mga pangalan at impormasyon sa pakikipag-ugnayan ng lahat ng nagtatrabaho rito," aniya.
  "Oo naman."
  - Ayos lang ba sa iyo kung tumingin tayo sa paligid ng mesa ni Stephanie?
  "Hindi," sabi ni Andrea. "Ayos lang."
  Habang pabalik si Andrea Cerrone sa silid-hintayan, dala ng bugso ng pagkabigla at kalungkutan, isinuot ni Jessica ang isang pares ng guwantes na latex. Sinimulan niya ang kanyang panghihimasok sa buhay ni Stephanie Chandler.
  Ang mga kaliwang drawer ay naglalaman ng mga folder, karamihan ay mga press release at mga press clipping. Maraming folder ang puno ng mga test sheet ng mga itim at puting litrato ng press. Ang mga litrato ay kadalasang "hit and grab," isang uri ng photo-op kung saan dalawang tao ang nagpakuha ng litrato na may dalang tseke, plake, o kung anong uri ng quote.
  Ang gitnang drawer ay naglalaman ng lahat ng kinakailangang kagamitan sa opisina: mga paper clip, push pin, mailing label, rubber band, brass badges, business card, at glue stick.
  Ang drawer sa kanang itaas ay naglalaman ng urban survival kit ng isang batang manggagawang walang asawa: isang maliit na tubo ng hand lotion, lip balm, ilang sample ng pabango, at mouthwash. Mayroon ding karagdagang pares ng tights at tatlong libro: ang "Brothers" ni John Grisham, Windows XP for Dummies, at isang librong tinatawag na "White Heat," isang hindi awtorisadong talambuhay ni Ian Whitestone, isang tubong Philadelphia at direktor ng Dimensions. Si Whitestone ang direktor ng bagong pelikula ni Will Parrish, ang "The Palace."
  Walang mga tala o liham na nagbabanta sa video, walang anumang makapag-uugnay kay Stephanie sa kakila-kilabot na nangyari sa kanya.
  Ito ang litrato sa mesa ni Stephanie, kung saan nagsimula nang gulpihin nina Jessica at ng kanyang ina. Hindi lang dahil sa masigla at buhay na buhay si Stephanie sa litrato, kundi dahil din sa kinakatawan nito. Isang linggo bago nito, isa itong artifact ng buhay, patunay ng isang buhay na dalaga, isang taong may mga kaibigan, ambisyon, kalungkutan, iniisip, at panghihinayang. Isang taong may kinabukasan.
  Ngayon, isa itong dokumento ng namatay.
  
  
  24
  Nakatira si FAITH CHANDLER sa isang simple ngunit maayos na bahay na ladrilyo sa Fulton Street. Nakilala nina Jessica at Byrne ang babae sa kanyang maliit na sala na tinatanaw ang kalye. Sa labas, isang pares ng limang taong gulang na bata ang naglalaro ng hopscotch sa ilalim ng mapagmasid na mata ng kanilang mga lola. Naisip ni Jessica kung ano kaya ang tunog ng tumatawang mga bata para kay Faith Chandler sa pinakamadilim na araw na ito ng kanyang buhay.
  "Lubos akong nakikiramay sa iyong pagkawala, Ginang Chandler," sabi ni Jessica. Kahit na maraming beses na niyang sinabi ang mga salitang iyon simula nang sumali siya sa homicide squad noong Abril, tila hindi na ito nagiging mas madali.
  Si Faith Chandler ay nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada kwarenta, isang babaeng may kulubot na itsura na parang gabi at madaling araw, isang babaeng uring manggagawa na biglang natuklasan na siya ay biktima ng marahas na krimen. Matandang mga mata ang nasa isang nasa katanghaliang-gulang na mukha. Nagtatrabaho siya bilang isang night waitress sa Melrose Diner. Hawak niya ang isang gasgas na plastik na baso na naglalaman ng isang pulgada ng whisky. Sa tabi niya, sa tray ng TV, ay nakapatong ang isang bote ng Seagram's na kalahating walang laman. Inisip ni Jessica kung gaano na kalayo ang narating ng babae sa prosesong ito.
  Hindi tumugon si Faith sa pakikiramay ni Jessica. Marahil ay naisip ng babae na kung hindi siya tutugon, kung hindi niya tatanggapin ang alok ni Jessica ng pakikiramay, maaaring hindi ito totoo.
  "Kailan mo huling nakita si Stephanie?" tanong ni Jessica.
  "Lunes ng umaga," sabi ni Faith. "Bago siya umalis papuntang trabaho."
  - May kakaiba ba sa kanya nang umagang iyon? May mga pagbabago ba sa kanyang kalooban o pang-araw-araw na gawain?
  "Wala. Wala."
  - Sabi niya may plano siya pagkatapos ng trabaho?
  "Hindi."
  "Ano ang naisip mo noong hindi siya umuwi noong Lunes ng gabi?"
  Nagkibit-balikat lang si Faith at pinunasan ang mga mata. Humigop siya ng whiskey.
  "Tumawag ka na ba ng pulis?"
  - Hindi agad-agad.
  "Bakit hindi?" tanong ni Jessica.
  Ibinaba ni Faith ang kanyang baso at pinagsalikop ang mga kamay sa kanyang kandungan. "Minsan, si Stephanie ay kasama ang kanyang mga kaibigan. Isa na siyang babaeng nasa hustong gulang, malaya. Alam mo, nagtatrabaho ako sa gabi. Nagtatrabaho siya buong araw. Minsan talaga ay hindi kami nagkikita nang ilang araw."
  - Mayroon ba siyang mga kapatid na lalaki o babae?
  "Hindi."
  - Kumusta naman ang kanyang ama?
  Ikinumpas ni Faith ang kanyang kamay, binabalik ang sandaling ito mula sa kanyang nakaraan. Nagkaroon sila ng kakaibang sigla. "Hindi siya naging bahagi ng kanyang buhay sa loob ng maraming taon."
  "Nakatira ba siya sa Philadelphia?"
  "Hindi."
  "Nalaman namin mula sa mga kasamahan niya na may karelasyon pala si Stephanie hanggang kamakailan lang. Ano ang masasabi mo sa amin tungkol sa kanya?"
  Pinagmasdan ni Faith ang mga kamay niya nang ilang sandali bago sumagot. "Kailangan mong intindihin, hindi naman kami ganoon kalapit ni Stephanie. Alam kong may karelasyon siya, pero hindi niya ito kailanman dinadalaw. Maselan siyang tao sa maraming paraan. Kahit noong bata pa siya."
  "May iba ka pa bang maisip na makakatulong?"
  Tumingin si Faith Chandler kay Jessica. Nasa mga mata ni Faith ang nagniningning na tingin na maraming beses nang nakita ni Jessica, isang mukhang gulat na gulat na puno ng galit, sakit, at kalungkutan. "Isa siyang ligaw na bata noong siya ay tinedyer," sabi ni Faith. "Hanggang kolehiyo."
  "Gaano ka-wild?"
  Nagkibit-balikat ulit si Faith. "Matatag ang loob. Sumama sa mabilis na grupo. Kamakailan lang siya tumira at nakakuha ng magandang trabaho." May bahid ng pagmamalaki ang lungkot sa boses niya. Humigop siya ng whisky.
  Naagaw ng tingin ni Jessica si Byrne. Pagkatapos, sadyang itinuon niya ang tingin sa entertainment center, at sinundan ito ni Jessica. Ang silid, na nasa sulok ng sala, ay isa sa mga entertainment center na parang kabinet. Mukhang mamahaling kahoy-marahil rosewood. Bahagyang nakaawang ang mga pinto, na nagpapakita mula sa kabilang panig ng silid ng isang flat-screen na telebisyon sa loob, at sa itaas nito ay isang rack ng mga mamahaling kagamitan sa audio at video. Luminga-linga si Jessica sa sala habang patuloy na nagtatanong si Byrne. Ang tila maayos at maganda para kay Jessica nang dumating siya ngayon ay mukhang talagang maayos at mamahalin: ang mga set ng kainan at sala sa Thomasville, ang mga lampara ng Stiffel.
  "Pwede ko bang gamitin ang banyo mo?" tanong ni Jessica. Lumaki siya sa isang bahay na halos ganito ang ugali at alam niyang nasa ikalawang palapag ang banyo. Iyon ang buod ng kanyang tanong.
  Tiningnan siya ni Faith, blanko ang mukha, na parang wala siyang naiintindihan. Pagkatapos ay tumango siya at itinuro ang hagdan.
  Umakyat si Jessica sa makikipot na hagdanang kahoy papunta sa ikalawang palapag. Sa kanyang kanan ay isang maliit na kwarto; diretso sa unahan, isang banyo. Sumulyap si Jessica sa hagdan. Si Faith Chandler, na nabighani sa kanyang kalungkutan, ay nakaupo pa rin sa sopa. Pumasok si Jessica sa kwarto. Ang mga naka-frame na poster sa dingding ay nagpakilala rito bilang kwarto ni Stephanie. Binuksan ni Jessica ang aparador. Sa loob ay may anim na mamahaling suit at pantay na bilang ng mga pares ng magagandang sapatos. Tiningnan niya ang mga label. Ralph Lauren, Dana Buchman, Fendi. Lahat ay kumpleto ang mga label. Lumabas na hindi pala si Stephanie isang mahilig mamili ng mga damit sa tindahan, kung saan ang mga label ay maraming beses nang pinutol sa kalahati. Sa pinakamataas na istante ay may ilang piraso ng bagahe ni Toomey. Lumabas na maganda ang panlasa ni Stephanie Chandler at may badyet para dito. Ngunit saan nanggaling ang pera?
  Mabilis na sumulyap si Jessica sa paligid ng silid. Sa isang dingding ay nakasabit ang isang poster mula sa *Dimensions*, isang supernatural thriller ni Will Parrish. Ito, kasama ang libro ni Ian Whitestone sa kanyang mesa sa opisina, ay nagpatunay na tagahanga siya nina Ian Whitestone, Will Parrish, o pareho.
  Sa aparador ay nakalatag ang ilang naka-frame na litrato. Ang isa ay isang tin-edyer na si Stephanie na yakap ang isang magandang morena na halos kaedad niya. Magkaibigan magpakailanman, ang pose na iyon. Ang isa pang larawan ay nagpapakita ng isang batang si Faith Chandler na nakaupo sa isang bangko sa Fairmount Park, karga ang isang sanggol.
  Mabilis na hinalughog ni Jessica ang mga drawer ni Stephanie. Sa isa sa mga drawer, nakakita siya ng isang accordion folder na may mga bayad na invoice. Natagpuan niya ang huling apat na Visa invoice ni Stephanie. Inilapag niya ang mga ito sa aparador, kinuha ang kanyang digital camera, at kinuhanan ng litrato ang bawat isa. Mabilis niyang ini-scan ang listahan ng mga invoice, naghahanap ng mga mamahaling tindahan. Wala. Walang mga kaso laban sa saksfifthavenue.com, nordstrom.com, o kahit sa alinman sa mga online discounter na nagbebenta ng mga mamahaling produkto: bluefly.com, overstock.com, smartdeals.com. Malamang na hindi siya mismo ang bumili ng mga damit na iyon mula sa mga designer. Itinabi ni Jessica ang camera at ibinalik ang mga Visa invoice sa folder. Kung may makita man siyang lead sa mga invoice, mahihirapan siyang sabihin kung paano niya nakuha ang impormasyon. Mag-aalala na lang siya mamaya.
  Sa ibang bahagi ng file, natagpuan niya ang mga dokumentong pinirmahan ni Stephanie noong nag-sign up siya sa kanyang cellphone service. Walang buwanang bayarin na nagdedetalye ng mga minutong ginamit at mga numerong idinayal. Isinulat ni Jessica ang numero ng cellphone. Pagkatapos ay kinuha niya ang sarili niyang telepono at dinayal ang numero ni Stephanie. Tumunog ito nang tatlong beses, pagkatapos ay pumunta sa voicemail:
  Kumusta... ako si Steph... mag-iwan lang po kayo ng mensahe pagkatapos ng beep at tatawagan ko po kayo ulit.
  Ibinaba ni Jessica ang telepono. Dalawang bagay ang napatunayan ng tawag na iyon. Gumagana pa rin ang cellphone ni Stephanie Chandler, at wala ito sa kanyang kwarto. Tinawagan ulit ni Jessica ang numero at pareho pa rin ang resulta.
  Babalik ako sa iyo.
  Akala ni Jessica, nang sabihin ni Stephanie ang masayang pagbating iyon, wala siyang ideya kung ano ang naghihintay sa kanya.
  Ibinalik ni Jessica ang lahat kung saan niya ito natagpuan, naglakad sa pasilyo, pumasok sa banyo, ni-flush ang inidoro, at hinayaan ang lababo na umagos nang ilang sandali. Bumaba siya ng hagdan.
  "...lahat ng mga kaibigan niya," sabi ni Faith.
  "May naiisip ka bang sinumang gustong saktan si Stephanie?" tanong ni Byrne. "Mayroon bang sinumang maaaring may sama ng loob sa kanya?"
  Umiling lang si Faith. "Wala siyang kaaway. Mabuti siyang tao."
  Muling sinalubong ni Jessica ang tingin ni Byrne. May itinatago si Faith, pero hindi ito ang tamang oras para pilitin siya. Bahagyang tumango si Jessica. Susugurin din nila siya mamaya.
  "Muli, lubos kaming nakikiramay sa iyong pagkawala," sabi ni Byrne.
  Nakatitig sa kanila si Faith Chandler nang walang ekspresyon. "Bakit...bakit may gagawa ng ganoong bagay?"
  Walang mga sagot. Walang anumang makakatulong o kahit makapagpapagaan ng kalungkutan ng babaeng ito. "Natatakot akong hindi natin masasagot iyan," sabi ni Jessica. "Pero maipapangako ko sa iyo na gagawin namin ang lahat para mahanap kung sino man ang gumawa nito sa iyong anak."
  Tulad ng kaniyang pakikiramay, tila walang kabuluhan ang tunog nito sa isipan ni Jessica. Umaasa siyang taos-puso ang dating nito sa babaeng nagdadalamhati na nakaupo sa upuan malapit sa bintana.
  
  Nakatayo sila sa kanto, nakatingin sa dalawang direksyon ngunit pareho ang iniisip. "Kailangan kong bumalik at ipaalam ito sa amo," sa wakas ay nasabi ni Jessica.
  Tumango si Byrne. "Alam mo, opisyal na akong magreretiro para sa susunod na apatnapu't walo."
  Narinig ni Jessica ang lungkot sa pahayag. "Alam ko."
  - Papayuhan ka ni Ike na ilayo mo ako.
  "Alam ko."
  - Tawagan mo ako kung may marinig ka.
  Alam ni Jessica na hindi niya kaya. "Sige."
  
  
  25
  Nakaupo si FIGHT CHANDLER sa kama ng kaniyang yumaong anak na babae. Nasaan siya nang inayos ni Stephanie ang bedspread sa huling pagkakataon, at itinupi ito sa ilalim ng unan sa kaniyang maingat at maingat na paraan? Ano ang ginagawa niya nang inihanay ni Stephanie ang kaniyang koleksyon ng mga stuffed animal sa isang perpektong hanay sa ulunan ng kama?
  Nasa trabaho siya, gaya ng dati, naghihintay sa pagtatapos ng kanyang shift, at ang kanyang anak na babae ay isang palagian, isang tiyak, isang ganap.
  May naiisip ka bang sinumang gustong saktan si Stephanie?
  Alam na niya agad iyon sa pagbukas niya ng pinto. Isang magandang dalaga at isang matangkad at may kumpiyansang lalaki na nakasuot ng maitim na suit. Mukha silang isang taong madalas nilang gawin ito. Nagdulot ito ng sakit ng puso sa pinto, parang senyales ng paglabas.
  Isang dalaga ang nagsabi nito sa kanya. Alam niyang mangyayari ito. Babae sa babae. Harap-harapan. Ang dalaga ang humati sa kanya sa gitna.
  Sinulyapan ni Faith Chandler ang corkboard sa dingding ng kwarto ng kanyang anak na babae. Ang mga malinaw na plastik na pin ay sumasalamin sa isang bahaghari sa sikat ng araw. Mga business card, travel brochure, mga ginupit na pahayagan. Ang kalendaryo ang pinakanaapektuhan. Mga kaarawan na kulay asul. Mga anibersaryo na kulay pula. Ang hinaharap ay nasa nakaraan.
  Naisip niyang isara nang malakas ang pinto sa kanilang harapan. Marahil ay mapipigilan nito ang sakit na tumatagos. Marahil ay mapipigilan nito ang sakit ng puso ng mga taong nasa pahayagan, ng mga taong nasa balita, ng mga taong nasa pelikula.
  Nalaman ng pulisya ngayon na...
  Nasa...
  Isang pag-aresto ang isinagawa...
  Palaging nasa likuran habang nagluluto siya ng hapunan. Palaging may ibang tao. Kumikislap-kislap na mga ilaw, mga gurney na may puting kumot, mga malungkot na kinatawan. Resepsyon ng alas-sais y medya.
  O, Stephie, mahal ko.
  Inubos niya ang kanyang baso, uminom ng whisky habang hinahanap ang lungkot sa kalooban. Kinuha niya ang telepono at naghintay.
  Gusto nilang pumunta siya sa morge at kilalanin ang bangkay. Makikilala kaya niya ang sarili niyang anak na babae pagkatapos mamatay? Hindi ba't nilikha siya ng buhay bilang si Stephanie?
  Sa labas, sinilaw ng araw ng tag-araw ang kalangitan. Hindi kailanman naging ganito kaliwanag o kabango ang mga bulaklak; mga bata, hindi kailanman naging ganito kasaya. Palaging ang mga klasiko, katas ng ubas, at mga rubber pool.
  Inilabas niya ang litrato mula sa frame nito papunta sa aparador, binaliktad ito sa kanyang mga kamay, at ang dalawang batang babae na nasa loob nito ay nakatayong nakatihaya magpakailanman sa pintuan ng buhay. Ang dating sikreto sa loob ng maraming taon ay humihingi na ngayon ng kalayaan.
  Ibinalik niya ang telepono. Nagsalin siya ng isa pang inumin.
  "Magkakaroon ng panahon," naisip niya. Sa tulong ng Diyos.
  Kung may oras lang sana.
  OceanofPDF.com
  26
  Parang kalansay si FILC ESSLER. Mula pa noong kilala siya ni Byrne, si Kessler ay isang malakas uminom, matakaw na may dalawang kamao, at sobra sa timbang na hindi bababa sa dalawampu't limang libra. Ngayon, ang kanyang mga kamay at mukha ay payat at maputla, at ang kanyang katawan ay naging mahina na.
  Sa kabila ng mga bulaklak at matingkad na kard na may mga pagbati sa paggaling na nakakalat sa paligid ng silid ng ospital ng lalaki, sa kabila ng masiglang aktibidad ng mga kawani na nakadamit nang maayos, ang pangkat na nakatuon sa pangangalaga at pagpapahaba ng buhay, ang silid ay amoy lungkot.
  Habang kinukuha ng nars ang presyon ng dugo ni Kessler, naisip ni Byrne si Victoria. Hindi niya alam kung ito na ba ang simula ng isang bagay na totoo, o kung magiging malapit pa ba silang muli ni Victoria, ngunit ang paggising sa apartment nito ay parang may muling isinilang sa loob niya, parang may kung anong matagal nang natutulog na bumaon sa mismong lupa ng kanyang puso.
  Maganda noon.
  Nang umagang iyon, pinaghandaan siya ni Victoria ng almusal. Nag-scramble siya ng dalawang itlog, gumawa ng rye toast para sa kanya, at inihain ito sa kama. Naglagay siya ng carnation sa tray nito at nagpahid ng lipstick sa nakatuping napkin nito. Ang presensya lamang ng bulaklak na iyon at ng halik na iyon ay nagparamdam kay Byrne kung gaano niya ito nami-miss sa buhay nito. Hinalikan siya ni Victoria sa pinto at sinabi sa kanya na mayroon siyang group meeting kasama ang mga pugante na kanyang bibigyan ng counselling mamaya sa gabing iyon. Sinabi niya na matatapos ang grupo ng alas-otso at magkikita sila sa Silk City Diner sa Spring Garden ng alas-otso kinse. Sinabi niya na maganda ang kutob niya. Ibinahagi ito ni Byrne. Naniniwala siyang mahahanap nila si Julian Matisse nang gabing iyon.
  Ngayon, habang nakaupo ako sa silid ng ospital katabi ni Phil Kessler, nawala ang magandang pakiramdam. Ibinuka nina Byrne at Kessler ang lahat ng kanilang naiisip na mga salita at nalubog sa isang nakakahiyang katahimikan. Parehong alam ng dalawa kung bakit naroon si Byrne.
  Nagpasya si Byrne na tapusin na ito. Sa iba't ibang dahilan, ayaw niyang makasama sa iisang silid ang lalaking ito.
  - Bakit, Phil?
  Pinag-isipan ni Kessler ang kanyang sagot. Hindi sigurado si Byrne kung ang mahabang paghinto sa pagitan ng tanong at sagot ay dahil sa mga painkiller o sa kanyang konsensya.
  - Dahil tama iyan, Kevin.
  "Para kanino ba?"
  "Ang tamang bagay para sa akin."
  "Paano naman si Jimmy? Hindi niya man lang maipagtanggol ang sarili niya."
  Tila nakarating ito kay Kessler. Maaaring hindi siya isang mahusay na pulis noong kanyang panahon, ngunit naunawaan niya ang tamang proseso . Bawat tao ay may karapatang harapin ang nag-akusa sa kanya.
  "Noong araw na pinatalsik natin si Matisse. Natatandaan mo ba iyon?" tanong ni Kessler.
  "Parang kahapon," naisip ni Byrne. Napakaraming pulis sa Jefferson Street nang araw na iyon kaya parang isang kombensiyon ng mga FOP.
  "Pumasok ako sa gusaling iyon kahit alam kong mali ang ginagawa ko," sabi ni Kessler. "Simula noon, tiniis ko na ito. Ngayon, hindi ko na ito kayang tiisin pa. Sigurado akong hindi ako mamamatay kasama nito."
  - Sinasabi mo ba na si Jimmy ang nagtanim ng ebidensya?
  Tumango si Kessler. "Ideya niya iyon."
  - Hindi ako naniniwala.
  "Bakit? Sa tingin mo ba ay isang uri ng santo si Jimmy Purify?"
  "Mahusay na pulis si Jimmy, Phil. Naninindigan si Jimmy. Hindi niya sana gagawin iyon."
  Tinitigan siya ni Kessler nang ilang sandali, ang mga mata ay tila nakatuon sa gitnang distansya. Inabot niya ang kanyang baso ng tubig, nahihirapang iangat ang plastik na tasa mula sa tray papunta sa kanyang bibig. Sa sandaling iyon, naawa si Byrne sa lalaki. Ngunit hindi niya mapigilan. Pagkaraan ng ilang sandali, ibinalik ni Kessler ang tasa sa tray.
  - Saan mo nakuha ang mga guwantes, Phil?
  Wala. Tiningnan lang siya ni Kessler gamit ang malamig at mapurol nitong mga mata. "Ilang taon ka na lang ba, Kevin?"
  "Ano?"
  "Oras," sabi niya. "Gaano katagal ang oras mo?"
  "Wala akong ideya." Alam ni Byrne kung saan ito patungo. Hinayaan niya lang itong mangyari.
  "Hindi, hindi mo gagawin 'yan. Pero alam ko, okay? Mayroon akong isang buwan. Mas kaunti pa, malamang. Hindi ko makikita ang unang pagkalagas ng dahon ngayong taon. Walang nyebe. Hindi ko hahayaang mahulog ang Phillies sa playoffs. Pagdating ng Labor Day, malalaman ko na ito."
  - Kaya mo ba ito?
  "Ang buhay ko," sabi ni Kessler. "Ipinagtatanggol ang buhay ko."
  Tumayo si Byrne. Wala itong patutunguhan, at kahit na umabot pa, hindi na niya magawang kulitin pa ang lalaki. Ang punto ay, hindi makapaniwala si Byrne tungkol kay Jimmy. Para na siyang kapatid ni Jimmy. Wala pa siyang nakilalang mas nakakaalam ng tama at mali sa isang sitwasyon kaysa kay Jimmy Purifey. Si Jimmy ang pulis na bumalik kinabukasan at nagbayad para sa mga sandwich na nakuha nila habang nakaposas. Si Jimmy Purifey ang nagbayad ng kanyang mga tiket sa parking.
  "Nandoon ako, Kevin. Pasensya na. Alam kong si Jimmy ang partner mo. Pero ganoon nga ang nangyari. Hindi ko sinasabing hindi ginawa iyon ni Matisse, pero mali ang paraan ng paghuli namin sa kanya."
  "Alam mo bang nasa labas si Matisse, 'di ba?"
  Hindi sumagot si Kessler. Pumikit siya nang ilang sandali. Hindi sigurado si Byrne kung nakatulog na ba siya o hindi. Maya-maya ay iminulat niya ang mga ito. Basang-basa na ang mga ito ng luha. "Nagkasala tayo sa babaeng iyon, Kevin."
  "Sino ang babaeng ito? Gracie?"
  Umiling si Kessler. "Hindi." Itinaas niya ang isang payat at mabalahibong kamay, inialok ito bilang patunay. "Ang penitensiya ko," sabi niya. "Paano mo balak magbayad?"
  Lumingon si Kessler at muling tumingin sa bintana. Naaninag ng sikat ng araw ang isang bungo sa ilalim ng balat. Sa ilalim nito ay nakahiga ang kaluluwa ng isang naghihingalong lalaki.
  Nakatayo sa pintuan, alam ni Byrne, tulad ng alam na alam niya sa mga nakalipas na taon, na may iba pa itong ginagawa, isang bagay maliban sa pagbabayad-pinsala sa isang lalaki sa kanyang mga huling sandali. May itinatago si Phil Kessler.
  May nagawa kaming mali sa babaeng ito.
  
  Dinala ni B. I. R. N. ang kanyang kutob sa susunod na antas. Nangako siyang mag-iingat, tinawagan niya ang isang matandang kaibigan mula sa homicide unit ng DA. Sinanay niya si Linda Kelly, at mula noon, unti-unti itong umangat sa kanyang mga ranggo. Ang pagiging maingat ay tiyak na nasa loob ng kanyang responsibilidad.
  Si Linda ang humahawak sa mga rekord pinansyal ni Phil Kessler, at isang pulang bandila ang lumilipad. Dalawang linggo na ang nakalilipas-ang araw na pinalaya si Julian Matisse mula sa bilangguan-nagdeposito si Kessler ng sampung libong dolyar sa isang bagong bank account sa ibang estado.
  
  
  27
  Ang bar ay diretso sa Fat City, isang dive bar sa North Philadelphia, na may sirang air conditioner, maruming kisameng yero, at isang sementeryo ng mga patay na halaman sa bintana. Amoy disinfectant at lumang taba ng baboy. Dalawa kami sa bar, apat pa ang nakakalat sa mga mesa. Pinapatugtog ng jukebox ang Waylon Jennings.
  Sinulyapan ko ang lalaking nasa kanan ko. Isa siya sa mga lasing na ginampanan ni Blake Edwards, isang extra sa Days of Wine and Roses. Mukhang kailangan pa niya ng isa pa. Nakuha ko ang atensyon niya.
  "Kumusta ka na?" tanong ko.
  Hindi magtatagal ay maibubuod niya ito. "Mas maganda noon."
  "Sino ba ang hindi?" Sagot ko. Itinuro ko ang halos walang laman niyang baso. "Isa pa?"
  Mas tinitigan niya ako nang mabuti, marahil ay naghahanap ng motibo. Hindi niya kailanman makikita. Ang kanyang mga mata ay nanlilisik, bahid ng alak at pagod. Ngunit sa ilalim ng pagod, mayroong isang bagay. Isang bagay na nagpapahiwatig ng takot. "Bakit hindi?"
  Lumapit ako sa bartender at hinaplos ang mga walang laman naming baso. Nagsalin ang bartender, kinuha ang resibo ko, at nagtungo sa kahera.
  "Mahirap na araw?" tanong ko.
  Tumango siya. "Mahirap na araw."
  "Tulad ng sinabi ng dakilang si George Bernard Shaw, 'Ang alkohol ay ang pampamanhid na siyang dahilan ng ating mga paghihirap sa buhay.'"
  "Iinom ako para diyan," sabi niya nang may malungkot na ngiti.
  "May pelikula minsan," sabi ko. "Sa tingin ko kasama si Ray Milland." Siyempre, alam kong kasama niya si Ray Milland. "Gumanap siya bilang isang alkoholiko."
  Tumango ang lalaki. "Nawalang weekend."
  "Iyan na nga. May isang eksena kung saan pinag-uusapan niya ang epekto ng alkohol sa kanya. Klasiko iyon. Isang oda para sa bote." Tumayo ako nang mas tuwid, itinuwid ang aking mga balikat. Sinisikap ko ang aking makakaya, si Don Birnam, na sinipi mula sa pelikula: "Nagtatapon siya ng mga sako ng buhangin sa dagat para lumipad ang lobo. Bigla akong mas malaki kaysa dati. Magaling na ako. Naglalakad ako sa isang lubid sa ibabaw ng Niagara Falls. Isa ako sa mga dakila." Ibinalik ko ang baso. "O parang ganoon."
  Tumingin sa akin ang lalaki nang ilang sandali, sinusubukang mag-pokus. "Ang galing naman niyan, pare," sa wakas ay sabi niya. "Ang galing mo pala sa memorya."
  Nagmamaktol siya sa mga sinasabi niya.
  Itinaas ko ang aking baso. "Mas magandang araw."
  "Hindi na maaaring maging mas malala pa."
  Siyempre puwede.
  Inubos niya ang kaniyang shot, pagkatapos ay ang kaniyang beer. Sinundan ko siya. Sinimulan niyang halughugin ang kaniyang mga susi sa kaniyang bulsa.
  - Isa pa para sa daan? tanong ko.
  "Hindi, salamat," sabi niya. "Ayos lang ako."
  "Sigurado ka ba?"
  "Oo," sabi niya. "Kailangan kong gumising nang maaga bukas." Bumaba siya sa kanyang upuan at nagtungo sa likurang bahagi ng bar. "Salamat pa rin."
  Naghagis ako ng bente sa bar at tumingin sa paligid. Apat na patay na lasing sa mga lumalagong mesa. Isang bartender na madaling makakita. Hindi kami umiiral. Nasa background kami. Nakasuot ako ng Flyers cap at tinted na salamin. Dalawampung libra ng Styrofoam ang nakasabit sa baywang ko.
  Sinundan ko siya papunta sa pinto sa likod. Pumasok kami sa mamasa-masa at mainit na lugar at napadpad kami sa isang maliit na parking lot sa likod ng bar. May tatlong sasakyan.
  "Uy, salamat sa inumin," sabi niya.
  "Walang anuman," tugon ko. "Marunong ka bang magmaneho?"
  Hawak niya ang isang susi, na nakakabit sa isang keychain na gawa sa katad. Ang susi ng pinto. "Uuwi na."
  "Matalinong lalaki." Nakatayo kami sa likod ng kotse ko. Binuksan ko ang trunk. Nababalutan ito ng malinaw na plastik. Sumilip siya sa loob.
  "Wow, ang linis naman ng kotse mo," sabi niya.
  "Kailangan ko itong panatilihing malinis para sa trabaho."
  Tumango siya. "Anong ginagawa mo?"
  "Isa akong aktor."
  Sandali bago tuluyang naintindihan ang kalokohan. Sinuri niya ulit ang mukha ko. Maya-maya ay nakilala niya ako. "Nagkita na tayo dati, 'di ba?" tanong niya.
  "Oo."
  Hinihintay niya akong magsalita pa. Hindi na ako nagsalita pa. Lumipas ang ilang sandali. Nagkibit-balikat siya. "Sige, ikinagagalak kong makita kang muli. Aalis na ako."
  Inilagay ko ang kamay ko sa bisig niya. Sa kabilang kamay ko, isang tuwid na pang-ahit. Si Michael Caine na naka-Dressed to Kill. Binuksan ko ang pang-ahit. Ang matalas na talim na bakal ay kumikinang sa sikat ng araw na kulay marmalade.
  Tumingin siya sa pang-ahit, pagkatapos ay bumalik sa aking mga mata. Malinaw na naaalala niya kung saan kami nagkita. Alam kong magkikita rin siya kalaunan. Naaalala niya ako mula sa video store, na nakatayo sa stand ng mga klasikong pelikula. Namukadkad ang takot sa kanyang mukha.
  "K... Kailangan ko nang umalis," sabi niya, biglang nawalan ng malay.
  Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kamay niya at sinabing, "Natatakot akong hindi ko 'yan mapapayagan, Adam."
  
  
  28
  Halos walang laman ang Sementeryo ng LAUREL HILL nang oras na ito. Matatagpuan sa pitumpu't apat na ektarya na tinatanaw ang Kelly Drive at ang Ilog Schuylkill, ito ay naging tahanan ng mga heneral ng Digmaang Sibil pati na rin ng mga biktima ng Titanic. Ang dating kahanga-hangang arboretum ay mabilis na naging peklat ng mga nataob na lapida, mga bukirin na puno ng damo, at mga gumuguhong mausoleum.
  Sandali na tumayo si Byrne sa malamig na lilim ng isang malaking maple, nagpapahinga. Lavender, naisip niya. Lavender ang paboritong kulay ni Gracie Devlin.
  Nang makabawi siya ng lakas, lumapit siya sa puntod ni Gracie. Nagulat siya na mabilis niyang natagpuan ang lote. Isa itong maliit at murang palatandaan, yung tipong napipilitan kang gamitin kapag nabigo ang mga taktika ng hard selling at kailangan nang umalis ng nagtitinda. Tiningnan niya ang bato.
  Marygrace Devlin.
  WALANG HANGGANG PASASALAMAT basahin ang inskripsiyon sa itaas ng inukit.
  Bahagyang nilagyan ni Byrne ng berdeng palamuti ang bato, binubunot ang mga tumutubong damo at mga ligaw na damo, at inalis ang lupa sa kanyang mukha.
  Dalawang taon na ba talaga mula nang tumayo siya rito kasama sina Melanie at Garrett Devlin? Dalawang taon na ba talaga mula nang magtipon sila sa gitna ng malamig na ulan sa taglamig, mga anino na nakasuot ng itim laban sa malalim na lilang abot-tanaw? Nakatira na siya kasama ang kanyang pamilya noon, at ang paparating na kalungkutan ng diborsyo ay hindi man lang niya inasahan. Nang araw na iyon, hinatid niya ang mga Devlin pauwi at tumulong sa isang salu-salo sa kanilang maliit na rowhouse. Nang araw na iyon, nakatayo siya sa silid ni Gracie. Naalala niya ang amoy ng mga lilac, pabango ng bulaklak, at mga mothcake. Naalala niya ang koleksyon ng mga ceramic na pigurin ni Snow White and the Seven Dwarfs sa bookshelf ni Gracie. Sinabi sa kanya ni Melanie na ang tanging pigurin na kailangan ng kanyang anak ay si Snow White para makumpleto ang set. Sinabi niya sa kanya na balak bilhin ni Gracie ang huling piraso noong araw na pinatay siya. Tatlong beses, bumalik si Byrne sa teatro kung saan pinatay si Gracie, hinahanap ang pigurin. Hindi niya ito natagpuan.
  Puti ng Niyebe.
  Mula nang gabing iyon, sa tuwing naririnig ni Byrne ang pangalan ni Snow White, lalong sumasakit ang kanyang puso.
  Bumagsak siya sa lupa. Pinainit ng walang humpay na init ang kanyang likod. Pagkaraan ng ilang sandali, inabot niya ang kanyang kamay, hinawakan ang lapida, at...
  - ang mga imahe ay bumabangga sa kanyang isipan nang may malupit at walang pigil na galit... Si Gracie sa bulok na sahig ng entablado... Ang malinaw na asul na mga mata ni Gracie ay nababalot ng takot... mga matang may banta sa dilim sa itaas niya... ang mga mata ni Julian Matisse... Ang mga sigaw ni Gracie ay natabunan ng lahat ng tunog, lahat ng kaisipan, lahat ng panalangin-
  Napaatras si Byrne, sugatan sa tiyan, ang kamay niya ay napunit mula sa malamig na granite. Parang sasabog ang puso niya. Napuno hanggang labi ang balon ng luha sa kanyang mga mata.
  Napakapaniwala. Diyos ko, napakatotoo.
  Luminga-linga siya sa paligid ng sementeryo, nanginginig sa kaibuturan, at ang kanyang pulso ay kumakabog sa kanyang mga tainga. Walang sinuman sa malapit sa kanya, walang sinuman ang nagmamasid. Nakahanap siya ng kaunting katahimikan sa kanyang sarili, hinawakan ito, at mahigpit na niyakap.
  Sa loob ng ilang hindi makalupang sandali, nahirapan siyang pagtugmain ang matinding poot ng kanyang pangitain at ang kapayapaan ng sementeryo. Basang-basa siya ng pawis. Sinulyapan niya ang lapida. Mukhang normal lang ito. Normal lang talaga. Isang malupit na kapangyarihan ang nasa loob niya.
  Walang duda tungkol dito. Bumalik na ang mga pangitain.
  
  Ginugol ni Byrne ang unang bahagi ng gabi sa physical therapy. Kahit ayaw niyang aminin, nakatulong naman ang therapy. Medyo. Tila mas gumaan na ang kanyang paggalaw sa kanyang mga binti at mas nababaluktot na ang kanyang ibabang bahagi ng likod. Gayunpaman, hindi niya iyon kailanman aaminin sa Masamang Mangkukulam ng West Philadelphia.
  Isang kaibigan niya ang namamahala ng isang gym sa Northern Liberties. Sa halip na magmaneho pauwi sa kanyang apartment, naligo si Byrne sa gym at pagkatapos ay kumain ng magaan na hapunan sa isang lokal na kainan.
  Bandang alas-otso, huminto siya sa parking lot sa tabi ng kainan sa Silk City para hintayin si Victoria. Pinatay niya ang makina at naghintay. Maaga pa siya. Iniisip niya ang kaso. Hindi si Adam Kaslov ang pumatay sa mga Stones. Gayunpaman, sa kanyang karanasan, walang mga pagkakataong nagkataon. Naisip niya ang dalaga sa likod ng kotse. Hindi pa siya nasanay sa antas ng kalupitan na kayang abutin ng puso ng tao.
  Pinalitan niya ang imahe ng dalaga sa trunk ng kotse ng mga imahe ng pakikipagtalik kay Victoria. Ang tagal na rin mula nang maramdaman niya ang pag-agos ng romantikong pag-ibig sa kanyang dibdib.
  Naalala niya ang unang pagkakataon, ang tanging pagkakataon sa buhay niya, na naramdaman niya ito. Ang pagkakataong nakilala niya ang kanyang asawa. Malinaw niyang naalala ang araw ng tag-araw, habang naninigarilyo ng marijuana sa labas ng 7-Eleven habang ang ilang mga bata mula sa Two Street-sina Des Murtaugh, Tug Parnell, Timmy Hogan-ay nakikinig kay Thin Lizzy sa nakakainis na boombox ni Timmy. Hindi naman sa may gusto kay Thin Lizzy, pero Irish sila, grabe, at may kahulugan iyon. "The Boys Are Back in Town," "Prison Break," "Fighting My Way Back." Iyon ang mga panahong iyon. Mga babaeng may mahahabang buhok at makintab na makeup. Mga lalaking naka-skinny tie, gradient glasses, at nakataas ang manggas sa likod.
  Pero ngayon lang nagkaroon ng personalidad na katulad ni Donna Sullivan ang isang babae mula sa dalawang kalye. Nang araw na iyon, nakasuot si Donna ng puting polka-dot sundress na may manipis na strap sa balikat na umuugoy sa bawat hakbang. Siya ay matangkad, marangal, at may kumpiyansa; ang kanyang buhok na kulay strawberry-blond ay nakapusod at kumikinang na parang araw sa buhanginan ng Jersey. Ipinapasyal niya ang kanyang aso, isang maliit na Yorkie na pinangalanan niyang Brando.
  Nang lumapit si Donna sa tindahan, si Tag ay nakadapa na, hinihingal na parang aso, nagmamakaawa na paapakan gamit ang kadena. Si Tag pala iyon. Inikot ni Donna ang kanyang mga mata, ngunit ngumiti. Isa itong ngiting pambabae, isang mapaglarong ngisi na nagsasabing kaya niyang makisama sa mga payaso kahit saan sa mundo. Humiga si Tag sa kanyang likuran, sinusubukang itikom ang kanyang bibig.
  Nang tumingin si Donna kay Byrne, binigyan niya ito ng isa pang ngiti, isang pambabaeng ngiti na nag-aalok ng lahat at walang inihahayag, isang ngiti na bumaon nang malalim sa dibdib ng matigas na si Kevin Byrne. Isang ngiting nagsasabing: Kung lalaki ka sa grupong ito ng mga lalaking ito, sasamahan mo ako.
  "Bigyan mo ako ng bugtong, Diyos ko," naisip ni Byrne nang sandaling iyon, habang nakatingin sa magandang mukha, sa mga matang kulay aquamarine na tila tumutusok sa kanya. "Bigyan mo ako ng bugtong para sa babaeng ito, Diyos ko, at masasagot ko ito."
  Napansin ni Tug na napansin ni Donna ang malaking lalaki. Gaya ng dati. Tumayo siya, at kung iba pa iyon maliban kay Tug Parnell, siguradong magmumukha siyang tanga. "Ang taong ito ay si Kevin Byrne. Kevin Byrne, Donna Sullivan."
  "Riff, Raff pala ang pangalan mo?" tanong niya.
  Agad na namula si Byrne, napahiya sa unang pagkakataon tungkol sa panulat. Ang palayaw na iyon ay palaging pumupukaw ng isang uri ng pagmamalaki ng etnikong "bad boy" kay Byrne, ngunit dahil kay Donna Sullivan nang araw na iyon, parang, well, katangahan ito. "Ah, oo nga," sabi niya, na mas lalong nakaramdam ng pagkatanga.
  "Gusto mo bang sumama sa akin sa paglalakad nang kaunti?" tanong niya.
  Parang tinatanong mo siya kung interesado ba siyang huminga. "Syempre naman," sabi niya.
  At ngayon ay mayroon na siya nito.
  Naglakad sila pababa sa ilog, magkahawak ang kanilang mga kamay ngunit hindi kailanman nag-uunat, lubos na batid ang lapit ng isa't isa. Pagbalik nila sa lugar pagkalubog ng araw, hinalikan siya ni Donna Sullivan sa pisngi.
  "Alam mo, hindi ka naman ganoon kagaling," sabi ni Donna.
  "Ayoko?"
  "Hindi. Sa tingin ko pwede ka pang maging mabait."
  Napahawak si Byrne sa kanyang puso, nagkunwaring inatake ng puso. "Sweetie?"
  Tumawa si Donna. "Huwag kang mag-alala," sabi niya. Hininaan niya ang kanyang boses sa isang matamis na bulong. "Ligtas sa akin ang sikreto mo."
  Pinanood niya itong papalapit sa bahay. Lumingon ito, lumitaw ang anino nito sa pintuan, at muling hinalikan ito.
  Nang araw na iyon ay umibig siya at inakala niyang hindi na ito magtatapos.
  Tinamaan ng kanser si Tug noong '99. Namahala si Timmy ng isang grupo ng mga tubero sa Camden. Anim na anak, ang huling nabalitaan niya. Si Des ay pinatay ng isang lasing na drayber noong 2002. Siya mismo.
  At ngayon ay naramdaman muli ni Kevin Francis Byrne ang pag-agos ng romantikong pag-ibig, sa pangalawang pagkakataon lamang sa kanyang buhay. Matagal na siyang nalilito. May kapangyarihan si Victoria na baguhin ang lahat ng iyon.
  Nagpasya siyang itigil ang paghahanap kay Julian Matisse. Hayaan na lang natin ang sistema. Masyado na siyang matanda at pagod. Kapag dumating si Victoria, sasabihin niya rito na magkakaroon sila ng ilang cocktail at iyon na lang.
  Ang tanging magandang bagay na lumabas sa lahat ng ito ay ang muli niya itong natagpuan.
  Tumingin siya sa kanyang relo. Alas-nuwebe sampu.
  Bumaba siya ng kotse at pumasok sa kainan, iniisip na na-miss niya si Victoria, iniisip kung na-miss ba nito ang kotse niya at pumasok sa loob. Wala siya roon. Kinuha niya ang kanyang cellphone, idinayal ang numero nito, at narinig ang voicemail nito. Tinawagan niya ang runaway shelter kung saan siya nag-counsel, at sinabi nila sa kanya na umalis na siya ilang oras na ang nakalipas.
  Pagbalik ni Byrne sa kotse, kinailangan niyang i-double check na kanya nga iyon. Sa hindi malamang dahilan, may palamuti na ngayon sa hood ang kotse niya. Napatingin siya sa paligid ng parking lot, medyo nalilito. Lumingon siya. Kotse niya nga iyon.
  Habang papalapit siya, naramdaman niya ang paninindigan ng balahibo sa batok niya at ang paglitaw ng mga biloy sa balat ng mga kamay niya.
  Hindi iyon palamuti sa hood. Habang nasa kainan siya, may naglagay ng kung ano sa hood ng kotse niya: isang maliit na pigurin na gawa sa seramik na nakapatong sa isang bariles na oak. Isang pigurin mula sa isang pelikulang Disney.
  Si Snow White iyon.
  
  
  29
  "MAGLAGAY NG LIMANG PANGKASAYSAYAN NA papel na ginampanan ni Gary Oldman," sabi ni Seth.
  Nagliwanag ang mukha ni Ian. Binabasa niya ang una sa isang maliit na tambak ng mga iskrip. Walang sinuman ang mas mabilis na nakabasa at nakaintindi ng iskrip kaysa kay Ian Whitestone.
  Pero kahit ang isang isip na kasingbilis at kasing-ensayklopediko ng kay Ian ay aabutin ng higit sa ilang segundo. Wala talagang pagkakataon. Halos walang oras si Seth para sabihin ang tanong bago ibinuka ni Ian ang sagot.
  "Sid Vicious, Pontius Pilate, Joe Orton, Lee Harvey Oswald at Albert Milo."
  Nakuha ko, naisip ni Seth. Le Bec-Fen, narito na tayo. "Si Albert Milo ay isang kathang-isip na karakter."
  "Oo, pero alam ng lahat na dapat sana ay siya ang gumanap bilang si Julian Schnabel sa Basquiat."
  Sandaling tinitigan ni Seth si Ian. Alam ni Ian ang mga patakaran. Walang mga kathang-isip na karakter. Nakaupo sila sa Little Pete's sa Seventeenth Street, sa tapat ng Radisson Hotel. Kahit gaano kayaman si Ian Whitestone, nakatira siya sa kainan. "Sige, kung gayon," sabi ni Ian. "Si Ludwig van Beethoven."
  Naku, naisip ni Seth. Akala niya talaga ay hawak na niya ito sa pagkakataong ito.
  Tinapos ni Seth ang kanyang kape, iniisip kung kaya pa ba niyang talunin ang lalaking ito. Sumilip siya sa bintana, nakita ang unang kislap ng liwanag sa kabilang kalye, nakita ang mga taong papalapit sa pasukan ng hotel, ang mga tagahangang nagkukumpulan sa paligid ni Will Parrish. Pagkatapos ay sumulyap siya kay Ian Whitestone, ang kanyang ilong ay muling nakatusok sa kanyang sinulat, ang pagkain ay hindi pa rin nagalaw sa kanyang plato.
  "Napakalaking kabalintunaan," naisip ni Seth. Bagama't isa itong kabalintunaan na puno ng kakaibang lohika.
  Oo nga, si Will Parrish ay isang bida sa pelikula na may malaking kita. Kumita siya ng mahigit isang bilyong dolyar sa benta ng tiket sa buong mundo sa nakalipas na dalawang dekada, at isa siya sa halos kalahating dosenang Amerikanong aktor na mahigit tatlumpu't lima ang kayang "magbukas" ng pelikula. Sa kabilang banda, kayang tawagan ni Ian Whitestone ang sinuman sa limang pangunahing ehekutibo ng studio sa loob lamang ng ilang minuto. Sila lang ang mga tao sa mundo na maaaring magbigay ng pahintulot sa isang pelikula na may siyam na digit na badyet. At lahat sila ay nasa speed dial ni Ian. Kahit si Will Parrish ay hindi masabi iyon.
  Sa industriya ng pelikula, kahit man lang sa antas ng pagkamalikhain, ang tunay na kapangyarihan ay nasa mga taong tulad ni Ian Whitestone, hindi kay Will Parrish. Kung mayroon lamang siyang pagnanais (at madalas niyang ginawa), maaaring kinuha ni Ian Whitestone ang napakaganda ngunit walang talentong labinsiyam na taong gulang na ito mula sa karamihan at itinulak siya diretso sa gitna ng kanyang pinakamalalaking pangarap. Siyempre, sa maikling panahon sa kama. At lahat nang hindi gumagalaw. At lahat nang walang nagiging sanhi ng kaguluhan.
  Ngunit sa halos lahat ng lungsod maliban sa Hollywood, si Ian Whitestone, hindi si Will Parrish, ang maaaring umupo nang tahimik at hindi napapansin sa isang kainan, kumakain nang payapa. Walang nakakaalam na ang malikhaing puwersa sa likod ng Dimensions ay mahilig magdagdag ng tartar sauce sa kanyang mga hamburger. Walang nakakaalam na ang lalaking minsang tinawag na pangalawang pagdating ni Luis Buñuel ay mahilig magdagdag ng isang kutsarang asukal sa kanyang Diet Coke.
  Pero alam ni Seth Goldman.
  Alam niya ang lahat ng ito at higit pa. Si Ian Whitestone ay isang lalaking may gana sa pagkain. Kung walang nakakaalam ng kanyang kakaibang hilig sa pagluluto, iisa lang ang nakakaalam na kapag lumubog ang araw sa ilalim ng mga bubong, kapag isinusuot ng mga tao ang kanilang mga maskara sa gabi, ibinubunyag ni Ian Whitestone ang kanyang malaswa at mapanganib na buffet sa lungsod.
  Tumingin si Seth sa kabilang kalye at nakita ang isang bata, maringal, at pulang buhok na babae sa gitna ng karamihan. Bago pa niya makalapit sa bida ng pelikula, isinakay na niya ito sa kanyang mahabang limousine. Mukhang nalulungkot ang babae. Luminga-linga si Seth sa paligid. Walang nakatingin.
  Tumayo siya mula sa booth, lumabas ng restaurant, huminga nang malalim, at tumawid sa kalye. Nang marating niya ang kabilang bangketa, naisip niya ang gagawin nila ni Ian Whitestone. Naisip niya kung paano ang koneksyon niya sa direktor na nominado sa Oscar ay mas malalim kaysa sa isang karaniwang executive assistant, kung paano ang telang nagbubuklod sa kanila ay pumulupot sa isang mas madilim na lugar, isang lugar na hindi kailanman naliliwanagan ng sikat ng araw, isang lugar kung saan ang mga iyak ng mga inosente ay hindi kailanman naririnig.
  
  
  30
  Nagsimulang dumami ang mga tao sa Finnigan's Wake. Ang maingay at maraming palapag na Irish pub sa Spring Garden Street ay isang iginagalang na tambayan ng mga pulis, na umaakit ng mga parokyano mula sa lahat ng distrito ng pulisya ng Philadelphia. Lahat mula sa mga matataas na opisyal hanggang sa mga baguhang patrolmen ay dumadaan paminsan-minsan. Masasarap ang pagkain, malamig ang beer, at ang kapaligiran ay parang tunay na Philadelphia.
  Pero sa Finnigan's, kailangan mong bilangin ang mga inumin mo. Literal na makakasalubong mo ang commissar doon.
  Isang banner ang nakasabit sa itaas ng bar: Lubos na pagbati, Sarhento O'Brien! Tumigil si Jessica sa itaas upang tapusin ang kanyang mga pakikisalamuha. Bumalik siya sa ground floor. Mas maingay doon, ngunit sa ngayon ay hinahangad niya ang tahimik at hindi pagkakilala ng isang maingay na bar ng pulisya. Kakaliko lang niya sa pangunahing silid nang tumunog ang kanyang cellphone. Si Terry Cahill iyon. Kahit mahirap marinig, alam niyang tinitingnan nito ang kanilang rain check. Sinabi niya na natunton niya si Adam Kaslov sa isang bar sa North Philadelphia, at pagkatapos ay nakatanggap ng tawag mula sa kanyang ASAC. Nagkaroon ng pagnanakaw sa bangko sa Lower Merion, at kailangan nila siya roon. Kinailangan niyang i-disable ang surveillance.
  "Nakatayo siya sa tabi ng fed," naisip ni Jessica.
  Kailangan niya ng bagong pabango.
  Tumungo si Jessica sa bar. Kulay asul ang lahat mula sa isang dingding hanggang sa isa pa. Nakaupo si Officer Mark Underwood sa counter kasama ang dalawang binata na nasa edad bente, parehong maikli ang buhok at mukhang badboy na nakakapangilabot para sa isang baguhang pulis. Nakaupo pa nga sila nang maayos. Amoy na amoy mo ang testosterone.
  Kumaway si Underwood sa kanya. "Hoy, nagawa mo na." Itinuro niya ang dalawang lalaking katabi niya. "Dalawa sa mga protégé ko. Sina Officers Dave Nieheiser at Jacob Martinez."
  Nilinaw iyan ni Jessica. Ang opisyal na tinulungan niyang sanayin ay nagsasanay na ng mga bagong opisyal. Saan napunta ang lahat ng oras na iyon? Nakipagkamay siya sa dalawang binata. Nang malaman nilang kabilang siya sa homicide squad, tiningnan nila siya nang may malaking paggalang.
  "Sabihin mo sa kanila kung sino ang partner mo," sabi ni Underwood kay Jessica.
  "Kevin Byrne," sagot niya.
  Ngayon ay tiningnan siya ng mga binata nang may pagkamangha. Napakalaki ng katawan ng kinatawan sa kalye ni Byrne.
  "Nakuha ko ang pinangyarihan ng krimen para sa kanya at sa kanyang partner sa South Philadelphia ilang taon na ang nakalilipas," buong pagmamalaking sabi ni Underwood.
  Parehong baguhan ang tumingin sa paligid at tumango, na parang sinabi ni Underwood na minsan na niyang nahuli si Steve Carlton.
  Dinalhan ng bartender si Underwood ng maiinom. Nagsipaglangitngitan sila ni Jessica, humigop, at umupo sa kani-kanilang mga upuan. Ibang-iba ang kapaligiran para sa kanilang dalawa, ibang-iba sa mga araw na si Jessica ang naging tagapagturo niya sa mga lansangan ng South Philadelphia. Isang malaking TV sa harap ng bar ang nagpalabas ng laro ng Phillies. May natamaan. Umugong ang bar. Ang kay Finnigan ay walang iba kundi ang ingay.
  "Alam mo, lumaki ako malapit lang dito," sabi niya. "May tindahan ng kendi ang mga lolo't lola ko."
  "Kendi?"
  Ngumiti si Underwood. "Oo. Alam mo ba yung katagang 'parang bata sa tindahan ng kendi'? Ako nga 'yung batang 'yun."
  "Masaya siguro."
  Humigop si Underwood sa kanyang inumin at umiling. "Noon ako na-overdose ng circus peanuts. Natatandaan mo ba ang circus peanuts?"
  "Ah, oo," sabi ni Jessica, habang naaalalang mabuti ang mala-espongha, nakakasukang matamis na kendi na hugis-mani.
  "Pinapunta ako sa kwarto ko isang araw, 'di ba?"
  - Isa ka bang masamang bata?
  "Maniwala ka man o hindi. Kaya para makaganti kay Lola, nagnakaw ako ng isang malaking supot ng mani na may lasa ng saging-at ang ibig kong sabihin, napakalaki nang maramihan. Siguro mga dalawampung libra. Dati, inilalagay namin ang mga ito sa mga lalagyang salamin at ibinebenta nang paisa-isa."
  - Huwag mong sabihing kinain mo lahat ng ito.
  Tumango si Underwood. "Muntik na. Pinomba nila ang tiyan ko. Hindi na ako nakakatingin ng mani sa sirko simula noon. O kaya naman ay saging."
  Sumulyap si Jessica sa kabilang counter. May ilang magagandang coed na naka-halter top na nakatingin kay Mark, nagbubulungan at nagtatawanan. Guwapo itong binata. "Bakit hindi ka pa kasal, Mark?" Malabo nang naalala ni Jessica ang isang babaeng mukhang buwan na minsang tumatambay dito.
  "Malapit kami dati," aniya.
  "Anong nangyari?"
  Nagkibit-balikat siya, humigop sa kanyang inumin, at huminto sandali. Marahil ay hindi na dapat niya itinanong. "Nangyari na ang buhay," sa wakas ay sabi niya. "Nangyari na ang trabaho."
  Alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin. Bago siya naging pulis, nagkaroon na siya ng ilang seryosong relasyon. Lahat ng ito ay naglaho nang pumasok siya sa akademya. Kalaunan, natuklasan niya na ang mga ibang pulis lang pala ang nakakaintindi sa ginagawa niya araw-araw.
  Tinapik ni Officer Niheiser ang kanyang relo, tinapos ang kanyang inumin at tumayo.
  "Kailangan nating tumakbo," sabi ni Mark. "Tayo ang huling makakalabas, at kailangan nating mag-imbak ng pagkain."
  "At lalong gumanda ang mga bagay-bagay," sabi ni Jessica.
  Tumayo si Underwood, kinuha ang kanyang pitaka, kumuha ng ilang perang papel, at iniabot ang mga ito sa bartender. Inilagay niya ang pitaka sa counter. Bumukas ito. Sinulyapan ni Jessica ang kanyang ID.
  VANDEMARK E. UNDERWOOD.
  Nakuha niya ang tingin nito at kinuha ang kanyang pitaka. Ngunit huli na ang lahat.
  "Vanmark?" tanong ni Jessica.
  Mabilis na sumulyap si Underwood sa paligid. Agad niyang ibinulsa ang kanyang pitaka. "Sabihin mo ang presyo mo," aniya.
  Tumawa si Jessica. Pinanood niya si Mark Underwood na umalis. Siya ang nagbukas ng pinto para sa matandang mag-asawa.
  Habang naglalaro ng mga ice cube sa kanyang baso, pinanood niya ang pag-agos at pagbaba ng tubig sa pub. Pinanood niya ang mga pulis na papasok at paalis. Kumaway siya kay Angelo Turco mula sa Third. Maganda ang tenor ni Angelo; kumakanta siya sa lahat ng pagtitipon ng pulisya, sa maraming kasalan ng mga opisyal. Sa kaunting pagsasanay, maaari sana siyang maging sagot ni Andrea Bocelli sa "Philadelphia." Minsan pa nga siyang nagbukas ng laro sa Phillies.
  Nakilala niya si Cass James, ang kalihim at all-purpose Sister Confessor mula sa Central. Naiisip lang ni Jessica kung gaano karaming sikreto ang itinatago ni Cass James at kung anong mga regalong matatanggap niya sa Pasko. Hindi pa nakita ni Jessica si Cass na nagbayad para sa isang inumin.
  Mga opisyal ng pulisya.
  Tama ang tatay niya. Lahat ng kaibigan niya ay pulis. Kaya ano ang dapat niyang gawin tungkol dito? Sumali sa Y? Kumuha ng klase sa macrame? Matutong mag-ski?
  Tinapos niya ang kanyang inumin at aayusin na sana ang kanyang mga gamit para umalis nang maramdaman niyang may umupo sa tabi niya, sa katabing stool sa kanyang kanan. Dahil may tatlong bukas na stool sa magkabilang gilid niya, iisa lang ang ibig sabihin nito. Nakaramdam siya ng tensyon. Pero bakit? Alam niya kung bakit. Matagal na siyang hindi nakikipag-date kaya ang pag-iisip pa lang na makipag-date, na pinapalakas ng ilang whiskey, ay kinatatakutan na niya, kapwa dahil sa mga bagay na hindi niya kayang gawin at dahil sa mga bagay na kaya niyang gawin. Maraming dahilan ang ikinasal niya, at isa na rito ang mga ito. Ang eksena sa bar at lahat ng mga larong kasama nito ay hindi talaga niya nagustuhan. At ngayong trenta na siya-at may posibilidad na magdiborsyo-mas kinatatakutan siya nito kaysa dati.
  Papalapit nang papalapit ang pigura sa kanyang tabi. Naramdaman niya ang mainit na hininga sa kanyang mukha. Ang lapit ay humihingi ng kanyang atensyon.
  "Pwede ba kitang bilhan ng maiinom?" tanong ng anino.
  Tumingin-tingin siya sa paligid. Mga matang kulay karamelo, maitim at kulot na buhok, dalawang-araw na gusot. Malapad ang kanyang mga balikat, bahagyang bitak sa baba, at mahahabang pilikmata. Nakasuot siya ng masikip na itim na T-shirt at kupas na Levi's. Ang mas malala pa, suot niya ang Armani Acqua di Gio.
  Tae. / Tae.
  Tipo niya lang 'yan.
  "Aalis na sana ako," sabi niya. "Salamat pa rin."
  "Isang inumin lang. Pangako."
  Muntik na siyang matawa. "Sa tingin ko hindi."
  "Bakit hindi?"
  "Dahil sa mga lalaking katulad mo, hindi lang ito isang inuman."
  Nagkunwari siyang nasasaktan. Mas lalo siyang pinacute nito. "Mga lalaking katulad ko?"
  Ngayon ay tumawa siya. "Ah, at ngayon sasabihin mo sa akin na wala pa akong nakilalang katulad mo, 'di ba?"
  Hindi siya agad sinagot. Sa halip, lumipat ang tingin nito mula sa mga mata niya patungo sa mga labi niya at bumalik sa mga mata niya.
  Itigil mo na ito.
  "Naku, sigurado akong marami ka nang nakilalang lalaking katulad ko," sabi niya nang may mapanlinlang na ngiti. Iyon ang uri ng ngiti na nagpapahiwatig na kontrolado niya ang sitwasyon.
  "Bakit mo nasabi 'yan?"
  Humigop siya sa kanyang inumin, huminto sandali, at pinaglaruan ang sandali. "Una sa lahat, napakagandang babae mo."
  "Iyon na nga," naisip ni Jessica. "Bartender, dalhan mo naman ako ng pala na may mahabang hawakan." "At dalawa?"
  "Bueno, dapat halata na ang dalawa."
  "Hindi para sa akin."
  "Pangalawa, malinaw na wala ka sa aking kakayahan."
  Ah, naisip ni Jessica. Isang mapagpakumbabang kilos. Mapagkumbaba, maganda, magalang. Mga matang parang nasa kwarto. Tiyak na sigurado siyang maraming babae ang nabihag ng kombinasyong ito. "Pero nandito ka pa rin at umupo sa tabi ko."
  "Maikli lang ang buhay," kibit-balikat niyang sabi. Pinagkrus niya ang kanyang mga braso, ibinabaluktot ang kanyang maskuladong mga bisig. Hindi naman sa nakatingin si Jessica o ano pa man. "Nang umalis ang lalaking iyon, naisip ko: ngayon na o hindi na. Naisip ko kung hindi ko man lang susubukan, hindi ko na makakayanan ang sarili ko."
  - Paano mo nalaman na hindi ko siya nobyo?
  Umiling siya. "Hindi ikaw ang tipo mo."
  Puro ka bastos na tao. - At sigurado akong alam mo kung sino ang tipo ko, 'di ba?
  "Oo naman," sabi niya. "Sumama ka sa akin uminom. Ipapaliwanag ko sa iyo."
  Hinaplos ni Jessica ang mga balikat nito, ang malapad nitong dibdib. Kumikislap ang gintong krusipiho na nakasuot ng kadena sa leeg niya dahil sa liwanag ng bar.
  Umuwi ka na, Jess.
  "Siguro sa ibang pagkakataon."
  "Walang katulad na panahon ngayon," aniya. Bumaba ang sinseridad sa kanyang boses. "Ang buhay ay hindi mahuhulaan. Anumang bagay ay maaaring mangyari."
  "Halimbawa," sabi niya, nagtataka kung bakit niya ito ipinagpapatuloy, labis na itinatanggi ang katotohanang alam na niya kung bakit.
  "Halimbawa, puwede kang umalis dito at ang isang estranghero na may mas masamang intensyon ay maaaring magdulot sa iyo ng matinding pinsala sa katawan."
  "Naiintindihan ko."
  "O maaari mong matagpuan ang iyong sarili sa gitna ng isang armadong pagnanakaw at mabihag."
  Gusto sanang ilabas ni Jessica ang kanyang Glock, ilagay ito sa counter, at sabihin dito na malamang ay kaya niya ang senaryong iyon. Sa halip, sinabi na lang niya, "Uh-huh."
  "O maaaring lumihis ng daan ang isang bus, o maaaring mahulog ang isang piano mula sa langit, o maaari kang..."
  - ...mailibing sa ilalim ng pagguho ng kalokohan?
  Ngumiti siya. "Tama."
  Ang sweet niya. Kailangan niyang ibigay iyon sa kanya. "Tingnan mo, sobrang natutuwa ako, pero may asawa na ako."
  Tinapos niya ang kanyang inumin at itinaas ang kanyang mga kamay bilang pagsuko. "Napakaswerte niyang tao."
  Ngumiti si Jessica at naghulog ng bente sa counter. "Ibibigay ko na lang sa kanya."
  Padabog siyang bumaba sa kanyang upuan at naglakad papunta sa pinto, gamit ang lahat ng kanyang determinasyon para pigilan ang paglingon o pagtingin. Minsan ay nagbunga ang kanyang lihim na pagsasanay. Ngunit hindi ibig sabihin noon ay hindi niya ginagawa ang lahat ng kanyang makakaya.
  Itinulak niya ang mabigat na pinto sa harap. Parang blast furnace ang lungsod. Lumabas siya ng Finnigan's at lumiko sa kanto papunta sa Third Street, hawak ang mga susi. Hindi bumaba nang higit sa isa o dalawang digri ang temperatura nitong mga nakaraang oras. Kumapit sa kanyang likod ang kanyang blusa na parang basang basahan.
  Pagdating niya sa kanyang sasakyan, nakarinig siya ng mga yabag sa likuran niya at alam na niya kung sino iyon. Lumingon siya. Tama nga siya. Ang kayabangan nito ay kasing-agresibo ng kanyang nakagawian.
  Isa talagang kasuklam-suklam na estranghero.
  Nakatayo siyang nakasandal sa kotse, naghihintay sa susunod na matalinong tugon, ang susunod na machong pagganap na layong wasakin ang kanyang mga depensa.
  Sa halip, hindi siya nagsalita. Bago pa niya ito maproseso, idiniin na siya nito sa kotse, ang dila nito sa bibig niya. Matigas ang katawan niya; malakas ang mga braso niya. Nabitawan niya ang kanyang pitaka, ang kanyang mga susi, at ang kanyang panangga. Hinalikan niya rin siya pabalik habang itinataas siya nito. Ipinulupot niya ang kanyang mga binti sa kanyang balingkinitan na balakang. Pinahina siya nito. Kinuha nito ang kanyang kalooban.
  Hinayaan niya siya.
  Isa iyon sa mga dahilan kung bakit niya ito pinakasalan noong una.
  OceanofPDF.com
  31
  Pinapasok siya ng SUPER bago maghatinggabi. Maaliwalas, mapang-aping, at tahimik ang apartment. Bakas pa rin sa mga dingding ang kanilang pagmamahal.
  Nagmaneho si Byrne paikot sa sentro ng lungsod, hinahanap ang bawat lugar na inaakala niyang naroon ito, at bawat lugar na maaaring hindi naroon, ngunit wala siyang nakita. Sa kabilang banda, hindi niya inaasahan na makikita niya itong nakaupo sa isang bar, walang malay sa oras, isang tumpok ng mga walang laman na baso sa harap niya. Hindi tulad ni Victoria, hindi niya ito matatawagan kung hindi nito maaayos ang isang pagkikita.
  Gaya pa rin ng pag-alis niya nang umagang iyon ang apartment: nasa lababo pa rin ang mga pinagkainan ng almusal, at nananatiling hubog ng kanilang mga katawan ang mga kumot.
  Kahit pakiramdam ni Byrne ay isa siyang palaboy, pumasok siya sa kwarto at binuksan ang drawer sa itaas ng aparador ni Victoria. Isang brochure ng buong buhay niya ang bumungad sa kanya: isang maliit na kahon ng mga hikaw, isang malinaw na plastik na sobre na naglalaman ng mga stub ng tiket para sa isang Broadway tour, isang seleksyon ng mga salamin sa pagbabasa mula sa botika na may iba't ibang frame. Mayroon ding iba't ibang uri ng mga greeting card. Kumuha siya ng isa. Isa itong sentimental na greeting card na may makintab na eksena ng pag-aani ng taglagas sa dapit-hapon sa pabalat. Taglagas ba ang kaarawan ni Victoria? tanong ni Byrne. Napakarami niyang hindi alam tungkol sa kanya. Binuksan niya ang card at nakita ang isang mahabang mensahe na nakasulat sa kaliwang bahagi, isang mahabang mensahe na nakasulat sa Swedish. May ilang glitter na nahulog sa sahig.
  Ibinalik niya ang kard sa sobre at sinulyapan ang selyo. BROOKLYN, NY. May pamilya ba si Victoria sa New York? Pakiramdam niya ay isa siyang estranghero. Kasama niya sa kama ang mga ito at parang isang manonood lamang sa buhay nito.
  Binuksan niya ang drawer ng kanyang lingerie. Umalingawngaw ang amoy ng mga sachet ng lavender, na pumupuno sa kanya ng takot at pagnanasa. Ang drawer ay puno ng mga tila mamahaling blusa, jumpsuit, at medyas. Alam niyang si Victoria ay napaka-maingat sa kanyang hitsura, sa kabila ng kanyang matigas na ugali bilang babae. Gayunpaman, sa ilalim ng kanyang damit, tila wala siyang iniiwang gastos para lang maging maganda.
  Isinara niya ang drawer, medyo nahihiya. Hindi niya talaga alam kung ano ang hinahanap niya. Marahil ay gusto niyang makita ang isa pang piraso ng buhay nito, isang piraso ng misteryo na agad na magpapaliwanag kung bakit hindi ito lumapit upang salubungin siya. Marahil ay naghihintay siya ng isang kislap ng presensya, isang pangitain na maaaring magturo sa kanya sa tamang direksyon. Ngunit wala. Walang malupit na alaala sa mga tupi ng mga telang ito.
  Isa pa, kahit na nagawa niyang minahin ang lugar, hindi nito maipapaliwanag ang hitsura ng pigurin ni Snow White. Alam niya kung saan ito nanggaling. Sa kaibuturan niya, alam na alam niya kung ano ang nangyari sa kanya.
  Isa pang drawer, puno ng medyas, sweatshirt, at T-shirt. Walang anumang bakas doon. Isinara niya ang lahat ng drawer at mabilis na sumulyap sa mga nightstand nito.
  Wala.
  Nag-iwan siya ng sulat sa mesa ni Victoria at saka nagmaneho pauwi, iniisip kung paano tatawagan at irereport ang pagkawala nito. Pero ano ang sasabihin niya? Isang babaeng nasa edad trenta ang hindi sumipot para sa isang date? Walang nakakita sa kanya sa loob ng apat o limang oras?
  Pagdating niya sa South Philadelphia, nakakita siya ng parking space na halos isang bloke ang layo mula sa kanyang apartment. Tila walang katapusan ang paglalakad. Huminto siya at sinubukang tawagan muli si Victoria. Natanggap niya ang voicemail nito. Wala siyang iniwang mensahe. Pinilit niyang umakyat sa hagdan, dinadama ang bawat sandali ng kanyang edad, ang bawat aspeto ng kanyang takot. Nakatulog siya nang ilang oras, at pagkatapos ay muling hinanap si Victoria.
  Humiga siya sa kama pagkalipas ng alas-dos. Ilang minuto ang lumipas, nakatulog siya, at nagsimula ang mga bangungot.
  
  
  32
  Nakatali ang babae nang patiwarik sa kama. Hubad siya, ang kanyang balat ay nababalutan ng mabababaw at mapula-pulang mga galos mula sa palo. Malinaw sa liwanag ng kamera ang makinis na linya ng kanyang likod, ang kurba ng kanyang mga hita, basang-basa ng pawis.
  Lumabas ang lalaki sa banyo. Hindi siya kahanga-hanga sa pisikal, kundi parang isang kontrabida sa pelikula. Nakasuot siya ng maskarang katad. Madilim at nakakatakot ang kanyang mga mata sa likod ng mga hiwa; ang kanyang mga kamay ay may hawak na de-kuryenteng prong.
  Habang umiikot ang kamera, dahan-dahan siyang humakbang paharap, nakatayong tuwid. Sa paanan ng kama, umuugoy siya sa pagitan ng malalakas na tibok ng kanyang puso.
  Pagkatapos ay kinuha niya ulit siya.
  
  
  33
  Ang PASSAGE HOUSE ay isang ligtas na kanlungan at kanlungan sa Lombard Street. Nagbigay ito ng payo at proteksyon sa mga tumatakas na tinedyer; simula nang itatag ito halos sampung taon na ang nakalilipas, mahigit dalawang libong batang babae ang dumaan dito.
  Ang gusali ng tindahan ay pinaputi at malinis, kamakailan lamang pininturahan. Ang loob ng mga bintana ay natatakpan ng ivy, namumulaklak na clematis, at iba pang mga halamang umaakyat, na hinabi sa puting kahoy na sala-sala. Naniniwala si Byrne na ang mga halaman ay may dalawang layunin: upang itago ang kalye, kung saan nagkukubli ang lahat ng tukso at panganib, at upang ipakita sa mga batang babaeng dumadaan lamang na mayroong buhay sa loob.
  Habang papalapit si Byrne sa pintuan, napagtanto niyang maaaring isang pagkakamali na tawagin ang kanyang sarili na isang opisyal ng pulisya-hindi ito isang opisyal na pagbisita-ngunit kung papasok siya bilang isang sibilyan at magtatanong, maaari siyang maging ama, kasintahan, o ibang maruming tiyuhin ng isang tao. Sa isang lugar tulad ng Passage House, maaari siyang maging isang problema.
  Isang babae ang naghuhugas ng mga bintana sa labas. Ang pangalan niya ay Shakti Reynolds. Maraming beses na siyang binanggit ni Victoria, palaging masigla. Si Shakti Reynolds ay isa sa mga nagtatag ng sentro. Inialay niya ang kanyang buhay sa layuning ito matapos mawala ang kanyang anak na babae sa karahasan sa kalye ilang taon na ang nakalilipas. Tinawagan siya ni Byrne, umaasang hindi na siya babalikan ng hakbang na ito.
  - Ano ang maitutulong ko sa iyo, detektib?
  "Hinahanap ko si Victoria Lindstrom."
  - Natatakot akong wala siya rito.
  - Dapat ba siyang nandito ngayon?
  Tumango si Shakti. Isa siyang matangkad, malapad ang balikat na babae na mga apatnapu't lima ang edad, na may maikli at puting buhok. Makinis at maputla ang kanyang balat na kulay iris. Napansin ni Byrne ang mga bakas ng anit na tumatagos sa buhok ng babae at napaisip kung kamakailan lang ba ito sumailalim sa chemotherapy. Muli siyang naalala na ang lungsod ay binubuo ng mga taong nakikipaglaban sa sarili nilang mga dragon araw-araw, at hindi ito palaging tungkol sa kanya.
  "Oo, kadalasan nandito na siya," sabi ni Shakti.
  - Hindi siya tumawag?
  "Hindi."
  - Nakakaabala ba ito sa iyo?
  Dahil dito, nakita ni Byrne na bahagyang nanigas ang panga ng babae, na para bang iniisip niyang hinahamon nito ang personal niyang pangako sa mga tauhan. Maya-maya, kumalma siya. "Hindi, Detective. Si Victoria ay napaka-dedikado sa sentro, pero babae rin siya. At isa pa, isang babaeng walang asawa. Malaya kami rito."
  Nagpatuloy si Byrne, nakahinga nang maluwag dahil hindi niya ito ininsulto o itinulak palayo. "May nagtanong ba tungkol sa kanya nitong mga nakaraang araw?"
  "Bueno, medyo sikat siya sa mga babae. Mas nakikita nila siya bilang isang ate kaysa sa isang matanda."
  "Ang ibig kong sabihin ay isang tao sa labas ng grupo."
  Inihagis niya ang mop sa balde at nag-isip nang ilang sandali. "Ngayong nabanggit mo na, may isang lalaking pumunta noong isang araw at nagtanong tungkol doon."
  - Ano ang gusto niya?
  "Gusto niya sana siyang makita, pero nagjo-jogging ito na may dalang sandwich."
  - Ano ang sinabi mo sa kanya?
  "Wala akong sinabi sa kanya. Wala lang siya sa bahay. Nagtanong pa siya ng ilan. Mga nakakapagtakang tanong. Tinawagan ko si Mitch, tumingin sa kanya yung lalaki at umalis."
  Itinuro ni Shakti ang isang lalaking nakaupo sa isang mesa sa loob, naglalaro ng solitaire. Ang "Man" ay isang relatibong termino. Mas tumpak ang "Mountain". Si Mitch ay nakapaglakad na ng mga 350 metro.
  "Ano ang hitsura ng lalaking ito?"
  "Maputi, katamtamang taas. Parang ahas ang itsura, naisip ko. Hindi ko siya gusto simula pa lang."
  "Kung mayroon mang antena na nakatutok sa mga taong ahas, si Shakti Reynolds iyon," naisip ni Byrne. "Kung dadaan si Victoria o babalik ang lalaking ito, pakitawagan ako." Iniabot niya sa kanya ang card. "Nasa likod ang numero ng cellphone ko. Iyon ang pinakamahusay na paraan para makontak ako sa susunod na mga araw."
  "Syempre naman," sabi niya. Isinilid niya ang card sa bulsa ng kanyang sinuot na flannel shirt. "Maaari ba akong magtanong?"
  "Pakiusap."
  "Dapat ba akong mag-alala tungkol kay Tori?"
  "Tama," naisip ni Byrne. Kasing-tindi ng pag-aalala ng sinuman para sa iba. Tiningnan niya ang matatalim na mata ng babae, gusto sanang tumanggi, pero malamang ay kasing-sanay din ito sa mga usapan sa kalye tulad niya. Mas lalo pa siguro. Sa halip na mag-imbento ng kwento para sa kanya, sinabi na lang niya, "Hindi ko alam."
  Iniabot niya ang card. "Tatawag ako kung may marinig ako."
  "Magpapasalamat ako."
  "At kung mayroon akong magagawa tungkol dito, pakisabi naman sa akin."
  "Gagawin ko," sabi ni Byrne. "Salamat ulit."
  Tumalikod si Byrne at naglakad pabalik sa kanyang sasakyan. Sa kabilang kalye mula sa silungan, may ilang dalagitang babae na nanonood, naghihintay, naglalakad nang paikot-ikot, at naninigarilyo, marahil ay nag-iipon ng lakas ng loob para tumawid sa kalye. Pumasok si Byrne sa sasakyan, iniisip na, tulad ng maraming paglalakbay sa buhay, ang mga huling ilang talampakan ang pinakamahirap.
  
  
  34
  Nagising si Seth Goldman na pinagpapawisan. Tiningnan niya ang kanyang mga kamay. Malinis. Napatalon siya sa kanyang mga paa, hubad at nalilito, ang kanyang puso ay kumakabog sa kanyang dibdib. Luminga-linga siya. Naranasan niya ang nakakapagod na pakiramdam kapag hindi mo alam kung nasaan ka-walang lungsod, walang bansa, walang planeta.
  Isang bagay ang tiyak.
  Hindi ito Park Hyatt. Nagbabalat-balat ang wallpaper at nagkukulubot sa mahahabang piraso. May mga mantsa ng tubig na kulay maitim na kayumanggi sa kisame.
  Natagpuan niya ang kanyang relo. Alas diyes na noon.
  Putang ina.
  Ang call sheet. Natagpuan niya ito at natuklasang wala pang isang oras ang natitira sa set. Natuklasan din niya na mayroon siyang makapal na folder na naglalaman ng kopya ng script ng direktor. Sa lahat ng mga gawaing nakaatas sa isang assistant director (mula sa sekretarya hanggang sa psychologist, caterer, driver, at drug dealer), ang pinakamahalaga ay ang paggawa sa script ng shooting. Walang mga duplikado ng bersyong ito ng script, at higit sa ego ng mga pangunahing karakter, ito ang pinakamarupok at pinakamaselang bagay sa buong maselang mundo ng produksyon.
  Kung nandito lang ang script at wala si Ian, siguradong masisira na si Seth Goldman.
  Kinuha niya ang cellphone...
  Berde ang mga mata niya.
  Umiyak siya.
  Gusto na niyang tumigil.
  - at tinawagan ang production office, humingi ng tawad. Galit na galit si Ian. May sakit si Erin Halliwell. Bukod pa rito, hindi pa sila ipinapaalam ng public relations person sa 30th Street Station ang tungkol sa mga huling paghahanda para sa paggawa ng pelikula. Ang paggawa ng pelikula para sa "The Palace" ay nakatakdang maganap sa napakalaking istasyon ng tren sa 30th at Market Streets sa loob ng wala pang pitumpu't dalawang oras. Ang sequence ay pinlano sa loob ng tatlong buwan, at ito ang pinakamahal na kuha sa buong pelikula. Tatlong daang extra, isang maingat na pinlanong track, maraming in-camera special effects. Si Erin ay nasa negosasyon, at ngayon ay kailangan nang tapusin ni Seth ang mga detalye, bukod pa sa lahat ng iba pa niyang kailangan gawin.
  Tumingin siya sa paligid. Magulong-gulo ang silid.
  Kailan sila umalis?
  Habang kinukuha niya ang kanyang mga damit, inaayos niya ang kanyang kwarto, inilagay ang lahat ng kailangang itapon sa isang plastic bag mula sa basurahan sa maliit na banyo ng motel, alam niyang may mami-miss siya. Dadalhin niya ang basura, gaya ng dati.
  Bago umalis ng kwarto, sinuri niya ang mga kumot. Mabuti. Mabuti na lang at may maayos naman.
  Walang dugo.
  
  
  35
  Ipinaalam ni Jessica kay Adam Paul DiCarlo ang kanilang mga natutunan noong nakaraang hapon. Naroon sina Eric Chavez, Terry Cahill, at Ike Buchanan. Ginugol ni Chavez ang madaling araw sa labas ng apartment ni Adam Kaslov. Hindi pumasok sa trabaho si Adam, at ilang tawag sa telepono ang hindi sinasagot. Ginugol ni Chavez ang huling dalawang oras sa pag-aaral ng kwentong pinagmulan ng pamilya Chandler.
  "Ang dami naman niyan na mga muwebles para sa isang babaeng nagtatrabaho para sa minimum na sahod at mga tip," sabi ni Jessica. "Lalo na ang isang umiinom."
  "Umiinom ba siya?" tanong ni Buchanan.
  "Umiinom siya," sagot ni Jessica. "Puno rin ng mga damit na may disenyo ang aparador ni Stephanie." May mga naka-print na Visa bill sila, na kinuhanan niya ng litrato. Dinaanan lang nila ang mga iyon. Walang kakaiba.
  "Saan nanggagaling ang pera? Mana? Sustento sa anak? Sustento sa sustento?" tanong ni Buchanan.
  "Kinuha ng asawa niya ang pulbos halos sampung taon na ang nakalilipas. Hindi niya sila binigyan kahit isang sentimong mahanap niya," sabi ni Chavez.
  "Isang mayamang kamag-anak?"
  "Siguro," sabi ni Chavez. "Pero dalawampung taon na silang nakatira sa address na ito. At alamin mo nga. Tatlong taon na ang nakalilipas, binayaran ni Faith ang mortgage nang sabay-sabay."
  "Gaano kalaki ang bukol?" tanong ni Cahill.
  "Limampu't dalawang libo."
  "Pera?"
  "Pera."
  Hinayaan nilang lahat na lumubog ito sa kanilang isipan.
  "Kunin natin ang sketch na ito mula sa news vendor at sa boss ni Stephanie," sabi ni Buchanan. "At kunin natin ang mga rekord ng kanyang cellphone."
  
  Alas-10:30 ng gabi, nagpadala si Jessica ng kahilingan para sa search warrant sa opisina ng district attorney. Natanggap nila ito sa loob ng isang oras. Si Eric Chavez naman ang namamahala sa pananalapi ni Stephanie Chandler. Ang kanyang bank account ay naglalaman lamang ng mahigit tatlong libong dolyar. Ayon kay Andrea Cerrone, kumikita si Stephanie ng tatlumpu't isang libong dolyar bawat taon. Hindi iyon ang badyet ni Prada.
  Kahit gaano man ito kaliit pakinggan para sa sinuman sa labas ng departamento, ang magandang balita ay mayroon na silang ebidensya. Isang bangkay. Siyentipikong datos na magagamit. Ngayon ay maaari na nilang simulan ang pag-uuri-uriin kung ano ang nangyari sa babaeng ito, at marahil kung bakit.
  
  Pagsapit ng 11:30, mayroon na silang mga rekord sa telepono. Siyam na tawag pa lang ang natanggap ni Stephanie gamit ang kanyang cellphone noong nakaraang buwan. Walang namukod-tangi. Pero medyo mas interesante ang recording mula sa landline ng bahay ng mga Chandler.
  "Kahapon, pagkatapos ninyong umalis ni Kevin, ang telepono sa bahay ni Chandler ay tumawag ng dalawampung numero sa isang numero," sabi ni Chavez.
  "Dalawampu sa parehong numero?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  - Alam ba natin kung kaninong numero ito?
  Umiling si Chavez. "Hindi. Nakarehistro ito sa isang burner phone. Ang pinakamahabang tawag ay labinlimang segundo. Ang iba ay ilang segundo lang."
  "Numero sa lugar?" tanong ni Jessica.
  "Oo. Palitan ng dalawa-isa-lima. Isa iyon sa sampung cellphone na binili noong nakaraang buwan sa isang wireless store sa Passyunk Street. Lahat ay prepaid."
  "Sama-sama ba ang biniling sampung telepono?" tanong ni Cahill.
  "Oo."
  "Bakit naman bibili ng sampung telepono ang sinuman?"
  Ayon sa tagapamahala ng tindahan, bibili ang maliliit na kumpanya ng ganitong uri ng phone block kung mayroon silang proyekto kung saan maraming empleyado ang nasa field nang sabay-sabay. Aniya, nililimitahan nito ang oras na ginugugol sa telepono. Gayundin, kung ang isang kumpanya mula sa ibang lungsod ay nagpapadala ng ilang empleyado sa ibang lungsod, bibili sila ng sampung magkakasunod na numero para lamang mapanatiling organisado ang mga bagay-bagay.
  "Alam ba natin kung sino ang bumili ng mga telepono?"
  Tiningnan ni Chavez ang kanyang mga tala. "Binili ng Alhambra LLC ang mga telepono."
  "Ang Kompanya ng Philadelphia?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ko pa alam," sabi ni Chavez. "Ang address na ibinigay nila sa akin ay isang post office box sa Timog. Pupunta kami ni Nick sa wireless store at titingnan kung may iba pa kaming mabibili. Kung wala, ititigil namin ang paghahatid ng koreo nang ilang oras at titingnan kung may kukuha nito."
  "Anong numero?" tanong ni Jessica. Ibinigay ito ni Chavez sa kanya.
  Inilagay ni Jessica sa speakerphone ang kanyang desk phone at tinawagan ang numero. Tumunog ito ng apat na beses, pagkatapos ay inilipat sa isang standard user, hindi available para sa recording. Dinayal niya ang numero. Pareho pa rin ang resulta. Ibinaba niya ang tawag.
  "Hinanap ko sa Google ang Alhambra," dagdag ni Chavez. "Marami akong nahanap, walang lokal."
  "Huwag mong ipilit ang numero ng telepono," sabi ni Buchanan.
  "Pinagtatrabahuhan na namin 'yan," sabi ni Chavez.
  Lumabas ng silid si Chavez nang sumilip ang isang naka-unipormeng opisyal. "Sarhento Buchanan?"
  Sandaling kinausap ni Buchanan ang naka-unipormeng opisyal at pagkatapos ay sinundan ito palabas ng departamento ng homicide.
  Pinroseso ni Jessica ang bagong impormasyon. "Tumawag si Faith Chandler sa dalawampung telepono gamit ang isang burner cell phone. Ano sa tingin mo ang ibig sabihin ng mga iyon?" tanong niya.
  "Wala akong ideya," sabi ni Cahill. "Tatawagan mo ang isang kaibigan, tatawagan mo ang kumpanya, mag-iiwan ka ng mensahe, di ba?"
  "Tama."
  "Makikipag-ugnayan ako sa boss ni Stephanie," sabi ni Cahill. "Tingnan mo kung tatawagan ka nitong Alhambra LLC."
  Nagtipon sila sa duty room at gumuhit ng direktang linya sa mapa ng lungsod mula sa Rivercrest Motel hanggang sa opisina ng Braceland Westcott McCall. Magsisimula silang mangolekta ng impormasyon sa mga tao, tindahan, at negosyo sa linyang ito.
  May nakakita siguro kay Stephanie noong araw na nawala siya.
  Habang sinisimulan nilang hatiin ang kampanya, bumalik si Ike Buchanan. Lumapit siya sa kanila na may malungkot na ekspresyon at may hawak na pamilyar na bagay. Kapag ganoon ang ekspresyon ng amo, kadalasan ay may dalawang ibig sabihin ito. Mas maraming trabaho, at mas maraming trabaho.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Jessica.
  Itinaas ni Buchanan ang bagay, isang dating hindi nakapipinsala, ngayon ay nakakatakot na piraso ng itim na plastik, at sinabing, "Mayroon na naman tayong rolyo ng pelikula."
  OceanofPDF.com
  36
  Pagdating ni Seth sa hotel, natawagan na niya ang lahat. Kahit papaano, nakalikha siya ng isang marupok na simetriya noong panahon niya. Kung hindi nangyari ang sakuna, nakaligtas sana siya rito. Kung si Seth Goldman lang talaga, nakaligtas siya.
  Pagkatapos ay dumating ang sakuna sa isang murang damit na rayon.
  Habang nakatayo sa pangunahing pasukan ng hotel, mukhang isang libong taon ang tanda niya. Kahit sampung talampakan ang layo, naaamoy niya ang alak.
  Sa mga pelikulang horror na mababa ang badyet, may siguradong paraan para malaman kung may halimaw na nagkukubli sa malapit. Palaging may hudyat ng musika. Mga nakakatakot na cello bago ang matingkad na tunog ng pag-atake.
  Hindi kailangan ni Seth Goldman ng musika. Ang katapusan-ang kaniyang katapusan-ay isang tahimik na paratang sa namamaga at pulang mga mata ng babae.
  Hindi niya ito maaaring payagan. Hindi niya maaaring. Masyado siyang nagsikap at nagtrabaho nang matagal. Lahat ay nangyayari gaya ng dati sa Palasyo, at hindi niya hahayaang may makasagabal dito.
  Hanggang saan siya handang gawin para pigilan ang agos nito? Malalaman din niya agad.
  Bago pa man sila makita ng iba, hinawakan na niya ang kamay nito at dinala sa naghihintay na taxi.
  
  
  37
  "Sa tingin ko kaya ko na," sabi ng matandang babae.
  "Ayokong marinig ang tungkol diyan," sagot ni Byrne.
  Nasa parking lot sila ng Aldi sa Market Street. Ang Aldi ay isang simpleng supermarket chain na nagbebenta ng limitadong bilang ng mga brand sa mga diskwentong presyo. Ang babae ay nasa edad sitenta o unang bahagi ng otsenta, payat at balingkinitan. Mayroon siyang mga pinong tampok at malinaw at pulbos na balat. Sa kabila ng init at walang ulan sa sumunod na tatlong araw, nakasuot siya ng double-breasted wool coat at matingkad na asul na galoshes. Sinusubukan niyang magkarga ng anim na bag ng mga grocery sa kanyang kotse, isang dalawampung taong gulang na Chevrolet.
  "Pero tingnan mo," sabi niya. Itinuro niya ang tungkod nito. "Dapat nga ako ang tumutulong sa iyo."
  Tumawa si Byrne. "Ayos lang po ako, ma'am," sabi niya. "Nabaling lang po ang bukung-bukong ko."
  "Siyempre, binata ka pa rin," sabi niya. "Sa edad ko, kung mapipilipit ko ang bukung-bukong ko, maaari akong matumba."
  "Mukhang maliksi ka para sa akin," sabi ni Byrne.
  Ngumiti ang babae sa kabila ng natatakpang pamumula ng isang estudyante. "Ah, ngayon na."
  Kinuha ni Byrne ang mga bag at sinimulang ilagay ang mga ito sa likurang upuan ng Chevrolet. Sa loob, napansin niya ang ilang rolyo ng mga tuwalya ng papel at ilang kahon ng Kleenex. Mayroon ding isang pares ng guwantes, isang Afghan, isang niniting na sumbrero, at isang maruming quilted ski vest. Dahil malamang na hindi madalas pumupunta ang babaeng ito sa mga dalisdis ng Camelback Mountain, inakala ni Byrne na dala niya ang aparador na ito kung sakaling bumaba ang temperatura sa pitumpu't limang digri.
  Bago pa man mailagay ni Byrne ang huling bag sa kotse, tumunog ang kanyang cellphone. Kinuha niya ito at binuksan. Isang text message mula kay Colleen. Doon, sinabi niya sa kanya na hindi siya aalis papuntang kampo hanggang Martes at tinanong kung maaari silang maghapunan sa Lunes ng gabi. Sumagot si Byrne na gusto niya. Nag-vibrate ang kanyang telepono, na nagpapakita ng mensahe. Agad siyang tumugon:
  KYUL! LUL CBOAO :)
  "Ano 'to?" tanong ng babae habang nakaturo sa kanyang telepono.
  "Ito ay isang cellphone."
  Tumingin sa kanya ang babae sandali, na parang sinabi lang nito sa kanya na isa itong spaceship na ginawa para sa napakaliit na mga alien. "Telepono ba iyan?" tanong niya.
  "Opo, ginang," sabi ni Byrne. Itinaas niya ito para makita niya. "Mayroon itong built-in na kamera, kalendaryo, at address book."
  "Oh, oh, oh," sabi niya, sabay iling ng ulo. "Pakiramdam ko'y nilagpasan ako ng mundo, binata."
  "Napakabilis ng lahat ng nangyayari, 'di ba?"
  "Purihin ang Kanyang pangalan."
  "Amen," sabi ni Byrne.
  Dahan-dahan siyang lumapit sa pinto ng drayber. Pagpasok niya, dumukot siya sa kanyang pitaka at naglabas ng ilang quarters. "Para sa problema mo," sabi niya. Sinubukan niyang iabot ang mga ito kay Byrne. Itinaas ni Byrne ang dalawang kamay bilang pagtutol, higit na naantig sa ginawa niya.
  "Ayos lang 'yan," sabi ni Byrne. "Kunin mo 'yan at bumili ka ng kape." Walang pagtutol, ibinalik ng babae ang dalawang barya sa kanyang pitaka.
  "May panahon na makakakuha ka ng isang tasa ng kape sa halagang isang sentimo," aniya.
  Inabot ni Byrne ang pinto para isara ang likuran niya. Gamit ang isang galaw na sa tingin niya ay masyadong mabilis para sa isang babaeng kasing-edad niya, hinawakan niya ang kamay niya. Ang mala-papel niyang balat ay malamig at tuyo sa pakiramdam. Agad na sumagi sa isip niya ang mga imahe...
  - isang mamasa-masa at madilim na silid... ang mga tunog ng telebisyon sa likuran... Maligayang pagbabalik, Cotter... ang pagkislap ng mga kandilang may panata... ang matinding hikbi ng isang babae... ang tunog ng buto sa laman... mga sigaw sa dilim... Huwag mo akong papuntahin sa atik...
  - habang hinihila niya ang kanyang kamay pabalik. Gusto niyang gumalaw nang dahan-dahan, ayaw niyang maistorbo o masaktan ang babae, ngunit ang mga imahe ay nakakatakot at malinaw at nakakadurog ng puso.
  "Salamat, binata," sabi ng babae.
  Umatras si Byrne nang isang hakbang, sinusubukang pakalmahin ang sarili.
  Pinaandar ng babae ang kotse. Ilang sandali pa, ikinumpas niya ang kanyang payat at asul na kamay at nagtungo sa parking lot.
  Dalawang bagay ang nanatili kay Kevin Byrne nang umalis ang matandang babae: ang imahe ng isang dalaga, na buhay pa rin sa kanyang malinaw at matandang mga mata.
  At ang tunog ng nakakatakot na boses na iyon sa kanyang isipan.
  Huwag mo akong paakyatin sa attic...
  
  Nakatayo siya sa tapat ng gusali. Sa liwanag ng araw, iba ang hitsura nito: isang lumang labi ng kanyang lungsod, isang peklat sa isang nabubulok na bloke ng lungsod. Paminsan-minsan, may isang dumadaan na humihinto, sinusubukang sumilip sa maruruming parisukat ng mga bloke ng salamin na nagpapalamuti sa harapan ng checkerboard.
  May dinukot si Byrne mula sa bulsa ng kanyang amerikana. Ito ang napkin na ibinigay sa kanya ni Victoria noong dinalhan siya nito ng almusal sa kama, isang puting linen square na may marka ng kanyang labi na may malalim na pulang lipstick. Paulit-ulit niya itong inikot gamit ang kanyang mga kamay, habang minamasdan ang kalsada. Sa kanan ng gusali sa kabilang kalye ay isang maliit na parking lot. Sa tabi nito ay isang tindahan ng mga gamit nang muwebles. Sa harap ng tindahan ng muwebles ay nakatayo ang isang hanay ng matingkad na kulay na plastik na hugis-tulip na mga bar stool. Sa kaliwa ng gusali ay isang eskinita. Pinanood niya ang isang lalaki na lumabas sa harap ng gusali, umikot sa kaliwang sulok, pababa sa eskinita, pagkatapos ay pababa sa isang hagdanang bakal patungo sa isang pintuan sa ilalim ng istraktura. Ilang minuto ang lumipas, lumabas ang lalaki na may dalang ilang karton na kahon.
  Isa itong silong ng imbakan.
  "Doon niya gagawin iyon," naisip ni Byrne. Sa silong. Mamaya nang gabing iyon, makikilala niya ang lalaking ito sa silong.
  Walang makakarinig sa kanila doon.
  
  
  38
  Isang babaeng naka-puting damit ang nagtanong: Anong ginagawa mo rito? Bakit ka nandito?
  Ang kutsilyong hawak niya ay napakatalas, at nang walang malay niyang sinimulang kalkalin ang labas ng kanang hita niya, hiniwa nito ang tela ng kanyang damit, natalsikan ito ng dugo ni Rorschach. Napuno ng makapal na singaw ang puting banyo, dumulas pababa sa mga dingding na may baldosa at nababalutan ng hamog ang salamin. Tumulo nang tumulo si Scarlett mula sa matalas na talim.
  "Alam mo ba kung ano ang pakiramdam kapag unang beses mong nakilala ang isang tao?" tanong ng babaeng nakaputi. Kaswal ang tono ng kanyang pananalita, halos parang nakikipag-usap, na parang umiinom siya ng kape o cocktail kasama ang isang matandang kaibigan.
  Isa pang babae, isang babaeng bugbog at may mga pasa na nakasuot ng terrycloth robe, ay nakamasid lamang, lumalaki ang takot sa kanyang mga mata. Nagsimulang umapaw ang bathtub, umapaw sa gilid. Tumilapon ang dugo sa sahig, na bumubuo ng isang kumikinang at patuloy na lumalawak na bilog. Sa ibaba, nagsimulang tumagas ang tubig sa kisame. Dinilaan ito ng isang malaking aso sa sahig na gawa sa kahoy.
  Sa itaas, sumigaw ang isang babaeng may dalang kutsilyo: Ikaw na hangal at makasariling babae!
  Pagkatapos ay umatake siya.
  Kinalaban ni Glenn Close si Anne Archer sa isang buhay-o-kamatayang pakikibaka habang umaapaw ang bathtub, na bumabaha sa sahig ng banyo. Sa ibaba, inalis ng karakter ni Michael Douglas na si Dan Gallagher ang kumukulong takure. Agad siyang nakarinig ng mga sigaw. Dali-dali siyang umakyat sa taas, tumakbo sa banyo, at inihagis si Glenn Close sa salamin, na nabasag ito. Malakas silang nagpumiglas. Sinaksak niya ang dibdib nito gamit ang kutsilyo. Sumisid sila sa bathtub. Di-nagtagal, natalo siya ni Dan, na ikinasakal ang kanyang buhay. Sa wakas, tumigil siya sa pag-alog. Patay na siya.
  O siya ba?
  At dito nagkaroon ng pag-edit.
  Isa-isa at sabay-sabay, pinag-igting ng mga imbestigador na nanonood ng video ang kanilang mga kalamnan bilang paghahanda sa susunod nilang makikita.
  Biglang umikot at bumagal ang video. Ang bagong larawan ay nagpakita ng ibang banyo, mas madilim, at ang liwanag ay nagmumula sa kaliwang bahagi ng frame. Sa unahan ay isang beige na pader at isang puting bintana na may rehas. Walang tunog na maririnig.
  Biglang may isang dalagang pumasok sa gitna ng frame. Nakasuot siya ng puting T-shirt dress na may scoop neckline at mahahabang manggas. Hindi ito eksaktong replika ng suot ng karakter ni Glenn Close na si Alex Forrest sa pelikula, pero magkapareho ito.
  Habang tumatakbo ang pelikula, ang babae ay nananatiling nasa gitna ng frame. Basang-basa siya. Galit na galit siya. Mukhang galit na galit siya, handang gumanti.
  Tumigil siya.
  Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya mula sa galit patungo sa takot, nanlaki ang mga mata sa takot. May isang tao, marahil ang may hawak ng kamera, na nagtaas ng maliit na kalibre ng baril sa kanan ng frame at kinalabit ang gatilyo. Tinamaan ng bala ang babae sa dibdib. Nadapa-dapa ang babae, ngunit hindi agad natumba. Tumingin siya sa lumalawak na pulang selyo.
  Pagkatapos ay dumulas siya pababa sa pader, ang kanyang dugo ay nagmamantsa sa mga tile ng matingkad na pulang guhit. Dahan-dahan siyang dumulas papasok sa bathtub. Kinontrol ng kamera ang mukha ng dalaga sa ilalim ng namumulang tubig.
  Ang video ay biglang natigilan, gumulong, at pagkatapos ay bumalik sa orihinal na pelikula, sa eksena kung saan nakipagkamay si Michael Douglas sa detektib sa harap ng kanyang dating payapang tahanan. Sa pelikula, tapos na ang bangungot.
  Pinatay ni Buchanan ang recording. Gaya ng unang tape, natahimik ang mga nakatira sa maliit na silid. Lahat ng kapanapanabik na naranasan nila sa nakalipas na dalawampu't apat na oras-ang pagpapahinga sa Psycho, ang paghahanap ng bahay na may tubo, ang paghahanap ng silid sa motel kung saan pinatay si Stephanie Chandler, ang paghahanap ng Saturn na lumubog sa baybayin ng Delaware-ay naglaho sa bintana.
  "Napakasama niyang aktor," sa wakas ay sabi ni Cahill.
  Lumutang ang salita sandali bago tuluyang pumasok sa isip ko.
  Aktor.
  Walang pormal na ritwal para sa mga kriminal para magkaroon ng mga palayaw. Ganoon lang ang nangyayari. Kapag ang isang tao ay nakagawa ng sunod-sunod na krimen, sa halip na tawagin silang may sala o paksa (pinaikling salitang "unknown subject"), minsan ay mas madaling bigyan sila ng palayaw. Sa pagkakataong ito, nanatili ito.
  Hinahanap nila ang Aktor.
  At tila malayo pa siya sa huling pagyuko.
  
  Nang ang dalawang biktima ng pagpatay ay tila pinatay ng iisang tao-at walang duda na ang nasaksihan nila sa "Fatal Attraction" tape ay tunay ngang pagpatay, at halos walang duda na ito rin ang pumatay na nasa "Psycho" tape-hinanap ng mga unang detektib ang koneksyon sa pagitan ng mga biktima. Kahit gaano pa ito kaliwanag, totoo pa rin ito, bagama't hindi naman madaling matukoy ang koneksyon.
  Sila ba ay mga kakilala, kamag-anak, kasamahan sa trabaho, magkasintahan, o dating magkasintahan? Nagsimba ba sila sa iisang simbahan, health club, o meeting group? Namili ba sila sa iisang tindahan, sa iisang bangko? Nagkasama ba sila sa isang dentista, doktor, o abogado?
  Hangga't hindi nila matukoy ang pangalawang biktima, malamang na hindi sila makahanap ng koneksyon. Ang unang gagawin nila ay i-print ang imahe ng pangalawang biktima mula sa pelikula at i-scan ang lahat ng lokasyon na kanilang napuntahan, hinahanap si Stephanie Chandler. Kung mapapatunayan nila na kilala ni Stephanie Chandler ang pangalawang biktima, maaaring ito ay isang maliit na hakbang tungo sa pagkilala sa pangalawang babae at paghahanap ng koneksyon. Ang umiiral na teorya ay ang dalawang pagpatay na ito ay isinagawa nang may marahas na pagnanasa, na nagpapahiwatig ng isang uri ng pagiging malapit sa pagitan ng mga biktima at ng mamamatay-tao, isang antas ng pamilyaridad na hindi makakamit sa pamamagitan ng kaswal na pagkakakilala o ang uri ng galit na maaaring mag-apoy.
  May pumatay sa dalawang dalaga at nakitang nararapat-sa pamamagitan ng lente ng dementia na nagbigay-kulay sa kanilang pang-araw-araw na buhay-na irekord ang mga pagpatay sa pelikula. Hindi naman para kutyain ang pulisya, kundi para takutin muna ang walang kamalay-malay na publiko. Malinaw na ito ay isang MO na hindi pa naranasan ng sinuman sa homicide squad noon.
  May kung anong nag-ugnay sa mga taong ito. Hanapin ang koneksyon, hanapin ang pagkakatulad, hanapin ang pagkakatulad sa pagitan ng dalawang buhay na ito, at mahahanap nila ang kanilang pumatay.
  Binigyan sila ni Mateo Fuentes ng medyo malinaw na litrato ng dalaga mula sa pelikulang "Fatal Attraction." Pumunta si Eric Chavez upang tingnan ang mga nawawalang tao. Kung ang biktimang ito ay pinatay mahigit pitumpu't dalawang oras na ang nakalilipas, may posibilidad na naiulat na siyang nawawala. Nagtipon ang mga natitirang imbestigador sa opisina ni Ike Buchanan.
  "Paano natin nakuha 'yan?" tanong ni Jessica.
  "Ang mensahero," sabi ni Buchanan.
  "Courier?" tanong ni Jessica. "Nagbabago na ba ang MO ng ahente natin?"
  "Hindi ako sigurado. Pero may nakalagay na partial lease sticker."
  - Alam ba natin kung saan ito nanggagaling?
  "Hindi pa," sabi ni Buchanan. "Karamihan sa etiketa ay natanggal na. Ngunit may bahagi ng barcode na nanatiling buo. Pinag-aaralan ito ng Digital Imaging Lab."
  "Aling courier service ang naghatid nito?"
  "Isang maliit na kumpanya sa merkado na tinatawag na Blazing Wheels. Mga mensahero ng bisikleta."
  - Alam ba natin kung sino ang nagpadala nito?
  Umiling si Buchanan. "Sabi ng naghatid nito, nakilala niya raw ang lalaki sa Starbucks sa Fourth at South. Nagbayad daw ng cash ang lalaki."
  "Hindi ba kailangan mong punan ang form?"
  "Kasinungalingan lang lahat. Pangalan, tirahan, numero ng telepono. Walang patutunguhan."
  "Mailarawan ba ng mensahero ang lalaki?"
  - Kasama na siya ngayon ng artist-draftsman.
  Pinulot ni Buchanan ang teyp.
  "Pinapanood ko 'tong lalaking 'to, mga pare," sabi niya. Alam ng lahat ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa ma-knockout ang psychopath na 'to, kumakain ka nang nakatayo at hindi man lang naisip matulog. "Hanapin mo 'tong batang 'to."
  
  
  39
  Ang batang babae sa sala ay halos hindi sapat ang taas para makita ang nasa ibabaw ng mesa. Sa telebisyon, ang mga karakter sa kartun ay nagtatatalon, naglalaro, at papalapit, ang kanilang mga kilos na parang baliw ay isang malakas at makulay na palabas. Humagikgik ang batang babae.
  Sinubukan ni Faith Chandler na mag-concentrate. Pagod na pagod na siya.
  Sa pagitan ng mga alaala, sa mabilis na tren ng mga taon, ang batang babae ay labindalawa na at malapit nang pumasok sa hayskul. Siya ay nakatayo nang tuwid at matapang, sa huling sandali bago ang pagkabagot at matinding pagdurusa ng pagbibinata ay nanaig sa kanyang isipan; nagngangalit na mga hormone, ang kanyang katawan. Ang kanyang maliit na batang babae pa rin. Mga laso at ngiti.
  Alam ni Faith na kailangan niyang gumawa ng isang bagay, ngunit hindi siya makapag-isip. Bago umalis patungong Center City, tumawag siya sa telepono. Ngayon ay nakabalik na siya. Kailangan niyang tumawag muli. Pero sino? Ano ang gusto niyang sabihin?
  May tatlong punong bote sa mesa, at isang punong baso sa harap niya. Sobra. Kulang. Hindi kailanman sapat.
  Diyos ko, bigyan mo ako ng kapayapaan...
  Walang kapayapaan.
  Muli siyang sumulyap sa kaliwa, sa sala. Wala na ang batang babae. Isa na ngayong patay na babae ang batang babae, nakapikit sa isang kulay abong silid na marmol sa sentro ng bayan.
  Itinaas ni Faith ang baso sa kanyang mga labi. Natapunan niya ng whisky ang kanyang kandungan. Sinubukan niya ulit. Lumunok siya. Isang apoy ng kalungkutan, pagkakasala, at panghihinayang ang sumiklab sa kanyang kalooban.
  "Steffi," sabi niya.
  Itinaas niya muli ang baso. Sa pagkakataong ito ay tinulungan siya nitong itaas ito sa kanyang mga labi. Maya-maya, tutulungan niya itong uminom nang diretso mula sa bote.
  
  
  40
  Habang naglalakad sa Broad Street, pinag-iisipan ni Essica ang uri ng mga krimeng ito. Alam niya na, sa pangkalahatan, ang mga serial killer ay gumagawa ng lahat ng kanilang makakaya-o kahit papaano ay may ilang paraan-upang itago ang kanilang mga kilos. Nakakahanap sila ng mga liblib na tambakan ng basura, mga liblib na libingan. Ngunit inilatag ng aktor ang kanyang mga biktima sa mga pinakapubliko at pribadong lugar: mga sala ng mga tao.
  Alam nilang lahat na mas lumawak na ang saklaw nito. Ang sigasig na kailangan para gawin ang nakalarawan sa Psycho tape ay nabago sa ibang bagay. Isang bagay na malamig. Isang bagay na mas kalkulado.
  Kahit gustong-gusto ni Jessica na tawagan si Kevin para magbigay ng update at makuha ang opinyon nito, inutusan siya-nang malinaw-na huwag muna siyang ipaalam sa ngayon. Limitado lang ang kanyang tungkulin, at kasalukuyang nilalabanan ng lungsod ang dalawang kasong sibil na nagkakahalaga ng milyun-milyong dolyar laban sa mga opisyal na, kahit na pinayagan na ng mga doktor na bumalik sa trabaho, ay bumalik nang masyadong maaga. Ang isa ay nakalunok ng isang bariles. Ang isa naman ay nabaril habang nagsagawa ng drug raid nang hindi siya makatakas. Nabigla ang mga detektib, at inutusan si Jessica na makipagtulungan sa standby team.
  Naisip niya ang ekspresyon ng dalaga sa video na "Fatal Attraction," ang pagbabago mula sa galit patungo sa takot tungo sa nakapaparalisang takot. Naisip niya ang baril na nakataas sa frame.
  Sa kung anong dahilan, ang damit na T-shirt ang pinakanaisip niya. Matagal na siyang hindi nakakakita nito. Oo nga't mayroon na siyang ilan noong tinedyer pa siya, pati na rin ang lahat ng kanyang mga kaibigan. Uso sila noong high school pa siya. Naisip niya kung paano siya nito pinayat noong mga panahong iyon na payat at nakakatakot, kung paano nito binigyan ng magandang pangangatawan ang kanyang balakang, isang bagay na handa na niyang bawiin ngayon.
  Pero higit sa lahat, naisip niya ang dugong namumuo sa damit ng babae. May kung anong hindi banal sa matingkad na pulang stigmata na iyon, ang paraan ng pagkalat ng mga ito sa basang puting tela.
  Habang papalapit si Jessica sa City Hall, may napansin siyang mas lalong nagpakaba sa kanya, isang bagay na sumira sa kanyang pag-asa para sa anumang mabilis na paglutas sa kakila-kilabot na ito.
  Mainit na araw noon ng tag-araw sa Philadelphia.
  Halos lahat ng babae ay nakasuot ng puti.
  
  Nagtingin-tingin si Jessica sa mga istante ng mga nobelang detektib, at nagbabasa-basa ng ilan sa mga bagong labas. Matagal na siyang hindi nakakabasa ng magandang nobelang pangkrimen, bagama't hindi niya gaanong natitiis ang krimen bilang libangan simula nang sumali siya sa homicide squad.
  Nasa loob siya ng malaki at multi-level na gusali ng Borders sa South Broad Street, katabi mismo ng City Hall. Ngayon, napagdesisyunan niyang maglakad-lakad na lang imbes na mananghalian. Anumang araw ngayon, makikipagkasundo si Tiyo Vittorio para mapasama siya sa ESPN2, na nangangahulugang mapapaaway siya, na nangangahulugang kakailanganin niyang mag-ehersisyo-wala nang cheesesteaks, wala nang bagel, wala nang tiramisu. Halos limang araw na siyang hindi tumatakbo, at galit na galit siya sa sarili niya tungkol dito. Kung wala namang ibang dahilan, ang pagtakbo ay isang mahusay na paraan para maibsan ang stress sa trabaho.
  Para sa lahat ng pulis, ang banta ng pagtaas ng timbang ay isang seryosong bagay, dahil sa mahahabang oras ng trabaho, stress, at madaling pamumuhay sa fast-food. Hindi pa kasama rito ang alak. Mas malala ito para sa mga babaeng pulis. Marami siyang kakilala na mga babaeng opisyal na sumali sa puwersa noong size 4 at umalis noong size 12 o 14. Isa ito sa mga dahilan kung bakit niya sinimulan ang boksing. Ang matibay na lambat ng disiplina.
  Siyempre, nang sandaling sumagi sa isip niya ang mga kaisipang ito, naamoy niya ang mabangong amoy ng mainit na tinapay na umaalingawngaw paakyat sa escalator mula sa cafe sa ikalawang palapag. Panahon na para umalis.
  Dapat sana ay makikipagkita siya kay Terry Cahill sa loob ng ilang minuto. Plano nilang halughugin ang mga coffee shop at kainan malapit sa gusali ng opisina ni Stephanie Chandler. Hanggang sa natukoy ang pangalawang biktima ng aktor, iyon lang ang mayroon sila.
  Sa tabi ng mga checkout counter sa unang palapag ng bookstore, nakita niya ang isang matangkad at nakatayong display ng mga aklat na may label na "LOCAL INTEREST." Itinampok sa display ang ilang tomo tungkol sa Philadelphia, karamihan ay maiikling publikasyon na sumasaklaw sa kasaysayan ng lungsod, mga palatandaan, at makulay na mamamayan. Isang pamagat ang pumukaw sa kanyang atensyon:
  Mga Diyos ng Kaguluhan: Isang Kasaysayan ng Pagpatay sa Sinehan.
  Ang libro ay nakatuon sa crime cinema at sa iba't ibang motif at tema nito, mula sa mga black comedy tulad ng Fargo hanggang sa mga klasikong film noir tulad ng Double Indemnity at mga kakaibang pelikula tulad ng Man Bites Dog.
  Bukod sa pamagat, ang nakakuha ng atensyon ni Jessica ay ang maikling blurb tungkol sa awtor. Isang lalaking nagngangalang Nigel Butler, Ph.D., ay isang propesor ng pag-aaral ng pelikula sa Drexel University.
  Pagdating niya sa pinto, may kausap siya sa cellphone niya.
  
  Itinatag noong 1891, ang Drexel University ay matatagpuan sa Chestnut Street sa West Philadelphia. Kabilang sa walong kolehiyo at tatlong paaralan nito ay ang lubos na iginagalang na College of Media Arts and Design, na kinabibilangan din ng isang programa sa pagsulat ng iskrip.
  Ayon sa maikling talambuhay sa likod ng libro, si Nigel Butler ay apatnapu't dalawang taong gulang, ngunit sa personal ay mukhang mas bata siya. Ang lalaki sa litrato ng may-akda ay may balbas na parang asin at paminta. Ang lalaking nakasuot ng itim na suede jacket sa harap niya ay malinis ang ahit, na tila nakakabawas sa kanyang hitsura ng sampung taon.
  Nagkita sila sa kaniyang maliit at punong-puno ng mga librong opisina. Ang mga dingding ay natatakpan ng mga poster ng pelikula na maayos ang pagkakabalangkas mula noong dekada 1930 at 1940, karamihan ay mga noir: Criss Cross, Phantom Lady, This Gun for Hire. Mayroon ding ilang walong-por-sampung-pulgadang mga still ni Nigel Butler bilang sina Tevye, Willy Loman, King Lear, at Ricky Roma.
  Nagpakilala si Jessica bilang si Terry Cahill at nanguna sa interogasyon.
  "Tungkol ito sa kaso ng video killer, hindi ba?" tanong ni Butler.
  Karamihan sa mga detalye ng pagpatay sa isang Psychopath ay hindi inilabas sa pahayagan, ngunit naglathala ang Inquirer ng isang kuwento tungkol sa pulisya na nag-iimbestiga sa isang kakaibang pagpatay na kinunan ng isang tao.
  "Opo, ginoo," sabi ni Jessica. "May gusto sana akong itanong sa inyo, pero kailangan ko ang katiyakan ninyo na maaasahan ko ang inyong pagpapasya."
  "Talaga," sabi ni Butler.
  - Magpapasalamat ako, Ginoong Butler.
  "Sa totoo lang, ako si Dr. Butler, pero tawagin niyo na lang akong Nigel."
  Ibinigay sa kanya ni Jessica ang mga pangunahing impormasyon tungkol sa kaso, kabilang ang pagkakatuklas sa pangalawang recording, hindi isinama ang mas nakakakilabot na mga detalye at anumang maaaring maglagay sa alanganin sa imbestigasyon. Nakinig si Butler sa buong oras, walang emosyon ang mukha. Nang matapos siya, nagtanong siya, "Paano ako makakatulong?"
  "Bueno, sinusubukan naming alamin kung bakit niya ginagawa ito at kung ano ang maaaring maging kahihinatnan nito."
  "Oo naman."
  Nahihirapan na si Jessica sa ideyang ito simula pa noong una niyang napanood ang Psycho tape. Naisipan niyang magtanong na lang. "May gumagawa ba ng mga snuff film dito?"
  Ngumiti si Butler, bumuntong-hininga, at umiling.
  "May nasabi ba akong nakakatawa?" tanong ni Jessica.
  "Pasensya na talaga," sabi ni Butler. "Sa lahat ng urban legend, ang alamat ng snuff film ang malamang na pinaka-matigas ang ulo."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Ibig kong sabihin, wala sila. O kahit papaano, hindi pa ako nakakita ng kahit isa. At wala rin sa mga kasamahan ko ang nakakita."
  "Sinasabi mo bang papanoorin mo iyon kung may pagkakataon ka?" tanong ni Jessica, umaasang hindi ganoon kapanghusga ang tono niya gaya ng nararamdaman niya.
  Tila nag-isip si Butler nang ilang sandali bago sumagot. Naupo siya sa gilid ng mesa. "Apat na libro na ang naisulat ko tungkol sa pelikula, Detective. Mahilig ako sa pelikula sa buong buhay ko, simula nang isama ako ng nanay ko sa sinehan para makilala si Benji noong 1974."
  Nagulat si Jessica. "Ibig mong sabihin, matagal nang may interes sa pelikula si Benji sa larangan ng agham?"
  Tumawa si Butler. "Nakita ko na lang ang Chinatown. Hindi na ako naging katulad ng dati." Kinuha niya ang kanyang pipa mula sa rack sa mesa at sinimulan ang ritwal ng paninigarilyo ng pipa: paglilinis, pagpuno, pag-tamp. Pinuno niya ito, sinindihan ang uling. Mabango ang amoy. "Nagtrabaho ako nang maraming taon bilang kritiko ng pelikula para sa alternative press, nagrerebyu ng lima hanggang sampung pelikula kada linggo, mula sa kahanga-hangang sining ni Jacques Tati hanggang sa hindi mailalarawang kawalang-saysay ng Pauly Shore. Mayroon akong labing-anim na milimetrong mga kopya ng labintatlo sa limampung pinakamahusay na pelikulang nagawa, at malapit na akong makakuha ng pang-labing-apat-ang Jean-Luc Godard"s Weekend, kung interesado ka. Malaking tagahanga ako ng French New Wave at isang walang pag-asang Francophile." Pagpapatuloy ni Butler, habang hinihithit ang kanyang pipa. "Minsan akong umupo sa labinlimang oras ng Berlin Alexanderplatz at ng director"s cut ni JFK, na tila labinlimang oras lamang para sa akin." Kumukuha ng mga klase sa pag-arte ang anak kong babae. Kung tatanungin mo ako kung may maikling pelikula na hindi ko papanoorin dahil sa paksa nito, para lang sa karanasan, sasabihin kong hindi."
  "Anuman ang paksa," sabi ni Jessica, habang sumusulyap sa isang litrato sa mesa ni Butler. Ipinapakita nito si Butler na nakatayo sa paanan ng entablado kasama ang isang nakangiting dalagita.
  "Anuman ang paksa," pag-uulit ni Butler. "Para sa akin, at kung maaari akong magsalita para sa aking mga kasamahan, hindi ito kinakailangang tungkol sa paksa, estilo, motif, o tema ng pelikula, kundi pangunahin na tungkol sa paglilipat ng liwanag papunta sa celluloid. Ang nagawa na ang siyang natitira. Sa palagay ko ay hindi tatawagin ng maraming iskolar ng pelikula ang Pink Flamingos art ni John Waters, ngunit nananatili itong isang mahalagang katotohanan sa sining."
  Sinubukan ni Jessica na intindihin ito. Hindi siya sigurado kung handa na ba siyang tanggapin ang mga posibilidad ng ganitong pilosopiya. "Kaya, sinasabi mong walang snuff films."
  "Hindi," aniya. "Pero paminsan-minsan, may dumarating na pelikulang sikat sa Hollywood na muling nagpapasiklab ng apoy, at muling isinisilang ang alamat."
  "Anong mga pelikulang Hollywood ang pinagsasabi mo?"
  "Aba, 8mm muna," sabi ni Nigel. "At saka naroon din ang nakakatawang pelikulang pagsasamantala na tinatawag na Snuff noong kalagitnaan ng dekada sitenta. Sa tingin ko ang pangunahing pagkakaiba sa pagitan ng konsepto ng isang snuff film at ng inilalarawan mo sa akin ay ang inilalarawan mo sa akin ay hindi naman talaga erotikong palabas."
  Hindi makapaniwala si Jessica. "Snuff film ba 'yan?"
  "Ayon sa alamat-o kahit papaano sa kunwaring bersyon ng snuff film na aktwal na ginawa at inilabas-mayroong ilang mga kumbensyon sa mga pelikulang pang-adulto."
  "Halimbawa."
  "Halimbawa, karaniwang mayroong isang tinedyer na babae o lalaki at isang karakter na nangingibabaw sa kanila. Karaniwan ay mayroong magaspang na sekswal na elemento, maraming matigas na S-M. Ang pinag-uusapan mo ay tila isang ganap na kakaibang patolohiya."
  "Ibig sabihin?"
  Ngumiti ulit si Butler. "Nagtuturo ako ng film studies, hindi psychosis."
  "May matututunan ka ba mula sa mga napiling pelikula?" tanong ni Jessica.
  "Aba, parang halata namang pagpipilian ang Psycho. Masyadong halata, sa palagay ko. Sa tuwing binubuo ang listahan ng top 100 horror films, lagi itong napupunta sa pinakataas, kung hindi man sa pinakataas. Sa tingin ko, nagpapakita iyon ng kakulangan ng imahinasyon sa bahagi ng... baliw na ito."
  - Kumusta naman ang Fatal Attraction?
  "Isa itong kawili-wiling hakbang. May dalawampu't pitong taon sa pagitan ng mga pelikulang ito. Ang isa ay itinuturing na isang pelikulang horror, ang isa naman ay isang medyo mainstream na thriller."
  "Ano ang pipiliin mo?"
  - Ang ibig mo bang sabihin ay kung binigyan ko siya ng payo?
  "Oo."
  Naupo si Butler sa gilid ng mesa. Gustung-gusto ng mga akademiko ang mga akademikong pagsasanay. "Mahusay na tanong," aniya. "Sasabihin ko agad na kung gusto mo talagang lapitan ito nang malikhain-habang nananatili pa rin sa genre ng horror, bagama't ang Psycho ay palaging naliligaw bilang isang pelikulang horror, na hindi naman talaga -pumili ka ng pelikulang gawa ni Dario Argento o ni Lucio Fulci. Siguro si Herschell Gordon Lewis o kahit ang mga unang pelikula ni George Romero."
  "Sino ang mga taong ito?"
  "Ang unang dalawa ay mga tagapanguna ng sinehang Italyano noong dekada 1970," sabi ni Terry Cahill. "Ang huling dalawa ay ang kanilang mga katapat na Amerikano. Si George Romero ay pinakakilala sa kanyang seryeng zombie: Night of the Living Dead, Dawn of the Dead, at iba pa."
  Mukhang alam na ng lahat ang tungkol dito maliban sa akin, naisip ni Jessica. Ngayon na ang magandang panahon para pag-usapan ang paksang ito.
  "Kung gusto mong pag-usapan ang crime cinema bago si Tarantino, sasabihin kong si Peckinpah," dagdag ni Butler. "Pero maaaring pagtalunan pa ang lahat ng iyan."
  "Bakit mo nasabi 'yan?"
  "Mukhang walang anumang halatang pag-unlad dito pagdating sa estilo o motif. Sasabihin kong ang taong hinahanap mo ay walang gaanong kaalaman tungkol sa mga pelikulang horror o krimen."
  - May ideya ka ba kung ano ang susunod niyang pagpipilian?
  "Gusto mo bang kalkulahin ko ang iniisip ng mamamatay-tao?"
  "Tawagin natin itong isang akademikong pagsasanay."
  Ngumiti si Nigel Butler. "Sa tingin ko, baka pumili siya ng bago. Isang bagay na inilabas nitong huling labinlimang taon. Isang bagay na maaaring arkilahin ng iba."
  Nagbigay si Jessica ng ilang huling salita. "Muli, pahahalagahan ko kung maaari mo munang itago ang lahat ng ito sa iyong sarili sa ngayon." Iniabot niya sa kanya ang isang kard. "Kung mayroon ka pang ibang maisip na maaaring makatulong, huwag mag-atubiling tumawag."
  "Sang-ayon ako," sagot ni Nigel Butler. Habang papalapit sila sa pinto, dagdag niya, "Ayokong magpadalos-dalos, pero may nakapagsabi na ba sa iyo na mukha kang artista?"
  "Iyon lang," naisip ni Jessica. Lumapit siya sa kanya? Sa gitna ng lahat ng ito? Sumulyap siya kay Cahill. Halatang pinipigilan nito ang pagngiti. "Excuse me?"
  "Ava Gardner," sabi ni Butler. "Ang batang si Ava Gardner. Siguro noong panahon ng East Side at West Side."
  "Uh, hindi," sabi ni Jessica, habang itinataas ang bangs niya sa noo. Nag-aayos ba siya ng sarili niya? Tigilan mo na 'yan. "Pero salamat sa papuri. Makikipag-ugnayan kami."
  Si Ava Gardner, naisip niya, habang papunta sa mga elevator. Pakiusap.
  
  Pabalik na sila sa Roundhouse, dumaan sila sa apartment ni Adam Kaslov. Pinindot ni Jessica ang doorbell at kumatok. Walang sumasagot. Tinawagan niya ang dalawang lugar ng trabaho nito. Walang nakakita sa kanya sa nakalipas na tatlumpu't anim na oras. Ang mga katotohanang ito, kasama ang iba pa, ay malamang sapat na para makakuha ng warrant. Hindi nila magagamit ang kanyang juvenile record, ngunit maaaring hindi nila ito kailanganin. Iniwan niya si Cahill sa Barnes & Noble sa Rittenhouse Square. Sinabi niya na gusto niyang patuloy na magbasa ng mga libro tungkol sa krimen, bumili ng anumang bagay na sa tingin niya ay maaaring may kaugnayan. "Ang sarap magkaroon ng credit card ni Uncle Sam," naisip ni Jessica.
  Pagbalik ni Jessica sa Roundhouse, sumulat siya ng kahilingan para sa search warrant at ipinadala ito sa fax sa opisina ng district attorney. Hindi siya masyadong umaasa, pero hindi naman masamang magtanong. Tungkol naman sa mga mensahe sa telepono, isa lang ang natanggap. Galing ito kay Faith Chandler. May marka itong URGENT.
  Dinial ni Jessica ang numero at kinuha ang answering machine ng babae. Sinubukan niya ulit, sa pagkakataong ito ay nag-iwan ng mensahe, kasama na ang numero ng kanyang cellphone.
  Ibinaba niya ang telepono, nagtataka.
  Madali.
  OceanofPDF.com
  41
  Naglalakad ako sa isang mataong kalye, hinaharangan ang susunod na eksena, magkaharap sa dagat ng malamig na mga estranghero. Si Joe Buck sa Midnight Cowboy. Binabati ako ng mga extra. May mga ngumingiti, may mga umiiwas ng tingin. Karamihan ay hindi na ako maaalala. Kapag naisulat na ang huling burador, magkakaroon ng mga reaction shot at mga diyalogong walang kabuluhan:
  Nandito ba siya?
  Nandoon ako noong araw na iyon!
  Mukhang nakita ko na siya!
  GUPITIN:
  Isang coffee shop, isa sa mga chain pastry shop sa Walnut Street, malapit lang sa Rittenhouse Square. May mga kilalang personalidad sa coffee cult na makikita sa iba't ibang lingguhang pahayagan.
  - Ano ang maipapayo ko sa iyo?
  Siya ay wala pang labinsiyam na taong gulang, may maputi na balat, maselan at kawili-wiling mukha, at kulot na buhok na naka-ponytail.
  "Isang tall latte," sabi ko. Si Ben Johnson sa The Last Picture Show. "At kakain ako niyan kasama ang biscotti." Nandito ba sila? Muntik na akong matawa. Siyempre, hindi pa. Hindi pa ako nakakasira ng personalidad dati, at hindi pa ako magsisimula ngayon. "Bago lang ako sa bayang ito," dagdag ko. "Wala pa akong nakikitang palakaibigang mukha sa loob ng ilang linggo."
  Pinagtitimpla niya ako ng kape, nagbabalot ng biscotti, tinatakpan ang tasa ko, at tinatapik ang touchscreen. "Taga-saan ka?"
  "Kanlurang Texas," sabi ko nang may malawak na ngiti. "El Paso. Lupain ng Big Bend."
  "Wow," sagot niya, na parang sinabi ko sa kanya na taga-Neptune ako. "Ang layo mo pala sa bahay."
  "Lahat ba tayo?" Nag-high five ako sa kanya.
  Tumigil siya sandali, natigilan, na para bang may sinabi akong malalim. Lumabas ako sa Walnut Street na matangkad at matipuno ang pangangatawan. Si Gary Cooper sa The Fountainhead. Ang matangkad ay isang pamamaraan, gayundin ang kahinaan.
  Tinapos ko ang aking latte at tumakbo papasok sa isang tindahan ng damit panglalaki. Nag-iisip ako, nakatayo sa may pinto sandali, nagtitipon ng mga tagahanga. Lumapit ang isa sa kanila.
  "Hi," sabi ng tindero. Siya ay trenta. Maikli ang kanyang buhok. Nakasuot siya ng suit at sapatos, isang kulubot na kulay abong T-shirt sa ilalim ng maitim na asul na may tatlong butones na numero na medyo maliit. Tila, isa itong uri ng uso sa pananamit.
  "Hi," sabi ko. Kinindatan ko siya, at bahagya siyang namula.
  "Ano ang maipapakita ko sa iyo ngayon?"
  May dugo ka ba sa Bukhara ko? Sa tingin ko, si Patrick Bateman ang kumakapit dito. Ibinigay ko sa kanya ang malaki kong ngipin na si Christian Bale. "Tinitingnan ko lang."
  "Nandito ako para tumulong, at sana ay payagan mo ako. Ang pangalan ko ay Trinian."
  Siyempre naman.
  Naiisip ko ang mga dakilang komedya ng British na St. Trinian noong dekada 1950 at 60 at iniisip kong gamitin ang mga ito. Napansin kong nakasuot siya ng matingkad na orange na relo na Skechers at napagtanto kong nagsasayang lang ako ng hininga.
  Sa halip, nakasimangot ako-nababagot at nalulunod sa labis kong kayamanan at katayuan. Ngayon ay mas lalo siyang interesado. Sa ganitong kapaligiran, ang mga away at intriga ay parang mga magkasintahan.
  Pagkalipas ng dalawampung minuto, naisip ko na. Marahil ay alam ko na ang lahat. Tungkol talaga ito sa balat. Ang balat ang lugar kung saan ka humihinto at nagsisimula ang mundo. Lahat ng ikaw-ang iyong isip, ang iyong personalidad, ang iyong kaluluwa-ay nakapaloob at nakatali sa iyong balat. Dito, sa aking balat, ako ang Diyos.
  Pumasok ako sa kotse ko. Ilang oras na lang ang natitira para masanay sa ugali ko.
  Naiisip ko si Gene Hackman mula sa Extreme Measures.
  O baka pati si Gregory Peck sa The Boys from Brazil.
  
  
  42
  NAG-FREEZE SI MATEO FUENTES - Larawan sa frame ng sandali sa pelikulang "Fatal Attraction" nang pumutok ang baril. Lumipat siya pabalik, pasulong, pabalik, pasulong. Pinatakbo niya ang pelikula nang mabagal, habang ang bawat field ay gumugulong sa frame mula itaas hanggang ibaba. Sa screen, isang kamay ang tumaas mula sa kanang bahagi ng frame at huminto. Nakasuot ng surgical glove ang bumaril, ngunit hindi sila interesado sa kamay niya, bagama't natukoy na nila ang tatak at modelo ng baril. Inaayos pa rin ito ng departamento ng baril.
  Ang bida ng pelikula noong panahong iyon ay ang dyaket. Kamukha nito ang uri ng satin jacket na isinusuot ng mga koponan ng baseball o mga roadies sa mga rock concert-madilim, makintab, at may ribbed wristband.
  Nag-print si Mateo ng isang hard copy ng larawan. Imposibleng malaman kung ang dyaket ay itim o maitim na asul. Tumugma ito sa alaala ni Little Jake tungkol sa isang lalaking nakasuot ng maitim na asul na dyaket na nagtatanong tungkol sa Los Angeles Times. Hindi ito gaanong karami. Malamang ay libu-libo ang mga ganitong dyaket sa Philadelphia. Gayunpaman, magkakaroon sila ng pinagsama-samang sketch ng suspek ngayong hapon.
  Pumasok si Eric Chavez sa silid, mukhang masiglang-masigla, habang hawak ang isang computer printout. "Nasa amin ang lokasyon kung saan kinuha ang Fatal Attraction tape."
  "Saan?"
  "Isa itong tambakan ng basura na tinatawag na Flicks sa Frankford," sabi ni Chavez. "Isang hiwalay na tindahan. Hulaan mo kung sino ang may-ari nito."
  Sabay na banggit nina Jessica at Palladino sa pangalan.
  "Eugene Kilbane."
  "Iisa at pareho."
  "Anak ng aso." Natagpuan ni Jessica ang sarili na nakakuyom ang kanyang mga kamao.
  Ikinuwento ni Jessica kay Buchanan ang tungkol sa kanilang panayam kay Kilbane, hindi kasama ang bahagi ng pananakit at pambubugbog. Kung dinala nila si Kilbane, babanggitin pa rin sana niya ito.
  "May gusto ka ba sa kanya dahil diyan?" tanong ni Buchanan.
  "Hindi," sabi ni Jessica. "Pero ano ang posibilidad na nagkataon lang? May alam siya."
  Tumingin ang lahat kay Buchanan nang may pananabik sa mga pit bull na umiikot sa ring.
  Sabi ni Buchanan, "Dalhin ninyo siya."
  
  "Ayokong masangkot," sabi ni Kilbane.
  Kasalukuyang nakaupo si Eugene Kilbane sa isa sa mga mesa sa duty room ng homicide squad. Kung hindi nila magustuhan ang alinman sa kanyang mga sagot, malapit na siyang ililipat sa isa sa mga interrogation room.
  Natagpuan siya nina Chavez at Palladino sa White Bull tavern.
  "Akala mo ba hindi namin matunton ang recording pabalik sa iyo?" tanong ni Jessica.
  Tiningnan ni Kilbane ang teyp, na nakapatong sa isang malinaw na supot ng ebidensya sa mesa sa harap niya. Tila iniisip niya na ang pagkayod ng etiketa sa gilid ay sapat na upang lokohin ang pitong libong pulis. Hindi pa kasama rito ang FBI.
  "Tara na. Alam mo naman ang kalokohan ko," sabi niya. "May paraan ang tae para dumikit sa akin."
  Nagkatinginan sina Jessica at Palladino na parang sinasabing, "Huwag mo kaming bigyan ng pambungad na salita, Eugene." Magsisimula nang mabuo ang mga biro na 'yan, at mananatili kami rito buong araw. Nagpigil sila. Sandali.
  "Dalawang teyp, parehong naglalaman ng ebidensya sa imbestigasyon ng isang pagpatay, parehong inupahan mula sa mga tindahang pagmamay-ari mo," sabi ni Jessica.
  "Alam ko," sabi ni Kilbane. "Mukhang pangit."
  "Ano sa tingin mo?"
  - Ako... Hindi ko alam ang sasabihin ko.
  "Paano napunta rito ang pelikula?" tanong ni Jessica.
  "Wala akong ideya," sabi ni Kilbane.
  Iniabot ni Palladino sa pintor ang isang sketch ng isang lalaking umupa ng isang mensahero ng bisikleta upang maghatid ng cassette. Ito ay isang napakagandang pagkakahawig ng isang nagngangalang Eugene Kilbane.
  Yumuko sandali si Kilbane, saka sumulyap sa paligid ng silid, sinalubong ang mga mata ng lahat. "Kailangan ko ba ng abogado rito?"
  "Sabihin mo sa amin," sabi ni Palladino. "May itinatago ka ba, Eugene?"
  "Naku," sabi niya, "Subukan mong gawin ang tama, tingnan mo kung ano ang mangyayari."
  "Bakit mo ipinadala sa amin ang teyp?"
  "Uy," sabi niya, "Alam mo, may konsensya ako."
  Sa pagkakataong ito, kinuha ni Palladino ang listahan ng mga krimen ni Kilbane at ibinaling ito kay Kilbane. "Simula kailan?" tanong niya.
  "Ganito naman talaga palagi. Lumaki akong Katoliko."
  "Galing 'yan sa pornographer," sabi ni Jessica. Alam nilang lahat kung bakit sumulpot si Kilbane, at wala itong kinalaman sa kanyang konsensya. Nilabag niya ang kanyang parol dahil sa pagkakaroon ng ilegal na armas noong isang araw at sinusubukan niyang bilhin ang kanyang sarili para makatakas dito. Ngayong gabi, maaari siyang bumalik sa kulungan sa isang tawag lang. "Huwag mo na kaming sermonan."
  "Oo, sige. Nasa negosyo ako ng adult entertainment. Ano na? Legal naman 'yan. Ano'ng masama?"
  Hindi alam ni Jessica kung saan magsisimula. Nagsimula pa rin siya. "Tingnan natin. AIDS? Chlamydia? Gonorrhea? Syphilis? Herpes? HIV? Sirang buhay? Wasak na pamilya? Droga? Karahasan? Sabihin mo sa akin kung kailan mo gusto akong tumigil."
  Nakatitig lang si Kilbane, medyo natigilan. Nakatitig si Jessica sa kanya. Gusto pa sana niyang magpatuloy, pero ano nga ba ang punto? Wala siya sa mood, at hindi ito ang tamang oras o lugar para pag-usapan ang mga sosyolohikal na implikasyon ng pornograpiya sa isang taong tulad ni Eugene Kilbane. May dalawang patay na tao siyang iniisip.
  Natalo bago pa man siya makapagsimula, inabot ni Kilbane ang kanyang briefcase, na puno ng pekeng alligator attaché. Naglabas siya ng isa pang cassette. "Magbabago ang tono mo kapag nakita mo ito."
  
  Nakaupo sila sa isang maliit na silid sa loob ng AV unit. Ang pangalawang recording ni Kilbane ay surveillance footage mula sa Flickz, ang tindahan kung saan inuupahan ang Fatal Attraction. Tila, totoo ang mga security camera sa lugar na iyon.
  "Bakit aktibo ang mga kamera sa tindahang ito at hindi sa The Reel Deal?" tanong ni Jessica.
  Mukhang nalilito si Kilbane. "Sino ang nagsabi niyan sa iyo?"
  Ayaw ni Jessica na magdulot ng gulo kina Lenny Puskas at Juliet Rausch, dalawang empleyado ng The Reel Deal. "Walang sinuman, Eugene. Sinuri namin mismo. Sa tingin mo ba talaga ay isang malaking sikreto ito? Iyong mga camera head sa The Reel Deal noong huling bahagi ng dekada 1970? Parang mga kahon ng sapatos ang mga iyon."
  Bumuntong-hininga si Kilbane. "May isa pa akong problema sa pagnanakaw kay Flickz, okay? Mga batang walanghiya, ninanakawan kayo nang bulag."
  "Ano nga ba ang laman ng tape na ito?" tanong ni Jessica.
  - Baka may lead ako para sa iyo.
  "Isang tip?"
  Tumingin si Kilbane sa paligid ng silid. "Oo, alam mo. Pamumuno."
  - Madalas ka bang nanonood ng CSI, Eugene?
  "Medyo. Bakit?"
  "Walang dahilan. Ano ang palatandaan?"
  Ibinuka ni Kilbane ang kanyang mga braso sa tagiliran, nakataas ang mga palad. Ngumiti siya, binura ang anumang bakas ng pakikiramay sa kanyang mukha, at sinabing, "Libangan lang."
  
  Ilang minuto ang lumipas, nagsiksikan sina Jessica, Terry Cahill, at Eric Chavez malapit sa editing bay ng AV unit. Bumalik na si Cahill galing sa kanyang bookstore project na walang dala. Naupo si Kilbane sa isang upuan sa tabi ni Mateo Fuentes. Mukhang naiinis si Mateo. Inihilig niya ang kanyang katawan nang mga apatnapu't limang digri ang layo mula kay Kilbane, na parang amoy tambak ng compost ang lalaki. Sa katunayan, amoy sibuyas na Vidalia at Aqua Velva ang kanyang amoy. Pakiramdam ni Jessica ay handa si Mateo na iwisik si Kilbane ng Lysol kung may mahawakan siya.
  Pinag-aralan ni Jessica ang galaw ng katawan ni Kilbane. Mukhang kinakabahan at nasasabik si Kilbane. Halata ng mga detektib na kinakabahan siya. Excited, hindi naman ganoon. May kakaiba roon.
  Pinindot ni Mateo ang buton na "Play" sa surveillance video recorder. Agad na nabuhay ang imahe sa monitor. Isa itong high-angle na kuha ng isang mahaba at makitid na video store, na halos kapareho ng layout ng The Reel Deal. Lima o anim na tao ang nakapalibot dito.
  "Ito ang mensahe kahapon," sabi ni Kilbane. Walang nakalagay na petsa o oras sa tape.
  "Anong oras na?" tanong ni Cahill.
  "Hindi ko alam," sabi ni Kilbane. "Pagkatapos ng alas-otso. Nagpapalit kami ng teyp bandang alas-otso at nagtatrabaho sa lugar na ito hanggang hatinggabi."
  Isang maliit na sulok ng bintana sa harap ng tindahan ang nagpapahiwatig na madilim na sa labas. Kung magiging mahalaga ito, susuriin nila ang mga istatistika ng paglubog ng araw noong nakaraang araw upang matukoy ang mas eksaktong oras.
  Ipinakita sa pelikula ang isang pares ng mga itim na dalagitang babae na umiikot sa mga istante ng mga bagong labas na pelikula, habang pinapanood nang mabuti ng isang pares ng mga itim na binatilyong lalaki, na naglalaro ng mga dummy upang subukang makuha ang kanilang atensyon. Nabigo ang mga lalaki at nakatakas pagkalipas ng isa o dalawang minuto.
  Sa ilalim ng frame, isang seryosong matandang lalaki na may puting balbas at itim na Kangol cap ang binabasa ang bawat salita sa likod ng isang pares ng cassette sa seksyon ng dokumentaryo. Gumalaw ang kanyang mga labi habang nagbabasa. Maya-maya ay umalis ang lalaki, at sa loob ng ilang minuto, walang nakitang mga kostumer.
  Pagkatapos, isang bagong pigura ang pumasok sa frame mula sa kaliwa, sa gitnang bahagi ng tindahan. Lumapit siya sa gitnang rack kung saan nakaimbak ang mga lumang VHS release.
  "Ayan na siya," sabi ni Kilbane.
  "Sino 'yan?" tanong ni Cahill.
  "Makikita mo. Ang rack na ito ay mula f patungong h," sabi ni Kilbane.
  Imposibleng sukatin ang taas ng lalaki sa pelikula mula sa ganito kataas na anggulo. Mas matangkad siya kaysa sa pinakamataas na counter, na malamang ay nasa lima hanggang siyam na pulgada o higit pa, ngunit bukod doon, mukhang karaniwan lang siya sa lahat ng aspeto. Nakatayo siyang hindi gumagalaw, nakatalikod sa kamera, sinusuri ang counter. Hanggang ngayon, wala pang mga litrato ng kanyang profile, kahit kaunting sulyap sa kanyang mukha, tanging rear view lamang habang papasok siya sa frame. Nakasuot siya ng maitim na bomber jacket, maitim na baseball cap, at maitim na pantalon. Isang manipis na leather bag ang nakasabit sa kanyang kanang balikat.
  Kumuha ang lalaki ng ilang teyp, binaliktad ang mga ito, binasa ang mga kredito, at ibinalik sa mesa. Umatras siya, ang mga kamay ay nasa kanyang balakang, at tiningnan ang mga pamagat.
  Pagkatapos, mula sa kanang bahagi ng frame, isang medyo mataba, nasa katanghaliang gulang na puting babae ang lumapit. Nakasuot siya ng floral-print na damit at ang manipis niyang buhok ay kulot na kulot. Tila may sinasabi siya sa lalaki. Nakatingin nang diretso sa unahan, hindi pa rin alintana ang profile ng camera-na parang alam nito ang posisyon ng security camera-tumugon ang lalaki sa pamamagitan ng pagturo sa kaliwa. Tumango ang babae, ngumiti, at inayos ang kanyang damit sa kanyang malalaking balakang, na parang inaasahan na itutuloy ng lalaki ang pag-uusap. Hindi niya ginawa. Pagkatapos ay lumipad siya palabas ng frame. Hindi siya pinanood ng lalaki na umalis.
  Ilang sandali pa ang lumipas. Nanood pa ang lalaki ng ilang tape, pagkatapos ay kaswal na kumuha ng videotape mula sa kanyang bag at inilagay ito sa istante. Muling pinaikot ni Mateo ang tape, pinatugtog muli ang segment, pagkatapos ay itinigil ang pelikula at dahan-dahang ini-zoom in, pinatalas ang imahe hangga't maaari. Mas luminaw ang imahe sa harap ng lalagyan ng videotape. Ito ay isang itim-at-puting litrato ng isang lalaki sa kaliwa at isang babaeng may kulot na blond na buhok sa kanan. Isang tulis-tulis na pulang tatsulok ang nasa gitna, na naghahati sa litrato sa dalawang bahagi.
  Ang pelikula ay pinamagatang "Fatal Attraction".
  May naramdamang excitement sa silid.
  "Kita mo, dapat pinapaalis ng mga staff ang mga customer sa mga ganyang bag sa front desk," sabi ni Kilbane. "Mga walanghiya."
  Inikot muli ni Mateo ang pelikula hanggang sa puntong pumasok na ang pigura sa frame, pinatugtog ito nang mabagal, pinatigil ang imahe, at ini-zoom in. Napakabutil-butil nito, ngunit kitang-kita ang masalimuot na burda sa likod ng satin jacket ng lalaki.
  "Maaari ka bang lumapit?" tanong ni Jessica.
  "Ah, oo," sabi ni Mateo, na matatag na nakatayo sa gitna ng entablado. Ito ang kanyang wheelhouse.
  Sinimulan niyang gamitin ang kanyang mahika, tinatapik ang mga key, inaayos ang mga pingga at hawakan, at itinaas ang imahe pataas at papasok. Ang burdadong imahe sa likod ng dyaket ay naglalarawan ng isang berdeng dragon, ang makitid na ulo nito ay humihinga ng banayad na pulang apoy. Nagbigay ng tala si Jessica na maghanap ng mga sastre na dalubhasa sa pagbuburda.
  Inilipat ni Mateo ang imahe pakanan at pababa, nakatuon sa kanang kamay ng lalaki. Malinaw na nakasuot siya ng surgical gloves.
  "Naku," sabi ni Kilbane, umiiling at tinakpan ang baba. "Pumasok ang lalaking ito sa tindahan na nakasuot ng latex gloves, at hindi man lang napansin ng mga empleyado ko. Parang kahapon lang 'yun, 'no."
  Binuksan ni Mateo ang pangalawang monitor. Ipinakita nito ang isang hindi gumagalaw na imahe ng kamay ng mamamatay-tao na may hawak na baril, gaya ng makikita sa pelikulang Fatal Attraction. Ang kanang manggas ng salarin ay may ribbed na elastic band na katulad ng nasa jacket sa surveillance video. Bagama't hindi ito isang konklusibong ebidensya, tiyak na magkapareho ang mga jacket.
  Pinindot ni Mateo ang ilang key at nagsimulang mag-print ng mga kopya sa papel ng parehong larawan.
  "Kailan nirentahan ang tape ng Fatal Attraction?" tanong ni Jessica.
  "Kagabi," sabi ni Kilbane. "Gabi na."
  "Kailan?"
  "Hindi ko alam. Pagkatapos ng alas-onse. Baka panoorin ko."
  - At ang ibig mong sabihin ay pinanood ng taong nagrenta nito ang pelikula at dinala ito sa iyo?
  "Oo."
  "Kailan?"
  "Ngayong umaga."
  "Kailan?"
  "Hindi ko alam. Sampu, siguro?"
  "Itinapon ba nila sa basurahan o dinala sa loob?"
  "Diretso nila itong dinala sa akin."
  "Ano ang sinabi nila noong ibinalik nila ang teyp?"
  "May mali lang doon. Gusto nilang ibalik ang pera nila."
  "Iyon lang ba?"
  "Oo naman."
  - Nagkataon ba na nabanggit nila na may isang taong sangkot sa tunay na pagpatay?
  "Kailangan mong intindihin kung sino ang papasok sa tindahang iyon. Ibig kong sabihin, ibinalik ng mga tao sa tindahang iyon ang pelikulang 'Memento,' at sinabing may mali sa teyp. Sabi nila ay na-record ito nang pabaliktad. Naniniwala ka ba roon?"
  Tumingin si Jessica kay Kilbane nang ilang sandali pa, pagkatapos ay bumaling kay Terry Cahill.
  "Ang memento ay isang kuwentong isinalaysay nang pabaliktad," sabi ni Cahill.
  "Sige, kung ganoon," sagot ni Jessica. "Bahala na." Ibinalik niya ang atensyon kay Kilbane. "Sino ang nagrenta ng Fatal Attraction?"
  "Regular lang," sabi ni Kilbane.
  - Kakailanganin natin ng pangalan.
  Umiling si Kilbane. "Isa lang siyang gago. Wala siyang kinalaman dito."
  "Kailangan natin ng pangalan," ulit ni Jessica.
  Tinitigan siya ni Kilbane. Aakalain mong mas alam ng isang dalawang beses nang talunan na tulad ni Kilbane na hindi niya kailangang lokohin ang mga pulis. Kung tutuusin, kung mas matalino siya, hindi sana siya nabigo nang dalawang beses. Magpoprotesta na sana si Kilbane nang sumulyap siya kay Jessica. Marahil sa isang iglap, parang may naramdamang sakit sa tagiliran niya, na nakapagpapaalala sa brutal na putok ng baril ni Jessica. Pumayag siya at sinabi sa kanila ang pangalan ng kliyente.
  "Kilala mo ba yung babae sa surveillance footage?" tanong ni Palladino. "Yung babaeng kausap ng lalaki?"
  "Ano, itong babaeng ito?" Kumunot ang noo ni Kilbane, na para bang ang mga GQ gigolo na tulad niya ay hindi kailanman makikipag-ugnayan sa isang matambok at nasa katanghaliang-gulang na babaeng lumalabas sa publiko sa mga maiinit na video. "Uh, hindi."
  "Nakita mo na ba siya sa tindahan dati?"
  - Hindi ko na maalala.
  "Napanood mo ba ang buong tape bago ipadala sa amin?" tanong ni Jessica, alam na alam ang sagot, alam niyang hindi makakatanggi ang isang tulad ni Eugene Kilbane.
  Tumingin sandali si Kilbane sa sahig. Mukhang ganoon nga. "Aha."
  - Bakit hindi mo ito dinala mismo?
  - Akala ko napag-usapan na natin ito.
  "Sabihin mo ulit sa amin."
  - Tingnan mo, baka gusto mong maging mas magalang sa akin.
  "At bakit naman?"
  "Dahil kaya kong lutasin ang kasong ito para sa iyo."
  Nakatitig lang sa kanya ang lahat. Tumikhim si Kilbane. Parang tunog ng traktora sa bukid na umaatras mula sa maputik na alkantarilya. "Gusto ko ng katiyakan na hindi mo napapansin ang maliit, well, kalokohan ko noong isang araw." Itinaas niya ang kanyang damit. Wala na ang zipper na suot niya sa kanyang sinturon-isang paglabag sa paggamit ng armas na maaaring magbalik sa kanya sa bilangguan.
  "Gusto muna naming marinig ang sasabihin mo."
  Tila pinag-isipan ni Kilbane ang alok. Hindi iyon ang gusto niya, ngunit tila iyon lang ang makukuha niya. Tumikhim siyang muli at sumulyap sa paligid ng silid, marahil ay inaasahan na pipigilan ng lahat ang kanilang hininga sa pag-asam sa kanyang nakamamanghang pagbubunyag. Hindi ito nangyari. Nagpatuloy pa rin siya sa paglakad.
  "'Yung lalaking nasa tape?" tanong ni Kilbane. "'Yung lalaking nagbalik ng Fatal Attraction tape sa istante?"
  "Kumusta naman siya?" tanong ni Jessica.
  Yumuko si Kilbane, sinulit ang sandali, at sinabing, "Kilala ko kung sino siya."
  
  
  43
  "Amoy bahay-katayan."
  Siya ay kasing payat ng kalaykay at mukhang isang taong hindi nakatali sa panahon, hindi nabibigatan ng kasaysayan. May mabuting dahilan para dito. Si Sammy Dupuis ay nakulong noong 1962. Ngayon, si Sammy ay nakasuot ng itim na alpaca cardigan, isang navy blue na dress shirt na may matataas na kwelyo, matingkad na kulay abong pantalon na gawa sa balat ng pating, at matulis na sapatos na Oxford. Ang kanyang buhok ay pinakinis at ibinabad sa sapat na hair tonic para magpadulas ng isang Chrysler. Pinausukan niya ang mga hindi sinalang Kamelyo.
  Nagkita sila sa Germantown Avenue, malapit sa Broad Street. Ang amoy ng kumukulong barbecue at usok ng hickory mula sa Dwight's Southern ay pumuno sa hangin ng masarap at matamis na amoy nito. Nagdulot ito ng laway kay Kevin Byrne. Nagdulot din ito ng pagkahilo kay Sammy Dupuis.
  "Hindi ka mahilig sa soul food?" tanong ni Byrne.
  Umiling si Sammy at sinampal nang malakas ang kanyang Kamelyo. "Paano nakakain ng mga tao ang tae na ito? Napakamantika at magaspang nito. Maaari mo na ring itusok ito sa karayom at itusok sa iyong puso."
  Sumulyap si Byrne. Ang pistola ay nasa pagitan nila sa ibabaw ng itim na pelus na mantel. May kung ano sa amoy ng langis sa bakal, naisip ni Byrne. Isa itong nakakatakot at napakalakas na amoy.
  Pinulot ito ni Byrne, sinubukan, at tinutok, dahil alam niyang nasa pampublikong lugar sila. Karaniwang nagtatrabaho si Sammy mula sa kanyang bahay sa East Camden, ngunit walang oras si Byrne para tawirin ang ilog ngayon.
  "Kaya ko 'yan sa halagang anim singkwenta," sabi ni Sammy. "At malaking halaga 'yan para sa isang napakagandang baril."
  "Sammy," sabi ni Byrne.
  Natahimik si Sammy nang ilang sandali, ginagaya ang kahirapan, pang-aapi, at paghihirap. Hindi ito gumana. "Sige, anim," aniya. "At nalulugi ako."
  Si Sammy Dupuis ay isang nagbebenta ng baril na hindi kailanman nakipagtransaksyon sa mga nagbebenta ng droga o sinumang miyembro ng gang. Kung mayroon mang nagbebenta ng baril sa likod ng mga eksena na may napakaingat na paninindigan, iyon ay si Sammy Dupuis.
  Ang ipinagbibiling bagay ay isang SIG-Sauer P-226. Maaaring hindi ito ang pinakamagandang pistolang nagawa-malayo sa puntong iyon-ngunit ito ay tumpak, maaasahan, at matibay. At si Sammy Dupuis ay isang lalaking may malalim na pagpapasya. Iyan ang pangunahing inaalala ni Kevin Byrne nang araw na iyon.
  "Mas mabuti pang malamig na, Sammy." Itinago ni Byrne ang baril sa bulsa ng kanyang amerikana.
  Binalot ni Sammy ng tela ang natitirang mga baril at sinabing, "Parang puwet ng unang asawa ko."
  Naglabas si Byrne ng isang rolyo at naglabas ng anim na raang dolyar na perang papel. Iniabot niya ang mga ito kay Sammy. "Dala mo ba ang bag?" tanong ni Byrne.
  Agad na tumingala si Sammy, kumunot ang noo habang nag-iisip. Karaniwan, ang pagpapahinto kay Sammy Dupuis sa pagbibilang ng kanyang pera ay hindi madaling gawain, ngunit ang tanong ni Byrne ang nagpahinto sa kanya. Kung ang kanilang ginagawa ay ilegal (at lumalabag ito sa hindi bababa sa anim na batas na maaaring maisip ni Byrne, kapwa estado at pederal), kung gayon ang iminungkahi ni Byrne ay lumalabag sa halos lahat ng mga ito.
  Pero hindi nanghusga si Sammy Dupuis. Kung oo, wala sana siya sa negosyong kinasasangkutan niya. At hindi sana niya dinala ang pilak na kaha na nakatago sa trunk ng kanyang sasakyan, isang maleta na naglalaman ng mga kagamitang may kakaibang gamit kaya't mahinang boses lamang ang nababanggit ni Sammy tungkol sa mga ito.
  "Sigurado ka ba?"
  Nanood lang si Byrne.
  "Sige, sige," sabi ni Sammy. "Pasensya na sa pagtatanong."
  Bumaba sila ng kotse at naglakad papunta sa trunk. Luminga-linga si Sammy sa paligid ng kalye. Nag-alangan siya, habang kinakalikot ang kanyang mga susi.
  "Hinahanap mo ba ang mga pulis?" tanong ni Byrne.
  Kinakabahang tumawa si Sammy. Binuksan niya ang baul. Sa loob ay isang kumpol ng mga canvas bag, briefcase, at duffel bag. Itinabi ni Sammy ang ilang leather case. Binuksan niya ang isa. Sa loob ay maraming cell phone. "Sigurado ka bang ayaw mo ng malinis na camera? Siguro PDA?" tanong niya. "Mabibili kita ng BlackBerry 7290 sa halagang pitumpu't limang dolyar."
  "Sammy."
  Nag-atubili ulit si Sammy, saka isinara ang zipper ng kanyang bag na gawa sa katad. May isa na naman siyang nabasang kahon. Napapaligiran ito ng dose-dosenang mga vial na kulay amber. "Kumusta naman ang mga tableta?"
  Naisip ito ni Byrne. Alam niyang may amphetamine si Sammy. Pagod na pagod na siya, pero ang pagiging high ay lalo lang magpapalala sa sitwasyon.
  "Walang tabletas."
  "Paputok? Pornograpiya? Ibibili kita ng Lexus sa halagang sampung libo.
  "Naaalala mo pa pala na may baril akong naka-load sa bulsa ko, 'di ba?" tanong ni Byrne.
  "Ikaw ang boss," sabi ni Sammy. Inilabas niya ang isang makinis na Zero Halliburton briefcase at nag-type ng tatlong numero, na hindi sinasadyang itinago ang transaksyon kay Byrne. Binuksan niya ang briefcase, pagkatapos ay umatras at nagsindi ng isa pang Camel. Kahit si Sammy Dupuis ay nahirapang makita ang laman.
  
  
  44
  KARANIWAN, iilang AV officer lang ang nasa basement ng Roundhouse sa anumang oras. Ngayong hapon, anim na detektib ang nagkukumpulan sa paligid ng isang monitor sa isang maliit na editing bay sa tabi ng control room. Sigurado si Jessica na walang kinalaman dito ang isang hardcore na pornograpikong pelikula na ipinalalabas.
  Inihatid nina Jessica at Cahill si Kilbane pabalik sa Flicks, kung saan nakapasok siya sa adult section at nakakuha ng X-rated na titulo na tinatawag na Philadelphia Skin. Lumabas siya mula sa likurang silid na parang isang lihim na ahente ng gobyerno na kumukuha ng mga classified file ng kalaban.
  Nagsimula ang pelikula sa mga kuha ng isang skyline ng Philadelphia. Tila mataas ang mga halaga ng produksyon para sa isang larong pang-adulto. Pagkatapos ay kinuha ang pelikula sa loob ng isang apartment. Ang mga kuha ay mukhang karaniwan-maliwanag, bahagyang overexposed na digital video. Ilang segundo ang lumipas, may kumatok sa pinto.
  Isang babae ang pumasok sa pinto at binuksan ang pinto. Bata pa siya at mahina, may mala-hayop na pangangatawan, nakasuot ng maputlang dilaw na malambot na damit. Base sa kanyang hitsura, halos hindi ito legal. Nang buksan niya nang buo ang pinto, isang lalaki ang nakatayo roon. Katamtaman ang kanyang taas at pangangatawan. Nakasuot siya ng asul na satin bomber jacket at maskarang katad.
  "Tubero ba ang tinatawag mo?" tanong ng lalaki.
  Tumawa ang ilang detektib at mabilis itong itinago. May posibilidad na ang lalaking nagtanong ay ang kanilang pumatay. Nang tumalikod siya sa kamera, nakita nilang suot niya ang parehong dyaket ng lalaki sa surveillance video: maitim na asul na may burdadong berdeng dragon.
  "Bago lang ako sa bayang ito," sabi ng batang babae. "Hindi ako nakakakita ng isang palakaibigang mukha sa loob ng ilang linggo."
  Habang papalapit ang kamera sa kanya, nakita ni Jessica na ang dalaga ay nakasuot ng pinong maskara na may kulay rosas na mga balahibo, ngunit nakita rin ni Jessica ang mga mata nito-mga matang nagmumultugan at takot, mga pintuan patungo sa isang kaluluwang lubhang napinsala.
  Pagkatapos ay umikot ang kamera pakanan, sinusundan ang lalaki sa isang maikling pasilyo. Sa puntong ito, kumuha si Mateo ng isang hindi gumagalaw na imahe at gumawa ng isang Sony printout ng imahe. Bagama't medyo malabo ang isang hindi gumagalaw na imahe mula sa mga kuha ng surveillance na may ganitong laki at resolusyon, nang magkatabi ang dalawang imahe, halos kapani-paniwala ang mga resulta.
  Ang lalaki sa X-rated na pelikula at ang lalaking nagbalik ng tape sa istante ng Flickz ay tila nakasuot ng parehong dyaket.
  "May nakakakilala ba sa disenyong ito?" tanong ni Buchanan.
  Walang gumawa nito.
  "Susuriin natin ito laban sa mga simbolo ng gang, mga tattoo," dagdag niya. "Maghanap tayo ng mga sastre na nagbuburda."
  Pinanood nila ang natitirang bahagi ng video. Itinampok din sa pelikula ang isa pang lalaking nakamaskara at ang pangalawang babaeng nakasuot ng maskarang gawa sa balahibo. Ito ay isang pelikulang may magaspang at magulo na dating. Nahirapan si Jessica na paniwalaan na ang mga sadomasokistikong aspeto ng pelikula ay hindi nagdulot ng matinding sakit o pinsala sa mga kabataang babae. Mukhang sila ay malubhang binugbog.
  Nang matapos ang lahat, nanood kami ng kaunting credits. Ang pelikula ay idinirek ni Edmundo Nobile. Ang aktor na naka-asul na dyaket ay si Bruno Steele.
  "Ano ang tunay na pangalan ng aktor?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ko alam," sabi ni Kilbane. "Pero kilala ko ang mga taong nagpamahagi ng pelikula. Kung may makakahanap nito, makikita nila."
  
  PHILADELPHIA WITH KIN Ipinamamahagi ng Inferno Films ng Camden, New Jersey. Sa negosyo mula noong 1981, ang Inferno Films ay naglabas ng mahigit apat na raang pelikula, pangunahin na ang mga hardcore adult films. Ibinenta nila ang kanilang mga produkto nang pakyawan sa mga adult bookstore at tingian sa pamamagitan ng kanilang mga website.
  Napagpasyahan ng mga detektib na ang isang ganap na paglapit sa kompanya-isang search warrant, isang raid, mga interogasyon-ay maaaring hindi magbunga ng ninanais na mga resulta. Kung papasok sila na may mga kumikislap na badge, mataas ang posibilidad na ang kompanya ay umikot sa mga bagon ng tren o biglang magkaroon ng amnesia tungkol sa isa sa kanilang mga "aktor," gayundin ang posibilidad na maaari nilang bigyan ng tip ang aktor at sa gayon ay iwanan siya.
  Napagdesisyunan nila na ang pinakamahusay na paraan para harapin ito ay ang magsagawa ng sting operation. Nang mapadako ang tingin ng lahat kay Jessica, napagtanto niya ang ibig sabihin nito.
  Magpapakilala siya nang palihim.
  At ang kanyang gabay sa ilalim ng mundo ng pornograpiya sa Philadelphia ay walang iba kundi si Eugene Kilbane.
  
  PAGLABAS ni Jessica ng Roundhouse, tumawid siya sa parking lot at muntik nang mabangga ang isang tao. Tumingala siya. Si Nigel Butler pala iyon.
  "Kumusta, Detective," sabi ni Butler. "Malapit na sana kitang makita."
  "Kumusta," sabi niya.
  Itinaas niya ang isang plastic bag. "May mga libro akong kinuha para sa iyo. Baka makatulong ang mga ito."
  "Hindi mo sila kinailangang barilin pababa," sabi ni Jessica.
  "Hindi naman problema."
  Binuksan ni Butler ang kanyang bag at inilabas ang tatlong libro, pawang malalaking paperback. Shots in the Mirror: Crime Films and Society, Gods of Death, at Masters of the Scene.
  "Napakabukas-palad naman niyan. Maraming salamat."
  Sumulyap si Butler kay Roundhouse, pagkatapos ay bumalik kay Jessica. Humaba ang sandali.
  "May iba pa ba?" tanong ni Jessica.
  Ngumisi si Butler. "Umaasa ako na magkakaroon ng tour."
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo. "Sa ibang araw, hindi naman ito magiging problema."
  "Ah, pasensya na."
  "Tingnan mo. Nasa iyo ang card ko. Tawagan mo ako bukas at pag-uusapan natin ang solusyon."
  "Mawawala ako ng ilang araw, pero tatawag ako pagbalik ko."
  "Maganda 'yan," sabi ni Jessica, sabay kuha ng kanyang bag para sa mga libro. "At salamat ulit para dito."
  "Magandang pagkakataon, detektib."
  Naglakad si Jessica papunta sa kanyang kotse, iniisip si Nigel Butler sa kanyang toreng garing, napapalibutan ng mga poster ng pelikula na mahusay ang disenyo kung saan lahat ng baril ay blangko, ang mga stuntmen ay nahuhulog sa mga kutson na may aircon, at ang dugo ay peke.
  Ang mundong papasukin niya ay kasinglayo ng kanyang inaakala mula sa akademya.
  
  NAGHANDA si Jessica ng ilang matipid na hapunan para sa kanya at kay Sophie. Naupo sila sa sopa, kumakain mula sa tray ng TV-isa sa mga paboritong pagkain ni Sophie. Binuksan ni Jessica ang TV, naglipat-lipat ng mga channel, at nanood ng pelikula. Isang pelikula noong kalagitnaan ng dekada 1990 na may matalinong diyalogo at nakakaantig na aksyon. Ingay sa background. Habang kumakain sila, ikinuwento ni Sophie ang kanyang araw sa kindergarten. Sinabi ni Sophie kay Jessica na bilang pagpupugay sa nalalapit na kaarawan ni Beatrix Potter, gumawa ang kanyang klase ng mga puppet ng kuneho mula sa kanilang mga lunch bag. Ang araw na iyon ay inilaan sa pag-aaral tungkol sa pagbabago ng klima sa pamamagitan ng isang bagong kanta na tinatawag na "Drippy the Raindrop." May pakiramdam si Jessica na malapit na niyang matutunan ang lahat ng mga titik ng "Drippy the Raindrop," gusto man niya o hindi.
  Habang maghuhugas na sana si Jessica ng pinggan, may narinig siyang boses. Isang pamilyar na boses. Ang pagkilala sa kanya ay nagpabalik ng kanyang atensyon sa pelikula. Ito ay ang "The Killing Game 2," ang pangalawa sa sikat na serye ng aksyon ni Will Parrish. Ito ay tungkol sa isang South African drug lord.
  Ngunit hindi ang boses ni Will Parrish ang nakakuha ng atensyon ni Jessica-sa katunayan, ang garalgal na ungol ni Parrish ay kilalang-kilala gaya ng sinumang aktor na nagtatrabaho. Sa halip, ito ang boses ng lokal na opisyal ng pulisya na nagbabantay sa likod ng gusali.
  "May mga opisyal kaming nakatalaga sa lahat ng labasan," sabi ng patrolman. "Atin ang mga basurang ito."
  "Walang papasok at lalabas," sagot ni Parrish, ang kanyang dating puting damit ay may mantsa ng dugo ng Hollywood, at walang sapin sa paa.
  "Opo, ginoo," sabi ng opisyal. Mas matangkad siya nang bahagya kay Parrish, may matipunong panga, mala-yelong asul na mga mata, at balingkinitan na pangangatawan.
  Kinailangan pang tumingin ni Jessica nang dalawang beses, pagkatapos ay dalawang beses pa, para masigurong hindi siya nagha-hallucinate. Hindi naman. Imposibleng nagha-hallucinate siya. Kahit gaano pa kahirap paniwalaan, totoo nga iyon.
  Ang lalaking gumanap bilang pulis sa Killing Game 2 ay si Special Agent Terry Cahill.
  
  INIWAN NI JESSICA ANG KANYANG COMPUTER AT NAG-ONLINE.
  Ano itong database na naglalaman ng lahat ng impormasyon tungkol sa pelikula? Sinubukan niya ang ilang mga pagpapaikli at mabilis na natagpuan ang IMDb. Pumunta siya sa Kill Game 2 at pinindot ang "Full Cast and Crew." Nag-scroll siya pababa at nakita sa ibaba, ang naglalaro ng "Young Policeman," ang pangalan niya. Si Terrence Cahill.
  Bago isara ang pahina, ini-scroll niya muna ang iba pang mga credits. Ang pangalan niya ay nasa tabi ng "Technical Advisor."
  Hindi kapani-paniwala.
  Si Terry Cahill ay umarte na rin sa mga pelikula.
  
