Рыбаченко Олег Павлович
Aleksander Trzeci - Jeltorosia

Самиздат: [Регистрация] [Найти] [Рейтинги] [Обсуждения] [Новинки] [Обзоры] [Помощь|Техвопросы]
Ссылки:
Школа кожевенного мастерства: сумки, ремни своими руками Юридические услуги. Круглосуточно
 Ваша оценка:
  • Аннотация:
    W Rosji władzę sprawuje Aleksander III. W Chinach wybucha wojna domowa. Oddział specjalny złożony z dzieci interweniuje i pomaga carskiej Rosji podbić północne regiony Imperium Niebiańskiego. Przygody tych dzielnych dzieci-wojowników trwają.
  ALEKSANDER TRZECI - JELTOROSIA
  ADNOTACJA
  W Rosji władzę sprawuje Aleksander III. W Chinach wybucha wojna domowa. Oddział specjalny złożony z dzieci interweniuje i pomaga carskiej Rosji podbić północne regiony Imperium Niebiańskiego. Przygody tych dzielnych dzieci-wojowników trwają.
  PROLOG
  Kwiecień już nadszedł... Wiosna nadeszła niespodziewanie wcześnie i burzliwie na południu Alaski. Płyną strumienie, topnieje śnieg... Powódź może zmyć również instalacje.
  Ale dziewczęta i chłopiec starali się ze wszystkich sił, by nie dopuścić do rozbicia ich formacji przez powódź. Na szczęście powódź nie była zbyt silna i woda szybko opadła.
  Maj okazał się wyjątkowo ciepły jak na te rejony. To oczywiście dobrze. Kolejną dobrą wiadomością był wybuch wojny między Niemcami a Francją. Najprawdopodobniej carska Rosja mogłaby teraz wykorzystać okazję do zemsty za porażkę w wojnie krymskiej.
  Ale Wielka Brytania nie śpi. Gdy tylko pogoda się ociepliła i błoto zniknęło z dróg zaskakująco szybko, z sąsiedniej Kanady nadciągnęła spora armia, aby uniemożliwić ukończenie budowy Aleksandrii.
  Sto pięćdziesiąt tysięcy angielskich żołnierzy - to nie żart. A wraz z nimi przybyła nowa flota, by zastąpić tę zatopioną przez sześć poprzednich.
  Konfrontacja militarna z Wielką Brytanią trwała nadal. Brytyjczycy wciąż wierzyli w zemstę.
  Tymczasem dziewczęta i chłopiec budowali fortyfikacje i śpiewali;
  My dziewczyny jesteśmy miłymi facetami,
  Potwierdzimy naszą odwagę stalowym mieczem!
  Kula w czoło łajdaków z karabinem maszynowym,
  Natychmiast oderwiemy nosy wrogom!
  
  Potrafią walczyć nawet na pustyni,
  Czym dla nas jest przestrzeń kosmiczna!
  Jesteśmy pięknościami, mimo że jesteśmy zupełnie boso -
  Ale brud nie przykleja się do podeszew!
  
  Jesteśmy gorący w walce i mocno siekamy,
  W sercu nie ma miejsca na miłosierdzie!
  A jeśli przyjdziemy na bal, to będzie stylowo,
  Świętuj rozkwit zwycięstw!
  
  W każdym dźwięku Ojczyzny jest łza,
  W każdym grzmocie słychać głos Boga!
  Perły na polach są jak krople rosy,
  Złoty, dojrzały kłos!
  
  Ale los zaprowadził nas na pustynię,
  Dowódca wydał rozkaz do ataku!
  Żebyśmy mogli biegać szybciej boso,
  To jest nasza armia Amazonek!
  
  Osiągniemy zwycięstwo nad wrogiem,
  Lew Brytyjski - szybko marsz pod stołem!
  Aby nasi dziadkowie byli z nas dumni w chwale,
  Niech nadejdzie dzień Świętej Miłości!
  
  A potem nadejdzie wielki raj,
  Każdy człowiek będzie jak brat!
  Zapomnijmy o dzikim porządku,
  Straszna ciemność piekła zniknie!
  
  O to właśnie walczymy,
  Dlatego nie oszczędzamy nikogo!
  Rzucamy się boso pod kule,
  Zamiast życia rodzimy tylko śmierć!
  
  A w naszym życiu brakuje nam go w wystarczającym stopniu,
  Szczerze mówiąc, wszystko!
  Brat mojej siostry jest tak naprawdę Kainem,
  A faceci to same gówno!
  
  Dlatego wstąpiłem do wojska,
  Zemścij się i oderwij łapy mężczyznom!
  Amazonki są z tego powodu tylko zadowolone,
  Aby wyrzucić ich ciała do śmietnika!
  
  Wygramy - to pewne,
  Teraz nie ma już możliwości odwrotu...
  Umieramy za Ojczyznę - bez winy,
  Wojsko jest dla nas jedną rodziną!
  Oleg Rybachenko, nucąc tutaj, nagle zauważył:
  - A gdzie są chłopcy?
  Natasza odpowiedziała ze śmiechem:
  - Jesteśmy jedną rodziną!
  Margarita pisnęła:
  - Ty i ja też!
  Dziewczynka nacisnęła łopatę bosą stopą, przez co łopata leciała o wiele energiczniej.
  Zoya zauważyła agresywnie:
  - Czas dokończyć budowę, a potem biec i zniszczyć angielską armię!
  Oleg Rybachenko logicznie zauważył:
  "Anglia zdołała zgromadzić sto pięćdziesiąt tysięcy żołnierzy w tak dużej odległości od siebie. To znaczy, że traktuje wojnę z nami bardzo poważnie!"
  Augustyn zgadzał się z tym:
  - Tak, mój chłopcze! Imperium Lwa najwyraźniej potraktowało pojedynek z Rosją bardziej niż poważnie!
  Swietłana odpowiedziała radośnie:
  - Wojska wroga istnieją po to, abyśmy zdobywali za nie punkty zwycięstwa!
  Oleg roześmiał się i zagruchał:
  - Oczywiście! Właśnie po to istnieją brytyjskie siły zbrojne: po to, żebyśmy ich pokonali!
  Natasza westchnęła:
  "Jakże jestem zmęczony tym światem! Tak zmęczony pracą tylko piłami i łopatami. Jakże pragnę wyciąć Anglików i dokonać mnóstwa nowych, niesamowitych wyczynów".
  Zoya zgodziła się z tym:
  - Naprawdę chcę walczyć!
  Augustyna syknęła, szczerząc zęby jak jadowity wąż:
  - Będziemy walczyć i zwyciężymy! I to będzie nasze kolejne, wspaniałe zwycięstwo!
  Margarita pisnęła i zaśpiewała:
  - Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka,
  Ci, którzy pragną zerwać te kajdany...
  Zwycięstwo czeka, zwycięstwo czeka -
  Będziemy w stanie pokonać cały świat!
  Oleg Rybachenko z przekonaniem stwierdził:
  - Oczywiście, że możemy!
  Augustyn warknął:
  - Bez najmniejszej wątpliwości!
  Margarita utoczyła bosą stopą glinianą kulkę i rzuciła nią w angielskiego szpiega. Uderzył go mocno w czoło i padł martwy.
  Dziewczyna-wojowniczka zaćwierkała:
  - Chwała bezgranicznej ojczyźnie!
  I gdy zagwizdał... Wrony spadły, a pięćdziesięciu angielskich jeźdźców galopowało w kierunku dziewcząt i chłopca, którzy padli martwi.
  Natasza zauważyła, szczerząc zęby:
  - Masz bardzo dobry gwizdek!
  Margarita uśmiechnęła się, skinęła głową i zauważyła:
  - Słowik-rozbójnik odpoczywa!
  Oleg Rybachenko także zagwizdał... I tym razem omdlałe wrony roztrzaskały czaszki całej setki angielskich jeźdźców.
  Chłopiec-terminator śpiewał:
  - Unosi się groźnie nad planetą,
  Rosyjski, dwugłowy orzeł...
  Wychwalany w pieśniach ludu -
  Odzyskał swoją wielkość!
  Augustyn odpowiedziała, szczerząc zęby:
  Po przegranej wojnie krymskiej Rosja pod wodzą Aleksandra III powstaje i dokonuje zdecydowanego odwetu! Chwała carowi Aleksandrowi Wielkiemu!
  Natasza potrząsnęła bosą stopą w stronę swojej przyjaciółki:
  "Za wcześnie, żeby nazwać Aleksandra III wielkim! Nadal odnosi sukcesy, ale dzięki nam!"
  Oleg Rybachenko z przekonaniem zauważył:
  - Gdyby Aleksander III żył tak długo jak Putin, wygrałby wojnę z Japonią bez naszego udziału!
  Augustyn skinął głową:
  - Zdecydowanie! Aleksander III pokonałby Japończyków, nawet bez lądowania podróżników w czasie!
  Swietłana logicznie zauważyła:
  Car Aleksander III to bez wątpienia uosobienie odwagi i stalowej woli! A jego zwycięstwa są tuż za rogiem!
  Margarita pisnęła:
  - Chwała dobremu królowi!
  Augustyn warknął:
  - Chwała silnemu królowi!
  Swietłana gruchała:
  - Chwała Królowi królów!
  Zoya tupnęła bosą stopą w trawę i krzyknęła:
  - Temu, który naprawdę jest najmądrzejszy ze wszystkich!
  Oleg Rybachenko syknął:
  - A Rosja będzie najwspanialszym krajem na świecie!
  Margarita zgodziła się z tym:
  - Oczywiście, że dzięki nam!
  Oleg Rybachenko stwierdził poważnie:
  - A klątwa smoka jej nie dotknie!
  Natasza potwierdziła:
  - Krajowi rządzonemu przez Aleksandra III nie zagraża klątwa smoka!
  Augustyna, odsłaniając swoje perłowe zęby, zasugerowała:
  - Więc zaśpiewajmy o tym!
  Oleg Rybaczenko chętnie potwierdził:
  - No to chodźmy i zaśpiewajmy!
  Natasza warknęła, tupiąc bosą stopą o bruk:
  - Więc śpiewasz i komponujesz coś!
  Chłopiec-terminator i genialny poeta zaczął komponować w locie. A dziewczyny, bez zbędnych ceregieli, śpiewały razem z nim pełnymi głosami;
  Pustynie oddychają ciepłem, opady śniegu są zimne,
  My, wojownicy Rosji, bronimy naszego honoru!
  Wojna to brudny interes, a nie ciągła parada,
  Przed bitwą prawosławni chrześcijanie powinni przeczytać Psałterz!
  
  My, ludzie, kochamy sprawiedliwość i służymy Panu,
  Przecież to właśnie zawiera w sobie nasz rosyjski, czysty duch!
  Dziewczyna z silnym kołowrotkiem kręci jedwabiem,
  Powiał podmuch wiatru, ale pochodnia nie zgasła!
  
  Rodzina dała nam rozkaz: bronić Rusi mieczem,
  Za Świętość i Ojczyznę - służ żołnierzowi Chrystusowi!
  Potrzebujemy ostrych włóczni i mocnych mieczy,
  Aby chronić słowiańskie i dobre marzenia!
  
  Ikony prawosławia zawierają mądrość wszystkich czasów,
  A Łada i Matka Boska są jedną siostrą światła!
  Ktokolwiek sprzeciwi się naszej sile, zostanie napiętnowany,
  Wieczna Rosja śpiewana jest w sercach żołnierzy!
  
  Jesteśmy na ogół pokojowo nastawionymi ludźmi, ale wiesz, że jesteśmy dumni,
  Każdy, kto zechce upokorzyć Rusa, zostanie solidnie pobity maczugą!
  Budujmy w szalonym tempie - jesteśmy rajem na planecie,
  Będziemy mieli dużą rodzinę - moja droga i ja będziemy mieli dzieci!
  
  Zamienimy cały świat w kurort, to jest nasz impuls,
  Podnieśmy flagi Ojczyzny ku chwale pokoleń!
  A pieśni ludowe niech mają jedną melodię -
  Lecz szlachetna radość, bez szlamu zakurzonego lenistwa!
  
  Kto kocha całą Ojczyznę i wiernie służy carowi,
  Za Rusi dokona tego czynu, powstanie w bitwie!
  Daję ci całusa, moja dojrzała dziewczyno,
  Niech Twoje policzki rozkwitną niczym pączek w maju!
  
  Ludzkość czeka na kosmos, na lot nad Ziemią,
  Zszyjemy te cenne gwiazdy w wianek!
  Niech to, co chłopiec nosił w sobie ze swym marzeniem, nagle stanie się rzeczywistością,
  Jesteśmy twórcami natury, a nie ślepymi papugami!
  
  Więc zrobiliśmy silnik z termokwarków, bum,
  Szybka rakieta przecinająca przestrzeń kosmiczną!
  Niech cios nie będzie kijem w brew, lecz prosto w oko,
  Zaśpiewajmy hymn Ojczyzny potężnym głosem!
  