  Alas-siyete, inihatid ni Jessica si Sophie sa bahay ni Paula at pagkatapos ay naligo. Pinatuyo niya ang kanyang buhok, naglagay ng lipstick at pabango, at nagsuot ng itim na pantalon na gawa sa katad at isang pulang blusang seda. Isang pares ng hikaw na sterling silver ang kumumpleto sa hitsura. Aaminin niya, hindi naman siya ganoon kasama. Medyo malaswa siguro. Pero iyon nga ang punto, hindi ba?
  Ni-lock niya ang bahay at naglakad papunta sa Jeep. Ipinarada niya ito sa driveway. Bago pa siya makasakay sa manibela, isang kotseng puno ng mga binatilyong lalaki ang dumaan sa bahay. Bumusina at sumipol sila.
  "Nakuha ko pa rin," naisip niya nang nakangiti. Kahit sa Northeast Philadelphia lang. Isa pa, noong nasa IMDb siya, hinanap niya ang East Side, West Side. Dalawampu't pito pa lang si Ava Gardner sa pelikulang iyon.
  Dalawampu't pito.
  Sumakay siya sa jeep at nagmaneho papunta sa lungsod.
  
  Si Detektib Nicolette Malone ay maliit, kayumanggi, at maayos ang pangangatawan. Halos kulay pilak-blond ang kanyang buhok, at naka-ponytail siya. Nakasuot siya ng payat at kupas na Levi's jeans, puting T-shirt, at itim na leather jacket. Hiniram mula sa narcotics unit, halos kaedad ni Jessica, at umabot sa puntong naabot niya ang isang gold badge na halos kapareho ng kay Jessica: nagmula siya sa pamilyang pulis, gumugol ng apat na taon sa uniporme, at tatlong taon bilang isang detektib sa departamento.
  Kahit hindi pa sila nagkikita, magkakilala sila dahil sa reputasyon. Lalo na mula sa pananaw ni Jessica. Sa maikling panahon sa simula ng taon, kumbinsido si Jessica na may relasyon si Nikki Malone kay Vincent. Hindi naman. Umasa si Jessica na walang narinig si Nikki tungkol sa mga hinala ng kanyang estudyante sa hayskul.
  Nagkita sila sa opisina ni Ike Buchanan. Naroon si ADA Paul DiCarlo.
  "Jessica Balzano, Nikki Malone," sabi ni Buchanan.
  "Kumusta ka na?" sabi ni Nikki habang inilahad ang kamay. Tinanggap naman ito ni Jessica.
  "Ikinagagalak kong makilala ka," sabi ni Jessica. "Marami na akong narinig tungkol sa iyo."
  "Hindi ko pa 'yan ginalaw. Sumpa man sa Diyos," kumindat si Nikki at ngumiti. "Biro lang."
  Naku, naisip ni Jessica. Alam na ni Nikki ang lahat tungkol dito.
  Mukhang nalilito naman si Ike Buchanan. Nagpatuloy siya. "Ang Inferno Films ay maituturing na isang operasyon na ginagawa ng isang tao lamang. Ang may-ari ay isang lalaking nagngangalang Dante Diamond."
  "Anong palabas 'yan?" tanong ni Nikki.
  "Gumagawa ka ng isang bagong pelikula na may matinding epekto at gusto mong makasama si Bruno Steele."
  "Paano tayo makakapasok?" tanong ni Nikki.
  "Magaan na mikropono na suot sa katawan, wireless na koneksyon, kakayahang mag-record nang malayuan."
  - Armado?
  "Nasa iyo ang desisyon," sabi ni DiCarlo. "Pero malaki ang posibilidad na kapkapan ka o dadaan sa mga metal detector balang araw."
  Nang magtama ang mga mata ni Nikki at Jessica, tahimik silang sumang-ayon. Papasok sila nang walang armas.
  
  Matapos bigyan ng briefing sina Jessica at Nikki ng dalawang beteranong homicide detectives, kabilang ang mga pangalang itatawag, mga terminong gagamitin, at iba't ibang clue, naghintay si Jessica sa homicide desk. Maya-maya ay pumasok si Terry Cahill. Matapos makumpirmang napansin siya nito, gumawa siya ng isang matapang na postura, ang mga kamay ay nasa kanyang balakang.
  "May mga opisyal sa lahat ng labasan," sabi ni Jessica, ginagaya ang isang linya mula sa Kill the Game 2.
  Tiningnan siya ni Cahill nang may pagtatanong; saka nito napansin. "Uh-oh," sabi niya. Kaswal lang ang pananamit niya. Hindi na niya pag-uusapan ang detalyeng iyon.
  "Bakit hindi mo sinabi sa akin na nasa pelikula ka pala?" tanong ni Jessica.
  "Dalawa lang sila noon, at gusto ko na magkahiwalay ang buhay. Una sa lahat, hindi natutuwa ang FBI tungkol dito."
  "Paano ka nagsimula?"
  "Nagsimula ang lahat nang tumawag ang mga prodyuser ng Kill Game 2 sa ahensya para humingi ng teknikal na tulong. Kahit papaano, nalaman ng ASAC na nahuhumaling ako sa pelikula at inirekomenda ako para sa trabaho. Kahit na lihim ang ahensya tungkol sa mga ahente nito, desperadong sinusubukan din nitong ipakita ang sarili sa tamang liwanag."
  Hindi naman gaanong naiiba ang PPD, naisip ni Jessica. Maraming palabas sa TV ang tungkol sa departamento. Bihira lang nila itong magawa nang tama. "Kumusta ang pakiramdam ng pagtatrabaho kasama si Will Parrish?"
  "Isa siyang mahusay na tao," sabi ni Cahill. "Napakabukas-palad at mapagpakumbaba."
  "Bida ka ba ngayon sa pelikulang ginagawa niya?"
  Lumingon si Cahill at hininaan ang boses. "Namamasyal lang. Pero huwag mong sabihin kahit kanino dito. Gusto ng lahat ng tao na mapasama sa show business, 'di ba?"
  Pinagdikit ni Jessica ang kanyang mga labi.
  "Sa totoo lang, kukuhanan namin ang maliit kong papel ngayong gabi," sabi ni Cahill.
  - At dahil dito ay isinusuko mo ang alindog ng pagmamasid?
  Ngumiti si Cahill. "Maruming trabaho 'yan." Tumayo siya at sumulyap sa relo niya. "Naglaro ka na ba?"
  Muntik nang matawa si Jessica. Ang tanging karanasan niya sa legal na entablado ay noong siya ay nasa ikalawang baitang sa St. Paul's School. Isa siya sa mga pangunahing tauhan sa isang marangyang dulang pangkapanganakan. Gumanap siya bilang isang tupa. "Uh, hindi mo naman siguro napansin."
  "Mas mahirap pala ito kaysa sa inaakala mo."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Alam mo ba yung mga linya ko sa Kill Game 2?" tanong ni Cahill.
  "Kumusta naman sila?"
  "Sa tingin ko ay nakagawa tayo ng tatlumpung takes."
  "Bakit?"
  "May ideya ka ba kung gaano kahirap sabihin nang diretso ang mukha: 'Atin ang mga basurang ito'?"
  Sinubukan ito ni Jessica. Tama siya.
  
  Alas-nuebe, pumasok si Nikki sa homicide department, na ikinagulat ng bawat lalaking detektib na naka-duty. Nagpalit na siya ng isang maliit at magandang itim na cocktail dress.
  Isa-isa, pumasok sila ni Jessica sa isa sa mga silid para sa panayam, kung saan mayroon silang mga wireless na mikropono sa katawan.
  
  Kinakabahang naglalakad si Eugene Kilbane sa parking lot ng Roundhouse. Nakasuot siya ng maitim na asul na suit at puting sapatos na patent leather na may kadenang pilak sa itaas. Sinindihan niya ang bawat sigarilyo habang sinisindihan niya ang huli.
  "Hindi ako sigurado kung kaya ko," sabi ni Kilbane.
  "Kaya mo 'yan," sabi ni Jessica.
  "Hindi mo naiintindihan. Maaaring mapanganib ang mga taong ito."
  Matalim na tumingin si Jessica kay Kilbane. "Hm, iyon nga pala ang punto, Eugene."
  Sumulyap si Kilbane mula kay Jessica patungo kay Nikki, kay Nick Palladino, hanggang kay Eric Chavez. Namumuo ang pawis sa itaas na bahagi ng kanyang labi. Hindi siya makakaalis dito.
  "Tara na," sabi niya. "Tara na nga."
  
  
  45
  Naunawaan ni Evyn Byrne ang daloy ng krimen. Kilalang-kilala niya ang pagdaloy ng adrenaline na dulot ng pagnanakaw, karahasan, o pag-uugaling antisosyal. Marami na siyang naarestong suspek sa gitna ng matinding galit at alam niya na, sa gitna ng matinding damdaming ito, bihirang isipin ng mga kriminal ang kanilang nagawa, ang mga kahihinatnan para sa biktima, o ang mga kahihinatnan para sa kanilang sarili. Sa halip, mayroong mapait at matamis na liwanag ng tagumpay, isang pakiramdam na ipinagbawal ng lipunan ang gayong pag-uugali, ngunit ginawa pa rin nila ito.
  Habang naghahanda siyang umalis ng apartment-ang baga ng pakiramdam na iyon ay nag-aalab sa loob niya, sa kabila ng kanyang mas maayos na likas na ugali-wala siyang ideya kung paano matatapos ang gabing ito, kung ligtas ba siyang makakasama ni Victoria sa kanyang mga bisig o si Julian Matisse sa dulo ng kanyang mga pistol sight.
  O, natatakot siyang aminin, wala sa dalawa ang sigurado.
  Kumuha si Byrne ng isang pares ng damit pangtrabaho mula sa aparador-isang maruming pares na pagmamay-ari ng Philadelphia Water Department. Kamakailan lang nagretiro sa pulisya ang kanyang tiyuhin na si Frank, at minsan nang nakatanggap si Byrne ng isang pares mula sa kanya noong kailangan niyang magtago ilang taon na ang nakalilipas. Walang tumitingin sa isang lalaking nagtatrabaho sa kalye. Ang mga manggagawa sa lungsod tulad ng mga nagtitinda sa kalye, mga karpintero, at mga matatanda ay bahagi ng istruktura ng lungsod. Mga tanawin ng tao. Ngayong gabi, kailangang maging invisible si Byrne.
  Tiningnan niya ang pigurin ni Snow White sa aparador. Maingat niya itong hinawakan nang iangat niya ito mula sa hood ng kanyang sasakyan at inilagay sa kanyang evidence bag pagkabalik niya sa manibela. Hindi niya alam kung kakailanganin pa ba ito bilang ebidensya, o kung makikita pa ba ang mga fingerprint ni Julian Matisse dito.
  Hindi rin niya alam kung saang panig siya itatalaga sa paglilitis sa pagtatapos ng mahabang gabing ito. Nagsuot siya ng oberols, kinuha ang kanyang toolbox, at umalis.
  
  LUMUBOG SA DILIM ANG KANYANG KOTSE.
  Isang grupo ng mga tinedyer-mga nasa edad labimpito o labing-walo, apat na lalaki at dalawang babae-ang nakatayo kalahating bloke ang layo, pinapanood ang mundo at naghihintay ng kanilang pagkakataon. Naninigarilyo sila, nagsalo sa isang kainan, humigop ng ilang brown-paper 40s, at naghahagisan ng dose-dosenang alak, o kung ano pa man ang tawag nila rito ngayon. Naglalaban-laban ang mga lalaki para sa pabor ng mga babae; ang mga babae naman ay nag-aayos nang nag-aayos, walang nawawala. Ganito ang nangyayari tuwing tag-araw sa lungsod. Noon pa man.
  "Bakit ginawa ito ni Phil Kessler kay Jimmy?" tanong ni Byrne. Nang araw na iyon, nanunuluyan siya sa bahay ni Darlene Purifey. Ang balo ni Jimmy ay isang babaeng patuloy pa ring nalulungkot. Mahigit isang taon na silang nagdiborsyo ni Jimmy bago namatay, ngunit patuloy pa rin itong bumabagabag sa kanya. Magkasama sila sa buhay. Kasama nila ang kanilang tatlong anak.
  Sinubukan ni Byrne na alalahanin ang ekspresyon sa mukha ni Jimmy nang ikuwento niya ang isa sa mga nakakatawang biro niya, o noong naging seryoso talaga siya ng alas-kwatro ng madaling araw habang umiinom, o noong tinatanong niya ang isang gago, o noong pinunasan niya ang mga luha ng isang batang Tsino sa palaruan na naubusan ng sapatos, hinabol ng isang mas malaking bata. Nang araw na iyon, hinatid ni Jimmy ang bata sa Payless at binigyan ito ng isang bagong pares ng sapatos pang-isports mula sa sarili niyang bulsa.
  Hindi matandaan ni Byrne.
  Pero paano kaya ito nangyari?
  Naalala niya ang bawat punk na nahuli niya. Bawat isa.
  Naalala niya ang araw na binilhan siya ng kanyang ama ng isang hiwa ng pakwan mula sa isang tindero sa Ninth Street. Mga pitong taong gulang siya noon; mainit at maalinsangan ang araw; napakalamig ng pakwan. Ang kanyang matandang lalaki ay nakasuot ng pulang guhit na kamiseta at puting shorts. Nagkuwento ang kanyang matandang lalaki ng isang biro sa tindero-isang malaswa, dahil binulong niya ito para hindi marinig ni Kevin. Tumawa nang malakas ang tindero. May ginto siyang mga ngipin.
  Naalala niya ang bawat kulubot sa maliliit na paa ng kaniyang anak na babae noong araw na ito ay isinilang.
  Naalala niya ang mukha ni Donna noong niyaya niya itong pakasalan, ang paraan ng bahagyang pagkiling nito ng ulo, na para bang ang pagkiling ng mundo ay maaaring magbigay sa kanya ng kahit kaunting pahiwatig sa tunay na intensyon nito.
  Pero hindi maalala ni Kevin Byrne ang mukha ni Jimmy Purify, ang mukha ng lalaking mahal niya, ang lalaking nagturo sa kanya ng halos lahat ng alam niya tungkol sa lungsod at sa trabaho.
  Diyos ko, tulungan mo siya, hindi niya matandaan.
  Inilibot niya ang paningin sa buong kalsada, pinagmasdan ang tatlong salamin ng kanyang sasakyan. Nagpatuloy na ang mga tinedyer. Oras na. Lumabas siya, kinuha ang kanyang toolbox at tablet. Dahil sa kanyang pagbaba ng timbang, pakiramdam niya ay lumulutang siya sa kanyang oberols. Ibinaba niya ang kanyang baseball cap nang pinakamababa hangga't maaari.
  Kung kasama niya si Jimmy, ito na ang pagkakataong itataas niya ang kwelyo niya, huhubarin ang kanyang mga posas, at idedeklarang showtime na.
  Tumawid si Byrne sa daan at humakbang papasok sa madilim na eskinita.
  OceanofPDF.com
  46
  SI MORPHINE ay isang puting ibong-niyebe sa ilalim niya. Magkasama silang lumipad. Binisita nila ang rowhouse ng kanyang lola sa Parrish Street. Dumagundong ang Buick LeSabre ng kanyang ama, habang ang abuhin-asul na tambutso nito, sa gilid ng kalsada.
  Paulit-ulit na lumipas ang oras. Muling naramdaman niya ang sakit. Sa isang iglap, isa na siyang binata. Kaya niyang umindayog, umiwas, at gumanti. Ngunit ang kanser ay isang malaking panggitnang bigat. Mabilis. Lumakas ang kawit sa kanyang tiyan-namumula at nakakasilaw. Pinindot niya ang buton. Di-nagtagal, isang malamig at puting kamay ang marahang humaplos sa kanyang noo...
  Nakaramdam siya ng presensya sa silid. Tumingala siya. Isang pigura ang nakatayo sa paanan ng kama. Dahil wala ang kanyang salamin-at kahit ang mga ito ay hindi na gaanong nakatulong-hindi niya makilala ang tao. Matagal na niyang inakala na baka siya ang unang aalis, ngunit hindi niya inaasahan na ito ay isang alaala lamang. Sa kanyang trabaho, sa kanyang buhay, ang alaala ang lahat. Ang alaala ang gumugulo sa iyo. Ang alaala ang nagligtas sa iyo. Tila buo ang kanyang pangmatagalang alaala. Ang boses ng kanyang ina. Ang paraan ng pagsasama ng amoy ng tabako at mantikilya ng kanyang ama. Ito ang kanyang mga damdamin, at ngayon ay pinagtaksilan siya ng kanyang mga damdamin.
  Ano ang ginawa niya?
  Ano ang pangalan niya?
  Hindi niya matandaan. Ngayon ay halos wala na siyang maalala.
  Lumapit ang pigura. Ang puting lab coat ay nagliliwanag sa parang langit na liwanag. Pumanaw na ba siya? Hindi. Mabigat at makapal ang pakiramdam ng kanyang mga paa't kamay. Ang sakit ay tumatagos sa ibabang bahagi ng kanyang tiyan. Ang sakit ay nangangahulugan na buhay pa siya. Pinindot niya ang pain button at ipinikit ang kanyang mga mata. Ang mga mata ng dalaga ay nakatitig sa kanya mula sa dilim.
  "Kumusta po kayo, Doktora?" sa wakas ay nagawa na rin niya.
  "Ayos lang ako," sagot ng lalaki. "Masyado ka bang nasasaktan?"
  Sobrang sakit ba ng nararamdaman mo?
  Pamilyar ang boses. Isang boses mula sa kanyang nakaraan.
  Hindi doktor ang lalaking ito.
  Nakarinig siya ng isang pag-click, pagkatapos ay isang sirit. Ang sirit ay naging isang dagundong sa kanyang mga tainga, isang nakakatakot na tunog. At may mabuting dahilan. Iyon ay ang tunog ng kanyang sariling kamatayan.
  Ngunit di nagtagal, ang tunog ay tila nagmula sa isang lugar sa North Philadelphia, isang kasuklam-suklam at pangit na lugar na gumugulo sa kanyang mga panaginip nang mahigit tatlong taon, isang kakila-kilabot na lugar kung saan namatay ang isang batang babae, isang batang babae na alam niyang malapit na niyang makilala muli.
  At ang kaisipang ito, higit pa sa kaisipan ng sarili niyang kamatayan, ay labis na nagpatakot sa detektib na si Philip Kessler hanggang sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa.
  
  
  47
  Ang TRESONNE SUPPER ay isang madilim at mausok na restawran sa Sansom Street sa downtown. Dati itong Carriage House, at noong panahon nito-mga unang bahagi ng dekada 1970-ito ay itinuturing na isang destinasyon, isa sa pinakamagagandang steakhouse sa lungsod, na madalas puntahan ng mga miyembro ng Sixers at Eagles, pati na rin ng mga pulitiko ng lahat ng antas. Naalala ni Jessica kung paano siya, ang kanyang kapatid na lalaki, at ang kanilang ama ay pumunta rito para sa hapunan noong siya ay pito o walong taong gulang. Tila ito ang pinaka-eleganteng lugar sa mundo.
  Ngayon ay isang ikatlong-palapag na kainan, ang mga kliyente nito ay pinaghalong mga mala-demonyong personalidad mula sa mundo ng adult entertainment at industriya ng fringe publishing. Ang matingkad na burgundy na mga kurtina, na dating ehemplo ng isang kainan sa New York, ngayon ay inaamag na at nadungisan ng mga dekada ng nikotina at grasa.
  Regular na pumupunta si Dante Diamond sa Tresonne's, karaniwang nagtitipon sa malaki at kalahating bilog na booth sa likod ng restawran. Sinuri nila ang kanyang kriminal na rekord at nalaman na, sa tatlong panunungkulan niya sa Roundhouse sa nakalipas na dalawampung taon, hindi hihigit sa dalawang bilang ng pandurukot at pagmamay-ari ng droga ang kinasuhan niya.
  Sampung taong gulang na ang huli niyang litrato, ngunit sigurado si Eugene Kilbane na makikilala niya ito sa unang tingin pa lang. Bukod pa riyan, sa isang club tulad ng Tresonne, si Dante Diamond ay isang maharlika.
  Kalahati na ang puno sa restawran. Sa kanan ay isang mahabang bar, sa kaliwa ay mga booth, at sa gitna ay may halos isang dosenang mesa. Ang bar ay nakahiwalay sa dining area ng isang partisyon na gawa sa mga de-kulay na plastik na panel at plastik na ivy. Napansin ni Jessica na ang ivy ay may manipis na patong ng alikabok.
  Habang papalapit sila sa dulo ng bar, lahat ng ulo ay napalingon kina Nikki at Jessica. Mataman na tinitigan ng mga lalaki si Kilbane, agad na sinusuri ang kanyang posisyon sa kapangyarihan at impluwensya ng mga lalaki. Agad na naging malinaw na sa lugar na ito, hindi siya itinuturing na karibal o banta. Ang kanyang mahinang baba, biyak na labi, at murang suit ay nagmarka sa kanya bilang isang bigo. Ang dalawang kaakit-akit na dalagang kasama niya ang, kahit pansamantala, ang nagbigay sa kanya ng prestihiyong kailangan niya para magtrabaho sa silid.
  May dalawang bakanteng bangkito sa dulo ng bar. Naupo sina Nikki at Jessica. Tumayo si Kilbane. Ilang minuto ang lumipas, dumating ang bartender.
  "Magandang gabi po," sabi ng bartender.
  "Oo. Kumusta ka na?" sagot ni Kilbane.
  - Mabuti naman, ginoo.
  Yumuko si Kilbane. "Nandito ba si Dante?"
  Tiningnan siya ng bartender nang may pagtataka. "SINO?"
  "Ginoong Diamond."
  Bahagya na ngumiti ang bartender, na parang sinasabing, "Mas mabuti." Mga singkwenta anyos na siya, maayos at makintab, at may maayos na mga kuko. Nakasuot siya ng royal blue satin vest at isang malinis at puting kamiseta. Sa kabila ng mahogany na kulay, mukhang dekada na siyang matanda. Naglagay siya ng tatlong napkin sa bar. "Mister. Wala si Diamond ngayon."
  - Hinihintay mo ba siya?
  "Imposibleng sabihin," sabi ng bartender. "Hindi niya ako social secretary." Sinalubong ng lalaki ang tingin ni Kilbane, hudyat ng pagtatapos ng interogasyon. "Ano ang maipapayo ko sa inyo ng mga babae?"
  Umorder sila. Kape para kay Jessica, Diet Coke para kay Nikki, at isang double bourbon para kay Kilbane. Kung inakala ni Kilbane na iinom siya buong gabi gamit ang sentimo ng lungsod, nagkakamali siya. Dumating na ang mga inumin. Lumingon si Kilbane sa dining room. "Talagang mali ang nangyari sa lugar na ito," aniya.
  Naisip ni Jessica kung anong pamantayan ang huhusgahan ng isang taong walanghiya tulad ni Eugene Kilbane ang isang bagay na tulad nito.
  "Makikipagkita ako sa ilang kakilala ko. Magtatanong-tanong lang ako," dagdag ni Kilbane. Inubos niya ang kanyang bourbon, inayos ang kanyang kurbata, at nagtungo sa silid-kainan.
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng silid. May ilang magkasintahang nasa katanghaliang-gulang sa silid-kainan, na nahihirapan siyang paniwalaan na may kinalaman sa negosyo. Tutal, ang The Tresonne ay nag-aanunsyo sa City Paper, Metro, The Report, at sa iba pang lugar. Ngunit sa karamihan, ang mga kliyente ay mga kagalang-galang na lalaking nasa edad singkwenta at sisenta-mga singsing na kulay rosas, kwelyo, at mga posas na may monogram. Mukhang isang kumbensyon sa pamamahala ng basura.
  Sumulyap si Jessica sa kaliwa. Isa sa mga lalaki sa bar ang pinagmamasdan sila ni Nikki simula nang maupo sila. Sa gilid ng kanyang mga mata, nakita niya itong inaayos ang kanyang buhok at humihinga. Lumapit siya.
  "Hello," nakangiting sabi niya kay Jessica.
  Lumingon si Jessica sa lalaki, at binigyan ito ng obligadong pag-amin. Mga animnapung taong gulang na ito. Nakasuot ito ng seafoam viscose shirt, beige polyester track jacket, at aviator glasses na may tinted steel frames. "Hi," sabi niya.
  "Naiintindihan ko na kayo ng kaibigan mo ay mga artista."
  "Saan mo narinig 'yan?" tanong ni Jessica.
  "Ang sama ng itsura mo."
  "Anong itsura 'yan?" tanong ni Nikki habang nakangiti.
  "Masa sinehan," sabi niya. "At napakaganda."
  "Ganito talaga kami." Tumawa si Nikki at umiling. "Bakit mo natanong?"
  "Isa akong film producer." Naglabas siya ng ilang business card, na tila ba'y bigla na lang nangyari. Werner Schmidt. Lux Productions. New Haven, Connecticut. "Naghahanap ako ng mga artista para sa isang bagong pelikula. High-definition digital. Babae sa isa't isa."
  "Mukhang interesante," sabi ni Nikki.
  "Nakakakilabot na iskrip. Gumugol ang manunulat ng isang semestre sa paaralan ng pelikula sa USC."
  Tumango si Nikki, nagkunwaring matalim ang atensyon.
  "Pero bago ako magsalita pa, may itatanong muna ako sa'yo," dagdag ni Werner.
  "Ano?" tanong ni Jessica.
  "Mga pulis ba kayo?"
  Sumulyap si Jessica kay Nikki. Lumingon siya. "Oo," sabi niya. "Pareho tayo. Mga detektib tayo na nagpapatakbo ng isang undercover operation."
  Tumingin si Werner saglit na parang natamaan, parang nawalan siya ng hangin. Pagkatapos ay humagalpak siya ng tawa. Natawa rin sina Jessica at Nikki kasama niya. "Maganda 'yan," sabi niya. "Napakaganda niyan. Gusto ko 'yan."
  Hindi ito mabitawan ni Nikki. Isa siyang pistola. Isa siyang tunay na salamangkero. "Nagkita na tayo dati, 'di ba?" tanong niya.
  Ngayon ay mukhang mas inspirado si Werner. Sumipsip siya sa kanyang tiyan at umayos ng upo. "Ganoon din ang iniisip ko."
  "Nakatrabaho mo na ba si Dante?"
  "Dante Diamond?" tanong niya nang may tahimik na paggalang, na parang binibigkas ang pangalang Hitchcock o Fellini. "Hindi pa, pero mahusay na aktor si Dante. Mahusay na organisasyon." Lumingon siya at itinuro ang isang babaeng nakaupo sa dulo ng bar. "Si Paulette ay nakasali sa ilang pelikula kasama niya. Kilala mo ba si Paulette?"
  Parang pagsubok lang. Naging kalmado lang si Nikki. "Hindi ko naman naranasan 'yon," sabi niya. "Sige, yayain mo siyang uminom sa labas."
  Maganda ang takbo ng buhay ni Werner. Ang pagkakataong makatayo sa isang bar kasama ang tatlong babae ay parang isang pangarap na natupad. Maya-maya, bumalik siya kasama si Paulette, isang morena na nasa edad kwarenta. Sapatos na parang kuting, damit na may disenyong leopardo. 38 DD.
  "Paulette San Juan, ito ay..."
  "Sina Gina at Daniela," sabi ni Jessica.
  "Sigurado akong oo," sabi ni Paulette. "Jersey City. Siguro Hoboken."
  "Anong iniinom mo?" tanong ni Jessica.
  "Kosmo".
  Si Jessica ang nag-order nito para sa kanya.
  "Sinusubukan naming hanapin ang isang lalaking nagngangalang Bruno Steele," sabi ni Nikki.
  Ngumiti si Paulette. "Alam ko Bruno. Malaking titi, hindi ako marunong magsulat, walang alam."
  "Siya ito."
  "Matagal ko na siyang hindi nakikita," sabi niya. Dumating ang kanyang inumin. Hinigop niya ito nang marahan, na parang isang ginang. "Bakit mo hinahanap si Bruno?"
  "Nasa pelikula ang isang kaibigan," sabi ni Jessica.
  "Maraming lalaki sa paligid. Mga mas bata. Bakit siya pa?"
  Napansin ni Jessica na medyo nauutal si Paulette sa pagsasalita. Gayunpaman, kailangan pa rin niyang maging maingat sa kanyang tugon. Isang maling salita lang, maaari na silang tumigil. "Una sa lahat, tama ang pananaw niya. Isa pa, mahirap ang pelikulang ito, at alam ni Bruno kung kailan dapat umatras."
  Tumango si Paulette. Naranasan ko na, naramdaman ko.
  "Talagang nasiyahan ako sa trabaho niya sa Philadelphia Skin," sabi ni Nikki.
  Nang mabanggit ang pelikula, nagpalitan ng tingin sina Werner at Paulette. Binuka ni Werner ang kanyang bibig, na parang pinipigilan si Paulette sa pagsasalita pa, ngunit nagpatuloy si Paulette. "Naaalala ko ang pangkat na iyon," sabi niya. "Siyempre, pagkatapos ng insidente, wala nang gustong magtulungan muli."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Jessica.
  Tiningnan siya ni Paulette na parang baliw. "Hindi mo alam kung anong nangyari sa shoot na 'yon?"
  Nagningning si Jessica sa entablado sa Philadelphia Skin, kung saan binuksan ng dalaga ang pinto. Ang malungkot at mala-multo niyang mga matang iyon. Sinubukan niya at tinanong, "Ah, ang ibig mo bang sabihin ay 'yung munting blonde?"
  Tumango si Paulette at humigop sa kanyang inumin. "Oo. Grabe 'yun."
  Pipilitin na sana siya ni Jessica nang bumalik si Kilbane mula sa banyo ng mga lalaki, may layunin at namumula ang mukha. Pumwesto siya sa pagitan nila at sumandal sa counter. Humarap siya kina Werner at Paulette. "Maaari niyo ba kaming patawarin sandali?"
  Tumango si Paulette. Itinaas ni Werner ang dalawang kamay. Hindi niya tatanggapin ang laro ng sinuman. Pareho silang umatras sa dulo ng bar. Bumalik si Kilbane kina Nikki at Jessica.
  "Mayroon akong isang bagay," sabi niya.
  Kapag may isang tulad ni Eugene Kilbane na padalos-dalos na lumabas sa banyo ng mga lalaki na may ganoong pahayag, walang katapusan ang mga posibilidad, at lahat ng mga ito ay hindi kanais-nais. Sa halip na pag-isipan ito, nagtanong si Jessica, "Ano?"
  Lumapit siya. Malinaw na nalagyan niya lang siya ng mas maraming cologne. Mas maraming cologne. Muntik nang mabulunan si Jessica. Bumulong si Kilbane, "Nandito pa rin sa bayan ang team na gumawa ng Philadelphia Skin."
  "AT?"
  Itinaas ni Kilbane ang kanyang baso at inalog ang mga cube. Nagsalin ang bartender ng doble para sa kanya. Kung magbabayad ang lungsod, iinom siya. O iyon ang naisip niya. Pipigilan sana siya ni Jessica pagkatapos noon.
  "May gagawin silang bagong pelikula mamayang gabi," sa wakas ay sabi niya. "Si Dante Diamond ang nagdidirek nito." Humigop siya ng lagok at ibinaba ang baso. "At imbitado tayo."
  
  
  48
  Pagsapit pa lamang ng alas-diyes, dumating ang lalaking hinihintay ni Byrne sa kanto na may dalang makapal na bungkos ng mga susi.
  "Kumusta ka?" tanong ni Byrne, habang ibinababa ang laylayan ng kanyang sumbrero at itinago ang kanyang mga mata.
  Medyo nagulat ang lalaki sa mahinang liwanag. Nakita niya ang suot na PDW suit at medyo nakahinga nang maluwag. "Anong problema, boss?"
  "Parehong lampin, ibang lampin."
  Suminghal ang lalaki. "Ikwento mo nga sa akin."
  "May problema ba kayo sa presyon ng tubig diyan sa baba?" tanong ni Byrne.
  Sumulyap ang lalaki sa counter, pagkatapos ay bumalik sa dati. "Hindi ko alam."
  "Aba, nakatanggap kami ng tawag at pinapunta nila ako," sabi ni Byrne. Sinulyapan niya ang tablet. "Oo, mukhang magandang lugar ito. Maaari mo bang tingnan ang mga tubo?"
  Nagkibit-balikat ang lalaki at tumingin sa hagdan patungo sa pintuan patungo sa silong sa ilalim ng gusali. "Hindi ko problema ang mga tubo, hindi ko problema. Tulungan mo ang sarili mo, pare."
  Bumaba ang lalaki sa kinakalawang na hagdan na bakal at binuksan ang pinto. Lumingon si Byrne sa paligid ng eskinita at sinundan siya.
  Binuksan ng lalaki ang ilaw-isang hubad na 150-watt na bombilya na nasa loob ng hawla na gawa sa metal mesh. Bukod sa dose-dosenang nakasalansan na mga upholstered na bar stool, mga binaklas na mesa, at mga props sa entablado, malamang ay may isandaang kahon ng alak.
  "Naku," sabi ni Byrne. "Puwede naman akong magtagal dito."
  "Sa pagitan nating dalawa, puro kalokohan lang. Ang magagandang bagay ay nakakulong sa opisina ng boss ko sa itaas."
  Kumuha ang lalaki ng ilang kahon mula sa salansan at inilagay ang mga ito sa tabi ng pinto. Tiningnan niya ang computer na hawak niya. Sinimulan niyang bilangin ang mga natitirang kahon. Gumawa siya ng ilang tala.
  Inilapag ni Byrne ang kahon ng mga kagamitan at tahimik na isinara ang pinto sa likuran niya. Sinuri niya ang lalaking nasa harap niya. Medyo mas bata ang lalaki at walang dudang mas mabilis. Ngunit may isang bagay na wala si Byrne: ang elemento ng pagkagulat.
  Hinugot ni Byrne ang kanyang baton at lumabas mula sa dilim. Naagaw ng atensyon ng lalaki ang tunog ng pag-unat ng baton. Lumingon siya kay Byrne nang may nagtatanong na ekspresyon. Huli na ang lahat. Inihampas ni Byrne ang dalawampu't isang pulgadang diyametro na tactical steel rod nang buong lakas. Tama ang tama nito sa lalaki, sa ibaba lamang ng kanang tuhod. Narinig ni Byrne ang pagkapunit ng cartilage. Tumahol nang isang beses ang lalaki, pagkatapos ay bumagsak sa sahig.
  "Ano ba 'to... Diyos ko!"
  "Tumahimik ka."
  - "Susmaryosep... ikaw." Nagsimulang umugoy ang lalaki pabalik-balik, habang nakahawak sa kanyang tuhod. "Wala kang kwenta."
  Hinugot ni Byrne ang kanyang ZIG. Bumagsak siya kay Darryl Porter nang buong bigat niya. Ang dalawang tuhod ay nasa dibdib ng lalaki, na may bigat na mahigit dalawang daang libra. Ang suntok ay nagpabaliw kay Porter. Tinanggal ni Byrne ang kanyang baseball cap. Nagliwanag sa mukha ni Porter ang pagkilala.
  "Ikaw," sabi ni Porter habang hinihingal. "Alam ko na palang kilala kita kung saan."
  Itinaas ni Byrne ang kanyang SIG. "May walong rounds ako rito. Magandang even number, tama ba?"
  Tiningnan lang siya ni Darryl Porter.
  "Ngayon gusto kong isipin mo kung ilang pares ang mayroon ka sa katawan mo, Darryl. Magsisimula ako sa mga bukung-bukong mo, at sa tuwing hindi mo sasagutin ang tanong ko, kumukuha ako ng isa pang pares. At alam mo na ang ibig kong sabihin dito."
  Napalunok si Porter. Hindi nakatulong ang bigat ni Byrne sa kanyang dibdib.
  "Tara na, Darryl. Ito ang pinakamahalagang sandali ng bulok at walang kabuluhan mong buhay. Walang pangalawang pagkakataon. Walang makeup exam. Handa ka na ba?"
  Katahimikan.
  "Tanong uno: sinabi mo ba kay Julian Matisse na hinahanap ko siya?"
  Malamig na pagsuway. Masyadong matigas ang lalaking ito para sa sarili niyang ikabubuti. Itinutok ni Byrne ang baril sa kanang bukung-bukong ni Porter. Malakas ang tunog ng musika sa itaas.
  Namilipit si Porter, ngunit ang bigat sa kanyang dibdib ay labis. Hindi siya makagalaw. "Hindi mo ako babarilin," sigaw ni Porter. "Alam mo ba kung bakit? Alam mo kung paano ko nalaman? Sasabihin ko sa iyo kung paano ko nalaman, ikaw na walanghiya." Mataas at balisa ang kanyang boses. "Hindi mo ako babarilin dahil..."
  Pinaputukan siya ni Byrne. Sa maliit at masikip na espasyong iyon, nakabibingi ang pagsabog. Umasa si Byrne na malalamon ito ng musika. Alinman sa dalawa, alam niyang kailangan na niyang tapusin ito. Bukong-bukong lang ni Porter ang tinamaan ng bala, ngunit masyadong balisa si Porter para maproseso ito. Sigurado siyang pinasabog ni Byrne ang sarili niyang binti. Napasigaw siyang muli. Itinutok ni Byrne ang baril sa sentido ni Porter.
  "Alam mo ba? Nagbago na ang isip ko, gago. Papatayin din talaga kita sa huli."
  "Teka!"
  "Nakikinig ako.
  - Sabi ko sa kanya.
  "Nasaan siya?"
  Ibinigay sa kanya ni Porter ang address.
  "Nandito na ba siya ngayon?" tanong ni Byrne.
  "Oo."
  - Bigyan mo ako ng dahilan para hindi kita patayin.
  - Wala akong ginawa.
  "Ano, ang ibig mong sabihin ngayon? Sa tingin mo mahalaga 'yan sa isang katulad ko? Isa kang pedophile, Darryl. Isang puting negosyante ng alipin. Isang bugaw at isang pornographer. Sa tingin ko ay mabubuhay ang lungsod na ito nang wala ka."
  "Hindi!"
  Sino ang mamimiss ka, Darryl?
  Kinalabit ni Byrne ang gatilyo. Napasigaw si Porter, pagkatapos ay nawalan ng malay. Walang laman ang silid. Bago bumaba sa silong, inubos muna ni Byrne ang laman ng natitirang magasin. Wala siyang tiwala sa sarili.
  Habang paakyat si Byrne sa hagdan, halos mahilo siya sa pinaghalong amoy. Ang amoy ng bagong sinunog na pulbura ay naghalo sa amoy ng amag, bulok na kahoy, at asukal ng murang alak. Sa ilalim ng lahat, ang amoy ng sariwang ihi. Si Darryl Porter ay umihi sa kanyang pantalon.
  
  Limang minuto ang lumipas matapos umalis si Kevin Byrne nang makatayo si Darryl Porter. Bahagyang dahil sa sobrang sakit. Bahagyang dahil sigurado siyang naghihintay sa kanya si Byrne sa labas ng pinto, handang tapusin ang trabaho. Akala talaga ni Porter ay nabali ang binti ng lalaki. Kumapit siya nang ilang sandali, paika-ikang naglakad papunta sa labasan, at masunuring inilabas ang ulo. Tumingin siya sa magkabilang direksyon. Walang tao sa eskinita.
  "Kumusta!" sigaw niya.
  Wala.
  "Oo," sabi niya. "Mabuti pa't tumakbo ka na, puta."
  Unti-unti niyang inakyat ang hagdan. Nababaliw na siya sa sakit. Sa wakas, narating niya ang pinakamataas na baitang, akala niya may kakilala siya. Naku, marami siyang kakilala. Mga taong nagpapamukha sa kanya na isang gunggong na Boy Scout. Pulis man o wala, siguradong babagsak ang gagong 'to. Hindi mo pwedeng basta-basta lang kagagawan ng kalokohang 'to si Darryl Lee Porter. Siyempre hindi. Sinong nagsabing hindi mo pwedeng patayin ang isang detektib?
  Pagkaakyat niya sa taas, maghuhulog agad siya ng sentimo. Sumulyap siya sa labas. May nakaparadang sasakyan ng pulis sa kanto, malamang ay may rumesponde sa ilang istorbo sa bar. Wala siyang nakitang pulis. Wala siya roon kapag kailangan mo siya.
  Sandali, naisip ni Darryl na pumunta sa ospital, pero paano niya babayaran iyon? Walang social package sa Bar X. Hindi, gagaling siya sa abot ng kanyang makakaya at magpapatingin sa doktor kinabukasan.
  Kinaladkad niya ang sarili paikot sa likod ng gusali, pagkatapos ay umakyat sa lumaylay na hagdanang bakal, huminto nang dalawang beses para huminga. Kadalasan, ang paninirahan sa dalawang masikip at maruming silid sa itaas ng Bar X ay nakakainis. Ang amoy, ang ingay, ang mga kliyente. Ngayon ay isang biyaya na ito, dahil kinailangan niya ang lahat ng kanyang lakas para makarating sa pintuan. Binuksan niya ang pinto, pumasok sa loob, pumasok sa banyo, at binuksan ang fluorescent light. Hinalughog niya ang kanyang medicine cabinet. Flexeril, Klonopin, Ibuprofen. Uminom siya ng tig-dalawa at sinimulang punuin ang bathtub. Dumagundong at kumakalansing ang mga tubo, na nagbuhos ng halos isang galon ng kalawangin at amoy-alat na tubig sa bathtub, na napapalibutan ng imburnal. Nang maging malinaw na ang daloy ng tubig, isinara niya ang takip at binuksan nang husto ang mainit na tubig. Naupo siya sa gilid ng bathtub at tiningnan ang kanyang binti. Huminto na ang pagdurugo. Bahagya pa. Nagsisimula nang magkulay asul ang kanyang binti. Naku, madilim. Hinawakan niya ang bahagi gamit ang kanyang hintuturo. Parang nagliliyab na kometa ang dumaloy sa kaniyang utak.
  "Patay ka na. Tatawag lang siya kapag nabasa na ang paa niya."
  Ilang minuto ang lumipas, matapos niyang ilublob ang kanyang paa sa mainit na tubig, matapos magsimulang uminom ng iba't ibang gamot, akala niya may narinig siya sa labas ng pinto. O hindi ba? Pinatay niya sandali ang tubig, nakinig, at ikiniling ang kanyang ulo sa likod ng apartment. Sinusundan ba siya ng halimaw na iyon? Sinuyod niya ang paligid para maghanap ng sandata. Isang malinis at disposable razor na Bic at isang tumpok ng mga magasin na pornograpiko.
  Malaki. Ang pinakamalapit na kutsilyo ay nasa kusina, at sampung nakakahiyang hakbang lang ang layo.
  Muling umuugong at malakas ang musika mula sa bar sa ibaba. Naka-lock na ba niya ang pinto? Akala niya. Pero dati, iniwan niya itong bukas nang ilang gabi habang lasing, pero may ilang mga lalaking madalas magwaltz sa Bar X na papasok, naghahanap ng matatambayan. Mga walanghiya! Kailangan niyang maghanap ng bagong trabaho. Mabuti na lang at maayos ang mga strip club. Ang tanging bagay na aasahan niyang mahuli habang nagsasara si X ay ang isang kaso ng herpes o ilang Ben Wa bats sa kanyang puwet.
  Pinatay niya ang tubig na lumamig na. Tumayo siya, dahan-dahang inilabas ang paa mula sa bathtub, lumingon, at labis na nagulat nang makita ang isa pang lalaking nakatayo sa kanyang banyo. Isang lalaking tila walang baitang.
  May tanong din sa kanya ang lalaking ito.
  Nang sumagot siya, may sinabi ang lalaki na hindi maintindihan ni Darryl. Parang banyagang wika iyon. Parang Pranses.
  Pagkatapos, sa isang mabilis na galaw na hindi niya makita, hinawakan siya ng lalaki sa leeg. Ang kanyang mga braso ay nakakatakot at malalakas. Sa gitna ng hamog, isinilip ng lalaki ang kanyang ulo sa ilalim ng maruming tubig. Isa sa mga huling nakita ni Darryl Porter ay isang korona ng maliit na pulang ilaw, na kumikinang sa mahinang liwanag ng kanyang pagkamatay.
  Ang maliit na pulang ilaw ng isang video camera.
  
  
  49
  Malaki, matibay, at maluwang ang bodega. Tila sinasakop nito ang halos buong bloke ng lungsod. Dati itong isang kompanya ng mga ball-bearing, at kalaunan ay nagsilbing imbakan para sa ilan sa mga naka-costume na karosa.
  Isang chain-link fence ang nakapalibot sa malawak na parking lot. Ang lote ay bitak-bitak at tinutubuan ng mga damo, puno ng basura at mga itinapong gulong. Isang mas maliit at pribadong lote ang sumasakop sa hilagang bahagi ng gusali, sa tabi ng pangunahing pasukan. Nakaparada sa lote na ito ang ilang van at ilang mga bagong modelo ng kotse.
  Sumakay sina Jessica, Nikki, at Eugene Kilbane sa isang inupahang Lincoln Town Car. Sinundan sila nina Nick Palladino at Eric Chavez sakay ng isang surveillance van na inupahan mula sa DEA. Makabago ang van, may mga antenna na nakabalatkayo bilang roof rack at periscope camera. Parehong may mga wireless body-weared device sina Nikki at Jessica na kayang magpadala ng signal hanggang 300 talampakan. Ipinarada nina Palladino at Chavez ang van sa isang eskinita, kung saan nakikita ang mga bintana sa hilagang bahagi ng gusali.
  
  Nakatayo sina Kilbane, Jessica, at Nikki malapit sa pintuan sa harap. Ang matataas na bintana sa unang palapag ay natatakpan mula sa loob ng itim na opaque na tela. Sa kanan ng pinto ay may speaker at isang buton. Pinindot ni Kilbane ang intercom. Pagkatapos ng tatlong ring, isang boses ang sumagot.
  "Oo."
  Malalim ang boses, basang-basa ng nikotina, at nakakatakot. Isang baliw at masamang babae. Bilang isang palakaibigang pagbati, ang ibig sabihin nito ay, "Pumunta ka sa impyerno."
  "May appointment ako kay Mr. Diamond," sabi ni Kilbane. Sa kabila ng kanyang pagsisikap na magmukhang kaya pa rin niya ang ganitong antas, tila takot na takot ang kanyang boses. Halos... halos... naawa si Jessica sa kanya.
  Mula sa nagsasalita: "Walang tao rito na may ganyang pangalan."
  Tumingala si Jessica. Ini-scan ng security camera sa itaas nila ang kaliwa, pagkatapos ay kanan. Kumindat si Jessica sa lente. Hindi siya sigurado kung sapat ang liwanag para makita ito ng camera, pero sulit itong subukan.
  "Pinapunta ako ni Jackie Boris," sabi ni Kilbane. Parang nagtatanong ito. Tumingin si Kilbane kay Jessica at nagkibit-balikat. Halos isang buong minuto ang lumipas, tumunog ang buzzer. Binuksan ni Kilbane ang pinto. Pumasok silang lahat sa loob.
  Sa loob ng pangunahing pasukan, sa kanan, ay isang lumang-luma at may panel na lugar para sa pagtanggap, na malamang ay huling ni-renovate noong dekada 1970. Isang pares ng mga corduroy sofa na kulay cranberry ang nakahanay sa dingding ng mga bintana. Sa tapat ng mga ito ay naroon ang isang pares ng mga upuang may magaspang na upuan. Sa pagitan ng mga ito ay nakatayo ang isang parisukat, chrome-at-smoked-glass na istilong Parsons na coffee table, na puno ng mga magasin na Hustler na dekada nang luma.
  Ang tanging bagay na mukhang itinayo mga dalawampung taon na ang nakalilipas ay ang pinto ng pangunahing bodega. Ito ay gawa sa bakal at may parehong deadbolt at elektronikong kandado.
  May isang napakalaking lalaki na nakaupo sa harap niya.
  Malapad ang kanyang balikat at parang bouncer sa mga pintuan ng impyerno. Ahit ang kanyang ulo, kulubot ang kanyang anit, at may malaking hikaw na rhinestone. Nakasuot siya ng itim na mesh T-shirt at maitim na abuhing pantalon. Naupo siya sa isang hindi komportableng plastik na upuan, nagbabasa ng magasin na Motocross Action. Tumingala siya, naiinip at naiinis sa mga bagong bisitang ito sa kanyang maliit na lupain. Habang papalapit sila, tumayo siya at inilahad ang kanyang kamay, nakataas ang palad, pinahinto sila.
  "Ang pangalan ko ay Cedric. Alam ko 'yan. Kung may mali ka sa kahit ano, ako ang bahala sa'yo."
  Hinayaan niyang mag-ugat ang pakiramdam, saka kinuha ang electronic wand at ipinahid ito sa mga ito. Nang masiyahan siya, inilagay niya ang code sa pinto, pinihit ang susi, at binuksan ito.
  Pinangunahan sila ni Cedric sa isang mahaba at nakakapasong mainit na pasilyo. Sa magkabilang gilid ay may walong talampakang taas na mga seksyon ng murang paneling, na halatang itinayo upang takpan ang natitirang bahagi ng bodega. Hindi maiwasan ni Jessica na magtaka kung ano ang nasa kabilang panig.
  Sa dulo ng labirinto, natagpuan nila ang kanilang mga sarili sa unang palapag. Napakalawak ng napakalaking silid kaya ang liwanag mula sa isang pelikulang nakalagay sa sulok ay tila umabot sa halos limampung talampakan sa dilim bago ito lamunin ng dilim. Nakita ni Jessica ang ilang limampung galon na drum sa dilim; isang forklift ang tila isang sinaunang halimaw.
  "Maghintay ka rito," sabi ni Cedric.
  Pinanood ni Jessica sina Cedric at Kilbane na naglalakad papunta sa set. Nasa tagiliran niya ang mga braso ni Cedric, ang malalaking balikat niya ay pumipigil sa kanya na makalapit pa sa katawan. Kakaiba ang kanyang kilos, parang sa isang bodybuilder.
  Maliwanag ang set, at mula sa kanilang kinatatayuan, para itong kwarto ng isang batang babae. May mga poster ng boy band na nakasabit sa mga dingding; isang koleksyon ng mga kulay rosas na stuffed animals at mga satin pillow na nakalapag sa kama. Walang mga aktor sa set nang mga panahong iyon.
  Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik si Kilbane at ang isa pang lalaki.
  "Mga binibini, ito si Dante Diamond," sabi ni Kilbane.
  Nakakagulat na normal ang itsura ni Dante Diamond, kung isasaalang-alang ang kanyang propesyon. Siya ay animnapung taong gulang, at ang kanyang buhok ay dating blond, ngayon ay kulay pilak, na may makinis na balbas at isang maliit na hikaw. Mayroon siyang UV tan at veneers sa kanyang mga ngipin.
  "Ginoong Diamond, ito po si Gina Marino at si Daniela Rose.
  Mahusay na ginampanan ni Eugene Kilbane ang kanyang papel, naisip ni Jessica. May itinago ang tingin ng lalaki sa kanya. Gayunpaman, natutuwa pa rin siya na nabangga niya ito.
  "Nakakabighani." Nagkamayan sila ni Diamond. Napaka-propesyonal, mainit, at tahimik na pag-uusap. Parang isang bank manager. "Pareho kayong napakagaganda, mga binibini."
  "Salamat," sabi ni Nikki.
  "Saan ko makikita ang mga gawa mo?"
  "Gumawa kami ng ilang pelikula para kay Jerry Stein noong nakaraang taon," sabi ni Nikki. Ang dalawang bise detektib na nakausap nina Jessica at Nikki bago ang imbestigasyon ay naibigay na sa kanila ang lahat ng kinakailangang pangalan. Sa kahit papaano, iyon ang inaasahan ni Jessica.
  "Matagal ko nang kaibigan si Jerry," sabi ni Diamond. "Nagmamaneho pa rin ba siya ng gintong 911 niya?"
  Isa na namang pagsubok, naisip ni Jessica. Tumingin sa kanya si Nikki at nagkibit-balikat. Nagkibit-balikat naman si Jessica. "Hindi ka pa sumasama sa lalaking 'yan sa piknik," nakangiting sagot ni Nikki. Kapag ngumiti si Nikki Malone sa isang lalaki, isa itong laro, isang set, at isang laban.
  Gumanti ng ngiti si Diamond, may kislap sa mga mata, natatalo. "Syempre naman," sabi niya. Itinuro niya ang telebisyon. "Naghahanda na kami para sa pag-film. Samahan mo kami sa set. May kumpletong bar at buffet. Magmukhang parang nasa bahay ka lang."
  Bumalik si Diamond sa set, tahimik na nakikipag-usap sa isang dalagang elegante na nakasuot ng puting linen pantsuit. Nagsusulat ito ng mga tala sa isang notepad.
  Kung hindi lang alam ni Jessica ang ginagawa ng mga taong ito, mahihirapan sana siyang malaman ang pagkakaiba ng pagkuha ng pornograpikong pelikula at ng mga wedding planner na naghahanda para sa isang reception.
  Pagkatapos, sa isang nakakapanlumong sandali, naalala niya kung saan siya naroon noong lumabas ang lalaki mula sa dilim patungo sa set. Malaki ang lalaki, nakasuot ng sleeveless rubber vest at maskarang gawa sa katad.
  May hawak siyang switchblade.
  
  
  50
  Nag-park si Byrne isang bloke mula sa adres na ibinigay sa kanya ni Darryl Porter. Isa itong mataong kalye sa North Philadelphia. Halos lahat ng bahay sa kalye ay may nakatira at may mga ilaw na nakabukas. Madilim ang bahay na itinuro sa kanya ni Porter, ngunit katabi ito ng isang tindahan ng sandwich na masigla ang negosyo. May anim na tinedyer na nakaupo sa mga kotse sa harap, kumakain ng kanilang mga sandwich. Sigurado si Byrne na mapapansin siya. Naghintay siya hangga't maaari, lumabas ng kotse, dumulas sa likod ng bahay, at binuksan ang kandado. Pumasok siya sa loob at inilabas ang ZIG.
  Sa loob, mainit at makapal ang hangin, amoy na amoy ng nabubulok na prutas. Nag-ugong ang mga langaw. Pumasok siya sa maliit na kusina. Ang kalan at refrigerator ay nasa kanan, ang lababo ay nasa kaliwa. May takure na nakapatong sa isa sa mga burner. Naramdaman ito ni Byrne. Malamig. Inabot niya ang likod ng refrigerator at pinatay ito. Ayaw niyang may liwanag na tumagos sa sala. Madali niyang binuksan ang pinto. Walang laman, maliban sa ilang nabubulok na piraso ng tinapay at isang kahon ng baking soda.
  Ikiniling niya ang kanyang ulo at nakinig. May tumutugtog na jukebox sa katabing tindahan ng sandwich. Tahimik ang bahay.
  Naisip niya ang mga taon niya sa pulisya, ang ilang beses na pumasok siya sa isang row house, hindi alam kung ano ang aasahan. Mga kaguluhan sa tahanan, mga pagnanakaw, mga pagsalakay sa bahay. Karamihan sa mga row house ay may magkakatulad na layout, at kung alam mo kung saan titingin, hindi ka magugulat. Alam ni Byrne kung saan titingin. Habang naglalakad siya sa loob ng bahay, tiningnan niya ang mga posibleng alcove. Walang Matisse. Walang senyales ng buhay. Umakyat siya sa hagdan, hawak ang baril. Hinalughog niya ang dalawang maliliit na kwarto at mga aparador sa ikalawang palapag. Bumaba siya ng dalawang palapag patungo sa basement. Isang inabandunang washing machine, isang matagal nang kinakalawang na tansong frame ng kama. Nagmamadaling nagtakbuhan ang mga daga sa sinag ng kanyang MagLight.
  Walang laman.
  Balik tayo sa unang palapag.
  Nagsinungaling sa kanya si Darryl Porter. Walang nasayang na pagkain, walang kutson, walang tunog o amoy ng tao. Kung narito lang si Matisse, wala na siya ngayon. Walang tao sa bahay. Itinago ni Byrne ang SIG.
  Talaga bang nalinis na niya ang silong? Titingnan niya ulit. Lumingon siya para bumaba ng hagdan. At saka lang, naramdaman niya ang pagbabago sa kapaligiran, ang hindi mapagkakamalang presensya ng ibang tao. Naramdaman niya ang dulo ng talim sa kanyang likod, nakaramdam ng mahinang patak ng dugo, at narinig ang isang pamilyar na boses:
  - Magkikita tayong muli, Detektib Byrne.
  
  Hinugot ni Matiss ang SIG mula sa holster sa balakang ni Byrne. Itinapat niya ito sa ilaw sa kalye na tumatagos sa bintana. "Maganda," sabi niya. Nilagyan ni Byrne ng recharge ang baril pagkatapos iwan si Darryl Porter. Puno ang magasin nito. "Mukhang hindi problema sa departamento, Detective. Nadidismaya, nadidismaya." Inilapag ni Matisse ang kutsilyo sa sahig, hawak ang SIG sa puwitan ni Byrne. Ipinagpatuloy niya ang paghahalughog dito.
  "Medyo mas maaga pa kitang inaasahan," sabi ni Matisse. "Sa tingin ko hindi si Darryl ang tipo ng tao na tatanggap ng sobrang parusa." Hinanap ni Matisse ang kaliwang bahagi ni Byrne. Kumuha siya ng isang maliit na tumpok ng perang papel mula sa bulsa ng kanyang pantalon. "Kailangan mo ba siyang saktan, Detective?"
  Tahimik si Byrne. Tiningnan ni Matisse ang kaliwang bulsa ng kanyang dyaket.
  - At ano ang mayroon tayo rito?
  Humugot si Julian Matisse ng isang maliit na kahon na metal mula sa kaliwang bulsa ng amerikana ni Byrne, at idiniin ang sandata sa gulugod ni Byrne. Sa dilim, hindi makita ni Matisse ang manipis na alambreng nakausli sa manggas ni Byrne, sa likod ng kanyang dyaket, at pagkatapos ay pababa sa kanyang kanang manggas hanggang sa butones na hawak niya.
  Habang tumatabi si Matisse upang mas matingnan ang bagay na nasa kanyang kamay, pinindot ni Byrne ang isang buton, na nagpadala ng animnapung libong boltahe ng kuryente sa katawan ni Julian Matisse. Ang stun gun, isa sa dalawa na binili niya kay Sammy Dupuis, ay isang makabagong aparato, ganap na naka-charge. Habang umaalab at kumikibot ang stun gun, sumigaw si Matisse, at agad na pinaputok ang kanyang baril. Ang bala ay hindi tumama sa likod ni Byrne nang ilang pulgada at tumama sa tuyong sahig na kahoy. Umikot si Byrne at hinagis ang kawit sa tiyan ni Matisse. Ngunit si Matisse ay nasa sahig na, at ang pagkabigla ng stun gun ay naging sanhi ng panginginig at pagkibot ng kanyang katawan. Natigilan ang kanyang mukha sa isang tahimik na sigaw. Umihip ang amoy ng nasusunog na laman.
  Nang kumalma na si Matisse, maamo at pagod, mabilis na kumukurap ang kanyang mga mata, amoy ng takot at pagkatalo ang nagmumula sa kanya, lumuhod si Byrne sa tabi niya, kinuha ang baril mula sa kanyang malambot na kamay, lumapit nang husto sa kanyang tainga at sinabing:
  "Oo, Julian. Magkikita tayong muli."
  
  Naupo si Matissé sa isang upuan sa gitna ng silong. Walang reaksyon sa putok ng baril, walang kumatok sa pinto. Ito ang North Philadelphia, kung tutuusin. Ang mga kamay ni Matisse ay naka-tape sa likod ng kanyang likuran; ang kanyang mga paa, sa mga binti ng isang upuang kahoy. Nang matauhan siya, hindi siya nakipagpunyagi sa tape o gumalaw. Marahil ay kulang siya sa lakas. Mahinahon niyang sinuri si Byrne gamit ang mga mata ng isang mandaragit.
  Tiningnan ni Byrne ang lalaki. Sa loob ng dalawang taon mula nang huli niya itong makita, si Julian Matisse ay tumaas ang kanyang taba sa kulungan, ngunit may kung ano sa kanya na tila lumiit. Bahagyang humaba ang kanyang buhok. Kinakalawang at mamantika ang kanyang balat, at lubog ang kanyang mga pisngi. Naisip ni Byrne kung nasa mga unang yugto ba siya ng isang virus.
  Itinusok ni Byrne ang pangalawang stun gun sa maong ni Matisse.
  Nang makabawi na si Matisse ng kaunting lakas, sinabi niya, "Mukhang marumi ang partner mo-o dapat kong sabihin, ang dati mong partner na namatay-Detektib. Isipin mo nga. Isang maruming pulis mula sa Philadelphia.
  "Nasaan siya?" tanong ni Byrne.
  Ibinaling ni Matisse ang tingin sa kanya na parang parodya ng kawalang-malay. "Nasaan si sino?"
  "Nasaan siya?"
  Tiningnan lang siya ni Matisse. Inilapag ni Byrne ang nylon duffel bag sa sahig. Hindi nakaligtas sa paningin ni Matisse ang laki, hugis, at bigat ng bag. Pagkatapos ay tinanggal ni Byrne ang strap at dahan-dahang ipinulupot ito sa kanyang mga buko-buko.
  "Nasaan siya?" ulit niya.
  Wala.
  Humakbang si Byrne paharap at sinuntok si Matisse sa mukha. Malakas. Maya-maya, tumawa si Matisse, saka dumura ng dugo mula sa kanyang bibig kasama ang ilang ngipin.
  "Nasaan siya?" tanong ni Byrne.
  - Hindi ko alam kung ano ba ang pinagsasabi mo.
  Nagkunwaring isa pang suntok si Byrne. Napangiwi si Matisse.
  Astig na lalaki.
  Tinawid ni Byrne ang silid, kinalas ang tali ng kanyang pulso, binuksan ang zipper ng kanyang duffel bag, at sinimulang ikalat ang laman nito sa sahig, sa ilalim ng strip ng ilaw sa kalye na ipininta sa tabi ng bintana. Nanlaki ang mga mata ni Matisse nang isang segundo, pagkatapos ay naniningkit. Maglalaro siya ng hardball. Hindi nagulat si Byrne.
  "Sa tingin mo ba masasaktan mo ako?" tanong ni Matisse. Mas lalong sumuka ang dugo niya. "May mga pinagdaanan na ako na magpapaiyak sa iyo na parang bata."
  "Hindi ako nandito para saktan ka, Julian. Gusto ko lang ng impormasyon. Nasa mga kamay mo ang kapangyarihan."
  Napasinghap si Matisse dahil dito. Pero sa kaibuturan niya, alam na alam niya ang ibig sabihin ni Byrne. Likas na iyon sa isang sadista. Ilipat na natin ang bigat ng sakit sa usaping ito.
  "Sa ngayon," sabi ni Byrne. "Nasaan siya?"
  Katahimikan.
  Muling pinagkrus ni Byrne ang kanyang mga binti at lumapag ang isang malakas na kawit. Sa pagkakataong ito ay sa katawan. Natamaan si Matisse ng suntok sa likod lamang ng kaliwang bato. Napaatras si Byrne. Nagsuka si Matisse.
  Nang makahinga nang maluwag si Matisse, nagawa niyang: "Isang manipis na linya sa pagitan ng hustisya at poot, hindi ba?" Muli siyang dumura sa sahig. Napuno ng mabahong amoy ang silid.
  "Gusto kong pag-isipan mo ang buhay mo, Julian," sabi ni Byrne, hindi siya pinapansin. Humakbang siya paikot sa puddle, papalapit. "Gusto kong pag-isipan mo ang lahat ng nagawa mo, ang mga desisyong ginawa mo, ang mga hakbang na ginawa mo para makarating sa puntong ito. Wala rito ang abogado mo para protektahan ka. Walang hukom na makakapigil sa akin ." Ilang pulgada na lang ang layo ni Byrne sa mukha ni Matisse. Kumakalam ang sikmura niya dahil sa amoy. Kinuha niya ang switch para sa stun gun. "Tatanungin pa kita nang isang beses. Kung hindi mo ako sasagutin, itatama natin ang lahat ng ito at hindi na babalik sa magagandang araw na meron tayo ngayon. Naiintindihan mo ba?"
  Hindi umimik si Matisse.
  "Nasaan siya?"
  Wala.
  Pinindot ni Byrne ang buton, na nagpadala ng animnapung libong boltahe sa mga bayag ni Julian Matisse. Sumigaw nang malakas at matagal si Matisse. Binaligtad niya ang kanyang upuan, natumba patalikod, at tumama ang kanyang ulo sa sahig. Ngunit ang sakit ay namutla kung ikukumpara sa apoy na nagliliyab sa kanyang ibabang bahagi ng katawan. Lumuhod si Byrne sa tabi niya, tinakpan ang kanyang bibig, at sa sandaling iyon, ang mga imahe sa harap ng kanyang mga mata ay nagsama-sama...
  - Umiiyak si Victoria... nagmamakaawa para sa kanyang buhay... nahihirapan sa mga lubid na nylon... ang kutsilyong humihiwa sa kanyang balat... dugong kumikinang sa liwanag ng buwan... ang kanyang matalas na sirenang sigaw sa dilim... mga sigaw na sumasali sa madilim na koro ng sakit...
  - habang hinawakan niya si Matisse sa buhok. Itinuwid niya ang upuan at inilapit muli ang kanyang mukha. Ang mukha ni Matisse ay natatakpan na ngayon ng sapot ng dugo, apdo, at suka. "Makinig ka sa akin. Sasabihin mo sa akin kung nasaan siya. Kung patay na siya, kung nagdurusa man siya, babalik ako. Akala mo naiintindihan mo ang sakit, pero hindi. Tuturuan kita."
  "Susmaryosep... ikaw," bulong ni Matisse. Napatagilid ang kanyang ulo. Paulit-ulit siyang nawalan ng malay. Hinugot ni Byrne ang isang takip ng ammonia mula sa kanyang bulsa at binasag ito sa harap mismo ng ilong ng lalaki. Natauhan siya. Binigyan siya ni Byrne ng oras para mag-ayos ng sarili.
  "Nasaan siya?" tanong ni Byrne.
  Tumingala si Matisse at sinubukang mag-pokus. Ngumiti siya kahit may dugo sa bibig niya. Kulang ang dalawang ngipin niya sa itaas. Kulay rosas naman ang iba. "Ako ang gumawa niya. Parang si Snow White. Hindi mo na siya mahahanap."
  Pumutok muli si Byrne ng takip ng ammonia. Kailangan niya ng isang malinaw na Matisse. Inilapit niya ito sa ilong ng lalaki. Inihilig ni Matisse ang kanyang ulo. Mula sa tasa na dala niya, kumuha si Byrne ng isang dakot ng yelo at inilapit ito sa mga mata ni Matisse.
  Pagkatapos ay kinuha ni Byrne ang kanyang cellphone at binuksan ito. Nag-navigate siya sa menu hanggang sa marating niya ang folder ng mga imahe. Binuksan niya ang pinakabagong larawan, na kuha nang umagang iyon. Ibinaling niya ang LCD screen kay Matisse.
  Nanlaki ang mga mata ni Matisse sa takot. Nagsimula siyang manginig.
  "Hindi..."
  Sa lahat ng inaasahang makita ni Matisse, ang litrato ni Edwina Matisse na nakatayo sa harap ng Aldi supermarket sa Market Street, kung saan siya palaging namimili, ay hindi isa sa mga iyon. Ang makita ang litrato ng kanyang ina sa kontekstong ito ay kitang-kitang nanlamig siya sa kaibuturan.
  "Hindi mo kaya..." sabi ni Matisse.
  "Kung patay na si Victoria, dadaan ako at susunduin ang nanay mo pauwi, Julian.
  "Hindi..."
  "Ah, oo. At dadalhin ko iyan sa iyo sa isang garapon. Kaya tulungan mo ako, Diyos ko."
  Isinara ni Byrne ang telepono. Nagsimulang maluha ang mga mata ni Matisse. Di-nagtagal, napuno ng hikbi ang kanyang katawan. Nakita na ito ni Byrne noon. Naisip niya ang matamis na ngiti ni Gracie Devlin. Wala siyang nararamdamang awa para sa lalaki.
  "Sa tingin mo kilala mo pa rin ako?" tanong ni Byrne.
  Inihagis ni Byrne ang isang piraso ng papel sa kandungan ni Matisse. Ito ay isang listahan ng mga bibilhin na kinuha niya mula sa sahig ng likurang upuan ng kotse ni Edwina Matisse. Nang makita ang maselang sulat-kamay ng kanyang ina, nasira ang determinasyon ni Matisse.
  "Nasaan si Victoria?"
  Nahirapan si Matisse sa paggamit ng teyp. Nang siya ay mapagod, siya ay nanghina at nanghina. "Hindi na."
  "Sagutin mo ako," sabi ni Byrne.
  - Siya... nasa Fairmount Park siya.
  "Saan?" tanong ni Byrne. Ang Fairmount Park ang pinakamalaking parke sa lungsod sa bansa. Sumasaklaw ito ng apat na libong ektarya. "Saan?"
  "Belmont Plateau. Katabi ng softball field."
  "Patay na ba siya?"
  Hindi sumagot si Matisse. Binuksan ni Byrne ang isa pang takip ng ammonia, pagkatapos ay kumuha ng isang maliit na butane blowtorch. Pinuwesto niya ito isang pulgada mula sa kanang mata ni Matisse. Kinuha niya ang lighter.
  "Patay na ba siya?"
  "Hindi ko alam!"
  Umatras si Byrne at mahigpit na tinakpan ang bibig ni Matisse gamit ang tape. Sinuri niya ang mga braso at binti ng lalaki. Ligtas.
  Tinipon ni Byrne ang kanyang mga kagamitan at inilagay sa kanyang bag. Lumabas siya ng bahay. Kumikinang ang init sa bangketa, nililiwanagan ang mga ilaw sa kalye na parang sodium na may aura na parang carbon blue. Nagngangalit ang Hilagang Philadelphia sa matinding enerhiya nang gabing iyon, at si Kevin Byrne ang kaluluwa nito.
  Sumakay siya sa kotse at nagtungo sa Fairmount Park.
  OceanofPDF.com
  51
  WALA NI SINUMAN SA KANILA ANG MAHUSAY NA AKTRES. Sa ilang pagkakataong nagtrabaho si Jessica nang palihim, medyo nag-aalala siyang baka ma-fraud siya bilang pulis. Ngayon, nang makita si Nikki na nagtatrabaho sa silid, halos mainggit si Jessica. May kumpiyansa ang babae, isang ekspresyon na nagsasabing alam niya kung sino siya at kung ano ang ginagawa niya. Natagos niya ang diwa ng papel na ginagampanan niya sa paraang hindi kailanman magagawa ni Jessica.
  Pinanood ni Jessica habang inaayos ng crew ang ilaw sa pagitan ng mga take. Kaunti lang ang alam niya tungkol sa paggawa ng pelikula, pero ang buong operasyon ay mukhang isang malaking proyekto na may malaking badyet.
  Ito mismo ang paksang gumugulo sa kanyang isipan. Tila, tungkol ito sa isang pares ng mga dalagitang babae na pinangungunahan ng isang sadistikong lolo. Noong una, inakala ni Jessica na ang dalawang batang aktres ay mga labinlimang taong gulang, ngunit habang papalapit siya sa set, nakita niya na malamang ay nasa edad bente na sila.
  Ipinakilala ni Jessica ang babae mula sa video na "Philadelphia Skin". Naganap ito sa isang silid na hindi naiiba rito.
  Ano kaya ang nangyari sa babaeng iyon?
  Bakit parang pamilyar siya sa akin?
  Nagbago ang tibok ng puso ni Jessica habang pinapanood ang tatlong minutong eksenang kinukunan. Dito, isang lalaking nakasuot ng maskara ng isang amo ang nagsalita at humiya sa dalawang babae. Nakasuot sila ng manipis at maruruming peignoir. Itinali niya sila nang nakatalikod sa kama at pinalibutan sila na parang isang higanteng buwitre.
  Habang iniinteroga, paulit-ulit niya silang hinahampas, palaging nakabuka ang kamay. Ginamit ni Jessica ang lahat ng lakas para hindi makialam. Malinaw na nakahawak ang lalaki. Tunay na sumigaw at umiyak ang mga babae, ngunit nang makita sila ni Jessica na nagtatawanan sa pagitan ng mga suntok, napagtanto niyang hindi sapat ang lakas ng mga suntok para magdulot ng pinsala. Marahil ay nasiyahan pa nga sila. Sa anumang kaso, nahirapan si Detective Jessica Balzano na paniwalaan na walang krimeng nagaganap dito.
  Ang pinakamahirap na bahaging panoorin ay dumating sa dulo ng eksena. Iniwan ng lalaking nakamaskara ang isa sa mga batang babae na nakatali at nakahandusay sa kama, habang ang isa naman ay nakaluhod sa harap niya. Pagkatingin niya sa kanya, hinugot niya ang isang switchblade at hinila ito pabukas. Pinunit niya ang damit pantulog nito. Dinuraan niya ito. Pinilit niya itong dilaan ang sapatos nito. Pagkatapos ay itinutok niya ang kutsilyo sa lalamunan ng batang babae. Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Nikki, parehong handang sumugod. Mabuti na lang at doon sumigaw si Dante Diamond ng, "Cut!"
  Mabuti na lang at hindi literal na inunawa ng lalaking nakamaskara ang direktiba na ito.
  Pagkalipas ng sampung minuto, nakatayo sina Nikki at Jessica sa isang maliit at pansamantalang buffet table. Maaaring hindi si Dante Diamond ang tipo niya, pero hindi naman siya mura. Ang mesa ay puno ng mamahaling pagkain: cheesecake, shrimp toast, scallops na binalot ng bacon, at mini quiche na si Lorraine.
  Kumuha si Nikki ng pagkain at naglakad papunta sa set nang lumapit ang isa sa mga mas matandang aktres sa buffet table. Nasa kwarenta y otso na siya at maganda ang pangangatawan. Kulay henna ang buhok niya, maganda ang makeup sa mata, at napakataas ng takong. Nakabihis siya na parang isang istrikto na guro. Hindi pa napanood ang babae sa nakaraang eksena.
  "Kumusta," sabi niya kay Jessica. "Ako si Bebe."
  "Gina".
  "Kasali ka ba sa produksyon?"
  "Hindi," sabi ni Jessica. "Nandito ako bilang panauhin ni Mr. Diamond."
  Tumango siya at sumubo ng ilang hipon sa bibig niya.
  "Nakatrabaho mo na ba si Bruno Steele?" tanong ni Jessica.
  Kumuha si Bebe ng ilang pinggan mula sa mesa at inilagay ang mga ito sa isang platong Styrofoam. "Bruno? Tama. Si Bruno ay isang manika."
  "Gusto talaga siyang kunin ng direktor ko para sa pelikulang ginagawa namin. Hard S and M. Mukhang hindi lang namin siya mahanap."
  "Alam ko kung nasaan si Bruno. Nagkikita lang kami."
  "Ngayong gabi?"
  "Oo," sabi niya. Kinuha niya ang bote ng Aquafina. "Mga ilang oras na ang nakalipas."
  "Hindi pwede."
  "Sinabihan niya kaming huminto bandang hatinggabi. Sigurado akong hindi siya magagalit kung sumama ka sa amin."
  "Ang ganda," sabi ni Jessica.
  "May isa pa akong eksena, at pagkatapos ay aalis na tayo rito." Inayos niya ang kanyang damit at napangiwi. "Nakakainis ang corset na ito."
  "May kwarto ba para sa mga babae?" tanong ni Jessica.
  "Ipapakita ko sa iyo."
  Sinundan ni Jessica si Bebe sa isang bahagi ng bodega. Naglakad sila sa isang service corridor papunta sa dalawang pinto. Napakalaki ng kwarto ng mga babae, dinisenyo para sa isang buong shift ng mga babae gayong ang gusali ay isang planta ng paggawa. Isang dosenang cubicle at lababo.
  Nakatayo si Jessica sa harap ng salamin kasama si Bebe.
  "Gaano ka na katagal sa negosyong ito?" tanong ni Bebe.
  "Mga limang taon na," sabi ni Jessica.
  "Bata lang," sabi niya. "Huwag kang masyadong magtagal," dagdag niya, inulit ang sinabi ng ama ni Jessica tungkol sa departamento. Ibinalik ni Bebe ang lipstick sa kanyang clutch. "Bigyan mo ako ng kalahating oras."
  "Talaga".
  Lumabas si Bebe mula sa banyo. Naghintay si Jessica ng isang buong minuto, sumilip sa pasilyo, at bumalik sa banyo. Tiningnan niya ang lahat ng counter at pumasok sa huling stall. Diretso siyang nagsalita sa mikropono, umaasang hindi siya masyadong nasa loob ng gusaling ladrilyo para hindi marinig ng surveillance team ang signal. Wala siyang headphone o anumang uri ng receiver. Ang kanyang komunikasyon, kung mayroon man, ay one-sided.
  "Hindi ko alam kung narinig mo ang lahat ng ito, pero may lead na tayo. Sabi ng babae, kasama niya ang suspek natin sa paglalakad at dadalhin niya tayo roon sa loob ng mga tatlumpung minuto. Tatlo at kalahating minuto lang 'yan. Baka hindi tayo makalabas sa pintuan. Mag-ingat ka."
  Naisip niyang ulitin ang sinabi niya, ngunit kung hindi siya narinig ng surveillance team noong unang beses, hindi na nila siya maririnig sa pangalawang pagkakataon. Ayaw niyang sumubok ng anumang hindi kinakailangang panganib. Inayos niya ang kanyang damit, lumabas ng kuwadra, at tatalikod na sana at aalis nang marinig niya ang tunog ng martilyo. Pagkatapos ay naramdaman niya ang bakal ng bariles ng baril sa likod ng kanyang ulo. Napakalaki ng anino sa dingding. Iyon ang gorilya mula sa pintuan sa harap. Si Cedric.
  Narinig niya ang bawat salita.
  "Hindi ka pupunta kahit saan," sabi niya.
  
  
  52
  May mga sandali na ang bida ay hindi na makabalik sa kanilang dating buhay, sa bahagi ng kanilang pagpapatuloy na umiral bago pa man magsimula ang salaysay. Ang puntong ito ng kawalan ng pagbabalik ay karaniwang nangyayari sa kalagitnaan ng kuwento, ngunit hindi palagi.
  Nalagpasan ko na ang puntong iyon.
  Taong 1980. Miami Beach. Pinikit ko ang aking mga mata, hinanap ang aking sentro, nakinig sa musikang salsa, at naamoy ang maalat na hangin.
  Nakaposas ang kasamahan ko sa isang pamalo na bakal.
  "Anong ginagawa mo?" tanong niya.
  Maaari ko naman siyang sabihin, pero gaya ng sinasabi ng lahat ng libro sa pagsulat ng iskrip, mas epektibo ang magpakita kaysa magkuwento. Tiningnan ko ang kamera. Nasa isang mini-tripod ito na nakakabit sa isang kahon ng gatas.
  Ideal.
  Isinuot ko ang dilaw kong kapote at itinali ito gamit ang kawit.
  "Kilala mo ba kung sino ako?" tanong niya, napataas ang boses sa takot.
  "Hulaan ko," sabi ko. "Ikaw yung lalaking kadalasang naglalaro ng second heavy, tama ba?"
  Mukhang nagtataka ang mukha niya. Hindi ko inaasahang maiintindihan niya. "Ano?"
  "Ikaw 'yung lalaking nakatayo sa likod ng kontrabida at sinusubukang magmukhang nakakatakot. 'Yung lalaking hindi kailanman makukuha ang babae. Minsan, pero hindi kailanman ang magandang babae, 'di ba? Kung sakaling mangyari 'yan, makukuha mo 'yung istriktong blonde na maingat na humihigop ng whisky mula sa pinakamababang istante, 'yung medyo lumapot sa gitna. Parang si Dorothy Malone. At pagkatapos lang makuha ng kontrabida ang sa kanya."
  "Baliw ka."
  "Wala kang ideya."
  Nakatayo ako sa harap niya, sinusuri ang mukha niya. Sinubukan niyang kumawala, pero hinawakan ko ang mukha niya.
  "Dapat mo talagang alagaan nang mabuti ang balat mo."
  Tumingin siya sa akin, walang masabi. Hindi ito magtatagal.
  Tinawid ko ang silid at hinugot ang chain saw mula sa lalagyan nito. Mabigat ito sa aking mga kamay. Mayroon akong lahat ng pinakamahusay na kagamitan. Naaamoy ko ang langis. Isa itong kagamitang maayos ang pagkakagawa. Sayang kung mawala ito.
  Hinila ko ang kordon. Agad itong tumunog. Malakas ang dagundong, kahanga-hanga. Dumadagundong, dumighay, at umuusok ang talim ng chainsaw.
  "Susmaryosep, hindi!" sigaw niya.
  Tinitigan ko siya, ramdam ko ang matinding kapangyarihan ng sandaling iyon.
  "Kapayapaan!" sigaw ko.
  Nang idiin ko ang talim sa kaliwang bahagi ng kanyang ulo, tila naunawaan ng kanyang mga mata ang katotohanan sa pangyayari. Walang ganoong ekspresyon sa mukha ng sinuman sa sandaling iyon.
  Bumagsak ang talim. Lumipad ang malalaking tipak ng buto at tisyu ng utak. Napakatalas ng talim, at agad kong hiniwa ang leeg niya. Ang aking balabal at maskara ay puno ng dugo, mga piraso ng bungo, at buhok.
  - Ngayon ang binti, ha? sigaw ko.
  Pero hindi na niya ako marinig.
  Umuungal ang chainsaw sa aking mga kamay. Pinagpag ko ang laman at kartilago mula sa talim.
  At bumalik na sa trabaho.
  
  
  53
  Nag-park si Byrne sa Montgomery Drive at sinimulan ang kanyang paglalakbay patawid sa talampas. Kumindat at kumikinang ang skyline ng lungsod sa malayo. Karaniwan, hihinto siya at hahangaan ang tanawin mula sa Belmont. Kahit na habang-buhay siyang taga-Filadelfia, hindi siya nagsasawa rito. Ngunit ngayong gabi, ang kanyang puso ay puno ng lungkot at takot.
  Itinutok ni Byrne ang kaniyang Maglight sa lupa, naghahanap ng bakas ng dugo o mga bakas ng paa. Wala siyang nakitang alinman.
  Lumapit siya sa softball field, tinitingnan kung may mga senyales ng pagpupumiglas. Hinanap niya ang paligid sa likod ng outfield. Walang dugo, walang Victoria.
  Umikot siya sa bukid. Dalawang beses. Wala na si Victoria.
  Nahanap na ba nila siya?
  Hindi. Kung ito ay isang pinangyarihan ng krimen, naroon pa rin sana ang mga pulis. Itatakip nila ito sa teyp, at babantayan ng isang sector car ang lugar. Hindi ipoproseso ng CSU ang pinangyarihan sa dilim. Maghihintay sila hanggang umaga.
  Binalikan niya ang kanyang mga hakbang, ngunit wala siyang nakita. Tinawid niya muli ang talampas, nadaanan ang isang kakahuyan. Tumingin siya sa ilalim ng mga bangko. Wala. Malapit na sana siyang tumawag ng isang grupo ng mga naghahanap-alam na ang ginawa niya kay Matisse ay mangangahulugan ng katapusan ng kanyang karera, ng kanyang kalayaan, ng kanyang buhay-nang makita niya ito. Nakahiga si Victoria sa lupa, sa likod ng isang maliit na palumpong, natatakpan ng maruruming basahan at mga dyaryo. At maraming dugo. Nadurog ang puso ni Byrne sa libu-libong piraso.
  "Diyos ko. Tori. Hindi."
  Lumuhod siya sa tabi niya. Hinubad niya ang mga basahan. Lumabo ang paningin niya dahil sa mga luha. Pinunasan niya ang mga ito gamit ang likod ng kanyang kamay. "Susmaryosep. Ano ba ang nagawa ko sa iyo?"
  May hiwa siya sa kanyang tiyan. Malalim at nakanganga ang sugat. Maraming dugo ang nawala sa kanya. Si Byrne ay lubos na nawalan ng pag-asa. Nakakita siya ng mga karagatan ng dugo sa kanyang trabaho. Ngunit ito. Ito...
  Kinapa niya ang pulso. Mahina ito, ngunit naroon.
  Buhay siya.
  - Teka, Tori. Pakiusap. Diyos ko. Teka.
  Nanginginig ang mga kamay niya, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang 911.
  
  Nanatili si Byrne sa tabi niya hanggang sa pinakahuling segundo. Pagdating ng ambulansya, nagtago siya sa mga puno. Wala na siyang magagawa pa para sa kanya.
  Bukod sa panalangin.
  
  PINAGTIWALAAN NI BJORN NA MANATILING KALMADO. Mahirap ito. Ang galit sa loob niya nang sandaling iyon ay maningning, parang tanso, at mabangis.
  Kailangan niyang kumalma. Kailangan niyang mag-isip.
  Ngayon ang sandali kung kailan nagkamali ang lahat ng krimen, kung kailan naging opisyal ang agham, ang sandali kung kailan nagkamali ang pinakamatalinong kriminal, ang sandali kung kailan nabubuhay ang mga imbestigador.
  Mahal na mahal siya ng mga imbestigador.
  Naisip niya ang mga bagay sa bag sa trunk ng kanyang sasakyan, ang mga madilim na artifact na binili niya kay Sammy Dupuis. Gugugulin niya ang buong gabi kasama si Julian Matisse. Alam ni Byrne na maraming bagay na mas masahol pa sa kamatayan. Balak niyang tuklasin ang bawat isa sa mga ito bago gumabi. Para kay Victoria. Para kay Gracie Devlin. Para sa lahat ng nasaktan ni Julian Matisse.
  Wala nang pagbabalik dito. Sa buong buhay niya, saanman siya nakatira, anuman ang gawin niya, hihintayin niya ang katok sa kanyang pinto; pinaghihinalaan niya ang lalaking naka-itim na amerikana na lumapit sa kanya nang may matinding determinasyon, ang sasakyan na dahan-dahang huminto sa gilid ng bangketa habang naglalakad siya sa Broad Street.
  Nakakagulat, matatag ang kanyang mga kamay at matatag ang kanyang pulso. Sa ngayon. Pero alam niyang may malaking pagkakaiba ang paghila sa gatilyo at paghawak sa kanyang daliri pababa.
  Magagawa kaya niyang kalabitin ang gatilyo?
  Gagawin ba niya?
  Habang pinapanood niya ang paglaho ng mga ilaw sa likod ng ambulansya sa Montgomery Drive, naramdaman niya ang bigat ng SIG Sauer sa kanyang kamay at nakuha ang sagot.
  
  
  54
  "Wala itong kinalaman kay Ginoong Diamond o sa kanyang negosyo. Isa akong detektib sa homicide."
  Nag-atubili si Cedric nang makita ang alambre. Malakas niya itong inihampas sa lupa, napunit ito. Malinaw na kung ano ang susunod na mangyayari. Idiniin niya ang baril sa noo nito at pinilit siyang mapaluhod.
  "Ang gwapo mo para maging pulis, alam mo ba 'yon?"
  Nanood lang si Jessica. Pinagmasdan ang mga mata nito. Ang mga kamay nito. "Papatayin mo ba ang isang detektib na may gold-badged diyan sa pinagtatrabahuhan mo?" tanong niya, umaasang hindi mababakas sa boses nito ang kanyang takot.
  Ngumiti si Cedric. Hindi kapani-paniwala, may suot siyang retainer. "Sino'ng nagsabing iiwan namin ang katawan mo rito, bitch?"
  Pinag-isipan ni Jessica ang kanyang mga pagpipilian. Kung makakatayo lang siya, isang bala lang ang maibibigay niya. Kailangang maayos ang pagkakalagay nito-sa lalamunan o sa ilong-at kahit na ganoon, maaaring ilang segundo na lang ang natitira para makalabas ng silid. Nanatili ang kanyang atensyon sa baril.
  Humakbang si Cedric paharap. Binuksan niya ang zipper ng pantalon niya. "Alam mo, ngayon lang ako nakipagtalik sa pulis."
  Habang ginagawa niya ito, sandaling lumayo ang baril sa kanya. Kung huhubarin niya ang kanyang pantalon, iyon na ang huling pagkakataon niya para mapagalaw siya. "Marahil ay dapat mong isaalang-alang iyon, Cedric."
  "Ah, matagal ko nang iniisip 'yan, baby." Sinimulan niyang i-unzip ang zipper ng dyaket niya. "Matagal ko nang iniisip 'yan simula nang pumasok ka."
  Bago pa niya ito tuluyang mabuksan, isang anino ang tumakbo sa sahig.
  - Ibaba mo ang baril, Sasquatch.
  Si Nikki Malone iyon.
  Base sa ekspresyon ni Cedric, nakatutok ang baril kay Nikki sa likod ng ulo niya. Namumula ang mukha niya, hindi nakakatakot ang tindig. Dahan-dahan niyang inilapag ang baril sa sahig. Kinuha ito ni Jessica. Pinagpraktisan na ito ni Jessica sa kanya. Isa itong Smith & Wesson .38 revolver.
  "Napakagaling," sabi ni Nikki. "Ilagay mo ngayon ang mga kamay mo sa ibabaw ng ulo mo at isalikop ang mga daliri mo."
  Dahan-dahang umiling ang lalaki. Ngunit hindi siya sumunod. "Hindi ka makakalabas dito."
  "Hindi? At bakit naman?" tanong ni Nikki.
  "Anumang oras ay maaari nila akong ma-miss."
  "Bakit, ang cute-cute mo ba? Tumahimik ka nga. At ilagay mo yang mga kamay mo sa tuktok ng ulo mo. Ito na ang huling beses na sasabihin ko sa'yo."
  Dahan-dahan at labag sa loob niyang inilagay ang mga kamay sa kanyang ulo.
  Tumayo si Jessica, itinutok ang kanyang .38 pistol sa lalaki at nagtataka kung saan nakuha ni Nikki ang kanyang armas. Hinalughog sila gamit ang metal detector habang dinadaanan.
  "Ngayon, lumuhod ka na," sabi ni Nikki. "Magkunwari kang may date."
  Dahil sa matinding pagsisikap, napaluhod ang malaking lalaki.
  Lumapit si Jessica sa likuran niya at nakita niyang walang hawak na baril si Nikki. Isa itong bakal na lalagyan ng tuwalya. Magaling ang babaeng ito.
  "Ilan pa ang mga guwardiya?" tanong ni Nikki.
  Nanatiling tahimik si Cedric. Marahil dahil itinuturing niya ang kanyang sarili na higit pa sa isang security guard. Pinalo siya ni Nikki gamit ang tubo sa ulo.
  "Oh. Hesus."
  "Sa tingin ko hindi ka nagko-concentrate diyan, Moose."
  "Naku, puta. Ako na lang."
  "Excuse me, ano nga pala ang tawag mo sa akin?" tanong ni Nikki.
  Pinagpawisan si Cedric. "H... Hindi ko sinasadya..."
  Sinundot siya ni Nikki gamit ang kanyang tungkod. "Tumahimik ka." Humarap siya kay Jessica. "Ayos ka lang ba?"
  "Oo," sabi ni Jessica.
  Tumango si Nikki patungo sa pinto. Tinawid ni Jessica ang silid at tumingin sa pasilyo. Walang tao. Bumalik siya sa kinaroroonan nina Nikki at Cedric. "Gawin na natin ito."
  "Sige," sabi ni Nikki. "Maaari mo nang ibaba ang iyong mga kamay."
  Akala ni Cedric ay pinapakawalan na siya nito. Ngumisi siya.
  Pero hindi siya pinakawalan ni Nikki. Ang gusto niya talaga ay isang malinis na tira. Nang ibinaba niya ang kanyang mga kamay, tumindig si Nikki at ibinaba ang pamalo sa likod ng kanyang ulo. Malakas. Umalingawngaw ang suntok sa maruruming dingding na tisa. Hindi sigurado si Jessica kung sapat na ang lakas nito, ngunit ilang segundo ang lumipas ay nakita niyang umikot ang mga mata ng lalaki. Tinupi niya ang kanyang mga baraha. Pagkalipas ng isang minuto, nakapulupot siya sa kuwadra, may isang dakot na tuwalya ng papel sa kanyang bibig at nakatali ang mga kamay sa kanyang likuran. Para itong pagkaladkad ng isang moose.
  "Hindi ako makapaniwala na iiwan ko ang sinturon kong Jil Sander sa butas na ito," sabi ni Nikki.
  Muntik nang matawa si Jessica. Si Nicolette Malone ang bago niyang huwaran.
  "Handa na ba?" tanong ni Jessica.
  Hinampas muli ni Nikki ang gorilya gamit ang pamalo para kung sakali at sinabing, "Talon tayo."
  
  TULAD NG LAHAT NG STACK, pagkatapos ng unang ilang minuto ay nawala ang adrenaline.
  Lumabas sila ng bodega at nagmaneho patawid ng bayan sakay ng isang Lincoln Town Car, sina Bebe at Nikki ay nasa likurang upuan. Binigyan sila ni Bebe ng mga direksyon. Pagdating nila sa address, nagpakilala sila kay Bebe bilang mga opisyal ng pagpapatupad ng batas. Nagulat siya, ngunit hindi nabigla. Sina Bebe at Kilbane ay pansamantalang nakakulong na ngayon sa Roundhouse, kung saan sila mananatili hanggang sa matapos ang operasyon.
  Ang bahay na pinuntirya ay nasa isang madilim na kalye. Wala silang search warrant, kaya hindi sila makapasok. Hindi pa sa ngayon. Kung nag-imbita si Bruno Steele ng isang grupo ng mga aktres na pornograpiko para makipagkita sa kanya roon ng hatinggabi, malaki ang posibilidad na bumalik siya.
  Sina Nick Palladino at Eric Chavez ay nasa isang van na kalahating bloke ang layo. Malapit din ang dalawang sector car, na bawat isa ay may sakay na dalawang naka-unipormeng opisyal.
  Habang hinihintay nila si Bruno Steele, sina Nikki at Jessica ay nagpalit muli ng mga damit pampubliko: maong, T-shirt, sneakers, at Kevlar vest. Nakaramdam si Jessica ng malaking ginhawa nang muling ibalik sa kanyang balakang ang Glock.
  "Nakatrabaho mo na ba ang isang babae dati?" tanong ni Nikki. Sila lang dalawa ang nasa pangunahing kotse, ilang daang talampakan ang layo mula sa bahay na pinupuntirya.
  "Hindi," sabi ni Jessica. Sa lahat ng oras niya sa mga lansangan, mula sa pagiging opisyal ng pagsasanay hanggang sa beteranong pulis na nagturo sa kanya ng mga kasanayan sa mga lansangan ng South Philadelphia, palagi siyang may kapareha na lalaki. Noong nagtatrabaho siya sa departamento ng sasakyan, isa siya sa dalawang babae, ang isa naman ay nagtatrabaho sa likod ng mesa. Isa itong bagong karanasan, at, aaminin niya, isang magandang karanasan.
  "Ganoon din," sabi ni Nikki. "Aakalain mong mas maraming babae ang maaakit ng droga, pero pagkaraan ng ilang panahon, nawawala rin ang dating ganda nito."
  Hindi mawari ni Jessica kung nagbibiro ba si Nikki o hindi. Glamour? Naiintindihan niya ang isang lalaking gustong magmukhang cowboy sa ganoong detalye. Naku, may asawa na siya. Sasagot na sana siya nang may mga ilaw sa likurang bahagi ng sasakyan na tumama sa rear view.
  Sa radyo: "Jess."
  "Nakikita ko," sabi ni Jessica.
  Pinagmasdan nila ang mabagal na papalapit na sasakyan gamit ang kanilang mga side mirror. Hindi agad matukoy ni Jessica ang tatak o modelo ng sasakyan mula sa ganoong kalayuan at sa ganoong liwanag. Mukhang katamtaman lang ang laki nito.
  May dumaan na kotse sa kanila. May isang residente rito. Dahan-dahan siyang gumulong papunta sa kanto, lumingon, at naglaho.
  Ginawa ba ang mga ito? Hindi. Parang malabong mangyari iyon. Naghintay sila. Hindi na bumalik ang sasakyan.
  Tumayo sila. At naghintay.
  
  
  55
  HAPON na, pagod na ako. Hindi ko akalain na ganito pala kahirap ang ganitong trabaho, pisikal man o mental. Isipin mo ang lahat ng mga halimaw sa pelikula sa mga nakalipas na taon, kung gaano sila kahirap magtrabaho. Isipin mo sina Freddy, Michael Myers. Isipin mo sina Norman Bates, Tom Ripley, Patrick Bateman, Christian Szell.
  Marami akong gagawin sa mga susunod na araw. At pagkatapos noon ay matatapos na ako.
  Kinuha ko ang mga gamit ko mula sa likurang upuan: isang plastik na puno ng duguan na damit. Susunugin ko ang mga iyon bukas ng umaga. Samantala, maliligo ako ng mainit na tubig, magtitimpla ng chamomile tea, at malamang ay makakatulog bago pa man tumama ang ulo ko sa unan.
  "Ang mahirap na araw ay lumilikha ng malambot na higaan," ang sabi ng aking lolo.
  Lumabas ako ng kotse at ni-lock ito. Huminga ako nang malalim sa hangin ng gabi ng tag-araw. Malinis at sariwa ang amoy ng lungsod, puno ng pangako.
  Hawak ang isang sandata, nagsimula akong maglakad papunta sa bahay.
  OceanofPDF.com
  56
  Pagsapit ng hatinggabi, nakita nila ang kanilang lalaki. Si Bruno Steele ay naglalakad sa bakanteng lote sa likod ng bahay na pinupuntirya.
  "May litrato ako," narinig ko ang radyo.
  "Nakikita ko siya," sabi ni Jessica.
  Nag-alangan si Steele malapit sa pinto, tumitingin sa mga pataas at pababa ng kalye. Dahan-dahang sumandal sina Jessica at Nikki sa upuan, baka sakaling may ibang sasakyang dumaan at masilaw sa mga headlight ng sasakyan.
  Kinuha ni Jessica ang two-way radio, binuksan ito, at bumulong, "Ayos lang ba tayo?"
  "Oo," sabi ni Palladino. "Ayos lang kami."
  "Handa na ba ang uniporme?"
  "Handa na."
  "Nahuli na natin siya," naisip ni Jessica.
  Nahuli namin siya. / Nahuli namin siya.
  Bumunot ng baril sina Jessica at Nikki at tahimik na lumabas ng kotse. Habang papalapit sila sa kanilang target, nagtama ang tingin ni Jessica at Nikki. Ito ang sandaling pinakahihintay ng lahat ng pulis. Ang kapanapanabik na pag-aresto na pinagaan ng takot sa hindi alam. Kung si Bruno Steele ang aktor, walang awang pinatay niya ang dalawang babaeng kilala nila. Kung siya ang kanilang target, kaya niyang gawin ang lahat.
  Nilapitan nila ang distansya sa dilim. Limampung talampakan. Tatlumpung talampakan. Dalawampu. Itutuloy na sana ni Jessica ang usapan nang huminto siya.
  May nangyaring mali.
  Sa sandaling iyon, gumuho ang realidad sa paligid niya. Isa iyon sa mga sandaling iyon-nakakabahala sa buhay sa pangkalahatan at posibleng nakamamatay sa trabaho-nang mapagtanto mo na ang inaakala mong nasa harap mo, ang itinuturing mong isang bagay, ay hindi lamang basta ibang bagay, kundi isang bagay na lubos na naiiba.
  Hindi si Bruno Steele ang lalaking nasa pinto.
  Ang lalaking iyon ay si Kevin Byrne.
  
  
  57
  Tumawid sila sa kalye, patungo sa dilim. Hindi tinanong ni Jessica si Byrne kung ano ang ginagawa nito roon. Maya-maya na lang iyon. Babalik na sana siya sa surveillance car nang hilahin siya ni Eric Chavez papunta sa kanal.
  "Jess."
  "Oo."
  "May musikang nanggagaling sa bahay."
  Naroon na sa loob si Bruno Steele.
  
  Pinanood ni BYRNE ang koponan habang naghahanda silang sakupin ang bahay. Mabilis na ibinahagi ni Jessica sa kanya ang mga pangyayari sa araw na iyon. Sa bawat salita, nakita ni Byrne ang pag-ikot ng kanyang buhay at karera. Naging maayos ang lahat. Si Julian Matisse ay isang aktor. Napakalapit ni Byrne sa kanya kaya hindi niya napansin. Ngayon, gagawin na ng sistema ang pinakamahusay nitong magagawa. At si Kevin Byrne ay nasa ilalim na ng kanyang kontrol.
  "Ilang minuto lang," naisip ni Byrne. Kung nakarating lang siya roon ilang minuto bago ang strike team, tapos na sana ang lahat. Ngayon, kapag natagpuan nila si Matisse na nakatali sa upuang iyon, duguan at binugbog, ipapako nila ang lahat sa kanya. Anuman ang ginawa ni Matisse kay Victoria, dinukot at pinahirapan ni Byrne ang lalaki.
  Makakahanap sana si Conrad Sanchez ng mga batayan para sa kahit isang kasong police brutality, at marahil maging mga kasong pederal. May malaking posibilidad na si Byrne ay maaaring nasa isang selda katabi ni Julian Matisse nang gabing iyon.
  
  Nanguna sina NICK PALLADINO at Eric Chavez sa rowhouse, kasunod sina Jessica at Nikki. Hinalughog ng apat na detektib ang una at ikalawang palapag. Wala silang nakitang anumang kalaban.
  Nagsimula na silang bumaba sa makikipot na hagdan.
  Ang bahay ay nababalot ng mamasa-masa at nakapandidiring init, amoy dumi sa alkantarilya at asin ng tao. May kung anong sinaunang bagay sa ilalim. Naunang nakarating si Palladino sa pinakamababang baitang. Sumunod si Jessica. Tinakbo nila ang kanilang mga Maglite sa masikip na silid.
  At nakita ko ang mismong puso ng kasamaan.
  Isa itong masaker. Dugo at mga lamang-loob ang nagkalat sa lahat ng dako. Kumapit ang laman sa mga dingding. Noong una, hindi halata ang pinagmumulan ng dugo. Ngunit di nagtagal ay napagtanto nila kung ano ang kanilang tinitingnan: ang nilalang na nakatalukbong sa metal na pamalo ay dating tao.
  Bagama't aabutin ng mahigit tatlong oras bago ito makumpirma ng mga fingerprint test, tiyak na alam ng mga detektib sa sandaling iyon na ang lalaking kilala ng mga tagahanga ng adult film bilang Bruno Steele, ngunit mas kilala ng pulisya, ng mga korte, ng sistema ng hustisyang kriminal, at ng kanyang ina, si Edwina, bilang Julian Matisse, ay nahati sa dalawa.
  Mainit pa rin ang duguang chain saw sa kanyang paanan.
  
  
  58
  Naupo sila sa isang booth sa likod ng isang maliit na bar sa Vine Street. Ang imahe ng natagpuan sa basement ng isang rowhouse sa North Philadelphia ay pumupukaw sa kanilang isipan, hindi natitinag ang kalapastanganan nito. Pareho silang maraming nakita sa kanilang panahon sa pulisya. Bihira nilang makita ang kalupitan ng nangyari sa silid na iyon.
  Pinoproseso ng CSU ang pangyayari. Aabutin ito ng buong gabi at halos buong araw. Sa paanuman, alam na ng media ang buong kwento. Tatlong istasyon ng telebisyon ang matatagpuan sa kabilang kalye.
  Habang naghihintay sila, ikinuwento ni Byrne kay Jessica ang kanyang kwento, mula sa sandaling tinawagan siya ni Paul DiCarlo hanggang sa sandaling sorpresahin siya nito sa labas ng kanyang tahanan sa North Philadelphia. Pakiramdam ni Jessica ay hindi pa nasabi sa kanya ng lalaki ang lahat.
  Nang matapos niya ang kanyang kwento, nagkaroon ng ilang sandali ng katahimikan. Ang katahimikan ay nagpamalas ng maraming bagay tungkol sa kanila-kung sino sila bilang mga pulis, bilang mga tao, ngunit lalo na bilang mga katuwang.
  "Ayos ka lang ba?" tanong ni Byrne sa wakas.
  "Oo," sabi ni Jessica. "Nag-aalala ako sa iyo. Ibig kong sabihin, dalawang araw na ang nakalipas at lahat ng iyon."
  Iwinaksi ni Byrne ang kanyang pag-aalala. Iba ang sinasabi ng mga mata nito. Uminom siya ng inumin at humingi pa ng isa. Nang iabot sa kanya ng bartender ang kanyang inumin at umalis, bumalik siya sa mas komportableng posisyon. Pinalambot ng inumin ang kanyang postura, na nagpahupa ng tensyon sa kanyang mga balikat. Akala ni Jessica ay may gusto itong sabihin sa kanya. Tama siya.
  "Ano ito?" tanong niya.
  "May iniisip lang ako. Tungkol sa Linggo ng Pagkabuhay.
  "Paano naman?" Hindi pa niya ito naikuwento nang detalyado tungkol sa karanasan niya sa pagbaril. Gusto niya sanang magtanong, pero napagpasyahan niyang sabihin na lang sa kanya kapag handa na siya. Marahil ngayon na ang oras para doon.
  "Nang mangyari ang lahat ng iyon," panimula niya, "naroon ang iglap, sa mismong sandaling tumama sa akin ang bala, nang makita kong nangyari ang lahat ng iyon. Para bang nangyayari ito sa ibang tao."
  "Nakita mo ba ito?"
  "Hindi naman. Hindi ko sinasabing isang karanasan sa New Age out-of-body. Ibig kong sabihin, nakita ko ito sa isip ko. Pinanood ko ang sarili kong bumagsak sa sahig. Dugo ang lahat. Dugo ko. At ang tanging bagay na paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko ay itong... itong imaheng ito."
  "Anong larawan?"
  Nakatitig si Byrne sa baso na nasa mesa. Halata ni Jessica na nahihirapan siya. Napakaraming oras ang nasa kanya. "Isang litrato ng nanay at tatay ko. Isang lumang itim-at-puti. Yung tipong magaspang ang gilid. Natatandaan mo pa ba sila?"
  "Syempre naman," sabi ni Jessica. "May kahon ng sapatos na puno niyan sa bahay."
  "Ang larawan ay nasa kanilang hanimun sa Miami Beach, nakatayo sa harap ng Eden Roc Hotel, na marahil ay mayroong pinakamasayang sandali ng kanilang buhay. Ngayon, alam ng lahat na hindi nila kayang bilhin ang Eden Roc, tama ba? Pero iyon ang ginagawa mo noon. Nanatili ka sa isang lugar na tinatawag na Aqua Breeze o Sea Dunes, kumuha ng litrato kasama ang Eden Roc o ang Fontainebleau sa likuran, at nagkunwaring mayaman. Ang aking matandang lalaki na nakasuot ng pangit na lila at berdeng kamiseta ng Hawaii, na may malalaki at kayumangging mga kamay, mabalahibong puting mga tuhod, nakangiting parang Cheshire Cat. Parang sinasabi niya sa mundo, 'Maniniwala ka ba sa aking katangahang swerte?' Ano ba ang nagawa kong tama para maging karapat-dapat sa babaeng ito?"
  Nakinig nang mabuti si Jessica. Hindi pa gaanong nagkukwento si Byrne tungkol sa kanyang pamilya noon.
  "At ang nanay ko. Oh, ang ganda. Isang tunay na rosas na Irish. Nakatayo lang siya roon sa puting damit na ito na may maliliit na dilaw na bulaklak, na may bahagyang ngiti sa kanyang mukha, na parang naintindihan na niya ang lahat, na parang sinasabi niya, 'Mag-ingat ka sa iyong paghakbang, Padraig Francis Byrne, dahil mananatili ka sa manipis na yelo habang buhay.'"
  Tumango si Jessica at humigop sa kanyang inumin. May katulad na litrato siya sa kung saan. Nag-honeymoon ang kanyang mga magulang sa Cape Cod.
  "Hindi man lang nila ako naisip noong kinunan ang litratong iyon," sabi ni Byrne. "Pero kasama ako sa mga plano nila, 'di ba? At nang bumagsak ako noong Linggo ng Pagkabuhay, lahat ng dugo ko ay nasa lahat ng dako, ang tanging nasa isip ko lang ay ang sinabi ng isang tao sa kanila noong maliwanag at maaraw na araw na iyon sa Miami Beach: Kilala mo ba ang sanggol na iyon? Ang mataba at maliit na bunso na ipapaanak mo? Balang araw, may magpapaputok ng bala sa ulo niya, at mamamatay siya sa pinakawalang-dangal na kamatayan na maiisip. Pagkatapos, sa litrato, nakita kong nagbago ang kanilang mga ekspresyon. Nakita kong nagsimulang umiyak ang aking ina. Nakita ko ang aking matandang lalaki na nakakuyom at nakabuka ang kanyang mga kamao, at ganoon niya hinaharap ang lahat ng kanyang emosyon hanggang sa araw na ito. Nakita ko ang aking matandang lalaki na nakatayo sa opisina ng medical examiner, nakatayo sa tabi ng aking puntod. Alam kong hindi ko na kayang bumitaw. Alam kong may trabaho pa akong dapat gawin. Alam kong kailangan kong mabuhay para magawa ito."
  Sinubukan ni Jessica na intindihin ito, para maintindihan ang pinagsasabi nito. "Ganito pa rin ba ang nararamdaman mo?" tanong niya.
  Mas malalim ang tingin ni Byrne sa kanya kaysa sa iba. Sa loob ng isang segundo, pakiramdam niya ay parang ginawa nitong semento ang kanyang mga braso at binti. Tila hindi siya sasagot. Pagkatapos ay sinabi na lang niya, "Oo."
  Pagkalipas ng isang oras, huminto sila sa St. Joseph's Hospital. Gumaling na si Victoria Lindström mula sa operasyon at nasa intensive care. Kritikal ngunit matatag ang kanyang kondisyon.
  Ilang minuto ang lumipas, nakatayo sila sa parking lot, sa katahimikan ng lungsod bago magbukang-liwayway. Maya-maya ay sumikat ang araw, ngunit natutulog pa rin ang Philly. Sa isang lugar doon, sa ilalim ng mapagmasid na mata ni William Penn, sa pagitan ng payapang agos ng mga ilog, sa gitna ng mga kaluluwang lumilipad sa gabi, pinaplano ng Aktor ang kanyang susunod na katatakutan.
  Umuwi si Jessica para matulog nang ilang oras, iniisip ang pinagdaanan ni Byrne sa nakalipas na apatnapu't walong oras. Sinubukan niyang huwag itong husgahan. Sa kanyang isipan, hanggang sa sandaling umalis si Kevin Byrne sa basement ng North Philadelphia at tumungo sa Fairmount Park, ang nangyari ay sa pagitan niya at ni Julian Matisse. Walang mga saksi, at walang imbestigasyon na magaganap sa pag-uugali ni Byrne. Halos sigurado si Jessica na hindi sinabi sa kanya ni Byrne ang lahat ng detalye, ngunit ayos lang iyon. Gumagala pa rin ang aktor sa kanyang lungsod.
  Mayroon silang trabahong dapat gawin.
  
  
  59
  Ang carface tape ay inupahan mula sa isang independenteng tindahan ng video sa University City. Sa pagkakataong ito, ang tindahan ay hindi pagmamay-ari ni Eugene Kilbane. Ang lalaking umupa ng tape ay si Elian Quintana, isang night security guard sa Wachovia Center. Pinanood niya ang dinoktor na video kasama ang kanyang anak na babae, isang Villanova sophomore, na nahimatay nang masaksihan ang tunay na pagpatay. Kasalukuyan siyang pinapakalma sa ilalim ng utos ng doktor.
  Sa inedit na bersyon ng pelikula, makikitang isang bugbog, may pasa, at sumisigaw na si Julian Matisse ang nakaposas sa isang metal rod sa isang pansamantalang shower stall sa sulok ng basement. Isang pigura na nakasuot ng dilaw na raincoat ang pumasok sa frame, kumuha ng chainsaw, at hiniwa ang lalaki nang halos mahati. Ito ay ipinasok sa pelikula sa sandaling binisita ni Al Pacino ang isang Colombian drug dealer sa isang silid sa motel sa ikalawang palapag sa Miami. Ang binata na nagdala ng tape, isang empleyado ng video store, ay tinanong at pinalaya, gayundin si Elian Quintana.
  Walang ibang bakas ng daliri sa teyp. Walang bakas ng daliri sa chain saw. Walang video recording ng pagkakalagay ng teyp sa rack ng video store. Walang mga suspek.
  
  Sa loob ng ilang oras matapos matuklasan ang bangkay ni Julian Matisse sa isang rowhouse sa North Philadelphia, isang kabuuang 10 detektib ang itinalaga sa kaso.
  Ang benta ng mga video camera sa lungsod ay biglang tumaas, kaya naman naging posible ang mga krimeng gayahin. Nagpadala ang task force ng mga undercover na detektib na nakasuot ng sibilyan sa bawat independenteng tindahan ng video sa lungsod. Pinaniniwalaang pinili sila ng aktor dahil sa kadalian niyang malampasan ang mga lumang sistema ng seguridad.
  Para sa PPD at sa tanggapan ng FBI sa Philadelphia, ang aktor ang prayoridad ngayon bilang numero uno. Ang kwento ay nakaakit ng internasyonal na atensyon, na nagdala ng mga tagahanga ng krimen, pelikula, at lahat ng aspeto sa lungsod.
  Simula nang lumabas ang balita, ang mga tindahan ng video, kapwa independent at chain, ay halos nasa isterya na, puno ng mga taong umuupa ng mga pelikulang nagtatampok ng grapikong karahasan. Nag-organisa ang Channel 6 Action News ng mga pangkat upang kapanayamin ang mga taong dumarating na may dalang mga kumpol ng videotape.
  "Umaasa ako na sa lahat ng pelikulang Nightmare on Elm Street, ang Actor ay makakapatay ng isang tao tulad ng ginawa ni Freddy sa ikatlong yugto..."
  "Umarkila ako ng Se7en, pero nang makarating ako sa parte kung saan tinanggalan ng isang libra ng laman ang abogado, pareho pa rin ang eksena noong una... nakakadismaya..."
  "Mayroon akong The Untouchables... Siguro may isang aktor na susuntukin ang ulo ng isang lalaki gaya ng ginawa ni Louisville Slugger, tulad ng ginawa ni De Niro."
  "Sana makakita ako ng ilang pagpatay, tulad ng sa..."
  Daan ni Carlito
  "Drayber ng taksi-"
  "Kaaway ng lipunan..."
  "Tumakas..."
  "M..."
  Mga Aso sa Reservoir
  Para sa departamento, ang posibilidad na may isang taong hindi magdadala ng teyp ngunit magdesisyong itago ito para sa kanilang sarili o ibenta ito sa eBay ay lubhang nakababahala.
  May tatlong oras si Jessica bago ang pulong ng task force. May mga bali-balitang baka siya ang mamumuno sa task force, at medyo nakakatakot ang ideyang iyon. Sa karaniwan, bawat detektib na nakatalaga sa task force ay may sampung taong karanasan sa unit, at siya ang mamumuno sa kanila.
  Sinimulan niyang tipunin ang kanyang mga file at notes nang makita niya ang isang pink na note na may nakasulat na "WHILE YOU WERE AWAY." Faith Chandler. Hindi pa niya nasasagot ang tawag ng babae. Tuluyan na niya itong nakalimutan. Ang buhay ng babae ay winasak ng kalungkutan, sakit, at pagkawala, at hindi pa rin kumikilos si Jessica. Kinuha niya ang telepono at nag-dial. Pagkatapos ng ilang ring, isang babae ang sumagot.
  "Kumusta?"
  "Gng. Chandler, si Detective Balzano po ito. Pasensya na at hindi ako nakabalik sa inyo."
  Katahimikan. Pagkatapos: "Ako si... Sister Faith."
  "Naku, pasensya na po," sabi ni Jessica. "Nasa bahay ba si Faith?"
  Mas lalong natahimik. May nangyaring mali. "Wala si Vera... Nasa ospital si Vera."
  Naramdaman ni Jessica ang pagbagsak ng sahig. "Anong nangyari?"
  Narinig niya ang paghikbi ng babae. Maya-maya: "Hindi nila alam. Sabi nila, maaaring acute alcohol poisoning raw iyon. Marami sila... ayun nga ang sabi nila. Nasa coma siya. Sabi nila, malamang hindi na siya mabubuhay."
  Naalala ni Jessica ang bote sa mesa sa harap ng TV noong bumisita sila kay Faith Chandler. "Kailan nangyari iyon?"
  "Pagkatapos ni Stephanie... aba, medyo may problema si Faith sa pag-inom. Siguro hindi lang siya makapagpigil. Natagpuan ko siya kaninang madaling araw."
  - Nasa bahay ba siya nang mga oras na iyon?
  "Oo."
  - Nag-iisa ba siya?
  "Sa tingin ko... Ibig kong sabihin, hindi ko alam. Ganoon din siya noong nahanap ko siya. Bago iyon, hindi ko lang talaga alam."
  - Ikaw ba o sinuman ang tumawag sa pulisya?
  "Hindi. Tumawag ako ng nine-one-one."
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo. "Dito ka lang. Darating tayo sa loob ng sampung minuto.
  
  Ang kapatid ni Faith na si S. ONYA ay isang mas matanda at mas mabigat na bersyon ni Faith. Ngunit kung saan ang mga mata ni Vera ay pagod sa kaluluwa, na may bahid ng kalungkutan at pagkapagod, ang kay Sonya ay malinaw at alerto. Kinakausap siya nina Jessica at Byrne sa maliit na kusina sa likod ng rowhouse. Isang baso, nahugasan at tuyo na, ang nakapatong sa isang salaan sa tabi ng lababo.
  
  Isang lalaki ang nakaupo sa beranda, dalawang pinto ang layo mula sa rowhouse ni Faith Chandler. Nasa edad sitenta na siya noon. Magulo ang kaniyang buhok na hanggang balikat ang haba at kulay abong buhok, limang araw nang may buhok na parang balbas, at nakaupo sa isang mukhang 1970s na de-motor na wheelchair-malaki, may mga cup holder, bumper sticker, radio antenna, at reflector, ngunit maayos ang pagkakatayo. Ang pangalan niya ay Atkins Pace. Malalim ang kaniyang pananalita sa Louisiana.
  "Madalas ka bang nakaupo rito, Mr. Pace?" tanong ni Jessica.
  "Halos araw-araw kapag maganda ang panahon, mahal. May radyo ako, may iced tea ako. Ano pa nga ba ang mahihiling ng isang lalaki?" "Siguro isang pares ng binti para habulin ang magagandang babae."
  Ang kislap sa kanyang mga mata ay nagpapahiwatig na hindi lang niya sineseryoso ang kanyang sitwasyon, isang bagay na malamang ay ginagawa na niya sa loob ng maraming taon.
  "Nandito ka ba nakaupo kahapon?" tanong ni Byrne.
  "Opo po, ginoo."
  "Gaano katagal?"
  Tiningnan ni Pace ang dalawang detektib, sinusuri ang sitwasyon. "Tungkol ito kay Faith, hindi ba?"
  "Bakit mo tinatanong 'yan?"
  - Dahil kaninang umaga nakita ko siyang dinala ng mga doktor ng ambulansya.
  "Oo, nasa ospital si Faith Chandler," sagot ni Byrne.
  Tumango si Pace, pagkatapos ay nag-krus. Papalapit na siya sa edad kung kailan ang mga tao ay nabibilang sa isa sa tatlong kategorya. Na, halos, at hindi pa ganap. "Maaari mo bang sabihin sa akin kung ano ang nangyari sa kanya?" tanong niya.
  "Hindi kami sigurado," sagot ni Jessica. "Nakita mo ba siya kahapon?"
  "Ah oo," sabi niya. "Nakita ko siya."
  "Kailan?"
  Tumingala siya sa langit, na parang sinusukat ang oras ayon sa posisyon ng araw. "Aba, sigurado akong hapon iyon. Oo, masasabi kong iyon ang pinakatumpak. Pagkatapos ng tanghali."
  - Darating ba siya o aalis?
  "Uuwi na."
  "Nag-iisa lang ba siya?" tanong ni Jessica.
  Umiling siya. "Hindi po, ma'am. May kasama siyang lalaki. Gwapo. Mukhang guro siguro."
  - Nakita mo na ba siya dati?
  Bumalik sa langit. Nagsimulang isipin ni Jessica na ginagamit ng lalaking ito ang langit bilang personal niyang PDA. "Hindi. Bago sa akin."
  - May napansin ka bang kakaiba?
  "Ordinaryo lang?"
  - Nag-away ba sila o ano pa man?
  "Hindi," sabi ni Pace. "Gaya ng dati ang takbo ng negosyo, kung naiintindihan mo ang ibig kong sabihin."
  "Hindi ako. Sabihin mo sa akin."
  Sumulyap si Pace sa kaliwa, pagkatapos ay sa kanan. Malakas ang usap-usapan. Yumuko siya. "Mukhang nasa loob siya ng tasa niya. Isa pa, may ilan pa silang bote. Ayoko ng magkuwento ng mga kwentong walang kwenta, pero nagtanong ka, at narito na nga."
  - Maaari mo bang ilarawan ang lalaking kasama niya?
  "Ah, oo," sabi ni Pace. "Hanggang sa mga sintas, kung gusto mo."
  "Bakit naman?" tanong ni Jessica.
  Tumingin sa kanya ang lalaki nang may makahulugang ngiti. Binura nito ang mga taon sa kanyang kulubot na mukha. "Binibini, mahigit tatlumpung taon na akong nakaupo sa upuang ito. Pinagmamasdan ko ang mga tao."
  Pagkatapos ay ipinikit niya ang kanyang mga mata at inilista lahat ng suot ni Jessica, hanggang sa kanyang mga hikaw at ang kulay ng panulat na hawak nito. Iminulat niya ang kanyang mga mata at kumindat.
  "Kahanga-hanga talaga," aniya.
  "Isa itong regalo," sagot ni Pace. "Hindi ito ang hiniling ko, pero mayroon talaga ako nito, at sinisikap kong gamitin ito para sa ikabubuti ng sangkatauhan."
  "Babalik kami agad," sabi ni Jessica.
  - Nandito lang ako, mahal.
  Pagbalik sa rowhouse, nakatayo sina Jessica at Byrne sa gitna ng kwarto ni Stephanie. Noong una, naniniwala silang ang sagot sa nangyari kay Stephanie ay nasa loob ng apat na pader na ito-ang kanyang buhay tulad noong araw na iniwan niya sila. Sinuri nila ang bawat piraso ng damit, bawat liham, bawat libro, bawat palamuti.
  Habang nililibot ni Jessica ang tingin sa paligid ng silid, napansin niyang pareho pa rin ang lahat ng bagay gaya ng ilang araw na ang nakalipas. Maliban sa isang bagay. Ang picture frame sa aparador-ang may laman na litrato ni Stephanie at ng kanyang kaibigan-ay wala nang laman ngayon.
  
  
  60
  Si Ian Whitestone ay isang lalaking may maunlad na ugali, isang lalaking detalyado, tumpak, at matipid sa kanyang pag-iisip kaya't ang mga taong nakapaligid sa kanya ay madalas na tinatrato na parang mga bagay na dapat pagtuunan ng pansin. Sa lahat ng panahon na nakilala niya si Ian, hindi pa nakita ni Seth Goldman ang lalaking ito na nagpakita ng kahit isang emosyon na tila natural na dumarating sa kanya. Hindi pa nakakilala si Seth ng sinuman na may mas malamig at klinikal na diskarte sa mga personal na relasyon. Inisip ni Seth kung paano niya tatanggapin ang balitang ito.
  Ang kasukdulan ng eksena ng "The Palace" ay dapat sana ay isang mahusay na tatlong minutong kuha na kinunan sa istasyon ng tren sa 30th Street. Ito ang magiging huling kuha ng pelikula. Ang kuha na ito ang dapat sana'y nakakuha ng nominasyon para sa Best Director, kung hindi man nominasyon para sa Best Picture.
  Ang huling salu-salo ay gaganapin sa isang usong nightclub sa Second Street na tinatawag na 32 Degrees, isang European bar na ipinangalan dahil sa tradisyon nito ng paghahain ng mga shot sa baso na gawa sa matigas na yelo.
  Nakatayo si Seth sa banyo ng hotel. Hindi niya matingnan ang sarili. Kinuha niya ang litrato sa gilid at pinitik ang kanyang lighter. Sa loob ng ilang segundo, nagliyab ang litrato. Inihagis niya ito sa lababo ng banyo ng hotel. Sa isang iglap, nawala ito.
  "Dalawang araw pa," naisip niya. Iyon lang ang kailangan niya. Dalawang araw pa, at maaari na nilang kalimutan ang sakit.
  Bago pa man magsimula muli ang lahat.
  OceanofPDF.com
  61
  PINUNOHAN ni Jessica ang task force, ang una niyang gawain. Ang kanyang pangunahing prayoridad ay ang pag-coordinate ng mga mapagkukunan at tauhan sa FBI. Pangalawa, makikipag-ugnayan siya sa kanyang mga nakatataas, magbibigay ng mga ulat sa progreso, at maghahanda ng isang profile.
  Isang sketch ng lalaking nakitang naglalakad sa kalye kasama si Faith Chandler ang ginagawa. Sinundan ng dalawang detektib ang chain saw na ginamit sa pagpatay kay Julian Matisse. Sinundan naman ng dalawang detektib ang burdadong jacket na suot ni Matisse sa pelikulang "Philadelphia Skin."
  Ang unang pagpupulong ng task force ay nakatakda sa ganap na 4:00 ng hapon.
  
  Nakadikit sa pisara ang mga larawan ng biktima: sina Stephanie Chandler, Julian Matisse, at isang larawang kuha mula sa video na "Fatal Attraction" ng hindi pa nakikilalang babaeng biktima. Wala pang naihaing ulat ng nawawalang tao na tumutugma sa paglalarawan ng babae. Inaasahan ang paunang ulat ng medical examiner tungkol sa pagkamatay ni Julian Matisse anumang oras.
  Tinanggihan ang search warrant para sa apartment ni Adam Kaslov. Tiyak nina Jessica at Byrne na mas may kinalaman ito sa mataas na antas ng pagkakasangkot ni Lawrence Kaslov sa kaso kaysa sa kakulangan ng mga sirkumstansya. Sa kabilang banda, ang katotohanan na walang nakakita kay Adam Kaslov sa loob ng ilang araw ay tila nagpapahiwatig na dinala siya ng kanyang pamilya sa ibang bayan, o kahit sa ibang bansa.
  Ang tanong ay: Bakit?
  
  Inulit ni JESSICA ang kuwento mula nang dalhin ni Adam Kaslov ang "Psycho" tape sa pulisya. Bukod sa mga tape mismo, wala na silang masyadong maikukuwento. Tatlong madugo, walanghiya, at halos hayagang pagbitay, at wala pa rin silang narating.
  "Malinaw na ang aktor ay nakatuon sa banyo bilang pinangyarihan ng krimen," sabi ni Jessica. "Psycho, Fatal Attraction, at Scarface-lahat ng pagpatay ay naganap sa banyo. Sa ngayon, tinitingnan namin ang mga pagpatay na naganap sa banyo sa nakalipas na limang taon." Itinuro ni Jessica ang isang collage ng mga litrato ng pinangyarihan ng krimen. "Ang mga biktima ay sina Stephanie Chandler, 22; Julian Matisse, 40; at isang babaeng hindi pa nakikilala na tila nasa huling bahagi ng kanyang bente o unang bahagi ng trenta."
  "Dalawang araw na ang nakalipas, akala namin ay nahuli na namin siya. Akala namin ang aming tauhan ay si Julian Matisse, na kilala rin bilang Bruno Steele. Sa halip, si Matisse ang responsable sa pagdukot at tangkang pagpatay sa isang babaeng nagngangalang Victoria Lindstrom. Si Ms. Lindstrom ay nasa kritikal na kondisyon sa St. Joseph's Hospital."
  "Ano ang kinalaman ni Matisse sa Aktor?" tanong ni Palladino.
  "Hindi namin alam," sabi ni Jessica. "Pero anuman ang motibo sa pagpatay sa dalawang babaeng ito, dapat nating ipagpalagay na naaangkop din ito kay Julian Matisse. Iugnay si Matisse sa dalawang babaeng ito, at mayroon tayong motibo. Kung hindi natin maiuugnay ang mga taong ito, wala tayong paraan para malaman kung saan niya planong susunod na sumalakay."
  Walang naging pagtatalo tungkol sa muling pagwewelga ng Aktor.
  "Karaniwan, ang isang mamamatay-tao na tulad nito ay may depresyon," sabi ni Jessica. "Hindi namin nakikita iyon dito. Isa itong binge, at lahat ng pananaliksik ay nagmumungkahi na hindi siya titigil hangga't hindi niya natutupad ang kanyang plano."
  "Anong koneksyon ang nagdala kay Matisse dito?" tanong ni Chavez.
  "Nag-film si Matisse ng isang pelikulang pang-matanda na pinamagatang 'Philadelphia Skin,'" sabi ni Jessica. "At malinaw na may nangyari sa set ng pelikulang iyon."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Chavez.
   " Mukhang ang Philadelphia Skin ang sentro" " Sa kabuuan . Si Matisse ang aktor na nakasuot ng asul na dyaket. Ang lalaking nagsauli ng Flickz tape ay nakasuot ng pareho o katulad na dyaket."
  - May nakasabit ba sa dyaket?
  Umiling si Jessica. "Hindi ito natagpuan kung saan namin natagpuan ang bangkay ni Matisse. Patuloy pa rin naming sinusuri ang studio."
  "Paano nababagay si Stephanie Chandler dito?" tanong ni Chavez.
  "Hindi kilala."
  "Maaari kayang isa siyang aktres sa pelikula?"
  "Posible," sabi ni Jessica. "Sabi ng nanay niya medyo malandi raw siya noong kolehiyo. Hindi niya tinukoy. Magkakaiba ang tiyempo. Sa kasamaang palad, lahat ng nasa pelikulang ito ay nakasuot ng maskara."
  "Ano ang mga pangalan sa entablado ng mga aktres?" tanong ni Chavez.
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang mga tala. "Ang isang pangalan ay nakalista bilang si Angel Blue. Ang isa naman ay si Tracy Love. Muli, tiningnan namin ang mga pangalan, walang tugma. Pero marahil ay maaari naming malaman ang higit pa tungkol sa nangyari sa set mula sa isang babaeng nakilala namin sa Trezonne."
  "Ano ang pangalan niya?"
  Paulette San Juan.
  "Sino ito?" tanong ni Chavez, tila nag-aalala na ang task force ay nag-iinterbyu ng mga aktres sa pornograpiya habang siya ay hindi isinasama.
  "Isang aktres sa pelikulang pang-adult. Malabong mangyari iyon, pero sulit subukan," sabi ni Jessica.
  Sabi ni Buchanan, "Dalhin mo siya rito."
  
  ANG TUNAY NIYANG PANGALAN AY Roberta Stoneking. Sa araw, mukha siyang maybahay, isang simple, kahit na malaki ang dibdib, tatlumpu't walong taong gulang, tatlong beses nang diborsiyado sa New Jersey, isang ina ng tatlo, at higit na pamilyar sa Botox. At iyon nga siya. Ngayon, sa halip na isang mababang-cut na leopard print na damit, nakasuot siya ng isang matingkad na pink na velour tracksuit at bagong cherry-red sneakers. Nagkita sila sa Interview A. Sa hindi malamang dahilan, maraming lalaking detektib ang nanonood sa panayam na ito.
  "Maaaring isa itong malaking lungsod, ngunit ang negosyo ng pelikulang pang-adult ay isang maliit na komunidad," aniya. "Kilala ng lahat ang lahat, at alam ng lahat ang kalagayan ng iba."
  "Tulad ng nasabi na namin, wala itong kinalaman sa kabuhayan ng sinuman, okay? Wala kaming interes sa negosyo ng pelikula mismo," sabi ni Jessica.
  Paulit-ulit na binubuksan ni Roberta ang kanyang hindi pa nasindihang sigarilyo. Tila pinag-iisipan niya kung ano at paano sasabihin, marahil upang maiwasan ang anumang pagkakasala hangga't maaari. "Naiintindihan ko."
  Nakapatong sa mesa ang isang close-up na printout ng batang blonde mula sa Philadelphia Skin. "Ang mga matang iyon," naisip ni Jessica. "Nabanggit mo na may nangyari noong ginagawa ang pelikulang iyon."
  Huminga nang malalim si Roberta. "Wala akong masyadong alam, ha?"
  "Makakatulong ang anumang sasabihin mo sa amin."
  "Ang narinig ko lang ay may isang batang babae na namatay sa set," aniya. "Kahit na iyon ay maaaring kalahati na ng kwento. Sino ang nakakaalam?"
  "Si Angel Blue ba 'yan?"
  "Sa tingin ko."
  - Paano siya namatay?
  "Hindi ko alam."
  "Ano ang tunay niyang pangalan?"
  "Wala akong ideya. May mga taong nakagawa na ako ng sampung pelikula, hindi ko alam ang mga pangalan. Negosyo lang 'yun."
  - At wala ka bang narinig na anumang detalye tungkol sa pagkamatay ng batang babae?
  - Hindi ko na matandaan.
  "Ginagampanan niya sila," naisip ni Jessica. Naupo siya sa gilid ng mesa. Babae sa babae ngayon. "Tara na, Paulette," sabi niya, gamit ang apelyido ng babae sa entablado. Marahil ay makakatulong ito sa kanilang pag-uugnay. "Nag-uusap ang mga tao. Dapat nating pag-usapan ang nangyari."
  Tumingala si Roberta. Sa ilalim ng matinding fluorescent light, tumitingin siya taon-taon, marahil ilang taon na ang nakalipas. "Aba, narinig kong ginamit niya."
  "Gamit ang ano?"
  Nagkibit-balikat si Roberta. "Hindi ako sigurado. Tikman mo, siguro."
  "Paano mo nalaman?"
  Kumunot ang noo ni Roberta kay Jessica. "Sa kabila ng aking kabataan, nakapaglibot na ako sa iba't ibang lugar, Detektib."
  "Marami ba ang gumagamit ng droga sa set?"
  "Maraming gamot sa buong mundo. Depende 'yan sa tao. Bawat tao ay may kanya-kanyang sakit, at bawat isa ay may kanya-kanyang lunas."
  "Bukod kay Bruno Steele, may kilala ka pa bang ibang lalaki na nasa Philadelphia Skin?"
  "Kailangan ko ulit itong makita."
  "Naku, sa kasamaang palad, palagi siyang nakasuot ng maskara."
  Tumawa si Roberta.
  "May nasabi ba akong nakakatawa?" tanong ni Jessica.
  "Honey, sa negosyo ko may iba pang paraan para makilala ang mga tao."
  Sumilip si Chavez sa loob. "Jess?"
  Inatasan ni Jessica si Nick Palladino na ihatid si Roberta papunta sa AV at ipakita rito ang pelikula. Inayos ni Nick ang kanyang kurbata at inayos ang kanyang buhok. Hindi kakailanganin ng hazard pay para sa tungkuling ito.
  Lumabas ng kwarto sina Jessica at Byrne. "Kumusta ka na?"
  "Iniimbestigahan nina Lauria at Campos ang kaso ni Overbrook. Mukhang naaayon ito sa opinyon ng aktor."
  "Bakit?" tanong ni Jessica.
  "Una, ang biktima ay isang puting babae, nasa kalagitnaan ng mga bente o unang bahagi ng mga trenta. Binaril nang isang beses sa dibdib. Natagpuan sa ilalim ng kanyang bathtub. Katulad ng mga pagpatay sa Fatal Attraction."
  "Sino ang nakahanap sa kanya?" tanong ni Byrne.
  "Ang may-ari ng bahay," sabi ni Chavez. "Nakatira siya sa isang apartment na may kambal na lalaki. Umuwi ang kapitbahay niya pagkatapos ng isang linggong pagkawalay sa bayan at paulit-ulit na narinig ang parehong musika. Isang uri ng opera. Kumatok siya sa pinto, walang sumasagot, kaya tinawagan niya ang may-ari ng bahay."
  - Gaano na katagal siyang patay?
  "Wala akong ideya. Papunta na roon ang Kagawaran ng Hustisya," sabi ni Buchanan. "Pero narito ang interesanteng bahagi: Sinimulan ni Ted Campos na halughugin ang mesa niya. Natagpuan niya ang mga pay stub niya. Nagtatrabaho siya para sa isang kumpanyang tinatawag na Alhambra LLC."
  Naramdaman ni Jessica ang pagbilis ng pulso niya. "Ano ang pangalan niya?"
  Tiningnan ni Chavez ang kanyang mga tala. "Ang pangalan niya ay Erin Halliwell."
  
  Ang apartment ni Erin Halliwell ay isang kakaibang koleksyon ng mga hindi magkatugmang muwebles, mga lamparang istilong Tiffany, mga libro at poster ng pelikula, at kahanga-hangang hanay ng malulusog na halamang-bahay.
  Amoy kamatayan iyon.
  Pagsilip pa lang ni Jessica sa banyo, agad niyang nakilala ang dekorasyon. Pareho ang dingding at bintana, gaya ng sa pelikulang "Fatal Attraction."
  Ang katawan ng babae ay inalis mula sa bathtub at inihiga sa sahig ng banyo, natatakpan ng goma. Ang kanyang balat ay kulubot at kulay abo, at ang sugat sa kanyang dibdib ay gumaling na at naging maliit na butas na lamang.
  Papalapit na sila nang papalapit, at ang pakiramdam na ito ang nagbigay lakas sa mga detektib, na bawat isa sa kanila ay natutulog nang average na apat hanggang limang oras bawat gabi.
  Naglinis ng alikabok ang pangkat ng CSU sa apartment para sa mga fingerprint. Isang pares ng mga detektib mula sa task force ang sumuri sa mga pay stub at binisita ang bangko kung saan kinuha ang mga pondo. Ang buong puwersa ng NPD ay ipinadala sa kasong ito, at nagsisimula na itong mamunga.
  
  NATAYO SI BYRNE SA PINTO. Nalampasan na ng kasamaan ang hangganang iyon.
  Pinagmasdan niya ang maingay na aktibidad sa sala, pinakinggan ang tunog ng makina ng kamera, at nalanghap ang mabahong amoy ng pulbos sa pag-iimprenta. Nitong mga nakaraang buwan, natalo siya sa paghabol. Hinahanap ng mga ahente ng SBU ang kahit kaunting bakas ng mamamatay-tao, ang mga tahimik na tsismis tungkol sa marahas na pagkamatay ng babaeng ito. Inilagay ni Byrne ang kanyang mga kamay sa mga hamba ng pinto. Naghahanap siya ng isang bagay na mas malalim, mas mala-ethereal.
  Pumasok siya sa silid, nagsuot ng isang pares ng latex gloves, at naglakad patawid sa entablado, nadarama...
  - Iniisip niya na magtatalik sila. Alam niyang hindi. Nandito siya para tuparin ang kanyang madilim na layunin. Naupo sila sa sopa nang ilang sandali. Pinaglaruan niya ito nang sapat na panahon para makuha ang kanyang interes. Sa kanya ba ang damit na iyon? Hindi. Binili niya ito para sa kanya. Bakit niya ito suot? Gusto niya itong pasayahin. Isang aktor na nahuhumaling sa nakamamatay na atraksyon. Bakit? Ano ang espesyal sa pelikulang kailangan niyang muling likhain? Nakatayo sila sa ilalim ng higanteng mga ilaw sa kalye dati. Hinawakan ng lalaki ang kanyang balat. Nagsusuot siya ng maraming anyo, maraming pagbabalatkayo. Isang doktor. Isang ministro. Isang lalaking may badge...
  Lumapit si Byrne sa maliit na mesa at sinimulan ang ritwal ng pag-aayos ng mga gamit ng patay na babae. Sinuri ng mga pangunahing detektib ang mesa nito, ngunit hindi ang Aktor.
  Sa isang malaking drawer, nakakita siya ng isang portfolio ng mga litrato. Karamihan sa mga ito ay mga kuha na may malambot na haplos: si Erin Halliwell noong siya ay labing-anim, labing-walo, dalawampu, nakaupo sa dalampasigan, nakatayo sa boardwalk sa Atlantic City, nakaupo sa isang picnic table sa isang pagtitipon ng pamilya. Ang huling folder na sinulyapan niya ay nagsalita sa kanya sa isang boses na hindi marinig ng iba. Tinawag niya si Jessica.
  "Tingnan mo," sabi niya. Iniabot niya ang isang litratong walo por sampung sukat.
  Ang larawan ay kinunan sa harap ng isang museo ng sining. Ito ay isang itim-at-puting kuha ng grupo na binubuo ng humigit-kumulang apatnapu o limampung katao. Isang nakangiting Erin Halliwell ang nakaupo sa ikalawang hanay. Sa tabi niya ay ang hindi mapagkakamalang mukha ni Will Parrish.
  Sa ibaba, nakasulat sa asul na tinta, ay ang mga sumusunod:
  ISA NA, MARAMING NASA IBA PA.
  SA IYO, Jan.
  
  
  62
  Ang Reading Terminal Market ay isang malaki at masiglang pamilihan na matatagpuan sa Twelfth at Market Streets sa sentro ng lungsod, mga isang bloke lamang ang layo mula sa City Hall. Binuksan noong 1892, ito ay tahanan ng mahigit walumpung mangangalakal at sumasaklaw sa halos dalawang ektarya.
  Nalaman ng task force na ang Alhambra LLC ay isang kumpanyang nilikha eksklusibo para sa produksyon ng "The Palace." Ang Alhambra ay isang sikat na palasyo sa Espanya. Ang mga production company ay kadalasang lumilikha ng hiwalay na kumpanya upang humawak ng payroll, permit, at liability insurance habang nagfi-film. Madalas silang kumukuha ng pangalan o parirala mula sa pelikula at pinapangalanan ang opisina ng kumpanya ayon dito. Dahil dito, maaaring mabuksan ang production office nang walang gaanong abala mula sa mga potensyal na aktor at paparazzi.
  Nang marating nina Byrne at Jessica ang kanto ng Twelfth at Market, ilang malalaking trak na ang nakaparada roon. Naghahanda na ang mga film crew para kunan ang pangalawang unit sa loob. Ilang segundo pa lamang naroon ang mga detektib nang may lumapit sa kanila na isang lalaki. Inaasahan na sila.
  - Ikaw ba si Detektib Balzano?
  "Oo," sabi ni Jessica. Itinaas niya ang kanyang badge. "Ito ang aking partner, si Detective Byrne."
  Ang lalaki ay mga trenta anyos. Nakasuot siya ng naka-istilong maitim na asul na dyaket, puting kamiseta, at pantalon na kaki. Kitang-kita niya ang kahusayan, kung hindi man pagiging mahinahon. Mayroon siyang singkit na mga mata, mapusyaw na kayumangging buhok, at mga katangiang pang-Silangang Europa. May dala siyang itim na leather briefcase at isang two-way radio.
  "Ikinagagalak kitang makilala," sabi ng lalaki. "Maligayang pagdating sa set ng The Palace." Inilahad niya ang kanyang kamay. "Ang pangalan ko ay Seth Goldman."
  
  Nakaupo sila sa isang palengke. Binasag ng napakaraming bango ang determinasyon ni Jessica. Pagkaing Tsino, pagkaing Indian, pagkaing Italyano, pagkaing-dagat, at panaderya ng Termini. Para sa tanghalian, kumain siya ng peach yogurt at isang saging. Sarap. Dapat ay aabutin niya iyon hanggang hapunan.
  "Ano ang masasabi ko?" sabi ni Seth. "Lahat kami ay labis na nagulat sa balitang ito."
  "Ano ang posisyon ni Miss Halliwell?"
  "Siya ang pinuno ng produksyon."
  "Malapit ka ba sa kanya noon?" tanong ni Jessica.
  "Hindi sa paraang sosyal," sabi ni Seth. "Pero nagtulungan kami sa aming pangalawang pelikula, at habang nagfi-film, nagtutulungan kayo nang husto, minsan ay gumugugol kayo ng labing-anim, labingwalong oras sa isang araw na magkakasama. Sabay kayong kumakain, magkasamang naglalakbay sakay ng mga kotse at eroplano."
  "Nagkaroon ka na ba ng romantikong relasyon sa kanya?" tanong ni Byrne.
  Malungkot na ngumiti si Seth. Pagdating sa trahedya, naisip ni Jessica. "Hindi," sabi niya. "Wala naman."
  "Si Ian Whitestone ang iyong amo?"
  "Tama."
  "Nagkaroon na ba ng romantikong relasyon sa pagitan nina Miss Halliwell at Mr. Whitestone?"
  Napansin ni Jessica ang kaunting kiliti. Mabilis itong natakpan, ngunit isa itong senyales. Anuman ang sasabihin ni Seth Goldman, hindi iyon lubos na totoo.
  "Si G. Whitestone ay isang masayang lalaking may-asawa."
  "Hindi niya halos nasasagot ang tanong," naisip ni Jessica. "Maaaring halos tatlong libong milya ang layo natin sa Hollywood, Mr. Goldman, pero may narinig kaming mga tao mula sa bayang ito na nakikipagtalik sa ibang tao maliban sa kanilang asawa. Naku, malamang nangyari na rin ito dito sa bansang Amish minsan o dalawang beses."
  Ngumiti si Seth. "Kung nagkaroon man ng relasyon sina Erin at Ian bukod sa propesyonal, hindi ko alam."
  "Tatanggapin ko na lang 'yan bilang oo," naisip ni Jessica. "Kailan mo huling nakita si Erin?"
  "Tingnan natin. Sa tingin ko mga tatlo o apat na araw na ang nakalipas."
  "Nasa set?"
  "Sa hotel."
  "Aling hotel?"
  Park Hyatt.
  - Nanunuluyan ba siya sa isang hotel?
  "Hindi," sabi ni Seth. "Doon umuupa si Ian ng kwarto kapag nasa bayan siya."
  Gumawa si Jessica ng ilang tala. Isa na rito ay ang pagpapaalala sa sarili na kausapin ang ilang kawani ng hotel kung nakita ba nila sina Erin Halliwell at Ian Whitestone sa isang mapanganib na sitwasyon.
  - Natatandaan mo ba kung anong oras na?
  Pinag-isipan ito ni Seth sandali. "Nagkaroon kami ng pagkakataong mag-shoot sa South Philadelphia nang araw na iyon. Umalis ako ng hotel bandang alas-kwatro. Kaya malamang mga oras na iyon."
  "Nakita mo na ba siyang may kasama?" tanong ni Jessica.
  "Hindi."
  - At hindi mo na siya nakita simula noon?
  "Hindi."
  - Nagbakasyon ba siya nang ilang araw?
  "Sa pagkakaintindi ko, tumawag siya na may sakit."
  - Nakausap mo ba siya?
  "Hindi," sabi ni Seth. "Sa tingin ko nagpadala siya ng text message kay Mr. Whitestone."
  Inisip ni Jessica kung sino ang nagpadala ng text message: si Erin Halliwell o ang pumatay sa kanya. Gumawa siya ng mensahe para punasan ang cellphone ni Ms. Halliwell.
  "Ano ang partikular mong posisyon sa kompanyang ito?" tanong ni Byrne.
  "Ako ang personal na katulong ni G. Whitestone."
  "Ano ang trabaho ng isang personal assistant?"
  "Bueno, ang trabaho ko ay lahat mula sa pagpapanatili kay Ian sa iskedyul hanggang sa pagtulong sa kanya sa mga malikhaing desisyon, pagpaplano ng kanyang araw, at paghatid sa kanya papunta at pauwi mula sa set. Maaaring mangahulugan iyon ng kahit ano."
  "Paano nakakakuha ng trabahong ganyan ang isang tao?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ako sigurado sa ibig mong sabihin."
  "Ibig kong sabihin, mayroon ka bang ahente? Nag-aaplay ka ba sa pamamagitan ng advertising sa industriya?"
  "Mister. Nagkakilala kami ni Whitestone ilang taon na ang nakalilipas. Pareho kami ng hilig sa pelikula. Niyaya niya akong sumali sa kanyang koponan, at masaya akong ginawa iyon. Mahal ko ang trabaho ko, Detektib.
  "May kilala ka bang babaeng nagngangalang Faith Chandler?" tanong ni Byrne.
  Isa itong planadong pagbabago, isang biglaang pagbabago. Halatang nabigla ang lalaki. Mabilis siyang nakabawi. "Hindi," sabi ni Seth. "Walang ibig sabihin ang pangalan."
  "Kumusta naman si Stephanie Chandler?"
  "Hindi. Hindi ko rin masasabing kilala ko siya."
  Naglabas si Jessica ng isang siyam-por-labindalawang pulgadang sobre, kumuha ng isang litrato, at inilapag ito sa counter. Isa itong pinalaking litrato ng mesa ni Stephanie Chandler habang nagtatrabaho, isang litrato nina Stephanie at Faith sa harap ng Wilma Theater. Kung kinakailangan, ang susunod na litrato ay ang litrato ni Stephanie sa pinangyarihan ng krimen. "Si Stephanie 'yan sa kaliwa; ang kanyang ina, si Faith, sa kanan," sabi ni Jessica. "Nakakatulong ba 'yan?"
  Kinuha ni Seth ang litrato at sinuri ito. "Hindi," ulit niya. "Pasensya na."
  "Namatay din si Stephanie Chandler," sabi ni Jessica. "Si Faith Chandler ay patuloy na naghihirap at nasa ospital."
  "Diyos ko." Sandaling inilapat ni Seth ang kanyang kamay sa kanyang puso. Hindi naniniwala si Jessica. Base sa ekspresyon ng mukha ni Byrne, hindi rin siya naniniwala. Hollywood shock.
  "At sigurado ka bang hindi mo pa sila nakikilala kahit sino?" tanong ni Byrne.
  Tiningnan muli ni Seth ang litrato, nagkunwaring mas nakikinig. "Hindi. Hindi tayo nagkita."
  "Maaari mo ba akong patawarin sandali?" tanong ni Jessica.
  "Syempre naman," sabi ni Seth.
  Bumangon si Jessica mula sa kanyang upuan at kinuha ang kanyang cellphone. Lumayo siya ng ilang hakbang mula sa counter. Nag-dial siya ng isang numero. Maya-maya pa, tumunog ang telepono ni Seth Goldman.
  "Kailangan ko nang tanggapin ito," aniya. Kinuha niya ang kanyang telepono at tiningnan ang caller ID. At alam na niya. Dahan-dahan siyang tumingala at sinalubong ang mga mata ni Jessica. Ibinaba na ni Jessica ang tawag.
  "Mr. Goldman," panimula ni Byrne, "maaari mo bang ipaliwanag kung bakit tumawag sa cellphone mo si Faith Chandler-isang babaeng hindi mo pa nakikilala, isang babaeng ina ng isang biktima ng pagpatay, isang biktima ng pagpatay na nagkataong bumisita lang sa set ng pelikulang ginagawa ng kompanya ninyo-dalawang beses na tumawag sa cellphone mo nitong mga nakaraang araw?"
  Sandali munang pinag-isipan ni Seth ang kaniyang isasagot. "Kailangan mong maunawaan na maraming tao sa industriya ng pelikula ang gagawin ang lahat para makapasok sa industriya ng pelikula."
  "Hindi ka naman talaga isang sekretarya, Mr. Goldman," sabi ni Byrne. "Sa palagay ko ay may ilang patong sa pagitan mo at ng pintuan sa harap."
  "Oo," sabi ni Seth. "Pero may ilang mga taong determinado at matatalino. Tandaan mo 'yan. Dumating ang tawag para sa mga extra para sa isang set na malapit na naming kunan. Isang napakalaki at napakakumplikadong kuha sa 30th Street Station. Ang tawag ay para sa 150 extra. Mahigit 2,000 katao ang dumating. Isa pa, mayroon kaming halos isang dosenang telepono na nakatalaga para sa shoot na ito. Hindi ko laging mayroon ng ganoong partikular na numero."
  "At sinasabi mong hindi mo maalala na nakausap mo ang babaeng ito?" tanong ni Byrne.
  "Hindi."
  "Kakailanganin natin ng listahan ng mga pangalan ng mga taong maaaring may ganitong telepono."
  "Oo naman," sabi ni Seth. "Pero sana naman ay wala kang maisip na sinumang konektado sa production company ang may kinalaman dito... ito..."
  "Kailan natin maaasahan ang isang listahan?" tanong ni Byrne.
  Nagsimulang gumana ang mga kalamnan ng panga ni Seth. Malinaw na sanay ang lalaking ito sa pagbibigay ng mga utos, hindi sa pagsunod sa mga ito. "Susubukan kong ipasa ito sa iyo mamaya."
  "Magiging kahanga-hanga iyan," sabi ni Byrne. "At kakailanganin din nating makausap si Mr. Whitestone."
  "Kailan?"
  "Ngayon."
  Nag-react si Seth na parang isa siyang kardinal, at humiling sila ng isang biglaang pagkikita kasama ang Santo Papa. "Natatakot akong imposible iyon."
  Yumuko si Byrne. Mga isang talampakan ang layo niya sa mukha ni Seth Goldman. Nagsimulang hindi mapakali si Seth Goldman.
  "Tawagan mo kami ni Mr. Whitestone," sabi ni Byrne. "Ngayon."
  
  
  63
  Walang nakitang anumang resulta ang canvas sa labas ng rowhouse kung saan pinatay si Julian Matisse. Wala nang gaanong inaasahan. Sa lugar na ito sa North Philadelphia, karaniwan ang amnesia, pagkabulag, at pagkabingi, lalo na pagdating sa pakikipag-usap sa mga pulis. Ang tindahan ng sandwich na nakakabit sa bahay ay nagsara ng alas-onse, at walang nakakita kay Matisse nang gabing iyon, ni walang nakakita sa lalaking may takip ng chainsaw. Na-foreclose ang ari-arian, at kung nakatira si Matisse doon (at walang ebidensya roon), malamang ay nagtatago na lamang siya.
  Dalawang detektib ng SIU ang natunton ang isang chain saw na natagpuan sa pinangyarihan. Binili ito sa Camden, New Jersey, ng isang kompanya ng serbisyo sa puno sa Philadelphia at naiulat na ninakaw isang linggo na ang nakalilipas. Wala na itong patutunguhan. Wala pa ring naipakitang palatandaan ang burdadong dyaket.
  
  Alas-singko na ng hapon, hindi pa tumatawag si Ian Whitestone. Hindi maikakaila na isang sikat na tao si Whitestone, at ang pakikitungo sa mga sikat na tao sa mga usapin ng pulisya ay isang maselang bagay. Gayunpaman, may mga matibay na dahilan para makausap siya. Gusto lang siyang dalhin ng bawat imbestigador sa kaso para sa pagtatanong, ngunit hindi ganoon kasimple ang mga bagay-bagay. Tatawagan na sana ni Jessica si Paul DiCarlo pabalik para hingin ang kanyang ulat nang makuha ng kanyang atensyon si Eric Chavez, habang ikinakaway ang kanyang telepono sa ere.
  "Tatawagan kita, Jess."
  Kinuha ni Jessica ang telepono at pinindot ang buton. "Pagpatay. Balzano."
  "Detektib, si Jake Martinez po ito."
  Nawala ang pangalan sa kaniyang mga alaala nitong mga nakaraang araw. Hindi niya agad maalala kung saan niya ito ilalagay. "Pasensya na po ba?"
  "Opisyal Jacob Martinez. Ako ang partner ni Mark Underwood. Nagkita kami sa Finnigan's Wake."
  "Ah, oo," sabi niya. "Ano ang maitutulong ko sa iyo, opisyal?"
  "Hindi ko alam ang gagawin ko rito, pero nandito kami sa Point Breeze. Nagtatrabaho kami sa trapiko habang sinisira nila ang set para sa pelikulang kinukunan nila, at nakita kami ng isang may-ari ng tindahan sa Twenty-third Street. Sabi niya may isang lalaking nakatambay sa tindahan niya na tugma sa deskripsyon ng suspek mo."
  Kumaway si Jessica kay Byrne. "Gaano na katagal 'yan?"
  "Ilang minuto lang," sabi ni Martinez. "Medyo mahirap siyang matukoy. Sa tingin ko ay Haitian siya, o Jamaican, o kung ano pa man. Pero may hawak siyang sketch ng suspek na nasa Inquirer, at lagi niya itong itinuturo, sinasabing kakarating lang ng lalaki sa tindahan niya. Sa tingin ko sinabi niyang maaaring napagkamalan ito ng apo niya na siya ang lalaking ito."
  Isang pinagsama-samang dibuho ng Aktor ang inilathala sa pahayagan sa umaga. - Nilinis mo na ba ang lokasyon?
  "Oo. Pero walang tao sa tindahan ngayon."
  - Na-secure mo na ba ito?
  "Harap at likod."
  "Ibigay mo sa akin ang address," sabi ni Jessica.
  Ginawa ito ni Martinez.
  "Anong klaseng tindahan ito?" tanong ni Jessica.
  "Bodega," sabi niya. "Mga sandwich, chips, soda. Medyo luma na."
  "Bakit niya iniisip na ang lalaking ito ang suspek natin? Bakit siya tatambay sa wine cellar?"
  "Ganito rin ang tinanong ko sa kanya," sabi ni Martinez. "Pagkatapos ay itinuro niya ang likod ng tindahan."
  "Paano naman ito?"
  "Mayroon silang seksyon ng video."
  Ibinaba ni Jessica ang telepono at ipinaalam sa iba pang mga detektib. Nakatanggap na sila ng mahigit limampung tawag nang araw na iyon mula sa mga taong nagsasabing nakita nila ang Aktor sa kanilang mga kapitbahayan, sa kanilang mga bakuran, sa mga parke. Bakit naman ito magiging iba?
  "Dahil may seksyon ng video ang tindahan," sabi ni Buchanan. "Panoorin ninyo ni Kevin."
  Kinuha ni Jessica ang baril niya mula sa drawer at iniabot ang kopya ng address kay Eric Chavez. "Hanapin mo si Agent Cahill," sabi niya. "Pakiusapin mo siyang magkita tayo sa address na ito."
  
  NAKAKATAYO ang mga detektib sa harap ng isang sirang grocery store na tinatawag na Cap-Haïtien. Matapos masiguro ang pinangyarihan, bumalik sa kanilang mga tungkulin sina Opisyal Underwood at Martinez. Ang harapan ng palengke ay isang pinagtagpi-tagping mga panel ng plywood na pininturahan ng matingkad na pula, asul, at dilaw, na may matingkad na orange na metal bar sa ibabaw. Ang mga pilipit at gawang-kamay na karatula sa mga bintana ay nagbebenta ng pritong saging, griot, pritong manok na istilong Creole, at isang Haitian beer na tinatawag na Prestige. May karatula ring nagsasabing "VIDEO AU LOYER."
  Mga dalawampung minuto na ang lumipas simula nang iulat ng may-ari ng tindahan, isang matandang babaeng Haitian na nagngangalang Idelle Barbero, ang lalaki sa kanyang palengke. Malamang na wala pa sa lugar ang suspek, kung siya nga ang kanilang suspek. Inilarawan ng babae ang lalaki ayon sa hitsura nito sa sketch: maputi, katamtaman ang pangangatawan, nakasuot ng malalaki at kulay-balat na salamin, naka-Flyers cap, at maitim na asul na jacket. Sinabi niya na pumasok ang lalaki sa tindahan, naglibot sa mga rack sa gitna, at pagkatapos ay tumungo sa maliit na video department sa likuran. Nanatili siya roon nang isang minuto at pagkatapos ay tumungo sa pinto. Sinabi niya na dumating ang lalaki na may hawak na isang bagay ngunit umalis na wala ito. Wala siyang binili. Binuksan niya ang Inquirer sa pahina kung saan makikita ang sketch.
  Habang nasa likod ng tindahan ang lalaki, tinawag niya ang kanyang apo, isang matipunong labinsiyam na taong gulang na nagngangalang Fabrice, mula sa silong. Hinarangan ni Fabrice ang pinto at nakipagbuno sa walang submission. Nang makausap nina Jessica at Byrne si Fabrice, mukhang medyo nanginginig ito.
  "May sinabi ba ang lalaki?" tanong ni Byrne.
  "Hindi," sagot ni Fabrice. "Wala."
  - Sabihin mo sa amin kung ano ang nangyari.
  Sinabi ni Fabrice na hinarangan niya ang pintuan sa pag-asang magkakaroon ng oras ang kanyang lola para tumawag ng pulis. Nang sinubukan ng lalaki na umiwas sa kanya, hinawakan ni Fabrice ang kanyang braso, at pagkalipas ng isang segundo, inikot siya ng lalaki, naipit ang kanang braso sa kanyang likuran. Pagkalipas ng isang segundo, sinabi ni Fabrice, papunta na siya sa sahig. Dagdag pa niya na habang pababa siya, natamaan niya ang lalaki gamit ang kanyang kaliwang kamay, na tumama sa buto.
  "Saan mo siya tinamaan?" tanong ni Byrne, habang sinusulyapan ang kaliwang kamay ng binata. Bahagyang namamaga ang mga buko-buko ni Fabrice.
  "Dito lang," sabi ni Fabrice, sabay turo sa pinto.
  "Hindi. Ang ibig kong sabihin ay sa katawan niya."
  "Hindi ko alam," sabi niya. "Nakapikit ang mga mata ko."
  "Ano ang sumunod na nangyari?"
  "Ang sumunod na nalaman ko, nakadapa na ako sa sahig. Natigilan ako." Huminga nang malalim si Fabrice, maaaring para patunayan sa pulisya na ayos lang siya o para patunayan sa sarili niya. "Malakas siya."
  Nagpatuloy si Fabrice sa pagsasabing tumakbo palabas ng tindahan ang lalaki. Nang makagapang palabas ang kanyang lola mula sa likod ng counter at pumunta sa kalye, wala na ang lalaki. Nakita ni Idel si Officer Martinez na nagmamaneho ng trapiko at ikinuwento niya rito ang tungkol sa insidente.
  Tumingin-tingin si Jessica sa paligid ng tindahan, sa mga kisame, at sa mga sulok.
  Walang mga surveillance camera noon.
  
  Sinuyod nina Jessica at Byrne ang palengke. Malakas ang amoy ng sili at gata ng niyog sa paligid, at puno ang mga istante ng mga karaniwang pangunahing pagkain sa bodega-mga sopas, de-latang karne, meryenda-pati na rin ang mga gamit sa paglilinis at iba't ibang produktong pampaganda. Mayroon ding malaking displey ng mga kandila, mga aklat ng panaginip, at iba pang paninda na may kaugnayan sa Santeria, ang relihiyong Afro-Caribbean.
  Sa likod ng tindahan ay isang maliit na alkoba na may ilang mga alambreng lalagyan ng mga videocassette. Sa itaas ng mga lalagyan ay nakasabit ang ilang kupas na poster ng pelikula-"Man on the Waterfront" at "The Golden Mistress." Ang maliliit na larawan ng mga bituin sa pelikulang Pranses at Caribbean, karamihan ay mga ginupit ng magasin, ay idinikit din sa dingding gamit ang naninilaw na teyp.
  Pumasok sina Jessica at Byrne sa maliit na bahagi. May humigit-kumulang isang daang videotape sa kabuuan. Sinuri ni Jessica ang mga gulugod. Mga pelikulang banyaga, mga pelikulang pambata, at ilang pangunahing pelikula na anim na buwang gulang. Karamihan ay mga pelikulang Pranses.
  Walang nagsasalita sa kanya. May nangyari bang pagpatay sa bathtub sa alinman sa mga pelikulang iyon? Napaisip siya. Nasaan si Terry Cahill? Baka alam na niya. Nang makita ito ni Jessica, nagsisimula na niyang isipin na nag-iimbento lang ang matandang babae at binugbog lang ang apo niya nang walang dahilan. Doon, sa ibabang istante sa kaliwa, nakalatag ang isang VHS tape na may dobleng goma sa gitna.
  "Kevin," sabi niya. Lumapit si Byrne.
  Isinuot ni Jessica ang isang latex glove at, nang walang pag-iisip, kinuha ang tape. Bagama't walang dahilan para maniwala na may pampasabog ito, walang nakakaalam kung saan patungo ang madugong krimeng ito. Agad niyang sinaway ang sarili pagkatapos niyang makuha ang tape. Sa pagkakataong ito, nakaiwas siya sa bala. Ngunit may kung anong nakakabit.
  Kulay rosas na Nokia cell phone.
  Maingat na binaliktad ni Jessica ang kahon. Nakabukas ang cellphone, ngunit walang ipinakita ang maliit na LCD screen. Binuksan ni Byrne ang malaking evidence bag. Ipinasok ni Jessica ang kahon na naglalaman ng videotape. Nagtama ang kanilang mga mata.
  Alam na alam nilang dalawa kung kaninong telepono iyon.
  
  Ilang minuto ang lumipas, nakatayo sila sa harap ng isang bantay na tindahan, naghihintay sa CSU. Sinuyod nila ang kalye. Kinukuha pa rin ng mga tauhan ng pelikula ang mga kagamitan at kalat ng kanilang hanapbuhay: pagpupulupot ng mga kable, pag-iimbak ng mga parol, at pagtanggal ng mga mesa para sa pagpapanatili ng barko. Sinulyapan ni Jessica ang mga manggagawa. Nakatingin ba siya sa Aktor? Maaari kayang isa sa mga lalaking ito na naglalakad pataas at pababa sa kalye ang may pananagutan sa mga kakila-kilabot na krimeng ito? Sinulyapan niya muli si Byrne. Nakakulong ito sa harapan ng palengke. Nakuha niya ang atensyon nito.
  "Bakit nandito?" tanong ni Jessica.
  Nagkibit-balikat si Byrne. "Siguro dahil alam niyang binabantayan natin ang mga chain store at independent store," sabi ni Byrne. "Kung gusto niyang ibalik ang tape sa istante, kailangan niyang pumunta sa isang lugar na tulad nito."
  Pinag-isipan ito ni Jessica. Marahil ay totoo iyon. "Dapat ba nating bantayan ang mga aklatan?"
  Tumango si Byrne. "Malamang."
  Bago pa makasagot si Jessica, nakatanggap siya ng mensahe sa two-way radio. Magulo ang pagkakasabi nito at hindi maintindihan. Hinugot niya ito mula sa kanyang sinturon at inayos ang volume. "Ulitin mo."
  Ilang segundo ng pagkataranta, at pagkatapos: "Walang nirerespeto ang FBI na 'to."
  Parang si Terry Cahill ang tunog. Hindi, hindi puwedeng ganoon iyon. Hindi kaya? Kung oo, malamang nagkamali lang siya ng narinig. Nagpalitan siya ng tingin kay Byrne. "Ulitin mo nga?"
  Mas estatiko. Tapos: "Walang nirerespeto ang FBI na 'to."
  Napanganga si Jessica. Pamilyar ang pariralang iyon. Ito ang pariralang sinabi ni Sonny Corleone sa The Godfather. Napanood na niya ang pelikulang iyon nang isang libong beses. Hindi nagbibiro si Terry Cahill. Hindi sa ganitong oras.
  Nasa problema si Terry Cahill.
  "Nasaan ka?" tanong ni Jessica.
  Katahimikan.
  "Ahente Cahill," sabi ni Jessica. "Ano ang bente?"
  Wala. Patay, nagyeyelong katahimikan.
  Pagkatapos ay nakarinig sila ng isang putok ng baril.
  "Mga putok!" sigaw ni Jessica sa kanyang two-way radio. Agad nilang hinugot ang kanilang mga armas ni Byrne. Ininspeksyon nila ang kalye. Walang bakas ni Cahill. Limitado ang sakop ng mga rover. Hindi na siya maaaring malayo.
  Ilang segundo ang lumipas, may tumawag sa radyo para sa isang opisyal na nangangailangan ng tulong, at nang marating nina Jessica at Byrne ang kanto ng Twenty-third at Moore, mayroon nang apat na sector car na nakaparada sa iba't ibang anggulo. Agad na lumabas ang mga naka-unipormeng opisyal mula sa kanilang mga sasakyan. Napatingin silang lahat kay Jessica. Itinuturo niya ang perimeter habang sila ni Byrne ay naglalakad sa eskinita sa likod ng mga tindahan, nakabunot ang mga baril. Hindi na magagamit ang two-way radio ni Cahill.
  Kailan siya nakarating dito? nagtataka si Jessica. Bakit hindi siya nagparehistro sa amin?
  Dahan-dahan silang naglakad sa eskinita. Sa magkabilang gilid ng pasilyo ay may mga bintana, pintuan, alkoba, at mga nitso. Maaaring naroon ang aktor sa alinman sa mga ito. Biglang bumukas ang isang bintana. Isang pares ng mga batang lalaking Hispanic, anim o pitong taong gulang, na malamang naakit sa tunog ng mga sirena, ang dumungaw sa kanilang mga ulo. Nakita nila ang baril, at ang kanilang mga ekspresyon ay nagbago mula sa pagkagulat patungo sa takot at pananabik.
  "Bumalik kayo sa loob," sabi ni Byrne. Agad nilang isinara ang bintana at hinawi ang mga kurtina.
  Nagpatuloy sina Jessica at Byrne sa eskinita, bawat tunog ay nakakuha ng kanilang atensyon. Hinawakan ni Jessica ang volume ng rover gamit ang kanyang libreng kamay. Pataas. Pababa. Backup. Wala.
  Lumiko sila sa kanto at natagpuan ang kanilang mga sarili sa isang maikling eskinita patungo sa Point Breeze Avenue. At nakita nila ito. Nakaupo si Terry Cahill sa lupa, ang kanyang likod ay nakasandal sa isang pader na ladrilyo. Hawak niya ang kanyang kanang balikat. Siya ay binaril. May dugo sa ilalim ng kanyang mga daliri, pulang dugo ang umaagos sa manggas ng kanyang puting kamiseta. Sumugod si Jessica. Natagpuan sila ni Byrne, binabantayan ang pinangyarihan, iniinspeksyon ang mga bintana at bubong sa itaas. Hindi pa tapos ang panganib. Pagkalipas ng ilang segundo, dumating ang apat na naka-unipormeng opisyal, kabilang sina Underwood at Martinez. Si Byrne ang nagdidirek sa kanila.
  "Kausapin mo naman ako, Terry," sabi ni Jessica.
  "Ayos lang ako," sabi niya habang nakanganga ang mga ngipin. "Sugat lang 'yan sa laman." May kaunting sariwang dugong tumulo sa kanyang mga daliri. Nagsimulang mamaga ang kanang bahagi ng mukha ni Cahill.
  "Nakita mo ba ang mukha niya?" tanong ni Byrne.
  Umiling si Cahill. Halatang-halata na nasa mundo siya ng sakit.
  Ipinarating ni Jessica ang impormasyon sa kanyang dalawang-daan na ang suspek ay malaya pa rin. Nakarinig siya ng hindi bababa sa apat o limang sirena na paparating. Pinapunta mo ang opisyal na nangangailangan ng tulong para tawagan ang departamentong ito, at lahat, kasama na ang kanyang ina, ay dumating.
  Ngunit kahit na matapos masusi ng dalawampung opisyal ang lugar, naging malinaw pagkalipas ng halos limang minuto na nakatakas na naman ang kanilang suspek.
  Parang nasa hangin ang aktor.
  
  Pagbalik nina Jessica at Byrne sa eskinita sa likod ng palengke, naroon na si Ike Buchanan at anim na detektib. Ginagamot na ng mga paramediko si Terry Cahill. Napansin ni Jessica ang isa sa mga EMT at tumango. Magiging maayos din si Cahill.
  "Panahon na para maglaro ako sa PGA Tour," sabi ni Cahill habang siya ay binuhat papunta sa isang stretcher. "Gusto mo ba ng aking pahayag ngayon?"
  "Kukunin natin iyan sa ospital," sabi ni Jessica. "Huwag kang mag-alala."
  Tumango si Cahill at napangiwi sa sakit habang itinataas nila ang gurney. Tumingin siya kina Jessica at Byrne. "May pabor ba kayo sa akin, mga pare?"
  "Pangalanan mo lang, Terry," sabi ni Jessica.
  "Tanggalin mo ang kupal na 'yan," sabi niya. "Ang hirap."
  