  Wróg już biegnie, jak zając,
  A my, dążąc do tego, osiągamy słuszne cele!
  Przecież nasza armia rosyjska to potężny kolektyw,
  Ku chwale Prawosławia - niech honor rządzi państwem!
  W 1871 roku wybuchła wojna między carską Rosją a Chinami. Brytyjczycy aktywnie wspierali Imperium Niebiańskie, budując dość liczną flotę dla Chin. Imperium Mandżurskie zaatakowało wówczas Kraj Nadmorski. Chińczycy byli liczni, a niewielki garnizon nadmorski nie stanowił dla nich żadnego zagrożenia.
  Ale żołnierze dziecięcych oddziałów specjalnych, jak zawsze, panują nad sytuacją. I są gotowi do walki.
  Cztery dziewczynki z dziecięcych oddziałów specjalnych podrosły i na chwilę stały się kobietami. Dokonało się to za pomocą magii.
  A sześciu wiecznie młodych wojowników rzuciło się naprzód, błyskając bosymi, okrągłymi obcasami.
  Biegli, a dziewczyny śpiewały pięknie i harmonijnie. Ich czerwone sutki, niczym dojrzałe truskawki, lśniły na tle czekoladowych piersi.
  A głosy są tak silne i pełne, że dusza się raduje.
  Dziewczyny z Komsomołu są solą ziemi,
  Jesteśmy jak ruda i ogień piekła.
  Oczywiście, że doszliśmy do punktu, w którym osiągnęliśmy wyczyny,
  A z nami jest Święty Miecz, Duch Pański!
  
  Uwielbiamy walczyć bardzo odważnie,
  Dziewczyny, które przemierzają bezkres wszechświata...
  Armia rosyjska jest niezwyciężona,
  Z pasją, w nieustannej walce!
  
  Ku chwale naszej świętej Ojczyzny,
  Myśliwiec krąży dziko na niebie...
  Jestem członkiem Komsomołu i biegam boso,
  Rozpryskiwanie lodu pokrywającego kałuże!
  
  Wróg nie może przestraszyć dziewczyn,
  Niszczą wszystkie wrogie rakiety...
  Krwawy złodziej nie włoży nam twarzy w twarz,
  O tych wyczynach będą śpiewane wiersze!
  
  Faszyzm zaatakował moją ojczyznę,
  Dokonał tak strasznej i podstępnej inwazji...
  Kocham Jezusa i Stalina,
  Komsomolcy zjednoczeni z Bogiem!
  
  Boso pędzimy przez zaspy,
  Pędzące jak szybkie pszczoły...
  Jesteśmy córkami lata i zimy,
  Życie dało tej dziewczynie twardą rękę!
  
  Czas strzelać, więc otwórz ogień,
  Jesteśmy dokładni i piękni w wieczności...
  I uderzyli mnie prosto w oko, nie w brew,
  Ze stali zwanej kolektywem!
  
  Faszyzm nie zwycięży naszej reduty,
  A wola jest silniejsza, niż wytrzymały tytan...
  Pocieszenie możemy znaleźć w naszej Ojczyźnie,
  I obalić nawet tyrana Führera!
  
  Bardzo potężny czołg, uwierz mi, Tygrys,
  Strzela tak daleko i tak celnie...
  Teraz nie jest czas na głupie gry,
  Ponieważ nadchodzi zły Kain!
  
  Musimy pokonać zimno i ciepło,
  I walcz jak szalona horda...
  Oblężony niedźwiedź wpadł we wściekłość,
  Dusza orła nie jest żałosnym klaunem!
  
  Wierzę, że członkowie Komsomołu wygrają,
  I wyniosą swój kraj ponad gwiazdy...
  Naszą wędrówkę rozpoczęliśmy od obozu październikowego,
  A teraz Imię Jezusa jest z nami!
  
  Bardzo kocham moją ojczyznę,
  Ona jaśnieje nad wszystkimi ludźmi...
  Ojczyzna nie będzie rozdzierana rubel po rublu,
  Dorośli i dzieci śmieją się ze szczęścia!
  
  Życie w sowieckim świecie jest dla wszystkich przyjemnością,
  Wszystko w tym jest łatwe i po prostu cudowne...
  Oby szczęście nie zerwało nici,
  A Führer na próżno wyciągnął gębę!
  
  Jestem członkiem Komsomołu biegającym boso,
  Choć jest zimno, to aż uszy bolą...
  I nie widać zejścia, wierz wrogowi,
  Kto chce nas przejąć i zniszczyć!
  
  Nie ma piękniejszych słów dla Ojczyzny,
  Flaga jest czerwona, jakby w promieniach jej światła lśniła krew.
  Nie będziemy bardziej posłuszni niż osły,
  Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie już wkrótce, w maju!
  
  Berlińskie dziewczyny będą chodzić boso,
  Pozostawią ślady na asfalcie.
  Zapomnieliśmy o wygodzie ludzi,
  A rękawice nie są wskazane na wojnie!
  
  Jeżeli jest walka, niech się rozpocznie.
  Rozniesiemy wszystko na kawałki z Fritzem!
  Ojczyzna jest zawsze z tobą, żołnierzu,
  Nie wie co to AWOL!
  
  Szkoda zmarłych, to smutek dla wszystkich,
  Ale nie po to, żeby rzucić Rosjan na kolana.
  Nawet Sam poddał się Fritzom,
  Ale wielki guru Lenin jest po naszej stronie!
  
  Noszę jednocześnie odznakę i krzyż,
  Jestem komunistą i wierzę w chrześcijaństwo...
  Wierzcie mi, wojna to nie film.
  Ojczyzna jest naszą matką, nie chanat!
  
  Gdy Najwyższy przyjdzie w obłokach,
  Wszyscy umarli powstaną ponownie z jasną twarzą...
  Ludzie kochali Pana w swoich snach,
  Ponieważ Jezus jest Stwórcą Stołu!
  
  Będziemy w stanie uszczęśliwić wszystkich,
  W całym rozległym rosyjskim wszechświecie.
  Gdy plebejusz jest jak par,
  A najważniejszą rzeczą we wszechświecie jest Stworzenie!
  