  Nagsiksikan ang mga detektib sa paligid ng pinangyarihan ng krimen kung saan binaril si Cahill. Kahit walang nagsabi, pakiramdam nila ay mga bagong rekrut sila, isang grupo ng mga baguhan na kagagaling lang sa akademya. Naglagay ang CSU ng yellow tape sa paligid ng perimeter, at, gaya ng dati, maraming tao ang nagtitipon. Apat na opisyal ng SBU ang nagsimulang mag-usisa sa lugar. Sina Jessica at Byrne ay nakatayo sa pader, nawawala sa pag-iisip.
  Oo nga't si Terry Cahill ay isang ahente ng pederal na pamahalaan, at madalas mayroong matinding tunggalian sa pagitan ng mga ahensya, ngunit gayunpaman ay isa siyang opisyal ng tagapagpatupad ng batas na humahawak ng isang kaso sa Philadelphia. Ang malulupit na mukha at matigas na mga titig ng lahat ng sangkot ay nagpapahiwatig ng galit. Hindi mo binabaril ang isang pulis sa Philadelphia.
  Pagkalipas ng ilang minuto, kinuha ni Jocelyn Post, isang beterano ng CSU, ang pliers, habang nakangiti nang abot-tenga. Isang gasgas na bala ang tumama sa pagitan ng mga dulo nito.
  "Ah oo," sabi niya. "Puntahan mo si Mama Jay."
  Bagama't natagpuan nila ang bala na tumama kay Terry Cahill sa balikat, hindi laging madaling matukoy ang kalibre at uri ng bala noong ito ay pinaputok, lalo na kung ang tingga ng bala ay tumama sa isang pader na ladrilyo, na siyang nangyari sa kasong ito.
  Gayunpaman, isa itong napakagandang balita. Sa bawat pagkakataong may natutuklasang pisikal na ebidensya-isang bagay na maaaring masubukan, masuri, makuhanan ng litrato, maalis ang alikabok, masubaybayan-ito ay isang hakbang pasulong.
  "Nahuli na natin ang bala," sabi ni Jessica, alam niyang unang hakbang pa lamang ito sa imbestigasyon, ngunit masaya pa rin na nanguna na ako. "Simula na ito."
  "Sa tingin ko mas mapapabuti pa natin ito," sabi ni Byrne.
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Tingnan mo."
  Yumuko si Byrne at pinulot ang isang bakal na tadyang mula sa isang sirang payong na nakapatong sa isang tambak ng basura. Itinaas niya ang gilid ng isang plastik na supot ng basura. Doon, sa tabi ng dumpster, ay isang maliit na kalibre ng pistola na bahagyang nakatago. Isang luma, mura, at itim na .25 na pistola. Kamukha nito ang parehong baril na nakita nila sa Fatal Attraction video.
  Hindi ito hakbang ng isang bata.
  Hawak nila ang baril ng aktor.
  
  
  64
  Ang A VIDEO TAPE FOUND IN CAP-HAITIEN ay isang pelikulang Pranses na ipinalabas noong 1955. Ang pamagat ay "The Devils." Dito, sina Simone Signoret at Véra Clouzot, na gumaganap bilang asawa at dating kasintahan ng isang lalaking lubos na bulok na ginampanan ni Paul Meurisse, ay pinatay si Meurisse sa pamamagitan ng paglunod dito sa isang bathtub. Tulad ng sa iba pang mga obra maestra ng aktor, muling ginaya ng pelikulang ito ang orihinal na pagpatay.
  Sa bersyong ito ng "The Devils," isang lalaking halos hindi makita na nakasuot ng maitim na satin jacket na may burdadong dragon sa likod ang nagtulak sa isang lalaki sa ilalim ng tubig sa isang maruming banyo. At muli, sa isang banyo.
  Biktima numero apat.
  
  May malinaw na bakas: isang Phoenix Arms Raven .25 ACP, isang sikat na lumang shotgun sa kalye. Makakabili ka ng .25-caliber Raven kahit saan sa bayan sa halagang wala pang isang daang dolyar. Kung nakapasok lang sa sistema ang bumaril, malapit na sana silang magkaroon ng posporo.
  Walang natagpuang mga bala sa pinangyarihan ng pamamaril kay Erin Halliwell, kaya hindi nila matiyak kung iyon nga ang baril na ginamit sa pagpatay sa kanya, bagama't diumano'y napagpasyahan ng tanggapan ng medical examiner na ang kanyang nag-iisang sugat ay naaayon sa isang maliit na kalibre ng armas.
  Natukoy na ng Firearms Division na isang .25-caliber Raven pistol ang ginamit sa pagbaril kay Terry Cahill.
  Gaya ng kanilang hinala, ang cellphone na nakakabit sa videotape ay pagmamay-ari ni Stephanie Chandler. Bagama't aktibo pa rin ang SIM card, nabura na ang lahat ng iba pa. Walang mga entry sa kalendaryo, walang mga listahan ng address book, walang mga text message o email, walang mga call log. Walang mga fingerprint.
  
  Nagbigay ng kanyang testimonya si Cahill habang ginagamot sa Jefferson. Ang sugat ay carpal tunnel, at inaasahang makakalabas siya sa loob ng ilang oras. Kalahating dosenang ahente ng FBI ang nagtipon sa emergency room, inalalayan sina Jessica Balzano at Kevin Byrne, na dumating na. Walang sinuman ang makakapigil sa nangyari kay Cahill, ngunit hindi ito kailanman tiningnan ng magkakalapit na grupo sa ganoong paraan. Ayon sa kaso, sinira ng FBI ang insidente, at isa sa kanila ay nasa ospital na ngayon.
  Sa kanyang pahayag, sinabi ni Cahill na nasa South Philadelphia siya nang tawagan siya ni Eric Chavez. Pagkatapos ay nakinig siya sa radyo at narinig na ang suspek ay posibleng nasa lugar ng 23rd at McClellan. Sinimulan niyang halughugin ang mga eskinita sa likod ng mga tindahan nang lapitan siya ng salarin mula sa likuran, tinutukan ng baril ang likod ng kanyang ulo, at pinilit siyang bigkasin ang mga linya mula sa "The Godfather" gamit ang isang two-way radio. Nang abutin ng suspek ang baril ni Cahill, alam ni Cahill na oras na para kumilos. Nagpumiglas sila, at sinuntok siya ng salarin nang dalawang beses-isang beses sa ibabang likod at isang beses sa kanang bahagi ng mukha-at pagkatapos ay nagpaputok ang suspek. Pagkatapos ay tumakas ang suspek papunta sa isang eskinita, naiwan ang kanyang baril.
  Kaunti lang ang nakuhang impormasyon mula sa isang maikling paghahanap sa lugar malapit sa pinangyarihan ng pamamaril. Walang nakakita o nakarinig. Ngunit ngayon, mayroon nang mga baril ang pulisya, na nagbukas ng maraming posibilidad sa pagsisiyasat. Ang mga baril, tulad ng mga tao, ay may sariling kasaysayan.
  
  Nang handa nang ipalabas ang pelikulang "The Devils," sampung detektib ang nagtipon sa AV studio. Ang pelikulang Pranses ay tumagal ng 122 minuto. Sa sandaling nilunod nina Simone Signoret at Véra Clouzot si Paul Meurisse, isang biglaang pag-edit ang naganap. Nang lumipat ang pelikula sa bagong footage, ang bagong eksena ay naglalarawan ng isang maruming banyo: isang maruming kisame, nagbabalat na plaster, maruruming basahan sa sahig, isang tumpok ng mga magasin sa tabi ng isang maruming inidoro. Ang isang ilaw na may hubad na bombilya sa tabi ng lababo ay naglalabas ng mahina at nakakapangilabot na liwanag. Isang malaking pigura sa kanang bahagi ng screen ang may hawak na isang nagpupumiglas na biktima sa ilalim ng tubig gamit ang malinaw na malalakas na kamay.
  Hindi gumagalaw ang imahe ng kamera, ibig sabihin ay malamang na ito ay nasa isang tripod o nakapatong sa isang bagay. Sa ngayon, wala pang ebidensya ng pangalawang suspek.
  Nang tumigil sa pagpupumiglas ang biktima, lumulutang ang kanyang katawan sa ibabaw ng maputik na tubig. Pagkatapos ay itinataas ang kamera at ini-zoom in para sa isang close-up. Doon na-freeze ni Mateo Fuentes ang imahe.
  "Hesukristo," sabi ni Byrne.
  Lahat ng mata ay napunta sa kanya. "Ano, kilala mo ba siya?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Byrne. "Kilala ko siya."
  
  Ang apartment ni Darryl Porter sa itaas ng X-bar ay kasingdumi at kasingpangit ng lalaki mismo. Pininturahan ang lahat ng bintana, at ang mainit na araw na tumatama sa salamin ay nagbigay sa masikip na espasyo ng nakakaamoy na amoy ng isang kulungan ng aso.
  May isang lumang sofa na kulay abokado na natatakpan ng maruruming sapin, at ilang maruruming upuan. Ang sahig, mga mesa, at mga istante ay puno ng mga magasin at dyaryo na nabasa ng tubig. Ang lababo ay naglalaman ng maruruming pinggan na kayang gamitin sa loob ng isang buwan at hindi bababa sa limang uri ng insektong kumakain ng mga basura.
  Sa isa sa mga estante ng libro sa itaas ng telebisyon ay may tatlong selyadong kopya ng DVD ng Philadelphia Skins.
  Nakahiga si Darryl Porter sa bathtub, nakadamit nang buo at patay na. Ang maruming tubig sa bathtub ay nagpakulubot sa balat ni Porter at naging kulay abo ito na parang semento. Tumagas ang kanyang mga bituka sa tubig, at hindi matiis ang amoy sa maliit na banyo. Ilang daga na ang nagsimulang maghanap sa bangkay na namamaga dahil sa gas.
  Apat na buhay na ang kinitil ng aktor, o kahit apat na alam na nila. Nagiging mas matapang na siya. Isa itong klasikong paglala ng sitwasyon, at walang makakahula kung ano ang susunod na mangyayari.
  Habang naghahanda ang CSU para sa isa pang pinangyarihan ng krimen, sina Jessica at Byrne ay nakatayo sa harap ng X Bar. Pareho silang mukhang gulat na gulat. Ito ang sandali kung kailan mabilis at mabangis na lumipas ang mga kakila-kilabot, at mahirap makahanap ng mga salita. "Psycho," "Fatal Attraction," "Scarface," "She-Devils"-ano kaya ang susunod na mangyayari?
  Tumunog ang cellphone ni Jessica, kasabay nito ang pagsagot.
  "Ito si Detektib Balzano."
  Ang tawag ay nagmula kay Sergeant Nate Rice, pinuno ng Firearms Section. Mayroon siyang dalawang balita para sa task force. Una, ang baril na natagpuan sa pinangyarihan sa likod ng pamilihan sa Haiti ay malamang na kapareho ng tatak at modelo ng baril sa video ng Fatal Attraction. Ang pangalawang balita ay mas mahirap unawain. Kakausap lang ni Sergeant Rice sa fingerprint lab. May tugma sila. Binigyan niya ng pangalan si Jessica.
  "Ano?" tanong ni Jessica. Alam niyang tama ang narinig niya kay Rice, pero hindi pa handang iproseso ng utak niya ang impormasyon.
  "Ganoon din ang sinabi ko," sagot ni Rice. "Pero sampung puntos ang laban na ito."
  Ang isang ten-point match, gaya ng madalas sabihin ng mga pulis, ay binubuo ng pangalan, address, Social Security number, at litrato sa paaralan. Kung nakakuha ka ng ten-point match, nakuha mo na ang lalaki.
  "At?" tanong ni Jessica.
  "At walang duda tungkol diyan. Ang fingerprint sa baril ay kay Julian Matisse."
  
  
  65
  NANG dumating si FIGHT CHANDLER sa hotel, alam niyang iyon na ang simula ng katapusan.
  Si Faith ang tumawag sa kanya. Tumawag siya para ipaalam ang balita. Tumawag siya at humingi ng karagdagang pera. Ngayon, oras na lang ang natitira bago malaman ng mga pulis ang lahat at malutas ang misteryo.
  Nakatayo siyang hubad, sinusuri ang sarili sa salamin. Lumingon ang kanyang ina, ang malungkot at basang mga mata nito ay hinuhusgahan ang kanyang tunay na pagkatao. Maingat niyang sinuklay ang kanyang buhok gamit ang magandang suklay na binili ni Ian para sa kanya sa Fortnum & Mason, ang eksklusibong department store sa Britanya.
  Huwag mo akong piliting bigyan ka ng sipilyo.
  May narinig siyang ingay sa labas ng pinto ng kwarto niya sa hotel. Parang tunog iyon ng lalaking pumapasok araw-araw sa ganitong oras para lagyan muli ng laman ang minibar. Tiningnan ni Seth ang dosenang walang laman na bote na nakakalat sa maliit na mesa sa tabi ng bintana. Halos lasing na siya. May dalawang bote pa siyang natitira. Kailangan pa niya ng marami.
  Hinila niya ang cassette mula sa lalagyan nito, at nahulog ito sa sahig sa paanan niya. Isang dosenang walang laman na cassette ang nakatayo na sa tabi ng kama, ang mga plastik na lalagyan nito ay nakapatong-patong na parang mala-kristal na dice.
  Tumingin siya sa tabi ng telebisyon. Iilan na lang ang natitirang tao para makadaan. Lilipulin niya silang lahat, at pagkatapos, marahil, ang sarili niya.
  May kumatok sa pinto niya. Pinikit ni Seth ang kanyang mga mata. "Oo?"
  "Mini-bar po, ginoo?"
  "Oo," sabi ni Seth. Gumaan ang pakiramdam niya. Pero alam niyang panandalian lang iyon. Tumikhim siya. Umiiyak ba siya? "Teka."
  Isinuot niya ang kanyang roba at binuksan ang pinto. Pumasok siya sa banyo. Ayaw niya talagang makakita ng kahit sino. Narinig niya ang pagpasok ng binata at naglagay ng mga bote at meryenda sa minibar.
  "Nag-eenjoy ka ba sa pamamalagi mo sa Philadelphia, ginoo?" tawag ng isang binata mula sa kabilang silid.
  Muntik nang matawa si Seth. Iniisip niya ang nakaraang linggo, kung paano nagkagulo ang lahat. "Talaga," pagsisinungaling ni Seth.
  "Umaasa kami na babalik ka."
  Huminga nang malalim si Seth at kinalma ang sarili. "Kumuha ka ng dalawang dolyar sa drawer," sigaw niya. Sa ngayon, tinatakpan muna ng boses niya ang kanyang emosyon.
  "Salamat po, ginoo," sabi ng binata.
  Ilang sandali pa ay narinig ni Seth ang pagsara ng pinto.
  Naupo si Seth sa gilid ng bathtub nang isang buong minuto, hawak ang ulo sa kanyang mga kamay. Ano na nga ba ang nangyari sa kanya? Alam niya ang sagot, ngunit hindi niya ito maamin, kahit sa kanyang sarili. Naisip niya ang sandaling pumasok si Ian Whitestone sa dealership noong unang panahon, at kung paano sila nag-usap nang maayos hanggang sa kalaliman ng gabi. Tungkol sa pelikula. Tungkol sa sining. Tungkol sa mga kababaihan. Tungkol sa mga bagay na sobrang personal na hindi kailanman ibinahagi ni Seth ang kanyang mga saloobin kahit kanino.
  Siya ang namamahala sa bathtub. Pagkalipas ng halos limang minuto, lumapit siya sa tubig. Binuksan niya ang isa sa dalawang natitirang bote ng bourbon, ibinuhos ito sa isang basong tubig, at ininom ito sa isang lagok. Humakbang siya palayo sa kanyang roba at lumusong sa mainit na tubig. Naisip niya ang pagkamatay ng Romano, ngunit mabilis na iwinaksi ang posibilidad. Frankie Pentangeli sa The Godfather: Part II. Wala siyang lakas ng loob na gawin iyon, kung lakas ng loob ang kailangan.
  Pumikit siya, sandali lang. Sandali lang, at pagkatapos ay tatawag siya sa pulis at magsisimulang magsalita.
  Kailan ito nagsimula? Gusto niyang suriin ang kanyang buhay batay sa mga mahahalagang tema, ngunit alam niya ang simpleng sagot. Nagsimula ito sa isang babae. Hindi pa siya gumagamit ng heroin noon. Natatakot siya, ngunit gusto niya ito. Kusang-loob. Tulad ng lahat ng mga ito. Naalala niya ang mga mata nito, ang malamig at walang buhay na mga mata nito. Naalala niya ang pagkarga nito sa kanya sa kotse. Ang nakakatakot na pagmamaneho patungong North Philadelphia. Ang maruming gasolinahan. Ang pagkakasala. Nakatulog na ba siya nang buong gabi simula noong kakila-kilabot na gabing iyon?
  Maya-maya, alam ni Seth, may kakatok ulit sa pinto. Gusto siyang makausap nang seryoso ng mga pulis. Pero hindi ngayon. Ilang minuto na lang.
  Kaunti.
  Tapos mahina siyang nakarinig... ng ungol? Oo. Parang isa iyon sa mga porn tape. Nasa kabilang kwarto ba iyon ng hotel? Hindi. Medyo natagalan, pero di nagtagal ay napagtanto ni Seth na ang tunog ay nagmumula sa kwarto niya sa hotel. Mula sa telebisyon niya.
  Umupo siya sa bathtub, kumakabog ang puso niya. Mainit ang tubig, hindi mainit. Matagal na siyang wala.
  May tao sa kwarto ng hotel.
  Itinaas ni Seth ang kanyang leeg, sinusubukang sumilip sa paligid ng pinto ng banyo. Bahagyang bukas ito, ngunit dahil sa anggulong iyon ay hindi niya makita ang higit sa ilang talampakan ang loob ng silid. Tumingala siya. May kandado sa pinto ng banyo. Maaari ba siyang tahimik na lumabas ng bathtub, isara ang pinto, at i-lock ito? Siguro. Pero ano pagkatapos? Ano ang gagawin niya kung ganoon? Wala siyang cellphone sa banyo.
  Pagkatapos, sa labas lamang ng pinto ng banyo, ilang pulgada lamang ang layo mula sa kanya, may narinig siyang boses.
  Naisip ni Seth ang linya ni T.S. Eliot mula sa "The Love Song of J. Alfred Prufrock."
  Hanggang sa magising tayo sa mga boses ng tao...
  "Bago lang ako sa bayang ito," sabi ng isang boses sa likod ng pinto. "Matagal na akong hindi nakakakita ng isang palakaibigang mukha."
  At nalulunod na kami.
  OceanofPDF.com
  66
  Nagmaneho sina Jessica at Byrne papunta sa opisina ng Alhambra LLC. Tinawagan nila ang pangunahing numero at ang cellphone ni Seth Goldman. Pareho silang nag-alok ng voicemail. Tinawagan nila ang kwarto ni Ian Whitestone sa Park Hyatt. Sinabihan silang wala sa bahay si Mr. Whitestone at hindi niya ito makontak.
  Nag-park sila sa tapat ng isang maliit at simpleng gusali sa Race Street. Naupo silang tahimik nang ilang sandali.
  "Paano nangyaring napunta sa baril ang fingerprint ni Matisse?" tanong ni Jessica. Naiulat na ninakaw ang baril anim na taon na ang nakalilipas. Maaari itong dumaan sa daan-daang kamay sa panahong iyon.
  "Siguro kinuha iyon ng aktor noong pinatay niya si Matisse," sabi ni Byrne.
  Maraming tanong si Jessica tungkol sa gabing iyon, tungkol sa mga kinikilos ni Byrne sa silong na iyon. Hindi niya alam kung paano magtanong. Tulad ng maraming bagay sa buhay niya, nagpatuloy lang siya. "Kaya, noong nasa silong ka kasama si Matisse, hinalughog mo ba siya? Hinalughog mo ba ang bahay?"
  "Oo, hinalughog ko," sabi ni Byrne. "Pero hindi ko nalinis ang buong bahay. Maaaring itinago ni Matisse ang .25 na iyon kahit saan."
  Pinag-isipan ito ni Jessica. "Sa tingin ko iba ang ginawa niya. Hindi ko alam kung bakit, pero may kutob ako."
  Tumango lang siya. Isa siyang lalaking sumusunod sa kanyang kutob. Natahimik silang dalawa muli. Hindi ito pangkaraniwan sa mga sitwasyon ng pagmamatyag.
  Sa wakas, nagtanong si Jessica, "Kumusta si Victoria?"
  Nagkibit-balikat si Byrne. "Kritikal pa rin."
  Hindi alam ni Jessica ang sasabihin. Pinaghihinalaan niya na maaaring mayroong higit pa sa pagkakaibigan sa pagitan nina Byrne at Victoria, ngunit kahit na magkaibigan lamang siya, ang nangyari sa kanya ay kakila-kilabot. At malinaw na sinisi ni Kevin Byrne ang kanyang sarili sa lahat. "Pasensya na, Kevin."
  Tumingin si Byrne sa bintana sa gilid, halo-halo ang kanyang emosyon.
  Pinagmasdan siya ni Jessica. Naalala niya kung ano ang hitsura nito sa ospital ilang buwan na ang nakalilipas. Sa pisikal na aspeto, mas maayos na ang itsura nito ngayon, halos kasinglakas at kasinglakas noong araw na nakilala niya ito. Pero alam niya na ang nagpapatatag sa isang lalaking tulad ni Kevin Byrne ay nasa loob, at hindi niya kayang itago ang katangiang iyon. Hindi pa sa ngayon.
  "Kumusta naman si Colleen?" tanong ni Jessica, umaasang hindi magiging kasing-walang kwenta ng inaakala ang usapan. "Kumusta na siya?"
  "Matangkad. Malaya. Naging ina niya. Kung hindi man ay halos hindi maaninag."
  Lumingon siya, tumingin sa kanya, at ngumiti. Natuwa si Jessica doon. Kakakilala pa lang niya sa kanya noong binaril siya, pero sa maikling panahong iyon, natutunan niyang mahal na mahal nito ang kanyang anak nang higit pa sa anumang bagay sa mundo. Umaasa siyang hindi nito nilalayo ang sarili kay Colleen.
  Nagsimula ang relasyon ni Jessica kina Colleen at Donna Byrne matapos atakihin si Byrne. Nagkikita sila sa ospital araw-araw sa loob ng mahigit isang buwan at lalong naging malapit sa isa't isa sa kabila ng trahedya. Balak niya sanang kontakin silang dalawa, ngunit gaya ng dati, ay nakialam ang buhay. Sa panahong ito, natuto pa nga si Jessica ng kaunting sign language. Nangako siyang bubuhayin muli ang kanilang relasyon.
  "Si Porter ba ay isa pang miyembro ng Philadelphia Skins?" tanong ni Jessica. Tiningnan nila ang listahan ng mga kilalang kasamahan ni Julian Matisse. Sina Matisse at Darryl Porter ay magkakilala nang hindi bababa sa sampung taon. Mayroong koneksyon.
  "Siyempre posible," sabi ni Byrne. "Bakit naman magkakaroon ng tatlong kopya ng pelikula si Porter?"
  Nasa mesa ng medical examiner si Porter noong panahong iyon. Inihambing nila ang anumang natatanging katangian ng katawan sa aktor na nakamaskara sa pelikula. Hindi napatunayang may konklusyon ang pagsusuri ni Roberta Stoneking sa pelikula, sa kabila ng kanyang testimonya.
  "Paano magkatugma sina Stephanie Chandler at Erin Halliwell?" tanong ni Jessica. Hindi pa nila nabubuo ang isang matibay na ugnayan sa pagitan ng mga babae.
  "Ang Tanong na Milyon Dolyar."
  Bigla, isang anino ang dumilim sa bintana ni Jessica. Isa itong opisyal na naka-uniporme. Isang babae, dalawampung taong gulang, masigla. Marahil ay medyo naiinip. Muntik nang mapatalon si Jessica sa sobrang inip. Ibinaba niya ang bintana.
  "Detective Balzano?" tanong ng opisyal, na mukhang medyo nahihiya dahil tinakot niya nang husto ang detective.
  "Oo."
  "Para sa iyo ito." Isa itong manila envelope na siyam por labindalawang pulgada ang lapad.
  "Salamat."
  Muntik nang tumakbo palayo ang batang opisyal. Isinara muli ni Jessica ang bintana. Pagkatapos ng ilang segundong pagtayo, lumabas na lahat ng malamig na hangin mula sa air conditioner. May sauna pala sa bayan.
  "Kinakabahan ka ba sa iyong pagtanda?" tanong ni Byrne, sinusubukang humigop ng kanyang kape at ngumiti nang sabay.
  - Mas bata pa rin sa iyo, Papa.
  Pinunit ni Jessica ang sobre. Ito ay isang drowing ng lalaking nakita kasama si Faith Chandler, sa kagandahang-loob ni Atkins Pace. Tama si Pace. Ang kanyang kakayahan sa pagmamasid at memorya ay kahanga-hanga. Ipinakita niya ang sketch kay Byrne.
  "Anak ng aso," sabi ni Byrne. Binuksan niya ang asul na ilaw sa dashboard ng Taurus.
  Ang lalaki sa sketch ay si Seth Goldman.
  
  Pinapasok sila ng pinuno ng seguridad ng hotel sa kanilang kwarto. Pinindot nila ang doorbell mula sa pasilyo at kumatok nang tatlong beses. Maririnig mula sa pasilyo ang hindi mapagkakamalang tunog ng isang adult film, na nagmumula sa kwarto.
  Pagbukas ng pinto, hinugot nina Byrne at Jessica ang kanilang mga armas. Ang security officer, isang animnapung taong gulang na dating pulis, ay mukhang naiinip, sabik, at handang makialam, ngunit alam niyang tapos na ang kanyang trabaho. Umatras siya.
  Naunang pumasok si Byrne. Mas malakas ang tunog ng porn tape. Galing iyon sa TV ng hotel. Walang tao sa pinakamalapit na kwarto. Tiningnan ni Byrne ang mga kama at ang ilalim ng mga ito; si Jessica, ang aparador. Parehong malinis. Binuksan nila ang pinto ng banyo. Itinago nila ang mga baril.
  "Naku, tae," sabi ni Byrne.
  Lumulutang si Seth Goldman sa isang pulang bathtub. Lumabas na dalawang beses siyang binaril sa dibdib. Ang mga balahibong nakakalat sa paligid ng silid na parang niyebe na bumagsak ay nagpapahiwatig na ginamit ng tagabaril ang isa sa mga unan ng hotel upang patahimikin ang pagsabog. Malamig ang tubig, ngunit hindi malamig.
  Nagtama ang tingin ni Byrne kay Jessica. Pareho sila ng iniisip. Mabilis at marahas itong lumalala kaya't nagbanta itong maapektuhan ang kanilang kakayahang magsagawa ng kanilang mga imbestigasyon. Nangangahulugan ito na malamang na ang FBI ang papalit, at gagamitin ang malawak nitong puwersa ng paggawa at kakayahan sa forensic.
  Sinimulan ni Jessica na ayusin ang mga gamit panglinis at iba pang personal na gamit ni Seth Goldman sa banyo. Si Byrne naman ay inaayos ang mga kabinet at drawer ng aparador. Sa likod ng isang drawer ay may isang kahon ng 8mm na videotape. Tinawag ni Byrne si Jessica papunta sa telebisyon, ipinasok ang isa sa mga tape sa nakakonektang camcorder, at pinindot ang "Play."
  Isa itong gawang-bahay na sadomasochistic porn tape.
  Ang larawan ay nagpapakita ng isang madilim na silid na may dobleng kutson sa sahig. Isang nakakasilaw na liwanag ang bumagsak mula sa itaas. Ilang segundo ang lumipas, isang dalaga ang pumasok sa frame at umupo sa kama. Siya ay mga dalawampu't limang taong gulang, maitim ang buhok, balingkinitan, at simple. Nakasuot siya ng panlalaking V-neck na T-shirt, wala nang iba.
  Nagsindi ng sigarilyo ang babae. Ilang segundo ang lumipas, may pumasok na lalaki sa frame. Hubad ang lalaki maliban sa isang maskarang katad. May dala siyang maliit na latigo. Maputi siya, medyo matipuno ang pangangatawan, at mukhang nasa mga trenta o kwarenta. Sinimulan niyang latiguhin ang babae sa kama. Hindi naman ito mahirap noong una.
  Sumulyap si Byrne kay Jessica. Marami silang nakitang pareho sa kanilang panahon sa puwersa. Hindi na nakakagulat nang matagpuan nila ang kapangitan ng maaaring gawin ng isang tao sa iba, ngunit ang kaalamang iyon ay hindi kailanman naging mas madali.
  Lumabas si Jessica ng silid, halatang nakatanim sa kanyang puso ang pagod, ang kanyang pagkasuklam ay parang matingkad na pulang baga sa kanyang dibdib, at ang kanyang galit ay parang namumuong unos.
  
  
  67
  Nami-miss niya ito. Hindi mo laging napipili ang mga makakasama mo sa ganitong trabaho, pero simula nang makilala niya ito, alam na niyang siya na talaga ang tunay na lalaki. Walang hangganan ang lahat para sa isang babaeng tulad ni Jessica Balzano, at kahit na sampu o labindalawang taon lang ang tanda niya rito, pakiramdam niya ay matanda na siya sa piling nito. Siya ang kinabukasan ng grupo, siya ang nakaraan.
  Naupo si Byrne sa isa sa mga plastik na booth sa Roundhouse cafeteria, humihigop ng iced coffee at iniisip kung paano bumalik. Ano ang pakiramdam noon. Ano ang ibig sabihin noon. Pinanood niya ang mga batang detektib na paikot-ikot sa silid, ang kanilang mga mata ay napakaliwanag at malinaw, ang kanilang mga sapatos ay makintab, ang kanilang mga suit ay plantsado. Nainggit siya sa kanilang enerhiya. Ganito na ba ang hitsura niya? Naglakad na ba siya sa silid na ito dalawampung taon na ang nakalilipas, isang dibdib na puno ng kumpiyansa, binabantayan ng isang tiwaling pulis?
  Tinawagan niya ang ospital sa ikasampung pagkakataon nang araw na iyon. Si Victoria ay nakalista na nasa malubha ngunit matatag na kondisyon. Walang pagbabago. Tatawag siya ulit sa loob ng isang oras.
  Nakita niya ang mga litrato ni Julian Matisse sa pinangyarihan ng krimen. Bagama't walang natitirang tao roon, nakatitig si Byrne sa basang tela na parang nakatingin sa isang basag na anting-anting ng kasamaan. Mas dalisay ang mundo kung wala ito. Wala siyang nararamdaman.
  Hindi nito kailanman nasagot ang tanong kung si Jimmy Purifey ba ay nagtanim ng ebidensya sa kaso ni Gracie Devlin.
  Pumasok si Nick Palladino sa kwarto, mukhang pagod na pagod din gaya ni Byrne. "Umuwi na ba si Jess?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Nasunog niya ang magkabilang dulo."
  Tumango si Palladino. "Narinig mo na ba ang tungkol kay Phil Kessler?" tanong niya.
  "Kumusta naman siya?"
  "Namatay siya."
  Hindi nagulat o nagulat si Byrne. Mukhang may sakit si Kessler sa huling pagkakataon na nakita niya ito, isang lalaking nagtakda ng kanyang kapalaran, isang lalaking tila walang kagustuhan at tibay ng loob na lumaban.
  May nagawa kaming mali sa babaeng ito.
  Kung hindi si Gracie Devlin ang tinutukoy ni Kessler, iisa lang sana ang tao. Nagpumiglas si Byrne na tumayo, tinapos ang kanyang kape, at nagtungo sa Records. Ang sagot, kung mayroon man, ay naroon sana.
  
  Kahit anong pilit niya, hindi niya matandaan ang pangalan ng babae. Malinaw na hindi niya maitanong si Kessler. O si Jimmy. Sinubukan niyang tukuyin ang eksaktong petsa. Walang bumalik. Napakaraming kaso, napakaraming pangalan. Sa tuwing tila papalapit na siya sa isang layunin, sa loob ng ilang buwan, may pumapasok sa isip niya na magpapabago ng kanyang isip. Gumawa siya ng maikling listahan ng mga tala tungkol sa kaso, ayon sa kanyang naaalala, at pagkatapos ay ibinigay ito sa records officer. Si Sarhento Bobby Powell, isang lalaking katulad niya at mas bihasa sa computer, ay nagsabi kay Byrne na aalamin niya ang sanhi at ipapadala sa kanya ang file sa lalong madaling panahon.
  
  Ipinatong ni Byrne ang mga photocopy ng case file ng Aktor sa gitna ng sahig ng kanyang sala. Sa tabi nito, naglagay siya ng six-pack ng Yuengling. Hinubad niya ang kanyang kurbata at sapatos. Sa refrigerator, nakakita siya ng malamig na Chinese takeout. Halos hindi pinalamig ng lumang air conditioner ang silid, sa kabila ng umuugong nitong tunog. Binuksan niya ang telebisyon.
  Binuksan niya ang isang beer at kinuha ang control panel. Malapit nang maghatinggabi. Wala pa siyang balita mula sa Records.
  Habang nagbibisikleta siya sa mga cable channel, naglalabo ang mga imahe. Sina Jay Leno, Edward G. Robinson, Don Knotts, Bart Simpson, bawat isa ay may mukha...
  
  
  68
  - lumabo, link sa susunod. Drama, komedya, musikal, farce. Pinili ko ang isang lumang film noir, marahil mula pa noong dekada 1940. Hindi ito isa sa mga pinakasikat na noir, pero mukhang maganda ang pagkakagawa. Sa eksenang ito, sinubukan ng isang femme fatale na hugutin ang isang bagay mula sa trench coat ng isang heavyweight habang may kausap siya sa pay phone.
  Mga mata, kamay, labi, daliri.
  Bakit nanonood ng pelikula ang mga tao? Ano ang nakikita nila? Nakikita ba nila kung sino ang gusto nilang maging? O nakikita ba nila kung sino ang kinatatakutan nilang maging? Nauupo sila sa dilim katabi ng mga estranghero at, sa loob ng dalawang oras, ay mga kontrabida, biktima, bayani, at mga inabandona. Pagkatapos ay babangon sila, hahakbang sa liwanag, at mamumuhay nang may kawalan ng pag-asa.
  Kailangan kong magpahinga, pero hindi ako makatulog. Napakahalagang araw bukas. Tiningnan ko ulit ang screen, inilipat ang channel. Ngayon ay isang kwento ng pag-ibig. Binalot ng itim at puting emosyon ang puso ko nang...
  
  
  69
  - Naglipat-lipat ng channel si J. ESSICA. Nahihirapan siyang manatiling gising. Bago matulog, gusto niyang balikan ang kronolohiya ng kaso nang isang beses pa, ngunit malabo ang lahat.
  Sumulyap siya sa kanyang relo. Hatinggabi na.
  Pinatay niya ang telebisyon at naupo sa hapag-kainan. Inilapag niya ang mga ebidensya sa harap niya. Sa kanan ay naroon ang isang tumpok ng tatlong libro tungkol sa mga pelikulang kriminal na natanggap niya mula kay Nigel Butler. Kumuha siya ng isa. Maikli nitong binanggit si Ian Whitestone. Nalaman niya na ang idolo nito ay ang direktor na Espanyol na si Luis Buñuel.
  Gaya ng bawat pagpatay, mayroong wiretap. Isang alambre, na konektado sa bawat aspeto ng krimen, ang tumatagos sa bawat tao. Tulad ng mga lumang ilaw na pamasko, hindi ito umiilaw hangga't hindi nailalagay ang lahat ng bombilya sa tamang lugar.
  Isinulat niya ang mga pangalan sa isang kuwaderno.
  Faith Chandler. Stephanie Chandler. Erin Halliwell. Julian Matisse. Ian Whitestone. Seth Goldman. Darryl Porter.
  Ano ang alambreng dumaan sa lahat ng mga taong ito?
  Tiningnan niya ang mga rekord ni Julian Matisse. Paano napunta ang fingerprint nito sa baril? Isang taon na ang nakalilipas, nilooban ang bahay ni Edwina Matisse. Marahil iyon lang. Marahil noon nakuha ng kanilang enforcer ang baril at asul na dyaket ni Matisse. Nasa bilangguan si Matisse at malamang na itinago ang mga bagay na ito sa bahay ng kanyang ina. Tumawag at nag-fax si Jessica ng ulat ng pulisya. Nang mabasa niya ito, walang kakaibang pumasok sa isip niya. Kilala niya ang mga naka-unipormeng opisyal na sumagot sa unang tawag. Kilala niya ang mga detektib na nag-imbestiga sa kaso. Iniulat ni Edwina Matisse na ang tanging ninakaw ay isang pares ng kandelero.
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang relo. Makatwiran pa naman ang oras. Tinawagan niya ang isa sa mga detektib na nag-asikaso sa kaso, isang matagal nang beterano na nagngangalang Dennis Lassar. Mabilis nilang natapos ang kanilang mga pag-uusap, bilang paggalang sa oras. Tama si Jessica sa sinabi niya.
  "Naaalala mo ba ang pagpasok sa row house sa Nineteenth Street? Isang babaeng nagngangalang Edwina Matisse?"
  "Kailan ito?"
  Sinabi na sa kanya ni Jessica ang date.
  "Oo, oo. Isang matandang babae. May kakaiba. Mayroon siyang anak na nasa hustong gulang na nagsisilbing sentensya."
  "Sa kanya 'yan."
  Detalyadong inilarawan ni Lassar ang bagay na ito, ayon sa kanyang naaalala.
  "Kaya iniulat ng babae na ang tanging ninakaw ay isang pares ng kandelero? Iyon ang tunog, tama ba?" tanong ni Jessica.
  "Kung ikaw ang nagsabi. Maraming mga hangal sa ilalim ng tulay simula noon."
  "Naiintindihan kita," sabi ni Jessica. "Naaalala mo ba kung talagang nilooban ang lugar na ito? Ibig kong sabihin, mas maraming problema kaysa sa inaasahan mo mula sa ilang kandelero?"
  "Ngayong nabanggit mo na, totoo pala. Sira ang kwarto ng anak ko," sabi ni Lassar. "Pero kung sasabihin ng biktima na walang nawawala, wala namang nawawala. Naaalala ko na nagmamadali akong lumabas doon. Amoy sopas ng manok at ihi ng pusa."
  "Sige," sabi ni Jessica. "May natatandaan ka pa ba tungkol sa kasong ito?"
  "Parang natatandaan kong may iba pang kakaiba sa anak ko."
  "Kumusta naman siya?"
  "Sa tingin ko ay minanmanan na siya ng FBI bago pa siya bumangon."
  Binabantayan ng FBI ang mga taong walang kwentang tulad ni Matisse? - Natatandaan mo ba kung tungkol saan iyon?
  "Sa tingin ko ay isang uri ito ng paglabag sa Mann Act. Transportasyon sa pagitan ng mga estado ng mga menor de edad na babae. Pero huwag mo akong sipiin tungkol diyan."
  - May lumitaw bang ahente sa pinangyarihan ng krimen?
  "Oo," sabi ni Lassar. "Nakakatawa kung paano bumabalik sa isip mo ang kalokohang 'yan. Binata."
  - Natatandaan mo ba ang pangalan ng ahente?
  "Ngayon, ang bahaging iyan ay tuluyan nang nawala sa Wild Turkey. Pasensya na."
  "Walang problema. Salamat."
  Ibinaba niya ang tawag, iniisip na tawagan si Terry Cahill. Nakalabas na ito ng ospital at nakabalik na sa kanyang mesa. Gayunpaman, malamang na huli na para magising ang isang choirboy na tulad ni Terry. Kakausapin niya ito bukas.
  Ipinasok niya ang "Philadelphia Skin" sa DVD drive ng kanyang laptop at ipinadala ito. Pinatigil niya ang eksena sa simula pa lang. Tiningnan siya ng dalagang naka-maskara na may walang laman at nagmamakaawang mga mata. Tiningnan niya ang pangalang Angel Blue, kahit alam niyang kasinungalingan iyon. Kahit si Eugene Kilbane ay walang ideya kung sino ang dalaga. Sinabi niyang hindi pa niya ito nakita bago o pagkatapos ng "Philadelphia Skin."
  Pero bakit kilala ko ang mga matang ito?
  Bigla, may narinig si Jessica mula sa bintana ng kainan. Parang tawa ito ng isang dalaga. Parehong may mga anak ang mga kapitbahay ni Jessica, pero mga lalaki ang mga ito. Narinig niya itong muli. Tawa ng mga babae.
  Isara.
  Napakalapit.
  Lumingon siya at tumingin sa bintana. Isang mukha ang tumitig sa kanya. Iyon ang babae mula sa video, ang babaeng nakasuot ng turkesa na maskarang balahibo. Ngayon lang siya naging kalansay, ang maputlang balat ay mahigpit na nakabalot sa kanyang bungo, ang kanyang bibig ay nakakunot ang noo, at may bahid ng pula sa kanyang maputlang mga mukha.
  At sa isang iglap, nawala ang dalaga. Maya-maya ay nakaramdam si Jessica ng presensya sa likuran niya. Nasa likuran niya ang dalaga. May nagbukas ng ilaw.
  May tao sa bahay ko. Paano-
  Hindi, ang liwanag ay nagmula sa mga bintana.
  Hm?
  Tumingala si Jessica mula sa mesa.
  Diyos ko, naisip niya. Nakatulog siya sa hapag-kainan. Maliwanag. Maliwanag. Umaga. Tumingin siya sa orasan. Walang orasan.
  Sophie.
  Napatalon siya sa pagtayo at tumingin sa paligid, desperado sa sandaling iyon, kumakabog ang kanyang puso. Nakaupo si Sophie sa harap ng telebisyon, naka-pajama pa rin, may kahon ng cereal sa kanyang kandungan, at may mga cartoon na pinapatugtog.
  "Magandang umaga, Nay," sabi ni Sophie na puno ng Cheerios ang bibig.
  "Anong oras na?" tanong ni Jessica, kahit alam niyang puro kalokohan lang iyon.
  "Hindi ko masabi ang oras," sagot ng kaniyang anak na babae.
  Nagmamadaling pumasok si Jessica sa kusina at tumingin sa orasan. Alas-nuebe y medya. Hindi pa siya nakatulog nang lagpas alas-nuebe sa buong buhay niya. Palagi. "Ang ganda ng araw na 'to para makapagtala ng rekord," naisip niya. Isang pinuno ng task force.
  Naligo, nag-almusal, nagkape, nagbihis, at nagkape pa. At lahat sa loob ng dalawampung minuto. Isang world record. Kahit man lang personal na record. Tinipon niya ang mga litrato at files. Ang litrato sa itaas ay isang babae mula sa Philadelphia Skins.
  At saka niya ito nakita. Minsan, ang matinding pagkapagod na sinamahan ng matinding pressure ay maaaring magbukas ng mga daan para sa tagumpay.
  Noong unang napanood ni Jessica ang pelikula, pakiramdam niya ay nakita na niya ang mga matang iyon dati.
  Ngayon alam na niya kung saan.
  
  
  70
  NAGISING SI BYRNE sa sofa. Napanaginipan niya si Jimmy Purify. Si Jimmy at ang lohika ng kanyang pretzel. Napanaginipan niya ang kanilang pag-uusap, isang gabi sa ward, marahil isang taon bago ang operasyon ni Jimmy. Isang napakasamang lalaki, na hinahanap para sa isang three-way hit, ang nasagasaan lang. Pantay at magaan ang pakiramdam. Si Jimmy ay naghahalungkat ng isang malaking supot ng pritong potato chips, nakataas ang kanyang mga paa, nakabukas ang kanyang kurbata at sinturon. May bumanggit na sinabihan siya ng doktor ni Jimmy na dapat niyang bawasan ang mga pagkaing mataba, mamantika, at matamis. Iyon ang tatlo sa apat na pangunahing grupo ng pagkain ni Jimmy, ang isa pa ay mga single malt.
  Umupo si Jimmy. Ginaya niya ang posturang Buddha. Alam ng lahat na malapit nang lumitaw ang perlas.
  "Masustansyang pagkain iyan," aniya. "At mapapatunayan ko iyan."
  Lahat sila ay nakatingin lang, na parang, "Sige na, simulan na natin."
  "Okay," panimula niya, "Gulay ang patatas, tama ba ako?" Matingkad na kahel ang kulay ng mga labi at dila ni Jimmy.
  "Tama," sabi ng isang tao. "Ang patatas ay gulay."
  "At ang barbecue ay isa lamang termino para sa pag-iihaw, tama ba rin ako?"
  "Hindi mo maaaring ipaglaban 'yan," sabi ng isang tao.
  "Kaya nga ako kumakain ng inihaw na gulay. Masustansiya 'yan, baby." Diretso, seryosong-seryoso. Wala pang nakakamit ng ganitong kahinahon.
  Naku Jimmy, naisip ni Byrne.
  Diyos ko, nami-miss niya siya.
  Tumayo si Byrne, nagwisik ng tubig sa kanyang mukha sa kusina, at sinindihan ang takure. Pagbalik niya sa sala, naroon pa rin ang maleta, bukas pa rin.
  Binilog niya ang mga ebidensya. Nasa harap niya mismo ang sentro ng kaso, at nakakainis na nakasara ang pinto.
  May nagawa tayong mali sa babaeng ito, Kevin.
  Bakit hindi niya matigil ang pag-iisip tungkol doon? Naalala niya ang gabing iyon na parang kahapon lang. Si Jimmy ay sumasailalim sa operasyon para tanggalin ang bunion. Si Byrne ay partner ni Phil Kessler. Dumating ang tawag bandang 10:00 PM. Isang bangkay ang natagpuan sa banyo ng isang istasyon ng Sunoco sa North Philadelphia. Pagdating nila sa pinangyarihan, si Kessler, gaya ng dati, ay nakahanap ng gagawin na walang kinalaman sa pagiging nasa iisang silid kasama ang biktima. Nagsimula siyang magalit.
  Itinulak ni Byrne ang pinto ng kwarto ng mga babae. Agad niyang naamoy ang amoy ng disinfectant at dumi ng tao. Sa sahig, nakasingit sa pagitan ng inidoro at ng maruming dingding na may tisa, nakahandusay ang isang dalaga. Balingkinitan at maputi siya, hindi lalagpas sa dalawampung taong gulang. May ilang marka sa kanyang braso. Malinaw na gumagamit siya, ngunit hindi naman siya palabiro. Kinapa ni Byrne ang pulso ngunit wala siyang nakita. Idineklarang patay na siya agad sa pinangyarihan.
  Naalala niyang pinagmasdan niya ito, na nakahiga sa sahig nang hindi natural. Naalala niyang naisip niyang hindi ito ang dapat niyang maging. Dapat siyang maging isang nars, abogado, siyentipiko, ballerina. Dapat siyang maging isang tao maliban sa isang nagbebenta ng droga.
  May ilang senyales ng pagpupumiglas-mga pasa sa kanyang pulso, mga pasa sa kanyang likod-ngunit ang dami ng heroin sa kanyang sistema, kasama ang mga bagong marka ng karayom sa kanyang mga braso, ay nagpapahiwatig na kamakailan lamang siya nag-inject at ang droga ay masyadong puro para sa kanyang sistema. Ang opisyal na sanhi ng pagkamatay ay nakalista bilang overdose.
  Pero hindi ba't mas nagduda siya?
  May kumatok sa pinto, na nagpabalik kay Byrne mula sa kanyang mga alaala. Sinagot niya ito. Isa itong opisyal na may dalang sobre.
  "Sinabi ni Sarhento Powell na mali ang pagkakahain nito," sabi ng opisyal. "Humihingi siya ng paumanhin."
  "Salamat," sabi ni Byrne.
  Isinara niya ang pinto at binuksan ang sobre. Isang litrato ng batang babae ang nakadikit sa harap ng folder. Nakalimutan niya kung gaano ito kabata. Sadyang iniwasan muna ni Byrne na tingnan ang pangalang nasa folder.
  Habang tinitingnan ang litrato nito, sinubukan niyang alalahanin ang pangalan nito. Paano niya nakalimutan? Alam niya kung paano. Isa itong adik sa droga. Isang batang nasa gitnang uri na naging masama. Sa kanyang kayabangan, sa kanyang ambisyon, wala siyang kwenta para sa kanya. Kung isa lamang itong abogado sa isang kompanya ng mga matataas na opisyal, o isang doktor sa HUP, o isang arkitekto sa city planning board, iba sana ang naging desisyon niya. Kahit ayaw niyang aminin, totoo naman ito noong mga panahong iyon.
  Binuksan niya ang file, nakita ang pangalan nito, at naging malinaw ang lahat.
  Angelica. Ang pangalan niya ay Angelica.
  Isa siyang Anghel na Asul.
  Binuklat niya ang file. Di-nagtagal ay natagpuan niya ang hinahanap niya. Hindi lang siya basta isang maayos at maayos na tao. Siyempre, anak siya ng isang tao.
  Pagkaabot niya sa telepono, tumunog ito, at umalingawngaw ang tunog sa kanyang puso:
  Paano ka magbabayad?
  OceanofPDF.com
  71
  Ang Nigel Butler House ay isang maayos na rowhouse sa Forty-Second Street, hindi kalayuan sa Locust. Mula sa labas, ito ay kasing-ordinaryo lamang ng anumang maayos na bahay na ladrilyo sa Philadelphia: ilang kahon ng bulaklak sa ilalim ng dalawang bintana sa harap, isang masayang pulang pinto, isang tansong mailbox. Kung tama ang hinala ng mga detektib, maraming kakila-kilabot ang pinaplano sa loob.
  Ang tunay na pangalan ni Angel Blue ay Angelica Butler. Dalawampung taong gulang si Angelica nang matagpuang patay sa bathtub ng isang gasolinahan sa North Philadelphia dahil sa labis na dosis ng heroin. Iyan ang opisyal na hatol ng medical examiner.
  "Mayroon akong anak na babae na nag-aaral ng pag-arte," sabi ni Nigel Butler.
  Tama ang pahayag, maling panahunan ng pandiwa.
  Ikinuwento ni Byrne kay Jessica ang tungkol sa gabing nakatanggap sila ni Phil Kessler ng tawag na humihiling sa kanila na imbestigahan ang kaso ng isang patay na batang babae sa isang gasolinahan sa North Philadelphia. Ikinuwento ni Jessica kay Byrne ang dalawang engkwentro nila ni Butler: isa, nang magkita sila sa opisina nito sa Drexel. Ang isa pa, nang dumaan si Butler sa Roundhouse na may dalang mga libro. Ikinuwento niya kay Byrne ang tungkol sa isang serye ng mga headshot ni Butler na walo por sampung sukat sa kanyang maraming persona sa entablado. Si Nigel Butler ay isang mahusay na aktor.
  Ngunit ang totoong buhay ni Nigel Butler ay isang mas madilim na drama. Bago umalis sa Roundhouse, nagsagawa si Byrne ng isang PDCH laban sa kanya. Ang kasaysayan ng kriminal ng departamento ng pulisya ay isang pangunahing ulat ng kasaysayan ng kriminal. Si Nigel Butler ay dalawang beses na inimbestigahan dahil sa sekswal na pang-aabuso sa kanyang anak na babae: minsan noong ito ay sampung taong gulang, at minsan noong ito ay labindalawa. Sa parehong pagkakataon, natigil ang mga imbestigasyon nang bawiin ni Angelique ang kanyang kuwento.
  Nang pumasok si Angelique sa mundo ng mga pelikulang pang-adulto at nakaranas ng mapaminsalang wakas, malamang na itinulak nito si Butler sa bingit ng desperasyon-selos, galit, labis na proteksyon ng ama, obsesyon sa sekswal. Sino ang mag-aakala? Ang totoo, nasa sentro na ngayon ng isang imbestigasyon si Nigel Butler.
  Gayunpaman, kahit na mayroon nang lahat ng mga sirkumstansyal na ebidensyang ito, hindi pa rin ito sapat upang bigyang-katwiran ang paghalughog sa bahay ni Nigel Butler. Sa puntong iyon, si Paul DiCarlo ay kabilang sa mga hukom na nagsisikap na baguhin iyon.
  Sina Nick Palladino at Eric Chavez ay nagbabantay sa opisina ni Butler sa Drexel. Ipinaalam sa kanila ng unibersidad na si Propesor Butler ay tatlong araw na wala sa bayan at hindi siya makontak. Ginamit ni Eric Chavez ang kanyang alindog upang malaman na si Butler ay umano'y nag-hiking sa Poconos. Tinawagan na ni Ike Buchanan ang Tanggapan ng Sheriff ng Monroe County.
  Habang papalapit sila sa pinto, nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica. Kung tama ang kanilang hinala, nakatayo sila sa harap ng pinto ng aktor. Paano kaya ito mangyayari? Mahirap? Madali? Walang pintong nagbigay ng palatandaan. Binunot nila ang kanilang mga baril, itinapat ang mga ito sa kanilang mga tagiliran, at sinuyod ang bloke pataas at pababa.
  Ngayon na ang oras.
  Kumatok si Byrne sa pinto. Naghintay. Walang sumasagot. Pinindot niya ang doorbell, kumatok ulit. Wala pa rin.
  Umatras sila ng ilang hakbang, pinagmamasdan ang bahay. Dalawang bintana sa itaas. Parehong may puting kurtinang nakasabit. Ang bintana, na walang dudang sala, ay natatakpan din ng mga katulad na kurtina, bahagyang nakabukas. Hindi sapat para makita ang loob. Ang row house ay nasa gitna ng bloke. Kung gusto nilang bumalik, kailangan nilang umikot nang husto. Nagpasya si Byrne na kumatok muli. Mas malakas. Umatras siya papunta sa pinto.
  Doon nila narinig ang mga putok ng baril. Nagmula ang mga ito sa loob ng bahay. Malalaking kalibre ng armas. Tatlong mabilis na pagsabog na nagpakabog sa mga bintana.
  Tutal, hindi naman nila kakailanganin ng search warrant.
  Isinandal ni Kevin Byrne ang balikat niya sa pinto. Minsan, dalawang beses, tatlong beses. Nabasag ito sa pang-apat na pagsubok. "Pulis!" sigaw niya. Gumulong siya papasok ng bahay, nakataas ang baril. Tumawag si Jessica ng backup sa intercom at sumunod, habang si Glock ay nakahanda.
  Sa kaliwa ay isang maliit na sala at kainan. Tanghali, madilim. Walang laman. Sa unahan ay isang pasilyo, malamang na patungo sa kusina. May hagdan pataas at pababa sa kaliwa. Sinalubong ni Byrne ang tingin ni Jessica. Aakyat siya. Hinayaan ni Jessica na mag-adjust ang kanyang mga mata. Sinuri niya ang sahig ng sala at pasilyo. Walang dugo. Sa labas, dalawang makinang pang-sector ang huminto nang malakas.
  Sa mga sandaling iyon, ang bahay ay nakamamatay na tahimik.
  Pagkatapos ay may musika. Piano. Mabibigat na yabag. Itinutok nina Byrne at Jessica ang kanilang mga baril sa hagdan. Ang mga tunog ay nagmumula sa silong. Dalawang naka-unipormeng opisyal ang lumapit sa pinto. Inutusan sila ni Jessica na mag-check in sa itaas. Binunot nila ang kanilang mga baril at umakyat sa hagdan. Nagsimulang bumaba sina Jessica at Byrne sa hagdanan ng silong.
  Lumakas ang musika. Mga kuwerdas. Ang tunog ng mga alon sa dalampasigan.
  Pagkatapos ay may narinig na boses.
  "Ito ba ang bahay?" tanong ng bata.
  "Iyon lang," sagot ng lalaki.
  Ilang minutong katahimikan. Isang aso ang tumahol.
  "Kumusta. Alam kong may aso," sabi ng bata.
  Bago pa man lumiko sina Jessica at Byrne sa kanto papunta sa silong, nagkatinginan sila. At napagtanto nila. Walang narinig na putok ng baril. Isa itong pelikula. Pagpasok nila sa madilim na silong, nakita nilang "Road to Perdition" pala iyon. Pinapalabas ang pelikula sa isang malaking plasma screen gamit ang Dolby 5.1 system, napakalakas ng volume. Ang mga putok ng baril ay nagmumula sa pelikula. Kumakalansing ang mga bintana dahil sa napakalaking subwoofer. Sa screen, nakatayo sina Tom Hanks at Tyler Hoechlin sa isang dalampasigan.
  Alam ni Butler na darating sila. Si Butler ang nagplano ng lahat para sa kanilang kapakinabangan. Hindi pa handa ang aktor para sa huling bahagi.
  "Transparent!" sigaw ng isa sa mga pulis sa itaas nila.
  Pero alam na ito ng parehong detektib. Nawawala si Nigel Butler.
  Walang tao sa bahay.
  
  Muling pinalitan ni Byrne ang teyp sa eksena kung saan pinatay ng karakter ni Tom Hanks na si Michael Sullivan ang lalaking itinuring niyang responsable sa pagpatay sa kanyang asawa at isa sa mga anak nito. Sa pelikula, binaril ni Sullivan ang lalaki sa bathtub ng isang hotel.
  Ang eksena ay napalitan ng pagpatay kay Seth Goldman.
  
  ANIM NA DETEKTIBO ang nag-usisa sa bawat pulgada ng terraced house ni Nigel Butler. Sa mga dingding ng silong ay nakasabit ang mas maraming litrato ng iba't ibang papel ni Butler sa entablado: Shylock, Harold Hill, Jean Valjean.
  Nag-isyu sila ng pambansang APB kay Nigel Butler. Ang mga ahensya ng pagpapatupad ng batas ng estado, county, lokal, at pederal ay may mga litrato ng lalaki, pati na rin ang deskripsyon at numero ng plaka ng kanyang sasakyan. Anim na karagdagang detektib ang ipinadala sa buong kampus ng Drexel.
  Ang silong ay naglalaman ng isang pader na puno ng mga pre-recorded na videotape, DVD, at mga reel ng 16mm film. Ang wala silang nakita ay anumang video editing deck. Walang video camera, walang gawang-bahay na videotape, walang ebidensya na inedit ni Butler ang kuha ng pagpatay papunta sa mga pre-recorded na tape. Kung papalarin, sa loob ng isang oras ay magkakaroon na sila ng search warrant para sa departamento ng pelikula at lahat ng opisina nito sa Drexel. Hinahalungkat ni Jessica ang silong nang tawagin siya ni Byrne mula sa unang palapag. Umakyat siya sa itaas at pumasok sa sala, kung saan niya natagpuan si Byrne na nakatayo malapit sa isang bookshelf.
  "Hindi ka maniniwala rito," sabi ni Byrne. Hawak niya ang isang malaking photo album na may pabalat na katad. Nang nasa kalagitnaan na siya ng pagbabasa, bumaling siya ng isang pahina.
  Kinuha ni Jessica ang photo album mula sa kanya. Halos mawalan siya ng hininga sa nakita niya. May isang dosenang pahina ng mga litrato ng isang batang si Angelica Butler. Ang ilan sa kanya ay nag-iisa: nasa isang birthday party, sa parke. Ang ilan ay kasama ang isang binata. Siguro isang kasintahan.
  Halos sa bawat litrato, ang ulo ni Angelique ay napalitan ng isang ginupit na litrato ng isang bituin sa pelikula-sina Bette Davis, Emily Watson, Jean Arthur, Ingrid Bergman, Grace Kelly. Ang mukha ng binata ay pinunit gamit ang maaaring kutsilyo o ice pick. Pahina-pahina, si Angelique Butler-bilang sina Elizabeth Taylor, Jean Crain, Rhonda Fleming-ay nakatayo sa tabi ng isang lalaking ang mukha ay nabura ng matinding galit. Sa ilang mga pagkakataon, ang pahina ay napunit kung saan dapat sana naroon ang mukha ng binata.
  "Kevin." Itinuro ni Jessica ang isang litrato: isang litrato ni Angelique Butler na nakasuot ng maskara ng isang napakabatang si Joan Crawford, isang litrato ng kanyang kasama na may kapansanan na nakaupo sa isang bangko sa tabi niya.
  Sa larawang ito, ang lalaki ay nakasuot ng holster sa balikat.
  
  
  72
  Gaano na katagal ang nakalipas? Alam ko na hanggang isang oras. Tatlong taon, dalawang linggo, isang araw, dalawampu't isang oras. Nagbago na ang tanawin. Walang kapantay ang aking puso. Naiisip ko ang libu-libong taong dumaan sa lugar na ito sa nakalipas na tatlong taon, ang libu-libong dramang nagaganap. Sa kabila ng lahat ng aming mga pahayag na salungat dito, wala talaga kaming pakialam sa isa't isa. Nakikita ko ito araw-araw. Lahat tayo ay mga extra lamang sa isang pelikula, hindi man lang karapat-dapat purihin. Kung mayroon tayong linya, marahil ay maaalala tayo. Kung hindi, kinukuha natin ang ating maliit na suweldo at sinisikap na maging lider sa buhay ng iba.
  Madalas, nabibigo tayo. Naaalala mo pa ba ang ikalimang halik mo? Pangatlong beses mo na ba itong ginawa? Siyempre hindi. Una lang. Huli lang.
  Tumingin ako sa relo ko. Nagpa-gasolina ako.
  Batas III.
  Nagsisindi ako ng posporo.
  Iniisip ko ang backdraft. Firestarter. Frequency. Hagdan 49.
  Iniisip ko si Angelica.
  
  
  73
  Pagsapit ng ala-1:00 ng umaga, nakapagtayo na sila ng task force sa Roundhouse. Bawat piraso ng papel na natagpuan sa bahay ni Nigel Butler ay nasupot na at nilagyan ng label, at kasalukuyang sinusuri kung saan maaaring may address, numero ng telepono, o anumang bagay na maaaring magpahiwatig kung saan siya maaaring pumunta. Kung talagang may cabin sa Poconos, walang resibo ng paupahan, walang dokumento, walang mga litrato ang natagpuan.
  May mga photo album ang laboratoryo at iniulat na ang pandikit na ginamit sa pagdikit ng mga larawan ng mga artista sa mukha ni Angelique Butler ay karaniwang puting pandikit na gawa sa kamay, ngunit ang nakakagulat ay sariwa pa ito. Sa ilang mga kaso, iniulat ng laboratoryo, basa pa ang pandikit. Kung sino man ang nagdikit ng mga larawang ito sa album ay nagawa na ito sa loob ng huling apatnapu't walong oras.
  
  Eksaktong alas-diyes, tumunog ang tawag na inaasahan at kinatatakutan nilang dalawa. Si Nick Palladino iyon. Sinagot ni Jessica at itinaas ang speaker.
  - Anong nangyari, Nick?
  "Sa tingin ko nahanap na natin si Nigel Butler."
  "Nasaan siya?"
  "Nag-park siya sa kotse niya. North Philadelphia."
  "Saan?"
  "Sa parking lot ng lumang gasolinahan sa Girard."
  Sumulyap si Jessica kay Byrne. Malinaw na hindi na niya kailangang sabihin kung aling gasolinahan. Nakapunta na siya roon minsan. Alam niya.
  "Nasa kustodiya ba siya?" tanong ni Byrne.
  "Hindi naman talaga."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  Huminga nang malalim si Palladino at dahan-dahang pinakawalan ito. Tila isang buong minuto ang lumipas bago siya sumagot. "Nakaupo siya sa manibela ng kanyang sasakyan," sabi ni Palladino.
  Lumipas ang isa pang nakakahiyang ilang segundo. "Oo? At?" tanong ni Byrne.
  "At nasusunog ang kotse."
  
  
  74
  Pagdating nila, naapula na ng departamento ng bumbero ng Volga Federal District ang apoy. Ang mapang-amoy ng nasusunog na vinyl at sunog na laman ay nakabitin sa mamasa-masang hangin ng tag-araw, na pumupuno sa buong bloke ng makapal na aroma ng hindi natural na kamatayan. Ang kotse ay isang itim na balat, ang mga gulong sa harap ay nakabaon sa aspalto.
  Habang papalapit sina Jessica at Byrne, nakita nila ang pigura sa manibela na sunog na at hindi na makilala, ang laman nito ay nagbabaga pa rin. Ang mga kamay ng bangkay ay nakadikit sa manibela. Ang maitim na bungo ay nagpakita ng dalawang bakanteng kuweba kung saan dating naroon ang mga mata. Usok at mamantikang singaw ang pumailanlang mula sa sunog na buto.
  Napapaligiran ang pinangyarihan ng krimen ng apat na sasakyan mula sa sektor. Iilang naka-unipormeng opisyal ang nagdirekta ng trapiko at pinigilan ang lumalaking karamihan.
  Kalaunan, sasabihin sa kanila ng arson unit kung ano ang eksaktong nangyari rito, kahit man lang sa pisikal na kahulugan. Kailan nagsimula ang sunog. Paano ito nagsimula. Kung gumamit ba ng accelerant. Ang sikolohikal na canvas kung saan ipininta ang lahat ng ito ay mangangailangan ng mas maraming oras upang ilarawan at suriin.
  Pinagmasdan ni Byrne ang gusaling natatakpan ng tabla sa harap niya. Naalala niya ang huling beses na pumunta siya rito, noong gabing natagpuan nila ang bangkay ni Angelique Butler sa banyo ng mga babae. Ibang-iba na ang lalaki niya noon. Naalala niya kung paano sila huminto ni Phil Kessler sa lote at nag-park sa bandang kinaroroonan ngayon ng sirang sasakyan ni Nigel Butler. Ang lalaking nakakita sa bangkay-isang lalaking walang tirahan na nag-aalangan kung tatakbo ba siya kung sakaling may kinalaman siya o manatili kung sakaling may gantimpala-ay kinakabahang itinuro ang banyo ng mga babae. Sa loob ng ilang minuto, napagpasyahan nilang malamang isa lamang itong overdose, isa na namang buhay ng binata ang nasayang.
  Kahit hindi niya manumpa, handa si Byrne na tumaya na nakatulog siya nang mahimbing nang gabing iyon. Nagsuka siya sa kaisipang iyon.
  Nararapat kay Angelica Butler ang kanyang buong atensyon, tulad ni Gracie Devlin. Binigo niya si Angelica.
  
  
  75
  Halo-halo ang kalagayan sa Roundhouse. Sabik ang media na ilarawan ang kuwentong ito bilang paghihiganti ng isang ama. Gayunpaman, alam ng homicide squad na hindi sila nagtagumpay sa pagsasara ng kaso. Hindi ito isang nagniningning na sandali sa 255-taong kasaysayan ng departamento.
  Ngunit nagpatuloy ang buhay at kamatayan.
  Simula nang matuklasan ang kotse, nagkaroon ng dalawang bago at walang kaugnayang pagpatay.
  
  Alas-sais ng gabi, pumasok si Jocelyn Post sa duty room dala ang anim na bag ng ebidensya. "May nakita kaming mga gamit sa basurahan doon sa gasolinahan na dapat mong makita. Nasa loob iyon ng isang plastik na briefcase na nakalagay sa dumpster."
  Inilapag ni Jocelyn ang anim na bag sa mesa. Ang mga bag ay labing-isa por labing-apat. Mga business card ang mga ito-mga maliliit na poster ng pelikula na orihinal na nakadispley sa lobby ng sinehan-para sa Psycho, Fatal Attraction, Scarface, Diaboliki, at Road to Perdition. Bukod pa rito, napunit ang sulok ng maaaring ikaanim na baraha.
  "Alam mo ba kung saang pelikula ito galing?" tanong ni Jessica, habang hawak ang ikaanim na pakete. May bahagyang barcode ang piraso ng makintab na karton.
  "Wala akong ideya," sabi ni Jocelyn. "Pero kumuha ako ng digital na imahe at ipinadala ito sa laboratoryo."
  "Siguro ito ang pelikulang hindi napanood ni Nigel Butler," naisip ni Jessica. Sana ito na ang pelikulang hindi napanood ni Nigel Butler.
  "Sige, ituloy na natin," sabi ni Jessica.
  - Naiintindihan mo, detektib.
  
  Pagsapit ng alas-siyete, naisulat na ang mga paunang ulat at naipadala na ang mga ito ng mga detektib. Walang kahit anong saya o tuwa sa pagdadala ng isang masamang tao sa hustisya na karaniwang nananaig sa ganitong panahon. Gumaan ang loob ng lahat nang malaman nilang tapos na ang kakaiba at pangit na kabanatang ito. Gusto lang ng lahat ng mahaba at mainit na paliligo at mahaba at malamig na inumin. Ipinakita sa balita alas-sais ang video ng nasunog at umuusok na bangkay sa isang gasolinahan sa North Philadelphia. "PINAGHULING PAHAYAG NG AKTOR?" tanong ng crawler.
  Tumayo si Jessica at nag-unat. Pakiramdam niya ay ilang araw siyang hindi nakatulog. Malamang hindi. Sa sobrang pagod niya ay hindi na niya maalala. Naglakad siya papunta sa mesa ni Byrne.
  - Dapat ba kitang bilhan ng hapunan?
  "Syempre naman," sabi ni Byrne. "Ano ang gusto mo?"
  "Gusto ko ng malaki, mamantika, at hindi masustansiya," sabi ni Jessica. "Isang bagay na maraming breading at may tuldok-kuwit na may carbohydrates."
  "Maganda ang tunog."
  Bago pa nila makuha ang kanilang mga gamit at makaalis ng silid, may narinig silang tunog. Isang mabilis na tunog ng beep. Noong una, walang masyadong nagbigay-pansin. Tutal, ito ang Roundhouse, isang gusaling puno ng mga pager, beeper, cell phone, at PDA. Walang tigil ang beep, ring, click, fax, at ring.
  Kung ano man iyon, tumunog ulit ito.
  "Saan naman nanggaling 'yan?" tanong ni Jessica.
  Muling tiningnan ng lahat ng mga detektib sa silid ang kanilang mga cellphone at pager. Walang nakatanggap ng mensahe.
  Tapos tatlong beses pa nang sunod-sunod. Beep-beep. Beep-beep. Beep-beep.
  Ang tunog ay nagmula sa isang kahon ng mga file sa mesa. Sumilip si Jessica sa loob ng kahon. Doon, sa supot ng ebidensya, ay ang cellphone ni Stephanie Chandler. Kumikislap ang ilalim ng LCD screen. Sa isang punto ng araw, nakatanggap si Stephanie ng tawag.
  Binuksan ni Jessica ang kanyang bag at kinuha ang kanyang telepono. Naproseso na ito ng CSU, kaya wala nang saysay na magsuot ng guwantes.
  "1 MISSED CALL," anunsyo ng indicator.
  Pinindot ni Jessica ang buton na SHOW MESSAGE. May lumabas na bagong screen sa LCD. Ipinakita niya ang telepono kay Byrne. "Panoorin mo."
  May bagong mensahe. Ipinapakita ng mga pagbasa na ang file ay ipinadala mula sa isang pribadong numero.
  Sa babaeng patay.
  Ipinasa nila ito sa AV unit.
  
  "ITO AY ISANG mensaheng MULTIMEDIA," sabi ni Mateo. "Isang video file."
  "Kailan ito ipinadala?" tanong ni Byrne.
  Sinuri ni Mateo ang mga marka, pagkatapos ay ang kanyang relo. "Mahigit apat na oras na ang nakalipas."
  - At ngayon lang ito dumating?
  "Minsan nangyayari ito sa napakalaking mga file."
  - May paraan ba para malaman kung saan ito ipinadala?
  Umiling si Mateo. "Hindi sa telepono."
  "Kung ipe-play natin 'yung video, hindi naman basta-basta 'yun magde-delete nang kusa o ano, 'di ba?" tanong ni Jessica.
  "Teka," sabi ni Mateo.
  May inabot siya sa isang drawer at hinugot ang isang manipis na kable. Sinubukan niya itong isaksak sa ilalim ng telepono. Hindi ito magkasya. Sinubukan niya ang isa pang kable, ngunit wala pa ring swerte. Ang pangatlo ay dumulas sa isang maliit na port. Nagsaksak siya ng isa pa sa isang port sa harap ng laptop. Ilang sandali pa, nagsimula na ang programa sa laptop. Pinindot ni Mateo ang ilang key, at lumitaw ang isang progress bar, tila naglilipat ng isang file mula sa telepono patungo sa computer. Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica, muling hinangaan ang mga kakayahan ni Mateo Fuentes.
  Pagkalipas ng isang minuto, naglagay ako ng bagong CD sa drive at kinaladkad ang icon.
  "Tapos na," aniya. "Nasa telepono, nasa hard drive, at nasa disk na namin ang file. Anuman ang mangyari, susuportahan kami."
  "Okay," sabi ni Jessica. Medyo nagulat siya nang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi niya alam kung bakit. Marahil ay wala talagang laman ang file. Gusto niya itong paniwalaan nang buong puso.
  "Gusto mo bang panoorin na natin?" tanong ni Mateo.
  "Oo at hindi," sabi ni Jessica. Isa itong video file na ipinadala sa telepono ng isang babaeng namatay mahigit isang linggo na ang nakalilipas-isang teleponong nakuha nila kamakailan dahil sa isang sadistikong serial killer na sinunog lang ang sarili niya nang buhay.
  O baka naman ilusyon lang ang lahat.
  "Naiintindihan kita," sabi ni Mateo. "Ayan na." Pinindot niya ang arrow na "Play" sa maliit na button bar sa ibaba ng screen ng programa ng video. Pagkalipas ng ilang segundo, nagsimulang umikot ang video. Malabo ang mga unang ilang segundo ng kuha, na parang hinahampas ito ng taong may hawak ng kamera mula kanan pakaliwa at pagkatapos ay pababa, sinusubukang itutok ito sa lupa. Nang maging matatag at naka-focus ang imahe, nakita nila ang paksa ng video.
  Bata pa iyon.
  Isang sanggol sa loob ng maliit na kabaong na gawa sa pino.
  "Madre de Dios," sabi ni Mateo. Tinawid niya ang sarili niya.
  Habang nakatitig sina Byrne at Jessica sa larawan nang may takot, dalawang bagay ang naging malinaw. Una, ang bata ay buhay na buhay. Pangalawa, ang video ay may time code sa ibabang kanang sulok.
  "Hindi naman gamit ang camera phone ang kuha na ito, 'di ba?" tanong ni Byrne.
  "Hindi," sabi ni Mateo. "Mukhang kinunan ito gamit ang isang regular na video camera. Malamang isang 8mm na video camera, hindi isang digital na modelo ng video."
  "Paano mo nasabi?" tanong ni Byrne.
  "Una, ang kalidad ng imahe."
  Sa screen, isang kamay ang pumasok sa frame, isinara ang takip ng isang kabaong na gawa sa kahoy.
  "Susmaryosep, hindi," sabi ni Byrne.
  At pagkatapos ay nahulog ang unang pala ng lupa sa kahon. Sa loob ng ilang segundo, tuluyan nang natakpan ang kahon.
  "Diyos ko." Nakaramdam ng pagkahilo si Jessica. Tumalikod siya nang magdilim ang screen.
  "Iyon ang buong punto," sabi ni Mateo.
  Tahimik si Byrne. Lumabas siya ng silid at agad na bumalik. "Simulan mo ulit," aniya.
  Muling pinindot ni Mateo ang PLAY button. Mula sa malabong gumagalaw na imahe, naging malinaw ang imahe habang nakatutok ito sa bata. Pinilit ni Jessica ang sarili na manood. Napansin niya na ang time code sa pelikula ay mula 10:00 AM. Lagpas alas-8 na ng umaga. Kinuha niya ang kanyang cellphone. Ilang segundo ang lumipas, tumawag si Dr. Tom Weirich. Ipinaliwanag niya ang dahilan ng tawag. Hindi niya alam kung ang kanyang tanong ay nasa hurisdiksyon ng medical examiner, ngunit hindi rin niya alam kung sino pa ang tatawagan.
  "Ano ang laki ng kahon?" tanong ni Weirich.
  Tumingin si Jessica sa screen. Pangatlong beses nang nagpe-play ang video. "Hindi ako sigurado," sabi niya. "Siguro bente kwatro por trenta."
  "Gaano kalalim?"
  "Hindi ko alam. Mukhang mga labing-anim na pulgada ang taas niya."
  "May mga butas ba sa itaas o sa mga gilid?"
  "Wala sa itaas. Wala akong nakikitang gilid."
  "Ilang taon na ang sanggol?"
  Madali lang ang bahaging ito. Mukhang mga anim na buwan ang sanggol. "Anim na buwan."
  Natahimik sandali si Weirich. "Hindi naman ako eksperto diyan. Pero hahanap ako ng taong marunong."
  "Gaano karaming hangin ang mayroon siya, Tom?"
  "Mahirap sabihin," sagot ni Weirich. "Ang kahon ay kayang maglaman ng mahigit limang cubic feet lamang. Kahit na maliit ang kapasidad ng baga, masasabi kong hindi hihigit sa sampu hanggang labindalawang oras."
  Muling sumulyap si Jessica sa kanyang relo, kahit alam na alam niya kung anong oras na. "Salamat, Tom. Tawagan mo ako kung may makakausap kang mas makakasama ang sanggol na ito."
  Alam ni Tom Weirich ang ibig niyang sabihin. "Kasali ako riyan."
  Ibinaba ni Jessica ang tawag. Tiningnan niya ulit ang screen. Bumalik ang video sa simula. Ngumiti ang bata at iginalaw ang kanyang mga braso. Sa kabuuan, wala pang dalawang oras ang mayroon sila para iligtas ang kanyang buhay. At maaari siyang mapunta kahit saan sa lungsod.
  
  GUMAWA SI MATEO NG IKALAWANG DIGITAL NA KOPYA NG TAPE. Ang recording ay tumagal ng dalawampu't limang segundo. Nang matapos ito, naglaho ito at naging itim. Paulit-ulit nila itong pinanood, sinusubukang maghanap ng anumang maaaring magbigay sa kanila ng palatandaan kung nasaan ang bata. Walang ibang mga imahe sa tape. Nagsimula ulit si Mateo. Bumaba ang kamera. Pinahinto ito ni Mateo.
  "Naka-tripod ang kamera, at maganda naman talaga. Para sa mahilig sa bahay. Ang bahagyang pagkiling ang nagsasabi sa akin na ang leeg ng tripod ay isang ball head."
  "Pero tingnan mo," patuloy ni Mateo. Nagsimula siyang mag-record muli. Pagkapindot pa lang niya ng PLAY, itinigil na niya ito. Hindi na makilala ang imahe sa screen. Isang makapal at patayong puting batik sa mapula-pulang kayumangging background.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Hindi pa ako sigurado," sabi ni Mateo. "Hayaan mong ipasa ko ito sa departamento ng detektib. Makakakuha ako ng mas malinaw na larawan. Pero medyo matatagalan pa."
  "Ilan?
  "Bigyan mo ako ng sampung minuto."
  Sa isang karaniwang imbestigasyon, sampung minuto ang mabilis na lumilipas. Para sa isang batang nasa kabaong, maaaring panghabambuhay na ito.
  Nakatayo sina Byrne at Jessica malapit sa AV unit. Pumasok si Ike Buchanan sa silid. "Anong problema, Sarhento?" tanong ni Byrne.
  "Nandito na si Ian Whitestone."
  Sa wakas, naisip ni Jessica. "Nandito siya para mag-anunsyo ng opisyal na pahayag?"
  "Hindi," sabi ni Buchanan. "May dumukot sa anak niya kaninang umaga."
  
  Pinanood ni Wheatstone ang pelikula tungkol sa bata. Inilipat nila ang clip sa VHS. Pinanood nila ito sa maliit na mess hall sa unit.
  Mas maliit si Whitestone kaysa sa inaasahan ni Jessica. Maselan ang mga kamay niya. Nakasuot siya ng dalawang relo. Dumating siya kasama ang isang personal na doktor at isang tao, marahil ay isang bodyguard. Kinilala ni Whitestone ang bata sa video bilang kanyang anak na si Declan. Mukhang pagod na pagod siya.
  "Bakit... bakit may gagawa ng ganoong bagay?" tanong ni Whitestone.
  "Umaasa kami na makapagbibigay kayo ng kaunting linaw tungkol dito," sabi ni Byrne.
  Ayon sa yaya ni Whitestone na si Eileen Scott, isinama niya si Declan sa paglalakad sakay ng stroller bandang 9:30 ng umaga. Nabangga siya mula sa likuran. Pagkagising niya pagkalipas ng ilang oras, nasa likod na siya ng isang rescue ambulance papunta sa Jefferson Hospital, at wala na ang sanggol. Ipinakita sa timeline ng mga detektib na, kung hindi binago ang time code sa tape, malamang ay nailibing na sana si Declan Whitestone tatlumpung minuto mula sa Downtown. Malamang na mas malapit pa.
  "Nakipag-ugnayan na sa FBI," sabi ni Jessica. Si Terry Cahill, na maayos na ang kalagayan at may kinalaman sa kaso, ay tinitipon na ngayon ang kanyang pangkat. "Ginagawa namin ang lahat para mahanap ang anak mo."
  Bumalik sila sa sala at lumapit sa mesa. Inilagay nila sa mesa ang mga litrato nina Erin Halliwell, Seth Goldman, at Stephanie Chandler mula sa pinangyarihan ng krimen. Nang tumingin si Whitestone sa ibaba, nanghina ang kanyang mga tuhod. Nakahawak siya sa gilid ng mesa.
  "Ano... ano ito?" tanong niya.
  "Parehong pinatay ang mga babaeng ito. Gayundin si Mr. Goldman. Naniniwala kami na ang taong dumukot sa anak ninyo ang may pananagutan." Hindi na kailangang ipaalam kay Whitestone ang tungkol sa tila pagpapakamatay ni Nigel Butler noong panahong iyon.
  "Anong sinasabi mo? Sinasabi mo bang patay na silang lahat?"
  "Natatakot po ako, ginoo. Opo."
  Telang puti-bato. Ang kanyang mukha ay nagkulay parang tuyong mga buto. Maraming beses na itong nakita ni Jessica. Napaupo siya nang mabigat.
  "Kumusta ang relasyon mo ni Stephanie Chandler?" tanong ni Byrne.
  Nag-alangan si Whitestone. Nanginginig ang kanyang mga kamay. Ibinuka niya ang kanyang bibig, ngunit walang lumabas na tunog, tanging tunog ng pag-click lamang. Mukha siyang isang lalaking nanganganib na magkaroon ng sakit sa puso.
  "Ginoong White Stone?" tanong ni Byrne.
  Huminga nang malalim si Ian Whitestone. Nanginig ang kanyang mga labi habang sinasabi, "Sa tingin ko dapat kong kausapin ang aking abogado."
  OceanofPDF.com
  76
  Nalaman nila ang buong kwento mula kay Ian Whitestone. O kahit man lang ang bahaging pinayagan ng kanyang abogado na ikuwento niya. Bigla, naging malinaw ang mga huling sampung araw.
  Tatlong taon na ang nakalilipas, bago ang kanyang mabilis na tagumpay, gumawa si Ian Whitestone ng isang pelikulang pinamagatang Philadelphia Skin, na idinirek ito sa ilalim ng alyas na Edmundo Nobile, isang karakter mula sa isang pelikula ng direktor na Espanyol na si Luis Buñuel. Kumuha si Whitestone ng dalawang dalaga mula sa Temple University upang kunan ang pornograpikong pelikula, na binabayaran ang bawat isa ng limang libong dolyar para sa dalawang gabing trabaho. Ang dalawang dalaga ay sina Stephanie Chandler at Angelique Butler. Ang dalawang lalaki ay sina Darryl Porter at Julian Matisse.
  Ayon sa pagkakaalala ni Whitestone, ang nangyari kay Stephanie Chandler noong ikalawang gabi ng paggawa ng pelikula ay hindi malinaw. Sinabi ni Whitestone na gumagamit ng droga si Stephanie. Sinabi niya na hindi niya ito pinayagan sa set. Sinabi niya na umalis si Stephanie sa kalagitnaan ng shooting at hindi na bumalik.
  Walang naniwala kahit isa sa silid. Ngunit ang napakalinaw ay lahat ng sangkot sa paggawa ng pelikula ay nagbayad nang mahal para dito. Hindi pa tiyak kung magbabayad ang anak ni Ian Whitestone para sa mga krimen ng kanyang ama.
  
  TINAWAG SILA NI MATEO sa AV department. Dinigital niya ang unang sampung segundo ng video, field por field. Pinaghiwalay din niya ang audio track at nilinis ito. Una, binuksan niya ang audio. Limang segundo lang ang tunog.
  Noong una, isang malakas na tunog ng pagsitsit ang narinig, pagkatapos ay biglang humina ang tindi nito, at pagkatapos ay tumahimik. Malinaw na pinatay ng sinumang gumagamit ng kamera ang mikropono nang simulan nilang i-rewind ang pelikula.
  "Ibalik mo," sabi ni Byrne.
  Ginawa ito ni Mateo. Ang tunog ay isang mabilis na pagsabog ng hangin na agad na nagsimulang maglaho. Pagkatapos ay ang puting ingay ng elektronikong katahimikan.
  "Muli."
  Tila natigilan si Byrne sa narinig. Tiningnan siya ni Mateo bago ipinagpatuloy ang video. "Okay," sa wakas ay nasabi ni Byrne.
  "Sa tingin ko ay may kakaiba rito," sabi ni Mateo. Nag-scan siya ng ilang mga still image. Huminto siya sa isa at nag-zoom in. "Mahigit dalawang segundo pa lang ang tanda nito. Ito ang larawan bago pa man bumaba ang camera." Bahagyang nag-focus si Mateo. Halos hindi maintindihan ang larawan. May bahid ng puti laban sa mapula-pulang kayumangging background. Mga kurbadong geometric na hugis. Mababang contrast.
  "Wala akong makita," sabi ni Jessica.
  "Teka." Pinadaan ni Mateo ang imahe sa digital amplifier. Nag-zoom in ang imahe sa screen. Pagkalipas ng ilang segundo, medyo naging mas malinaw ito, ngunit hindi sapat na malinaw para mabasa. Nag-zoom in siya at muling tiningnan. Ngayon ay hindi na mapagkakamalan ang imahe.
  Anim na malalaking letra. Lahat puti. Tatlo sa itaas, tatlo sa ibaba. Ganito ang hitsura ng larawan:
  ADI
  ION
  "Anong ibig sabihin niyan?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ko alam," sagot ni Mateo.
  "Kevin?"
  Umiling si Byrne at tumitig sa screen.
  "Guys?" tanong ni Jessica sa ibang mga detektib sa silid. Nagkibit-balikat ang lahat sa paligid.
  Naupo sina Nick Palladino at Eric Chavez sa kani-kanilang mga terminal at nagsimulang maghanap ng mga oportunidad. Di-nagtagal, pareho silang nagkaroon ng mga hit. Nakakita sila ng isang bagay na tinatawag na "ADI 2018 Process Ion Analyzer." Walang mga tawag.
  "Maghanap ka pa," sabi ni Jessica.
  
  Nakatitig si BYRNE sa mga letra. May kahulugan ang mga ito para sa kanya, ngunit wala siyang ideya kung ano. Hindi pa sa ngayon. Pagkatapos, biglang, dumampi ang mga imahe sa gilid ng kanyang alaala. ADI. ION. Bumalik ang pangitain sa isang mahabang laso ng mga alaala, malabong alaala ng kanyang kabataan. Pinikit niya ang kanyang mga mata at...
  - narinig ang tunog ng bakal sa bakal... walong taong gulang na siya... kasama si Joey Principe mula sa Reed Street... mabilis si Joey... mahirap sabayan... nakaramdam ng bugso ng hangin na tinusok ng tambutso ng diesel... ADI... nalanghap ang alikabok ng isang araw ng Hulyo... ION... narinig ang mga compressor na pinupuno ang mga pangunahing tangke ng mataas na presyon ng hangin...
  Iminulat niya ang kanyang mga mata.
  "Buksan mo ulit ang tunog," sabi ni Byrne.
  Binuksan ni Mateo ang file at pinindot ang "Play." Napuno ng tunog ng sumisitsit na hangin ang maliit na silid. Lahat ng mata ay nabaling kay Kevin Byrne.
  "Alam ko kung nasaan siya," sabi ni Byrne.
  
  Ang mga bakuran ng riles ng South Philadelphia ay isang malawak at nakakatakot na lupain sa timog-silangang sulok ng lungsod, na napapaligiran ng Delaware River at I-95, ng Navy Yards sa kanluran, at ng League Island sa timog. Ang mga bakuran ang humahawak sa halos lahat ng kargamento ng lungsod, habang ang Amtrak at SEPTA ay nagpapatakbo ng mga linya ng commuter mula sa 30th Street Station sa buong lungsod.
  Kilalang-kilala ni Byrne ang mga bakuran ng tren sa South Philadelphia. Noong bata pa siya, nagkikita sila ng kanyang mga kaibigan sa Greenwich Playground at nagbibisikleta sa mga bakuran, kadalasan ay papunta sila sa League Island sa pamamagitan ng Kitty Hawk Avenue at pagkatapos ay papunta sa mga bakuran. Doon nila ginugugol ang araw, pinapanood ang mga tren na dumarating at umaalis, binibilang ang mga bagon ng kargamento, at naghahagis ng mga bagay sa ilog. Noong kanyang kabataan, ang mga bakuran ng tren sa South Philadelphia ay ang Omaha Beach ni Kevin Byrne, ang kanyang tanawin sa Mars, ang kanyang Dodge City, isang lugar na itinuturing niyang mahiwaga, isang lugar na naisip niyang tinirhan nina Wyatt Earp, Sergeant Rock, Tom Sawyer, at Eliot Ness.
  Ngayon ay napagdesisyunan niya na ito ay isang libingan.
  
  Ang K-9 Unit ng Philadelphia Police Department ay nag-operate mula sa training academy sa State Road at namuno sa mahigit tatlong dosenang aso. Ang mga aso-lahat ay lalaki, lahat ay German Shepherd-ay sinanay sa tatlong disiplina: pagtuklas ng bangkay, pagtuklas ng droga, at pagtuklas ng eksplosibo. Sa isang punto, ang yunit ay may bilang na mahigit isang daang aso, ngunit ang pagbabago sa hurisdiksyon ay nagpabago dito tungo sa isang mahigpit at mahusay na sinanay na puwersa na binubuo ng wala pang apatnapung tao at mga aso.
  Si Officer Bryant Paulson ay dalawampung taong beterano ng yunit. Ang kanyang aso, isang pitong taong gulang na German Shepherd na nagngangalang Clarence, ay sinanay na humawak ng mga spore ng bangkay ngunit nagtrabaho rin sa pagpapatrolya. Ang mga aso ng bangkay ay nasanay sa anumang amoy ng tao, hindi lamang sa amoy ng namatay. Tulad ng lahat ng aso ng pulis, si Clarence ay isang espesyalista. Kung maghuhulog ka ng isang libra ng marijuana sa gitna ng isang bukid, lalakad si Clarence lampas dito. Kung ang quarry ay isang tao-patay o buhay-magtatrabaho siya buong araw at buong gabi upang mahanap ito.
  Alas-nuebe, isang dosenang detektib at mahigit dalawampung naka-unipormeng opisyal ang nagtipon sa kanlurang dulo ng istasyon ng tren, malapit sa kanto ng Broad Street at League Island Boulevard.
  Tumango si Jessica kay Officer Paulson. Sinimulan ni Clarence na takpan ang lugar. Pinanatili siya ni Paulson sa layong labinlimang talampakan. Umatras ang mga detektib upang maiwasan ang pag-istorbo sa hayop. Ang pag-amoy ng hangin ay iba sa pagsubaybay-isang paraan kung saan sinusundan ng aso ang isang amoy nang nakadikit ang ulo sa lupa, naghahanap ng mga amoy ng tao. Mas mahirap din ito. Anumang pagbabago sa hangin ay maaaring magbago ng direksyon ng mga pagsisikap ng aso, at ang anumang lupang natatakpan ay maaaring kailangang takpan muli. Sinanay ng PPD K-9 unit ang mga aso nito sa tinatawag na "disturbed earth theory." Bukod sa mga amoy ng tao, sinanay din ang mga aso na tumugon sa anumang lupang kamakailan lamang hinukay.
  Kung may batang inilibing dito, malamang nayanig ang lupa. Walang asong mas mahusay diyan kaysa kay Clarence.
  Sa puntong ito, ang tanging nagawa na lang ng mga detektib ay manood.
  At maghintay.
  
  Hinalughog ni Byrne ang malawak na lupain. Mali siya. Wala roon ang bata. Sumama ang pangalawang aso at isang opisyal sa paghahanap, at halos nasakop nila ang buong ari-arian, ngunit walang nangyari. Sumulyap si Byrne sa kanyang relo. Kung tama ang pagtatasa ni Tom Weyrich, patay na ang bata. Mag-isang naglakad si Byrne papunta sa silangang dulo ng bakuran, patungo sa ilog. Mabigat ang kanyang puso sa imahe ng bata sa kahon ng pino, at ang kanyang alaala ngayon ay nabuhay muli ng libu-libong pakikipagsapalaran na kanyang naranasan sa lugar na ito. Bumaba siya sa isang mababaw na alkantarilya at umakyat sa kabilang panig, paakyat sa isang dalisdis na...
  - Pork Chop Hill... ang mga huling ilang metro patungo sa tuktok ng Everest... ang burol sa Veterans Stadium... ang hangganan ng Canada, protektado-
  Monty.
  Alam niya. ADI. ION.
  "Nandito!" sigaw ni Byrne sa kanyang two-way radio.
  Tumakbo siya patungo sa riles malapit sa Pattison Avenue. Ilang sandali pa, nag-aalab ang kanyang mga baga, ang kanyang likod at mga binti ay puno ng mga ugat at matinding sakit. Habang tumatakbo, sinuyod niya ang lupa, itinutok ang sinag ng Maglight ilang talampakan ang layo. Walang mukhang bago. Walang nabaligtad.
  Huminto siya, pagod na pagod na ang kanyang mga baga, ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa kanyang mga tuhod. Hindi na niya kayang tumakbo pa. Mabibigo niya ang bata, tulad ng pagkabigo niya kay Angelica Butler.
  Iminulat niya ang kanyang mga mata.
  At nakita ko ito.
  Isang parisukat ng bagong hulmang graba ang nakalatag sa kanyang paanan. Kahit na papalubog na ang araw, nakita niyang mas madilim ito kaysa sa nakapalibot na lupa. Tumingala siya at nakita ang isang dosenang pulis na tumatakbo palapit sa kanya, sa pangunguna nina Bryant Paulson at Clarence. Nang nasa loob na ng dalawampung talampakan ang aso, nagsimula na itong tumahol at kumamot sa lupa, indikasyon na nakita na nito ang kanyang kinakain.
  Lumuhod si Byrne, kinuskos ang lupa at graba gamit ang kanyang mga kamay. Ilang segundo ang lumipas, nakakita siya ng maluwag at basang lupa. Lupang kamakailan lamang binaligtad.
  "Kevin." Lumapit si Jessica at tinulungan siyang tumayo. Umatras si Byrne, humihinga nang malalim, at nagasgas na ang mga daliri niya dahil sa matutulis na bato.
  Tatlong naka-unipormeng opisyal na may dalang mga pala ang pumagitna. Nagsimula silang maghukay. Ilang segundo ang lumipas, isang pares ng mga detektib ang sumama sa kanila. Bigla, may natamaan silang matigas na bagay.
  Tumingala si Jessica. Doon, wala pang tatlumpung talampakan ang layo, sa mahinang liwanag ng mga sodium lamp ng I-95, nakita niya ang isang kinakalawang na bagon. Dalawang salita ang nakapatong-patong, nahahati sa tatlong bahagi, na pinaghihiwalay ng mga bakal na riles ng bagon.
  KANADA
  PAMBANSA
  Sa gitna ng tatlong seksyon ay ang mga letrang ADI sa itaas ng mga letrang ION.
  
  Nasa hukay na ang mga mediko. Naglabas sila ng isang maliit na kahon at sinimulan itong buksan. Lahat ng mata ay nakatuon sa kanila. Maliban kay Kevin Byrne. Hindi niya magawang tumingin. Pumikit siya at naghintay. Parang ilang minuto lang. Ang tanging naririnig niya ay ang tunog ng isang tren ng kargamento na dumadaan malapit sa kanya, ang ugong nito ay parang isang nakakaantok na ugong sa hangin ng gabi.
  Sa sandaling iyon sa pagitan ng buhay at kamatayan, naalala ni Byrne ang kaarawan ni Colleen. Dumating ito nang mga isang linggo nang mas maaga, isang puwersa ng kalikasan kahit noon pa man. Naalala niya ang maliliit at kulay rosas na mga daliri nito na nakahawak sa puting gown ni Donna sa ospital. Napakaliit...
  Nang lubos na natitiyak ni Kevin Byrne na huli na sila at binigo na nila si Declan Whitestone, iminulat niya ang kanyang mga mata at narinig ang pinakamagandang ingay. Isang mahinang ubo, pagkatapos ay isang mahinang iyak na hindi nagtagal ay nauwi sa isang malakas at paos na panaghoy.
  Buhay ang bata.
  Isinugod ng mga paramedic si Declan Whitestone sa emergency room. Tiningnan ni Byrne si Jessica. Panalo sila. Sa pagkakataong ito, natalo na nila ang kasamaan. Ngunit alam nilang pareho na ang lead na ito ay nagmula sa kung saan na higit pa sa mga database at spreadsheet, o mga sikolohikal na profile, o kahit na sa mga sensitibong pandama ng mga aso. Nagmula ito sa isang lugar na hindi pa nila napag-uusapan.
  
  Ginugol nila ang natitirang gabi sa pagsisiyasat sa pinangyarihan ng krimen, pagsusulat ng mga ulat, at pagtulog nang ilang minuto tuwing maaari. Simula alas-10:00 ng umaga, ang mga detektib ay nagtrabaho nang dalawampu't anim na oras nang tuluy-tuloy.
  Naupo si Jessica sa kanyang mesa, tinatapos ang kanyang ulat. Responsibilidad niya ito bilang pangunahing detektib sa kasong ito. Hindi pa siya nakaranas ng ganito kapagod sa buhay niya. Inaasahan niya ang mahabang paliligo at ang buong araw at gabing pagtulog. Umaasa siyang hindi maaantala ang kanyang pagtulog ng mga panaginip tungkol sa isang maliit na batang nakabaon sa isang kahon ng pino. Tinawagan niya si Paula Farinacci, ang kanyang yaya, nang dalawang beses. Maayos naman si Sophie. Parehong beses.
  Sina Stephanie Chandler, Erin Halliwell, Julian Matisse, Darryl Porter, Seth Goldman, at Nigel Butler.
  At saka naroon si Angelica.
  Malalaman kaya nila ang tunay na nangyari sa set ng "Philadelphia Skin"? May isang taong makapagsasabi sa kanila, at malaki ang posibilidad na dadalhin ni Ian Whitestone ang kaalamang iyon sa kanyang huling hantungan.
  Alas-diyes y medya, habang nasa banyo si Byrne, may naglagay ng maliit na kahon ng Milk Bones sa kanyang mesa. Pagbalik niya, nakita niya ito at nagsimulang tumawa.
  Walang sinuman sa silid na ito ang matagal nang nakarinig ng tawa ni Kevin Byrne.
  
  
  77
  Ang LOGAN CIRCLE ay isa sa orihinal na limang parisukat ng William Penn. Matatagpuan sa Benjamin Franklin Parkway, napapalibutan ito ng ilan sa mga pinakakahanga-hangang institusyon ng lungsod: ang Franklin Institute, ang Academy of Natural Sciences, ang Free Library, at ang Museum of Art.
  Ang tatlong pigura ng Swann Fountain sa gitna ng bilog ay kumakatawan sa mga pangunahing daluyan ng tubig ng Philadelphia: ang mga ilog ng Delaware, Schuylkill, at Wissahickon. Ang lugar sa ilalim ng plasa ay dating isang sementeryo.
  Sabihin mo sa amin ang tungkol sa iyong subtext.
  Ngayon, ang lugar sa paligid ng fountain ay puno ng mga nagsasaya sa tag-init, mga siklista, at mga turista. Ang tubig ay kumikinang, parang mga diyamante laban sa asul na kalangitan. Naghahabulan ang mga bata, gumuguhit ng mga tamad na pigurang walo. Ibinebenta ng mga nagtitinda ang kanilang mga paninda. Nagbabasa ng mga aklat-aralin ang mga estudyante at nakikinig sa mga MP3 player.
  May nakasalubong akong babae. Nakaupo siya sa isang bangko, nagbabasa ng libro ni Nora Roberts. Tumingala siya. Napansin niya ang pagkabigla sa kaniyang magandang mukha.
  "Ah, hi," sabi niya.
  "Kumusta."
  "Masaya akong makita kang muli."
  "Ayaw mo ba kung uupo ako?" tanong ko, iniisip kung tama ba ang sinabi ko.
  Sumikat ang mukha niya. Tutal, naintindihan naman niya ako. "Hindi naman," sagot niya. Nilagyan niya ng bookmark ang libro, isinara ito, at inilagay sa kanyang bag. Hinaplos niya ang laylayan ng kanyang damit. Isa siyang napakaayos at maayos na dalaga. Maganda ang asal at kilos.
  "Pangako, hindi ko na pag-uusapan ang init," sabi ko.
  Ngumiti siya at tumingin sa akin nang may pagtatanong. "Ano?"
  "Init?"
  Ngumiti siya. Ang katotohanang pareho kaming nagsasalita ng magkaibang wika ay nakakakuha ng atensyon ng mga taong malapit sa amin.
  Pinagmasdan ko siya sandali, pinagmasdan ang kanyang mga tampok ng mukha, ang kanyang malambot na buhok, ang kanyang kilos. Napansin niya iyon.
  "Ano?" tanong niya.
  "May nakapagsabi na ba sa'yo na kamukha mo raw ang isang artista sa pelikula?"
  Sandaling bumalatay sa mukha niya ang pag-aalala, pero nang ngumiti ako sa kanya, nawala ang takot na iyon.
  "Bida sa pelikula? Sa tingin ko hindi."
  "Ah, hindi ko tinutukoy ang kasalukuyang artista sa pelikula. Ang iniisip ko ay isang mas matandang artista."
  Kumukunot ang noo niya.
  "Naku, hindi ko sinasadya!" sabi ko habang tumatawa. Sumabay siya sa akin sa pagtawa. "Hindi ko ibig sabihin na matanda ka. Ang ibig kong sabihin ay mayroong isang tiyak na... hindi gaanong kaakit-akit na karisma sa iyo na nagpapaalala sa akin ng isang bituin sa pelikula noong 1940s. Si Jennifer Jones. Kilala mo ba si Jennifer Jones?" tanong ko.
  Umiling siya.
  "Ayos lang," sabi ko. "Pasensya na. Nalagay kita sa alanganing sitwasyon."
  "Hindi naman," sabi niya. Pero nakikita kong magalang lang siya. Tumingin siya sa relo niya. "Natatakot akong umalis."
  Nakatayo siya, pinagmamasdan ang lahat ng mga dala niya. Tumingin siya sa istasyon ng subway ng Market Street.
  "Pupunta ako roon," sabi ko. "Masaya akong tulungan ka."
  Pinag-aaralan niya ulit ako. Mukhang tatanggi pa siya noong una, pero nang ngumiti ulit ako, tinanong niya, "Sigurado ka bang hindi ka aabalahin niyan?"
  "Hindi naman."
  Kinuha ko ang dalawang malalaking shopping bag niya at isinukbit sa balikat ko. "Isa rin akong artista," sabi ko.
  Tumango siya. "Hindi na ako nagulat."
  Huminto kami nang marating namin ang tawiran. Inilagay ko ang aking kamay sa kanyang bisig, sandali lang. Maputla, makinis, at malambot ang kanyang balat.
  "Alam mo, mas gumaling ka na. Kapag pumipirma siya, dahan-dahan niyang ginagalaw ang kanyang mga kamay, sinasadya, para lang sa aking kapakinabangan."
  Sumagot ako: "Na-inspire ako."
  Namula ang batang babae. Isa siyang anghel.
  Mula sa ilang anggulo at sa ilang partikular na pag-iilaw, kamukha niya ang kanyang ama.
  
  
  78
  Pagkalipas lamang ng tanghali, isang naka-unipormeng opisyal ang pumasok sa homicide desk na may hawak na sobreng FedEx. Si Kevin Byrne ay nakaupo sa kanyang mesa, nakataas ang mga paa, nakapikit. Sa kanyang isipan, siya ay bumalik sa mga istasyon ng tren noong kanyang kabataan, nakasuot ng kakaibang hybrid na kasuotan ng anim na baril na may hawakang perlas, isang balaclava ng militar, at isang pilak na spacesuit. Naamoy niya ang malalim na tubig-dagat ng ilog, ang masaganang aroma ng ehe. Ang amoy ng kaligtasan. Sa mundong ito, walang mga serial killer o psychopath na pupugutan ng tao gamit ang chainsaw o maglilibing ng bata nang buhay. Ang tanging panganib na nag-aabang ay ang sinturon ng iyong matandang lalaki kung mahuhuli ka sa hapunan.
  "Detective Byrne?" tanong ng naka-unipormeng opisyal, habang binabasag ang kanilang pagkakatulog.
  Iminulat ni Byrne ang kanyang mga mata. "Oo?"
  "Dumating ito para sa iyo."
  Kinuha ni Byrne ang sobre at tiningnan ang return address. Galing ito sa isang law firm sa Center City. Binuksan niya ito. Sa loob ay may isa pang sobre. Kalakip ng sulat ang isang sulat mula sa law firm, na nagpapaliwanag na ang selyadong sobre ay mula sa ari-arian ni Philip Kessler at ipapadala sa okasyon ng kanyang pagkamatay. Binuksan ni Byrne ang panloob na sobre. Nang mabasa niya ang sulat, bumungad sa kanya ang isang bagong hanay ng mga tanong, na ang mga sagot ay nasa morge.
  "Hindi ako naniniwala rito kahit isang saglit," aniya, na nakakuha ng atensyon ng iilang detektib na nasa silid. Lumapit si Jessica.
  "Ano ito?" tanong niya.
  Binasa nang malakas ni Byrne ang nilalaman ng liham ng abogado ni Kessler. Walang nakakaalam kung ano ang gagawin dito.
  "Sinasabi mo bang binayaran si Phil Kessler para mailabas si Julian Matisse sa bilangguan?" tanong ni Jessica.
  "Ito ang nakasaad sa sulat. Gusto ni Phil na malaman ko ito, pero pagkatapos lang ng kanyang kamatayan."
  "Anong pinagsasabi mo? Sino ang nagbayad sa kanya?" tanong ni Palladino.
  "Hindi sinasabi sa sulat. Pero sinasabi nito na nakatanggap si Phil ng sampung libo para sa pagsasampa ng mga kaso laban kay Jimmy Purifey para mailabas si Julian Matisse sa kulungan habang hinihintay ang kanyang apela."
  Lahat ng tao sa silid ay natigilan nang husto.
  "Sa tingin mo ba si Butler 'yon?" tanong ni Jessica.
  "Magandang tanong."
  Ang magandang balita ay makakapagpahinga na nang mapayapa si Jimmy Purify. Malilinis na ang kanyang pangalan. Ngunit ngayong patay na sina Kessler, Matisse, at Butler, malabong matuklasan pa nila ang tunay na dahilan.
  Ibinaba na rin sa wakas ni Eric Chavez, na siyang laging nasa telepono. "Sabagay, nalaman na rin naman ng laboratoryo kung saang pelikula galing ang pang-anim na card na 'yan sa lobby."
  "Anong pelikula 'yan?" tanong ni Byrne.
  "Saksi. Isang pelikula ni Harrison Ford."
  Sumulyap si Byrne sa telebisyon. Ang Channel 6 ay nagbo-broadcast na ngayon nang live mula sa kanto ng 30th at Market Streets. Kinakausap nila ang mga tao kung gaano kasaya si Will Parrish na mag-film sa istasyon ng tren.
  "Diyos ko," sabi ni Byrne.
  "Ano?" tanong ni Jessica.
  "Hindi pa ito ang katapusan."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  Mabilis na binasa ni Byrne ang sulat mula sa abogadong si Phil Kessler. "Pinag-iisipan ko pa. Bakit magpapakamatay si Butler bago ang malaking katapusan?"
  "Taglay ang lahat ng nararapat na paggalang sa mga patay," panimula ni Palladino, "sino ang may pakialam? Patay na ang baliw, at iyon lang."
  "Hindi namin alam kung nasa loob ng kotse si Nigel Butler."
  Totoo iyon. Hindi pa rin lumalabas ang mga ulat ng DNA o ng mga dentista. Wala talagang matibay na dahilan para maniwala na may iba pang nasa loob ng kotseng iyon maliban kay Butler.
  Nakatayo na si Byrne. "Siguro pang-aliw lang ang apoy na iyon. Siguro ginawa niya iyon dahil kailangan niya ng mas maraming oras."
  "Sino ang nasa kotse?" tanong ni Jessica.
  "Wala akong ideya," sabi ni Byrne. "Pero bakit niya tayo padadalhan ng pelikula ng isang batang inililibing kung ayaw niya tayong matagpuan siya sa tamang oras? Kung talagang gusto niyang parusahan si Ian Whitestone sa ganitong paraan, bakit hindi na lang hayaang mamatay ang bata? Bakit hindi na lang iwan ang patay niyang anak sa kanyang pintuan?"
  Walang nakapagbigay ng magandang sagot sa tanong na ito.
  "Lahat ng pagpatay sa mga pelikula ay naganap sa mga banyo, hindi ba?" patuloy ni Byrne.
  "Tama. Paano naman ito?" tanong ni Jessica.
  "Sa 'Witness,' isang batang Amish ang nakasaksi ng isang pagpatay," sagot ni Byrne.
  "Hindi ko maintindihan," sabi ni Jessica.
  Ipinakita sa monitor ng telebisyon si Ian Whitestone na papasok sa istasyon. Binunot ni Byrne ang kanyang sandata at sinubukan ito. Habang palabas ng pinto, sinabi niya, "Ang biktima sa pelikulang ito ay hiniwa sa lalamunan sa banyo sa 30th Street Station."
  
  
  79
  Ang "THIRTIETH STREET" ay nakalista sa Pambansang Rehistro ng mga Makasaysayang Lugar. Ang walong palapag na gusaling may konkretong balangkas ay itinayo noong 1934 at sumasakop sa dalawang buong bloke ng lungsod.
  Nang araw na iyon, mas naging abala pa ang lugar kaysa dati. Mahigit tatlong daang extra na naka-kompletong makeup at costume ang nagkukumpulan sa main hall, naghihintay na kunan ang kanilang eksena sa hilagang waiting room. Bukod pa rito, mayroong pitumpu't limang crew member, kabilang ang mga sound engineer, lighting technician, camera operator, crew chief, at iba't ibang production assistant.
  Bagama't hindi naantala ang iskedyul ng tren, nanatiling gumagana ang pangunahing terminal ng produksyon sa loob ng dalawang oras. Inakay ang mga pasahero sa isang makitid na koridor na gawa sa lubid sa timog na pader.
  Pagdating ng mga pulis, ang kamera ay nasa isang malaking crane, hinaharangan ang isang masalimuot na kuha, sinusubaybayan ang isang pulutong ng mga extra sa pangunahing bulwagan, pagkatapos ay dumaan sa isang malaking arko patungo sa hilagang silid-hintayan, kung saan makikita si Will Parrish na nakatayo sa ilalim ng isang malaking bas-relief ng "Spirit of Transportation" ni Karl Bitter. Sa pagkadismaya ng mga detektib, lahat ng mga extra ay magkakapareho ang pananamit. Ito ay isang uri ng panaginip, kung saan sila ay nakasuot ng mahahabang pulang roba ng monasteryo at itim na maskara. Habang papunta si Jessica sa hilagang silid-hintayan, nakita niya ang stunt double ni Will Parrish, na nakasuot ng dilaw na kapote.
  Hinalughog ng mga detektib ang mga banyo ng mga lalaki at babae, sinisikap na hindi magdulot ng hindi kinakailangang alarma. Hindi nila nakita si Ian Whitestone. Hindi rin nila nakita si Nigel Butler.
  Tinawagan ni Jessica si Terry Cahill gamit ang kanyang cellphone, umaasang makakagambala ito sa production company. Natanggap niya ang kanyang voicemail.
  
  Nakatayo sina Byrne at Jessica sa gitna ng malawak na pangunahing bulwagan ng istasyon, malapit sa information kiosk, sa anino ng isang tansong eskultura ng isang anghel.
  "Ano ba ang dapat nating gawin?" tanong ni Jessica, alam niyang retorikal lang ang tanong. Sinuportahan ni Byrne ang desisyon niya. Mula noong una silang magkita, tinatrato na siya nito bilang kapantay, at ngayong pinamumunuan na nito ang task force na ito, hindi na niya ipinagkait ang karanasan nito. Desisyon niya iyon, at ang tingin sa mga mata nito ay nagsasabing sinusuportahan niya ang desisyon nito, anuman iyon.
  Isa lang ang pagpipilian. Maaari siyang makaranas ng impyerno mula sa alkalde, sa Kagawaran ng Transportasyon, sa Amtrak, sa SEPTA, at sa lahat ng iba pa, ngunit kailangan niyang gawin ito. Nagsalita siya sa two-way radio. "Patayin mo," sabi niya. "Walang sinuman ang papasok o lalabas."
  Bago pa sila makagalaw, tumunog ang cellphone ni Byrne. Si Nick Palladino iyon.
  - Anong nangyari, Nick?
  "Nakatanggap kami ng balita mula sa Ministry of Economy. May ngipin sa katawan ng nasusunog na kotse."
  "Ano'ng meron tayo?" tanong ni Byrne.
  "Bueno, hindi tugma ang mga rekord ng ngipin kay Nigel Butler," sabi ni Palladino. "Kaya sumugal kami ni Eric at pumunta sa Bala Cynwyd."
  Napagtanto ito ni Byrne: isang domino ang bumangga sa isa pa. "Sinasabi mo ba ang sa tingin ko ay sinasabi mo?"
  "Oo," sabi ni Palladino. "Ang bangkay sa kotse ay si Adam Kaslov."
  
  Ang assistant director ng pelikula ay isang babaeng nagngangalang Joanna Young. Natagpuan siya ni Jessica malapit sa food court, may hawak na cellphone, isa pang cellphone sa tainga, isang tumutunog na two-way radio na nakakabit sa kanyang sinturon, at isang mahabang pila ng mga taong balisa na naghihintay na makausap siya. Hindi siya isang masayang turista.
  "Para saan ba ito?" tanong ni Yang.
  "Wala akong karapatang pag-usapan iyan sa ngayon," sabi ni Jessica. "Pero kailangan talaga nating makausap si Mr. Whitestone."
  "Natatakot akong umalis na siya sa set."
  "Kailan?"
  - Umalis siya mga sampung minuto ang nakalipas.
  "Isa?"
  - Umalis siya dala ang isa sa mga extra, at gusto ko talaga...
  "Aling pinto?" tanong ni Jessica.
  - Pasukan sa Dalawampu't siyam na Kalye.
  - At hindi mo pa siya nakikita simula noon?
  "Hindi," sabi niya. "Pero sana bumalik siya agad. Nalulugi tayo ng halos isang libong dolyar kada minuto rito."
  Lumapit si Byrne sa daanan ng dalawahang sasakyan. "Jess?"
  "Oo?"
  - Sa tingin ko dapat mong makita ito.
  
  Ang mas malaki sa dalawang banyo ng mga lalaki sa istasyon ay isang labirinto ng malalaki at puting-tile na mga silid na katabi ng hilagang silid-hintayan. Ang mga lababo ay nasa isang silid, ang mga palikuran ay nasa isa pa-isang mahabang hanay ng mga pintuang hindi kinakalawang na asero na may mga palikuran sa magkabilang gilid. Ang gustong ipakita ni Byrne kay Jessica ay nasa huling palikuran sa kaliwa, sa likod ng pinto. Nakasulat sa ilalim ng pinto ang isang serye ng mga numero, na pinaghihiwalay ng mga decimal point. At mukhang nakasulat ito sa dugo.
  "Kinunan ba natin ito ng litrato?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Byrne.
  Nagsuot si Jessica ng guwantes. Malagkit pa rin ang dugo. "Kamakailan lang."
  "May sample na ang CSU na papunta na sa laboratoryo."
  "Ano ang mga numerong ito?" tanong ni Byrne.
  "Mukhang IP address," sagot ni Jessica.
  "IP address?" tanong ni Byrne. "Paano-"
  "Ang website," sabi ni Jessica. "Gusto niyang puntahan natin ang website."
  
  
  80
  Sa ANUMANG pelikulang sulit sa panlasa, sa anumang pelikulang ginawa nang may pagmamalaki, palaging may sandali sa ikatlong yugto kung kailan kailangang gumanap ang bida. Sa sandaling ito, bago ang kasukdulan ng pelikula, nagsisimula nang magbago ang kwento.
  Binuksan ko ang pinto at binuksan ang TV. Lahat ng aktor, maliban sa isa, ay nasa mga pwesto na. Ipinuwesto ko ang kamera. Bumungad sa mukha ni Angelica ang liwanag. Mukhang pareho pa rin siya ng dati. Bata pa. Hindi naantig ng panahon.
  Maganda.
  OceanofPDF.com
  81
  Madilim, walang laman, at nakakatakot na walang laman ang screen.
  "Sigurado ka bang nasa tamang lugar tayo?" tanong ni Byrne.
  Muling inilagay ni Mateo ang IP address sa address bar ng web browser. Nag-refresh ang screen. Itim pa rin. "Wala pa."
  Lumipat sina Byrne at Jessica mula sa editing room patungo sa AV studio. Noong dekada 1980, isang lokal na palabas na pinamagatang "Police Perspectives" ang kinunan sa isang malaki at mataas na kisameng silid sa silong ng Roundhouse. May ilang malalaking spotlight pa ring nakasabit sa kisame.
  Nagmadali ang laboratoryo na magsagawa ng mga paunang pagsusuri sa dugong natagpuan sa istasyon ng tren. Sumagot sila ng "Negatibo." Kinumpirma ng isang tawag sa doktor ni Ian Whitestone na negatibo ang resulta ng pagsusuri kay Whitestone. Bagama't malamang na hindi naranasan ni Whitestone ang parehong sinapit ng biktima sa "Witness"-kung naputol ang kanyang jugular, magkakaroon sana ng mga dugo-halos walang duda na siya ay nasugatan.
  "Mga Detektib," sabi ni Mateo.
  Tumakbo sina Byrne at Jessica pabalik sa editing bay. May tatlong salita na ngayon sa screen. Isang pamagat. Mga puting letra na nakasentro sa itim. Kahit papaano, mas nakakagambala pa ang larawang ito kaysa sa blankong screen. Ganito ang nakasulat sa screen:
  MGA DIYOS NG BALAT
  "Anong ibig sabihin niyan?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ko alam," sabi ni Mateo. Humarap siya sa kanyang laptop. Nag-type siya ng mga salita sa text field ng Google. Ilang beses lang. Walang pangako o pagbubunyag. Muli, sa imdb.com. Wala.
  "Alam ba natin kung saan 'yan nanggaling?" tanong ni Byrne.
  "Pinagtatrabahuhan ko."
  Tumawag si Mateo para hanapin ang ISP, ang internet service provider kung saan nakarehistro ang website.
  Biglang nagbago ang imahe. Nakatingin na sila ngayon sa isang blankong pader. Puting plaster. Maliwanag ang ilaw. Maalikabok ang sahig, gawa sa matigas na tabla. Walang bakas sa frame kung saan ito maaaring naroon. Walang tunog na maririnig.
  Pagkatapos ay bahagyang lumiko ang kamera pakanan, at nakita ang isang dalagang nakasuot ng dilaw na teddy bear. Nakasuot siya ng hood. Siya ay marupok, maputla, at pino. Nakatayo siya sa dingding, hindi gumagalaw. Ang kanyang tindig ay nagpapahiwatig ng takot. Imposibleng malaman ang kanyang edad, ngunit mukha siyang tinedyer.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Mukhang live webcam feed," sabi ni Mateo. "Pero hindi ito high-definition camera."
  Isang lalaki ang pumasok sa set at lumapit sa dalaga. Nakadamit ito na parang isa sa mga extra mula sa "The Palace"-isang pulang roba ng monghe at isang maskarang pang-buong mukha. May inabot siya rito. Mukhang makintab ito, parang metal. Hinawakan ito ng dalaga nang ilang sandali. Matindi ang liwanag, binabalot ang mga pigura, binababad sila sa isang nakakatakot na pilak na liwanag, kaya mahirap matukoy kung ano ang ginagawa nito. Ibinalik niya ito sa lalaki.
  Ilang segundo ang lumipas, tumunog ang cellphone ni Kevin Byrne. Napatingin ang lahat sa kanya. Iyon ang tunog na nililikha ng cellphone niya nang makatanggap siya ng text message, hindi tawag. Nagsimulang bumilis ang tibok ng puso niya. Nanginginig ang mga kamay niyang inilabas ang cellphone niya at nag-scroll papunta sa screen ng mga text message. Bago nagbasa, sumulyap muna siya sa laptop niya. Ibinaba ng lalaki sa screen ang hood ng dalaga.
  "Diyos ko," sabi ni Jessica.
  Tiningnan ni Byrne ang kanyang telepono. Lahat ng kinatatakutan niya sa buhay ay nabubuod sa limang liham na iyon:
  TSBOAO.
  
  
  82
  BUONG BUHAY NIYA AY ALAM NA NIYA ANG KATAHIMIKAN. Ang konsepto, ang mismong konsepto ng tunog, ay abstrakto para sa kanya, ngunit lubos niya itong naiisip. Makulay ang tunog.
  Para sa maraming bingi, ang katahimikan ay maitim.
  Para sa kanya, ang katahimikan ay puti. Isang walang katapusang guhit ng mga puting ulap, na umaagos patungo sa kawalang-hanggan. Ang tunog, gaya ng kanyang naisip, ay isang magandang bahaghari laban sa purong puting likuran.
  Nang una niya itong makita sa hintuan ng bus malapit sa Rittenhouse Square, inakala niyang kaaya-aya ang itsura nito, marahil ay medyo katawa-tawa. Nagbabasa ito ng Handshape Dictionary, sinusubukang intindihin ang alpabeto. Nagtaka siya kung bakit sinusubukan nitong matuto ng ASL-may kamag-anak ba itong bingi o sinusubukan nitong makipag-ugnayan sa isang bingi-pero hindi naman ito nagtanong.
  Nang makita niya itong muli sa Logan Circle, tinulungan siya nito sa pamamagitan ng paghahatid ng mga pakete nito sa istasyon ng SEPTA.
  At saka niya ito itinulak papasok sa trunk ng kotse nito.
  Ang hindi inaasahan ng lalaking ito ay ang disiplina niya. Kung walang disiplina, mababaliw ang mga gumagamit ng wala pang limang pandama. Alam niya iyon. Alam ito ng lahat ng kaibigan niyang bingi. Disiplina ang tumulong sa kanya na malampasan ang takot niyang tanggihan ng mundo ng pandinig. Disiplina ang tumulong sa kanya na maabot ang mataas na inaasahan ng kanyang mga magulang sa kanya. Disiplina ang nagligtas sa kanya mula rito. Kung inakala ng lalaking ito na wala pa siyang naranasang mas nakakatakot pa sa kakaiba at pangit niyang laro, malinaw na wala siyang kilalang kahit isang bingi.
  Pupunta ang kanyang ama para sa kanya. Hindi niya siya kailanman binigo. Palagi.
  Kaya naghintay siya. Nang may disiplina. Nang may pag-asa.
  Sa katahimikan.
  
  
  83
  Ang pagpapadala ay isinagawa sa pamamagitan ng isang mobile phone. Nagdala si Mateo ng isang laptop na nakakonekta sa internet sa duty room. Naniniwala siyang isa itong webcam na nakakonekta sa laptop at pagkatapos ay nakakonekta sa isang mobile phone. Dahil dito, naging mas kumplikado ang pagsubaybay dahil-hindi tulad ng isang landline, na nakatali sa isang permanenteng address-ang signal ng isang mobile phone ay kailangang i-triangulate sa pagitan ng mga cell tower.
  Sa loob ng ilang minuto, ang kahilingan para sa utos ng korte upang subaybayan ang cellphone ay naipadala na sa opisina ng district attorney sa pamamagitan ng fax. Kadalasan, ang ganitong bagay ay tumatagal ng ilang oras. Hindi ngayon. Personal itong dinala ni Paul DiCarlo mula sa kanyang opisina sa 1421 Arch Street patungo sa pinakamataas na palapag ng Criminal Justice Center, kung saan ito pinirmahan ni Hukom Liam McManus. Pagkalipas ng sampung minuto, ang homicide squad ay nakipag-usap na sa telepono sa security department ng kompanya ng cellphone.
  Si Detective Tony Park ang takbuhan ng unit pagdating sa digital na teknolohiya at komunikasyon sa cellphone. Isa sa iilang Korean-American na detektib sa puwersa, isang padre de pamilya na nasa huling bahagi ng kanyang trenta, si Tony Park ay may nakakapagpakalmang impluwensya sa lahat ng nakapaligid sa kanya. Sa kasalukuyan, ang aspetong ito ng kanyang personalidad, kasama ang kanyang kaalaman sa electronics, ay napakahalaga. Malapit nang sumabog ang aparato.
  Nagsalita si Pak sa isang landline, iniulat ang pag-usad ng daan sa isang grupo ng mga balisang detektib. "Pinapatakbo na nila ito ngayon sa tracking matrix," sabi ni Pak.
  "Mayroon na ba silang kastilyo?" tanong ni Jessica.
  "Hindi pa."
  Parang hayop na nakakulong sa kulungan si Byrne habang naglalakad sa silid. Isang dosenang detektib ang nagtagal sa loob o malapit sa duty room, naghihintay ng salita at direksyon. Hindi maaliw o mapanatag si Byrne. Lahat ng mga kalalakihan at kababaihang ito ay may mga pamilya. Maaari rin silang magkapamilya.
  "May galaw tayo," sabi ni Mateo, sabay turo sa screen ng laptop. Nagsiksikan ang mga detektib sa paligid niya.
  Sa screen, isang lalaking nakadamit monghe ang humila ng isa pang lalaki papasok sa frame. Si Ian Whitestone iyon. Nakasuot siya ng asul na dyaket. Mukhang nahihilo siya. Nakayuko ang ulo niya sa kanyang mga balikat. Walang nakikitang dugo sa kanyang mukha o mga kamay.
  Natumba si Whitestone sa pader sa tabi ni Colleen. Mukhang nakapangingilabot ang imahe sa matinding puting liwanag. Naisip ni Jessica kung sino pa kaya ang nanonood nito kung ikinalat ng baliw na ito ang web address sa media, at sa internet sa pangkalahatan.
  Pagkatapos, isang pigura na nakadamit monghe ang lumapit sa kamera at inikot ang lente. Ang imahe ay putol-putol at butil-butil dahil sa kawalan ng resolusyon at mabilis na paggalaw. Nang huminto ang imahe, lumitaw ito sa isang dobleng kama, na napapalibutan ng dalawang murang nightstand at mga lampara sa mesa.
  "Pelikula 'yan," sabi ni Byrne, nababasag ang boses. "Gumagawa ulit siya ng pelikula."
  Naunawaan ni Jessica ang sitwasyon nang may nakakapanlumo na kalinawan. Ito ay muling paggawa ng silid ng motel sa Philadelphia Skin. Plano ng aktor na gawing muli ang Philadelphia Skin kasama si Colleen Byrne bilang si Angelica Butler.
  Kinailangan nila siyang hanapin.
  "Mayroon silang tore," sabi ni Park. "Sinasaklaw nito ang bahagi ng Hilagang Philadelphia."
  "Saan sa North Philadelphia?" tanong ni Byrne. Nakatayo siya sa may pintuan, halos nanginginig sa pananabik. Tatlong beses niyang itinulak ang kamao sa hamba ng pinto. "Saan?"
  "Pinagtatrabahuhan na nila iyan," sabi ni Pak. Itinuro niya ang isang mapa sa isa sa mga monitor. "Tungkol lang ito sa dalawang parisukat na bloke. Lumabas ka. Gagabayan kita."
  Umalis na si Byrne bago pa niya matapos ang kanyang sasabihin.
  
  
  84
  Sa lahat ng kanyang mga taon, minsan lang niya ito gustong marinig. Minsan lang. At hindi pa iyon katagalan. Dalawa sa kanyang mga kaibigang nakakarinig ang bumili ng mga tiket para sa isang konsiyerto ni John Mayer. Dapat ay patay na si John Mayer. Pinatugtog para sa kanya ng kanyang kaibigang nakakarinig na si Lula ang album ni John Mayer na Heavier Things, at hinawakan niya ang mga speaker, dinama ang bass at ang vocals. Kilala niya ang musika nito. Alam niya ito sa kanyang puso.
  Sana marinig niya ito ngayon. May dalawa pang tao sa silid na kasama niya, at kung maririnig niya sila, baka makahanap siya ng paraan para makaalis sa sitwasyong ito.
  Kung naririnig lang niya...
  Maraming beses na ipinaliwanag sa kanya ng kanyang ama ang ginagawa nito. Alam niyang mapanganib ang ginagawa nito, at ang mga taong inaresto niya ang pinakamasamang tao sa mundo.
  Nakatayo siyang nakasandal sa pader. Tinanggal ng lalaki ang kanyang hood, at mabuti na lang iyon. Nagdusa siya mula sa nakakatakot na claustrophobia. Ngunit ngayon ang liwanag sa kanyang mga mata ay nakasisilaw. Kung hindi siya makakita, hindi siya makakalaban.
  At handa na siyang lumaban.
  
  
  85
  ANG kapitbahayan ng Germantown Avenue malapit sa Indiana ay isang maipagmamalaki ngunit matagal nang nahihirapang komunidad ng mga bahay na yari sa hanay at mga tindahang ladrilyo, sa kailaliman ng Badlands, isang limang-milya-kuwadradong kahabaan ng North Philadelphia na tumatakbo mula Erie Avenue patimog hanggang Spring Garden; mula Ridge Avenue hanggang Front Street.
  Hindi bababa sa sangkapat ng mga gusali sa bloke ay mga espasyong tingian, ang ilan ay may nakatira, karamihan ay walang laman-isang nakakuyom na kamao ng mga istrukturang tatlong palapag, na magkakadikit at may mga bakanteng espasyo sa pagitan. Mahirap hanapin ang lahat ng mga ito, halos imposible. Kadalasan, kapag sinusubaybayan ng departamento ang mga bakas ng cellphone, mayroon silang mga naunang impormasyon na magagamit: isang suspek na may kaugnayan sa lugar, isang kilalang kasabwat, isang posibleng address. Sa pagkakataong ito, wala silang nakuha. Sinuri na nila si Nigel Butler sa lahat ng posibleng paraan: mga dating address, mga paupahang ari-arian na maaaring pagmamay-ari niya, mga address ng mga miyembro ng pamilya. Walang nag-uugnay sa kanya sa lugar. Kailangan nilang halughugin ang bawat pulgadang parisukat ng bloke, at halughugin ito nang walang pahintulot.
  Kahit gaano kahalaga ang timing, naaayon sila sa konstitusyon. Bagama't mayroon silang sapat na kalayaan na pasukin ang isang bahay kung may malamang na dahilan na may nasugatan sa lugar, mas makabubuti kung bukas at malinaw ang computer na iyon.
  Pagsapit ng ala-una, mga dalawampung detektib at naka-unipormeng opisyal ang dumating sa enclave. Parang asul na pader ang kanilang dinaanan, hawak ang litrato ni Colleen Byrne, at paulit-ulit na tinatanong ang parehong mga tanong. Ngunit sa pagkakataong ito, iba ang mga bagay para sa mga detektib. Sa pagkakataong ito, kailangan nilang agad na basahin ang taong nasa kabilang panig ng pintuan-kidnapper, mamamatay-tao, serial killer, inosente.
  Sa pagkakataong ito ay isa na ito sa kanila.
  Nanatili si Byrne sa likod ni Jessica habang nagdo-doorbell at kumakatok sa mga pinto. Sa bawat pagkakataon, ini-scan niya ang mukha ng mamamayan, pinapagana ang radar, lahat ng pandama ay alerto. May earpiece sa tainga niya, direktang nakakonekta sa bukas na linya ng telepono nina Tony Park at Mateo Fuentes. Sinubukan siyang pigilan ni Jessica na mag-broadcast nang live, ngunit wala siyang nagawa.
  OceanofPDF.com
  86
  Nag-aalab ang puso ni Byrne. Kung may mangyari kay Colleen, tatapusin niya ang batang iyon sa isang putok sa malapitan, at pagkatapos ay sa sarili niya. Pagkatapos noon, wala nang dahilan para huminga pa. Siya ang buhay niya.
  "Anong nangyayari ngayon?" tanong ni Byrne gamit ang kanyang headset, sa kanyang three-way communication.
  "Static shot," sagot ni Mateo. "Basta... si Collin lang sa pader. Walang nagbago."
  Naglakad-lakad si Byrne. Isa na namang row house. Isa na namang posibleng eksena. Pinindot ni Jessica ang doorbell.
  "Ito ba ang lugar na iyon?" tanong ni Byrne. Hinaplos niya ang maruming bintana, wala siyang naramdaman. Umatras siya.
  Isang babae ang nagbukas ng pinto. Isa siyang mataba at itim na babae na nasa mga unang bahagi ng kwarenta, may karga na isang bata, marahil ang kanyang apo. Nakatali nang mahigpit ang kanyang uban at naka-bundle. "Tungkol saan ito?"
  Nakatayo ang mga pader, nasa labas ang sitwasyon. Para sa kanya, isa lamang itong panghihimasok ng mga pulis. Sumulyap siya sa balikat ni Jessica, sinubukang salubungin ang tingin ni Byrne, at umatras.
  "Nakita mo ba ang babaeng ito, ma'am?" tanong ni Jessica, hawak ang isang litrato sa isang kamay at isang badge sa kabila.
  Hindi agad tiningnan ng babae ang litrato, kaya nagpasya siyang gamitin ang kanyang karapatang hindi makipagtulungan.
  Hindi na naghintay ng sagot si Byrne. Nilagpasan niya ito, sumulyap sa sala, at tumakbo pababa sa makikipot na hagdan papunta sa silong. Natagpuan niya ang isang maalikabok na Nautilus at ilang sirang kagamitan. Hindi niya nakita ang kanyang anak na babae. Nagmadali siyang bumalik sa itaas at lumabas ng pintuan. Bago pa man makahingi ng tawad si Jessica (kasama na ang pag-asang walang magaganap na kaso), kumakatok na siya sa pinto ng katabing bahay.
  
  Uy, naghiwalay na sila. Si Jessica ang sasakupin ang susunod na mga bahay. Tumalon si Byrne paharap, sa kanto.
  Ang sumunod na tirahan ay isang maliit at tatlong palapag na rowhouse na may asul na pinto. Ang karatula sa tabi ng pinto ay nagsasabing: V. TALMAN. Kumatok si Jessica. Walang sumasagot. Wala pa ring sumasagot. Paalis na sana siya nang dahan-dahang bumukas ang pinto. Isang matandang babaeng puti ang bumungad sa pinto. Nakasuot siya ng malambot na abuhing roba at sapatos na pang-tennis na Velcro. "Matutulungan ba kita?" tanong ng babae.
  Ipinakita ni Jessica sa kanya ang litrato. "Pasensya na sa abala, ma'am. Nakita mo na ba ang babaeng ito?"
  Itinaas ng babae ang kanyang salamin at nag-concentrate. "Ang cute."
  - Nakita mo ba siya kamakailan lang, ginang?
  Binago niya ang direksyon ng kanyang sarili. "Hindi."
  "Mabuhay ka-"
  "Van!" sigaw niya. Inangat niya ang ulo niya at nakinig. Muli. "Van!" Wala. "Nakaalis si Musta. Pasensya na."
  "Salamat sa oras mo."
  Isinara ng babae ang pinto, at tumawid si Jessica sa rehas papunta sa beranda ng kalapit na bahay. Sa likod ng bahay na iyon ay isang negosyong natatakpan ng tabla. Kumatok siya, at pinindot ang kampana. Walang nangyari. Idinikit niya ang kanyang tainga sa pinto. Katahimikan.
  Bumaba si Jessica ng hagdan, bumalik sa bangketa, at muntik nang mabangga ang isang tao. Sinabihan siya ng likas na ugali na bumunot ng baril. Mabuti na lang at hindi niya ginawa.
  Si Mark Underwood iyon. Naka-sibilyan siya: isang maitim na polypropylene T-shirt, asul na maong, at sneakers. "Narinig kong tumunog ang telepono," sabi niya. "Huwag kang mag-alala. Hahanapin natin siya."
  "Salamat," sabi niya.
  - Ano ang nilinis mo?
  "Dito lang sa bahay na ito," sabi ni Jessica, kahit na hindi masyadong tumpak ang salitang "nalinis na". Hindi pa nila nakapasok o nasuri ang bawat kwarto.
  Sumulyap si Underwood sa kalye mula pataas hanggang pababa. "Papasukin mo ako ng mainit na katawan dito."
  Iniabot niya ang kanyang kamay. Ibinigay ni Jessica sa kanya ang kanyang all-terrain vehicle. Habang nagsasalita si Underwood sa base, naglakad si Jessica papunta sa pinto at idinikit ang kanyang tainga dito. Wala. Sinubukan niyang isipin ang kakila-kilabot na nararanasan ni Colleen Byrne sa kanyang mundo ng katahimikan.
  Ibinalik ni Underwood ang rover at sinabing, "Darating sila maya-maya. Dadalhin natin ang susunod na bloke."
  - Hahabol ako kay Kevin.
  "Sabihin mo lang sa kanya na maging kalmado," sabi ni Underwood. "Hahanapin natin siya."
  
  
  87
  Nakatayo si Evyn Byrne sa harap ng isang natatakpang espasyo ng tingian. Nag-iisa siya. Ang tindahan ay tila ba maraming negosyo ang naroon sa mga nakalipas na taon. Ang mga bintana ay pininturahan ng itim. Walang karatula sa itaas ng pintuan, ngunit ang mga taon ng mga pangalan at damdamin ay nakaukit sa pasukan na gawa sa kahoy.
  Isang makitid na eskinita ang nagtagpo sa isang tindahan at isang rowhouse sa kanan. Binunot ni Byrne ang kanyang baril at naglakad sa eskinita. Sa kalagitnaan pababa ay isang bintana na may rehas. Nakinig siya sa bintana. Katahimikan. Nagpatuloy siya sa pagsulong at natagpuan ang kanyang sarili sa isang maliit na patyo sa likuran, isang patyo na napapaligiran sa tatlong gilid ng isang mataas na bakod na kahoy.
  Ang pinto sa likod ay walang lining na plywood o nakakandado mula sa labas. May kinakalawang na turnilyo. Itinulak ni Byrne ang pinto. Mahigpit itong nakakandado.
  Alam ni Byrne na kailangan niyang magpokus. Maraming beses sa kanyang karera, ang buhay ng isang tao ay nakataya, ang kanilang buhay mismo ay nakasalalay sa kanyang pagpapasya. Sa bawat pagkakataon, nararamdaman niya ang bigat ng kanyang responsibilidad, ang bigat ng kanyang tungkulin.
  Pero hindi iyon nangyari. Hindi iyon dapat mangyari. Sa katunayan, nagulat siya na hindi siya tinawagan ni Ike Buchanan. Gayunpaman, kung tinawagan niya iyon, malamang itinapon ni Byrne ang kanyang badge sa mesa at agad na lumabas.
  Tinanggal ni Byrne ang kanyang kurbata at kinalas ang butones sa itaas ng kanyang kamiseta. Nakakapangilabot ang init sa looban. Tumutulo ang pawis sa kanyang leeg at balikat.
  Isinara niya ang pinto at pumasok, nakataas ang kanyang sandata. Malapit na si Colleen. Alam niya iyon. Naramdaman niya iyon. Isinandal niya ang kanyang ulo sa mga tunog ng lumang gusali. Tubig na tumutunog sa mga kalawangin na tubo. Ang langitngit ng mga matagal nang natuyong biga.
  Pumasok siya sa isang maliit na pasilyo. Sa unahan ay isang nakasarang pinto. Sa kanan ay isang pader na puno ng maalikabok na mga istante.
  Hinawakan niya ang pinto at ang mga imahe ay nakatatak sa kanyang isipan...
  ...Si Colleen ay nakasandal sa dingding... isang lalaking nakasuot ng pulang damit ng monghe... tulong, tay, oh, tulong, bilisan, tay, tulong...
  Nandito siya. Sa gusaling ito. Natagpuan niya siya.
  Alam ni Byrne na dapat siyang humingi ng tulong, ngunit hindi niya alam ang gagawin niya kapag nahanap na niya ang Aktor. Kung ang Aktor ay nasa isa sa mga silid na iyon at kailangan niya itong pilitin, pipigilan niya ito. Walang pag-aalinlangan. Kung may foul play man, ayaw niyang ilagay sa panganib ang mga kapwa niya detektib. Hindi niya isasama si Jessica dito. Kaya niya itong harapin nang mag-isa.
  Tinanggal niya ang earphone sa tenga niya, pinatay ang telepono at lumabas sa pinto.
  
  
  88
  NAKATAYO SI J. ESSICA SA LABAS NG tindahan. Tumingala siya sa mga kalsada. Ngayon lang siya nakakita ng ganito karaming pulis sa iisang lugar. Siguro ay dalawampung sasakyan ng pulis. Tapos may mga walang markang sasakyan, mga service van, at patuloy na lumalaking grupo ng mga tao. Mga lalaki at babaeng naka-uniporme, mga lalaki at babaeng naka-suit, ang kanilang mga badge ay kumikinang sa ginintuang sikat ng araw. Para sa maraming tao sa karamihan, isa na naman itong pagkubkob ng pulisya sa kanilang mundo. Kung alam lang nila. Paano kung ang kanilang anak na lalaki o babae iyon?
  Wala si Byrne kahit saan. Nalampasan na ba nila ang adres na ito? May isang makitid na eskinita sa pagitan ng tindahan at ng terraced house. Naglakad siya sa eskinita, huminto sandali para makinig sa bintana na may rehas. Wala siyang narinig. Patuloy siyang naglakad hanggang sa matagpuan niya ang sarili sa isang maliit na patyo sa likod ng tindahan. Bahagyang nakabukas ang pinto sa likod.
  Pumasok ba talaga ito nang hindi niya sinasabi sa kanya? Posible nga iyon. Sandali niyang naisipang humingi ng suporta para makasama niya sa pagpasok sa gusali, ngunit nagbago ang isip niya.
  Si Kevin Byrne ang kanyang kapareha. Maaaring operasyon ito ng isang departamento, ngunit palabas niya iyon. Anak niya ito.
  Bumalik siya sa kalye, nakatingin sa magkabilang direksyon. Ang mga detektib, naka-unipormeng opisyal, at mga ahente ng FBI ay nakatayo sa magkabilang gilid. Bumalik siya sa eskinita, binunot ang kanyang baril, at pumasok sa pinto.
  
  
  89
  Dumaan siya sa maraming maliliit na silid. Ang dating isang panloob na espasyo na idinisenyo para sa tingian ay nabago ilang taon na ang nakalilipas tungo sa isang labirinto ng mga sulok, nitso, at mga butas sa maliliit na silid.
  Nilikha para lamang sa layuning ito? tanong ni Byrne.
  Sa isang makitid na pasilyo, may hawak na pistola na abot-baywang, naramdaman niyang bumukas ang isang mas malaking espasyo sa harap niya, at bumababa nang isa o dalawang digri ang temperatura.
  Madilim ang pangunahing espasyo ng tingian, puno ng mga sirang muwebles, kagamitang pangkomersyo, at ilang maalikabok na air compressor. Walang liwanag na pumapasok mula sa mga bintana, na pininturahan ng makapal na itim na enamel. Habang iniikot ni Byrne ang malawak na espasyo sakay ng kanyang Maglite, nakita niya na ang dating maliwanag na mga kahon na nakasalansan sa mga sulok ay may ilang dekada nang amag. Ang hangin-kung ano ang hangin na naroon-ay puno ng luma at mapait na init na kumakapit sa mga dingding, sa kanyang mga damit, sa kanyang balat. Makapal ang amoy ng amag, mga daga, at asukal.
  Pinatay ni Byrne ang kanyang flashlight, sinusubukang mag-adjust sa mahinang liwanag. Sa kanyang kanan ay isang hanay ng mga counter na gawa sa salamin. Sa loob, nakita niya ang matingkad na kulay ng papel.
  Makintab na pulang papel. Nakita na niya ito dati.
  Pumikit siya at hinawakan ang pader.
  Nagkaroon ng kaligayahan dito. Ang tawanan ng mga bata. Ang lahat ng ito ay tumigil maraming taon na ang nakalilipas nang pumasok ang kapangitan, isang maysakit na kaluluwa na nilamon ang kagalakan.
  Iminulat niya ang kanyang mga mata.
  May isa pang pasilyo sa unahan, isa pang pinto, na ang balangkas nito ay basag ilang taon na ang nakalilipas. Tiningnan nang mabuti ni Byrne. Sariwa pa ang kahoy. May isang taong kamakailan lamang ay may dinala na isang malaking bagay sa pintuan, na nakasira sa balangkas. Mga kagamitan sa pag-iilaw? naisip niya.
  Idinikit niya ang tainga sa pinto at nakinig. Katahimikan. Isa itong silid. Naramdaman niya ito. Naramdaman niya ito sa isang lugar na hindi alam ng kanyang puso at isipan. Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto.
  At nakita niya ang kaniyang anak na babae. Nakatali ito sa kama.
  Nadurog ang puso niya sa milyong piraso.
  Mahal kong anak na babae, ano ba ang nagawa ko sa iyo?
  Pagkatapos: Paggalaw. Mabilis. Isang kislap ng pula sa harap niya. Ang tunog ng pagaspas ng tela sa tahimik at mainit na hangin. Pagkatapos ay nawala ang tunog.
  Bago pa siya makapag-react, bago pa niya maitaas ang kanyang sandata, nakaramdam na siya ng presensya sa kanyang kaliwa.
  Tapos sumabog ang likod ng ulo niya.
  
  
  90
  Gamit ang maitim na mga mata na parang nasanay na sa pag-aaral, naglakad si Jessica sa mahabang pasilyo, sumisilip papasok sa gitna ng gusali. Di-nagtagal ay napadpad siya sa isang pansamantalang control room. May dalawang VHS editing bay, ang kanilang berde at pulang ilaw ay kumikinang na parang katarata sa dilim. Dito idini-dub ng aktor ang kanyang mga recording. Mayroon ding telebisyon. Ipinapakita nito ang larawan ng website na nakita niya sa Roundhouse. Malabo ang mga ilaw. Walang tunog.
  Biglang may gumalaw sa screen. Nakita niya ang isang monghe na nakapulang damit na naglalakad sa frame. May mga anino sa dingding. Lumipat ang kamera pakanan. Si Colleen ay nakatali sa isang kama sa likuran. Mas maraming anino ang mabilis na nagsilabasan at nagmamadaling tumawid sa mga dingding.
  Maya-maya, may isang pigura na lumapit sa kamera. Masyadong mabilis. Hindi makita ni Jessica kung sino iyon. Pagkaraan ng isang segundo, biglang nag-static ang screen, at saka naging asul.
  Hinablot ni Jessica ang rover sa kanyang sinturon. Hindi na mahalaga ang katahimikan sa radyo. Nilakasan niya ang volume, binuksan ito, at nakinig. Katahimikan. Inihampas niya ang rover sa kanyang palad. Nakikinig. Wala.
  Patay na ang rover.
  Anak ng asong babae.
  Gusto niya sanang ihagis ito sa pader, pero nagbago ang isip niya. Malapit na itong magkaroon ng sapat na oras para magalit.
  Idiniin niya ang kanyang likod sa pader. Naramdaman niya ang dagundong ng isang trak na dumaan. Nasa labas siya ng pader. Anim o walong pulgada ang layo niya mula sa liwanag ng araw. Milya-milya ang layo niya mula sa kaligtasan.
  Sinundan niya ang mga kable na nagmumula sa likod ng monitor. Paikot-ikot ang mga ito pataas sa kisame, pababa sa pasilyo sa kaliwa niya.
  Sa lahat ng kawalan ng katiyakan sa mga sumunod na minuto, sa lahat ng mga hindi alam na nagkukubli sa kadiliman sa paligid niya, isang bagay ang malinaw: Sa nakikinita na hinaharap, mag-isa na lamang siya.
  OceanofPDF.com
  91
  Nakadamit siya na parang isa sa mga ekstrang nakita nila sa istasyon: isang pulang damit ng monghe at isang itim na maskara.
  Binangga siya ng monghe mula sa likuran, kinuha ang kanyang serbisyong si Glock. Napaluhod si Byrne, nahihilo, ngunit hindi nawalan ng malay. Pinikit niya ang kanyang mga mata, hinihintay ang dagundong ng baril, ang puting kawalang-hanggan ng kanyang kamatayan. Ngunit hindi ito dumating. Hindi pa. Hindi pa.
  Nakaluhod na ngayon si Byrne sa gitna ng silid, ang mga kamay ay nasa likod ng kanyang ulo, ang mga daliri ay magkaugnay. Tiningnan niya ang kamera na nasa isang tripod sa harap niya. Si Colleen ay nasa likuran niya. Gusto niyang lumingon, makita ang mukha nito, sabihin dito na magiging maayos din ang lahat. Hindi siya maaaring sumugal.
  Nang hawakan siya ng lalaking nakadamit monghe, nagsimulang umikot ang ulo ni Byrne. Kumirot ang mga pangitain. Nakaramdam siya ng pagduduwal at pagkahilo.
  Colleen.
  Angelica.
  Stephanie.
  Erin.
  Isang parang ng punit-punit na laman. Isang karagatan ng dugo.
  "Hindi mo siya inaalagaan," sabi ng lalaki.
  Si Angelique ba ang tinutukoy niya? Si Colleen?
  "Isa siyang magaling na aktres," patuloy niya. Ngayon ay nasa likod na siya nito. Sinubukan ni Byrne na alamin ang posisyon niya. "Maaari sana siyang maging isang bituin. At hindi ko tinutukoy ang basta isang bituin. Ang ibig kong sabihin ay isa sa mga bihirang supernova na nakakakuha ng atensyon hindi lamang ng publiko kundi pati na rin ng mga kritiko. Si Ingrid Bergman. Si Jeanne Moreau. Si Greta Garbo."
  Sinubukan ni Byrne na balikan ang kaniyang mga hakbang sa kaibuturan ng gusali. Ilang baitang na ang nagawa niya? Gaano na ba siya kalapit sa kalye?
  "Nang mamatay siya, nagpatuloy lang sila," patuloy niya. "Nagpatuloy ka lang."
  Sinubukan ni Byrne na ayusin ang kanyang mga iniisip. Hindi kailanman madali kapag may nakatutok na baril sa iyo. "Kailangan mong... intindihin," panimula niya. "Kapag ang medical examiner ay nagpasiya na ang isang pagkamatay ay isang aksidente, walang magagawa ang homicide squad tungkol dito. Walang sinuman ang makakagawa ng kahit ano tungkol dito. Ang ME ang nagpapasya, ang lungsod ang nagre-record nito. Ganoon ang ginagawa."
  "Alam mo ba kung bakit ganoon niya binaybay ang pangalan niya? Gamit ang c? Ang pangalan niya ay binaybay gamit ang c. Pinalitan niya ito.
  Hindi siya nakinig sa kahit isang salita ni Byrne. "Hindi."
  Ang "Angelica" ay ang pangalan ng isang sikat na arthouse theater sa New York.
  "Bitawan mo ang anak ko," sabi ni Byrne. "Nakuha mo na ako."
  - Sa tingin ko hindi mo naiintindihan ang dula.
  Isang lalaking nakadamit monghe ang naglakad sa harap ni Byrne. May hawak siyang maskarang katad. Ito rin ang maskarang suot ni Julian Matisse sa pelikulang "Philadelphia Skin." "Kilala mo ba si Stanislavski, Detective Byrne?"
  Alam ni Byrne na kailangan niyang mapasabi ang lalaki. "Hindi."
  "Siya ay isang aktor at gurong Ruso. Itinatag niya ang Moscow Theatre noong 1898. Siya ang halos nakaimbento ng paraan ng pag-arte."
  "Hindi mo kailangang gawin ito," sabi ni Byrne. "Pakawalan mo ang anak ko. Kaya nating tapusin ito nang walang karagdagang pagdanak ng dugo."
  Sandali niyang isinuot ang Glock ni Byrne sa ilalim ng kanyang braso. Sinimulan niyang tanggalin ang sintas ng kanyang maskarang katad. "Minsan ay sinabi ni Stanislavsky, 'Huwag kang pumunta sa teatro nang may dumi sa iyong mga paa.' Iwanan ang alikabok at dumi sa labas. Iwanan ang iyong maliliit na alalahanin, ang iyong mga away, ang iyong maliliit na problema sa amerikana-lahat ng bagay na sumisira sa iyong buhay at nakakaabala sa iyong atensyon mula sa sining-sa pintuan."
  "Pakilagay mo nga ang mga kamay mo sa likod mo para sa akin," dagdag niya.
  Sumunod si Byrne. Nakakrus ang kanyang mga binti sa likuran. Nakaramdam siya ng bigat sa kanyang kanang bukung-bukong. Sinimulan niyang iangat ang mga posas ng kanyang pantalon.
  "Naiwan mo na ba ang maliliit mong problema sa may pintuan, detektib? Handa ka na ba sa aking dula?"
  Itinaas ni Byrne ang laylayan ng isa pang pulgada, ang kanyang mga daliri ay humahagod sa bakal habang inilalaglag ng monghe ang maskara sa sahig sa harap niya.
  "Ngayon ay hihilingin ko sa iyo na isuot ang maskarang ito," sabi ng monghe. "At pagkatapos ay magsisimula na tayo."
  Alam ni Byrne na hindi niya kayang sumugal sa isang shootout dito kasama si Colleen sa kwarto. Nasa likuran niya ito, nakatali sa kama. Ang crossfire ay maaaring makamatay.
  "Nakataas na ang kurtina." Naglakad ang monghe papunta sa dingding at pinindot ang switch.
  Isang maliwanag na spotlight ang pumuno sa kalawakan.
  May panahon. Wala siyang pagpipilian.
  Sa isang mabilis na galaw, hinugot ni Byrne ang SIG Sauer pistol mula sa holster ng kanyang bukung-bukong, tumalon, lumingon sa ilaw, at nagpaputok.
  
  
  92
  Malapit lang ang mga putok, pero hindi matukoy ni Jessica kung saan nanggaling ang mga iyon. Sa gusali ba iyon? Sa katabing bahay? Sa taas ng hagdan? Narinig ba iyon ng mga detektib sa labas?
  Lumingon siya sa dilim, unti-unting nawawala ang Glock. Hindi na niya makita ang pintong pinasukan niya. Masyadong madilim. Nawala na ang kanyang direksyon. Dumaan siya sa sunod-sunod na maliliit na silid at nakalimutan kung paano makabalik.
  Dumiretso si Jessica sa makipot na arko. Isang inaamag na kurtina ang nakasabit sa bukana. Sumilip siya. Isa pang madilim na silid ang nasa unahan. Humakbang siya papasok, nakatutok ang baril sa harap at ang Maglite ay nasa itaas. Sa kanan ay isang maliit na kusinang Pullman. Amoy lumang grasa ito. Pinadaanan niya ng kanyang Maglite ang sahig, dingding, at lababo. Matagal nang hindi nagagamit ang kusina.
  Hindi para sa pagluluto, siyempre.
  May dugo sa dingding ng refrigerator, isang malapad, sariwa, at pulang bahid. Umagos ito pababa sa sahig nang panay ang agos. Tumalsik ang dugo mula sa isang putok ng baril.
  May isa pang silid sa kabila ng kusina. Mula sa kinatatayuan ni Jessica, para itong isang lumang pantry, puno ng mga sirang istante. Nagpatuloy siya sa paglakad at muntik nang matisod sa isang bangkay. Napaluhod siya. Isa itong lalaki. Muntik nang mapunit ang kanang bahagi ng ulo nito.
  Itinapat niya ang kanyang Maglite sa pigura. Wasak ang mukha ng lalaki-isang basang tumpok ng tisyu at dinurog na buto. Dumulas ang utak sa maalikabok na sahig. Nakasuot ang lalaki ng maong at sneakers. Iniangat niya ang kanyang Maglite pataas sa katawan nito.
  At nakita ko ang logo ng PPD sa isang maitim na asul na T-shirt.
  Umakyat ang apdo sa kanyang lalamunan, makapal at maasim. Kumakabog ang kanyang dibdib, nanginginig ang kanyang mga braso. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili habang dumarami ang mga kakila-kilabot na pangyayari. Kailangan niyang lumabas ng gusaling ito. Kailangan niyang huminga. Pero kailangan niya munang hanapin si Kevin.
  Itinaas niya ang kanyang sandata paharap at lumingon sa kaliwa, ang kanyang puso ay kumakabog sa kanyang dibdib. Napakakapal ng hangin na parang may likidong pumapasok sa kanyang baga. Umaagos ang pawis sa kanyang mukha, tumutulo sa kanyang mga mata. Pinunasan niya ang mga ito gamit ang likod ng kanyang kamay.
  Pinatatag niya ang sarili at dahan-dahang sumilip sa kanto patungo sa malawak na pasilyo. Napakaraming anino, napakaraming lugar na mapagtataguan. Parang madulas na ngayon ang hawakan ng kanyang baril sa kanyang kamay. Nagpalitan siya ng kamay, pinupunasan ang kanyang palad sa kanyang maong.
  Sumulyap siya sa kabila. Ang dulong pinto ay patungo sa pasilyo, sa hagdan, sa kalye, sa kaligtasan. Naghihintay sa kanya ang hindi alam. Humakbang siya pasulong at pumasok sa maliit na bahagi. Sinuyod ng kanyang mga mata ang panloob na abot-tanaw. Mas maraming istante, mas maraming kabinet, mas maraming display case. Walang gumagalaw, walang tunog. Tanging ugong lamang ng orasan sa katahimikan.
  Nanatiling mababa ang kanyang kinatatayuan, naglakad siya sa pasilyo. Sa dulo ay may isang pinto, marahil patungo sa dating bodega o silid-pahingahan ng mga empleyado. Sumulong siya. Ang hamba ng pinto ay sira-sira at basag. Dahan-dahan niyang pinihit ang hawakan. Hindi ito naka-lock. Binuksan niya ang pinto at sinuyod ang silid. Ang tanawin ay kakaiba, nakakasuka:
  Isang malaking silid, dalawampu't dalawampu't apat... imposibleng makatakas mula sa pasukan... isang kama sa kanan... isang bumbilya sa itaas... si Colleen Byrne, na nakatali sa apat na poste... si Kevin Byrne na nakatayo sa gitna ng silid... isang monghe na nakasuot ng pulang damit na nakaluhod sa harap ni Byrne... si Byrne na may hawak na baril sa ulo ng lalaki...
  Tumingin si Jessica sa sulok. Basag ang kamera. Walang sinuman sa Roundhouse o kahit saan pa ang nakatingin.
  Sumilip siya nang malalim sa kanyang sarili, sa isang lugar na hindi niya kilala, at tuluyang pumasok sa silid. Alam niya na ang sandaling ito, ang malupit na aria na ito, ay guguluhin siya habang buhay.
  "Kumusta, partner," mahinang sabi ni Jessica. May dalawang pinto sa kaliwa. Sa kanan, isang malaking bintana, pininturahan ng itim. Sa sobrang pagkalito niya ay hindi niya alam kung saang kalye nakaharap ang bintana. Kinailangan niyang lumingon sa mga pinto. Delikado, pero wala siyang ibang pagpipilian.
  "Kumusta," sagot ni Byrne. Kalmado ang kanyang boses. Ang kanyang mga mata ay parang malamig na batong esmeralda sa kanyang mukha. Ang monghe na nakapulang damit ay hindi gumagalaw na lumuhod sa harap niya. Inilagay ni Byrne ang bariles ng baril sa base ng bungo ng lalaki. Ang kamay ni Byrne ay matatag at matatag. Nakita ni Jessica na ito ay isang SIG-Sauer semi-automatic. Hindi ito ang sandatang pangserbisyo ni Byrne.
  Hindi na kailangan, Kevin.
  Hindi.
  "Ayos ka lang ba?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  Masyadong mabilis at biglaan ang kanyang tugon. Kumikilos siya gamit ang kung anong uri ng hilaw na enerhiya, hindi ang pangangatwiran. Mga sampung talampakan ang layo ni Jessica. Kailangan niyang lumapit. Kailangan niyang makita ang mukha nito. Kailangan niyang makita ang mga mata nito. "Ano ang gagawin natin?" Sinubukan ni Jessica na maging kasing-usap hangga't maaari. Walang kinikilingan. Sandali niyang naisip kung narinig ba siya nito. Narinig nga niya.
  "Tatapusin ko na ang lahat ng ito," sabi ni Byrne. "Kailangang matigil na ang lahat ng ito."
  Tumango si Jessica. Itinutok niya ang baril sa sahig. Pero hindi niya ito isinuksok sa holster. Alam niyang napansin ito ni Kevin Byrne. "Sang-ayon ako. Tapos na, Kevin. Nasa atin na siya." Humakbang siya palapit. Ngayon ay walong talampakan na lang ang layo niya. "Magaling."
  "Ang ibig kong sabihin ay lahat ng ito. Kailangan nang tumigil ang lahat ng ito."
  "Sige. Tulungan na kita."
  Umiling si Byrne. Alam niyang sinusubukan siyang lokohin nito. "Umalis ka na, Jess. Tumalikod ka lang, bumalik ka sa pintong iyan, at sabihin mo sa kanila na hindi mo ako mahanap."
  "Hindi ko gagawin 'yan."
  "Umalis ka."
  "Hindi. Ikaw ang partner ko. Gagawin mo ba sa akin 'yan?"
  Malapit na siya, pero hindi pa siya lubos na nakakarating doon. Hindi tumingala si Byrne, hindi niya inalis ang tingin sa monghe. "Hindi mo naiintindihan."
  "Ah, oo. Sumusumpa ako sa Diyos, oo nga." Pitong talampakan. "Hindi mo puwede..." panimula niya. Maling salita. Maling salita. "Ayaw mong... lumabas nang ganito."
  Sa wakas ay tumingin sa kanya si Byrne. Ngayon lang siya nakakita ng lalaking ganito katapat. Nakatiim ang panga nito, at nakakunot ang noo. "Hindi mahalaga."
  "Oo, totoo iyan. Siyempre, totoo iyan."
  "Mas marami na akong nakita kaysa sa iyo, Jess. Mas marami pa."
  Humakbang pa siya palapit. "Nakita ko na ang aking bahagi."
  "Alam ko. May pagkakataon ka pa. Makakalabas ka bago ka pa niya mapatay. Umalis ka na."
  Isang hakbang pa. Ngayon ay limang talampakan na ang layo niya sa akin. "Pakinggan mo lang ako. Pakinggan mo ako, at kung gusto mo pa rin akong umalis, aalis na ako. Okay?"
  Lumipat ang tingin ni Byrne sa kanya, pabalik. "Okay."
  "Kung itatapon mo ang baril, walang kailangang makaalam," sabi niya. "Ako? Naku, wala naman akong nakita. Sa katunayan, noong pumasok ako rito, pinosasan mo siya." Inabot niya ang kanyang kamay at isinuot ang isang pares ng posas sa kanyang hintuturo. Hindi sumagot si Byrne. Ibinagsak niya ang posas sa sahig sa paanan nito. "Papasukin natin siya."
  "Hindi." Nagsimulang manginig ang pigurang nakadamit ng monghe.
  Heto na. Nawala mo na.
  Inabot niya. "Mahal ka ng anak mo, Kevin."
  Isang kislap. Inabot niya ito. Lumapit siya. Tatlong talampakan na lang ang layo. "Nandoon ako kasama niya araw-araw na nasa ospital ka," sabi niya. "Araw-araw. Mahal ka. Huwag mong itapon."
  Nag-alangan si Byrne, pinupunasan ang pawis sa kanyang mga mata. "Ako..."
  "Nakatingin ang anak mo." Sa labas, narinig ni Jessica ang mga sirena, ang dagundong ng malalaking makina, at ang langitngit ng mga gulong. Mga SWAT team iyon. Tutal, nakarinig naman sila ng mga putok ng baril. "Nandito na ang SWAT, partner. Alam mo na ang ibig sabihin niyan. Oras na sa Ponderosa."
  Isang hakbang pa. Haba ng mga braso. Nakarinig siya ng mga yabag na papalapit sa gusali. Nawawala na siya sa kanya. Huli na ang lahat.
  "Kevin, may mga bagay kang dapat gawin."
  Punong-puno ng pawis ang mukha ni Byrne. Parang luhaan. "Ano? Ano ang kailangan kong gawin?"
  "Mayroon kang litrato na kailangang kunan. Sa Eden Rock."
  Bahagya na ngumiti si Byrne, at bakas ang matinding sakit sa kanyang mga mata.
  Sumulyap si Jessica sa kanyang sandata. May mali. Wala na ang magasin. Hindi ito puno.
  Pagkatapos ay nakakita siya ng paggalaw sa sulok ng silid. Tumingin siya kay Colleen. Ang kanyang mga mata. Takot na takot. Ang mga mata ni Angelique. Mga matang may gustong sabihin sa kanya.
  Pero ano?
  Pagkatapos ay tiningnan niya ang mga kamay ng dalaga.
  At alam niya kung paano...
  - tumakbo ang oras, bumagal, gumapang, parang...
  Umikot si Jessica, itinaas ang kanyang sandata gamit ang dalawang kamay. Isa pang monghe na nakasuot ng pulang-dugong damit ang halos nasa kanyang tabi, ang bakal na sandata ay nakataas, nakatutok sa kanyang mukha. Narinig niya ang pag-click ng martilyo. Nakita niyang umikot ang silindro.
  Walang oras para makipagtawaran. Walang oras para ayusin ang mga bagay-bagay. Isa lamang itong makintab na itim na maskara sa gitna ng buhawi ng pulang seda.
  Ilang linggo na akong hindi nakakakita ng mabait na mukha...
  Natanggal na sa trabaho si Detective Jessica Balzano.
  At pinatalsik.
  
  
  93
  MAYROON isang sandali pagkatapos ng pagkawala ng buhay, isang panahon kung kailan ang kaluluwa ng tao ay umiiyak, kapag ang puso ay gumagawa ng isang malupit na pagsusuri.
  Makapal ang hangin dahil sa amoy ng cordite.
  Napuno ng tansong amoy ng sariwang dugo ang mundo.
  Tumingin si Jessica kay Byrne. Habambuhay silang mabibigkis ng sandaling ito, ng mga pangyayaring naganap sa mamasa-masa at pangit na lugar na ito.
  Natagpuan ni Jessica ang sarili na hawak pa rin ang kanyang sandata-isang hawakang nakamamatay gamit ang dalawang kamay. May usok na pumailanlang mula sa bariles. Pakiramdam niya ay namuo ang mga luha sa kanyang mga mata. Nalabanan niya ang mga ito at natalo. Lumipas ang oras. Minuto? Segundo?
  Maingat na hinawakan ni Kevin Byrne ang mga kamay niya at binunot ang isang baril.
  
  
  94
  ALAM NI BYRNE na iniligtas siya ni Jessica. Hindi niya ito malilimutan. Hindi niya ito kailanman mababayaran nang buo.
  Walang dapat makaalam...
  Itinapat ni Byrne ang baril sa likod ng ulo ni Ian Whitestone, dahil sa maling akala niya ay siya ang Aktor. Nang pinatay niya ang ilaw, isang ingay ang narinig sa dilim. Mga pagkabigo. Pagkatisod. Nalilito si Byrne. Hindi na niya kayang magpaputok muli. Nang ibagsak niya ang puwitan ng baril, tumama ito sa laman at buto. Nang buksan niya ang ilaw sa itaas, lumitaw ang monghe sa sahig sa gitna ng silid.
  Ang mga imaheng natanggap niya ay mula sa madilim na buhay ni Whitestone-ang ginawa niya kay Angelique Butler, ang ginawa niya sa lahat ng babaeng nasa mga teyp na natagpuan nila sa kwarto ni Seth Goldman sa hotel. Nakagapos at nakabusal si Whitestone sa ilalim ng maskara at roba. Sinusubukan niyang sabihin kay Byrne kung sino siya. Walang laman ang baril ni Byrne, ngunit mayroon siyang isang buong magasin sa kanyang bulsa. Kung hindi lang pumasok si Jessica sa pintuang iyon...
  Hindi niya kailanman malalaman.
  Sa sandaling iyon, isang pandurog ang bumangga sa pininturahang bintana. Isang nakakasilaw na liwanag ng araw ang bumalot sa silid. Ilang segundo ang lumipas, isang dosenang detektib na kinakabahan ang biglang pumasok, nakabunot ang mga baril at pumuputok ang adrenaline.
  "Malinis!" sigaw ni Jessica, habang nakataas ang badge. "Malinis na tayo!"
  Pumasok sina Eric Chavez at Nick Palladino sa butas at pumwesto sa pagitan ni Jessica at ng maraming detektib at ahente ng FBI na tila sabik na sabik na gayahin ang detalyeng ito. Dalawang lalaki ang nagtaas ng kanilang mga kamay at tumayo nang may proteksyon, isa sa magkabilang gilid ni Byrne, si Jessica at ang ngayo'y nakahiga at umiiyak na si Ian Whitestone.
  Reyna ng mga bughaw. Ampon sila. Wala nang makakasama sa kanila ngayon.
  Tapos na talaga.
  
  PAGKALIPAS NG SAMPUNG MINUTO, habang nagsimulang umusad ang sasakyan ng pinangyarihan ng krimen sa paligid nila, habang nakalatag ang dilaw na tape at sinimulan ng mga opisyal ng CSU ang kanilang solemne ritwal, nakuha ng tingin ni Jessica si Byrne, at ang tanging tanong na kailangan niyang itanong ay nasa mga labi niya. Nagsiksikan sila sa sulok, sa paanan ng kama. "Paano mo nalaman na nasa likuran mo si Butler?"
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng silid. Ngayon, sa ilalim ng maliwanag na sikat ng araw, kitang-kita na ito. Ang loob ay nababalutan ng malasutlang alikabok, ang mga dingding ay nakasabit sa mga mura at naka-frame na litrato ng isang matagal nang lumipas na nakaraan. Kalahating dosenang mga upuang puno ng estante ang nakahiga sa kanilang mga tagiliran. At saka lumitaw ang mga karatula. TUBIG NA MAY YELO. MGA INUMIN NA MAY FOUNTAIN. ICE CREAM. KANDY.
  "Hindi si Butler 'yan," sabi ni Jessica.
  Natanim ang binhi sa kanyang isipan nang mabasa niya ang ulat tungkol sa pagpasok sa bahay ni Edwina Matisse at makita ang mga pangalan ng mga opisyal na dumating upang tumulong. Ayaw niyang paniwalaan ito. Halos alam na niya ito nang makausap niya ang matandang babae sa labas ng dating panaderya. Si Gng. V. Talman.
  "Van!" sigaw ng matandang babae. Hindi niya sinisigawan ang kanyang asawa. Kundi ang kanyang apo.
  Van. Pagpapaikli para sa Vandemark.
  Malapit na ako rito noon.
  Kinuha niya ang baterya ng radyo nito. Ang bangkay sa kabilang silid ay kay Nigel Butler.
  Lumapit si Jessica at tinanggal ang maskara mula sa bangkay na nakasuot ng roba ng madre. Bagama't hihintayin nila ang desisyon ng medical examiner, wala ni Jessica o sinuman ang nagduda tungkol dito.
  Patay na si Opisyal Mark Underwood.
  
  
  95
  Niyakap ni Byrne ang kanyang anak na babae. May isang taong maawaing pumutol ng lubid sa kanyang mga braso at binti at naglagay ng amerikana sa kanyang mga balikat. Nanginig siya sa mga bisig nito. Naalala ni Byrne ang panahong sinuway niya ito noong naglakbay sila patungong Atlantic City isang mainit na Abril na hindi pangkaraniwan. Mga anim o pitong taong gulang ang bata noon. Sinabi niya sa kanya na kahit na pitumpu't limang digri ang temperatura ng hangin ay hindi nangangahulugang mainit na ang tubig. Tumakbo na rin siya papunta sa karagatan.
  Paglabas niya ilang minuto lang ang lumipas, ang kanyang kutis ay kulay pastel na asul. Nanginig at nanginginig siya sa kanyang mga bisig nang halos isang oras, ang kanyang mga ngipin ay nangangatal at paulit-ulit na sumasagisag ng, "Pasensya na, Dad." Niyakap siya nito noon. Nangako siyang hindi titigil.
  Lumuhod si Jessica sa tabi nila.
  Naging malapit sina Colleen at Jessica matapos mabaril si Byrne noong tagsibol na iyon. Gumugol sila ng maraming araw sa paghihintay na ma-coma ito. Tinuruan ni Colleen si Jessica ng ilang hugis ng kamay, kabilang ang mga pangunahing alpabeto.
  Tumingin si Byrne sa pagitan nila at naramdaman ang kanilang sikreto.
  Itinaas ni Jessica ang kanyang mga kamay at isinulat ang mga salita sa tatlong matamlay na galaw:
  Nasa likod mo siya.
  Habang lumuluha, naisip ni Byrne si Gracie Devlin. Naisip niya ang puwersa ng buhay nito. Naisip niya ang hininga nito, na nasa loob pa rin niya. Tiningnan niya ang katawan ng lalaking nagdala ng huling kasamaang ito sa kanyang lungsod. Tiningnan niya ang kanyang kinabukasan.
  Alam ni Kevin Byrne na handa na siya.
  Bumuntong-hininga siya.
  Mas lalo pa niyang hinila palapit ang kanyang anak na babae. At kaya nila inalo ang isa't isa, at ganoon ang kanilang ginawa sa mahabang panahon.
  Sa katahimikan.
  Parang wika ng sinehan.
  OceanofPDF.com
  96
  Ang kwento ng buhay at pagbagsak ni Ian Whitestone ay naging paksa ng ilang pelikula, at hindi bababa sa dalawa ang nasa pre-production na bago pa man lumabas ang kwento sa mga pahayagan. Samantala, ang pagbubunyag na siya ay kasangkot sa industriya ng pornograpiya-at posibleng kasangkot sa pagkamatay, aksidente man o hindi, ng isang batang porn star-ay naging paksa ng mga tabloid. Tiyak na inihahanda ang kwento para sa publikasyon at pagsasahimpapawid sa buong mundo. Kung paano nito maaapektuhan ang takilya ng kanyang susunod na pelikula, pati na rin ang kanyang personal at propesyonal na buhay, ay hindi pa natin alam.
  Ngunit maaaring hindi iyon ang pinakamasamang bagay para sa lalaki. Plano ng Tanggapan ng Abugado ng Distrito na magbukas ng isang kriminal na imbestigasyon sa sanhi ng pagkamatay ni Angelique Butler tatlong taon na ang nakalilipas at ang posibleng papel ni Ian Whitestone.
  
  Halos isang taon nang nakikipag-date si Mark Underwood kay Angelique Butler nang pumasok ito sa buhay niya. Ang mga photo album na natagpuan sa bahay ni Nigel Butler ay naglalaman ng ilang larawan nilang dalawa sa mga pagtitipon ng pamilya. Nang dukutin ni Underwood si Nigel Butler, sinira niya ang mga larawan sa mga album at idinikit ang lahat ng larawan ng mga artista sa katawan ni Angelique.
  Hindi nila kailanman malalaman kung ano talaga ang nagtulak kay Underwood na gawin ang ginawa niya, ngunit malinaw na alam na niya mula pa sa simula kung sino ang sangkot sa paglikha ng Philadelphia Skin at kung sino ang pinanagot niya sa pagkamatay ni Angelique.
  Malinaw din na sinisi niya si Nigel Butler sa ginawa nito kay Angelique.
  Malaki ang posibilidad na sinusundan ni Underwood si Julian Matisse noong gabing pinatay ni Matisse si Gracie Devlin. "Ilang taon na ang nakalilipas, nagtayo ako ng crime scene para sa kanya at sa kanyang partner sa South Philadelphia," sabi ni Underwood tungkol kay Kevin Byrne sa Finnigan's Wake. Nang gabing iyon, kinuha ni Underwood ang guwantes ni Jimmy Purifey, ibinabad ito sa dugo, at hinawakan, marahil ay hindi niya alam noon kung ano ang gagawin niya rito. Pagkatapos ay namatay si Matisse sa edad na dalawampu't lima, naging tanyag sa buong mundo si Ian Whitestone, at nagbago ang lahat.
  Isang taon na ang nakalilipas, pinasok ni Underwood ang bahay ng ina ni Matisse, ninakaw ang isang baril at isang asul na dyaket, at sinimulan ang kanyang kakaiba at kakila-kilabot na plano.
  Nang malaman niyang naghihingalo na si Phil Kessler, alam niyang oras na para kumilos. Nilapitan niya si Phil Kessler, batid na kulang ang pera ng lalaki para mabayaran ang kanyang mga gastusin sa pagpapagamot. Ang tanging pagkakataon ni Underwood na mailabas si Julian Matisse sa bilangguan ay ang talunin ang mga paratang laban kay Jimmy Purifey. Sinamantala ni Kessler ang pagkakataon.
  Nalaman ni Jessica na nagboluntaryo si Mark Underwood na maging bida sa pelikula, dahil alam niyang mas mapapalapit siya rito kina Seth Goldman, Erin Halliwell, at Ian Whitestone.
  Si Erin Halliwell ay ang kabit ni Ian Whitestone, si Seth Goldman ay ang kanyang katiwala at kasabwat, si Declan ay ang kanyang anak, ang White Light Pictures ay isang negosyong nagkakahalaga ng milyun-milyong dolyar. Sinubukan ni Mark Underwood na kunin ang lahat ng pinahahalagahan ni Ian Whitestone.
  Lumapit siya nang napakalapit.
  
  
  97
  Tatlong araw pagkatapos ng insidente, nakatayo si Byrne sa tabi ng kama ng ospital, pinagmamasdan si Victoria na natutulog. Mukha siyang napakaliit sa ilalim ng kumot. Tinanggal na ng mga doktor ang lahat ng tubo. Isang IV na lang ang natitira.
  Naisip niya ang gabing iyon nang sila ay magtalik, kung gaano kasarap ang pakiramdam ng babae sa kanyang mga bisig. Parang napakatagal na panahon na.
  Iminulat niya ang kanyang mga mata.
  "Kumusta," alok ni Byrne. Hindi pa niya naikuwento ang tungkol sa mga pangyayari sa North Philadelphia. Marami pang oras.
  "Kumusta."
  "Kumusta ang pakiramdam mo?" tanong ni Byrne.
  Mahinang ikinumpas ni Victoria ang kanyang mga kamay. Hindi maganda, hindi rin pangit. Bumalik na ang kanyang kulay. "Maaari ba akong humingi ng tubig?" tanong niya.
  - Pinapayagan ka ba?
  Tiningnan siya ni Victoria nang matalim.
  "Sige, sige," sabi niya. Naglakad siya paikot sa kama at itinapat ang baso na may straw sa bibig niya. Humigop siya at isinandal ang ulo sa unan. Masakit ang bawat galaw niya.
  "Salamat." Tiningnan niya ito, ang tanong ay nasa labi na niya. Ang kanyang mga pilak na mata ay nagkulay kayumanggi sa liwanag ng gabi na pumapasok sa bintana. Hindi niya ito napansin noon. Nagtanong siya. "Patay na ba si Matisse?"
  Inisip ni Byrne kung gaano karami ang dapat niyang sabihin sa kanya. Alam niyang malalaman din nito ang buong katotohanan sa malao't madali. Sa ngayon, ang tanging sinabi niya ay, "Oo."
  Bahagyang tumango si Victoria at pumikit. Yumuko siya sandali. Inisip ni Byrne kung ano ang ibig sabihin ng kilos na iyon. Hindi niya maisip na mag-aalok si Victoria ng basbas para sa kaluluwa ng lalaking ito-hindi niya maisip na may gagawa niyan-ngunit sa kabilang banda, alam niyang si Victoria Lindstrom ay isang mas mabuting tao kaysa sa inaasahan niya.
  Maya-maya, tumingin ulit siya sa kanya. "Sabi nila pwede na akong umuwi bukas. Pupunta ka ba rito?"
  "Nandito lang ako," sabi ni Byrne. Sumilip siya sa pasilyo sandali, pagkatapos ay humakbang paharap at binuksan ang mesh bag na nakasabit sa kanyang balikat. Isang basang nguso ang sumilip sa butas; isang pares ng masiglang kayumangging mga mata ang sumilip. "Nandoon din siya."
  Ngumiti si Victoria. Inilahad niya ang kanyang kamay. Dinilaan ng tuta ang kanyang kamay, habang ang buntot nito ay kumakaway sa loob ng supot. Nakapili na si Byrne ng pangalan para sa tuta. Tatawagin nila itong Putin. Hindi para sa pangulo ng Russia, kundi mas katulad ni Rasputin, dahil ang aso ay naitatag na bilang isang banal na takot sa apartment ni Byrne. Tinanggap na ni Byrne ang katotohanan na mula ngayon ay kailangan na niyang bumili ng tsinelas paminsan-minsan.
  Naupo siya sa gilid ng kama at pinagmasdan si Victoria na natutulog. Pinagmasdan niya itong huminga, nagpapasalamat sa bawat pagtaas at pagbaba ng dibdib nito. Naisip niya si Colleen, kung gaano ito katatag, kung gaano ito katatag. Ang dami niyang natutunan tungkol sa buhay mula kay Colleen nitong mga nakaraang araw. Nag-aatubili itong pumayag na lumahok sa isang programa ng pagpapayo para sa mga biktima. Kumuha si Byrne ng isang tagapayo na matatas sa sign language. Sina Victoria at Colleen. Ang kanyang pagsikat at paglubog ng araw. Magkamukha sila.
  Maya-maya, dumungaw si Byrne sa bintana at nagulat nang matuklasan niyang dumilim na. Nakita niya ang kanilang repleksyon sa salamin.
  Dalawang taong nagdusa. Dalawang taong natagpuan ang isa't isa sa pamamagitan ng paghawak. Naisip niya, sabay nilang mabubuo ang isang buong pagkatao.
  Marahil ay sapat na iyon.
  
  
  98
  Dahan-dahan at walang tigil ang pagbuhos ng ulan, na nakapagpapaalala ng isang mahinang bagyong tag-araw na maaaring tumagal buong araw. Tila malinis ang lungsod.
  Naupo sila sa tabi ng bintana na tinatanaw ang Fulton Street. May isang tray na nakapatong sa pagitan nila. Isang tray na may isang teko ng herbal tea. Pagdating ni Jessica, ang unang napansin niya ay wala nang laman ang bar cart na una niyang nakita. Tatlong araw nang nasa coma si Faith Chandler. Unti-unti siyang inilabas ng mga doktor at hinulaan na walang pangmatagalang kahihinatnan.
  "Dati siyang naglalaro doon," sabi ni Faith, sabay turo sa bangketa sa ilalim ng bintana na basa ng ulan. "Taguan, taguan. Isa siyang masayahing batang babae."
  Naisip ni Jessica si Sophie. Masayahin ba ang kaniyang anak na babae? Akala niya nga. Sana nga.
  Lumingon si Faith at tiningnan siya. Maaaring payat siya, ngunit malinaw ang kanyang mga mata. Malinis at makintab ang kanyang buhok, naka-ponytail. Mas maganda ang kanyang kutis kaysa noong una silang nagkita. "May mga anak ka ba?" tanong niya.
  "Oo," sabi ni Jessica. "Isa."
  "Anak?"
  Tumango si Jessica. "Sophie ang pangalan niya."
  "Ilang taon na siya?"
  - Tatlo siya.
  Bahagyang gumalaw ang mga labi ni Faith Chandler. Sigurado si Jessica na tahimik na sinabi ng babae ang "tatlo," marahil ay naaalala si Stephanie na paika-ika sa mga silid na ito; si Stephanie ay paulit-ulit na kumakanta ng kanyang mga kanta sa Sesame Street, hindi kailanman napupunta sa parehong nota nang dalawang beses; si Stephanie ay natutulog sa mismong sopa na ito, ang kanyang maliit na kulay rosas na mukha ay parang anghel sa kanyang pagtulog.
  Itinaas ni Faith ang teko. Nanginginig ang mga kamay niya, at naisip ni Jessica na tulungan ang babae, ngunit nagbago ang isip niya. Nang maibuhos na ang tsaa at mahalo na ang asukal, nagpatuloy si Faith.
  "Alam mo, iniwan kami ng asawa ko noong labing-isang taong gulang si Stephie. Iniwan din niya ang isang bahay na puno ng utang. Mahigit isang daang libong dolyar."
  Hinayaan ni Faith Chandler na bilhin ni Ian Whitestone ang katahimikan ng kanyang anak sa nakalipas na tatlong taon, ang katahimikan tungkol sa nangyari sa set ng "Philadelphia Skin." Sa pagkakaalam ni Jessica, walang batas na nilabag. Walang magiging kaso. Mali ba na kunin ang pera? Marahil. Ngunit hindi para kay Jessica ang humusga. Ito ang mga sapatos na inaasahan ni Jessica na hindi niya kailanman mararanasan.
  Isang litrato ng pagtatapos ni Stephanie ang nakapatong sa mesa. Kinuha ito ni Faith at dahan-dahang hinaplos ang mukha ng kanyang anak.
  "Hayaan mong magbigay sa iyo ng payo ang isang sirang matandang weytres." Tiningnan ni Faith Chandler si Jessica nang may malungkot na mga mata. "Maaaring iniisip mong gugugulin mo ang maraming oras kasama ang iyong anak, bago pa man siya lumaki at marinig ang tawag sa kanya ng mundo. Maniwala ka sa akin, mangyayari ito bago mo pa mamalayan. Balang araw, ang bahay ay puno ng tawanan. Sa susunod, ang tunog na lang ng iyong puso ang naririnig mo."
  Isang luha ang tumulo sa salamin na frame ng litrato.
  "At kung may pagpipilian ka: kausapin ang anak mo o makinig," dagdag ni Faith. "Makinig. Makinig ka lang."
  Hindi alam ni Jessica ang sasabihin. Wala siyang maisip na isasagot doon. Walang pasalitang tugon. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ng babae. At tahimik silang naupo, nakikinig sa ulan sa tag-araw.
  
  NAKATAYO SI J. ESSICA SA TABI NG kanyang sasakyan, hawak ang mga susi. Tila sumikat na naman ang araw. Maalinsangan ang mga kalye ng South Philadelphia. Pumikit siya sandali, at sa kabila ng matinding init ng tag-araw, dinala siya ng sandaling iyon sa napakadilim na mga lugar. Ang maskara ni Stephanie Chandler na nakamamatay. Ang mukha ni Angelica Butler. Ang maliliit at walang magawang mga kamay ni Declan Whitestone. Gusto niyang tumayo sa ilalim ng araw nang matagal, umaasang didisimpektahin ng sikat ng araw ang kanyang kaluluwa.
  - Ayos ka lang ba, detektib?
  Iminulat ni Jessica ang kanyang mga mata at lumingon sa pinanggalingan ng boses. Si Terry Cahill iyon.
  "Ahente Cahill," sabi niya. "Anong ginagawa mo rito?"
  Suot ni Cahill ang kaniyang karaniwang asul na suit. Wala na siyang suot na benda, pero kitang-kita ni Jessica mula sa kaniyang mga balikat na nasasaktan pa rin siya. "Tinawagan ko ang istasyon. Sabi nila baka nandito ka na raw."
  "Ayos lang ako, salamat," sabi niya. "Kumusta ang pakiramdam mo?"
  Ginaya ni Cahill ang isang overhead serve. "Tulad ni Brett Myers."
  Inakala ni Jessica na isa itong manlalaro ng baseball. Kung hindi ito boksingero, wala sana siyang alam. "Bumalik ka na ba sa ahensya?"
  Tumango si Cahill. "Tapos na ang trabaho ko sa departamento. Isusulat ko ang report ko ngayon."
  Nahulaan na lang ni Jessica kung ano ang mangyayari. Pinili niyang huwag nang magtanong. "Ikinagagalak kong makatrabaho ka."
  "Ganito rin," sabi niya. Tumikhim siya. Mukhang wala siyang gaanong pagkakaintindi sa mga ganitong bagay. "At gusto kong malaman mo na seryoso ako sa sinabi ko. Isa kang napakagaling na pulis. Kung iniisip mo ang karera sa bureau, tawagan mo lang ako."
  Ngumiti si Jessica. "Kasali ka ba sa isang komite o ano?"
  Ngumiti rin si Cahill. "Oo," sabi niya. "Kung magdadala ako ng tatlong recruit, bibigyan ako ng clear plastic badge protector."
  Tumawa si Jessica. Tila banyaga sa kanya ang tunog. Lumipas ang ilang oras. Mabilis na lumipas ang malayang sandali. Sumulyap siya sa kalye, pagkatapos ay lumingon. Natagpuan niya si Terry Cahill na nakatingin sa kanya. May sasabihin ito. Naghintay siya.
  "Nahuli ko siya," sa wakas ay sabi niya. "Hindi ko siya nabangga sa eskinita na iyon, at muntik nang mamatay ang bata at ang batang babae."
  Hinala ni Jessica na ganoon din ang nararamdaman niya. Ipinatong niya ang kamay sa balikat nito. Hindi ito humiwalay. "Walang masisisi sa iyo, Terry."
  Tinitigan siya ni Cahill sandali, pagkatapos ay ibinaling ang tingin sa ilog, sa nagliliyab na init na tubig ng Delaware. Humaba ang sandali. Malinaw na pinag-iisipan ni Terry Cahill ang mga tamang salita. "Madali ba para sa iyo na bumalik sa dati mong buhay pagkatapos ng ganitong pangyayari?"
  Medyo nagulat si Jessica sa pagiging malapit ng tanong. Pero wala siyang kwenta kung hindi siya matapang. Kung iba sana ang lahat, hindi sana siya naging homicide detective. "Madali lang?" tanong niya. "Hindi, hindi madali."
  Sumulyap si Cahill sa kanya. Sandali, nakita niya ang kahinaan sa mga mata nito. Sa sumunod na sandali, napalitan ang kanyang tingin ng matinis na titig na matagal na niyang iniuugnay sa mga taong pinipili ang pagpapatupad ng batas bilang kanilang paraan ng pamumuhay.
  "Pakibati po si Detective Byrne para sa akin," sabi ni Cahill. "Sabihin ninyo sa kanya... sabihin ninyo sa kanya na natutuwa akong ligtas na nakabalik ang anak niya."
  "Gagawin ko."
  Sandali na nag-atubili si Cahill, na parang may sasabihin pa. Sa halip, hinawakan nito ang kamay niya, saka tumalikod at naglakad sa kalye patungo sa kotse niya at sa lungsod sa kabila.
  
  Ang FRAZIER'S SPORTS ay isang institusyon sa Broad Street sa North Philadelphia. Pag-aari at pinamamahalaan ng dating heavyweight champion na si Smokin' Joe Frazier, nakabuo ito ng ilang kampeon sa paglipas ng mga taon. Si Jessica ay isa sa iilang babaeng nagsanay doon.
  Dahil nakatakdang mag-ensayo ang laban sa ESPN2 sa unang bahagi ng Setyembre, sinimulan ni Jessica ang masinsinang pagsasanay. Bawat pananakit ng kalamnan sa kanyang katawan ay nagpapaalala sa kanya kung gaano siya katagal hindi nakalaban.
  Ngayon ay papasok siya sa sparring ring sa unang pagkakataon pagkatapos ng ilang buwan.
  Habang naglalakad sa pagitan ng mga lubid, naisip niya ang kanyang buhay kung ano ito noon. Bumalik na si Vincent. Gumawa si Sophie ng karatula na "Welcome Home" gamit ang construction paper, na karapat-dapat sa parada ng Araw ng mga Beterano. Si Vincent ay nasa probation sa Casa Balzano, at tiniyak ni Jessica na alam niya ito. Isa siyang huwarang asawa sa ngayon.
  Alam ni Jessica na naghihintay sa labas ang mga reporter. Gusto nila siyang sundan papasok sa gym, pero hindi talaga ito mapupuntahan. Magiliw silang hinikayat ng ilang binata na nag-ensayo roon-kambal na matimbang, na bawat isa ay may bigat na humigit-kumulang 220 libra-na maghintay sa labas.
  Ang ka-sparring partner ni Jessica ay isang dalawampung taong gulang na dynamo mula sa Logan na nagngangalang Tracy "Big Time" Biggs. Ang Big Time ay may 2-0 record, parehong knockout, parehong sa loob ng unang tatlumpung segundo ng laban.
  Ang kanyang tagapagsanay ay ang tiyuhin sa tuhod ni Jessica na si Vittorio-na isa ring dating heavyweight contender, ang lalaking minsang nagpabagsak kay Benny Briscoe, sa McGillin's Old Ale House.
  "Magdahan-dahan ka lang sa kanya, Jess," sabi ni Vittorio. Isinuot niya ang headdress sa ulo nito at ikinabit ang tali sa baba.
  Magaan? naisip ni Jessica. Ang lalaking iyon ay mala-Sonny Liston ang pangangatawan.
  Habang naghihintay ng tawag, naisip ni Jessica ang nangyari sa madilim na silid na iyon, kung paano nagawa ang isang biglaang desisyon na kumitil sa buhay ng isang lalaki. Sa mababa at kakila-kilabot na lugar na iyon, may isang sandali na nagduda siya sa kanyang sarili, nang isang tahimik na takot ang bumalot sa kanya. Naisip niya na ganito na lang palagi.
  Tumunog ang kampana.
  Umakbay si Jessica at nagkunwaring parang may mali gamit ang kanang kamay. Walang halata, walang magarbo, tanging banayad na galaw ng kanang balikat niya, isang galaw na maaaring hindi napapansin ng mga hindi sanay na mata.
  Napaigtad ang kaniyang kalaban. Lumaki ang takot sa mga mata ng dalaga.
  Sa kanya si Biggs sa mahabang panahon.
  Ngumiti si Jessica at nilapag ang isang left hook.
  Si Ava Gardner talaga.
  
  
  EPILOGO
  Tinayp niya ang huling bahagi ng kaniyang huling ulat. Naupo siya at tiningnan ang pormularyo. Ilan na rito ang nakita niya? Daan-daan. Siguro libo-libo.
  Naalala niya ang una niyang kaso sa yunit. Isang pagpatay na nagsimula bilang isang usaping pambahay. Isang mag-asawang Tioga ang nagkaalitan dahil sa mga pinggan. Tila, ang babae ay nag-iwan ng isang piraso ng pinatuyong pula ng itlog sa isang plato at ibinalik ito sa aparador. Binugbog siya ng asawa hanggang sa mamatay gamit ang isang bakal na kawali-sa patula, ang parehong ginamit niya sa pagluluto ng itlog.
  Ang tagal na noon.
  Inilabas ni Byrne ang papel mula sa makinilya at inilagay ito sa isang folder. Ang kanyang huling ulat. Naikwento ba nito ang buong kwento? Hindi. Gayunpaman, hindi kailanman nangyari ang pagbubuklod.
  Tumayo siya mula sa kanyang upuan, napansing halos humupa na ang sakit sa kanyang likod at mga binti. Dalawang araw na siyang hindi umiinom ng kanyang Vicodin. Hindi pa siya handang maglaro bilang tight end para sa Eagles, ngunit hindi rin siya paika-ika na parang matanda.
  Inilagay niya ang folder sa istante, iniisip kung ano ang gagawin niya sa natitirang bahagi ng araw. Hay naku, habangbuhay na ang buhay niya.
  Isinuot niya ang kanyang amerikana. Walang brass band, walang cake, walang ribbon, walang murang sparkling wine sa mga tasang papel. Ah, magkakaroon ng pagsabog sa Finnigan's Wake sa susunod na mga buwan, ngunit ngayon ay walang nangyari.
  Kaya ba niyang iwan ang lahat ng ito? Ang kodigo ng mandirigma, ang saya ng labanan. Talaga bang iiwan niya ang gusaling ito sa huling pagkakataon?
  - Ikaw ba si Detektib Byrne?
  Lumingon si Byrne. Ang tanong ay nagmula sa isang batang opisyal, hindi hihigit sa dalawampu't dalawa o dalawampu't tatlong taong gulang. Matangkad siya at malapad ang balikat, maskulado sa paraang tanging mga kabataan lamang ang maaaring maging. Maitim ang buhok at mga mata niya. Isang lalaking guwapo. "Oo."
  Iniabot ng binata ang kanyang kamay. "Ako si Opisyal Gennaro Malfi. Gusto ko sanang makipagkamay sa iyo, ginoo."
  Nagkamayan sila. Mahigpit at may kumpiyansa ang lalaki sa pagkakahawak sa kanya. "Ikinagagalak kong makilala ka," sabi ni Byrne. "Gaano na kayo katagal sa negosyong ito?"
  "Labing-isang linggo."
  "Mga linggo," naisip ni Byrne. "Saan ka nagtatrabaho?"
  - Nagtapos ako sa Ika-anim.
  "Ito ang luma kong tugtog."
  "Alam ko," sabi ni Malfi. "Parang isa kang alamat diyan."
  "Parang multo," naisip ni Byrne. "Medyo naniniwala ako."
  Tumawa ang bata. "Aling kalahati?"
  "Iiwan ko na iyan sa iyo."
  "Sige."
  "Taga-saan ka?"
  "Timog Philadelphia, ginoo. Ipinanganak at lumaki. Ikawalo at Kristiyano."
  Tumango si Byrne. Alam niya ang sulok na ito. Alam niya lahat ng sulok. "Kilala ko si Salvatore Malfi mula sa lugar na ito. Isang karpintero."
  "Siya ang lolo ko."
  - Kumusta na siya ngayon?
  "Ayos lang siya. Salamat sa pagtatanong."
  "Nagtatrabaho pa ba siya?" tanong ni Byrne.
  "Tungkol lang sa laro ko ng bocce."
  Ngumiti si Byrne. Sumulyap si Officer Malfi sa kanyang relo.
  "Darating ako diyan mamayang alas-beinte," sabi ni Malfi. Iniabot niya ulit ang kamay niya. Nagkamayan silang muli. "Isang karangalan ang makilala ka, ginoo."
  Nagsimulang maglakad ang batang opisyal patungo sa pinto. Lumingon si Byrne at sumilip sa loob ng duty room.
  Nagpapadala ng fax si Jessica gamit ang isang kamay at kumakain ng sandwich gamit ang kabila. Sina Nick Palladino at Eric Chavez ay nagbabasa ng ilang DD5. Si Tony Park naman ay gumagamit ng PDCH sa isa sa mga computer. Si Ike Buchanan ay nasa opisina niya, binubuo ang mga tauhan sa trabaho.
  Tumunog ang telepono.
  Naisip niya kung nakagawa ba siya ng pagbabago sa lahat ng oras na ginugol niya sa silid na iyon. Naisip niya kung ang mga sakit na nagpapahirap sa kaluluwa ng tao ay maaaring gamutin, o kung ang mga ito ay sadyang ginawa lamang upang ayusin at alisin ang pinsalang ginagawa ng mga tao sa isa't isa araw-araw.
  Pinanood ni Byrne ang batang opisyal na lumabas ng pinto, ang kanyang uniporme ay napakalinis, maayos, at asul, ang kanyang mga balikat ay parisukat, ang kanyang mga sapatos ay makintab. Ang dami niyang nakita habang kinakamayan niya ang binata. Ang dami.
  Isang malaking karangalan para sa akin ang makilala ka, ginoo.
  "Hindi, bata," naisip ni Kevin Byrne habang hinuhubad ang kanyang amerikana at bumalik sa duty room. "Akin ang karangalang iyan."
  Ang lahat ng karangalang ito ay sa akin.
  OceanofPDF.com
  PAGSASALIN NG PAG-AALAY:
  Ang esensya ng laro ay nasa dulo.
  OceanofPDF.com
  PASASALAMAT
  Walang mga sumusuportang tauhan sa librong ito. Masamang balita lamang.
  Salamat kina Sgt. Joan Beres, Sgt. Irma Labrys, Sgt. William T. Britt, Officer Paul Bryant, Detective Michelle Kelly, Sharon Pinkenson, sa Greater Philadelphia Film Office, Amro Hamzawi, Jan "GPS" Klintsevich, phillyjazz.org, Mike Driscoll, at sa kahanga-hangang mga kawani ng Finnigan's Wake.
  Espesyal na pasasalamat kina Linda Marrow, Gina Centello, Kim Howie, Dana Isaacson, Dan Mallory, Rachel Kind, Cindy Murray, Libby McGuire, at sa kahanga-hangang pangkat sa Ballantine. Salamat sa aking mga katuwang: Meg Ruley, Jane Berkey, Peggy Gordain, Don Cleary, at lahat ng nasa Jane Rotrosen Agency. Isang transatlantikong pag-uusap kasama sina Nicola Scott, Kate Elton, Louise Gibbs, Cassie Chadderton, at ang pangkat ng AbFab sa Arrow at William Heinemann.
  Muli, maraming salamat sa lungsod ng Philadelphia, sa mga tao nito, sa mga bartender nito, at lalo na sa mga kalalakihan at kababaihan ng PPD.
  At, gaya ng dati, taos-pusong pasasalamat sa Yellowstone Gang.
  Kung wala kayo, parang pelikulang B na ito.
  Sa kanyang panaginip, buhay pa sila. Sa kanyang panaginip, sila ay naging magagandang dalaga na may mga karera, sariling tahanan, at pamilya. Sa kanyang panaginip, sila ay kumikinang sa ginintuang araw.
  Iminulat ni Detective Walter Brigham ang kanyang mga mata, ang kanyang puso ay nanigas sa kanyang dibdib na parang malamig at mapait na bato. Sinulyapan niya ang kanyang relo, kahit na hindi naman kailangan. Alam niya kung anong oras na: 3:50 n.u. Ito ang eksaktong sandali nang matanggap niya ang tawag anim na taon na ang nakalilipas, ang linyang naghahati sa kanya araw-araw bago at araw-araw mula noon.
  Ilang segundo ang nakalipas, sa kanyang panaginip, nakatayo siya sa gilid ng isang kagubatan, binabalot ng ulan ng tagsibol ang kanyang mundo ng nagyeyelong saplot. Ngayon ay gising siyang nakahiga sa kanyang kwarto sa West Philadelphia, ang kanyang katawan ay nababalot ng pawis, ang tanging tunog ay ang ritmo ng paghinga ng kanyang asawa.
  Marami nang nasaksihan si Walt Brigham noong kanyang panahon. Minsan niyang nasaksihan ang isang akusado sa droga na nagtangkang kainin ang sarili niyang laman sa isang korte. Sa isa pang pagkakataon, natagpuan niya ang bangkay ng isang halimaw na nagngangalang Joseph Barber-isang pedophile, rapist, mamamatay-tao-na nakatali sa isang tubo ng singaw sa isang apartment building sa North Philadelphia, isang nabubulok na bangkay na may labintatlong kutsilyong nakasaksak sa kanyang dibdib. Minsan niyang nakita ang isang batikang detektib sa homicide na nakaupo sa gilid ng kalsada sa Brewerytown, tahimik na umaagos ang mga luha sa kanyang mukha, at may hawak na duguan na sapatos ng bata. Ang lalaking iyon ay si John Longo, ang kasosyo ni Walt Brigham. Ang kasong ito ay si Johnny.
  Bawat pulis ay may hindi nalutas na kaso, isang krimen na gumugulo sa kanila sa bawat sandali ng kanilang paggising, gumugulo sa kanila sa kanilang mga panaginip. Kung nakaiwas ka sa bala, bote, o kanser, binigyan ka ng Diyos ng isang kaso.
  Para kay Walt Brigham, ang kanyang kaso ay nagsimula noong Abril 1995, ang araw na pumasok ang dalawang batang babae sa kakahuyan sa Fairmount Park at hindi na muling lumabas. Ito ay isang madilim na pabula, na nakasentro sa gitna ng bangungot ng bawat magulang.
  Pumikit si Brigham, nilalanghap ang amoy ng mamasa-masang pinaghalong loam, compost, at basang mga dahon. Sina Annemarie at Charlotte ay nakasuot ng magkaparehong puting damit. Siyam na taong gulang sila.
  Kinapanayam ng homicide squad ang isang daang tao na bumisita sa parke nang araw na iyon at nangolekta at nagsala ng dalawampung punong sako ng basura mula sa lugar. Si Brigham mismo ay nakahanap ng isang punit na pahina mula sa isang aklat pambata sa malapit. Mula sa sandaling iyon, ang talatang ito ay umalingawngaw nang malakas sa kanyang isipan:
  
  
  Narito ang mga dalaga, bata at magaganda,
  Sumasayaw sa hangin ng tag-init,
  Parang dalawang umiikot na gulong na naglalaro,
  Mga magagandang babae ang sumasayaw.
  
  
  Nakatitig si Brigham sa kisame. Hinalikan niya ang balikat ng kanyang asawa, umupo, at tumingin sa bukas na bintana. Sa liwanag ng buwan, sa kabila ng lungsod na panggabi, sa kabila ng bakal, salamin, at bato, isang siksik na kulandong ng mga puno ang makikita. Isang anino ang gumalaw sa mga puno ng pino. Sa likod ng anino, isang mamamatay-tao.
  Balang araw ay makikilala ni Detective Walter Brigham ang mamamatay-tao na ito.
  Isang araw.
  Siguro kahit ngayon.
  OceanofPDF.com
  UNANG BAHAGI
  SA KAGUBATAN
  
  OceanofPDF.com
  1
  DISYEMBRE 2006
  Siya si Buwan, at naniniwala siya sa mahika.
  Hindi ang mahika ng mga pintong patibong, mga huwad na ilalim, o katusuhan. Hindi ang uri ng mahika na dumarating sa anyo ng isang tableta o isang gayuma. Kundi ang uri ng mahika na kayang magpatubo ng tangkay ng sitaw hanggang sa langit, o maghabi ng dayami upang maging ginto, o gawing karwahe ang isang kalabasa.
  Naniniwala si Moon sa magagandang babaeng mahilig sumayaw.
  Matagal niya itong pinagmasdan. Mga dalawampung taong gulang ito, balingkinitan, higit sa karaniwang taas, at may taglay na karisma. Alam ni Moon na nabubuhay siya sa kasalukuyang panahon, ngunit sa kabila ng kung sino siya, anuman ang balak niyang maging, mukhang malungkot pa rin siya. Gayunpaman, sigurado siyang nauunawaan nito, tulad niya, na may mahika sa lahat ng bagay, isang kagandahang hindi nakikita at hindi pinahahalagahan ng mga nagdaraang palabas-ang kurba ng talulot ng orkidyas, ang simetriya ng mga pakpak ng paru-paro, ang nakamamanghang heometriya ng kalangitan.
  Noong nakaraang araw, nakatayo siya sa lilim sa tapat ng kalye mula sa laundromat, pinapanood ang babae na naglalagay ng mga damit sa dryer at hinahangaan ang kagandahan ng paglapat ng mga ito sa lupa. Malinaw ang gabi, napakalamig, ang langit ay parang isang matingkad na itim na mural sa ibabaw ng Lungsod ng Pag-ibig ng Magkapatid.
  Pinanood niya itong pumasok sa mga pintong may nagyelong salamin papunta sa bangketa, dala ang isang laundry bag sa kanyang balikat. Tumawid siya ng kalye, huminto sa hintuan ng Septa, at ipinadyak ang kanyang mga paa sa lamig. Hindi pa siya nagmukhang ganito kaganda. Nang lumingon siya para makita siya, alam niya iyon, at puno ito ng mahika.
  Ngayon, habang nakatayo si Moon sa pampang ng Ilog Schuylkill, muling napupuno siya ng mahika.
  Nakatingin siya sa itim na tubig. Ang Philadelphia ay isang lungsod ng dalawang ilog, kambal na sanga ng iisang puso. Ang Delaware ay maskulado, malawak, at matigas ang ulo. Ang Schuylkill ay mapanlinlang, mapanlinlang, at paliko-liko. Ito ay isang nakatagong ilog. Ito ang kanyang ilog.
  Hindi tulad ng lungsod mismo, maraming mukha si Buwan. Sa susunod na dalawang linggo, pananatilihin niyang hindi nakikita ang mukhang iyon, gaya ng nararapat, isa na lamang mapurol na hagod ng pinsel sa isang kulay abong canvas para sa taglamig.
  Maingat niyang inihiga ang patay na dalaga sa pampang ng Shuilkil at hinalikan ang malamig na labi nito sa huling pagkakataon. Gaano man siya kaganda, hindi niya ito prinsesa. Malapit na niyang makilala ang kanyang prinsesa.
  Ganito nagsimula ang kwento.
  Siya si Karen. Siya si Luna.
  At ito ang nakita ng buwan...
  OceanofPDF.com
  2
  Hindi nagbago ang lungsod. Isang linggo pa lang siyang nawala at hindi umaasa ng mga himala, ngunit pagkatapos ng mahigit dalawang dekada bilang isang opisyal ng pulisya sa isa sa pinakamahirap na lungsod sa bansa, palaging may pag-asa. Habang pabalik siya sa bayan, nasaksihan niya ang dalawang aksidente at limang pagtatalo, pati na rin ang tatlong suntukan sa labas ng tatlong magkakaibang tavern.
  "Ah, panahon ng kapaskuhan sa Philadelphia," naisip niya. Nakakagaan ng loob.
  Si Detective Kevin Francis Byrne ay nakaupo sa likod ng counter ng Crystal Diner, isang maliit at maayos na coffee shop sa Eighteenth Street. Simula nang magsara ang Silk City Diner, ito na ang naging paborito niyang tambayan sa gabi. May mga speaker na nag-alok ng "Silver Bells." Isang board sa itaas ang nagpahayag ng mensahe ng kapaskuhan para sa araw na iyon. Ang makukulay na ilaw sa kalye ay nagsasalita ng Pasko, kagalakan, kasiyahan, at pag-ibig. Maayos ang lahat at fa-la-la-la-la. Sa ngayon, kailangan ni Kevin Byrne ng pagkain, paliligo, at tulog. Nagsimula ang kanyang paglilibot ng alas-8 ng umaga.
  At saka naroon si Gretchen. Pagkatapos ng isang linggong pagtingin sa mga dumi ng usa at nanginginig na mga ardilya, gusto niyang tumingin sa isang bagay na maganda.
  Binaligtad ni Gretchen ang tasa ni Byrne at nagsalin ng kape. Maaaring hindi siya ang nagsalin ng pinakamasarap na tasa sa bayan, pero wala nang mas gaganda pa sa paggawa nito. "Matagal na kitang hindi nakikita," sabi niya.
  "Kakabalik ko lang," sagot ni Byrne. "Gumugol ako ng isang linggo sa Poconos."
  "Maganda siguro 'yan."
  "Tama," sabi ni Byrne. "Nakakatawa, pero sa unang tatlong araw, hindi ako makatulog. Napakatahimik."
  Umiling si Gretchen. "Kayong mga taga-lungsod."
  "Tagalungsod? Ako?" Nasulyapan niya ang sarili sa madilim na bintana-isang seven-day balbas, isang LLBean jacket, isang flannel shirt, at mga botang Timberland. "Ano'ng pinagsasabi mo? Akala ko kamukha ko si Jeremy Johnson."
  "Mukha kang taga-lungsod na may balbas na parang bakasyonista," sabi niya.
  Totoo iyon. Si Byrne ay ipinanganak at lumaki sa isang pamilyang Two Street. At mamamatay siyang mag-isa.
  "Naaalala ko noong inilipat kami ng nanay ko rito mula sa Somerset," dagdag ni Gretchen, ang kanyang pabango ay napaka-seksi, ang kanyang mga labi ay matingkad na burgundy. Ngayong nasa trenta na si Gretchen Wilde, ang kanyang kagandahang tinedyer ay lumambot at naging mas kapansin-pansin. "Hindi rin ako makatulog. Masyadong maingay."
  "Kumusta si Brittany?" tanong ni Byrne.
  Ang anak na babae ni Gretchen na si Brittany ay labinlima, malapit nang mag-dalawampu't lima. Isang taon na ang nakalilipas, siya ay naaresto sa isang rave sa West Philadelphia, nahuli na may sapat na kaligayahan upang makasuhan ng pag-aari. Tinawagan ni Gretchen si Byrne nang gabing iyon, desperado, walang kamalayan sa mga pader na umiiral sa pagitan ng mga departamento. Humingi si Byrne ng tulong sa isang detektib na may utang sa kanya. Nang makarating ang kaso sa korte munisipal, ang kaso ay nabawasan na sa simpleng pag-aari, at si Brittany ay binigyan ng serbisyo sa komunidad.
  "Sa tingin ko magiging maayos din siya," sabi ni Gretchen. "Bumuti na ang mga marka niya, at nakakauwi na siya nang maayos. Kahit man lang tuwing weekdays."
  Dalawang beses nang ikinasal at diborsiyado si Gretchen. Parehong adik sa droga at palaaway ang mga dating kasintahan niya. Ngunit kahit papaano, sa kabila ng lahat ng ito, nagawa ni Gretchen na maging matatag. Walang ibang hinangaan ni Kevin Byrne sa mundo kundi ang pagiging isang solong ina. Walang duda, ito ang pinakamahirap na trabaho sa mundo.
  "Kumusta si Colleen?" tanong ni Gretchen.
  Ang anak ni Byrne na si Colleen ay isang tanglaw sa gilid ng kanyang kaluluwa. "Napakaganda niya," aniya. "Talagang kamangha-mangha. Isang bagong mundo araw-araw."
  Ngumiti si Gretchen. Sila ang dalawang magulang na walang dapat ipag-alala ngayon. Bigyan mo pa siya ng isang minuto. Maaaring magbago ang mga bagay-bagay.
  "Isang linggo na akong kumakain ng malamig na sandwich," sabi ni Byrne. "At saka pangit pa ang malamig na sandwich. Ano'ng meron ka na mainit at matamis?"
  "Hindi kasama ang kompanyang ito?"
  "Hindi kailanman."
  Tumawa siya. "Titingnan ko kung ano ang mayroon tayo."
  Pumasok siya sa silid sa likuran. Pinagmasdan ni Byrne. Sa kanyang masikip na kulay rosas na niniting na uniporme, imposibleng hindi niya ito magawa.
  Ang sarap bumalik. Ang probinsya ay para sa ibang tao: mga taga-probinsya. Habang papalapit ang kanyang pagreretiro, lalo niyang naiisip na umalis sa lungsod. Pero saan siya pupunta? Halos hindi na niya maisip ang mga bundok noong nakaraang linggo. Florida? Wala rin siyang masyadong alam tungkol sa mga bagyo. Ang Timog-kanluran? Wala ba silang mga halimaw na Gila doon? Kailangan niyang pag-isipan ulit iyon.
  Sumulyap si Byrne sa kanyang relo-isang napakalaking chronograph na may isang libong dial. Tila ginagawa nito ang lahat maliban sa oras. Isa itong regalo mula kay Victoria.
  Mahigit labinlimang taon na niyang kilala si Victoria Lindstrom, simula nang magkakilala sila noong isang pagsalakay sa massage parlor na pinagtatrabahuhan nito. Noong panahong iyon, isa siyang nalilitong at napakagandang labimpitong taong gulang na nakatira malapit sa kanyang tahanan sa Meadville, Pennsylvania. Ipinagpatuloy niya ang kanyang buhay hanggang isang araw, isang lalaki ang umatake sa kanya, at marahas na hiniwa ang kanyang mukha gamit ang isang box cutter. Sumailalim siya sa sunod-sunod na masasakit na operasyon upang ayusin ang kanyang mga kalamnan at tisyu. Walang anumang operasyon ang makakaayos sa pinsala sa loob.
  Kamakailan lang nila muling natagpuan ang isa't isa, sa pagkakataong ito nang walang anumang inaasahan.
  Gumugugol si Victoria ng oras kasama ang kanyang may sakit na ina sa Meadville. Tatawag sana si Byrne. Nami-miss niya ito.
  Luminga-linga si Byrne sa paligid ng restawran. Kaunti na lang ang ibang mga kostumer. Isang magkasintahang nasa katanghaliang-gulang sa isang booth. Isang pares ng mga estudyante sa kolehiyo ang magkatabi na nakaupo, parehong nag-uusap sa kani-kanilang mga cellphone. Isang lalaki sa stand na pinakamalapit sa pinto ang nagbabasa ng dyaryo.
  Hinalo ni Byrne ang kanyang kape. Handa na siyang bumalik sa trabaho. Hindi siya ang tipo ng taong laging masaya sa pagitan ng mga gawain o sa mga bihirang pagkakataon na nagbabakasyon siya. Inisip niya kung anong mga bagong kaso ang dumating sa unit, kung anong mga pag-unlad ang nagawa sa mga patuloy na imbestigasyon, kung anong mga pag-aresto, kung mayroon man, ang nagawa. Sa totoo lang, iniisip niya ang mga bagay na ito sa buong panahong wala siya. Isa ito sa mga dahilan kung bakit hindi niya dinadala ang kanyang cellphone. Dapat ay naka-duty siya sa unit nang dalawang beses sa isang araw.
  Habang tumatanda siya, lalo niyang tinatanggap na panandalian lang kaming lahat dito. Kung nakapagdulot man siya ng malaking pagbabago bilang isang pulis, sulit naman. Humigop siya ng kape, kuntento na sa kanyang pilosopiyang "dime store." Sandali.
  Bigla siyang kinabahan. Kumalabog ang puso niya. Likas na humigpit ang hawak ng kanang kamay niya sa hawak niyang pistola. Hindi ito magandang balita kailanman.
  Kilala niya ang lalaking nakaupo sa may pintuan, isang lalaking nagngangalang Anton Krotz. Mas matanda ito ng ilang taon kaysa noong huling beses na nakita siya ni Byrne, mas mabigat ng ilang libra, medyo mas matipuno, ngunit walang duda na si Krotz iyon. Nakilala ni Byrne ang detalyadong tattoo na scarab sa kanang braso ng lalaki. Nakilala niya ang mga mata ng isang asong may galit.
  Si Anton Krotz ay isang walang-awang mamamatay-tao. Ang kanyang unang dokumentadong pagpatay ay naganap noong isang bigong pagnanakaw sa isang tindahan ng libangan sa South Philadelphia. Binaril niya nang diretso ang kahera sa halagang tatlumpu't pitong dolyar. Dinala siya para sa pagtatanong ngunit pinalaya. Pagkalipas ng dalawang araw, ninakawan niya ang isang tindahan ng alahas sa Center City at binaril ang lalaki at babaeng nagmamay-ari nito na parang pinatay. Nakunan ng video ang insidente. Muntik nang isara ang lungsod ng isang malawakang paghahanap ng tao nang araw na iyon, ngunit kahit papaano ay nakatakas si Krotz.
  Habang pabalik si Gretchen na may dalang isang buong Dutch apple pie, dahan-dahang inabot ni Byrne ang kanyang duffel bag sa kalapit na stool at kaswal na binuksan ito, habang pinagmamasdan si Krotz sa gilid ng kanyang mga mata. Hinugot ni Byrne ang kanyang sandata at ipinatong ito sa kanyang kandungan. Wala siyang radyo o cellphone. Nag-iisa lang siya sa mga sandaling iyon. At ayaw mong pabagsakin ang isang lalaking tulad ni Anton Krotz nang mag-isa.
  "May telepono ka ba sa likod?" mahinang tanong ni Byrne kay Gretchen.
  Tumigil si Gretchen sa paghiwa ng pie. "Syempre meron naman sa opisina."
  Kumuha si Byrne ng panulat at sumulat ng isang tala sa kanyang notepad:
  
  Tumawag sa 911. Sabihin mo sa kanila na kailangan ko ng tulong sa address na ito. Ang suspek ay si Anton Krots. Padalhan mo ng SWAT. Sa likod na pasukan. Pagkatapos mong mabasa ito, tumawa ka.
  
  
  Binasa ni Gretchen ang sulat at tumawa. "Sige," sabi niya.
  - Alam kong magugustuhan mo ito.
  Tiningnan niya si Byrne sa mata. "Nakalimutan ko ang whipped cream," sabi niya, sapat na malakas, pero hindi naman ganoon kalakas. "Teka."
  Umalis si Gretchen nang hindi nagpapakita ng anumang senyales ng pagmamadali. Humigop si Byrne ng kanyang kape. Hindi gumalaw si Krotz. Hindi sigurado si Byrne kung ginawa ito ng lalaki o hindi. Mahigit apat na oras na tinanong ni Byrne si Krotz noong araw na dinala siya rito, at nakipagpalitan ng maraming lason sa lalaki. Naging pisikal pa nga ito. Pagkatapos ng ganoong pangyayari, wala sa panig ang nakalimutan ang isa't isa.
  Anuman ang dahilan, hindi maaaring palabasin ni Byrne si Krotz sa pintuang iyon. Kung aalis si Krotz sa restawran, mawawala siyang muli, at maaaring hindi na nila siya muling barilin.
  Pagkalipas ng tatlumpung segundo, tumingin si Byrne sa kanan at nakita si Gretchen sa pasilyo papunta sa kusina. Ipinahiwatig ng kanyang tingin na siya ang tumawag. Kinuha ni Byrne ang kanyang baril at ibinaba ito sa kanan, palayo kay Krotz.
  Sa sandaling iyon, sumigaw ang isa sa mga estudyante sa kolehiyo. Noong una, inakala ni Byrne na isa itong sigaw ng kawalan ng pag-asa. Humarap siya sa kanyang upuan at tumingin sa paligid. Ang babae ay may kausap pa rin sa kanyang cellphone, nagre-react sa hindi kapani-paniwalang balita para sa mga estudyante. Nang lumingon si Byrne, lumabas na si Krotz mula sa kanyang cubicle.
  Mayroon siyang hostage.
  Ang babae sa booth sa likod ng booth ni Krotz ay ginawang hostage. Nakatayo si Krotz sa likuran niya, ang isang braso ay nakapalibot sa kanyang baywang. May hawak itong anim na pulgadang kutsilyo sa kanyang leeg. Ang babae ay maliit, maganda, mga apatnapung taong gulang. Nakasuot siya ng maitim na asul na sweater, maong, at suede boots. Nakasuot siya ng singsing sa kasal. Ang kanyang mukha ay isang maskara ng takot.
  Ang lalaking kasama niya ay nakaupo pa rin sa booth, paralisado sa takot. Sa kung saan sa kainan, may nahulog na baso o tasa sa sahig.
  Bumagal ang oras nang dumulas si Byrne mula sa upuan, hinugot at itinaas ang kanyang sandata.
  "Masayang makita kang muli, Detektib," sabi ni Krotz kay Byrne. "Iba ang itsura mo. Inaatake mo ba kami?"
  Namimilog ang mga mata ni Krotz. Meth, naisip ni Byrne. Ipinaalala niya sa sarili na gumagamit si Krotz.
  "Kumalma ka lang, Anton," sabi ni Byrne.
  "Matt!" sigaw ng babae.
  Itinutok ni Krotz ang kutsilyo palapit sa ugat na jugular ng babae. "Tumahimik ka nga."
  Nagsimulang lumapit si Krotz at ang babae sa pinto. Napansin ni Byrne ang mga butil ng pawis sa noo ni Krotz.
  "Walang dahilan para masaktan ang sinuman ngayon," sabi ni Byrne. "Kalma lang."
  - Walang masasaktan?
  "Hindi."
  - Kung gayon, bakit mo ako tinutukan ng baril, panginoon?
  Alam mo ang mga patakaran, Anton.
  Sumulyap si Krotz sa kanyang balikat, pagkatapos ay bumalik kay Byrne. Humaba ang sandali. "Babarilin mo ba ang isang matamis na mamamayan sa harap ng buong bayan?" Hinaplos niya ang dibdib ng babae. "Sa palagay ko ay hindi."
  Lumingon si Byrne. May ilang takot na tao na ngayon ang nakasilip sa bintana ng kainan. Takot na takot sila, pero tila hindi naman sila masyadong natatakot umalis. Parang may napadpad silang reality show. Dalawa sa kanila ang nag-uusap sa kanilang mga cellphone. Hindi nagtagal ay naging isang kaganapan ito sa media.
  Tumayo si Byrne sa harap ng suspek at ng bihag. Hindi niya ibinaba ang kanyang baril. "Mag-usap kayo, Anton. Ano ang gusto mong gawin?"
  "Paano, kapag lumaki na ako?" Tumawa si Krotz, nang malakas. Kumikinang ang kaniyang mga abuhing ngipin, itim sa mga ugat. Nagsimulang humagulgol ang babae.
  "Ibig kong sabihin, ano ang gusto mong mangyari ngayon?" tanong ni Byrne.
  "Gusto ko nang umalis dito."
  - Pero alam mo namang hindi pwede 'yun.
  Humigpit ang kapit ni Krotz. Nakita ni Byrne na ang matalas na talim ng kutsilyo ay nag-iwan ng manipis na pulang linya sa balat ng babae.
  "Hindi ko makita ang tunay mong kakayahan, Detektib," sabi ni Krotz. "Sa tingin ko kontrolado ko na ang sitwasyong ito."
  "Walang duda diyan, Anton."
  "Sabihin mo na."
  "Ano? Ano?"
  "Sabihin mo, 'Ikaw ang may kontrol, ginoo.'"
  Nagdulot ng pagbabara sa lalamunan ni Byrne ang mga salitang iyon, ngunit wala siyang ibang magawa. "Kayo ang may kontrol, ginoo."
  "Nakakainis ang mapahiya, 'di ba?" sabi ni Krotz. Lumapit pa siya ng ilang pulgada sa pinto. "Buong buhay ko na itong ginagawa."
  "Bueno, puwede naman natin pag-usapan iyan mamaya," sabi ni Byrne. "Iyan na nga ang sitwasyon natin ngayon, hindi ba?"
  "Naku, siguradong may problema tayo."
  "Kaya, tingnan natin kung makakahanap tayo ng paraan para matapos ito nang walang masasaktan. Makipagtulungan ka sa akin, Anton.
  Mga anim na talampakan ang layo ni Krotz mula sa pinto. Bagama't hindi siya malaking lalaki, mas matangkad siya nang isang ulo kaysa sa babae. May tumpak na hagis si Byrne. Hinaplos ng daliri niya ang gatilyo. Kaya niyang sirain si Krotz. Isang bala, patay na ang gitna sa noo, at ang utak ay nasa dingding. Lalabagin nito ang bawat tuntunin ng pakikipag-ugnayan, bawat regulasyon ng departamento, ngunit malamang na hindi tututol ang babaeng may kutsilyo sa lalamunan. At iyon lang ang talagang mahalaga.
  Nasaan na ba ang backup ko?
  Sabi ni Krotz, "Alam mo naman, gaya ko, na kung isusuko ko na ito, mapipilitan akong sumugal para sa ibang bagay."
  "Hindi naman siguro totoo 'yan."
  "Oo, oo nga!" sigaw ni Krotz. Hinila niya palapit ang babae. "Huwag kang magsinungaling sa akin, susmaryosep."
  "Hindi 'yan kasinungalingan, Anton. Kahit ano ay maaaring mangyari."
  "Oo? Anong ibig mong sabihin? Parang, baka makita ng judge ang inner child ko?"
  "Sige na nga, pare. Alam mo naman ang paraan. May mga memory lapses ang mga saksi. Ang mga bagay-bagay ay hindi naisasagawa sa korte. Palagi na lang nangyayari 'yan. Ang isang mahusay na pagbaril ay hindi sigurado."
  Sa sandaling iyon, isang anino ang humarang sa peripheral vision ni Byrne. Sa kanyang kaliwa. Isang opisyal ng SWAT ang naglalakad sa likurang pasilyo, nakataas ang AR-15 rifle. Wala na siya sa paningin ni Krotz. Tiningnan ng opisyal si Byrne nang diretso.
  Kung may SWAT officer na nasa pinangyarihan, ibig sabihin noon ay magtatakda ng perimeter. Kung makakalabas si Krotz sa restaurant, hindi siya makakalayo. Kailangang agawin ni Byrne ang babae mula sa mga bisig ni Krotz at ang kutsilyo mula sa kanya.
  "Sasabihin ko sa iyo, Anton," sabi ni Byrne. "Ibaba ko na ang baril, ha?"
  "Iyan ang sinasabi ko. Ilagay mo iyan sa sahig at ihagis mo sa akin."
  "Hindi ko magagawa iyan," sabi ni Byrne. "Pero ilalagay ko ito at saka itataas ang mga kamay ko sa itaas ng ulo ko."
  Nakita ni Byrne na pumwesto ang opisyal ng SWAT. Nakabaligtad ang takip. Tingnan mo ang tanawin. Nakuha ko.
  Umusog pa si Krotz ng ilang pulgada patungo sa pinto. "Nakikinig ako."
  "Kapag nagawa ko na ito, palalayain mo na ang babae."
  "At ano?"
  "Kung gayon, aalis na tayong dalawa rito." Ibinaba ni Byrne ang sandata. Inilagay niya ito sa sahig at ipinatong ang paa niya rito. "Mag-usap tayo. Okay?"
  Sandaling tila pinag-iisipan ito ni Krotz. Pagkatapos ay nagkagulo ang lahat nang kasing bilis ng pagsisimula nito.
  "Hindi," sabi ni Krotz. "Ano ang interesante roon?"
  Hinawakan ni Krotz ang buhok ng babae, iniangat ang ulo, at ibinunot ang talim sa lalamunan nito. Tumalsik ang dugo niya sa kalahati ng silid.
  "Hindi!" sigaw ni Byrne.
  Bumagsak ang babae sa sahig, isang nakakakilabot na pulang ngiti ang sumilay sa kanyang leeg. Sandaling naramdaman ni Byrne ang kawalan ng bigat, hindi makagalaw, na para bang walang kabuluhan ang lahat ng kanyang natutunan at nagawa, na para bang ang buong karera niya sa kalye ay isang kasinungalingan.
  Kumindat si Krotz. "Hindi mo ba mahal ang lungsod na ito?"
  Sumugod si Anton Krotz kay Byrne, ngunit bago pa siya makahakbang, isang opisyal ng SWAT sa likuran ng kainan ang nagpaputok. Dalawang bala ang tumama sa dibdib ni Krotz, dahilan para tumilapon siya pabalik sa bintana, at sumabog ang kanyang katawan sa isang makapal at pulang kislap. Nakakabingi ang mga pagsabog sa masikip na espasyo ng maliit na kainan. Natumba si Krotz sa basag na salamin papunta sa bangketa sa harap ng restawran. Nagsilabasan ang mga nanonood. Isang pares ng opisyal ng SWAT na nakapuwesto sa harap ng kainan ang sumugod patungo sa nakahigang si Krotz, idinidiin ang mabibigat na bota sa kanyang katawan at itinutok ang kanilang mga riple sa kanyang ulo.
  Kumabog nang isang beses, dalawang beses, at pagkatapos ay tumahimik ang dibdib ni Krotz, umuusok sa malamig na hangin ng gabi. Dumating ang ikatlong opisyal ng SWAT, kinuha ang pulso nito, at nagbigay ng senyales. Patay na ang suspek.
  Tumaas ang pandama ni Detective Kevin Byrne. Naamoy niya ang cordite sa hangin, na hinaluan ng amoy ng kape at sibuyas. Nakita niya ang matingkad na dugo na kumakalat sa mga tisa. Narinig niya ang huling basag ng salamin sa sahig, na sinundan ng mahinang iyak. Naramdaman niya ang pawis sa kanyang likod na naging yelo habang may bugso ng nagyeyelong hangin na dumadaloy papasok mula sa kalye.
  Hindi mo ba mahal ang malaswang lungsod na ito?
  Ilang sandali pa, biglang huminto ang ambulansya, dahilan para bumalik sa normal ang lahat. Dalawang paramedic ang sumugod sa kainan at sinimulang gamutin ang babaeng nakahiga sa sahig. Sinubukan nilang pigilan ang pagdurugo, ngunit huli na ang lahat. Patay na ang babae at ang pumatay sa kanya.
  Sina Nick Palladino at Eric Chavez, dalawang detektib ng homicide, ay tumakbo papasok sa kainan, hubad ang mga baril. Nakita nila si Byrne at ang mga salarin. Nakasuksok ang kanilang mga baril sa holster. Si Chavez ang nagsasalita sa kabilang linya. Sinimulan ni Nick Palladino na ayusin ang pinangyarihan ng krimen.
  Tiningnan ni Byrne ang lalaking nakaupo sa booth kasama ang biktima. Tiningnan ng lalaki ang babae sa sahig na parang natutulog, parang babangon siya, parang tatapusin na nila ang kanilang pagkain, babayaran ang tseke, at maglalakad-lakad sa gabi, habang tinitingnan ang mga dekorasyong Pamasko sa labas. Sa tabi ng kape ng babae, nakita ni Byrne ang isang kalahating bukas na creamer. Maglalagay na sana siya ng cream sa kanyang kape, ngunit makalipas ang limang minuto, namatay siya.
  Maraming beses nang nasaksihan ni Byrne ang dalamhating dulot ng pagpatay, ngunit bihira itong mangyari pagkatapos ng krimen. Nasaksihan lang ng lalaking ito ang brutal na pagpatay sa kanyang asawa. Nakatayo siya ilang talampakan lang ang layo. Tiningnan ng lalaki si Byrne. May sakit sa kanyang mga mata, mas malalim at mas madilim kaysa sa naramdaman ni Byrne.
  "Pasensya na," sabi ni Byrne. Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon sa kanyang mga labi, napaisip siya kung bakit niya sinabi ang mga iyon. Inisip niya kung ano ang ibig niyang sabihin.
  "Pinatay mo siya," sabi ng lalaki.
  Hindi makapaniwala si Byrne. Pakiramdam niya ay nasugatan siya. Hindi niya maintindihan ang kanyang naririnig. "Sir, ako po..."
  "Ikaw... maaari mo sana siyang barilin, ngunit nag-atubili ka. Nakita ko. Maaari mo sana siyang barilin, ngunit hindi mo ginawa."
  Lumabas nang padabog ang lalaki sa booth. Sinamantala niya ang pagkakataon para kumalma at dahan-dahang lumapit kay Byrne. Pumwesto si Nick Palladino sa pagitan nila. Kinawayan siya ni Byrne paalis. Humakbang palapit ang lalaki. Ilang talampakan na lang ang layo niya ngayon.
  "Hindi ba't trabaho mo 'yan?" tanong ng lalaki.
  "Pasensya na?"
  "Para protektahan kami? Hindi ba't trabaho mo 'yan?"
  Gusto sanang sabihin ni Byrne sa lalaking ito na may hangganan ang lahat, ngunit nang mabunyag ang kasamaan, wala sa kanilang dalawa ang nagawa. Gusto niyang sabihin sa lalaki na siya ang may gawa ng lahat dahil sa kanyang asawa. Hangga't maaari, wala siyang maisip na kahit isang salita para ipahayag ang lahat.
  "Laura," sabi ng lalaki.
  "Pasensya na?"
  "Laura ang pangalan niya."
  Bago pa makapagsalita si Byrne, iwinagayway ng lalaki ang kanyang kamao. Isa itong mabangis na tira, mahina ang pagkakahagis at pabaya ang pagkakagawa. Nakita ito ni Byrne sa huling sandali at madaling naiwasan. Ngunit ang tingin ng lalaki ay puno ng galit, sakit, at kalungkutan kaya halos gusto na ni Byrne na siyang suntukin. Marahil, sa sandaling iyon, ay nasiyahan ang kanilang dalawa.
  Bago pa man makapagbigay ng isa pang suntok ang lalaki, hinawakan siya nina Nick Palladino at Eric Chavez at pinigilan. Hindi lumaban ang lalaki, bagkus ay humagulgol. Nanghina siya sa kanilang pagkakahawak.
  "Bitawan mo siya," sabi ni Byrne. "Basta... hayaan mo na lang siya."
  
  
  
  Ang shooting team ay natapos bandang alas-3 ng madaling araw. Dumating ang anim na homicide detective bilang backup. Bumuo sila ng isang maluwag na bilog sa paligid ni Byrne, pinoprotektahan siya mula sa media, maging sa kanyang mga nakatataas.
  Nagbigay ng kanyang pahayag si Byrne at tinanong. Malaya siya. Sa loob ng ilang panahon, hindi niya alam kung saan pupunta o kung saan niya gustong pumunta. Ang ideya ng paglalasing ay hindi man lang kaakit-akit, bagaman maaaring natabunan nito ang mga kakila-kilabot na pangyayari noong gabing iyon.
  Dalawampu't apat na oras pa lamang ang nakalipas, nakaupo siya sa malamig at komportableng beranda ng isang kubo sa Poconos, nakataas ang kanyang mga paa, isang Matandang Forester na nasa isang plastik na tasa ilang pulgada ang layo. Ngayon ay dalawang tao na ang patay. Tila may dala siyang kamatayan.
  Ang pangalan ng lalaki ay Matthew Clark. Siya ay apatnapu't isa. Mayroon siyang tatlong anak na babae-sina Felicity, Tammy, at Michelle. Nagtrabaho siya bilang isang insurance broker para sa isang malaking pambansang kompanya. Siya at ang kanyang asawa ay nasa bayan upang bisitahin ang kanilang panganay na anak na babae, isang freshman sa Temple University. Huminto sila sa isang kainan para sa kape at lemon pudding, ang paborito ng kanyang asawa.
  Laura ang pangalan niya.
  Kulay kayumanggi ang mga mata niya.
  Pakiramdam ni Kevin Byrne ay matagal niya nang makikita ang mga matang iyon.
  OceanofPDF.com
  3
  PAGKAlipas ng dalawang araw
  Nakapatong ang libro sa mesa. Gawa ito sa hindi nakakapinsalang karton, de-kalidad na papel, at hindi nakalalasong tinta. Mayroon itong dust jacket, ISBN number, mga anotasyon sa likod, at pamagat sa likod. Sa lahat ng aspeto, ito ay katulad ng halos anumang ibang libro sa mundo.
  Pero iba ang lahat.
  Si Detective Jessica Balzano, isang sampung taong beterano sa Philadelphia Police Department, ay humigop ng kape at nakatitig sa isang nakakatakot na bagay. Nakipaglaban siya sa mga mamamatay-tao, magnanakaw, rapist, peeping tom, magnanakaw, at iba pang mga modelong mamamayan noong kanyang panahon; minsan siyang nakatitig sa bariles ng isang 9mm na pistola na nakatutok sa kanyang noo. Siya ay binugbog at binugbog ng isang piling grupo ng mga tulisan, gago, baliw, punk, at gangster; hinabol ang mga psychopath sa madilim na eskinita; at minsan ay pinagbantaan ng isang lalaking may cordless drill.
  Ngunit ang librong nasa hapag-kainan ang mas nagpatakot sa kanya kaysa sa lahat ng iyon nang buo.
  Walang laban si Jessica sa mga libro. Wala talaga. Karaniwan, mahilig siya sa mga libro. Sa katunayan, bihira lang lumipas ang isang araw na wala siyang paperback sa kanyang pitaka para sa oras ng pahinga sa trabaho. Magaganda ang mga libro. Maliban dito-ang matingkad at masayang dilaw-at-pulang libro sa kanyang mesa sa hapag-kainan, ang librong may mga nakangiting cartoon na hayop sa pabalat-ay pagmamay-ari ng kanyang anak na si Sophie.
  Nangangahulugan ito na ang kanyang anak na babae ay naghahanda na para sa paaralan.
  Hindi isang kindergarten, na inakala ni Jessica na isang maluwalhating kindergarten. Isang regular na paaralan. Isang kindergarten. Siyempre, isa lamang itong araw ng pagpapakilala sa totoong pangyayari na nagsimula noong sumunod na taglagas, ngunit lahat ng mga palamuti ay naroon. Sa mesa. Sa harap niya. Isang libro, tanghalian, amerikana, guwantes, at lalagyan ng lapis.
  Paaralan.
  Lumabas si Sophie mula sa kanyang kwarto na nakabihis at handa na para sa kanyang unang pormal na araw sa paaralan. Nakasuot siya ng navy blue na pleated skirt, crewneck sweater, lace-up shoes, at wool beret at scarf set. Mukha siyang isang maliit na Audrey Hepburn.
  Nakaramdam ng pagkahilo si Jessica.
  "Ayos lang po ba kayo, Ma?" tanong ni Sophie habang umuupo sa isang upuan.
  "Syempre naman, mahal ko," pagsisinungaling ni Jessica. "Bakit naman ako hindi magiging maayos?"
  Nagkibit-balikat si Sophie. "Buong linggo kang malungkot."
  "Malungkot? Ano ba ang ikinalulungkot ko?"
  "Nalungkot ka kasi papasok na ako sa paaralan."
  Diyos ko, naisip ni Jessica. May nakatira sa bahay ang limang taong gulang kong si Dr. Phil. "Hindi ako malungkot, mahal ko."
  "Papasok na sa paaralan ang mga bata, Nay. Napag-usapan na natin 'yan."
  Oo, narinig namin, mahal kong anak. Pero wala akong narinig. Wala akong narinig dahil bata ka pa rin. Anak ko. Isang maliit at walang magawang kaluluwa na may mapupulang mga daliri na nangangailangan ng kanyang ina para sa lahat.
  Nagsalin si Sophie ng cereal at nagdagdag ng gatas. Nagsaliksik siya.
  "Magandang umaga, mga binibini ko," sabi ni Vincent, sabay lakad papasok sa kusina at pagtatali ng kanyang kurbata. Hinalikan niya si Jessica sa pisngi at isa pa sa ibabaw ng beret ni Sophie.
  Ang asawa ni Jessica ay laging masayahin tuwing umaga. Ginugugol niya ang halos buong araw sa pagmumuni-muni, ngunit sa umaga ay isa siyang sinag ng araw. Ang ganap na kabaligtaran ng kanyang asawa.
  Si Vincent Balzano ay isang detektib sa Northern Field Narcotics Unit. Siya ay matipuno at maskulado, ngunit siya pa rin ang pinakaseksing lalaking nakilala ni Jessica: maitim na buhok, kulay karamelo na mga mata, at mahahabang pilikmata. Kaninang umaga, basa pa rin ang kanyang buhok at nakasuklay pabalik mula sa kanyang noo. Nakasuot siya ng maitim na asul na suit.
  Sa loob ng anim na taon nilang pagsasama, nakaranas sila ng ilang mahihirap na sandali-halos anim na buwan silang naghiwalay-ngunit nagkabalikan sila at nalampasan ito. Napakabihirang magkaroon ng double-badge marriage. Matagumpay, wika nga.
  Nagtimpla si Vincent ng kape at naupo sa mesa. "Patingin nga ako," sabi niya kay Sophie.
  Tumayo agad si Sophie mula sa kanyang upuan at tumayo nang matuwid sa harap ng kanyang ama.
  "Tumalikod ka," sabi niya.
  Lumingon agad si Sophie, humagikgik, at inilagay ang kamay sa kanyang balakang.
  "Va-va-voom," sabi ni Vincent.
  "Va-va-voom," ulit ni Sophie.
  - Kaya, may sasabihin ka sa akin, binibini.
  "Ano?"
  - Paano ka naging ganito kaganda?
  "Ang ganda ng nanay ko." Tumingin silang dalawa kay Jessica. Ganito ang kanilang pang-araw-araw na gawain kapag medyo nalulungkot ito.
  Diyos ko, naisip ni Jessica. Parang sasabog na palabas ng katawan niya ang mga suso niya. Nanginginig ang ibabang labi niya.
  "Oo, siya nga," sabi ni Vincent. "Isa sa dalawang pinakamagandang babae sa mundo."
  "Sino yung isa pang babae?" tanong ni Sophie.
  Kumindat si Vincent.
  "Tatay," sabi ni Sophie.
  - Tapusin na natin ang ating almusal.
  Umupo ulit si Sophie.
  Humigop si Vincent ng kape. "Excited ka na bang bumisita sa paaralan?"
  "Ah, oo." Isinubo ni Sophie ang isang patak ng Cheerios na binabad sa gatas sa kanyang bibig.
  "Nasaan ang backpack mo?"
  Tumigil sa pagnguya si Sophie. Paano siya mabubuhay sa isang araw nang walang backpack? Ito ang nagpakilala sa kanya bilang isang tao. Dalawang linggo na ang nakalilipas, sinubukan niya ang mahigit isang dosenang backpack at sa wakas ay napili na niya ang disenyo ng Strawberry Shortcake. Para kay Jessica, parang nanonood siya ng Paris Hilton sa isang palabas ng mga gamit ni Jean Paul Gaultier. Pagkalipas ng isang minuto, natapos kumain si Sophie, dinala ang kanyang mangkok sa lababo, at nagmamadaling bumalik sa kanyang silid.
  Pagkatapos ay ibinaling ni Vincent ang kanyang atensyon sa kanyang biglang nanghihinang asawa, ang babaeng minsang sumuntok sa isang gunman sa isang bar sa Port Richmond dahil sa pagyakap nito sa baywang nito, ang babaeng minsang nanalo sa loob ng apat na round sa ESPN2 kasama ang isang halimaw na babae mula sa Cleveland, Ohio, isang maskulado at labingsiyam na taong gulang na binansagang "Cinderblock" Jackson.
  "Halika rito, malaking sanggol," sabi niya.
  Tinawid ni Jessica ang silid. Tinapik ni Vincent ang kanyang mga tuhod. Napaupo si Jessica. "Ano?" tanong niya.
  - Hindi mo ito nahawakan nang maayos, 'di ba?
  "Hindi." Muling naramdaman ni Jessica ang pag-agos ng emosyon, parang nagliliyab na uling sa kaibuturan ng kanyang sikmura. Isa siyang malaking kontrabida, isang homicide detective sa Philadelphia.
  "Akala ko oryentasyon lang 'yun," sabi ni Vincent.
  "Ito. Pero makakatulong ito sa kanya na makapag-navigate sa paaralan."
  "Akala ko iyon na ang buong punto."
  "Hindi pa siya handa para sa paaralan."
  - May balita, Jess.
  "Ano?"
  "Handa na siya para sa paaralan."
  - Oo, pero... pero ibig sabihin niyan ay handa na siyang mag-makeup, kumuha ng lisensya, makipag-date at...
  - Ano, noong unang baitang?
  "Kung alam mo ang ibig kong sabihin."
  Halata naman. Diyos ko, tulungan mo siya at iligtas ang republika, gusto na niya ng isa pang anak. Simula nang mag-trenta anyos siya, iniisip na niya ito. Karamihan sa mga kaibigan niya ay nasa ikatlong grupo. Sa tuwing makakakita siya ng nababalutan na sanggol sa stroller, o sa isang tatay, o sa isang car seat, o kahit sa isang walang kwentang patalastas sa Pampers TV, nakakaramdam siya ng kirot.
  "Yakapin mo ako nang mahigpit," sabi niya.
  Nagawa nga ni Vincent. Kahit gaano kahirap si Jessica (bukod sa buhay niya sa pulisya, isa rin siyang propesyonal na boksingero, bukod pa sa isang babaeng ipinanganak at lumaki sa Sixth at Catharine sa South Philly), ngayon lang siya nakaramdam ng mas ligtas na pakiramdam kaysa sa mga sandaling tulad nito.
  Humiwalay siya, tumingin sa mga mata ng kanyang asawa. Hinalikan niya ito. Malalim at seryoso, at palakihin natin ang sanggol.
  "Wow," sabi ni Vincent, ang kanyang mga labi ay may bahid ng lipstick. "Dapat mas madalas natin siyang papasukin sa paaralan."
  "Higit pa riyan, Detektib," sabi niya, marahil ay medyo mapang-akit para sa alas-siyete na ng umaga. Italyano naman si Vincent, kung tutuusin. Bumaba siya sa kandungan nito. Hinila siya nito pabalik. Hinalikan niya itong muli, at pagkatapos ay pareho silang tumingin sa orasan sa dingding.
  Susunduin ng bus si Sophie sa loob ng limang minuto. Pagkatapos noon, halos isang oras na hindi nakita ni Jessica ang kanyang kapareha.
  Sapat na oras.
  
  
  
  Isang linggo nang nawawala si Kevin Byrne, at kahit maraming dapat gawin si Jessica para maging abala, naging mahirap ang linggong wala siya. Dapat ay babalik na si Byrne tatlong araw na ang nakalipas, ngunit isang kakila-kilabot na insidente ang naganap sa kainan. Nagbabasa siya ng mga artikulo sa Inquirer at Daily News, nagbabasa ng mga opisyal na ulat. Isang bangungot para sa isang pulis.
  Si Byrne ay inilagay sa isang maikling administrative leave. Ang pagsusuri ay magiging available sa loob ng isa o dalawang araw. Hindi pa nila napag-uusapan nang detalyado ang episode.
  Gagawin nila.
  
  
  
  Pagliko niya sa kanto, nakita niya itong nakatayo sa harap ng isang coffee shop, may hawak na dalawang tasa. Ang una nilang pinuntahan sa araw na iyon ay ang pagbisita sa sampung taong gulang na pinangyarihan ng krimen sa Juniata Park, ang lugar ng isang double homicide na may kaugnayan sa droga noong 1997, na sinundan ng isang panayam sa isang matandang ginoo na maaaring maging saksi. Ito ang unang araw ng malamig na kaso na itinalaga sa kanila.
  Ang homicide division ay may tatlong dibisyon: ang Line Squad, na humahawak ng mga bagong kaso; ang Fugitive Squad, na sumusubaybay sa mga wanted na suspek; at ang SIU, ang Special Investigations Unit, na, bukod sa iba pang mga bagay, ay humahawak ng mga cold case. Karaniwang nakatakda nang ihanda ang listahan ng mga detektib, ngunit kung minsan, kapag may mga pagkakataong hindi na kailangan ng tulong, tulad ng madalas mangyari sa Philadelphia, maaaring magtrabaho ang mga detektib sa linya sa anumang shift.
  "Pasensya na, dapat sana ay magkikita kami ng partner ko rito," sabi ni Jessica. "Matangkad at malinis ang ahit na lalaki. Mukhang pulis. Nakita mo ba siya?"
  "Ano, ayaw mo sa balbas?" Iniabot ni Byrne sa kanya ang isang tasa. "Gumugol ako ng isang oras sa paghubog nito."
  "Pormasyon?"
  "Alam mo na, pinuputol ang mga gilid para hindi magmukhang gusot."
  "Ah".
  "Ano sa tingin mo?"
  Sumandal si Jessica at tiningnan siyang mabuti sa mukha. "Sa totoo lang, sa tingin ko ay nagmumukha kang..."
  "Namumukod-tangi?"
  Sasabihin niya sana "walang tirahan." "Oo. Ano."
  Hinaplos ni Byrne ang kanyang balbas. Hindi pa siya tuluyang nakakaramdam ng pagod, pero nakikita ni Jessica na kapag ginawa niya iyon, halos maputi na ito. Hanggang sa atakihin niya ito ng "Men Only," malamang ay kaya pa niya itong tiisin.
  Habang papunta sila sa Taurus, tumunog ang cellphone ni Byrne. Binuksan niya ito, nakinig, kumuha ng notepad, at gumawa ng ilang tala. Sinulyapan niya ang kanyang relo. "Dalawampung minuto." Tinupi niya ang telepono at inilagay sa kanyang bulsa.
  "Trabaho?" tanong ni Jessica.
  "Trabaho."
  Mananatiling malamig ang maleta nang ilang sandali. Nagpatuloy sila sa paglalakad sa kalye. Pagkatapos ng isang buong bloke, binasag ni Jessica ang katahimikan.
  "Ayos ka lang ba?" tanong niya.
  "Ako? Ah, oo," sabi ni Byrne. "Sakto lang. Medyo nangangati lang ang sciatica, pero iyon lang."
  "Kevin."
  "Sinasabi ko sa iyo, isandaang porsyento akong ligtas," sabi ni Byrne. "Mga kamay sa Diyos."
  Nagsisinungaling siya, pero iyon ang ginagawa ng magkaibigan para sa isa't isa kapag gusto nilang malaman mo ang katotohanan.
  "Mag-usap tayo mamaya?" tanong ni Jessica.
  "Mag-uusap tayo," sabi ni Byrne. "Siya nga pala, bakit ka ba tuwang-tuwa?"
  "Mukha ba akong masaya?"
  "Hayaan mo na nga. Ang mukha mo ang makapagpapasaya kay Jersey."
  "Natutuwa lang akong makita ang partner ko."
  "Sige," sabi ni Byrne, sabay pasok sa kotse.
  Natawa si Jessica, inaalala ang walang pigil na pagnanasa ng mag-asawa noong umagang iyon. Kilalang-kilala siya ng kanyang karelasyon.
  OceanofPDF.com
  4
  Ang pinangyarihan ng krimen ay isang natatakpang ari-arian na pangkomersyo sa Manayunk, isang kapitbahayan sa hilagang-kanlurang Philadelphia, sa silangang pampang ng Ilog Schuylkill. Sa loob ng ilang panahon, ang lugar ay tila nasa isang estado ng patuloy na muling pagpapaunlad at gentripikasyon, na nagbabago mula sa dating kapitbahayan para sa mga nagtatrabaho sa mga gilingan at pabrika patungo sa isang bahagi ng lungsod kung saan nakatira ang mga nasa mataas na panggitnang uri. Ang pangalang "Manayunk" ay isang terminong Lenape Indian na nangangahulugang "aming lugar ng pag-inom," at sa nakalipas na dekada o higit pa, ang masiglang hanay ng mga pub, restawran, at mga nightclub sa pangunahing kalye ng kapitbahayan (na siyang sagot ng Philadelphia sa Bourbon Street) ay nahihirapang tuparin ang matagal nang pangalang iyon.
  Nang huminto sina Jessica at Byrne sa Flat Rock Road, may dalawang sector car na nagbabantay sa lugar. Pumasok ang mga detektib sa parking lot at lumabas ng kotse. Nandoon na ang pinangyarihan ng insidente, si Patrol Officer Michael Calabro.
  "Magandang umaga, mga detektib," sabi ni Calabro, sabay abot sa kanila ng ulat ng pinangyarihan ng krimen. Nag-log in silang dalawa.
  "Ano'ng meron tayo, Mike?" tanong ni Byrne.
  Si Calabro ay kasingputla ng langit ng Disyembre. Siya ay mga trenta, matipuno at matipuno, isang beterano ng patrol na kilala ni Jessica sa loob ng halos sampung taon. Hindi siya gaanong natitinag. Sa katunayan, karaniwan siyang ngumingiti sa lahat, kahit na sa mga ugok na nakakasalubong niya sa kalye. Kung ganito siya katigas, hindi maganda iyon.
  Tumikhim siya. "Babaeng DOA."
  Bumalik si Jessica sa kalsada, pinagmamasdan ang labas ng malaking dalawang-palapag na gusali at ang mga karatig-pook nito: isang bakanteng lote sa kabilang kalye, isang tavern sa tabi, isang bodega sa tabi. Ang gusali sa pinangyarihan ng krimen ay parisukat, mala-bloke, nababalutan ng maruming kayumangging ladrilyo at may mga tabla ng plywood na binabad sa tubig. Natatakpan ng graffiti ang bawat pulgada ng kahoy na maaaring gamitin. Ang pintuan sa harap ay nakakandado gamit ang mga kinakalawang na kadena at mga kandado. Isang malaking karatulang "For Sale or Lease" ang nakasabit sa bubong. Isinulat ni Jessica ang numero ng telepono at bumalik sa likuran ng gusali. Hinampas ng hangin ang lugar na parang matatalas na kutsilyo.
  "May ideya ka ba kung anong negosyo ang meron dito dati?" tanong niya kay Calabro.
  "May ilang iba't ibang bagay," sabi ni Calabro. "Noong tinedyer ako, isa itong wholesaler ng mga piyesa ng sasakyan. Doon nagtatrabaho ang kasintahan ng ate ko. Binebenta niya sa amin ang mga piyesa sa ilalim ng counter."
  "Ano ang minamaneho mo noong mga panahong iyon?" tanong ni Byrne.
  Nakita ni Jessica ang isang ngiti sa mga labi ni Calabro. Palagi itong nangyayari kapag pinag-uusapan ng mga lalaki ang mga kotse ng kanilang kabataan. "Isang 76 TransAm."
  "Hindi," sagot ni Byrne.
  "Oo. Sinira ito ng kaibigan ng pinsan ko noong '85. Nakuha ko ito para sa pagkanta noong ako ay labing-walo. Inabot ako ng apat na taon bago ko ito naayos."
  "Ika-455?"
  "Ah oo," sabi ni Calabro. "Starlite Black T-top."
  "Ang ganda," sabi ni Byrne. "Gaano katagal pagkatapos ninyong ikasal bago niya kayo pinilit na ibenta ito?"
  Tumawa si Calabro. "Malapit lang sa bahaging 'Maaari mo nang halikan ang nobya'."
  Nakita ni Jessica na kitang-kita ang pag-angat ng loob ni Mike Calabro. Wala pa siyang nakilalang mas mahusay kaysa kay Kevin Byrne pagdating sa pagpapakalma sa mga tao at pag-alis ng kanilang isipan mula sa mga kakila-kilabot na maaaring gumugulo sa kanila sa kanilang larangan ng trabaho. Marami nang nakita si Mike Calabro sa kanyang panahon, ngunit hindi ibig sabihin nito ay hindi na siya mahuhuli ng susunod na pulis. O ng susunod na pulis. Ganoon ang buhay ng isang naka-unipormeng pulis. Sa bawat pagliko mo sa isang kanto, maaaring magbago ang iyong buhay magpakailanman. Hindi sigurado si Jessica kung ano ang kanilang haharapin sa pinangyarihan ng krimen na ito, ngunit alam niyang mas pinagaan lang ni Kevin Byrne ang buhay ng lalaking ito.
  Ang gusali ay may paradahang hugis-L na nasa likod ng gusali at pagkatapos ay pababa sa isang bahagyang dalisdis patungo sa ilog. Ang paradahan ay dating ganap na napapalibutan ng chain-link fencing. Ang bakod ay matagal nang pinutol, binaluktot, at inabuso. Malalaking bahagi ang nawawala. Nagkalat ang mga supot ng basura, gulong, at kalat sa kalye kung saan-saan.
  Bago pa man malaman ni Jessica ang tungkol sa DOA, isang itim na Ford Taurus, na kapareho ng department car na minamaneho nina Jessica at Byrne, ang huminto sa parking lot. Hindi nakilala ni Jessica ang lalaking nagmamaneho. Ilang sandali pa, lumabas ang lalaki at lumapit sa kanila.
  "Ikaw ba si Detective Byrne?" tanong niya.
  "Ako," sabi ni Byrne. "At ikaw?"
  Dumukot ang lalaki sa bulsa niya sa likuran at dinukot ang isang gintong kalasag. "Detective Joshua Bontrager," sabi niya. "Pagpatay." Ngumisi siya, namumula ang mga pisngi.
  Malamang nasa trenta anyos na si Bontrager, pero mas bata ang itsura niya. Limang talampakan at sampung pulgada ang taas niya, ang buhok niya ay parang summer blonde na kupas noong Disyembre, at medyo maikli ang gupit; matinik, pero hindi parang GQ. Parang ginupit lang sa bahay. Kulay mint green ang mga mata niya. May bahid ng malinis na kapaligiran sa paligid niya, rural na Pennsylvania, na nagmumungkahi ng isang state college na may academic scholarship. Tinapik niya ang kamay ni Byrne, pagkatapos ay ang kay Jessica. "Ikaw siguro si Detective Balzano," sabi niya.
  "Ikinagagalak kitang makilala," sabi ni Jessica.
  Nagpalipat-lipat ang tingin ni Bontrager sa pagitan nila. "Ang ganda talaga nito."
  Sa anumang kaso, si Detective Joshua Bontrager ay puno ng enerhiya at sigasig. Sa kabila ng lahat ng mga tanggalan sa trabaho, mga natanggal sa trabaho, at mga pinsala sa mga detektib-hindi pa kasama ang mabilis na pagtaas ng mga pagpatay-mabuti na may isa pang mainit na katawan sa departamento. Kahit na ang katawang iyon ay mukhang kagagaling lang sa isang produksyon sa hayskul ng Our Town.
  "Pinapunta ako ni Sarhento Buchanan," sabi ni Bontrager. "Tinawagan ka ba niya?"
  Si Ike Buchanan ang kanilang amo, ang day shift commander ng homicide squad. "Uh, hindi," sabi ni Byrne. "Ikaw ang nakatalaga sa homicide?"
  "Pansamantala," sabi ni Bontrager. "Makikipagtulungan ako sa iyo at sa dalawa pang koponan, na salitan ang mga tour. Kahit man lang hanggang sa medyo kumalma ang mga bagay-bagay."
  Masusing sinuri ni Jessica ang kasuotan ni Bontrager. Madilim na asul ang kanyang suit, itim ang kanyang pantalon, na parang nag-ayos siya ng isang ensemble mula sa dalawang magkaibang kasalan o nagbihis habang madilim pa. Ang kanyang guhit na rayon na kurbata ay dating pag-aari ng administrasyong Carter. Ang kanyang mga sapatos ay gasgas ngunit matibay, kamakailan lamang tinahi at mahigpit ang sintas.
  "Saan mo ako gusto?" tanong ni Bontrager.
  Sumisigaw ang ekspresyon ni Byrne ng sagot. Balik tayo sa Roundhouse.
  "Kung ayos lang sa'yo na itanong ko, nasaan ka bago ka itinalaga sa Homicide?" tanong ni Byrne.
  "Nagtrabaho ako sa departamento ng transportasyon," sabi ni Bontrager.
  "Gaano ka katagal doon?"
  Nakataas ang dibdib, nakataas ang baba. "Walong taong gulang."
  Naisip ni Jessica na tingnan si Byrne, pero hindi niya magawa. Hindi niya talaga kaya.
  "Kaya," sabi ni Bontrager, habang kinukuskos ang kanyang mga kamay para uminit, "ano ang magagawa ko?"
  "Sa ngayon, gusto naming siguraduhing ligtas ang lugar," sabi ni Byrne. Itinuro niya ang kabilang bahagi ng gusali, patungo sa isang maikling driveway sa hilagang bahagi ng ari-arian. "Kung masisiguro ninyo ang pasukan na iyon, malaking tulong iyon. Ayaw naming may mga taong pumapasok sa ari-arian at sumisira ng ebidensya."
  Sandaling inakala ni Jessica na sasaludo na si Bontrager.
  "Sobrang passionate ko talaga dito," aniya.
  Muntik nang tumakbo patawid ng lugar si Detective Joshua Bontrager.
  Humarap si Byrne kay Jessica. "Ilang taon na siya, mga labimpitong taong gulang na?"
  - Magiging labimpito na siya.
  "Napansin mo ba na wala siyang suot na coat?"
  "Ginawa ko."
  Sumulyap si Byrne kay Officer Calabro. Nagkibit-balikat ang dalawang lalaki. Itinuro ni Byrne ang gusali. "Nasa ground floor ba ang DOA?"
  "Hindi po, ginoo," sabi ni Calabro. Lumingon siya at itinuro ang ilog.
  "Nasa ilog ang biktima?" tanong ni Byrne.
  "Sa bangko."
  Sumulyap si Jessica sa ilog. Nakatagilid ang anggulo palayo sa kanila, kaya hindi pa niya makita ang dalampasigan. Sa pamamagitan ng ilang mga hubad na puno sa gilid na ito, natanaw niya ang kabilang panig ng ilog at ang mga sasakyan sa Schuylkill Expressway. Lumingon siya kay Calabro. "Nalinis mo na ba ang nakapalibot na lugar?"
  "Oo," sabi ni Calabro.
  "Sino ang nakahanap sa kanya?" tanong ni Jessica.
  "Tumawag sa 911 nang hindi nagpapakilala."
  "Kailan?"
  Tiningnan ni Calabro ang journal. "Mga isang oras at labinlimang minuto ang nakalipas."
  "Naabisuhan na ba ang Ministri?" tanong ni Byrne.
  "Papunta na."
  - Magaling, Mike.
  Bago tumungo sa ilog, kumuha muna si Jessica ng ilang litrato ng panlabas na bahagi ng gusali. Kumuha rin siya ng dalawang inabandunang sasakyan sa parking lot. Ang isa ay isang dalawampung taong gulang na midsize Chevrolet; ang isa naman ay isang kinakalawang na Ford van. Walang plaka ang alinman sa mga ito. Lumapit siya at kinapa ang mga hood ng parehong sasakyan. Napakalamig. Sa anumang araw, daan-daang inabandunang sasakyan ang nasa Philadelphia. Minsan parang libo-libo ang pakiramdam. Sa tuwing may tatakbo para sa pagka-alkalde o konseho, ang isa sa mga tabla sa kanilang plataporma ay palaging isang pangako na aalisin ang mga inabandunang sasakyan at gigibain ang mga inabandunang gusali. Tila hindi ito nangyari.
  Kumuha pa siya ng ilan pang mga litrato. Nang matapos siya, nagsuot sila ni Byrne ng latex gloves.
  "Handa na?" tanong niya.
  "Gawin natin ito."
  Narating nila ang dulo ng paradahan. Mula roon, ang lupain ay marahang bumababa patungo sa malambot na pampang ng ilog. Dahil ang Schuylkill ay hindi isang gumaganang ilog-halos lahat ng komersyal na barko ay naglalakbay pababa sa Ilog Delaware-kaunti lamang ang mga daungan, ngunit paminsan-minsan ay may maliliit na daungang bato at paminsan-minsan ay makitid na lumulutang na daungan. Pagdating sa dulo ng aspalto, nakita nila ang ulo ng biktima, pagkatapos ay ang kanyang mga balikat, pagkatapos ay ang kanyang katawan.
  "Diyos ko," sabi ni Byrne.
  Isa itong batang blonde, mga dalawampu't limang taong gulang. Nakaupo siya sa isang mababang pier na bato, dilat na dilat ang mga mata. Tila nakaupo lang siya sa pampang ng ilog, pinapanood ang agos nito.
  Walang duda sa buhay na siya ay napakaganda. Ngayon ang kanyang mukha ay isang nakapangingilabot na maputlang kulay abo, at ang kanyang walang dugong balat ay nagsimula nang pumutok at mabitak dahil sa pananalasa ng hangin. Ang kanyang halos itim na dila ay nakabitin sa gilid ng kanyang bibig. Wala siyang suot na amerikana, guwantes, o sumbrero, tanging isang mahaba at maalikabok na kulay rosas na damit lamang. Mukhang napakaluma nito, na nagpapahiwatig na matagal nang lumipas ang panahon. Nakabitin ito sa kanyang paanan, halos dumampi sa tubig. Tila matagal na siyang naroon. May kaunting pagkabulok, ngunit hindi kasinglakas ng kung mainit ang panahon. Gayunpaman, ang amoy ng nabubulok na laman ay malakas na nakabitin sa hangin kahit na sampung talampakan ang layo.
  May sinturong nylon ang dalaga sa leeg at nakatali sa likuran.
  Nakita ni Jessica na ang ilang nakalantad na bahagi ng katawan ng biktima ay natatakpan ng manipis na patong ng yelo, na nagbibigay sa bangkay ng kakaibang kinang. Umuulan noong isang araw, at pagkatapos ay biglang bumaba ang temperatura.
  Kumuha pa si Jessica ng ilang litrato at lumapit pa. Hindi niya hinahawakan ang bangkay hangga't hindi pa nakakaalis ang medical examiner sa pinangyarihan, ngunit habang mas maaga nila itong sinusuri, mas maaga nilang masisimulan ang imbestigasyon. Habang naglalakad si Byrne sa paligid ng parking lot, lumuhod si Jessica sa tabi ng bangkay.
  Malinaw na ang damit ng biktima ay masyadong malaki para sa kanyang balingkinitan na pangangatawan. Mahaba ang manggas nito, natatanggal ang kwelyo na may lace, at may mga punit na may gunting. Maliban na lang kung may nakaligtaan si Jessica na bagong uso sa pananamit-at posible nga iyon-hindi niya maintindihan kung bakit maglalakad-lakad ang babaeng ito sa Philadelphia tuwing taglamig suot ang ganitong kasuotan.
  Tiningnan niya ang mga kamay ng babae. Walang singsing. Walang halatang kalyo, peklat, o naghihilom na hiwa. Hindi ginagamit ng babaeng ito ang kanyang mga kamay, hindi sa paraang manu-manong paggawa. Wala siyang nakikitang mga tattoo.
  Umatras si Jessica ng ilang hakbang at kinuhanan ng litrato ang biktima sa likuran ng ilog. Doon niya napansin ang tila isang patak ng dugo malapit sa laylayan ng kanyang damit. Isang patak lang. Yumuko siya, kumuha ng panulat, at itinaas ang harapan ng kanyang damit. Nagulat siya sa kanyang nakita.
  "O Diyos ko."
  Napaatras si Jessica, muntik nang mahulog sa tubig. Napahawak siya sa lupa, nakahanap ng pambili, at napaupo nang mabigat.
  Nang marinig ang kanyang sigaw, tumakbo sina Byrne at Calabro papalapit sa kanya.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  Gusto sanang sabihin ni Jessica sa kanila, ngunit nabara ang mga salita sa kanyang lalamunan. Marami na siyang nakita noong panahon niya sa pulisya (sa katunayan, naniniwala talaga siyang makakakita siya ng kahit ano), at kadalasan ay handa siya para sa mga partikular na kakila-kilabot na kaakibat ng pagpatay. Ang makita ang patay na dalagang ito, na ang kanyang laman ay nabibitag na ng mga elemento, ay sapat na ang kasamaan. Ang nakita ni Jessica nang iangat niya ang damit ng biktima ay isang heometrikong pag-unlad ng pagkasuklam na kanyang naramdaman.
  Sinamantala ni Jessica ang sandaling iyon, yumuko, at muling hinawakan ang laylayan ng kanyang damit. Yumuko si Byrne at yumuko. Agad siyang umiwas ng tingin. "Shit," sabi niya, sabay tayo. "Shit."
  Hindi lamang sinakal at iniwan ang biktima sa nagyeyelong pampang ng ilog, kundi pinutol din ang kanyang mga binti. At, base sa lahat, kamakailan lamang ito ginawa. Ito ay isang tumpak na operasyon sa pagputol, sa itaas lamang ng mga bukung-bukong. Ang mga sugat ay magaspang na pinaso, ngunit ang mga itim-asul na marka ng hiwa ay umaabot sa kalahati ng maputla at nagyeyelong mga binti ng biktima.
  Sumulyap si Jessica sa nagyeyelong tubig sa ibaba, at pagkatapos ay ilang yarda pababa ng agos. Walang makitang bahagi ng katawan. Sumulyap siya kay Mike Calabro. Isinuksok nito ang mga kamay sa kanyang mga bulsa at dahan-dahang naglakad pabalik sa pasukan ng pinangyarihan ng krimen. Hindi siya isang detektib. Hindi niya kailangang manatili. Akala ni Jessica ay may nakita siyang luha sa mga mata nito.
  "Tingnan ko kung makakagawa ako ng mga pagbabago sa mga opisina ng ME at CSU," sabi ni Byrne. Kinuha niya ang kanyang cellphone at humakbang palayo nang ilang hakbang. Alam ni Jessica na ang bawat segundong lumilipas bago makontrol ng crime scene team ang pinangyarihan ay nangangahulugan na maaaring makawala ang mahahalagang ebidensya.
  Tiningnan nang mabuti ni Jessica kung ano ang malamang na sandata ng pagpatay. Ang tali sa leeg ng biktima ay may lapad na mga tatlong pulgada at tila gawa sa mahigpit na hinabing nylon, katulad ng materyal na ginagamit sa paggawa ng mga seat belt. Kinuhanan niya ng malapitang litrato ang buhol.
  Lumakas ang hangin, nagdala ng matinding lamig. Pinatatag ni Jessica ang sarili at naghintay. Bago lumayo, pinilit niyang tingnan muli ang mga binti ng babae. Mukhang malinis ang mga hiwa, na parang ginamitan ng matalas na lagari. Alang-alang sa dalaga, umaasa si Jessica na natapos na ang mga ito pagkatapos ng kanyang kamatayan. Tiningnan niya muli ang mukha ng biktima. Magkakaugnay na sila ngayon, siya at ang babaeng namatay. Si Jessica ay nagtrabaho na sa ilang kaso ng pagpatay noong kanyang panahon at habangbuhay na konektado sa bawat isa sa mga ito. Hindi darating ang panahon sa kanyang buhay na makakalimutan niya kung paano sila nilikha ng kamatayan, kung paano sila tahimik na sumisigaw para sa hustisya.
  Pagkalipas lamang ng alas-nuwebe, dumating si Dr. Thomas Weyrich kasama ang kanyang photographer, na agad na nagsimulang kumuha ng mga litrato. Ilang minuto ang lumipas, idineklara ni Weyrich na patay na ang dalaga. Pinayagan ang mga detektib na simulan ang kanilang imbestigasyon. Nagkita sila sa tuktok ng dalisdis.
  "Diyos ko," sabi ni Weirich. "Maligayang Pasko, ha?"
  "Oo," sabi ni Byrne.
  Nagsindi si Weirich ng Marlboro at malakas itong pinalo. Isa siyang batikang beterano sa opisina ng medical examiner sa Philadelphia. Kahit para sa kanya, hindi ito pang-araw-araw na nangyayari.
  "Sinakal ba siya?" tanong ni Jessica.
  "Kahit papaano," sagot ni Weirich. Hindi niya tatanggalin ang tali ng nylon hangga't hindi niya naibabalik ang bangkay sa bayan. "May mga palatandaan ng petechial hemorrhaging sa mga mata. Hindi ko malalaman ang higit pa hangga't hindi ko siya nailalagay sa mesa."
  "Gaano na siya katagal dito?" tanong ni Byrne.
  - Sasabihin kong hindi bababa sa apatnapu't walong oras o higit pa.
  "At ang mga binti niya? Bago o pagkatapos?"
  "Hindi ko malalaman hangga't hindi ko nasusuri ang mga sugat, pero base sa kaunting dugo sa pinangyarihan, hula ko patay na siya pagdating niya rito at sa ibang lugar naputol ang bahagi ng katawan niya. Kung buhay pa siya, kinailangan sana siyang gapusin, at wala akong makitang marka ng tali sa mga binti niya."
  Bumalik si Jessica sa pampang ng ilog. Walang mga bakas ng paa, walang tumalsik na dugo, walang bakas sa nagyeyelong lupa sa tabi ng ilog. Isang manipis na patak ng dugo mula sa mga paa ng biktima ang pumutol ng ilang manipis, maitim na pulang galamay sa mala-lumot na pader na bato. Tumingin si Jessica nang diretso sa kabila ng ilog. Bahagyang nakatago ang daungan mula sa haywey, na maaaring magpaliwanag kung bakit walang tumawag para iulat ang babaeng nakaupong walang kibo sa malamig na pampang ng ilog sa loob ng dalawang buong araw. Hindi napansin ang biktima-kahit papaano, iyon ang gustong paniwalaan ni Jessica. Ayaw niyang maniwala na ang mga tao sa kanyang bayan ay nakakita ng isang babaeng nakaupo sa lamig at walang ginawa tungkol dito.
  Kailangan nilang matukoy ang dalaga sa lalong madaling panahon. Magsisimula sila ng masusing paghahanap sa parking lot, sa pampang ng ilog, at sa paligid ng gusali, pati na rin sa mga kalapit na negosyo at tirahan sa magkabilang panig ng ilog. Gayunpaman, dahil sa napakaingat na plano ng pinangyarihan ng krimen, malamang na hindi sila makakahanap ng itinapong pitaka na naglalaman ng anumang pagkakakilanlan sa malapit.
  Nakayuko si Jessica sa likod ng biktima. Ang posisyon ng katawan ay nagpaalala sa kanya ng isang puppet na naputol ang mga tali, dahilan para bumagsak ito sa sahig-mga braso at binti na naghihintay na ikabit muli, buhayin muli, at buhayin muli.
  Sinuri ni Jessica ang mga kuko ng babae. Maikli ang mga ito ngunit malinis at nababalutan ng malinaw na kintab. Sinuri nila ang mga kuko upang makita kung may anumang materyal sa ilalim, ngunit sa paningin lamang, wala. Sinabi nito sa mga detektib na ang babaeng ito ay hindi palaboy o mahirap. Ang kanyang balat at buhok ay mukhang malinis at maayos.
  Nangangahulugan ito na ang dalagang ito ay kailangang nasa isang lugar. Nangangahulugan ito na siya ay hindi nakita. Nangangahulugan ito na sa isang lugar sa Philadelphia o sa iba pang lugar, mayroong isang misteryo, kung saan ang babaeng ito ang nawawalang piraso.
  Ina. Anak na babae. Kapatid na babae. Kaibigan.
  Sakripisyo.
  OceanofPDF.com
  5
  Umiihip ang hangin mula sa ilog, pumupulupot sa nagyeyelong pampang, dala ang malalalim na sikreto ng kagubatan. Sa kanyang isipan, naalala ni Buwan ang sandaling ito. Alam niya na, sa huli, mga alaala na lamang ang natitira sa iyo.
  Nakatayo si Moon sa malapit, pinagmamasdan ang isang lalaki at isang babae. Sila ay nagsasaliksik, nagkalkula, at nagsusulat sa kanilang mga talaarawan. Ang lalaki ay matangkad at malakas. Ang babae ay balingkinitan, maganda, at matalino.
  Matalino rin ang buwan.
  Maraming masasaksihan ang isang lalaki at isang babae, ngunit hindi nila nakikita ang nakikita ng buwan. Tuwing gabi, bumabalik ang buwan at ikinukwento sa kanya ang mga paglalakbay nito. Tuwing gabi, nagpipinta ang buwan ng isang larawan sa isipan. Tuwing gabi, isang bagong kuwento ang ikinukwento.
  Ang buwan ay tumitingala sa langit. Ang malamig na araw ay nagtatago sa likod ng mga ulap. Siya rin ay hindi nakikita.
  Isang lalaki at isang babae ang nag-umpisa ng kanilang mga gawain-mabilis, parang mekanismo ng orasan, eksakto. Natagpuan na nila si Karen. Malapit na nilang mahanap ang pulang sapatos, at mabubunyag ang kuwentong engkanto na ito.
  Marami pang mga kuwentong engkanto.
  OceanofPDF.com
  6
  Nakatayo sina Jessica at Byrne sa tabi ng kalsada, hinihintay ang van ng CSU. Bagama't ilang talampakan lamang ang layo nila, pareho silang nawawala sa sarili nilang mga iniisip tungkol sa kanilang nasaksihan. Masunurin pa ring binabantayan ni Detective Bontrager ang hilagang pasukan ng ari-arian. Nakatayo si Mike Calabro malapit sa ilog, nakatalikod sa biktima.
  Sa halos lahat ng aspeto, ang buhay ng isang detektib sa homicide sa isang pangunahing metropolitan area ay binubuo ng pagsisiyasat sa mga pinakapangkaraniwang pagpatay-mga pagpatay sa mga gangland, karahasan sa tahanan, mga away sa bar na lumalampas sa inaasahan, mga pagnanakaw, at mga pagpatay. Siyempre, ang mga krimeng ito ay lubhang personal at natatangi sa mga biktima at kanilang mga pamilya, at kailangang palaging ipaalala ng detektib sa kanyang sarili ang katotohanang ito. Kung ikaw ay naging kampante sa trabaho, kung hindi mo isinasaalang-alang ang mga damdamin ng kalungkutan o pagkawala, panahon na para huminto. Ang Philadelphia ay walang mga divisional homicide squad. Lahat ng kahina-hinalang pagkamatay ay iniimbestigahan sa iisang opisina-ang Roundhouse Homicide Squad. Walumpung detektib, tatlong shift, pitong araw sa isang linggo. Ang Philadelphia ay may mahigit isang daang kapitbahayan, at sa maraming kaso, depende sa kung saan natagpuan ang biktima, halos mahulaan ng isang bihasang detektib ang mga pangyayari, ang motibo, at kung minsan ay maging ang armas. Palaging may mga natuklasan, ngunit kakaunti ang mga sorpresa.
  Iba ang araw na ito. Nagsasalita ito tungkol sa isang partikular na kasamaan, isang lalim ng kalupitan na bihirang maranasan nina Jessica at Byrne.
  Isang trak ng catering ang nakaparada sa isang bakanteng lote sa tapat ng kalye mula sa pinangyarihan ng krimen. Iisa lang ang kostumer. Dalawang detektib ang tumawid sa Flat Rock Road at kinuha ang kanilang mga notebook. Habang kinakausap ni Byrne ang drayber, kinausap naman ni Jessica ang kostumer. Mga dalawampung taong gulang ito, nakasuot ng maong, hoodie, at itim na knit cap.
  Nagpakilala si Jessica at ipinakita ang kanyang badge. "May gusto sana akong itanong sa iyo, kung hindi mo mamasamain."
  "Syempre naman." Pagkahubad niya ng kanyang sombrero, natatakpan ng kanyang maitim na buhok ang kanyang mga mata. Ikinumpas niya ito palayo.
  "Ano ang pangalan mo?"
  "Will," sabi niya. "Will Pedersen."
  "Saan ka nakatira?"
  Lambak ng Plymouth.
  "Wow," sabi ni Jessica. "Ang layo naman ng bahay na 'yan."
  Nagkibit-balikat siya. "Pumunta ka kung saan naroon ang trabaho."
  "Anong ginagawa mo?"
  "Isa akong karpintero." Itinuro niya sa balikat ni Jessica ang mga bagong gusaling apartment na itinatayo sa tabi ng ilog, mga isang bloke ang layo. Ilang sandali pa, natapos na si Byrne sa pag-aayos ng drayber. Ipinakilala ni Jessica si Pedersen sa kanya at nagpatuloy.
  "Madalas ka bang nagtatrabaho rito?" tanong ni Jessica.
  "Halos araw-araw."
  - Nandito ka ba kahapon?
  "Hindi," sabi niya. "Masyadong malamig para maghalo. Tumawag nang maaga ang amo at sinabing, 'Ilabas mo na.'"
  "Kumusta naman ang nakaraang araw?" tanong ni Byrne.
  "Oo. Nandito kami."
  - Umiinom ka ba ng kape sa isang lugar nang ganitong oras?
  "Hindi," sabi ni Pedersen. "Mas maaga pa iyon. Siguro mga alas-siyete."
  Itinuro ni Byrne ang pinangyarihan ng krimen. "May nakita ka bang tao rito sa parking lot?"
  Tumingin si Pedersen sa kabilang kalye at nag-isip nang ilang sandali. "Oo. May nakita nga ako."
  "Saan?"
  "Bumalik sa dulo ng parking lot."
  "Isang lalaki? Isang babae?"
  "Dude, sa tingin ko. Madilim pa rin."
  "Iisa lang ba ang tao roon?"
  "Oo."
  - Nakita mo ba ang sasakyan?
  "Wala. Walang mga kotse," sabi niya. "Mabuti na lang at wala akong napansin."
  Dalawang inabandunang sasakyan ang matatagpuan sa likod ng gusali. Hindi ito makita mula sa kalsada. Maaaring may pangatlong sasakyan pa roon.
  "Saan siya nakatayo?" tanong ni Byrne.
  Itinuro ni Pedersen ang isang lugar sa dulo ng ari-arian, sa itaas lamang ng kinaroroonan ng biktima. "Sa kanan ng mga punong iyon."
  "Malapit sa ilog o malapit sa gusali?"
  "Mas malapit sa ilog."
  "Maaari mo bang ilarawan ang lalaking nakita mo?"
  "Hindi naman. Gaya ng sabi ko, madilim pa rin at hindi ako masyadong makakita. Hindi ako nakasalamin."
  "Nasaan ka ba talaga noong una mo siyang nakita?" tanong ni Jessica.
  Itinuro ni Pedersen ang isang lugar ilang talampakan ang layo mula sa kanilang kinatatayuan.
  "Malapit na ba kayo?" tanong ni Jessica.
  "Hindi."
  Sumulyap si Jessica sa ilog. Mula sa magandang kinatatayuang ito, imposibleng makita ang biktima. "Gaano ka na katagal dito?" tanong niya.
  Nagkibit-balikat si Pedersen. "Hindi ko alam. Sandali o dalawa. Pagkatapos uminom ng Danish at kape, bumalik ako sa court para maghanda."
  "Anong ginagawa ng lalaking ito?" tanong ni Byrne.
  "Hindi mahalaga."
  - Hindi siya umalis sa lugar kung saan mo siya nakita? Hindi siya lumusong sa ilog?
  "Hindi," sabi ni Pedersen. "Pero ngayon na naisip ko, medyo kakaiba."
  "Kakaiba?" tanong ni Jessica. "Kakaiba, paano?"
  "Nakatayo lang siya roon," sabi ni Pedersen. "Sa tingin ko ay nakatingin siya sa buwan."
  OceanofPDF.com
  7
  Habang naglalakad sila pabalik sa sentro ng lungsod, binuklat ni Jessica ang mga litrato sa kanyang digital camera, at tinitingnan ang bawat isa sa maliit na LCD screen. Sa ganitong laki, ang dalaga sa pampang ng ilog ay mukhang isang manika na naka-pose sa isang maliit na frame.
  Isang manika, naisip ni Jessica. Iyon ang unang imahe na nakita niya nang makita niya ang biktima. Ang dalaga ay nagmukhang isang manika na porselana sa isang istante.
  Binigyan ni Jessica si Will Pedersen ng business card. Nangako ang binata na tatawag kung may iba pa siyang maalala.
  "Anong nakuha mo sa driver?" tanong ni Jessica.
  Sumulyap si Byrne sa kanyang notepad. "Ang drayber ay isang Reese Harris. Si Mr. Harris ay tatlumpu't tatlong taong gulang at nakatira sa Queen Village. Sabi niya pumupunta siya sa Flat Rock Road tatlo o apat na umaga sa isang linggo, ngayong tumataas na ang mga apartment na ito. Lagi raw siyang nagpaparada nang nakaharap sa ilog ang bukas na bahagi ng trak. Pinoprotektahan niya ang mga kargamento mula sa hangin. Wala raw siyang nakita."
  Si Detective Joshua Bontrager, isang dating traffic officer, na may mga vehicle identification number , ay nagtungo upang suriin ang dalawang inabandunang sasakyan na nakaparada sa lote.
  Nagbuklat-buklat si Jessica ng ilan pang mga litrato at tumingin kay Byrne. "Ano sa tingin mo?"
  Hinaplos ni Byrne ang kanyang balbas. "Sa tingin ko ay mayroon tayong isang may sakit na asong babae na tumatakbo sa Philadelphia. Sa tingin ko kailangan nating patahimikin ang walanghiyang ito ngayon."
  "Hayaan mo na si Kevin Byrne ang mag-imbestiga dito," naisip ni Jessica. "Nakakabaliw talaga 'yang trabaho mo?" tanong niya.
  "Ah, oo. May kasamang icing."
  "Bakit sa tingin mo siya kinuhanan ng litrato sa dalampasigan? Bakit hindi na lang siya itapon sa ilog?"
  "Magandang tanong. Siguro may tinitingnan siya. Siguro isa itong 'espesyal na lugar.'"
  Narinig ni Jessica ang asar sa boses ni Byrne. Naintindihan niya. May mga pagkakataon sa kanilang trabaho na gusto nilang kumuha ng mga kakaibang kaso-mga sociopath na gustong ingatan, pag-aralan, at bilangin ng ilan sa medical community-at itapon ang mga ito sa pinakamalapit na tulay. Bahala ka sa psychosis mo. Bahala ka sa bulok mong pagkabata at sa chemical imbalance mo. Bahala ka sa baliw mong ina na naglagay ng mga patay na gagamba at mabahong mayonnaise sa iyong damit-panloob. Kung isa kang PPD homicide detective at may nakapatay ng isang mamamayan sa inyong lugar, babagsak ka-pahalang man o patayo, hindi mahalaga iyon.
  "Naranasan mo na ba itong amputation MO dati?" tanong ni Jessica.
  "Nakita ko na," sabi ni Byrne, "pero hindi bilang isang MO. Susubukan namin ito at titingnan kung may makapansin."
  Tiningnan niya muli ang screen ng kamera, ang damit ng biktima. "Ano sa tingin mo ang damit? Ipinapalagay kong ganoon nga ang pananamit ng salarin sa kanya."
  "Ayokong isipin pa 'yan," sabi ni Byrne. "Hindi naman talaga. Huwag hanggang tanghalian."
  Alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin. Ayaw niya ring isipin iyon, pero siyempre alam nilang dalawa na kailangan nilang isipin iyon.
  
  
  
  Ang DELAWARE INVESTMENT PROPPERTIES, Inc. ay matatagpuan sa isang nag-iisang gusali sa Arch Street, isang tatlong-palapag na istrukturang bakal at salamin na may mga bintana na gawa sa plate-glass at isang bagay na kahawig ng isang modernong iskultura sa harap. Ang kumpanya ay may humigit-kumulang tatlumpu't limang tao na nagtatrabaho. Ang kanilang pangunahing pokus ay ang pagbili at pagbenta ng real estate, ngunit nitong mga nakaraang taon ay inilipat nila ang kanilang pokus sa pagpapaunlad ng tabing-dagat. Ang pagpapaunlad ng casino ang kasalukuyang prayoridad sa Philadelphia, at tila sinumang may lisensya sa real estate ang nag-uunahan.
  Ang taong responsable sa ari-arian ni Manayunk ay si David Hornstrom. Nagkita sila sa kanyang opisina sa ikalawang palapag. Ang mga dingding ay puno ng mga litrato ni Hornstrom sa iba't ibang tuktok ng bundok sa buong mundo, nakasuot ng salaming pang-araw at may hawak na gamit sa pag-akyat. Isang naka-frame na litrato ang naglalarawan ng isang MBA mula sa University of Pennsylvania.
  Si Hornstrom ay nasa mga unang taon ng kanyang edad bente, may maitim na buhok at mga mata, maayos ang pananamit at labis na may tiwala sa sarili, ang huwaran ng masiglang mga junior executive. Nakasuot siya ng maitim na kulay abong two-buttoned suit, mahusay ang pagkakatahi, puting kamiseta, at asul na seda na kurbata. Maliit ngunit maayos ang pagkakaayos ng kanyang opisina at may mga modernong muwebles. Isang medyo mamahaling teleskopyo ang nakatayo sa isang sulok. Naupo si Hornstrom sa gilid ng kanyang makinis na mesa na metal.
  "Salamat sa paglalaan ng oras para makipagkita sa amin," sabi ni Byrne.
  "Laging masaya na tumulong sa pinakamahuhusay na espesyalista sa Philadelphia."
  Ang pinakamaganda sa Philadelphia? naisip ni Jessica. Wala siyang kilalang wala pang singkwenta anyos na gumagamit ng pariralang iyon.
  "Kailan ka huling punta sa bahay ni Manayunk?" tanong ni Byrne.
  Inabot ni Hornstrom ang kanyang kalendaryo sa mesa. Kung isasaalang-alang ang kanyang widescreen monitor at desktop computer, naisip ni Jessica na hindi siya gagamit ng kalendaryong papel. Mukha itong BlackBerry.
  "Mga isang linggo na ang nakalipas," aniya.
  - At hindi ka na bumalik?
  "Hindi."
  - Hindi man lang para dumaan at tingnan kung kumusta na ang mga bagay-bagay?
  "Hindi."
  Masyadong mabilis at masyadong pormulado ang mga tugon ni Hornstrom, hindi pa kasama ang pagiging maikli. Karamihan sa mga tao ay medyo nabahala sa pagbisita ng mga pulis na nag-oorganisa ng pagpatay. Nagtaka si Jessica kung bakit wala roon ang lalaki.
  "Noong huling punta mo roon, may kakaiba ba?" tanong ni Byrne.
  - Hindi ko napansin.
  "Nasa parking lot ba itong tatlong inabandunang sasakyan?"
  "Tatlo?" tanong ni Hornstrom. "Naaalala ko ang dalawa. May isa pa ba?"
  Para mas lalong lumakas, binaliktad ni Byrne ang kanyang mga tala. Isang lumang panlilinlang. Hindi ito gumana sa pagkakataong ito. "Tama ka. May kasalanan ako. Nandoon ba ang dalawang sasakyan noong nakaraang linggo?"
  "Oo," sabi niya. "Tatawagan ko sana sila para i-tow. Pwede ba kayong mag-asikaso niyan para sa akin? Ang galing niyan."
  Napakahusay.
  Tumingin si Byrne kay Jessica. "Galing kami sa departamento ng pulisya," sabi ni Byrne. "Baka nabanggit ko na ito dati."
  "Ah, mabuti." Yumuko si Hornstrom at nagsulat sa kanyang kalendaryo. "Walang problema."
  "Bastos na batang walanghiya," naisip ni Jessica.
  "Gaano na katagal nakaparada ang mga sasakyan doon?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko talaga alam," sabi ni Hornstrom. "Kamakailan lang umalis sa kompanya ang taong humahawak sa ari-arian. Mga isang buwan ko pa lang hawak ang listahan."
  - Nandito pa ba siya sa bayan?
  "Hindi," sabi ni Hornstrom. "Nasa Boston siya."
  "Kakailanganin namin ang pangalan at impormasyon niya para makontak siya."
  Nag-atubili sandali si Hornstrom. Alam ni Jessica na kung may isang taong magsisimulang tumanggi nang maaga pa lang sa interbyu, at dahil sa isang bagay na tila walang gaanong halaga, maaari silang harapin ang isang labanan. Sa kabilang banda, hindi naman nagmukhang tanga si Hornstrom. Kinumpirma ng MBA sa kanyang wall ang kanyang edukasyon. Sentido komun? Isa na namang kuwento.
  "Magagawa ito," sa wakas ay sinabi ni Hornstrom.
  "May iba pa ba sa kompanya ninyo ang bumisita sa site na ito noong nakaraang linggo?" tanong ni Byrne.
  "Nagdududa ako," sabi ni Hornstrom. "Mayroon kaming sampung ahente at mahigit isang daang komersyal na ari-arian sa lungsod pa lamang. Kung ipinakita ng ibang ahente ang ari-arian, malalaman ko na sana ang tungkol dito."
  "Ipinakita mo na ba ang ari-ariang ito kamakailan?"
  "Oo."
  Nakakailang na sandali pangalawa. Nakaupo si Byrne, nakahanda ang panulat, naghihintay ng karagdagang impormasyon. Isa siyang Irish Buddha. Walang sinumang nakilala ni Jessica ang mas matagal na nabubuhay kaysa sa kanya. Sinubukan ni Hornstrom na makuha ang kanyang atensyon, ngunit nabigo siya.
  "Ipinakita ko ito noong nakaraang linggo," sa wakas ay sinabi ni Hornstrom. "Isang komersyal na kompanya ng pagtutubero mula sa Chicago."
  "Sa tingin mo ba ay may bumalik na mula sa kompanyang iyon?"
  "Malamang hindi. Hindi naman sila ganoon interesado. Isa pa, tatawagan sana nila ako."
  "Hindi kung itatapon nila ang isang punit-punit na bangkay," naisip ni Jessica.
  "Kakailanganin din namin ang kanilang impormasyon sa pakikipag-ugnayan," sabi ni Byrne.
  Bumuntong-hininga si Hornstrom at tumango. Gaano man siya ka-cool sa happy hour sa City Center, gaano man siya ka-macho sa Athletic Club kapag nililibang niya ang mga tao sa Brasserie Perrier, wala siyang maikukumpara kay Kevin Byrne.
  "Sino ang may hawak ng mga susi ng gusali?" tanong ni Byrne.
  "May dalawang set. Isa ang meron ako, yung isa naman ay nakalagay sa safe dito."
  - At lahat ng tao rito ay may daan?
  - Oo, pero, gaya ng sinabi ko na...
  "Kailan huling ginamit ang gusaling ito?" tanong ni Byrne, habang sumasabad.
  "Hindi sa loob ng ilang taon."
  - At lahat ng mga kandado ay napalitan na simula noon?
  "Oo."
  - Kailangan nating tumingin sa loob.
  "Hindi dapat maging problema 'yan."
  Itinuro ni Byrne ang isa sa mga litrato sa dingding. "Umakyat ka ba?"
  "Oo."
  Sa litrato, si Hornstrom ay nakatayong mag-isa sa tuktok ng bundok na may matingkad na asul na kalangitan sa likuran niya.
  "Palagi kong iniisip kung gaano kabigat ang lahat ng gamit na iyon," tanong ni Byrne.
  "Depende iyan sa kung ano ang dadalhin mo," sabi ni Hornström. "Kung isang araw lang ang akyatin, makakayanan mo ang pinakamababa. Kung nagkakampo ka sa base camp, maaaring medyo mahirap ito. Mga tolda, gamit sa pagluluto, at iba pa. Pero sa karamihan ng mga pagkakataon, dinisenyo ito para maging magaan hangga't maaari."
  "Anong tawag mo rito?" Itinuro ni Byrne ang litrato, ang sinturon na nakasabit sa dyaket ni Hornstrom.
  - Tinatawag itong lambanog na pang-aso.
  "Gawa ba ito sa nylon?"
  "Sa tingin ko Dynex ang tawag doon."
  "Malakas?"
  "Oo nga," sabi ni Hornstrom.
  Alam ni Jessica kung saan patungo si Byrne sa tila inosenteng tanong na ito, kahit na ang sinturon sa leeg ng biktima ay mapusyaw na kulay abo at ang lambanog sa litrato ay matingkad na dilaw.
  "Iniisip mo bang umakyat, Detektib?" tanong ni Hornstrom.
  "Naku, hindi po," sabi ni Byrne nang may pinakamakaakit-akit na ngiti. "Ang hirap na hirap ko na sa hagdan."
  "Dapat mo itong subukan minsan," sabi ni Hornstrom. "Mabuti ito para sa kaluluwa."
  "Siguro isa sa mga araw na ito," sabi ni Byrne. "Kung mahahanap mo ako ng bundok sa kalagitnaan ng bundok, na siyang Appleby."
  Tumawa si Hornstrom nang kapareho ng sa kanya.
  "Ngayon," sabi ni Byrne, habang nakatayo at binebotones ang kanyang amerikana, "tungkol sa pagpasok sa gusali."
  "Sige." Tinanggal ni Hornstrom ang kanyang posas at tiningnan ang kanyang relo. "Magkita tayo roon, halimbawa, mga alas-dos. Ayos lang ba iyon?"
  - Sa totoo lang, mas mabuti sana ngayon.
  "Ngayon na?"
  "Opo," sabi ni Byrne. "Maaari po ba ninyong asikasuhin iyan para sa amin? Maganda po sana iyan."
  Pinigilan ni Jessica ang pagtawa. Humingi ng tulong sa kanya ang walang kaalam-alam na si Hornstrom. Wala siyang nakita.
  "Maaari ko bang itanong kung anong problema?" tanong niya.
  "Pasakayin mo ako, Dave," sabi ni Byrne. "Mag-usap tayo habang papunta."
  
  
  
  Pagdating nila sa pinangyarihan ng krimen, ang biktima ay naihatid na sa opisina ng medical examiner sa University Avenue. Pinalibutan ng tape ang parking lot hanggang sa pampang ng ilog. Bumagal ang mga sasakyan, natulala ang mga drayber, kumaway si Mike Calabro. Nawala na ang food truck sa kabilang kalye.
  Pinagmasdan ni Jessica si Hornstrom habang nakakubli sila sa ilalim ng crime scene tape. Kung nasangkot man siya sa krimen, o alam man lang niya ito, halos tiyak na may senyales, isang kilos-loob, na magpapakita sa kanya. Wala siyang nakita. Mabait man o inosente ang lalaki.
  Binuksan ni David Hornstrom ang pinto sa likod ng gusali. Pumasok sila sa loob.
  "Kaya natin itong gawin mula rito," sabi ni Byrne.
  Itinaas ni David Hornstrom ang kanyang kamay na parang sinasabing, "Whatever." Kinuha niya ang kanyang cellphone at nag-dial ng isang numero.
  
  
  
  Halos walang laman ang malaki at malamig na espasyo. Maraming drum na may limampung galon at ilang tumpok ng mga kahoy na paleta ang nakakalat. Ang malamig na liwanag ng araw ay sumisilip sa mga bitak sa plywood sa itaas ng mga bintana. Sina Byrne at Jessica ay gumala sa sahig dala ang kanilang mga Maglite, ang manipis na sinag ng liwanag ay nilalamon ng dilim. Dahil ligtas ang espasyo, walang mga palatandaan ng sapilitang pagpasok o pag-upo, walang malinaw na palatandaan ng paggamit ng droga-mga karayom, foil, mga vial ng crack. Bukod pa rito, walang anumang palatandaan na may babaeng pinatay sa gusali. Sa katunayan, kakaunti ang ebidensya na may anumang aktibidad ng tao na naganap sa gusali.
  Nasiyahan, kahit sandali lang, nagkita sila sa likurang pasukan. Nasa labas si Hornstrom, may kausap pa rin sa kanyang cellphone. Hinintay nilang ibaba niya ang tawag.
  "Maaaring kailanganin na nating bumalik sa loob," sabi ni Byrne. "At kakailanganin nating isara ang gusali sa susunod na mga araw."
  Nagkibit-balikat si Hornstrom. "Mukhang walang pila ng mga nangungupahan," aniya. Sinulyapan niya ang kanyang relo. "Kung mayroon pa akong ibang magagawa, huwag mag-atubiling tumawag."
  "Isang ordinaryong pitsel," naisip ni Jessica. Naisip niya kung gaano kaya siya katatapang kung kakaladkarin siya sa Roundhouse para sa isang mas malalim na panayam.
  Iniabot ni Byrne kay David Hornstrom ang isang business card at inulit ang kanyang kahilingan para sa impormasyon sa pakikipag-ugnayan ng dating ahente. Kinuha ni Hornstrom ang card, sumakay sa kanyang kotse, at kumaripas ng takbo palayo.
  Ang huling imahe ni Jessica kay David Hornstrom ay ang plaka ng kanyang BMW habang lumiko siya sa Flat Rock Road.
  MALILIBOG 1.
  Sabay na nakita ito nina Byrne at Jessica, nagkatinginan, pagkatapos ay umiling at bumalik sa opisina.
  
  
  
  Doon sa Roundhouse-ang gusali ng punong-himpilan ng pulisya sa Eighth at Race Streets, kung saan inookupahan ng homicide division ang bahagi ng unang palapag-nagsagawa si Jessica ng background check kay David Hornstrom, NCIC, at PDCH. Malinis na operating room. Wala ni isang malaking paglabag sa nakalipas na sampung taon. Mahirap paniwalaan, dahil sa hilig niya sa mabibilis na kotse.
  Pagkatapos ay inilagay niya ang impormasyon ng biktima sa database ng mga nawawalang tao. Hindi siya masyadong umaasa.
  Hindi tulad ng mga palabas sa telebisyon tungkol sa mga pulis, pagdating sa mga nawawalang tao, walang panahon ng paghihintay na dalawampu't apat hanggang apatnapu't walong oras. Karaniwan, sa Philadelphia, tatawag ang isang tao sa 911, at isang opisyal ang pupunta sa bahay upang kunin ang ulat. Kung ang nawawalang tao ay sampung taong gulang o mas bata pa, agad na sisimulan ng pulisya ang tinatawag na "tender age search." Direktang hahalughogin ng opisyal ang bahay at anumang iba pang tirahan kung saan nakatira ang bata, kung mayroong pinagsasaluhang kustodiya. Pagkatapos, ang bawat patrol car sa sektor ay bibigyan ng paglalarawan ng bata, at magsisimula ang grid search.
  Kung ang nawawalang bata ay nasa pagitan ng labing-isa at labing-pitong taong gulang, ang unang opisyal ay gagawa ng isang ulat na may deskripsyon at litrato, na ibabalik sa county upang mailagay sa computer at isusumite sa pambansang rehistro. Kung ang nawawalang nasa hustong gulang ay may kapansanan sa pag-iisip, ang ulat ay mabilis ding ilalagay sa computer at hahanapin ayon sa sektor.
  Kung ang tao ay isang ordinaryong Joe o Jane at hindi lang umuwi-tulad marahil ng nangyari sa dalagang natagpuan sa pampang ng ilog-isang ulat ang dadalhin, ipapasa sa departamento ng detektib, at ang kaso ay rerepasuhin muli sa loob ng limang araw, at pagkatapos ay sa loob ng pitong araw.
  At minsan ay sinuswerte ka. Bago pa man makapagtimpla si Jessica ng kape para sa sarili niya, nangyari na ang isang suntok.
  "Kevin."
  Hindi pa nga hinuhubad ni Byrne ang kanyang amerikana. Itinapat ni Jessica ang LCD screen ng kanyang digital camera sa screen ng computer. Lumabas sa screen ng computer ang isang ulat ng nawawalang tao, kasama ang isang larawan ng isang kaakit-akit na blonde. Medyo malabo ang imahe: isang lisensya sa pagmamaneho o ID ng gobyerno. Ipinakita sa camera ni Jessica ang malapitang pag-angat ng mukha ng biktima. "Siya ba 'yan?"
  Lumipat ang tingin ni Byrne mula sa screen ng computer patungo sa camera at bumalik muli. "Oo," sabi niya. Itinuro niya ang isang maliit na nunal sa itaas ng kanang bahagi ng itaas na labi ng dalaga. "Sa kanya 'yan."
  Tiningnan ni Jessica ang ulat. Ang pangalan ng babae ay Christina Yakos.
  OceanofPDF.com
  8
  Si Natalia Yakos ay isang matangkad at matipunong babae na nasa mga unang bahagi ng kanyang edad trenta. Siya ay may asul-abong mga mata, makinis na balat, at mahaba at kaaya-ayang mga daliri. Ang kanyang maitim na buhok, na may kulay pilak sa dulo, ay ginupit na parang pageboy. Nakasuot siya ng maputlang dalandan na sweatpants at bagong Nike sneakers. Kagagaling lang niya sa isang pagtakbo.
  Nakatira si Natalia sa isang luma at maayos na bahay na ladrilyo sa Bustleton Avenue Northeast.
  Sina Kristina at Natalia ay magkapatid na ipinanganak na walong taon ang pagitan sa Odessa, isang lungsod sa baybayin ng Ukraine.
  Naghain si Natalia ng ulat ng nawawalang tao.
  
  
  
  Nagkita sila sa sala. Sa mantelpiece sa itaas ng fireplace na nababalutan ng ladrilyo ay nakasabit ang ilang maliliit na naka-frame na litrato, karamihan ay medyo wala sa focus na mga black-and-white na kuha ng mga pamilyang nagpo-pose sa niyebe, sa isang malungkot na dalampasigan, o sa paligid ng mesa sa kainan. Isa sa kanila ay nagpapakita ng isang magandang blonde na nakasuot ng black-and-white plaid sunsuit at puting sandalyas. Ang babae ay malinaw na si Christina Yakos.
  Ipinakita ni Byrne kay Natalia ang isang malapitang litrato ng mukha ng biktima. Hindi makita ang tali. Kalmadong kinilala siya ni Natalia bilang kanyang kapatid.
  "Muli, lubos kaming nakikiramay sa iyong pagkawala," sabi ni Byrne.
  "Napatay siya."
  "Oo," sabi ni Byrne.
  Tumango si Natalya, na parang inaasahan na niya ang balitang ito. Hindi naman napapansin ng kahit sinong detektib ang kawalan ng emosyon sa kanyang reaksyon. Kakaunti lang ang impormasyong ibinigay nila sa kanya sa telepono. Hindi nila sinabi sa kanya ang tungkol sa mga pinsalang natamo.
  "Kailan mo huling nakita ang kapatid mo?" tanong ni Byrne.
  Nag-isip sandali si Natalya. "Apat na araw na iyon ang nakalipas."
  - Saan mo siya nakita?
  "Dito mismo sa kinatatayuan mo. Nagtalo tayo. Gaya ng madalas nating ginagawa."
  "Maaari ko bang itanong kung ano?" tanong ni Byrne.
  Nagkibit-balikat si Natalya. "Pera. Pinahiram ko siya ng limang daang dolyar bilang deposito sa mga kompanya ng kuryente para sa bago niyang apartment. Naisip ko na puwede naman sana niya itong gastusin sa mga damit. Palagi naman siyang bumibili ng damit. Nagalit ako. Nagtalo kami."
  - Umalis ba siya?
  Tumango si Natalia. "Hindi kami magkasundo. Umalis siya ilang linggo na ang nakalipas." Inabot niya ang isang napkin mula sa kahon sa ibabaw ng mesa. Hindi siya kasingtigas ng gusto niyang paniwalaan nila. Walang luha, pero malinaw na malapit nang sumabog ang dam.
  Sinimulan ni Jessica na ayusin ang kanyang iskedyul. "Nakita mo ba siya apat na araw na ang nakalipas?"
  "Oo."
  "Kailan?"
  "Gabi na. Pumunta siya para kumuha ng ilang gamit tapos sabi niya maglalaba daw siya."
  "Gaano katagal?"
  "Alas-diyes o alas-diyes y medya. Siguro mamaya."
  - Saan siya naglaba?
  "Hindi ko alam. Malapit sa bago niyang apartment."
  "Nakapunta ka na ba sa bagong lugar niya?" tanong ni Byrne.
  "Hindi," sabi ni Natalia. "Hindi niya ako tinanong."
  - May kotse ba si Christina?
  "Hindi. Kadalasan ay kaibigan niya ang nagmamaneho sa kanya. O kaya naman ay SEPTA ang ginamit niya."
  "Ano ang pangalan ng kaibigan niya?"
  "Sonya".
  Alam mo ba ang apelyido ni Sonya?
  Umiling si Natalia.
  - At hindi mo na naman nakita si Christina nang gabing iyon?
  "Hindi. Natulog na ako. Gabi na."
  "May naaalala ka pa ba tungkol sa araw na iyon? Saan pa kaya siya naroon? Sino ang nakita niya?"
  "Pasensya na. Hindi niya ibinahagi sa akin ang mga bagay na ito."
  "Tinawagan ka ba niya kinabukasan? Siguro dapat akong mag-iwan ng mensahe sa answering machine mo o sa voicemail mo?"
  "Hindi," sabi ni Natalya, "pero dapat magkita kami kinabukasan ng hapon. Nang hindi siya sumipot, tinawagan ko ang pulis. Sabi nila wala naman daw silang magagawa, pero itatala nila. Maaaring hindi kami magkasundo ng kapatid ko, pero lagi siyang nasa oras. At hindi siya yung tipo na basta-basta..."
  Tumulo ang mga luha. Binigyan nina Jessica at Byrne ng sandali ang babae. Nang magsimula itong kumalma, nagpatuloy sila.
  "Saan nagtrabaho si Christina?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ako sigurado kung saan eksakto. Bagong trabaho iyon. Trabaho ng registrar."
  "Nakakapagtaka ang paraan ng pagbigkas ni Natalia ng salitang 'sekretarya'," naisip ni Jessica. Hindi rin ito nalimot ni Byrne.
  "May nobyo ba si Christina? Isang taong naka-date niya?"
  Umiling si Natalya. "Sa pagkakaalam ko, walang permanenteng tao. Pero laging may mga lalaki sa paligid niya. Kahit noong mga bata pa kami. Sa paaralan, sa simbahan. Palagi."
  "Mayroon bang dating kasintahan? Isang taong kayang magdala ng sulo?"
  - Meron, pero hindi na siya nakatira rito.
  "Saan siya nakatira?"
  "Bumalik siya sa Ukraine."
  "Mayroon bang anumang panlabas na interes si Christina? Mga libangan?"
  "Gusto niyang maging isang mananayaw. Iyon ang pangarap niya. Maraming pangarap si Christina."
  Mananayaw, naisip ni Jessica. Sinulyapan niya ang babae at ang mga putol nitong binti. Nagpatuloy siya sa paglalakad. "Kumusta naman ang mga magulang mo?"
  "Matagal na silang nasa kanilang mga libingan."
  "May iba pa bang mga kapatid na lalaki o babae?"
  "Isang kapatid na lalaki. Kostya."
  "Nasaan siya?"
  Napangiwi si Natalya at ikinumpas ang kamay, na parang binubura ang isang masamang alaala. "Isa siyang halimaw."
  Naghintay si Jessica para sa pagsasalin. Wala. - Ginang?
  "Hayop. Si Kostya ay isang mabangis na hayop. Nandito siya sa kanyang nararapat. Nasa bilangguan."
  Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Jessica. Ang balitang ito ay nagbukas ng mga bagong posibilidad. Marahil ay may isang taong nagtatangkang mapalapit kay Kostya Yakos sa pamamagitan ng kanyang kapatid.
  "Maaari ko bang itanong kung saan siya nakakulong?" tanong ni Jessica.
  Gratterford.
  Magtatanong na sana si Jessica kung bakit nakakulong ang lalaking ito, pero lahat ng impormasyong iyon ay itatala. Hindi na kailangang buksan muli ang sugat na iyon ngayon, pagkatapos na pagkatapos ng isa pang trahedya. Gumawa siya ng tala para hanapin ito.
  "May kakilala ka bang gustong manakit sa kapatid mo?" tanong ni Jessica.
  Tumawa si Natalia, ngunit walang biro. "Wala akong kilalang hindi nakakaalam niyan."
  "Mayroon ka bang bagong litrato ni Christina?"
  Inabot ni Natalia ang kamay sa pinakaibabaw na estante ng aparador ng mga libro. Naglabas siya ng isang kahon na gawa sa kahoy. Pinaghalo niya ang mga laman at naglabas ng isang litrato, isang kuha ni Christina na mukhang headshot mula sa isang modeling agency-medyo mahina ang pokus, mapang-akit na postura, at nakaawang ang mga labi. Naisip muli ni Jessica na napakaganda ng dalaga. Marahil hindi pang-modelo, ngunit kapansin-pansin.
  "Maaari ba naming hiramin ang litratong ito?" tanong ni Jessica. "Ibabalik namin ito."
  "Hindi mo na kailangang bumalik," sabi ni Natalia.
  Naisip pa rin ni Jessica na ibalik ang litrato. Alam niya mula sa personal niyang karanasan na sa paglipas ng panahon, ang mga tectonic plate ng kalungkutan, gaano man ito kaliit, ay may posibilidad na magbago.
  Tumayo si Natalya at inabot ang drawer ng kanyang mesa. "Tulad ng sinasabi ko, lilipat na si Christina. Narito ang isang karagdagang susi ng kanyang bagong apartment. Marahil ay makakatulong iyon."
  May nakakabit na puting tag ang susi. Sinulyapan ito ni Jessica. May nakalagay na address sa North Lawrence.
  Naglabas si Byrne ng briefcase para sa mga business card. "Kung may iba pa kayong maisip na makakatulong sa amin, tawagan niyo lang ako." Iniabot niya kay Natalia ang isang card.
  Kinuha ni Natalia ang kard, saka inabot kay Byrne ang sa kanya. Tila bigla itong sumulpot, na parang kinuha na niya ito at inihanda para gamitin. Lumalabas na ang "hooked" marahil ang tamang salita. Sinulyapan ni Jessica ang kard. Nakasulat dito: "Madame Natalia - Cartomancy, Fortune Telling, Tarot."
  "Sa tingin ko ay malungkot ka," sabi niya kay Byrne. "Maraming isyung hindi pa nareresolba."
  Sumulyap si Jessica kay Byrne. Medyo hindi mapakali ang itsura nito, isang pambihirang senyales para sa kanya. Naramdaman niya na gustong ipagpatuloy ng kanyang partner ang interbyu nang mag-isa.
  "Ako na ang maghahatid sa kotse," sabi ni Jessica.
  
  
  
  Nakatayo sila sa sobrang init na sala, tahimik nang ilang sandali. Sumilip si Byrne sa maliit na espasyo sa tabi ng sala: isang bilog na mesa na gawa sa mahogany, dalawang upuan, isang aparador, at mga tapiserya sa mga dingding. May mga kandilang nakasindi sa apat na sulok. Tiningnan niya ulit si Natalia. Pinag-aaralan siya nito.
  "Nabasa mo na ba?" tanong ni Natalia.
  "Nagbabasa?"
  Pagbasa ng palad.
  "Hindi ako sigurado kung ano ito."
  "Ang sining na ito ay tinatawag na palmistry," aniya. "Ito ay isang sinaunang kasanayan na kinabibilangan ng pag-aaral ng mga linya at marka ng iyong kamay."
  "Uh, hindi," sabi ni Byrne. "Hinding-hindi."
  Inabot ni Natalia ang kamay niya at hinawakan ang kamay niya. Agad na nakaramdam si Byrne ng bahagyang kuryente. Hindi naman kinakailangang isang sekswal na akusasyon, bagaman hindi niya maikakaila na naroon nga iyon.
  Pumikit siya sandali, pagkatapos ay iminulat ang mga ito. "May punto ka," aniya.
  "Pasensya na?"
  "Minsan may mga bagay kang alam na hindi mo dapat malaman. Mga bagay na hindi nakikita ng iba. Mga bagay na nagiging totoo pala."
  Gusto sanang hilahin ni Byrne ang kamay niya at tumakbo palayo roon sa lalong madaling panahon, pero sa di malamang dahilan ay hindi siya makagalaw. "Minsan."
  "Ipinanganak ka bang may chador?"
  "Belo? Natatakot akong wala akong alam tungkol diyan."
  - Malapit ka na ba sa kamatayan?
  Medyo nagulat si Byrne dito, pero hindi niya ito ipinakita. "Oo."
  "Dalawang beses."
  "Oo."
  Binitiwan ni Natalya ang kamay niya at tinitigan nang malalim ang mga mata nito. Sa mga huling minuto, tila nagbago ang kulay ng mga mata nito mula sa malambot na kulay abo patungo sa makintab na itim.
  "Isang puting bulaklak," sabi niya.
  "Pasensya na?"
  "Isang puting bulaklak, Detective Byrne," ulit niya. "Kumuha ka ng litrato."
  Ngayon ay talagang natatakot na siya.
  Ibinaba ni Byrne ang kanyang kuwaderno at binoton ang kanyang amerikana. Naisip niyang makipagkamay kay Natalia Yakos, ngunit nagpasya siyang huwag itong gawin. "Muli, lubos kaming nakikiramay sa iyong pagkawala," aniya. "Makikipag-ugnayan kami sa iyo."
  Binuksan ni Natalia ang pinto. Isang malamig na bugso ng hangin ang sumalubong kay Byrne. Pababa ng hagdan, ramdam niya ang pagod sa katawan.
  "Kumuha ka ng litrato," naisip niya. Ano ba 'yan?
  Habang papalapit si Byrne sa kotse, sumulyap siya sa bahay. Sarado ang pinto sa harap, ngunit may kandila na ngayon na nakasindi sa bawat bintana.
  May mga kandila ba noong dumating sila?
  OceanofPDF.com
  9
  Ang bagong apartment ni Christina Yakos ay hindi talaga isang apartment, kundi isang two-bedroom na townhouse na gawa sa ladrilyo sa North Lawrence. Habang papalapit sina Jessica at Byrne, isang bagay ang naging malinaw. Walang babaeng nagtatrabaho bilang sekretarya ang kayang bayaran ang upa, o kahit kalahati lang ng upa kung maghahati siya rito. Magastos ang gastos na ito.
  Kumatok sila, nag-doorbell. Dalawang beses. Naghintay sila, nakatiklop ang mga kamay sa mga bintana. Manipis na kurtina. Walang makita. Tumunog muli si Byrne, pagkatapos ay ipinasok ang susi sa kandado at binuksan ang pinto. "Mga pulis ng Philadelphia!" sabi niya. Walang sumasagot. Pumasok sila sa loob.
  Bagama't kaakit-akit ang labas, ang loob naman ay malinis at maayos: mga sahig na gawa sa pusong pino, mga kabinet na maple sa kusina, mga ilaw na tanso. Walang mga muwebles.
  "Sa tingin ko titignan ko kung may mga bakanteng posisyon para sa isang administrador," sabi ni Jessica.
  "Ako rin," sagot ni Byrne.
  - Alam mo ba kung paano magtrabaho sa isang switchboard?
  "Mag-aaral ako."
  Hinaplos ni Jessica ang nakataas na palamuti. "Ano sa tingin mo? Rich roommate o sugar daddy?"
  "Dalawang magkaibang posibilidad."
  "Baka isang sugar daddy na sobrang seloso at psychopathic?"
  "Isang tiyak na posibilidad."
  Tumawag silang muli. Tila walang tao sa bahay. Sinuri nila ang silong at nakitang nasa loob pa rin ng kanilang mga kahon ang washing machine at dryer, naghihintay ng pagkakabit. Sinuri nila ang ikalawang palapag. Sa isang kwarto, may nakatuping futon; sa isa pa, may natitiklop na kama sa sulok, at sa tabi nito, may baul na steamer.
  Bumalik si Jessica sa bulwagan at kinuha ang isang tumpok ng sulat na nakalapag sa sahig malapit sa pinto. Inayos niya ito. Isa sa mga perang papel ay naka-address kay Sonya Kedrova. Mayroon ding ilang magasin na naka-address kay Christina Yakos-" Dance" at "Architectural Digest." Walang mga personal na sulat o postcard.
  Pumasok sila sa kusina at binuksan ang ilang drawer. Karamihan sa mga ito ay walang laman. Ganito rin ang nangyari sa mga kabinet sa ibaba. Ang kabinet sa ilalim ng lababo ay naglalaman ng mga bagong gamit sa bahay: mga espongha, Windex, mga tuwalya ng papel, panlinis, at spray pang-iinis ng insekto. Ang mga kabataang babae ay laging may imbak na spray pang-iinis ng insekto.
  Isasara na sana niya ang huling pinto ng kabinet nang marinig nila ang langitngit ng mga tabla ng sahig. Bago pa sila makalingon, may narinig silang mas nakakatakot, mas nakamamatay. Sa likuran nila, narinig nila ang putok ng isang naka-cock na revolver.
  "Huwag... tae... huwag kang gumalaw," may boses mula sa kabilang panig ng silid. Boses iyon ng isang babae. May accent at ritmo na parang taga-Silangang Europa. Ang kasama sa kuwarto iyon.
  Natigilan sina Jessica at Byrne, nakahawak ang mga braso sa kanilang tagiliran. "Mga pulis kami," sabi ni Byrne.
  "At ako si Angelina Jolie. Ngayon, itaas ninyo ang inyong mga kamay."
  Itinaas nina Jessica at Byrne ang kanilang mga kamay.
  "Ikaw ay dapat si Sonya Kedrova," sabi ni Byrne.
  Katahimikan. Pagkatapos: "Paano mo nalaman ang pangalan ko?"
  "Tulad ng sabi ko. Mga pulis kami. Dahan-dahan kong iaabot ang aking amerikana at ilalabas ang aking ID. Okay?"
  Mahabang paghinto. Masyadong mahaba.
  "Sonya?" tanong ni Byrne. "Kasama kita?"
  "Sige," sabi niya. "Dahan-dahan lang."
  Sumunod si Byrne. "Tara na," sabi niya. Hindi lumingon, kinuha niya ang kanyang ID card mula sa kanyang bulsa at iniabot ito.
  Ilang segundo pa ang lumipas. "Sige. Kaya, pulis ka pala. Tungkol saan ito?"
  "Pwede na ba tayong sumuko?" tanong ni Byrne.
  "Oo."
  Ibinaba nina Jessica at Byrne ang kanilang mga kamay at lumingon.
  Si Sonya Kedrova ay mga dalawampu't limang taong gulang. Maluluha ang kanyang mga mata, mapupulang labi, at maitim na kayumangging buhok. Kung maganda si Kristina, kaakit-akit naman si Sonya. Nakasuot siya ng mahabang kayumangging amerikana, itim na botang katad, at isang kulay plum na scarf na seda.
  "Ano yang hawak mo?" tanong ni Byrne, sabay turo sa baril.
  "Baril 'yan."
  "Ito ay isang starting pistol. Pumuputok ito ng mga blangko."
  "Ibinigay ito sa akin ng aking ama para protektahan ang aking sarili."
  "Ang baril na ito ay halos kasinlaki ng isang water pistol."
  - At gayon pa man ay itinaas mo ang iyong mga kamay.
  Touché, naisip ni Jessica. Hindi nagustuhan iyon ni Byrne.
  "May mga tanong lang sana kami sa'yo," sabi ni Jessica.
  "At hindi ba pwedeng maghintay pa ito hanggang sa makauwi ako? Kinailangan mo pang pasukin ang bahay ko?"
  "Natatakot akong hindi na ito makapaghintay," sagot ni Jessica. Itinaas niya ang susi. "At hindi naman tayo ang pumasok."
  Sandali namang naguluhan si Sonya, saka nagkibit-balikat. Inilagay niya ang starter pistol sa drawer at isinara ito. "Sige," sabi niya. "Magtanong ka na lang."
  "May kilala ka bang babaeng nagngangalang Christina Yakos?"
  "Oo," sabi niya. "Mag-ingat kayo." Nagtama ang mga mata nila. "Kilala ko si Christina. Magkasama tayo sa bahay."
  "Gaano mo na siya katagal kilala?"
  "Siguro mga tatlong buwan."
  "Natatakot akong may masamang balita tayo," sabi ni Jessica.
  Kumunot ang noo ni Sonya. "Anong nangyari?"
  "Namatay na si Christine."
  "Diyos ko." Nawalan ng kulay ang mukha niya. Hinawakan niya ang counter. "Paano... anong nangyari?"
  "Hindi kami sigurado," sabi ni Jessica. "Natagpuan ang kanyang bangkay kaninang umaga sa Manayunk."
  Anumang oras, maaaring matumba si Sonya. Walang mga upuan sa kainan. Kumuha si Byrne ng isang kahon na gawa sa kahoy mula sa sulok ng kusina at inilagay ito. Pinaupo niya ang babae doon.
  "Kilala mo ba si Manayunk?" tanong ni Jessica.
  Huminga nang malalim si Sonya nang ilang beses, habang pinamumugto ang kanyang mga pisngi. Nanatili siyang tahimik.
  "Sonya? Pamilyar ka ba sa lugar na ito?"
  "Pasensya na," sabi niya. "Hindi."
  "Nabanggit ba ni Christina ang pagpunta roon? O may kakilala ba siyang nakatira sa Manayunk?"
  Umiling si Sonya.
  Kumuha si Jessica ng ilang tala. "Kailan mo huling nakita si Christina?"
  Sandaling tila handa na si Sonya na halikan siya sa sahig. Kakaiba ang kanyang paghabi na nagpapahiwatig na hinihimatay siya habang paakyat. Maya-maya, tila lumipas na ang lahat. "Hindi pa ito isang linggo," sabi niya. "Wala ako sa bayan."
  "Saan ka ba nanggaling?"
  "Sa New York."
  "Lungsod?"
  Tumango si Sonya.
  "Alam mo ba kung saan nagtatrabaho si Christina?"
  "Ang alam ko lang ay nasa sentro iyon ng lungsod. Nagtatrabaho bilang isang administrador sa isang mahalagang kumpanya."
  - At hindi niya sinabi sa iyo ang pangalan ng kumpanya?
  Pinunasan ni Sonya ang kanyang mga mata gamit ang isang napkin at umiling. "Hindi niya sinabi sa akin ang lahat," aniya. "Minsan ay napaka-malihim niya."
  "Paano?"
  Kumunot ang noo ni Sonya. "Minsan gabi na siyang umuuwi. Tinatanong ko siya kung nasaan siya, pero tahimik lang siya. Na para bang may nagawa siyang bagay na maaaring ikinahihiya niya."
  Naisip ni Jessica ang vintage na damit. "Aktres ba si Christina?"
  "Aktres?"
  "Oo. Propesyonal man o baka sa isang teatro ng komunidad?"
  "Mahilig siyang sumayaw. Sa tingin ko gusto niyang sumayaw nang propesyonal. Hindi ko alam kung ganoon siya kagaling, pero siguro."
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang mga tala. "May iba ka pa bang alam tungkol sa kanya na sa tingin mo ay makakatulong?"
  "Minsan ay nagtatrabaho siya kasama ang mga bata sa Seraphimovsky Garden."
  "Simbahanang Ortodokso ng Russia?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  Tumayo si Sonya, kumuha ng baso mula sa counter, pagkatapos ay binuksan ang freezer, kumuha ng isang nagyelong bote ng Stoli, at nagsalin ng ilang onsa para sa sarili. Halos walang pagkain sa bahay, pero may vodka sa refrigerator. "Kapag nasa bente anyos ka na," naisip ni Jessica (ang grupo ng mga taong iniwan niya kamakailan lang dahil sa pag-aatubili), "may mga prayoridad ka."
  "Kung maaari mo lang ipagpaliban muna 'yan sandali, pahahalagahan ko," sabi ni Byrne, ang kaniyang kilos ay parang magalang na pakiusap.
  Tumango si Sonya, ibinaba ang baso at bote, kumuha ng napkin sa kanyang bulsa at pinunasan ang kanyang mga mata.
  "Alam mo ba kung saan naglalaba si Christina?" tanong ni Byrne.
  "Hindi," sabi ni Sonya. "Pero madalas niya itong ginagawa nang hatinggabi."
  "Gaano katagal?"
  "Alas-onse. Siguro hatinggabi na."
  "Paano naman ang mga lalaki? May ka-date ba siya?"
  "Hindi, hindi ko alam 'yan," sabi niya.
  Itinuro ni Jessica ang hagdan. "Nasa itaas ang mga kwarto?" Magiliw niya itong sinabi. Alam niyang may karapatan si Sonya na yayain silang umalis.
  "Oo."
  - Okay lang ba sa iyo kung titingnan ko sandali?
  Nag-isip sandali si Sonya. "Hindi," sabi niya. "Ayos lang."
  Umakyat si Jessica sa hagdan at huminto. "Anong klaseng kwarto ang meron si Christina?"
  "'Yung nasa likod."
  Humarap si Sonya kay Byrne at itinaas ang kanyang baso. Tumango si Byrne. Napaupo si Sonya sa sahig at uminom nang malakas ng malamig na vodka. Agad siyang nagsalin muli para sa sarili.
  Umakyat si Jessica sa taas, bumaba sa maikling pasilyo, at pumasok sa silid-tulugan sa likuran.
  Isang maliit na kahon na naglalaman ng alarm clock ang nakapatong sa tabi ng isang nakarolyong futon sa sulok. Isang puting terrycloth robe ang nakasabit sa isang kawit sa likod ng pinto. Ito ay apartment ng isang dalaga noong mga unang araw nito. Walang mga painting o poster sa mga dingding. Wala ni isa sa mga masalimuot na dekorasyon na maaaring asahan sa kwarto ng isang dalaga.
  Naisip ni Jessica si Christina, nakatayo sa kanyang kinaroroonan. Si Christina, iniisip ang kanyang bagong buhay sa kanyang bagong bahay, lahat ng posibilidad na makukuha mo kapag ikaw ay dalawampu't apat na taong gulang. Iniisip ni Christina ang isang silid na puno ng mga muwebles sa Thomasville o Henredon. Mga bagong karpet, mga bagong lampara, mga bagong higaan. Isang bagong buhay.
  Tumawid si Jessica sa kwarto at binuksan ang pinto ng aparador. Ang mga supot ng damit ay naglalaman lamang ng ilang mga bestida at sweater, lahat ay medyo bago, lahat ay maganda ang kalidad. Tiyak na walang katulad ang damit na suot ni Christina noong siya ay natagpuan sa pampang ng ilog. Wala ring mga basket o supot ng mga bagong labhang damit.
  Umatras si Jessica, sinusubukang damhin ang kapaligiran. Parang isang detektib, ilang aparador na ang kanyang hinanap? Ilang drawer? Ilang glove compartment, maleta, baul, at pitaka? Ilang buhay na ba ang nabuhay ni Jessica bilang isang boundary trespasser?
  May isang karton na kahon sa sahig ng aparador. Binuksan niya ito. Sa loob ay mga pigurin ng hayop na gawa sa salamin na nababalot ng tela-karamihan ay mga pagong, ardilya, at ilang ibon. Naroon din ang mga Hummel: mga miniature ng mga batang may mapupulang pisngi na tumutugtog ng biyolin, plawta, at piano. Sa ibaba ay nakapatong ang isang magandang music box na gawa sa kahoy. Mukhang walnut ito, na may nakaukit na kulay rosas at puting ballerina sa ibabaw. Kinuha ito ni Jessica at binuksan. Walang laman na alahas ang kahon, ngunit tumutugtog ito ng "The Sleeping Beauty Waltz." Umalingawngaw ang mga nota sa halos walang laman na silid, isang malungkot na himig na nagmamarka ng pagtatapos ng isang batang buhay.
  
  
  
  Nagkita ang mga detektib sa Roundhouse at pinagkumpara ang mga tala.
  "Ang van ay pagmamay-ari ng isang lalaking nagngangalang Harold Sima," sabi ni Josh Bontrager. Ginugol niya ang araw sa pagsasaliksik ng mga sasakyan sa pinangyarihan ng krimen sa Manayunk. "Si Mr. Sima ay nakatira sa Glenwood, ngunit nakalulungkot na namatay nang wala sa oras matapos mahulog sa hagdan noong Setyembre ng taong ito. Siya ay 86 taong gulang. Inamin ng kanyang anak na iniwan niya ang van sa lote isang buwan na ang nakalilipas. Sinabi niya na hindi niya kayang hilahin at itapon ito. Ang Chevrolet ay pagmamay-ari ng isang babaeng nagngangalang Estelle Jesperson, isang dating residente ng Powelton."
  "Huli na, parang patay na?" tanong ni Jessica.
  "Nahuli na, parang patay na," sabi ni Bontrager. "Namatay siya dahil sa matinding sakit sa puso tatlong linggo na ang nakalilipas. Iniwan ng manugang niya ang kotse sa parking lot na ito. Nagtatrabaho ang lalaki sa East Falls."
  "Nasuri mo na ba lahat?" tanong ni Byrne.
  "Ginawa ko," sabi ni Bontrager. "Wala."
  Ipinaalam ni Byrne kay Ike Buchanan ang kanilang kasalukuyang mga natuklasan at mga posibleng paraan para sa karagdagang imbestigasyon. Habang naghahanda silang umalis, tinanong ni Byrne si Bontrager ng isang tanong na malamang ay nasa isip niya buong araw.
  "Taga-saan ka ba, Josh?" tanong ni Byrne. "Sa orihinal."
  "Galing ako sa isang maliit na bayan malapit sa Bechtelsville," aniya.
  Tumango si Byrne. "Lumaki ka sa bukid?"
  "Ah, oo. Amish ang pamilya ko."
  Umalingawngaw ang balita sa duty room na parang isang tumatalbog na bala ng kalibre .22. Hindi bababa sa sampung detektib ang nakarinig nito at agad na naintriga sa piraso ng papel sa harap nila. Hindi nagawa ni Jessica na sulyapan si Byrne. Isang Amish homicide cop. Nakapunta na siya sa dalampasigan at pabalik-balik, gaya ng kasabihan, pero bago ito.
  "Mga Amish ba ang pamilya mo?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Bontrager. "Gayunpaman, matagal ko nang napagdesisyunan na huwag sumapi sa simbahan."
  Tumango lang si Byrne.
  "Natikman mo na ba ang espesyal na de-latang pagkain ng Bontrager?" tanong ni Bontrager.
  "Hindi kailanman nagkaroon ng kasiyahan."
  "Ang sarap talaga. Black plum, strawberry rhubarb. Gumagawa pa nga kami ng masarap na peanut butter schmear."
  Mas lalong tumahimik. Ang silid ay naging isang morge, puno ng mga bangkay na naka-suit at walang imik na mga labi.
  "Walang tatalo sa isang mahusay na madaldal," sabi ni Byrne. "Iyan ang motto ko."
  Tumawa si Bontrager. "Uh-huh. Huwag kang mag-alala, narinig ko na lahat ng biro. Kaya ko 'yan."
  "Mayroon bang mga biro mula sa mga Amish?" tanong ni Byrne.
  "Magpapa-party tayo na parang alas-6:99 ngayong gabi," sabi ni Bontrager. "Siguro Amish ka kung magtatanong ka, 'Nagmumukha ba akong mataba dahil sa itim na ito?'"
  Ngumiti si Byrne. "Hindi naman masama."
  "At saka nariyan din ang mga Amish pickup lines," sabi ni Bontrager. "Madalas ba kayong magtayo ng mga kamalig? Maaari ba kitang bilhan ng buttermilk colada? Mag-aararo ka ba?"
  Tumawa si Jessica. Tumawa si Byrne.
  "Oo nga," sabi ni Bontrager, namumula sa sarili niyang nakakalokong biro. "Tulad ng sabi ko. Narinig ko na silang lahat."
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng silid. Kilala niya ang mga tao mula sa homicide squad. May kutob siyang malapit nang makarinig si Detective Joshua Bontrager mula sa ilang mga bagong miyembro.
  OceanofPDF.com
  10
  Hatinggabi. Madilim at tahimik ang ilog.
  Nakatayo si Byrne sa pampang ng ilog sa Manayunk. Tumingin siya pabalik sa kalsada. Walang mga ilaw sa kalye. Madilim ang parking lot, natatakpan ng liwanag ng buwan. Kung may huminto man sa sandaling iyon, kahit lumingon pa, malamang ay hindi na makikita si Byrne. Ang tanging ilaw lang ay nagmumula sa mga headlight ng mga sasakyang dumadaan sa expressway, na kumikislap-kislap sa kabilang panig ng ilog.
  Maaaring ilagay ng isang baliw ang kaniyang biktima sa pampang ng ilog at magdahan-dahan, sumuko sa kabaliwan na naghahari sa kaniyang mundo.
  Ang Philadelphia ay may dalawang ilog. Bagama't ang Delaware ang kaluluwa ng lungsod, ang Schuylkill at ang paliko-likong agos nito ay palaging may madilim na pagkabighani para kay Byrne.
  Ang ama ni Byrne na si Padraig ay nagtrabaho bilang isang longshoreman sa buong buhay niya sa pagtatrabaho. Utang ni Byrne sa tubig ang kanyang pagkabata, edukasyon, at buhay. Noong elementarya pa lamang, natutunan niya na ang Schuylkill ay nangangahulugang "nakatagong ilog." Sa buong taon niya sa Philadelphia-at iyon ang buong buhay ni Kevin Byrne, hindi kasama ang kanyang panahon sa militar-itinuring niya ang ilog bilang isang misteryo. Mahigit isang daang milya ang haba nito, at lantaran niyang wala siyang ideya kung saan ito patungo. Mula sa mga refinery ng langis ng Timog-Kanlurang Philadelphia hanggang sa Chaumont at sa iba pang lugar, nagtrabaho siya sa mga bangko bilang isang opisyal ng pulisya, ngunit hindi kailanman tunay na lumampas sa kanyang hurisdiksyon, isang awtoridad na nagtapos kung saan ang Philadelphia County ay naging Montgomery County.
  Tumingin siya sa madilim na tubig. Doon, nakita niya ang mukha ni Anton Krots. Nakita niya ang mga mata ni Krots.
  Masaya akong makita kang muli, detektib.
  Sa marahil ika-sampung beses nitong mga nakaraang araw, pinagdudahan ni Byrne ang kanyang sarili. Nag-aalangan ba siya dahil sa takot? Siya ba ang may pananagutan sa pagkamatay ni Laura Clarke? Napagtanto niya na sa nakalipas na isang taon o higit pa, sinimulan niyang kuwestiyunin ang kanyang sarili nang higit kailanman, upang makita ang istruktura ng kanyang pag-aalinlangan. Noong siya ay isang bata at matapang na pulis sa kalye, alam niya-alam niya-na bawat desisyon na ginawa niya ay tama.
  Pinikit niya ang kanyang mga mata.
  Ang magandang balita ay, wala na ang mga pangitain. Sa halos lahat ng aspeto. Sa loob ng maraming taon, siya ay pinahihirapan at pinagpala ng isang malabong pangalawang pagkikita, ang kakayahang minsan ay makakita ng mga bagay sa mga pinangyarihan ng krimen na hindi nakikita ng iba, isang kakayahang lumitaw ilang taon na ang nakalilipas nang siya ay ideklarang patay matapos ilubog sa nagyeyelong Ilog Delaware. Ang mga pangitain ay nauugnay sa migraine-o iyon ang kanyang napaniwala sa kanyang sarili-at nang tamaan siya ng bala sa utak mula sa baril ng isang psychopath, tumigil ang sakit ng ulo. Inisip din niya na wala na ang mga pangitain. Ngunit paminsan-minsan, bumabalik ang mga ito nang may paghihiganti, minsan ay sa isang iglap lamang. Natutunan niyang tanggapin ito. Minsan, ito ay isang sulyap lamang sa isang mukha, isang piraso ng tunog, isang kumikislap na pangitain, hindi katulad ng isang bagay na maaari mong makita sa isang salamin ng bahay-biro.
  Hindi na gaanong madalas ang mga premonisyon nitong mga nakaraang araw, at mabuti na lang iyon. Pero alam ni Byrne na anumang oras ay maaari niyang hawakan ang braso ng biktima o hawakan ang isang bagay sa pinangyarihan ng krimen, at mararamdaman niya ang matinding pagdagsa, ang nakakatakot na kaalaman na magdadala sa kanya sa madilim na sulok ng isipan ng mamamatay-tao.
  Paano nalaman ni Natalia Yakos ang tungkol sa kanya?
  Nang imulat ni Byrne ang kanyang mga mata, nawala na ang imahe ni Anton Krotz. Ngayon, isa na namang pares ng mga mata ang lumitaw. Naisip ni Byrne ang lalaking nagdala kay Christina Jakos dito, ang nagngangalit na bagyo ng kabaliwan na nagtulak sa isang tao na gawin ang ginawa niya rito. Humakbang si Byrne sa gilid ng pantalan, ang mismong lugar kung saan nila natuklasan ang bangkay ni Christina. Nakaramdam siya ng madilim na kaba, alam niyang nakatayo siya sa parehong lugar kung saan nakatayo ang mamamatay-tao ilang araw na ang nakalipas. Naramdaman niya ang mga imaheng pumapasok sa kanyang kamalayan, nakita ang lalaki...
  - paghiwa sa balat, kalamnan, laman, at buto... paghipo sa mga sugat gamit ang blowtorch... pagbibihis kay Christina Yakos ng kakaibang damit na iyon... pagpapasok ng isang braso sa manggas, pagkatapos ay ang kabila, na parang pagbibihis ng isang natutulog na bata, ang malamig nitong laman ay hindi tumutugon sa kanyang paghawak... pagdadala kay Christina Yakos sa pampang ng ilog sa ilalim ng takip ng gabi... tama ang kanyang baluktot na senaryo nang...
  - May narinig ako.
  Mga hakbang?
  Napansin ni Byrne ang isang anino ilang talampakan lang ang layo: isang napakalaking itim na hugis na lumalabas mula sa malalalim na anino...
  Humarap siya sa pigura, ang pulso ay kumakabog sa kanyang mga tainga at ang kamay ay nakapatong sa kanyang sandata.
  Walang tao roon.
  Kailangan niya ng tulog.
  Nagmaneho pauwi si Byrne sa kanyang apartment na may dalawang silid-tulugan sa South Philadelphia.
  Gusto niyang maging isang mananayaw.
  Naisip ni Byrne ang kanyang anak na si Colleen. Bingi na ito simula nang ipanganak, ngunit hindi ito nakapagpahinto o nakapagpabagal man lang sa kanya. Isa siyang mahusay na estudyante, isang mahusay na atleta. Inisip ni Byrne kung ano ang kanyang mga pangarap. Noong bata pa siya, gusto niyang maging isang pulis na katulad niya. Agad niya itong kinumbinsi na huwag nang gawin iyon. At naroon din ang eksena ng obligadong ballerina, na nagsimula nang dalhin siya nito sa isang produksiyon ng The Nutcracker para sa mga may kapansanan sa pandinig. Sa nakalipas na ilang taon, madalas niyang pinag-usapan ang tungkol sa pagiging isang guro. Nagbago na ba iyon? Tinanong ba siya nito kamakailan? Naisip niya na gawin ito. Umikot ang kanyang mga mata, siyempre, at sinenyasan siya, sinasabing napaka-kakaiba niya. Gagawin pa rin niya ito.
  Naisip niya kung tinanong na ba ng ama ni Christina ang kaniyang munting anak na babae tungkol sa mga panaginip nito.
  
  
  
  Nakahanap si Byrne ng puwesto sa kalye at nag-park. Ni-lock niya ang kotse, pumasok sa kanyang bahay, at umakyat sa hagdan. Alinman sa tumatanda na siya, o ang mga hagdan ay patulis na.
  Ito na siguro ang huli, naisip niya.
  Nasa kasagsagan pa rin siya noon.
  