  Chcę przyjąć Wszechmogącego Chrystusa,
  Abyś nigdy nie upadł przed swoimi wrogami...
  Towarzysz Stalin zastąpił ojca,
  A Lenin również będzie z nami na zawsze!
  Patrząc na te dziewczyny, widać wyraźnie: nie pozwolą, aby ich szansa przepadła!
  Bardzo piękni wojownicy, a dzieci są naprawdę fajne.
  I coraz bliżej chińskiej armii.
  Wojownicy z XXI wieku starli się raz jeszcze z Chińczykami z XVII wieku.
  Niebiańskie Imperium ma zbyt wielu żołnierzy. Płyną jak nieskończona rzeka.
  Oleg Rybaczenko, siekąc Chińczyków swoimi mieczami, ryknął:
  - Nigdy się nie poddamy!
  A z bosej stopy chłopca wyleciał ostry krążek!
  Margarita, miażdżąc swych oponentów, mruknęła:
  - Na świecie jest miejsce na bohaterstwo!
  A z bosych stóp dziewczyny wyleciały trujące igły, raniąc Chińczyka.
  Natasza również zamordowała gołe stopy, uwalniając piorun ze szkarłatnego sutka opalonej piersi i wyjąc ogłuszająco:
  - Nigdy nie zapomnimy i nigdy nie wybaczymy.
  A jej miecze przeszły przez Chińczyków w młynie.
  Zoya, tnąc wrogów i wysyłając impulsy ze swoich szkarłatnych sutków, pisnęła:
  - Po nowe zamówienie!
  A z jej bosych stóp wyleciały nowe igły. I trafiły w oczy i gardła chińskich żołnierzy.
  Tak, było jasne, że wojownicy byli podekscytowani i wściekli.
  Augustyna ścina żółte żołnierze, uwalniając kaskady błyskawic ze swoich rubinowych sutków, piszcząc:
  - Nasza żelazna wola!
  A z jej bosej stopy leci nowy, śmiercionośny dar. I żółte myśliwce padają.
  Swietłana sieka młyn, uwalnia wydzieliny koronowe z sutków truskawek, jej miecze są jak błyskawice.
  Chińczycy padają jak ścięte snopy.
  Dziewczynka rzuca igłami bosymi stopami i piszczy:
  - On wygra dla Mateczki Rosji!
  Oleg Rybaczenko naciera na Chińczyków. Chłopiec-terminator miażdży żółte wojska.
  W tym samym momencie z bosych palców u stóp chłopca wystrzeliwują igły z trucizną.
  Chłopiec ryczy:
  - Chwała przyszłej Rusi!
  I w ruchu odcina wszystkim głowy i twarze.
  Margarita miażdży również swoich przeciwników.
  Jej bose stopy drżą. Chińczycy giną masowo. Wojownik krzyczy:
  - Ku nowym granicom!
  A potem dziewczyna po prostu bierze i sieka...
  Masa ciał chińskich żołnierzy.
  A oto Natasza, w ofensywie, posyłająca pioruny ze swoich szkarłatnych sutków. Rozwala Chińczyka i śpiewa:
  - Ruś jest wielka i promienna,
  Jestem bardzo dziwną dziewczyną!
  A z jej bosych stóp wylatują dyski. Te, które przecinały gardła Chińczykom. To dopiero dziewczyna.
  Zoya jest w ofensywie. Obcina żółtych żołnierzy obiema rękami. Pluje przez słomkę. Rzuca śmiercionośnymi igłami bosymi stopami i wypluwa pulsary ze swoich karmazynowych sutków.
  A jednocześnie śpiewa sobie:
  - No, klubiku, jedziemy!
  Och, moja najdroższa, da radę!
  Augustyn, siekając Chińczyków i eksterminując żółtych żołnierzy, ziejąc darami śmierci ze swoich rubinowych sutków, piszczy:
  - Cały kudłaty i w skórze zwierzęcej,
  Rzucił się na policję z pałką!
  I bosymi palcami stóp rzuca we wroga czymś, co zabiłoby słonia.
  A potem piszczy:
  - Wilczarze!
  Swietłana jest w ofensywie. Sieka i tnie Chińczyków. Bosymi stopami ciska w nich dary śmierci. A z jej truskawkowych sutków lecą plamy magoplazmy.
  Zarządza młynem za pomocą mieczy.
  Zmiażdżyła masę walczących i krzyknęła:
  - Nadchodzi wielkie zwycięstwo!
  I znów dziewczyna rusza się dziko.
  A jej bose stopy wystrzeliwują śmiercionośne igły.
  Oleg Rybaczenko skoczył. Chłopiec wykonał salto. Pociął w powietrzu grupę Chińczyków.
  Rzucał igły bosymi palcami u stóp i bełkotał:
  - Chwała mojej pięknej odwadze!
  I chłopiec znów staje do walki.
  Margarita rusza do ofensywy, siekąc wszystkich wrogów. Jej miecze są ostrzejsze niż ostrza młyna. A jej bose palce u stóp ciskają darami śmierci.
  Dziewczyna przeprowadza dziki atak, mordując żółtych wojowników bez żadnych ceregieli.
  I co jakiś czas podskakuje i kręci się!
  A dary zagłady od niej odlatują.
  A Chińczycy padają martwi. I całe stosy trupów piętrzą się.
  Margarita piszczy:
  - Jestem amerykańskim kowbojem!
  I znów jej bose stopy zostały ukłute igłą.
  A potem jeszcze kilkanaście igieł!
  Natasza jest również bardzo potężna w ataku. Używając swoich szkarłatnych sutków, wysyła piorun za piorunem.
  I rzuca przedmiotami bosymi stopami, a potem pluje przez rurkę.
  I krzyczy na cały głos:
  - Jestem iskrzącą śmiercią! Wystarczy, że umrzesz!
  I znów piękno jest w ruchu.
  Zoya szturmuje stertę chińskich trupów. Z jej bosych stóp wystrzeliwują bumerangi zniszczenia. A jej karmazynowe sutki wyrzucają kaskady bąbelków, miażdżąc i niszcząc wszystkich.
  A żółci wojownicy wciąż padają i padają.
  Zoya krzyczy:
  - Dziewczyno boso, zostaniesz pokonana!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje kilkanaście igieł, które wbijają się prosto w gardła Chińczyków.
  Padają martwi.
  Albo raczej, całkowicie martwy.
  Augustyna jest w ofensywie. Rozgromia żółte oddziały. Jej miecze dzierży w obu rękach. I cóż to za niezwykła wojowniczka. A jej rubinowe sutki pracują, przypalając wszystkich i zamieniając ich w zwęglone szkielety.
  Chińskie wojska przechodzi przez tornado.
  Dziewczyna z rudymi włosami ryczy:
  - Przyszłość jest ukryta! Ale zwycięży!
  A w ofensywie pojawia się piękność o ognistych włosach.
  Augustyn ryczy w dzikiej ekstazie:
  - Bogowie wojny wszystko zniszczą!
  A wojownik przechodzi do ofensywy.
  A z jej bosych stóp wylatuje mnóstwo ostrych, trujących igieł.
  Swietłana w bitwie. I taka olśniewająca i zadziorna. Jej nagie nogi tryskają tak śmiercionośną energią. Nie człowiek, ale śmierć o blond włosach.
  Ale jak już się rozkręci, nie da się tego zatrzymać. Zwłaszcza jeśli te truskawkowe sutki strzelają śmiercionośnymi piorunami.
  Swietłana śpiewa:
  - Życie nie będzie miodem,
  Więc tańczcie w kółku!
  Niech Twoje marzenie się spełni -
  Piękno zamienia mężczyznę w niewolnika!
  A w ruchach dziewczyny widać coraz więcej wściekłości.
  Ofensywa Olega przyspiesza. Chłopak bije Chińczyków.
  Z jego bosych stóp wyskakują ostre igły.
  Młody wojownik piszczy:
  - Szalone imperium rozniesie wszystkich na strzępy!
  I chłopak znowu rusza w drogę.
  Margarita jest dziką dziewczyną w swoim działaniu. I miażdży swoich wrogów.
  Rzuciła bosą stopą ładunek wybuchowy wielkości ziarnka grochu. Eksplodował, natychmiast posyłając w powietrze setkę Chińczyków.
  Dziewczyna krzyczy:
  - Zwycięstwo i tak do nas przyjdzie!
  A młynem będzie rządził mieczem.
  Natasza przyspieszyła. Dziewczyna rozgromiła żółtych wojowników. Jej szkarłatne sutki eksplodowały z coraz większą intensywnością, emitując strumienie błyskawic i magicznej plazmy. I krzyknęła:
  - Zwycięstwo czeka Imperium Rosyjskie.
  I zajmijmy się przyspieszoną eksterminacją Chińczyków.
  Natasza, to jest dziewczyna Terminator.
  Nie myśli o zatrzymaniu się lub zwolnieniu.
  Zoya atakuje. Jej miecze zdają się przecinać sałatkę mięsną. A jej karmazynowe sutki tryskają wściekłymi strumieniami magoplazmy i błyskawic. Dziewczyna krzyczy na cały głos:
  - Nasze zbawienie trwa!
  A gołe palce u stóp także wyrzucają takie igły.
  A masa ludzi z przebitymi gardłami leży w stosach zwłok.
  Augustina to dzika dziewczyna. I niszczy wszystkich jak hiperplazmatyczny robot.
  Zniszczyła już setki, a nawet tysiące Chińczyków. Ale przyspiesza. Z jej rubinowych sutków tryskają strumienie energii. A wojownik ryczy.
  - Jestem niezwyciężony! Najfajniejszy na świecie!
  I znów piękno atakuje.
  A z jej bosych palców wyleciał groszek. I trzystu Chińczyków zostało rozerwanych na strzępy przez potężną eksplozję.
  Augustyn śpiewał:
  - Nie odważysz się zająć naszej ziemi!
  Swietłana również atakuje. I nie daje nam chwili wytchnienia. Dzika dziewczyna z Terminatora.
  I wycina wrogów i eksterminuje Chińczyków. A masa żółtych bojowników już padła w rowie i na drogach. A wojowniczka coraz agresywniej używa piorunów ze swoich dużych, przypominających truskawki sutków, by strzelać do chińskich bojowników.
  A potem pojawiła się Alicja. To dziewczyna w wieku około dwunastu lat, z rudymi włosami. Trzyma hiperblaster. I zamierza uderzyć w wojowników Imperium Niebiańskiego. I dosłownie setki Chińczyków zostaje spalonych jednym promieniem. I jakie to przerażające.
  I natychmiast ulegają zwęgleniu, zamieniając się w stos żaru i szarego popiołu.
  ROZDZIAŁ NR 1.
  Szóstka oszalała i rozpoczęła dziką bitwę.
  Oleg Rybaczenko wraca do akcji. Naciera, wymachując obydwoma mieczami. A mały terminator wykonuje wiatrak. Martwi Chińczycy padają.
  Masa trupów. Całe góry krwawych ciał.
  Chłopiec wspomina szaloną grę strategiczną, w której udział brali także konie i ludzie.
  Oleg Rybachenko piszczy:
  - Biada Dowcipowi!
  I pieniędzy będzie mnóstwo!
  A chłopiec-terminator jest w nowym ruchu. I jego bose stopy coś wezmą i rzucą.
  Genialny chłopiec ryknął:
  - Klasa mistrzowska i Adidas!
  To był naprawdę niesamowity i zapierający dech w piersiach występ. Ilu Chińczyków zginęło. I najwięcej z najwspanialszych żółtych bojowników zginęło.
  Margarita również walczy. Rozgromia żółte armie i ryczy:
  - Wielki pułk szturmowy! Wpędzamy wszystkich do grobu!
  A jej miecze cięły Chińczyków. Masa żółtych wojowników już padła.
  Dziewczyna warknęła:
  - Jestem jeszcze fajniejszy niż pantery! Udowodnij, że jestem najlepszy!
  A z bosego obcasa dziewczyny wylatuje groszek z potężnymi ładunkami wybuchowymi.
  I uderzy we wroga.
  I weźmie i zniszczy niektórych przeciwników.
  A Natasza to prawdziwa siłaczka. Pokonuje przeciwników i nie daje nikomu spokoju.
  Ilu Chińczyków już zabiłeś?
  A jej zęby są takie ostre. A jej oczy takie szafirowe. Ta dziewczyna to prawdziwa kataka. Chociaż wszyscy jej partnerzy to prawdziwi katowie! A ze swoich szkarłatnych sutków posyła dary zagłady.
  Natasza krzyczy:
  - Zwariowałem! Dostaniesz karę!
  I znowu dziewczyna pokroi mieczami wielu Chińczyków.
  Zoya ruszyła i przecięła wielu żółtych wojowników. I wypuściła pioruny ze swoich karmazynowych sutków.
  A ich bose stopy ciskają igłami. Każda igła zabija kilka Chińczyków. Te dziewczyny są naprawdę piękne.
  Augustyna naciera i miażdży przeciwników. Swoimi rubinowymi sutkami rozrzuca plamy magoplazmy, parząc Chińczyków. I przez cały czas nie zapomina krzyczeć:
  - Nie uciekniesz z trumny!
  A dziewczyna wyjmie zęby i je pokaże!
  A jaka ruda... Jej włosy powiewają na wietrze niczym proletariacki sztandar.
  I ona dosłownie kipi gniewem.
  Swietłana w ruchu. Rozłupała mnóstwo czaszek. Wojowniczka szczerząca zęby. A jej sutki w kolorze przejrzałych truskawek zieją błyskawicami.
  Wystawia język. Potem pluje przez słomkę. Po czym wyje:
  - Będziecie martwi!
  I znów śmiercionośne igły wystrzeliwują z jej bosych stóp.
  Oleg Rybachenko skacze i odbija się.
  Bosonogi chłopiec wyrzuca pęk igieł i śpiewa:
  - Chodźmy na wędrówkę, załóżmy duże konto!
  Zgodnie z oczekiwaniami, młody wojownik jest w szczytowej formie.
  Jest już dość stary, ale wygląda jak dziecko. Tylko bardzo silny i umięśniony.
  Oleg Rybachenko śpiewał:
  - Nawet jeśli gra nie będzie toczyła się według zasad, to i tak przebijemy się, frajerzy!
  I znów z jego bosych stóp posypały się śmiercionośne i szkodliwe igły.
  Margarita śpiewała z zachwytem:
  - Nie ma rzeczy niemożliwych! Wierzę, że nadejdzie świt wolności!
  Dziewczyna ponownie rzuciła w Chińczyka śmiercionośną kaskadę igieł i kontynuowała:
  - Ciemność odejdzie! Majowe róże zakwitną!
  A wojowniczka rzuciła groch bosymi palcami, a tysiąc Chińczyków natychmiast wzbiło się w powietrze. Armia Imperium Niebiańskiego rozpłynęła się na naszych oczach.
  Natasza w bitwie. Skacząca jak kobra. Wysadzająca wrogów w powietrze. I tylu Chińczyków ginie. A z jej szkarłatnych sutków tryskają całe kaskady błyskawic i wyładowań koronowych.
  Dziewczyna z ich żółtych wojowników z mieczami, węglowymi kulkami i włóczniami. I igłami.
  I w tym samym momencie ryczy:
  - Wierzę, że zwycięstwo nadejdzie!
  I chwałę Rosjan znajdziesz!
  Z bosych palców u stóp wystrzeliwują nowe igły, przebijające przeciwników.
  Zoya jest w szaleńczym ruchu. Rzuca się na Chińczyków, siekając ich na drobne kawałki. A jej karmazynowe sutki wypuszczają masowe strumienie magoplazmatycznej śliny.
  Wojowniczka rzuca igłami gołymi palcami. Przebija przeciwników, a potem ryczy:
  - Nasze całkowite zwycięstwo jest już bliskie!
  I niesie dziki młyn z mieczami. To jest prawdziwa dziewczyna jak dziewczyna!
  A teraz kobra Augustyna przeszła do ofensywy. Ta kobieta to koszmar dla wszystkich. A swoimi rubinowymi sutkami zieje strumieniami błyskawic, które porywają jej wrogów.
  A jeśli się włączy, to się włączy.
  Po czym rudowłosa weźmie i zaśpiewa:
  - Rozwalę wam wszystkim czaszki! Jestem wspaniałym snem!
  A teraz jej miecze są w akcji i przecinają mięso.
  Swietłana również przechodzi do ofensywy. Ta dziewczyna nie ma żadnych zahamowań. Rozcina masę trupów. A ze swoich truskawkowych sutków wystrzeliwuje śmiercionośne pioruny.
  Blond terminator ryczy:
  - Jak będzie dobrze! Jak będzie dobrze - wiem to!
  A teraz od niej odlatuje śmiercionośny groszek.
  Oleg zmiecie setkę Chińczyków meteorem. A nawet weźmie i rzuci bombę.
  Jest niewielki, ale zabójczy...
  Jak rozerwie się na małe kawałki.
  Chłopiec Terminator wył:
  - Burzliwa młodość strasznych maszyn!
  Margarita zrobi to samo w walce.
  I wytnie masę żółtych myśliwców. I wytnie rozległe polany.
  Dziewczynka piszczy:
  - Lambada to nasz taniec na piasku!
  I uderzy z nową siłą.
  Natasza w ofensywie jest jeszcze bardziej wściekła. Okłada Chińczyków jak szalona. Nie są w stanie przeciwstawić się takim dziewczynom jak ona. Zwłaszcza, gdy ich sutki w kolorze płatków róży płoną błyskawicami.
  Natasza wzięła ją i zaśpiewała:
  - Bieganie w miejscu to ogólna forma pojednania!
  A wojowniczka zasypała przeciwników gradem ciosów.
  Będzie także rzucał dyskami bosymi stopami.
  Oto młyn. Masa głów żółtej armii potoczyła się.
  Ona jest waleczną pięknością. Pokonać taką żółtą armadę.
  Zoya rusza do ataku, miażdżąc wszystkich. Jej miecze są jak nożyce śmierci. Z jej karmazynowych sutków wystrzeliwują śmiercionośne bełty.
  Dziewczynka jest po prostu urocza. A z jej bosych stóp wystrzeliwują bardzo trujące igły.
  Pokonują swoich wrogów, przebijają im gardła i robią trumny.
  Zoya wzięła ją i pisnęła:
  - Jeżeli w kranie nie ma wody...
  Natasza krzyknęła z zachwytu, a ze swych szkarłatnych sutków wystrzeliła tak niszczycielską szarżę, że masa Chińczyków rzuciła się w piekielne otchłanie, a krzyk dziewczyny był porażający:
  - Więc to twoja wina!
  I bosymi palcami rzuca czymś, co zabija doszczętnie. To się nazywa prawdziwa dziewczyna.
  A z jej nagich nóg wystrzeli ostrze i powali mnóstwo wojowników.
  Augustyna w ruchu. Szybka i niepowtarzalna w swoim pięknie.
  Jakież ona ma bujne włosy! Powiewają jak proletariacki sztandar. Ta dziewczyna to prawdziwa jędza. A jej rubinowe sutki wypluwają to, co niesie śmierć wojownikom Niebiańskiego Imperium.
  A ona sieka swoich przeciwników, jakby urodziła się z mieczem w ręku.
  Rudowłosa, przeklęta bestia!
  Augustyna wzięła ją i syknęła:
  - Głowa byka będzie tak duża, że wojownicy nie stracą rozumu!
  I znów rozgromiła tłum walczących. A potem zagwizdała. Tysiące wron zemdlały ze strachu. I uderzyły w ogolone głowy Chińczyków. I połamały im kości, aż krew trysnęła.
  Oleg Rybachenko mruknął:
  - Tego mi było trzeba! To dziewczynka!
  A chłopiec terminator także będzie gwizdał... A tysiące wron, doznawszy zawałów serca, spadło na głowy Chińczyków, porażając ich w najgroźniejszej walce.
  A potem ten dzieciak, który ćwiczył karate, kopnął bombę swoim dziecięcym obcasem, nokautując chińskich żołnierzy i krzyknął:
  - Za wielki komunizm!
  Margarita, rzucając sztylet bosą stopą, potwierdziła:
  - Duża i fajna dziewczyna!
  I on także będzie gwizdał, strącając wrony.
  Augustyn chętnie się z tym zgodził:
  - Jestem wojownikiem, który zagryzie każdego na śmierć!
  I znów, bosymi palcami stóp, wystrzeli morderczy piorun. A z jej lśniących rubinowych sutków wypuści piorun.
  Swietłana nie ma szans w walce ze swoimi przeciwnikami. Nie jest dziewczyną, a płomieniem. Jej truskawkowe sutki eksplodują niczym pioruny, spalając hordę Chińczyków.
  I piszczy:
  - Jakie błękitne niebo!
  Augustyna, wypuszczając ostrze bosą stopą i plując plazmą swoimi rubinowymi sutkami, potwierdziła:
  - Nie jesteśmy zwolennikami rozboju!
  Swietłana, tnąc swoich wrogów i wysyłając płonące bańki za pomocą swoich truskawkowych sutków, zaćwierkała:
  - Nie potrzebujesz noża przeciwko głupcowi...
  Zoya pisnęła, uwalniając piorun ze swego szkarłatnego sutka, rzucając igłami bosymi, opalonymi stopami:
  - Nakłamiesz mu mnóstwo kłamstw!
  Natasza, siekając Chińczyków i wystrzeliwując pulsary magicznej plazmy ze swoich szkarłatnych sutków, dodała:
  - I zrób to z nim za marne grosze!
  A wojownicy będą skakać w górę i w dół. Są tacy krwawi i fajni. Jest w nich całe mnóstwo emocji.
  Oleg Rybachenko prezentuje się bardzo stylowo w walce.
  Margarita rzuciła śmiercionośny bumerang bosymi palcami u stóp i zaśpiewała:
  - Uderzenie jest mocne, ale facet jest zainteresowany...
  Młody geniusz wprawił w ruch coś w rodzaju wirnika helikoptera. Odciął Chińczykom kilkaset głów i pisnął:
  - Całkiem wysportowany!
  I oboje - chłopiec i dziewczynka - są w idealnym porządku.
  Oleg, ścinając żółtych żołnierzy i gwiżdżąc na wrony, ryknął agresywnie:
  - I wielkie zwycięstwo będzie nasze!
  Margarita syknęła w odpowiedzi:
  - Zabijamy wszystkich - bosymi stopami!
  Ta dziewczyna naprawdę jest takim aktywnym terminatorem.
  Natasza zaśpiewała w ofensywie:
  - W świętej wojnie!
  I wojowniczka wystrzeliła ostry dysk przypominający bumerang. Poleciał łukiem, tnąc masę Chińczyków. A potem, ze swojej szkarłatnej sutki, wystrzeliła tak potężny piorun, że pochłonął masę żółtych wojowników.
  Zoya dodała, kontynuując eksterminację i uwalniając pioruny ze swoich karmazynowych sutków:
  - Nasze zwycięstwo będzie!
  A z jej bosych stóp wyleciały nowe igły, uderzając w mnóstwo wojowników.
  Blondynka powiedziała:
  - Zaszachujmy wroga!
  I wystawiła język.
  Augustyna, machając nogami i rzucając ostrymi swastykami, bełkotała:
  - Flaga imperialna naprzód!
  A z rubinowymi sutkami, jakżeż rozpocznie zniszczenie i zagładę.
  Swietłana chętnie potwierdziła:
  - Chwała poległym bohaterom!
  A z truskawkowym sutkiem powstanie niszczycielski potok zagłady.
  A dziewczyny krzyczały chórem, miażdżąc Chińczyków:
  - Nikt nas nie zatrzyma!
  I teraz dysk spada z bosych stóp wojowników. Ciało rozrywa się na strzępy.
  I znów wycie:
  - Nikt nas nie pokona!
  Natasza wzbiła się w powietrze. Z jej szkarłatnego sutka wystrzelił strumień energii. Rozszarpała przeciwników i powiedziała:
  - Jesteśmy wilczycami, smażymy wroga!
  A z jej bosych palców u stóp wypadnie śmiercionośny dysk.
  Dziewczyna aż się wykręciła z ekstazy.
  A potem mruczy:
  - Nasze obcasy kochają ogień!
  Tak, dziewczyny są naprawdę seksowne.
  Oleg Rybaczenko zagwizdał, zasłaniając Chińczyków niczym spadające wrony, i zabulgotał:
  - Oj, jeszcze za wcześnie, ochrona daje!
  I puścił oko do wojowników. Roześmiali się i obnażyli zęby w odpowiedzi.
  Natasza posiekała Chińczyka, wypuściła gorące strumienie ze swoich szkarłatnych sutków i pisnęła:
  - Nie ma radości na naszym świecie bez walki!
  Chłopiec zaprotestował:
  - Czasami nawet walka nie jest zabawna!
  Natasza, wyrzucając z piersi to, co przynosi całkowitą śmierć, zgodziła się:
  - Jeśli nie ma siły, to tak...
  Ale my, wojownicy, jesteśmy zawsze zdrowi!
  Dziewczyna rzucała igłami w przeciwnika bosymi palcami u stóp i śpiewała:
  -Żołnierz zawsze zdrowy,
  I gotowi na wyczyn!
  Po czym Natasza znów uderzyła wrogów i znów wypuściła niszczycielski strumień ze swojej szkarłatnej sutki.
  Zoya to prawdziwa, szybka piękność. Właśnie rzuciła w Chińczyków całą beczką gołym obcasem. I rozerwała kilka tysięcy na strzępy w jednej eksplozji. Potem uwolniła niszczycielski miecz hiperplazmy ze swojego szkarłatnego sutka.
  Po czym pisnęła:
  - Nie możemy przestać, nasze obcasy błyszczą!
  I dziewczyna w stroju bojowym!
  Augustina też nie jest mięczakiem w walce. Bije Chińczyków jak snopem łańcuchów. A ze swoich rubinowych sutków zsyła niszczycielskie dary zniszczenia. I ciska nimi bosymi stopami.
  I ścinając swoich przeciwników, śpiewa:
  - Uważaj, będzie jakiś pożytek,
  Jesienią będzie ciasto!
  Rudowłosy diabeł naprawdę ciężko pracuje w walce, niczym diabełek z pudełka.
  I tak właśnie walczy Swietłana. I daje się we znaki Chińczykom.
  A jeśli trafi, to trafi.
  Z niego wylatują krwawe bryzgi.
  Swietłana rzuciła ostro, rozrzucając bose stopy w powietrzu odłamki metalu topiącego czaszki:
  - Chwała Rosji, wielka chwała!
  Czołgi pędzą naprzód...
  Podział w czerwonych koszulkach -
  Pozdrowienia dla narodu rosyjskiego!
  A z truskawkowych sutków popłynie niszczycielski strumień magicznej plazmy.
  Dziewczyny walczą z Chińczykami. Siekają ich i tną. Nie wojowniczki, ale prawdziwe pantery wypuszczone na wolność.
  Oleg jest w bitwie i atakuje Chińczyków. Bije ich bezlitośnie i krzyczy:
  - Jesteśmy jak byki!
  I wyśle wrony gwiżdżące na Chińczyków.
  Margarita, miażdżąc żółtą armię, podniosła:
  - Jesteśmy jak byki!
  Natasza wzięła ją i zawyła, mordując żółtych wojowników:
  - Kłamać nie wypada!
  A piorun uderzy z czerwonych sutków.
  Zoya rozerwała Chińczyka na strzępy i pisnęła:
  - Nie, to nie jest wygodne!
  I on też weźmie i wypuści gwiazdę bosą stopą. I z karmazynowego sutka piekielnych pulsarów.
  Natasza wzięła ją i pisnęła:
  - Nasz telewizor się pali!
  A z jej gołej nogi wystrzeliwuje śmiercionośny kłąb igieł. A z jej szkarłatnego sutka straszliwy, palący sznur.
  Zoya, również miażdżąc Chińczyków, pisnęła:
  - Nasza przyjaźń jest monolitem!
  I znowu rzuca taką salwą, że kręgi rozmywają się we wszystkich kierunkach. Ta dziewczyna to czyste zniszczenie dla swoich przeciwników. A jej truskawkowe sutki wyrzucają to, co niesie śmierć.
  Dziewczyna, bosymi palcami u stóp, wystrzeliwuje trzy bumerangi. I to tylko zwiększa liczbę zwłok.
  Po czym piękność powie:
  - Nie damy wrogowi litości! Będzie trup!
  I znów coś śmiercionośnego odlatuje z gołej pięty.
  Augustyn również całkiem logicznie zauważył:
  - Nie jedne zwłoki, a wiele!
  Potem dziewczyna chodziła boso po krwawych kałużach i zabiła wielu Chińczyków.
  I jak on ryczy:
  - Masowe morderstwo!
  A potem uderzy chińskiego generała głową. Rozbije mu czaszkę i powie:
  - Banzai! Pójdziesz do nieba!
  A rubinowym sutkiem wystrzeli to, co przynosi śmierć.
  Swietłana w ataku piszczy bardzo wściekle:
  - Nie będziesz miał litości!
  A z jej bosych palców u stóp wylatuje tuzin igieł. Jak ona przebija wszystkich. A wojowniczka bardzo się stara, by poszatkować i zabić. A z jej truskawkowych sutków wylatuje coś niszczycielskiego i wściekłego.
  Oleg Rybachenko piszczy:
  - Ładny młotek!
  A chłopiec, bosą stopą, rzuca też fajną gwiazdę w kształcie swastyki. Skomplikowana hybryda.
  I wielu Chińczyków się załamało.
  A gdy chłopiec zagwizdał, upadło jeszcze więcej.
  Oleg ryknął:
  - Banzai!
  A chłopak znów rzuca się na dziki atak. Nie, w nim kipi moc, a wulkany bulgoczą!
  Margarita rusza do akcji. Rozerwie wszystkim brzuchy.
  Dziewczyna potrafi rzucić pięćdziesiąt igieł jedną nogą na raz. I zabija mnóstwo wrogów.
  Małgorzata śpiewała radośnie:
  - Raz, dwa! Smutek nie jest problemem!
  Nigdy się nie zniechęcaj!
  Trzymaj nos i ogon do góry.
  Wiedz, że prawdziwy przyjaciel jest zawsze przy Tobie!
  Tak agresywna jest ta grupa. Dziewczyna uderza cię i krzyczy:
  - Prezydent Smoka zamieni się w trupa!
  I znów zagwizdał, rozwalając tłum chińskich żołnierzy.
  Natasza to prawdziwa terminatorka w bitwie. I bełkotała, rycząc:
  - Banzai! Bierz to szybko!
  I granat odleciał jej od bosej stopy. I uderzył Chińczyków jak gwóźdź. I rozerwał ich na kawałki.
  Cóż za wojownik! Wojownik dla wszystkich wojowników!
  A szkarłatne sutki przeciwników zostają wybite.
  Zoya również atakuje. Taka dzika piękność.
  I wzięła ją i wybełkotała:
  - Naszym ojcem jest sam Biały Bóg!
  A Chińczyków wytnie potrójnym młynem!
  A z malinowego sutka będzie się wysuwać, jakby wbijając się w trumnę, jak stos.
  A Augustyn w odpowiedzi ryknął:
  - A mój Bóg jest czarny!
  Rudowłosa jest prawdziwym uosobieniem zdrady i podłości. Dla wrogów, oczywiście. Ale dla przyjaciółek jest po prostu kochana.
  I bosymi palcami u stóp chwyta go i rzuca. I tłum wojowników Imperium Niebiańskiego.
  Rudowłosa krzyknęła:
  - Rosja i czarny Bóg są za nami!
  A z rubinowych sutków zsyłała całkowite zniszczenie armii Imperium Niebiańskiego.
  Wojowniczka o ogromnym potencjale bojowym. Nie ma lepszego sposobu, żeby ją podbić.
  Augustyn syknął:
  - Zmieciemy wszystkich zdrajców na proch!
  I mruga do swoich partnerów. Ta ognista dziewka nie jest typem osoby, która niesie pokój. Może raczej śmiertelny pokój! I będzie też zadawać niszczycielskie ciosy swoim rubinowym sutkiem.
  Swietłana, miażdżąc wrogów, rzekła:
  - Pociągniemy cię w kolejce!
  A truskawkowym sutkiem da mu porządnego klapsa, miażdżąc swoich przeciwników.
  Augustyn potwierdził:
  - Zabijemy wszystkich!
  A z jej bosych stóp znów wylatuje dar całkowitej zagłady!
  Oleg zaśpiewał w odpowiedzi:
  - To będzie kompletny banzai!
  Aurora, rozdzierając Chińczyków gołymi rękami, tnąc ich mieczami i rzucając igłami bosymi palcami stóp, powiedziała:
  - Krótko mówiąc! Krótko mówiąc!
  Natasza, niszcząc żółtych wojowników, pisnęła:
  - Krótko mówiąc - banzai!
  I zaatakujmy naszych przeciwników z dziką zaciekłością, wystrzeliwując śmiercionośne pociski z naszych szkarłatnych sutków.
  Oleg Rybachenko, krytykując swoich oponentów, powiedział:
  - Ten gambit nie jest chiński,
  I uwierzcie mi, debiut jest w Tajlandii!
  I znów z bosej stopy chłopca wyleciał ostry, tnący metal dysk.
  A chłopiec gwiżdże, obsypując głowy chińskich żołnierzy opadłymi i omdlewającymi wronami.
  Małgorzata, mordując wojowników Imperium Niebiańskiego, śpiewała:
  - A kogo spotkamy w boju,
  A kogo spotkamy w bitwie...
  Nie będziemy żartować na ten temat -
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  Rozerwiemy cię na strzępy!
  