  
  
  Mula sa dilim ng bakanteng lote sa kabilang kalye, isang lalaki ang nagmasid kay Byrne. Nakita niya ang pagsindi ng ilaw sa bintana ng detektib sa ikalawang palapag, ang kanyang malaking anino ay dumudulas sa mga kurtina. Mula sa kanyang pananaw, nasaksihan niya ang isang lalaking pauwi sa isang buhay na sa lahat ng aspeto ay kapareho ng noong nakaraang araw, at noong nakaraang araw. Isang lalaking nakahanap ng katwiran, kahulugan, at layunin sa kanyang buhay.
  Kinaiinggitan niya si Byrne gaya ng pagkamuhi niya rito.
  Payat ang pangangatawan ng lalaki, maliliit ang mga kamay at paa at manipis ang kayumangging buhok. Nakasuot siya ng maitim na amerikana at pangkaraniwan lamang sa lahat ng aspeto maliban sa kanyang hilig sa pagluluksa-isang hindi inaasahan at di-kanais-nais na tendensiya na hindi niya kailanman iisiping posible sa yugtong ito ng kanyang buhay.
  Para kay Matthew Clark, ang diwa ng kalungkutan ay tila isang pabigat na nanatili sa kanyang kaibuturan. Nagsimula ang kanyang bangungot nang sandaling ilabas ni Anton Krotz ang kanyang asawa mula sa booth na iyon. Hindi niya malilimutan ang kamay ng kanyang asawa sa likod ng booth, ang maputlang balat nito at mga pininturahang kuko. Ang nakakatakot na kislap ng kutsilyo sa kanyang lalamunan. Ang mala-impyernong dagundong ng isang rifle ng special forces. Dugo.
  Gumuho ang mundo ni Matthew Clark. Hindi niya alam kung ano ang mangyayari sa susunod na araw o kung paano niya maipagpapatuloy ang buhay. Hindi niya alam kung paano niya gagawin ang mga simpleng bagay: umorder ng almusal, tumawag, magbayad ng bill, o magpa-dry cleaning.
  Dinala ni Laura ang damit sa dry cleaner.
  "Masayang makita ka," sabi nila. "Kumusta si Laura?"
  Patay.
  Pinatay.
  Hindi niya alam kung paano siya magre-react sa mga hindi maiiwasang sitwasyong ito. Sino ang makakaalam? Anong paghahanda ang mayroon siya para dito? Makakahanap kaya siya ng isang taong may sapat na lakas ng loob na tumugon? Hindi naman sa namatay ang babae dahil sa kanser sa suso, o leukemia, o tumor sa utak. Hindi naman sa wala siyang oras para maghanda. Ang lalamunan niya ay hiniwa sa isang kainan, ang pinakanakakahiya at pinaka-publikong kamatayan na maiisip. At lahat ng ito ay nasa ilalim ng pagbabantay ng Philadelphia Police Department. At ngayon, mabubuhay ang mga anak niya nang wala siya. Wala na ang kanilang ina. Wala na rin ang kanyang matalik na kaibigan. Paano niya matatanggap ang lahat ng ito?
  Sa kabila ng lahat ng kawalan ng katiyakan na ito, isang bagay ang tiyak kay Matthew Clarke. Isang katotohanan ang kasinglinaw sa kanya ng pagkaalam na ang mga ilog ay dumadaloy patungo sa dagat, at kasinglinaw ng kristal na punyal ng kalungkutan sa kanyang puso.
  Nagsisimula pa lamang ang bangungot ni Detective Kevin Francis Byrne.
  OceanofPDF.com
  IKALAWANG BAHAGI
  Nightingale
  
  OceanofPDF.com
  11
  "Mga Daga at Pusa".
  "Hmm?"
  Pumikit sandali si Roland Hanna. Sa tuwing sasabihin ni Charles ang "uh-huh," parang mga kuko sa pisara. Matagal na itong ganoon, simula pa noong mga bata pa sila. Si Charles ay kanyang kapatid sa ama, mabagal magsalita, masayahin ang kanyang pananaw at kilos. Mahal na mahal ni Roland ang lalaking ito nang higit pa sa pagmamahal niya sa kahit sino sa buhay niya.
  Mas bata si Charles kaysa kay Roland, may kakaibang lakas, at napakatapat. Paulit-ulit niyang napatunayan na iaalay niya ang kanyang buhay para kay Roland. Sa halip na pagalitan ang kanyang kapatid sa ama sa ika-sampung pagkakataon, nagpatuloy si Roland. Walang silbi ang isang paggalit, at madaling masaktan si Charles. "Iyon lang," sabi ni Roland. "Daga ka o pusa. Wala nang iba pa."
  "Hindi," buong pagsang-ayon na sabi ni Charles. Ito ang kanyang paraan. "Wala nang iba pa."
  - Ipaalala mo sa akin na isulat ito.
  Tumango si Charles, nabighani sa konsepto, na parang kakabasa lang ni Roland ng Rosetta Stone.
  Nagmamaneho sila patimog sa Highway 299, papalapit sa Millington Wildlife Refuge sa Maryland. Napakalamig ng panahon sa Philadelphia, ngunit medyo banayad naman ang taglamig dito. Mabuti naman iyon. Ibig sabihin, hindi pa malalim ang pagyeyelo ng lupa.
  At bagama't magandang balita ito para sa dalawang lalaking nakaupo sa harap ng van, malamang na mas masamang balita ito para sa lalaking nakahiga nang nakadapa sa likuran, isang lalaking hindi naman naging maganda ang takbo ng araw niya simula pa lang.
  
  
  
  Si Roland Hannah ay matangkad at masigla, maskulado, at mahusay magsalita, bagama't wala siyang natanggap na pormal na edukasyon. Hindi siya nagsusuot ng alahas, pinanatili ang kanyang maikli na buhok, malinis, at nakasuot ng mahinhin at maayos na damit. Siya ay bunga ng Appalachia, isang anak ng Letcher County, Kentucky, na ang mga ninuno at kriminal na rekord ng ina at ama ay maaaring masubaybayan sa mga guwang ng Mount Helvetia, at wala nang iba. Noong si Roland ay apat na taong gulang, iniwan ng kanyang ina si Jubal Hannah-isang malupit at mapang-abusong lalaki na, sa maraming pagkakataon, ay ninakawan siya ng pasanin ng kanyang asawa at anak-at inilipat ang kanyang anak sa North Philadelphia. Partikular, sa isang lugar na kilala nang may pangungutya, ngunit medyo tumpak, bilang Badlands.
  Sa loob ng isang taon, ikinasal si Artemisia Hannah sa isang lalaking mas malala pa kaysa sa kanyang unang asawa, isang lalaking kumokontrol sa bawat aspeto ng kanyang buhay, isang lalaking nagbigay sa kanya ng dalawang spoiled na anak. Nang mapatay si Walton Lee Waite sa isang palpak na pagnanakaw sa North Liberties, si Artemisia-isang babaeng may mahinang kalusugang pangkaisipan, isang babaeng tumingin sa mundo sa pamamagitan ng lente ng lumalaking kabaliwan-ay nahumaling sa bote, sa pananakit sa sarili, sa mga haplos ng diyablo. Sa edad na labindalawa, inaalagaan na ni Roland ang kanyang pamilya, may hawak na iba't ibang trabaho, marami sa mga ito ay kriminal, umiiwas sa pulisya, serbisyong panlipunan, at mga gang. Sa paanuman, nabuhay siya nang mas matagal kaysa sa kanilang lahat.
  Sa edad na labinlima, si Roland Hanna, kahit wala siyang sariling pagpipilian, ay nakahanap ng isang bagong landas.
  
  
  
  Ang lalaking dinala nina Roland at Charles mula sa Philadelphia ay nagngangalang Basil Spencer. Nangmomolestiya siya ng isang dalaga.
  Si Spencer ay apatnapu't apat na taong gulang, labis na sobra sa timbang at parehong labis na nakapag-aral. Nagtrabaho siya bilang isang abogado sa real estate sa Bala Cynwyd, at ang kanyang listahan ng mga kliyente ay pangunahing binubuo ng matatanda at mayayamang balo mula sa Main Line. Ang kanyang pagkahilig sa mga kabataang babae ay nabuo maraming taon na ang nakalilipas. Walang ideya si Roland kung ilang beses na nakagawa si Spencer ng katulad na mahalay at maruruming gawain, ngunit hindi talaga mahalaga iyon. Sa araw na ito, sa oras na ito, nagkikita sila sa ngalan ng isang inosenteng tao.
  Pagsapit ng alas-nuebe ng umaga, sumisikat na ang araw sa mga tuktok ng mga puno. Lumuhod si Spencer sa tabi ng isang bagong hukay na libingan, isang butas na halos apat na talampakan ang lalim, tatlong talampakan ang lapad, at anim na talampakan ang haba. Ang kanyang mga kamay ay nakatali sa kanyang likuran gamit ang matibay na lubid. Sa kabila ng lamig, basang-basa pa rin ng pawis ang kanyang mga damit.
  "Kilala mo ba kung sino ako, Ginoong Spencer?" tanong ni Roland.
  Tumingin-tingin si Spencer sa paligid, halatang nag-aalala sa sarili niyang sagot. Sa totoo lang, hindi niya lubos na natitiyak kung sino si Roland-hindi niya ito nakita hanggang sa natanggal ang piring kalahating oras na ang nakalipas. Sa wakas, sinabi ni Spencer, "Hindi."
  "Isa na naman akong anino," sagot ni Roland. May kaunting bahid ng Kentucky accent ng kanyang ina sa kanyang boses, kahit na matagal na niyang hindi naririnig ang accent nito sa mga lansangan ng North Philadelphia.
  "Ano... ano?" tanong ni Spencer.
  "Isa akong tuldok sa X-ray ng ibang tao, Mr. Spencer. Ako ang kotseng lumagpas sa pulang ilaw pagkalagpas mo sa interseksyon. Ako ang timon na nasira sa mga unang bahagi ng paglipad. Hindi mo pa nakikita ang mukha ko dahil, hanggang ngayon, ako ang nangyayari sa lahat."
  "Hindi mo naiintindihan," sabi ni Spencer.
  "Paliwanagan mo ako," sagot ni Roland, iniisip kung anong uri ng masalimuot na sitwasyon ang naghihintay sa kanya sa pagkakataong ito. Sinulyapan niya ang kanyang relo. "Mayroon kang isang minuto."
  "Siya ay labingwalong taong gulang," sabi ni Spencer.
  "Hindi pa siya labintatlong taong gulang."
  "Nakakabaliw ito! Nakita mo na ba siya?"
  "Meron ako."
  "Handa na siya. Hindi ko siya pinilit na gumawa ng kahit ano."
  "Hindi iyan ang narinig ko. Nabalitaan kong dinala mo siya sa silong ng bahay mo. Nabalitaan kong hindi mo siya ipinaalam, pinakain mo siya ng gamot. Amyl nitrite ba 'yon? Poppers, anong tawag mo sa mga 'yon?"
  "Hindi mo magagawa 'yan," sabi ni Spencer. "Hindi mo ako kilala."
  "Alam ko kung sino ka talaga. Ang mas mahalaga ay kung nasaan ka. Tumingin ka sa paligid. Nasa gitna ka ng isang bukid, nakatali ang mga kamay sa iyong likuran, nagmamakaawa para sa iyong buhay. Pakiramdam mo ba ay nakatulong sa iyo nang malaki ang mga pagpiling ginawa mo sa buhay na ito?"
  Walang sagot. Walang inaasahan.
  "Ikwento mo nga sa akin ang tungkol sa Fairmount Park," tanong ni Roland. "Abril 1995. Dalawang babae."
  "Ano?"
  "Aminin mo ang ginawa mo, Ginoong Spencer. Aminin mo ang ginawa mo noon, at marahil ay mabubuhay ka pa para makita ang araw na ito."
  Tumingin si Spencer mula kay Roland patungo kay Charles. "Hindi ko alam ang pinagsasabi mo."
  Tumango si Roland kay Charles. Kinuha ni Charles ang pala. Nagsimulang umiyak si Basil Spencer.
  "Anong gagawin mo sa akin?" tanong ni Spencer.
  Walang imik na sinipa ni Roland si Basil Spencer sa dibdib, dahilan para lumipad pabalik ang lalaki sa libingan. Habang humahakbang papalapit si Roland, naamoy niya ang dumi. Marumi si Basil Spencer. Ginawa nilang lahat ito.
  "Ito ang gagawin ko para sa iyo," sabi ni Roland. "Kakausapin ko ang babae. Kung talagang handa siyang sumali, babalik ako at kukunin kita, at dadalhin mo ang karanasang ito bilang pinakadakilang aral sa iyong buhay. Kung hindi, marahil ay makakahanap ka ng paraan palabas. Marahil ay hindi."
  May inabot si Roland sa kanyang gym bag at inilabas ang isang mahabang PVC hose. Ang plastik na tubo ay corrugated, gooseneck, isang pulgada ang diyametro at apat na talampakan ang haba. Sa isang dulo ay may mouthpiece na katulad ng ginagamit sa mga pagsusuri sa baga. Itinapat ni Roland ang tubo sa mukha ni Basil Spencer. "Hawakan mo ito gamit ang iyong mga ngipin."
  Lumingon si Spencer, labis niyang hindi kayang tiisin ang realidad ng sandaling iyon.
  "Kung ano ang gusto mo," sabi ni Roland. Itinabi niya ang hose.
  "Hindi!" sigaw ni Spencer. "Gusto ko 'yan!"
  Nag-atubili si Roland, saka ibinalik ang hose sa mukha ni Spencer. Sa pagkakataong ito, mahigpit na idiniin ni Spencer ang bibig.
  Tumango si Roland kay Charles, na naglagay ng mga guwantes na kulay lavender sa dibdib ng lalaki at pagkatapos ay nagsimulang magsalok ng lupa sa butas. Nang matapos siya, ang tubo ay nakausli nang mga lima o anim na pulgada mula sa lupa. Naririnig ni Roland ang mabilis at basang paglanghap at pagbuga ng hangin sa makitid na tubo, isang tunog na halos katulad ng tunog ng isang tubo ng pagsipsip sa opisina ng isang dentista. Tinapik ni Charles ang lupa. Lumapit sila ni Roland sa van.
  Ilang minuto ang lumipas, pinarada ni Roland ang sasakyan papunta sa puntod at iniwang nakabukas ang makina. Bumaba siya at hinugot ang isang mahabang hose na goma mula sa likuran, ang isa ay mas malaki ang diyametro kaysa sa plastik na tubo na may flexible na leeg. Naglakad siya papunta sa likuran ng van at ikinabit ang isang dulo sa tambutso. Inilagay niya ang kabilang dulo sa isang tubo na nakausli sa lupa.
  Nakinig si Roland, naghihintay hanggang sa magsimulang humina ang mga tunog ng pagsuso, ang kanyang mga iniisip ay sandaling lumipad sa isang lugar kung saan dalawang batang babae ang tumalon sa pampang ng Wissahickon maraming taon na ang nakalilipas, habang ang mata ng Diyos ay nagniningning na parang ginintuang araw sa itaas nila.
  
  
  
  Ang kongregasyon ay nakadamit nang pinakamaganda: walumpu't isang tao ang nagtipon sa isang maliit na simbahan sa Allegheny Avenue. Mabango ang hangin dahil sa pabango ng mga bulaklak, tabako, at napakaraming whisky mula sa boarding house.
  Lumabas ang pastor mula sa silid sa likuran kasabay ng himig ng limang miyembrong koro na umaawit ng "This Is the Day the Lord Has Has Made." Hindi nagtagal ay sumunod ang kanyang diyakono. Si Wilma Goodloe ang nanguna sa pag-awit; ang kanyang mataginting na boses ay isang tunay na pagpapala.
  Tumayo ang mga parokyano nang makita ang pastor. Naghari ang mabuting Panginoon.
  Ilang sandali pa, lumapit ang pastor sa plataporma at itinaas ang kanyang kamay. Hinintay niyang humina ang musika, ang pag-alis ng kanyang kongregasyon, ang paghipo sa kanya ng espiritu. Gaya ng dati, nangyari ito. Nagsimula siya nang dahan-dahan. Binuo niya ang kanyang mensahe tulad ng pagtatayo ng isang bahay ng isang tagapagtayo: mga paghuhukay ng kasalanan, isang pundasyon ng Banal na Kasulatan, matibay na pader ng papuri, na kinoronahan ng isang bubong ng maluwalhating pagpupugay. Pagkalipas ng dalawampung minuto, iniuwi niya ito.
  "Ngunit huwag kang magkamali: maraming kadiliman sa mundo," sabi ng pastor.
  "Kadiliman," tugon ng isang tao.
  "Ah oo," patuloy ng pastor. "Diyos ko, oo. Madilim at kakila-kilabot ang panahong ito."
  "Opo po, ginoo."
  "Ngunit ang kadiliman ay hindi kadiliman sa Panginoon."
  "Hindi po, ginoo."
  - Hindi talaga kadiliman.
  "Hindi."
  Naglakad ang pastor sa paligid ng pulpito. Pinagsalikop niya ang kanyang mga kamay sa panalangin. Tumayo ang ilan sa kongregasyon. "Sabi sa Efeso 5:11, 'Huwag kayong makibahagi sa mga walang kabuluhang gawa ng kadiliman, kundi sa halip ay ilantad ninyo ang mga ito.'"
  "Opo po, ginoo."
  "Sabi ni Pablo: 'Lahat ng bagay na naliliwanagan ng liwanag ay nakikita, at kung saan nakikita ang lahat, naroon ang liwanag.'"
  "Liwanag."
  Ilang sandali pa, nang matapos ang sermon, isang kaguluhan ang sumiklab sa kongregasyon. Nagsimulang umawit ang mga tamburin.
  Nag-aalab ang apoy nina Pastor Roland Hanna at Deacon Charles Waite. Nang araw na iyon, bumungad ang balita sa langit, at ang balita ay ang New Page Church of the Divine Flame.
  Sinuri ng pastor ang kanyang kongregasyon. Naisip niya si Basil Spencer, kung paano niya nalaman ang mga kakila-kilabot na gawa ni Spencer. Maraming bagay ang ikinukwento ng mga tao sa kanilang pastor, kasama na ang mga bata. Marami na siyang narinig na katotohanan mula sa mga labi ng mga bata. At makikipag-ugnayan siya sa kanilang lahat. Sa paglipas ng panahon. Ngunit may isang bagay na nanatili sa kanyang kaluluwa nang mahigit isang dekada, isang bagay na lumunok sa bawat patak ng kagalakan sa kanyang buhay, isang bagay na gumising kasama niya, lumakad kasama niya, natulog kasama niya, at nanalangin kasama niya. May isang lalaking ninakaw ang kanyang espiritu. Papalapit na si Roland. Nararamdaman niya ito. Malapit na niyang mahahanap ang tamang tao. Hanggang sa panahong iyon, tulad ng dati, gagawin niya ang gawain ng Diyos.
  Sabay-sabay na lumakas ang mga tinig ng koro. Nanginig ang mga biga sa paggalang. "Sa araw na ito, ang asupre ay kikislap at kikislap," naisip ni Roland Hanna.
  Diyos ko, oo.
  Ang araw na tunay na nilikha ng Diyos.
  OceanofPDF.com
  12
  Ang Simbahan ni San Seraphim ay isang matangkad at makitid na istruktura sa Sixth Street sa Hilagang Philadelphia. Itinatag noong 1897, ang simbahan, na may kulay kremang stucco na harapan, matatayog na tore, at ginintuang simboryo na may sibuyas, ay isang kahanga-hangang gusali, isa sa mga pinakamatandang simbahang Ruso Ortodokso sa Philadelphia. Si Jessica, na lumaki bilang Katoliko, ay kakaunti ang alam tungkol sa mga pananampalatayang Kristiyanong Ortodokso. Alam niya na may mga pagkakatulad sa mga kasanayan ng pangungumpisal at komunyon, ngunit wala nang iba pa.
  Dumalo si Byrne sa pulong ng review board at sa press conference tungkol sa insidente sa kainan. Mandatory ang review board; walang press conference. Ngunit hindi pa nakita ni Jessica na umiwas si Byrne sa kanyang mga aksyon. Naroon siya, sa harap at gitna, makintab ang badge, at makintab ang sapatos. Tila naramdaman ng mga pamilya nina Laura Clark at Anton Krotz na dapat sana ay naiiba ang paghawak ng pulisya sa mahirap na sitwasyong ito. Naibalita na ng press ang lahat. Gusto ni Jessica na naroon bilang pagpapakita ng suporta, ngunit inutusan siyang ipagpatuloy ang imbestigasyon. Nararapat kay Christina Jakos ang isang napapanahong imbestigasyon. Hindi pa kasama rito ang tunay na pangamba na ang pumatay sa kanya ay malaya pa rin.
  Magkikita sina Jessica at Byrne sa bandang hapon ng araw na iyon, at ipapaalam niya kay Jessica ang anumang mga pangyayari. Kung gabi na, magkikita sila sa Finnigan's Wake. Isang salu-salo para sa pagreretiro ang nakaplano para sa detektib nang gabing iyon. Hindi lumiliban ang mga pulis sa isang salu-salo para sa pagreretiro.
  Tinawagan ni Jessica ang simbahan at nag-ayos ng isang pagpupulong kasama si Padre Grigory Panov. Habang isinasagawa ni Jessica ang panayam, sinuri naman ni Josh Bontrager ang nakapalibot na lugar.
  
  
  
  Napansin ni Jessica ang isang batang pari, mga dalawampu't lima ang edad. Masayahin ito, malinis ang ahit, at nakasuot ng itim na pantalon at itim na kamiseta. Iniabot niya sa kanya ang kanyang business card at nagpakilala. Nagkamayan sila. May kislap ng kapilyuhan sa kanyang mga mata.
  "Ano ang dapat kong itawag sa iyo?" tanong ni Jessica.
  - Magiging maayos din si Padre Greg.
  Mula pa noong naaalala ni Jessica, magalang na ang pakikitungo niya sa mga lalaking mula sa mataas na lipunan. Mga pari, rabbi, ministro. Sa kanyang larangan ng trabaho, mapanganib ito-siyempre, ang mga pari ay maaaring magkasala rin gaya ng iba-ngunit tila hindi niya ito mapigilan. Malalim na nakatanim ang mentalidad ng paaralang Katoliko. Mas katulad ng mga inaapi.
  Kinuha ni Jessica ang kanyang notebook.
  "Naiintindihan ko na si Christina Yakos ay isang boluntaryo rito," sabi ni Jessica.
  "Oo. Naniniwala akong nandito pa rin siya." Maitim at matalino ang mga mata ni Padre Greg at may malabong linya ng pagtawa. Ang ekspresyon ng mukha niya ay nagsasabi kay Jessica na hindi pa rin nawawala sa kanya ang pandiwang ginamit niya. Naglakad siya papunta sa pinto at binuksan ito. May tinawagan siya. Ilang segundo ang lumipas, isang maganda at maputi ang buhok na batang babae na mga labing-apat na taong gulang ang lumapit at mahinang kinausap siya sa wikang Ukrainian. Narinig ni Jessica ang pangalan ni Kristina na binanggit. Umalis ang batang babae. Bumalik si Padre Greg.
  "Wala si Christina ngayon."
  Naglakas-loob si Jessica at sinabi ang gusto niyang sabihin. Mas mahirap itong sabihin sa simbahan. "Natatakot akong may masamang balita ako, Padre. Pinatay si Christina."
  Namutla si Padre Greg. Isa siyang pari mula sa isang mahirap na bahagi ng North Philadelphia, kaya malamang ay handa na siya sa balitang ito, ngunit hindi ibig sabihin noon ay laging madali ang lahat. Sinulyapan niya ang business card ni Jessica. "Galing ka sa Homicide."
  "Oo."
  - Ang ibig mo bang sabihin ay pinatay siya?
  "Oo."
  Tumingin sandali si Padre Greg sa sahig at pumikit. Inilagay niya ang kamay sa kanyang puso. Huminga nang malalim, tumingala at nagtanong, "Ano ang maitutulong ko?"
  Kinuha ni Jessica ang kanyang notepad. "Mayroon lang akong ilang tanong."
  "Kung ano ang kailangan mo." Itinuro niya ang ilang upuan. "Pakiusap." Naupo sila.
  "Ano ang masasabi mo sa akin tungkol kay Christina?" tanong ni Jessica.
  Tumigil si Padre Greg nang ilang minuto. "Hindi ko siya masyadong kilala, pero masasabi kong napaka-palakaibigan niya," aniya. "Napakabukas-palad. Gustong-gusto siya ng mga bata."
  - Ano nga ba ang eksaktong ginagawa niya rito?
  "Tumulong siya sa mga klase sa Sunday school. Kadalasan ay bilang katulong. Pero handa siyang gawin ang lahat."
  "Halimbawa."
  "Bueno, bilang paghahanda para sa aming konsiyerto sa Pasko, siya, tulad ng maraming boluntaryo, ay nagpinta ng mga tanawin, nagtahi ng mga kasuotan, at tumulong sa pagbubuo ng mga tanawin."
  "Konsiyerto sa Pasko?"
  "Oo."
  "At ngayong linggo ang konsiyerto na ito?"
  Umiling si Padre Greg. "Hindi. Ang ating mga Banal na Liturhiya ay ipinagdiriwang ayon sa kalendaryong Julian."
  Tila may kakaibang dating si Jessica sa kalendaryong Julian, pero hindi niya matandaan kung ano iyon. "Natatakot akong hindi ako pamilyar dito."
  "Ang kalendaryong Julian ay itinatag ni Julius Caesar noong 46 BC. Minsan itong tinutukoy bilang OS, na nangangahulugang Lumang Estilo. Sa kasamaang palad, para sa marami sa ating mga nakababatang parokyano, ang OS ay nangangahulugang operating system. Natatakot ako na ang kalendaryong Julian ay lubhang lipas na sa panahon sa mundo ng mga computer, cell phone, at DirecTV."
  - Kaya hindi ka nagdiriwang ng Pasko tuwing Disyembre dalawampu't lima?
  "Hindi," sabi niya. "Hindi ako iskolar sa mga bagay na ito, pero sa pagkakaintindi ko, hindi tulad ng kalendaryong Gregorian, dahil sa mga solstice at equinox, ang kalendaryong Julian ay nagdaragdag ng isang buong araw kada 134 taon o higit pa. Kaya, ipinagdiriwang natin ang Pasko tuwing Enero 7."
  "Ah," sabi ni Jessica. "Magandang paraan para samantalahin ang mga after-Christmas sale." Sinubukan niyang pagaanin ang loob. Umaasa siyang hindi siya nagmukhang walang galang.
  Nagliwanag ang ngiti ni Padre Greg sa kanyang mukha. Isa talaga siyang guwapong binata. "At pati na rin ang mga kendi para sa Pasko ng Pagkabuhay."
  "Maaari mo bang malaman kung kailan huling nandito si Christina?" tanong ni Jessica.
  "Syempre naman." Tumayo siya at naglakad papunta sa malaking kalendaryong nakasabit sa dingding sa likod ng kanyang mesa. Ini-scan niya ang mga petsa. "Isang linggo na ang nakalipas mula nang araw na iyon."
  - At hindi mo na siya nakita simula noon?
  "Ayoko."
  Kinailangan ni Jessica na gawin ang mahirap na bahagi. Hindi niya alam kung paano ito gagawin, kaya agad siyang sumama. "May kilala ka bang gustong saktan siya? Isang manliligaw na tinanggihan, isang dating kasintahan, o kung ano pa man? Siguro ay may kasama rito sa simbahan?"
  Kumunot ang noo ni Padre Greg. Malinaw na ayaw niyang isipin ang sinuman sa kanyang kawan bilang mga potensyal na mamamatay-tao. Ngunit tila may bahid ng sinaunang karunungan sa kanya, na pinagaan ng isang malakas na pakiramdam ng kalye. Sigurado si Jessica na naiintindihan niya ang mga gawi sa lungsod at ang mas madilim na mga simbuyo ng puso. Naglakad siya sa dulong bahagi ng mesa at muling umupo. "Hindi ko siya gaanong kilala, pero sabi ng mga tao, 'di ba?"
  "Oo naman."
  "Naiintindihan ko na kahit gaano pa siya kasaya, may lungkot pa rin sa kanya."
  "Paano?"
  "Parang nagsisisi siya. Marahil ay may kung ano sa buhay niya na pumuno sa kanya ng pagkakasala."
  "Parang may ginagawa siyang ikinahihiya niya," sabi ni Sonya.
  "May ideya ka ba kung ano iyon?" tanong ni Jessica.
  "Hindi," sabi niya. "Pasensya na. Pero dapat kong sabihin sa iyo na ang kalungkutan ay karaniwan sa mga Ukrainian. Kami ay mga taong palakaibigan, ngunit mayroon kaming mahirap na kasaysayan."
  "Sinasabi mo bang maaaring sinaktan niya ang sarili niya?"
  Umiling si Padre Greg. "Hindi ko masabi nang sigurado, pero sa palagay ko ay hindi."
  "Sa tingin mo ba ay isa siyang taong sadyang ilalagay ang sarili niya sa panganib? Susubukan niya ba ang panganib?"
  "Muli, hindi ko alam. Siya lang...
  Bigla siyang tumigil, hinahaplos ang baba niya gamit ang kamay niya. Binigyan siya ni Jessica ng pagkakataong magpatuloy. Hindi niya ginawa.
  "Ano sana ang sasabihin mo?" tanong niya.
  - Mayroon ka bang ilang minuto?
  "Talaga."
  "May kailangan kang makita."
  Tumayo si Padre Greg mula sa kanyang upuan at tinawid ang maliit na silid. Sa isang sulok ay naroon ang isang kariton na gawa sa metal na may labinsiyam na pulgadang telebisyon. Sa ilalim nito ay isang VHS player. Binuksan ni Padre Greg ang telebisyon, pagkatapos ay naglakad patungo sa isang kabinet na gawa sa salamin na puno ng mga libro at mga teyp. Sandali siyang tumigil at pagkatapos ay kumuha ng isang VHS tape. Ipinasok niya ang tape sa VCR at pinindot ang play.
  Ilang sandali pa, lumitaw ang isang imahe. Ito ay hawak ng kamay, kinunan sa mahinang liwanag. Ang imahe sa screen ay mabilis na naging ama ni Greg. Mas maikli ang kanyang buhok at nakasuot ng simpleng puting kamiseta. Nakaupo siya sa isang upuan na napapalibutan ng maliliit na bata. Binabasahan niya sila ng isang pabula, isang kuwento tungkol sa isang matandang mag-asawa at sa kanilang apo, isang batang babae na marunong lumipad. Sa likuran niya ay nakatayo si Christina Yakos.
  Sa screen, nakasuot si Christina ng kupas na maong at itim na sweatshirt mula sa Temple University. Nang matapos magkwento si Padre Greg, tumayo siya at hinila ang kanyang upuan. Nagtipon ang mga bata sa paligid ni Christina. Lumabas na nagtuturo ito sa kanila ng isang katutubong sayaw. Ang kanyang mga estudyante ay mga isang dosenang lima at anim na taong gulang na batang babae, na kaakit-akit sa kanilang pula at berdeng kasuotan sa Pasko. Ang ilan ay nakasuot ng tradisyonal na kasuotan ng mga Ukrainian. Lahat ng mga batang babae ay tumingin kay Christina na parang isa siyang prinsesa sa kwentong engkanto. Lumipat pakaliwa ang kamera upang ipakita si Padre Greg sa kanyang sira-sirang gulugod. Nagsimula siyang tumugtog. Bumalik ang kamera kay Christina at sa mga bata.
  Sumulyap si Jessica sa pari. Pinanood ni Padre Greg ang video nang may matamang atensyon. Nakita ni Jessica na nagniningning ang mga mata nito.
  Sa video, pinapanood ng lahat ng mga bata ang mabagal at maingat na mga galaw ni Christina, ginagaya ang kanyang mga kilos. Hindi gaanong mahusay sumayaw si Jessica, ngunit tila gumalaw nang may banayad na kagandahan si Christina Yakos. Hindi maiwasan ni Jessica na mapansin si Sophie sa maliit na grupong ito. Naisip niya kung paano madalas sinusundan ni Sophie si Jessica sa paligid ng bahay, ginagaya ang kanyang mga galaw.
  Sa screen, nang tuluyang tumigil ang musika, ang maliliit na batang babae ay nagtatakbuhan nang paikot, kalaunan ay nagbabanggaan at nagkabunggo sa isang nagkikiskisan at makulay na tambak. Tumawa si Christina Yakos habang tinutulungan silang tumayo.
  Pinindot ni Padre Greg ang PAUSE, dahilan para hindi mapansin ang nakangiti at bahagyang malabong imahe ni Christina sa screen. Bumalik siya kay Jessica, ang mukha ay puno ng saya, pagkalito, at kalungkutan. "Tulad ng nakikita mo, mami-miss siya."
  Tumango si Jessica, nawalan ng sasabihin. Kamakailan lang, nakita niya si Christina Yakos na nagkukunwaring patay, nasugatan nang husto. Ngayon ay nakangiti na sa kanya ang dalaga. Binasag ni Padre Greg ang nakakailang na katahimikan.
  "Lumaki kang Katoliko," aniya.
  Tila isa itong pahayag sa halip na isang tanong. "Bakit mo naisip 'yan?"
  Iniabot niya sa kanya ang isang business card. "Detective Balzano."
  "Iyan ang pangalan ng aking kasal."
  "Ah," sabi niya.
  "Pero oo, Katoliko pa rin ako. Oo." Tumawa siya. "Ibig kong sabihin, Katoliko pa rin ako."
  "Nagpapraktis ka ba?"
  Tama si Jessica sa kanyang palagay. Ang mga paring Ortodokso at Katoliko ay talagang maraming pagkakatulad. Pareho silang may paraan para maramdaman mong isa kang pagano. "Susubukan ko."
  "Tulad nating lahat."
  Tiningnan ni Jessica ang kanyang mga tala. "May iba ka pa bang naiisip na makakatulong sa amin?"
  "Wala namang pumapasok agad sa isip ko. Pero tatanungin ko ang ilan sa mga tao rito na higit na nakakakilala kay Christina," sabi ni Padre Greg. "Baka may makaalam."
  "Pahahalagahan ko po," sabi ni Jessica. "Salamat sa oras ninyo."
  "Pakiusap. Pasensya na sa nangyari sa isang malagim na araw."
  Isinuot ni Jessica ang kanyang amerikana sa tabi ng pinto at sumulyap sa maliit na opisina. Isang madilim na kulay abong liwanag ang sumilay sa mga bintana na gawa sa salamin. Ang huling larawan niya mula kay San Seraphim ay kay Padre Greg, naka-krus ang mga braso, nag-iisip ang mukha, habang nakatingin sa isang imahe ni Christina Yakos.
  OceanofPDF.com
  13
  Ang press conference ay parang isang tunay na zoo. Ginanap ito sa harap ng Roundhouse, malapit sa estatwa ng isang pulis na may karga na bata. Sarado sa publiko ang pasukan na ito.
  May mga dalawampung reporter na naroon ngayon - print, radyo, at telebisyon. Sa menu ng tabloid: pritong pulis. Ang media ay isang grupo ng mga alipin.
  Tuwing may pulis na sangkot sa isang kontrobersyal na pamamaril (o isang pamamaril na kontrobersyal, sanhi man ito ng isang grupong may espesyal na interes, isang reporter na may matalas na palakol, o anumang bilang ng mga dahilan na nakakapukaw ng balita), ang departamento ng pulisya ang inatasang tumugon. Depende sa mga pangyayari, ang gawain ay itatalaga sa iba't ibang tagatugon. Minsan ay mga opisyal ng tagapagpatupad ng batas, minsan ay isang partikular na kumander ng distrito, minsan kahit ang komisyoner mismo, kung idinidikta ito ng sitwasyon at politika sa lungsod. Ang mga press conference ay kinakailangan ngunit nakakainis. Panahon na para magsama-sama ang departamento at lumikha ng sarili nitong departamento.
  Ang kumperensya ay pinangunahan ni Andrea Churchill, ang opisyal ng impormasyon ng publiko. Isang dating opisyal ng patrolya sa Ika-dalawampu't Anim na Presinto, si Andrea Churchill ay nasa kanyang mga kwarenta, at higit sa isang beses siyang nakitang humihinto sa mga hindi naaangkop na interogasyon gamit ang nakasisilaw na tingin mula sa kanyang nagyeyelong asul na mga mata. Sa kanyang panahon sa mga lansangan, nakatanggap siya ng labing-anim na parangal na merito, labinlimang komendasyon, anim na parangal na Fraternal Order of Police, at ang Danny Boyle Award. Para kay Andrea Churchill, ang isang grupo ng maiingay at uhaw sa dugong mga reporter ay isang masarap na almusal.
  Nakatayo si Byrne sa likuran niya. Sa kanan niya ay si Ike Buchanan. Sa likuran niya, sa isang maluwag na kalahating bilog, ay naglalakad ang pito pang detektib, ang mga mukha ay nakatayo sa kanilang pwesto, ang mga panga ay matatag, ang mga badge ay nasa harap. Ang temperatura ay nasa labinlimang digri. Maaari sana nilang ginanap ang kumperensya sa lobby ng Roundhouse. Ang desisyon na panatilihing naghihintay ang isang grupo ng mga reporter sa lamig ay hindi nakaligtaan. Ang kumperensya, sa kabutihang palad, ay natapos.
  "Tiwala kami na sinunod ni Detective Byrne ang proseso nang ayon sa batas noong kakila-kilabot na gabing iyon," sabi ni Churchill.
  "Ano ang proseso sa sitwasyong ito?" Ito ay mula sa Daily News.
  "Mayroong ilang mga patakaran sa pakikipaglaban. Dapat unahin ng isang opisyal ang buhay ng bihag."
  - Naka-duty ba si Detective Byrne?
  - Wala siya sa tungkulin nang mga panahong iyon.
  - Kakasuhan ba si Detective Byrne?
  "Tulad ng alam mo, nasa Tanggapan ng Abugado ng Distrito ang desisyon. Pero sa puntong ito, sinabihan kami na walang sasampahan ng kaso."
  Alam na alam ni Byrne kung paano tatakbo ang mga bagay-bagay. Sinimulan na ng media ang isang pampublikong rehabilitasyon kay Anton Krotz-ang kanyang kakila-kilabot na pagkabata, ang kanyang malupit na pagtrato ng sistema. Mayroon ding artikulo tungkol kay Laura Clark. Sigurado si Byrne na isa siyang kahanga-hangang babae, ngunit ang artikulo ay nagpabago sa kanya tungo sa isang santo. Nagtrabaho siya sa isang lokal na hospice, tumulong sa pagsagip ng mga greyhound, at gumugol ng isang taon sa Peace Corps.
  "Totoo ba na si Mr. Krotz ay dating nasa kustodiya ng pulisya at pagkatapos ay pinalaya?" tanong ng isang reporter ng City Paper.
  "Si Mr. Krotz ay tinanong ng pulisya dalawang taon na ang nakalilipas kaugnay ng pagpatay, ngunit pinalaya dahil sa kawalan ng sapat na ebidensya." Sumulyap si Andrea Churchill sa kanyang relo. "Kung wala nang iba pang mga katanungan sa ngayon..."
  "Hindi siya dapat namatay." Ang mga salitang iyon ay nagmula sa kaibuturan ng karamihan. Ito ay isang malungkot na boses, paos dahil sa pagod.
  Lumingon ang lahat. Sinundan siya ng mga kamera. Nakatayo si Matthew Clark sa likuran ng karamihan. Magulo ang kanyang buhok, mayroon siyang balbas na ilang araw na ang tanda, at wala siyang suot na amerikana o guwantes, tanging isang suit lang na tila suot niya sa pagtulog. Mukha siyang kawawa. O, mas tumpak, kaawa-awa.
  "Kaya niyang magpatuloy sa buhay niya na parang walang nangyari," itinuro ni Clarke si Kevin Byrne nang may pag-aakusa. "Ano ang mapapala ko? Ano ang mapapala ng mga anak ko?"
  Para sa press, ito ay sariwang chum salmon sa tubig.
  Isang reporter mula sa The Report, isang lingguhang tabloid kung saan hindi gaanong kaaya-aya ang kasaysayan ni Byrne, ang sumigaw, "Detective Byrne, ano ang nararamdaman mo tungkol sa katotohanang isang babae ang pinaslang sa harap mismo ng iyong mga mata?"
  Naramdaman ni Byrne ang pagtayo ng Irishman, nakakuyom ang mga kamao. Sumiklab ang mga kislap. "Ano'ng nararamdaman ko?" tanong ni Byrne. Inilagay ni Ike Buchanan ang isang kamay sa balikat niya. Marami pa sanang gustong sabihin ni Byrne, ngunit humigpit ang kapit ni Ike, at naintindihan niya ang ibig sabihin nito.
  Maging cool.
  Habang papalapit si Clark kay Byrne, isang pares ng mga naka-unipormeng opisyal ang humablot sa kanya at kinaladkad palabas ng gusali. Mas marami pang mga kislap.
  "Sabihin mo sa amin, Detektib! Kumusta ang pakiramdam mo?" sigaw ni Clarke.
  Lasing si Clark. Alam ito ng lahat, pero sino ang makakasisi sa kanya? Kakawala lang ng asawa niya dahil sa karahasan. Dinala siya ng mga opisyal sa kanto ng Eighth at Race at pinalaya. Sinubukan ni Clark na pakinisin ang kanyang buhok at damit, para makahanap ng dignidad sa sandaling iyon. Hinarangan ng mga opisyal-ilang malalaking lalaki na nasa kanilang mga bente anyos-ang kanyang daan pabalik.
  Ilang segundo ang lumipas, nawala si Clarke sa kanto. Ang huling narinig nila ay ang sigaw ni Matthew Clarke, "Hindi pa... tapos... 'to!"
  Sandali na natahimik ang karamihan, pagkatapos ay nabaling ang lahat ng reporter at kamera kay Byrne. Umalingawngaw ang mga tanong sa ilalim ng mabilis na pagkislap ng mga ilaw.
  - ...napigilan sana ito?
  - ...ano ang sasabihin sa mga anak na babae ng biktima?
  - ...gagawin mo ba iyon kung kailangan mo itong ulit-ulitin?
  Protektado ng asul na pader, bumalik si Detective Kevin Byrne sa loob ng gusali.
  OceanofPDF.com
  14
  Nagkikita sila sa silong ng simbahan linggo-linggo. Minsan tatlo lang ang naroroon, minsan mahigit isang dosena. Ang ilan ay paulit-ulit na bumabalik. Ang iba naman ay minsan lang dumarating, ibinubuhos ang kanilang dalamhati, at hindi na bumabalik. Hindi humihingi ng bayad o donasyon ang New Page Ministry. Palaging bukas ang pinto-minsan may kumakatok sa kalagitnaan ng gabi, kadalasan tuwing pista opisyal-at laging may mga inihurnong pagkain at kape para sa lahat. Talagang pinapayagan ang paninigarilyo.
  Hindi pa nila matagal na plinano na magkita sa silong ng simbahan. Patuloy na dumadagsa ang mga donasyon para sa maliwanag at maluwang na espasyo sa Second Street. Kasalukuyan nilang nirerenovate ang gusali-kasalukuyang naglalagay ng drywall, pagkatapos ay nagpipinta. Kung papalarin, makakapagkita sila roon sa mga unang araw ng taon.
  Ngayon, ang silong ng simbahan ay isang kanlungan, gaya ng dati sa loob ng maraming taon, isang pamilyar na lugar kung saan ang mga luha ay ibinuhos, ang mga pananaw ay nababago, at ang mga buhay ay nabubuo. Para kay Pastor Roland Hanna, ito ay isang pintuan patungo sa mga kaluluwa ng kanyang kawan, ang pinagmumulan ng isang ilog na dumadaloy nang malalim sa kanilang mga puso.
  Lahat sila ay biktima ng marahas na krimen. O mga kamag-anak ng isang taong biktima nito. Mga pagnanakaw, pag-atake, pagnanakaw, panggagahasa, pagpatay. Ang Kensington ay isang mahirap na bahagi ng bayan, at malamang na walang sinumang naglalakad sa mga lansangan ang hindi naapektuhan ng krimen. Ito ang mga taong gustong pag-usapan ito, ang mga taong nabago ng karanasan, ang mga kaluluwa ay humihingi ng mga kasagutan, ng kahulugan, ng kaligtasan.
  Ngayon, anim na tao ang nakaupo nang pabilog sa mga nakabukang upuan.
  "Hindi ko siya narinig," sabi ni Sadie. "Natahimik siya. Lumapit siya sa likuran ko, hinampas ako sa ulo, ninakaw ang pitaka ko, at tumakbo palayo."
  Si Sadie Pierce ay mga pitumpung taong gulang. Siya ay isang payat at mabalahibong babae na may mahahabang kamay na may arthritis at buhok na tinina ng henna. Palagi siyang nakasuot ng matingkad na pula mula ulo hanggang paa. Dati siyang mang-aawit, na nagtatrabaho noong dekada 1950 sa Catskill County, na kilala bilang Scarlet Blackbird.
  "Kinuha ba nila ang mga gamit mo?" tanong ni Roland.
  Tiningnan siya ni Sadie, at iyon ang sagot na kailangan ng lahat. Alam ng lahat na ang mga pulis ay walang hilig o interes na tuklasin ang pitaka ng isang matandang babae na may teyp, tagpi-tagpi, at sira-sirang teyp, kahit ano pa ang laman nito.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Roland.
  "Tama," sabi niya. "Hindi naman ganoon kalaki ang perang natanggap ko, pero personal na gamit lang naman 'yun, 'di ba? Mga litrato ni Henry. At saka lahat ng dokumento ko. Halos hindi ka na makakabili ng kape ngayon kung walang ID."
  "Sabihin mo kay Charles ang kailangan mo at sisiguraduhin naming babayaran mo ang pamasahe sa bus papunta sa mga kinauukulang ahensya."
  "Salamat, Pastor," sabi ni Sadie. "Pagpalain ka."
  Impormal ang mga pagpupulong ng New Page Ministry, ngunit palaging gumagalaw nang pakanan. Kung gusto mong magsalita ngunit kailangan mo ng oras para isaayos ang iyong mga iniisip, umupo ka sa kanan ni Pastor Roland. At ganoon nga ang nangyari. Sa tabi ni Sadie Pierce ay nakaupo ang isang lalaking kilala lamang ng lahat sa kanyang unang pangalan, Sean.
  Si Shawn, isang tahimik, magalang, at mapagpakumbabang nasa edad bente pataas, ay sumali sa grupo mga isang taon na ang nakalilipas at dumalo nang mahigit isang dosenang beses. Noong una, hindi katulad ng isang taong pumapasok sa isang programang may labindalawang hakbang tulad ng Alcoholics Anonymous o Gamblers Anonymous-hindi sigurado sa kanilang pangangailangan para sa grupo o sa kapakinabangan nito-si Shawn ay tumatambay lamang sa paligid, nakayakap sa mga dingding, nananatili nang ilang araw sa bawat pagkakataon, ilang minuto sa bawat pagkakataon. Kalaunan, lumalapit siya nang lumalapit. Sa mga araw na iyon, nakikiupo siya kasama ang grupo. Palagi siyang nag-iiwan ng maliit na donasyon sa garapon. Hindi pa niya naikukuwento ang kanyang kwento.
  "Maligayang pagbabalik, Kuya Sean," sabi ni Roland.
  Bahagyang namula si Sean at ngumiti. "Hi."
  "Kumusta ang pakiramdam mo?" tanong ni Roland.
  Tumikhim si Sean. "Sige, siguro."
  Ilang buwan na ang nakalipas, binigyan ni Roland si Sean ng isang brochure mula sa CBH, isang organisasyong pangkalusugang pangkaisipan na nakabase sa komunidad. Hindi niya alam na nagpa-appointment na pala si Sean. Mas lalala lang ang sitwasyon kung magtatanong tungkol dito, kaya nanatiling tahimik si Roland.
  "Mayroon ka bang gustong ibahagi ngayon?" tanong ni Roland.
  Nag-alangan si Sean. Pinisil niya ang kanyang mga kamay. "Hindi, ayos lang ako, salamat. Sa tingin ko makikinig na lang ako."
  "Mabuting tao ang Diyos," sabi ni Roland. "Pagpalain ka, Kapatid na Sean."
  Lumingon si Roland sa babaeng katabi ni Sean. Ang pangalan niya ay Evelyn Reyes. Isa siyang malaking babae na nasa huling bahagi ng kanyang mga kwarenta, may diabetes, at halos palaging naglalakad gamit ang tungkod. Hindi pa siya nagsasalita noon. Alam ni Roland na oras na. "Salubungin natin ang pagbabalik, Sister Evelyn."
  "Maligayang pagdating," sabi nilang lahat.
  Nagkatinginan si Evelyn. "Hindi ko alam kung kaya ko."
  "Nasa bahay ka ng Panginoon, Sister Evelyn. Kasama mo ang mga kaibigan mo. Walang makakapanakit sa iyo rito," sabi ni Roland. "Naniniwala ka ba na totoo ito?"
  Tumango siya.
  "Pakiusap, huwag mo nang damhin ang kalungkutan. Kapag handa ka na."
  Maingat niyang sinimulan ang kanyang kwento. "Matagal na itong nagsimula." Napuno ng luha ang kanyang mga mata. Kumuha si Charles ng isang kahon ng tissue, umatras, at umupo sa isang upuan malapit sa pinto. Kumuha si Evelyn ng napkin, pinunasan ang kanyang mga mata, at nagpasalamat. Huminga siya ng malalim at nagpatuloy. "Malaki ang aming pamilya noon," aniya. "Sampung magkakapatid. Mga dalawampung pinsan. Sa paglipas ng mga taon, lahat kami ay nag-asawa at nagkaroon ng mga anak. Taun-taon ay nagkakaroon kami ng mga piknik, malalaking pagtitipon ng pamilya."
  "Saan kayo nagkakilala?" tanong ni Roland.
  "Minsan tuwing tagsibol at tag-araw ay nagkikita kami sa Belmont Plateau. Pero kadalasan ay sa bahay ko kami nagkikita. Alam mo ba, sa Jasper Street?
  Tumango si Roland. "Ituloy mo lang."
  "Bueno, ang anak kong si Dina ay isang maliit pa lamang na bata noong mga panahong iyon. Siya ang may pinakamalaking kayumangging mga mata. Mahiyain na ngiti. Medyo tomboy, alam mo ba? Mahilig maglaro ng mga larong pambabae."
  Kumunot ang noo ni Evelyn at huminga nang malalim.
  "Hindi namin alam noon," patuloy niya, "pero sa ilang pagtitipon ng pamilya ay nagkakaroon siya ng... mga problema sa isang tao."
  "Sino ang problema niya?" tanong ni Roland.
  "Si Tiyo Edgar niya. Si Edgar Luna. Ang asawa ng kapatid ko. Dating asawa ko na ngayon. Magkasama silang naglalaro. Iyon nga ang akala namin noon. Matanda na siya, pero hindi namin masyadong iniisip iyon. Bahagi na siya ng pamilya namin, 'di ba?"
  "Oo," sabi ni Roland.
  "Sa paglipas ng mga taon, si Dina ay naging mas tahimik nang mas tahimik. Noong tinedyer siya, bihira siyang makipaglaro sa mga kaibigan, hindi siya pumupunta sa sinehan o sa mall. Akala naming lahat ay dumadaan siya sa isang yugto ng pagiging mahiyain. Alam mo naman kung paano ang mga bata."
  "Diyos ko, oo," sabi ni Roland.
  "Aba, lumipas ang panahon. Lumaki si Dina. Pagkatapos, ilang taon pa lamang ang nakalilipas, nagkaroon siya ng breakdown. Parang nervous breakdown. Hindi siya makapagtrabaho. Wala siyang magawa. Hindi namin kayang humingi ng propesyonal na tulong para sa kanya, kaya ginawa namin ang lahat ng aming makakaya."
  "Siyempre ginawa mo."
  "At isang araw, hindi pa katagalan, natagpuan ko ito. Nakatago ito sa pinakamataas na istante ng aparador ni Dina. May inabot si Evelyn sa kanyang pitaka. Kinuha niya ang isang liham na nakasulat sa matingkad na rosas na papel, mga kagamitan sa pagsulat ng mga bata na may mga naka-umbok na gilid. Sa ibabaw ay may mga maligaya at matingkad na kulay na mga lobo. Binuklat niya ang liham at iniabot ito kay Roland. Ito ay para sa Diyos."
  "Isinulat niya ito noong siya ay walong taong gulang pa lamang," sabi ni Evelyn.
  Binasa ni Roland ang liham mula simula hanggang katapusan. Isinulat ito gamit ang isang inosenteng at parang batang kamay. Isinalaysay nito ang isang kakila-kilabot na kuwento ng paulit-ulit na sekswal na pang-aabuso. Sunod-sunod na talata, idinetalye nito ang ginawa ni Tiyo Edgar kay Dina sa silong ng sarili nitong tahanan. Nakaramdam si Roland ng galit na umuusbong sa kanyang kalooban. Humingi siya ng kapayapaan sa Diyos.
  "Nangyari ito nang maraming taon," sabi ni Evelyn.
  "Anong taon iyan?" tanong ni Roland. Tiniklop niya ang sulat at isinilid sa bulsa ng kanyang damit.
  Nag-isip sandali si Evelyn. "Noong kalagitnaan ng dekada nobenta. Hanggang sa labintatlong taong gulang ang anak ko. Hindi namin alam ang tungkol dito. Tahimik lang siyang babae, kahit bago pa man magkaroon ng mga problema, alam mo ba? Itinatago niya ang nararamdaman niya."
  "Anong nangyari kay Edgar?"
  "Diniborsyo siya ng ate ko. Bumalik siya sa Winterton, New Jersey, kung saan siya nagmula. Namatay ang mga magulang niya ilang taon na ang nakalilipas, pero doon pa rin siya nakatira."
  - Hindi mo na ba siya nakita simula noon?
  "Hindi."
  - Napag-usapan na ba sa iyo ni Dina ang tungkol sa mga bagay na ito?
  "Hindi, Pastor. Hinding-hindi."
  - Kumusta ang kalagayan ng anak mong babae nitong mga nakaraang araw?
  Nanginig ang mga kamay ni Evelyn. Sandaling tila nabara sa lalamunan niya ang mga salitang iyon. Pagkatapos: "Patay na ang anak ko, Pastor Roland. Uminom siya ng gamot noong nakaraang linggo. Nagpakamatay siya na parang pag-aari niya ito. Inilibing namin siya sa lupa sa York, kung saan ako nanggaling."
  Ramdam na ramdam ang pagkabigla na bumalot sa silid. Walang nagsalita.
  Nilapitan ni Roland ang babae at niyakap, ipinulupot ang mga braso sa malalaking balikat nito, habang walang pakundangang umiiyak. Tumayo si Charles at lumabas ng silid. Bukod sa posibilidad na madaig siya ng kanyang emosyon, marami pang dapat gawin ngayon, maraming dapat paghandaan.
  Sumandal si Roland sa kanyang upuan at inayos ang kanyang mga iniisip. Iniunat niya ang kanyang mga kamay, at nagsama-sama sila sa isang bilog. "Ipanalangin natin sa Panginoon ang kaluluwa ni Dina Reyes at ang kaluluwa ng lahat ng nagmamahal sa kanya," sabi ni Roland.
  Pumikit ang lahat at nagsimulang manalangin nang tahimik.
  Nang matapos sila, tumayo si Roland. "Isinugo niya ako upang magpagaling ng mga pusong sawi."
  "Amen," sabi ng isa.
  Bumalik si Charles at huminto sa may pintuan. Sinalubong ni Roland ang tingin niya. Sa dami ng pinaghirapan ni Charles sa buhay na ito (ang ilan ay mga simpleng gawain, marami sa mga ito ay binabalewala), ang paggamit ng computer ay hindi isa sa mga ito. Pinagpala ng Diyos si Charles ng kakayahang mag-navigate sa malalalim na misteryo ng internet, isang kakayahang hindi ipinagkaloob kay Roland. Napansin ni Roland na natagpuan na ni Charles ang Winterton, New Jersey, at nakapag-print na ng mapa.
  Aalis na sila sa lalong madaling panahon.
  OceanofPDF.com
  15
  Ginugol nina Jessica at Byrne ang araw sa paghahanap ng mga laundromat na maaaring lakarin o kaya'y makatwirang sakay mula sa SEPTA mula sa bahay ni Christina Yakos sa North Lawrence. Naglista sila ng limang coin-operated laundromat, dalawa lamang sa mga ito ang bukas pagkalipas ng 11:00 PM. Nang lumapit sila sa isang 24-oras na laundromat na tinatawag na All-City Launderette, si Jessica, na hindi na nakapagpigil, ay nagtanong agad.
  "Kasing sama ba ng ipinakita nila sa TV ang press conference?" Pagkalabas ng Seraphim Church, huminto siya para uminom ng takeout coffee sa isang establisyimento na pinapatakbo ng pamilya sa Fourth Street. Napanood niya ang replay ng press conference sa TV sa likod ng counter.
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Mas malala pa nga."
  Dapat alam na ni Jessica. "Pag-uusapan pa ba natin ito?"
  "Mag-uusap tayo."
  Kahit gaano pa ito ka-hindi kanais-nais, hinayaan na lang ito ni Jessica. Minsan, nagtayo si Kevin Byrne ng mga pader na imposibleng akyatin.
  "Siya nga pala, nasaan ang ating batang detective?" tanong ni Byrne.
  "Naghahatid si Josh ng mga saksi para kay Ted Campos. Plano niyang kontakin kami mamaya."
  "Ano ang nakuha natin mula sa simbahan?"
  "Napakabait na tao ni Christina. Na mahal siya ng lahat ng mga bata. Na dedikado siya sa kanyang trabaho. Na nagtrabaho siya sa dulang Pamasko."
  "Siyempre naman," sabi ni Byrne. "Ngayong gabi, sampung libong gangster ang matutulog nang malusog, at sa marmol ay nakahiga ang isang minamahal na dalaga na nagtatrabaho kasama ang mga bata sa kanyang simbahan."
  Alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin. Malayo sa patas ang buhay. Kailangan nilang hanapin ang hustisyang nakalaan. At iyon lang ang kaya nilang gawin.
  "Sa tingin ko ay may sikretong buhay siya," sabi ni Jessica.
  Nakuha nito ang atensyon ni Byrne. "Isang lihim na buhay? Anong ibig mong sabihin?"
  Hininaan ni Jessica ang kanyang boses. Walang dahilan para doon. Tila nakagawian niya lang iyon. "Hindi ako sigurado, pero ipinahiwatig ito ng kanyang kapatid, muntik nang ibunyag ng kanyang kasama sa kuwarto, at nabanggit ng pari sa St. Seraphim Monastery na nalulungkot siya para sa kanya."
  "Kalungkutan?"
  "Ang kanyang salita."
  "Naku, malungkot ang lahat, Jess. Hindi ibig sabihin noon ay may ginagawa silang ilegal. O kahit hindi kanais-nais."
  "Hindi, pero plano kong atakihin ulit ang roommate ko. Siguro dapat nating tingnan nang mabuti ang mga gamit ni Christina."
  "Parang plano."
  
  
  
  Ang laundry sa buong lungsod ang ikatlong establisyimento na kanilang binisita. Hindi matandaan ng mga tagapamahala ng unang dalawang laundry na nakita nila ang maganda at balingkinitang blonde sa kanilang lugar ng trabaho.
  Mayroong apatnapung washing machine at dalawampung dryer sa All-City. May mga plastik na halaman na nakasabit sa kinakalawang na kisame na gawa sa acoustic tile. Sa harap ay nakatayo ang isang pares ng mga vending machine para sa mga laundry detergent-ALIKABOK AT LAHAT! Sa pagitan ng mga ito ay isang karatula na may kawili-wiling kahilingan: PAKIUSAP HUWAG MANIGARILYO NG MGA KOTSE. Inisip ni Jessica kung gaano karaming mga vandal ang makakakita ng karatulang iyon, susunod sa mga patakaran, at aalis na lang. Marahil ay halos parehong porsyento ng mga taong sumusunod sa speed limit. Sa likurang dingding ay nakatayo ang isang pares ng mga soda machine at isang change machine. Sa magkabilang gilid ng gitnang hanay ng mga washing machine, magkasunod, ay mga hanay ng mga kulay salmon na plastik na upuan at mesa.
  Matagal nang hindi nakakapunta si Jessica sa laundromat. Ang karanasang ito ay nagpaalala sa kanya ng kanyang mga araw sa kolehiyo. Ang pagkabagot, ang mga magasin na limang taong gulang na, ang amoy ng sabon, bleach, at pampalambot ng tela, ang tunog ng barya sa dryer. Hindi niya masyadong nami-miss ang lahat ng iyon.
  Sa likod ng counter ay nakatayo ang isang babaeng Vietnamese na nasa edad sisenta. Maliit at pandak ang pangangatawan, nakasuot ng changing vest na may floral print at parang lima o anim na iba't ibang matingkad na kulay na nylon fanny packs. May ilang paslit na nakaupo sa sahig ng kanyang maliit na alcove, nagkukulay ng mga coloring book. May palabas na pelikulang aksyon mula Vietnam sa isang TV sa istante. Sa likuran niya ay nakaupo ang isang lalaking may lahing Asyano, na maaaring nasa edad walumpu hanggang isandaang taong gulang. Imposibleng malaman kung sino ang mas matanda.
  Ang karatula sa tabi ng kahera ay mababasa: Gng. V. TRAN, PROP. Ipinakita ni Jessica sa babae ang kanyang ID. Ipinakilala niya ang kanyang sarili at si Byrne. Pagkatapos ay ipinakita ni Jessica ang larawang natanggap nila mula kay Natalia Yakos, isang kaakit-akit na kuha ni Christina. "Kilala mo ba ang babaeng ito?" tanong ni Jessica.
  Isinuot ng babaeng Vietnamese ang kanyang salamin at tiningnan ang litrato. Hinawakan niya ito nang abot-kamay, pagkatapos ay inilapit. "Oo," sabi niya. "Ilang beses na siyang nakapunta rito."
  Sumulyap si Jessica kay Byrne. Pareho silang may adrenaline rush na laging kaakibat ng pagiging nasa likod ng mga nangunguna.
  "Natatandaan mo ba kung kailan mo siya huling nakita?" tanong ni Jessica.
  Tiningnan ng babae ang likod ng litrato, na para bang may petsa roon na makakatulong sa kanya na masagot ang tanong. Pagkatapos ay ipinakita niya ito sa matanda. Sinagot siya nito sa wikang Vietnamese.
  "Sabi ng tatay ko limang araw na ang nakalipas."
  - Natatandaan ba niya kung anong oras?
  Bumalik ang babae sa matanda. Mahaba ang sagot nito, tila naiirita sa pagkaantala sa kanyang pelikula.
  "Lampas alas-onse na ng gabi," sabi ng babae. Itinuro niya ang matanda. "Ang tatay ko. Mahinang makarinig, pero natatandaan niya ang lahat. Sabi niya huminto raw siya rito pasado alas-onse para alisan ng laman ang mga lalagyan ng sukli. Habang ginagawa niya iyon, pumasok ang babae.
  "Naaalala ba niya kung may iba pang tao rito noong mga panahong iyon?"
  Kinausap niya ulit ang kaniyang ama. Sumagot ito, ang sagot ay parang tahol. "Sabi niya hindi. Wala namang ibang kliyente noong mga oras na iyon."
  - Naaalala ba niya kung may kasama siyang tao?
  Nagtanong pa siya sa kanyang ama. Umiling ang lalaki. Halatang handa na siyang sumabog.
  "Hindi," sabi ng babae.
  Halos natakot magtanong si Jessica. Sumulyap siya kay Byrne. Nakangiti ito at nakatingin sa labas ng bintana. Wala siyang makukuhang tulong mula rito. Salamat, partner. "Pasensya na." Ibig sabihin ba noon ay hindi niya maalala, o wala itong kasama?
  Kinausap niya ulit ang matanda. Tumugon ito nang may malakas at mataas na decibel na Vietnamese. Hindi marunong magsalita ng Vietnamese si Jessica, pero sigurado siyang may ilang mga salitang minura doon. Inakala niyang sinasabi ng matanda na si Christina ay dumating nang mag-isa at dapat siyang iwan ng lahat.
  Iniabot ni Jessica sa babae ang isang business card kasama ang karaniwang kahilingan na tumawag kung mayroon siyang naaalala. Humarap siya sa silid. May mga dalawampung tao na ngayon sa laundry room, naglalaba, nagkakarga, naghahaplos, at nagtutupi. Ang mga natitiklop na mesa ay puno ng mga damit, magasin, softdrinks, at mga baby carrier. Ang pagtatangkang tanggalin ang mga fingerprint mula sa alinman sa maraming ibabaw ay magiging pag-aaksaya lamang ng oras.
  Ngunit ang kanilang biktima, buhay, ay nasa isang partikular na lugar at sa isang partikular na oras. Mula roon, sisimulan nila ang kanilang paghahanap sa mga nakapalibot na lugar at hahanapin din ang ruta ng SEPTA na humihinto sa kabilang kalye. Ang laundromat ay mga sampung bloke ang layo mula sa bagong tahanan ni Christina Yakos, kaya walang paraan na maaari siyang maglakad nang ganoon kalayo sa nagyeyelong lamig dala ang kanyang mga labada. Kung hindi siya sumakay o sumakay ng taxi, sasakay sana siya ng bus. O nagplano pa. Marahil ay maaalala siya ng drayber ng SEPTA.
  Hindi ito kalakihan, ngunit ito ay isang panimula.
  
  
  
  NAABANGAN sila ni Josh Bontrager sa harap ng laundromat.
  Tatlong detektib ang nagtrabaho sa magkabilang gilid ng kalye, ipinapakita ang larawan ni Christina sa mga nagtitinda sa kalye, mga tindero, mga lokal na siklista, at mga daga sa kalye. Pareho ang reaksyon ng mga lalaki at babae. Isang magandang babae. Sa kasamaang palad, walang nakaalala na nakita siyang umalis sa laundromat ilang araw na ang nakalipas, o kahit anong ibang araw pa. Pagsapit ng tanghali, nakausap na nila ang lahat ng nasa paligid: mga residente, tindero, at mga drayber ng taxi.
  Sa tapat mismo ng laundromat ay nakatayo ang isang pares ng mga row house. Nakausap nila ang isang babaeng nakatira sa row house sa kaliwa. Dalawang linggo na siyang wala sa bayan at wala siyang nakitang kahit ano. Kumatok sila sa pinto ng isa pang bahay ngunit walang sumagot. Habang pabalik sa kotse, napansin ni Jessica na bahagyang nakabukas ang mga kurtina at pagkatapos ay agad na sumara. Bumalik sila.
  Kumatok si Byrne sa bintana. Malakas. Sa wakas, isang dalagitang babae ang nagbukas ng pinto. Ipinakita ni Byrne sa kanya ang kanyang ID.
  Payat at maputla ang batang babae, mga labimpitong taong gulang; tila kinakabahan siyang makipag-usap sa pulisya. Walang buhay ang kanyang mabuhanging buhok. Nakasuot siya ng lumang kayumangging corduroy jumpsuit, gasgas na beige na sandalyas, at puting medyas na may mga tableta. Kinagat-kagat ang kanyang mga kuko.
  "Mayroon kaming ilang katanungan," sabi ni Byrne. "Pangako naming hindi namin aabutin ang masyadong maraming oras mo."
  Wala. Walang sagot.
  "Binibini?"
  Tumingin ang dalaga sa kanyang mga paa. Bahagyang nanginig ang kanyang mga labi, ngunit wala siyang sinabi. Ang sandaling iyon ay nauwi sa pagkailang.
  Napansin ni Josh Bontrager si Byrne at tinaasan ito ng kilay, na parang nagtatanong kung puwede niyang subukan. Tumango si Byrne. Humakbang paharap si Bontrager.
  "Kumusta," sabi ni Bontrager sa batang babae.
  Bahagya pang itinaas ng dalaga ang kanyang ulo, ngunit nanatiling malayo at tahimik.
  Sumulyap si Bontrager sa dalaga, papasok sa sala sa harapan ng bahay na may terasa, at pagkatapos ay bumalik. "Maaari mo ba akong ikuwento tungkol sa mga Pennsylvania German?"
  Sandaling natigilan ang dalaga. Tiningnan niya si Josh Bontrager mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay ngumiti nang manipis at tumango.
  "Ingles, okay?" tanong ni Bontrager.
  Isinuksok ng dalaga ang buhok sa likod ng kanyang mga tainga, biglang napagtanto ang kanyang itsura. Sumandal siya sa hamba ng pinto. "Okay."
  "Ano ang pangalan mo?"
  "Emily," mahina niyang sabi. "Emily Miller."
  Iniabot ni Bontrager ang isang litrato ni Christina Yakos. "Nakita mo na ba ang babaeng ito, Emily?"
  Tiningnan nang mabuti ng batang babae ang litrato nang ilang sandali. "Oo. Nakita ko."
  - Saan mo siya nakita?
  Itinuro ni Emily. "Naglalaba siya sa kabilang kalye. Minsan sumasakay siya ng bus dito mismo."
  "Kailan mo siya huling nakita?"
  Nagkibit-balikat si Emily, sabay kagat sa kuko niya.
  Naghintay si Bontrager hanggang sa muling magtama ang tingin ng dalaga sa kanya. "Napakahalaga nito, Emily," sabi niya. "Napakahalaga. At walang dapat ipagmadali. Hindi ka nagmamadali."
  Ilang segundo ang lumipas: "Sa tingin ko ay apat o limang araw na ang nakalipas."
  "Sa gabi?"
  "Oo," sabi niya. "Gabi na." Itinuro niya ang kisame. "Nandoon mismo ang kwarto ko, nakatanaw sa kalsada."
  - May kasama ba siya?
  "Sa tingin ko hindi."
  "May nakita ka bang ibang nakatambay lang, may nakita ka bang nagmamasid sa kanya?"
  Nag-isip pa si Emily nang ilang sandali. "May nakita akong tao. Isang lalaki."
  "Nasaan siya?"
  Itinuro ni Emily ang bangketa sa harap ng bahay niya. "Ilang beses siyang dumaan sa bintana. Pabalik-balik."
  "Naghihintay siya rito sa hintuan ng bus?" tanong ni Bontrager.
  "Hindi," sabi niya, sabay turo sa kaliwa. "Sa tingin ko nakatayo siya sa eskinita. Akala ko sinusubukan niyang lumayo sa hangin. May ilang bus na dumating at umalis. Sa palagay ko ay hindi siya naghihintay ng bus."
  - Maaari mo ba siyang ilarawan?
  "Isang puting lalaki," sabi niya. "Sa tingin ko nga."
  Naghintay si Bontrager. "Hindi ka ba sigurado?"
  Nakataas ang mga kamay ni Emily Miller. "Madilim. Wala akong masyadong makita."
  "May napansin ka bang mga sasakyang nakaparada malapit sa hintuan ng bus?" tanong ni Bontrager.
  "Lagi namang may mga sasakyan sa kalye. Hindi ko napansin."
  "Ayos lang," sabi ni Bontrager na may malapad na ngiti na parang batang magsasaka. May mahiwagang epekto ito sa dalaga. "Iyon lang ang kailangan natin sa ngayon. Magaling ang ginawa mo."
  Bahagyang namula si Emily Miller at walang sinabi. Ginalaw-galaw niya ang mga daliri sa paa sa loob ng kanyang sandalyas.
  "Baka kailangan kitang makausap ulit," dagdag ni Bontrager. "Magiging maayos ba iyon?"
  Tumango ang dalaga.
  "Sa ngalan ng aking mga kasamahan at ng buong Departamento ng Pulisya ng Philadelphia, nais kong pasalamatan kayo sa inyong oras," sabi ni Bontrager.
  Tumingin si Emily mula kay Jessica patungo kay Byrne at pabalik kay Bontrager. "Pakiusap."
  "Ich winsch dir en Hallich, Frehlich, Glicklich Nei Yaahr," sabi ni Bontrager.
  Ngumiti si Emily at inayos ang kanyang buhok. Naisip ni Jessica na tila nabibighani siya kay Detective Joshua Bontrager. "Oo naman," sagot ni Emily.
  Isinara ng dalaga ang pinto. Ibinaba ni Bontrager ang kanyang kuwaderno at inayos ang kanyang kurbata. "Sige," sabi niya. "Saan ang susunod?"
  "Anong klaseng lengguwahe 'yan?" tanong ni Jessica.
  "Pennsylvania Dutch iyon. Karamihan ay Aleman."
  "Bakit mo siya kinausap ng Pennsylvania Dutch?" tanong ni Byrne.
  "Una sa lahat, ang babaeng ito ay isang Amish."
  Sumulyap si Jessica sa bintana sa harap. Pinapanood sila ni Emily Miller sa pamamagitan ng mga nakabukas na kurtina. Kahit papaano, mabilis niyang nasuklay ang kanyang buhok. Kaya naman nagulat siya.
  "Paano mo nasabi?" tanong ni Byrne.
  Pinag-isipan ni Bontrager ang sagot saglit. "Alam mo ba kung paano mo basta titingnan ang isang tao sa kalye at malalaman mong mali sila?"
  Alam nina Jessica at Byrne ang ibig niyang sabihin. Ito ay isang pang-anim na pandama na karaniwan sa mga pulis sa lahat ng dako. "Uh-huh."
  "Ganito rin sa mga Amish. Alam mo na. Isa pa, nakakita ako ng quilt na gawa sa pinya sa sofa sa sala. Alam ko ang paggawa ng quilt ng mga Amish."
  "Anong ginagawa niya sa Philadelphia?" tanong ni Jessica.
  "Mahirap sabihin. Nakasuot siya ng damit Ingles. Lumabas siya ng simbahan o nakaupo sa Rumspringa."
  "Ano ang Rumspringa?" tanong ni Byrne.
  "Mahabang kwento," sabi ni Bontrager. "Babalikan natin 'yan mamaya. Siguro habang umiinom ng buttermilk colada."
  Kumindat siya at ngumiti. Tumingin si Jessica kay Byrne.
  Punto para sa mga Amish.
  
  
  
  Habang naglalakad sila pabalik sa kotse, nagtanong si Jessica. Higit pa sa halata-sino ang pumatay kay Christina Yakos at bakit-may tatlo pa.
  Una: Nasaan siya mula nang umalis siya sa labandera ng bayan hanggang sa mailagay siya sa pampang ng ilog?
  Pangalawa: Sino ang tumawag sa 911?
  Pangatlo: Sino ang nakatayo sa tapat ng kalye mula sa laundromat?
  OceanofPDF.com
  16
  Ang opisina ng medical examiner ay nasa University Avenue. Pagbalik nina Jessica at Byrne sa Roundhouse, nakatanggap sila ng mensahe mula kay Dr. Tom Weirich. Ito ay minarkahan bilang apurahan.
  Nagkita sila sa pangunahing silid ng awtopsiya. Ito ang unang beses na nakita ni Josh Bontrager ang bangkay. Kulay abo ng tabako ang kanyang mukha.
  
  
  
  Kausap si Tom Weirich sa telepono nang dumating sina Jessica, Byrne, at Bontrager. Iniabot niya kay Jessica ang isang folder at itinaas ang isang daliri. Ang folder ay naglalaman ng mga paunang resulta ng autopsy. Sinuri ni Jessica ang ulat:
  
  Ang katawan ay isang babaeng puti na may normal na paglaki, animnapu't anim na pulgada ang taas at may bigat na 112 libra. Ang kanyang pangkalahatang anyo ay naaayon sa kanyang naiulat na edad na dalawampu't apat na taon. May livor mortis. Nakadilat ang mga mata.
  
  
  Asul ang iris, malabo ang kornea. May naoobserbahang mga pagdurugo ng petechial sa conjunctiva sa magkabilang gilid. May marka ng ligature sa leeg sa ibaba ng ibabang panga.
  
  Ibinaba ni Weirich ang telepono. Ibinalik ni Jessica sa kanya ang ulat. "Kaya siya sinakal," aniya.
  "Oo."
  - At ito ang sanhi ng kamatayan?
  "Oo," sabi ni Weirich. "Pero hindi siya sinakal gamit ang sinturong nylon na natagpuan sa kanyang leeg."
  - Ano nga ba iyon?
  "Siya ay sinakal gamit ang isang mas makitid na tali. Lubid na polypropylene. Siguradong mula sa likod." Itinuro ni Weirich ang isang larawan ng isang hugis-V na tali na nakatali sa likod ng leeg ng biktima. "Hindi sapat ang taas niyan para ipahiwatig na nakabigti. Sa palagay ko ay ginawa ito gamit ang kamay. Ang mamamatay-tao ay tumayo sa likuran niya habang siya ay nakaupo, binalot ang tali nang isang beses, at hinila ang sarili pataas."
  - Kumusta naman ang lubid mismo?
  "Noong una, akala ko karaniwang three-strand polypropylene ito. Pero may ilang hibla ang nakuha ang laboratoryo. Isa asul, isa puti. Malamang, ito ang uri na lumalaban sa mga kemikal, malamang lumulutang. Malaki ang posibilidad na ito ay lubid na parang swimlane."
  Hindi pa naririnig ni Jessica ang terminong iyon. "Ang ibig mo bang sabihin ay yung lubid na ginagamit nila sa mga swimming pool para paghiwalayin ang mga lane?" tanong niya.
  "Oo," sabi ni Weirich. "Matibay ito, gawa sa hibla na hindi masyadong nababanat."
  "Bakit may isa pang sinturon sa leeg niya?" tanong ni Jessica.
  "Hindi kita matutulungan diyan. Siguro para itago ang marka ng ligature para sa mga kadahilanang pang-estetiko. Siguro may kahulugan ito. Ngayon, nasa laboratoryo na ang sinturon."
  - Mayroon bang anumang bagay tungkol dito?
  "Matanda na ito."
  "Ilang taon na?"
  "Siguro mga apatnapu o limampung taon na ang nakalilipas. Nagsimula nang masira ang komposisyon ng hibla dahil sa paggamit, edad, at mga kondisyon ng panahon. Maraming iba't ibang sangkap ang nakukuha nila mula sa hibla."
  "Anong ibig mong sabihin? / Ano ba ang ibig mong sabihin?
  "Pawis, dugo, asukal, asin."
  Sumulyap si Byrne kay Jessica.
  "Maganda naman ang kondisyon ng mga kuko niya," patuloy ni Weirich. "Kinuhaan pa rin namin ng swab ang mga ito. Walang galos o pasa."
  "Kumusta naman ang mga binti niya?" tanong ni Byrne. Hanggang umaga na iyon, hindi pa rin natagpuan ang mga nawawalang bahagi ng katawan. Nang araw ding iyon, isang yunit ng Marine ang sumisisid sa ilog malapit sa pinangyarihan ng krimen, ngunit kahit na may sopistikadong kagamitan sila, mabagal pa rin ang daloy ng tubig. Malamig ang tubig sa Schuylkill.
  "Pinutol ang kanyang mga binti pagkatapos ng kanyang pagkamatay gamit ang isang matalas at may ngiping instrumento. Bahagyang bali ang buto, kaya sa palagay ko ay hindi ito surgical saw." Itinuro niya ang malapitang larawan ng hiwa. "Malamang na ito ay lagari ng karpintero. Nakakita kami ng ilang bakas mula sa lugar. Naniniwala ang laboratoryo na ang mga ito ay mga piraso ng kahoy. Posibleng mahogany."
  "Kaya sinasabi mong ginamit ang lagari sa isang uri ng proyekto sa paggawa ng kahoy bago ito ginamit sa biktima?"
  "Paunang impormasyon pa lang, pero parang ganito ang tunog."
  - At wala sa mga ito ang ginawa sa lugar?
  "Malamang hindi," sabi ni Weirich. "Pero siguradong patay na siya nang mangyari iyon. Salamat sa Diyos."
  Nagsulat ng mga tala si Jessica, medyo naguguluhan. Lagari ni Carpenter.
  "Hindi lang iyon," sabi ni Weirich.
  Mayroon pa namang higit pa riyan, naisip ni Jessica. Sa tuwing papasok ka sa mundo ng isang psychopath, palaging may naghihintay sa iyo.
  Hinila ni Tom Weirich ang kumot. Walang kulay ang katawan ni Christina Yakos. Nanghihina na ang kanyang mga kalamnan. Naalala ni Jessica kung gaano siya kaganda at kalakas noong nasa video siya ng simbahan. Buhay na buhay.
  "Tingnan mo ito." Itinuro ni Weirich ang isang bahagi sa tiyan ng biktima-isang makintab at mapuputing bahagi na halos kasinglaki ng isang nikel.
  Pinatay niya ang maliwanag na ilaw sa itaas, kinuha ang isang portable na UV lamp, at binuksan ito. Agad na naunawaan nina Jessica at Byrne ang tinutukoy niya. Sa ibabang bahagi ng tiyan ng biktima ay isang bilog na may diyametrong halos dalawang pulgada. Mula sa kanyang kinatatayuan, ilang talampakan ang layo, para kay Jessica ay tila isang halos perpektong disk.
  "Ano ito?" tanong ni Jessica.
  "Ito ay pinaghalong semilya at dugo."
  Binago nito ang lahat. Tumingin si Byrne kay Jessica; kasama ni Jessica si Josh Bontrager. Nanatiling walang dugo ang mukha ni Bontrager.
  "Ginahasa ba siya nang sekswal?" tanong ni Jessica.
  "Hindi," sabi ni Weirich. "Walang naganap na pagpasok sa ari o puwit kamakailan."
  "Gumagana ka ba ng rape kit?"
  Tumango si Weirich. "Ito ay negatibo."
  - Ibinulalas ba ng mamamatay-tao sa kanya?
  "Hindi na naman." Kinuha niya ang isang magnifying glass na may ilaw at iniabot ito kay Jessica. Yumuko siya at tumingin sa bilog. At naramdaman niyang nanlambot ang kanyang tiyan.
  "Diyos ko po."
  Bagama't halos perpektong bilog ang imahe, mas malaki ito. At marami pang iba. Ang imahe ay isang detalyadong drowing ng buwan.
  "Drawing ba ito?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  - May mantsa ng semilya at dugo?
  "Oo," sabi ni Weirich. "At ang dugo ay hindi pag-aari ng biktima."
  "Naku, bumubuti na nang bumubuti," sabi ni Byrne.
  "Kung pagbabasehan ang mga detalye, mukhang inabot ng ilang oras," sabi ni Weirich. "Magkakaroon tayo ng DNA report sa lalong madaling panahon. Mabilis itong gagawin. Hanapin ang lalaking ito, at itutugma natin siya rito at isasara ang kaso."
  "So, pininturahan ba ito? Parang, gamit ang brush?" tanong ni Jessica.
  "Oo. Kumuha kami ng ilang hibla mula sa bahaging ito. Gumamit ang pintor ng mamahaling brush na sable. Ang anak namin ay isang bihasang pintor."
  "Isang manggagawa sa kahoy, lumalangoy, may sakit sa pag-iisip, at mahilig mag-masturbate," halos hula ni Byrne sa sarili.
  - May mga hibla ba sa laboratoryo?
  "Oo."
  Mabuti naman. Makakatanggap sila ng ulat tungkol sa buhok ng brush at baka matunton nila ang brush na ginamit.
  "Alam ba natin kung ang 'painting' na ito ay ipininta bago o pagkatapos?" tanong ni Jessica.
  "Sasabihin kong sa pamamagitan ng koreo," sabi ni Weirich, "ngunit walang paraan para makasiguro. Ang katotohanang napakadetalyado nito, at walang mga barbiturate sa katawan ng biktima, ay nagpapapaniwala sa akin na ginawa ito pagkatapos ng kamatayan. Wala siya sa ilalim ng impluwensya ng droga. Walang sinuman ang maaaring o uupo nang ganoon katahimik kung sila ay may malay."
  Tiningnan ni Jessica nang mabuti ang drowing. Isa itong klasikong paglalarawan ng Lalaki sa Buwan, parang isang lumang ukit sa kahoy, na naglalarawan ng isang mabait na mukha na nakatingin sa lupa. Pinag-isipan niya ang proseso ng pagguhit ng bangkay na ito. Inilarawan ng pintor ang kanyang biktima nang halos nakikita niya. Matapang siya. At halatang baliw.
  
  
  
  NAKAUPO SINA JESSICA AT BYRNE sa parking lot, medyo gulat na gulat.
  "Pakisabi naman sa akin na ito ang unang beses na nangyari sa iyo," sabi ni Jessica.
  "Ito ang una."
  "Naghahanap kami ng lalaking mag-aalis ng babae sa kalye, sasakalin siya, puputulin ang mga binti niya, at pagkatapos ay gugugulin ang oras ng pagguhit ng buwan sa tiyan niya."
  "Oo."
  "Sa sarili kong semilya at dugo."
  "Hindi pa namin alam kung kaninong dugo at semilya ito," sabi ni Byrne.
  "Salamat," sabi ni Jessica. "Nagsisimula ko pa lang isipin na kaya ko na ito. Umasa ako na nagwala siya, nasugatan ang mga pulso niya, at tuluyang nagdugo."
  "Walang swerte."
  Habang palabas sila sa kalye, apat na salita ang biglang pumasok sa isip ni Jessica:
  Pawis, dugo, asukal, asin.
  
  
  
  Pagbalik sa Roundhouse, tinawagan ni Jessica ang SEPTA. Matapos malampasan ang sunod-sunod na mga balakid sa burukrasya, sa wakas ay nakausap niya ang isang lalaking nagmamaneho sa rutang panggabi na dumaan sa harap ng laundromat ng lungsod. Kinumpirma nito na nagmaneho siya sa rutang iyon noong gabing naglaba si Christina Yakos, ang huling gabing naalala ng lahat ng nakausap nila na nakita siyang buhay. Partikular na naalala ng drayber na wala siyang nakilala sa hintuan na iyon sa buong linggo.
  Hindi na nakasakay ng bus si Christina Yakos nang gabing iyon.
  Habang binubuo ni Byrne ang listahan ng mga tindahan ng mga gamit na pang-industriya at mga tindahan ng mga damit na ginamit na, sinuri naman ni Jessica ang mga paunang ulat sa laboratoryo. Walang nakitang bakas ng daliri sa leeg ni Christina Yakos. Walang dugo sa pinangyarihan, maliban sa mga bakas ng dugong natagpuan sa pampang ng ilog at sa kanyang damit.
  "Ebidensya ng dugo," naisip ni Jessica. Bumalik sa kanyang isipan ang "disenyo" ng buwan sa tiyan ni Christina. Nagbigay iyon sa kanya ng ideya. Malabo itong mangyari, ngunit mas mabuti na kaysa wala. Kinuha niya ang telepono at tinawagan ang simbahang parokya ng St. Seraphim Cathedral. Hindi nagtagal ay nakipag-ugnayan siya kay Padre Greg.
  "Paano kita matutulungan, detektib?" tanong niya.
  "Mayroon akong mabilis na tanong," sabi niya. "Mayroon ka bang isang minuto?"
  "Oo naman."
  - Natatakot akong baka medyo kakaiba ang dating nito.
  "Isa akong pari sa lungsod," sabi ni Padre Greg. "Hilig ko talaga ang mga kakaibang bagay."
  "May tanong ako tungkol sa Buwan."
  Katahimikan. Inaasahan na ito ni Jessica. Pagkatapos: "Luna?"
  "Oo. Noong nag-uusap tayo, nabanggit mo ang kalendaryong Julian," sabi ni Jessica. "Iniisip ko kung tinutugunan ng kalendaryong Julian ang anumang isyu na may kaugnayan sa buwan, siklo ng buwan, at mga bagay na tulad niyan."
  "Naiintindihan ko," sabi ni Padre Greg. "Tulad ng sinabi ko, wala akong masyadong alam tungkol sa mga bagay na ito, pero masasabi ko sa iyo na, tulad ng kalendaryong Gregorian, na nahahati rin sa mga buwan na hindi pantay ang haba, ang kalendaryong Julian ay hindi na nakasabay sa mga anyo ng buwan. Sa katunayan, ang kalendaryong Julian ay isang purong kalendaryong solar."
  "Kaya, walang espesyal na kahalagahan ang ibinibigay sa Buwan alinman sa Ortodokso o sa mga mamamayang Ruso?"
  "Hindi ko sinabi 'yan. Maraming kwentong-bayan at maraming alamat ng mga Ruso ang tumatalakay sa araw at buwan, pero wala akong maisip tungkol sa mga anyo ng buwan."
  "Anong mga kwentong bayan?"
  "Bueno, isang partikular na kuwento na malawak na kilala ay ang kuwentong tinatawag na 'Ang Dalagang Araw at ang Buwan na Gasuklay.'"
  "Ano ito?"
  "Sa tingin ko isa itong kuwentong-bayan ng Siberia. Marahil isa itong pabula ni Ket. Iniisip ng ilang tao na medyo katawa-tawa ito."
  "Pulis ako ng lungsod, Padre. Ang pagiging grotesque, sa esensya, ay ang aking trabaho."
  Tumawa si Padre Greg. "Buweno, ang 'The Sun Girl and the Crescent Moon' ay isang kuwento tungkol sa isang lalaking naging gasuklay na buwan, ang kasintahan ng Sun Girl. Sa kasamaang palad-at ito ang pinakanakakakilabot na bahagi-siya ay napunit sa gitna ng Sun Girl at ng isang masamang mangkukulam habang nag-aaway sila para sa kanya."
  - Napunit ba ito sa kalahati?
  "Oo," sabi ni Padre Greg. "At lumabas na nakuha ng Dalagang Araw ang kalahati ng puso ng bayani, at kaya lamang siyang buhayin muli sa loob ng isang linggo."
  "Mukhang masaya 'yan," sabi ni Jessica. "Kwento ba 'yan ng mga bata?"
  "Hindi lahat ng kwentong-bayan ay para sa mga bata," sabi ng pari. "Sigurado akong may iba pang mga kwento. Masaya akong magtanong. Marami kaming mas matatandang parokyano. Walang alinlangan na mas marami silang alam tungkol sa mga bagay na ito kaysa sa akin."
  "Lubos akong magpapasalamat," sabi ni Jessica, halos dahil sa paggalang. Hindi niya maisip ang kahalagahan nito.
  Nagpaalam na sila. Ibinaba na ni Jessica ang telepono. Gumawa siya ng mensahe para bisitahin ang libreng aklatan at hanapin ang kuwento, at para subukang maghanap din ng aklat ng mga ukit sa kahoy o mga aklat tungkol sa mga imahe ng buwan.
  Punong-puno ang mesa niya ng mga litratong inimprenta niya mula sa kanyang digital camera, mga litratong kuha sa pinangyarihan ng krimen sa Manayunk. Tatlong dosenang medium at close-up-ang ligature, ang mismong pinangyarihan ng krimen, ang gusali, ang ilog, ang biktima.
  Kinuha ni Jessica ang mga litrato at isinilid sa kanyang bag. Titingnan niya ang mga ito mamaya. Sapat na ang nakita niya para sa araw na ito. Kailangan niya ng maiinom. O anim.
  Sumilip siya sa bintana. Madilim na. Inisip ni Jessica kung magkakaroon kaya ng gasuklay na buwan mamayang gabi.
  OceanofPDF.com
  17
  Noong unang panahon ay may isang matapang na sundalong lata, at siya at ang lahat ng kanyang mga kapatid ay hinulma mula sa iisang kutsara. Sila ay nakasuot ng asul. Sila ay nagmartsa nang pangkat-pangkat. Sila ay kinatatakutan at iginagalang.
  Nakatayo si Moon sa tapat ng pub, naghihintay sa kanyang sundalong lata, matiyaga na parang yelo. Ang mga ilaw ng lungsod, ang mga ilaw ng panahon, ay kumikinang sa malayo. Nakaupo si Moon nang walang ginagawa sa dilim, pinapanood ang mga sundalong lata na papasok at paalis mula sa pub, iniisip ang apoy na gagawin silang tinsel.
  Pero hindi natin pinag-uusapan ang isang kahon na puno ng mga sundalo-nakatiklop, hindi gumagalaw, at nakatutok, na may nakakabit na mga bayoneta na lata-kundi isa lang. Isa siyang tumatandang mandirigma, ngunit malakas pa rin. Hindi ito magiging madali.
  Sa hatinggabi, bubuksan ng sundalong lata na ito ang kanyang kahon ng sigarilyo at sasalubungin ang kanyang duwende. Sa huling sandaling ito, siya at si Moon na lang ang natitira. Walang ibang sundalo ang makakasama para tumulong.
  Isang babaeng papel para sa kalungkutan. Ang apoy ay magiging kakila-kilabot, at ibubuhos nito ang mga luha nitong parang lata.
  Ito na ba ang magiging apoy ng pag-ibig?
  May hawak na posporo si Moon.
  At naghihintay.
  OceanofPDF.com
  18
  Nakakatakot ang mga tao sa ikalawang palapag ng Finnigan's Wake. Magtipon ka ng humigit-kumulang limampung opisyal ng pulisya sa isang silid, at manganib ka ng matinding kaguluhan. Ang Finnigan's Wake ay isang kagalang-galang na institusyon sa mga kalye ng Third Garden at Spring Garden, isang kilalang Irish pub na umaakit ng mga opisyal mula sa buong lungsod. Nang umalis ka sa NPD, malaki ang posibilidad na doon gaganapin ang iyong salu-salo. At pati na rin ang iyong kasal. Ang pagkain sa Finnigan's Wake ay kasing sarap ng kahit saan sa bayan.
  Nagkaroon ng retirement party si Detective Walter Brigham ngayong gabi. Pagkatapos ng halos apat na dekada sa pagpapatupad ng batas, isinumite na niya ang kanyang mga papeles.
  
  
  
  Humigop si Jessica sa kanyang beer at tumingin sa paligid ng silid. Sampung taon na siyang nasa pulisya, anak ng isa sa mga pinakasikat na detektib sa nakalipas na tatlong dekada, at ang tunog ng dose-dosenang mga pulis na nagpapalitan ng mga kwento tungkol sa digmaan sa bar ay naging isang uri ng lullaby. Unti-unti niyang tinatanggap ang katotohanan na, anuman ang iniisip niya, ang kanyang mga kaibigan ay at malamang na magpakailanman ay magiging kanyang mga kapwa opisyal.
  Oo nga, nakikipag-usap pa rin siya sa mga dating kaklase niya mula sa Nazarene Academy, at paminsan-minsan sa ilang mga batang babae mula sa dati niyang kapitbahayan sa South Philadelphia-kahit papaano sa mga lumipat sa Northeast, tulad niya. Ngunit sa halos lahat ng kanyang pinagkakatiwalaan ay may dalang baril at badge. Kasama na ang kanyang asawa.
  Kahit na isa itong salu-salo para sa isa sa kanila, walang anumang pagkakaisa sa silid. Puno ang espasyo ng mga grupo ng mga opisyal na nag-uusap, ang pinakamalaki ay ang paksyon ng mga detektib na may gold-badged. At kahit na tiyak na nabayaran na ni Jessica ang kanyang tungkulin para sa grupong ito, hindi pa siya lubos na naaayon dito. Tulad ng sa anumang malaking organisasyon, palaging may mga panloob na grupo, mga subgroup na nagsasama-sama para sa iba't ibang kadahilanan: lahi, kasarian, karanasan, disiplina, kapitbahayan.
  Nagtipon ang mga detektib sa dulong bahagi ng bar.
  Dumating si Byrne pagkalipas ng alas-nuebe. At kahit halos kilala niya ang lahat ng detektib sa silid at umangat ang ranggo kasama ang kalahati sa kanila, pagpasok niya, nagpasya siyang itago si Jessica sa harap ng bar. Nagustuhan niya ito, ngunit pakiramdam niya ay mas gugustuhin pa rin niyang makasama ang grupo ng mga lobo na ito-matanda man o bata.
  
  
  
  Pagsapit ng hatinggabi, ang grupo ni Walt Brigham ay nasa yugto na ng seryosong pag-inom. Nangangahulugan ito na siya ay nasa yugto na ng seryosong pagkukuwento. Labindalawang detektib ng pulisya ang nagsisiksikan sa dulo ng bar.
  "Okay," panimula ni Richie DiCillo. "Nasa sector car ako kasama si Rocco Testa." Si Richie ay isang lifer sa Northern Detectives. Ngayon ay nasa edad singkwenta na siya, isa na siya sa mga rabbi ni Byrne mula pa sa simula.
  "Taong 1979 noon, kasabay ng pagpapakilala ng maliliit at de-baterya na portable na telebisyon. Nandito kami sa Kensington, palabas ang football noong Lunes ng gabi, Eagles at Falcons. Tapos na ang laro, pabalik-balik. Bandang alas-onse, may kumatok sa bintana. Tumingala ako. Isang matambok na transvestite, nakasuot ng kumpletong kasuotan-peluka, may mga kuko, may mga pekeng pilikmata, may mga sequin na damit, at matataas na takong. Ang pangalan ay Charlize, Chartreuse, Charmuz, mga ganoon. Sa kalye, tinatawag siya ng mga tao na Charlie Rainbow."
  "Naaalala ko siya," sabi ni Ray Torrance. "Lumalabas siya bandang alas-singko y siete, alas-dos y kwarenta? Iba't ibang peluka ba bawat gabi ng linggo?"
  "Siya nga," sabi ni Richie. "Malalaman mo kung anong araw iyon sa kulay ng buhok niya. Sabagay, sira ang labi niya at may black eye. Sabi niya, binugbog daw siya ng bugaw niya at gusto niya kaming personal na itali ang putek sa electric chair. Pagkatapos namin siyang bugbugin." Nagkatinginan kami ni Rocco, sa TV. Nagsimula ang laro pagkatapos ng two-minute warning. Dahil sa mga patalastas at kung anu-ano pang kalokohan, may tatlong minuto lang tayo, 'di ba? Biglang lumabas si Rocco ng kotse. Inakay niya si Charlie papunta sa likuran ng kotse at sinabi sa kanya na may bago tayong sistema. High-tech talaga. Sabi niya, puwede mong sabihin sa judge ang kwento mo agad-agad, at magpapadala ang judge ng special squad para patayin ang kontrabida.
  Sumulyap si Jessica kay Byrne, na nagkibit-balikat naman, kahit alam na alam nilang dalawa kung saan ito patungo.
  "Siyempre, gustong-gusto ni Charlie ang ideya," sabi ni Richie. "Kaya kinuha ni Rocco ang TV mula sa kotse, naghanap ng patay na channel na may niyebe at mga linyang patulis, at inilagay ito sa trunk. Sinabihan niya si Charlie na tumingin nang diretso sa screen at magsalita. Inayos ni Charlie ang kanyang buhok at makeup, na parang pupunta siya sa palabas sa gabi, 'di ba? Nakatayo siya nang napakalapit sa screen, ikinukwento ang lahat ng hindi kanais-nais na detalye. Nang matapos siya, sumandal siya, na parang isang daang sector car ang biglang sisigaw sa kalye. Maliban na lang sa sandaling iyon, tumunog ang speaker ng TV, na parang kumukuha ito ng ibang istasyon. At totoo nga. Maliban na lang sa mga patalastas na pinapatugtog nito."
  "Uh-oh," sabi ng isang tao.
  "StarKist Tuna Advertisement."
  "Hindi," sabi ng isa pa.
  "Ah oo nga," sabi ni Richie. "Walang anu-ano, biglang sumigaw ang TV ng, 'Pasensya na, Charlie.'"
  Umuungal sa paligid ng silid.
  "Akala niya isa siyang hukom. Parang si Frankford na natumba. Mga peluka, matataas na takong, at lumilipad na kinang. Hindi na niya ulit siya nakita."
  "Kaya kong pangunahan ang kwentong ito!" sabi ng isang tao, habang sumisigaw nang malakas. "May operasyon kami sa Glenwood..."
  At doon nagsimula ang mga kwento.
  Sumulyap si Byrne kay Jessica. Umiling si Jessica. May sarili siyang mga kwento, pero huli na ang lahat. Itinuro ni Byrne ang halos walang laman niyang baso. "Isa pa?"
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo. "Hindi na. Aalis na ako," sabi niya.
  "Light," sagot ni Byrne. Inubos niya ang kanyang baso at sinenyasan ang bartender.
  "Ano ang masasabi ko? Kailangan ng isang babae ng mahimbing na tulog."
  Tahimik si Byrne, umuugoy pabalik-balik sa kanyang mga takong at bahagyang tumatalbog sa saliw ng musika.
  "Hi!" sigaw ni Jessica. Sinuntok niya ito sa balikat.
  Napatalon si Byrne. Kahit pilit niyang itago ang sakit, nahalata pa rin ng mukha nito. Alam na alam ni Jessica kung paano manakit. "Ano?"
  "Ito na ba yung parte na sinasabi mong, 'Ang ganda ng tulog?' Hindi mo kailangan ng masarap na tulog, Jess."
  "Maagang tulog? Hindi mo kailangan ng magandang tulog, Jess.
  "Susmaryosep." Nagsuot si Jessica ng coat na katad.
  "Akala ko, alam mo na, halata naman," dagdag ni Byrne, habang pinapadyak ang mga paa, ang ekspresyon sa mukha ay parang karikatura ng kabutihan. Hinimas niya ang balikat niya.
  "Magandang pagsubok, detektib. Marunong ka bang magmaneho?" Retorikal na tanong nito.
  "Ah, oo," sagot ni Byrne, habang nagbibigkas. "Ayos lang ako."
  Mga pulis, naisip ni Jessica. Pwede namang dumating ang mga pulis kahit kailan.
  Tumawid si Jessica sa silid, nagpaalam, at hinangad ang swerte niya. Habang papalapit siya sa pinto, nakita niya si Josh Bontrager na nakatayong mag-isa, nakangiti. Nakatagilid ang kurbata niya; ang isa sa mga bulsa ng pantalon niya ay nasa loob palabas. Medyo nahihilo siya. Nang makita si Jessica, iniabot niya ang kanyang kamay. Nag-shake sila. Muli.
  "Ayos ka lang ba?" tanong niya.
  Medyo mapilit na tumango si Bontrager, marahil ay sinusubukang kumbinsihin ang sarili. "Ah, oo. Napakahusay. Napakahusay. Napakahusay."
  Sa di malamang dahilan, inaalagaan na ni Jessica si Josh. "Sige na nga."
  "Naaalala mo ba noong sinabi kong narinig ko na lahat ng biro?"
  "Oo."
  Lasing na ikinumpas ni Bontrager ang kanyang kamay. "Hindi man lang malapit."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  Tumayo nang nakatihaya si Bontrager. Sumaludo siya. "Gusto kong malaman mo na mayroon akong natatanging karangalan na maging pinakaunang Amish detective sa kasaysayan ng PPD."
  Tumawa si Jessica. "Magkikita tayo bukas, Josh."
  Habang paalis siya, nakita niya ang isang detektib na kilala niya mula sa Timog na nagpapakita sa isa pang opisyal ng larawan ng batang apo nito. "Mga bata," naisip ni Jessica.
  May mga sanggol sa lahat ng dako.
  OceanofPDF.com
  19
  Naghain si Byrne ng plato mula sa maliit na buffet at inilapag ang pagkain sa counter. Bago pa siya makakagat, naramdaman niya ang isang kamay sa kanyang balikat. Lumingon siya at nakita ang mga lasing na mata at basang mga labi. Bago pa man ito namalayan ni Byrne, niyakap na siya ni Walt Brigham. Medyo kakaiba ang naging kilos ni Byrne, dahil hindi pa sila naging ganito kalapit. Sa kabilang banda, isa itong espesyal na gabi para sa lalaki.
  Sa wakas, huminahon sila at gumawa ng matapang at walang emosyong mga aksyon: pag-alis ng hininga, pag-aayos ng buhok, at pagtuwid ng kurbata. Parehong umatras ang dalawang lalaki at tumingin sa paligid ng silid.
  - Salamat sa pagpunta, Kevin.
  - Hindi ko sana ito pinalampas.
  Si Walt Brigham ay kasintang taas ni Byrne, ngunit bahagyang nakayuko. Siya ay may makapal at kulay-abong buhok, maayos na inayos na bigote, at malalaki at may markang hiwa sa kanyang mga kamay. Nakikita ng kanyang asul na mga mata ang lahat, at lahat ng iyon ay lumulutang doon.
  "Maniniwala ka ba sa grupo ng mga tulisang ito?" tanong ni Brigham.
  Tumingin-tingin si Byrne sa paligid. Richie DiCillo, Ray Torrance, Tommy Capretta, Joey Trese, Naldo Lopez, Mickey Nunziata. Pawang mga datihan na.
  "Ilang pares ng buko-buko ng tanso sa tingin mo ang mayroon sa silid na ito?" tanong ni Byrne.
  "Binibilang mo ba ang sa iyo?"
  Tumawa ang dalawang lalaki. Umorder si Byrne ng isang round para sa kanilang dalawa. Ang bartender na si Margaret ay nagdala ng ilang inumin na hindi nakilala ni Byrne.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Ito ay mula sa dalawang dalaga sa dulo ng bar."
  Nagpalitan ng tingin sina Byrne at Walt Brigham. Dalawang babaeng pulis-makintab, kaakit-akit, naka-uniporme pa rin, mga dalawampu't limang taong gulang-ang nakatayo sa dulo ng bar. Bawat isa ay nagtaas ng tig-iisang baso.
  Tumingin muli si Byrne kay Margaret. "Sigurado ka bang tayo ang tinutukoy nila?"
  "Positibo."
  Parehong tiningnan ng dalawang lalaki ang pinaghalong pagkain sa harap nila. "Susuko na ako," sabi ni Brigham. "Sino sila?"
  "Jäger Bombs," sabi ni Margaret na may ngiting palaging hudyat ng isang hamon sa isang Irish pub. "Bahagyang Red Bull, bahagyang Jägermeister."
  "Sino ba naman ang umiinom nito?"
  "Lahat ng mga bata," sabi ni Margaret. "Nagbibigay ito sa kanila ng insentibo upang patuloy na magsaya."
  Nagtinginan sina Byrne at Brigham nang may pagtataka. Sila ay mga detektib ng Philadelphia, na nangangahulugang sila ay walang iba kundi mga bihasa. Itinaas ng dalawang lalaki ang kanilang mga baso bilang pasasalamat. Pareho silang uminom ng ilang pulgada ng inumin.
  "Bahala na," sabi ni Byrne.
  "Slaine," sabi ni Margaret. Tumawa siya, saka bumalik sa gripo.
  Sumulyap si Byrne kay Walt Brigham. Mas madali niyang nahawakan ang kakaibang timpla. Siyempre, lasing na lasing na siya. Marahil ay makakatulong ang Jager Bomb.
  "Hindi ako makapaniwala na ibinababa mo na ang mga papeles mo," sabi ni Byrne.
  "Dumating na ang panahon," sabi ni Brigham. "Ang mga lansangan ay hindi lugar para sa mga matatanda."
  "Matandang lalaki? Anong pinagsasabi mo? Dalawang bente anyos ang bumibili lang sa'yo ng inumin. Mga medyo bente anyos pa lang, 'di ba? Mga babaeng may dalang baril."
  Ngumiti si Brigham, ngunit mabilis itong nawala. Mayroon siyang mukhang malayo na natatangi sa lahat ng mga retiradong pulis. Isang tingin na halos sumisigaw ng, "Hindi na ako muling sasakay sa kotse." Ilang beses niyang inikot ang kanyang inumin. Nagsimula siyang magsalita, pagkatapos ay pinigilan ang sarili. Sa wakas, sinabi niya, "Hindi mo makukuha lahat, alam mo ba?"
  Alam na alam ni Byrne ang ibig niyang sabihin.
  "Lagi namang nandyan 'yan," patuloy ni Brigham. "'Yung ayaw mong maging sarili mo." Tumango siya sa kabilang panig ng silid. "Richie DiCillo."
  "Anak ba ni Richie ang tinutukoy mo?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ni Brigham. "Ako ang primarya. Dalawang taon akong magkasunod na nagtrabaho sa kaso."
  "Naku," sabi ni Byrne. "Hindi ko alam 'yan."
  Ang siyam na taong gulang na anak na babae ni Richie DiCillo, si Annemarie, ay natagpuang pinatay sa Fairmount Park noong 1995. Siya ay nasa isang birthday party kasama ang isang kaibigan, na pinatay din. Ang brutal na kaso ay naging laman ng mga balita sa loob ng ilang linggo. Ang kaso ay hindi kailanman naisarado.
  "Mahirap paniwalaan na lumipas na ang lahat ng mga taong ito," sabi ni Brigham. "Hindi ko kailanman malilimutan ang araw na iyon."
  Sumulyap si Byrne kay Richie DiCillo. Nagkukuwento siya ng ibang kwento. Noong nakilala ni Byrne si Richie, noong Panahon ng Bato, si Richie ay isang halimaw, isang alamat sa kalye, isang pulis na narkotiko na dapat katakutan. Binanggit mo ang pangalan ni DiCillo sa mga lansangan ng North Philadelphia nang may tahimik na paggalang. Matapos mapatay ang kanyang anak na babae, kahit papaano ay lumiit siya, naging isang mas maliit na bersyon ng kanyang sarili. Sa mga panahong ito, ginagawa lamang niya ang lahat ng kanyang makakaya.
  "Nakakuha ka na ba ng lead?" tanong ni Byrne.
  Umiling si Brigham. "Muntik na siyang makahabol nang ilang beses. Sa tingin ko ay nakapanayam namin ang lahat ng tao sa parke nang araw na iyon. Siguro ay may isandaang pahayag siya. Wala ni isa man ang nagsalita."
  "Anong nangyari sa pamilya ng isa pang babae?"
  Nagkibit-balikat si Brigham. "Lumipat na. Sinubukan ko silang hanapin nang ilang beses. Hindi ako nagtagumpay."
  - Kumusta naman ang forensic examination?
  "Wala. Pero noong araw na iyon. Isa pa, may bagyo noon. Umuulan nang napakalakas. Kung ano man ang naroon, tinangay iyon."
  Nakita ni Byrne ang matinding sakit at panghihinayang sa mga mata ni Walt Brigham. Napagtanto niyang may nakatagong mga masasamang tao sa bulag na bahagi ng kanyang puso. Naghintay siya ng mga isang minuto, sinusubukang ibahin ang usapan. "Kaya, ano ang problema mo, Walt?"
  Tumingala si Brigham at tiningnan si Byrne nang may tila medyo nag-aalalang tingin. "Kukunin ko ang lisensya ko, Kevin."
  "Lisensya mo?" tanong ni Byrne. "Lisensya mo sa pribadong imbestigador?"
  Tumango si Brigham. "Sisimulan ko nang ayusin ang kasong ito," sabi niya. Hininaan niya ang kanyang boses. "Sa totoo lang, sa pagitan mo, ko, at ng bartender, matagal ko na itong pinag-aaralan."
  "Ang kaso ni Annemarie?" Hindi iyon inaasahan ni Byrne. Inaasahan niyang makakarinig siya tungkol sa isang bangkang pangisda, ilang plano para sa isang van, o marahil iyong karaniwang pakana na pinapatakbo ng mga pulis kung saan bibili sila ng isang bar sa isang lugar na tropikal-kung saan pumupunta sa isang party ang mga labinsiyam na taong gulang na batang babae na nakabikini tuwing bakasyon sa tagsibol-isang planong tila walang sinuman ang nakakagawa.
  "Oo," sabi ni Brigham. "Utang ko kay Richie. Naku, utang sa kanya ng lungsod. Isipin mo nga. Pinapatay ang anak niyang babae sa aming ari-arian, at hindi namin isinasara ang kaso?" Ibinagsak niya ang kanyang baso sa counter, itinaas ang isang daliring nag-aakusa sa mundo, sa kanyang sarili. "Ibig kong sabihin, bawat taon ay kinukuha namin ang file, gumagawa ng ilang tala, at ibinabalik ito. Hindi ito patas, pare. Hindi ito patas. Bata pa lang siya."
  "Alam ba ni Richie ang mga plano mo?" tanong ni Byrne.
  "Hindi. Sasabihin ko sa kanya pagdating ng oras."
  Natahimik sila nang mga isang minuto, nakikinig sa daldalan at musika. Nang lingunin ni Byrne si Brigham, nakita niya ulit ang malayong tingin, ang kislap sa mga mata nito.
  "Diyos ko," sabi ni Brigham. "Sila ang pinakamagandang maliliit na batang babae na nakita mo."
  Ang tanging nagawa na lang ni Kevin Byrne ay ilagay ang kamay nito sa balikat niya.
  Matagal silang nakatayo nang ganoon.
  
  
  
  Lumabas si Byrne ng bar at lumiko sa Third Street. Naisip niya si Richie DiCillo. Inisip niya kung ilang beses na hawak ni Richie ang kanyang sandata, nilalamon ng galit, poot, at dalamhati. Inisip ni Byrne kung gaano na kalapit ang lalaking ito, kahit alam niyang kung may kukuha sa sarili niyang anak na babae, kakailanganin niyang maghanap kahit saan para makahanap ng dahilan para magpatuloy.
  Pagdating niya sa kanyang sasakyan, napaisip siya kung gaano katagal siya magkukunwaring walang nangyari. Madalas niya itong niloloko nitong mga nakaraang araw. Matindi ang nararamdaman niya ngayong gabi.
  May naramdaman siyang kakaiba nang yakapin siya ni Walt Brigham. May nakita siyang madilim na bagay, may naramdaman pa nga. Hindi niya ito inamin kahit kanino, kahit kay Jessica, na halos lahat ng nakasama niya sa mga nakaraang taon. Hindi pa siya nakaamoy ng kahit ano noon, kahit papaano ay hindi sakop ng kanyang malabong mga hula.
  Nang niyakap niya si Walt Brigham, naamoy niya ang pino. At usok.
  Pumasok si Byrne sa manibela, nag-buckle, naglagay ng CD ng Robert Johnson sa CD player, at nagmaneho hanggang sa gabi.
  Diyos ko, naisip niya.
  Mga karayom ng pino at usok.
  OceanofPDF.com
  20
  Pabigla-bigla lumabas si Edgar Luna ng Old House Tavern sa Station Road, puno ng Yuengling ang tiyan at puno ng kalokohan ang ulo. Ang parehong kalokohang sapilitang pinapakain sa kanya ng kanyang ina sa unang labingwalong taon ng kanyang buhay: Isa siyang talunan. Hindi siya kailanman aabot sa kahit ano. Bobo siya. Tulad ng kanyang ama.
  Sa tuwing naaabot niya ang limitasyon niya sa isang lager, bumabalik ang lahat.
  Umihip ang hangin sa halos walang laman na kalye, ikinakaway ang kanyang pantalon, nagpaluha sa kanyang mga mata, at dahilan para huminto siya. Ibinalot niya ang kanyang bandana sa kanyang mukha at tumungo pahilaga, papasok sa bagyo.
  Si Edgar Luna ay isang pandak at kalbong lalaki, puno ng mga peklat ng acne, at matagal nang nagdurusa sa lahat ng karamdaman ng katanghaliang gulang: colitis, eczema, fungus sa kuko ng paa, at gingivitis. Kaka-singko anyos pa lamang niya noon.
  Hindi siya lasing, pero hindi naman siya ganoon kalaking lasing. Sampung beses na siyang tinanggihan ng bagong bartender, si Alyssa o si Alicia, o kung ano pa man ang pangalan niya. Sino ba ang may pakialam? Masyado na naman siyang matanda para sa kanya. Mas gusto ni Edgar ang mga mas bata sa kanila. Mas bata. Noon pa man.
  Ang pinakabata-at ang pinakamaganda-ay ang pamangkin niyang si Dina. Naku, dapat ba ay dalawampu't apat na taong gulang na siya ngayon? Masyado nang matanda. Sagana.
  Lumiko si Edgar sa kanto papuntang Sycamore Street. Sumalubong sa kanya ang kanyang sira-sirang bungalow. Bago pa man niya makuha ang kanyang mga susi sa kanyang bulsa, may narinig siyang ingay. Medyo nauutal siyang lumingon, bahagyang umuugoy sa kanyang mga takong. Sa likuran niya, dalawang pigura ang bumungad sa liwanag ng mga ilaw na pamasko sa kabilang kalye. Isang matangkad na lalaki at isang pandak na lalaki, parehong nakasuot ng itim. Ang matangkad ay mukhang kakaiba: maikli at blond ang buhok, malinis ang ahit, medyo mahinhin, kung tatanungin mo si Edgar Luna. Ang pandak ay parang tangke. Isang bagay ang sigurado si Edgar: hindi sila taga-Winterton. Hindi pa niya sila nakikita noon.
  "Nakakainis ka ba?" tanong ni Edgar.
  "Ako si Malachi," sabi ng matangkad na lalaki.
  
  
  
  Nakapaglakbay na sila ng limampung milya sa loob ng wala pang isang oras. Nasa silong na sila ngayon ng isang bakanteng rowhouse sa North Philadelphia, sa gitna ng isang kapitbahayan ng mga inabandunang rowhouse. Sa loob ng halos isang daang talampakan, walang ilaw sa anumang direksyon. Ipinarada nila ang van sa isang eskinita sa likod ng gusali ng apartment.
  Maingat na pinili ni Roland ang lugar. Hindi nagtagal ay handa na ang mga istrukturang ito para sa restorasyon, at alam niya na sa sandaling pumayag ang panahon, ibubuhos ang kongkreto sa mga silong na ito. Isa sa kanyang mga kawan ay nagtrabaho para sa kompanya ng konstruksyon na responsable sa paggawa ng kongkreto.
  Nakatayo si Edgar Luna na hubad sa gitna ng isang malamig na silid sa silong, ang kanyang mga damit ay nasunog na, nakatali sa isang lumang upuang kahoy na may duct tape. Ang sahig ay puno ng lupa, malamig ngunit hindi nagyelo. Isang pares ng pala na may mahahabang hawakan ang naghihintay sa sulok. Ang silid ay naiilawan ng tatlong parol na de-gaas.
  "Ikwento mo nga sa akin ang tungkol sa Fairmount Park," tanong ni Roland.
  Tinitigan siya ni Luna nang matalim.
  "Ikwento mo sa akin ang tungkol sa Fairmount Park," ulit ni Roland. "Abril 1995."
  Para bang desperadong hinahalungkat ni Edgar Luna ang kanyang mga alaala. Walang duda na marami na siyang nagawang masasamang bagay sa kanyang buhay-mga kasuklam-suklam na gawain na alam niyang maaaring may kasunod na madilim na paghihiganti balang araw. Dumating na ang panahong iyon.
  "Kung ano man ang pinagsasabi mo, kahit ano pa man... kahit ano pa man iyon, mali ang nakuha mong tao. Wala akong kasalanan."
  "Marami kang bagay, Ginoong Luna," sabi ni Roland. "Hindi isa riyan ang pagiging inosente. Aminin mo ang iyong mga kasalanan, at kaaawaan ka ng Diyos."
  - Sumusumpa ako, hindi ko alam...
  - Pero hindi ko kaya.
  "Baliw ka."
  "Aminin mo ang ginawa mo sa mga babaeng iyon sa Fairmount Park noong Abril 1995. Noong araw na umuulan."
  "Mga babae?" tanong ni Edgar Luna. "1995? Ulan?"
  "Malamang natatandaan mo si Dina Reyes."
  Nabigla siya sa pangalan. Naalala niya. "Ano ang sinabi niya sa iyo?"
  Inilabas ni Roland ang sulat ni Dina. Nangilabot si Edgar sa nakita.
  "Gusto niya ang kulay rosas, Ginoong Luna. Pero sa tingin ko alam mo 'yon."
  "Nanay niya 'yon, 'di ba? 'Yung walang kwentang babaeng 'yun. Anong sabi niya?"
  "Uminom si Dina Reyes ng kaunting gamot at tinapos ang kanyang malungkot at miserableng buhay, isang buhay na iyong winasak."
  Biglang tila napagtanto ni Edgar Luna na hindi na siya aalis sa silid na ito. Pinigilan niya ang kanyang mga gapos. Ang upuan ay umuga, lumangitngit, pagkatapos ay nahulog at bumangga sa lampara. Ang lampara ay natumba, natapon ang gas sa ulo ni Luna, na biglang nagliyab. Sumirit ang mga apoy at dinilaan ang kanang bahagi ng kanyang mukha. Napasigaw si Luna at tumama ang kanyang ulo sa malamig at matigas na lupa. Kalmadong lumapit si Charles at pinatay ang apoy. Ang mapang-amoy ng gas, nasusunog na laman, at natunaw na buhok ay pumuno sa masikip na espasyo.
  Nang malampasan ang amoy, lumapit si Roland sa tainga ni Edgar Luna.
  "Ano ang pakiramdam ng maging bilanggo, Ginoong Luna?" bulong niya. "Maawa ka sa iba? Hindi ba't iyon ang ginawa mo kay Dina Reyes? Kinaladkad mo siya papunta sa silong? Ganun-ganun lang?"
  Mahalaga kay Roland na maunawaan ng mga taong ito ang eksaktong ginawa nila, na naranasan nila ang sandaling iyon tulad ng naranasan ng kanilang mga biktima. Gumawa ng maraming paraan si Roland upang muling likhain ang takot.
  Inayos ni Charles ang upuan. Ang noo ni Edgar Luna, tulad ng kanang bahagi ng kanyang bungo, ay puno ng mga paltos at pamamaga. Isang makapal na hibla ng buhok ang nawala, napalitan ng isang nangingitim at bukas na sugat.
  "Huhugasan niya ang kaniyang mga paa sa dugo ng masasama," panimula ni Roland.
  "Hindi mo magagawa 'to, pare," histerikal na sigaw ni Edgar.
  Hindi pa naririnig ni Roland ang mga salita ng kahit isang mortal. "Magtatagumpay siya laban sa kanila. Matatalo sila nang husto kaya't ang kanilang pagbagsak ay magiging pangwakas at nakamamatay, at ang kanyang kaligtasan ay magiging ganap at maluwalhati."
  "Teka!" Nagpumiglas si Luna sa laso. Naglabas si Charles ng isang lavender na scarf at itinali ito sa leeg ng lalaki. Hinawakan niya ito mula sa likuran.
  Inatake ni Roland Hannah ang lalaki. Umalingawngaw ang mga sigaw hanggang sa magdamag.
  Natutulog ang Philadelphia.
  OceanofPDF.com
  21
  Nakahiga si Jessica sa kama, dilat na dilat ang mga mata. Gaya ng dati, ninanamnam ni Vincent ang tulog ng mga patay. Wala pa siyang nakilalang mas mahimbing na natutulog kaysa sa kanyang asawa. Para sa isang lalaking nakasaksi sa halos lahat ng kahalayan sa lungsod, tuwing gabi bandang hatinggabi ay nakikipagpayapaan siya sa mundo at agad na nakatulog.
  Hindi kailanman nagawa iyon ni Jessica.
  Hindi siya makatulog, at alam niya kung bakit. May dalawang dahilan talaga. Una, ang imahe mula sa kuwentong ikinuwento sa kanya ni Padre Greg ay patuloy na naglalaro sa kanyang isipan: isang lalaking pinaghihiwa-hiwalay ng Dalagang Araw at ng mangkukulam. Salamat po diyan, Padre Greg.
  Ang kakumpitensyang imahe ay si Christina Jakos na nakaupo sa pampang ng ilog na parang isang punit na manika sa istante ng isang batang babae.
  Pagkalipas ng dalawampung minuto, nakaupo na si Jessica sa hapag-kainan, may isang mug ng cocoa sa harap niya. Alam niyang may caffeine ang tsokolate, na malamang na magpapanatili sa kanya na gising nang ilang oras pa. Alam din niyang may tsokolate ang tsokolate.
  Inilatag niya sa mesa ang mga litrato ni Christina Yakos mula sa pinangyarihan ng krimen, inayos ang mga ito mula itaas hanggang ibaba: mga litrato ng kalsada, ng daanan ng sasakyan, ng harapan ng gusali, ng mga inabandunang sasakyan, ng likurang bahagi ng gusali, ng dalisdis pababa sa pampang ng ilog, at pagkatapos ay ng kawawang si Christina mismo. Habang nakatingin sa mga ito, halos inisip ni Jessica ang eksena ayon sa nakita ng mamamatay-tao. Binalikan niya ang mga dinaanan nito.
  Madilim ba noong inihiga niya ang bangkay? Dapat madilim. Dahil ang lalaking pumatay kay Christina ay hindi nagpakamatay sa pinangyarihan o sumuko, gusto niyang maiwasan ang parusa para sa kanyang masamang krimen.
  Isang SUV? Isang trak? Isang van? Tiyak na mapapadali ng isang van ang kanyang trabaho.
  Pero bakit si Christina? Bakit ang mga kakaibang damit at mga depekto sa katawan? Bakit ang "buwan" sa kanyang tiyan?
  Tumingin si Jessica sa labas ng bintana at pinagmasdan ang madilim na gabi.
  Anong klaseng buhay ito? tanong niya. Naupo siya nang wala pang labinlimang talampakan ang layo mula sa tinulugan ng kanyang matamis na anak na babae, mula sa tinulugan ng kanyang minamahal na asawa, at sa kalagitnaan ng gabi, nakatitig sa mga litrato ng isang patay na babae.
  Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng panganib at kapangitan na hinarap ni Jessica, wala na siyang ibang maisip na gawin. Mula nang pumasok siya sa akademya, ang tanging gusto na lang niyang gawin ay pumatay. At ngayon ay ginawa na niya. Ngunit ang trabaho ay nagsimulang kainin ka nang buhay sa sandaling makatapak ka sa unang palapag ng Roundhouse.
  Sa Philadelphia, natanggap mo ang trabaho mo tuwing Lunes. Pinaghirapan mo ito, tinutunton ang mga saksi, kinakapanayam ang mga suspek, at nangangalap ng mga ebidensyang forensic. Noong nagsisimula ka nang umusad, Huwebes na naman, at nasa manibela ka na naman, at may isa pang bangkay na bumagsak. Kailangan mong kumilos, dahil kung hindi ka aaresto sa loob ng apatnapu't walong oras, malaki ang posibilidad na hindi mo na ito magagawa. O ganoon nga ang teorya. Kaya't itinigil mo ang lahat ng iyong ginagawa, patuloy na nakikinig sa lahat ng tawag na dumarating, at humarap sa isang bagong kaso. Ang sumunod na alam mo, noong sumunod na Martes na, at isa na namang duguan na bangkay ang bumagsak sa iyong paanan.
  Kung ang hanapbuhay mo ay imbestigador-kahit sinong imbestigador-nabubuhay ka para sa panghuhuli. Para kay Jessica, tulad ng bawat detektib na kilala niya, ang araw ay sumisikat at lumulubog. Minsan ito ay ang iyong mainit na pagkain, ang iyong mahimbing na tulog, ang iyong mahaba at madamdaming halik. Walang nakakaintindi sa pangangailangan maliban sa isang kapwa imbestigador. Kung ang mga adik sa droga ay maaaring maging detektib kahit isang segundo, itatapon nila ang karayom magpakailanman. Walang ganoong kalaking "pagkahuli."
  Tinungga ni Jessica ang kanyang tasa. Malamig ang tsokolate. Tiningnan niya muli ang mga litrato.
  May pagkakamali ba sa isa sa mga larawang ito?
  OceanofPDF.com
  22
  Huminto si Walt Brigham sa gilid ng Lincoln Drive, pinatay ang makina, at binuksan ang mga headlight, hilong-hilo pa rin mula sa farewell party sa Finnigan's Wake, medyo nabibigatan pa rin sa dami ng mga dumalo.
  Sa oras na ito, madilim ang bahaging ito ng Fairmount Park. Kakaunti ang mga sasakyan. Ibinaba niya ang bintana, at medyo pinasigla siya ng malamig na hangin. Naririnig niya ang agos ng tubig ng Wissahickon Creek sa malapit.
  Ipinadala na ni Brigham ang sobre bago pa man siya umalis. Pakiramdam niya ay palihim siyang nagpapadala nito, halos kriminal. Wala siyang ibang pagpipilian. Ilang linggo ang lumipas bago niya ginawa ang desisyon, at ngayon ay ginawa na niya. Lahat ng iyon-tatlumpu't walong taon ng pagiging isang opisyal ng pulisya-ay tapos na. Iba na siya. Iba na siya.
  Naisip niya ang kaso ni Annemarie DiCillo. Parang kahapon lang niya natanggap ang tawag. Naalala niya ang pagmamaneho papunta sa bagyo-doon mismo-kinuha ang kanyang payong at papunta sa kakahuyan...
  Sa loob ng ilang oras, nahuli na nila ang mga karaniwang suspek: mga peeping tom, pedophile, at mga lalaking kamakailan lamang nakalaya mula sa bilangguan matapos magsilbi ng sentensya para sa pang-aabuso sa bata, lalo na laban sa mga batang babae. Walang namukod-tangi sa karamihan. Walang nagalit o sumuko sa isa pang suspek. Dahil sa kanilang mga personalidad at matinding takot sa buhay sa bilangguan, napakadaling lokohin ang mga pedophile. Walang gumawa nito.
  Isang partikular na kasuklam-suklam na taong nagngangalang Joseph Barber ang tila maayos naman sa loob ng ilang panahon, ngunit mayroon siyang alibi-kahit na hindi sigurado-para sa araw ng mga pagpatay sa Fairmount Park. Nang si Barber mismo ay pinatay-sinaksak hanggang mamatay gamit ang labintatlong kutsilyong pang-steak-napagpasyahan ni Brigham na ito ay kuwento ng isang lalaking dinalaw ng kanyang mga kasalanan.
  Ngunit may bumabagabag kay Walt Brigham tungkol sa mga pangyayari sa pagkamatay ni Barber. Sa sumunod na limang taon, natunton ni Brigham ang sunod-sunod na pinaghihinalaang mga pedophile sa Pennsylvania at New Jersey. Anim sa mga lalaking ito ang pinatay, lahat ay may matinding pagtatangi, at wala ni isa sa kanilang mga kaso ang nalutas. Siyempre, walang sinuman sa anumang departamento ng homicide ang tunay na nasiraan ng loob sa pagtatangkang isara ang isang kaso ng pagpatay kung saan ang biktima ay isang basura na nanakit ng mga bata, ngunit ang mga ebidensyang forensic ay kinolekta at sinuri, ang mga pahayag ng mga saksi ay kinuhanan ng mga fingerprint, ang mga ulat ay isinampa. Walang kahit isang suspek ang sumulpot.
  Lavender, naisip niya. Ano ba ang espesyal sa lavender?
  Sa kabuuan, natagpuan ni Walt Brigham ang labing-anim na lalaking pinatay, lahat sila ay mga nangmolestiya ng bata, lahat sila ay tinanong at pinalaya - o kahit man lang pinaghihinalaan - sa isang kasong kinasasangkutan ng isang batang babae.
  Nakakabaliw, pero posible.
  May pumatay sa mga suspek.
  Ang kanyang teorya ay hindi kailanman naging malawakang tinanggap sa loob ng yunit, kaya't tinalikuran ito ni Walt Brigham. Opisyal na pagsasalita. Sa anumang kaso, maingat siyang nagtala tungkol dito. Gaano man siya kaliit ang pakialam sa mga taong ito, mayroong isang bagay tungkol sa trabaho, isang bagay tungkol sa pagiging isang detektib ng homicide, na nagtulak sa kanya na gawin ito. Ang pagpatay ay pagpatay. Nasa Diyos ang paghatol sa mga biktima, hindi kay Walter J. Brigham.
  Nabaling ang kanyang mga iniisip kina Annemarie at Charlotte. Kamakailan lang sila tumigil sa pagbabalik-tanaw sa kanyang mga panaginip, ngunit hindi ibig sabihin noon ay hindi na siya ginugulo ng kanilang mga imahe. Sa mga araw na ito, kapag lumilipat ang kalendaryo mula Marso patungong Abril, kapag nakakakita siya ng mga batang babae na nakasuot ng mga damit pang-tagsibol, bumabalik ang lahat sa kanya nang may brutal at malibog na pag-aalala-ang amoy ng kagubatan, ang tunog ng ulan, ang hitsura ng dalawang batang babaeng iyon na natutulog. Nakapikit ang mga mata, nakayuko ang mga ulo. At pagkatapos ay ang pugad.
  Ang may sakit na asong babae na gumawa nito ay nagtayo ng pugad sa paligid nila.
  Naramdaman ni Walt Brigham ang galit na sumisikip sa loob niya, parang alambreng may tinik na tumutusok sa kanyang dibdib. Papalapit na ito. Ramdam niya ito. Hindi na naitatala, nakapunta na siya roon sa Odense, isang maliit na bayan sa Berks County. Ilang beses na siyang nakapunta roon. Nagtanong-tanong na siya, kumuha ng mga litrato, at nakipag-usap sa mga tao. Ang bakas ng pumatay kina Annemarie at Charlotte ay patungo sa Odense, Pennsylvania. Natikman ni Brigham ang kasamaan pagpasok niya sa nayon, parang mapait na inumin sa kanyang dila.
  Bumaba si Brigham sa kotse, tumawid sa Lincoln Drive, at naglakad sa mga hubad na puno hanggang sa marating niya ang Wissahickon. Humampas ang malamig na hangin. Itinaas niya ang kanyang kwelyo at naggantsilyo ng isang scarf na gawa sa lana.
  Dito sila natagpuan.
  "Nakabalik na ako, mga bata," sabi niya.
  Tumingala si Brigham sa langit, sa kulay abong buwan sa dilim. Naramdaman niya ang matinding emosyon ng gabing iyon, noong unang panahon. Nakita niya ang kanilang mga puting damit sa liwanag ng mga ilaw ng pulis. Nakita niya ang malungkot at walang ekspresyon sa kanilang mga mukha.
  "Gusto ko lang malaman mo: hawak mo na ako ngayon," sabi niya. "Permanente. Dalawampu't apat at pito. Huhulihin natin siya."
  Pinagmasdan niya sandali ang pag-agos ng tubig, pagkatapos ay naglakad pabalik sa kotse, ang kanyang mga hakbang ay bigla at masigla, na parang isang malaking pasanin ang naalis sa kanyang mga balikat, na parang biglang nabalangkas ang natitirang bahagi ng kanyang buhay. Pumasok siya sa loob, pinaandar ang makina, at binuksan ang heater. Palabas na sana siya sa Lincoln Drive nang marinig niya... ang kumakanta?
  Hindi.
  Hindi iyon kumakanta. Para itong isang nursery rhyme. Isang nursery rhyme na alam na alam niya. Pinapainit nito ang kanyang dugo.
  
  
  "Narito ang mga dalaga, bata at magaganda,
  Sumasayaw sa hangin ng tag-araw..."
  
  
  Sumulyap si Brigham sa rearview mirror. Nang makita niya ang mga mata ng lalaki sa likurang upuan, alam na niya. Ito ang lalaking hinahanap niya.
  
  
  "Parang dalawang umiikot na gulong na naglalaro..."
  
  
  Naramdaman ni Brigham ang takot. Nasa ilalim ng upuan ang baril niya. Naparami na ang kanyang nainom. Hindi niya ito kailanman gagawin.
  
  
  "May mga magagandang babae na sumasayaw."
  
  
  Sa mga huling sandaling iyon, maraming bagay ang naging malinaw kay Detective Walter James Brigham. Dumagsa ang mga ito sa kanya nang may lalong kalinawan, tulad ng mga sandaling iyon bago ang isang bagyo. Alam niya na si Marjorie Morrison ang tunay na pag-ibig ng kanyang buhay. Alam niya na ang kanyang ama ay isang mabuting tao at nagpalaki ng mga karapat-dapat na anak. Alam niya na sina Annemarie DiCillo at Charlotte Waite ay dinalaw ng tunay na kasamaan, na sila ay sinundan sa kakahuyan at ipinagkanulo sa diyablo.
  At alam din ni Walt Brigham na tama siya noon pa man.
  Palagi itong tungkol sa tubig.
  OceanofPDF.com
  23
  Ang Health Harbor ay isang maliit na gym at workout spa sa North Liberties. Pinapatakbo ito ng isang dating sarhento ng pulisya mula sa Twenty-Fourth District, at limitado lamang ang mga miyembro nito, karamihan ay mga opisyal ng pulisya, ibig sabihin ay hindi mo na kailangang magtiis sa mga karaniwang laro sa gym. Dagdag pa rito, mayroon ding boxing ring.
  Dumating si Jessica bandang alas-sais ng umaga, nag-stretching, tumakbo ng limang milya sa treadmill, at nakinig ng musikang Pamasko sa kanyang iPod.
  Alas-siyete ng umaga, dumating ang kanyang tiyuhin sa tuhod na si Vittorio. Si Vittorio Giovanni ay walumpu't isang taong gulang na, ngunit naroon pa rin ang malinaw na kayumangging mga matang na naaalala ni Jessica mula sa kanyang kabataan-mabait at maalam na mga matang nag-udyok sa yumaong asawa ni Vittorio na si Carmella na mapatalon isang mainit na gabi ng Agosto sa Pista ng Pag-akyat sa Langit. Kahit ngayon, ang mga kumikinang na matang iyon ay nagpapahiwatig ng isang mas batang lalaki sa loob. Si Vittorio ay dating isang propesyonal na boksingero. Hanggang ngayon, hindi pa rin siya makaupo para manood ng laban sa boksing na ipinalalabas sa telebisyon.
  Sa nakalipas na ilang taon, si Vittorio ang naging manager at trainer ni Jessica. Bilang isang propesyonal, si Jessica ay may 5-0 record na may apat na knockout; ang kanyang huling laban ay ipinalabas sa ESPN2. Palaging sinasabi ni Vittorio na tuwing handa nang magretiro si Jessica, susuportahan niya ang kanyang desisyon, at pareho silang magreretiro. Hindi pa sigurado si Jessica noon. Ang nagdala sa kanya sa isport na ito-ang pagnanais na magbawas ng timbang pagkatapos ng kapanganakan ni Sophie, pati na rin ang pagnanais na ipagtanggol ang kanyang sarili kung kinakailangan, laban sa paminsan-minsang mga suspek ng pang-aabuso-ay umunlad sa ibang bagay: ang pangangailangang labanan ang proseso ng pagtanda gamit ang walang dudang pinakamalupit na disiplina.
  Hinawakan ni Vittorio ang mga pad at dahan-dahang dumulas sa pagitan ng mga lubid. "Gumagawa ka ba ng mga gawaing pangkalsada?" tanong niya. Tumanggi siyang tawagin itong "cardio."
  "Oo," sabi ni Jessica. Dapat ay tatakbo siya ng anim na milya, pero pagod na ang kaniyang mga kalamnan na nasa edad trenta pataas. Nakikita ni Tiyo Vittorio ang buo niyang katawan.
  "Bukas ay gagawa ka ng pito," sabi niya.
  Hindi ito itinanggi o ikinatuwiran ni Jessica.
  "Handa na?" Pinagsalikop ni Vittorio ang mga pad at itinaas ang mga ito.
  Dahan-dahang nagsimulang gawin ni Jessica ang mga pad, habang pinagkrus ang kanang kamay. Gaya ng dati, nakahanap siya ng ritmo, hinahanap ang tamang lugar. Ang kanyang mga iniisip ay lumipad mula sa pawisang mga dingding ng gym sa kabilang bayan patungo sa mga pampang ng Ilog Schuylkill, patungo sa imahe ng isang patay na dalaga, na seremonyal na inilagay sa pampang ng ilog.
  Habang bumibilis ang kanyang takbo, lalong tumitindi ang kanyang galit. Naisip niya si Christina Jakos na nakangiti, ang tiwala na maaaring taglay ng dalaga sa kanyang pumatay, ang paniniwalang hindi na siya kailanman masasaktan, na magbubukang-liwayway ang susunod na araw, at mas malapit na siya sa kanyang pangarap. Lalong nag-alab ang galit ni Jessica habang iniisip niya ang kayabangan at kalupitan ng lalaking kanilang hinahanap, ang pagsakal sa isang dalaga at pagpuputol sa kanyang katawan...
  "Jess!"
  Sumigaw ang tiyuhin niya. Tumigil si Jessica, habang tumatagaktak ang pawis. Pinunasan niya ito sa kanyang mga mata gamit ang likod ng kanyang guwantes at umatras ng ilang hakbang. Maraming tao sa gym ang nakatitig sa kanila.
  "Oras," mahinang sabi ng kanyang tiyuhin. Nakapunta na ito rito kasama niya dati.
  Gaano katagal siyang nawala?
  "Pasensya na," sabi ni Jessica. Naglakad siya papunta sa isang kanto, pagkatapos ay sa kabila, pagkatapos ay sa kabila, umikot sa ring, naghahabol ng hininga. Nang huminto siya, lumapit sa kanya si Vittorio. Ibinaba niya ang mga pad at tinulungan si Jessica na makawala sa mga guwantes.
  "Seryoso ba ang kaso?" tanong niya.
  Kilalang-kilala siya ng kanyang pamilya. "Oo," sabi niya. "Isang mahirap na kaso."
  
  
  
  Ginugol ni Jessica ang umaga sa pagtatrabaho sa kanyang mga computer. Naglagay siya ng ilang search string sa iba't ibang search engine. Kakaunti ang mga resulta para sa amputation, bagama't lubhang nakapangingilabot. Noong Middle Ages, hindi bihira na mawalan ng braso ang isang magnanakaw, o mawalan ng mata ang isang Peeping Tom. Ginagawa pa rin ito ng ilang sekta ng relihiyon. Matagal nang hinihiwa ng Italian Mafia ang mga tao, ngunit kadalasan ay hindi nila iniiwan ang mga bangkay sa publiko o sa liwanag ng araw. Karaniwan nilang tinatadtad ang mga tao para ilagay sa isang bag, kahon, o maleta at itapon sa isang tambakan ng basura. Kadalasan sa Jersey.
  Hindi pa siya nakaranas ng katulad ng nangyari kay Christina Yakos sa pampang ng ilog.
  Ang lubid na pang-swimlane ay mabibili sa ilang online retailer. Batay sa kanyang natukoy, ito ay kahawig ng karaniwang polypropylene multi-strand rope, ngunit ginamitan ng mga kemikal tulad ng chlorine. Pangunahin itong ginagamit upang i-secure ang mga lubid ng mga float. Walang nakitang bakas ng chlorine ang laboratoryo.
  Sa lokal na lugar, sa mga nagtitingi ng mga suplay para sa pandagat at swimming pool sa Philadelphia, New Jersey, at Delaware, mayroong dose-dosenang mga dealer na nagbebenta ng ganitong uri ng lubid. Kapag natanggap na ni Jessica ang pangwakas na ulat sa laboratoryo na nagdedetalye sa uri at modelo, tatawag siya sa telepono.
  Pagkalipas lamang ng alas-onse, pumasok si Byrne sa duty room. May hawak siyang recording ng emergency call kasama ang bangkay ni Christina.
  
  
  
  Ang audiovisual unit ng PPD ay matatagpuan sa silong ng Roundhouse. Ang pangunahing tungkulin nito ay ang pagsusuplay sa departamento ng mga kagamitang audio/video kung kinakailangan-mga kamera, kagamitang video, mga aparato sa pagre-record, at mga aparato sa pagmamatyag-pati na rin ang pagmonitor sa mga lokal na istasyon ng telebisyon at radyo para sa mahahalagang impormasyong magagamit ng departamento.
  Tumulong din ang yunit sa pagsisiyasat ng mga kuha ng CCTV at mga ebidensyang audio-visual.
  Si Officer Mateo Fuentes ay isang beterano ng yunit. Gumanap siya ng mahalagang papel sa paglutas ng isang kamakailang kaso kung saan isang psychopath na may fetish sa pelikula ang nanakot sa lungsod. Siya ay nasa kanyang mga trenta anyos, tumpak at metikuloso sa kanyang trabaho, at nakakagulat na metikuloso sa gramatika. Walang sinuman sa yunit ng AV ang mas mahusay sa paghahanap ng nakatagong katotohanan sa mga elektronikong rekord.
  Pumasok sina Jessica at Byrne sa control room.
  "Ano ang meron tayo, mga detektib?" tanong ni Mateo.
  "Tawag sa 911 na hindi nagpapakilala," sabi ni Byrne. Iniabot niya kay Mateo ang isang audio tape.
  "Walang ganoon," sagot ni Mateo. Ipinasok niya ang tape sa makina. "So akala ko ba walang caller ID?"
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Mukhang isa itong nawasak na selda."
  Sa karamihan ng mga estado, kapag ang isang mamamayan ay tumawag sa 911, isinusuko nila ang kanilang karapatan sa privacy. Kahit na naka-lock ang iyong telepono (na pumipigil sa karamihan ng mga taong tumatanggap ng iyong mga tawag na makita ang iyong numero sa kanilang caller ID), makikita pa rin ng mga radyo at dispatcher ng pulisya ang iyong numero. May ilang mga eksepsiyon. Isa na rito ang pagtawag sa 911 mula sa isang na-shut down na cell phone. Kapag nadiskonekta ang mga cell phone-dahil sa hindi pagbabayad o marahil dahil lumipat ang tumatawag sa isang bagong numero-mananatiling available ang mga serbisyo ng 911. Sa kasamaang palad para sa mga imbestigador, walang paraan upang matunton ang numero.
  Pinindot ni Mateo ang play button sa tape recorder.
  "Philadelphia Police, operator 204, paano kita matutulungan?" tugon ng operator.
  "May... may bangkay. Nasa likod iyon ng lumang bodega ng mga piyesa ng sasakyan sa Flat Rock Road."
  I-click. Iyan ang buong entry.
  "Hmm," sabi ni Mateo. "Hindi naman masyadong madaldal." Pinindot niya ang STOP. Pagkatapos ay ni-rewind. Nag-play ulit siya. Nang matapos siya, ni-rewrite niya ang tape at pinatugtog ito sa ikatlong beses, inihilig ang ulo papunta sa mga speaker. Pinindot niya ang STOP.
  "Lalaki o babae?" tanong ni Byrne.
  "Pare," sagot ni Mateo.
  "Sigurado ka ba?"
  Lumingon si Mateo at umirap.
  "Sige," sabi ni Byrne.
  "Nasa kotse o sa maliit na silid siya. Walang echo, maayos ang tunog, walang sumisitsit sa background."
  Muling pinatugtog ni Mateo ang tape. Inayos niya ang ilang dial. "Ano ang narinig mo?"
  May musika sa background. Mahinang-mahina, pero naroon iyon. "May naririnig ako," sabi ni Byrne.
  I-rewind. Kaunting pagsasaayos pa. Bawasan ang pagsitsit. Lilitaw ang isang himig.
  "Radyo?" tanong ni Jessica.
  "Siguro," sabi ni Mateo. "O kaya naman ay isang CD."
  "Tugtugin mo ulit," sabi ni Byrne.
  Muling inikot ni Mateo ang tape at ipinasok sa isa pang deck. "Hayaan mong i-digitize ko ito."
  Ang AV Unit ay mayroong patuloy na lumalawak na arsenal ng audio forensics software na nagbigay-daan sa kanila hindi lamang upang linisin ang tunog ng isang umiiral na audio file, kundi pati na rin paghiwalayin ang mga track ng recording, sa gayon ay inihihiwalay ang mga ito para sa mas masusing pagsusuri.
  Ilang minuto ang lumipas, nakaupo na si Mateo sa kanyang laptop. Ang mga audio file ng 911 ay parang sunod-sunod na berde at itim na mga spike sa screen. Pinindot ni Mateo ang "Play" button at inayos ang volume. Sa pagkakataong ito, mas malinaw at mas malinaw ang background music.
  "Alam ko ang kantang 'yan," sabi ni Mateo. Pinatugtog niya itong muli, inayos ang mga slide control at hininaan ang kanyang boses sa halos hindi marinig na antas. Pagkatapos ay isinuksok ni Mateo ang kanyang headphones at isinuot ang mga ito. Pumikit siya at nakinig. Pinatugtog niya ulit ang file. "Nakuha ko." Minulat niya ang kanyang mga mata at tinanggal ang headphones. "Ang pangalan ng kanta ay 'I Want You.' Mula sa Wild Garden."
  Nagpalitan ng tingin sina Jessica at Byrne. "SINO?" tanong ni Byrne.
  "Wild Garden. Isang Australian pop duo. Sikat sila noong huling bahagi ng dekada nobenta. Well, medium-large. Ang kantang ito ay mula pa noong 1997 o 1998. Patok na patok ito noon."
  "Paano mo nalaman ang lahat ng ito?" tanong ni Byrne.
  Tiningnan siyang muli ni Mateo. "Hindi lang puro Channel 6 News at mga video ni McGruff ang buhay ko, Detective. Napaka-sosyal kong tao."
  "Ano sa tingin mo ang tumawag?" tanong ni Jessica.
  "Kailangan ko itong pakinggan muli, pero masasabi ko sa iyo na wala na sa radyo ang kantang Savage Garden, kaya malamang hindi na iyon sa radyo," sabi ni Mateo. "Maliban na lang kung ito ay isang istasyon ng mga lumang kanta."
  "Siyamnapu't pito ang para sa mga matatanda?" tanong ni Byrne.
  - Ayusin mo na, Tay.
  "Lalaki."
  "Kung may CD ang tumawag at pinapatugtog pa rin ito, malamang wala pa silang kwarenta," sabi ni Mateo. "Sasabihin kong trenta, baka dalawampu't lima pa, kaunti lang."
  "May iba pa ba?"
  "Well, sa paraan ng pagbigkas niya ng salitang 'oo' nang dalawang beses, mahahalata mong kinakabahan siya bago ang tawag. Malamang ilang beses niya na itong inensayo."
  "Isa kang henyo, Mateo," sabi ni Jessica. "May utang na loob kami sa iyo."
  "At ngayon ay malapit na ang Pasko, at isang araw na lang ang natitira para mamili."
  
  
  
  Nakatayo malapit sa control room sina Jessica, Byrne, at Josh Bontrager.
  "Kung sino man ang tumawag ay alam na dati itong bodega ng mga piyesa ng sasakyan," sabi ni Jessica.
  "Ibig sabihin, malamang na taga-roon siya," sabi ni Bontrager.
  - Na nagpapaliit sa bilang ng mga tao sa tatlumpung libong tao.
  "Oo, pero ilan sa kanila ang nakikinig sa Savage Garbage?" tanong ni Byrne.
  "Ang hardin," sabi ni Bontrager.
  "Kahit ano."
  "Bakit hindi ako dumaan sa mga malalaking tindahan-Best Buy, Borders?" tanong ni Bontrager. "Siguro humingi ng CD ang lalaking ito kamakailan lang. Baka may makaalala pa."
  "Magandang ideya 'yan," sabi ni Byrne.
  Ngumiti si Bontrager. Hinablot niya ang kanyang amerikana. "Nakikipagtulungan ako kina Detectives Shepherd at Palladino ngayon. Kung may mangyaring hindi maganda, tatawagan kita mamaya."
  Isang minuto pagkaalis ni Bontrager, isang opisyal ang sumilip sa silid. "Detective Byrne?"
  "Oo."
  - May gustong makita ka sa itaas.
  
  
  
  Pagpasok nina Jessica at Byrne sa lobby ng Roundhouse, nakita nila ang isang maliit na babaeng Asyano, halatang wala sa lugar. May suot itong visitor's badge. Habang papalapit sila, nakilala ni Jessica ang babae bilang si Mrs. Tran, ang babaeng mula sa Laundromat.
  "Gng. Tran," sabi ni Byrne. "Paano ka namin matutulungan?"
  "Natuklasan ito ng tatay ko," sabi niya.
  Inabot niya ang isang magasin sa kanyang bag. Isyu iyon ng Dance Magazine noong nakaraang buwan. "Sabi niya naiwan niya raw iyon. Binabasa niya raw iyon nang gabing iyon."
  - Sa "siya," ang ibig mo bang sabihin ay si Christina Yakos? Ang babaeng tinanong namin sa iyo?
  "Oo," sabi niya. "Ang blonde na 'yan. Baka makatulong 'yan sa 'yo."
  Hinawakan ni Jessica ang magasin sa mga gilid. Nililinis nila ito, naghahanap ng mga bakas ng daliri. "Saan niya ito nakita?" tanong ni Jessica.
  "Nasa dryer iyon."
  Maingat na binuklat ni Jessica ang mga pahina at naabot ang dulo ng magasin. Isang pahina-isang buong pahinang patalastas ng Volkswagen, halos walang laman na espasyo-ay natatakpan ng masalimuot na sapot ng mga guhit: mga parirala, salita, larawan, pangalan, simbolo. Lumabas na si Christina, o kung sino man ang gumagawa ng mga guhit, ay matagal nang nagdo-doodle.
  "Sigurado ba ang tatay mo na binasa ni Christina Yakos ang magasin na ito?" tanong ni Jessica.
  "Opo," sabi ni Ginang Tran. "Gusto niyo po bang sunduin ko siya? Nasa kotse po siya. Puwede po kayong magtanong ulit."
  "Hindi," sabi ni Jessica. "Ayos lang."
  
  
  
  Sa itaas, sa homicide desk, maingat na pinag-aralan ni Byrne ang isang pahina ng journal na may mga drowing. Marami sa mga salita ay nakasulat sa Cyrillic, na ipinapalagay niyang Ukrainian. Tinawagan na niya ang isang detektib na kilala niya mula sa Northeast, isang binata na nagngangalang Nathan Bykovsky, na ang mga magulang ay mula sa Russia. Bukod sa mga salita at parirala, may mga drowing ng mga bahay, 3D na puso, at mga piramide. Mayroon ding ilang sketch ng mga damit, ngunit walang anumang bagay na kahawig ng damit na istilong vintage na isinuot ni Christina Yakos pagkatapos ng kanyang pagkamatay.
  Nakatanggap ng tawag si Byrne mula kay Nate Bykowski, na nag-fax sa kanya ng mensahe. Agad siyang tinawagan ni Nate pabalik.
  "Tungkol saan ito?" tanong ni Nate.
  Hindi kailanman nahirapan ang mga detektib na lapitan ng ibang pulis. Gayunpaman, likas sa kanila na gustong malaman ang mga patakaran. Sinabi sa kanya ni Byrne.
  "Sa tingin ko ay Ukrainian," sabi ni Nate.
  "Mababasa mo ba ito?"
  "Karamihan. Ang pamilya ko ay taga-Belarus. Ang Cyrillic ay ginagamit sa maraming wika-Russian, Ukrainian, Bulgarian. Magkatulad sila, ngunit ang ilang simbolo ay hindi ginagamit ng iba."
  "May ideya ka ba kung ano ang ibig sabihin nito?"
  "Aba, dalawang salita-yung dalawang nakasulat sa itaas ng hood ng kotse sa larawan-ay hindi mabasa," sabi ni Nate. "Sa ilalim ng mga iyon, dalawang beses niyang isinulat ang salitang 'love'. Sa ibaba, ang pinakamalinaw na salita sa pahina, may isinulat siyang parirala."
  "Ano ito?"
  "Pasensya na."
  "Pasensya na?"
  "Oo."
  "Pasensya na," naisip ni Byrne. "Para saan ang pasensya?"
  - Ang iba ay magkakahiwalay na mga letra.
  "Wala silang sinusulat?" tanong ni Byrne.
  "Hindi ko naman nakikita," sabi ni Nate. "Ililista ko ang mga ito nang sunod-sunod, mula itaas hanggang ibaba, at ifa-fax ko sa iyo. Baka may idagdag pa sila."
  "Salamat, Nate."
  "Anumang oras."
  Muling tiningnan ni Byrne ang pahina.
  Pag-ibig.
  Pasensya na.
  Bukod sa mga salita, letra, at mga guhit, may isa pang paulit-ulit na imahe-isang pagkakasunod-sunod ng mga numerong iginuhit sa isang paikot na pagliit. Mukhang isang serye ng sampung numero. Ang disenyo ay lumitaw nang tatlong beses sa pahina. Dinala ni Byrne ang pahina sa copier. Inilagay niya ito sa salamin at inayos ang mga setting upang palakihin ito sa tatlong beses ng orihinal na laki. Nang lumitaw ang pahina, nakita niyang tama siya. Ang unang tatlong numero ay 215. Iyon ay isang lokal na numero ng telepono. Kinuha niya ang telepono at nag-dial. Nang may sumagot, humingi ng paumanhin si Byrne sa maling numerong na-dial niya. Ibinaba niya ang telepono, bumilis ang kanyang pulso. May patutunguhan sila.
  "Jess," sabi niya. Hinablot niya ang kanyang amerikana.
  "Kumusta ka?"
  "Tara sakay na tayo."
  "Saan?"
  Malapit nang makalabas si Byrne. "Isang club na tinatawag na Stiletto."
  "Gusto mo bang makuha ko ang address?" tanong ni Jessica, sabay kuha ng radyo at nagmamadaling sumabay.
  "Hindi. Alam ko kung nasaan iyon."
  "Sige. Bakit tayo pupunta doon?"
  Lumapit sila sa mga elevator. Pinindot ni Byrne ang isang buton at nagsimulang maglakad. "Pag-aari ito ng isang lalaking nagngangalang Callum Blackburn."
  - Hindi ko pa siya naririnig.
  "Tatlong beses na kinuha ni Christina Yakos ang numero ng kanyang telepono sa magasin na ito."
  - At kilala mo ba ang lalaking ito?
  "Oo."
  "Paano naman?" tanong ni Jessica.
  Pumasok si Byrne sa elevator at pinigilan ang pinto. "Tinulungan ko siyang ikulong halos dalawampung taon na ang nakalilipas."
  OceanofPDF.com
  24
  Noong unang panahon, may isang emperador ng Tsina, at siya ay nakatira sa pinakamaringal na palasyo sa mundo. Malapit doon, sa isang malawak na kagubatan na umaabot hanggang sa dagat, nakatira ang isang nightingale, at ang mga tao ay nagsidating mula sa buong mundo upang marinig ang pag-awit nito. Hinangaan ng lahat ang magandang huni ng ibon. Ang ibon ay naging napakasikat kaya kapag ang mga tao ay nagdaan sa isa't isa sa kalye, ang isa ay magsasabi ng "gabi," at ang isa naman ay "bagyo."
  Narinig ni Luna ang awit ng nightingale. Pinagmasdan niya ito nang maraming araw. Hindi pa nagtatagal, nakaupo siya sa dilim, napapaligiran ng iba, nakalubog sa hiwaga ng musika. Ang kanyang boses ay dalisay, mahiwaga, at maindayog, parang tunog ng maliliit na kampana na gawa sa salamin.
  Ngayon ay tahimik na ang nightingale.
  Ngayon, hinihintay siya ni Moon sa ilalim ng lupa, at ang matamis na amoy ng hardin ng imperyo ay nakakalasing sa kanya. Pakiramdam niya ay isa siyang tagahangang kinakabahan. Pinagpapawisan ang kanyang mga palad, kumakabog ang kanyang puso. Ngayon lang siya nakaramdam ng ganito.
  Kung hindi lang siya ang kanyang nightingale, baka siya na sana ang kanyang prinsesa.
  Ngayon ang oras para kumanta ulit siya.
  OceanofPDF.com
  25
  Ang Stiletto's ay isang marangyang-marangyang lugar para sa isang strip club sa Philadelphia-"gentlemen's club" sa Thirteenth Street. Dalawang palapag ng nakaugoy na katawan, maiikling palda, at makintab na lipstick para sa malibog na negosyante. Ang isang palapag ay naglalaman ng isang live strip club, ang isa naman ay isang maingay na bar at restaurant na may mga bartender at waitress na halos walang damit. Ang Stiletto's ay may lisensya sa pag-inom ng alak, kaya hindi naman ganap na hubad ang sayawan, pero hindi naman talaga.
  Habang papunta sa club, sinabi ni Byrne kay Jessica. Sa papel, ang Stiletto ay pagmamay-ari ng isang sikat na dating manlalaro ng Philadelphia Eagles, isang tanyag at kilalang bituin sa palakasan na may tatlong napiling Pro Bowl. Sa katotohanan, mayroong apat na kasosyo, kabilang si Callum Blackburn. Ang mga nakatagong kasosyo ay malamang na mga miyembro ng mafia.
  Mandurumog. Patay na batang babae. Pinsala.
  "Pasensya na talaga," sulat ni Christina.
  Naisip ni Jessica, "Nangangako."
  
  
  
  Pumasok sina Jessica at Byrne sa bar.
  "Kailangan ko nang pumunta sa banyo," sabi ni Byrne. "Magiging maayos ka ba?"
  Tinitigan siya ni Jessica nang ilang sandali, hindi kumukurap. Isa siyang beteranong pulis, isang propesyonal na boksingero, at armado. Gayunpaman, medyo matamis pa rin ang dating nito. "Magiging maayos din ang lahat."
  Pumunta si Byrne sa kwarto ng mga lalaki. Umupo si Jessica sa huling stool sa bar, iyong katabi ng aisle, iyong nasa harap ng mga hiwa ng lemon, pimiento olive, at maraschino cherries. Parang isang bahay-aliwan sa Morocco ang dekorasyon ng silid: puro gintong pintura, pulang palamuti, at mga muwebles na velvet na may mga swivel pillow.
  Masigla ang lugar dahil sa mga negosyo. Hindi nakapagtataka. Malapit lang ang club sa convention center. Malakas na tumugtog ang sound system sa kantang "Bad to the Bone" ni George Thorogood.
  Walang laman ang bangkito sa tabi niya, pero may tao sa likuran nito. Luminga-linga si Jessica. Ang lalaking nakaupo roon ay diretsong tumingin palabas ng central casting office ng isang strip club-mga kwarenta, nakasuot ng makintab na floral shirt, payat na dark blue double-knit pants, gasgas na sapatos, at may gold-plated ID bracelets sa magkabilang pulso. Nakanganga ang dalawa niyang ngipin sa harap, na nagbibigay sa kanya ng ignorante na tingin ng isang chipmunk. Naninigarilyo siya ng Salem Light 100s na may sirang filter. Nakatingin siya sa kanya.
  Sinalubong ni Jessica ang tingin niya at hinawakan ito.
  "May maitutulong ba ako sa'yo?" tanong niya.
  "Ako ang assistant bar manager dito." Umupo siya sa stool sa tabi niya. Amoy deodorant na Old Spice at balat ng baboy ang amoy niya. "Aba, pupunta ako roon sa loob ng tatlong buwan."
  "Binabati kita".
  "Parang pamilyar ka," sabi niya.
  "Ako?"
  "Nagkita na ba tayo dati?"
  "Sa tingin ko hindi."
  - Sigurado ako.
  "Aba, posible naman 'yan," sabi ni Jessica. "Hindi ko lang matandaan."
  "Hindi?"
  Sinabi niya iyon na parang mahirap paniwalaan. "Hindi," sabi niya. "Pero alam mo ba? Ayos lang sa akin."
  Kahit na kasingkapal ng ladrilyong isinawsaw sa masa, nagpatuloy siya. "Nakasayaw ka na ba? Ibig kong sabihin, alam mo na, propesyonal."
  "Iyon lang," naisip ni Jessica. "Oo naman."
  Pumitik ang mga daliri ng lalaki. "Alam ko na," sabi niya. "Hindi ko kailanman nakakalimutan ang isang magandang mukha. O ang isang magandang katawan. Saan ka sumasayaw?"
  "Bueno, nagtrabaho ako sa Bolshoi Theatre nang ilang taon. Pero ang pag-commute ay nakakabawas sa akin."
  Ikiniling ng lalaki ang kanyang ulo nang sampung digri, iniisip-o kung ano man ang ginagawa niya imbes na isipin-na ang Bolshoi Theater ay maaaring isang strip club sa Newark. "Hindi ako pamilyar sa lugar na iyon."
  "Natulala ako."
  "Hubad ba talaga iyon?"
  "Hindi. Pinagbibihis ka nila na parang sisne."
  "Wow," sabi niya. "Mukhang ang init naman niyan."
  "Ah, totoo 'yan."
  "Ano ang pangalan mo?"
  Isadora.
  "Ako si Chester. Chet ang tawag sa akin ng mga kaibigan ko."
  "Aba, Chester, ang saya ko namang makipag-usap sa'yo."
  "Aalis ka na ba?" Gumalaw siya nang bahagya palapit sa kanya. Parang gagamba. Para bang iniisip niyang iwan siya sa bangkito.
  "Oo, sa kasamaang palad. Tumatawag na ang tungkulin." Inilagay niya ang kanyang badge sa counter. Namutla ang mukha ni Chet. Parang nagpapakita ng krus sa isang bampira. Umatras siya.
  Bumalik si Byrne galing sa banyo ng mga lalaki, nakatitig nang masama kay Chet.
  "Uy, kumusta ka na?" tanong ni Chet.
  "Hindi na kailanman mas gaganda pa," sabi ni Byrne. Kay Jessica: "Handa na?"
  "Gawin natin ito."
  "Magkikita tayo," sabi ni Chet sa kanya. Ang gaan ng pakiramdam ko ngayon, sa kung anong dahilan.
  - Bibilangin ko ang mga minuto.
  