  I znów zagwiżdże, powalając wojowników Imperium Niebiańskiego, przy pomocy wron, które doznały zawału serca.
  Po pokonaniu Chińczyków możesz zrobić sobie małą przerwę. Niestety, nie masz zbyt wiele czasu na relaks.
  Nadciągają nowe żółte hordy.
  Oleg Rybachenko znów je ścina i ryczy:
  - W świętej wojnie Rosjanie nigdy nie przegrywają!
  Małgorzata rzuca śmiercionośne prezenty bosymi palcami u stóp i potwierdza:
  - Nigdy nie przegrywaj!
  Natasza znów wystrzeli ze swoich szkarłatnych sutków fontannę błyskawic, niszcząc niebiańską armię.
  Bosą stopą rzuci kilkanaście bomb i ryknie:
  - Za carskie imperium!
  Zoya wypuściła kropelkę plazmy ze swojego szkarłatnego sutka i zabulgotała:
  - Za Aleksandra, króla królów!
  I bosym obcasem rzucił taką kulę, że dla Chińczyków była ona śmiertelnym katem.
  Augustyn również uwolni rubinowy sutek, cały promień całkowitego i bezwarunkowego zniszczenia. I zawyje:
  - Chwała Ojczyźnie, Rosji!
  A bosymi stopami rzuci granat i rozniesie na strzępy hordę wojowników Imperium Niebiańskiego.
  Swietłana również ją weźmie i uwolni tsunami plazmowej magii za pomocą swojego truskawkowego sutka, pokrywając Chińczyków, pozostawiając po nich jedynie kości.
  A bosymi palcami stóp rzuci dar zagłady, który zniszczy każdego i rozszarpie na najmniejsze strzępy.
  Po czym wojownik wykrzyknie:
  - Chwała Ojczyźnie najmądrzejszego z carów, Aleksandra III!
  I znów szóstka zagwiżdże, wprawiając w omdlenie wrony, które tysiącami wbijają się w czubki głów Chińczyków.
  Oleg chciał powiedzieć coś jeszcze...
  Jednak zaklęcie czarownicy tymczasowo przeniosło je do innej substancji.
  A Oleg Rybaczenko został pionierem w jednym z niemieckich obozów. I Margarita przeprowadziła się razem z nim.
  Cóż, nie możesz spędzać całego czasu na walce z Chińczykami.
  LONDYN BYŁ upalny. Był ostatni tydzień lipca, a termometr od kilku dni wskazywał prawie dwadzieścia stopni. W Wielkiej Brytanii jest gorąco i to naturalne, że spożycie piwa, łagodnego, gorzkiego i orzechowego, jest wprost proporcjonalne do temperatury w stopniach Fahrenheita. Portobello Road. Nie było klimatyzacji, a tę obskurną, małą przestrzeń publiczną wypełniał smród piwa, tytoniu, tanich perfum i ludzkiego potu. W każdej chwili właściciel domu, grubas, mógł zapukać do drzwi i wykrzyczeć słowa, których pijacy i samotni ludzie się boją: "Godziny otwarcia minęły, panowie, proszę opróżnić szklanki". W tylnej loży, poza zasięgiem słuchu innych klientów, sześciu mężczyzn szeptało między sobą. Pięciu z nich mówiło po londyńsku, co było oczywiste po ich mowie, ubiorze i manierach. Szóstego, który wciąż mówił, nieco trudniej było rozpoznać. Jego ubranie było konserwatywne i dobrze skrojone, koszula czysta, ale z postrzępionymi mankietami, a krawat należał do znanego pułku. Mówił językiem człowieka wykształconego, a wyglądem wyraźnie przypominał kogoś, kogo Anglicy nazywają "dżentelmenem". Nazywał się Theodore Blacker - Ted lub Teddy dla przyjaciół, których zostało mu już niewielu.
  Kiedyś był kapitanem w Royal Ulster Fusiliers. Aż do zwolnienia za kradzież pieniędzy pułkowych i oszukiwanie w karty. Ted Blacker skończył mówić i rozejrzał się po pięciu londyńczykach. "Czy wszyscy rozumiecie, czego się od was oczekuje? Macie jakieś pytania? Jeśli tak, pytajcie teraz - później nie będzie na to czasu". Jeden z mężczyzn, niski mężczyzna z nosem jak nóż, uniósł pusty kieliszek. "Eee... mam proste pytanie, Teddy". "Może zapłacisz za piwo, zanim ten grubas ogłosi zamknięcie?" Blacker starał się ukryć obrzydzenie w głosie i wyrazie twarzy, przywołując barmana gestem. Potrzebował tych ludzi przez następne kilka godzin. Bardzo ich potrzebował, to była kwestia życia i śmierci - jego życia - i nie było wątpliwości, że kiedy zadaje się ze świniami, odrobina brudu musi się w końcu przykleić. Ted Blacker westchnął w duchu, uśmiechnął się, zapłacił za drinki i zapalił cygaro, żeby pozbyć się zapachu niemytego mięsa. Tylko kilka godzin - dzień lub dwa najwyżej - i umowa będzie załatwiona, a on będzie bogatym człowiekiem. Oczywiście będzie musiał opuścić Anglię, ale to nie miało znaczenia. Tam na zewnątrz był wielki, szeroki, wspaniały świat. Zawsze marzył o zobaczeniu Ameryki Południowej. Alfie Doolittle, przywódca londyńskiego londyńczyka wzrostem i dowcipem, otarł pianę z ust i wpatrywał się przez stół w Teda Blackera. Jego oczy, małe i przebiegłe w dużej twarzy, były utkwione w Blackerze. Powiedział: "Teraz patrz, Teddy. Nie będzie morderstwa? Może pobicie, jeśli będzie trzeba, ale nie morderstwo..." Ted Blacker wykonał zirytowany gest. Zerknął na swój drogi złoty zegarek na rękę. "Wyjaśniłem ci to wszystko" - powiedział zirytowany. "Jeśli pojawią się jakieś problemy - w co wątpię - będą one drobne. Z pewnością nie będzie morderstw. Jeśli któryś z moich, hm, klientów choćby "wyjdzie poza schemat", wy, mężczyźni, musicie go tylko okiełznać. Myślałem, że jasno to dałem do zrozumienia. Wy, mężczyźni, musicie tylko dopilnować, żeby nic mi się nie stało i żeby nic mi nie odebrano. Zwłaszcza to ostatnie. Dziś wieczorem pokażę wam kilka bardzo cennych dóbr. Są pewne osoby, które chciałyby je mieć bez płacenia za nie. Czy w końcu wszystko jest dla was jasne?"
  Zadawanie się z niższymi klasami, pomyślał Blacker, może być zbyt trudne! Nie byli nawet na tyle inteligentni, żeby być porządnymi przestępcami. Ponownie spojrzał na zegarek i wstał. "Spodziewam się was punktualnie o 14:30. Moi klienci przyjdą o 15:00. Mam nadzieję, że przybędziecie osobno i nie zwrócicie na siebie uwagi. Znacie dobrze policjanta w okolicy i jego grafik, więc nie powinno być żadnych problemów. A teraz, Alfie, jeszcze raz adres?" "Mews Street czternaście. Przy Moorgate Road. Czwarte piętro w tym budynku".
  Odchodząc, mały lokaj z zadartym nosem zachichotał: "Myśli, że jest prawdziwym dżentelmenem, prawda? Ale nie jest elfem.
  Inny mężczyzna powiedział: "Myślę, że to całkiem dżentelmen jak na mnie. W każdym razie jego piątki są niezłe". Alfie odchylił pusty kufel. Spojrzał na nich wszystkich przebiegle i uśmiechnął się szeroko. "Nie poznalibyście prawdziwego dżentelmena, żaden z was, nawet gdyby podszedł i postawił wam drinka. Ja, nie, ja poznaję dżentelmena, kiedy go widzę. Ubiera się i mówi jak dżentelmen, ale jestem pewien, że to nie on!". Gruby gospodarz uderzył młotkiem w bar. "Czas, panowie, proszę!". Ted Blacker, były kapitan Ulster Fusiliers, wysiadł z taksówki na Cheapside i poszedł Moorgate Road. Half Crescent Mews znajdowało się mniej więcej w połowie Old Street. Numer czternasty znajdował się na samym końcu stajni, czteropiętrowy budynek z wyblakłej czerwonej cegły. Był to wczesnowiktoriański budynek, a gdy wszystkie inne domy i mieszkania były zajęte, mieściła się w nim stajnia, prężnie działający warsztat naprawy powozów. Bywały chwile, gdy Ted Blacker, nieznany ze swojej bujnej wyobraźni, zdawał się czuć wciąż unoszące się w stajniach zapachy koni, skóry, farby, lakieru i drewna. Wchodząc w wąską, brukowaną alejkę, zdjął płaszcz i poluzował pułkowy krawat. Pomimo późnej pory powietrze było wciąż ciepłe i wilgotne, lepkie. Blackerowi nie wolno było nosić krawata ani niczego, co kojarzyło się z jego pułkiem. Zhańbieni oficerowie nie mieli takich przywilejów. Nie przeszkadzało mu to. Krawat, podobnie jak jego ubranie, mowa i maniery, był teraz niezbędny. Część jego wizerunku, niezbędna do roli, jaką musiał odgrywać w świecie, którego nienawidził, świecie, który traktował go bardzo źle. Świat, który wyniósł go do rangi oficera i dżentelmena, dał mu przedsmak nieba tylko po to, by z powrotem wrzucić go do rynsztoka. Prawdziwym powodem ciosu - a Ted Blacker wierzył w to całym sercem i duszą - nie było to, że przyłapano go na oszukiwaniu w karty ani na kradzieży pieniędzy pułkowych. Nie. Prawdziwym powodem było to, że jego ojciec był rzeźnikiem, a matka pokojówką przed ślubem. Z tego powodu, i tylko z tego powodu, został wyrzucony ze służby bez grosza przy duszy i bez nazwiska. Był tylko tymczasowym dżentelmenem. Kiedy go potrzebowali, wszystko było dobrze! Kiedy już go nie potrzebowali - precz! Z powrotem do nędzy, próbując zarobić na życie. Podszedł do numeru czternaście, otworzył szare drzwi wejściowe i rozpoczął długą wspinaczkę. Schody były strome i zniszczone; powietrze wilgotne i duszne. Blacker obficie się pocił, gdy dotarł do ostatniego tee. Zatrzymał się, żeby złapać oddech, powtarzając sobie, że jest poważnie w złej formie. Musi coś z tym zrobić. Może kiedy dotrze do Ameryki Południowej z całą swoją fortuną, uda mu się wrócić do formy. Zrzucić brzuch. Zawsze pasjonował się ćwiczeniami. Teraz, mając zaledwie czterdzieści dwa lata, był za młody, żeby sobie na nie pozwolić.
  Pieniądze! Funty, szylingi, pensy, dolary amerykańskie, dolary hongkońskie... Co za różnica? To były tylko pieniądze. Piękne pieniądze. Można było za nie kupić wszystko. Jeśli je miałeś, byłeś żywy. Bez nich byłeś martwy. Ted Blacker, łapiąc oddech, grzebał w kieszeni w poszukiwaniu klucza. Naprzeciwko schodów znajdowały się pojedyncze, duże, drewniane drzwi. Były pomalowane na czarno. Na nich widniał wielki, złoty smok ziejący ogniem. Ta naklejka na drzwiach, zdaniem Blackera, była właśnie tym egzotycznym akcentem, pierwszym sygnałem zakazanej hojności, radości i zakazanych przyjemności, które czaiły się za czarnymi drzwiami. Jego starannie dobrana klientela składała się głównie z dzisiejszej młodzieży. Aby Blacker dołączył do jego smoczego klubu, potrzebne były tylko dwie rzeczy: dyskrecja i pieniądze. Mnóstwo jednego i drugiego. Przeszedł przez czarne drzwi i zamknął je za sobą. Ciemność wypełnił kojący i drogi szum klimatyzatorów. Kosztowały go sporo, ale były konieczne. I ostatecznie było warto. Ludzie, którzy przychodzili do jego Klubu Smoka, nie chcieli się gotować we własnym pocie, realizując swoje rozmaite, a czasem skomplikowane romanse. Prywatne kabiny były problemem od jakiegoś czasu, ale w końcu go rozwiązali. Za wyższą cenę. Blacker skrzywił się, próbując znaleźć włącznik światła. Obecnie miał mniej niż pięćdziesiąt funtów, z czego połowę przeznaczył dla londyńskich chuliganów. Lipiec i sierpień również były zdecydowanie gorącymi miesiącami w Londynie. Co za różnica? Przytłumione światło powoli sączyło się do długiego, szerokiego, wysokosufitowego pomieszczenia. Co za różnica? Kogo to obchodziło? On, Blacker, nie wytrzymałby tam długo. Ani śladu. Nie zważywszy na to, że należały mu się dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów. Dwieście pięćdziesiąt tysięcy funtów szterlingów. Siedemset tysięcy dolarów amerykańskich. To była cena, jaką żądał za dwadzieścia minut filmu. Dostanie to, za co zapłacił. Był tego pewien. Blacker podszedł do małego barku w kącie i nalał sobie słabej whisky z sodą. Nie był alkoholikiem i nigdy nie tknął narkotyków, które sprzedawał: marihuany, kokainy, trawki, różnych narkotyków, a w zeszłym roku LSD... Blacker otworzył małą lodówkę, żeby wziąć lód do swojego drinka. Owszem, na handlu narkotykami szły pieniądze. Ale niewiele. Prawdziwe pieniądze zarabiali wielcy gracze.
  
  Nie mieli żadnych banknotów wartych mniej niż pięćdziesiąt funtów, a połowę z nich trzeba będzie oddać! Blacker wziął łyk, skrzywił się i był wobec siebie szczery. Znał swój problem, wiedział, dlaczego zawsze jest biedny. Jego uśmiech był bolesny. Konie i ruletka. I był najnędzniejszym draniem, jaki kiedykolwiek żył. W tej chwili, w tej chwili, był winien Raftowi ponad pięćset funtów. Ostatnio się ukrywał i wkrótce siły bezpieczeństwa zaczną go szukać. Nie mogę o tym myśleć, powiedział sobie Blacker. Nie będzie mnie tutaj, kiedy zaczną mnie szukać. Dotrę do Ameryki Południowej cały i zdrowy, z całą tą forsą. Muszę tylko zmienić nazwisko i styl życia. Zacznę od nowa z czystą kartą. Przysięgam. Zerknął na swój złoty zegarek. Zaledwie kilka minut po pierwszej. Mnóstwo czasu. Jego londyńscy ochroniarze przyjadą o wpół do drugiej, a on wszystko zaplanował. Dwóch z przodu, dwóch z tyłu, a z nim wielki Alfie.
  
  Nikt, absolutnie nikt nie miał odejść, dopóki on, Ted Blacker, nie wypowiedział Słowa. Blacker się uśmiechnął. Musiał być żywy, żeby wypowiedzieć to Słowo, prawda? Blacker powoli popijał, rozglądając się po dużym pokoju. W pewnym sensie nienawidził zostawiać tego wszystkiego za sobą. To było jego oczko w głowie. Zbudował je od zera. Nie lubił myśleć o ryzyku, jakie podjął, żeby zdobyć potrzebny kapitał: napad na jubilera; sterta futer skradzionych ze strychu na East Side; nawet kilka przypadków szantażu. Blacker mógł tylko uśmiechnąć się ponuro na wspomnienie - obaj byli notorycznymi draniami, których znał z wojska. I tak było. Postawił na swoim! Ale to wszystko było niebezpieczne. Strasznie, strasznie niebezpieczne. Blacker nie był, i przyznał to, bardzo odważnym człowiekiem. Tym bardziej był gotowy uciekać, gdy tylko dostanie pieniądze na film. To było za wiele, cholera, dla człowieka o słabej woli, bojącego się Scotland Yardu, DEA, a teraz nawet Interpolu. Do diabła z nimi. Sprzedaj film temu, kto da najwięcej i uciekaj.
  
  Do diabła z Anglią i światem, i do diabła ze wszystkimi oprócz niego samego. Takie były myśli, trafne i prawdziwe, Theodore'a Blackera, byłego żołnierza Pułku Ulsteru. Do diabła z nim również, jeśli się nad tym zastanowić. A zwłaszcza z tym przeklętym pułkownikiem Alistairem Ponanbym, który zimnym spojrzeniem i kilkoma starannie dobranymi słowami zmiażdżył Blackera na zawsze. Pułkownik powiedział: "Jesteś tak godny pogardy, Blacker, że czuję do ciebie tylko litość. Wydajesz się niezdolny do kradzieży, a nawet oszukiwania w karty jak dżentelmen".
  Słowa wróciły do niego, pomimo wysiłków Blackera, by je zablokować, a jego wąska twarz wykrzywiła się w nienawiści i agonii. Cisnął szklanką przez pokój z przekleństwem. Pułkownik był już martwy, poza jego zasięgiem, ale świat się nie zmienił. Jego wrogowie nie zniknęli. Na świecie pozostało ich wielu. Ona była jedną z nich. Księżniczka. Księżniczka Morgan da Gama. Jego wąskie usta wykrzywiły się w szyderczym uśmiechu. Więc wszystko się ułożyło. Ona, Księżniczka, mogła za wszystko zapłacić. Brudna mała suka w szortach, taka była. Wiedział o niej... Zauważ piękne, wyniosłe maniery, zimną pogardę, snobizm i królewską złośliwość, zimne zielone oczy, które patrzyły na ciebie, ale tak naprawdę cię nie widziały, nie uznawały twojego istnienia. On, Ted Blacker, wiedział wszystko o Księżniczce. "Wkrótce, kiedy sprzeda film, dowie się o nim mnóstwo ludzi". Ta myśl sprawiła mu niesamowitą przyjemność. Zerknął na wielką sofę pośrodku długiego pokoju. Uśmiechnął się szeroko. Co widział, jak księżniczka robiła na tej sofie, co on jej zrobił, co ona zrobiła jemu. Boże! Chciałby zobaczyć to zdjęcie na pierwszej stronie każdej gazety na świecie. Wziął głęboki łyk i zamknął oczy, wyobrażając sobie główny temat na portalach społecznościowych: piękną księżniczkę Morganę da Gomę, najszlachetniejszą kobietę portugalskiej błękitnej krwi, ladacznicę.
  
  Reporterka Aster jest dziś w mieście. W wywiadzie udzielonym jej w Aldgate, gdzie ma Apartament Królewski, księżniczka oświadczyła, że chętnie dołączyłaby do Klubu Smoka i oddawała się bardziej ezoterycznej akrobatyce seksualnej. Wyniosła księżniczka, naciskana dalej, stwierdziła, że ostatecznie to kwestia semantyki, ale podkreśliła, że nawet w dzisiejszym demokratycznym świecie takie rzeczy są zarezerwowane dla szlachty i dobrze urodzonych. Staromodny styl, powiedziała księżniczka, wciąż jest całkiem odpowiedni dla chłopów.
  Ted Blacker usłyszał śmiech w pokoju. Okropny śmiech, bardziej przypominający pisk głodnych, oszalałych szczurów drapiących za boazerią. Zszokowany, uświadomił sobie, że to jego własny śmiech. Natychmiast odrzucił tę fantazję. Może trochę oszalał z powodu tej nienawiści. Musiał to obejrzeć. Nienawiść była wystarczająco zabawna, ale sama w sobie nie była warta zachodu. Blacker nie zamierzał włączać filmu ponownie, dopóki nie przybędą trzej mężczyźni, jego klienci. Widział go setki razy. Ale teraz wziął szklankę, podszedł do dużej sofy i nacisnął jeden z małych przycisków z masy perłowej, tak kunsztownie i dyskretnie wszytych w podłokietnik. Rozległ się cichy, mechaniczny szum, gdy z sufitu na drugim końcu pokoju zsunął się mały, biały ekran. Blacker nacisnął kolejny przycisk, a za nim projektor ukryty w ścianie rzucił na ekran jasny strumień białego światła. Wziął łyk, zapalił długiego papierosa, skrzyżował kostki na skórzanym pufie i rozluźnił się. Gdyby nie projekcja dla potencjalnych klientów, byłby to ostatni raz, kiedy oglądałby film. Oferował negatyw i nie miał zamiaru nikogo oszukiwać. Chciał nacieszyć się swoimi pieniędzmi. Pierwszą postacią, która pojawiła się na ekranie, była jego własna. Sprawdzał ukrytą kamerę pod odpowiednim kątem. Blacker studiował jego wizerunek z raczej niechętną aprobatą. Wyrósł mu brzuch. I nie dbał o grzebień i szczotkę - jego łysina była zbyt widoczna. Przyszło mu do głowy, że teraz, dzięki nowemu bogactwu, będzie go stać na przeszczep włosów. Obserwował siebie siedzącego na sofie, zapalającego papierosa, bawiącego się kantami w spodniach, marszczącego brwi i uśmiechającego się w kierunku kamery.
  Blacker się uśmiechnął. Przypomniał sobie swoje myśli w tamtej chwili - martwił się, że Księżniczka usłyszy szum ukrytej kamery. Postanowił się nie martwić. Zanim włączy kamerę, będzie już bezpieczna w swoim tripie LSD. Nie usłyszy kamery ani niczego innego. Blacker ponownie spojrzał na swój złoty zegarek. Była za kwadrans druga. Wciąż mnóstwo czasu. Film był zaledwie minutę po pół godzinie. Migoczący obraz Blackera na ekranie nagle zwrócił się w stronę drzwi. To Księżniczka pukała. Patrzył, jak sięga do przycisku i wyłącza kamerę. Ekran znów stał się oślepiająco biały. Teraz Blacker, we własnej osobie, ponownie nacisnął przycisk. Ekran pociemniał. Wstał i wyjął więcej papierosów z paczki jadeitu. Potem wrócił na kanapę i ponownie nacisnął przycisk, ponownie uruchamiając projektor. Wiedział dokładnie, co zaraz zobaczy. Minęło pół godziny, odkąd ją wpuścił. Blacker pamiętał każdy szczegół z idealną jasnością. Księżniczka da Gama spodziewała się obecności innych. Na początku nie chciała być z nim sam na sam, ale Blacker użył całego swojego uroku, dał jej papierosa i drinka i przekonał ją, żeby została na kilka minut... To wystarczyło, bo jej drink był zaprawiony LSD. Blacker wiedział już wtedy, że księżniczka została z nim tylko z czystej nudy. Wiedział, że nim gardzi, tak jak cały jej świat nim gardził, i że uważa go za mniej niż brud pod nogami. To był jeden z powodów, dla których wybrał ją do szantażu. Nienawiść do wszystkich takich jak ona. Była też czysta radość ze znajomości z nią cielesnej, zmuszania jej do robienia okropnych rzeczy, sprowadzenia jej do swojego poziomu. I miała pieniądze. I bardzo wysokie koneksje w Portugalii. Wysoka pozycja jej wuja - nie mógł sobie przypomnieć jego imienia - piastował wysokie stanowisko w rządzie.
  
  Tak, księżniczka da Gama miała być dobrą inwestycją. Jak dobra - lub zła - to będzie, Blackerowi nawet się wtedy nie śniło. Wszystko miało przyjść później. Teraz obserwował rozwój filmu z zadowolonym wyrazem twarzy na dość przystojnej twarzy. Jeden z jego kolegów oficerów zauważył kiedyś, że Blacker wygląda jak "bardzo przystojny agent reklamowy". Włączył ukrytą kamerę zaledwie pół godziny po tym, jak księżniczka nieświadomie zażyła pierwszą dawkę LSD. Obserwował, jak jej zachowanie stopniowo się zmienia, gdy cicho zapadała w półtrans. Nie protestowała, gdy zaprowadził ją na dużą sofę. Blacker odczekał kolejne dziesięć minut, zanim włączył kamerę. W tym czasie księżniczka zaczęła opowiadać o sobie z porażającą szczerością. Pod wpływem narkotyku uważała Blackera za starego i drogiego przyjaciela. Teraz uśmiechnął się, przypominając sobie niektóre z jej słów - słowa, których zazwyczaj nie kojarzono z księżniczkami krwi. Jedna z jej pierwszych uwag naprawdę uderzyła Blackera. "W Portugalii" - powiedziała - "myślą, że jestem szalona. Kompletnie szalona. Zamknęliby mnie, gdyby tylko mogli. Żeby mnie trzymać z dala od Portugalii, rozumiesz. Wiedzą o mnie wszystko, o mojej reputacji i naprawdę uważają, że jestem szalona. Wiedzą, że piję, biorę narkotyki i sypiam z każdym mężczyzną, który mnie o to poprosi - no, prawie z każdym. Czasami nadal stawiam granicę". Blacker pamiętał, że to nie było tak, jak to rozumiał. To był kolejny powód, dla którego ją wybrał. Plotka głosiła, że kiedy księżniczka była pijana, a tak było przez większość czasu, albo pod wpływem narkotyków, sypiała z każdym w spodniach albo, faute de nue, w spódnicach. Po krótkiej rozmowie omal nie oszalała, uśmiechając się do niego tylko niewyraźnie, gdy zaczął się rozbierać. To było, jak teraz pamiętał, oglądanie filmu, jak rozbieranie lalki. Nie stawiała oporu ani nie pomagała, gdy jej nogi i ręce były ustawiane w dowolnej pozycji. Miała półprzymknięte oczy i zdawała się szczerze myśleć, że jest sama. Jej szerokie, czerwone usta były na wpół otwarte w niewyraźnym uśmiechu. Mężczyzna na kanapie poczuł, jak jego lędźwie zaczynają reagować, gdy zobaczył siebie na ekranie. Księżniczka miała na sobie cienką lnianą sukienkę, nie do końca mini, i posłusznie uniosła smukłe ramiona, gdy ściągnął ją jej przez głowę. Pod spodem miała na sobie niewiele. Czarny stanik i maleńkie czarne koronkowe majteczki. Pas do pończoch i długie, teksturowane białe pończochy. Ted Blacker, oglądając film, zaczął się lekko pocić w klimatyzowanym pokoju. Po tylu tygodniach ta cholerna rzecz wciąż go podniecała. Podobała mu się. Przyznał, że na zawsze pozostanie jednym z jego najcenniejszych i najcenniejszych wspomnień. Rozpiął jej stanik i zsunął go przez ramiona. Jej piersi, większe niż by się spodziewał, z różowobrązowymi końcówkami, sterczały jędrne i śnieżnobiałe od klatki piersiowej. Blacker stał za nią, bawiąc się jej piersiami jedną ręką, a jednocześnie naciskając inny przycisk, aby aktywować zoom i uchwycić ją z bliska. Księżniczka tego nie zauważyła. W zbliżeniu, tak wyraźnym, że widać było maleńkie pory w jej nosie, jej oczy były zamknięte, a w nich malował się delikatny półuśmiech. Jeśli wyczuła jego dłonie lub zareagowała, nie było to zauważalne. Blacker nie zdjął jej pasa do pończoch i pończoch. Podwiązki były jego fetyszem i w tym momencie był tak pochłonięty podnieceniem, że prawie zapomniał o prawdziwym powodzie tej seksualnej szarady. Pieniądze. Zaczął układać te długie, długie nogi - tak kuszące w długich białych pończochach - dokładnie tak, jak chciał, na sofie. Wykonywała każde jego polecenie, nie odzywając się ani nie protestując. Księżniczka już odeszła, a jeśli w ogóle zauważyła jego obecność, to tylko w najdrobniejszej formie. Blacker był jedynie mglistym dodatkiem do sceny, niczym więcej. Przez następne dwadzieścia minut Blacker przeprowadził ją przez całą gamę seksualnych możliwości. Oddawał się każdej pozycji. Wszystko, co mężczyzna i kobieta mogli sobie zrobić, robili. Raz po raz...
  