  
  
  Sa ikalawang palapag, dalawang detektib, sa pangunguna ng dalawang matipunong bodyguard, ang naglakbay sa isang maze ng mga pasilyo, na nagtatapos sa isang pinatibay na bakal na pinto. Sa itaas nito, na nababalutan ng makapal na proteksiyon na plastik, ay isang security camera. Isang pares ng elektronikong kandado ang nakasabit sa dingding sa tabi ng pinto, na walang anumang hardware. Nagsalita ang Thug One sa isang portable na radyo. Maya-maya, dahan-dahang bumukas ang pinto. Hinatak ito ni Thug Two palakihin. Pumasok sina Byrne at Jessica.
  Ang malaking silid ay mahina ang ilaw dahil sa mga di-tuwirang lampara, maitim na kulay kahel na mga sconce, at mga nakaumbok na canister na may mga spotlight. Isang tunay na lamparang Tiffany ang nag-adorno sa napakalaking mesang oak, kung saan nakaupo ang isang lalaking inilarawan ni Byrne bilang si Callum Blackburn lamang.
  Lumiwanag ang mukha ng lalaki nang makita niya si Byrne. "Hindi ako naniniwala," sabi niya. Tumayo siya, iniabot ang dalawang kamay sa harap niya na parang posas. Tumawa si Byrne. Nagyakapan ang mga lalaki at tinapik ang likod ng isa't isa. Umatras si Callum nang kalahating hakbang at muling tiningnan si Byrne, ang mga kamay ay nasa kanyang balakang. "Ang ganda mo."
  "Ikaw rin."
  "Hindi ako makapagreklamo," aniya. "Nalulungkot akong marinig ang tungkol sa mga problema mo." Malawak ang kanyang puntong Scottish, na pinahina ng mga taon na ginugol sa silangang Pennsylvania.
  "Salamat," sabi ni Byrne.
  Si Callum Blackburn ay animnapung taong gulang. Siya ay may makikisig na mga tampok ng mukha, maitim at masiglang mga mata, kulay pilak na balbas, at matingkad na buhok na nakasuklay patalikod. Nakasuot siya ng maayos na maitim na abuhing suit, puting kamiseta, bukas na kwelyo, at isang maliit na hikaw na parang singsing.
  "Ito ang aking kasama, si Detective Balzano," sabi ni Byrne.
  Umayos si Callum, humarap nang lubusan kay Jessica, at ibinaba ang baba bilang pagbati. Walang ideya si Jessica kung ano ang gagawin. Dapat ba siyang yumuko? Inilahad niya ang kanyang kamay. "Ikinagagalak kong makilala ka."
  Hinawakan ni Callum ang kamay niya at ngumiti. Para sa isang white-collar criminal, napakaganda niya. Ikinuwento ni Byrne kay Callum Blackburn ang tungkol sa kanya. Ang kaso niya ay credit card fraud.
  "Gusto ko sana," sabi ni Callum. "Kung alam ko lang na ganito kagwapo ang mga detektib nitong mga nakaraang araw, hindi ko sana isinuko ang buhay kriminal ko."
  "At ikaw?" tanong ni Byrne.
  "Isa lamang akong hamak na negosyante mula sa Glasgow," sabi niya nang may bahid ng ngiti. "At malapit na akong maging isang matandang ama."
  Isa sa mga unang aral na natutunan ni Jessica sa kalye ay ang mga pakikipag-usap sa mga kriminal ay laging may nakatagong kahulugan, halos tiyak na isang pagbaluktot sa katotohanan. Hindi ko siya nakilala, na ang ibig sabihin ay: lumaki kaming magkasama. Hindi ako karaniwang naroon. Nangyayari ito sa bahay namin. Ang "Inosente ako" ay halos palaging nangangahulugang ako ang may gawa nito. Noong unang sumali si Jessica sa pulisya, naramdaman niyang kailangan niya ng diksyunaryong kriminal-Ingles. Ngayon, halos sampung taon na ang lumipas, malamang ay maaari na siyang magturo ng kriminal na Ingles.
  Tila matagal nang lumalayo sina Byrne at Callum, ibig sabihin ay malamang na mas malapit na sa katotohanan ang usapan. Kapag may puminsala sa iyo at pinanood kang pumasok sa isang selda ng bilangguan, nagiging mas mahirap ang magpanggap na matapang.
  Gayunpaman, narito sila para kumuha ng impormasyon mula kay Callum Blackburn. Sa ngayon, kailangan muna nilang pag-usapan ang laro niya. Isang maikling usapan bago ang malaking usapan.
  "Kumusta ang pinakamamahal mong asawa?" tanong ni Callum.
  "Mabait pa rin," sabi ni Byrne, "pero hindi na ang asawa ko."
  "Nakakalungkot naman 'yang balitang 'yan," sabi ni Callum, mukhang gulat na gulat at dismayado. "Anong ginawa mo?"
  Sumandal si Byrne sa kanyang upuan, pinagkrus ang mga braso. Depensa. "Bakit mo iniisip na nagkamali ako?"
  Tinaas ni Callum ang isang kilay.
  "Sige," sabi ni Byrne. "Tama ka. Trabaho iyon."
  Tumango si Callum, marahil ay kinikilala na siya-at ang mga kriminal na kasama niya-ay bahagi ng "trabaho" at samakatuwid ay may bahaging responsable. "May kasabihan tayo sa Scotland. 'Ang pinutol na tupa ay tutubo muli.'"
  Tumingin si Byrne kay Jessica at saka ibinalik ang tingin kay Callum. Tinawag ba siyang tupa ng lalaki? "Mas totoo 'yung sinabi niya, 'di ba?" sabi ni Byrne, umaasang makakapag-move on na.
  Ngumiti si Callum, kumindat kay Jessica, at pinagsalikop ang mga daliri. "Kung gayon," sabi niya. "Ano ang utang na loob ko sa pagbisitang ito?"
  "Isang babaeng nagngangalang Christina Yakos ang natagpuang pinatay kahapon," sabi ni Byrne. "Kilala mo ba siya?"
  Hindi mabasa ang mukha ni Callum Blackburn. "Excuse me, ano nga ulit ang pangalan niya?"
  "Christina Yakos".
  Inilagay ni Byrne ang litrato ni Christina sa mesa. Pinagmasdan ng dalawang detektib si Callum habang nakatingin ito sa kanya. Alam niyang may nagmamasid sa kanya at wala siyang ibinunyag.
  "Kilala mo ba siya?" tanong ni Byrne.
  "Oo".
  "Paano?" tanong ni Byrne.
  "Pumunta siya sa trabaho ko kamakailan lang," sabi ni Callum.
  - Kinuha mo ba siya?
  "Ang anak kong si Alex ang namamahala sa recruitment."
  "Nagtrabaho ba siya bilang sekretarya?" tanong ni Jessica.
  "Hahayaan ko na si Alex na magpaliwanag." Naglakad palayo si Callum, kinuha ang kanyang cellphone, tumawag, at ibinaba ang tawag. Humarap siyang muli sa mga detektib. "Darating din siya agad."
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng opisina. Maayos ang mga kagamitan dito, kahit medyo walang lasa: wallpaper na gawa sa faux-suede, mga tanawin at eksena sa pangangaso na naka-frame na gintong filigree, isang fountain sa sulok na hugis-tatlong ginintuang sisne. "Ang irony mo naman," naisip niya.
  Ang dingding sa kaliwa ng mesa ni Callum ang pinakakahanga-hanga. Nagtatampok ito ng sampung flat-screen monitor na konektado sa mga CCTV camera, na nagpapakita ng iba't ibang anggulo ng mga bar, entablado, pasukan, parking lot, at kahera. Anim sa mga screen ang nagtatampok ng mga babaeng sumasayaw na iba't iba ang estado ng kanilang paghuhubad.
  Habang naghihintay sila, si Byrne ay nakatayong nakayuko sa harap ng display. Inisip ni Jessica kung napansin ba nito na nakanganga siya.
  Lumapit si Jessica sa mga monitor. Anim na pares ng suso ang gumalaw, ang ilan ay mas malaki kaysa sa iba. Binilang sila ni Jessica. "Pekeng, pekeng, totoo, pekeng, totoo, pekeng."
  Kinilabutan si Byrne. Para siyang limang taong gulang na kakaalam lang sa mapait na katotohanan tungkol sa Easter Bunny. Itinuro niya ang huling monitor, kung saan makikita ang isang mananayaw, isang napaka-malalaki at morenang babae. "Peke ba ito?"
  "Ito ay isang pekeng kopya".
  Habang nakatitig si Byrne, tinitingnan naman ni Jessica ang mga libro sa mga istante, karamihan ay gawa ng mga manunulat na Scottish-sina Robert Burns, Walter Scott, at J.M. Barrie. Pagkatapos ay napansin niya ang isang widescreen monitor na nakapaloob sa dingding sa likod ng mesa ni Callum. Mayroon itong uri ng screensaver: isang maliit na ginintuang kahon na patuloy na bumubukas at nagpapakita ng isang bahaghari.
  "Ano 'yan?" tanong ni Jessica kay Callum.
  "Isa itong closed-loop na koneksyon sa isang napaka-espesyal na club," sabi ni Callum. "Nasa ikatlong palapag ito. Ang tawag dito ay Pandora Room."
  "Gaano ka-kakaiba?"
  - Magpapaliwanag si Alex.
  "Anong nangyayari diyan?" tanong ni Byrne.
  Ngumiti si Callum. "Ang Pandora Lounge ay isang espesyal na lugar para sa mga espesyal na babae."
  OceanofPDF.com
  26
  Sa pagkakataong ito, nakarating si Tara Lynn Green sa tamang oras. Nanganganib siyang ma-ticket dahil sa speeding-isa na naman, at malamang na mabawi ang kanyang lisensya-at nag-park siya sa isang mamahaling lote malapit sa Walnut Street Theater. Iyon ang dalawang bagay na hindi niya kayang bayaran.
  Sa kabilang banda, ito ay isang audition para sa "Carousel," sa direksyon ni Mark Balfour. Ang inaasam na papel ay napunta kay Julie Jordan. Ginampanan ni Shirley Jones ang papel sa pelikulang 1956 at ginawa itong panghabambuhay na karera.
  Katatapos lang ni Tara ng isang matagumpay na pagpapalabas ng "Nine" sa Central Theatre sa Norristown. Tinawag siya ng isang lokal na tagasuri na "kaakit-akit." Para kay Tara, ang "bring it" ay halos kasingganda na ng inaasahan. Natanaw niya ang kanyang repleksyon sa bintana ng lobby ng teatro. Sa edad na dalawampu't pito, hindi na siya baguhan at hindi rin naman siya isang ingénue. Okay, dalawampu't walo, naisip niya. Pero sino ang nagbibilang?
  Naglakad siya ng dalawang bloke pabalik sa parking garage. Isang malamig na hangin ang umihip sa Walnut. Lumiko si Tara sa kanto, sinulyapan ang karatula sa maliit na kiosk, at kinalkula ang bayad sa paradahan. May utang siyang labing-anim na dolyar. Labing-anim na dolyar. May bente siya sa kanyang pitaka.
  Ah, mabuti. Parang ramen noodles na naman ngayong gabi. Bumaba si Tara sa hagdan ng basement, sumakay sa kotse, at hinintay itong uminit. Habang naghihintay, nagpatugtog siya ng CD-si Kay Starr na kumakanta ng "C'est Magnifique."
  Nang sa wakas ay uminit na ang sasakyan, ibinalik niya ang takbo ng sasakyan, habang ang kanyang isipan ay halo-halo ang mga pag-asa, pananabik bago ang premiere, magagandang review, at masigabong palakpakan.
  Pagkatapos ay nakaramdam siya ng suntok.
  Diyos ko, naisip niya. May nabangga ba siya? Ipinarada niya ang kotse, pinindot ang handbrake, at lumabas. Lumapit siya sa kotse at tiningnan ang ilalim nito. Wala naman. Wala naman siyang nabanggang kahit ano o kahit sino. Salamat sa Diyos.
  Pagkatapos ay nakita ito ni Tara: mayroon siyang apartment. Higit sa lahat, mayroon din siyang apartment. At wala pang dalawampung minuto ang mayroon siya para pumasok sa trabaho. Tulad ng ibang aktres sa Philadelphia, at marahil sa mundo, nagtrabaho si Tara bilang isang waitress.
  Tumingin siya sa paligid ng parking lot. Walang tao. Mga tatlumpung kotse, ilang van. Walang tao. Naku.
  Sinubukan niyang pigilan ang kanyang galit at pag-iyak. Hindi niya nga alam kung may ekstrang gulong sa trunk. Dalawang taong gulang na compact car iyon, at hindi pa niya kinailangang magpalit kahit isang gulong noon.
  "May problema ka ba?"
  Lumingon si Tara, medyo nagulat. Ilang hakbang mula sa kanyang sasakyan, isang lalaki ang bumababa mula sa isang puting van. May dala itong isang pumpon ng mga bulaklak.
  "Kumusta," sabi niya.
  "Hi." Turo niya sa gulong nito. "Mukhang hindi maganda."
  "Patag lang ang ilalim," sabi niya. "Ha ha."
  "Magaling talaga ako sa ganitong bagay," aniya. "Masaya akong tumulong."
  Sinulyapan niya ang kanyang repleksyon sa bintana ng kotse. Nakasuot siya ng puting lana na coat. Ang pinakamaganda niya. Naiisip niya ang grasa sa harap. At ang bayarin sa dry cleaning. Mas maraming gastusin. Siyempre, matagal nang nag-expire ang kanyang AAA membership. Hindi niya ito nagamit noong binayaran niya ito. At ngayon, siyempre, kailangan niya ito.
  "Hindi ko pwedeng hilingin sa'yo na gawin 'to," sabi niya.
  "Hindi naman mahalaga," sabi niya. "Hindi ka naman talaga nakadamit para sa pagkukumpuni ng kotse."
  Nakita ni Tara na palihim siyang sumulyap sa kanyang relo. Kung isasama niya ito sa gawaing ito, mas mabuting gawin na niya ito agad. "Sigurado ka bang hindi ito magiging masyadong abala?" tanong niya.
  "Hindi naman malaking bagay 'yan, talaga." Itinaas niya ang bouquet. "Kailangan ko itong maihatid bago mag-alas-kwatro, at saka ko lang matatapos ang araw na ito. Marami pa akong oras."
  Tumingin siya sa paligid ng parking lot. Halos walang tao. Kahit ayaw na ayaw niyang magpanggap na walang magawa (tutal, marunong naman siyang magpalit ng gulong), kailangan pa rin niya ng tulong.
  "Kailangan mo akong hayaang bayaran ka para dito," sabi niya.
  Itinaas niya ang kamay niya. "Ayokong marinig ang tungkol diyan. Isa pa, Pasko ngayon."
  At mabuti naman 'yan, naisip niya. Pagkatapos magbayad para sa paradahan, mayroon na siyang kabuuang apat na dolyar at labimpitong sentimo na matitira. "Napakabait mo naman."
  "Buksan mo ang baul," sabi niya. "Matatapos na ako maya-maya."
  Inabot ni Tara ang bintana at pinindot ang butas para sa trunk release. Naglakad siya papunta sa likuran ng kotse. Hinawakan ng lalaki ang jack at hinila palabas. Luminga-linga siya, naghahanap ng lugar para ilagay ang mga bulaklak. Isa itong malaking bouquet ng gladioli, na nakabalot sa matingkad na puting papel.
  "Sa tingin mo ba maibabalik mo ang mga 'to sa van ko?" tanong niya. "Papatayin ako ng amo ko kapag nadumihan ko ang mga 'to."
  "Syempre naman," sabi niya. Kinuha niya ang mga bulaklak mula sa kanya at humarap sa van.
  "...isang bagyo," aniya.
  Lumingon siya. "Pasensya na po ba?"
  "Pwede mo na lang ilagay sa likod."
  "Ah," sabi niya. "Sige."
  Lumapit si Tara sa van, iniisip na ang mga bagay na tulad nito-maliliit na kabaitan mula sa mga hindi niya kakilala-ang halos nagpanumbalik ng kanyang tiwala sa sangkatauhan. Maaaring maging isang mahirap na lungsod ang Philadelphia, ngunit kung minsan ay hindi mo lang alam. Binuksan niya ang pinto sa likod ng van. Inaasahan niyang makakita ng mga kahon, papel, halaman, floral foam, mga ribbon, marahil isang kumpol ng maliliit na kard at sobre. Sa halip, wala siyang nakita... wala. Malinis ang loob ng van. Maliban sa isang exercise mat sa sahig. At isang tupi ng asul at puting lubid.
  Bago pa man niya mailagay ang mga bulaklak, nakaramdam na siya ng presensya. Isang lapit. Masyadong lapit. Naamoy niya ang cinnamon mouthwash; nakakita siya ng anino na ilang pulgada lang ang layo.
  Nang lumingon si Tara sa anino, iwinaksi ng lalaki ang hawakan ng jack sa likod ng kanyang ulo. Kasabay nito ang mahinang kalabog. Umiling ang kanyang ulo. Lumitaw ang mga itim na bilog sa likod ng kanyang mga mata, na napapalibutan ng isang supernova ng matingkad na kulay kahel na apoy. Ibinaba niya muli ang bakal na pamalo, hindi sapat ang lakas para matumba siya, sapat lang para matigilan siya. Nanghina ang kanyang mga binti, at bumagsak si Tara sa malalakas na bisig.
  Ang sumunod na nalaman niya, nakahiga na siya nang patihaya sa isang exercise mat. Mainit ang kanyang pakiramdam. Amoy paint thinner ito. Narinig niya ang pagsara ng mga pinto, at pag-start ng makina.
  Nang imulat niyang muli ang kanyang mga mata, ang kulay abong liwanag ng araw ay tumatagos sa windshield. Gumagalaw ang mga ito.
  Habang sinusubukan niyang umupo, inabot niya ang isang puting tela. Idiniin niya ito sa mukha niya. Malakas ang amoy ng gamot. Di-nagtagal, lumutang siya palayo sa isang sinag ng nakasisilaw na liwanag. Ngunit bago pa maglaho ang mundo, biglang napagtanto ni Tara Lynn Greene-ang kaakit-akit na si Tara Lynn Greene-ang sinabi ng lalaki sa garahe:
  Ikaw ang aking ruwisenyor.
  OceanofPDF.com
  27
  Si Alasdair Blackburn ay mas matangkad na bersyon ng kanyang ama, mga tatlumpu, malapad ang balikat, at matipuno. Kaswal ang kanyang pananamit, medyo mahaba ang kanyang buhok, at nagsasalita siya nang may bahagyang punto. Nagkita sila sa opisina ni Callum.
  "Pasensya na kung pinaghintay ko kayo," sabi niya. "May kailangan akong asikasuhin." Nakipagkamay siya kina Jessica at Byrne. "Tawagin niyo na lang akong Alex."
  Ipinaliwanag ni Byrne kung bakit sila naroon. Ipinakita niya sa lalaki ang isang larawan ni Christina. Kinumpirma ni Alex na si Christina Yakos ay nagtatrabaho sa Stiletto.
  "Ano ang posisyon mo rito?" tanong ni Byrne.
  "Ako ang general manager," sabi ni Alex.
  "At ikaw ang kumukuha ng halos lahat ng tauhan?"
  "Ginagawa ko ang lahat - ang mga artista, ang mga waiter, ang mga kawani sa kusina, ang mga seguridad, ang mga tagalinis, ang mga parking attendant."
  Nagtaka si Jessica kung ano ang nagtulak sa kanya para upahan ang kaibigan niyang si Chet sa ibaba.
  "Gaano katagal nagtrabaho si Christina Yakos dito?" tanong ni Byrne.
  Nag-isip sandali si Alex. "Siguro mga tatlong linggo."
  "Sa anong volume?"
  Sumulyap si Alex sa kanyang ama. Sa gilid ng mga mata nito, nakita ni Jessica ang bahagyang pagtango mula kay Callum. Maaari sanang hawakan ni Alex ang recruitment, ngunit si Callum ang may kontrol.
  "Isa siyang artista," sabi ni Alex. Sandaling nagliwanag ang kanyang mga mata. Naisip ni Jessica kung ang relasyon niya kay Christina Yakos ay lumampas na ba sa propesyonal na aspeto.
  "Isang mananayaw?" tanong ni Byrne.
  "Oo at hindi."
  Tumingin sandali si Byrne kay Alex, naghihintay ng paglilinaw. Walang ibinigay na kahit ano. Mas lalo pa siyang nagpumilit. "Ano nga ba ang 'hindi'?"
  Naupo si Alex sa gilid ng malaking mesa ng kanyang ama. "Isa siyang mananayaw, pero hindi tulad ng ibang mga babae." Iniwas niya ang kanyang kamay patungo sa mga monitor.
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Ipapakita ko sa iyo," sabi ni Alex. "Umakyat tayo sa ikatlong palapag. Sa sala ni Pandora."
  "Anong meron sa ikatlong palapag?" tanong ni Byrne. "Lap dances?"
  Ngumiti si Alex. "Hindi," sabi niya. "Iba na."
  "Isa pa?"
  "Oo," sabi niya, sabay tawid sa silid at pagbukas ng pinto para sa kanila. "Ang mga kabataang babae na nagtatrabaho sa Pandora Lounge ay mga performance artist."
  
  
  
  Ang PANDORA ROOM sa ikatlong palapag ng Stiletto ay binubuo ng walong silid na pinaghihiwalay ng isang mahaba at madilim na pasilyo. Napapalamutian ang mga dingding ng mga kristal na sconce at velvet na wallpaper na may mga fleur-de-lis. Ang karpet ay matingkad na asul na shag. Sa dulo ay nakatayo ang isang mesa at isang gintong salamin na may ugat. Ang bawat pinto ay may kupas na numerong tanso.
  "Pribadong palapag ito," sabi ni Alex. "Mga pribadong mananayaw. Eksklusibo. Madilim na ngayon dahil hindi ito magbubukas hanggang hatinggabi."
  "Dito ba nagtatrabaho si Christina Yakos?" tanong ni Byrne.
  "Oo."
  "Sabi ng ate niya, nagtatrabaho raw siya bilang sekretarya."
  "May mga batang babae na atubiling aminin na sila ay mga kakaibang mananayaw," sabi ni Alex. "Inilalagay namin ang anumang gusto nila sa mga porma."
  Habang naglalakad sila sa pasilyo, binuksan ni Alex ang mga pinto. Iba-iba ang tema ng bawat kwarto. Ang isa ay may temang Wild West, na may sup sa sahig na kahoy at isang tansong tuyong imburnal. Ang isa ay replika ng isang kainan noong dekada 1950. Ang isa naman ay may temang Star Wars. Parang pumasok sa lumang pelikulang Westworld, naisip ni Jessica, ang kakaibang resort kung saan gumanap si Yul Brynner bilang isang robot na gunslinger na nagkamali. Sa mas malapitang pagtingin sa mas maliwanag na ilaw, natuklasan na medyo luma na ang mga kwarto, at ang ilusyon ng iba't ibang makasaysayang lokasyon ay isa lamang-isang ilusyon.
  Bawat silid ay may isang komportableng upuan at isang bahagyang nakataas na entablado. Walang mga bintana. Ang mga kisame ay pinalamutian ng masalimuot na network ng mga ilaw sa track.
  "Kaya nagbabayad nang malaki ang mga lalaki para lang makakuha ng pribadong pagtatanghal sa mga bulwagang ito?" tanong ni Byrne.
  "Minsan babae, pero hindi madalas," sagot ni Alex.
  - Maaari ko bang itanong kung magkano?
  "Nag-iiba-iba ito sa bawat babae," aniya. "Pero sa karaniwan, mga dalawang daang dolyar ito. Dagdag pa ang mga tip."
  "Gaano katagal?"
  Ngumiti si Alex, marahil ay inaasahan ang susunod na itatanong. "Apatnapu't limang minuto."
  - At sayawan lang ba ang nangyayari sa mga silid na ito?
  "Opo, detektib. Hindi po ito bahay-aliwan."
  "Nagtrabaho ba si Christina Yakos sa entablado sa ibaba?" tanong ni Byrne.
  "Hindi," sabi ni Alex. "Dito lang siya nagtatrabaho. Ilang linggo pa lang ang nakalipas nang magsimula siya, pero napakagaling at napakasikat niya."
  Naging malinaw kay Jessica kung paano babayaran ni Christina ang kalahati ng upa sa isang mamahaling townhouse sa North Lawrence.
  "Paano pinipili ang mga babae?" tanong ni Byrne.
  Naglakad si Alex sa pasilyo. Sa dulo ay nakatayo ang isang mesa na may kristal na plorera na puno ng sariwang gladioli. Inabot ni Alex ang drawer sa mesa at kinuha ang isang briefcase na gawa sa leatherette. Binuksan niya ang libro at nakita ang isang pahina na may apat na litrato ni Christina. Ang isa ay kay Christina na nakasuot ng costume sa dancehall ng Wild West; sa isa naman ay nakasuot siya ng toga.
  Ipinakita ni Jessica ang larawan ng damit na suot ni Christina pagkatapos ng kanyang pagkamatay. "Nakapagsuot na ba siya ng ganyang damit?"
  Tiningnan ni Alex ang litrato. "Hindi," sabi niya. "Hindi 'yan isa sa mga paksa natin."
  "Paano nakarating ang mga kliyente mo rito?" tanong ni Jessica.
  "Mayroong isang walang markang pasukan sa likod ng gusali. Ang mga kostumer ay pumapasok, nagbabayad, at pagkatapos ay inihahatid palabas ng hostess."
  "May listahan ka ba ng mga kliyente ni Christina?" tanong ni Byrne.
  "Natatakot akong hindi. Hindi ito karaniwang inilalagay ng mga lalaki sa kanilang mga Visa card. Gaya ng naiisip mo, ito ay negosyong cash lang ang binabayaran."
  "Mayroon bang sinuman na kayang magbayad nang higit sa isang beses para mapanood siyang sumayaw? Isang taong maaaring nahuhumaling sa kanya?"
  "Hindi ko alam 'yan. Pero tatanungin ko ang ibang mga babae."
  Bago bumaba, binuksan ni Jessica ang pinto sa huling silid sa kaliwa. Sa loob ay isang replika ng isang tropikal na paraiso, kumpleto sa buhangin, mga upuang pangpahingahan, at mga plastik na puno ng palma.
  Sa ilalim ng Philadelphia, akala niya alam niya, mayroong isang buong Philadelphia.
  
  
  
  Naglalakad sila papunta sa kanilang sasakyan sa Kalye Saranchovaya. Bumubuhos ang mahinang niyebe.
  "Tama ka," sabi ni Byrne.
  Huminto si Jessica. Huminto si Byrne sa tabi niya. Inilagay ni Jessica ang kamay niya sa tainga niya. "Pasensya na, hindi ko masyadong narinig," sabi niya. "Maaari mo bang ulitin 'yan para sa akin, pakiusap?"
  Ngumiti si Byrne. "Tama ka. Si Christina Jakos ay may lihim na buhay."
  Nagpatuloy sila sa paglalakad sa kalye. "Sa tingin mo ba ay kaya niyang kunin ang isang lalaking ikakasal, tumanggi sa mga panliligaw nito, at saka siya inatake?" tanong ni Jessica.
  "Posible talaga. Pero parang napakatindi ng reaksyon na 'yan."
  "May mga taong medyo matindi talaga." Naisip ni Jessica si Christina, o sinumang mananayaw na nakatayo sa entablado, habang may nakaupo sa dilim, nanonood at nagpaplano ng kanyang kamatayan.
  "Tama," sabi ni Byrne. "At sinumang magbabayad ng dalawang daang dolyar para sa isang pribadong sayawan sa isang saloon sa Wild West ay malamang na nakatira sa isang mundo ng mga engkanto."
  "Dagdag na tip."
  "Dagdag na tip."
  "Naisip mo na ba na baka may gusto si Alex kay Christina?"
  "Ah, oo," sabi ni Byrne. "Medyo nalalabo ang tingin niya sa kanya noong pinag-uusapan niya ito."
  "Siguro dapat mong interbyuhin ang ilan sa mga babae sa Stiletto," sabi ni Jessica, habang dinidilaan ang pisngi niya. "Tingnan mo kung may maidaragdag sila."
  "Isa itong maruming trabaho," sabi ni Byrne. "Ang ginagawa ko para sa departamento."
  Sumakay sila sa kotse at nag-buckle. Tumunog ang cellphone ni Byrne. Sinagot niya ito at nakinig. Walang imik, ibinaba niya ang tawag. Lumingon siya at sandaling tumitig sa bintana ng driver's side.
  "Ano ito?" tanong ni Jessica.
  Natahimik si Byrne nang ilang sandali pa, na parang hindi niya ito narinig. Pagkatapos: "Si John pala."
  Ang tinutukoy ni Byrne ay si John Shepherd, isang kapwa detektib ng homicide. Pinaandar ni Byrne ang kotse, binuksan ang asul na ilaw sa dashboard, tinapakan ang gasolinahan, at humarurot papasok sa trapiko. Tahimik siya.
  "Kevin."
  Hinampas ni Byrne ang kanyang kamao sa dashboard. Dalawang beses. Pagkatapos ay huminga siya nang malalim, bumuntong-hininga, humarap sa kanya, at sinabi ang huling bagay na inaasahan niyang marinig: "Patay na si Walt Brigham."
  OceanofPDF.com
  28
  Pagdating nina Jessica at Byrne sa pinangyarihan sa Lincoln Drive, bahagi ng Fairmount Park malapit sa Wissahickon Creek, naroon na ang dalawang van ng CSU, tatlong sector car, at limang detektib. Na-record ang video ng pinangyarihan ng krimen sa buong biyahe. Inilipat ang trapiko sa dalawang mabagal na lane.
  Para sa pulisya, ang website na ito ay kumakatawan sa galit, determinasyon, at isang partikular na uri ng poot. Ito ay kakaiba sa kanila.
  Ang itsura ng katawan ay higit pa sa kasuklam-suklam.
  Nakahiga si Walt Brigham sa lupa sa harap ng kanyang sasakyan, sa gilid ng kalsada. Nakahiga siya nang patihaya, nakaunat ang kanyang mga braso, nakataas ang mga palad sa pagmamakaawa. Siya ay sinunog nang buhay. Ang amoy ng nasusunog na laman, malutong na balat, at inihaw na mga buto ay pumuno sa hangin. Ang kanyang bangkay ay isang nangingitim na balat. Ang kanyang gintong detektib na badge ay maingat na inilagay sa kanyang noo.
  Muntik nang mabulunan si Jessica. Kinailangan niyang tumalikod sa nakakatakot na tanawin. Naalala niya ang hitsura ni Walt noong nakaraang gabi. Minsan pa lang niya itong nakita noon, ngunit kilala ito sa departamento at marami siyang kaibigan.
  Ngayon ay patay na siya.
  Sina Detective Nikki Malone at Eric Chavez ang magsasagawa ng imbestigasyon sa kaso.
  Si Nikki Malone, tatlumpu't isa, ay isa sa mga bagong detektib sa homicide squad, ang tanging babae bukod kay Jessica. Gumugol si Nikki ng apat na taon sa kalakalan ng droga. Sa kanyang taas na halos limang talampakan at apat na pulgada at bigat na 110 libra-blonde, asul ang mga mata, at maputi ang buhok-marami siyang dapat patunayan, bukod pa sa kanyang kasarian. Sina Nikki at Jessica ay nagtrabaho sa isang detalye noong nakaraang taon at agad na nagkasundo. Nagsanay pa nga silang magkasama nang ilang beses. Nagsanay si Nikki ng taekwondo.
  Si Eric Chavez ay isang beteranong detektib at siyang tatak ng yunit. Hindi kailanman lumalampas si Chavez sa salamin nang hindi sinusuri ang sarili. Ang kanyang mga drawer ng file ay puno ng mga magasin na GQ, Esquire, at Vitals. Ang mga uso sa fashion ay hindi lumitaw nang hindi niya nalalaman, ngunit ang mismong atensyon sa detalye ang dahilan kung bakit siya isang mahusay na imbestigador.
  Ang magiging papel ni Byrne ay bilang isang saksi-isa siya sa mga huling taong nakausap ni Walt Brigham sa Finnigan's Wake-bagaman walang umaasa na uupo siya sa gilid habang isinasagawa ang imbestigasyon. Sa bawat pagkakataong may napapatay na opisyal ng pulisya, humigit-kumulang 6,500 kalalakihan at kababaihan ang sangkot.
  Bawat pulis sa Philadelphia.
  
  
  
  Si Marjorie Brigham ay isang payat na babae na nasa huling bahagi ng kanyang edad singkwenta. Mayroon siyang maliliit at natatanging mga tampok ng katawan, maikli at pilak na buhok, at malinis na mga kamay ng isang babaeng nasa gitnang uri na hindi kailanman nagdedelegate ng anumang gawaing-bahay. Nakasuot siya ng kulay kayumangging pantalon at isang kulay tsokolateng niniting na sweater, at isang simpleng gintong pulseras sa kanyang kaliwang pulso.
  Ang kanyang sala ay pinalamutian ng sinaunang istilo ng Amerika, na may masayang beige na wallpaper. Isang mesang maple ang nakatayo sa harap ng bintana na nakaharap sa kalye, kung saan nakatayo ang isang hanay ng mga kapaki-pakinabang na halaman sa loob ng bahay. Sa sulok ng silid-kainan ay nakatayo ang isang puno ng Pasko na gawa sa aluminyo na may mga puting ilaw at pulang palamuti.
  Pagdating nina Byrne at Jessica, nakaupo si Marjorie sa isang nakahilig na upuan sa harap ng telebisyon. Hawak niya ang isang itim na Teflon spatula sa kanyang kamay, parang isang nalantang bulaklak. Nang araw na iyon, sa unang pagkakataon sa loob ng ilang dekada, walang mapaglulutuan. Tila hindi niya maibaba ang mga pinggan. Ang paglalagay ng mga ito ay nangangahulugan na hindi na babalik si Walt. Kung kasal ka sa isang pulis, natatakot ka araw-araw. Natatakot ka sa telepono, sa katok sa pinto, sa tunog ng sasakyang huminto sa labas ng iyong bahay. Natatakot ka sa tuwing may "special report" na lumalabas sa TV. Pagkatapos, isang araw, nangyari ang hindi inaasahan, at wala nang dapat katakutan. Bigla mong napagtanto na sa lahat ng oras na ito, sa lahat ng mga taon na ito, ang takot ay naging kaibigan mo. Ang takot ay nangangahulugan na may buhay. Ang takot ay pag-asa.
  Wala roon si Kevin Byrne sa opisyal na kapasidad. Naroon siya bilang isang kaibigan, isang kapatid na opisyal. Gayunpaman, imposibleng hindi magtanong. Naupo siya sa braso ng sofa at hinawakan ang isang kamay ni Marjorie.
  "Handa ka na bang magtanong?" tanong ni Byrne nang malumanay at mabait hangga't maaari.
  Tumango si Marjorie.
  "May mga utang si Walt? May tao ba siyang maaaring naging problema niya?"
  Nag-isip si Marjorie nang ilang segundo. "Hindi," sabi niya. "Wala naman."
  "May nabanggit ba siyang anumang partikular na banta? Mayroon bang sinumang maaaring may galit sa kanya?"
  Umiling si Marjorie. Kinailangan pang subukang imbestigahan ni Byrne ang linyang iyon ng pagtatanong, bagama't malabong ibahagi ni Walt Brigham ang ganoong bagay sa kanyang asawa. Sandali, umalingawngaw sa isipan ni Byrne ang boses ni Matthew Clark.
  Hindi pa ito ang katapusan.
  "Ito ba ang kaso mo?" tanong ni Marjorie.
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Nag-iimbestiga sina Detective Malone at Chavez. Darating sila mamaya."
  "Magaling ba sila?"
  "Sige," sagot ni Byrne. "Ngayon alam mo na na gugustuhin nilang tingnan ang ilan sa mga gamit ni Walt. Ayos lang ba sa iyo 'yan?"
  Tumango lang si Marjorie Brigham, walang maisalita.
  "Tandaan mo, kung may anumang problema o tanong na lumitaw, o kung gusto mo lang makipag-usap, tawagan mo muna ako, ha? Anumang oras. Araw man o gabi. Nandito lang ako agad."
  "Salamat, Kevin."
  Tumayo si Byrne at binoton ang kanyang amerikana. Tumayo rin si Marjorie. Sa wakas, ibinaba niya ang pala, saka niyakap ang malaking lalaking nakatayo sa harap niya, isinubsob ang mukha sa malapad na dibdib nito.
  
  
  
  Kumalat na ang balita sa buong lungsod, sa buong rehiyon. Nagsisimula nang magbukas ang mga balita sa Lincoln Drive. Mayroon silang potensyal na isang kahindik-hindik na balita. Limampu o animnapung pulis ang nagtipon sa isang tavern, isa sa kanila ang umalis at napatay sa isang liblib na bahagi ng Lincoln Drive. Ano ang ginagawa niya roon? Droga? Seks? Paghihiganti? Para sa isang departamento ng pulisya na patuloy na nasa ilalim ng masusing pagsisiyasat ng bawat grupo ng karapatang sibil, bawat lupon ng mga tagapagbantay, bawat komite ng aksyon ng mamamayan, hindi pa kasama ang lokal at kadalasang pambansang media, hindi maganda ang dating nito. Ang presyur mula sa mga matataas na opisyal na ayusin ang problemang ito, at ayusin ito nang mabilis, ay napakalaki na at lumalaki bawat oras.
  OceanofPDF.com
  29
  "Anong oras umalis si Walt sa bar?" tanong ni Nikki. Nakapalibot sila sa homicide desk: sina Nikki Malone, Eric Chavez, Kevin Byrne, Jessica Balzano, at Ike Buchanan.
  "Hindi ako sigurado," sabi ni Byrne. "Siguro dalawa."
  "Nakausap ko na ang isang dosenang detektib. Sa palagay ko ay walang nakakita sa kanyang pag-alis. Party niya iyon. Sa tingin mo ba ay tama iyon?" tanong ni Nikki.
  Hindi totoo iyan. Pero nagkibit-balikat si Byrne. "Ganito talaga. Lahat tayo ay naging abala. Lalo na si Walt."
  "Okay," sabi ni Nikki. Binuklat niya ang ilang pahina ng kanyang kuwaderno. "Dumating si Walt Brigham sa Finnigan's Wake kagabi bandang alas-8 ng gabi at ininom ang kalahati ng pinakamataas na istante. Kilala mo ba siyang malakas uminom?"
  "Isa siyang homicide detective. At ito ang kanyang retirement party."
  "Punto nga," sabi ni Nikki. "Nakita mo na ba siyang nakipagtalo sa kahit sino?"
  "Hindi," sabi ni Byrne.
  "Nakita mo ba siyang umalis sandali at bumalik?"
  "Hindi ako ang may gawa," sagot ni Byrne.
  - Nakita mo ba siyang tumatawag?
  "Hindi."
  "Nakilala mo ba ang karamihan sa mga tao sa party?" tanong ni Nikki.
  "Halos lahat," sabi ni Byrne. "Marami na akong naimbentong mga taong 'yan."
  - Mayroon bang anumang mga lumang alitan, anumang bagay na nagmula pa sa nakaraan?
  - Wala akong alam.
  - Kaya, nakausap mo ang biktima sa bar bandang alas-dos y medya at hindi mo na siya nakita pagkatapos noon?
  Umiling si Byrne. Naisip niya kung ilang beses na niyang ginawa ang eksaktong ginawa ni Nikki Malone, kung ilang beses niyang ginamit ang salitang "biktima" sa halip na pangalan ng isang tao. Hindi niya talaga maintindihan kung ano ang tunog nito. Hanggang ngayon. "Hindi," sabi ni Byrne, biglang nakaramdam ng kawalan ng silbi. Bagong karanasan ito para sa kanya-ang pagiging isang saksi-at hindi niya ito masyadong nagustuhan. Hindi niya ito nagustuhan kahit kailan.
  "May idadagdag pa ba kayo, Jess?" tanong ni Nikki.
  "Hindi naman," sabi ni Jessica. "Umalis ako roon bandang hatinggabi."
  - Saan ka nag-park?
  "Sa Ikatlo."
  - Malapit sa parking lot?
  Umiling si Jessica. "Malapit sa Green Street."
  - May nakita ka bang tumatambay sa parking lot sa likod ng Finnigan's?
  "Hindi."
  "May naglalakad ba sa kalye noong umalis ka?"
  "Walang sinuman."
  Isinagawa ang survey sa loob ng dalawang blokeng radius. Walang nakakita kay Walt Brigham na umalis sa bar, naglakad sa Third Street, pumasok sa parking lot, o nagmaneho palayo.
  
  
  
  Maagang kumain sina Jessica at Byrne ng hapunan sa Standard Tap Restaurant sa Second at Poplar. Kumain sila nang tahimik matapos marinig ang balita tungkol sa pagpatay kay Walt Brigham. Dumating ang unang ulat. Si Brigham ay nagtamo ng tama ng blunt force sa likod ng ulo, pagkatapos ay binuhusan ng gasolina at sinunog. Isang tangke ng gasolina, isang karaniwang dalawang-galong plastik, ang natagpuan sa kakahuyan malapit sa pinangyarihan ng krimen, ang uri na matatagpuan kahit saan, na walang mga fingerprint. Kokonsultahin ng medical examiner ang isang forensic dentist at magsasagawa ng dental identification, ngunit walang duda na ang sunog na bangkay ay kay Walter Brigham.
  "Kung gayon, ano ang mangyayari sa Bisperas ng Pasko?" sa wakas ay tanong ni Byrne, sinusubukang pagaanin ang pakiramdam.
  "Darating ang tatay ko," sabi ni Jessica. "Siya lang, ako, si Vincent, at si Sophie ang makakasama namin. Pupunta kami sa bahay ng tiyahin ko para sa Pasko. Noon pa man ay ganoon na ang sitwasyon. Ikaw naman?"
  - Mananatili ako sa aking ama at tutulungan siyang magsimulang mag-impake.
  "Kumusta ang tatay mo?" tanong ni Jessica. Nang mabaril si Byrne at ma-induce coma, araw-araw siyang pumupunta sa ospital nang ilang linggo. Minsan ay nakakarating siya lampas hatinggabi, ngunit kadalasan, kapag may pulis na nasugatan habang nagtutupad ng tungkulin, walang opisyal na oras ng pagbisita. Anuman ang oras, naroon si Padraig Byrne. Hindi niya kayang umupo sa intensive care unit kasama ang kanyang anak sa emosyonal na paraan, kaya may inihandang upuan para sa kanya sa pasilyo kung saan siya nagbabantay-isang kumot ng termos sa tabi niya, hawak ang isang dyaryo-sa lahat ng oras. Hindi kailanman kinausap ni Jessica ang lalaki nang detalyado, ngunit ang ritwal ng paglalakad sa kanto at makita itong nakaupo roon dala ang kanyang mga rosaryohan at tumatango ng "magandang umaga, magandang hapon, o magandang gabi" ay palagian, isang bagay na inaabangan niya sa mga panahong iyon ng magugulong; ito ang naging pundasyon kung saan niya itinatayo ang pundasyon ng kanyang mga pag-asa.
  "Mabuti naman siya," sabi ni Byrne. "Sabi ko na nga ba lilipat siya sa Northeast, 'di ba?"
  "Oo," sabi ni Jessica. "Hindi ako makapaniwala na aalis na siya ng South Philadelphia."
  "Hindi rin siya puwede. Mamaya nang gabing iyon, kakain ako ng hapunan kasama si Colleen. Sasama sana sa amin si Victoria, pero nasa Meadville pa rin siya. Masama ang pakiramdam ng nanay niya."
  "Alam mo, puwede kayong pumunta ni Colleen dito pagkatapos ng hapunan," sabi ni Jessica. "Gumagawa ako ng napakasarap na tiramisu. Bagong luto na mascarpone mula kay DiBruno. Maniwala ka sa akin, kilalang umiyak nang hindi mapigilan ang mga lalaking nasa hustong gulang. Isa pa, palaging nagpapadala ang Tiyo Vittorio ko ng isang kahon ng homemade niyang vino di tavola. Nakikinig kami sa Christmas album ni Bing Crosby. Nakakainis ang panahon ngayon."
  "Salamat," sabi ni Byrne. "Tingnan ko kung ano ang mangyayari."
  Si Kevin Byrne ay kasing-mapagbigay sa pagtanggap ng mga imbitasyon at sa pagtanggi niya sa mga ito. Nagpasya si Jessica na huwag nang ipilit pa ang isyu. Natahimik silang muli, ang kanilang mga iniisip, tulad ng lahat ng nasa PPD nang araw na iyon, ay napunta kay Walt Brigham.
  "Tatlumpu't walong taon sa trabaho," sabi ni Byrne. "Maraming taong pinalayas si Walt."
  "Sa tingin mo ba ay siya ang ipinadala niya?" tanong ni Jessica.
  - Doon ako magsisimula.
  "Noong nakausap mo siya bago ka umalis, may indikasyon ba siyang may mali?"
  "Hindi naman. Ibig kong sabihin, naramdaman kong medyo nababahala siya tungkol sa pagreretiro. Pero tila positibo siya sa katotohanang makukuha niya ang kanyang lisensya."
  "Lisensya?"
  "Lisensya sa pagiging PI," sabi ni Byrne. "Sabi niya makakalaban niya ang anak ni Richie DiCillo."
  "Anak ni Richie DiCillo? Hindi ko maintindihan ang ibig mong sabihin."
  Maikling ikinuwento ni Byrne kay Jessica ang tungkol sa pagpatay kay Annemarie DiCillo noong 1995. Nangilabot si Jessica sa kwento. Wala siyang ideya.
  
  
  
  Habang nagmamaneho sila sa bayan, naisip ni Jessica kung gaano kaliit si Marjorie Brigham sa mga bisig ni Byrne. Naisip niya kung ilang beses na bang napunta si Kevin Byrne sa ganitong posisyon. Nakakatakot talaga siya kung nasa maling panig ka. Pero kapag hinila ka niya palapit sa kanya, kapag tiningnan ka niya gamit ang malalalim na matang esmeralda, pinaparamdam niya sa iyo na ikaw lang ang tao sa mundo, at ang mga problema mo ay naging kanya na lang.
  Ang mapait na katotohanan ay nagpatuloy ang gawain.
  Kinailangan kong isipin ang isang patay na babaeng nagngangalang Christina Yakos.
  OceanofPDF.com
  30
  Hubad na nakatayo ang buwan sa liwanag ng buwan. Gabi na. Ito ang paborito niyang oras.
  Noong siya ay pitong taong gulang at nagkasakit ang kanyang lolo sa unang pagkakataon, inakala ni Moon na hindi na niya ito makikita muli. Umiyak siya nang ilang araw hanggang sa sumuko ang kanyang lola at dinala siya sa ospital para dalawin. Sa mahaba at nakalilitong gabing iyon, ninakaw ni Moon ang isang bote ng dugo ng kanyang lolo na gawa sa salamin. Itinakip niya ito nang mahigpit at itinago sa silong ng kanyang bahay.
  Noong ikawalong kaarawan niya, namatay ang kanyang lolo. Ito ang pinakamasamang nangyari sa kanya. Marami siyang itinuro sa kanyang lolo, binabasahan siya nito tuwing gabi, at ikinukwento ang mga kuwento tungkol sa mga ogre, diwata, at hari. Naaalala ni Moon ang mahahabang araw ng tag-araw kung kailan pumupunta rito ang buong pamilya. Mga totoong pamilya. Tumugtog ang musika, at nagtawanan ang mga bata.
  Tapos tumigil na sa paglapit ang mga bata.
  Pagkatapos noon, namuhay nang tahimik ang kanyang lola hanggang sa dinala niya si Moon sa kagubatan, kung saan pinanood niya ang mga batang babaeng naglalaro. Dahil sa kanilang mahahabang leeg at makinis na puting balat, para silang mga sisne mula sa isang kuwentong engkanto. Nang araw na iyon, nagkaroon ng isang kakila-kilabot na bagyo; dumagundong ang kulog at kidlat sa kagubatan, na pumuno sa mundo. Sinubukan ni Moon na protektahan ang mga sisne. Gumawa siya ng pugad para sa kanila.
  Nang malaman ng kaniyang lola ang kaniyang ginawa sa kagubatan, dinala siya nito sa isang madilim at nakakatakot na lugar, isang lugar kung saan nakatira ang mga batang katulad niya.
  Nakadungaw si Moon sa bintana sa loob ng maraming taon. Gabi-gabi siyang pinupuntahan ni Moon, ikinukwento ang mga paglalakbay nito. Nalaman ni Moon ang tungkol sa Paris, Munich, at Uppsala. Nalaman niya ang tungkol sa Baha at sa Kalye ng mga Libingan.
  Nang magkasakit ang kanyang lola, pinauwi siya. Bumalik siya sa isang tahimik at bakanteng lugar. Isang lugar ng mga multo.
  Wala na ang kanyang lola. Malapit nang gibain ng hari ang lahat.
  Ibinubunga ni Luna ang kanyang mga buto sa malambot na asul na liwanag ng buwan. Naisip niya ang kanyang nightingale. Nakaupo ito sa boathouse at naghihintay, tahimik ang kanyang boses sandali. Hinalo niya ang kanyang mga buto sa isang patak ng dugo. Inayos niya ang kanyang mga brush.
  Mamaya ay isusuot niya ang kanyang damit, puputulin ang lubid at tutungo sa boathouse.
  Ipapakita niya sa nightingale ang kanyang mundo.
  OceanofPDF.com
  31
  Nakaupo si Byrne sa kanyang kotse sa Eleventh Street, malapit sa Walnut. Plano sana niyang dumating nang maaga, ngunit naihatid siya roon ng kanyang kotse.
  Hindi siya mapakali at alam niya kung bakit.
  Si Walt Brigham lang ang nasa isip niya. Naisip niya ang mukha ni Brigham nang pag-usapan niya ang kaso ni Annemarie DiCillo. May tunay na pagmamahal doon.
  Mga karayom ng pino. Usok.
  Bumaba si Byrne ng kotse. Plano niyang dumaan sandali sa bahay ni Moriarty. Pagdating niya sa kalagitnaan ng pinto, nagbago ang isip niya. Bumalik siya sa kotse niya na parang naguguluhan. Palagi siyang pabigla-bigla sa pagdedesisyon at mabilis na reaksyon, pero ngayon parang paikot-ikot lang siya. Marahil ay mas naapektuhan siya ng pagpatay kay Walt Brigham kaysa sa inaakala niya.
  Pagbukas niya ng kotse, may narinig siyang papalapit. Lumingon siya. Si Matthew Clarke pala iyon. Mukhang kinakabahan, namumula ang mga mata, at kinakabahan si Clarke. Pinagmasdan ni Byrne ang mga kamay ng lalaki.
  "Anong ginagawa mo rito, Ginoong Clark?"
  Nagkibit-balikat si Clark. "Isang malayang bansa ito. Maaari akong pumunta kahit saan ko gusto."
  "Oo, puwede," sabi ni Byrne. "Gayunpaman, mas gugustuhin ko na wala sa paligid ko ang mga lugar na iyon."
  Dahan-dahang dumukot si Clark sa kanyang bulsa at kinuha ang kanyang camera phone. Ibinaling niya ang screen kay Byrne. "Kung gusto ko, puwede pa akong pumunta sa 1200 block ng Spruce Street."
  Noong una, inakala ni Byrne na nagkamali siya ng dinig. Pagkatapos ay tiningnan niyang mabuti ang larawan sa maliit na screen ng kanyang cellphone. Nanlumo siya. Ang larawan ay ng bahay ng kanyang asawa. Ang bahay kung saan natutulog ang kanyang anak na babae.
  Naagaw ni Byrne ang telepono mula sa kamay ni Clark, hinawakan ang lalaki sa lapels, at itinulak ito sa pader na ladrilyo sa likuran niya. "Makinig ka sa akin," sabi niya. "Naririnig mo ba ako?"
  Nanood lang si Clark, nanginginig ang mga labi. Plano na niya ang sandaling ito, ngunit ngayong dumating na ito, hindi siya handa sa agarang at kalupitan nito.
  "Sasabihin ko ito minsan," sabi ni Byrne. "Kapag lumapit ka ulit sa bahay na ito, hahabulin kita at babarilin kita ng bala sa ulo mo. Naiintindihan mo ba?"
  - Sa tingin ko hindi ikaw...
  "Huwag kang magsalita. Makinig ka. Kung may problema ka sa akin, sa akin 'yun, hindi sa pamilya ko. Huwag kang makikialam sa pamilya ko. Gusto mo bang ayusin ito ngayon? Ngayong gabi? Aayusin natin ito."
  Binitawan ni Byrne ang amerikana ng lalaki. Umatras siya. Sinubukan niyang pigilan ang sarili. Iyon lang ang kailangan niya: isang sibil na reklamo laban sa kanya.
  Ang totoo, hindi kriminal si Matthew Clarke. Hindi pa sa ngayon. Sa puntong ito, si Clarke ay isa lamang ordinaryong tao, na sumasakay sa isang kakila-kilabot at nakakadurog-kaluluwang alon ng kalungkutan. Binatikos niya si Byrne, ang sistema, ang kawalan ng katarungan sa lahat ng ito. Kahit gaano pa ito ka-hindi naaangkop, naunawaan ni Byrne.
  "Umalis ka na," sabi ni Byrne. "Ngayon na."
  Inayos ni Clark ang kanyang damit, sinusubukang ibalik ang kanyang dignidad. "Hindi mo ako masabi kung ano ang gagawin ko."
  "Umalis ka na, Mr. Clark. Humingi ka ng tulong."
  "Hindi naman ganoon kasimple."
  "Ano ang gusto mo?"
  "Gusto kong aminin mo ang ginawa mo," sabi ni Clark.
  "Ano bang nagawa ko?" Huminga nang malalim si Byrne, sinusubukang pakalmahin ang sarili. "Wala kang alam tungkol sa akin. Kapag nakita mo na ang mga nakita ko at napuntahan mo na ang mga napuntahan ko, mag-uusap tayo."
  Tiningnan siya ni Clark nang mataman. Hindi niya ito bibitawan.
  "Nakikiramay ako sa iyong pagkawala, Mr. Clark. Nakikiramay talaga ako. Pero hindi...
  - Hindi mo siya kilala.
  "Oo, ginawa ko."
  Mukhang natigilan si Clarke. "Anong pinagsasabi mo?"
  -Sa tingin mo ba hindi ko siya kilala? Sa tingin mo ba hindi ko ito nakikita araw-araw sa buhay ko? Ang lalaking pumasok sa bangko habang nagnanakaw? Ang matandang babae na naglalakad pauwi galing simbahan? Ang bata sa palaruan sa North Philadelphia? Ang batang babae na ang tanging krimen ay ang pagiging Katoliko? Sa tingin mo ba hindi ko naiintindihan ang kawalang-kasalanan?
  Patuloy na nakatitig si Clark kay Byrne, walang imik.
  "Nakakasuka," sabi ni Byrne. "Pero wala kang magagawa, ako, o sinuman tungkol dito. Mga inosenteng tao ang nagdurusa. Nakikiramay ako, pero kahit gaano pa ito kasakit pakinggan, iyon lang ang masasabi ko. Iyon lang ang maibibigay ko sa iyo."
  Sa halip na tanggapin ito at umalis, tila sabik na palalain ni Matthew Clarke ang sitwasyon. Tinanggap na lamang ni Byrne ang hindi maiiwasang mangyari.
  "Pinapasok mo ako sa kainan na 'yan," sabi ni Byrne. "Maling tira 'yan. Hindi ka pumalya. Gusto mo ba ng libreng tira ngayon? Sulitin mo na. Huling pagkakataon na."
  "May baril ka," sabi ni Clark. "Hindi ako tanga."
  Inabot ni Byrne ang kanyang holster, binunot ang isang baril, at inihagis ito sa kotse. Sumunod sa kanya ang kanyang badge at ID. "Walang armas," aniya. "Sibilyan na ako ngayon."
  Tumingin sandali si Matthew Clark sa lupa. Sa isip ni Byrne, maaari itong pumunta sa alinmang direksyon. Pagkatapos ay umatras si Clark at sinuntok si Byrne sa mukha nang buong lakas. Napaatras si Byrne at sandaling nakakita ng mga bituin. Nalasahan niya ang dugo sa kanyang bibig, mainit at parang metal. Si Clark ay limang pulgadang mas mababa at hindi bababa sa limampung libra ang mas magaan. Hindi itinaas ni Byrne ang kanyang mga kamay, maging sa pagtatanggol o sa galit.
  "Iyon lang ba?" tanong ni Byrne. Sumimangot siya. "Dalawampung taon na kayong kasal, at ito pa ang pinakamagandang magagawa ninyo?" Hinabol at ininsulto ni Byrne si Clark. Tila hindi na siya makapagpigil. Siguro ayaw niya. "Suntukin mo ako."
  Sa pagkakataong ito, isa itong suntok sa noo ni Byrne. Bukol sa buto. Nakakapaso.
  "Muli."
  Sinugod siyang muli ni Clarke, sa pagkakataong ito ay nasalo niya si Byrne gamit ang kanang sentido. Gumanti siya ng kawit sa dibdib ni Byrne. At isa pa. Muntik nang tumilapon si Clarke sa lupa sa pagpupumilit.
  Napaatras si Byrne nang mga isang talampakan at hindi na nagtagal. "Sa tingin ko ay hindi ka interesado rito, Matt. Hindi talaga ako interesado."
  Sumigaw si Clarke sa galit-isang baliw at mala-hayop na tunog. Muling ikinuyom niya ang kanyang kamao, natamaan si Byrne sa kaliwang panga. Ngunit malinaw na humihina na ang kanyang sigla at lakas. Muling ikinuyom niya, sa pagkakataong ito ay isang sulyap na suntok na hindi tumama sa mukha ni Byrne at tumama sa dingding. Napasigaw si Clarke sa sakit.
  Dumura ng dugo si Byrne at naghintay. Sumandal si Clark sa pader, sandali nang pagod ang katawan at emosyon, dumudugo ang kanyang mga buko-buko. Nagkatinginan ang dalawang lalaki. Alam nilang pareho na tapos na ang labanan, tulad ng pagkaalam ng mga tao sa loob ng maraming siglo na tapos na ang labanan. Sandali.
  "Tapos na?" tanong ni Byrne.
  - Susmaryosep... ikaw.
  Pinunasan ni Byrne ang dugo sa kanyang mukha. "Hindi mo na muling magkakaroon ng pagkakataong iyon, Mr. Clark. Kung mangyayari pa iyon, kung lalapit ka ulit sa akin nang may galit, lalaban ako. At kahit gaano pa ito kahirap para sa iyo na maunawaan, galit din ako sa pagkamatay ng iyong asawa tulad mo. Ayaw mo akong lumaban."
  Nagsimulang umiyak si Clarke.
  "Tingnan mo, maniwala ka man o hindi," sabi ni Byrne. Alam niyang mararating niya ang punto. Nakapunta na siya rito dati, pero sa kung anong dahilan, hindi pa ito naging ganito kahirap. "Pinagsisihan ko ang nangyari. Hindi mo malalaman kung gaano. Napakasamang tao ni Anton Krotz, at ngayon ay patay na siya. Kung may magagawa lang ako, gagawin ko."
  Matalim na tiningnan siya ni Clark, humupa ang galit, bumalik sa normal ang paghinga, at ang galit ay muling napalitan ng lungkot at sakit. Pinunasan niya ang mga luha sa kanyang mukha. "Opo, Detektib," sabi niya. "Opo."
  Nagkatitigan sila, limang talampakan ang layo, napakalayo ng mundo. Nahalata ni Byrne na wala nang sasabihin pa ang lalaki. Hindi ngayong gabi.
  Kinuha ni Clark ang kanyang cellphone, umatras patungo sa kanyang kotse, pumasok sa loob, at mabilis na umalis, dumulas sa yelo nang ilang sandali.
  Tumingin si Byrne sa ibaba. May mahahabang bahid ng dugo sa kanyang puting damit. Hindi ito ang unang pagkakataon. Bagama't ito ang una sa loob ng mahabang panahon. Hinimas niya ang kanyang panga. Matagal na siyang nasuntok sa mukha sa buong buhay niya, simula kay Sal Pecchio noong mga walong taong gulang siya. Sa pagkakataong ito, nangyari na ito sa ibabaw ng tubig na may yelo.
  Kung may magagawa ako, gagawin ko.
  Napaisip si Byrne kung ano ang ibig niyang sabihin.
  Kumain.
  Nagtaka si Byrne kung ano ang ibig sabihin ni Clarke.
  Tinawagan niya ang kanyang cellphone. Ang una niyang tawag ay sa kanyang dating asawang si Donna, sa pagkukunwaring nagsasabing "Maligayang Pasko." Maayos naman ang lahat doon. Hindi sumipot si Clark. Ang sumunod na tawag ni Byrne ay sa isang sarhento sa kapitbahayan kung saan nakatira sina Donna at Colleen. Ibinigay niya ang paglalarawan kay Clark at ang numero ng plaka. Magpapadala sila ng isang sector car. Alam ni Byrne na makakakuha siya ng warrant, arestuhin si Clark, at posibleng maharap sa mga kasong assault at battery. Ngunit hindi niya magawang gawin iyon.
  Binuksan ni Byrne ang pinto ng kotse, kinuha ang kanyang baril at ID, at tumungo sa pub. Pagpasok niya sa mainit na kapaligiran ng pamilyar na bar, may kutob siyang sa susunod na magkita sila ni Matthew Clarke ay magiging masama na ang lahat.
  Napakasama.
  OceanofPDF.com
  32
  Mula sa kanyang bagong mundo ng ganap na kadiliman, dahan-dahang lumitaw ang mga patong-patong na tunog at paghipo-ang alingawngaw ng gumagalaw na tubig, ang pakiramdam ng malamig na kahoy sa kanyang balat-ngunit ang unang umaakit ay ang kanyang pang-amoy.
  Para kay Tara Lynn Green, ang amoy ang lagi niyang pinag-iisipan. Ang bango ng matamis na basil, ang amoy ng diesel fuel, ang aroma ng fruit pie na iniluluto sa kusina ng kanyang lola. Lahat ng mga bagay na ito ay may kapangyarihang dalhin siya sa ibang lugar at panahon sa kanyang buhay. Ang Coppertone ang baybayin.
  Pamilyar din ang amoy na ito. Nabubulok na karne. Nabubulok na kahoy.
  Nasaan siya?
  Alam ni Tara na nakaalis na sila, pero wala siyang ideya kung gaano na kalayo. O kung gaano na katagal. Nakatulog siya, at ilang beses na nagising. Pakiramdam niya ay mamasa-masa at nilalamig siya. Narinig niya ang bulong ng hangin sa bato. Nasa bahay na siya, pero iyon lang ang alam niya.
  Habang lumilinaw ang kanyang mga iniisip, lalong tumitindi ang kanyang takot. Isang flat na gulong. Isang lalaking may dalang mga bulaklak. Isang matinding sakit sa likod ng kanyang ulo.
  Biglang may umilaw sa itaas. Isang mahinang wattage na bombilya ang umilaw sa gitna ng lupa. Ngayon ay nakikita na niya na nasa isang maliit na silid siya. Sa kanan, isang sopa na gawa sa bakal. Isang aparador. Isang armchair. Lahat ay antigo, lahat ay napakaayos, ang silid ay halos parang monasteryo, mahigpit ang pagkakaayos. Sa unahan ay may isang uri ng pasilyo, isang arko na batong kanal na patungo sa kadiliman. Bumalik ang tingin niya sa kama. Nakasuot ito ng puti. Isang damit? Hindi. Mukhang winter coat.
  Ang amerikana niya iyon.
  Tumingin si Tara sa ibaba. Nakasuot na siya ngayon ng mahabang bestida. At nasa isang bangka siya, isang maliit na pulang bangka sa kanal na dumadaloy sa kakaibang silid na ito. Ang bangka ay matingkad na pininturahan ng makintab na enamel. Isang nylon seat belt ang nakakabit sa kanyang baywang, mahigpit na nakahawak sa kanya sa luma at vinyl na upuan. Ang kanyang mga kamay ay nakatali sa sinturon.
  Nakaramdam siya ng maasim na bumara sa kanyang lalamunan. Nabasa niya ang isang artikulo sa pahayagan tungkol sa isang babaeng natagpuang pinatay sa Manayunk. Ang babae ay nakasuot ng lumang amerikana. Alam niya kung ano iyon. Ang kaalamang iyon ay parang dinurog ang hangin mula sa kanyang mga baga.
  Mga Tunog: metal sa metal. Pagkatapos ay isang bagong tunog. Parang... isang ibon? Oo, isang ibon ang umaawit. Ang huni ng ibon ay maganda, mayaman, at malambing. Hindi pa nakarinig si Tara ng katulad nito. Ilang sandali pa, nakarinig siya ng mga yabag. May lumapit mula sa likuran, ngunit hindi nangahas si Tara na lumingon.
  Pagkatapos ng mahabang katahimikan, nagsalita siya.
  "Kantahan mo ako," sabi niya.
  Tama ba ang narinig niya? "Pasensya na po."
  "Kumanta ka, ruwisenyor."
  Halos matuyo ang lalamunan ni Tara. Sinubukan niyang lumunok. Ang tanging paraan niya para makawala rito ay ang paggamit ng kanyang talino. "Ano ang gusto mong kantahin ko?" nagawa niyang sabihin.
  "Awit ng Buwan".
  Buwan, buwan, buwan, buwan. Anong ibig niyang sabihin? Ano ang pinagsasabi niya? "Sa tingin ko wala akong alam na kanta tungkol sa buwan," sabi niya.
  "Siyempre, oo. Alam ng lahat ang isang kanta tungkol sa buwan. 'Fly Away to the Moon with Me,' 'Paper Moon,' 'How High the Moon,' 'Blue Moon,' 'Moon River.' Gustong-gusto ko lalo na ang 'Moon River.' Alam mo ba 'yon?"
  Alam ni Tara ang kantang iyon. Alam ng lahat ang kantang iyon, di ba? Pero kung ganoon, hindi sana niya ito nagustuhan. "Oo," sabi niya, na nag-aalangan. "Alam ko."
  Tumayo siya sa harap niya.
  Diyos ko, naisip niya. Iniwas niya ang tingin.
  "Kumanta ka, nightingale," aniya.
  Sa pagkakataong ito, ang koponan naman. Kinanta niya ang "Moon River." Ang mga liriko, kung hindi man ang eksaktong himig, ay dumating sa kanya. Ang kanyang pagsasanay sa teatro ang pumalit. Alam niya na kung hihinto siya o mag-aalangan man lang, may mangyayaring masama.
  Sumabay siya sa kanya sa pagkanta habang kinakalagan niya ang bangka, naglakad papunta sa popa, at itinulak ito. Pinatay niya ang ilaw.
  Si Tara ay naglalakad na ngayon sa dilim. Ang maliit na bangka ay kumakalansing at kumakalansing sa mga gilid ng makitid na kanal. Pinilit niyang makakita, ngunit ang kanyang mundo ay halos madilim pa rin. Paminsan-minsan, nasasalubong niya ang kislap ng nagyeyelong halumigmig sa kumikinang na mga pader na bato. Ang mga pader ay mas siksik na ngayon. Ang bangka ay umuuga. Napakalamig.
  Hindi na niya ito marinig, ngunit patuloy na kumakanta si Tara, ang kanyang boses ay tumatalbog sa mga dingding at mababang kisame. Mahina at nanginginig ang tunog nito, ngunit hindi siya makapagpigil.
  May liwanag sa unahan, manipis, parang liwanag ng araw na sumasalubong sa kaginhawahan, na tumatagos sa mga bitak sa mga tila lumang pintong kahoy.
  Tumama ang bangka sa mga pinto, at bumukas ang mga ito. Nasa labas siya. Tila katatapos pa lang magbukang-liwayway. Malambot na ang niyebe. Sa itaas niya, ang mga tuyong sanga ng puno ay dumampi sa mala-perlas na kalangitan gamit ang mga itim na daliri. Sinubukan niyang itaas ang kanyang mga braso, ngunit hindi niya magawa.
  Lumabas ang bangka sa isang clearing. Lumulutang si Tara sa isa sa makikipot na kanal na paikot-ikot sa mga puno. Puno ng mga dahon, sanga, at mga kalat ang tubig. Matataas at nabubulok na mga istruktura ang nakatayo sa magkabilang gilid ng mga kanal, ang kanilang mga sumusuportang pako ay parang mga may sakit na tadyang sa isang nabubulok na baul. Isa sa mga ito ay isang patagilid at sira-sirang gingerbread house. Ang isa pang eksibit ay parang isang kastilyo. Ang isa pa ay parang isang higanteng kabibe.
  Bumagsak ang bangka sa isang kurba ng ilog, at ngayon ang tanawin ng mga puno ay nahaharangan ng isang malaking displey, mga dalawampung talampakan ang taas at labinlimang talampakan ang lapad. Sinubukan ni Tara na ituon ang pansin sa kung ano ito. Mukhang isang aklat-kwento ng mga bata, nakabukas sa gitna, na may matagal nang kupas at nababalat na banda ng pintura sa kanan. Sa tabi nito ay isang malaking bato, katulad ng makikita mo sa bangin. May isang bagay na nakapatong sa ibabaw nito.
  Sa sandaling iyon, lumakas ang hangin, niyanig ang bangka, sumakit ang mukha ni Tara at nagdulot ng pagluha. Isang matalim at malamig na bugso ng hangin ang nagdala ng mabahong amoy na parang hayop na nagpapakulo sa kanyang sikmura. Ilang sandali pa, nang humupa ang paggalaw at luminaw ang kanyang paningin, natagpuan ni Tara ang kanyang sarili na nakatayo mismo sa harap ng isang malaking aklat-aralin. Nagbasa siya ng ilang salita sa kaliwang sulok sa itaas.
  Sa malayong bahagi ng karagatan, kung saan ang tubig ay kasing asul ng pinakamagandang bulaklak ng mais...
  Tumingin si Tara sa kabila ng libro. Ang nagpapahirap sa kanya ay nakatayo sa dulo ng kanal, malapit sa isang maliit na gusali na mukhang isang lumang paaralan. May hawak itong lubid. Hinihintay niya ito.
  Ang kanta niya ay nauwi sa isang sigaw.
  OceanofPDF.com
  33
  Pagsapit ng alas-sais ng umaga, halos hindi na makatulog si Byrne. Paulit-ulit siyang nawalan ng malay, may mga bangungot na pumapasok, at mga mukha ang nag-aakusa sa kanya.
  Christina Yakos. Walt Brigham. Laura Clark.
  Alas-siyete y medya, tumunog ang telepono. Parang pinatay ang telepono. Napaupo siya dahil sa tunog. "Huwag nang ibang bangkay," naisip niya. Pakiusap. Huwag nang ibang bangkay.
  Sumagot siya, "Byrne."
  "Nagising ba kita?"
  Ang boses ni Victoria ay nagpasiklab ng isang kislap ng sikat ng araw sa kanyang puso. "Hindi," aniya. Bahagyang totoo iyon. Nakahiga siya sa isang bato, natutulog.
  "Maligayang Pasko," sabi niya.
  "Maligayang Pasko, Tori. Kumusta ang nanay mo?"
  Malaki ang naipahiwatig sa kanya ng bahagyang pag-aatubili niya. Si Marta Lindström ay animnapu't anim na taong gulang lamang, ngunit siya ay dumaranas ng maagang dementia.
  "Magandang araw at masamang araw," sabi ni Victoria. Matagal na katahimikan. Binasa ito ni Byrne. "Sa tingin ko oras na para umuwi ako," dagdag niya.
  Ayan na nga. Kahit gusto nilang itanggi, alam nilang darating din iyon. Nagbakasyon na si Victoria nang matagal sa kanyang trabaho sa Passage House, isang silungan para sa mga takas sa Lombard Street.
  "Hi. Hindi naman ganoon kalayo ang Meadville," sabi niya. "Medyo maganda rito. Medyo kakaiba. Tingnan mo nga naman, bakasyon ngayon. Pwede tayong mag-b and b."
  "Hindi pa talaga ako nakapunta sa bed and breakfast," sabi ni Byrne.
  "Malamang na hindi tayo nakarating sa almusal. Baka nagkaroon tayo ng ilegal na engkwentro."
  Kayang baguhin ni Victoria ang kanyang kalooban sa isang kisapmata. Isa ito sa maraming bagay na nagustuhan ni Byrne sa kanya. Gaano man siya kalungkot, kaya niya itong paginhawahin.
  Inilibot ni Byrne ang tingin sa kanyang apartment. Bagama't hindi pa sila opisyal na magkasamang lumipat-hindi pa sila handa para sa hakbang na iyon, dahil sa kani-kanilang mga dahilan-habang nililigawan ni Byrne si Victoria, binago ni Byrne ang apartment nito mula sa isang prototype ng pizza box para sa mga binata tungo sa isang bagay na parang bahay. Hindi pa siya handa para sa mga kurtinang may lace, ngunit hinikayat siya nito na pumili ng mga honeycomb blinds; ang kanilang kulay pastel gold ay nagpapaganda sa sikat ng araw sa umaga.
  May alpombra sa sahig, at ang mga mesa ay nasa lugar kung saan sila nararapat: sa dulo ng sofa. Nagawa pang ipuslit ni Victoria ang pagpasok ng dalawang halamang panloob, na himalang hindi lamang nakaligtas kundi tumubo rin.
  "Meadville," naisip ni Byrne. Ang Meadville ay 285 milya lamang ang layo mula sa Philadelphia.
  Parang nasa kabilang dulo ng mundo.
  
  
  
  DAHIL Bisperas ng Pasko noon, kalahating araw lang naka-duty sina Jessica at Byrne. Pwede naman sana silang magkunwaring nasa kalye, pero laging may itinatago, isang ulat na kailangang basahin o i-save.
  Pagpasok ni Byrne sa duty room, naroon na si Josh Bontrager. Bumili na siya sa kanila ng tatlong pastry at tatlong tasa ng kape. Dalawang cream, dalawang asukal, isang napkin, at isang stirrer-lahat ay nakalagay sa mesa nang may geometric na katumpakan.
  "Magandang umaga, Detektib," nakangiting sabi ni Bontrager. Kumunot ang noo niya habang pinagmamasdan ang namumugtong mukha ni Byrne. "Ayos lang po ba kayo, ginoo?"
  "Ayos lang ako." Hinubad ni Byrne ang kanyang amerikana. Pagod na pagod na siya. "At ito si Kevin," sabi niya. "Pakiusap." Binuksan ni Byrne ang kape. Kinuha niya ito. "Salamat."
  "Siyempre naman," sabi ni Bontrager. Ngayon, puro negosyo na lang. Binuksan niya ang kanyang kuwaderno. "Natatakot akong kulang ang mga CD ng Savage Garden. Mabibili ang mga ito sa mga malalaking tindahan, pero tila walang nakakaalala na may partikular na humihingi nito nitong mga nakaraang buwan."
  "Sulit subukan," sabi ni Byrne. Kinagat niya ang cookie na binili sa kanya ni Josh Bontrager. Isa itong nut roll. Sariwa pa.
  Tumango si Bontrager. "Hindi ko pa nagagawa 'yan. May mga tindahan pa rin naman na nag-iisa."
  Sa sandaling iyon, biglang pumasok si Jessica sa duty room, may bakas ng mga kislap. Kumikinang ang kanyang mga mata, at nagliliwanag ang kanyang mga pisngi. Hindi ito dahil sa panahon. Hindi siya isang masayang detektib.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Byrne.
  Pabalik-balik na naglalakad si Jessica, habang bumubulong ng mga pang-iinsultong Italyano nang mahina. Sa wakas, nabitawan niya ang kanyang pitaka. May mga ulong sumulpot mula sa likod ng mga partisyon ng duty room. "Nahuli ako ng Channel Six sa parking lot."
  - Ano ang kanilang tinanong?
  - Ang karaniwang kalokohan.
  - Ano ang sinabi mo sa kanila?
  - Ang karaniwang kalokohan.
  Inilarawan ni Jessica kung paano nila siya nakorner bago pa man siya makalabas ng kotse. Nakabukas ang mga kamera, nakabukas ang mga ilaw, at nagliparan ang mga tanong. Ayaw talaga ng departamento kapag nakunan ng kamera ang mga detektib nang wala sa kanilang iskedyul, pero mas lumalala ang itsura kapag ang kuha ay nagpapakita ng isang detektib na tinatakpan ang kanyang mga mata at sumisigaw ng, "No comment." Hindi ito nakakapagbigay ng kumpiyansa. Kaya tumigil siya at ginawa ang kanyang bahagi.
  "Ano'ng itsura ng buhok ko?" tanong ni Jessica.
  Umatras si Byrne nang isang hakbang. "Um, sige."
  Itinaas ni Jessica ang dalawang kamay. "Diyos ko, ang bait-bait mong magsalita! Sumusumpa ako na hihimatayin ako."
  "Ano ang sasabihin ko?" Tumingin si Byrne kay Bontrager. Nagkibit-balikat ang dalawang lalaki.
  "Kung ano man ang hitsura ng buhok ko, sigurado akong mas maganda pa iyon kaysa sa mukha mo," sabi ni Jessica. "Sabihin mo nga sa akin?"
  Pinahiran ni Byrne ng yelo ang kanyang mukha at nilinis ito. Walang sira. Medyo namamaga ito, ngunit nagsimula nang humupa ang pamamaga. Ikinuwento niya ang kwento ni Matthew Clark at ang kanilang paghaharap.
  "Hanggang saan sa tingin mo ang kaya niyang gawin?" tanong ni Jessica.
  "Wala akong ideya. Aalis sina Donna at Colleen ng bayan nang isang linggo. Mabuti na lang at hindi ko na iisipin 'yon."
  "May magagawa ba ako?" sabay na tanong nina Jessica at Bontrager.
  "Sa tingin ko hindi," sabi ni Byrne, habang nakatingin sa kanilang dalawa, "pero salamat."
  Binasa ni Jessica ang mga mensahe at nagtungo sa pinto.
  "Saan ka pupunta?" tanong ni Byrne.
  "Pupunta ako sa library," sabi ni Jessica. "Tingnan ko kung mahahanap ko 'yung drawing ng buwan."
  "Tatapusin ko na ang listahan ng mga tindahan ng mga gamit nang damit," sabi ni Byrne. "Siguro malalaman natin kung saan niya binili ang damit na ito."
  Kinuha ni Jessica ang kanyang cellphone. "Mobile ako."
  "Detektib Balzano?" tanong ni Bontrager.
  Lumingon si Jessica, ang mukha ay namula sa pagkainip. "Ano?"
  "Ang ganda ng buhok mo."
  Nawala ang galit ni Jessica. Ngumiti siya. "Salamat, Josh."
  OceanofPDF.com
  34
  Maraming libro ang Free Library sa Buwan. Napakarami para agad matukoy ang anumang maaaring makatulong sa imbestigasyon.
  Bago umalis sa Roundhouse, nagsagawa si Jessica ng paghahanap sa NCIC, VICAP, at iba pang pambansang database ng mga tagapagpatupad ng batas. Ang masamang balita ay ang mga kriminal na gumagamit ng buwan bilang batayan para sa kanilang mga aksyon ay may posibilidad na maging mga baliw na mamamatay-tao. Pinagsama niya ang salita sa ibang mga salita-partikular na, "dugo" at "tamud"-at wala siyang nakitang kapaki-pakinabang na resulta.
  Sa tulong ng librarian, pumili si Jessica ng ilang aklat mula sa bawat seksyon na tungkol sa Buwan.
  Naupo si Jessica sa likod ng dalawang istante sa isang pribadong silid sa ground floor. Una, tiningnan niya ang mga libro tungkol sa mga siyentipikong aspeto ng Buwan. May mga libro tungkol sa kung paano obserbahan ang Buwan, mga libro tungkol sa paggalugad sa buwan, mga libro tungkol sa mga pisikal na katangian ng Buwan, amateur astronomy, mga misyon ni Apollo, at mga mapa at atlas ng buwan. Hindi pa naging ganito kagaling si Jessica sa agham. Naramdaman niyang humihina ang kanyang atensyon, at nanlalabo ang kanyang mga mata.
  Lumingon siya sa isa pang salansan. Ito ang mas maganda. Naglalaman ito ng mga aklat tungkol sa buwan at alamat, pati na rin ng mga ikonograpiya ng kalangitan.
  Matapos repasuhin ang ilang pagpapakilala at pagkuha ng mga tala, natuklasan ni Jessica na ang buwan ay tila kinakatawan sa alamat sa limang natatanging yugto: bago, kabilugan, gasuklay, kalahating buwan, at gibbous, ang estado sa pagitan ng kalahati at kabilugan. Ang buwan ay kitang-kita sa mga kwentong-bayan mula sa bawat bansa at kultura sa loob ng mahabang panahon ng naitala na panitikan-Tsino, Ehipsiyo, Arabo, Hindu, Nordic, Aprikano, Katutubong Amerikano, at Europeo. Saanman may mga mito at paniniwala, may mga kuwento tungkol sa buwan.
  Sa mga relihiyosong alamat, ang ilang paglalarawan ng Pag-akyat sa Langit ng Birheng Maria ay naglalarawan sa buwan bilang isang gasuklay sa ilalim ng kanyang mga paa. Sa mga kuwento ng Pagpapako sa Krus, ito ay inilalarawan bilang isang eklipse, na nakalagay sa isang gilid ng krus, at ang araw sa kabila.
  Marami ring mga reperensya sa Bibliya. Sa Pahayag, mayroong "isang babaeng nararamtan ng araw, nakatayo sa ibabaw ng buwan, at sa kaniyang ulo ay may labindalawang bituin bilang isang korona." Sa Genesis: "Gumawa ang Diyos ng dalawang malalaking ilaw: ang mas malaking ilaw upang magpuno sa araw, at ang mas maliit na ilaw upang magpuno sa gabi, at ang mga bituin."
  May mga kuwentong pambabae ang buwan, at may mga kuwentong panlalaki ang buwan. Sa alamat ng mga Lithuanian, ang buwan ay ang asawang lalaki, ang araw ay ang asawang babae, at ang Daigdig ay ang kanilang anak. Isang kuwento mula sa alamat ng mga Briton ang nagsasabing kung ikaw ay ninakawan tatlong araw pagkatapos ng kabilugan ng buwan, ang magnanakaw ay mabilis na mahuhuli.
  Naguguluhan si Jessica sa mga imahe at konsepto. Sa loob ng dalawang oras, nakapagsulat na siya ng limang pahina ng mga tala.
  Ang huling aklat na binuksan niya ay nakatuon sa mga ilustrasyon ng buwan. Mga ukit sa kahoy, mga ukit, mga watercolor, mga pinturang langis, at uling. Nakakita siya ng mga ilustrasyon ni Galileo mula sa Sidereus Nuncius. Mayroon ding ilang mga ilustrasyon ng Tarot.
  Walang anumang kahawig ng drawing na natagpuan kay Christina Yakos.
  Ngunit may nakapagsabi kay Jessica na may malinaw na posibilidad na ang patolohiya ng lalaking hinahanap nila ay nag-ugat sa isang uri ng alamat, marahil ang tipo na inilarawan sa kanya ni Padre Greg.
  Nag-check si Jessica ng anim na libro.
  Paglabas ng silid-aklatan, sumulyap siya sa kalangitan ng taglamig. Inisip niya kung ang pumatay kay Christina Yakos ay naghihintay sa buwan.
  
  
  
  Habang tumatawid si Jessica sa parking lot, ang kanyang isipan ay puno ng mga imahe ng mga mangkukulam, goblin, prinsesa ng diwata, at mga ogre, at nahihirapan siyang paniwalaan na ang mga bagay na ito ay hindi siya natakot noong siya ay bata pa. Naalala niya ang pagbabasa kay Sophie ng ilang maiikling kuwentong engkanto noong ang kanyang anak na babae ay tatlo at apat na taong gulang, ngunit wala sa mga ito ang tila kakaiba at marahas tulad ng ilan sa mga kuwentong nabasa niya sa mga librong ito. Hindi niya talaga naisip iyon, ngunit ang ilan sa mga kuwento ay talagang madilim.
  Sa kalagitnaan ng parking lot, bago pa man niya marating ang kanyang sasakyan, naramdaman niyang may papalapit mula sa kanyang kanan. Mabilis. Sinasabi ng kanyang likas na ugali na may problema. Mabilis siyang lumingon, ang kanyang kanang kamay ay likas na itinutulak ang laylayan ng kanyang amerikana.
  Si Padre Greg iyon.
  Kumalma ka, Jess. Hindi ito ang malaking masamang lobo. Isa lamang paring Ortodokso.
  "Kumusta," sabi niya. "Magiging interesante kung magkikita tayo rito at sa lahat ng iyon."
  "Kumusta."
  - Sana hindi kita natakot.
  "Hindi ikaw ang may gawa," pagsisinungaling niya.
  Tumingin si Jessica sa ibaba. May hawak na libro si Padre Greg. Hindi kapani-paniwala, para itong isang tomo ng mga kuwentong engkanto.
  "Sa totoo lang, tatawagan sana kita mamaya," sabi niya.
  "Talaga? Bakit nga ba?"
  "Bueno, ngayong nakapag-usap na tayo, medyo naiintindihan ko na," sabi niya. Itinaas niya ang libro. "Tulad ng naiisip mo, ang mga kwentong-bayan at pabula ay hindi gaanong popular sa simbahan. Marami na tayong mga bagay na mahirap paniwalaan."
  Ngumiti si Jessica. "May kanya-kanyang parte ang mga Katoliko."
  "Titingnan ko sana ang mga kuwentong ito at titingnan kung may makikita akong reperensiya sa 'buwan' para sa iyo."
  - Napakabait mo naman, pero hindi naman kailangan.
  "Wala naman talagang problema," sabi ni Padre Greg. "Mahilig akong magbasa." Tumango siya papunta sa kotse, isang bagong modelo ng van, na nakaparada sa malapit. "Pwede ba kitang ihatid sa kung saan?"
  "Hindi, salamat," sabi niya. "May kotse ako."
  Sumulyap siya sa kanyang relo. "Aba, pupunta ako sa mundo ng mga taong-niyebe at mga pangit na pato," sabi niya. "Sasabihin ko sa iyo kung may makita ako."
  "Maganda sana kung ganoon," sabi ni Jessica. "Salamat."
  Naglakad siya papunta sa van, binuksan ang pinto, at humarap muli kay Jessica. "Perpektong gabi para dito."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  Ngumiti si Padre Greg. "Magaganap ang buwan ng Pasko."
  OceanofPDF.com
  35
  Pagbalik ni Jessica sa Roundhouse, bago pa man niya mahubad ang kanyang amerikana at makaupo, tumunog ang kanyang telepono. Sinabi sa kanya ng opisyal na naka-duty sa lobby ng Roundhouse na may paparating. Ilang minuto ang lumipas, pumasok ang isang naka-unipormeng opisyal kasama si Will Pedersen, ang mason mula sa pinangyarihan ng krimen sa Manayunk. Sa pagkakataong ito, nakasuot si Pedersen ng three-button jacket at maong. Maayos ang pagkakasuklay ng kanyang buhok, at nakasuot siya ng tortoiseshell glasses.
  Nakipagkamay siya kina Jessica at Byrne.
  "Paano ka namin matutulungan?" tanong ni Jessica.
  "Aba, sabi mo kung may maalala pa ako, dapat ko siyang kontakin."
  "Tama iyan," sabi ni Jessica.
  "Iniisip ko yung umagang iyon. Yung umagang nagkita tayo sa Manayunk?"
  "Paano naman ito?"
  "Tulad ng sabi ko, madalas akong pumunta roon nitong mga nakaraang araw. Pamilyar ako sa lahat ng gusali. Habang iniisip ko ito, lalo kong napagtanto na may nagbago."
  "Iba?" tanong ni Jessica. "Paano pa?"
  "Aba, may graffiti."
  "Graffiti? Nasa bodega?"
  "Oo."
  "Paano?"
  "Sige," sabi ni Pedersen. "Medyo mahilig din ako sa mga skateboarder dati, 'di ba? Madalas akong kasama ng mga skateboarder noong tinedyer ako." Tila atubiling pag-usapan niya iyon, at isinilid ang mga kamay sa bulsa ng kanyang maong.
  "Sa tingin ko ay natapos na ang itinakdang panahon para dito," sabi ni Jessica.
  Ngumiti si Pedersen. "Sige. Pero tagahanga pa rin naman ako, alam mo ba? Sa kabila ng lahat ng mural at iba pa sa lungsod, lagi akong tumitingin at kumukuha ng mga litrato."
  Ang Programa ng Mural sa Philadelphia ay nagsimula noong 1984 bilang isang plano upang lipulin ang mapaminsalang graffiti sa mga mahihirap na kapitbahayan. Bilang bahagi ng mga pagsisikap nito, nakipag-ugnayan ang lungsod sa mga graffiti artist, sinusubukang ilapat ang kanilang pagkamalikhain sa mga mural. Ipinagmamalaki ng Philadelphia ang daan-daan, kung hindi man libu-libo, ng mga mural.
  "Sige," sabi ni Jessica. "Ano ang kinalaman nito sa gusali sa Flat Rock?"
  "Alam mo ba kung paano mo nakikita ang isang bagay araw-araw? Ibig kong sabihin, nakikita mo ito pero hindi mo talaga tinitingnang mabuti?"
  "Oo naman."
  "Iniisip ko lang," sabi ni Pedersen. "Nagkataon bang nakuhanan mo ng litrato ang timog na bahagi ng gusali?"
  Inaayos ni Jessica ang mga litrato sa kanyang mesa. Nakakita siya ng litrato ng timog na bahagi ng bodega. "Ano naman ito?"
  Itinuro ni Pedersen ang isang lugar sa kanang bahagi ng pader, katabi ng isang malaking pula at asul na gang tag. Sa paningin ng lahat, parang isang maliit na puting lugar ito.
  "Nakikita mo ba ito? Wala siya dalawang araw bago kita nakilala."
  "Kaya sinasabi mong maaaring ipininta ito noong umagang napadpad ang bangkay sa pampang ng ilog?" tanong ni Byrne.
  "Siguro. Ang tanging dahilan kung bakit ko ito napansin ay dahil puti ito. Medyo namumukod-tangi ito."
  Sinulyapan ni Jessica ang litrato. Kinuha ito gamit ang digital camera, at medyo mataas ang resolution. Gayunpaman, maliit ang print run. Ipinadala niya ang kanyang camera sa AV department at hiniling sa kanila na palakihin ang orihinal na file.
  "Sa tingin mo ba mahalaga ito?" tanong ni Pedersen.
  "Siguro," sabi ni Jessica. "Salamat sa pagpapaalam sa amin."
  "Oo naman."
  "Tatawagan ka namin ulit kung kailangan ka naming makausap."
  Pagkaalis ni Pedersen, tinawagan ni Jessica ang CSU. Magpapadala sila ng technician para kumuha ng sample ng pintura mula sa gusali.
  Pagkalipas ng dalawampung minuto, isang mas malaking bersyon ng JPEG file ang nailimbag at nakapatong sa mesa ni Jessica. Tiningnan niya ito ni Byrne. Ang larawang iginuhit sa dingding ay isang mas malaki at mas magaspang na bersyon ng natagpuan sa tiyan ni Christina Yakos.
  Hindi lamang inilagay ng mamamatay-tao ang kaniyang biktima sa pampang ng ilog, kundi naglaan din ng oras upang markahan ang pader sa likuran niya gamit ang isang simbolo, isang simbolo na nilalayong makita.
  Naisip ni Jessica kung may malinaw na pagkakamali sa isa sa mga litrato ng pinangyarihan ng krimen.
  Marahil ganoon nga noon.
  
  
  
  HABANG NAGHIHINTAY para sa ulat ng laboratoryo tungkol sa pintura, tumunog muli ang telepono ni Jessica. Bakasyon na ng Pasko. Hindi nga siya dapat naroon. Patuloy pa rin ang pagkamatay.
  Pinindot niya ang buton at sinagot. "Pagpatay, Detective Balzano."
  "Detektib, si Police Officer Valentine po ito, nagtatrabaho ako para sa Ninety-Second Division."
  Ang bahagi ng Ninety-Second District ay nasa hangganan ng Ilog Schuylkill. "Kumusta ka, Opisyal Valentine?"
  "Nasa Strawberry Mansion Bridge kami ngayon. May nakita kaming dapat mong makita."
  - May nahanap ka ba?
  "Opo, ginang."
  Kapag may kinalaman ka sa isang pagpatay, ang tawag ay karaniwang tungkol sa isang bangkay, hindi isang bagay. - Anong problema, Opisyal Valentine?
  Nag-atubili sandali si Valentin. May kahulugan ito. "Bueno, pinatawagan ka ni Sarhento Majett. Sabi niya dapat kang pumunta rito agad."
  OceanofPDF.com
  36
  Ang Strawberry Mansion Bridge ay itinayo noong 1897. Isa ito sa mga unang tulay na bakal sa bansa, na tumatawid sa Ilog Schuylkill sa pagitan ng Strawberry Mansion at Fairmount Park.
  Nang araw na iyon, huminto ang trapiko sa magkabilang dulo. Napilitan sina Jessica, Byrne, at Bontrager na maglakad papunta sa gitna ng tulay, kung saan sinalubong sila ng dalawang opisyal ng patrolya.
  Dalawang batang lalaki, mga edad labing-isa o labindalawa, ang nakatayo sa tabi ng mga opisyal. Ang mga batang lalaki ay tila masiglang pinaghalong takot at pananabik.
  Sa hilagang bahagi ng tulay, may natatakpan ng puting plastik na papel ng ebidensya. Lumapit si Officer Lindsay Valentine kay Jessica. Siya ay mga dalawampu't apat na taong gulang, matingkad ang mga mata, at matipuno ang pangangatawan.
  "Ano ba ang meron tayo?" tanong ni Jessica.
  Nag-atubili sandali si Officer Valentine. Maaaring nagtrabaho siya sa Ninety-Two, ngunit ang nasa ilalim ng plastik ay medyo nagpakaba sa kanya. "May isang mamamayan na tumawag dito mga kalahating oras na ang nakalipas. Nakasalubong siya ng dalawang binata na tumatawid sa tulay."
  Pinulot ni Officer Valentine ang plastik. Isang pares ng sapatos ang nakapatong sa bangketa. Mga sapatos pambabae ang mga iyon, maitim na pulang kulay, mga sukat pito. Ordinaryo sa lahat ng aspeto, maliban sa katotohanan na sa loob ng mga pulang sapatos na iyon ay may isang pares ng putol na mga binti.
  Tumingala si Jessica at sinalubong ang tingin ni Byrne.
  "Nahanap na ba ito ng mga lalaki?" tanong ni Jessica.
  "Opo, ginang." Kumaway si Officer Valentine sa mga batang lalaki. Mga batang puti sila, nasa kasagsagan ng istilo ng hip-hop. Mga daga sa tindahan na may magandang asal, pero hindi sa ngayon. Sa ngayon, mukhang medyo traumatiko sila.
  "Tinitingnan lang namin sila," sabi ng matangkad.
  "Nakita mo ba kung sino ang naglagay sa kanila rito?" tanong ni Byrne.
  "Hindi."
  - Nahawakan mo ba sila?
  "Oo".
  "May nakita ka bang tao sa paligid nila noong paakyat ka?" tanong ni Byrne.
  "Hindi po, ginoo," sabay nilang sabi, umiiling bilang pagdidiin. "Mga isang minuto lang kami roon, tapos may humintong sasakyan at sinabihan kaming umalis. Pagkatapos ay tinawagan nila ang pulis."
  Sumulyap si Byrne kay Officer Valentine. "Sino ang tumawag?"
  Itinuro ni Officer Valentine ang isang bagong Chevrolet na naka-park mga dalawampung talampakan mula sa crime scene tape. Isang lalaking nasa edad kwarenta, na nakasuot ng business suit at overcoat, ang nakatayo sa malapit. Binigyan siya ni Byrne ng daliri. Tumango ang lalaki.
  "Bakit kayo nanatili rito pagkatapos ninyong tumawag ng pulis?" tanong ni Byrne sa mga lalaki.
  Sabay na nagkibit-balikat ang dalawang batang lalaki.
  Humarap si Byrne kay Officer Valentine. "Mayroon ba tayong impormasyon tungkol sa kanila?"
  "Opo po, ginoo."
  "Sige," sabi ni Byrne. "Maaari na kayong umalis. Pero baka gusto ka naming makausap muli."
  "Ano ang mangyayari sa kanila?" tanong ng nakababatang lalaki, habang nakaturo sa mga bahagi ng katawan.
  "Ano kaya ang mangyayari sa kanila?" tanong ni Byrne.
  "Oo," sabi ng mas malaki. "Isasama mo ba sila?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Isasama natin sila."
  "Bakit?"
  "Bakit? Dahil ito ay ebidensya ng isang seryosong krimen."
  Parehong mukhang nalungkot ang mga bata. "Sige," sabi ng nakababatang lalaki.
  "Bakit?" tanong ni Byrne. "Gusto mo bang ilagay ang mga iyon sa eBay?"
  Tumingala siya. "Kaya mo ba?"
  Itinuro ni Byrne ang kabilang bahagi ng tulay. "Umuwi ka na," sabi niya. "Ngayon na. Umuwi ka na, o isusumpa ko sa Diyos, aarestuhin ko ang buong pamilya mo."
  Tumakbo ang mga batang lalaki.
  "Susmaryosep," sabi ni Byrne. "Ang galing naman ng eBay."
  Alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin. Hindi niya maisip ang sarili niya sa edad na onse, na nakaharap sa isang pares ng putol na binti sa isang tulay, at hindi natatakot. Para sa mga batang iyon, parang isang episode ng CSI. O isang video game.
  Kinausap ni Byrne ang tumatawag sa 911 habang umaagos ang malamig na tubig ng Ilog Schuylkill sa ilalim niya. Sumulyap si Jessica kay Officer Valentine. Kakaibang sandali iyon: silang dalawa ay nakatayo sa ibabaw ng malamang na labi ni Christina Yakos. Naalala ni Jessica ang mga araw niya na naka-uniporme, ang mga panahong sumusulpot ang detektib sa pinangyarihan ng isang pagpatay na kanyang pinaplano. Naalala niya ang pagtingin sa detektib noon nang may bahid ng inggit at pagkamangha. Naisip niya kung ganoon ba ang tingin sa kanya ni Officer Lindsay Valentine.
  Lumuhod si Jessica para tingnang mabuti. Mababa ang takong ng sapatos, bilog ang dulo ng paa, manipis ang strap sa itaas, at malapad ang kahon ng dulo ng paa. Kumuha si Jessica ng ilang litrato.
  Nagbunga ang interogasyon ng inaasahang resulta. Walang nakakita o nakarinig ng kahit ano. Ngunit isang bagay ang malinaw sa mga detektib. Isang bagay na hindi nila kailangan ng testimonya ng mga saksi. Ang mga bahagi ng katawan na ito ay hindi basta-basta itinapon doon. Maingat ang mga ito na inilagay.
  
  
  
  Sa loob ng isang oras, nakatanggap sila ng paunang ulat. Hindi na ikinagulat ng sinuman, ipinahiwatig ng mga pagsusuri sa dugo na ang mga bahagi ng katawan na natagpuan ay kay Christina Yakos.
  
  
  
  May mga sandali na parang tumigil ang lahat. Walang mga tawag na dumarating, walang mga saksi na dumarating, naantala ang mga resulta ng forensic. Sa araw na ito, sa oras na ito, ganoong sandali lang talaga. Marahil dahil sa katotohanang Bisperas ng Pasko. Walang gustong mag-isip tungkol sa kamatayan. Nakatitig ang mga detektib sa mga screen ng computer, tahimik na pinipindot ang kanilang mga lapis, tinitingnan ang mga larawan ng pinangyarihan ng krimen mula sa kanilang mga mesa: mga nag-akusa, mga nag-iimbestiga, naghihintay, naghihintay.
  Aabutin ng apatnapu't walong oras bago nila epektibong matanong ang isang sample ng mga taong nakatira sa Strawberry Mansion Bridge noong panahong iniwan doon ang mga labi. Kinabukasan ay Araw ng Pasko, at iba ang karaniwang takbo ng trapiko.
  Sa Roundhouse, inipon ni Jessica ang kanyang mga gamit. Napansin niyang naroon pa rin si Josh Bontrager, masipag sa trabaho. Nakaupo ito sa isa sa mga computer terminal, sinusuri ang kasaysayan ng pag-aresto.
  "Ano ang mga plano mo para sa Pasko, Josh?" tanong ni Byrne.
  Tumingala si Bontrager mula sa screen ng kanyang computer. "Uuwi ako mamayang gabi," aniya. "May duty ako bukas. Bagong kasama at kung anu-ano pa."
  - Kung ayos lang sa iyo na itanong ko, ano ang ginagawa ng mga Amish tuwing Pasko?
  "Depende sa grupo."
  "Isang grupo?" tanong ni Byrne. "May iba't ibang uri ba ng mga Amish?"
  "Oo naman. May mga Amish mula sa Lumang Order, Amish mula sa Bagong Order, mga Mennonite, mga Amish mula sa Tabing-dagat, mga Mennonite mula sa Switzerland, at mga Amish mula sa Swartzentruber."
  "May mga party ba?"
  "Siyempre, hindi sila naglalagay ng mga parol. Pero nagdiriwang sila. Ang saya-saya," sabi ni Bontrager. "Bukod pa rito, pangalawang Pasko na nila ito."
  "Ikalawang Pasko?" tanong ni Byrne.
  "Aba, isang araw lang naman talaga pagkatapos ng Pasko. Karaniwan nilang ginugugol iyon sa pagbisita sa kanilang mga kapitbahay, pagkain nang marami. Minsan ay umiinom pa sila ng mulled wine."
  Ngumiti si Jessica. "Mulled wine. Wala akong ideya."
  Namula si Bontrager. "Paano mo sila mapapanatiling nasa bukid?"
  Matapos niyang bisitahin ang mga kapus-palad sa susunod niyang shift at maiparating ang kanyang mga hiling para sa kapaskuhan, humarap si Jessica sa pinto.
  Naupo si Josh Bontrager sa mesa, tinitingnan ang mga litrato ng kakila-kilabot na eksena na kanilang natuklasan sa Strawberry Mansion Bridge kanina. Naisip ni Jessica na napansin niya ang bahagyang panginginig sa mga kamay ng binata.
  Maligayang pagdating sa departamento ng pagpatay.
  OceanofPDF.com
  37
  Ang libro ni Moon ang pinakamahalagang bagay sa buhay niya. Malaki ito, gawa sa katad, mabigat, at may ginintuang mga gilid. Pag-aari ito ng kanyang lolo, at bago iyon, ng kanyang ama. Sa loob ng harapan, sa pahina ng pamagat, ay ang lagda ng may-akda.
  Ito ay mas mahalaga kaysa sa anumang bagay.
  Minsan, sa kalaliman ng gabi, maingat na binubuksan ni Moon ang libro, sinusuri ang mga salita at mga drowing sa liwanag ng kandila, ninanamnam ang amoy ng lumang papel. Amoy ito ng kanyang kabataan. Ngayon, tulad noon, maingat siyang huwag masyadong hawakan ang kandila. Gustung-gusto niya ang paraan ng pagkislap ng mga ginintuang gilid sa malambot na dilaw na liwanag.
  Ang unang ilustrasyon ay naglalarawan ng isang sundalong umaakyat sa isang malaking puno, na may backpack na nakasabit sa kanyang balikat. Ilang beses na bang naging sundalo si Moon, isang malakas na binata na naghahanap ng isang kahon ng tindero?
  Ang susunod na ilustrasyon ay sina Munting Klaus at Malaking Klaus. Si Moon ay parehong lalaki nang maraming beses.
  Ang susunod na drowing ay ang mga bulaklak ni Little Ida. Sa pagitan ng Araw ng Pag-alaala at Araw ng Paggawa, dumaan ang Buwan sa mga bulaklak. Ang tagsibol at tag-araw ay mga mahiwagang panahon.
  Ngayon, pagpasok niya sa malaking gusali, muli siyang napuno ng mahika.
  Ang gusali ay nakatayo sa ibabaw ng ilog, isang nawawalang karilagan, isang nakalimutang guho na hindi kalayuan sa lungsod. Umungol ang hangin sa malawak na kalawakan. Binuhat ni Buwan ang batang babae papunta sa bintana. Mabigat ito sa kanyang mga bisig. Inilagay niya ito sa batong pasamano at hinalikan ang nagyeyelong mga labi nito.
  Habang abala si Moon sa kanyang mga gawain, kumakanta naman ang nightingale, nagrereklamo tungkol sa lamig.
  "Alam ko, munting ibon," naisip ni Moon.
  Alam ko.
  May plano rin si Luna para dito. Malapit na niyang dalhin ang Yeti, at ang taglamig ay tuluyang mawawala.
  OceanofPDF.com
  38
  "Pupunta ako sa bayan mamaya," sabi ni Padraig. "Kailangan kong dumaan sa Macy's."
  "Anong kailangan mo diyan?" tanong ni Byrne. May cellphone siya, limang bloke lang ang layo mula sa tindahan. Naka-duty siya, pero tanghali na natapos ang tour niya. Nakatanggap sila ng tawag mula sa CSU tungkol sa pinturang ginamit sa pinangyarihan ng krimen sa Flat Rock. Karaniwang pinturang pang-marino, madaling makuha. Ang graffiti na parang buwan, kahit malaking problema, ay wala namang nangyari. Hindi pa sa ngayon. "Makukuha ko ang kahit anong kailangan mo, Dad."
  - Naubusan na ako ng losyon.
  Diyos ko, naisip ni Byrne. Exfoliating lotion. Ang kanyang ama ay nasa edad sisenta na noon, matigas ang ulo, at ngayon lang pumapasok sa isang yugto ng walang pigil na narsisismo.
  Simula noong nakaraang Pasko, nang bilhan ng anak ni Byrne na si Colleen ang lolo nito ng isang Clinique facial set, nahuhumaling na si Padraig Byrne sa balat nito. Isang araw, sumulat si Colleen kay Padraig ng isang liham na nagsasabing maganda ang balat nito. Sumilay ang ngiti ni Padraig, at mula noon, ang ritwal ng Clinique ay naging isang kahibangan, isang orgy ng animnapung taong gulang na pagmamataas.
  "Kukunin ko na lang," sabi ni Byrne. "Hindi mo na kailangang sumama."
  "Wala akong pakialam. Gusto kong makita kung ano pa ang meron sila. Sa tingin ko may bago silang M lotion."
  Mahirap paniwalaan na si Padraig Byrne ang kausap niya. Ang parehong Padraig Byrne na gumugol ng halos apatnapung taon sa pantalan, ang lalaking minsang lumaban sa anim na lasing na Italyanong mummer gamit lamang ang kanyang mga kamao at isang dakot ng Harp lager.
  "Hindi porket hindi mo inaalagaan ang balat mo ay kailangan ko nang magmukhang butiki sa taglagas," dagdag ni Padraig.
  Taglagas? Nag-isip si Byrne. Tiningnan niya ang mukha sa rearview mirror. Marahil ay mas maaalagaan niya ang kanyang balat. Sa kabilang banda, kinailangan niyang aminin na ang tunay na dahilan kung bakit niya iminungkahing huminto sa tindahan ay dahil ayaw talaga niyang magmaneho ang kanyang ama patawid ng bayan habang nagyeyelo. Nagiging overprotective na siya, ngunit tila wala na siyang magagawa tungkol dito. Ang kanyang pananahimik ang nagpanalo sa argumento. Sa pagkakataong ito.
  "Sige, panalo ka," sabi ni Padraig. "Kunin mo na 'yan para sa akin. Pero gusto kong dumaan kina Killian mamaya. Para magpaalam sa mga lalaki."
  "Hindi ka lilipat sa California," sabi ni Byrne. "Puwede kang bumalik anumang oras."
  Para kay Padraig Byrne, ang paglipat sa hilagang-silangan ay katumbas ng pag-alis sa bansa. Inabot siya ng limang taon bago gumawa ng desisyon, at limang taon pa bago gawin ang unang hakbang.
  "Kaya sabi mo."
  "Sige, susunduin kita sa loob ng isang oras," sabi ni Byrne.
  "Huwag mong kalimutan ang scratch lotion ko."
  Naku, naisip ni Byrne habang pinatay ang kanyang cellphone.
  Losyon na pangkuskos.
  
  
  
  Ang Killian's ay isang magaspang na bar malapit sa Pier 84, sa lilim ng Walt Whitman Bridge, isang siyamnapung taong gulang na institusyon na nakaligtas sa isang libong Donnybrook, dalawang sunog, at isang mapaminsalang dagok. Hindi pa kasama rito ang apat na henerasyon ng mga manggagawa sa pantalan.
  Ilang daang talampakan mula sa Ilog Delaware, ang Killian's Restaurant ay isang balwarte ng ILA, ang International Longshoremen's Association. Ang mga lalaking ito ay namuhay, kumakain, at humihinga sa ilog.
  Pumasok sina Kevin at Padraig Byrne, napalingon ang lahat sa pinto at sa malamig na bugso ng hangin na dala nito.
  "Paddy!" tila sabay-sabay nilang sigaw. Nakaupo si Byrne sa counter habang ang kanyang ama ay naglalakad sa bar. Kalahati na ang puno sa lugar. Si Padraig ay nasa kanyang emosyunalidad.
  Sinuri ni Byrne ang grupo. Kilala niya ang karamihan sa kanila. Ang magkapatid na Murphy-sina Ciaran at Luke-ay nakatrabaho ni Padraig Byrne nang halos apatnapung taon. Matangkad at matipuno si Luke; si Ciaran ay pandak at matipuno. Kasama nila sina Teddy O'Hara, Dave Doyle, Danny McManus, at Little Tim Reilly. Kung hindi ito ang hindi opisyal na punong-himpilan ng ILA Local 1291, maaaring ito ang bahay-pulungan ng mga Anak ng Hibernia.
  Kumuha si Byrne ng beer at nagtungo sa mahabang mesa.
  "Kung gayon, kailangan mo ba ng pasaporte para makapunta roon?" tanong ni Luke kay Padraig.
  "Oo," sabi ni Padraig. "Nabalitaan kong may mga armadong checkpoint si Roosevelt. Paano pa natin mapipigilan ang mga mamamayan ng South Philly na makapunta sa Northeast?"
  "Nakakatawa, kabaligtaran ang nakikita natin. Sa tingin ko ikaw rin. Noong araw."
  Tumango si Padraig. Tama sila. Wala siyang argumento para rito. Ang Hilagang-Silangan ay isang dayuhang lupain. Nakita ni Byrne ang ekspresyong iyon sa mukha ng kanyang ama, isang ekspresyong ilang beses niyang nakita sa mga nakaraang buwan, isang ekspresyong halos sumisigaw ng, "Tama ba ang ginagawa ko?"
  Dumating ang ilan pang mga batang lalaki. Ang ilan ay may dalang mga halamang pambahay na may matingkad na pulang mga guhit sa mga paso, na natatakpan ng matingkad na berdeng foil. Ito ang bersyon ng isang regalo para sa housewarming: ang mga halaman ay walang alinlangang binili ng mga spinner sa kalahati ng ILA. Ito ay nagiging isang Christmas party/farewell party para kay Padraig Byrne. Pinatugtog ng jukebox ang "Silent Night: Christmas in Rome" ng mga Chieftain. Umaagos ang lager.
  Pagkalipas ng isang oras, sumulyap si Byrne sa kanyang relo at isinuot ang kanyang amerikana. Habang nagpapaalam siya, nilapitan siya ni Danny McManus kasama ang isang binata na hindi kilala ni Byrne.
  "Kevin," sabi ni Danny. "Nakilala mo na ba ang bunso kong anak, si Paulie?"
  Payat si Paul McManus, parang ibon ang kilos, at nakasuot ng salamin na walang gilid. Hindi niya kamukha ang bundok na kanyang ama. Gayunpaman, mukha siyang malakas.
  "Hindi ko pa naranasan 'to," sabi ni Byrne, sabay abot ng kamay. "Ikinagagalak kong makilala ka."
  "Kayo rin po, ginoo," sabi ni Paul.
  "Kaya, nagtatrabaho ka sa pantalan tulad ng tatay mo?" tanong ni Byrne.
  "Opo, ginoo," sabi ni Paulo.
  Nagtinginan ang lahat sa katabing mesa, mabilis na tiningnan ang kisame, ang kanilang mga kuko, kahit ano maliban sa mukha ni Danny McManus.
  "Nagtatrabaho si Pauly sa Boathouse Row," sa wakas ay nasabi ni Danny.
  "Ah, sige," sabi ni Byrne. "Anong ginagawa mo diyan?"
  "Laging may magagawa sa Boathouse Row," sabi ni Pauley. "Paglilinis, pagpipinta, pagpapalakas ng mga pantalan."
  Ang Boathouse Row ay isang grupo ng mga pribadong boathouse sa silangang pampang ng Ilog Schuylkill, sa Fairmount Park, katabi mismo ng museo ng sining. Ang mga ito ang tahanan ng mga rowing club at pinapatakbo ng Schuylkill Navy, isa sa mga pinakamatandang organisasyon ng amateur sports sa bansa. Ang mga ito rin ang pinakamalayo mula sa terminal ng Packer Avenue na maiisip.
  Trabaho ba iyon sa ilog? Teknikal. Trabaho ba iyon sa ilog? Hindi sa pub na ito.
  "Alam mo naman ang sabi ni da Vinci," mungkahi ni Paulie, habang naninindigan.
  Mas maraming sulyap. Mas maraming pag-ubo at paggalaw. Babanggitin na sana niya si Leonardo da Vinci. Sa kay Killian. Kailangang kilalanin ni Byrne ang lalaki.
  "Anong sabi niya?" tanong ni Byrne.
  "Sa mga ilog, ang tubig na nahawakan mo ang huling bagay na nawawala at ang unang bagay na dumarating," sabi ni Pauley. "O isang bagay na katulad niyan."
  Humigop nang matagal at dahan-dahan ang lahat mula sa kani-kanilang mga bote, walang gustong magsalita muna. Sa wakas, niyakap ni Danny ang kanyang anak. "Isa siyang makata. Ano ang masasabi mo?"
  Itinulak ng tatlong lalaki sa mesa ang kanilang mga baso, na puno ng Jameson, patungo kay Paulie McManus. "Uminom ka na, da Vinci," sabay-sabay nilang sabi.
  Tumawa silang lahat. Uminom si Poli.
  Ilang sandali pa, nakatayo si Byrne sa pintuan, pinapanood ang kanyang ama na naghahagis ng darts. Dalawang laro ang lamang ni Padraig Byrne kay Luke Murphy. Nanalo rin siya ng tatlong lager. Naisip ni Byrne kung dapat pa bang uminom ang kanyang ama nitong mga nakaraang araw. Gayunpaman, hindi pa nakita ni Byrne na lasing ang kanyang ama, lalo na't hindi nalalasing.
  Pumila ang mga lalaki sa magkabilang gilid ng target. Inisip ni Byrne na silang lahat ay mga kabataang lalaki na nasa kanilang mga unang bahagi ng edad bente, nagsisimula pa lamang ng pamilya, na may mga ideya ng pagsusumikap, katapatan sa unyon, at pagmamalaki sa lungsod na kumikislap nang matingkad sa kanilang mga ugat. Mahigit apatnapung taon na silang pumupunta rito. Ang ilan ay mas matagal pa. Sa bawat season ng Phillies, Eagles, Flyers, at Sixers, sa bawat alkalde, sa bawat iskandalo sa munisipyo at pribadong lugar, sa lahat ng kanilang mga kasal, kapanganakan, diborsyo, at pagkamatay. Ang buhay sa Killian ay pare-pareho, gayundin ang mga buhay, pangarap, at pag-asa ng mga naninirahan dito.
  Tinamaan ng kanyang ama ang bola sa bull's eye. Sumabog ang bar sa hiyawan at hindi makapaniwala. Isa pang round. Ganoon ang nangyari kay Paddy Byrne.
  Naisip ni Byrne ang nalalapit na paglipat ng kanyang ama. Ang trak ay nakatakdang lumipat sa Pebrero 4. Ang paglipat na ito ang pinakamagandang bagay na nagawa ng kanyang ama. Mas tahimik at mas mabagal sa hilagang-silangan. Alam niyang ito ang simula ng isang bagong buhay, ngunit hindi niya maalis ang isa pang pakiramdam na iyon, isang kakaiba at nakakabagabag na pakiramdam na ito rin ang katapusan ng isang bagay.
  OceanofPDF.com
  39
  Ang Devonshire Acres Psychiatric Hospital ay matatagpuan sa isang banayad na dalisdis sa isang maliit na bayan sa timog-silangang Pennsylvania. Noong mga araw ng kaluwalhatian nito, ang napakalaking complex na gawa sa bato at semento ay nagsilbing resort at tahanan para sa pagpapagaling ng mayayamang pamilya sa Main Line. Ngayon, ito ay nagsilbing isang pangmatagalang pasilidad ng imbakan na sinusuportahan ng gobyerno para sa mga pasyenteng may mababang kita na nangangailangan ng patuloy na pangangasiwa.
  Pumirma si Roland Hanna gamit ang kanyang pangalan, tumatanggi sa isang escort. Alam na niya ang daan. Umakyat siya sa hagdan patungo sa ikalawang palapag, isa-isa. Hindi siya nagmamadali. Ang mga berdeng pasilyo ng pasilidad ay pinalamutian ng malungkot at kupas na mga dekorasyong Pamasko. Ang ilan ay mukhang mga nasa dekada 1940 o 1950: masasayahin, may bahid ng tubig na mga Santa Claus, mga reindeer na may baluktot na mga sungay, isinara gamit ang tape, at pagkatapos ay inayos gamit ang mahabang dilaw na tape. Sa isang dingding ay nakasabit ang isang mensahe, na mali ang baybay sa bawat letra na gawa sa bulak, construction paper, at pilak na glitter:
  
  Maligayang Pasko!
  
  Hindi na muling pumasok si Charles sa institusyon.
  
  
  
  Natagpuan siya ni Roland sa sala, malapit sa bintana na tinatanaw ang bakuran at ang kakahuyan sa kabila. Dalawang araw nang sunod-sunod na umulan ng niyebe, isang puting patong ang humahaplos sa mga burol. Naisip ni Roland kung ano kaya ang hitsura nito para sa kanya sa pamamagitan ng kanyang matanda at batang mga mata. Naisip niya kung anong mga alaala, kung mayroon man, ang naalala ng malalambot na piraso ng birheng niyebe. Naalala ba niya ang kanyang unang taglamig sa hilaga? Naaalala ba niya ang mga niyebe sa kanyang dila? Mga taong-niyebe?
  Ang kanyang balat ay parang papel, mabango at malinaw. Matagal nang nawalan ng kulay ginto ang kanyang buhok.
  May apat pang tao sa silid. Kilala silang lahat ni Roland. Hindi nila siya kinilala. Tinawid niya ang silid, hinubad ang kanyang amerikana at guwantes, at inilagay ang regalo sa mesa. Ito ay isang roba at tsinelas, maputlang lila. Maingat na binalot at muling binalot ni Charles ang regalo sa maligayang foil na may mga duwende, mesa sa trabaho, at mga kagamitang matingkad ang kulay.
  Hinalikan ni Roland ang tuktok ng ulo niya. Hindi siya tumugon.
  Sa labas, patuloy na bumabagsak ang niyebe-malalaki at mala-pelus na mga tipak ng niyebe ang tahimik na gumugulong pababa. Pinanood niya, na parang pumipili ng isang tipak mula sa mga umaapaw na niyebe, sinusundan ito patungo sa pasamano, sa lupa sa ibaba, sa kabila niya.
  Tahimik silang nakaupo. Ilang salita pa lang ang nasabi niya sa loob ng maraming taon. Tumugtog sa background ang kantang "I'll Be Home for Christmas" ni Perry Como.
  Alas-sais, may iniabot na tray sa kanya. Creamed corn, breaded fish sticks, Tater Tots, at butter cookies na may berde at pulang sprinkles sa puting icing Christmas tree. Pinanood ni Roland habang inaayos at inaayos niya ang kanyang pulang plastik na kubyertos mula sa labas papasok-tinidor, kutsara, kutsilyo, at pagkatapos ay pabalik-balik. Tatlong beses. Palaging tatlong beses, hanggang sa makuha niya ito nang tama. Hindi dalawa, hindi apat, hindi hihigit. Palaging iniisip ni Roland kung anong internal abacus ang tumutukoy sa numerong iyon.
  "Maligayang Pasko," sabi ni Roland.
  Tiningnan niya ito gamit ang maputlang asul na mga mata. Sa likod ng mga ito ay nabubuhay ang isang mahiwagang sansinukob.
  Sumulyap si Roland sa kanyang relo. Oras na para umalis.
  Bago pa siya makatayo, hinawakan niya ang kamay niya. Ang mga daliri niya ay inukit mula sa garing. Nakita ni Roland na nanginginig ang mga labi niya at alam na niya kung ano ang mangyayari.
  "Narito ang mga batang babae, bata at magaganda," sabi niya. "Sumasayaw sa hangin ng tag-araw."
  Pakiramdam ni Roland ay nagbago ang tibok ng puso niya dahil sa mga glacier. Alam niyang ito lang ang naaalala ni Artemisia Hannah Waite tungkol sa anak niyang si Charlotte at sa mga kakila-kilabot na araw ng 1995.
  "Parang dalawang umiikot na gulong," sagot ni Roland.
  Ngumiti ang kanyang ina at tinapos ang taludtod: "Nagsasayaw ang magagandang babae."
  
  
  
  Natagpuan ni Roland si Charles na nakatayo sa tabi ng kariton. May kaunting niyebe na dumampi sa kanyang mga balikat. Noong mga nakaraang taon, titingin sana si Charles sa mga mata ni Roland sa sandaling ito, naghahanap ng senyales na bumubuti na ang mga bagay-bagay. Kahit kay Charles, dahil sa kanyang likas na optimismo, matagal nang itinigil ang gawaing iyon. Walang sabi-sabi, sumakay sila sa kariton.
  Pagkatapos ng maikling panalangin, nagbisikleta sila pabalik sa lungsod.
  
  
  
  Tahimik silang kumain. Nang matapos sila, hinugasan ni Charles ang mga pinggan. Nakinig na si Roland sa balita sa telebisyon sa opisina. Ilang sandali pa, sumungaw si Charles sa kanto.
  "Halika rito at tingnan mo ito," sabi ni Charles.
  Pumasok si Roland sa isang maliit na opisina. Ipinakita sa TV ang mga kuha ng parking lot ng Roundhouse, ang punong-himpilan ng pulisya sa Race Street. Gumagawa ang Channel Six ng stand-up special. Hinahabol ng isang reporter ang isang babae sa parking lot.
  Bata pa ang babae, maitim ang mga mata, at kaakit-akit. Pinanatili niya ang kanyang sarili nang may matinding tindig at kumpiyansa. Nakasuot siya ng itim na leather coat at guwantes. Ang pangalan sa ilalim ng kanyang mukha sa screen ay nagpakilala sa kanya bilang isang detektib. Tinanong siya ng reporter. Nilakasan ni Charles ang volume ng telebisyon.
  "...gawa ng iisang tao?" tanong ng reporter.
  "Hindi natin maaaring isantabi o isantabi kung hindi," sabi ng detektib.
  "Totoo bang may diperensya ang babae?"
  "Hindi ako makapagkomento sa mga detalye ng imbestigasyon."
  "Mayroon ka bang gustong sabihin sa ating mga manonood?"
  "Humihingi kami ng tulong sa paghahanap sa pumatay kay Christina Yakos. Kung mayroon kayong alam, kahit na tila maliit na bagay, mangyaring tawagan ang homicide unit ng pulisya."
  Pagkasabi niya nito, tumalikod na ang babae at nagtungo sa loob ng gusali.
  Naisip ni Roland si Christina Jakos. Ito ang babaeng natagpuan nilang pinatay sa pampang ng Ilog Schuylkill sa Manayunk. Itinago ni Roland ang ginupit na balita sa corkboard sa tabi ng kanyang mesa. Ngayon ay magbabasa pa siya tungkol sa kaso. Kumuha siya ng panulat at isinulat ang pangalan ng detektib.
  Jessica Balzano.
  OceanofPDF.com
  40
  Malinaw na isa siyang psychic pagdating sa mga regalo sa Pasko. Hindi na niya kailangang alugin pa ang pakete. Tulad ng isang maliit na Karnak the Magnificent, kaya niyang idiin ang regalo sa kanyang noo at, sa loob ng ilang segundo, sa pamamagitan ng isang batang mahika, tila mahulaan ang laman nito. Malinaw na may kinabukasan siya sa pagpapatupad ng batas. O marahil sa customs.
  "Mga sapatos ito," sabi niya.
  Naupo siya sa sahig ng sala, sa paanan ng isang malaking Christmas tree. Naupo rin sa tabi niya ang kanyang lolo.
  "Hindi ko sinasabi," sabi ni Peter Giovanni.
  Pagkatapos ay kinuha ni Sophie ang isa sa mga libro ng kuwentong engkanto na nakuha ni Jessica mula sa library at sinimulang buksan ito.
  Tumingin si Jessica sa kanyang anak at naisip, "Bigyan mo ako ng clue diyan, mahal ko."
  
  
  
  Si Peter Giovanni ay naglingkod sa Philadelphia Police Department nang halos tatlumpung taon. Nakatanggap siya ng maraming parangal at nagretiro bilang isang tinyente.
  Nawalan ng asawa si Peter dahil sa kanser sa suso mahigit dalawang dekada na ang nakalilipas at inilibing ang kanyang nag-iisang anak na lalaki, si Michael, na napatay sa Kuwait noong 1991. Itinaas niya ang isang bandila-ang bandila ng isang opisyal ng pulisya. At bagama't araw-araw niyang kinatatakutan ang kanyang anak na babae, tulad ng sinumang ama, ang kanyang pinakamalalim na pagmamalaki sa buhay ay ang kanyang anak na babae ay nagtatrabaho bilang isang detektib sa pagpatay.
  Si Peter Giovanni, na nasa mga unang bahagi ng kanyang dekada sisenta, ay aktibo pa rin sa serbisyo sa komunidad at sa ilang mga kawanggawa para sa pulisya. Hindi siya isang malaking tao, ngunit taglay niya ang lakas na nagmumula sa loob. Nag-eehersisyo pa rin siya nang ilang beses sa isang linggo. Siya rin ay mahilig pa rin sa damit. Ngayon, nakasuot siya ng mamahaling itim na cashmere turtleneck at kulay abong pantalon na lana. Ang kanyang mga sapatos ay Santoni loafers. Dahil sa kanyang malamig at ubaning buhok, mukhang lumabas siya sa mga pahina ng GQ.
  Hinaplos niya ang buhok ng kanyang apo, tumayo, at umupo sa tabi ni Jessica sa sofa. Si Jessica ay naglalagay ng popcorn sa isang garland.
  "Ano sa tingin mo ang tungkol sa puno?" tanong niya.
  Taun-taon, dinadala nina Peter at Vincent si Sophie sa isang sakahan ng puno ng Pasko sa Tabernacle, New Jersey, kung saan nila pinuputol ang sarili nilang puno. Kadalasan ay isa ito sa mga disenyo ni Sophie. Bawat taon, tila mas matangkad ang puno.
  "Kung ano pa man at kailangan na nating lumipat," sabi ni Jessica.
  Ngumiti si Peter. "Kumusta. Lumalaki na si Sophie. Kailangang makasabay ang puno sa panahon."
  "Huwag mo nang ipaalala," naisip ni Jessica.
  Kumuha si Peter ng karayom at sinulid at nagsimulang gumawa ng sarili niyang garland para sa popcorn. "Mayroon bang lead tungkol dito?" tanong niya.
  Kahit hindi pa iniimbestigahan ni Jessica ang pagpatay kay Walt Brigham at may tatlong bukas na file sa kanyang mesa, alam na alam niya kung ano ang ibig sabihin ng kanyang ama sa "kaso." Sa tuwing may napapatay na pulis, personal itong itinuturing ng bawat pulis, aktibo man o retirado, sa buong bansa.
  "Wala pa," sabi ni Jessica.
  Umiling si Peter. "Nakakahiya naman. May espesyal na lugar sa impyerno para sa mga pumatay-pulis."
  Pulis na mamamatay-tao. Agad na nabaling ang tingin ni Jessica kay Sophie, na nakahimpil pa rin sa tabi ng puno, pinag-iisipan ang maliit na kahon na nakabalot sa pulang foil. Sa tuwing naiisip ni Jessica ang mga salitang "pulis na mamamatay-tao," napagtatanto niya na ang mga magulang ng batang babaeng ito ay parehong target araw-araw. Makatarungan ba iyon para kay Sophie? Sa mga sandaling tulad nito, sa init at kaligtasan ng kanyang tahanan, hindi siya gaanong sigurado.
  Tumayo si Jessica at pumunta sa kusina. Kontrolado na ang lahat. Kumukulo na ang gravy; al dente na ang lasagna noodles, nakahanda na ang salad, at natimpla na ang alak. Kinuha niya ang ricotta mula sa refrigerator.
  Tumunog ang telepono. Natigilan siya, umaasang isang beses lang ito magri-ring, para mapansin ng nasa kabilang linya na mali ang numerong na-dial nila at ibaba ang tawag. Lumipas ang isang segundo. Pagkatapos ay isa pa.
  Oo.
  Tapos tumunog ulit.
  Tumingin si Jessica sa kanyang ama. Lumingon ito. Pareho silang mga pulis. Bisperas ng Pasko noon. Alam na nila.
  OceanofPDF.com
  41
  Inayos ni Byrne ang kanyang kurbata sa malamang na ika-dalawampung beses na. Humigop siya ng tubig, tumingin sa kanyang relo, at inayos ang mantel. Nakasuot siya ng bagong suit, at hindi pa rin siya nasasanay dito. Hindi siya mapakali, nagbubuton, nagtatanggal ng butones, nagbubuton, at nagtutuwid ng kanyang mga lapel.
  Naupo siya sa isang mesa sa Striped Bass sa Walnut Street, isa sa pinakamagagandang restawran sa Philadelphia, naghihintay sa kanyang ka-date. Ngunit hindi ito basta-basta date. Para kay Kevin Byrne, isa itong date. Kumakain siya ng hapunan sa Bisperas ng Pasko kasama ang kanyang anak na si Colleen. Hindi bababa sa apat na beses siyang tumawag para pagtalunan ang huling-minutong reserbasyon.
  Napagkasunduan nila ni Colleen ang kaayusang ito-ang hapunan sa labas-sa halip na maghanap ng ilang oras sa bahay ng kanyang dating asawa para magdiwang, isang panahon na walang kinalaman sa bagong kasintahan ni Donna Sullivan Byrne, o sa pagiging awkward. Sinusubukan ni Kevin Byrne na maging adulto sa lahat ng ito.
  Sumang-ayon sila na hindi nila kailangan ang tensyon. Mas mabuti na kung ganoon.
  Maliban na lang sa nahuli ang anak niyang babae.
  Luminga-linga si Byrne sa paligid ng restawran at napagtanto niyang siya lang ang empleyado ng gobyerno sa silid. Mga doktor, abogado, investment banker, at ilang matagumpay na artista. Alam niyang medyo sobra ang pagdadala rito ni Colleen-alam din ito ng babae-pero gusto niyang gawing espesyal ang gabing iyon.
  Kinuha niya ang kanyang cellphone at tiningnan ito. Wala. Magpapadala na sana siya ng text message kay Colleen nang may lumapit sa kanyang mesa. Tumingala si Byrne. Hindi si Colleen iyon.
  "Gusto mo bang makita ang listahan ng mga alak?" tanong muli ng maasikaso na waiter.
  "Syempre naman," sabi ni Byrne. Para bang alam niya ang tinitingnan niya. Dalawang beses na siyang tumanggi na umorder ng bourbon on the rocks. Ayaw niyang maging pabaya ngayong gabi. Pagkalipas ng isang minuto, bumalik ang waiter na may dalang listahan. Maingat itong binasa ni Byrne; ang tanging nakakuha ng kanyang atensyon-sa gitna ng dagat ng mga salitang tulad ng "Pinot," "Cabernet," "Vouverray," at "Fumé"-ay ang mga presyo, na pawang lampas sa kanyang makakaya.
  Kinuha niya ang listahan ng alak, umaasang kapag ibinaba niya ito, susugurin siya ng mga tao at pipilitin na umorder ng isang bote. Pagkatapos ay nakita niya ito. Nakasuot ito ng royal blue na bestida na nagpamukhang walang katapusan sa kanyang mga matang kulay aquamarine. Nakalugay ang kanyang buhok sa kanyang mga balikat, mas mahaba kaysa dati, at mas maitim kaysa noong tag-araw.
  Diyos ko, naisip ni Byrne. Babae siya. Naging babae na siya, at hindi ko iyon napansin.
  "Pasensya na, nahuli ako," hudyat niya, wala pa man sa kalagitnaan ng silid. Pinagtitinginan na siya ng mga tao sa iba't ibang dahilan: ang kanyang eleganteng galaw ng katawan, ang kanyang tindig at kaaya-aya, at ang kanyang nakamamanghang anyo.
  Si Colleen Siobhan Byrne ay bingi simula nang ipanganak. Nitong mga nakaraang taon lamang niya natanggap at ng kanyang ama ang kanyang pagkabingi. Bagama't hindi ito kailanman itinuring ni Colleen na isang disbentaha, tila naiintindihan na niya ngayon na minsan itong naisip ng kanyang ama, at malamang ay ginagawa pa rin niya ito sa ilang antas. Isang antas na humihina sa bawat taon na lumilipas.
  Tumayo si Byrne at niyakap nang mahigpit ang kanyang anak.
  "Maligayang Pasko, Tay," caption niya rito.
  "Maligayang Pasko, mahal," tugon niya.
  "Hindi ako nakasakay ng taxi."
  Ikinumpas ni Byrne ang kanyang kamay na parang sinasabing, Ano? Sa tingin mo ba ay nag-aalala ako?
  Umupo siya. Ilang segundo ang lumipas, nag-vibrate ang kanyang cellphone. Nahihiyang ngumiti siya sa kanyang ama, kinuha ang telepono, at binuksan ito. Isang text message iyon. Pinanood siya ni Byrne na basahin ito, nakangiti at namumula. Malinaw na galing sa isang lalaki ang mensahe. Mabilis na sinagot ni Colleen at itinabi ang telepono.
  "Pasensya na," pirma niya.
  Gusto sanang magtanong ni Byrne sa kaniyang anak ng dalawa o tatlong milyong tanong. Pinigilan niya ang sarili. Pinanood niya itong maingat na naglalagay ng napkin sa kaniyang kandungan, humigop ng tubig, at tumingin sa menu. Pambabae ang tindig niya, pambabae ang tindig. Iisa lang ang maaaring dahilan nito, naisip ni Byrne, habang kumakabog at pumipintig ang kaniyang puso. Tapos na ang kaniyang pagkabata.
  At ang buhay ay hindi na magiging pareho.
  
  
  
  Nang matapos silang kumain, oras na. Alam na nilang dalawa iyon. Si Colleen ay puno ng enerhiya ng pagiging tinedyer, marahil ay dadalo sa Christmas party ng isang kaibigan. Isa pa, kailangan na niyang mag-impake. Aalis sila ng kanyang ina sa bayan nang isang linggo para bisitahin ang mga kamag-anak ni Donna para sa Bagong Taon.
  - Natanggap mo ba ang card ko? Pumirma si Colleen.
  "Ginawa ko. Salamat."
  Tahimik na pinagalitan ni Byrne ang sarili dahil sa hindi pagpapadala ng mga Christmas card, lalo na sa nag-iisang taong mahalaga sa kanya. Nakatanggap pa nga siya ng card mula kay Jessica, na palihim na nakatago sa kanyang briefcase. Nakita niyang palihim na sumulyap si Colleen sa kanyang relo. Bago pa man maging hindi kanais-nais ang sandaling iyon, pumirma si Byrne ng: "May itatanong ba ako sa iyo?"
  "Oo naman."
  Ayan na, naisip ni Byrne. "Ano ba ang pinapangarap mo?"
  Isang pamumula, pagkatapos ay isang nalilitong tingin, pagkatapos ay pagtanggap. Mabuti na lang at hindi niya inikot ang kanyang mga mata. "Isa ba ito sa mga pag-uusap natin?" senyas niya.
  Ngumiti siya, at nag-iba ang sikmura ni Byrne. Wala siyang oras para magsalita. Malamang wala siyang oras sa loob ng maraming taon. "Hindi," sabi niya, habang nag-aalab ang mga tainga. "Nakakacurious lang ako."
  Ilang minuto ang lumipas, hinalikan niya ito nang paalam. Nangako siyang mag-uusap sila nang masinsinan. Pinasakay siya nito sa taxi, bumalik sa mesa, at umorder ng bourbon. Isang double. Bago pa man ito dumating, tumunog ang kanyang cellphone.
  Si Jessica iyon.
  "Kumusta ka na?" tanong niya. Pero kilala niya ang tonong iyon.
  Bilang tugon sa tanong niya, binigkas ng kaniyang partner ang apat na pinakamasasamang salitang maririnig ng isang homicide detective noong Bisperas ng Pasko.
  "May katawan tayo."
  OceanofPDF.com
  42
  Ang pinangyarihan ng krimen ay muling matatagpuan sa pampang ng Ilog Schuylkill, sa pagkakataong ito ay malapit sa Estasyon ng Tren ng Shawmont, malapit sa Upper Roxborough. Ang Estasyon ng Shawmont ay isa sa mga pinakamatandang istasyon sa Estados Unidos. Hindi na humihinto ang mga tren doon, at ito ay nasira na, ngunit nanatili itong madalas na hintuan para sa mga mahilig sa riles at mga purista, at maraming nakuhanan ng litrato at dokumentado.
  Sa ibaba lamang ng istasyon, pababa sa matarik na dalisdis patungo sa ilog, ay ang malaki at inabandunang Chaumont Waterworks, na matatagpuan sa isa sa mga huling pampublikong lote sa tabi ng ilog sa lungsod.
  Mula sa labas, ang higanteng istasyon ng bomba ay natabunan na ng mga palumpong, baging, at mga sanga na nakabitin sa mga tuyong puno sa loob ng maraming dekada. Sa liwanag ng araw, ito ay nagmumukhang isang kahanga-hangang labi ng panahon kung kailan ang pasilidad ay kumukuha ng tubig mula sa basin sa likod ng Flat Rock Dam at ibinobomba ito papunta sa Roxborough Reservoir. Sa gabi, ito ay isa lamang mausoleum sa lungsod, isang madilim at nakakatakot na kanlungan para sa mga transaksyon ng droga at lahat ng uri ng palihim na alyansa. Sa loob, ito ay nawasak, nawalan ng anumang bagay kahit na may kaunting halaga. Ang mga dingding ay natatakpan ng graffiti na pitong talampakan ang taas. Ilang ambisyosong taga-tag ang sumulat ng kanilang mga iniisip sa isang dingding, mga labinlimang talampakan ang taas. Ang sahig ay hindi pantay ang tekstura ng mga batong semento, kinakalawang na bakal, at iba't ibang mga basura sa lungsod.
  Habang papalapit sina Jessica at Byrne sa gusali, nakita nila ang matingkad na pansamantalang mga ilaw na nag-iilaw sa harapan na nakaharap sa ilog. Isang dosenang opisyal, mga technician ng CSU, at mga detektib ang naghihintay sa kanila.
  Ang babaeng patay ay nakaupo sa tabi ng bintana, ang kanyang mga binti ay naka-krus sa mga bukung-bukong at ang kanyang mga kamay ay nakatiklop sa kanyang kandungan. Hindi tulad ni Christina Yakos, ang biktimang ito ay tila walang anumang sugat. Sa una, tila siya ay nagdarasal, ngunit nang mas masusing suriin, ang kanyang mga kamay ay nahahawakan ang isang bagay.
  Pumasok si Jessica sa gusali. Halos medyebal ang laki nito. Matapos itong isara, nasira ang pasilidad. Maraming ideya ang naisip para sa kinabukasan nito, isa na rito ang posibilidad na gawin itong pasilidad ng pagsasanay para sa Philadelphia Eagles. Gayunpaman, napakalaki ng magagastos sa mga renobasyon, at hanggang ngayon ay wala pa ring nagagawa.
  Lumapit si Jessica sa biktima, maingat na hindi maabala ang anumang bakas, kahit na walang niyebe sa loob ng gusali, kaya malamang na hindi niya masagip ang anumang magagamit. Tinapunan niya ng flashlight ang biktima. Ang babae ay tila nasa huling bahagi ng kanyang bente o unang bahagi ng tatlumpu. Nakasuot siya ng mahabang bestida. Tila galing din ito sa ibang panahon, na may velvet na nababanat na bodice at isang nakatiklop na palda. Sa kanyang leeg ay may sinturong nylon, na nakatali sa likod. Tila eksaktong replika ito ng natagpuan sa leeg ni Christina Yakos.
  Niyakap ni Jessica ang pader at pinagmasdan ang loob. Malapit nang i-set up ng mga technician ng CSU ang network. Bago umalis, kinuha niya ang kanyang Maglite at dahan-dahan at maingat na sinuri ang mga pader. At saka niya ito nakita. Mga dalawampung talampakan sa kanan ng bintana, sa gitna ng isang tumpok ng mga badge ng gang, makikita ang graffiti na may larawan ng puting buwan.
  "Kevin."
  Pumasok si Byrne sa loob at sinundan ang sinag ng liwanag. Lumingon siya at nakita ang mga mata ni Jessica sa dilim. Sila ay naging magkatuwang sa bungad ng lumalalang kasamaan, ang sandaling ang inaakala nilang nauunawaan ay naging isang bagay na mas dakila, isang bagay na mas malas, isang bagay na muling nagbigay-kahulugan sa lahat ng kanilang pinaniniwalaan tungkol sa kaso.
  Nakatayo sa labas, ang kanilang hininga ay lumikha ng mga ulap ng singaw sa hangin ng gabi. "Hindi darating ang opisina ng DOE sa loob ng halos isang oras," sabi ni Byrne.
  "Oras?"
  "Pasko na sa Philadelphia," sabi ni Byrne. "May dalawa pang pagpatay na naganap. Kumalat na ang mga ito."
  Itinuro ni Byrne ang mga kamay ng biktima. "May hawak siyang kung ano."
  Tumingin nang malapitan si Jessica. May kung anong hawak ang babae. Kumuha si Jessica ng ilang malalapit na litrato.
  Kung sinunod nila ang proseso nang buong linaw, kinailangan sana nilang maghintay hanggang sa ideklara ng medical examiner na patay na ang babae, pati na rin ang kumpletong hanay ng mga litrato at posibleng video footage ng biktima at ng pinangyarihan ng krimen. Ngunit hindi eksaktong sinunod ng Philadelphia ang proseso nang gabing iyon-isang parirala tungkol sa pagmamahal sa kapwa ang pumasok sa isip ko, na agad na sinundan ng isang kuwento tungkol sa kapayapaan sa mundo-at alam ng mga detektib na habang mas matagal silang naghintay, mas malaki ang panganib na mawala sa mga elemento ang mahalagang impormasyon.
  Lumapit si Byrne at sinubukang dahan-dahang tanggalin ang mga daliri ng babae. Gumaganti ang mga dulo ng kanyang mga daliri sa kanyang paghaplos. Hindi pa lubusang nasisiyahan ang babae.
  Sa unang tingin, tila nakahawak ang biktima sa isang kumpol ng mga dahon o maliliit na sanga sa kanyang mga kamay na nakakuyom. Sa matinding liwanag, mukhang maitim na kayumangging materyal ito, tiyak na organiko. Lumapit si Byrne at umupo. Inilagay niya ang malaking supot ng ebidensya sa kandungan ng babae. Pinilit ni Jessica na panatilihing matatag ang kanyang Maglite. Patuloy na dahan-dahang kinakalas ni Byrne, isang daliri sa bawat pagkakataon, ang pagkakahawak ng biktima. Kung ang babae ay nakahukay ng isang kumpol ng lupa o compost noong panahon ng laban, posible na nakakuha siya ng mahahalagang ebidensya mula sa mamamatay-tao, na nakabaon sa ilalim ng kanyang mga kuko. Maaaring mayroon pa nga siyang hawak na direktang ebidensya-isang butones, isang pangkabit, isang piraso ng tela. Kung may isang bagay na agad na makapagtutukoy sa isang taong pinag-aaralan, tulad ng buhok, mga hibla, o DNA, mas mabuti kung mas maaga nilang simulan ang paghahanap sa mga ito.
  Unti-unting hinila ni Byrne ang mga patay na daliri ng babae. Nang sa wakas ay ibinalik niya ang apat na daliri sa kanang kamay nito, may nakita silang hindi nila inaasahan. Sa kamatayan, ang babaeng ito ay walang hawak na kahit isang dakot ng lupa, dahon, o maliliit na sanga. Sa kamatayan, may hawak siyang maliit na kayumangging ibon. Sa liwanag ng mga emergency light, mukhang maya o marahil ay wren ito.
  Maingat na pinisil ni Byrne ang mga daliri ng biktima. Nakasuot sila ng malinaw na plastik na supot ng ebidensya upang pangalagaan ang lahat ng bakas ng ebidensya. Malayong-malayo ito sa kanilang kakayahang suriin o suriin mismo sa lugar.
  Pagkatapos ay may nangyaring hindi inaasahan. Kumawala ang ibon mula sa pagkakahawak ng patay na babae at lumipad palayo. Mabilis itong lumipad sa malawak at madilim na kalawakan ng mga istrukturang haydroliko, ang pagaspas ng mga pakpak nito na tumatalbog sa nagyeyelong mga pader na bato, huni, marahil bilang pagtutol o ginhawa. Pagkatapos ay nawala ito.
  "Anak ng asong babae," sigaw ni Byrne. "Lasing ka!"
  Hindi ito magandang balita para sa pangkat. Dapat sana'y agad nilang inilagay ang mga kamay sa bangkay at naghintay. Maaaring nagbigay ang ibon ng maraming detalyeng forensic, ngunit kahit habang lumilipad ito, nagbigay ito ng ilang impormasyon. Nangangahulugan ito na hindi maaaring naroon nang ganoon katagal ang katawan. Ang katotohanan na buhay pa ang ibon (posibleng napreserba ng init ng katawan) ay nangangahulugan na hinusgahan ng mamamatay-tao ang biktimang ito sa loob ng huling ilang oras.
  Itinuro ni Jessica ang kanyang Maglite sa lupa sa ilalim ng bintana. May ilang balahibo ng ibon na natira. Itinuro ito ni Byrne sa opisyal ng CSU, na pinulot ang mga ito gamit ang sipit at inilagay sa isang supot ng ebidensya.
  Ngayon ay maghihintay na sila sa opisina ng medical examiner.
  
  
  
  Naglakad si Jessica papunta sa pampang ng ilog, tumingin sa labas, pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa bangkay. Ang pigura ay nakaupo sa bintana, mataas sa itaas ng banayad na dalisdis patungo sa kalsada, at pagkatapos ay mas mataas pa sa banayad na pampang ng ilog.
  "Isa na namang manika sa istante," naisip ni Jessica.
  Tulad ni Christina Yakos, ang biktimang ito ay nakatayong nakaharap sa ilog. Tulad ni Christina Yakos, mayroon siyang ipinintang larawan ng buwan sa malapit. Walang duda na magkakaroon pa ng isa pang ipinintang larawan sa kanyang katawan-isang ipinintang larawan ng buwan na gawa sa semilya at dugo.
  
  
  
  Dumating ang media bago maghatinggabi. Nagtipon sila sa tuktok ng hiwa, malapit sa istasyon ng tren, sa likod ng crime scene tape. Palaging namangha si Jessica sa kung gaano kabilis nila narating ang pinangyarihan ng krimen.
  Ang kuwentong ito ay lilitaw sa mga edisyon ng pahayagan sa umaga.
  OceanofPDF.com
  43
  Ang pinangyarihan ng krimen ay isinara at nakahiwalay sa lungsod. Umatras ang media upang ilathala ang kanilang mga kuwento. Pinroseso ng CSU ang ebidensya buong gabi at hanggang sa susunod na araw.
  Nakatayo sina Jessica at Byrne sa pampang ng ilog. Hindi napigilang umalis ni isa sa kanila.
  "Magiging maayos ka lang ba?" tanong ni Jessica.
  "Uh-huh." Dumukot si Byrne ng isang pinta ng bourbon mula sa bulsa ng kanyang amerikana. Pinaglaruan niya ang kanyang sumbrero. Nakita ito ni Jessica ngunit walang sinabi. Wala silang duty.
  Pagkatapos ng isang buong minutong katahimikan, lumingon si Byrne. "Ano?"
  "Ikaw," sabi niya. "Ang sama ng tingin mo sa mga mata mo."
  "Anong hitsura?"
  "'Yung tingin ni Andy Griffith. 'Yung tingin na nagsasabing iniisip mong ipasa ang mga papeles mo at tanggapin ang trabaho bilang sheriff sa Mayberry."
  Meadville.
  "Kita mo?"
  "Nilalagnat ka ba?"
  "Magyeyelo ako nang husto," naisip ni Jessica. "Hindi."
  Inubos ni Byrne ang kanyang bourbon at iniabot ito. Umiling si Jessica. Tinakpan niya ang bote at iniabot ito para sa kanya.
  "Ilang taon na ang nakalilipas, binisita namin ang tiyuhin ko sa Jersey," sabi niya. "Alam ko na kung kailan kami papalapit dahil nakita namin ang lumang sementeryo na ito. Ang ibig kong sabihin sa luma, ay panahon ng Digmaang Sibil. Siguro mas luma na. May isang maliit na bahay na bato sa tabi ng gate, marahil ay bahay ng tagapag-alaga, at isang karatula sa bintana sa harap na nagsasabing, 'LIBRE ANG KAPAL NG DUMI.' Nakakita ka na ba ng mga karatula na ganyan?"
  Ginawa nga ni Jessica. Sinabi niya sa kanya. Nagpatuloy si Byrne.
  "Noong bata ka pa, hindi mo naiisip ang mga bagay na ganyan, alam mo ba? Taon-taon, nakikita ko ang karatulang iyon. Hindi ito gumagalaw, nawawala lang sa araw. Bawat taon, ang mga three-dimensional na pulang letrang iyon ay lalong lumiliwanag. Pagkatapos ay namatay ang tiyuhin ko, bumalik sa bayan ang tiyahin ko, at tumigil na kami sa paglabas."
  "Makalipas ang maraming taon, pagkamatay ng aking ina, isang araw ay pumunta ako sa kanyang puntod. Ito ay isang perpektong araw ng tag-araw. Asul ang langit, walang ulap. Nakaupo ako roon at ikinukwento sa kanya ang mga nangyayari. Ilang lote na ang nalalabi, may bagong libing, tama ba? At bigla kong naisip. Bigla kong naunawaan kung bakit may libreng tambakan ang sementeryo na ito. Bakit lahat ng sementeryo ay may libreng tambakan. Naisip ko ang lahat ng mga taong sinamantala ang alok na iyon sa paglipas ng mga taon, pinupuno ang kanilang mga hardin, ang kanilang mga paso, ang kanilang mga kahon sa bintana. Ang mga sementeryo ay nagbibigay ng espasyo sa lupa para sa mga patay, at kinukuha ng mga tao ang lupang iyon at nagtatanim ng mga bagay dito."
  Tiningnan lang ni Jessica si Byrne. Habang tumatagal na kilala niya ang lalaki, mas dumarami ang nakikita niyang mga patong ng damit. "Naku, ang ganda naman," sabi niya, medyo nagiging emosyonal habang nahihirapan siyang tanggapin ito. "Hindi ko naman iisipin iyon nang ganoon."
  "Oo, mabuti," sabi ni Byrne. "Alam mo, lahat kaming mga Irish ay makata." Tinanggal niya ang takip ng kanyang pinta, humigop, at muling tinakpan ito. "At mga umiinom."
  Hinila ni Jessica ang bote mula sa kanyang mga kamay. Hindi siya lumaban.
  "Matulog ka na, Kevin."
  "Gagawin ko. Ayoko lang kapag may mga taong nakikipaglaro sa amin, at hindi ko iyon maintindihan."
  "Ako rin," sabi ni Jessica. Kinuha niya ang mga susi niya sa bulsa, muling sumulyap sa relo, at agad na pinagalitan ang sarili dahil dito. "Alam mo, dapat sumama ka sa akin minsan para tumakbo."
  "Tumatakbo."
  "Oo," sabi niya. "Parang naglalakad lang, mas mabilis lang."
  "Aba, mabuti. Parang wake-up call 'yan. Parang ginawa ko na 'yan minsan noong bata pa ako."
  "Baka may laban ako sa boksing sa katapusan ng Marso, kaya mas mabuting mag-ehersisyo muna ako sa labas. Pwede tayong tumakbo nang sabay. Maniwala ka sa akin, nakakapagpahinga ito nang husto."
  Pinipigilan ni Byrne ang tawa. "Jess. Ang plano ko lang naman tumakbo ay kapag may humahabol sa akin. Ibig kong sabihin, isang malaking lalaki. May dalang kutsilyo."
  Lumakas ang hangin. Nanginig si Jessica at itinaas ang kwelyo niya. "Aalis na ako." Gusto pa sana niyang magsabi, pero may oras pa mamaya. "Sigurado ka bang ayos ka lang?"
  "Kasing perpekto ng nakukuha mo."
  "Sige, partner," naisip niya. Bumalik siya sa kanyang sasakyan, sumakay, at pinaandar ito. Pag-atras, sumulyap siya sa rearview mirror at nakita ang anino ni Byrne laban sa mga ilaw sa kabilang panig ng ilog, na ngayon ay isa na lamang anino sa gabi.
  Tumingin siya sa relo niya. Ala-una na ng madaling araw.
  Pasko noon.
  OceanofPDF.com
  44
  Malinaw at malamig, maliwanag at puno ng pangako ang umagang Pasko.
  Pinangunahan nina Pastor Roland Hanna at Deacon Charles Waite ang serbisyo noong ika-7:00 ng umaga. Ang sermon ni Roland ay tungkol sa pag-asa at pagpapanibago. Binanggit niya ang tungkol sa Krus at sa Duyan. Sinipi niya ang Mateo 2:1-12.
  Umaapaw ang mga basket.
  
  
  
  Kalaunan, sina Roland at Charles ay naupo sa isang mesa sa silong ng simbahan, may isang teko ng malamig na kape sa pagitan nila. Sa loob ng isang oras, magsisimula na silang maghanda ng hapunan ng ham para sa Pasko para sa mahigit isang daang taong walang tirahan. Ihahain ito sa kanilang bagong establisyimento sa Second Street.
  "Tingnan mo ito," sabi ni Charles. Iniabot niya kay Roland ang Inquirer noong umaga. May isa na namang pagpatay na naganap. Walang espesyal sa Philadelphia, pero ang isang ito ay tumatak. Malalim. May mga alingawngaw ito na umalingawngaw sa loob ng maraming taon.
  Isang babae ang natagpuan sa Chaumont. Natagpuan siya sa isang lumang talyer malapit sa istasyon ng tren, sa silangang pampang ng Schuylkill.
  Bumilis ang tibok ng puso ni Roland. Dalawang bangkay ang natagpuan sa pampang ng Ilog Schuylkill sa parehong linggo. At iniulat ng pahayagan kahapon ang pagpatay kay Detective Walter Brigham. Alam nina Roland at Charles ang lahat tungkol kay Walter Brigham.
  Hindi maikakaila ang katotohanan nito.
  Natagpuan si Charlotte at ang kanyang kaibigan sa pampang ng Wissahickon. Nakaposisyon sila, tulad ng dalawang babaeng ito. Siguro, pagkatapos ng lahat ng mga taon, hindi ang mga babae ang dahilan. Siguro ang tubig ang dahilan.
  Marahil ito ay isang senyales.
  Lumuhod si Charles at nanalangin. Nanginginig ang kanyang malalaking balikat. Pagkaraan ng ilang sandali, nagsimula siyang bumulong sa iba't ibang wika. Si Charles ay isang glossolalist, isang tunay na mananampalataya na, kapag sinapian ng espiritu, ay nagsasalita ng kanyang pinaniniwalaang wika ng Diyos, na nagpapatibay sa kanyang sarili. Para sa isang tagamasid sa labas, maaaring tila ito ay kalokohan. Para sa isang mananampalataya, sa isang taong bumaling sa iba't ibang wika, ito ang wika ng Langit.
  Muling sumulyap si Roland sa dyaryo at ipinikit ang kanyang mga mata. Di-nagtagal, isang banal na katahimikan ang bumalot sa kanya, at isang panloob na boses ang nagtanong sa kanyang mga iniisip.
  Siya ba ito?
  Hinawakan ni Roland ang krusipiho sa kanyang leeg.
  At alam niya ang sagot.
  OceanofPDF.com
  IKATLONG BAHAGI
  ILOG NG KADILIMAN
  
  OceanofPDF.com
  45
  "Bakit tayo nandito na nakasarado ang pinto, Sarhento?" tanong ni Pak.
  Si Tony Park ay isa sa iilang Korean-American na detektib sa puwersa. Isang padre de pamilya na nasa huling bahagi ng kanyang edad trenta, isang computer wizard, at isang batikang imbestigador sa silid, walang mas praktikal o bihasang detektib sa puwersa kaysa kay Anthony Kim Park. Sa pagkakataong ito, ang kanyang tanong ang nasa isip ng lahat.
  Ang task force ay binubuo ng apat na detektib: sina Kevin Byrne, Jessica Balzano, Joshua Bontrager, at Tony Park. Dahil sa napakalaking trabaho ng pagkokoordina ng mga forensic unit, pagkolekta ng mga pahayag ng mga saksi, pagsasagawa ng mga panayam, at lahat ng iba pang detalye na kasama sa isang imbestigasyon ng pagpatay (dalawang kaugnay na imbestigasyon ng pagpatay), ang task force ay kulang sa tauhan. Talagang walang sapat na tauhan.
  "Sarado ang pinto sa dalawang dahilan," sabi ni Ike Buchanan, "at sa palagay ko alam mo ang una."
  Nagawa nilang lahat. Sa mga panahong ito, ang mga task force ay talagang naglaro nang husto, lalo na iyong mga nanghuhuli ng isang baliw na mamamatay-tao. Pangunahin dahil ang maliit na grupo ng mga kalalakihan at kababaihan na inatasang sumubaybay sa isang tao ay may kapangyarihang ipakilala ang taong iyon sa kanilang atensyon, na naglalagay sa panganib sa kanilang mga asawa, anak, kaibigan, at pamilya. Nangyari ito kina Jessica at Byrne. Nangyari ito nang higit pa sa alam ng pangkalahatang publiko.
  "Ang pangalawang dahilan, at ikinalulungkot kong sabihin ito, ay may ilang bagay mula sa opisina na ito na kumakalat sa media nitong mga nakaraang araw. Ayokong maghasik ng anumang tsismis o takot," sabi ni Buchanan. "Gayundin, kung tungkol sa lungsod, hindi kami sigurado kung mayroon kaming compulsive disorder doon. Sa ngayon, naniniwala ang media na mayroon kaming dalawang hindi nalutas na pagpatay, na maaaring may kaugnayan o hindi. Titingnan natin kung maaari nating ipagpatuloy iyon nang ilang panahon."
  Ito ay palaging isang maselang balanse sa media. Maraming dahilan para hindi sila bigyan ng masyadong maraming impormasyon. Ang impormasyon ay may paraan upang mabilis na maging maling impormasyon. Kung naglathala ang media ng isang kuwento tungkol sa isang serial killer na gumagala sa mga lansangan ng Philadelphia, maaaring magkaroon ito ng maraming kahihinatnan, karamihan sa mga ito ay masasama. Isa na rito ang posibilidad na ang isang mangopya na mamamatay-tao ay sasamantalahin ang pagkakataon upang mapaalis ang isang biyenan, asawang babae, kasintahan, o amo. Sa kabilang banda, may ilang mga kaso kung saan ang mga pahayagan at istasyon ng telebisyon ay nagpapalabas ng mga kahina-hinalang sketch para sa NPD, at sa loob ng ilang araw, minsan ay oras, natagpuan nila ang kanilang target.
  Hanggang kaninang umaga, isang araw pagkatapos ng Pasko, hindi pa naglalabas ng anumang tiyak na detalye ang departamento tungkol sa pangalawang biktima.
  "Nasaan na tayo tungkol sa pagkakakilanlan ng biktima ni Chaumont?" tanong ni Buchanan.
  "Ang pangalan niya ay Tara Grendel," sabi ni Bontrager. "Nakilala siya sa pamamagitan ng mga rekord ng DMV. Natagpuan ang kanyang sasakyan na kalahating nakaparada sa isang gated lot sa Walnut Street. Hindi kami sigurado kung ito ang pinangyarihan ng pagdukot o hindi, pero mukhang maganda naman."
  "Anong ginagawa niya sa garahe na 'yan? Nagtatrabaho ba siya malapit lang?"
  "Isa siyang aktres na nagtatrabaho sa ilalim ng pangalang Tara Lynn Greene. Nag-audition siya noong araw na nawala siya."
  "Saan naganap ang audition?"
  "Sa Walnut Street Theater," sabi ni Bontrager. Binuklat niyang muli ang kanyang mga tala. "Umalis siya sa teatro nang mag-isa bandang 1:00 p.m. Sinabi ng parking attendant na pumasok siya bandang 10:00 a.m. at bumaba sa basement."
  "Mayroon ba silang mga surveillance camera?"
  "Ginagawa nila. Pero walang nakasulat."
  Ang nakakagulat na balita ay ang pagkakaroon ni Tara Grendel ng isa pang tattoo na "buwan" sa kanyang tiyan. Nakabinbin pa ang isang DNA test upang matukoy kung ang dugo at semilya na natagpuan kay Christina Jakos ay tugma sa mga natagpuan sa kanya.
  "Nagpakita kami ng litrato ni Tara habang nakasuot ng Stiletto at Natalia Yakos," sabi ni Byrne. "Hindi mananayaw si Tara sa club. Hindi siya nakilala ni Natalia. Kung kamag-anak siya ni Christina Yakos, hindi iyon dahil sa trabaho niya."
  "Kumusta naman ang pamilya ni Tara?"
  "Walang pamilya sa bayan. Patay na ang ama, nakatira ang ina sa Indiana," sabi ni Bontrager. "Naabisuhan na siya. Lilipad siya pabalik bukas."
  "Ano ang mayroon tayo sa pinangyarihan ng krimen?" tanong ni Buchanan.
  "Hindi naman masyado," sabi ni Byrne. "Walang bakas, walang marka ng gulong."
  "Kumusta naman ang mga damit?" tanong ni Buchanan.
  Ngayon, napagpasyahan na ng lahat na binihisan ng mamamatay-tao ang kanyang mga biktima. "Parehong vintage na damit," sabi ni Jessica.
  "Mga gamit ba sa thrift store ang pinag-uusapan natin?"
  "Siguro," sabi ni Jessica. Mayroon silang listahan ng mahigit isang daang tindahan ng mga gamit nang damit at mga tindahan ng consignment. Sa kasamaang palad, mataas ang imbentaryo at ang paglipat ng mga tauhan sa mga tindahang ito, at wala sa mga tindahan ang nagtago ng detalyadong talaan ng mga dumating at nawala. Ang pangangalap ng anumang impormasyon ay mangangailangan ng maraming katad ng sapatos at mga panayam.
  "Bakit ang mga damit na ito?" tanong ni Buchanan. "Galing ba ang mga ito sa isang dula? Isang pelikula? Isang sikat na ipinintang larawan?"
  - Pinagtatrabahuhan ko 'yan, Sarhento.
  "Ikwento mo nga sa akin," sabi ni Buchanan.
  Nauna si Jessica. "Dalawang biktima, parehong puting babae na nasa edad bente, parehong sinakal at parehong iniwan sa pampang ng Schuylkill. Parehong may mga ipinintang larawan ng buwan sa kanilang mga katawan, gawa sa semilya at dugo. Isang katulad na ipininta ang ipininta sa dingding malapit sa parehong pinangyarihan ng krimen. Pinutol ang mga binti ng unang biktima. Ang mga bahagi ng katawan na ito ay natagpuan sa Strawberry Mansion Bridge."
  Binuklat ni Jessica ang kanyang mga tala. "Ang unang biktima ay si Kristina Yakos. Ipinanganak sa Odessa, Ukraine, lumipat siya sa Estados Unidos kasama ang kanyang kapatid na si Natalia, at kapatid na si Kostya. Pumanaw na ang kanyang mga magulang, at wala na siyang ibang kamag-anak sa Estados Unidos. Hanggang ilang linggo na ang nakalilipas, nakatira si Kristina kasama ang kanyang kapatid sa Northeast. Kamakailan ay lumipat si Kristina sa North Lawrence kasama ang kanyang kasama sa kuwarto, isang Sonya Kedrova, na taga-Ukraine din. Si Kostya Yakos ay nakatanggap ng sampung taong sentensya sa Graterford para sa aggravated assault. Kamakailan ay nakakuha si Kristina ng trabaho sa Stiletto men's club sa downtown, kung saan siya nagtrabaho bilang isang exotic dancer. Noong gabing nawala siya, huli siyang nakita sa isang laundromat sa bayan bandang 11:00 PM."
  "Sa tingin mo ba may koneksyon ka sa kapatid mo?" tanong ni Buchanan.
  "Mahirap sabihin," sabi ni Pak. "Ang biktima ni Kostya Yakos ay isang matandang balo mula sa Merion Station. Ang kanyang anak na lalaki ay nasa edad sisenta na, at wala siyang mga apo sa malapit. Kung ganoon nga, isa itong napakalupit na paghihiganti."
  - Paano naman ang isang bagay na ginalaw niya sa loob?
  "Hindi siya isang huwarang bilanggo, pero walang mag-uudyok sa kanya na gawin ito sa kanyang kapatid na babae."
  "Nakuha ba natin ang DNA mula sa pagpipinta ng blood moon kay Yakos?" tanong ni Buchanan.
  "May DNA na sa drawing ni Christina Yakos," sabi ni Tony Park. "Hindi niya dugo iyon. Nagpapatuloy pa rin ang imbestigasyon sa pangalawang biktima."
  "Naisagawa ba natin ito sa pamamagitan ng CODIS?"
  "Oo," sabi ni Pak. Ang pinagsamang sistema ng pag-index ng DNA ng FBI ay nagpapahintulot sa mga laboratoryo ng krimen ng pederal, estado, at lokal na makipagpalitan at magkumpara ng mga profile ng DNA sa elektronikong paraan, sa gayon ay iniuugnay ang mga krimen sa isa't isa at sa mga nahatulang kriminal. "Wala pa sa aspetong iyan."
  "Paano naman ang isang baliw na lalaking galing sa strip club?" tanong ni Buchanan.
  "Kakausapin ko ang ilan sa mga babae sa club ngayon o bukas na nakakakilala kay Christina," sabi ni Byrne.
  "Kumusta naman ang ibong ito na natagpuan sa lugar ng Chaumont?" tanong ni Buchanan.
  Sumulyap si Jessica kay Byrne. Hindi napigilan ng salitang "found". Walang nagbanggit na lumipad palayo ang ibon dahil itinulak ni Byrne ang biktima para kumalas sa pagkakahawak nito.
  "Mga balahibo sa laboratoryo," sabi ni Tony Park. "Isa sa mga technician ay isang masugid na tagamasid ng ibon at sinabing hindi siya pamilyar dito. Pinagtatrabahuhan niya ito ngayon."
  "Sige," sabi ni Buchanan. "Ano pa ba?"
  "Mukhang nilagari ng mamamatay-tao ang unang biktima gamit ang lagari ng karpintero," sabi ni Jessica. "May mga bakas ng sup sa sugat. Kaya, baka isang tagagawa ng barko? Isang tagagawa ng pantalan? Isang manggagawa sa pantalan?"
  "Si Christina ay nagtatrabaho sa disenyo ng set para sa dulang Pamasko," sabi ni Byrne.
  "Nakapanayamin ba natin ang mga taong nakatrabaho niya sa simbahan?"
  "Oo," sabi ni Byrne. "Walang interesado."
  "Mayroon bang anumang pinsala sa pangalawang biktima?" tanong ni Buchanan.
  Umiling si Jessica. "Buo ang bangkay."
  Noong una, pinag-isipan nila ang posibilidad na kumuha ang pumatay sa kanila ng mga bahagi ng katawan bilang mga souvenir. Ngayon ay tila mas maliit na ang posibilidad na iyon.
  "Mayroon bang anumang sekswal na aspeto?" tanong ni Buchanan.
  Hindi sigurado si Jessica. "Buweno, sa kabila ng presensya ng semilya, walang ebidensya ng sekswal na panghahalay."
  "Iisang sandatang pamamaslang sa parehong kaso?" tanong ni Buchanan.
  "Pareho lang," sabi ni Byrne. "Naniniwala ang laboratoryo na ito ang uri ng lubid na ginagamit sa paghiwalay ng mga linya sa mga swimming pool. Gayunpaman, wala silang nakitang anumang bakas ng chlorine. Kasalukuyan silang nagsasagawa ng mas maraming pagsusuri sa mga hibla."
  Ang Philadelphia, isang lungsod na may dalawang ilog na pinagkukunan at pinagsasamantalahan, ay mayroong maraming industriya na nakatali sa kalakalan ng tubig. Paglalayag at motorboating sa Delaware. Paggaod sa Schuylkill. Maraming mga kaganapan ang ginaganap taun-taon sa parehong ilog. Nariyan ang Schuylkill River Stay, isang pitong araw na paglalakbay sa paglalayag sa buong haba ng ilog. Pagkatapos, sa ikalawang linggo ng Mayo, naganap ang Dud Vail Regatta, ang pinakamalaking regatta sa kolehiyo sa Estados Unidos, na nilahukan ng mahigit isang libong atleta.
  "Ang mga tambakan ng basura sa Schuylkill ay nagpapahiwatig na malamang na naghahanap kami ng isang taong may mahusay na kaalaman sa ilog," sabi ni Jessica.
  Naisip ni Byrne si Paulie McManus at ang kaniyang kasabihan mula kay Leonardo da Vinci: "Sa mga ilog, ang tubig na iyong nahawakan ang huling bagay na lumipas at ang unang bagay na dumarating."
  "Ano na naman kaya ang mangyayari?" tanong ni Byrne.
  "Kumusta naman ang mga lugar mismo?" tanong ni Buchanan. "Mayroon ba silang anumang kahalagahan?"
  "Maraming kasaysayan ang Manayunk. Ganun din sa Chaumont. Sa ngayon, wala pa ring naaayos."
  Umupo si Buchanan at kinuskos ang kanyang mga mata. "Isang mang-aawit, isang mananayaw, parehong puti, nasa edad bente. Parehong pagdukot sa publiko. May koneksyon sa pagitan ng dalawang biktima, mga detektib. Hanapin ninyo."
  May kumatok sa pinto. Binuksan ito ni Byrne. Si Nikki Malone pala iyon.
  "Mayroon ka bang sandali, boss?" tanong ni Nikki.
  "Oo," sabi ni Buchanan. Akala ni Jessica ay ngayon lang siya nakarinig ng kahit sinong ganito kapagod. Si Ike Buchanan ang tagapag-ugnay sa pagitan ng yunit at ng pamamahala. Kung nangyari man ito sa kanyang harapan, nangyari rin ito sa pamamagitan niya. Tumango siya sa apat na detektib. Panahon na para bumalik sa trabaho. Lumabas sila ng opisina. Habang paalis sila, sumilip si Nikki sa pintuan.
  May tao sa baba na gustong makakita sa iyo, Jess.
  OceanofPDF.com
  46
  "Ako si Detektib Balzano."
  Ang lalaking naghihintay kay Jessica sa lobby ay mga limampung taong gulang-nakasuot ng kalawangin na flannel shirt, kulay kayumangging Levi's, at bota na gawa sa lana ng pato. Makapal ang mga daliri niya, makapal ang kilay, at kutis na labis na ikinalulungkot ang mga Disyembre ng Philadelphia.
  "Ako si Frank Pustelnik," aniya, sabay abot ng isang namamaos na kamay. Kinamayan ito ni Jessica. "May-ari ako ng isang restawran sa Flat Rock Road."
  "Ano ang maitutulong ko sa iyo, Ginoong Pustelnik?"
  "Nabasa ko ang nangyari sa lumang bodega. At siyempre, nakita ko ang lahat ng aktibidad doon." Itinaas niya ang videotape. "May surveillance camera ako sa property ko. Yung property na nakaharap sa gusali kung saan... alam mo na.
  - Isa ba itong rekord ng pagmamatyag?
  "Oo."
  "Ano ba talaga ang ibig sabihin nito?" tanong ni Jessica.
  "Hindi ako lubos na sigurado, pero sa tingin ko may isang bagay kang maaaring gustong makita."
  - Kailan nairekord ang teyp?
  Iniabot ni Frank Pustelnik kay Jessica ang teyp. "Ito ay mula noong araw na natuklasan ang bangkay."
  