  Ona odegrała swoją rolę, on użył obiektywu z zoomem do zbliżeń - Blacker miał pod ręką pewne aparaty - niektórzy klienci Dragon Club mieli bardzo dziwne gusta - i użył ich wszystkich na Księżniczce. Ona również to zaakceptowała ze spokojem, nie okazując ani współczucia, ani antypatii. Wreszcie, w ciągu ostatnich czterech minut filmu, demonstrując swoją seksualną pomysłowość, Blacker zaspokoił w niej swoje pożądanie, bijąc ją i pieprząc jak zwierzę. Ekran pociemniał. Blacker wyłączył projektor i podszedł do małego baru, zerkając na zegarek. Cockneyowie mieli wkrótce przyjechać. Pewność, że przeżyje noc. Blacker nie miał złudzeń co do tego, jakich mężczyzn spotka dziś wieczorem. Zostaną dokładnie przeszukani, zanim pozwolą im wejść po schodach do Dragon Club. Ted Blacker zszedł na dół, opuszczając klimatyzowany pokój. Postanowił nie czekać, aż Alfie Doolittle do niego przemówi. Po pierwsze, Al miał chrapliwy głos, a po drugie, słuchawki telefoniczne mogły być jakoś połączone. Nigdy nie wiedziałeś. Kiedy grałeś o ćwierć miliona funtów i swoje życie, musiałeś myśleć o wszystkim. Malutki przedsionek był wilgotny i pusty. Blacker czekał w cieniu pod schodami. O 14:29 Alfie Doolittle wszedł do przedsionka. Blacker syknął na niego, a Alfie odwrócił się, nie spuszczając z niego wzroku, jedną mięsistą ręką instynktownie sięgając do przodu jego koszuli. "Cholera" powiedział Alfie, "myślałem, że chcesz, żebym cię wysadził?" Blacker przyłożył palec do ust. "Ścisz głos, na litość boską!" Gdzie są inni? "Joe i Irie już tu są. Odesłałem ich, tak jak mówiłeś. Pozostała dwójka zaraz tu będzie". Blacker skinął głową z satysfakcją. Podszedł do wielkiego Cockneya. "Co masz dziś wieczorem? Pokaż mi, proszę" - powiedział Alfie Doolittle z pogardliwym uśmiechem na grubych ustach, szybko wyciągając nóż i kastet.
  "Kastety, Teddy, i nóż, jeśli będzie trzeba, w razie nagłego wypadku, można by rzec. Wszyscy chłopcy mają to samo, co ja". Blacker ponownie skinął głową. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było morderstwo. Bardzo dobrze. Zaraz wracam. Zostań tu, aż przyjadą twoi ludzie, a potem wejdź na górę. Upewnij się, że znają rozkazy - mają być uprzejmi, grzeczni, ale mają przeszukać moich gości. Wszelka znaleziona broń zostanie skonfiskowana i nie zostanie zwrócona. Powtarzam - bez zwrotu".
  
  Blacker uznał, że jego "goście" będą potrzebowali trochę czasu na zdobycie nowej broni, nawet jeśli oznaczałoby to przemoc. Zamierzał wykorzystać ten czas jak najlepiej, żegnając się z Klubem Smoka na zawsze i znikając, dopóki nie opamiętają się. Nigdy go nie znajdą. Alfie zmarszczył brwi. "Moi ludzie znają rozkazy, Teddy". Blacker ruszył z powrotem w górę. Przez ramię rzucił krótko: "Żeby nie zapomnieli". Alfie ponownie zmarszczył brwi. Blacker wspiął się po schodach, oblewając się świeżym potem. Nie mógł znaleźć innego wyjścia . Westchnął i zatrzymał się na trzecim półpiętrze, żeby złapać oddech, wycierając twarz pachnącą chusteczką. Nie, Alfie musiał tam być. Żaden plan nie jest idealny. "Nie chcę zostać sam, bez ochrony, z tymi gośćmi". Dziesięć minut później Alfie zapukał do drzwi. Blacker wpuścił go, dał butelkę piwa i pokazał mu, gdzie powinien usiąść na krześle z prostym oparciem, dziesięć stóp na prawo od ogromnej sofy i na tej samej płaszczyźnie co ona. "Jeśli to nie kłopot" - wyjaśnił Blacker - "musisz zachowywać się jak te trzy małpy. Nic nie widzieć, nic nie słyszeć, nic nie robić..."
  Dodał niechętnie: "Pokażę ten film moim gościom. Wy też go zobaczycie, oczywiście. Na waszym miejscu nikomu bym o tym nie wspominał. Moglibyście mieć przez to duże kłopoty".
  
  "Wiem, jak trzymać język za zębami".
  
  Blacker poklepał go po dużym ramieniu, nie lubiąc tego dotyku. "Więc wiedz, co zaraz zobaczysz. Jeśli uważnie obejrzysz film, możesz się czegoś nauczyć". Ade spojrzał na niego pustym wzrokiem. "Wiem wszystko, co muszę wiedzieć". "Szczęściarz" - powiedział Blacker. To był w najlepszym razie żałosny żart, zupełnie bezużyteczny dla tego arystokraty. Pierwsze pukanie do czarnych drzwi rozległo się minutę po trzeciej. Blacker ostrzegawczo wskazał palcem na Alfiego, który siedział nieruchomo niczym Budda na krześle. Pierwszy gość był niskiego wzrostu, nienagannie ubrany w płowy letni garnitur i drogi biały kapelusz panama.
  Skłonił się lekko, gdy Blacker otworzył drzwi. "Przepraszam, proszę. Szukam pana Theodore'a Blackera. Czy to pan?" Blacker skinął głową. "Kim pan jest?" Niski Chińczyk wyciągnął wizytówkę. Blacker zerknął na nią i zobaczył elegancki czarny napis: "Pan Wang Hai". Nic więcej. Ani słowa o chińskiej ambasadzie. Blacker stanął z boku. "Proszę wejść, panie Hai. Proszę usiąść na dużej sofie. Pańskie miejsce jest w lewym rogu. Napije się pan?" "Nic, proszę". Chińczyk nawet nie spojrzał na Alfiego Doolittle'a, gdy ten zajmował miejsce na sofie. Kolejne pukanie do drzwi. Ten gość był bardzo duży i lśniąco czarny, z wyraźnie murzyńskimi rysami twarzy. Miał na sobie kremowy garnitur, lekko poplamiony i niemodny. Klapy były za szerokie. W swojej ogromnej czarnej dłoni trzymał znoszony, tani słomkowy kapelusz. Blacker wpatrywał się w mężczyznę i dziękował Bogu za obecność Alfiego. Czarnoskóry mężczyzna był groźny. "Proszę o imię?" Głos czarnoskórego mężczyzny był cichy i niewyraźny, z jakimś akcentem. Jego oczy o zamglonych, żółtych rogówkach wpatrywały się w Slackera.
  
  Murzyn powiedział: "Moje imię nie ma znaczenia. Jestem tu jako przedstawiciel księcia Sobhuzi Askari. Wystarczy". Blacker skinął głową. "Tak. Proszę usiąść. Na sofie. W prawym rogu. Chce pan drinka czy papierosa?". Murzyn odmówił. Minęło pięć minut, zanim trzeci klient zapukał do drzwi. Minęli w niespokojnej ciszy. Blacker co chwila zerkał szybko, ukradkiem na dwóch mężczyzn siedzących na sofie. Nie odzywali się ani nie patrzyli na siebie. Aż... poczuł, że nerwy zaczynają mu drżeć. Czemu ten drań nie przyszedł? Czy coś poszło nie tak? O Boże, proszę, nie! Teraz, kiedy był tak blisko ćwierć miliona funtów. O mało nie rozpłakał się z ulgi, gdy w końcu rozległo się pukanie. Mężczyzna był wysoki, prawie chudy, z burzą kręconych, ciemnych włosów, które wymagały strzyżenia. Nie miał kapelusza. Jego włosy były jasnożółte. Miał na sobie czarne skarpetki i brązowe, ręcznie tkane, skórzane sandały.
  "Panie Blacker?" Głos był lekkim tenorem, ale pogarda i lekceważenie w nim były ostre jak bicz. Jego angielski był dobry, ale z wyraźnym łacińsko brzmiącym akcentem. Blacker skinął głową, patrząc na jasną koszulę. "Tak. Jestem Blacker. Czy wcześniej...?" Nie do końca w to wierzył. "Major Carlos Oliveira. Portugalski wywiad. Możemy do tego dojść?"
  
  Głos powiedział to, czego nie mogły przekazać słowa: alfons, alfons, szczur kanalizacyjny, psie gówno, najgorszy z drani. Głos w jakiś sposób przypominał Blackerowi Księżniczkę. Blacker zachował spokój, mówiąc językiem swoich młodszych klientów. Zbyt wiele było na szali. Wskazał na sofę. "Proszę usiąść tam, majorze Oliveiro. Na środku, proszę". Blacker zamknął drzwi na dwa zamki i odsunął zasuwę. Wyjął z kieszeni trzy zwykłe pocztówki ze znaczkami. Wręczył każdemu z mężczyzn na sofie po jednej karcie.
  
  Odsunął się od nich nieco i wygłosił swoją przygotowaną krótką przemowę. "Zauważycie, panowie, że każda pocztówka jest zaadresowana na skrzynkę pocztową w Chelsea. Nie muszę chyba dodawać, że nie będę odbierał kartek osobiście, choć będę w pobliżu. Na tyle blisko, oczywiście, żeby sprawdzić, czy ktoś będzie próbował śledzić osobę, która odbiera kartkę. Nie radziłbym tego, jeśli naprawdę chcecie robić interesy. "Zaraz obejrzycie półgodzinny film. Film jest sprzedawany temu, kto da najwięcej - ponad ćwierć miliona funtów szterlingów. Nie przyjmę niższej oferty. Nie będzie oszustwa. Jest tylko jedna odbitka i negatyw, i obie są sprzedawane za tę samą cenę...". Mały Chińczyk pochylił się lekko do przodu.
  
  - Czy ma Pan na to gwarancję?
  Blacker skinął głową. "Szczerze."
  
  Major Oliveira zaśmiał się okrutnie. Blacker zarumienił się, otarł twarz chusteczką i kontynuował: "To nie ma znaczenia. Skoro nie ma innej gwarancji, musisz mi uwierzyć". Powiedział z uśmiechem, który nie znikał. "Zapewniam cię, że dotrzymam słowa. Chcę dożyć końca życia w spokoju. A cena, jaką żądam, jest zbyt wysoka, żebym nie uciekł się do zdrady. Ja..."
  Żółte oczy Murzyna przeszyły Blackera. "Proszę kontynuować terminy. Nie ma ich zbyt wielu".
  Blacker ponownie otarł twarz. Cholerna klimatyzacja przestała działać? "Oczywiście. To bardzo proste. Każdy z was, po naradzie z przełożonymi, zapisze kwotę oferty na pocztówce. Tylko cyframi, bez symboli dolara ani funta. Zapiszcie też numer telefonu, pod którym można się z wami skontaktować w pełnej poufności. Myślę, że mogę to zostawić wam. Po otrzymaniu kartek i ich przeanalizowaniu, zadzwonię do osoby, która zaoferuje najwyższą cenę. Następnie ustalimy płatność i dostawę filmu. To, jak powiedziałem, bardzo proste.
  
  "Tak" - powiedział mały chiński dżentelmen. "Bardzo proste". Blacker, patrząc mu w oczy, miał wrażenie, że widzi węża. "Bardzo pomysłowe" - powiedział czarnoskóry mężczyzna. Jego pięści utworzyły dwie czarne buławy na kolanach. Major Carlos Oliveira nic nie powiedział, tylko patrzył na Anglika pustymi, ciemnymi oczami, które mogły pomieścić wszystko. Blacker z trudem panował nad sobą. Podszedł do sofy i nacisnął perłowy guzik na podłokietniku. Z brawurą wskazał na ekran na końcu pokoju. "A teraz, panowie, księżniczka Morgana da Game w jednej ze swoich najciekawszych chwil". Projektor zaszumiał. Księżniczka uśmiechnęła się jak leniwy, na wpół śpiący kot, gdy Blacker zaczął rozpinać jej sukienkę.
  