  
  
  Nakatayo sila sa likod ni Mateo Fuentes sa AV editing bay. Sina Jessica, Byrne, at Frank Pustelnik.
  Ipinasok ni Mateo ang tape sa slow-motion VCR. Ipinadala niya ang tape. Kumislap ang mga imahe. Karamihan sa mga CCTV device ay nagre-record sa mas mabagal na bilis kaysa sa isang karaniwang VCR, kaya kapag pinatugtog ang mga ito sa isang consumer computer, masyadong mabilis ang mga ito para panoorin.
  Lumipas ang mga static na imahe ng gabi. Sa wakas, medyo lumiwanag ang tanawin.
  "Doon," sabi ni Pustelnik.
  Itinigil ni Mateo ang pagre-record at pinindot ang PLAY. High-angle ang kuha nito. 7:00 AM ang nakalagay sa time code.
  Sa likuran, kitang-kita ang paradahan ng bodega sa pinangyarihan ng krimen. Malabo at madilim ang imahe. Sa kaliwang bahagi ng screen, sa itaas, ay isang maliit na batik ng liwanag malapit sa kung saan ang paradahan ay pababang patungo sa ilog. Ang imahe ay nagpanginig kay Jessica. Ang malabong imahe ay si Christina Yakos.
  Alas-7:07 ng umaga, isang kotse ang huminto sa parking lot sa itaas ng screen. Gumagalaw ito mula kanan pakaliwa. Imposibleng matukoy ang kulay, lalo na ang tatak o modelo. Umikot ang kotse sa likod ng gusali. Nawala na nila ito sa paningin. Ilang sandali pa, isang anino ang dumaan sa itaas ng screen. Tila may tumatawid sa parking lot, patungo sa ilog, patungo sa katawan ni Christina Yakos. Di-nagtagal, ang madilim na pigura ay sumanib sa dilim ng mga puno.
  Pagkatapos, ang anino, na hiwalay sa likuran, ay muling gumalaw. Sa pagkakataong ito ay mabilis. Napagpasyahan ni Jessica na kung sino man ang nagmaneho papasok ay tumawid sa parking lot, nakita ang katawan ni Christina Yakos, at pagkatapos ay tumakbo pabalik sa kanilang sasakyan. Ilang segundo ang lumipas, lumabas ang sasakyan mula sa likod ng gusali at mabilis na pinatakbo patungo sa labasan papunta sa Flat Rock Road. Pagkatapos ay bumalik sa isang hindi gumagalaw na estado ang surveillance video. Isa lamang maliit at maliwanag na lugar sa tabi ng ilog, isang lugar na dating buhay ng tao.
  Muling pinaikot ni Mateo ang pelikula hanggang sa sandaling umalis ang kotse. Pinindot niya ang play at hinayaan itong tumakbo hanggang sa makakuha sila ng magandang anggulo sa likuran ng kotse habang lumiliko ito sa Flat Rock Road. Pinatigil niya ang pag-record ng imahe.
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung anong uri ng kotse ito?" tanong ni Byrne kay Jessica. Sa mga nakaraang taon na nagtatrabaho sa departamento ng automotive, siya ay naging isang kagalang-galang na eksperto sa automotive. Bagama't hindi niya nakilala ang ilang modelo ng 2006 at 2007, nagkaroon siya ng malalim na pag-unawa sa mga luxury car sa nakalipas na dekada. Ang dibisyon ng automotive ay humawak ng maraming ninakaw na luxury vehicle.
  "Mukhang BMW," sabi ni Jessica.
  "Magagawa ba natin ito?" tanong ni Byrne.
  "Nadumi ba ang Ursus americanus sa kagubatan?" tanong ni Mateo.
  Sumulyap si Byrne kay Jessica at nagkibit-balikat. Walang ideya sa kanilang dalawa kung ano ang pinagsasabi ni Mateo. "Siguro nga," sabi ni Byrne. Minsan, kailangan ding biruin si Officer Fuentes.
  Pinihit ni Mateo ang mga hawakan. Lumaki ang imahe, ngunit hindi naman gaanong luminaw. Tiyak na logo ng BMW iyon sa trunk ng kotse.
  "Maaari mo bang sabihin sa akin kung anong modelo ito?" tanong ni Byrne.
  "Mukhang 525i," sabi ni Jessica.
  - Kumusta naman ang plato?
  Inilipat ni Mateo ang imahe, bahagyang iniurong ito. Ang imahe ay isa lamang maputi-puti at abuhing parihaba na gawa sa hagod ng pinsel, at kalahati lamang nito.
  "Iyon lang ba?" tanong ni Byrne.
  Sinamaan siya ng tingin ni Mateo. "Ano sa tingin mo ang ginagawa natin dito, Detective?"
  "Hindi ako lubos na sigurado," sabi ni Byrne.
  "Kailangan mong umatras para makita ito."
  "Gaano na katagal ang nakaraan?" tanong ni Byrne. "Camden?"
  Inisentro ni Mateo ang imahe sa screen at ini-zoom in. Umatras sina Jessica at Byrne ng ilang hakbang at naningkit ang mga mata sa lumabas na imahe. Wala. Ilang hakbang pa. Ngayon ay nasa pasilyo na sila.
  "Ano sa tingin mo?" tanong ni Jessica.
  "Wala akong makita," sabi ni Byrne.
  Lumayo sila nang husto hangga't maaari. Malawak ang pixel ng imahe sa screen, ngunit nagsisimula na itong magkaroon ng hugis. Ang unang dalawang letra ay tila HO.
  XO.
  HORNEY1, naisip ni Jessica. Sumulyap siya kay Byrne, na malakas na nagsabi ng iniisip nito:
  "Anak ng asong babae."
  OceanofPDF.com
  47
  Si David Hornstrom ay nakaupo sa isa sa apat na silid ng interogasyon sa departamento ng homicide. Pumasok siya gamit ang sarili niyang kapangyarihan, na ayos lang naman. Kung sinundo nila siya para sa interogasyon, ibang-iba sana ang takbo ng sitwasyon.
  Pinagkumpara nina Jessica at Byrne ang mga tala at estratehiya. Pumasok sila sa isang maliit at sira-sirang silid, na hindi gaanong kalaki kaysa sa isang walk-in closet. Naupo si Jessica, at tumayo si Byrne sa likod ni Hornstrom. Pinagmasdan nina Tony Park at Josh Bontrager ang mga ito gamit ang isang two-way mirror.
  "May kailangan lang kaming linawin," sabi ni Jessica. Karaniwang lengguwahe iyon ng mga pulis: "Ayokong habulin ka sa buong bayan kung malalaman naming ikaw ang aming operatiba."
  "Hindi ba natin puwedeng gawin ito sa opisina ko?" tanong ni Hornstrom.
  "Nasisiyahan ka ba sa pagtatrabaho sa labas ng opisina, Mr. Hornstrom?" tanong ni Byrne.
  "Oo naman."
  "At kami rin."
  Nanood lang si Hornstrom, talunan. Pagkalipas ng ilang sandali, pinagkrus niya ang kanyang mga binti at pinagsalikop ang mga kamay sa kanyang kandungan. "Malapit mo na bang malaman kung ano ang nangyari sa babaeng iyon?" Parang usapan na ngayon. Karaniwang daldalan lang iyon, dahil may itinatago ako, pero naniniwala akong mas matalino ako kaysa sa iyo.
  "Sa tingin ko," sabi ni Jessica. "Salamat sa pagtatanong."
  Tumango si Hornstrom, na parang nakakuha lang siya ng puntos sa mga pulis. "Medyo natatakot kaming lahat sa opisina."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Hindi naman araw-araw nangyayari ang ganito. Ibig kong sabihin, lagi kayong nakakaranas nito. Mga tindero lang kami."
  "May narinig ka ba mula sa mga kasamahan mo na makakatulong sa imbestigasyon natin?"
  "Hindi naman talaga."
  Maingat na tumingin si Jessica, naghihintay. "Hindi ba't tama iyon o hindi?"
  "Aba, hindi. Isa lamang itong tayutay."
  "Ah, sige," sabi ni Jessica, iniisip, "Arestado ka dahil sa obstruction of justice." Isa na namang tayutay. Binuklat niya ulit ang kanyang mga tala. "Sabi mo wala ka sa Manayunk property isang linggo bago ang una nating panayam."
  "Tama."
  - Nasa bayan ka ba noong nakaraang linggo?
  Nag-isip sandali si Hornstrom. "Oo."
  Inilagay ni Jessica ang isang malaking manila envelope sa mesa. Iniwan niya muna itong nakasara. "Pamilyar ka ba sa kumpanya ng mga suplay ng restawran na Pustelnik?"
  "Syempre naman," sabi ni Hornstrom. Nagsimulang mamula ang mukha niya. Bahagya siyang umatras, naglagay ng ilang pulgada sa pagitan niya at ni Jessica. Ang unang senyales ng depensa.
  "Aba, matagal na pala ang problema ng pagnanakaw doon," sabi ni Jessica. Binuksan niya ang zipper ng sobre. Tila hindi maalis ni Hornstrom ang tingin dito. "Ilang buwan na ang nakalipas, naglagay ang mga may-ari ng mga surveillance camera sa apat na gilid ng gusali. Alam mo ba 'yon?"
  Umiling si Hornstrom. May inabot si Jessica sa siyam-por-labindalawang-pulgadang sobre, kinuha ang isang litrato, at inilagay ito sa gasgas na mesa na metal.
  "Ito ay isang larawang kuha mula sa mga kuha ng surveillance," aniya. "Ang kamera ay nasa gilid ng bodega kung saan natagpuan si Christina Yakos. Iyong bodega. Kinuha ito noong umaga na natuklasan ang bangkay ni Christina."
  Kaswal na sinulyapan ni Hornstrom ang litrato. "Mabuti."
  - Maaari mo ba itong tingnan nang mas malapitan, pakisuyo?
  Kinuha ni Hornstrom ang litrato at maingat na sinuri. Napalunok siya nang malalim. "Hindi ako sigurado kung ano nga ba ang hinahanap ko." Ibinalik niya ang litrato.
  "Mababasa mo ba ang timestamp sa kanang sulok sa ibaba?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Hornstrom. "Naiintindihan ko. Pero hindi ko alam..."
  "Nakikita mo ba yung kotse sa kanang sulok sa itaas?"
  Pinikit ni Hornstrom ang kanyang mga mata. "Hindi naman," aniya. Nakita ni Jessica na mas naging depensibo ang galaw ng lalaki. Nakakrus ang kanyang mga braso. Nanigas ang kanyang mga kalamnan sa panga. Sinimulan niyang tapikin ang kanyang kanang paa. "Ibig kong sabihin, may nakikita ako. Sa tingin ko ay maaaring kotse iyon.
  "Siguro makakatulong ito," sabi ni Jessica. Naglabas siya ng isa pang litrato, na sa pagkakataong ito ay pinalaki. Ipinapakita nito ang kaliwang bahagi ng trunk at isang bahagyang plaka. Medyo malinaw ang logo ng BMW. Agad na namutla si David Hornstrom.
  "Hindi ito ang kotse ko."
  "Ikaw ang nagmamaneho nitong modelo," sabi ni Jessica. "Isang itim na 525i."
  - Hindi ka makakasiguro diyan.
  "Ginoo. Hornstrom, nagtrabaho ako sa departamento ng sasakyan sa loob ng tatlong taon. Nakikilala ko ang isang 525i sa isang 530i sa dilim."
  "Oo, pero marami sila sa daan."
  "Totoo iyan," sabi ni Jessica. "Pero ilan ang may plaka niyan?"
  "Parang HG sa akin. Hindi naman kailangang XO."
  "Hindi mo ba naiisip na hinanap natin ang bawat itim na BMW 525i sa Pennsylvania para maghanap ng mga plaka na maaaring magkapareho?" Ang totoo, hindi nila ginawa. Pero hindi kailangang malaman iyon ni David Hornstrom.
  "Ito... wala itong kahulugan," sabi ni Hornstrom. "Kayang-kaya ito ng sinumang may Photoshop."
  Totoo iyon. Hinding-hindi iyon kailanman haharap sa paglilitis. Ang dahilan kung bakit ito isinampa ni Jessica ay para takutin si David Hornstrom. Nagsisimula na itong gumana. Sa kabilang banda, mukhang hihingi na siya ng abogado. Kailangan nilang umatras nang kaunti.
  Hinila ni Byrne ang isang upuan at naupo. "Kumusta naman ang astronomiya?" tanong niya. "Mahilig ka ba sa astronomiya?"
  Biglaan ang pagbabago. Sinamantala ni Hornstrom ang pagkakataon. "Pasensya na?"
  "Astronomiya," sabi ni Byrne. "Napansin kong may teleskopyo ka sa opisina mo."
  Mas lalong naguluhan si Hornstrom. Ano na ngayon? "Ang teleskopyo ko? Paano naman ito?"
  "Matagal ko nang gustong bumili. Alin ang meron ka?"
  Malamang masasagot ni David Hornstrom ang tanong na iyan habang coma. Pero dito, sa silid ng interogasyon para sa pagpatay, tila hindi niya ito naisip. Sa wakas: "Si Jumell pala."
  "Mabuti?"
  "Medyo maganda. Pero malayo sa pagiging napakahusay."
  "Ano ang pinapanood mo kasama siya? Mga bituin?"
  "Minsan."
  - David, napanood mo na ba ang buwan?
  Lumitaw ang unang manipis na butil ng pawis sa noo ni Hornstrom. Aaminin na sana niya ang isang bagay o tuluyan na siyang nawalan ng malay. Bumaba ang posisyon ni Byrne. Inabot niya ang kanyang briefcase at kinuha ang isang audio cassette.
  "May tawag kami sa 911, Mr. Hornstrom," sabi ni Byrne. "At ang ibig kong sabihin diyan, partikular, isang tawag sa 911 na nag-alerto sa mga awtoridad sa katotohanang may bangkay sa likod ng isang bodega sa Flat Rock Road."
  "Sige. Pero anong ibig sabihin niyan...
  "Kung magsasagawa tayo ng ilang pagsubok sa pagkilala ng boses dito, may malinaw akong kutob na babagay ito sa boses mo." Malabo rin iyon, pero maganda naman palagi ang tunog nito.
  "Nakakabaliw," sabi ni Hornstrom.
  "So sinasabi mong hindi ka tumawag sa 911?"
  "Hindi. Hindi ako bumalik sa bahay para tumawag sa 911."
  Tinitigan ni Byrne ang binata nang ilang sandali. Sa wakas, umiwas ng tingin si Hornstrom. Inilagay ni Byrne ang tape sa mesa. "May musika rin ang recording ng 911. Nakalimutan ng tumatawag na patayin ang musika bago tumawag. Mahina ang musika, pero naroon ito."
  - Hindi ko alam ang pinagsasabi mo.
  Inabot ni Byrne ang maliit na stereo sa mesa, pumili ng CD, at pinindot ang play. Ilang segundo ang lumipas, nagsimulang tumugtog ang isang kanta. Ito ay ang "I Want You" ni Savage Garden. Agad itong nakilala ni Hornstrom. Napatalon siya sa pagtayo.
  "Wala kang karapatang pumasok sa kotse ko! Malinaw na paglabag ito sa mga karapatang sibil ko!"
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Byrne.
  "Wala kang search warrant! Pag-aari ko ito!"
  Nakatitig si Byrne kay Hornstrom hanggang sa napagdesisyunan niyang umupo. Pagkatapos ay dumukot si Byrne sa bulsa ng kanyang amerikana. Kinuha niya ang isang kristal na lalagyan ng CD at isang maliit na plastic bag mula sa Coconuts Music. Kinuha rin niya ang isang resibo na may time code na napetsahan isang oras ang nakalipas. Ang resibo ay para sa 1997 self-titled album ng Savage Garden.
  "Walang pumasok sa kotse mo, Mr. Hornstrom," sabi ni Jessica.
  Tiningnan ni Hornstrom ang bag, ang lalagyan ng CD, at ang resibo. At alam niya. Naloko siya.
  "Kaya, narito ang isang panukala," panimula ni Jessica. "Tanggapin mo man o hindi. Isa kang mahalagang saksi sa imbestigasyon ng isang pagpatay. Manipis ang linya sa pagitan ng saksi at suspek-kahit sa pinakamatinding pagkakataon-napakaliit. Kapag nalampasan mo na ang linyang iyon, magbabago ang buhay mo magpakailanman. Kahit hindi ikaw ang taong hinahanap namin, ang pangalan mo ay magpakailanman na nakaugnay sa ilang mga bilog sa mga salitang 'imbestigasyon sa pagpatay,' 'suspek,' 'taong pinag-iinteresan.' Naririnig mo ba ang sinasabi ko?"
  Huminga nang malalim. Habang humihinga ka nang palabas: "Oo."
  "Sige," sabi ni Jessica. "Nandito ka sa istasyon ng pulis, nahaharap sa isang malaking pagpipilian. Maaari mong sagutin ang aming mga tanong nang tapat, at aalamin namin ang tunay na dahilan. O maaari kang maglaro ng isang mapanganib na laro. Kapag kumuha ka ng abogado, tapos na ang lahat, ang opisina ng DA ang bahala, at aminin natin, hindi sila ang pinaka-flexible na mga tao sa bayan. Pinapakita nila sa amin na talagang palakaibigan kami."
  Naipamahagi na ang mga baraha. Tila pinag-iisipan ni Hornstrom ang kaniyang mga pagpipilian. "Sasabihin ko sa iyo ang lahat ng gusto mong malaman."
  Ipinakita ni Jessica ang larawan ng kotseng palabas ng parking lot ng Manayunk. "Ikaw 'yan, 'di ba?"
  "Oo."
  "Nakarating ka ba sa parking lot noong umagang iyon bandang 7:07?"
  "Oo."
  "Nakita mo ang bangkay ni Christina Yakos at umalis ka na?"
  "Oo."
  - Bakit hindi mo tinawagan ang pulis?
  - Hindi ko... kayang isugal ito.
  "Anong pagkakataon? Ano'ng pinagsasabi mo?"
  Sandali lang ang naging reaksyon ni Hornstrom. "Marami tayong mahahalagang kliyente, ha? Pabago-bago ang merkado ngayon, at kahit kaunting bakas lang ng iskandalo ay maaaring sumira sa lahat. Nag-panic ako. Ako... Pasensya na."
  "Tumawag ka ba sa 911?"
  "Oo," sabi ni Hornstrom.
  "Mula sa isang lumang cellphone?"
  "Oo. Nagpalit lang ako ng carrier," sabi niya. "Pero tumawag ako. Wala ba 'yon sa'yo? Hindi ba tama ang ginawa ko?"
  "Kaya, sinasabi mong gusto mo ng kahit anong uri ng papuri para sa paggawa ng pinakadisenteng bagay na maiisip mo? Nakakita ka ng isang patay na babae sa pampang ng ilog at sa tingin mo ang pagtawag sa pulisya ay isang uri ng marangal na gawain?"
  Tinakpan ni Hornstrom ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga kamay.
  "Nagsinungaling ka sa pulis, Mr. Hornstrom," sabi ni Jessica. "Ito ay isang bagay na mananatili sa iyo habang buhay."
  Nanatiling tahimik si Hornstrom.
  "Nakarating ka na ba sa Chaumont?" tanong ni Byrne.
  Tumingala si Hornstrom. "Shaumont? Sa tingin ko oo. Ibig kong sabihin, dumaan ako sa Shaumont. Anong ibig mong sabihin-"
  "Nakapunta ka na ba sa isang club na tinatawag na Stiletto?"
  Ngayon ay maputla na parang papel. Bingo.
  Sumandal si Hornstrom sa kanyang upuan. Malinaw na papatigilin nila siya.
  "Naaresto ba ako?" tanong ni Hornstrom.
  Tama si Jessica. Panahon na para huminahon.
  "Babalik kami maya-maya," sabi ni Jessica.
  Lumabas sila ng silid at isinara ang pinto. Pumasok sila sa isang maliit na alkoba kung saan may two-way mirror na nakatanaw sa silid ng interogasyon. Pinagmasdan nina Tony Park at Josh Bontrager.
  "Ano sa tingin mo?" tanong ni Jessica kay Puck.
  "Hindi ako sigurado," sabi ni Park. "Sa tingin ko isa lang siyang manlalaro, isang batang nakahanap ng bangkay at nawasak ang kanyang karera. Ang sabi ko, hayaan mo na siyang umalis. Kung kakailanganin natin siya mamaya, baka magustuhan niya tayo nang sapat para sumama siya nang mag-isa."
  Tama si Pak. Inakala ni Hornstrom na walang sinuman sa kanila ang mamamatay-bato.
  "Magmamaneho ako papunta sa opisina ng district attorney," sabi ni Byrne. "Tingnan natin kung hindi tayo makakalapit nang kaunti kay Mr. HORNEY."
  Malamang na wala silang sapat na kagamitan para makakuha ng search warrant para sa bahay o kotse ni David Hornstrom, ngunit sulit itong subukan. Maaaring maging napaka-mapanghikayat ni Kevin Byrne. At nararapat lamang na gamitin ang kanyang thumb screws kay David Hornstrom.
  "Kung gayon ay makikilala ko ang ilan sa mga babaeng naka-Stiletto," dagdag ni Byrne.
  "Sabihin mo lang sa akin kung kailangan mo ng suporta para sa Stiletto part na 'yan," nakangiting sabi ni Tony Park.
  "Sa tingin ko kaya ko 'to," sabi ni Byrne.
  "Gugugulin ko ang ilang oras kasama ang mga aklat na ito sa aklatan," sabi ni Bontrager.
  "Lalabas ako at titingnan ko kung may makikita ako tungkol sa mga damit na ito," sabi ni Jessica. "Kung sino man ang anak natin, malamang nakuha niya ang mga iyon kung saan."
  OceanofPDF.com
  48
  Noong unang panahon, may isang dalagang nagngangalang Anne Lisbeth. Siya ay isang magandang babae na may kumikinang na ngipin, makintab na buhok, at magandang balat. Isang araw, nanganak siya ng sarili niyang anak, ngunit ang kanyang anak na lalaki ay hindi gaanong kagwapo, kaya't ito ay pinapunta upang manirahan kasama ng iba.
  Alam na alam ni Moon ang lahat.
  Habang pinalalaki ng asawa ng manggagawa ang bata, si Anna Lisbeth ay nanirahan sa kastilyo ng konde, na napapalibutan ng seda at pelus. Hindi siya pinapayagang huminga. Walang sinuman ang pinapayagang makipag-usap sa kanya.
  Pinagmamasdan ni Moon si Anne Lisbeth mula sa kaibuturan ng silid. Siya ay maganda, parang nasa isang pabula. Napapaligiran siya ng nakaraan, ng lahat ng nauna. Ang silid na ito ay tahanan ng mga alingawngaw ng maraming kwento. Ito ay isang lugar ng mga itinapong bagay.
  Alam din naman ni Moon ang tungkol dito.
  Ayon sa kwento, si Anna Lisbeth ay nabuhay nang maraming taon at naging isang respetado at maimpluwensyang babae. Tinawag siya ng mga residente ng kanyang nayon na Madame.
  Hindi mabubuhay nang ganoon katagal si Anne Lisbeth mula sa Moon.
  Isusuot niya ang damit niya ngayon.
  OceanofPDF.com
  49
  Sa mga county ng Philadelphia, Montgomery, Bucks, at Chester, mayroong humigit-kumulang isang daang tindahan ng mga gamit nang damit at mga tindahan ng consignment, kabilang ang maliliit na boutique na may mga seksyong nakatuon sa mga damit na consignment.
  Bago pa man niya maplano ang kanyang ruta, nakatanggap si Jessica ng tawag mula kay Byrne. Kinansela na nito ang search warrant para kay David Hornstrom. Bukod pa rito, walang puwersang magagamit para matunton siya. Sa ngayon, nagpasya ang tanggapan ng DA na huwag nang kasuhan ng obstruction. Patuloy na itutuloy ni Byrne ang kaso.
  
  
  
  Sinimulan ni Jessica ang kanyang paghahanap sa Market Street. Ang mga tindahang pinakamalapit sa sentro ng lungsod ay kadalasang mas mahal at dalubhasa sa mga damit na may disenyo o nag-aalok ng mga bersyon ng anumang istilo ng vintage na sikat noong araw na iyon. Sa paanuman, nang makarating si Jessica sa ikatlong tindahan, nakabili na siya ng isang kaibig-ibig na Pringle cardigan. Hindi niya ito balak gawin. Nangyari na lang ito.
  Pagkatapos, iniwan niya ang kanyang credit card at pera na naka-lock sa kotse. Dapat sana'y iniimbestigahan niya ang pagpatay, hindi ang pag-iimpake ng kanyang mga damit. May mga litrato siya ng dalawang damit na natagpuan sa mga biktima. Hanggang ngayon, wala pa ring nakakakilala sa kanila.
  Ang ikalimang tindahan na kanyang binisita ay nasa South Street, sa pagitan ng isang tindahan ng mga segunda-manong plaka at isang tindahan ng sandwich.
  Ito ay tinatawag na TrueSew.
  
  
  
  Ang batang babae sa likod ng counter ay mga disinuebe, blonde, napakaganda, at marupok. Ang musika ay parang Euro-trance, tinutugtog sa mahinang volume. Ipinakita ni Jessica sa babae ang kanyang ID.
  "Ano nga pala ang pangalan mo?" tanong ni Jessica.
  "Samantha," sabi ng batang babae. "May kudlit."
  "At saan ko dapat ilalagay ang kudlit na ito?"
  "Pagkatapos ng unang a."
  Sumulat si Jessica kay Samantha. "Nakikita ko. Gaano ka na katagal nagtatrabaho dito?"
  "Mga dalawang buwan. Halos tatlo."
  "Magandang trabaho?"
  Nagkibit-balikat si Samantha. "Ayos lang. Maliban na lang kung kailangan nating harapin ang mga dinadala ng mga tao."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  "Bueno, ang ilan sa mga ito ay maaaring medyo nakakadiri, hindi ba?"
  - Scanky, kumusta ka?
  "Aba, may nakita nga akong inaamag na salami sandwich sa bulsa ko minsan. Teka, sino ba ang naglalagay ng sandwich na 'to sa bulsa nila? Walang baggie, sandwich lang. At salami sandwich pa."
  "Oo".
  "Naku, parisukat. At, parang, dalawa, sino ba naman ang mag-aabalang tumingin sa mga bulsa ng isang bagay bago ibenta o ipamigay? Sino naman ang gagawa niyan? Mapapaisip ka kung ano pa ang ibinigay ng lalaking ito, kung naiintindihan mo ang ibig kong sabihin. Naiisip mo ba?"
  Puwede naman sana si Jessica. Nakita niya ang parte niya.
  "At sa isa pang pagkakataon, nakakita kami ng halos isang dosenang patay na daga sa ilalim nitong malaking kahon ng mga damit. Ang ilan sa mga ito ay mga daga. Natakot ako. Parang isang linggo na akong walang tulog." Nanginig si Samantha. "Baka hindi ako makatulog ngayong gabi. Natutuwa akong naalala ko iyon."
  Luminga-linga si Jessica sa paligid ng tindahan. Mukhang magulo ito. Nakapatong-patong ang mga damit sa mga bilog na rack. May ilang maliliit na gamit-mga sapatos, sombrero, guwantes, at scarf-nasa loob pa rin ng mga karton na nakakalat sa sahig, at nakasulat ang mga presyo sa mga gilid gamit ang itim na lapis. Inisip ni Jessica na bahagi ito ng bohemian, pang-beinte anyos na alindog na matagal na niyang hindi gusto. May ilang lalaking nagmamasid sa likuran.
  "Anong mga paninda ang ibinebenta ninyo rito?" tanong ni Jessica.
  "Lahat ng klase," sabi ni Samantha. "Vintage, gothic, sporty, military. Kaunting Riley."
  "Ano ba Riley?"
  "May linya si Riley. Sa tingin ko ay naka-move on na sila mula sa Hollywood. O baka naman hype lang talaga. Kumukuha sila ng mga vintage at recycled na bagay at pinapaganda ang mga ito. Mga palda, jacket, maong. Hindi naman ganoon ka-eksena ko, pero astig. Karamihan ay para sa mga babae, pero nakakita na rin ako ng mga gamit pambata."
  "Paano magdekorasyon?"
  "Mga ruffle, burda, at iba pa. Halos kakaiba."
  "Gusto kong magpakita sa iyo ng ilang mga larawan," sabi ni Jessica. "Ayos lang ba iyon?"
  "Oo naman."
  Binuksan ni Jessica ang sobre at inilabas ang mga photocopy ng mga damit na natagpuan kay Christina Jakos at Tara Grendel, pati na rin ang isang litrato ni David Hornstrom na kuha para sa kanyang Roundhouse visitor ID.
  - Nakikilala mo ba ang lalaking ito?
  Tiningnan ni Samantha ang litrato. "Sa tingin ko hindi," sabi niya. "Pasensya na."
  Pagkatapos ay inilagay ni Jessica ang mga litrato ng mga damit sa counter. "May nabenta ka na bang ganito nitong mga nakaraang araw?"
  Tiningnan ni Samantha ang mga litrato. Hindi niya masyadong naalala ang mga ito. "Hindi ko na matandaan," sabi niya. "Ang cute naman ng mga damit na 'yan. Maliban sa linya ni Riley, karamihan sa mga nabibili natin dito ay simple lang. Levi's, Columbia Sportswear, mga lumang gamit mula sa Nike at Adidas. Parang galing sa Jane Eyre o kung ano pa man ang mga damit na 'yan."
  "Sino ang may-ari nitong tindahan?"
  "Kapatid ko. Pero wala siya rito ngayon."
  "Ano ang pangalan niya?"
  "Dani."
  "Mayroon bang mga kudlit?"
  Ngumiti si Samantha. "Hindi," sabi niya. "Si Danny lang talaga."
  - Gaano na katagal niya nang pagmamay-ari ang lugar na ito?
  "Siguro dalawang taon na. Pero bago iyon, gaya ng dati, ang lola ko ang may-ari ng lugar na ito. Sa teknikal na aspeto, sa tingin ko ay siya pa rin. Pagdating sa mga pautang. Siya ang gusto mong makausap. Sa katunayan, darating siya rito mamaya. Alam niya ang lahat ng dapat malaman tungkol sa antigo."
  Isang paraan para sa pagtanda, naisip ni Jessica. Sumulyap siya sa sahig sa likod ng counter at nakita ang isang tumba-tumba na upuan ng isang bata. Sa harap nito ay isang laruang display case na may matingkad na kulay ng mga hayop na sirko. Nakita siya ni Samantha na nakatingin sa upuan.
  "Para ito sa anak kong lalaki," sabi niya. "Natutulog siya ngayon sa back office."
  Biglang naging malungkot ang boses ni Samantha. Tila legal na usapin ang sitwasyon niya, hindi naman talaga tungkol sa puso. At hindi rin naman ito ikinababahala ni Jessica.
  Tumunog ang telepono sa likod ng counter. Sinagot ito ni Samantha. Paglingon ni Jessica, napansin niya ang ilang pula at berdeng guhit sa kanyang blonde na buhok. Kahit papaano, bagay ito sa dalaga. Ilang sandali pa, ibinaba ni Samantha ang telepono.
  "Gusto ko ang buhok mo," sabi ni Jessica.
  "Salamat," sabi ni Samantha. "Medyo ganoon ang ritmo ko tuwing Pasko. Siguro panahon na para baguhin iyon."
  Iniabot ni Jessica kay Samantha ang ilang business card. "Maaari mo bang ipatawag sa akin ang lola mo?"
  "Siyempre naman," sabi niya. "Mahilig siya sa intriga."
  "Iiwan ko rin ang mga litratong ito rito. Kung mayroon kayong ibang mga ideya, huwag kayong mag-atubiling makipag-ugnayan sa amin."
  "Sige."
  Nang tumalikod na si Jessica para umalis, napansin niyang nakaalis na ang dalawang taong nasa likuran ng tindahan. Walang nakadaan sa kanya papunta sa pintuan.
  "May pinto ba kayo sa likod-bahay dito?" tanong ni Jessica.
  "Oo," sabi ni Samantha.
  "May problema ka ba sa pagnanakaw sa tindahan?"
  Itinuro ni Samantha ang isang maliit na video monitor at VCR sa ilalim ng counter. Hindi sila napansin ni Jessica noon. Ipinapakita nito ang isang sulok ng pasilyo patungo sa likurang pasukan. "Dati itong tindahan ng alahas, maniwala ka man o hindi," sabi ni Samantha. "Nag-iwan sila ng mga camera at kung anu-ano pa. Pinagmamasdan ko ang mga lalaking ito sa buong oras na nag-uusap tayo. Huwag kang mag-alala."
  Napangiti si Jessica. Isang labinsiyam na taong gulang na batang lalaki ang dumaan sa kanya. Wala kang pakielam sa mga tao.
  
  
  
  Pagsapit ng ARAW, nakita na ni Jessica ang mga batang goth, grunge, hip-hop, rock 'n' roller, at mga walang tirahan, pati na rin ang isang grupo ng mga sekretarya at administrador ng Center City na naghahanap ng Versace pearl in an oyster. Huminto siya sa isang maliit na restawran sa Third Street, bumili ng mabilis na sandwich, at pumasok sa loob. Kabilang sa mga mensaheng natanggap niya ay isa mula sa isang thrift store sa Second Street. Sa paanuman, kumalat sa press ang balita na ang pangalawang biktima ay nakasuot ng mga vintage na damit, at tila lahat ng nakakita ng thrift store ay sira na.
  Sa kasamaang palad, posible na binili ng kanilang pumatay ang mga bagay na ito online o kinuha ang mga ito sa isang thrift store sa Chicago, Denver, o San Diego. O marahil ay itinago lamang niya ang mga ito sa trunk ng isang barkong de-singaw sa nakalipas na apatnapu o limampung taon.
  Huminto siya sa ikasampung thrift store sa listahan niya, sa Second Street, kung saan may tumawag at nag-iwan sa kanya ng mensahe. Tinawagan ni Jessica ang binata sa checkout-isang lalaking mukhang masigla at nasa mga unang bahagi ng kanyang bente anyos . Nanlalaki ang mga mata at masigla ang itsura nito, na parang nakainom ng isa o dalawang shot ng Von Dutch energy drink. O baka naman mas pharmaceutical ang dating nito. Kahit ang matinik niyang buhok ay parang sinuklay. Tinanong niya ito kung tumawag na ba ito ng pulis o kung sino ang may gawa nito. Habang nakatingin sa mga mata ni Jessica, sinabi ng binata na wala siyang alam tungkol dito. Ibinasura ni Jessica ang tawag bilang isa lamang kakaibang tawag. Nagsimula nang dumami ang mga kakaibang tawag na may kaugnayan sa kasong ito. Matapos kumalat ang kwento ni Christina Yakos sa mga pahayagan at internet, nagsimula silang makatanggap ng mga tawag mula sa mga pirata, duwende, diwata-kahit na ang multo ng isang lalaking namatay sa Valley Forge.
  Inilibot ni Jessica ang tingin sa mahaba at makitid na tindahan. Malinis ito, maliwanag, at amoy bagong pinturang latex. Makikita sa bintana sa harap ang maliliit na kagamitan-mga toaster, blender, coffee maker, space heater. Sa likurang dingding ay may mga board game, vinyl record, at ilang naka-frame na art print. Sa kanan ay mga muwebles.
  Naglakad si Jessica sa aisle papunta sa seksyon ng mga damit pambabae. Lima o anim lang ang rack ng mga damit, pero lahat ng mga ito ay mukhang malinis at nasa maayos na kondisyon, talagang organisado, lalo na kung ikukumpara sa imbentaryo sa TrueSew.
  Noong nag-aaral si Jessica sa Temple University at lalong sumisikat ang pagkahumaling sa mga designer ripped jeans, madalas siyang pumupunta sa Salvation Army at mga thrift store para maghanap ng perpektong pares. Malamang ay daan-daan na ang nasubukan niya. Sa isang rack sa gitna ng tindahan, nakakita siya ng isang pares ng itim na Gap jeans sa halagang $3.99. At tama rin ang laki ng mga ito. Kinailangan niyang pigilan ang sarili.
  - May maitutulong ba ako sa iyo na maghanap?
  Lumingon si Jessica para tingnan ang lalaking nagtanong sa kanya. Medyo kakaiba ito. Parang nagtatrabaho siya sa Nordstrom o Saks sa boses niya. Hindi siya sanay na pinaglilingkuran sa mga thrift store.
  "Ang pangalan ko ay Detective Jessica Balzano." Ipinakita niya sa lalaki ang kanyang ID.
  "Ah, oo." Matangkad ang lalaki, maayos ang pangangatawan, tahimik, at may manicure. Parang wala siya sa lugar sa isang tindahan ng mga segunda-mano. "Ako ang tumawag." Inilahad niya ang kanyang kamay. "Maligayang pagdating sa New Page Mall. Ako si Roland Hanna."
  OceanofPDF.com
  50
  Kinapanayam ni Byrne ang tatlong mananayaw ng Stiletto. Gaano man kaganda ang mga detalye, wala siyang natutunan maliban sa ang mga kakaibang mananayaw ay maaaring umabot sa taas na mahigit anim na talampakan. Wala sa mga babae ang nakaalala sa sinumang nagbigay ng partikular na atensyon kay Christina Yakos.
  Nagpasya si Byrne na tingnan muli ang istasyon ng bomba ng Chaumont.
  
  
  
  Bago pa siya makarating sa Kelly Drive, tumunog ang kanyang cellphone. Si Tracy McGovern iyon mula sa forensic lab.
  "May posporo tayo sa mga balahibo ng ibon na ito," sabi ni Tracy.
  Nanginig si Byrne sa naisip niyang ibon. Diyos ko, ayokong makipagtalik. "Ano ba 'yan?"
  "Handa ka na ba para dito?"
  "Mukhang mahirap na tanong iyan, Tracy," sabi ni Byrne. "Hindi ko alam ang isasagot ko."
  "Ang ibon ay isang nightingale."
  "Isang nightingale?" Naalala ni Byrne ang ibong hawak ng biktima. Isa itong maliit, ordinaryong itsura, walang espesyal. Sa di malamang dahilan, naisip niya na ang isang nightingale ay magmumukhang kakaiba.
  "Oo. Ang Luscinia megarhynchos, na kilala rin bilang Rufous Nightingale," sabi ni Tracy. "At narito ang interesanteng bahagi."
  "Dude, kailangan ko ba ng magandang papel?"
  "Ang mga nightingale ay hindi nakatira sa Hilagang Amerika."
  "At iyon ang magandang bahagi?"
  "Iyon lang. Kaya nga. Ang nightingale ay karaniwang itinuturing na isang ibong Ingles, ngunit maaari rin itong matagpuan sa Espanya, Portugal, Austria, at Africa. At narito ang mas magandang balita. Hindi gaanong para sa ibon, isipin mo, kundi para sa atin. Ang mga nightingale ay hindi mabubuhay nang maayos sa pagkabihag. Siyamnapung porsyento ng mga nahuhuli ay namamatay sa loob ng isang buwan o higit pa."
  "Okay," sabi ni Byrne. "Paano nangyaring napunta ang isa sa mga ito sa kamay ng isang biktima ng pagpatay sa Philadelphia?"
  "Mabuti pa't magtanong ka na lang. Maliban na lang kung ikaw mismo ang magdadala nito pabalik mula sa Europa (at sa panahong ito ng bird flu, malabong mangyari iyon), iisa lang ang paraan para mahawa."
  "At paano naman 'yan?"
  "Mula sa isang tagapag-alaga ng kakaibang ibon. Ang mga nightingale ay kilalang nabubuhay sa kulungan kung pinalaki. Pinalaki nang kamay, kung gugustuhin mo."
  "Pakisabi naman sa akin na may breeder sa Philadelphia."
  "Hindi, pero meron sa Delaware. Tinawagan ko sila, pero sabi nila matagal na silang hindi nakapagbenta o nakapagpapalaki ng mga nightingale. Sabi ng may-ari, bubuo siya ng listahan ng mga breeder at importer at tatawagan ulit. Ibinigay ko sa kanya ang numero mo."
  "Magaling, Tracy." Ibinaba ni Byrne ang telepono, pagkatapos ay tinawagan ang voicemail ni Jessica at iniwan ang impormasyon.
  Habang paliko siya papunta sa Kelly Drive, nagsimulang bumuhos ang nagyeyelong ulan: isang maulap na kulay abong hamog ang nagbalot sa kalsada ng bahid ng yelo. Sa sandaling iyon, pakiramdam ni Kevin Byrne ay hindi na matatapos ang taglamig, at mayroon pang tatlong buwan na natitira.
  Mga ruwisenyor.
  
  
  
  Nang marating ni Byrne ang Chaumont Waterworks, ang nagyeyelong ulan ay naging isang malakas na bagyo ng yelo. Ilang talampakan lang ang layo mula sa kanyang sasakyan, basang-basa na siya, at narating ang madulas na hagdanang bato ng abandonadong istasyon ng bomba.
  Nakatayo si Byrne sa malaki at bukas na pintuan, pinagmamasdan ang pangunahing gusali ng mga tubo ng tubig. Gulat na gulat pa rin siya sa laki at ganap na kawalan ng gusali. Buong buhay niya ay nanirahan siya sa Philadelphia, ngunit ngayon lang siya nakapunta roon. Napakaliblib ng lugar, ngunit napakalapit sa sentro ng lungsod, kaya't handa siyang tumaya na maraming taga-Philadelphia ang hindi alam na naroon ito.
  Nagdulot ng alimpuyo ng ulan ang hangin papasok sa gusali. Lumalim pa ang paghakbang ni Byrne papasok sa kadiliman. Naisip niya ang mga nangyari roon, ang kaguluhan. Maraming henerasyon na ang nagtrabaho rito, upang mapanatili ang daloy ng tubig.
  Hinawakan ni Byrne ang bintana na bato kung saan natagpuan si Tara Grendel...
  - at nakita ang anino ng mamamatay-tao, naliligo sa itim, inilalagay ang babae na nakaharap sa ilog... naririnig ang huni ng isang nightingale habang inilalagay niya ito sa kanyang mga kamay, ang kanyang mga kamay ay mabilis na naninigas... nakikita ang mamamatay-tao na lumalabas, nakatingin sa liwanag ng buwan... naririnig ang himig ng isang tula para sa mga bata-
  - saka umatras.
  Gumugol si Byrne ng ilang sandali sa pagsisikap na alisin ang mga imahe sa kanyang isipan, sinusubukang unawain ang mga ito. Naisip niya ang mga unang linya ng isang tula ng mga bata-parang boses pa nga ito ng isang bata-ngunit hindi niya maintindihan ang mga salita. May kakaiba sa mga batang babae.
  Naglakad siya sa paligid ng malawak na espasyo, itinutok ang kanyang Maglite sa mga hukay at durog na sahig. Kumuha ang mga detektib ng detalyadong mga litrato, gumawa ng mga scale drawing, at sinuyod ang lugar para sa mga pahiwatig. Wala silang nakitang mahahalagang bagay. Pinatay ni Byrne ang kanyang flashlight. Nagpasya siyang bumalik sa Roundhouse.
  Bago siya lumabas, isa pang sensasyon ang bumalot sa kanya, isang madilim at nakakatakot na kamalayan, ang pakiramdam na may nagmamasid sa kanya. Lumingon siya, sumilip sa mga sulok ng malawak na silid.
  Walang sinuman.
  Yumuko si Byrne at nakinig. Ulan at hangin lang ang naririnig.
  Pumasok siya sa pintuan at sumilip sa labas. Sa gitna ng makapal na kulay abong hamog sa kabilang panig ng ilog, nakita niya ang isang lalaking nakatayo sa pampang ng ilog, ang mga kamay ay nasa tagiliran. Tila pinagmamasdan siya ng lalaki. Ang pigura ay ilang daang talampakan ang layo, at imposibleng makita ang anumang partikular, maliban doon, sa gitna ng isang bagyo ng yelo sa taglamig, nakatayo ang isang lalaking nakasuot ng maitim na amerikana, pinagmamasdan si Byrne.
  Bumalik si Byrne sa gusali, nawala sa paningin, at naghintay ng ilang sandali. Sumilip siya sa sulok. Nakatayo pa rin ang lalaki roon, hindi gumagalaw, pinagmamasdan ang napakalaking gusali sa silangang baybayin ng Schuylkill. Sa isang segundo, ang maliit na pigura ay naglaho papasok at palabas ng tanawin, nawala sa kailaliman ng tubig.
  Naglaho si Byrne sa dilim ng istasyon ng pumping. Kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan ang kanyang yunit. Ilang segundo ang lumipas, inutusan niya si Nick Palladino na bumaba sa isang lugar sa kanlurang pampang ng Schuylkill, sa tapat ng istasyon ng pumping ng Chaumont, at dalhin ang mga kabalyeriya. Kung mali sila, mali sila. Humingi sila ng tawad sa lalaki at nagpatuloy sa kanilang mga gawain.
  Pero kahit papaano ay alam ni Byrne na hindi siya mali. Napakalakas ng pakiramdam.
  - Sandali lang, Nick.
  Nanatiling naka-on ang telepono ni Byrne, naghintay ng ilang minuto, sinusubukang alamin kung aling tulay ang pinakamalapit sa kanyang lokasyon, na siyang pinakamabilis niyang makatawid sa Schuylkill. Tinawid niya ang silid, naghintay sandali sa ilalim ng isang malaking arko, at tumakbo papunta sa kanyang sasakyan nang may lumabas mula sa isang mataas na portico sa hilagang bahagi ng gusali, ilang talampakan lamang ang layo, diretso sa kanyang dinaraanan. Hindi tiningnan ni Byrne ang lalaki nang diretso. Sa sandaling iyon, hindi niya maalis ang tingin sa maliit na kalibre ng sandata na hawak ng lalaki. Ang sandata ay nakatutok sa tiyan ni Byrne.
  Ang lalaking may hawak ng baril ay si Matthew Clark.
  "Anong ginagawa mo?" sigaw ni Byrne. "Umalis ka diyan!"
  Hindi gumalaw si Clark. Naamoy ni Byrne ang alak sa hininga ng lalaki. Nakikita rin niya ang pagyanig ng baril sa kamay nito. Hindi kailanman magandang kombinasyon.
  "Samahan mo na ako," sabi ni Clark.
  Sa balikat ni Clark, sa gitna ng makapal na ulap ng ulan, nakita ni Byrne ang pigura ng isang lalaking nakatayo pa rin sa dulong pampang ng ilog. Sinubukan ni Byrne na isulat sa isip ang imahe. Imposible. Ang lalaki ay maaaring lima, walo, o anim na talampakan ang taas. Dalawampu o limampu.
  "Ibigay mo sa akin ang baril, Mr. Clark," sabi ni Byrne. "Hinahadlangan mo ang imbestigasyon. Napakaseryoso nito."
  Lumakas ang hangin, tinangay ang ilog at nagdala ng isang toneladang basang niyebe. "Gusto kong dahan-dahanin ninyong bunutin ang inyong mga baril at ilagay ang mga ito sa lupa," sabi ni Clark.
  "Hindi ko kaya ito."
  Itinaas ni Clark ang baril. Nagsimulang manginig ang kanyang kamay. "Gawin mo ang sinasabi ko."
  Nakita ni Byrne ang poot sa mga mata ng lalaki, ang init ng kabaliwan. Dahan-dahang hinubad ng detektib ang kanyang amerikana, inabot ang loob, at hinugot ang isang baril gamit ang dalawang daliri. Pagkatapos ay inilabas niya ang magasin at inihagis ito sa kanyang balikat sa ilog. Inilagay niya ang baril sa lupa. Wala siyang balak na iwan ang isang baril na may karga.
  "Tara na." Itinuro ni Clark ang kotse niya na nakaparada malapit sa istasyon ng tren. "Magmamaneho tayo."
  "Mr. Clark," sabi ni Byrne, habang hinahanap ang tamang tono ng boses. Kinakalkula niya ang kanyang pagkakataong makagawa ng hakbang at mapatay si Clark. Hindi kailanman maganda ang tsansa, kahit na sa pinakamabuting sitwasyon. "Hindi mo gugustuhing gawin ito."
  "Sabi ko, tara na."
  Itinutok ni Clark ang baril sa kanang sentido ni Byrne. Pumikit si Byrne. Collin, naisip niya. Collin.
  "Mamasyal tayo," sabi ni Clark. "Tara na. Kapag hindi ka sumakay sa kotse ko, papatayin kita rito mismo."
  Iminulat ni Byrne ang kanyang mga mata at inikot ang kanyang ulo. Nawala na ang lalaki sa kabila ng ilog.
  "Ginoong Clarke, ito na ang katapusan ng iyong buhay," sabi ni Byrne. "Wala kang ideya kung anong klaseng kalokohang mundo ang pinasok mo."
  "Huwag ka nang magsalita pa. Hindi ka nag-iisa. Naririnig mo ba ako?"
  Tumango si Byrne.
  Lumapit si Clark sa likuran ni Byrne at idiniin ang bariles ng baril sa likuan ng kanyang likuran. "Tara na," sabi niya ulit. Lumapit sila sa kotse. "Alam mo ba kung saan tayo pupunta?"
  Ginawa ito ni Byrne. Pero kailangan niyang sabihin ito nang malakas ni Clarke. "Hindi," aniya.
  "Pupunta tayo sa Crystal Diner," sagot ni Clarke. "Pupunta tayo sa lugar kung saan mo pinatay ang asawa ko."
  Lumapit sila sa kotse. Sabay silang pumasok sa loob-si Byrne sa driver's seat, at si Clark naman ay nasa likuran niya.
  "Mabuti at mabagal," sabi ni Clarke. "Nagmamaneho."
  Pinaandar ni Byrne ang kotse, binuksan ang mga wiper at heater. Basang-basa ang kanyang buhok, mukha, at damit, at ang kanyang pulso ay kumakabog sa kanyang mga tainga.
  Pinunasan niya ang ulan sa kanyang mga mata at naglakad patungo sa lungsod.
  OceanofPDF.com
  51
  Nakaupo sina Jessica Balzano at Roland Hanna sa maliit na silid sa likuran ng isang thrift store. Ang mga dingding ay puno ng mga Kristiyanong poster, isang kalendaryong Kristiyano, mga inspirational quote na naka-frame sa burda, at mga drowing ng mga bata. Sa isang sulok ay nakatayo ang isang maayos na tumpok ng mga kagamitan sa pagpipinta-mga garapon, roller, paso, at basahan. Ang mga dingding sa likurang silid ay kulay pastel yellow.
  Si Roland Hannah ay matangkad, blond, at maayos ang pangangatawan. Nakasuot siya ng kupas na maong, Reebok sneakers, at puting sweatshirt na may nakasulat sa harap na "LORD, IF YOU CAN SKINNY, PAKITABA MO LAHAT NG KAIBIGAN KO" gamit ang itim na letra.
  May mga mantsa ng pintura sa mga kamay niya.
  "Maaari ba kitang alukin ng kape o tsaa? Baka soda?" tanong niya.
  "Ayos lang ako, salamat," sabi ni Jessica.
  Naupo si Roland sa mesa sa tapat ni Jessica. Pinagsalikop niya ang kanyang mga kamay, pinagsalikop ang kanyang mga daliri. "May maitutulong ba ako sa iyo?"
  Binuksan ni Jessica ang kanyang kuwaderno at pinindot ang kanyang panulat. "Sabi mo tumawag ka ng pulis."
  "Tama."
  "Maaari ko bang itanong kung bakit?"
  "Bueno, nagbabasa ako ng isang ulat tungkol sa mga kakila-kilabot na pagpatay na ito," sabi ni Roland. "Nakuha ng aking pansin ang mga detalye ng mga antigo na damit. Naisip ko lang na makakatulong ako."
  "Paano?"
  "Matagal ko na itong ginagawa, Detective Balzano," aniya. "Kahit bago pa lang ang tindahang ito, matagal ko nang pinaglilingkuran ang komunidad at ang Panginoon sa ilang aspeto. At pagdating sa mga thrift store sa Philadelphia, halos lahat ay kilala ko. May kilala rin akong ilang Kristiyanong ministro sa New Jersey at Delaware. Naisip kong puwede akong mag-ayos ng mga pagpapakilala at iba pa."
  "Gaano ka na katagal sa lugar na ito?"
  "Binuksan namin ang aming mga pinto rito mga sampung araw na ang nakalipas," sabi ni Roland.
  "Marami ka bang kliyente?"
  "Oo," sabi ni Roland. "Kumakalat ang magandang balita."
  "Marami ka bang kakilala na pumupunta rito para mamili?"
  "Marami," aniya. "Matagal nang itinampok ang lugar na ito sa bulletin ng aming simbahan. Isinama pa nga kami sa kanilang mga listahan ng ilang alternatibong pahayagan. Noong araw ng pagbubukas, nag-alok kami ng mga lobo para sa mga bata, at cake at punch para sa lahat."
  "Anong mga bagay ang madalas binibili ng mga tao?"
  "Siyempre, depende sa edad. Ang mga asawa ay malamang na tumitingin sa mga muwebles at damit pambata. Ang mga kabataang tulad mo ay may tendensiyang pumili ng mga maong at denim jacket. Palagi nilang iniisip na sa mga tindahan ng Sears at JCPenney ay may makikitang mga piraso ng Juicy Couture, Diesel, o Vera Wang. Masasabi ko sa iyo na bihirang mangyari iyon. Natatakot ako na karamihan sa mga damit ng mga designer ay kinukuha na bago pa man makarating sa ating mga istante."
  Tiningnan ni Jessica nang mabuti ang lalaki. Kung huhulaan niya, sasabihin niyang mas bata ito sa kanya ng ilang taon. "Mga binata na katulad ko?"
  "Oo naman."
  "Ilang taon na ako sa tingin mo?"
  Tiningnan siya ni Roland nang malapitan, ang kamay ay nasa baba. "Sasabihin kong dalawampu't lima o dalawampu't anim."
  Si Roland Hanna ang bago niyang matalik na kaibigan. "Maaari ba akong magpakita sa iyo ng ilang mga larawan?"
  "Syempre naman," sabi niya.
  Naglabas si Jessica ng mga litrato ng dalawang damit. Inilagay niya ang mga ito sa mesa. "Nakita mo na ba ang mga damit na ito dati?"
  Maingat na sinuri ni Roland Hannah ang mga litrato. Di-nagtagal, tila lumitaw sa mukha niya ang pagkilala. "Oo," sabi niya. "Sa tingin ko nakita ko na ang mga damit na iyon."
  Matapos ang isang nakakapagod na araw na ginugol sa isang walang patutunguhan, halos wala nang masabi. "Naibenta mo ba ang mga damit na ito?"
  "Hindi ako sigurado. Baka meron. Parang natatandaan kong binuklat ko ang mga ito at inilabas."
  Bumilis ang tibok ng puso ni Jessica. Ito ang pakiramdam na nararamdaman ng lahat ng imbestigador kapag ang unang matibay na ebidensya ay nahuhulog mula sa langit. Gusto niyang tawagan si Byrne. Pinigilan niya ang sarili. "Gaano na katagal iyon?"
  Nag-isip sandali si Roland. "Tingnan natin. Gaya ng sabi ko, mga sampung araw pa lang kaming bukas. Kaya sa tingin ko mga dalawang linggo na ang nakalipas ay nilagay ko na ang mga ito sa counter. Sa tingin ko ay naroon na namin ang mga ito noong nagbukas kami. Kaya, mga dalawang linggo."
  "Alam mo ba ang pangalang David Hornstrom?"
  "Si David Hornstrom?" tanong ni Roland. "Natatakot akong hindi."
  "Naaalala mo ba kung sino ang maaaring bumili ng mga damit?"
  "Hindi ako sigurado kung natatandaan ko. Pero kung may nakita akong mga litrato, baka masabi ko sa iyo. Nakakapagpaalala lang ang mga litrato. Ginagawa pa rin ba ito ng mga pulis?"
  "Ano ang gagawin?"
  "Tumitingin ba ang mga tao sa mga litrato? O sa TV lang nangyayari 'yan?"
  "Hindi, madalas naming ginagawa 'yan," sabi ni Jessica. "Gusto mo bang pumunta sa Roundhouse ngayon na?"
  "Syempre naman," sabi ni Roland. "Kahit ano ang maitutulong ko."
  OceanofPDF.com
  52
  Bumagal ang daloy ng trapiko sa Eighteenth Street. Dumulas nang dumulas ang mga sasakyan. Mabilis na bumababa ang temperatura, at nagpatuloy ang pag-ulan ng yelo.
  Milyong kaisipan ang tumatakbo sa isipan ni Kevin Byrne. Naisip niya ang iba pang mga pagkakataon sa kanyang karera kung kailan kinailangan niyang harapin ang mga baril. Wala na siyang nagawang mas mahusay pa. Parang nababali ang kanyang tiyan.
  "Ayaw mo nang gawin ito, Mr. Clark," muling sabi ni Byrne. "May oras pa para kanselahin ito."
  Nanatiling tahimik si Clark. Sumulyap si Byrne sa rearview mirror. Nakatitig si Clark sa thousand-yard line.
  "Hindi mo naiintindihan," sa wakas ay nasabi ni Clarke.
  "Naiintindihan ko".
  "Hindi, hindi. Paano mo nagawa iyon? Naranasan mo na bang mawalan ng mahal mo sa buhay dahil sa karahasan?"
  Hindi ito ginawa ni Byrne. Ngunit minsan ay muntik na siyang mapahamak. Halos mawala sa kanya ang lahat nang mahulog ang kanyang anak na babae sa kamay ng isang mamamatay-tao. Sa madilim na araw na iyon, halos mawalan na siya ng malay.
  "Tumigil ka," sabi ni Clark.
  Huminto si Byrne sa gilid ng kalsada. Ipinarada niya ito at nagpatuloy sa pagtatrabaho. Ang tanging tunog ay ang pag-click ng mga wiper ng windshield, na tumutugma sa ritmo ng mabilis na pagtibok ng puso ni Byrne.
  "Ano ngayon?" tanong ni Byrne.
  "Pupunta tayo sa kainan at tatapusin na natin ito. Para sa ating dalawa."
  Sumulyap si Byrne sa kainan. Kumikinang at kumukurap ang mga ilaw sa gitna ng nagyeyelong ulan. Napalitan na ang windshield. Puti ang sahig. Mukhang walang nangyari roon. Pero nangyari nga. At iyon ang dahilan kung bakit sila bumalik.
  "Hindi kailangang matapos sa ganito," sabi ni Byrne. "Kung ibaba mo ang baril, may pagkakataon pa ring maibalik ang buhay mo."
  - Ibig mong sabihin, puwede na lang akong umalis na parang hindi nangyari?
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Hindi ko intensyong insultuhin ka sa pagsasabi niyan sa iyo. Pero puwede kang humingi ng tulong."
  Muling sumulyap si Byrne sa rearview mirror. At nakita niya ito.
  Mayroon na ngayong dalawang maliliit na pulang tuldok ng liwanag sa dibdib ni Clarke.
  Pumikit sandali si Byrne. Ito ang pinakamagandang balita at ang pinakamasamang balita. Nakabukas ang telepono niya simula nang makita siya ni Clarke sa istasyon ng bomba. Tila tinawagan ni Nick Palladino ang SWAT, at nakapwesto sila sa kainan. Sa pangalawang pagkakataon sa loob ng halos isang linggo. Sumulyap si Byrne sa labas. Nakita niya ang mga opisyal ng SWAT na nakadestino sa dulo ng eskinita sa tabi ng kainan.
  Maaaring matapos ang lahat ng ito nang biglaan at brutal. Gusto ni Byrne ang una, hindi ang huli. Patas siya sa mga taktika sa negosasyon, ngunit malayo sa pagiging isang eksperto. Unang tuntunin: Manatiling kalmado. Walang mamamatay. "May sasabihin ako sa iyo," sabi ni Byrne. "At gusto kong makinig kang mabuti. Naiintindihan mo ba?"
  Katahimikan. Malapit nang sumabog ang lalaki.
  "Ginoong Clark?"
  "Ano?"
  "May kailangan akong sabihin sa iyo. Pero una, kailangan mong gawin ang eksaktong sinasabi ko. Dapat kang umupo nang tahimik."
  "Ano ba ang pinagsasabi mo?"
  "Napansin mo ba na walang gumagalaw?"
  Tumingin si Clarke sa bintana. Isang bloke ang layo, may ilang sector cars na nakaharang sa Eighteenth Street.
  "Bakit nila ginagawa 'to?" tanong ni Clark.
  "Sasabihin ko sa iyo ang lahat maya-maya. Pero una, gusto kong tumingin ka sa ibaba nang dahan-dahan. Ikiling mo lang ang iyong ulo. Walang biglaang paggalaw. Tingnan mo ang iyong dibdib, Mr. Clark."
  Sinunod ni Clark ang mungkahi ni Byrne. "Ano iyon?" tanong niya.
  "Tapos na po ito, Mr. Clark. Mga laser sight po ito. Pinaputok ang mga ito mula sa mga riple ng dalawang opisyal ng SWAT."
  "Bakit nila ako hinahabol?"
  Diyos ko, naisip ni Byrne. Mas malala pala ito kaysa sa inaakala niya. Imposibleng matandaan ni Matthew Clarke.
  "Muli: huwag kang gagalaw," sabi ni Byrne. "Mga mata mo lang. Gusto kong tingnan mo ang mga kamay ko ngayon, Mr. Clark." Nanatili si Byrne sa manibela ang dalawang kamay, sa posisyon ng alas-diyes at alas-dos. "Nakikita mo ba ang mga kamay ko?"
  "Mga kamay mo? Kumusta naman ang mga iyon?"
  "Nakikita mo ba kung paano nila hinahawakan ang manibela?" tanong ni Byrne.
  "Oo."
  "Kung itataas ko man lang ang kanang hintuturo ko, kakalabitin nila ang gatilyo. Tatanggapin nila ang tama," sabi ni Byrne, umaasang mukhang kapani-paniwala ito. "Naaalala mo ba ang nangyari kay Anton Krotz sa kainan?"
  Narinig ni Byrne ang pag-iyak ni Matthew Clarke. "Oo."
  "Isang tagabaril lang 'yan. Dalawa 'yan."
  "A... Wala akong pakialam. Babarilin muna kita."
  "Hindi ka kailanman makakakuha ng bakuna. Kung gagalaw ako, tapos na. Isang milimetro lang. Tapos na."
  Pinagmasdan ni Byrne si Clark sa rearview mirror, handang mawalan ng malay anumang oras.
  "May mga anak ka, Mr. Clark," sabi ni Byrne. "Isipin mo sila. Ayaw mong iwan sa kanila ang pamana na ito."
  Mabilis na umiling si Clark. "Hindi naman nila ako papayagan na umalis ngayon, 'di ba?"
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Pero mula sa sandaling ibaba mo ang baril, magsisimulang bumuti ang buhay mo. Hindi ka katulad ni Anton Krotz, Matt. Hindi ka katulad niya."
  Nagsimulang manginig ang mga balikat ni Clarke. "Laura."
  Hinayaan siya ni Byrne na maglaro nang ilang sandali. "Matt?"
  Tumingala si Clark, puno ng luha ang kanyang mukha. Hindi pa nakakita si Byrne ng ganito kalapit sa gilid.
  "Hindi sila magtatagal," sabi ni Byrne. "Tulungan mo akong tulungan ka."
  Pagkatapos, sa namumulang mga mata ni Clark, nakita ito ni Byrne. Isang bitak sa determinasyon ng lalaki. Ibinaba ni Clark ang kanyang sandata. Agad, isang anino ang tumawid sa kaliwang bahagi ng kotse, natatakpan ng nagyeyelong ulan na bumubuhos sa mga bintana. Lumingon si Byrne. Si Nick Palladino pala iyon. Itinutok niya ang shotgun sa ulo ni Matthew Clark.
  "Ilagay mo ang baril mo sa sahig at ilagay mo ang mga kamay mo sa itaas ng ulo mo!" sigaw ni Nick. "Gawin mo na ngayon!"
  Hindi gumalaw si Clarke. Itinaas ni Nick ang shotgun.
  "Ngayon na!"
  Pagkatapos ng napakahabang segundo, sumunod si Matthew Clark. Pagkaraan ng ilang segundo, bumukas ang pinto, at hinila si Clark palabas ng kotse, itinapon sa kalsada, at agad na pinalibutan ng mga pulis.
  Ilang sandali pa, habang nakahiga si Matthew Clark nang patiwarik sa gitna ng Eighteenth Street sa gitna ng ulan sa taglamig, nakabuka ang mga braso sa tagiliran, itinutok ng isang opisyal ng SWAT ang kanyang rifle sa ulo ng lalaki. Lumapit ang isang naka-unipormeng opisyal, ipinatong ang kanyang tuhod sa likod ni Clark, magaspang na pinagdikit ang kanyang mga pulso, at pinosasan siya.
  Naisip ni Byrne ang napakalaking puwersa ng kalungkutan, ang hindi mapaglabanan na kapit ng kabaliwan na malamang nagtulak kay Matthew Clarke hanggang sa sandaling ito.
  Hinila ng mga opisyal si Clark patayo. Tiningnan niya si Byrne bago ito itinulak papasok sa isang kalapit na kotse.
  Kung sino man si Clarke ilang linggo na ang nakalilipas, ang lalaking nagpakita sa mundo bilang si Matthew Clarke-asawa, ama, mamamayan-ay wala na. Nang tumingin si Byrne sa mga mata ng lalaki, wala siyang nakitang kislap ng buhay. Sa halip, nakita niya ang isang lalaking nagwawasak, at kung saan dapat sana'y naroon ang kanyang kaluluwa, ang malamig at asul na apoy ng kabaliwan ay nagliliyab na ngayon.
  OceanofPDF.com
  53
  Natagpuan ni Jessica si Byrne sa likurang silid ng kainan, may tuwalya sa leeg at isang umuusok na tasa ng kape sa kanyang kamay. Ginawang yelo ng ulan ang lahat, at ang buong lungsod ay mabilis na gumagalaw. Pabalik na siya sa Roundhouse, nagbabasa ng mga libro kasama si Roland Hanna, nang dumating ang tawag: isang opisyal ang nangangailangan ng tulong. Lahat ng detektib, maliban sa ilan, ay nagmamadaling lumabas ng pinto. Tuwing may pulis na nasa peligro, lahat ng puwersang magagamit ay pinapadala. Pagdating ni Jessica sa kainan, malamang ay may sampung sasakyan sa Eighteenth Street.
  Tumawid si Jessica sa kainan, at tumayo si Byrne. Nagyakap sila. Hindi iyon dapat gawin, pero wala siyang pakialam. Nang tumunog ang kampana, kumbinsido siyang hindi na niya ito makikita muli. Kung sakaling mangyari iyon, tiyak na may bahagi sa kanya na mamamatay kasama nito.
  Humiwalay sila sa yakap at medyo alanganing tumingin sa paligid ng kainan. Naupo sila.
  "Ayos ka lang ba?" tanong ni Jessica.
  Tumango si Byrne. Hindi gaanong sigurado si Jessica.
  "Paano ito nagsimula?" tanong niya.
  "Sa Chaumont. Sa mga planta ng patubig."
  - Sinundan ka ba niya roon?
  Tumango si Byrne. "Siya siguro ang may gawa nito."
  Naisip ito ni Jessica. Anumang oras, kahit sinong detektib ng pulisya ay maaaring maging target ng isang pamamaril-mga kasalukuyang imbestigasyon, mga lumang imbestigasyon, mga baliw na taong ikinulong mo ilang taon na ang nakalilipas pagkatapos makalabas sa bilangguan. Naisip niya ang bangkay ni Walt Brigham sa gilid ng kalsada. Anumang bagay ay maaaring mangyari anumang oras.
  "Gagawin niya sana iyon mismo kung saan pinatay ang asawa niya," sabi ni Byrne. "Ako muna, pagkatapos siya."
  "Hesus."
  "Oo, sige. Marami pa."
  Hindi maintindihan ni Jessica ang ibig niyang sabihin. "Anong ibig mong sabihin na 'more'?"
  Humigop si Byrne ng kape. "Nakita ko siya."
  "Nakita mo ba siya? Sino ang nakita mo?"
  "Ang ating aktibista."
  "Ano? Ano'ng pinagsasabi mo?"
  "Sa lugar ni Chaumont. Nasa kabilang ibayo siya ng ilog at pinapanood lang ako."
  - Paano mo nalaman na siya iyon?
  Sandaling tumitig si Byrne sa kanyang kape. "Paano mo nalaman ang tungkol sa trabahong ito? Siya nga pala."
  - Natanaw mo ba siyang mabuti?
  Umiling si Byrne. "Hindi. Nasa kabilang panig siya ng ilog. Nasa gitna ng ulan."
  "Ano ang ginagawa niya?"
  "Wala siyang ginawa. Sa tingin ko gusto na niyang bumalik sa pinangyarihan at inisip niyang ligtas ang kabilang panig ng ilog."
  Pinag-isipan ito ni Jessica. Karaniwan na ang pagbabalik sa ganitong paraan.
  "Kaya ko tinawagan si Nick," sabi ni Byrne. "Kung hindi ko lang ginawa..."
  Alam ni Jessica ang ibig niyang sabihin. Kung hindi siya tumawag, baka nakahiga na siya sa sahig ng Crystal Diner, napapaligiran ng dugo.
  "Nakarinig na ba tayo mula sa mga magsasaka ng manok sa Delaware?" tanong ni Byrne, halatang sinusubukang ilipat ang pokus.
  "Wala pa," sabi ni Jessica. "Naisip kong tingnan natin ang mga listahan ng suskrisyon para sa mga magasin tungkol sa pag-aalaga ng ibon. Sa..."
  "Ginagawa na ni Tony iyan," sabi ni Byrne.
  Kailangang malaman ito ni Jessica. Kahit sa gitna ng lahat ng ito, nag-iisip pa rin si Byrne. Humigop siya ng kape, humarap sa kanya, at binigyan siya ng bahagyang ngiti. "Kumusta ang araw mo?" tanong niya.
  Ngumiti rin si Jessica. Umaasa siyang mukhang totoo ito. "Mabuti na lang at hindi masyadong adventurous." Ikinuwento niya ang pagpunta niya sa mga thrift store tuwing umaga at hapon at ang pagkikita nila ni Roland Hanna. "Nakikita ko na siya ngayon sa mga mug. Siya ang namamahala sa thrift store sa simbahan. Maaari niyang ibenta ang mga damit sa anak namin."
  Tinapos ni Byrne ang kanyang kape at tumayo. "Kailangan ko nang umalis dito," aniya. "Ibig kong sabihin, gusto ko ang lugar na ito, pero hindi ganoon karami."
  "Gusto ka nang umuwi ng amo mo."
  "Ayos lang ako," sabi ni Byrne.
  "Sigurado ka ba?"
  Hindi sumagot si Byrne. Ilang sandali pa, isang naka-unipormeng opisyal ang tumawid sa kainan at inabutan si Byrne ng baril. Napansin ni Byrne sa bigat nito na napalitan na ang magasin. Habang nakikinig sina Nick Palladino kina Byrne at Matthew Clark sa bukas na linya ng cellphone ni Byrne, nagpadala siya ng isang sector car sa Chaumont compound upang kunin ang armas. Hindi na kailangan ng Philadelphia ng isa pang baril sa kalye.
  "Nasaan ang ating Amish detective?" tanong ni Byrne kay Jessica.
  "Nagtatrabaho si Josh sa mga bookstore, tinitingnan kung may nakakaalala sa pagbebenta ng mga libro tungkol sa pag-aalaga ng ibon, mga kakaibang ibon, at mga katulad nito."
  "Ayos lang siya," sabi ni Byrne.
  Hindi alam ni Jessica ang sasabihin. Mula kay Kevin Byrne, malaking papuri iyon.
  "Ano na ang gagawin mo ngayon?" tanong ni Jessica.
  "Sige, uuwi na ako, pero maligo ka lang ng mainit at magpalit. Pagkatapos ay lalabas ako. Baka may nakakita sa lalaking ito na nakatayo sa kabilang panig ng ilog. O nakita niyang huminto ang sasakyan niya."
  "Gusto mo ba ng tulong?" tanong niya.
  "Hindi, ayos lang ako. Kumapit ka sa lubid at sa mga tagapagbantay ng ibon. Tatawagin kita sa loob ng isang oras."
  OceanofPDF.com
  54
  Nagmaneho si Byrne sa Hollow Road patungo sa ilog. Nagmaneho siya sa ilalim ng freeway, nag-park, at bumaba. Nakatulong sa kanya ang mainit na shower, pero kung ang lalaking hinahanap nila ay wala pa ring nakatayo roon sa pampang ng ilog, ang mga kamay ay nasa likod, naghihintay na maposasan, magiging napakasamang araw iyon. Pero bawat araw na nakatutok sa iyo ang baril ay isang napakasamang araw.
  Humupa na ang ulan, ngunit nanatili ang yelo. Halos natabunan na nito ang bayan. Maingat na bumaba si Byrne sa dalisdis patungo sa pampang ng ilog. Nakatayo siya sa pagitan ng dalawang hubad na puno, sa tapat mismo ng istasyon ng bomba, habang naririnig ang dagundong ng trapiko sa highway sa likuran niya. Tiningnan niya ang istasyon ng bomba. Kahit mula sa malayong ito, kahanga-hanga ang istruktura.
  Nakatayo siya nang eksakto kung saan nakatayo ang lalaking nagmamasid sa kanya. Nagpasalamat siya sa Diyos na hindi sniper ang lalaki. Naisip ni Byrne na may nakatayo roon na may dalang scope, nakasandal sa isang puno para sa balanse. Madali niyang mapapatay si Byrne.
  Tumingin siya sa lupa sa malapit. Walang upos ng sigarilyo, walang maginhawa at makintab na balot ng kendi na maaaring magpunas ng mga bakas ng daliri niya sa mukha.
  Nakayuko si Byrne sa pampang ng ilog. Ilang pulgada na lang ang layo ng umaagos na tubig. Yumuko siya, hinawakan ang nagyeyelong batis gamit ang kanyang daliri, at...
  - nakakita ng isang lalaking buhat-buhat si Tara Grendel papunta sa pumping station... isang lalaking walang mukha na nakatingin sa buwan... isang piraso ng asul at puting lubid sa kanyang mga kamay... narinig ang tunog ng isang maliit na bangkang humahampas sa bato... nakakita ng dalawang bulaklak, isa puti, isa pula, at...
  - Binawi niya ang kanyang kamay na parang nasunog ang tubig. Ang mga imahe ay lalong lumakas, luminaw, at nakakabahala.
  Sa mga ilog, ang tubig na iyong nahawakan ang siyang huling bagay na dumaan at ang unang bagay na dumarating.
  May papalapit.
  Dalawang bulaklak.
  Ilang segundo ang lumipas, tumunog ang kanyang cellphone. Tumayo si Byrne, binuksan ito, at sinagot. Si Jessica pala.
  "May isa pang biktima," aniya.
  Tumingin si Byrne sa madilim at nakapangingilabot na tubig ng Schuylkill. Alam niya, pero nagtanong pa rin siya. "Sa ilog?"
  "Opo, partner," sabi niya. "Sa ilog."
  OceanofPDF.com
  55
  Nagkita sila sa pampang ng Ilog Schuylkill, malapit sa mga refinery ng langis sa Timog-Kanluran. Bahagyang natatakpan ang pinangyarihan ng krimen mula sa ilog at sa isang kalapit na tulay. Napuno ng mapang-amoy ng wastewater ng refinery ang hangin at ang kanilang mga baga.
  Ang mga pangunahing detektib sa kasong ito ay sina Ted Campos at Bobby Lauria. Ang dalawa ay matagal nang magkarelasyon. Totoo ang lumang klise tungkol sa pagtatapos ng mga pangungusap ng isa't isa, ngunit sa kaso nina Ted at Bobby, higit pa roon ang nangyari. Isang araw, naghiwalay pa sila ng pamimili at bumili ng parehong kurbata. Siyempre, nang malaman nila ito, hindi na sila muling nagsuot ng kurbata. Sa katunayan, hindi sila natuwa sa kwento. Medyo masyadong Brokeback Mountain ang lahat para sa ilang matapang na lalaki tulad nina Bobby Lauria at Ted Campos.
  Dumating sina Byrne, Jessica, at Josh Bontrager at nakita nila ang isang pares ng mga sasakyang pangsektor na nakaparada nang mga limampung yarda ang layo, na nakaharang sa kalsada. Ang pinangyarihan ng aksidente ay naganap sa timog ng unang dalawang biktima, malapit sa tagpuan ng mga Ilog Schuylkill at Delaware, sa anino ng Platte Bridge.
  Nakilala ni Ted Campos ang tatlong detektib sa gilid ng kalsada. Ipinakilala siya ni Byrne kay Josh Bontrager. Isang van ng CSU ang naroon din sa pinangyarihan, kasama si Tom Weirich mula sa opisina ng medical examiner.
  "Ano'ng meron tayo, Ted?" tanong ni Byrne.
  "Mayroon kaming babaeng DOA," sabi ni Campos.
  "Nasakal?" tanong ni Jessica.
  "Mukhang ganoon na nga." Itinuro niya ang ilog.
  Ang bangkay ay nakahiga sa pampang ng ilog, sa paanan ng isang nahihimatay na puno ng maple. Nang makita ni Jessica ang bangkay, nanlumo ang kanyang puso. Natatakot siyang baka mangyari ito, at ngayon ay nangyari na nga. "Naku, hindi."
  Ang bangkay ay pagmamay-ari ng isang bata, mga labintatlo ang edad. Ang kanyang payat na balikat ay nakabaluktot sa hindi natural na anggulo, ang kanyang katawan ay natatakpan ng mga dahon at mga kalat. Siya rin ay nakasuot ng mahabang vintage na damit. Sa paligid ng kanyang leeg ay may tila isang katulad na sinturon na nylon.
  Tumayo si Tom Weirich sa tabi ng bangkay at nagdikta ng mga tala.
  "Sino ang nakahanap sa kanya?" tanong ni Byrne.
  "Isang guwardiya," sabi ni Campos. "Pumasok para manigarilyo. Sira na ang ulo ng lalaking 'yon."
  "Kailan?"
  "Mga isang oras na ang nakalipas. Pero sa tingin ni Tom ay matagal nang nandito ang babaeng ito."
  Nabigla ang lahat sa sinabi niya. "Babae?" tanong ni Jessica.
  Tumango si Campos. "Ganoon din ang naisip ko," aniya. "At matagal na itong patay. Maraming pagkabulok doon."
  Lumapit sa kanila si Tom Weirich. Hinubad niya ang kanyang mga guwantes na latex at nagsuot ng mga guwantes na gawa sa katad.
  "Hindi ba bata 'yan?" gulat na tanong ni Jessica. Hindi maaaring lumagpas sa apat na talampakan ang taas ng biktima.
  "Hindi," sabi ni Weirich. "Maliit siya, pero nasa hustong gulang na siya. Siguro mga kwarenta anyos na siya noon."
  "So, gaano na siya katagal dito?" tanong ni Byrne.
  "Sa tingin ko mga isang linggo. Imposibleng sabihin dito."
  - Nangyari ba ito bago ang pagpatay kay Chaumont?
  "Ah oo," sabi ni Weirich.
  Lumabas sa van ang dalawang opisyal ng special operations at tumungo sa pampang ng ilog. Sumunod si Josh Bontrager.
  Pinanood nina Jessica at Byrne ang pangkat habang inaayos ang pinangyarihan ng krimen at ang paligid nito. Hanggang sa susunod na abiso, hindi nila ito gawain at hindi opisyal na konektado sa dalawang pagpatay na kanilang iniimbestigahan.
  "Mga Detektib," tawag ni Josh Bontrager.
  Bumaba sina Campos, Lauria, Jessica, at Byrne sa pampang ng ilog. Nakatayo si Bontrager mga labinlimang talampakan mula sa bangkay, sa bandang itaas ng ilog.
  "Tingnan mo." Itinuro ni Bontrager ang isang lugar sa kabila ng kumpol ng mabababang palumpong. Isang bagay ang nakahiga sa lupa, na hindi akma sa lugar kaya kinailangan ni Jessica na lumapit dito para masigurong ang inaakala niyang tinitingnan ay siya nga ang tinitingnan niya. Isa itong pad ng liryo. Ang pulang plastik na liryo ay nakabaon sa niyebe. Sa isang puno sa tabi nito, mga tatlong talampakan ang taas mula sa lupa, ay isang pininturahang puting buwan.
  Kumuha si Jessica ng ilang litrato. Pagkatapos ay umatras siya at hinayaan ang photographer ng CSU na kunan ang buong eksena. Minsan, ang konteksto ng isang bagay sa pinangyarihan ng krimen ay kasinghalaga ng bagay mismo. Minsan, ang lugar ng isang bagay ay napapalitan ng kung ano.
  Lily.
  Sumulyap si Jessica kay Byrne. Tila natigilan siya sa pulang bulaklak. Pagkatapos ay tiningnan niya ang bangkay. Napakaliit ng babae kaya madaling makita kung paano siya mapagkamalang bata. Nakita ni Jessica na ang damit ng biktima ay malaki at hindi pantay ang laylayan. Buo ang mga braso at binti ng babae. Walang nakikitang mga putol. Nakalantad ang kanyang mga kamay. Wala siyang hawak na mga ibon.
  "Nakakasabay ba ito sa anak mo?" tanong ni Campos.
  "Oo," sabi ni Byrne.
  "Pareho rin sa sinturon?"
  Tumango si Byrne.
  "Gusto mo ba ng negosyo?" Medyo ngumiti si Campos, ngunit medyo seryoso rin.
  Hindi sumagot si Byrne. Hindi niya iyon pakialam. Malaki ang posibilidad na ang mga kasong ito ay malapit nang pagsama-samahin sa isang mas malaking task force, na kinasasangkutan ng FBI at iba pang mga ahensya ng pederal. Mayroong isang serial killer diyan, at ang babaeng ito ang maaaring una niyang biktima. Sa hindi malamang dahilan, ang kakaibang ito ay nahuhumaling sa mga vintage suit at sa Schuylkill, at wala silang ideya kung sino siya o kung saan niya planong sumalakay muli. O kung mayroon na siyang isa. Maaaring may sampung bangkay sa pagitan ng kanilang kinatatayuan at ng pinangyarihan ng krimen sa Manayunk.
  "Hindi titigil ang lalaking 'yan hangga't hindi niya naipapaliwanag ang punto niya, 'di ba?" tanong ni Byrne.
  "Mukhang hindi naman," sabi ni Campos.
  "Ang ilog ay isang daang milya ang haba."
  "Isang daan at dalawampu't walong milya ang haba," sagot ni Campos. "Sumagot o sumuko."
  "Isang daan at dalawampu't walong milya," naisip ni Jessica. Malaking bahagi nito ay natatakpan mula sa mga kalsada at haywey, napapalibutan ng mga puno at palumpong, ang ilog ay paikot-ikot sa anim na county patungo sa puso ng timog-silangang Pennsylvania.
  Isang daan at dalawampu't walong milya ng teritoryong pamamaslang.
  OceanofPDF.com
  56
  Pangatlong sigarilyo niya iyon ngayong araw. Pangatlo niya. Hindi naman masama ang tatlo. Parang hindi man lang naninigarilyo, 'di ba? Kapag gumamit siya, nakakaubos siya ng hanggang dalawang pakete. Parang ubo na ubo na siya. O ano pa man.
  Sino ang niloloko niya? Alam niyang hindi talaga siya aalis hangga't hindi pa maayos ang buhay niya. Malapit na ang ika-pitumpung kaarawan niya.
  Binuksan ni Samantha Fanning ang pinto sa likod at sumilip sa loob ng tindahan. Walang tao. Nakinig siya. Tahimik si Jamie. Isinara niya ang pinto at hinigpitan ang pagkakabalot sa kanyang amerikana. Naku, ang lamig. Ayaw niyang lumabas para manigarilyo, pero kahit papaano ay hindi siya isa sa mga gargoyle na makikita mo sa Broad Street, nakatayo sa harap ng kanilang mga gusali, nakayuko sa pader at humihithit ng upos ng sigarilyo. Ito mismo ang dahilan kung bakit hindi siya naninigarilyo sa harap ng tindahan, kahit na mas madaling bantayan ang nangyayari mula roon. Ayaw niyang magmukhang kriminal. Gayunpaman, mas malamig dito kaysa sa isang bulsa na puno ng tae ng penguin.
  Naisip niya ang mga plano niya para sa Bagong Taon, o sa halip, ang mga hindi niya plano. Sila lang ni Jamie, marahil ay isang bote ng alak. Ganoon ang buhay ng isang solong ina. Isang solong, mahirap na ina. Isang solong, halos hindi nagtatrabaho, at bangkaroteng ina na ang dating kasintahan at ama ng kanyang anak ay isang tamad na gago na hindi kailanman nagbigay sa kanya ng kahit isang sentimo sa sustento sa bata. Siya ay labing-siyam, at nakasulat na ang kwento ng kanyang buhay.
  Binuksan niya ulit ang pinto, para lang makinig, at halos mapatalon siya sa sobrang inis. May isang lalaking nakatayo roon mismo sa may pintuan. Mag-isa lang siya sa tindahan, talagang nag-iisa. Kaya niyang magnakaw ng kahit ano. Tiyak na matatanggal siya sa trabaho, pamilya man o hindi.
  "Naku," sabi niya, "Tinakot mo talaga ako."
  "Pasensya na po talaga," aniya.
  Maayos ang kanyang pananamit at guwapo ang kanyang mukha. Hindi siya ang tipikal na kliyente nito.
  "Ang pangalan ko ay Detective Byrne," aniya. "Kasapi ako sa Philadelphia Police Department. Homicide Division."
  "Ah, sige," sabi niya.
  "Iniisip ko lang kung puwede kang makausap kahit ilang minuto lang."
  "Syempre naman. Walang problema," sabi niya. "Pero nakausap ko na si..."
  - Detektib Balzano?
  "Tama iyan. Detective Balzano. Nakasuot siya ng napakagandang leather coat na ito."
  "Sa kanya 'yan." Itinuro niya ang loob ng tindahan. "Gusto mong pumasok sa loob kung saan medyo mainit?"
  Dinampot niya ang sigarilyo niya. "Hindi ako pwedeng manigarilyo diyan. Nakakatawa, 'di ba?"
  "Hindi ako sigurado sa ibig mong sabihin."
  "Ibig kong sabihin, kalahati ng mga gamit diyan ay medyo mabango na," sabi niya. "Ayos lang ba kung dito tayo mag-usap?"
  "Siyempre naman," sagot ng lalaki. Pumasok siya sa pintuan at isinara ito. "May ilan pa akong tanong. Pangako, hindi kita pagtatatagalin nang matagal."
  Muntik na siyang matawa. "Saan ako iiwas?" "Wala akong mapupuntahan," sabi niya. "Aba."
  - Sa totoo lang, isa lang ang tanong ko.
  "Sige."
  - Iniisip ko ang anak mo.
  Nabigla siya sa sinabi nito. Ano ang kinalaman ni Jamie sa lahat ng ito? "Anak ko?"
  "Oo. Iniisip ko kung bakit mo siya palalayasin. Dahil ba sa pangit siya?"
  Noong una ay inakala niyang nagbibiro lang ang lalaki, kahit hindi niya ito naintindihan. Pero hindi naman ito nakangiti. "Hindi ko maintindihan ang sinasabi mo," sabi niya.
  - Ang anak ng konde ay hindi kasing-katarungan ng iniisip mo.
  Tumingin siya sa mga mata nito. Para bang nakatingin ito sa kanya nang diretso. May mali rito. May mali. At nag-iisa lang siya. "Sa tingin mo ba makakakita ako ng mga papel o kung ano?" tanong niya.
  "Hindi." Humakbang ang lalaki palapit sa kanya. Hinubad niya ang butones ng kanyang amerikana. "Imposible 'yan."
  Umatras si Samantha Fanning ng ilang hakbang. Ilang hakbang na lang ang natitira sa kanya. Nakadikit na ang kanyang likod sa mga ladrilyo. "Nagkita na ba tayo... nagkita na ba tayo dati?" tanong niya.
  "Oo, meron, Anne Lisbeth," sabi ng lalaki. "Matagal na panahon na ang nakalipas."
  OceanofPDF.com
  57
  Pagod na pagod si Jessica sa kanyang mesa, halos mapagod siya sa mga pangyayari noong araw na iyon-ang pagkakatuklas sa ikatlong biktima, kasama na ang muntik nang maaksidente si Kevin.
  Isa pa, ang tanging bagay na mas malala pa sa pakikipaglaban sa trapiko sa Philadelphia ay ang pakikipaglaban sa yelo. Nakakapagod ito sa pisikal. Parang sampung bala ang naramdaman niya sa mga braso niya; naninigas ang leeg niya. Habang pabalik sa Roundhouse, muntik na siyang maaksidente nang tatlong beses.
  Halos dalawang oras ang ginugol ni Roland Hanna sa photo book. Binigyan din siya ni Jessica ng isang papel na may limang pinakabagong litrato, isa na rito ang larawan ng pagkakakilanlan ni David Hornstrom. Wala siyang nakilalang kahit sino.
  Ang imbestigasyon sa pagpatay sa biktimang natagpuan sa Timog-Kanluran ay malapit nang ipasa sa task force, at sa lalong madaling panahon ay magkakaroon ng mga bagong file na itatambak sa mesa nito.
  Tatlong biktima. Tatlong babae ang sinakal at iniwan sa pampang ng ilog, pawang nakasuot ng mga lumang damit. Isa ang lubhang nasugatan. Isa sa kanila ay may hawak na isang bihirang ibon. Isa sa kanila ay natagpuan sa tabi ng isang pulang plastik na liryo.
  Bumaling si Jessica sa testimonya ng nightingale. May tatlong kompanya sa New York, New Jersey, at Delaware na nagpaparami ng mga kakaibang ibon. Nagpasya siyang huwag nang maghintay ng tawag pabalik. Sinagot niya ang telepono. Halos magkapareho ang impormasyong natanggap niya mula sa tatlong kompanya. Sinabi nila sa kanya na sa pamamagitan ng sapat na kaalaman at tamang mga kondisyon, maaaring magparami ng mga nightingale ang isang tao. Binigyan nila siya ng listahan ng mga libro at publikasyon. Ibinaba niya ang telepono, sa bawat pagkakataon ay pakiramdam niya ay nasa paanan siya ng isang malawak na bundok ng kaalaman, at wala siyang lakas para akyatin ito.
  Bumangon siya para kumuha ng kape. Tumunog ang telepono niya. Sinagot niya ito at pinindot ang buton.
  - Pagpatay, Balzano.
  "Detektib, ang pangalan ko ay Ingrid Fanning."
  Boses iyon ng isang matandang babae. Hindi nakilala ni Jessica ang pangalan. "Ano po ang maitutulong ko sa inyo, ginang?"
  "Ako ang isa sa mga may-ari ng TrueSew. Nakausap ka na ng apo ko kanina."
  "Ah, oo, oo," sabi ni Jessica. Si Samantha pala ang tinutukoy ng babae.
  "Tinitingnan ko yung mga litratong iniwan mo," sabi ni Ingrid. "Mga litrato ng mga damit?"
  "Kumusta naman sila?"
  "Una sa lahat, hindi ito mga lumang damit."
  "Hindi nila ginagawa?"
  "Hindi," sabi niya. "Mga reproduksyon ito ng mga lumang damit. Sa tingin ko, ang mga orihinal ay mula sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo. Papalapit sa katapusan. Siguro mga 1875 o higit pa. Tiyak na isang silweta ng huling bahagi ng Victoria."
  Isinulat ni Jessica ang impormasyon. "Paano mo nalaman na mga reproduksyon ang mga ito?"
  "Mayroong ilang mga dahilan. Una, karamihan sa mga piyesa ay nawawala. Mukhang hindi maganda ang pagkakagawa sa mga ito. At pangalawa, kung orihinal ang mga ito at nasa ganitong hugis, maaari itong ibenta sa halagang tatlo hanggang apat na libong dolyar bawat isa. Maniwala ka sa akin, hindi ito makikita sa istante ng mga thrift store."
  "Mayroon bang anumang posibleng pagpaparami?" tanong ni Jessica.
  "Oo naman. Maraming dahilan para kopyahin ang mga ganitong damit."
  "Halimbawa?"
  "Halimbawa, maaaring may gumagawa ng isang dula o pelikula. Marahil ay may gumagawa muli ng isang partikular na kaganapan sa museo. Palagi kaming nakakatanggap ng mga tawag mula sa mga lokal na kumpanya ng teatro. Hindi para sa mga damit na tulad nito, tandaan mo, kundi para sa mga damit mula sa mga sumunod na panahon. Marami kaming natatanggap na tawag ngayon tungkol sa mga bagay mula sa mga dekada 1950 at 1960."
  "Nakakita ka na ba ng ganitong mga damit sa tindahan mo?"
  "Ilang beses. Pero ang mga bestidang ito ay mga costume dress, hindi vintage."
  Napagtanto ni Jessica na sa maling lugar siya nakatingin. Dapat sana ay nagpokus siya sa palabas sa sinehan. Magsisimula na siya ngayon.
  "Nagpapasalamat ako sa tawag," sabi ni Jessica.
  "Ayos lang ang lahat," sagot ng babae.
  - Magpasalamat ka kay Samantha para sa akin.
  "Aba, wala rito ang apo ko. Pagdating ko, naka-lock ang tindahan, at ang apo sa tuhod ko ay nasa kuna niya sa opisina."
  "Ayos lang ba ang lahat?"
  "Sigurado akong ginawa niya," sabi niya. "Malamang ay tumakas siya papunta sa bangko o kung ano pa man."
  Hindi inisip ni Jessica na si Samantha ang tipo ng taong basta na lang hahayaan ang anak niya. Isa pa, hindi niya nga kilala ang dalaga. "Salamat ulit sa pagtawag," sabi niya. "Kung may iba ka pang iniisip, tawagan mo lang kami."
  "Gagawin ko."
  Naisip ni Jessica ang petsa. Ang huling bahagi ng 1800s. Ano ang dahilan? Nahuhumaling ba ang mamamatay-tao sa panahong iyon? Nagtala siya. Hinanap niya ang mahahalagang petsa at pangyayari sa Philadelphia noong panahong iyon. Marahil ay nahuhumaling ang kanilang baliw sa isang insidente na nangyari sa ilog noong panahong iyon.
  
  
  
  Ginugol ni BYRNE ang natitirang bahagi ng araw sa pagsasagawa ng background check sa sinumang kahit na malayo ang koneksyon kay Stiletto-mga bartender, parking attendant, night cleaner, delivery men. Bagama't hindi naman sila ang pinakamagaganda, wala ni isa sa kanila ang may rekord na magpapakita ng uri ng karahasan na dulot ng mga pagpatay sa ilog.
  Lumapit siya sa mesa ni Jessica at umupo.
  "Hulaan mo kung sino ang walang laman?" tanong ni Byrne.
  "WHO?"
  "Alasdair Blackburn," sabi ni Byrne. "Hindi tulad ng kanyang ama, wala siyang rekord. At ang kakaiba, dito siya ipinanganak. Chester County."
  Medyo nagulat si Jessica dahil dito. "Parang galing talaga siya sa dating bansa. 'Oo' at lahat na."
  "Iyan mismo ang pananaw ko."
  "Ano ang gusto mong gawin?" tanong niya.
  "Sa tingin ko dapat natin siyang ihatid pauwi. Tingnan natin kung maaalis natin siya sa kanyang emosyon."
  "Tara na." Bago pa man makuha ni Jessica ang kanyang amerikana, tumunog ang kanyang telepono. Sinagot niya ito. Si Ingrid Fanning na naman.
  "Opo, ginang," sabi ni Jessica. "May naaalala pa po ba kayo?"
  Walang naalala si Ingrid Fanning na katulad nito. Ibang-iba ito. Nakinig si Jessica nang ilang sandali, medyo hindi makapaniwala, at pagkatapos ay sinabi, "Nandito na tayo sa loob ng sampung minuto." Ibinaba niya ang tawag.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Byrne.
  Sandali lang na naghintay si Jessica. Kailangan niya itong maproseso ang narinig niya. "Si Ingrid Fanning 'yon," sabi niya. Ikinuwento niya kay Byrne ang dati niyang pag-uusap sa babae.
  - May dala ba siya para sa atin?
  "Hindi ako sigurado," sabi ni Jessica. "Parang iniisip niya na may kumuha sa apo niya."
  "Anong ibig mong sabihin?" tanong ni Byrne, na ngayon ay nakatayo na. "Sino ang may apo?"
  Natagalan bago nakasagot si Jessica. Halos wala nang oras. "Isang taong nagngangalang Detective Byrne."
  OceanofPDF.com
  58
  Si Ingrid Fanning ay isang matipunong pitumpung taong gulang na lalaki-payat, payat, masigla, at mapanganib noong kanyang kabataan. Ang kanyang makapal na ubaning buhok ay nakapusod. Nakasuot siya ng mahabang asul na palda na lana at isang kremang turtleneck na cashmere. Walang tao sa tindahan. Napansin ni Jessica na ang musika ay napalitan na ng Celtic. Napansin din niya na nanginginig ang mga kamay ni Ingrid Fanning.
  Nakatayo sa likod ng counter sina Jessica, Byrne, at Ingrid. Sa ilalim ay nakapatong ang isang lumang Panasonic VHS tape player at isang maliit na itim-at-puting monitor.
  "Matapos kitang tawagan noong una, medyo napaupo ako at napansin kong tumigil ang videotape," sabi ni Ingrid. "Lumang makina 'yan. Lagi naman 'yan ang ginagawa. Medyo ni-rewound ko 'yan at aksidenteng napindot ko ang PLAY sa halip na RECORD. Nakita ko."
  Binuksan ni Ingrid ang tape. Nang lumabas ang high-angle na imahe sa screen, ipinakita nito ang isang bakanteng pasilyo patungo sa likod ng tindahan. Hindi tulad ng karamihan sa mga surveillance system, hindi ito sopistikado, isa lamang itong regular na VHS tape player na naka-SLP. Malamang na nakapagbibigay ito ng anim na oras na real-time coverage. Mayroon ding audio. Ang tanawin ng bakanteng pasilyo ay pinatingkad ng mahihinang tunog ng mga sasakyang bumababa sa South Street, ang paminsan-minsang busina ng isang sasakyan-ang parehong musikang naaalala ni Jessica na pinakikinggan noong siya ay bumisita.
  Pagkalipas ng halos isang minuto, isang pigura ang naglakad sa pasilyo, sandaling sumilip sa pintuan sa kanan. Agad na nakilala ni Jessica ang babae bilang si Samantha Fanning.
  "Apo ko 'yan," sabi ni Ingrid, nanginginig ang boses. "Nasa silid sa kanan si Jamie."
  Tumingin si Byrne kay Jessica at nagkibit-balikat. Jamie?
  Itinuro ni Jessica ang sanggol sa kuna sa likod ng counter. Maayos naman ang sanggol, mahimbing ang tulog. Tumango si Byrne.
  "Bumalik siya para manigarilyo," patuloy ni Ingrid. Pinunasan niya ang kanyang mga mata gamit ang panyo. "Kung ano man ang nangyari, hindi maganda," naisip ni Jessica. "Sinabi niya sa akin na umalis na siya, pero alam ko."
  Sa recording, nagpatuloy si Samantha sa pasilyo patungo sa pinto sa dulo. Binuksan niya ito, at isang baha ng kulay abong liwanag ng araw ang bumuhos sa pasilyo. Isinara niya ito sa likuran niya. Nanatiling walang laman at tahimik ang pasilyo. Nanatiling nakasara ang pinto nang mga apatnapu't limang segundo. Pagkatapos ay bumukas ito nang mga isang talampakan. Sumilip si Samantha sa loob, nakikinig. Isinara niyang muli ang pinto.
  Nanatiling hindi gumagalaw ang imahe nang tatlumpung segundo pa. Pagkatapos ay bahagyang nayanig ang kamera at inilipat ang posisyon nito, na parang may nagkiling sa lente pababa. Ngayon ay nakikita na lamang nila ang ibabang kalahati ng pinto at ang huling ilang talampakan ng pasilyo. Ilang segundo ang lumipas, nakarinig sila ng mga yabag at nakakita ng isang pigura. Tila isang lalaki ito, ngunit imposibleng matukoy. Makikita sa tanawin ang likod ng isang maitim na amerikana sa ibaba ng baywang. Nakita nila siyang dumukot sa kanyang bulsa at naglabas ng isang lubid na kulay mapusyaw.
  Isang nagyeyelong kamay ang humawak sa puso ni Jessica.
  Ito ba ang kanilang pumatay?
  Ibinalik ng lalaki ang lubid sa bulsa ng kanyang amerikana. Ilang sandali pa, bumukas nang maluwag ang pinto. Binibisita na naman ni Samantha ang kanyang anak. Isang hakbang na lang siya sa ibaba ng tindahan, mula leeg pababa lang ang nakikita. Tila nagulat siya nang makitang may nakatayo roon. May sinabi siyang kakaiba sa tape. Tumugon ang lalaki.
  "Pwede mo bang patugtugin ulit 'yan?" tanong ni Jessica.
  Ingrid Fanning Pinindot niya ang REWIND, STOP, PLAY. Nilakasan ni Byrne ang volume sa monitor. Muling bumukas ang pinto sa recording. Ilang sandali pa, sinabi ng lalaki, "Ang pangalan ko ay Detective Byrne."
  Nakita ni Jessica na nakakuyom ang mga kamao ni Kevin Byrne at nakataas ang kanyang panga.
  Maya-maya pa, pumasok ang lalaki sa pintuan at isinara ito. Dalawampu o tatlumpung segundo ng napakatinding katahimikan. Tanging tunog lamang ng mga dumadaang sasakyan at malakas na musika ang naririnig.
  Pagkatapos ay nakarinig sila ng isang sigaw.
  Tumingin sina Jessica at Byrne kay Ingrid Fanning. "May iba pa bang nasa tape?" tanong ni Jessica.
  Umiling si Ingrid at pinunasan ang kanyang mga mata. "Hindi na sila bumalik."
  Naglakad sina Jessica at Byrne sa pasilyo. Sumulyap si Jessica sa kamera. Nakaturo pa rin ito pababa. Binuksan nila ang pinto at pumasok. Sa likod ng tindahan ay may isang maliit na lugar, mga walo por sampung talampakan ang laki, na napapalibutan ng isang bakod na kahoy sa likuran. Ang bakod ay may gate na bumubukas patungo sa isang eskinita na tumatagos sa mga gusali. Hiniling ni Byrne sa mga opisyal na simulan ang paghahalughog sa lugar. Nilinis nila ang kamera at ang pinto, ngunit hindi naniniwala ang alinman sa mga detektib na makakahanap sila ng mga fingerprint na pagmamay-ari ng sinuman maliban sa isang empleyado ng TrueSew.
  Sinubukan ni Jessica na bumuo sa isip niya ng isang senaryo kung saan hindi nadadala si Samantha sa kabaliwang ito. Hindi niya magawa.
  Pumasok ang mamamatay-tao sa tindahan, posibleng naghahanap ng damit na Victorian.
  Alam ng mamamatay-tao ang pangalan ng detektib na humahabol sa kanya.
  At ngayon, kasama na niya si Samantha Fanning.
  OceanofPDF.com
  59
  Nakaupo si Anne Lisbeth sa bangka suot ang kanyang maitim na asul na damit. Tumigil na siya sa pagpupumiglas sa mga lubid.
  Dumating na ang panahon.
  Itinutulak ni Moon ang bangka sa lagusan patungo sa pangunahing kanal-Ø STTUNNELEN, tawag dito ng kanyang lola. Tumakbo siya palabas ng boathouse, dumaan sa Elfin Hill, dumaan sa Old Church Bell, at hanggang sa gusali ng paaralan. Gustung-gusto niyang panoorin ang mga bangka.
  Maya-maya ay nakita niya ang bangka ni Anna Lisbeth na naglalayag lampas sa Tinderbox at pagkatapos ay sa ilalim ng Great Belt Bridge. Naaalala niya ang mga araw na may mga bangkang dumadaan buong araw-dilaw, pula, berde, at asul.
  Walang tao ngayon sa bahay ng mga Yeti.
  Malapit na itong sakupin.
  Nakatayo si Moon na may hawak na lubid. Naghintay siya sa dulo ng huling kanal, malapit sa maliit na paaralan, nakatanaw sa nayon. Napakaraming dapat gawin, napakaraming pagkukumpuni. Sana'y naroon ang kanyang lolo. Naaalala niya ang mga malamig na umagang iyon, ang amoy ng isang lumang kahon ng kagamitan na gawa sa kahoy, ang mamasa-masang sup, ang paraan ng pag-humiyaw ng kanyang lolo ng, "I Danmark er jeg fodt," ang kahanga-hangang aroma ng kanyang pipa.
  Si Anne Lisbeth na ang uupo sa ilog, at lahat sila ay darating. Malapit na. Pero hindi bago ang huling dalawang palapag.
  Una, dadalhin ni Moon ang Yeti.
  Pagkatapos ay makikilala niya ang kaniyang prinsesa.
  OceanofPDF.com
  60
  Kinuha ng crime scene team ang mga fingerprint mula sa ikatlong biktima sa pinangyarihan at agad na sinimulang iproseso ang mga ito. Ang maliit na babaeng natagpuan sa Timog-Kanluran ay hindi pa nakikilala. Si Josh Bontrager ay nagtatrabaho sa isang kaso ng mga nawawalang tao. Si Tony Park ay naglakad-lakad sa laboratoryo dala ang isang plastic lily.
  Ang babae ay mayroon ding parehong disenyo ng "buwan" sa kanyang tiyan. Ang mga pagsusuri sa DNA sa semilya at dugo na natagpuan sa unang dalawang biktima ay nagtapos na ang mga sample ay magkapareho. Sa pagkakataong ito, walang inaasahan na ibang resulta. Gayunpaman, ang kaso ay umusad nang mas mabilis.
  Isang pares ng mga technician mula sa departamento ng dokumentasyon ng forensic lab ang nagtatrabaho na ngayon sa kaso upang matukoy lamang ang pinagmulan ng pagguhit ng buwan.
  Nakipag-ugnayan sa opisina ng FBI sa Philadelphia tungkol sa pagkidnap kay Samantha Fanning. Sinusuri na nila ang footage at pinoproseso ang pinangyarihan. Sa puntong ito, wala na sa kontrol ng NPD ang kaso. Inaasahan ng lahat na mauuwi ito sa isang pagpatay. Gaya ng dati, umaasa ang lahat na mali sila.
  "Nasaan na tayo, sa mala-engkanto na paraan?" tanong ni Buchanan. Alas-sais na noon. Lahat ay pagod na pagod, gutom, at galit. Natigil ang buhay, nakansela ang mga plano. Parang panahon ng kapaskuhan. Hinihintay nila ang paunang ulat ng medical examiner. Sina Jessica at Byrne ay kabilang sa iilang detektib sa duty room. "Pinagtatrabahuhan ko," sabi ni Jessica.
  "Baka gusto mong siyasatin 'yan," sabi ni Buchanan.
  Iniabot niya kay Jessica ang isang bahagi ng isang pahina mula sa Inquirer nang umagang iyon. Ito ay isang maikling artikulo tungkol sa isang lalaking nagngangalang Trevor Bridgewood. Sinasabi sa artikulo na si Bridgewood ay isang naglalakbay na mananalaysay at trobador. Anuman iyon.
  Tila hindi lang basta mungkahi ang ibinigay sa kanila ni Buchanan. Nakahanap na siya ng patnubay, at susundin nila ito.
  "Pinagtatrabahuhan na namin iyan, Sarhento," sabi ni Byrne.
  
  
  
  Nagkita sila sa isang silid sa Sofitel Hotel sa Seventeenth Street. Nang gabing iyon, nagbabasa at pumipirma ng mga libro si Trevor Bridgewood sa Joseph Fox's Bookshop, isang independiyenteng tindahan ng libro sa Sansom Street.
  "Siguro may pera sa isang negosyong mala-engkanto," naisip ni Jessica. Hindi naman talaga mura ang Sofitel.
  Si Trevor Bridgewood ay nasa mga unang bahagi ng kanyang mga trenta, balingkinitan, kaaya-aya, at marangal. Siya ay may matangos na ilong, humuhupa ang buhok, at maarte ang dating.
  "Medyo bago ito sa akin," aniya. "Maaari ko ring idagdag na medyo nakakabahala ito."
  "Naghahanap lang kami ng ilang impormasyon," sabi ni Jessica. "Nagpapasalamat kami sa pakikipagkita mo sa amin sa napakaikling panahon."
  "Sana makatulong ako."
  "Maaari ko bang itanong kung ano nga ba talaga ang ginagawa mo?" tanong ni Jessica.
  "Isa akong mananalaysay," sagot ni Bridgewood. "Gumugugol ako ng siyam o sampung buwan sa isang taon sa paglalakbay. Nagtatanghal ako sa buong mundo, sa US, UK, Australia, Canada. Ingles ang sinasalita kahit saan."
  "Sa harap ng live na madla?"
  "Sa halos lahat ng pagkakataon. Pero lumalabas din ako sa radyo at telebisyon."
  - At ang pangunahing interes mo ay mga kuwentong engkanto?
  "Mga kuwentong engkanto, mga kuwentong-bayan, mga pabula."
  "Ano ang masasabi mo sa amin tungkol sa kanila?" tanong ni Byrne.
  Tumayo si Bridgewood at naglakad papunta sa bintana, gumagalaw na parang mananayaw. "Maraming dapat matutunan," aniya. "Ito ay isang sinaunang anyo ng pagkukuwento, na sumasaklaw sa maraming iba't ibang estilo at tradisyon."
  "Kung gayon, siguro isa lamang itong panimulang aklat," sabi ni Byrne.
  - Kung gusto mo, maaari tayong magsimula sa Cupid at Psyche, na isinulat noong bandang 150 AD.
  "Siguro mas bago," sabi ni Byrne.
  "Syempre naman." Ngumiti si Bridgewood. "Maraming pagtatagpo sa pagitan nina Apuleius at Edward Scissorhands."
  "Para saan?" tanong ni Byrne.
  "Saan magsisimula? Bueno, mahalaga ang 'Stories or Tales of the Past' ni Charles Perrault. Kasama sa koleksyon na iyon ang 'Cinderella,' 'Sleeping Beauty,' 'Little Red Riding Hood,' at iba pa."
  "Kailan ba 'yan nangyari?" tanong ni Jessica.
  "Mga 1697 iyon," sabi ni Bridgewood. "Pagkatapos, siyempre, noong mga unang taon ng 1800s, naglathala ang Brothers Grimm ng dalawang tomo ng isang koleksyon ng mga kuwento na tinatawag na Kinder und Hausmärchen. Siyempre, ilan iyan sa mga pinakasikat na kuwentong engkanto: 'The Pied Piper of Hamelin,' 'Thumb,' 'Rapunzel,' 'Rumpelstiltskin.'"
  Ginawa ni Jessica ang lahat para maisulat ang mga bagay-bagay. Kulang na kulang siya sa wikang Aleman at Pranses.
  "Pagkatapos nito, inilathala ni Hans Christian Andersen ang kanyang Fairy Tales Told for Children noong 1835. Pagkalipas ng sampung taon, dalawang lalaking nagngangalang Asbjørnsen at Moe ang naglathala ng isang koleksyon na tinatawag na Norwegian Folk Tales, kung saan mababasa natin ang "The Three Rude Billy Goats" at iba pa.
  "Marahil, habang papalapit tayo sa ikadalawampung siglo, wala talagang anumang malalaking bagong akda o bagong koleksyon. Karamihan ay mga muling pagsasalaysay ng mga klasiko, na nagpapatuloy sa Hansel and Gretel ni Humperdinck. Pagkatapos, noong 1937, inilabas ng Disney ang Snow White and the Seven Dwarfs, at ang anyo ay muling binuhay at umunlad mula noon."
  "Umuunlad?" tanong ni Byrne. "Paano uunlad?"
  "Ballet, teatro, telebisyon, pelikula. Maging ang pelikulang Shrek ay may anyo. At, sa isang banda, ang The Lord of the Rings. Si Tolkien mismo ang naglathala ng "On Fairy Stories," isang sanaysay tungkol sa paksang pinalawak niya sa isang lektura na ibinigay niya noong 1939. Malawakan pa rin itong binabasa at tinatalakay sa mga pag-aaral ng kuwentong engkanto sa antas ng kolehiyo."
  Tumingin si Byrne kay Jessica at ibinalik kay Bridgewood. "May mga kurso ba sa kolehiyo tungkol dito?" tanong niya.
  "Ah, oo." Medyo malungkot na ngumiti si Bridgewood. Tinawid niya ang silid at naupo sa mesa. "Malamang iniisip mo na ang mga kuwentong engkanto ay mga magagandang kuwento lamang na nagbibigay-aral sa mga bata."
  "Sa tingin ko," sabi ni Byrne.
  "Ang ilan. Marami ang mas madilim. Sa katunayan, ang aklat ni Bruno Bettelheim na *The Uses of Magic*, ay nag-explore sa sikolohiya ng mga kuwentong engkanto at mga bata. Ang aklat ay nanalo ng National Book Award.
  "Siyempre, marami pang ibang mahahalagang tauhan. Humingi ka ng pangkalahatang-ideya, at ibibigay ko ito sa iyo."
  "Kung maibubuod mo lang ang mga pagkakatulad nilang lahat, baka mas mapadali ang trabaho natin," sabi ni Byrne. "Ano ang pagkakatulad nila?"
  "Sa kaibuturan nito, ang isang kuwentong engkanto ay isang kuwentong nagmumula sa mito at alamat. Ang mga nakasulat na kuwentong engkanto ay malamang na nagmula sa tradisyon ng pasalitang kuwentong-bayan. Karaniwang kinasasangkutan ng mga ito ang mahiwaga o supernatural; hindi sila nakatali sa anumang partikular na sandali sa kasaysayan. Kaya naman nagmula ang pariralang 'noong unang panahon.'"
  "Mayroon ba silang kinakasaping relihiyon?" tanong ni Byrne.
  "Hindi karaniwan," sabi ni Bridgewood. "Gayunpaman, maaari silang maging lubos na espirituwal. Karaniwan silang may kinalaman sa isang mapagkumbabang bayani, isang mapanganib na pakikipagsapalaran, o isang masamang kontrabida. Sa mga kuwentong engkanto, lahat ay karaniwang mabuti o lahat ay masama. Sa maraming pagkakataon, ang tunggalian ay nareresolba, sa isang antas, sa pamamagitan ng mahika. Ngunit iyon ay napakalawak. Napakalawak."
  Ang boses ni Bridgewood ngayon ay parang humihingi ng paumanhin, parang sa isang lalaking nanlinlang sa isang buong larangan ng akademikong pananaliksik.
  "Ayokong isipin mo na pare-pareho lang ang lahat ng kuwentong engkanto," dagdag niya. "Malayong-malayo na sa katotohanan."
  "May naiisip ka bang anumang partikular na kuwento o koleksyon na nagtatampok sa Buwan?" tanong ni Jessica.
  Nag-isip sandali si Bridgewood. "Isang medyo mahabang kuwento ang pumasok sa isip ko, na sa totoo lang ay isang serye ng napakaikling dibuho. Tungkol ito sa isang batang pintor at sa buwan."
  Napatingin si Jessica sa mga "pinta" na natagpuan sa kanilang mga biktima. "Ano ang nangyayari sa mga kuwento?" tanong niya.
  "Kita mo, ang artistang ito ay lubhang nalulungkot." Biglang sumigla si Bridgewood. Tila pumasok siya sa teatro: bumuti ang kanyang tindig, bumuti ang kanyang mga kilos ng kamay, at masigla ang kanyang tono. "Nakatira siya sa isang maliit na bayan at walang mga kaibigan. Isang gabi, nakaupo siya sa tabi ng bintana, at lumapit sa kanya ang buwan. Nag-usap sila sandali. Di-nagtagal, nangako ang buwan na babalik gabi-gabi at sasabihin sa artista ang kanyang nasaksihan sa buong mundo. Kaya, ang artista, nang hindi umaalis ng bahay, ay maaaring mag-isip ng mga eksenang ito, ilarawan ang mga ito sa canvas, at marahil ay maging sikat. O marahil ay magkaroon lamang ng ilang kaibigan. Isa itong kahanga-hangang kuwento."
  "Sabi mo ba pumupunta sa kanya ang buwan tuwing gabi?" tanong ni Jessica.
  "Oo."
  "Gaano katagal?"
  "Ang buwan ay dumarating nang tatlumpu't dalawang beses."
  "Tatlumpu't dalawang beses," naisip ni Jessica. "At isa ba 'yon sa mga kuwentong engkanto ng Brothers Grimm?" tanong niya.
  "Hindi, isinulat ito ni Hans Christian Andersen. Ang kuwento ay pinamagatang 'What the Moon Saw.'"
  "Kailan nabuhay si Hans Christian Andersen?" tanong niya.
  "Mula 1805 hanggang 1875," sabi ni Bridgewood.
  "Sa palagay ko, ang mga orihinal ay mula pa noong ikalawang kalahati ng ikalabinsiyam na siglo," sabi ni Ingrid Fanning tungkol sa mga damit. "Malapit nang matapos. Marahil mga 1875 pa."
  May inabot si Bridgewood sa maleta na nasa mesa. Inilabas niya ang isang librong may balot na katad. "Hindi ito kumpletong koleksyon ng mga gawa ni Andersen, at sa kabila ng luma nitong anyo, wala itong partikular na halaga. Maaari mo itong hiramin." Naglagay siya ng isang kard sa libro. "Ibalik mo ito sa adres na ito kapag tapos ka na. Kunin mo ang gusto mo."
  "Makakatulong iyan," sabi ni Jessica. "Ibabalik namin ito sa iyo sa lalong madaling panahon."
  - Ngayon, kung maaari mo akong patawarin.
  Tumayo sina Jessica at Byrne at isinuot ang kanilang mga coat.
  "Pasensya na kung nagmadali ako," sabi ni Bridgewood. "May pagtatanghal ako sa loob ng dalawampung minuto. Hindi ko na kayang paghintayin ang maliliit na salamangkero at prinsesa."
  "Siyempre naman," sabi ni Byrne. "Nagpapasalamat kami sa iyong oras."
  Dahil dito, tinawid ni Bridgewood ang silid, inabot ang kamay sa aparador, at inilabas ang isang napakaluma nang itim na tuxedo. Sinabit niya ito sa likod ng pinto.
  Nagtanong si Byrne, "May iba pa ba kayong naiisip na makakatulong sa amin?"
  "Ito lang: para maunawaan ang mahika, kailangan mong maniwala." Nagsuot si Bridgewood ng lumang tuxedo. Bigla siyang nagmukhang isang lalaki mula sa huling bahagi ng ikalabinsiyam na siglo-payat, maharlika, at medyo kakaiba. Lumingon si Trevor Bridgewood at kumindat. "Kahit kaunti."
  OceanofPDF.com
  61
  Nasa libro ni Trevor Bridgewood ang lahat ng iyon. At ang kaalamang iyon ay nakakatakot.
  Ang "The Red Shoes" ay isang pabula tungkol sa isang batang babaeng nagngangalang Karen, isang mananayaw na pinutol ang mga binti.
  Isinalaysay ng "The Nightingale" ang kuwento ng isang ibon na nakabihag sa emperador sa pamamagitan ng kanyang huni.
  Ang Thumbelina ay tungkol sa isang maliit na babae na nabubuhay sa isang water lily.
  Sina Detective Kevin Byrne at Jessica Balzano, kasama ang apat pang detective, ay nanatiling walang imik sa biglang tahimik na duty room, nakatitig sa mga ilustrasyon na gawa sa panulat at tinta mula sa isang librong pambata, at ang pagsasakatuparan ng kanilang naranasan ay biglang sumagi sa kanilang isipan. Ramdam ang galit sa hangin. Mas lalong tumindi ang pagkadismaya.
  May pumapatay sa mga residente ng Philadelphia sa isang serye ng mga pagpatay batay sa mga kuwento ni Hans Christian Andersen. Sa pagkakaalam nila, ang mamamatay-tao ay tatlong beses nang nanakit, at ngayon ay may malaking posibilidad na nahuli niya si Samantha Fanning. Anong pabula kaya iyon? Saang bahagi ng ilog niya balak ilagay siya? Mahahanap kaya nila siya sa tamang oras?
  Naging kapus-palad ang lahat ng mga tanong na ito kung isasaalang-alang ang isa na namang kakila-kilabot na katotohanan, na nakapaloob sa mga pabalat ng aklat na hiniram nila kay Trevor Bridgewood.
  Sumulat si Hans Christian Andersen ng humigit-kumulang dalawang daang kuwento.
  OceanofPDF.com
  62
  Lumabas online ang mga detalye ng pagsakal sa tatlong biktima na natagpuan sa pampang ng Ilog Schuylkill, at inilathala sa mga pahayagan sa buong lungsod, rehiyon, at estado ang kuwento ng baliw na mamamatay-tao sa Philadelphia. Ang mga headline, gaya ng inaasahan, ay nagbabanta.
  Isang Mamamatay-tao na Parang Kwento ng mga Engkanto sa Philadelphia?
  Ang maalamat na mamamatay-tao?
  Sino si Shaykiller?
  "Si Hansel at ang Worthy?" sigaw ng Record, isang pinakamababang uri ng tabloid.
  Agad kumilos ang mga karaniwang pagod na media sa Philadelphia. May mga film crew na nakadestino sa kahabaan ng Ilog Schuylkill, kumukuha ng mga litrato mula sa mga tulay at pampang. Isang news helicopter ang umikot sa kahabaan ng ilog, kumukuha ng mga kuha. Hindi makapag-imbak ng mga libro tungkol kay Hans Christian Andersen, sa Brothers Grimm, o kay Mother Goose ang mga bookstore at library. Para sa mga naghahanap ng mga kahindik-hindik na balita, malapit na ito.
  Kada ilang minuto, nakakatanggap ang departamento ng mga tawag tungkol sa mga ogre, halimaw, at troll na sumusunod sa mga bata sa buong lungsod. Isang babae ang tumawag upang iulat na nakakita siya ng isang lalaking nakasuot ng kasuotan ng lobo sa Fairmount Park. Sinundan siya ng isang sasakyan ng sektor at kinumpirma ang nakita. Ang lalaki ay kasalukuyang nakakulong sa tangke ng mga lasing na Roundhouse.
  Pagsapit ng umaga ng Disyembre 30, limang detektib at anim na operatiba ang kasama sa imbestigasyon ng mga krimen.
  Hindi pa natatagpuan si Samantha Fanning.
  Walang mga suspek.
  OceanofPDF.com
  63
  Noong Disyembre 30, pagkalipas ng alas-3:00 ng umaga, umalis si Ike Buchanan sa kanyang opisina at nakuha ang atensyon ni Jessica. Kinokontak niya ang mga supplier ng lubid, sinusubukang maghanap ng mga retailer na nagbebenta ng isang partikular na brand ng lubid na pang-swimlane. Natagpuan ang mga bakas ng lubid sa ikatlong biktima. Ang masamang balita ay sa panahon ng online shopping, halos lahat ng bagay ay mabibili mo nang walang anumang personal na pakikipag-ugnayan. Ang magandang balita ay ang mga online na pagbili ay karaniwang nangangailangan ng credit card o PayPal. Ito ang susunod na imbestigasyon ni Jessica.
  Nagtungo sina Nick Palladino at Tony Park sa Norristown upang kapanayamin ang mga tao sa Central Theater, at hinahanap ang sinumang maaaring konektado kay Tara Grendel. Sinuyod nina Kevin Byrne at Josh Bontrager ang lugar malapit sa kung saan natagpuan ang ikatlong biktima.
  "Maaari ba kitang makita sandali?" tanong ni Buchanan.
  Malugod na sinalubong ni Jessica ang pagpapahinga. Pumasok siya sa opisina nito. Sinenyasan siya ni Buchanan na isara ang pinto. Ginawa niya ito.
  - Anong nangyari, boss?
  "Tatanggalin kita sa grid. Ilang araw lang."
  Nagulat siya sa pahayag na ito, kung tutuusin. Hindi, parang suntok lang sa tiyan. Parang sinabi niya sa kanya na tinanggal na siya sa trabaho. Siyempre, hindi, pero ngayon lang siya natanggal sa imbestigasyon. Hindi niya nagustuhan iyon. Wala siyang kilalang pulis na nakakaalam.
  "Bakit?"
  "Dahil itinatalaga ko si Eric sa operasyong ito ng mga gangster. Nasa kanya ang mga contact lens, ang luma niyang bendahe, at marunong siya sa wikang iyon."
  Noong nakaraang araw, isang triple homicide ang naganap: isang mag-asawang Latino at ang kanilang sampung taong gulang na anak na lalaki ang binitay habang natutulog sa kanilang mga kama. Ang teorya ay paghihiganti ito ng gang, at si Eric Chavez, bago sumali sa homicide squad, ay nagtrabaho sa gang enforcement.
  - Kaya, gusto mo akong...
  "Kunin mo na ang kaso ni Walt Brigham," sabi ni Buchanan. "Ikaw ang magiging kapareha ni Nikki."
  Kakaibang halo-halong emosyon ang naramdaman ni Jessica. Nakatrabaho na niya si Nikki sa isang detalye at nasasabik na siyang makatrabaho itong muli, ngunit si Kevin Byrne ang kanyang kapareha, at mayroon silang koneksyon na higit pa sa kasarian, edad, at oras na ginugol sa pagtatrabaho.
  Iniabot ni Buchanan ang kuwaderno. Kinuha ito ni Jessica mula sa kanya. "Ito ang mga tala ni Eric tungkol sa kaso. Makakatulong ang mga ito para malaman mo ang tunay na dahilan. Sabi niya tawagan mo raw siya kung may mga tanong ka."
  "Salamat, Sarhento," sabi ni Jessica. "Alam ba ni Kevin?"
  - Kinausap ko lang siya.
  Nagtaka si Jessica kung bakit hindi pa tumutunog ang kanyang cellphone. "Nakikipagtulungan ba siya?" Pagkasabi niya nito, agad niyang natukoy ang nararamdaman niya: selos. Kung makakahanap si Byrne ng ibang karelasyon, kahit pansamantala lang, mararamdaman niyang niloloko siya.
  Ano, nasa high school ka na ba, Jess? naisip niya. Hindi mo siya nobyo, kapareha mo siya. Kalmahin mo ang sarili mo.
  "Sina Kevin, Josh, Tony, at Nick ang mag-aayos ng mga kaso. Masyado na kaming nahuhuli dito."
  Totoo iyon. Mula sa pinakamataas na bilang na 7,000 opisyal tatlong taon na ang nakalilipas, ang lakas ng PPD ay bumagsak sa 6,400, ang pinakamababang antas nito simula noong kalagitnaan ng dekada 1990. At lalong lumala ang mga bagay-bagay. Humigit-kumulang 600 opisyal ang kasalukuyang nakalista bilang mga nasugatan at lumiban sa trabaho o nasa limitadong tungkulin. Ang mga pangkat na nakasuot ng sibilyan sa bawat distrito ay muling na-activate sa naka-unipormeng pagpapatrolya, na nagpapalakas sa awtoridad ng pulisya sa ilang lugar. Kamakailan lamang, inanunsyo ng komisyoner ang pagbuo ng Mobile Tactical Intervention Strategic Intervention Unit-isang piling pangkat na lumalaban sa krimen na binubuo ng apatnapu't anim na opisyal na magpapatrolya sa mga pinakamapanganib na kapitbahayan ng lungsod. Sa nakalipas na tatlong buwan, lahat ng pangalawang opisyal ng Roundhouse ay ibinalik sa mga lansangan. Ito ay mga masamang panahon para sa pulisya ng Philadelphia, at kung minsan ang mga pagtatalaga ng detektib at ang kanilang pokus ay nagbabago sa isang iglap.
  "Magkano?" tanong ni Jessica.
  "Ilang araw lang naman."
  "May kausap ako sa telepono, boss."
  "Naiintindihan ko. Kung may ilang minuto ka pang libre o may nabasag, sige lang. Pero sa ngayon, puno na ang plato natin. At wala lang tayong mainit na katawan. Makipagtulungan ka kay Nikki."
  Naunawaan ni Jessica ang pangangailangang lutasin ang pagpatay sa pulis. Kung ang mga kriminal ay lalong nagiging matapang nitong mga nakaraang araw (at kakaunti ang debate tungkol doon), lilihis sila ng landas kung sa tingin nila ay kaya nilang patayin ang isang pulis sa kalye nang hindi nararamdaman ang hirap.
  "Uy, partner." Lumingon si Jessica. Si Nikki Malone pala iyon. Gustong-gusto niya si Nikki, pero parang... nakakatawa. Hindi. Parang mali iyon. Pero tulad ng ibang trabaho, pupunta ka kung saan ka inuutos ng boss mo, at ngayon ay katuwang niya ang nag-iisang babaeng homicide detective sa Philadelphia.
  "Hello." Iyon lang ang nasabi ni Jessica. Sigurado siyang nabasa ito ni Nikki.
  "Handa ka na bang mag-roll?" tanong ni Nikki.
  "Gawin natin ito."
  OceanofPDF.com
  64
  Nagmamaneho sina Jessica at Nikki sa Eighth Street. Nagsimula na naman ang ulan. Hindi pa rin tumatawag si Byrne.
  "Bilisan mo," medyo nanginginig na sabi ni Jessica. Sanay na siyang humawak ng ilang kaso nang sabay-sabay-ang totoo, karamihan sa mga homicide detective ay humawak ng tatlo o apat nang sabay-sabay-pero medyo nahihirapan pa rin siyang magbago ng pananaw, na gayahin ang pag-iisip ng isang bagong empleyado. Isang kriminal. At isang bagong partner. Mas maaga nang araw na iyon, iniisip niya ang psychopath na nagtatapon ng mga bangkay sa pampang ng ilog. Punong-puno ng mga pamagat ng mga kuwento ni Hans Christian Andersen ang kanyang isipan: "The Little Mermaid," "The Princess and the Pea," "The Ugly Duckling," at naisip niya kung alin, kung mayroon man, ang susunod. Ngayon, hinahabol niya ang isang pumatay na pulis.
  "Bueno, sa tingin ko ay may isang bagay na malinaw," sabi ni Nikki. "Hindi biktima si Walt Brigham ng isang pabiglang pagnanakaw. Hindi mo dapat binubuhusan ng gasolina ang isang tao at sinusunog para nakawin ang kanilang pitaka."
  - Sa tingin mo ba iyon ang itinago ni Walt Brigham?
  "Sa tingin ko magandang pusta iyon. Sinusubaybayan namin ang kanyang mga pag-aresto at mga pagkakakulong sa nakalipas na labinlimang taon. Sa kasamaang palad, walang mga arsonista sa grupo."
  "Mayroon bang nakalaya mula sa bilangguan kamakailan?"
  "Hindi sa nakalipas na anim na buwan. At hindi ko nakikita kung sino man ang gumawa nito na naghintay nang ganoon katagal para makarating sa lalaki, dahil itinago niya ang mga ito, hindi ba?"
  Hindi, naisip ni Jessica. Mataas ang antas ng pagnanasa sa ginawa nila kay Walt Brigham-gaano man ito kabaliw. "Paano naman ang sinumang sangkot sa huling kaso niya?" tanong niya.
  "Nagdududa ako. Ang huling opisyal niyang kaso ay kaso sa tahanan. Hinampas ng asawa niya ang asawa niya gamit ang crowbar. Patay na ang lalaki, nasa kulungan ang babae."
  Alam ni Jessica ang ibig sabihin nito. Dahil walang mga nakasaksi sa pagpatay kay Walt Brigham at kakulangan ng mga eksperto sa forensic, kinailangan nilang magsimula sa simula-lahat ng inaresto, hinatulan, at ikinagalit pa ni Walt Brigham, simula sa kanyang huling kaso at unti-unting umusad. Dahil dito, lumiit ang bilang ng mga suspek sa ilang libo.
  - Kaya, pupunta ba tayo sa Records?
  "May ilan pa akong ideya bago natin ibaon ang mga papeles," sabi ni Nikki.
  "Suntukin mo ako."
  "Nakausap ko ang balo ni Walt Brigham. Sabi niya may locker si Walt para sa imbakan. Kung personal lang iyon-tulad ng, isang bagay na hindi direktang may kinalaman sa trabaho-baka may kung ano roon."
  "Kahit ano para hindi mapunta ang mukha ko sa filing cabinet," sabi ni Jessica. "Paano tayo makakapasok?"
  Dinampot ni Nikki ang nag-iisang susi na nasa singsing at ngumiti. "Dumaan ako sa bahay ni Marjorie Brigham kaninang umaga."
  
  
  
  Ang EASY MAX sa Mifflin Street ay isang malaki, dalawang palapag, hugis-U na gusali na naglalaman ng mahigit isang daang storage unit na may iba't ibang laki. Ang ilan ay may heater, karamihan ay hindi. Sa kasamaang palad, hindi tumalon si Walt Brigham sa alinman sa mga heater unit. Para itong pagpasok sa isang meat locker.
  Ang silid ay mga walo por sampung talampakan ang taas, halos hanggang kisame ang taas ng mga kahon na gawa sa karton. Ang magandang balita ay si Walt Brigham ay isang organisadong tao. Lahat ng mga kahon ay pare-pareho ang uri at laki-ang uri na makikita mo sa mga tindahan ng mga gamit sa opisina-at karamihan ay may mga label at petsa.
  Nagsimula sila sa likod. May tatlong kahon na nakalaan lamang para sa mga Christmas card at greeting card. Marami sa mga kard ay mula sa mga anak ni Walt, at habang tinitingnan ni Jessica ang mga ito, nakita niya ang mga taon ng kanilang buhay na lumilipas, ang kanilang gramatika at sulat-kamay ay bumubuti habang sila ay tumatanda. Ang kanilang mga taon ng pagbibinata ay madaling matukoy sa pamamagitan ng mga simpleng lagda ng kanilang mga pangalan, sa halip na ang masiglang damdamin ng pagkabata, habang ang makintab na gawang-kamay na mga kard ay napalitan ng mga Hallmark card. Ang isa pang kahon ay naglalaman lamang ng mga mapa at mga brochure sa paglalakbay. Tila, ginugol nina Walt at Marjorie Brigham ang kanilang tag-init sa pagkamping sa Wisconsin, Florida, Ohio, at Kentucky.
  Sa ilalim ng kahon ay nakalatag ang isang lumang piraso ng naninilaw na papel sa kuwaderno. Naglalaman ito ng listahan ng labindalawang pangalan ng babae-kabilang dito sina Melissa, Arlene, Rita, Elizabeth, Cynthia. Lahat sila ay natanggal maliban sa huli. Ang apelyido sa listahan ay Roberta. Ang panganay na anak na babae ni Walt Brigham ay pinangalanang Roberta. Napagtanto ni Jessica kung ano ang hawak niya sa kanyang kamay. Ito ay isang listahan ng mga posibleng pangalan para sa unang anak ng batang mag-asawa. Maingat niya itong ibinalik sa kahon.
  Habang sinasala ni Nikki ang ilang kahon ng mga sulat at papeles sa bahay, si Jessica naman ay naghahalungkat sa isang kahon ng mga litrato. Mga kasal, kaarawan, graduation, mga kaganapan sa pulisya. Gaya ng dati, tuwing kailangan mong kunin ang mga personal na gamit ng isang biktima, gusto mong makakuha ng mas maraming impormasyon hangga't maaari habang pinapanatili ang kaunting privacy.
  Mas maraming litrato at alaala ang lumabas mula sa mga bagong kahon, maingat na pinetsahan at nakalista. Isang kapansin-pansing kabataang si Walt Brigham sa akademya ng pulisya; isang guwapong si Walt Brigham sa araw ng kanyang kasal, nakasuot ng medyo kapansin-pansing asul na tuxedo. Mga larawan ni Walt na naka-uniporme, si Walt kasama ang kanyang mga anak sa Fairmount Park; sina Walt at Marjorie Brigham na nakatitig sa kamera sa isang lugar sa dalampasigan, marahil sa Wildwood, ang kanilang mga mukha ay maitim na kulay rosas, isang palatandaan ng masakit na sunog ng araw na kanilang mararanasan sa gabing iyon.
  Ano ang natutunan niya mula sa lahat ng ito? Ang mga pinaghihinalaan na niya. Si Walt Brigham ay hindi isang rebeldeng pulis. Isa siyang taong may mabuting pamilya na nangongolekta at nagpahalaga sa mga mahalagang bagay sa kanyang buhay. Ni Jessica o Nikki ay wala pang natutuklasang anumang bagay na magpapakita kung bakit may isang taong may brutal na kumitil sa kanyang buhay.
  Patuloy nilang tiningnan ang mga kahon ng alaala na gumulo sa kagubatan ng mga patay.
  OceanofPDF.com
  65
  Ang ikatlong biktima na natagpuan sa pampang ng Ilog Schuylkill ay si Lizette Simon. Siya ay apatnapu't isang taong gulang, nakatira kasama ang kanyang asawa sa Upper Darby, at walang anak. Nagtrabaho siya sa Philadelphia County Mental Hospital sa North Philadelphia.
  Si Lisette Simon ay may taas na halos apatnapu't walong pulgada. Ang kanyang asawa, si Ruben, ay isang abogado sa isang law firm sa hilagang-silangan. Itatanong nila siya ngayong hapon.
  Bumalik sina Nick Palladino at Tony Park mula sa Norristown. Walang sinuman sa Central Theatre ang nakapansin sa sinumang nagbibigay ng partikular na atensyon kay Tara Grendel.
  Sa kabila ng pamamahagi at paglalathala ng kanyang litrato sa lahat ng lokal at pambansang outlet ng media, kapwa sa broadcast at print, wala pa ring bakas ng pagkakakilanlan ni Samantha Fanning.
  
  
  
  Ang LUPON ay puno ng mga litrato, tala, at mga tala-isang mosaic ng magkakaibang pahiwatig at mga hindi na patutunguhan.
  Nakatayo sa harap niya si Byrne, kahit gaano pa siya kabigat ang loob.
  Kailangan niya ng kapareha.
  Alam nilang lahat na ang kaso ni Brigham ay magiging puno ng pulitika. Kailangan ng departamento ng aksyon sa kasong ito, at kailangan nila ito ngayon. Hindi maaaring ipagsapalaran ng lungsod ng Philadelphia na ilagay sa panganib ang mga matataas na opisyal ng pulisya nito.
  Hindi maikakaila na si Jessica ay isa sa mga pinakamahusay na detektib sa yunit. Hindi masyadong kilala ni Byrne si Nikki Malone, ngunit mayroon siyang magandang reputasyon at napakalaking kredibilidad sa kalye, na nagmula sa mga detektib ni North.
  Dalawang babae. Sa isang departamentong kasingsensitibo ng PPD sa usaping politika, makatuwiran lang na magkaroon ng dalawang babaeng detektib na nagtatrabaho sa isang kaso sa isang kilalang lokasyon.
  Bukod pa riyan, naisip ni Byrne, baka mailayo nito ang atensyon ng media mula sa katotohanang mayroong isang baliw na mamamatay-tao sa mga lansangan.
  
  
  
  Nagkaroon na ngayon ng ganap na kasunduan na ang patolohiya ng mga pagpatay sa ilog ay nag-ugat sa mga kuwento ni Hans Christian Andersen. Ngunit paano napili ang mga biktima?
  Sa kronolohiya, ang unang biktima ay si Lisette Simon. Siya ay inabandona sa pampang ng Ilog Schuylkill sa timog-kanluran.
  Ang pangalawang biktima ay si Christina Yakos, na inilagay sa pampang ng Ilog Schuylkill sa Manayunk. Ang kanyang mga putol na binti ay natagpuan sa Tulay ng Strawberry Mansion, na tumatawid sa ilog.
  Ang biktima bilang tatlo ay si Tara Grendel, dinukot mula sa isang garahe sa Center City, pinatay, at pagkatapos ay iniwan sa pampang ng Ilog Schuylkill sa Shawmont.
  Pinangunahan sila ng mamamatay-tao pataas ng ilog?
  Minarkahan ni Byrne ang tatlong pinangyarihan ng krimen sa mapa. Sa pagitan ng pinangyarihan ng krimen sa timog-kanluran at ng pinangyarihan ng krimen sa Manayunk ay isang mahabang kahabaan ng ilog-dalawang lokasyon na pinaniniwalaan nilang kumakatawan, ayon sa kronolohiya, sa unang dalawang pagpatay.
  "Bakit may ganito kahaba na bahagi ng ilog sa pagitan ng mga tambakan ng basura?" tanong ni Bontrager, na nababasa ang iniisip ni Byrne.
  Hinagod ni Byrne ang kanyang kamay sa paliko-likong ilog. "Hindi tayo sigurado kung walang bangkay dito sa kung saan. Pero sa palagay ko ay wala masyadong lugar para huminto at gawin ang mga dapat niyang gawin nang hindi napapansin. Walang sinuman ang talagang tumitingin sa ilalim ng Platte Bridge. Ang tanawin ng Flat Rock Road ay hiwalay sa highway at kalsada. Ang Chaumont pumping station ay ganap na hiwalay."
  Totoo nga. Habang dumadaan ang ilog sa lungsod, ang mga pampang nito ay nakikita mula sa maraming magagandang lugar, lalo na sa Kelly Drive. Halos buong taon, ang mga mananakbo, tagasagwan, at siklista ay madalas dumaan sa bahaging ito. May mga lugar na maaaring hintuan, ngunit bihirang walang tao sa kalsada. Palaging may trapiko.
  "Kaya hinanap niya ang pag-iisa," sabi ni Bontrager.
  "Tama," sabi ni Byrne. "At marami pang oras."
  Naupo si Bontrager sa kanyang computer at binuksan ang Google Maps. Habang papalayo ang ilog mula sa lungsod, lalong nagiging liblib ang mga pampang nito.
  Pinag-aralan ni Byrne ang mapa ng satellite. Kung ang mamamatay-tao ang nangunguna sa kanila pataas ng ilog, ang tanong ay nananatili: saan? Ang distansya sa pagitan ng istasyon ng bomba ng Chaumont at ng pinagmumulan ng Ilog Schuylkill ay halos isang daang milya. Maraming lugar para magtago ng bangkay at manatiling hindi natutukoy.
  At paano niya pinili ang kanyang mga biktima? Si Tara ay isang artista. Si Christina ay isang mananayaw. Mayroong koneksyon. Pareho silang mga artista. Mga animator. Ngunit ang koneksyon ay natapos kay Lisette. Si Lisette ay isang propesyonal sa kalusugang pangkaisipan.
  Edad?
  Si Tara ay dalawampu't walo. Si Christina ay dalawampu't apat. Si Lisette ay apatnapu't isa. Napakalayo ng saklaw.
  Thumbelina. Pulang Sapatos. Nightingale.
  Walang nag-ugnay sa mga babae. Sa unang tingin, wala sana. Maliban sa mga pabula.
  Ang kaunting impormasyon tungkol kay Samantha Fanning ay nagtulak sa kanila sa walang malinaw na direksyon. Siya ay labingsiyam na taong gulang, walang asawa, at may anim na buwang gulang na anak na lalaki na nagngangalang Jamie. Ang ama ng bata ay isang talunan na nagngangalang Joel Radnor. Maikli lamang ang kanyang kasong isinampa-ilang kaso ng droga, isang simpleng pag-atake, at wala nang iba pa. Nasa Los Angeles siya nitong nakaraang buwan.
  "Paano kung ang kasama natin ay isang Johnny sa entablado?" tanong ni Bontrager.
  Naisip ito ni Byrne, kahit alam niyang malabong mangyari ang anggulong pang-teatro. Ang mga biktimang ito ay hindi pinili dahil magkakilala sila. Hindi sila pinili dahil madalas silang pumupunta sa iisang klinika, simbahan, o social club. Pinili sila dahil akma sila sa nakakakilabot at pilipit na kwento ng mamamatay-tao. Tugma sila sa tipo ng katawan, mukha, at ideal na personalidad.
  "Alam ba natin kung si Lisette Simon ay kasali sa kahit anong teatro?" tanong ni Byrne.
  Tumayo si Bontrager. "Aalamin ko." Lumabas siya ng duty room nang pumasok si Tony Park dala ang isang tumpok ng mga computer printout sa kanyang kamay.
  "Ito lahat ang mga taong nakatrabaho ni Lisette Simon sa psychiatric clinic sa nakalipas na anim na buwan," sabi ni Park.
  "Ilan ang pangalan?" tanong ni Byrne.
  "Apat na raan at animnapu't anim."
  "Hesukristo."
  - Siya lang ang wala roon.
  "Tingnan natin kung maaari nating simulan sa pamamagitan ng pagliit ng bilang na iyan sa mga lalaking nasa pagitan ng labing-walo at limampu."
  "Nakuha mo."
  Pagkalipas ng isang oras, ang listahan ay pinaliit sa siyamnapu't pitong pangalan. Sinimulan nila ang nakakapagod na gawain ng pagsasagawa ng iba't ibang pagsusuri-PDCH, PCIC, NCIC-sa bawat isa.
  Nakausap ni Josh Bontrager si Reuben Simon. Ang yumaong asawa ni Reuben na si Lisette ay hindi kailanman nagkaroon ng anumang koneksyon sa teatro.
  OceanofPDF.com
  66
  Bumaba pa ng ilang digri ang temperatura, kaya mas lalong nagmukhang refrigerator ang kabinet. Nangasulyap ang mga daliri ni Jessica. Kahit gaano siya ka-ilang humawak ng papel, nagsuot pa rin siya ng mga guwantes na gawa sa katad.
  Ang huling kahon na tiningnan niya ay may sira dahil sa tubig. Naglalaman ito ng isang folder na parang akordyon. Sa loob ay may mga basang photocopy ng mga file na kinuha mula sa mga libro ng kaso ng pagpatay na sumasaklaw sa huling labindalawang taon o higit pa. Binuksan ni Jessica ang folder patungo sa pinakahuling seksyon.
  Sa loob ay may dalawang litratong itim at puti na walo-por-sampung pulgada ang sukat, parehong yari sa iisang gusaling bato, ang isa ay kinunan mula sa ilang daang talampakan ang layo, ang isa naman ay mas malapit. Ang mga litrato ay kulot dahil sa pinsala ng tubig, at ang mga salitang "DUPLICATES" ay nakatatak sa kanang sulok sa itaas. Hindi ito mga opisyal na litrato ng PPD. Ang istruktura sa litrato ay tila isang bahay-bukid; sa likuran, makikita na ito ay nakapatong sa isang banayad na burol, na may isang hanay ng mga puno na natatakpan ng niyebe na makikita sa likuran.
  "May nakita ka na bang ibang mga litrato ng bahay na ito?" tanong ni Jessica.
  Tiningnan ni Nikki nang mabuti ang mga litrato. "Hindi. Hindi ko nakita 'yan.
  Binuklat ni Jessica ang isa sa mga litrato. Sa likod ay may limang numero, ang huling dalawa ay natatakpan ng tubig. Ang unang tatlong numero ay 195. Marahil ay zip code? "Alam mo ba kung nasaan ang zip code na 195?" tanong niya.
  "195," sabi ni Nikki. "Siguro sa Berks County?"
  "Iyon ang iniisip ko."
  - Saan sa Berks?
  "Wala akong ideya."
  Tumunog ang pager ni Nikki. Binuksan niya ito at binasa ang mensahe. "Ang boss ko," sabi niya. "Dala mo ba ang telepono mo?"
  - Wala kang telepono?
  "Huwag mo nang itanong," sabi ni Nikki. "Tatlo ang nawalan ko sa nakalipas na anim na buwan. Sisimulan na nila akong kuhanin."
  "May mga pager ako," sabi ni Jessica.
  "Magiging maayos ang team natin."
  Iniabot ni Jessica kay Nikki ang kanyang cellphone. Lumabas si Nikki mula sa kanyang locker para tumawag.
  Sinulyapan ni Jessica ang isa sa mga litrato, isang malapitang larawan ng bahay sa bukid. Binuklat niya ito. Sa likod ay may tatlong letra at wala nang iba.
  ADC.
  Ano ang ibig sabihin nito? naisip ni Jessica. Sustento sa bata? American Dental Board? Art Directors Club?
  Minsan, hindi gusto ni Jessica ang paraan ng pag-iisip ng mga pulis. Siya rin ay nagkasala noon, dahil ang mga pinaikling tala ay isinusulat mo para sa iyong sarili sa mga case file, na may layuning idagdag ang mga ito sa ibang pagkakataon. Ang mga notebook ng mga detektib ay palaging ginagamit bilang ebidensya, at ang pag-iisip na ang isang kaso ay maaaring maipit sa isang bagay na isinulat mo habang nagmamadali kang lumagpas sa pulang ilaw, habang may hawak na cheeseburger at isang tasa ng kape sa kabilang kamay, ay palaging isang problema.
  Pero nang gawin ni Walt Brigham ang mga talang iyon, wala siyang ideya na balang araw ay babasahin ito ng isa pang detektib at susubukang unawain-ang detektib na nag-iimbestiga sa kanyang pagpatay.
  Muling binuklat ni Jessica ang unang litrato. Yung limang numero lang. Pagkatapos ng 195, parang 72 o 78. Siguro 18.
  May kaugnayan ba ang bahay-bukid sa pagpatay kay Walt? May petsa ito ilang araw bago siya namatay.
  "Aba, Walt, salamat," naisip ni Jessica. "Magpakamatay ka, at kailangan pang lutasin ng mga detektib ang isang Sudoku puzzle."
  195.
  ADC.
  Umatras si Nikki at iniabot kay Jessica ang telepono.
  "Isa itong laboratoryo," sabi niya. "Sinalakay namin ang kotse ni Walt."
  "Ayos lang ang lahat, mula sa pananaw ng porensiko," naisip ni Jessica.
  "Pero sinabihan akong sabihin sa iyo na nagsagawa ang laboratoryo ng mga karagdagang pagsusuri sa dugong natagpuan sa iyong dugo," dagdag ni Nikki.
  "Paano naman ito?"
  "Sabi nila luma na raw ang dugo."
  "Matanda?" tanong ni Jessica. "Anong ibig mong sabihin, matanda?"
  - Ang luma, tulad ng nagmamay-ari nito, ay malamang na matagal nang patay.
  OceanofPDF.com
  67
  Nakikipagbuno si Roland sa diyablo. At kahit normal lang itong mangyari para sa isang mananampalatayang tulad niya, ngayon ay nahawakan na siya ng diyablo sa ulo.
  Tiningnan niya ang lahat ng mga litrato sa istasyon ng pulis, umaasang makakahanap ng karatula. Nakita niya ang napakaraming kasamaan sa mga matang iyon, napakaraming kaluluwang nadidilim. Ikinuwento nilang lahat sa kanya ang kanilang mga ginawa. Walang nagsalita tungkol kay Charlotte.
  Ngunit hindi maaaring nagkataon lamang. Natagpuan si Charlotte sa pampang ng Wissahickon, na parang isang manika mula sa isang kuwentong engkanto.
  At ngayon, ang mga pagpatay sa ilog.
  Alam ni Roland na sa kalaunan ay mahuhuli rin sila ni Charles ng mga pulis. Sa lahat ng mga taong ito, siya ay pinagpala ng kanyang tuso, matuwid na puso, at pagtitiis.
  Makakatanggap siya ng isang tanda. Tiyak siya rito.
  Alam ng mabuting Panginoon na napakahalaga ng oras.
  
  
  
  "HINDI na ako makakabalik doon."
  Isinalaysay ni Elijah Paulson ang nakapangingilabot na kuwento kung paano siya inatake habang naglalakad pauwi galing Reading Terminal Market.
  "Baka balang araw, sa pagpapala ng Diyos, magagawa ko rin iyan. Pero hindi ngayon," sabi ni Elijah Paulson. "Hindi magtatagal."
  Sa araw na ito, ang grupo ng biktima ay binubuo lamang ng apat na miyembro. Si Sadie Pierce, gaya ng dati. Si Matandang Elijah Paulson. Isang dalagang nagngangalang Bess Schrantz, isang weytres mula sa North Philadelphia na ang kapatid na babae ay brutal na inatake. At si Sean. Siya, gaya ng madalas niyang ginagawa, ay nakaupo sa labas ng grupo at nakinig. Ngunit sa araw na ito, tila may kung anong bumubukal sa ilalim ng ibabaw.
  Nang makaupo si Elijah Paulson, humarap si Roland kay Sean. Marahil ay dumating na ang araw na handa nang magkuwento si Sean. Katahimikan ang bumalot sa silid. Tumango si Roland. Pagkatapos ng halos isang minutong pag-iisip, tumayo si Sean at nagsimulang magkwento.
  "Iniwan kami ng tatay ko noong bata pa ako. Noong bata pa ako, ako lang ang nanay, kapatid na babae, at ako. Nagtrabaho ang nanay ko sa gilingan. Hindi kami gaanong mayaman, pero nakayanan namin. Mayroon kaming isa't isa."
  Tumango ang mga miyembro ng grupo. Walang nakatira nang maayos dito.
  "Isang araw ng tag-araw, pumunta kami sa maliit na parke ng libangan. Gustung-gusto ng aking kapatid na babae ang pagpapakain ng mga kalapati at ardilya. Gustung-gusto niya ang tubig, ang mga puno. Napakabait niya sa ganoong paraan."
  Habang nakikinig, hindi maalis ni Roland ang tingin kay Charles.
  "Umalis siya nang araw na iyon, at hindi namin siya mahanap," patuloy ni Sean. "Hinanap namin siya kahit saan. Pagkatapos ay dumilim na. Nang gabing iyon, natagpuan nila siya sa kakahuyan. Siya... siya ay pinatay."
  Isang bulungan ang umalingawngaw sa silid. Mga salita ng pakikiramay, ng dalamhati. Nanginginig ang mga kamay ni Roland. Halos sarili niyang kwento ang kwento ni Sean.
  "Kailan ito nangyari, Kuya Sean?" tanong ni Roland.
  Matapos maglaan ng ilang sandali para pakalmahin ang sarili, sinabi ni Sean, "Noong 1995 iyon."
  
  
  
  PAGKALIPAS NG DALAWAMPU MINUTO, natapos ang pagpupulong sa panalangin at pagpapala. Umalis na ang mga mananampalataya.
  "Pagpalain kayo," sabi ni Roland sa lahat ng nakatayo sa pintuan. "Magkita-kita tayo sa Linggo." Si Sean ang huling dumaan. "Mayroon ka bang ilang minuto, Kuya Sean?"
  - Siyempre, pastor.
  Isinara ni Roland ang pinto at tumayo sa harap ng binata. Pagkaraan ng ilang sandali, nagtanong siya, "Alam mo ba kung gaano ito kahalaga para sa iyo?"
  Tumango si Sean. Malinaw na nakatago lang ang kanyang emosyon. Niyakap ni Roland si Sean. Humagulgol nang mahina si Sean. Nang matuyo ang mga luha, pinutol nito ang kanilang yakap. Tinawid ni Charles ang silid, inabot si Sean ng isang kahon ng tissue, at umalis.
  "Maaari mo ba akong ikwento pa tungkol sa nangyari?" tanong ni Roland.
  Yumuko sandali si Sean. Itinaas niya ang kanyang ulo, sumulyap sa paligid ng silid, at yumuko, na parang may ibinabahaging sikreto. "Alam na alam na namin kung sino ang gumawa nito, pero wala silang makitang ebidensya. Ang pulis, ang ibig kong sabihin."
  "Naiintindihan ko."
  "Aba, nag-imbestiga na ang opisina ng sheriff. Sabi nila wala raw silang nakitang sapat na ebidensya para arestuhin ang kahit sino."
  - Taga-saan ka nga ba talaga?
  "Malapit ito sa isang maliit na nayon na tinatawag na Odense."
  "Odense?" tanong ni Roland. "Anong lungsod sa Denmark?"
  Nagkibit-balikat si Sean.
  "Doon pa rin ba nakatira ang lalaking iyon?" tanong ni Roland. "Yung lalaking pinaghihinalaan mo?"
  "Ah oo," sabi ni Sean. "Puwede ko namang ibigay sa iyo ang address. O puwede ko ring ipakita sa iyo kung gusto mo."
  "Mabuti kung ganoon," sabi ni Roland.
  Tumingin si Sean sa kanyang relo. "Kailangan kong magtrabaho ngayon," sabi niya. "Pero puwede akong umalis bukas."
  Tumingin si Roland kay Charles. Lumabas si Charles ng silid. "Magiging maganda iyan."
  Inihatid ni Roland si Sean hanggang sa pinto, inakbayan ang binata.
  "Tama ba na sinabi ko sa iyo, Pastor?" tanong ni Sean.
  "Naku, Diyos ko, oo," sabi ni Roland, sabay bukas ng pinto. "Tama." Muli niyang niyakap nang mahigpit ang binata. Nadatnan niyang nanginginig si Sean. "Ako na ang bahala sa lahat."
  "Sige," sabi ni Sean. "Bukas na lang?"
  "Oo," sagot ni Roland. "Bukas."
  OceanofPDF.com
  68
  Sa kanyang panaginip, wala silang mga mukha. Sa kanyang panaginip, nakatayo sila sa harap niya, mga estatwa, mga estatwa, hindi gumagalaw. Sa kanyang panaginip, hindi niya makita ang kanilang mga mata, ngunit alam niyang nakatingin sila sa kanya, inaakusahan siya, at hinihingi ang hustisya. Ang kanilang mga anino, isa-isa, ay nahuhulog sa hamog, isang malungkot at matatag na hukbo ng mga patay.
  Alam niya ang kanilang mga pangalan. Naaalala niya ang posisyon ng kanilang mga katawan. Naaalala niya ang kanilang mga amoy, ang pakiramdam ng kanilang mga laman sa ilalim ng kanyang paghawak, kung paano nanatiling hindi tumutugon ang kanilang mala-makitang balat pagkatapos ng kamatayan.
  Pero hindi niya makita ang mga mukha ng mga ito.
  Gayunpaman, ang kanilang mga pangalan ay umaalingawngaw sa kanyang mga panaginip na monumento: Lisette Simon, Christina Jakos, Tara Grendel.
  Narinig niya ang isang babaeng umiiyak nang mahina. Si Samantha Fanning iyon, at hindi niya ito mapigilan. Nakita niya itong naglalakad sa pasilyo. Sinundan niya ito, ngunit sa bawat hakbang ay humahaba, humahaba, at dumidilim ang pasilyo. Binuksan niya ang pinto sa dulo, ngunit wala na ang babae. Sa kanyang lugar ay nakatayo ang isang lalaking gawa sa mga anino. Binunot niya ang kanyang baril, inayos ito, tinutok, at pinaputok.
  Usok.
  
  
  
  Nagising si Kevin Byrne, kumakabog ang dibdib. Sinulyapan niya ang kanyang relo. Alas-3:50 ng umaga na. Inilibot niya ang tingin sa kanyang kwarto. Walang laman. Walang multo, walang aparisyon, walang nagkukumpulang mga bangkay.
  Ang tunog lamang ng tubig sa panaginip, ang pagsasakatuparan lamang na silang lahat, lahat ng mga patay na walang mukha sa mundo, ay nakatayo sa ilog.
  OceanofPDF.com
  69
  Noong umaga ng huling araw ng taon, napakaputi-puti ng araw. Hinulaan ng mga tagapagbalita ng panahon ang isang bagyo ng niyebe.
  Wala si Jessica sa trabaho, pero nasa ibang lugar ang isip niya. Mula kay Walt Brigham, sa tatlong babaeng natagpuan sa pampang ng ilog, napadpad ang isip niya kay Samantha Fanning. Nawawala pa rin si Samantha. Wala nang gaanong pag-asa ang departamento na buhay pa siya.
  Si Vincent ang naka-duty; si Sophie naman ay pinapunta sa bahay ng lolo niya para sa Bagong Taon. Si Jessica lang ang may sarili sa bahay. Magagawa niya ang kahit anong gusto niya.
  Kaya bakit siya nakaupo sa kusina, iniinom ang kanyang ikaapat na tasa ng kape at iniisip ang mga patay?
  Eksaktong alas-otso ay may kumatok sa kanyang pinto. Si Nikki Malone pala iyon.
  "Hi," sabi ni Jessica, medyo nagulat. "Tuloy ka."
  Pumasok si Nikki sa loob. "Dude, ang lamig."
  "Kape?"
  "Ah, oo."
  
  
  
  Nakaupo sila sa hapag-kainan. May dala si Nikki na ilang mga file.
  "May dapat kang makita rito," sabi ni Nikki. Tuwang-tuwa siya.
  Binuksan niya ang malaking sobre at inilabas ang ilang pahinang kinopya. Mga pahina iyon mula sa kuwaderno ni Walt Brigham. Hindi ang opisyal niyang aklat ng detektib, kundi ang pangalawa, personal na kuwaderno. Ang huling tala ay tungkol sa kaso ni Annemarie DiCillo, na may petsang dalawang araw bago ang pagpatay kay Walt. Ang mga tala ay isinulat sa pamilyar at mahiwagang sulat-kamay ni Walt.
  Nilagdaan din ni Nikki ang PPD file tungkol sa pagpatay kay DiCillo. Sinuri ito ni Jessica.
  Sinabi ni Byrne kay Jessica ang tungkol sa kaso, ngunit nang makita niya ang mga detalye, nasuka siya. Dalawang batang babae sa isang birthday party sa Fairmount Park noong 1995. Sina Annemarie DiCillo at Charlotte Waite. Naglakad sila papasok sa kakahuyan at hindi na lumabas. Ilang beses na bang dinala ni Jessica ang kanyang anak na babae sa parke? Ilang beses na bang inalis niya ang tingin kay Sophie, kahit isang segundo lang?
  Tiningnan ni Jessica ang mga litrato sa pinangyarihan ng krimen. Natagpuan ang mga batang babae sa paanan ng puno ng pino. Ang mga malapitang litrato ay nagpapakita ng isang pansamantalang pugad na itinayo sa paligid nila.
  Mayroong dose-dosenang mga pahayag ng saksi mula sa mga pamilyang nasa parke nang araw na iyon. Tila walang nakakita. Naroon ang mga batang babae isang minuto, at nang sumunod na minuto, wala na sila. Nang gabing iyon, bandang 7:00 PM, tinawag ang mga pulis, at isinagawa ang paghahanap na kinasasangkutan ng dalawang opisyal at mga K-9 na aso. Kinabukasan, alas-3:00 AM, natagpuan ang mga batang babae malapit sa pampang ng Wissahickon Creek.
  Sa mga sumunod na ilang taon, pana-panahong idinagdag ang mga entry sa file, karamihan ay mula kay Walt Brigham, ang ilan ay mula sa kanyang kasosyo na si John Longo. Lahat ng entry ay magkakatulad. Walang bago.
  "Tingnan mo." Inilabas ni Nikki ang mga litrato ng bahay sa bukid at binaliktad ang mga ito. Sa likod ng isang litrato ay may bahagyang zip code. Sa isa pa ay may tatlong letrang ADC. Itinuro ni Nikki ang timeline sa mga tala ni Walt Brigham. Sa maraming pagpapaikli, makikita ang parehong mga letra: ADC.
  Ang adjutant ay si Annemarie DiCillo.
  Tinamaan si Jessica ng kuryente. Ang bahay-bukid ay may kinalaman sa pagpatay kay Annemarie. At ang pagpatay kay Annemarie ay may kinalaman sa pagkamatay ni Walt Brigham.
  "Malapit na si Walt," sabi ni Jessica. "Napatay siya dahil papalapit na siya sa mamamatay-tao."
  "Bingo".
  Pinag-isipan ni Jessica ang ebidensya at ang teorya. Malamang tama si Nikki. "Ano ang gusto mong gawin?" tanong niya.
  Tinapik ni Nikki ang larawan ng bahay sa bukid. "Gusto kong pumunta sa Berks County. Baka mahanap natin ang bahay na iyon."
  Agad na tumayo si Jessica. "Sasamahan kita."
  - Wala ka ba sa duty?
  Tumawa si Jessica. "Ano, hindi naka-duty?"
  "Bisperas ng Bagong Taon."
  "Basta't nakauwi ako pagsapit ng hatinggabi at nasa bisig ng asawa ko, ayos lang ako."
  Pagkalipas lamang ng alas-9:00 ng umaga, pumasok sa Schuylkill Expressway sina Detective Jessica Balzano at Nicolette Malone ng Homicide Unit ng Philadelphia Police Department. Patungo sana sila sa Berks County, Pennsylvania.
  Tumungo sila sa ilog.
  OceanofPDF.com
  IKA-APAT NA BAHAGI
  ANG NAKITA NG BUWAN
  
  OceanofPDF.com
  70
  Nakatayo ka kung saan nagtatagpo ang mga tubig, sa pagtatagpo ng dalawang malalaking ilog. Mababa ang araw ng taglamig sa maalat na kalangitan. Pumili ka ng landas, sinusundan ang mas maliit na ilog pahilaga, paikot-ikot sa mga lirikong pangalan at makasaysayang lugar-Bartram's Garden, Point Breeze, Gray's Ferry. Lumulutang ka sa mga mapanglaw na rowhouse, sa karilagan ng lungsod, sa Boathouse Row at sa Museum of Art, sa mga istasyon ng tren, sa East Park Reservoir, at sa Strawberry Mansion Bridge. Lumilipad ka pahilagang-kanluran, binubulong ang mga sinaunang orasyon sa likuran mo-Micon, Conshohocken, Wissahickon. Ngayon ay aalis ka sa lungsod at pumailanlang sa mga multo ng Valley Forge, Phoenixville, Spring City. Ang Schuylkill ay pumasok sa kasaysayan, sa alaala ng bansa. Gayunpaman, ito ay isang nakatagong ilog.
  Maya-maya ay magpapaalam ka na sa pangunahing ilog at papasok sa isang kanlungan ng kapayapaan, isang manipis at paliko-likong sanga na patungo sa timog-kanluran. Ang daluyan ng tubig ay kumikipot, lumalawak, kumikipot muli, nagiging paikot-ikot na mga bato, shale, at water willow.
  Bigla, isang dakot ng mga gusali ang lumitaw mula sa nababalutan ng banlik na hamog sa taglamig. Isang malaking rehas ang bumabalot sa kanal, na dating marilag ngunit ngayon ay inabandona at sira-sira, ang matingkad na mga kulay nito ay matingkad, nagbabalat, at natutuyo.
  Nakikita mo ang isang lumang gusali, na dating isang maipagmamalaking bahay-bangka. Amoy pa rin ng mga pintura at barnis ng dagat ang hangin. Papasok ka sa silid. Isa itong maayos na lugar, isang lugar na puno ng malalalim na anino at matatalim na anggulo.
  Sa silid na ito, makikita mo ang isang mesa ng trabaho. Isang luma ngunit matalas na lagari ang nakahiga sa bangko. Malapit ay isang nakabalot na asul at puting lubid.
  May nakita kang damit na nakalatag sa sopa, naghihintay. Isa itong maganda, maputlang kulay strawberry na damit, na nakabalot sa baywang. Isang damit na pang-prinsesa.
  Patuloy kang naglalakad sa labirinto ng makikipot na kanal. Naririnig mo ang alingawngaw ng tawanan, ang hampas ng mga alon sa maliliit at matingkad na pininturahang mga bangka. Naaamoy mo ang aroma ng pagkaing karnabal-mga tainga ng elepante, bulak, ang masarap na amoy ng mga pinausukang tinapay na may sariwang buto. Naririnig mo ang tunog ng isang calliope.
  At higit pa, higit pa, hanggang sa ang lahat ay tumahimik muli. Ngayon ito ay isang lugar ng kadiliman. Isang lugar kung saan pinapalamig ng mga libingan ang lupa.
  Dito ka sasalubungin ng Buwan.
  Alam niyang darating ka.
  OceanofPDF.com
  71
  Nakakalat sa mga bukid sa buong timog-silangang Pennsylvania ang maliliit na bayan at nayon, na karamihan ay mayroon lamang ilang negosyo, ilang simbahan, at isang maliit na paaralan. Kasama ng lumalaking mga lungsod tulad ng Lancaster at Reading, mayroon ding mga nayon sa kanayunan tulad ng Oley at Exeter, mga nayon na halos hindi naantig ng panahon.
  Habang dumadaan sila sa Valley Forge, napagtanto ni Jessica kung gaano kalaking bahagi ng kanyang kalagayan ang hindi pa niya nararanasan. Kahit ayaw niyang aminin, dalawampu't anim na taong gulang na siya nang makita niya nang malapitan ang Liberty Bell. Naisip niya na nangyayari rin ito sa maraming taong nabubuhay malapit sa kasaysayan.
  
  
  
  Mayroong mahigit tatlumpung postal code. Ang lugar na may unlapi ng postal code na 195 ay sumasakop sa isang malaking lugar sa timog-silangang bahagi ng county.
  Nagmaneho sina Jessica at Nikki sa ilang mga ligaw na kalsada at nagsimulang magtanong tungkol sa bahay sa bukid. Pinag-usapan nila ang pagsali sa mga lokal na tagapagpatupad ng batas sa paghahanap, ngunit ang mga bagay na ito ay minsan ay nangangailangan ng burukratikong burukrasya at mga isyu sa hurisdiksyon. Iniwan nila itong bukas, na maaaring opsyonal, ngunit nagpasya silang ituloy muna ito.
  Nagtanong-tanong sila sa maliliit na tindahan, gasolinahan, at mga kiosk sa tabi ng kalsada. Huminto sila sa isang simbahan sa White Bear Road. Mababait naman ang mga tao, pero tila walang nakakakilala sa bahay sa bukid o may ideya kung nasaan ito.
  Pagsapit ng tanghali, nagmaneho patimog ang mga detektib sa bayan ng Robson. Ilang maling liko ang nagdala sa kanila sa isang baku-bakong kalsadang may dalawang linya na paliko-liko sa kakahuyan. Pagkalipas ng labinlimang minuto, nakasalubong nila ang isang talyer ng pagkukumpuni ng sasakyan.
  Ang mga bukirin na nakapalibot sa planta ay isang nekropolis ng mga kinakalawang na katawan ng kotse-mga fender at pinto, mga mahahabang kinakalawang na bumper, mga bloke ng makina, mga hood ng trak na aluminyo. Sa kanan ay isang gusali sa labas, isang malungkot na kamalig na nakayuko sa anggulong mga apatnapu't limang digri sa lupa. Lahat ay natatabunan ng mga halaman, napabayaan, natatakpan ng kulay abong niyebe at lupa. Kung hindi dahil sa mga ilaw sa mga bintana, kabilang ang isang neon sign na nag-aanunsyo ng Mopar, ang gusali ay magmumukhang abandonado.
  Pumasok sina Jessica at Nikki sa isang parking lot na puno ng mga sirang kotse, van, at trak. Isang van ang nakaparada sa mga bloke. Inisip ni Jessica kung doon nakatira ang may-ari. May nakasulat na karatula sa itaas ng pasukan ng garahe:
  
  DOBLE K AUTO / DOBLE HALAGA
  
  Ang matanda at walang pag-iimbot na mastiff na nakakadena sa poste ay mabilis na napahagikgik habang papalapit sila sa pangunahing gusali.
  
  
  
  Pumasok sina Jessica at Nicci. Puno ng mga kalat ng sasakyan ang tatlong-lubang garahe. Isang mamantikang radyo sa counter ang nagpatugtog ng musika ni Tim McGraw. Amoy WD40, kendi ng ubas, at lumang karne ang lugar.
  Tumunog ang doorbell, at ilang segundo ang lumipas, may lumapit na dalawang lalaki. Sila ay kambal, parehong nasa mga unang bahagi ng kanilang trenta. Magkapareho ang kanilang suot na maruming asul na oberols, magulo ang kanilang blond na buhok, at maitim ang kanilang mga kamay. Ang nakasulat sa kanilang mga name tag ay sina KYLE at KEITH.
  Doon nagmula ang double K, hinala ni Jessica.
  "Hi," sabi ni Nikki.
  Walang sumagot sa kanilang dalawa. Sa halip, dahan-dahan nilang sinuyod si Nikki, pagkatapos si Jessica. Humakbang si Nikki palapit. Ipinakita niya ang kanyang pagkakakilanlan at nagpakilala. "Kasama kami ng Philadelphia Police Department."
  Parehong nagmukha ang mga lalaki, nagnakaw, at nagkutya. Nanatili silang tahimik.
  "Kailangan namin ng ilang minuto ng oras mo," dagdag ni Nikki.
  Ngumiti si Kyle nang malapad at dilaw. "Mayroon akong buong araw para sa iyo, mahal."
  "Ayan na," naisip ni Jessica.
  "Naghahanap kami ng bahay na maaaring malapit lang dito," mahinahong sabi ni Nikki. "Gusto kong ipakita sa iyo ang ilang mga larawan."
  "Ah," sabi ni Keith. "Gusto namin ng mga pitser. Kaming mga taga-probinsya ay nangangailangan ng mga pitser dahil hindi kami marunong bumasa."
  Humagalpak ng tawa si Kyle.
  "Marumi ba ang mga pitsel na ito?" dagdag niya.
  Nagsalpukan gamit ang maruruming kamao ang dalawang magkapatid.
  Tumitig sandali si Nikki, hindi kumukurap. Huminga siya nang malalim, umayos ng upo, at muling nagsimulang magkwento. "Kung maaari mo lang itong tingnan, magpapasalamat kami nang husto. Pagkatapos ay aalis na kami." Itinaas niya ang litrato. Sinulyapan ito ng dalawang lalaki at muling nagtitigan.
  "Oo," sabi ni Kyle. "Bahay ko 'yan. Pwede tayong pumunta roon ngayon kung gusto mo."
  Sumulyap si Nikki kay Jessica at saka binalik ang tingin sa mga kapatid niya. Lumapit si Philadelphia. "May dila ka, alam mo 'yon?"
  Tumawa si Kyle. "Ah, tama ka," sabi niya. "Magtanong ka kahit sinong babae sa bayan." Pinahid niya ang dila sa kanyang mga labi. "Bakit hindi ka pumunta rito at alamin mo mismo?"
  "Siguro gagawin ko," sabi ni Nikki. "Siguro ipadala ko na lang sa susunod na county." Humakbang si Nikki palapit sa kanila. Inilagay ni Jessica ang kamay niya sa balikat ni Nikki at pinisil ito nang mahigpit.
  "Guys? Guys?" sabi ni Jessica. "Nagpapasalamat kami sa oras ninyo. Pinahahalagahan namin ito nang husto." Iniabot niya ang isa sa kanyang mga business card. "Nakita mo na ang larawan. Kung may maisip kayo, tawagan mo lang kami." Inilagay niya ang kanyang card sa counter.
  Tumingin si Kyle kay Keith at bumalik kay Jessica. "Ah, may naiisip ako. Ang dami ko talagang naiisip."
  Tumingin si Jessica kay Nikki. Halos makita niya ang singaw na lumalabas sa kanyang mga tainga. Maya-maya, naramdaman niyang humupa ang tensyon sa kamay ni Nikki. Tumalikod na sila para umalis.
  "Nasa card ba ang numero ng bahay mo?" sigaw ng isa sa kanila.
  Isa na namang tawa ng hyena.
  Naglakad sina Jessica at Nikki papunta sa kotse at pumasok sa loob. "Naaalala mo ba yung lalaki sa Deliverance?" tanong ni Nikki. "Yung tumugtog ng banjo?"
  Nag-buckle si Jessica. "Paano naman siya?"
  "Mukhang kambal ang anak niya."
  Tumawa si Jessica. "Saan?"
  Pareho silang tumingin sa kalsada. Mahina ang pagbagsak ng niyebe. Ang mga burol ay natatakpan ng malasutlang puting kumot.
  Sumulyap si Nikki sa mapa sa kanyang upuan at tumapik patimog. "Sa tingin ko dapat tayong dumaan dito," sabi niya. "At sa tingin ko panahon na para magbago ng taktika."
  
  
  
  Bandang ala-una, nakarating sila sa isang restawran ng pamilya na tinatawag na Doug's Lair. Ang panlabas na bahagi nito ay nababalutan ng magaspang, maitim na kayumangging siding at may bubong na gable. Apat na sasakyan ang nakaparada sa lote.
  Nagsimulang umulan ng niyebe nang papalapit sina Jessica at Nikki sa pinto.
  
  
  
  Papasok na sila sa restawran. Dalawang matatandang lalaki, ilang lokal na agad na nakilala dahil sa kanilang mga John Deere na sombrero at luma nang tsaleko, ang nagbabantay sa dulong bahagi ng bar.
  Ang lalaking nagpupunas ng countertop ay mga limampung taong gulang, na may malalapad na balikat at mga braso na nagsisimula pa lamang kumapal sa gitna. Nakasuot siya ng lime-green na sweater vest sa ibabaw ng isang malinis at puting itim na kamiseta ng mga manggagawa sa pantalan.
  "Day," sabi niya, medyo nabuhayan ng loob nang maisip ang dalawang dalagang papasok sa establisyimento.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Nikki.
  "Sige," sabi niya. "Ano ang maipapayo ko sa inyo mga binibini?" Tahimik at palakaibigan siya.
  Sumulyap si Nikki sa lalaki, gaya ng lagi niyang ginagawa kapag akala niya ay nakikilala niya ito. O gusto niyang isipin nila na nakikilala niya ito. "Dati ka namang nasa trabaho, 'di ba?" tanong niya.
  Ngumiti ang lalaki. "Nakikita mo ba?"
  Kumindat si Nikki. "Nasa mga mata."
  Itinapon ng lalaki ang basahan sa ilalim ng counter at sinipsip nang kaunti ang kanyang mga bituka. "Isa akong sundalo ng gobyerno. Labingsiyam na taon."
  Naging maangas si Nikki, na parang ngayon lang niya nabunyag na siya si Ashley Wilkes. "Opisyal ka ba ng gobyerno? Anong baraks?"
  "Erie," aniya. "Ang pangkat ni E. Lawrence Park."
  "Naku, mahal ko si Erie," sabi ni Nikki. "Doon ka ba ipinanganak?"
  "Hindi kalayuan sa. Sa Titusville."
  - Kailan mo isinumite ang iyong mga dokumento?
  Tumingin ang lalaki sa kisame, nagkalkula. "Sige, tingnan natin." Bahagyang namutla siya. "Wow."
  "Ano?"
  "Ngayon ko lang napagtanto na halos sampung taon na pala ang nakalipas."
  Pustahan ni Jessica, alam na alam ng lalaki kung gaano na katagal ang lumipas, marahil hanggang sa isang oras at minuto. Inabot ni Nikki at marahang hinawakan ang likod ng kanang kamay nito. Nagulat si Jessica. Para itong si Maria Callas na nagwa-warm up bago ang isang pagtatanghal ng Madama Butterfly.
  "Sigurado akong babagay ka pa rin sa hulmahang iyan," sabi ni Nikki.
  Nabawasan ang gana ko. Ang sweet niya talaga, yung tipong parang malaking tao sa lungsod. "Ah, ewan ko ba diyan."
  Hindi maalis sa isip ni Jessica na, anuman ang nagawa ng lalaking ito para sa estado, tiyak na hindi siya isang detektib. Kung hindi niya maintindihan ang kalokohang ito, hindi niya mahahanap si Shaquille O'Neal noong kindergarten pa siya. O baka gusto lang niya itong marinig. Madalas na nakikita ni Jessica ang reaksyong ito mula sa kanyang ama nitong mga nakaraang araw.
  "Doug Prentiss," sabi niya, sabay abot ng kamay. Nagkakaroon ng mga pakikipagkamay at pagpapakilala. Sinabi sa kanya ni Nikki na pulis ng Philadelphia iyon, pero hindi pagpatay.
  Siyempre, alam na nila ang halos lahat ng impormasyon tungkol kay Doug bago pa man sila tumuntong sa kanyang establisyimento. Tulad ng mga abogado, mas gusto ng mga pulis na may masagot na tanong bago ito itanong. Ang makintab na Ford pickup truck na naka-park malapit sa pinto ay may plaka na may nakasulat na "DOUG1" at sticker sa likurang bintana na may nakasulat na "GINAGAWAGA NG MGA OPISYAL NG PAMAHALAAN SA LIKOD NG DAAN."
  "Sa palagay ko ay naka-duty ka," sabi ni Doug, sabik na maglingkod. Kung nagtanong si Nikki, malamang ay pininturahan na niya ang bahay nito. "Maaari ba kitang ipagtimpla ng isang tasa ng kape? Bagong timpla."
  "Maganda iyan, Doug," sabi ni Nikki. Tumango si Jessica.
  - May dalawang kape sa lalong madaling panahon.
  Maayos naman si Doug. Maya-maya ay bumalik siya na may dalang dalawang umuusok na tasa ng kape at isang mangkok ng iced cream na nakabalot nang paisa-isa.
  "Nandito ka ba para sa negosyo?" tanong ni Doug.
  "Oo, kami nga," sabi ni Nikki.
  "Kung may maitutulong ako sa iyo, magtanong ka lang."
  "Hindi ko masabi kung gaano ako kasaya na marinig 'yan, Doug," sabi ni Nikki. Humigop siya mula sa kanyang tasa. "Masarap ang kape."
  Bahagyang pinalaki ni Doug ang kanyang dibdib. "Anong klaseng trabaho ito?"
  Naglabas si Nikki ng isang sobre na siyam-por-labindalawang pulgada at binuksan ito. May kinuha siyang litrato ng isang bahay sa bukid at inilagay ito sa counter. "Kanina pa namin hinahanap ang lugar na ito, pero hindi kami gaanong pinalad. Medyo sigurado kaming nasa zip code na ito. Pamilyar ba ito?"
  Isinuot ni Doug ang kanyang bifocal lens at kinuha ang litrato. Matapos itong suriing mabuti, sinabi niya, "Hindi ko kilala ang lugar na ito, pero kung ito ay kahit saan sa lugar na ito, may kilala akong nakakakilala."
  "Sino ito?"
  "Isang babaeng nagngangalang Nadine Palmer. Sila ng pamangkin niya ay may-ari ng isang maliit na tindahan ng arts and crafts sa baba," sabi ni Doug, halatang natutuwa na makabalik sa trabaho, kahit ilang minuto lang. "Napakagaling niyang artista. Gayundin ang pamangkin niya."
  OceanofPDF.com
  72
  Ang Art Arc ay isang maliit at sira-sirang tindahan sa dulo ng isang bloke, sa nag-iisang pangunahing kalye ng maliit na bayan. Tampok sa display window ang isang mahusay na pagkakaayos na collage ng mga brush, pintura, canvas, watercolor pad, at mga inaasahang tanawin ng mga lokal na bukid, na nilikha ng mga lokal na artista at ipininta ng mga taong malamang na naturuan o konektado sa kanila. - ang may-ari.
  Tumunog ang doorbell, hudyat ng pagdating nina Jessica at Nikki. Sinalubong sila ng amoy ng potpourri, langis ng linseed, at kaunting amoy ng pusa.
  Ang babaeng nasa likod ng counter ay mga animnapung taong gulang. Ang kanyang buhok ay naka-bundle at nakahawak sa isang masalimuot na inukit na kahoy. Kung wala sila sa Pennsylvania, malamang ay dinala na ni Jessica ang babae sa isang art fair sa Nantucket. Marahil iyon ang ideya.
  "Araw," sabi ng babae.
  Nagpakilala sina Jessica at Nikki bilang mga pulis. "Inirefer kami ni Doug Prentiss sa inyo," sabi niya.
  "Gwapong lalaki, 'yung Doug Prentiss na 'yun."
  "Oo, oo," sabi ni Jessica. "Sabi niya matutulungan mo kami."
  "Ginagawa ko ang aking makakaya," sagot niya. "Siya nga pala, ang pangalan ko ay Nadine Palmer."
  Nangako ng kooperasyon ang mga salita ni Nadine, bagama't bahagyang nanigas ang kanyang kilos ng katawan nang marinig niya ang salitang "pulis." Inaasahan na iyon. Inilabas ni Jessica ang isang litrato ng bahay sa bukid. "Sabi ni Doug baka alam mo kung saan ang bahay na ito."
  Bago pa man tignan ni Nadine ang litrato, nagtanong na siya, "Pwede ba akong makakita ng identification card?"
  "Oo naman," sabi ni Jessica. Inilabas niya ang kanyang badge at binuksan ito. Kinuha ito ni Nadine mula sa kanya at pinagmasdan itong mabuti.
  "Siguro interesante ang trabahong ito," sabi niya, sabay abot ng ID.
  "Minsan," sagot ni Jessica.
  Kinuha ni Nadine ang litrato. "Ah, siyempre," sabi niya. "Alam ko ang lugar na ito."
  "Malayo ba 'yan dito?" tanong ni Nikki.
  "Hindi naman masyadong malayo."
  "Kilala mo ba kung sino ang nakatira doon?" tanong ni Jessica.
  "Sa tingin ko wala nang nakatira diyan ngayon." Humakbang siya papunta sa likod ng tindahan at tinawag, "Ben?"
  "Yes?" may boses na nagmula sa basement.
  "Pwede mo ba akong dalhin sa mga watercolor na nasa freezer?"
  "Maliit?"
  "Oo."
  "Siyempre naman," sagot niya.
  Ilang segundo ang lumipas, isang binata na may dalang naka-frame na watercolor ang umakyat sa hagdan. Siya ay mga dalawampu't limang taong gulang, at kakapasok lang niya sa isang central casting call para sa isang maliit na bayan sa Pennsylvania. May kaunting buhok siyang kulay trigo na tumatama sa kanyang mga mata. Nakasuot siya ng maitim na asul na cardigan, puting T-shirt, at maong. Halos pambabae ang kanyang mga katangian.
  "Ito ang pamangkin ko, si Ben Sharp," sabi ni Nadine. Pagkatapos ay ipinakilala niya sina Jessica at Nikki at ipinaliwanag kung sino sila.
  Iniabot ni Ben sa kaniyang tiyahin ang isang matte watercolor na naka-frame nang elegante. Inilagay ito ni Nadine sa easel sa tabi ng counter. Ang ipinintang larawan, na ginawa nang makatotohanan, ay halos eksaktong kopya ng litrato.
  "Sino ang nagdrowing nito?" tanong ni Jessica.
  "Lubos na gumagalang," sabi ni Nadine. "Pumunta ako roon nang palihim isang Sabado ng Hunyo. Matagal na panahon na ang nakalipas."
  "Ang ganda naman," sabi ni Jessica.
  "Ibinebenta ito." Kumindat si Nadine. May sumipol na takure mula sa likurang silid. "Maaari po ba kayong humingi ng paumanhin sandali." Lumabas siya ng silid.
  Sumulyap si Ben Sharp sa dalawang kostumer, ipinasok ang mga kamay sa kanyang mga bulsa, at sandaling sumandal sa kanyang mga takong. "So, taga-Philadelphia pala kayo?" tanong niya.
  "Tama iyan," sabi ni Jessica.
  - At kayo ba ay mga detektib?
  "Tama ulit."
  "Wow."
  Sumulyap si Jessica sa kanyang relo. Alas-dos na. Kung hahanapin nila ang bahay na ito, mabuti pang umalis na sila. Pagkatapos ay napansin niya ang mga nakadispley na brush sa counter sa likod ni Ben. Itinuro niya ito.
  "Ano ang masasabi mo sa akin tungkol sa mga brush na ito?" tanong niya.
  "Halos lahat ng gusto mong malaman," sabi ni Ben.
  "Pareho lang ba silang lahat?" tanong niya.
  "Hindi po, ma'am. Una sa lahat, may iba't ibang antas sila: master's, studio, academic. Kahit yung mga budget lang, kahit ayaw ko naman talagang magpinta nang budget lang. Mas para sa mga amateur ang mga 'yun. Ginagamit ko ang studio, pero dahil may diskuwento ako. Hindi ako kasinggaling ni Tita Nadine, pero sapat na ang galing ko."
  Sa puntong ito, bumalik si Nadine sa tindahan dala ang isang tray kung saan nakapatong ang isang umuusok na teko ng tsaa. "May oras ka ba para sa isang tasa ng tsaa?" tanong niya.
  "Natatakot akong hindi," sabi ni Jessica. "Pero salamat." Humarap siya kay Ben at ipinakita ang isang litrato ng bahay sa bukid. "Pamilyar ka ba sa bahay na ito?"
  "Syempre naman," sabi ni Ben.
  "Gaano kalayo ito?"
  "Siguro mga sampung minuto lang. Medyo mahirap hanapin. Kung gusto mo, puwede kong ituro sa iyo kung saan iyon."
  "Malaking tulong 'yan," sabi ni Jessica.
  Ngumiti si Ben Sharpe. Pagkatapos ay dumilim ang kanyang ekspresyon. "Ayos lang ba ang lahat, Tita Nadine?"
  "Oo naman," sabi niya. "Hindi naman sa tinatanggihan ko ang mga customer, Bisperas ngayon ng Bagong Taon at kung anu-ano pa. Siguro dapat ko nang isara ang tindahan at huwag nang mag-alala."
  Tumakbo si Ben papunta sa silid sa likuran at bumalik sa parke. "Sasakay ako sa van ko, kita tayo sa pasukan."
  Habang naghihintay sila, inilibot ni Jessica ang tingin sa tindahan. Naroon ang kapaligiran ng maliit na bayan na gusto niya nitong mga nakaraang araw. Marahil ito ang hinahanap niya ngayong mas matanda na si Sophie. Inisip niya kung ano ang hitsura ng mga paaralan dito. Inisip niya kung may mga paaralan ba sa malapit.
  Siniko siya ni Nikki, na siyang gumuho sa kanyang mga pangarap. Panahon na para umalis.
  "Salamat sa oras mo," sabi ni Jessica kay Nadine.
  "Kahit kailan," sabi ni Nadine. Naglakad siya paikot sa counter at inihatid sila papunta sa pinto. Doon napansin ni Jessica ang isang kahon na gawa sa kahoy malapit sa radiator; sa loob ay isang pusa at apat o limang bagong silang na kuting.
  "Pwede ba akong magbigay sa iyo ng isa o dalawang kuting, pakiusap?" tanong ni Nadine nang may nakakaakit na ngiti.
  "Hindi, salamat," sabi ni Jessica.
  Pagkabukas ng pinto at pagpasok sa maniyebeng araw nina Currier at Ives, sumulyap si Jessica sa pusang nagpapasuso.
  Lahat ay may mga anak.
  OceanofPDF.com
  73
  Ang bahay ay mas malayo pa sa sampung minutong lakad. Nagmaneho sila sa mga ligaw na kalsada at papasok sa loob ng kagubatan habang patuloy na bumabagsak ang niyebe. Ilang beses silang nakatagpo ng ganap na kadiliman at napilitang huminto. Pagkalipas ng mga dalawampung minuto, nakarating sila sa isang kurba sa kalsada at isang pribadong daanan na halos maglaho sa mga puno.
  Huminto si Ben at sinenyasan silang tumayo sa tabi ng kanyang van. Ibinaba niya ang bintana. "May ilang iba't ibang paraan, pero ito na marahil ang pinakamadali. Sundan mo lang ako."
  Lumiko siya sa isang kalsadang nababalutan ng nyebe. Sumunod sina Jessica at Nikki. Di-nagtagal ay lumabas sila sa isang clearing at sumama sa malamang na isang mahabang kalsada patungo sa bahay.
  Habang papalapit sila sa gusali, paakyat sa bahagyang dalisdis, itinaas ni Jessica ang litrato. Kinuha ito mula sa kabilang panig ng burol, ngunit kahit na mula sa ganoong kalayuan, hindi ito mapagkakamalan. Natagpuan nila ang bahay na kinuhanan ng litrato ni Walt Brigham.
  Ang daanan ng sasakyan ay nagtapos sa isang kurbadang limampung talampakan ang layo mula sa gusali. Walang ibang mga sasakyan na nakikita.
  Pagbaba nila ng kotse, ang unang napansin ni Jessica ay hindi ang liblib na bahagi ng bahay, o kahit ang magandang tanawin ng taglamig. Kundi ang katahimikan. Halos naririnig niya ang pagbagsak ng niyebe sa lupa.
  Lumaki si Jessica sa South Philadelphia, nag-aral sa Temple University, at ginugol ang buong buhay niya ilang milya lamang sa labas ng lungsod. Nitong mga nakaraang araw, kapag tumugon siya sa isang tawag ng pagpatay sa Philadelphia, sinasalubong siya ng malalakas na ingay ng mga kotse, bus, at malakas na musika, minsan ay sinasabayan ng mga sigawan ng mga galit na mamamayan. Ito ay parang isang payapang lugar kung ikukumpara.
  Bumaba si Ben Sharp sa van at iniwan itong nakatigil. Nagsuot siya ng isang pares ng guwantes na gawa sa lana. "Sa palagay ko ay wala nang nakatira dito."
  "Kilala mo ba kung sino ang dating nakatira dito?" tanong ni Nikki.
  "Hindi," sabi niya. "Pasensya na."
  Sumulyap si Jessica sa bahay. May dalawang bintana sa harap, nakasisilaw at nakakatakot. Walang ilaw. "Paano mo nalaman ang tungkol sa lugar na ito?" tanong niya.
  "Dati kaming pumupunta rito noong mga bata pa kami. Nakakatakot talaga noon."
  "Medyo nakakatakot na ngayon," sabi ni Nikki.
  "Dati may ilang malalaking aso na nakatira sa property na iyon."
  "Nakatakas ba sila?" tanong ni Jessica.
  "Ah, oo," nakangiting sabi ni Ben. "Isa itong hamon."
  Tumingin si Jessica sa paligid, sa lugar malapit sa beranda. Walang mga kadena, walang mga mangkok ng tubig, walang mga bakas ng paa sa niyebe. "Gaano na katagal iyon?"
  "Ah, matagal na panahon na ang nakalipas," sabi ni Ben. "Labinlimang taon na."
  "Mabuti," naisip ni Jessica. Noong naka-uniporme siya, gumugugol siya ng oras kasama ang malalaking aso. Ginagawa iyon ng bawat pulis.
  "Sige, papayagan ka na naming bumalik sa tindahan," sabi ni Nikki.
  "Gusto mo bang hintayin kita?" tanong ni Ben. "Ituro mo sa akin ang daan pabalik?"
  "Sa tingin ko ay maaari na tayong magsimula mula rito," sabi ni Jessica. "Pinahahalagahan namin ang iyong tulong."
  Medyo nadismaya si Ben, marahil dahil pakiramdam niya ay maaari na siyang maging bahagi ng investigation team ng pulisya. "Walang problema."
  "At muli, magpasalamat ka kay Nadine para sa amin."
  "Gagawin ko."
  Ilang sandali pa, sumakay si Ben sa kanyang van, tumalikod, at tumungo sa kalsada. Ilang segundo rin ang lumipas, nawala ang kanyang sasakyan sa gitna ng mga puno ng pino.
  Tumingin si Jessica kay Nikki. Pareho silang tumingin sa bahay.
  Naroon pa rin iyon.
  
  
  
  Bato ang beranda; napakalaki ng pintuan sa harap, gawa sa roble, at nakakatakot. Mayroon itong kinakalawang na bakal na katok. Mukhang mas luma pa ito kaysa sa bahay.
  Kumatok si Nikki gamit ang kanyang kamao. Wala. Idinikit ni Jessica ang kanyang tainga sa pinto. Katahimikan. Kumatok muli si Nikki, sa pagkakataong ito ay ang kumakatok, at ang tunog ay umalingawngaw sandali sa lumang beranda na bato. Walang sumagot.
  Ang bintana sa kanan ng pintuan sa harap ay nababalutan ng mga taon ng grunge. Pinunasan ni Jessica ang ilang dumi at idinikit ang kanyang mga kamay sa salamin. Ang tanging nakita niya ay isang patong ng dumi sa loob. Ito ay ganap na hindi matakpan ng liwanag. Hindi niya masabi kung may mga kurtina o blinds sa likod ng salamin. Ganito rin ang nangyari sa bintana sa kaliwa ng pinto.
  "So ano ang gusto mong gawin?" tanong ni Jessica.
  Tumingin si Nikki sa kalsada at bumalik sa bahay. Sinulyapan niya ang kanyang relo. "Ang gusto ko ay isang mainit na bubble bath at isang baso ng Pinot Noir. Pero nandito kami sa Buttercup, Pennsylvania."
  - Siguro dapat nating tawagan ang opisina ng sheriff?
  Ngumiti si Nikki. Hindi masyadong kilala ni Jessica ang babae, pero kilala niya ang ngiti nito. Bawat detektib ay may isa sa kanilang arsenal. "Hindi pa."
  Inabot ni Nikki ang kamay at sinubukang buksan ang doorknob. Naka-lock ito nang mahigpit. "Tingnan ko kung may ibang daan papasok," sabi ni Nikki. Tumalon siya mula sa beranda at naglakad paikot sa bahay.
  Sa unang pagkakataon nang araw na iyon, napaisip si Jessica kung nagsasayang lang ba sila ng oras. Sa katunayan, walang direktang ebidensya na nag-uugnay sa pagpatay kay Walt Brigham sa bahay na ito.
  Inilabas ni Jessica ang kanyang cellphone. Napagdesisyunan niyang tawagan si Vincent. Tiningnan niya ang LCD screen. Walang bar. Walang signal. Itinabi niya ang telepono.
  Ilang segundo ang lumipas, bumalik si Nikki. "May nakita akong bukas na pinto."
  "Saan?" tanong ni Jessica.
  "Sa likod. Sa tingin ko papunta ito sa silong. Siguro sa silong."
  "Bukas ba iyon?"
  "Medyo."
  Sinundan ni Jessica si Nikki sa paligid ng gusali. Ang lupain sa kabila ay patungo sa isang lambak, na siya namang patungo sa kagubatan sa kabila. Habang iniikot nila ang likurang bahagi ng gusali, lalong lumakas ang pakiramdam ni Jessica ng pag-iisa. Sandali niyang pinag-isipan kung gugustuhin ba niyang tumira sa ganitong lugar, malayo sa ingay, polusyon, at krimen. Ngayon, hindi siya sigurado.
  Narating nila ang pasukan sa silong-isang pares ng mabibigat na pintong kahoy na nakabaon sa lupa. Ang sukat ng pahalang na baras nito ay apat por apat. Itinaas nila ang pahalang na baras, itinabi ito, at binuksan ang mga pinto.
  Agad na naamoy ko ang amoy ng amag at bulok na kahoy. May bahid ng ibang bagay, parang hayop.
  "At sinasabi nila na ang trabaho bilang pulis ay hindi kaakit-akit," sabi ni Jessica.
  Tumingin si Nikki kay Jessica. "Okay?"
  - Pagkatapos mo, Tiya Em.
  Pinindot ni Nikki ang kanyang Maglite. "Philadelphia PD!" sigaw niya sa black hole. Walang sumagot. Sumulyap siya kay Jessica, tuwang-tuwa. "Gustung-gusto ko ang trabahong ito."
  Nanguna si Nikki. Sinundan naman siya ni Jessica.
  Habang parami nang paraming ulap ng niyebe ang nagtitipon sa timog-silangang Pennsylvania, dalawang detektib ang bumaba sa malamig na kadiliman ng silong.
  OceanofPDF.com
  74
  Naramdaman ni Roland ang mainit na araw sa kanyang mukha. Narinig niya ang hampas ng bola sa kanyang balat at naamoy ang malalim na amoy ng langis ng paa. Walang ulap sa langit.
  Siya ay labinlimang taong gulang.
  Sampu, labing-isa sila nang araw na iyon, kasama na si Charles. Huling bahagi na ng Abril noon. Bawat isa sa kanila ay may paboritong manlalaro ng baseball-kasama na rito sina Lenny Dykstra, Bobby Munoz, Kevin Jordan, at ang retiradong si Mike Schmidt. Kalahati sa kanila ay nakasuot ng gawang-bahay na bersyon ng jersey ni Mike Schmidt.
  Naglalaro sila ng pickup sa isang bukid malapit sa Lincoln Drive, palihim na napadpad sa isang ball diamond ilang daang yarda lamang ang layo mula sa isang sapa.
  Tumingala si Roland sa mga puno. Doon niya nakita ang kanyang kapatid sa ama na si Charlotte at ang kaibigan nitong si Annemarie. Kadalasan, ang dalawang babaeng ito ang nagpapabaliw sa kanya at sa kanyang mga kaibigan. Madalas silang nagkukwentuhan at nagtitilian tungkol sa mga walang kabuluhang bagay. Ngunit hindi palagi, hindi si Charlotte. Si Charlotte ay isang espesyal na babae, kasing espesyal ng kanyang kakambal na si Charles. Tulad ni Charles, ang kanyang mga mata ay kulay itlog ng robin, na nagbibigay kulay sa kalangitan ng tagsibol.
  Sina Charlotte at Annemarie. Hindi mapaghihiwalay ang dalawang ito. Nang araw na iyon, nakatayo sila suot ang kanilang mga sundresses, kumikinang sa nakasisilaw na liwanag. Nakasuot si Charlotte ng mga lavender ribbon. Para sa kanila, ito ay isang birthday party-ipinanganak sila sa parehong araw, eksaktong dalawang oras ang pagitan, at si Annemarie ang mas matanda sa kanilang dalawa. Nagkita sila sa parke noong sila ay anim na taong gulang, at ngayon ay magdaraos sila ng isang party doon.
  Alas-sais ng gabi, nakarinig silang lahat ng kulog, at di-nagtagal ay tinawag sila ng kanilang mga ina.
  Umalis si Roland. Kinuha niya ang guwantes at naglakad palayo, iniwan si Charlotte. Nang araw na iyon ay iniwan niya ito para sa diyablo, at mula noon, sinakop na ng diyablo ang kanyang kaluluwa.
  Para kay Roland, tulad ng maraming tao sa ministeryo, ang diyablo ay hindi isang abstraksyon. Ito ay isang totoong nilalang, na may kakayahang magpakita ng sarili sa maraming anyo.
  Naisip niya ang mga taon na lumipas. Naisip niya kung gaano siya kabata noong binuksan niya ang misyon. Naisip niya si Julianna Weber, kung paano siya malupit na tinrato ng isang lalaking nagngangalang Joseph Barber, kung paano lumapit sa kanya ang ina ni Julianna. Kinausap niya ang batang si Julianna. Naisip niya ang pagkikita nila ni Joseph Barber sa kubo na iyon sa North Philadelphia, ang tingin sa mga mata ni Barber nang mapagtanto niyang nahaharap siya sa makalupang paghuhukom, kung gaano hindi maiiwasan ang poot ng Diyos.
  "Labintatlong kutsilyo," naisip ni Roland. Ang numero ng diyablo.
  Joseph Barber. Basil Spencer. Edgar Luna.
  Napakaraming iba pa.
  Wala ba silang kasalanan? Hindi. Maaaring hindi sila direktang may pananagutan sa nangyari kay Charlotte, ngunit sila ay mga kampon ng diyablo.
  "Eto na." Pinarada ni Sean ang sasakyan sa gilid ng kalsada. May nakasabit na karatula sa mga puno, sa tabi ng makitid at nababalutan ng niyebeng daanan. Bumaba si Sean sa van at nilisan ang karatula ng bagong niyebe.
  
  MALIGAYANG PAGDATING SA ODENSA
  
  Ibinaba ni Roland ang bintana.
  "May isang tulay na gawa sa kahoy at may iisang linya ilang daang yarda ang layo," sabi ni Sean. "Naaalala ko na dati itong nasa napakasamang kondisyon. Baka wala na ito roon ngayon. Sa tingin ko dapat ko itong tingnan bago tayo pumunta."
  "Salamat, Kuya Sean," sabi ni Roland.
  Hinigpitan ni Sean ang kanyang sumbrerong lana at itinali ang kanyang bandana. "Babalik ako agad."
  Dahan-dahan siyang naglakad sa eskinita, sa gitna ng niyebe na abot hanggang binti, at ilang sandali pa ay nawala sa gitna ng bagyo.
  Tumingin si Roland kay Charles.
  Pinilig ni Charles ang kanyang mga kamay, umuugoy pabalik-balik sa kanyang upuan. Inilagay ni Roland ang kanyang kamay sa malaking balikat ni Charles. Hindi magtatagal iyon.
  Malapit na nilang maharap ang pumatay kay Charlotte.
  OceanofPDF.com
  75
  Sinulyapan ni Byrne ang laman ng sobre-ilang litrato, bawat isa ay may sulat na naka-bolppen sa ilalim-ngunit wala siyang ideya kung ano ang ibig sabihin nito. Sinulyapan niya ulit ang sobre. Naka-address ito sa kanya mula sa Departamento ng Pulisya. Sulat-kamay, block lettering, itim na tinta, hindi maibabalik, may selyo ng Philadelphia.
  Naupo si Byrne sa mesa sa reception area ng Roundhouse. Halos walang tao sa silid. Lahat ng may gagawin sa Bisperas ng Bagong Taon ay naghahanda na para gawin ito.
  May anim na litrato: maliliit na Polaroid print. Sa ilalim ng bawat print ay isang serye ng mga numero. Mukhang pamilyar ang mga numero-parang mga numero ng kaso ng PPD ang mga ito. Hindi niya makilala ang mga larawan mismo. Hindi ito mga litrato ng opisyal na ahensya.
  Ang isa ay larawan ng isang maliit na stuffed animal na kulay lavender. Mukha itong teddy bear. Ang isa pa ay larawan ng hair clip ng isang babae, na kulay lavender din. Ang isa pa ay larawan ng isang maliit na pares ng medyas. Mahirap sabihin ang eksaktong kulay dahil sa medyo overexposed na print, pero mukhang lavender din ang mga ito. May tatlo pang larawan, pawang mga hindi kilalang bagay, bawat isa ay kulay lavender.
  Muling maingat na sinuri ni Byrne ang bawat litrato. Karamihan sa mga ito ay mga close-up, kaya halos walang konteksto. Tatlo sa mga bagay ay nasa karpet, dalawa ay nasa sahig na kahoy, at isa ay nasa sahig na semento. Isinulat ni Byrne ang mga numero nang pumasok si Josh Bontrager, hawak ang kanyang amerikana.
  "Gusto ko lang batiin ang Manigong Bagong Taon, Kevin." Tumawid si Bontrager sa silid at nakipagkamay kay Byrne. Mahilig makipagkamay si Josh Bontrager. Malamang mga tatlumpung beses nang nakipagkamay si Byrne sa binata nitong mga nakaraang linggo.
  - Ganun din sa iyo, Josh.
  "Mahuhuli natin ang lalaking ito sa susunod na taon. Makikita mo."
  Inakala ni Byrne na medyo biro lang iyon sa probinsya, pero tama ang sinabi niya. "Walang duda." Kinuha ni Byrne ang papel na may mga numero ng kaso. "Maaari mo ba akong tulungan bago ka umalis?"
  "Oo naman."
  "Maaari mo bang makuha sa akin ang mga file na ito?"
  Ibinaba ni Bontrager ang kanyang amerikana. "Kasali ako rito."
  Bumalik si Byrne sa pagtingin sa mga litrato. Bawat isa ay may hawak na isang bagay na kulay lavender, na muli niyang nakita. Isang bagay para sa isang babae. Isang hair clip, isang teddy bear, isang pares ng medyas na may maliit na laso sa itaas.
  Ano ang ibig sabihin nito? May anim na biktima ba sa mga litrato? Napatay ba sila dahil sa kulay lavender? Ito ba ang lagda ng serial killer?
  Sumilip si Byrne sa bintana. Lumalakas ang bagyo. Di-nagtagal, tumigil ang lungsod. Sa halos lahat ng pagkakataon, tinanggap ng mga pulis ang mga bagyo ng niyebe. May tendensiya silang pabagalin ang mga bagay-bagay, inaayos ang mga pagtatalo na kadalasang humahantong sa mga pag-atake at pagpatay.
  Tiningnan niyang muli ang mga litratong hawak niya. Anuman ang kinakatawan ng mga ito ay nangyari na. Ang katotohanang isang bata-malamang isang batang babae-ang sangkot ay hindi magandang senyales.
  Tumayo si Byrne mula sa kanyang mesa, naglakad sa pasilyo papunta sa mga elevator, at naghintay kay Josh.
  OceanofPDF.com
  76
  Mamasa-masa at amag ang silong. Binubuo ito ng isang malaking silid at tatlong mas maliliit. Sa pangunahing bahagi, may ilang mga kahon na gawa sa kahoy na nakatayo sa isang sulok-isang malaking baul para sa mga bapor. Halos walang laman ang iba pang mga silid. Ang isa ay may nakatakip na chute at bunker para sa karbon. Ang isa naman ay may matagal nang nabubulok na istante. Nakatayo rito ang ilang lumang berdeng galon na garapon at ilang basag na pitsel. Nakakabit sa ibabaw ang mga basag na renda na gawa sa katad at isang lumang patibong ng paa.
  Hindi nakakandado ang baul ng bapor, ngunit tila kinakalawang na ang malapad na trangka. Nakakita si Jessica ng isang bakal na ingot sa malapit. Inihampas niya ang barbell. Pagkalipas ng tatlong tama, bumukas ang trangka. Binuksan nila ni Nikki ang baul.
  May lumang kumot sa ibabaw. Hinila nila ito sa tabi. Sa ilalim nito ay may ilang patong ng magasin: Life, Look, The Ladies' Home Companion, Collier's. Umaalingasaw ang amoy ng inaamag na papel at gamu-gamo. Naglipat si Nikki ng ilang magasin.
  Sa ilalim ng mga ito ay nakalatag ang isang siyam-por-labindalawang-pulgadang binding na gawa sa katad, may mga ugat at nababalutan ng manipis na patong ng berdeng amag. Binuksan ito ni Jessica. Iilan lamang ang mga pahina.
  Binuklat ni Jessica ang unang dalawang pahina. Sa kaliwa ay isang naninilaw na ginupit na pahayagan mula sa Inquirer, isang balita mula Abril 1995 tungkol sa pagpatay sa dalawang batang babae sa Fairmount Park. Sina Annemarie DiCillo at Charlotte Waite. Ang ilustrasyon sa kanan ay isang simpleng drowing ng isang pares ng puting sisne sa isang pugad gamit ang panulat at tinta.
  Bumilis ang tibok ng puso ni Jessica. Tama si Walt Brigham. Ang bahay na ito-o sa halip, ang mga nakatira dito-ay may kinalaman sa pagpatay kina Annemarie at Charlotte. Papalapit na si Walt sa mamamatay-tao. Malapit na siya, at nang gabing iyon ay sinundan siya ng mamamatay-tao papasok sa parke, papunta mismo sa lugar kung saan pinatay ang maliliit na batang babae, at sinunog siya nang buhay.
  Natanto ni Jessica ang matinding ironiya ng lahat ng ito.
  Pagkamatay ni Walt, pinangunahan sila ni Brigham sa bahay ng pumatay sa kanya.
  Kayang maghiganti ni Walt Brigham sa pamamagitan ng kamatayan.
  OceanofPDF.com
  77
  Anim na kaso ang kinasasangkutan ng pagpatay. Lahat ng biktima ay mga lalaking nasa pagitan ng edad na dalawampu't lima at limampu. Tatlong lalaki ang sinaksak hanggang sa mamatay-isa gamit ang gunting sa hardin. Dalawang lalaki ang binugbog gamit ang mga pamalo, at ang isa ay nabangga ng isang malaking sasakyan, posibleng isang van. Lahat ay mula sa Philadelphia. Apat ang puti, isa ang Itim, at isa ang Asyano. Tatlo ang may-asawa, dalawa ang diborsyado, at isa ang walang asawa.
  Ang pagkakatulad nilang lahat ay pinaghihinalaan silang lahat, sa iba't ibang antas, ng karahasan laban sa mga batang babae. Patay na lahat ang anim. At lumabas na may natagpuang kulay lavender na bagay sa pinangyarihan ng kanilang pagpatay. Medyas, hair clip, at mga stuffed animal.
  Walang kahit isang suspek sa alinman sa mga kaso.
  "May kaugnayan ba ang mga file na ito sa ating pumatay?" tanong ni Bontrager.
  Muntik nang makalimutan ni Byrne na nasa silid pa rin si Josh Bontrager. Napakatahimik ng bata. Marahil ay dahil sa paggalang. "Hindi ako sigurado," sabi ni Byrne.
  "Gusto mo bang manatili ako rito at baka sakaling bantayan ko ang ilan sa kanila?"
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Bisperas ng Bagong Taon. Magsaya ka na."
  Ilang sandali pa, kinuha ni Bontrager ang kanyang amerikana at nagtungo sa pinto.
  "Josh," sabi ni Byrne.
  Lumingon si Bontrager nang may pag-asam. "Oo?"
  Itinuro ni Byrne ang mga file. "Salamat."
  "Syempre naman." Itinaas ni Bontrager ang dalawang aklat ni Hans Christian Andersen. "Babasahin ko ito mamayang gabi. Sa tingin ko kung uulitin niya ulit, baka may palatandaan dito."
  "Bisperas ng Bagong Taon," naisip ni Byrne. Nagbabasa ng mga kuwentong engkanto. "Magaling."
  "Naisip kong tawagan ka kung may maisip ako. Ayos lang ba ang lahat?"
  "Oo naman," sabi ni Byrne. Nagsisimula nang ipaalala ng lalaki kay Byrne ang sarili niya noong una siyang sumali sa unit. Isang bersyon ng mga Amish, pero pareho pa rin. Tumayo si Byrne at isinuot ang kanyang amerikana. "Teka. Ihahatid kita sa ibaba."
  "Astig," sabi ni Bontrager. "Saan ka pupunta?"
  Sinuri ni Byrne ang mga ulat ng mga imbestigador sa bawat pagpatay. Sa lahat ng mga kaso, kinilala nila sina Walter J. Brigham at John Longo. Hinanap naman ni Byrne si Longo. Nagretiro na siya noong 2001 at ngayon ay nakatira sa Hilagang-Silangan.
  Pinindot ni Byrne ang buton ng elevator. "Sa tingin ko pupunta ako sa hilagang-silangan."
  
  
  
  Nakatira si John Longo sa isang maayos na townhouse sa Torresdale. Sinalubong si Byrne ng asawa ni Longo na si Denise, isang balingkinitan at kaakit-akit na babae na nasa mga unang bahagi ng kanyang mga kwarenta. Inakay niya si Byrne papasok sa workshop sa basement, ang kanyang mainit na ngiti ay nagniningning sa pag-aalinlangan at kaunting paghihinala.
  Ang mga dingding ay natatakpan ng mga plake at litrato, kalahati nito ay naglalarawan kay Longo sa iba't ibang lokasyon, suot ang iba't ibang kagamitan ng pulisya. Ang kalahati naman ay mga litrato ng pamilya-mga kasalan sa isang parke ng Atlantic City, sa isang lugar sa tropiko.
  Mukhang mas matanda nang ilang taon si Longo kaysa sa kanyang opisyal na larawan sa PPD, ang kanyang maitim na buhok ngayon ay kulay abo na, ngunit mukhang malusog at matipuno pa rin siya. Ilang pulgada na mas mababa kay Byrne at ilang taon na mas bata, mukhang mahuhuli pa rin ni Longo ang suspek kung kinakailangan.
  Matapos ang karaniwang sayaw na "kung sino ang kilala mo, kung sino ang nakatrabaho mo," sa wakas ay napag-usapan na nila ang dahilan ng pagbisita ni Byrne. May kung ano sa mga sagot ni Longo ang nagsasabi kay Byrne na kahit papaano ay inaasahan na ni Longo ang araw na ito.
  Anim na litrato ang inilatag sa isang mesa na dating ginagamit sa paggawa ng mga bahay-ibon na gawa sa kahoy.
  "Saan mo nakuha 'yan?" tanong ni Longo.
  "Isang tapat na sagot?" tanong ni Byrne.
  Tumango si Longo.
  - Akala ko ikaw ang nagpadala.
  "Hindi." Sinuri ni Longo ang loob at labas ng sobre, at binuklat ito. "Hindi ako iyon. Sa katunayan, umaasa akong mabuhay nang habang buhay at hindi na muling makakakita ng ganoong bagay."
  Naintindihan ni Byrne. Marami siyang bagay na ayaw na niyang makitang muli. "Gaano ka na katagal sa trabaho?"
  "Labingwalong taon," sabi ni Longo. "Kalahating karera para sa ibang tao. Masyadong mahaba para sa iba." Pinag-aralan niyang mabuti ang isa sa mga litrato. "Naaalala ko iyon. Maraming gabing hiniling ko na sana ay hindi ko na lang ginawa."
  Ang litrato ay nagpapakita ng isang maliit na teddy bear.
  "Ginawa ba ito sa pinangyarihan ng krimen?" tanong ni Byrne.
  "Oo." Tinawid ni Longo ang silid, binuksan ang kabinet, at inilabas ang isang bote ng Glenfiddich. Kinuha niya ito at tinaasan ng kilay na may pagtatanong. Tumango si Byrne. Nagsalin si Longo ng inumin para sa kanilang dalawa at iniabot ang baso kay Byrne.
  "Iyon ang huling kasong pinagtrabahuhan ko," sabi ni Longo.
  "North Philadelphia iyon, 'di ba?" Alam ni Byrne ang lahat ng iyon. Kailangan lang niyang i-sync ang mga pangyayari.
  "Badlands. Nasa kustodiya kami nito. Mahirap. Ilang buwan. Ang pangalan niya ay Joseph Barber. Dinala ko siya para sa imbestigasyon nang dalawang beses para sa serye ng mga panggagahasa sa mga batang babae, pero hindi ko siya nahuli. Pagkatapos ay ginawa niya ulit ito. Sinabihan akong nagtatago siya sa isang lumang botika malapit sa Fifth at Cambria." Tinapos ni Longo ang kanyang inumin. "Patay na siya pagdating namin doon. Labintatlong kutsilyo ang nasa katawan niya."
  "Labintatlo?"
  "Uh-huh." Tumikhim si Longo. Hindi ito naging madali. Nagtimpla siya ng isa pang inumin para sa sarili. "Mga kutsilyong steak. Mga mura. 'Yung tipong mabibili mo sa flea market. Hindi matunton."
  "Naisara na ba ang kaso?" Alam din ni Byrne ang sagot sa tanong na iyan. Gusto niyang patuloy na magsalita si Longo.
  - Sa pagkakaalam ko, wala.
  - Sinundan mo ba ito?
  "Ayoko sana. Nanatili si Walt doon nang ilang sandali. Sinusubukan niyang patunayan na pinatay si Joseph Barbera ng isang vigilante. Hindi talaga ito naging epektibo." Itinuro ni Longo ang larawan sa workbench. "Tiningnan ko ang lavender bear sa sahig at alam kong tapos na ako. Hindi na ako lumingon pa."
  "May ideya ka ba kung kanino nagmamay-ari ang oso?" tanong ni Byrne.
  Umiling si Longo. "Nang ma-clear na ang ebidensya at mailabas na ang ari-arian, ipinakita ko ito sa mga magulang ng batang babae."
  - Ito ba ang mga magulang ng huling biktima ni Barber?
  "Oo. Sabi nila ngayon lang nila ito nakita. Gaya ng sabi ko, si Barber ay isang serial child rapist. Ayokong isipin kung paano o saan niya ito nakuha."
  "Ano ang pangalan ng huling biktima ni Barber?"
  "Julianne." Nangangatog ang boses ni Longo. Inilatag ni Byrne ang ilang kagamitan sa mesa at naghintay. "Julianne Weber."
  "Nasundan mo na ba ito?"
  Tumango siya. "Ilang taon na ang nakalilipas, nadaanan ko ang bahay nila, na naka-park sa kabilang kalye. Nakita ko si Julianna habang paalis na siya papunta sa paaralan. Mukha siyang normal-kahit papaano, sa paningin ng mundo, mukha siyang normal-pero nakikita ko ang lungkot na ito sa bawat hakbang niya."
  Nakita ni Byrne na malapit nang matapos ang usapang ito. Tinipon niya ang mga litrato, ang kanyang amerikana, at mga guwantes. "Naaawa ako kay Walt. Isa siyang mabuting tao."
  "Siya ang trabahong iyon," sabi ni Longo. "Hindi ako nakapunta sa party. Hindi man lang ako nakapunta..." Naghari ang emosyon nang ilang sandali. "Nasa San Diego ako. Ang anak kong babae ay nagkaroon ng isang maliit na batang babae. Ang aking unang apo."
  "Binabati kita," sabi ni Byrne. Pagkasabi niya noon-kahit taos-puso-parang wala itong laman. Inubos ni Longo ang kanyang baso. Sumunod naman si Byrne, tumayo, at nagbihis ng kanyang amerikana.
  "Iyon ang puntong karaniwang sinasabi ng mga tao, 'Kung mayroon pa akong ibang magagawa, tumawag ka lang, huwag kang mag-atubiling,'" sabi ni Longo. "Tama?"
  "Sa tingin ko," sagot ni Byrne.
  "Gawan mo naman ako ng pabor."
  "Oo naman."
  "Pagdududa."
  Ngumiti si Byrne. "Mabuti."
  Nang tumalikod na si Byrne para umalis, inilagay ni Longo ang isang kamay sa balikat niya. "May iba pa."
  "Sige."
  "Sabi ni Walt malamang may nakita ako noong mga oras na iyon, pero kumbinsido ako."
  Pinagsalikop ni Byrne ang kanyang mga braso at naghintay.
  "Ang disenyo ng mga kutsilyo," sabi ni Longo. "Ang mga sugat sa dibdib ni Joseph Barber."
  "Kumusta naman sila?"
  "Hindi ako sigurado hanggang sa makita ko ang mga litrato ng post-mortem. Pero sigurado akong hugis letrang C ang mga sugat."
  "Ang letrang C?"
  Tumango si Longo at nagsalin ng isa pang inumin. Naupo siya sa kanyang mesa. Opisyal nang tapos ang usapan.
  Muling nagpasalamat si Byrne sa kanya. Habang paakyat siya, nakita niya si Denise Longo na nakatayo sa tuktok ng hagdan. Inihatid siya nito hanggang sa pinto. Mas malamig ang dating nito sa kanya kaysa noong dumating ito.
  Habang umiinit ang kanyang sasakyan, tiningnan ni Byrne ang litrato. Marahil sa hinaharap, marahil sa malapit na hinaharap, may mangyayari sa kanya na katulad ng kay Lavender Bear. Naisip niya kung siya ba, tulad ni John Longo, ay may lakas ng loob na umalis.
  OceanofPDF.com
  78
  Hinalughog ni Jessica ang bawat pulgada ng baul, binubuklat ang bawat magasin. Wala nang iba pa. Nakakita siya ng ilang naninilaw na mga recipe, ilang mga pattern ni McCall. Nakakita siya ng isang kahon ng maliliit na tasa na nakabalot sa papel. Ang pambalot ng dyaryo ay may petsang Marso 22, 1950. Bumalik siya sa briefcase.
  Sa likod ng libro ay isang pahina na naglalaman ng napakaraming nakapangingilabot na mga drowing-mga pagbigti, mga pagputol ng bahagi ng katawan, pagkatanggal ng laman-loob, mga paghiwa-hiwalay ng mga bahagi-mga sulat-kamay ng mga bata at lubhang nakakagambala ang nilalaman.
  Bumalik si Jessica sa unang pahina. Isang balita tungkol sa mga pagpatay kina Annemarie DiCillo at Charlotte Waite. Nabasa rin ito ni Nikki.
  "Sige," sabi ni Nikki. "Tatawagan ko. Kailangan natin ng mga pulis dito. Nagustuhan ni Walt Brigham kung sino man ang nakatira dito sa kaso ni Annemarie DiCillo, at mukhang tama siya. Diyos na lang ang bahala kung ano pa ang makikita natin dito."
  Iniabot ni Jessica kay Nikki ang kanyang telepono. Ilang sandali pa, matapos subukan at walang signal sa basement, umakyat si Nikki sa hagdan at lumabas.
  Bumalik si Jessica sa mga kahon.
  Sino ang nakatira rito? Nagtataka siya. Nasaan na kaya ang taong iyon ngayon? Sa isang maliit na bayan na tulad nito, kung narito pa ang taong iyon, tiyak na malalaman ng mga tao. Hinalungkat ni Jessica ang mga kahon sa sulok. Marami pa ring lumang dyaryo, ang ilan ay nasa wikang hindi niya matukoy, marahil ay Dutch o Danish. May mga inaamag na board game, nabubulok sa kanilang inaamag na mga kahon. Wala nang nabanggit pa tungkol sa kaso ni Annemarie DiCillo.
  Binuksan niya ang isa pang kahon, ang isa ay hindi gaanong luma kumpara sa iba. Sa loob ay mga pahayagan at magasin mula sa mga mas bagong isyu. Sa ibabaw ay ang isyu ng Amusement Today para sa isang taon, isang publikasyong pangkalakalan na sumasaklaw sa industriya ng amusement park. Binuksan ni Jessica ang kahon. Natagpuan niya ang isang plake ng address. Si M. Damgaard.
  Ito ba ang pumatay kay Walt Brigham? Pinunit ni Jessica ang etiketa at isinilid sa kanyang bulsa.
  Kinakaladkad niya ang mga kahon patungo sa pinto nang may isang ingay na pumigil sa kanya. Noong una, parang langitngit ng mga tuyong troso na kasabay ng hangin ang tunog nito. Narinig niya muli ang tunog ng luma at uhaw na kahoy.
  - Nikki?
  Wala.
  Aakyat na sana si Jessica sa hagdan nang marinig niya ang mabilis na papalapit na mga yabag. Mga tumatakbong yabag, na nababalot ng niyebe. Pagkatapos ay narinig niya ang maaaring pagpupumiglas, o marahil si Nikki na may binubuhat. Pagkatapos ay isa pang tunog. Pangalan niya?
  Tinawagan ba siya ni Nikki?
  "Nikki?" tanong ni Jessica.
  Katahimikan.
  - Nagkaroon ka ng koneksyon kay...
  Hindi natapos ni Jessica ang tanong niya. Sa sandaling iyon, sumara nang padabog ang mabibigat na pinto ng silong, at maririnig ang malakas na tunog ng kahoy na kumakalabog sa malamig na mga dingding na bato.
  Pagkatapos ay may narinig si Jessica na mas nakakatakot pa.
  Ang malalaking pinto ay sinigurado gamit ang isang crossbar.
  Sa labas.
  OceanofPDF.com
  79
  Naglakad-lakad si Byrne sa paradahan ng Roundhouse. Hindi niya naramdaman ang lamig. Iniisip niya si John Longo at ang kwento nito.
  Sinubukan niyang patunayan na si Barber ay pinatay ng isang vigilante. Hindi siya kailanman nakakuha ng anumang atensyon.
  Kung sino man ang nagpadala kay Byrne ng mga litrato-malamang na si Walt Brigham-ay gumagawa ng parehong argumento. Kung hindi, bakit lahat ng bagay sa mga litrato ay kulay lavender? Tiyak na isa itong uri ng calling card na iniwan ng isang vigilante, isang personal na ugnayan mula sa isang lalaking nagkusa na lipulin ang mga lalaking gumawa ng karahasan laban sa mga batang babae at kabataang babae.
  May pumatay sa mga suspek na ito bago pa man sila makapagsampa ng kaso ang mga pulis.
  Bago umalis sa Northeast, tinawagan ni Byrne ang Records. Hiniling niya na lutasin nila ang lahat ng hindi nalutas na mga pagpatay mula sa nakalipas na sampung taon. Humingi rin siya ng cross-reference gamit ang search term na "lavender."
  Naisip ni Byrne si Longo, na nagkukubli sa kanyang silong, gumagawa ng mga bahay-ibon, at iba pang mga bagay. Sa labas ng mundo, mukhang kuntento si Longo. Ngunit nakakakita si Byrne ng multo. Kung titingnan niyang mabuti ang mukha nito sa salamin-at mas madalang na niya itong gawin nitong mga nakaraang araw-malamang makikita niya ito sa kanyang sarili.
  Nagsisimula nang magmukhang maganda ang bayan ng Meadville.
  Nagbago ng pananaw si Byrne, iniisip ang kaso. Ang kanyang kaso. Ang River Murders. Alam niyang kailangan niyang gibain ang lahat at buuin ito mula sa simula. Nakatagpo na siya ng mga psychopath na tulad nito dati, mga mamamatay-tao na ginagaya ang kanilang mga sarili sa nakikita nating lahat at binabalewala araw-araw.
  Si Lisette Simon ang una. O kahit papaano, iyon ang kanilang inakala. Isang apatnapu't isang taong gulang na babae na nagtrabaho sa isang ospital para sa mga may sakit sa pag-iisip. Marahil doon nagsimula ang mamamatay-tao. Marahil ay nakilala niya si Lisette, nakatrabaho ito, at nakatuklas ng isang bagay na nagpasiklab ng galit na ito.
  Ang mga compulsive killer ay nagsisimula ng kanilang buhay malapit sa kanilang tahanan.
  Nasa mga pagbasa ng computer ang pangalan ng mamamatay-tao.
  Bago pa makabalik si Byrne sa Roundhouse, nakaramdam siya ng presensya sa malapit.
  "Kevin."
  Lumingon si Byrne. Si Vincent Balzano iyon. Sila ni Byrne ay nagtrabaho sa isang detalye ilang taon na ang nakalilipas. Nakita niya si Vincent, siyempre, sa maraming kaganapan ng pulisya kasama si Jessica. Gusto siya ni Byrne. Ang alam niya tungkol kay Vincent mula sa kanyang trabaho ay medyo kakaiba ito, inilagay niya ang kanyang sarili sa panganib nang higit sa isang beses para iligtas ang isang kapwa opisyal, at medyo mainitin ang ulo. Hindi gaanong naiiba kay Byrne mismo.
  "Kumusta, Vince," sabi ni Byrne.
  "Kausap mo ba si Jess ngayon?"
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Kumusta ka?"
  "Nag-iwan siya sa akin ng mensahe kaninang umaga. Buong araw akong nasa labas. Isang oras ko lang natanggap ang mga mensahe."
  - Nag-aalala ka ba?
  Tumingin si Vincent kay Roundhouse, pagkatapos ay bumalik kay Byrne. "Oo. Ako."
  "Ano ang laman ng mensahe niya?"
  "Sabi niya papunta raw sila ni Nikki Malone sa Berks County," sabi ni Vincent. "Wala sa duty si Jess. At ngayon, hindi ko na siya maabutan. Alam mo ba kung saan sa Berks?"
  "Hindi," sabi ni Byrne. "Nasubukan mo na ba ang cellphone niya?"
  "Oo," sabi niya. "Natatanggap ko ang voicemail niya." Sandaling umiwas ng tingin si Vincent, pagkatapos ay ibinalik ang tingin. "Anong ginagawa niya sa Berks? Nagtatrabaho ba siya sa gusali ninyo?"
  Umiling si Byrne. "Inaasikaso niya ang kaso ni Walt Brigham."
  "Ang kaso ni Walt Brigham? Anong nangyayari?"
  "Hindi ako sigurado."
  "Ano ang isinulat niya noong nakaraan?"
  "Tingnan natin."
  
  
  
  Pagbalik sa homicide desk, inilabas ni Byrne ang file na naglalaman ng Walt Brigham murder file. Nag-scroll siya papunta sa pinakahuling entry. "Galing ito kagabi," aniya.
  Ang file ay naglalaman ng mga photocopy ng dalawang litrato, sa magkabilang panig-mga itim-at-puting litrato ng isang lumang bahay na bato sa bukid. Mga duplikado ang mga ito. Sa likod ng isa ay may limang numero, dalawa sa mga ito ay natatakpan ng tila pinsala mula sa tubig. Sa ilalim, gamit ang pulang panulat at kursibo, isang sulat na kilala ng dalawang lalaki bilang kay Jessica, ay ang sumusunod:
  195-/Berks County/hilaga ng French Creek?
  "Sa tingin mo ba pumunta siya rito?" tanong ni Vincent.
  "Hindi ko alam," sabi ni Byrne. "Pero kung nakasaad sa voicemail niya na papunta siya sa Berks kasama si Nikki, malaki ang posibilidad."
  Kinuha ni Vincent ang kanyang cellphone at tinawagan muli si Jessica. Wala. Sandaling tila itatapon na ni Vincent ang telepono sa bintana. Isang nakasarang bintana. Alam ni Byrne ang pakiramdam na iyon.
  Inilagay ni Vincent ang kanyang cellphone sa kanyang bulsa at nagtungo sa pinto.
  "Saan ka pupunta?" tanong ni Byrne.
  - Pupunta ako roon.
  Kumuha si Byrne ng litrato ng bahay sa bukid at itinago ang folder. "Sasamahan kita."
  "Hindi mo kailangang gawin."
  Tinitigan siya ni Byrne. "Paano mo nalaman 'yan?"
  Nag-atubili sandali si Vincent, pagkatapos ay tumango. "Tara na."
  Halos tumakbo sila papunta sa kotse ni Vincent-isang ganap na naibalik na 1970 Cutlass S. Nang sumakay na si Byrne sa passenger seat, hingal na hingal na siya. Mas maayos na ang kondisyon ni Vincent Balzano.
  Binuksan ni Vincent ang asul na ilaw sa dashboard. Pagdating nila sa Schuylkill Expressway, walumpung milya kada oras na ang kanilang takbo.
  OceanofPDF.com
  80
  Halos kumpleto na ang dilim. Manipis na hibla lamang ng malamig na liwanag ng araw ang tumagos sa isang siwang ng pinto ng silong.
  Ilang beses na tumawag si Jessica, nakikinig. Katahimikan. Walang laman, katahimikan sa nayon.
  Idiniin niya ang balikat niya sa halos pahalang na pinto at itinulak ito.
  Wala.
  Ikiniling niya ang kanyang katawan para mapakinabangan ang leverage at sinubukang muli. Hindi pa rin gumagalaw ang mga pinto. Tumingin si Jessica sa pagitan ng dalawang pinto. Nakita niya ang isang madilim na guhit sa gitna, na nagpapahiwatig na ang apat-por-apat na crossbar ay nakalagay na sa lugar. Malinaw na hindi kusang sumara ang pinto.
  May naroon. May nag-usad ng baras sa pinto.
  Nasaan si Nikki?
  Tumingin si Jessica sa paligid ng silong. Isang lumang kalaykay at isang pala na may maikling hawakan ang nakasabit sa isang dingding. Hinawakan niya ang kalaykay at sinubukang itulak ang hawakan sa pagitan ng mga pinto. Hindi ito gumana.
  Pumasok siya sa isa pang silid at namangha sa makapal na amoy ng amag at mga daga. Wala siyang nakita. Walang mga kagamitan, walang mga pingga, walang mga martilyo o lagari. At nagsimulang magdilim ang Maglight. Isang pares ng ruby na kurtina ang nakasabit sa dulong dingding, ang panloob na dingding. Naisip niya kung patungo ba ang mga ito sa isa pang silid.
  Pinunit niya ang mga kurtina. Isang hagdan ang nakatayo sa sulok, nakakabit sa pader na bato gamit ang mga turnilyo at ilang bracket. Itinapat niya ang flashlight sa kanyang palad, at nakakuha ng ilang lumens ng dilaw na liwanag. Itinapat niya ang sinag sa kisame na natatakpan ng sapot ng gagamba. Doon, sa kisame, ang pintuan sa harap. Mukhang hindi ito nagamit nang maraming taon. Tinantya ni Jessica na malapit na siya ngayon sa gitna ng bahay. Pinunasan niya ang ilang uling mula sa hagdan, pagkatapos ay sinubukan ang unang baitang. Lumangitngit ito sa ilalim ng kanyang bigat, ngunit kapit pa rin. Pinagdikit niya ang Maglite at nagsimulang umakyat sa hagdan. Itinulak niya ang pintong kahoy at ginantimpalaan ng alikabok sa kanyang mukha.
  "Pwede ba!"
  Humakbang pabalik si Jessica sa sahig, pinunasan ang uling sa kanyang mga mata, at dumura nang ilang beses. Hinubad niya ang kanyang amerikana at itinapon ito sa kanyang ulo at balikat. Nagsimula siyang umakyat muli sa hagdan. Sa isang iglap, inakala kong malapit nang mabali ang isa sa mga baitang. Bahagya itong nabasag. Inilipat niya ang kanyang mga paa at bigat ng katawan sa gilid ng mga baitang, inihanda ang sarili. Sa pagkakataong ito, nang itulak niya ang pinto sa itaas, inikot niya ang kanyang ulo. Lumipat ang kahoy. Hindi ito nakapako, at walang mabigat dito.
  Sinubukan niya ulit, sa pagkakataong ito ay ginamit ang lahat ng kanyang lakas. Bumagsak ang pinto sa harap. Habang dahan-dahang itinataas ito ni Jessica, sinalubong siya ng manipis na sinag ng araw. Itinulak niya nang tuluyan ang pinto, at bumagsak ito sa sahig ng silid sa itaas. Kahit na makapal at luma na ang hangin sa bahay, tinanggap niya ito. Huminga siya nang malalim nang ilang beses.
  Hinubad niya ang amerikana sa kanyang ulo at isinuot itong muli. Tumingala siya sa kisameng may biga ng lumang bahay sa bukid. Naisip niyang lumabas siya sa isang maliit na pantry malapit sa kusina. Huminto siya at nakinig. Ang tunog lang ng hangin ang naririnig. Ibinulsa niya ang Maglite, inilabas ang kanyang baril, at nagpatuloy sa pag-akyat sa hagdan.
  Ilang segundo ang lumipas, pumasok si Jessica sa pintuan at pumasok sa bahay, nagpapasalamat na malaya mula sa mapang-aping kapaligiran ng mamasa-masang silong. Dahan-dahan siyang umikot ng 360 degrees. Halos mawalan siya ng hininga sa kanyang nakita. Hindi lang basta-basta siyang pumasok sa isang lumang bahay sa bukid.
  Pumasok siya sa isa pang siglo.
  OceanofPDF.com
  81
  Mabilis na narating nina Byrne at Vincent ang Berks County, salamat sa makapangyarihang sasakyan ni Vincent at sa kakayahan nitong maniobrahin ang highway sa gitna ng malakas na bagyo ng niyebe. Matapos maging pamilyar sa mga pangkalahatang hangganan ng 195 ZIP code, natagpuan nila ang kanilang sarili sa bayan ng Robeson.
  Nagmaneho sila patimog sa isang kalsadang may dalawang linya. Nagkalat ang mga bahay dito, wala ni isa sa mga ito ang kahawig ng liblib na lumang bahay-bukid na kanilang hinahanap. Pagkatapos ng ilang minutong paghahanap, may nakasalubong silang lalaking nagpapala ng niyebe malapit sa kalye.
  Isang lalaking nasa huling bahagi ng kanyang mga sisenta ang naglilinis ng dalisdis ng isang driveway na tila mahigit limampung talampakan ang haba.
  Huminto si Vincent sa kabilang kalye at ibinaba ang bintana. Ilang segundo ang lumipas, nagsimulang umulan ng niyebe sa loob ng kotse.
  "Hello," sabi ni Vincent.
  Tumingala ang lalaki mula sa kanyang trabaho. Mukha siyang suot ang lahat ng damit na pag-aari niya: tatlong amerikana, dalawang sombrero, tatlong pares ng guwantes. Ang kanyang mga bandana ay hinabi, gawang-bahay, kulay bahaghari. May balbas siya; ang kanyang uban ay tinirintas. Isang dating flower child. "Magandang hapon, binata."
  - Hindi mo naman ginalaw lahat ng ito, 'di ba?
  Tumawa ang lalaki. "Hindi, ginawa iyon ng dalawa kong apo. Pero wala silang natatapos."
  Ipinakita sa kanya ni Vincent ang isang litrato ng isang bahay sa bukid. "Parang pamilyar ba sa iyo ang lugar na ito?"
  Dahan-dahang tumawid ang lalaki sa kalsada. Tinitigan niya ang larawan, pinahahalagahan ang gawaing nagawa niya. "Hindi. Pasensya na."
  "May nakita ka bang dalawa pang detektib na pulis na pumasok ngayon? Dalawang babae na nakasakay sa Ford Taurus?"
  "Hindi po, ginoo," sabi ng lalaki. "Hindi ko masasabing oo. Tatandaan ko po iyon."
  Nag-isip sandali si Vincent. Itinuro niya ang interseksyon sa unahan. "Mayroon ba rito?"
  "Double K Auto lang ang naroon," aniya. "Kung may naligaw o naghahanap ng direksyon, sa palagay ko ay doon sila maaaring huminto."
  "Salamat po, ginoo," sabi ni Vincent.
  "Pakiusap, binata. Kapayapaan."
  "Huwag mo masyadong pagtrabahuhan 'yan," sigaw ni Vincent sa kanya, sabay bukas ng transmisyon. "Niyebe lang 'yan. Mawawala rin 'yan pagdating ng tagsibol."
  Tumawa ulit ang lalaki. "Isa itong trabahong walang pasasalamat," sabi niya, sabay lakad pabalik sa kabilang kalye. "Pero may dagdag akong karma."
  
  
  
  Ang DOUBLE K AUTO ay isang sira-sirang gusali na gawa sa corrugated steel, na nakatalikod sa kalsada. Nagkalat ang mga abandonadong kotse at mga piyesa ng sasakyan sa buong lugar nang isang-kapat na milya sa lahat ng direksyon. Mukha itong isang topiary na natatakpan ng niyebe ng mga dayuhang nilalang.
  Pumasok sina Vincent at Byrne sa establisyimento pagkalipas ng alas-singko.
  Sa loob, sa likod ng isang malaki at madilim na lobby, may isang lalaking nakatayo sa counter na nagbabasa ng Hustler. Hindi niya sinubukang itago ito o itago sa mga potensyal na customer. Mga trenta anyos siya, may mamantikang blond na buhok at maruming garage overalls. Kyle ang nakasulat sa name tag niya.
  "Kumusta ka na?" tanong ni Vincent.
  Mahusay ang pagtanggap. Mas malapit sa lamig. Hindi umimik ang lalaki.
  "Ayos lang din ako," sabi ni Vincent. "Salamat sa pagtatanong." Itinaas niya ang kanyang badge. "Iniisip ko kung-"
  "Hindi kita matutulungan."
  Natigilan si Vincent, hawak ang kanyang badge. Sumulyap siya kay Byrne at pagkatapos ay bumalik kay Kyle. Nanatili siya sa posisyong iyon nang ilang sandali, pagkatapos ay nagpatuloy.
  "Iniisip ko lang kung may dalawa pang pulis na huminto rito kanina. Dalawang babaeng detektib mula sa Philadelphia."
  "Hindi kita matutulungan," ulit ng lalaki, sabay balik sa kaniyang magasin.
  Huminga nang maikli at mabilis si Vincent, parang isang taong naghahandang magbuhat ng mabigat na bagay. Humakbang siya palapit, tinanggal ang kanyang badge, at hinila ang laylayan ng kanyang amerikana. "Sinasabi mong hindi huminto rito ang dalawang pulis ng Philadelphia kanina. Tama ba?"
  Kumunot ang noo ni Kyle na parang medyo may diperensya sa pag-iisip. "Ako ang ikakasal. May healing pub ka ba?"
  Sumulyap si Vincent kay Byrne. Alam niyang hindi mahilig magbiro si Byrne tungkol sa mga may kapansanan sa pandinig. Nanatiling kalmado si Byrne.
  "Sa huling pagkakataon, habang magkaibigan pa tayo," sabi ni Vincent. "May dalawang babaeng detektib ba mula sa Philadelphia na huminto rito ngayon para maghanap ng bahay sa bukid? Oo o hindi?"
  "Wala akong alam diyan, pare," sabi ni Kyle. "Magandang gabi."
  Tumawa si Vincent, na sa mga sandaling iyon ay mas nakakatakot pa kaysa sa kanyang ungol. Hinaplos niya ang kanyang buhok, sa kanyang baba. Luminga-linga siya sa paligid ng lobby. Napadpad ang kanyang tingin sa isang bagay na nakakuha ng kanyang atensyon.
  "Kevin," sabi niya.
  "Ano?"
  Itinuro ni Vincent ang pinakamalapit na basurahan. Tumingin si Byrne.
  Doon, sa ibabaw ng isang pares ng mamantikang kahon ng Mopar, nakapatong ang isang business card na may pamilyar na logo-nakaukit na itim na font at puting card stock. Ito ay kay Detective Jessica Balzano ng Homicide Division ng Philadelphia Police Department.
  Napabalikwas si Vincent. Nakatayo pa rin si Kyle sa counter, nanonood. Pero ang magasin niya ay nakakalat na ngayon sa sahig. Nang mapagtanto ni Kyle na hindi pa sila aalis, gumapang siya sa ilalim ng counter.
  Sa sandaling iyon, nakakita si Kevin Byrne ng isang bagay na hindi kapani-paniwala.
  Tumakbo si Vincent Balzano patawid ng silid, tumalon sa counter, at hinawakan sa leeg ang blond na lalaki, at ibinalik ito sa counter. Natapon ang mga oil filter, air filter, at spark plug.
  Tila nangyari ang lahat sa loob ng wala pang isang segundo. Malabo ang isip ni Vincent.
  Sa isang mabilis na galaw, mahigpit na hinawakan ni Vincent ang lalamunan ni Kyle gamit ang kaliwang kamay, hinugot ang kanyang sandata, at itinutok ito sa kurtinang may mantsa ng lupa na nakasabit sa pintuan, malamang na patungo sa likurang silid. Ang tela ay parang dating kurtina para sa shower, bagaman nagdududa si Byrne na pamilyar si Kyle sa konseptong iyon. Ang totoo, may nakatayo sa likod ng kurtina. Nakita rin sila ni Byrne.
  "Lumabas ka rito," sigaw ni Vincent.
  Wala. Walang gumagalaw. Itinutok ni Vincent ang baril niya sa kisame. Nagpaputok siya. Nabingi ang kanyang mga tainga dahil sa pagsabog. Itinutok niya ang baril pabalik sa kurtina.
  "Ngayon na!"
  Ilang segundo ang lumipas, isang lalaki ang lumabas mula sa likurang silid, ang mga braso ay nasa tagiliran. Siya ang kakambal ni Kyle. Ang nakasulat sa name tag niya ay "KIT."
  "Detektib?" tanong ni Vincent.
  "Nasa kanya na ako," sagot ni Byrne. Tumingin siya kay Keith, at tama na iyon. Natigilan ang lalaki. Hindi na kinailangang bumunot ng sandata si Byrne. Pero.
  Itinuon ni Vincent ang buong atensyon kay Kyle. "Kaya, mayroon kang dalawang segundo para magsimulang magsalita, Jethro." Itinutok niya ang baril sa noo ni Kyle. "Hindi. Gawin mo kahit isang segundo lang."
  - Hindi ko alam kung ano ang...
  "Tingnan mo ako sa mga mata ko at sabihin mong hindi ako baliw." Hinigpitan ni Vincent ang kapit sa lalamunan ni Kyle. Naging kulay olive green ang lalaki. "Sige, ituloy mo."
  Kung tutuusin, ang pagsakal sa isang lalaki at pag-asang magsasalita ito ay malamang na hindi ang pinakamahusay na paraan ng pagtatanong. Ngunit sa ngayon, hindi lahat ng bagay ay isinasaalang-alang ni Vincent Balzano. Isa lang.
  Iniba ni Vincent ang bigat niya at itinulak si Kyle papunta sa semento, dahilan para mawalan siya ng hangin sa baga. Natumba niya ang lalaki sa singit.
  "Nakikita kong gumagalaw ang mga labi mo, pero wala akong naririnig." Pinisil ni Vincent ang lalamunan ng lalaki. Dahan-dahan. "Magsalita ka. Ngayon na."
  "Sila... nandito sila," sabi ni Kyle.
  "Kailan?"
  "Bandang tanghali."
  "Saan sila nagpunta?"
  - Hindi ko... Hindi ko alam.
  Idiniin ni Vincent ang dulo ng baril niya sa kaliwang mata ni Kyle.
  "Teka! Hindi ko talaga alam, hindi ko alam, hindi ko alam!"
  Huminga nang malalim si Vincent, kinakalma ang sarili. Tila hindi ito nakatulong. "Nang umalis sila, saan sila nagpunta?"
  "Timog," pilit na sabi ni Kyle.
  "Ano ang nasa ibaba?"
  "Doug. Siguro doon sila nagpunta."
  - Ano ba ang ginagawa ni Doug?
  "Spirit-snack bar".
  Binunot ni Vincent ang kanyang sandata. "S-salamat, Kyle."
  Pagkalipas ng limang minuto, nagmaneho patimog ang dalawang detektib. Ngunit bago pa man nila hinalughog ang bawat pulgadang parisukat ng Double K-Auto. Wala nang ibang palatandaan na nagtagal doon sina Jessica at Nikki.
  OceanofPDF.com
  82
  Hindi na makapaghintay si Roland. Isinuot niya ang kanyang mga guwantes at isang niniting na sumbrero. Ayaw niyang maglakad-lakad nang walang imik sa kagubatan sa gitna ng pagbagsak ng niyebe, ngunit wala siyang ibang magawa. Sinulyapan niya ang gauge ng gasolina. Ang van ay tumatakbo nang nakabukas ang heater simula nang huminto sila. Wala pang isang-walo ng tangke ang natitira sa kanila.
  "Maghintay ka rito," sabi ni Roland. "Hahanapin ko si Sean. Hindi na ako magtatagal."
  Pinagmasdan siya ni Charles nang may matinding takot sa mga mata. Maraming beses na itong nakita ni Roland noon. Hinawakan niya ang kamay nito.
  "Babalik ako," sabi niya. "Pangako."
  Lumabas si Roland ng van at isinara ang pinto. Dumulas si Snow mula sa bubong ng kotse, pinupunasan ang kanyang mga balikat. Umiling siya, tumingin sa bintana, at kumaway kay Charles. Kumaway din si Charles pabalik.
  Naglakad si Roland sa eskinita.
  
  
  
  Tila magkakasunod ang hanay ng mga puno. Halos limang minuto nang naglalakad si Roland. Hindi niya natagpuan ang tulay na binanggit ni Sean, o anumang bagay. Lumingon siya nang ilang beses, inaanod sa gitna ng niyebe. Nalilito siya.
  "Sean?" sabi niya.
  Katahimikan. Isa lamang walang laman na puting kagubatan.
  "Sean!"
  Walang sumagot. Ang tunog ay nababalot ng pagbagsak ng niyebe, nawalan ng malay dahil sa mga puno, at nilamon ng dilim. Nagpasya si Roland na bumalik. Hindi siya nakadamit nang maayos para dito, at hindi ito ang kanyang mundo. Babalik siya sa van at hihintayin si Sean doon. Tumingin siya sa ibaba. Halos natakpan na ng meteor shower ang kanyang sariling mga bakas. Tumalikod siya at naglakad nang mabilis hangga't maaari pabalik sa daan na kanyang dinaanan. O iyon ang naisip niya.
  Habang pabalik siya, biglang lumakas ang hangin. Tumalikod si Roland sa bugso ng hangin, tinakpan ang kanyang mukha ng kanyang bandana, at hinintay itong humupa. Nang humupa ang tubig, tumingala siya at nakita ang isang makitid na clearing sa gitna ng mga puno. Isang bahay na bato ang nakatayo roon, at sa di-kalayuan, mga isang-kapat na milya ang layo, natanaw niya ang isang malaking bakod at isang bagay na parang galing sa isang amusement park.
  "Dinadaya siguro ako ng mga mata ko," naisip niya.
  Lumingon si Roland patungo sa bahay at biglang may narinig siyang ingay at galaw sa kanyang kaliwa-isang tunog ng pagkabali, mahina, hindi tulad ng mga sanga sa ilalim ng kanyang mga paa, mas parang telang nililipad ng hangin. Lumingon si Roland. Wala siyang nakita. Pagkatapos ay nakarinig siya ng isa pang tunog, mas malapit na ngayon. Itinapat niya ang kanyang flashlight sa mga puno at nakita ang isang madilim na anyo na nagbabago sa liwanag, isang bagay na bahagyang natatakpan ng mga puno ng pino dalawampung yarda sa unahan. Sa ilalim ng bumabagsak na niyebe, imposibleng matukoy kung ano ito.
  Hayop ba iyon? Isang uri ng senyales?
  Tao?
  Habang dahan-dahang lumalapit si Roland, napansin niya ang bagay. Hindi ito isang tao o isang palatandaan. Ito ay ang amerikana ni Sean. Ang amerikana ni Sean ay nakasabit sa isang puno, natatakpan ng sariwang niyebe. Ang kanyang bandana at guwantes ay nasa paanan.
  Wala na si Sean kahit saan.
  "Diyos ko," sabi ni Roland. "Diyos ko, hindi."
  Nag-atubili sandali si Roland, pagkatapos ay kinuha ang amerikana ni Sean at pinagpag ang niyebe mula rito. Noong una, inakala niyang nakasabit ang amerikana sa isang putol na sanga. Hindi naman pala. Tiningnan nang mas malapitan ni Roland. Ang amerikana ay nakasabit sa isang maliit na kutsilyong panulat na nakatusok sa balat ng puno. Sa ilalim ng amerikana ay may isang bagay na inukit-isang bagay na bilog, mga anim na pulgada ang diyametro. Itinapat ni Roland sa kanyang flashlight ang inukit.
  Mukha iyon ng buwan. Bagong gupit pa lang.
  Nagsimulang manginig si Roland. At wala itong kinalaman sa malamig na panahon.
  "Napakasarap, napakalamig dito," bulong ng isang boses sa hangin.
  Isang anino ang gumalaw sa halos dilim, pagkatapos ay naglaho, at nauwi sa patuloy na unos. "Sino ang nandyan?" tanong ni Roland.
  "Ako si Moon," may bulong mula sa likuran niya.
  "SINO?" Mahina at takot ang boses ni Roland. Nahihiya siya.
  - At ikaw ang Yeti.
  Nakarinig si Roland ng nagmamadaling mga yabag. Huli na ang lahat. Nagsimula siyang manalangin.
  Kasabay ng isang puting pagbagsak ng niyebe, nagdilim ang mundo ni Roland Hanna.
  OceanofPDF.com
  83
  Idiniin ni Jessica ang sarili sa pader, nakataas ang baril sa harap niya. Nasa maikling pasilyo siya sa pagitan ng kusina at sala ng bahay-bukid. Mabilis na dumaloy ang adrenaline sa kanyang katawan.
  Mabilis niyang nilinis ang kusina. Ang silid ay may iisang mesang kahoy at dalawang upuan. Natatakpan ng mga bulaklak na wallpaper ang mga puting baras ng upuan. Walang laman ang mga kabinet. Isang lumang kalan na bakal ang nakatayo roon, malamang na hindi nagamit nang maraming taon. Isang makapal na patong ng alikabok ang natatakpan ang lahat. Parang pagbisita sa isang museo na nakalimutan na ng panahon.
  Habang naglalakad si Jessica sa pasilyo patungo sa sala, pinakinggan niya ang anumang senyales ng presensya ng ibang tao. Ang tanging naririnig niya ay ang pagtibok ng sarili niyang pulso sa kanyang mga tainga. Hiniling niya na sana ay may Kevlar vest siya, sana ay may suporta. Wala siyang alinman sa mga ito. May sadyang nagkulong sa kanya sa silong. Kinailangan niyang ipagpalagay na si Nikki ay nasugatan o labag sa kanyang kalooban.
  Naglakad si Jessica papunta sa kanto, tahimik na nagbilang hanggang tatlo, pagkatapos ay tumingin sa sala.
  Mahigit sampung talampakan ang taas ng kisame, at isang malaking pugon na bato ang nakapatong sa kabilang pader. Ang mga sahig ay mga lumang tabla. Ang mga dingding, na matagal nang inaamag, ay dating pininturahan ng pinturang pangkalsipika. Sa gitna ng silid ay nakatayo ang isang sofa na may medalyon sa likod, na nababalutan ng berdeng pelus na pinaputi ng araw, istilong Victorian. Sa tabi nito ay nakatayo ang isang bilog na bangkito. Nakapatong dito ang isang librong may balot na katad. Walang alikabok ang silid na ito. Ginagamit pa rin ang silid na ito.
  Habang papalapit siya, may nakita siyang maliit na butas sa kanang bahagi ng sofa, sa dulo malapit sa mesa. Kung sino man ang pumunta rito ay nakaupo sa dulong ito, marahil ay nagbabasa ng libro. Tumingala si Jessica. Walang mga ilaw sa kisame, walang mga de-kuryente, walang mga kandila.
  Sinuyod ni Jessica ang mga sulok ng silid; pawis ang kanyang likod kahit na malamig. Lumapit siya sa fireplace at inilagay ang kanyang kamay sa bato. Malamig noon. Ngunit sa rehas na bakal ay may mga labi ng isang bahagyang nasunog na dyaryo. Kinuha niya ang isang sulok at tiningnan ito. Ito ay may petsang tatlong araw na ang nakalipas. May isang taong pumunta rito kamakailan lamang.
  Katabi ng sala ay isang maliit na kwarto. Sumilip siya sa loob. May isang kama na pang-doble na may mahigpit na nakaunat na kutson, mga sapin sa kama, at isang kumot. Isang maliit na nightstand ang nagsilbing nightstand; dito nakapatong ang isang antigong suklay ng lalaki at isang eleganteng brush ng babae. Sumilip siya sa ilalim ng kama, pagkatapos ay pumunta sa aparador, huminga nang malalim, at binuksan ang pinto.
  Sa loob ay may dalawang gamit: isang maitim na suit ng lalaki at isang mahabang kremang bestida-parehong tila galing pa sa ibang panahon. Nakasabit ang mga ito sa mga hanger na pulang pelus.
  Itinago ni Jessica ang kanyang baril, bumalik sa sala, at sinubukang buksan ang pintuan sa harap. Naka-lock ito. May nakita siyang mga gasgas sa butas ng susi, matingkad na metal sa gitna ng kinakalawang na bakal. Kailangan niya ng susi. Nakikita rin niya kung bakit hindi niya makita ang mga bintana mula sa labas. Natatakpan ang mga ito ng lumang papel de liha. Nang tumingin nang malapitan, natuklasan niyang ang mga bintana ay nakahawak sa lugar ng dose-dosenang mga kinakalawang na turnilyo. Hindi na ito nabubuksan nang maraming taon.
  Tinawid ni Jessica ang sahig na matigas at lumapit sa sofa, ang kanyang mga yabag ay panay ang langitngit sa malawak na espasyo. Kinuha niya ang isang libro mula sa mesa. Nahirapan siyang huminga.
  Mga kwento ni Hans Christian Andersen.
  Bumagal ang oras, huminto.
  Lahat ng iyon ay konektado. Lahat ng iyon.
  Annemarie at Charlotte. Walt Brigham. Ang Mga Pagpatay sa Ilog-Lizette Simon, Christina Jakos, Tara Grendel. Isang lalaki ang may pananagutan sa lahat ng ito, at siya ay nasa bahay nito.
  Binuksan ni Jessica ang libro. Bawat kuwento ay may ilustrasyon, at ang bawat ilustrasyon ay ginawa sa parehong istilo ng mga drowing na matatagpuan sa mga katawan ng mga biktima-mga imahe ng buwan na gawa sa semilya at dugo.
  Sa buong libro ay may mga artikulo ng balita, na may iba't ibang kuwento. Isang artikulo, na may petsang isang taon na ang nakalilipas, ang nagsalaysay tungkol sa dalawang lalaking natagpuang patay sa isang kamalig sa Mooresville, Pennsylvania. Iniulat ng pulisya na sila ay nalunod at pagkatapos ay itinali sa mga sako ng tela ng sako. Isang ilustrasyon ang naglalarawan ng isang lalaking may karga na isang malaki at isang maliit na batang lalaki nang magkalayo ang haba.
  Ang susunod na artikulo, na isinulat walong buwan na ang nakalilipas, ay nagsalaysay ng kuwento ng isang matandang babae na sinakal at natagpuang nakasuksok sa isang bariles na oak sa kanyang ari-arian sa Shoemakersville. Ang ilustrasyon ay naglalarawan ng isang mabait na babae na may hawak na mga cake, pie, at cookies. Ang mga salitang "Tiya Millie" ay isinulat sa ilustrasyon gamit ang isang inosenteng kamay.
  Sa mga sumusunod na pahina ay may mga artikulo tungkol sa mga nawawalang tao-mga lalaki, babae, bata-bawat isa ay may kasamang eleganteng drowing, na bawat isa ay naglalarawan ng isang kuwento ni Hans Christian Andersen. "Munting Klaus at Malaking Klaus." "Sakit ng Ngipin ni Tiya." "Ang Lumilipad na Kaban." "Ang Reyna ng Niyebe."
  Sa dulo ng libro ay isang artikulo sa Daily News tungkol sa pagpatay kay Detective Walter Brigham. Katabi nito ay isang ilustrasyon ng isang sundalong gawa sa lata.
  Nakaramdam si Jessica ng matinding pagduduwal. Mayroon siyang aklat ng kamatayan, isang antolohiya ng mga pagpatay.
  Nakapaloob sa mga pahina ng libro ang isang kupas at may kulay na brochure na naglalarawan ng isang masayang mag-asawang bata sa isang maliit at matingkad na kulay na bangka. Ang brochure ay tila mula pa noong dekada 1940. Sa harap ng mga bata ay isang malaking eksibit, na nakalagay sa gilid ng burol. Ito ay isang libro, dalawampung talampakan ang taas. Sa gitna ng eksibit ay isang dalagang nakadamit bilang ang Little Mermaid. Sa itaas ng pahina, sa masayang pulang letra, ay nakasulat:
  
  Maligayang pagdating sa StoryBook River: Isang Mundo ng Pang-akit!
  
  Sa pinakadulo ng libro, nakakita si Jessica ng isang maikling artikulo sa balita. Ito ay labing-apat na taon na ang nakalilipas.
  
  O DENSE, Pa. (AP) - Pagkatapos ng halos anim na dekada, isang maliit na theme park sa timog-silangang Pennsylvania ang tuluyang magsasara kapag natapos na ang panahon ng tag-init. Sinabi ng pamilyang nagmamay-ari ng StoryBook River na wala silang planong muling paunlarin ang ari-arian. Sinabi ng may-ari na si Elisa Damgaard na ang kanyang asawang si Frederik, na lumipat sa Estados Unidos mula sa Denmark noong siya ay binata pa, ay nagbukas ng StoryBook River bilang isang parke ng mga bata. Ang parke mismo ay hinubog mula sa lungsod ng Odense sa Denmark, ang lugar ng kapanganakan ni Hans Christian Andersen, na ang mga kuwento at pabula ay nagbigay inspirasyon sa maraming atraksyon.
  
  Sa ibaba ng artikulo ay isang headline na kinuha mula sa isang obituary:
  
  
  
  ELIZA M. DAMGAARD, AMUSEMENT PARK OF THE RAS.
  
  
  
  Tumingin-tingin si Jessica para maghanap ng pangbasag sa mga bintana. Kinuha niya ang mesa sa dulo. May marmol itong takip, medyo mabigat. Bago pa siya makatawid sa silid, narinig niya ang kaluskos ng papel. Hindi. May mas malambot na bagay. Nakaramdam siya ng simoy ng hangin, na sa isang segundo ay lalong nagpalamig sa malamig na hangin. Pagkatapos ay nakita niya ito: isang maliit na kayumangging ibon ang dumapo sa sofa sa tabi niya. Wala siyang duda tungkol dito. Isa itong nightingale.
  "Ikaw ang aking Ice Dalaga."
  Boses iyon ng isang lalaki, isang boses na kilala niya ngunit hindi niya agad matukoy. Bago pa man makalingon si Jessica at mabunot ang kanyang sandata, inagaw ng lalaki ang mesa mula sa kanyang mga kamay. Itinama niya ito sa kanyang ulo, tumama sa kanyang sentido nang may puwersang nagdala ng isang sansinukob ng mga bituin.
  Ang sumunod na napansin ni Jessica ay ang basa at malamig na sahig ng sala. Naramdaman niya ang nagyeyelong tubig sa kanyang mukha. Natutunaw na ang niyebe. Ilang pulgada na lang ang layo ng sapatos pang-hiking ng mga lalaki sa kanyang mukha. Gumulong siya nang patihaya, habang unti-unting humihina ang liwanag. Hinawakan ng umaatake sa kanya ang kanyang mga binti at kinaladkad siya sa sahig.
  Ilang segundo pa ang lumipas, bago siya nawalan ng malay, nagsimulang kumanta ang lalaki.
  "Narito ang mga batang babae, bata at magaganda..."
  OceanofPDF.com
  84
  Patuloy na bumabagsak ang niyebe. Minsan kinailangan huminto nina Byrne at Vincent para hayaang dumaan ang mga alon. Ang mga ilaw na kanilang nakikita-minsan ay isang bahay, minsan ay isang negosyo-ay tila lumilitaw at nawawala sa puting hamog.
  Ang Cutlass ni Vincent ay ginawa para sa bukas na kalsada, hindi para sa mga liku-likong kalsada na nababalutan ng niyebe. Minsan ay tumatakbo ang mga ito sa bilis na limang milya kada oras, naka-full blast ang mga wiper ng windshield, at ang mga headlight ay hindi hihigit sa sampung talampakan ang layo.
  Nagmaneho sila sa bayan-bayan. Alas-sais ng gabi, napagtanto nilang wala nang pag-asa. Huminto si Vincent sa gilid ng kalsada at kinuha ang kanyang cellphone. Sinubukan niya ulit si Jessica. Natanggap niya ang voicemail nito.
  Tumingin siya kay Byrne, at ganoon din ang tingin ni Byrne sa kanya.
  "Anong gagawin natin?" tanong ni Vincent.
  Itinuro ni Byrne ang bintana sa gilid ng drayber. Lumingon si Vincent at tumingin.
  Tila biglang lumitaw ang karatula mula sa kung saan.
  LEGO ARC.
  
  
  
  Dalawang magkasintahan lang at ilang weytres na nasa katanghaliang gulang ang naroon. Karaniwan lang ang dekorasyon, parang sa maliit na bayan: mga mantel na may pulang checkered na disenyo, mga upuang may vinyl, isang sapot ng gagamba sa kisame, na puno ng puting maliliit na ilaw na pamasko. May apoy na nagliliyab sa pugon na bato. Ipinakita ni Vincent ang kanyang ID sa isa sa mga weytres.
  "Naghahanap kami ng dalawang babae," sabi ni Vincent. "Mga pulis. Maaaring huminto sila rito ngayon."
  Tiningnan ng weytres ang dalawang detektib nang may pagod na pag-aalinlangan.
  "Pwede ko bang makita ulit itong ID?"
  Huminga nang malalim si Vincent at iniabot ang kanyang pitaka. Sinuri niya itong mabuti nang mga tatlumpung segundo, pagkatapos ay ibinalik ito.
  "Oo. Nandito sila," sabi niya.
  Napansin ni Byrne na ganoon din ang hitsura ni Vincent. Isang naiinip na hitsura. Parang isang Double K Auto. Umasa si Byrne na hindi sisimulan ni Vincent na bugbugin ang mga animnapung taong gulang na weytres.
  "Anong oras ba?" tanong ni Byrne.
  "Siguro mga isang oras. Nakausap nila ang may-ari. Si Mr. Prentiss."
  - Nandito ba si Ginoong Prentiss ngayon?
  "Hindi," sabi ng weytres. "Natatakot akong kakaalis lang niya."
  Tumingin si Vincent sa kanyang relo. "Alam mo ba kung saan nagpunta ang dalawang babaeng iyon?" tanong niya.
  "Aba, alam ko na kung saan nila sinabing pupunta sila," sabi niya. "May maliit na tindahan ng mga gamit pang-sining sa dulo ng kalyeng ito. Pero sarado na ito ngayon."
  Tumingin si Byrne kay Vincent. Sabi ng mga mata ni Vincent: Hindi, hindi iyan totoo.
  At pagkatapos ay lumabas na siya ng pinto, isang malabong pangyayari muli.
  OceanofPDF.com
  85
  Nanlamig at namasa-masa si Jessica. Parang napuno ng basag na salamin ang ulo niya. Kumikirot ang sentido niya.
  Noong una, parang nasa loob siya ng boxing ring. Habang nag-i-sparring, ilang beses siyang natumba, at ang unang pakiramdam ay palaging parang natumba. Hindi sa canvas, kundi sa kalawakan. Pagkatapos ay dumating ang sakit.
  Wala siya sa ring. Masyadong malamig.
  Iminulat niya ang kanyang mga mata at dinama ang lupa sa paligid niya. Basang lupa, mga karayom ng pino, mga dahon. Napaupo siya, nang napakabilis. Nawalan ng balanse ang mundo. Napayuko siya hanggang sa kanyang siko. Pagkalipas ng halos isang minuto, tumingin siya sa paligid.
  Nasa kagubatan siya. May halos isang pulgada pa ngang naipon na niyebe sa kanya.
  Gaano na ako katagal dito? Paano ako napunta rito?
  Tumingin siya sa paligid. Walang bakas ng mga bakas. Natakpan ng malakas na ulan ng niyebe ang lahat. Mabilis na tumingin si Jessica sa sarili. Walang sira, tila walang sira.
  Bumaba ang temperatura; mas malakas ang ulan ng niyebe.
  Tumayo si Jessica, sumandal sa puno, at mabilis na nagbilang.
  Walang cellphone. Walang armas. Walang partner.
  Nikki.
  
  
  
  Alas-sais y medya nang tumigil ang pag-ulan ng niyebe. Ngunit madilim na, at hindi mahanap ni Jessica ang daan. Sa simula pa lang, hindi na siya eksperto sa paggawa ng mga bagay sa labas, ngunit ang kakaunting alam niya ay hindi niya magamit.
  Makapal ang kagubatan. Paminsan-minsan, pinipindot niya ang kanyang namamatay na Maglight, umaasang kahit papaano ay makakapag-isip-isip siya. Ayaw niyang sayangin ang kaunting baterya na mayroon siya. Hindi niya alam kung gaano siya katagal dito.
  Ilang beses siyang nawalan ng balanse sa nagyeyelong mga batong nakatago sa ilalim ng niyebe, paulit-ulit na nahuhulog sa lupa. Nagpasya siyang maglakad mula sa isang tigang na puno patungo sa isa pa, habang nakahawak sa mabababang sanga. Pinabagal nito ang kanyang pag-usad, ngunit hindi niya kinailangang baliin ang kanyang bukung-bukong o anumang mas malala pa.
  Pagkalipas ng halos tatlumpung minuto, huminto si Jessica. Akala niya ay may narinig siyang... isang sapa? Oo, tunog iyon ng umaagos na tubig. Pero saan iyon nanggagaling? Natukoy niya na ang tunog ay nagmumula sa isang maliit na burol sa kanyang kanan. Dahan-dahan siyang umakyat sa dalisdis at nakita ito. Isang makitid na sapa ang dumadaloy sa kagubatan. Hindi siya eksperto sa mga daluyan ng tubig, ngunit ang katotohanang gumagalaw ito ay may kahulugan. Hindi ba?
  Susundan niya ito. Hindi niya alam kung ito ba ay magdadala sa kanya sa mas malalim na bahagi ng kagubatan o mas malapit sa kabihasnan. Alinman dito, isa ang sigurado siya. Kailangan niyang lumipat. Kung mananatili siya sa isang lugar, na nakadamit nang ganito, hindi siya mabubuhay sa gabing iyon. Kumislap sa harap niya ang imahe ng nagyeyelong balat ni Christina Yakos.
  Mas hinigpitan niya ang pagkakasuot ng kanyang amerikana at sinundan ang agos.
  OceanofPDF.com
  86
  Ang galeriya ay tinatawag na "Art Ark." Patay ang mga ilaw sa tindahan, ngunit may ilaw sa bintana ng ikalawang palapag. Kumatok nang malakas si Vincent sa pinto. Maya-maya, isang boses ng babae, na nagmumula sa likod ng nakasarang kurtina, ang nagsabing, "Sarado na kami."
  "Kami ang mga pulis," sabi ni Vincent. "Kailangan ka naming makausap."
  Humiwalay ng ilang pulgada ang kurtina. "Hindi ka nagtatrabaho para kay Sheriff Toomey," sabi ng babae. "Tatawagan ko siya."
  "Pulis kami ng Philadelphia, ma'am," sabi ni Byrne, habang humahakbang sa pagitan ni Vincent at ng pinto. Mga isa o dalawang segundo na ang layo nila nang sipain ni Vincent ang pinto, kasama ang tila isang matandang babae sa likod nito. Itinaas ni Byrne ang kanyang badge. Tumagos ang kanyang flashlight sa salamin. Ilang segundo ang lumipas, bumukas ang mga ilaw sa tindahan.
  
  
  
  "Nandito sila kaninang hapon," sabi ni Nadine Palmer. Sa edad na animnapu, nakasuot siya ng pulang robe na terrycloth at Birkenstocks. Inalok niya silang dalawa ng kape, ngunit tumanggi sila. May telebisyon na nakabukas sa sulok ng tindahan, na nagpapalabas ng isa pang episode ng It's a Wonderful Life.
  "Mayroon silang larawan ng isang bahay sa bukid," sabi ni Nadine. "Sabi nila hinahanap nila iyon. Dinala sila roon ng pamangkin kong si Ben."
  "Ito ba ang bahay?" tanong ni Byrne, habang ipinapakita sa kanya ang litrato.
  "Ito na nga."
  - Nandito ba ngayon ang pamangkin mo?
  "Hindi. Bisperas ng Bagong Taon ngayon, binata. Kasama niya ang mga kaibigan niya."
  "Maaari mo ba kaming sabihin kung paano makarating doon?" tanong ni Vincent. Naglakad-lakad siya, tinatapik ang kanyang mga daliri sa counter, halos nanginginig.
  Medyo nag-aalinlangan silang tiningnan ng babae. "Maraming interesado sa lumang bahay-bukid na ito nitong mga nakaraang araw. May dapat ba akong malaman tungkol dito?"
  "Ginang, napakahalaga pong makarating tayo sa bahay na iyan ngayon din," sabi ni Byrne.
  Tumigil ang babae nang ilang segundo pa, para lang sa kapakanan ng pagiging probinsyano. Pagkatapos ay naglabas siya ng isang notepad at binuklat ang takip ng isang panulat.
  Habang iginuguhit niya ang mapa, sumulyap si Byrne sa telebisyon sa sulok. Naantala ang pelikula dahil sa isang balita sa WFMZ, Channel 69. Nang makita ni Byrne ang paksa ng ulat, nanlumo ang kanyang puso. Ito ay tungkol sa isang babaeng pinatay. Isang babaeng pinatay na natagpuan lamang sa pampang ng Ilog Schuylkill.
  "Maaari mo bang dagdagan pa ang usapan?" tanong ni Byrne.
  Nilakasan ni Nadine ang volume.
  "...ang dalaga ay nakilala bilang si Samantha Fanning ng Philadelphia. Siya ang paksa ng masinsinang paghahanap ng mga lokal at pederal na awtoridad. Ang kanyang bangkay ay natagpuan sa silangang pampang ng Ilog Schuylkill, malapit sa Leesport. Mas maraming detalye ang makukuha sa sandaling maging available ang mga ito."
  Alam ni Byrne na malapit na sila sa pinangyarihan ng krimen, ngunit wala na silang magagawa mula rito. Wala na sila sa kanilang hurisdiksyon. Tinawagan niya si Ike Buchanan sa bahay. Makikipag-ugnayan si Ike sa district attorney ng Berks County.
  Kinuha ni Byrne ang kard mula kay Nadine Palmer. "Pinahahalagahan namin ito. Maraming salamat."
  "Sana makatulong ito," sabi ni Nadine.
  Nakalabas na si Vincent ng pinto. Nang tumalikod na si Byrne para umalis, naagaw ang kanyang atensyon sa isang hanay ng mga postcard, mga postcard na nagtatampok ng mga tauhan sa kwentong engkanto-mga eksibit na kasinglaki ng buhay na nagtatampok ng mga mukhang totoong tao na nakasuot ng mga costume.
  Thumbelina. Ang Munting Sirena. Ang Prinsesa at ang Gisantes.
  "Ano ito?" tanong ni Byrne.
  "Mga lumang postcard ito," sabi ni Nadine.
  "Totoong lugar ba ito?"
  "Oo naman. Dati itong isang theme park. Malaki-laki noong dekada 1940 at 1950. Marami niyan sa Pennsylvania noon."
  "Bukas pa ba?"
  "Hindi, pasensya na. Sa katunayan, gigibain nila ito sa loob ng ilang linggo. Hindi ito nabubuksan nang maraming taon. Akala ko alam mo na iyon."
  "Anong ibig mong sabihin?"
  - Ang bahay sa bukid na iyong hinahanap?
  "Paano naman ito?"
  "Ang Ilog StoryBook ay mga isang-kapat na milya mula rito. Ito ay nasa pamilyang Damgaard sa loob ng maraming taon."
  Tumatak sa isip niya ang pangalang iyon. Tumakbo palabas ng tindahan si Byrne at sumakay sa kotse.
  Habang mabilis na palayo si Vincent, inilabas ni Byrne ang isang computer printout na tinipon ni Tony Park-isang listahan ng mga pasyente sa county psychiatric hospital. Sa loob ng ilang segundo, natagpuan niya ang kanyang hinahanap.
  Isa sa mga pasyente ni Lisette Simon ay isang lalaking nagngangalang Marius Damgaard.
  Naunawaan ito ni Detective Kevin Byrne. Bahagi lang ito ng iisang kasamaan, isang kasamaang nagsimula noong isang maliwanag na araw ng tagsibol noong Abril 1995. Ang araw na naglakad-lakad ang dalawang batang babae sa kakahuyan.
  At ngayon, sina Jessica Balzano at Nikki Malone ay natagpuan ang kanilang mga sarili sa pabulang ito.
  OceanofPDF.com
  87
  Sa kakahuyan ng timog-silangang Pennsylvania ay may kadiliman, isang matinding kadiliman na tila nilalamon ang bawat bakas ng liwanag sa paligid nito.
  Naglakad si Jessica sa pampang ng umaagos na batis, ang tanging tunog ay ang lagaslas ng itim na tubig. Napakabagal ng pag-agos. Matipid niyang ginamit ang kanyang Maglite. Ang manipis na sinag ay nagliliwanag sa malalambot na niyebe na bumabagsak sa kanyang paligid.
  Kanina, pumulot siya ng isang sanga at ginamit ito upang galugarin ang nasa unahan niya sa dilim, katulad ng isang bulag na nasa bangketa ng lungsod.
  Patuloy siyang naglakad, tinatapik ang sanga, at dinadampi ang nagyeyelong lupa sa bawat hakbang. Sa daan, nakasalubong niya ang isang malaking balakid.
  Isang malaking panganib ang naghihintay sa kanya. Kung gusto niyang magpatuloy sa pagbabaha, kailangan niyang umakyat sa tuktok. Nakasuot siya ng sapatos na gawa sa katad. Hindi naman talaga ito angkop para sa paglalakad o pag-akyat ng bato.
  Natagpuan niya ang pinakamaikling daan at sinimulang tahakin ang gusot ng mga ugat at sanga. Natatakpan ito ng niyebe, at sa ilalim nito, yelo. Ilang beses na nadulas si Jessica, natumba patalikod, at nasapo ang kanyang mga tuhod at siko. Parang nagyelo ang kanyang mga kamay.
  Pagkatapos ng tatlong pagsubok pa, nagawa niyang manatiling nakatayo. Nakarating siya sa tuktok, pagkatapos ay nahulog sa kabilang panig, tumama sa isang tumpok ng mga putol na sanga at mga karayom ng pino.
  Naupo siya roon nang ilang sandali, pagod na pagod, pinipigilan ang mga luha. Pinindot niya ang Maglite. Halos patay na ito. Sumasakit ang kanyang mga kalamnan, tumitibok ang kanyang ulo. Hinanap niya muli ang sarili, naghahanap ng kahit ano-gum, mint, breath mint. May nakita siyang kung ano sa loob ng kanyang bulsa. Sigurado siyang Tic Tac iyon. Isang hapunan. Nang ibaba niya ito, nalaman niyang mas mainam ito kaysa sa Tic Tac. Isa itong tableta ng Tylenol. Minsan ay umiinom siya ng ilang painkiller para gumana, at malamang na ito ang mga labi ng nakaraang sakit ng ulo o hangover. Gayunpaman, isinusubo niya ito sa kanyang bibig at ipinapahid sa kanyang lalamunan. Malamang na hindi nito matutulungan ang umuugong na tren ng kargamento sa kanyang ulo, ngunit ito ay isang maliit na piraso ng katinuan, isang sukatan ng isang buhay na tila isang milyong milya ang layo.
  Nasa gitna siya ng kagubatan, madilim na madilim, walang pagkain o masisilungan. Naisip ni Jessica sina Vincent at Sophie. Sa ngayon, malamang ay inaakyat ni Vincent ang mga pader. Matagal na silang nakipagkasundo-batay sa panganib na likas sa kanilang trabaho-na hindi sila mawawalan ng hapunan nang hindi dumadalaw. Kahit ano pa man. Kailanman. Kung ang isa sa kanila ay hindi tatawag, may mali.
  May malinaw na mali rito.
  Tumayo si Jessica, napangiwi dahil sa napakaraming kirot, sakit, at mga kalmot. Sinubukan niyang kontrolin ang kanyang emosyon. Pagkatapos ay nakita niya ito. Isang liwanag sa malayo. Malabo ito, kumukurap-kurap, ngunit malinaw na gawa ng tao-isang maliit na punto ng liwanag sa malawak na kadiliman ng gabi. Maaaring mga kandila o lamparang langis, marahil isang pampainit ng kerosene. Alinman sa dalawa, kinakatawan nito ang buhay. Kinakatawan nito ang init. Gustong sumigaw ni Jessica, ngunit pinili niyang huwag itong gawin. Masyadong malayo ang liwanag, at wala siyang ideya kung may mga hayop sa malapit. Hindi niya kailangan ng ganoong atensyon ngayon.
  Hindi niya masabi kung ang liwanag ay nagmumula sa isang bahay o kahit isang istruktura. Hindi niya marinig ang tunog ng isang kalapit na kalsada, kaya malamang na hindi ito isang negosyo o isang kotse. Marahil ito ay isang maliit na apoy sa kampo. Nagkakampo ang mga tao sa Pennsylvania sa buong taon.
  Tinantya ni Jessica ang distansya sa pagitan niya at ng liwanag, marahil ay hindi hihigit sa kalahating milya. Ngunit hindi niya makita ang kalahating milya. Anumang bagay ay maaaring naroon sa distansyang iyon. Mga bato, mga alkantarilya, mga kanal.
  Mga oso.
  Pero at least ngayon, may direksyon na siya.
  Nag-aalangan na humakbang si Jessica pasulong at nagtungo sa liwanag.
  OceanofPDF.com
  88
  Lumangoy si Roland. Ang kanyang mga kamay at paa ay nakatali ng isang matibay na lubid. Mataas ang buwan, tumigil na ang niyebe, at naghiwa-hiwalay na ang mga ulap. Sa liwanag na naaaninag mula sa kumikinang na puting lupa, marami siyang nakita. Lumulutang siya sa isang makitid na kanal. Malalaking istrukturang kalansay ang nakahanay sa magkabilang gilid. Nakita niya ang isang malaking aklat-kwento, bukas sa gitna. Nakita niya ang isang eksibit ng mga palaka-palaka na gawa sa bato. Ang isang eksibit ay mukhang sira-sirang harapan ng isang kastilyo sa Scandinavia.
  Mas maliit ang bangka kaysa sa isang dinghy. Hindi nagtagal ay napagtanto ni Roland na hindi lang pala siya ang pasahero. May nakaupo sa likuran niya. Pinilit ni Roland na lumingon, ngunit hindi siya makagalaw.
  "Ano ang kailangan mo sa akin?" tanong ni Roland.
  Bulong na bulong ang narinig, ilang pulgada lang ang layo mula sa kanyang tainga. "Gusto kong itigil mo na ang taglamig."
  Ano ba ang pinagsasabi niya?
  "Paano... paano ko ito magagawa? Paano ko mapipigilan ang taglamig?"
  Nagkaroon ng mahabang katahimikan, tanging ang tunog ng bangkang kahoy na humahampas sa nagyeyelong pader na bato ng kanal ang naririnig habang ito ay gumagalaw sa labirinto.
  "Alam ko kung sino ka," sabi ng isang boses. "Alam ko ang ginagawa mo. Matagal ko nang alam 'yan."
  Isang itim na takot ang bumalot kay Roland. Ilang sandali pa, huminto ang bangka sa harap ng isang inabandunang eksibit sa kanan ni Roland. Tampok sa eksibit ang malalaking piraso ng niyebe na gawa sa nabubulok na pino, isang kalawangin na kalan na bakal na may mahabang leeg at mga kupas na hawakan na tanso. Isang hawakan ng walis at isang pangkayod ng oven ang nakasandal sa kalan. Sa gitna ng eksibit ay nakatayo ang isang trono na gawa sa mga sanga at maliliit na sanga. Nakita ni Roland ang berde ng mga bagong bali na sanga. Bago pa lamang ang trono.
  Nagpumiglas si Roland sa mga lubid, sa tali ng nylon na nakasabit sa kanyang leeg. Pinabayaan na siya ng Diyos. Matagal na niyang hinanap ang diyablo, ngunit ganito na lang ang lahat.
  Lumingon ang lalaki sa kanya at tumungo sa unahan ng bangka. Tumingin si Roland sa mga mata nito. Nakita niya ang mukha ni Charlotte na naaninag dito.
  Minsan, alam mo naman ang demonyo.
  Sa ilalim ng pabago-bagong buwan, yumuko ang diyablo na may hawak na kumikinang na kutsilyo at hiniwa ang mga mata ni Roland Hanna.
  OceanofPDF.com
  89
  Tila ang tagal. Minsan lang nahulog si Jessica-nadulas sa nagyeyelong bahagi na parang sementadong daan.
  Ang mga ilaw na nakita niya mula sa batis ay nagmumula sa isang palapag na bahay. Medyo malayo pa ito, ngunit nakita ni Jessica na siya ngayon ay nasa isang complex ng mga sira-sirang gusali na nakapalibot sa isang labirinto ng makikipot na kanal.
  Ang ilang mga gusali ay kahawig ng mga tindahan sa isang maliit na nayon sa Scandinavia. Ang iba naman ay kahawig ng mga istrukturang daungan. Habang naglalakad siya sa pampang ng mga kanal, papasok pa sa mga bagong gusali, lumitaw ang mga bagong diorama. Lahat ng mga ito ay sira-sira, luma, at sira-sira.
  Alam ni Jessica kung nasaan siya. Nakapasok siya sa isang theme park. Nakapasok siya sa Storyteller River.
  Natagpuan niya ang kanyang sarili na isandaang talampakan ang layo mula sa isang gusali na maaaring isang muling ginawang paaralang Danish.
  Nagliliyab ang liwanag ng kandila sa loob. Maliwanag na liwanag ng kandila. Kumikislap at sumayaw ang mga anino.
  Instinktibo niyang inabot ang kanyang baril, ngunit walang laman ang holster. Gumapang siya palapit sa gusali. Sa harap niya ay ang pinakamalawak na kanal na nakita niya. Patungo ito sa boathouse. Sa kaliwa niya, tatlumpung o apatnapung talampakan ang layo, ay isang maliit na tulay para sa mga naglalakad sa ibabaw ng kanal. Sa isang dulo ng tulay ay nakatayo ang isang estatwa na may hawak na nakasinding lamparang de-gas. Naghahatid ito ng nakakatakot na liwanag na tanso sa gabi.
  Habang papalapit siya sa tulay, napagtanto niyang ang pigura roon ay hindi isang estatwa. Ito ay isang lalaki. Nakatayo ito sa overpass, nakatingala sa langit.
  Nang makahakbang si Jessica ng ilang talampakan mula sa tulay, nanlumo ang kanyang puso.
  Ang lalaking iyon ay si Joshua Bontrager.
  At ang mga kamay niya ay puno ng dugo.
  OceanofPDF.com
  90
  Sinundan nina Byrne at Vincent ang isang paliko-likong kalsada papasok sa kagubatan. Kung minsan, iisang linya lang ang lapad nito, natatakpan ng yelo. Dalawang beses nilang kinailangang tumawid sa mga sira-sirang tulay. Mga isang milya papasok sa kagubatan, natuklasan nila ang isang nababakurang landas na patungo sa mas silangan. Walang gate sa mapa na iginuhit ni Nadine Palmer.
  "Susubukan ko ulit." Nakasabit ang cellphone ni Vincent sa dashboard. Inabot niya ang kanyang kamay at nag-dial ng numero. Pagkalipas ng ilang segundo, tumunog ang speaker. Minsan. Dalawang beses.
  At saka sumagot ang telepono. Voicemail iyon ni Jessica, pero iba ang tunog. Isang mahabang sutsot, pagkatapos ay istatiko. Pagkatapos ay paghinga.
  "Jess," sabi ni Vincent.
  Katahimikan. Tanging mahinang bulong ng elektronikong ingay lamang ang maririnig. Sumulyap si Byrne sa LCD screen. Bukas pa rin ang koneksyon.
  "Jess."
  Wala. Pagkatapos ay isang kaluskos. Pagkatapos ay isang mahinang boses. Boses ng isang lalaki.
  "Narito ang mga batang babae, bata at magaganda."
  "Ano?" tanong ni Vincent.
  "Pagsayaw sa Hangin ng Tag-init."
  "Sino ba naman 'to?"
  "Parang dalawang umiikot na gulong na naglalaro."
  "Sagutin mo ako!"
  "May mga magagandang babae na sumasayaw."
  Habang nakikinig si Byrne, nagsimulang pumula ang balat sa kanyang mga braso. Tumingin siya kay Vincent. Blangko at hindi mabasa ang ekspresyon ng lalaki.
  Tapos nawalan ng koneksyon.
  Pinindot ni Vincent ang speed dial. Tumunog muli ang telepono. Parehong voicemail. Ibinaba niya ang tawag.
  - Ano ba ang nangyayari?
  "Hindi ko alam," sabi ni Byrne. "Pero ikaw ang bahala, Vince."
  Tinakpan ni Vincent ang kanyang mukha gamit ang kanyang mga kamay nang ilang sandali, pagkatapos ay tumingala. "Hanapin natin siya."
  Bumaba si Byrne ng kotse sa gate. Nakasara ito gamit ang isang malaking kadenang bakal na kinakalawang, at may lumang kandado. Mukhang matagal itong hindi ginalaw. Ang magkabilang gilid ng kalsada, na patungo sa kailaliman ng kagubatan, ay nagtatapos sa malalalim at nagyeyelong mga alkantarilya. Hinding-hindi sila makakapagmaneho. Ang mga ilaw ng kotse ay tumagos lamang sa dilim nang limampung talampakan, pagkatapos ay natabunan ng dilim ang liwanag.
  Lumabas si Vincent ng kotse, inabot ang kamay sa trunk, at binunot ang isang shotgun. Kinuha niya ito at isinara. Bumalik siya sa loob, pinatay ang mga ilaw at makina, at kinuha ang mga susi. Ganap na ang dilim ngayon; gabi, katahimikan.
  Naroon sila nakatayo, dalawang opisyal ng pulisya ng Philadelphia, sa gitna ng kanayunan ng Pennsylvania.
  Walang imik, naglakad sila sa daan.
  OceanofPDF.com
  91
  "Isang lugar lang siguro," sabi ni Bontrager. "Binasa ko ang mga kuwento, pinag-isa-isa ko ang mga ito. Dito lang siguro. Ang aklat-kwento na 'The River.' Dapat naisip ko na iyon nang mas maaga. Nang maisip ko iyon, agad akong nagbiyahe. Tatawagan ko sana ang amo ko, pero naisip kong malabong mangyari iyon, dahil Bisperas ng Bagong Taon noon."
  Nakatayo na ngayon si Josh Bontrager sa gitna ng tulay para sa mga naglalakad. Sinubukan ni Jessica na intindihin ang lahat. Sa sandaling iyon, hindi niya alam kung ano ang paniniwalaan o kung sino ang pagkakatiwalaan.
  "Alam mo ba ang tungkol sa lugar na ito?" tanong ni Jessica.
  "Lumaki ako malapit lang dito. Kaya, hindi kami pinapayagang pumunta rito, pero alam naming lahat iyon. Ibinenta ng lola ko ang ilan sa aming mga de-latang pagkain sa mga may-ari."
  "Josh." Turo ni Jessica sa mga kamay niya. "Kaninong dugo ito?"
  "Ang lalaking natagpuan ko."
  "Lalaki?"
  "Doon sa Channel One," sabi ni Josh. "Ito...ito talaga ang masama."
  "May nahanap ka na ba?" tanong ni Jessica. "Ano'ng pinagsasabi mo?"
  "Nasa isa siya sa mga eksibisyon." Tumingin sandali si Bontrager sa sahig. Hindi alam ni Jessica kung ano ang gagawin niya. Tumingala siya. "Ipapakita ko sa iyo."
  Naglakad sila pabalik patawid sa tulay. May mga kanal na paliku-liko sa pagitan ng mga puno, paikot-ikot patungo sa kagubatan at pabalik. Naglakad sila sa makikipot na gilid na bato. Itinapat ni Bontrager ang kanyang flashlight sa lupa. Pagkalipas ng ilang minuto, lumapit sila sa isa sa mga display. Naglalaman ito ng isang kalan, isang pares ng malalaking snowflake na gawa sa kahoy, at isang replika ng natutulog na aso na gawa sa bato. Itinapat ni Bontrager ang kanyang flashlight sa isang pigura sa gitna ng screen, na nakaupo sa isang trono ng mga patpat. Ang ulo ng pigura ay nakabalot sa isang pulang tela.
  Ang caption sa itaas ng display ay: "NOW HUMAN."
  "Alam ko ang kwento," sabi ni Bontrager. "Tungkol ito sa isang taong-niyebe na nangangarap na malapit sa isang kalan."
  Lumapit si Jessica sa pigura. Maingat niyang tinanggal ang balot. Maitim na dugo, halos itim sa liwanag ng parol, ang tumulo sa niyebe.
  Ang lalaki ay nakagapos at binusalan. Bumulwak ang dugo mula sa kanyang mga mata. O, mas tumpak, mula sa kanyang mga walang laman na butas. Kapalit ng mga ito ay mga itim na tatsulok.
  "Diyos ko," sabi ni Jessica.
  "Ano?" tanong ni Bontrager. "Kilala mo siya?"
  Pinakalma ni Jessica ang sarili. Ang lalaking iyon ay si Roland Hanna.
  "Na-check mo na ba ang vital signs niya?" tanong niya.
  Tumingin si Bontrager sa lupa. "Hindi, ako..." panimula ni Bontrager. "Hindi, ginang."
  "Ayos lang, Josh." Humakbang siya palapit at kinapa ang pulso nito. Ilang segundo ang lumipas, natagpuan niya ito. Buhay pa rin ito.
  "Tawagan mo ang opisina ng sheriff," sabi ni Jessica.
  "Tapos na," sabi ni Bontrager. "Papunta na sila."
  - May dala ka bang armas?
  Tumango si Bontrager at hinugot ang kanyang Glock mula sa holster nito. Iniabot niya ito kay Jessica. "Hindi ko alam kung anong nangyayari sa gusaling iyon doon." Itinuro ni Jessica ang gusali ng paaralan. "Pero kahit ano pa man iyon, kailangan natin itong pigilan."
  "Okay." Ang boses ni Bontrager ay parang hindi gaanong may kumpiyansa kumpara sa kanyang sagot.
  "Ayos ka lang ba?" Inilabas ni Jessica ang magasin ng baril. Puno na. Pinaputok niya ito sa target at itinutok ang isang bala.
  "Sige," sabi ni Bontrager.
  "Panatilihing mahina ang mga ilaw."
  Nanguna si Bontrager, yumuko at itinapat ang kanyang Maglite malapit sa lupa. Wala pang isang daang talampakan ang layo nila mula sa gusali ng paaralan. Habang pabalik sila sa gitna ng mga puno, sinubukan ni Jessica na intindihin ang ayos ng gusali. Ang maliit na gusali ay walang beranda o balkonahe. May isang pinto at dalawang bintana sa harap. Ang mga gilid nito ay natatakpan ng mga puno. Isang maliit na tumpok ng mga ladrilyo ang nakikita sa ilalim ng isa sa mga bintana.
  Nang makita ni Jessica ang mga ladrilyo, naintindihan niya. Ilang araw na itong bumabagabag sa kanya, at ngayon ay naintindihan na niya sa wakas.
  Ang kanyang mga kamay.
  Masyadong malambot ang mga kamay niya.
  Sumilip si Jessica sa bintana sa harap. Sa pamamagitan ng mga kurtinang may puntas, nakita niya ang loob ng isang silid. May isang maliit na entablado sa likuran niya. May ilang upuang kahoy na nakakalat, ngunit wala nang ibang mga muwebles.
  May mga kandila sa lahat ng dako, kabilang ang isang magarbong chandelier na nakasabit sa kisame.
  May isang kabaong sa entablado, at nakita ni Jessica ang imahe ng isang babae sa loob nito. Ang babae ay nakasuot ng bestidang kulay strawberry-pink. Hindi makita ni Jessica kung humihinga pa ba siya o hindi.
  Isang lalaking nakasuot ng maitim na tailcoat at puting kamiseta na may dulo ng pakpak ang pumasok sa entablado. Ang kanyang vest ay pula na may disenyong paisley, at ang kanyang kurbata ay itim na silk puff. Isang kadena ng relo ang nakasabit sa mga bulsa ng kanyang vest. Sa isang kalapit na mesa ay nakapatong ang isang Victorian top hat.
  Tumayo siya sa ibabaw ng babae sa detalyadong inukit na kabaong, pinagmamasdan ito. Hawak niya ang isang lubid sa kanyang mga kamay, nakaikot patungo sa kisame. Sinundan ni Jessica ang lubid gamit ang kanyang tingin. Mahirap makakita sa kabila ng maruming bintana, ngunit nang lumabas siya, isang lamig ang dumampi sa kanya. Isang malaking pana ang nakasabit sa ibabaw ng babae, na nakatutok sa kanyang puso. Isang mahabang palaso na bakal ang inilagay sa tulis. Ang pana ay nakatali at nakakabit sa isang lubid na dumadaan sa isang mata sa biga at pagkatapos ay pabalik pababa.
  Nanatili si Jessica sa baba at naglakad patungo sa isang mas malinaw na bintana sa kaliwa. Nang sumilip siya sa loob, hindi naman madilim ang paligid. Halos hiniling niya na sana'y hindi na lang.
  Ang babaeng nasa kabaong ay si Nikki Malone.
  OceanofPDF.com
  92
  Umakyat sina Byrne at Vincent sa tuktok ng isang burol na tinatanaw ang theme park. Binalot ng liwanag ng buwan ang lambak ng isang malinaw na asul na liwanag, na nagbibigay sa kanila ng magandang pananaw sa ayos ng parke. May mga kanal na paliko-likong dumadaan sa mga inabandunang puno. Sa bawat pagliko, minsan ay magkakasunod, ay may mga displey at backdrop na umaabot sa labinlima hanggang dalawampung talampakan ang taas. Ang ilan ay kahawig ng mga higanteng libro, ang iba naman ay mga palamuting tindahan.
  Amoy lupa, compost, at nabubulok na laman ang hangin.
  Iisa lamang ang gusaling may ilaw. Isang maliit na istruktura, hindi hihigit sa dalawampung talampakan por dalawampung talampakan, malapit sa dulo ng pangunahing kanal. Mula sa kanilang kinatatayuan, nakakita sila ng mga anino sa liwanag. Napansin din nila ang dalawang taong nakasilip sa mga bintana.
  Nakakita si Byrne ng isang landas pababa. Karamihan sa kalsada ay natatakpan ng niyebe, ngunit may mga karatula sa magkabilang gilid. Itinuro niya ito kay Vincent.
  Ilang sandali pa ay tumungo sila sa lambak, patungo sa Ilog ng Aklat ng mga Engkanto.
  OceanofPDF.com
  93
  Binuksan ni Jessica ang pinto at pumasok sa gusali. Hawak niya ang baril sa kanyang tagiliran, itinutok ito palayo sa lalaking nasa entablado. Agad siyang sinalubong ng matinding amoy ng mga patay na bulaklak. Puno ng mga ito ang kabaong. Mga daisy, liryo ng lambak, rosas, gladioli. Malalim at matamis ang amoy. Halos mabulunan siya.
  Agad na lumingon ang lalaking may kakaibang pananamit sa entablado para salubungin siya.
  "Maligayang pagdating sa StoryBook River," sabi niya.
  Kahit na nakasuklay ang buhok niya pabalik na may matalas na hawi sa kanang bahagi, agad siyang nakilala ni Jessica. Si Will Pedersen iyon. O ang binata na nagpakilalang Will Pedersen. Ang karpintero na kanilang pinag-usisa noong umagang natuklasan ang bangkay ni Christina Jacos. Ang lalaking pumasok sa Roundhouse-ang mismong tindahan ni Jessica-at nagkwento tungkol sa mga ipinintang larawan ng buwan.
  Nahuli nila siya, at umalis siya. Kumakalam ang sikmura ni Jessica sa galit. Kailangan niyang kumalma. "Salamat," sagot niya.
  - Malamig ba doon?
  Tumango si Jessica. "Sobrang."
  "Bueno, puwede kang manatili rito hangga't gusto mo." Lumingon siya sa malaking Victrola sa kanan niya. "Mahilig ka ba sa musika?"
  Nakarating na rito si Jessica dati, nasa bingit ng ganitong kabaliwan. Sa ngayon, gagampanan niya muna ang laro nito. "Mahilig ako sa musika."
  Hawak nang mahigpit ang lubid sa isang kamay, pinihit niya ang pihitan gamit ang kabila, itinaas ang kanyang kamay, at inilagay ito sa isang lumang plaka na may 78 rpm. Nagsimula ang isang malangitngit na waltz, na tinugtog sa isang calliope.
  "Ito ang 'Snow Waltz,'" sabi niya. "Ito ang pinakapaborito ko."
  Isinara ni Jessica ang pinto. Tumingin siya sa paligid ng silid.
  - Kaya hindi Will Pedersen ang pangalan mo, 'di ba?
  "Hindi. Humihingi ako ng paumanhin para diyan. Ayoko talaga ng pagsisinungaling."
  Ilang araw na niyang pinag-iisipan ang ideyang iyon, pero wala nang dahilan para ituloy pa ito. Masyadong malambot ang mga kamay ni Will Pedersen para sa isang kantero.
  "Ang Will Pedersen ay isang pangalang hiniram ko mula sa isang napakasikat na tao," aniya. "Si Tenyente Wilhelm Pedersen ang nag-ilustrar ng ilan sa mga libro ni Hans Christian Andersen. Isa siyang tunay na mahusay na pintor."
  Sumulyap si Jessica kay Nikki. Hindi pa rin niya masabi kung humihinga pa ba siya. "Ang talino mo naman na ginamit mo ang pangalang iyan," sabi niya.
  Ngumisi siya nang malapad. "Kailangan kong mag-isip nang mabilis! Hindi ko alam na kakausapin mo pala ako nang araw na iyon."
  "Ano ang pangalan mo?"
  Naisip niya ito. Napansin ni Jessica na mas matangkad ito kaysa noong huli silang nagkita, at mas malapad ang mga balikat. Tiningnan niya ang maitim at matatalim nitong mga mata.
  "Marami na akong nakikilalang pangalan," sa wakas ay sagot niya. "Halimbawa, si Sean. Si Sean ay isang bersyon ni John. Tulad ni Hans."
  "Pero ano nga ba ang tunay mong pangalan?" tanong ni Jessica. "Ang ibig kong sabihin, kung ayos lang sa iyo na itanong ko."
  "Wala akong pakialam. Ang pangalan ko ay Marius Damgaard."
  "Pwede ba kitang tawaging Marius?"
  Kumaway siya. "Tawagin mo akong Moon."
  "Luna," ulit ni Jessica. Nanginig siya.
  "At pakibaba ang baril." Hinigpitan ni Moon ang pagkakahawak sa lubid. "Ilagay mo sa sahig at itapon mo sa malayo." Tiningnan ni Jessica ang pana. Ang palaso na bakal ay nakatutok sa puso ni Nikki.
  "Ngayon na, please," dagdag ni Moon.
  Nabitawan ni Jessica ang sandata sa sahig. Itinapon niya ito.
  "Pinagsisihan ko ang nangyari dati, sa bahay ng lola ko," aniya.
  Tumango si Jessica. Kumikirot ang ulo niya. Kailangan niyang mag-isip. Pinahirapan siya ng tunog ng calliope. "Naiintindihan ko."
  Sumulyap muli si Jessica kay Nikki. Walang gumagalaw.
  "Nung pumunta ka sa istasyon ng pulis, para lang ba kaming kutyain?" tanong ni Jessica.
  Mukhang nasaktan si Moon. "Hindi po, ma'am. Natatakot lang po ako na baka hindi ninyo napansin."
  "May guhit ba ang buwan sa dingding?"
  "Opo, ginang."
  Umikot si Moon sa mesa, inaayos ang damit ni Nikki. Pinagmasdan ni Jessica ang mga kamay nito. Hindi tumugon si Nikki sa paghawak niya.
  "Pwede ba akong magtanong?" tanong ni Jessica.
  "Oo naman."
  Hinanap ni Jessica ang tamang tono. "Bakit? Bakit mo ginawa ang lahat ng ito?"
  Tumigil si Moon, nakayuko ang ulo. Akala ni Jessica ay hindi niya narinig. Pagkatapos ay tumingala siya, at muling maaliwalas ang kanyang ekspresyon.
  "Siyempre, para maibalik ang mga tao. Balikan natin ang StoryBook River. Wawasakin nila ang lahat ng ito. Alam mo ba 'yon?"
  Walang nakitang dahilan si Jessica para magsinungaling. "Oo."
  "Hindi ka naman pumupunta rito noong bata ka pa, 'di ba?" tanong niya.
  "Hindi," sabi ni Jessica.
  "Isipin mo. Isa itong mahiwagang lugar kung saan dumarating ang mga bata. Dumarating ang mga pamilya. Araw ng Pag-alaala hanggang Araw ng Paggawa. Bawat taon, taon-taon."
  Habang nagsasalita siya, bahagyang niluwagan ni Moon ang pagkakahawak niya sa lubid. Sumulyap si Jessica kay Nikki Malone at nakita ang pagtaas at pagbaba ng dibdib nito.
  Kung gusto mong maintindihan ang mahika, dapat kang maniwala.
  "Sino 'yan?" Turo ni Jessica kay Nikki. Umaasa siyang malayo na ang lalaking ito para malaman niyang naglalaro lang pala siya. Totoo nga.
  "Si Ida ito," sabi niya. "Tutulungan niya akong ibaon ang mga bulaklak."
  Kahit nabasa na ni Jessica ang "Little Ida's Flowers" noong bata pa siya, hindi niya matandaan ang mga detalye ng kuwento. "Bakit mo ililibing ang mga bulaklak?"
  Sandaling mukhang naiinis si Moon. Nawawala na sa kanya si Jessica. Hinaplos ng mga daliri niya ang lubid. Pagkatapos ay dahan-dahan niyang sinabi, "Para sa susunod na tag-araw ay mamulaklak sila nang mas maganda kaysa dati."
  Humakbang nang bahagya si Jessica pakaliwa. Hindi napansin ni Luna. "Bakit kailangan mo pa ng pana? Kung gusto mo, puwede kitang tulungan na ibaon ang mga bulaklak."
  "Napakabait mo naman. Pero sa kwento, sina James at Adolph ay may mga pana. Hindi nila kayang bumili ng mga baril."
  "Gusto kong marinig ang tungkol sa lolo mo." Lumipat si Jessica sa kaliwa. Muli, hindi ito napansin. "Kung gusto mo, sabihin mo sa akin."
  Agad na tumulo ang luha sa mga mata ni Moon. Tumalikod siya kay Jessica, marahil dahil sa kahihiyan. Pinunasan niya ang kanyang mga luha at lumingon. "Isa siyang kahanga-hangang tao. Siya mismo ang nagdisenyo at nagtayo ng StoryBook River. Lahat ng libangan, lahat ng mga pagtatanghal. Alam mo, taga-Denmark siya, parang si Hans Christian Andersen. Nagmula siya sa isang maliit na nayon na tinatawag na Sønder-Åske. Malapit sa Aalborg. Ito talaga ang suit ng kanyang ama." Itinuro niya ang kanyang suit. Tumayo siya nang tuwid, na parang nakikinig. "Gusto mo ba?"
  "Oo. Mukhang napakaganda."
  Ngumiti ang lalaking nagpakilalang Moon. "French ang pangalan niya. Alam mo ba ang ibig sabihin ng pangalang iyan?"
  "Hindi," sabi ni Jessica.
  "Nangangahulugan ito ng isang mapayapang pinuno. Ganoon ang aking lolo. Pinamunuan niya ang mapayapang maliit na kahariang ito."
  Sumulyap si Jessica sa kanya. May dalawang bintana sa likod ng awditoryum, isa sa bawat gilid ng entablado. Si Josh Bontrager ay naglalakad sa paligid ng gusali sa kanan. Umaasa siyang maaalis niya ang atensyon ng lalaki nang sapat na panahon para maihulog nito ang lubid nang ilang sandali. Sumulyap siya sa bintana sa kanan. Hindi niya nakita si Josh.
  "Alam mo ba ang ibig sabihin ni Damgaard?" tanong niya.
  "Hindi." Humakbang muli si Jessica pakaliwa. Sa pagkakataong ito, sinundan siya ni Moon ng tingin, bahagyang lumingon palayo sa bintana.
  Sa wikang Danish, ang Damgaard ay nangangahulugang "bukid sa tabi ng lawa."
  Kinailangan siyang pasalitain ni Jessica. "Ang ganda," sabi niya. "Nakapunta ka na ba sa Denmark?"
  Lumiwanag ang mukha ni Luna. Namula siya. "Naku, Diyos ko, hindi. Minsan pa lang ako nakalabas ng Pennsylvania."
  Naisip ni Jessica na makuha ang mga nightingale.
  "Nakita mo, noong lumalaki ako, ang StoryBook River ay dumaranas na ng mahihirap na panahon," sabi niya. "May iba pang mga lugar, malalaki, maingay, at pangit na mga lugar, kung saan ang mga pamilya ang pumupunta. Masama iyon para sa lola ko." Hinila niya nang mahigpit ang lubid. "Isa siyang matigas na babae, pero mahal niya ako." Itinuro niya si Nikki Malone. "Damit iyon ng nanay niya."
  "Napakaganda nito."
  Anino sa tabi ng bintana.
  "Nang pumunta ako sa isang masamang lugar para maghanap ng mga sisne, pumupunta sa akin ang lola ko tuwing Sabado at Linggo. Sumasakay siya ng tren."
  "Ang ibig mong sabihin ay yung mga sisne sa Fairmount Park? Noong 1995?"
  "Oo."
  Nakita ni Jessica ang hugis ng balikat sa bintana. Naroon si Josh.
  Naglagay si Moon ng ilang tuyong bulaklak sa kabaong, maingat na inayos ang mga ito. "Alam mo, namatay ang lola ko."
  "Nabasa ko sa dyaryo. Pasensya na."
  "Salamat."
  "Malapit lang ang Tin Soldier," aniya. "Napakalapit niya."
  Bukod sa mga pagpatay sa ilog, sinunog nang buhay ni Walt Brigham ang lalaking nakatayo sa harap niya. Nasulyapan si Jessica sa nasunog na bangkay sa parke.
  "Matalino siya," dagdag ni Moon. "Itinigil na sana niya ang kwentong ito bago pa man ito matapos."
  "Kumusta si Roland Hanna?" tanong ni Jessica.
  Dahan-dahang itinaas ni Moon ang kanyang mga mata upang salubungin ang mga mata ng babae. Tila tumagos ang kanyang mga titig sa kanya. "Bigfoot? Wala ka pang masyadong alam tungkol sa kanya.
  Gumalaw pa si Jessica pakaliwa, inilihis ang tingin ni Moon kay Josh. Wala pang limang talampakan ang layo ni Josh kay Nikki. Kung mabitawan lang ni Jessica ang lubid ng lalaki kahit isang segundo lang...
  "Naniniwala akong babalik ang mga tao rito," sabi ni Jessica.
  "Sa tingin mo?" Inabot niya ang kamay at binuksan muli ang plaka. Napuno na naman ng tunog ng mga sipol ng singaw ang silid.
  "Oo naman," sabi niya. "Mausisa ang mga tao."
  Muling lumayo ang buwan. "Hindi ko kilala ang lolo ko sa tuhod. Pero isa siyang mandaragat. Minsan ay nagkwento sa akin ang lolo ko tungkol sa kanya, kung paano siya noong kabataan niya ay nasa dagat at nakakita ng sirena. Alam kong hindi iyon totoo. Nabasa ko sana iyon sa isang libro. Sinabi rin niya sa akin na tinulungan niya ang mga Danes na magtayo ng isang lugar na tinatawag na Solvang sa California. Alam mo ba ang lugar na iyon?"
  Hindi pa naririnig ni Jessica ang tungkol dito. "Hindi."
  "Isa itong tunay na nayon ng Denmark. Gusto kong pumunta roon balang araw."
  "Siguro dapat." Humakbang muli pakaliwa. Mabilis na tumingala si Moon.
  - Saan ka pupunta, sundalong lata?
  Sumilip si Jessica sa bintana. May hawak na malaking bato si Josh.
  "Wala kahit saan," sagot niya.
  Pinanood ni Jessica ang pagbabago ng ekspresyon ni Moon mula sa pagiging malugod na nag-aalay ng bisita patungo sa labis na pagkabaliw at galit. Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa lubid. Umungol ang mekanismo ng pana sa nakahandusay na katawan ni Nikki Malone.
  OceanofPDF.com
  94
  Tinutok ni Byrne ang kanyang pistola. Sa silid na may ilaw ng kandila, isang lalaki sa entablado ang nakatayo sa likod ng isang kabaong. Nasa kabaong si Nikki Malone. Isang malaking pana ang nakatutok sa kanyang puso.
  Ang lalaki ay si Will Pedersen. May puting bulaklak siya sa kanyang lapel.
  "Puting bulaklak," sabi ni Natalia Yakos.
  Kumuha ng litrato.
  Ilang segundo ang nakalipas, nakarating na sina Byrne at Vincent sa harap ng paaralan. Nasa loob si Jessica, sinusubukang makipag-ayos sa baliw na nasa entablado. Lumipat siya pakaliwa.
  Alam ba niya na naroon sina Byrne at Vincent? Lumayo ba siya para bigyan sila ng pagkakataong makabaril?
  Itinaas nang bahagya ni Byrne ang bariles ng kanyang baril, na nagdulot ng pagbabago sa direksyon ng bala habang tumatagos ito sa salamin. Hindi siya sigurado kung paano ito makakaapekto sa bala. Tinutok niya ang bala pababa sa bariles.
  Nakita niya si Anton Krots.
  Puting bulaklak.
  Nakita niya ang isang kutsilyo sa lalamunan ni Laura Clark.
  Kumuha ng litrato.
  Nakita ni Byrne na itinaas ng lalaki ang kanyang mga kamay at ang lubid. Aktibong ia-activate na sana niya ang mekanismo ng pana.
  Hindi na makapaghintay si Byrne. Hindi sa pagkakataong ito.
  Nagpaputok siya.
  OceanofPDF.com
  95
  Hinila ni Marius Damgaard ang lubid nang may umalingawngaw na putok sa silid. Kasabay nito, hinampas ni Josh Bontrager ang isang bato sa bintana, nabasag ang salamin at ginawa itong isang ulan ng kristal. Napaatras si Damgaard, namumuo ang dugo sa kanyang puting-niyebe na kamiseta. Dinampot ni Bontrager ang mga tipak ng yelo at saka tumakbo patawid ng silid patungo sa entablado, patungo sa kabaong. Napaatras si Damgaard at natumba paatras, ang buong bigat niya ay nakapatong sa lubid. Gumana ang mekanismo ng pana nang maglaho si Damgaard sa sirang bintana, na nag-iwan ng makinis na pulang bakas sa sahig, dingding, at bintana.
  Habang lumilipad ang palasong bakal, narating ni Josh Bontrager si Nikki Malone. Tinamaan ng bala ang kanyang kanang hita, dumaan dito, at pumasok sa laman ni Nikki. Napasigaw si Bontrager sa sakit habang ang isang malaking agos ng kanyang dugo ay dumaloy sa buong silid.
  Ilang sandali pa, padabog na sumara ang pinto sa harap.
  Sumisid si Jessica para kunin ang kanyang sandata, gumulong sa sahig, at tinutok ang baril. Maya-maya, nakatayo na sa harap niya sina Kevin Byrne at Vincent. Napatalon siya nang mapatayo.
  Tatlong detektib ang sumugod sa pinangyarihan. Buhay pa si Nikki. Tumagos ang ulo ng palaso sa kanang balikat niya, pero mukhang hindi malala ang sugat. Mukhang mas malala ang pinsala ni Josh. Malalim na tumagos ang matalas na palaso sa binti niya. Maaaring tumama siya sa isang ugat.
  Hinubad ni Byrne ang kanyang amerikana at kamiseta. Binuhat niya at ni Vincent si Bontrager at itinali ang isang mahigpit na tourniquet sa kanyang hita. Napasigaw si Bontrager sa sakit.
  Humarap si Vincent sa asawa at niyakap ito. "Ayos ka lang ba?"
  "Oo," sabi ni Jessica. "Tumawag na si Josh ng backup. Papunta na ang opisina ng sheriff."
  Sumilip si Byrne sa labas ng sirang bintana. Isang tuyong kanal ang tumatakbo sa likod ng gusali. Nawala si Damgaard.
  "Meron ako nito." Diniinan ni Jessica ang sugat ni Josh Bontrager. "Kunin mo siya," sabi niya.
  "Sigurado ka ba?" tanong ni Vincent.
  "Sigurado ako. Sige."
  Isinuot muli ni Byrne ang kanyang amerikana. Dinampot ni Vincent ang shotgun.
  Tumakbo sila palabas ng pinto patungo sa kadiliman ng gabi.
  OceanofPDF.com
  96
  Nagdurugo ang buwan. Tinutungo niya ang pasukan ng Ilog ng mga Kwento, pinipili ang daan sa dilim. Hindi siya makakita nang maayos, ngunit alam niya ang bawat kurba sa mga kanal, bawat bato, bawat tanawin. Basang-basa at nahihirapan ang kanyang paghinga, mabagal ang kanyang paglakad.
  Sandali siyang tumigil, dumukot sa kanyang bulsa, at kumuha ng posporo. Naalala niya ang kwento ng maliit na nagtitinda ng posporo. Nakayapak at walang amerikana, natagpuan niya ang kanyang sarili na nag-iisa noong Bisperas ng Bagong Taon. Napakalamig noon. Lumalalim na ang gabi, at ang batang babae ay nagpaputok ng posporo nang sunod-sunod para mainitan.
  Sa bawat kislap, nakakita siya ng isang pangitain.
  Nagsindi ang buwan ng posporo. Sa apoy, nakita niya ang magagandang sisne na nagniningning sa araw ng tagsibol. Pinalo niya ang isa pa. Sa pagkakataong ito ay nakita niya si Thumbelina, ang maliit nitong pigura sa isang water lily. Ang ikatlong posporo ay isang nightingale. Naalala niya ang kanyang awit. Ang susunod ay si Karen, kaaya-aya sa kanyang pulang sapatos. Pagkatapos ay si Anne Lisbeth. Sunod-sunod na posporo ang nagliliwanag sa gabi. Nakikita ng buwan ang bawat mukha, naaalala ang bawat kwento.
  Kaunti na lang ang natitirang laban niya.
  Marahil, tulad ng maliit na tindero ng posporo, sisindihan niya ang mga ito nang sabay-sabay. Nang gawin ito ng batang babae sa kuwento, bumaba ang kanyang lola at itinaas siya sa langit.
  Nakarinig si Luna ng tunog at lumingon. Sa pampang ng pangunahing kanal, ilang talampakan lamang ang layo, nakatayo ang isang lalaki. Hindi siya isang malaking lalaki, ngunit malapad ang balikat at mukhang matipuno. Naghahagis siya ng isang piraso ng lubid sa ibabaw ng pahalang na rehas na sumasaklaw sa kanal ng Osttunnelen.
  Alam ni Moon na matatapos na ang kwento.
  Nagpaputok siya ng posporo at nagsimulang bumigkas.
  "Narito ang mga batang babae, bata at magaganda."
  Isa-isa, umiilaw ang mga ulo ng posporo.
  "Pagsayaw sa Hangin ng Tag-init."
  Isang mainit na liwanag ang pumupuno sa mundo.
  "Parang dalawang umiikot na gulong na naglalaro."
  Nabitawan ni Moon ang mga posporo sa lupa. Humakbang ang lalaki paharap at itinali ang mga kamay ni Moon sa kanyang likuran. Ilang sandali pa, naramdaman ni Moon ang malambot na lubid na pumulupot sa kanyang leeg at nakita ang isang kumikinang na kutsilyo sa kamay ng lalaki.
  "May mga magagandang babae na sumasayaw."
  Ang buwan ay sumisikat mula sa ilalim ng kanyang mga paa, mataas sa himpapawid, pataas, pataas. Sa ibaba niya, nakikita niya ang nagniningning na mga mukha ng mga sisne, sina Anna Lisbeth, Thumbelina, Karen, at lahat ng iba pa. Nakikita niya ang mga kanal, ang mga eksibit, ang kamangha-manghang Ilog ng Kwentong-Diwata.
  Naglaho ang lalaki sa kagubatan.
  Sa lupa, ang apoy ng posporo ay nagliliyab nang maliwanag, nagliliyab sandali, at pagkatapos ay naglalaho.
  Para sa Buwan, kadiliman na lamang ang natitira ngayon.
  OceanofPDF.com
  97
  Hinalughog nina Byrne at Vincent ang lugar na katabi ng gusali ng paaralan, hawak ang mga flashlight sa ibabaw ng mga armas, ngunit wala silang nakita. Ang mga landas na patungo sa hilagang bahagi ng gusali ay kay Josh Bontrager. Nakarating sila sa isang dead end sa isang bintana.
  Naglakad sila sa pampang ng makikipot na kanal na nakakurba sa pagitan ng mga puno, ang kanilang mga Maglite ay naghihiwa ng manipis na mga sinag sa lubos na kadiliman ng gabi.
  Pagkatapos ng pangalawang liko sa kanal, nakakita sila ng mga bakas. At dugo. Naagaw ng atensyon ni Vincent si Byrne. Maghahanap sila sa magkabilang panig ng anim na talampakang lapad na kanal.
  Tinawid ni Vincent ang arko ng tulay para sa mga naglalakad, habang si Byrne ay nanatili sa malapit na gilid. Nangaso sila sa mga paikot na sanga ng mga kanal. Nakakita sila ng mga sira-sirang tindahan na pinalamutian ng mga kupas na karatula: "ANG MALIIT NA SIRENA." ISANG LUMILIPAD NA BAUTANG. ISANG KWENTO NG HANGIN. ISANG LUMANG LAMPARA SA KALYE. Mga kalansay na nakadapo sa mga tindahan. Nababalot ng mga nabubulok na damit ang mga pigura.
  Pagkalipas ng ilang minuto, narating nila ang dulo ng mga kanal. Wala na si Damgaard. Ang rehas na nakaharang sa pangunahing kanal malapit sa pasukan ay limampung talampakan ang layo. Higit pa roon, ang mundo. Naglaho na si Damgaard.
  "Huwag kang gumalaw," may boses na nagsalita sa likuran nila.
  Nakarinig si Byrne ng putok ng baril.
  "Ibaba mo nang maingat at dahan-dahan ang armas."
  "Kami ang pulisya ng Philadelphia," sabi ni Vincent.
  "Hindi ko ugali ang paulit-ulit na sinasabi ko, binata. Ibaba mo na ang sandata mo ngayon din."
  Naintindihan ni Byrne. Ang Berks County Sheriff's Department iyon. Sumulyap siya sa kanyang kanan. Ang mga deputies ay gumagalaw sa mga puno, ang kanilang mga flashlight ay tumatagos sa dilim. Gusto sanang magprotesta ni Byrne-bawat segundo ng pagkaantala ay nangangahulugan ng isa pang segundo para makatakas si Marius Damgaard-ngunit wala silang pagpipilian. Sumunod sina Byrne at Vincent. Inilagay nila ang kanilang mga baril sa lupa, pagkatapos ay ang kanilang mga kamay ay nasa likod ng kanilang mga ulo, pinagsalikop ang kanilang mga daliri.
  "Isa-isa," sabi ng isang boses. "Dahan-dahan. Tingnan natin ang mga ID ninyo."
  Inabot ni Byrne ang isang badge sa kanyang amerikana. Sumunod din si Vincent.
  "Sige," sabi ng lalaki.
  Lumingon sina Byrne at Vincent at pinulot ang kanilang mga armas. Sa likuran nila ay nakatayo si Sheriff Jacob Toomey at isang pares ng mga batang deputi. Si Jake Toomey ay isang lalaking may uban na nasa edad singkwenta, may makapal na leeg at gupit na parang probinsya. Ang kanyang dalawang deputi ay may bigat na 180 libra ng pritong adrenaline. Hindi madalas pumupunta ang mga serial killer sa bahaging ito ng mundo.
  Ilang sandali pa, dumaan ang isang grupo ng ambulansya ng county, patungo sa gusali ng paaralan.
  "May kaugnayan ba ang lahat ng ito sa batang si Damgaard?" tanong ni Tumi.
  Mabilis at maigsi na inilahad ni Byrne ang kaniyang ebidensya.
  Tumingin si Tumi sa theme park, pagkatapos ay sa lupa. "Shit."
  "Sheriff Toomey." Ang tawag ay nagmula sa kabilang panig ng mga kanal, malapit sa pasukan ng parke. Isang grupo ng mga lalaki ang sumunod sa boses at nakarating sa bunganga ng kanal. Pagkatapos ay nakita nila ito.
  Ang katawan ay nakasabit sa gitnang pahalang ng rehas na nakaharang sa pasukan. Sa itaas nito ay nakasabit ang isang alamat na dating pagdiriwang:
  
  
  
  PASENSYA NA RIVE R
  
  
  
  Kalahating dosenang flashlight ang nagliwanag sa katawan ni Marius Damgaard. Nakatali ang kanyang mga kamay sa likuran. Ang kanyang mga paa ay ilang talampakan lamang ang taas sa ibabaw ng tubig, nakasabit sa isang asul at puting lubid. Nakita rin ni Byrne ang isang pares ng mga bakas ng paa na patungo sa kakahuyan. Pinasunod ni Sheriff Toomey ang isang pares ng mga deputie sa kanya. Naglaho ang mga ito sa kakahuyan, dala ang mga shotgun.
  Patay na si Marius Damgaard. Nang sindihan nina Byrne at ng iba pa ang kanilang mga flashlight sa bangkay, nakita nila na hindi lamang siya binitay, kundi natanggalan din ng laman-loob. Isang mahaba at nakanganga na sugat ang tumutulo mula sa kanyang lalamunan hanggang sa kanyang tiyan. Nakalaylay ang kanyang mga lamang-loob, umuusok sa malamig na hangin ng gabi.
  Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik ang dalawang deputy na walang dala. Sinalubong nila ang tingin ng kanilang amo at umiling. Kung sino man ang naroon, sa lugar ng pagbitay kay Marius Damgaard, ay wala na roon.
  Tumingin si Byrne kay Vincent Balzano. Tumalikod si Vincent at tumakbo pabalik sa gusali ng paaralan.
  Tapos na. Maliban sa walang tigil na pagtulo mula sa pira-pirasong bangkay ni Marius Damgaard.
  Ang tunog ng dugong nagiging ilog.
  OceanofPDF.com
  98
  Dalawang araw matapos mabunyag ang mga kakila-kilabot sa Odense, Pennsylvania, halos permanenteng namuhay ang media sa maliit na komunidad na ito sa kanayunan. Ito ay naging balitang pandaigdig. Hindi handa ang Berks County para sa hindi kanais-nais na atensyon.
  Sumailalim si Josh Bontrager sa anim na oras na operasyon at nasa maayos na kondisyon sa Reading Hospital and Medical Center. Ginamot naman si Nikki Malone at nakalabas na ng ospital.
  Ayon sa mga paunang ulat ng FBI, si Marius Damgaard ay nakapatay na ng hindi bababa sa siyam na tao. Wala pang natatagpuang ebidensyang forensik na direktang nag-uugnay sa kanya sa mga pagpatay kina Annemarie DiCillo at Charlotte Waite.
  Si Damgaard ay nakakulong sa isang ospital ng saykayatriko sa hilagang-kanluran ng New York sa loob ng halos walong taon, mula sa edad na labing-isa hanggang labingsiyam. Siya ay pinalaya matapos magkasakit ang kanyang lola. Ilang linggo pagkatapos ng pagkamatay ni Eliza Damgaard, nagpatuloy ang kanyang sunod-sunod na pagpatay.
  Isang masusing pagsisiyasat sa bahay at bakuran ang nagsiwalat ng ilang kakila-kilabot na natuklasan. Isa na rito ang pagtatago ni Marius Damgaard ng isang maliit na bote ng dugo ng kanyang lolo sa ilalim ng kanyang kama. Itinugma ito ng mga pagsusuri sa DNA sa mga marka ng "buwan" sa mga biktima. Ang semilya ay pagmamay-ari mismo ni Marius Damgaard.
  Nagbalatkayo si Damgaard bilang si Will Pedersen at bilang isang binata na nagngangalang Sean na nagtatrabaho kay Roland Hanna. Siya ay pinayuhan sa county psychiatric hospital kung saan nagtatrabaho si Lisette Simon. Maraming beses niyang binisita ang TrueSew, at pinili si Samantha Fanning bilang kanyang ideal na Anne Lisbeth.
  Nang malaman ni Marius Damgaard na ang ari-arian ng StoryBook River-isang libong-acre na parsela ng lupa na isinama ni Frederik Damgaard sa isang bayan na tinatawag na Odense noong dekada 1930-ay kinondena at kinumpiska dahil sa pag-iwas sa buwis at nakatakdang demolisyon, naramdaman niyang gumuho ang kanyang sansinukob. Nagpasya siyang ibalik ang mundo sa kanyang minamahal na Storybook River, habang sinisindihan ang isang landas ng kamatayan at katatakutan bilang kanyang gabay.
  
  
  
  ENERO 3 Nakatayo sina Jessica at Byrne malapit sa bunganga ng mga kanal na paliko-likong dumadaan sa theme park. Sumikat ang araw; nangangako ang araw ng isang huwad na bukal. Sa liwanag ng araw, ibang-iba ang itsura ng lahat. Sa kabila ng nabubulok na kahoy at mga gumuguhong bato, nakita ni Jessica na ang lugar na ito ay dating isang lugar kung saan pumupunta ang mga pamilya upang tamasahin ang kakaibang kapaligiran nito. Nakakita siya ng mga lumang brochure. Ito ang lugar na maaari niyang dalhin ang kanyang anak na babae.
  Ngayon, isa itong kakaibang palabas, isang lugar ng kamatayan na umaakit sa mga tao mula sa buong mundo. Marahil ay matutupad ang hiling ni Marius Damgaard. Ang buong complex ay naging isang pinangyarihan ng krimen at mananatili itong ganito sa mahabang panahon.
  May iba pa bang natagpuang mga bangkay? May iba pang mga kakila-kilabot na bagay na hindi pa natutuklasan?
  Ipapakita ng panahon.
  Sinuri nila ang daan-daang mga papeles at file-lungsod, estado, county, at ngayon ay pederal. Isang testimonya ang napansin nina Jessica at Byrne, at malamang na hindi ito lubos na mauunawaan. Isang residente ng Pine Tree Lane, isa sa mga daan patungo sa pasukan ng Storybook River, ang nakakita ng isang kotse na nakahinto sa gilid ng kalsada nang gabing iyon. Binisita nina Jessica at Byrne ang lugar. Ito ay wala pang isang daang yarda mula sa rehas kung saan natagpuang nakabigti at nakawala ang tiyan ni Marius Damgaard. Kinolekta ng FBI ang mga bakas ng sapatos mula sa pasukan at likod. Ang mga bakas ay ang mga bakas ng isang napakasikat na brand ng rubber sneakers ng mga lalaki, na mabibili kahit saan.
  Iniulat ng saksi na ang naka-idle na sasakyan ay isang mamahaling berdeng SUV na may dilaw na fog lights at malawak na trim.
  Hindi nakatanggap ng plaka ang saksi.
  
  
  
  SA LABAS NG PELIKULA Saksi: Ngayon lang nakakita si Jessica ng ganito karaming Amish sa buong buhay niya. Tila lahat ng Amish sa Berks County ay pumunta sa Reading. Naglibot-libot sila sa lobby ng ospital. Nagnilay-nilay, nanalangin, nagmasid, at itinataboy ng mga elder ang mga bata mula sa mga makinang nagpapakain ng kendi at soda.
  Nang ipakilala ni Jessica ang kanyang sarili, nakipagkamay ang lahat sa kanya. Tila naging patas si Josh Bontrager.
  
  
  
  "INIGTAS MO ANG BUHAY KO," sabi ni Nikki.
  Nakatayo sina Jessica at Nikki Malone sa tabi ng kama ni Josh Bontrager sa ospital. Puno ng mga bulaklak ang kwarto niya.
  Isang matalas na palaso ang tumagos sa kanang balikat ni Nikki. Ang braso niya ay nakasuot ng lambanog. Sinabi ng mga doktor na mananatili siya sa OWD (injured in the line of duty) status nang halos isang buwan.
  Ngumiti si Bontrager. "Lahat sa isang araw," aniya.
  Bumalik ang kulay niya; hindi nawala ang ngiti niya. Bumangon siya sa kama, napapaligiran ng daan-daang iba't ibang keso, tinapay, lata ng preserves, at longganisa, lahat ay nakabalot sa waxed paper. Napakaraming gawang-bahay na get-well cards.
  "Kapag bumuti ka na, ibibili kita ng pinakamasarap na hapunan sa Philadelphia," sabi ni Nikki.
  Hinaplos ni Bontrager ang kanyang baba, halatang pinag-iisipan ang kanyang mga pagpipilian. "Le Bec Fin?"
  "Oo. Sige. Le Bec Fin. Nasa ere ka na," sabi ni Nikki.
  Alam ni Jessica na aabutin ng ilang daang dolyar ang Le Bec para kay Nikki. Maliit na halaga lang iyon.
  "Pero mag-ingat ka," dagdag ni Bontrager.
  "Anong ibig mong sabihin?"
  - Alam mo naman ang sinasabi nila.
  "Hindi, hindi ko alam," sabi ni Nikki. "Ano'ng sinasabi nila, Josh?"
  Kumindat si Bontrager sa kanya at kay Jessica. "Kapag umalis ka na bilang Amish, hindi ka na babalik."
  OceanofPDF.com
  99
  Naupo si Byrne sa isang bangko sa labas ng korte. Hindi mabilang na beses na siyang nagpatotoo sa kanyang karera-sa harap ng mga grand jury, sa mga paunang pagdinig, sa mga paglilitis sa pagpatay. Kadalasan, alam na alam niya kung ano ang sasabihin niya, ngunit hindi sa pagkakataong ito.
  Pumasok siya sa korte at umupo sa unang hanay.
  Mukhang kalahati lang ng laki niya si Matthew Clarke noong huling beses na nakita siya ni Byrne. Hindi ito pangkaraniwan. May hawak na baril si Clarke, at ang mga baril ay nagpapalaki sa mga tao. Ngayon, ang lalaking ito ay duwag at maliit.
  Tumayo si Byrne. Isinalaysay ng ADA ang mga pangyayari noong linggo bago ang insidente kung saan siya binihag ni Clark.
  "Mayroon ka bang gustong idagdag?" sa wakas ay tanong ng ADA.
  Tumingin si Byrne sa mga mata ni Matthew Clarke. Napakaraming kriminal na ang nakita niya noong panahon niya, napakaraming taong walang pakialam sa ari-arian o buhay ng tao.
  Hindi nararapat na makulong si Matthew Clark. Kailangan niya ng tulong.
  "Oo," sabi ni Byrne, "meron."
  
  
  
  Uminit na ang hangin sa labas ng korte simula pa noong umaga. Napaka-pabago-bago ng panahon sa Philadelphia, ngunit kahit papaano ay papalapit na sa 104 degrees ang temperatura.
  Paglabas ni Byrne ng gusali, tumingala siya at nakita si Jessica na papalapit.
  "Pasensya na at hindi ako nakapunta," sabi niya.
  "Walang problema."
  - Paano nangyari?
  "Hindi ko alam." Ipinasok ni Byrne ang mga kamay sa bulsa ng kanyang amerikana. "Hindi naman." Natahimik sila.
  Pinagmasdan siya ni Jessica sandali, iniisip kung ano ang tumatakbo sa isip nito. Kilalang-kilala niya ito at alam niyang magiging mabigat sa puso nito ang kaso ni Matthew Clark.
  "Sige, uuwi na ako." Alam ni Jessica kung kailan gumuguho ang mga hadlang, kasama ang kanyang kapareha. Alam din niya na babanggitin ito ni Byrne sa kalaunan. Sila ang may pinakamaraming oras sa mundo. "Kailangan mo ba ng masasakyan?"
  Tumingin si Byrne sa langit. "Sa tingin ko kailangan kong maglakad-lakad nang kaunti."
  "Ah-oh."
  "Ano?"
  "Nagsimula kang maglakad, at sa susunod na malaman mo, tumatakbo ka na."
  Ngumiti si Byrne. "Hindi mo alam."
  Itinaas ni Byrne ang kwelyo niya at naglakad pababa ng hagdan.
  "Magkikita tayo bukas," sabi ni Jessica.
  Hindi sumagot si Kevin Byrne.
  
  
  
  Nakatayo si Padraigh Byrne sa sala ng kaniyang bagong tahanan. Nakapatong-patong ang mga kahon kung saan-saan. Ang paborito niyang upuan ay nasa harap ng kaniyang bagong 42-pulgadang plasma TV-isang regalo mula sa kaniyang anak para sa housewarming.
  Pumasok si Byrne sa silid dala ang isang pares ng baso, na bawat isa ay naglalaman ng dalawang pulgada ng Jameson. Iniabot niya ang isa sa kanyang ama.
  Nakatayo sila, mga estranghero, sa isang kakaibang lugar. Hindi pa nila naranasan ang ganitong sandali noon. Kakaalis lang ni Padraig Byrne sa nag-iisang tahanang tinirhan niya. Ang tahanang pinagdalhan niya ng kanyang nobya at pinalaki ang kanyang anak.
  Itinaas nila ang kanilang mga baso.
  "Dia duit," sabi ni Byrne.
  "Dia is Muire duit."
  Nagsipag-usap sila ng mga baso at uminom ng whisky.
  "Magiging maayos ka ba?" tanong ni Byrne.
  "Ayos lang ako," sabi ni Padraig. "Huwag mo akong alalahanin."
  - Tama iyan, tatay.
  Pagkalipas ng sampung minuto, paglabas ng driveway, tumingala si Byrne at nakita ang kanyang ama na nakatayo sa pintuan. Medyo lumiit si Padraig, medyo napalayo.
  Gusto ni Byrne na i-freeze ang sandaling ito sa kanyang alaala. Hindi niya alam kung ano ang dadalhin ng bukas, kung gaano katagal ang oras na gugugulin nila nang magkasama. Ngunit alam niya na sa ngayon, sa malapit na hinaharap, ayos lang ang lahat.
  Umaasa siyang ganoon din ang nararamdaman ng kanyang ama.
  
  
  
  Ibinalik ni Byrne ang van at kinuha ang kanyang kotse. Lumabas siya ng interstate at tumungo sa Schuylkill. Bumaba siya at nag-park sa pampang ng ilog.
  Pumikit siya, inalala ang sandaling kinalabit niya ang gatilyo sa bahay na iyon ng kabaliwan. Nag-alangan ba siya? Sa totoo lang ay hindi niya matandaan. Gayunpaman, nagpaputok na siya, at iyon lang ang mahalaga.
  Iminulat ni Byrne ang kanyang mga mata. Tumingin siya sa ilog, pinagninilayan ang mga hiwaga ng isang libong taon habang tahimik itong dumadaloy sa kanya: ang mga luha ng mga nilapastangan na banal, ang dugo ng mga anghel na nawasak.
  Hindi nagsasabi ang ilog.
  Sumakay siyang muli sa kanyang kotse at nagmaneho papunta sa pasukan ng freeway. Tiningnan niya ang mga berde at puting karatula. Ang isa ay patungo pabalik sa lungsod. Ang isa ay patungo sa kanluran, patungong Harrisburg, Pittsburgh, at ang isa naman ay nakaturo sa hilagang-kanluran.
  Kasama ang Meadville.
  Huminga nang malalim si Detective Kevin Francis Byrne.
  At ginawa niya ang kanyang pinili.
  OceanofPDF.com
  100
  Mayroong kadalisayan, isang kalinawan sa kadiliman nito, na pinatingkad ng mapayapang bigat ng pagiging permanente. May mga sandali ng ginhawa, na parang nangyari na ang lahat-lahat ng ito, mula sa sandaling una siyang tumuntong sa mamasa-masang bukid, hanggang sa araw na una niyang pinihit ang susi sa pinto ng sira-sirang bahay sa Kensington, hanggang sa mabahong hininga ni Joseph Barber habang nagpapaalam siya sa mortal na ugnayan na ito-upang dalhin siya sa madilim at maayos na mundong ito.
  Ngunit ang kadiliman ay hindi kadiliman para sa Panginoon.
  Tuwing umaga ay pumupunta sila sa kanyang selda at dinadala si Roland Hanna sa isang maliit na kapilya kung saan siya ang mangunguna sa serbisyo. Noong una, nag-aatubili siyang umalis sa kanyang selda. Ngunit di nagtagal ay napagtanto niya na isa lamang itong pang-abala, isang paghinto sa landas patungo sa kaligtasan at kaluwalhatian.
  Gugugulin niya ang natitirang bahagi ng kanyang buhay sa lugar na ito. Walang paglilitis. Tinanong nila si Roland kung ano ang kanyang ginawa, at sinabi niya sa kanila. Hindi siya magsisinungaling.
  Ngunit dumating din dito ang Panginoon. Sa katunayan, narito ang Panginoon nang araw ding iyon. At sa lugar na ito ay maraming makasalanan, maraming taong nangangailangan ng pagtutuwid.
  Hinarap ni Pastor Roland Hanna ang lahat ng ito.
  OceanofPDF.com
  101
  Dumating si Jessica sa lugar ng Devonshire Acres pagkalipas ng alas-4:00 ng umaga noong Pebrero 5. Ang kahanga-hangang fieldstone complex ay nasa ibabaw ng isang banayad na burol. Maraming mga gusali sa labas ang nakakalat sa tanawin.
  Pumunta si Jessica sa pasilidad para kausapin ang ina ni Roland Hannah na si Artemisia Waite. O kaya naman ay subukan mo. Binigyan siya ng kanyang superbisor ng diskresyon na magsagawa ng panayam, para tapusin ang kwentong nagsimula noong isang maliwanag na araw ng tagsibol noong Abril 1995, ang araw na pumunta ang dalawang batang babae sa parke para sa isang piknik sa kaarawan, ang araw na nagsimula ang isang mahabang serye ng mga kakila-kilabot.
  Umamin si Roland Hanna at nagsilbi ng labingwalong habambuhay na sentensiya nang walang parol. Si Kevin Byrne, kasama ang retiradong detektib na si John Longo, ay tumulong sa pagbuo ng kaso ng estado laban sa kanya, na karamihan ay batay sa mga tala at file ni Walt Brigham.
  Hindi pa alam kung ang kapatid sa ama ni Roland Hannah na si Charles ay sangkot sa mga lynching o kung kasama niya si Roland nang gabing iyon sa Odense. Kung sangkot nga siya, isang misteryo pa rin ang nananatili: paano nakabalik si Charles Waite sa Philadelphia? Hindi siya marunong magmaneho. Ayon sa isang psychologist na hinirang ng korte, kumilos siya sa antas ng isang may kakayahang siyam na taong gulang.
  Nakatayo si Jessica sa parking lot sa tabi ng kanyang sasakyan, tumatakbo ang kanyang isipan sa maraming tanong. Naramdaman niyang may papalapit. Nagulat siya nang makitang si Richie DiCillo iyon.
  "Detektib," sabi ni Richie, na parang kanina pa siya hinihintay.
  "Richie. Masaya akong makita ka."
  "Manigong Bagong Taon."
  "Ganito rin sa iyo," sabi ni Jessica. "Ano ang nagdala sa iyo rito?"
  "May tinitingnan lang ako." Sabi niya nang may pagka-katiyakan na nakita ni Jessica sa lahat ng beteranong pulis. Wala nang magtatanong pa tungkol doon.
  "Kumusta ang tatay mo?" tanong ni Richie.
  "Mabuti naman," sabi ni Jessica. "Salamat sa pagtatanong."
  Sumulyap si Richie sa mga gusali. Umabot ang sandali. "So, gaano ka na katagal nagtatrabaho rito? Kung hindi mo mamasamain na itanong ko."
  "Wala akong pakialam," nakangiting sabi ni Jessica. "Hindi mo naman tinatanong ang edad ko. Mahigit sampung taon na rin naman."
  "Sampung taon." Kumunot ang noo ni Richie at tumango. "Halos tatlumpu ko na itong ginagawa. Mabilis lumipas, 'di ba?"
  "Meron. Hindi mo iniisip 'yan, pero parang kahapon lang ako nag-emote at lumabas sa unang pagkakataon."
  Puro lihim lang ang lahat ng iyon, at alam nilang dalawa iyon. Walang mas nakakakita o nakakalikha ng kalokohan kaysa sa mga pulis. Napaatras si Richie at sumulyap sa kanyang relo. "Aba, may mga kontrabida akong naghihintay na mahuli," sabi niya. "Mabuti naman at nakita kita."
  "Pareho rin." Marami pang gustong idagdag si Jessica dito. Gusto niyang magsabi ng tungkol kay Annemarie, kung gaano siya nalungkot. Gusto niyang sabihin kung paano niya napagtanto na may puwang sa puso nito na hindi kailanman mapupunan, gaano man katagal lumipas ang panahon, kahit paano pa matapos ang kwento.
  Kinuha ni Richie ang susi ng kanyang kotse at tumalikod para umalis. Sandali siyang nag-atubili, na parang may sasabihin siya pero hindi niya alam kung paano. Sinulyapan niya ang pangunahing gusali ng pasilidad. Nang lingunin niya si Jessica, parang may nakita siyang kakaiba sa mga mata ng lalaki na hindi pa niya nakita noon, hindi sa isang lalaking nakakita nang kasing-ganda ni Richie DiCillo.
  Nakita niya ang mundo.
  "Minsan," panimula ni Richie, "nangingibabaw ang hustisya."
  Naintindihan ni Jessica. At ang pag-unawa ay parang isang malamig na punyal sa kanyang dibdib. Marahil ay dapat niya itong hinayaan, ngunit anak siya ng kanyang ama. "Hindi ba't may nagsabi noon na sa kabilang buhay ay makakamit natin ang hustisya, at sa mundong ito ay nasa atin ang batas?"
  Ngumiti si Richie. Bago siya tumalikod at naglakad patawid ng parking lot, sinulyapan ni Jessica ang sapatos niya. Mukhang bago ang mga ito.
  Minsan, mananaig ang hustisya.
  Pagkalipas ng isang minuto, nakita ni Jessica si Richie na palabas ng parking lot. Kumaway siya sa huling pagkakataon. Kumaway din siya pabalik.
  Habang papalayo siya, hindi na gaanong nagulat si Jessica nang makitang si Detective Richard DiCillo ang nagmamaneho ng isang malaking berdeng SUV na may mga dilaw na fog light at detalyadong disenyo.
  Tumingala si Jessica sa pangunahing gusali. May ilang maliliit na bintana sa ikalawang palapag. May nakita siyang dalawang taong nanonood sa kanya mula sa bintana. Masyado itong malayo para maaninag ang kanilang mga itsura, ngunit may kung ano sa pagkakatagilid ng kanilang mga ulo at posisyon ng kanilang mga balikat na nagsasabi sa kanya na may nagmamasid sa kanya.
  Naisip ni Jessica ang Ilog Storybook, ang puso ng kabaliwan.
  Si Richie DiCillo ba ang nagtali sa mga kamay ni Marius Damgaard sa likod ng kanyang likuran at nagbigti sa kanya? Si Richie ba ang nagtulak kay Charles Waite pabalik sa Philadelphia?
  Nagpasya si Jessica na dapat siyang bumiyahe muli sa Berks County. Marahil ay hindi pa nakakamit ang hustisya.
  
  
  
  PAGKALIPAS NG APAT NA ORAS, natagpuan niya ang sarili sa kusina. Si Vincent ay nasa silong kasama ang kanyang dalawang kapatid, nanonood ng laro ng Flyers. Ang mga pinggan ay nasa dishwasher. Ang iba ay nailigpit na. Mayroon siyang isang baso ng Montepulciano habang nagtatrabaho. Si Sophie ay nakaupo sa sala, nanonood ng The Little Mermaid DVD.
  Pumasok si Jessica sa sala at umupo sa tabi ng kanyang anak. "Pagod ka na ba, mahal?"
  Umiling si Sophie at humikab. "Hindi."
  Niyakap nang mahigpit ni Jessica si Sophie. Ang kanyang anak na babae ay amoy baby girl bubble bath. Ang kanyang buhok ay parang pumpon ng mga bulaklak. "Sige, oras na para matulog."
  "Sige."
  Maya-maya, habang nakukubli ang kanyang anak na babae sa ilalim ng kumot, hinalikan ni Jessica si Sophie sa noo at inabot ang kamay para patayin ang ilaw.
  "Nanay?"
  - Kumusta, sinta?
  Naghalungkat si Sophie sa ilalim ng kumot. Kinuha niya ang isang libro ni Hans Christian Andersen, isa sa mga aklat na hiniram ni Jessica sa aklatan.
  "Babasahin mo ba sa akin ang kwento?" tanong ni Sophie.
  Kinuha ni Jessica ang libro mula sa kanyang anak, binuksan ito, at sinulyapan ang ilustrasyon sa pahina ng pamagat. Ito ay isang inukit na kahoy ng buwan.
  Isinara ni Jessica ang libro at pinatay ang ilaw.
  - Hindi ngayon, mahal.
  
  
  
  DALAWANG gabi.
  Naupo si Jessica sa gilid ng kama. Ilang araw na siyang nakakaramdam ng pagkabalisa. Hindi ang katiyakan, kundi ang posibilidad ng posibilidad, isang pakiramdam na minsang nawalan ng pag-asa, dalawang beses na nabigo.
  Lumingon siya at tumingin kay Vincent. Patay na patay siya sa mundo. Diyos lang ang nakakaalam kung anong mga galaksiya ang nasakop niya sa kanyang mga panaginip.
  Tumingin si Jessica sa bintana, pinagmamasdan ang kabilugan ng buwan sa mataas na kalangitan sa gabi.
  Ilang sandali pa, narinig niya ang pagtunog ng egg timer sa banyo. Parang tula, naisip niya. Isang egg timer. Tumayo siya at marahang naglakad patawid ng kwarto.
  Binuksan niya ang ilaw at tiningnan ang dalawang onsa ng puting plastik na nakalapag sa vanity. Natatakot siya sa "oo." Natatakot sa "hindi."
  Mga sanggol.
  Si Detective Jessica Balzano, isang babaeng may dalang baril at nahaharap sa panganib araw-araw sa kanyang buhay, ay bahagyang nanginig habang pumapasok siya sa banyo at isinara ang pinto.
  OceanofPDF.com
  EPILOGO
  
  May musika. Isang kanta sa piano. May mga matingkad na dilaw na daffodil na nakangiti mula sa mga kahon sa bintana. Halos walang laman ang common room. Maya-maya lang ay mapupuno na ito.
  Ang mga dingding ay pinalamutian ng mga kuneho, pato, at mga itlog ng Pasko ng Pagkabuhay.
  Dumating ang hapunan ng alas-singko y medya. Ngayong gabi ay Salisbury steak at mashed potatoes. Mayroon ding isang tasa ng applesauce.
  Tumingin si Charles sa bintana sa mahahabang anino na tumutubo sa kagubatan. Tagsibol noon, presko ang hangin. Amoy berdeng mansanas ang mundo. Malapit nang dumating ang Abril. Ang Abril ay nangangahulugan ng panganib.
  Alam ni Charles na may panganib pa ring nagkukubli sa kagubatan, isang dilim na nilalamon ang liwanag. Alam niyang hindi dapat pumunta roon ang mga babae. Ang kanyang kakambal na si Charlotte, ang pumunta roon.
  Hinawakan niya sa kamay ang kanyang ina.
  Ngayong wala na si Roland, nasa kanya na ang responsibilidad. Napakaraming kasamaan doon. Simula nang manirahan siya sa Devonshire Acres, nasaksihan niya ang mga anino na nagkatawang-tao. At sa gabi, narinig niya ang mga bulungan ng mga ito. Narinig niya ang kaluskos ng mga dahon, ang pag-ihip ng hangin.
  Niyakap niya ang kanyang ina. Ngumiti ito. Ligtas na sana sila ngayon. Hangga't mananatili silang magkasama, ligtas sila mula sa masasamang bagay sa kagubatan. Ligtas sa sinumang maaaring manakit sa kanila.
  "Ligtas," naisip ni Charles Waite.
  Mula noon.
  OceanofPDF.com
  PASASALAMAT
  
  Walang pabula kung walang mahika. Ang aking taos-pusong pasasalamat ay lubos na nagpapasalamat kina Meg Ruley, Jane Burkey, Peggy Gordane, Don Cleary, at sa lahat ng nasa Jane Rotrosen; gaya ng dati, salamat sa aking kahanga-hangang editor, si Linda Marrow, pati na rin kina Dana Isaacson, Gina Centello, Libby McGuire, Kim Howie, Rachel Kind, Dan Mallory, at sa kahanga-hangang pangkat sa Ballantine Books; muli, salamat kina Nicola Scott, Kate Elton, Cassie Chadderton, Louise Gibbs, Emma Rose, at sa mahusay na pangkat sa Random House UK.
  Bumati sa mga tauhan ng Philadelphia: Mike Driscoll at sa grupo mula sa Finnigan's Wake (at Ashburner Inn), kasama sina Patrick Gegan, Jan Klincewicz, Karen Mauch, Joe Drabjak, Joe Brennan, Hallie Spencer (Mr. Wonderful), at Vita DeBellis.
  Para sa kanilang kadalubhasaan, nagpapasalamat kami kina Kagalang-galang Seamus McCaffery, Detective Michelle Kelly, Sergeant Gregory Masi, Sergeant Joan Beres, Detective Edward Rox, Detective Timothy Bass, at sa mga kalalakihan at kababaihan ng Philadelphia Police Department; salamat kay J. Harry Isaacson, M.D.; salamat kina Crystal Seitz, Linda Wrobel, at sa mababait na tao sa Reading and Berks County Visitors Bureau para sa kape at mga mapa; at salamat kina DJC at DRM para sa alak at pasensya.
  Muli, nais kong pasalamatan ang lungsod at ang mga tao ng Philadelphia sa pagbibigay-aliw sa aking imahinasyon.
  OceanofPDF.com
  Ang "Ruthless" ay isang kathang-isip lamang. Ang mga pangalan, tauhan, lugar, at insidente ay bunga lamang ng imahinasyon ng may-akda o ginamit lamang nang hindi sinasadya. Anumang pagkakahawig sa mga totoong pangyayari, lugar, o tao, buhay man o patay, ay pawang nagkataon lamang.
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"