  
  Rozdział 2
  
  THE DIPLOMAT, jeden z najbardziej luksusowych i ekskluzywnych klubów Londynu, mieści się w eleganckim georgiańskim budynku w pobliżu Three Kings Yard, niedaleko Grosvenor Square. Tej gorącej i dusznej nocy w klubie panował nudny nastrój. Tylko kilka elegancko ubranych osób przychodziło i wychodziło, większość z nich wychodziła, a gry przy stołach do ruletki i w pokojach pokerowych były naprawdę duszne. Fala upałów przetaczająca się przez Londyn rozluźniła sportową publiczność, pozbawiając ją możliwości hazardu. Nick Carter nie był wyjątkiem. Wilgotność powietrza nie przeszkadzała mu szczególnie, choć mógłby się bez niej obejść, ale to nie pogoda go dręczyła. Prawda była taka, że Killmaster nie wiedział, naprawdę nie wiedział, co go dręczy. Wiedział tylko, że jest niespokojny i drażliwy; wcześniej był na przyjęciu w ambasadzie i tańczył ze swoim starym przyjacielem Jakiem Todhunterem na Grosvenor Square. Wieczór był mało przyjemny. Jake umówił Nicka z uroczą dziewczynką o imieniu Limey, o słodkim uśmiechu i krągłościach w odpowiednich miejscach. Chciała mu dogodzić, okazując wszelkie oznaki, że jest przynajmniej wyrozumiała. To było wielkie TAK, wypisane na jej twarzy, w sposobie, w jaki patrzyła na Nicka, kurczowo trzymając się jego dłoni i przyciskając się do niego za bardzo.
  
  Jej ojciec, jak powiedział Lake Todhooter, był ważną osobistością w rządzie. Nick Carter się tym nie przejmował. Dotknął go - i dopiero teraz zaczął zgadywać dlaczego - poważny przypadek tego, co Ernest Hemingway nazwał "rozbrykanym, głupim osłem". W końcu Carter był tak blisko niegrzeczności, jak tylko dżentelmen mógł się znaleźć. Przeprosił i wyszedł. Wyszedł, poluzował krawat, rozpiął biały smoking i ruszył długimi, zamaszystymi krokami przez rozpalony beton i asfalt. Przez Carlos Place i Mont Street do Berkeley Square. Nie śpiewały tam słowiki. W końcu zawrócił i mijając Dyplomatę, impulsywnie postanowił zatrzymać się na drinka i odświeżyć. Nick miał wiele kart w wielu klubach, a Dyplomata był jednym z nich. Teraz, prawie skończywszy drinka, usiadł samotnie przy małym stoliku w kącie i odkrył przyczynę swojej irytacji. To było proste. Killmaster był zbyt długo nieaktywny. Minęły prawie dwa miesiące, odkąd Hawk zlecił mu to zadanie. Nick nie pamiętał, kiedy ostatnio był bez pracy. Nic dziwnego, że był sfrustrowany, ponury, zły i trudny we współpracy! Sprawy w Kontrwywiadzie musiały posuwać się niewiarygodnie wolno - albo to, albo David Hawk, jego szef, z własnych powodów trzymał Nicka z dala od walki. Tak czy inaczej, trzeba było coś zrobić. Nick zapłacił i szykował się do odejścia. Rano zadzwoni do Hawka i zażąda zadania. To potrafiło zardzewieć. Właściwie, dla człowieka w jego branży tak długie bezczynne trzymanie się z daleka było niebezpieczne. To prawda, niektóre rzeczy trzeba było ćwiczyć codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Joga była codzienną rutyną. Tutaj, w Londynie, trenował z Tomem Mitsubashi w jego siłowni w Soho: judo, jiu-jitsu, aikido i karate. Killmaster miał teraz czarny pas szóstego stopnia. To wszystko nie miało znaczenia. Treningi szły świetnie, ale teraz potrzebował prawdziwej pracy. Miał jeszcze urlop. Tak. Wyciągnie staruszka z łóżka - w Waszyngtonie wciąż było ciemno - i zażąda natychmiastowego przydziału.
  
  Sprawy mogły toczyć się powoli, ale Hawk zawsze potrafił coś wymyślić, gdy był pod presją. Na przykład prowadził małą, czarną księgę śmierci, w której zapisywał listę osób, których najbardziej pragnął unicestwić. Nick Carter już wychodził z klubu, gdy po prawej stronie usłyszał śmiech i brawa. W tym dźwięku było coś dziwnego, osobliwego, fałszywego, co przykuło jego uwagę. Było to lekko niepokojące. Nie tylko pijany - już wcześniej bywał wśród pijaków - ale coś jeszcze, wysoki, piskliwy dźwięk, który w jakiś sposób był nie na miejscu. Zaciekawiony, zatrzymał się i spojrzał w kierunku, z którego dobiegały dźwięki. Trzy szerokie, płytkie stopnie prowadziły do gotyckiego łuku. Nad łukiem, dyskretnie czarnym pismem, widniał napis: "Prywatny bar dla dżentelmenów". Wysoki śmiech rozległ się ponownie. Czujne oko i ucho Nicka wychwyciły dźwięk i połączyły fakty. Bar dla mężczyzn, ale śmiała się tam kobieta. Nick, pijany i śmiejąc się niemal szaleńczo, zszedł po trzech stopniach. To właśnie chciał zobaczyć. Jego dobry humor powrócił, gdy postanowił zadzwonić do Hawka. W końcu to mogła być jedna z takich nocy. Za łukiem znajdowała się długa sala z barem po jednej stronie. Miejsce było ponure, z wyjątkiem baru, gdzie lampy, najwyraźniej tu i ówdzie schowane, przekształciły je w coś w rodzaju prowizorycznego pomostu. Nick Carter od lat nie był w teatrze burleski, ale natychmiast rozpoznał to miejsce. Nie rozpoznał pięknej młodej kobiety, która robi z siebie taką idiotkę. To, pomyślał nawet wtedy, nie było takie dziwne w ogólnym rozrachunku, ale szkoda. Była bowiem piękna. Urzekająca. Nawet teraz, z jednym idealnie wystającym biustem i wykonując coś, co wyglądało na dość niedbałe połączenie go-go i hoochie-coochie, była piękna. Gdzieś w ciemnym kącie z amerykańskiej szafy grającej płynęła amerykańska muzyka. Pół tuzina mężczyzn, wszyscy we frakach, wszyscy po pięćdziesiątce, witało ją, śmiało się i biło brawo, gdy przechadzała się i tańczyła wzdłuż baru.
  
  Starszy barman, z długą twarzą wykrzywioną dezaprobatą, stał w milczeniu, z rękami skrzyżowanymi na białej szacie. Killmaster musiał przyznać się do lekkiego szoku, nietypowego dla niego. W końcu to był Hotel Dyplomat! Założyłby się o dolara, że kierownictwo nie wie, co się dzieje w barze dla panów. Ktoś poruszył się w cieniu nieopodal, a Nick instynktownie odwrócił się błyskawicznie, by stawić czoła potencjalnemu zagrożeniu. Ale to był tylko służący, starszy służący w klubowym stroju. Uśmiechał się ironicznie do tancerki przy barze, ale gdy złapał wzrok Nicka, jego wyraz twarzy natychmiast zmienił się w pobożną dezaprobatę. Jego skinienie głową w stronę Agenta AXE było uniżone.
  "Szkoda, prawda, proszę pana! Wielka szkoda, naprawdę. Widzi pan, to panowie ją do tego namówili, choć nie powinni. Weszła tu przez pomyłkę, biedactwo, a ci, którzy powinni byli wiedzieć lepiej, natychmiast ją poderwali i zaczęli tańczyć". Na chwilę pobożność zniknęła, a starzec omal się nie uśmiechnął. "Nie mogę jednak powiedzieć, żeby stawiała opór, proszę pana. Wpadła prosto w duszę, tak. Och, ta dziewczyna to istny koszmar. Nie pierwszy raz widzę, jak wyczynia takie sztuczki". Przerwała mu kolejna fala oklasków i okrzyków małej grupki mężczyzn przy barze. Jeden z nich złożył dłonie i krzyknął: "Zrób to, Księżniczko. Zdejmij to wszystko!". Nick Carter spojrzał na to z po trochu przyjemnością, po trochu złością. Była zbyt dobra, żeby upokarzać się takimi rzeczami. "Kim ona jest?" zapytał służącego. Starzec, nie spuszczając wzroku z dziewczyny, powiedział: "Księżniczka da Gam, proszę pana. Bardzo bogata. Bardzo wysoka klasa. A przynajmniej była. Odzyskał trochę pobożności. "Szkoda, proszę pana, jak powiedziałem. Taka ładna, a przy tych wszystkich pieniądzach i błękitnej krwi... O mój Boże, proszę pana, myślę, że to zdejmie!". Mężczyźni w barze byli teraz natarczywi, krzyczeli i klaskali w dłonie.
  
  Śpiew stawał się coraz głośniejszy: "Zdejmij... zdejmij... zdejmij...". Stary służący nerwowo zerknął przez ramię, a potem na Nicka. "Teraz panowie posuwają się za daleko, proszę pana. Warto tu znaleźć moją pracę". "To dlaczego", zasugerował cicho Kilbnaster, "nie wychodzisz?". Ale był tam starzec. Jego łzawiące oczy znów wpatrywały się w dziewczynę. Powiedział jednak: "Jeśli mój szef kiedykolwiek się w to wmiesza, wszyscy zostaną dożywotnio wyrzuceni z tego lokalu - co do jednego". Jego szefem, pomyślał Nick, będzie kierownik. Uśmiechał się lekko. Tak, jeśli kierownik nagle się pojawi, z pewnością będzie za co zapłacić. Don Kichotem, nie wiedząc i nie przejmując się powodami, Nick przeszedł na koniec baru. Dziewczyna pogrążyła się w bezwstydnym rytmie huków i dźwięków, który nie mógł być bardziej bezpośredni. Miała na sobie cienką zieloną sukienkę sięgającą do połowy uda. Gdy Nick miał zamiar uderzyć szklanką o bar, by zwrócić uwagę barmana, dziewczyna nagle sięgnęła po rąbek swojej minispódniczki. Jednym szybkim ruchem ściągnęła ją przez głowę i rzuciła. Poszybowała w powietrzu, zawisła na chwilę, a potem spadła, lekka, pachnąca i pachnąca jej ciałem, na głowę Nicka Cartera. Głośne krzyki i śmiechy pozostałych mężczyzn w barze. Nick uwolnił się z materiału - rozpoznał perfumy Lanvin, i to bardzo drogie - i położył sukienkę na barze obok siebie. Teraz wszyscy mężczyźni patrzyli na niego. Nick odwzajemnił ich niewzruszone spojrzenie. Jeden lub dwóch bardziej trzeźwych z nich poruszyło się niespokojnie i spojrzało
  Dziewczyna - Nick pomyślał, że pewnie gdzieś już słyszał nazwisko da Gama - miała teraz na sobie tylko malutki stanik, odsłaniając prawą pierś, cienkie białe majtki, pas do pończoch i długie koronkowe majtki. Miała na sobie czarne pończochy. Była wysoka, miała smukłe, okrągłe nogi, zgrabnie wygięte kostki i małe stopy. Miała na sobie lakierowane czółenka z odkrytymi palcami i wysokie obcasy. Tańczyła z głową odrzuconą do tyłu i zamkniętymi oczami. Jej kruczoczarne włosy były krótko przycięte i przylegające do głowy.
  
  Nickowi przemknęła myśl, że mogłaby mieć i używać kilku peruk. Płyta z szafy grającej była medley'em starych amerykańskich utworów jazzowych. Teraz zespół na chwilę zagrał kilka gorących taktów "Tiger Rag". Drgająca miednica dziewczyny wyczuła rytm ryku tygrysa, ochrypły dudnienie tuby. Jej oczy wciąż były zamknięte, odchyliła się do tyłu, szeroko rozstawiając nogi i zaczęła się wiercić i turlać. Lewa pierś wysunęła się z jej maleńkiego stanika. Mężczyźni na dole krzyczeli i wybijali rytm. "Trzymaj tego tygrysa, trzymaj tego tygrysa! Zdejmij go, księżniczko. Potrząśnij nim, księżniczko!". Jeden z mężczyzn, łysiejący facet z ogromnym brzuchem, ubrany w strój wieczorowy, próbował wspiąć się na ladę. Jego towarzysze go odciągnęli. Scena ta przypomniała Nickowi włoski film, którego tytułu nie mógł sobie przypomnieć. Killmaster rzeczywiście znalazł się w tarapatach. Część jego była lekko oburzona tym widokiem, współczując biednej pijanej dziewczynie przy barze; druga część Nicka, brutala, którego nie dało się odpędzić, zaczęła reagować na długie, idealne nogi i nagie, kołyszące się piersi. Z powodu złego humoru nie miał kobiety od ponad tygodnia. Był teraz na skraju podniecenia, wiedział o tym i nie chciał tego. Nie w ten sposób. Nie mógł się doczekać, żeby wyjść z baru. Dziewczyna go zauważyła i zaczęła tańczyć w jego kierunku. Z ust pozostałych mężczyzn dobiegały okrzyki irytacji i oburzenia, gdy podeszła dumnie do Nicka, wciąż trzęsąc i podrygując jędrnymi pośladkami. Patrzyła prosto na niego, ale wątpił, czy faktycznie go widzi. Ledwo cokolwiek widziała. Zatrzymała się tuż nad Nickiem, szeroko rozstawiając nogi i opierając ręce na biodrach. Zatrzymała się i spojrzała na niego z góry. Ich oczy spotkały się i przez chwilę dostrzegł nikły błysk inteligencji w zielonej, przesiąkniętej alkoholem głębi.
  
  Dziewczyna uśmiechnęła się do niego. "Jesteś przystojny" - powiedziała. "Podobasz mi się. Pragnę cię. Wyglądasz jak... można ci zaufać... proszę, zabierz mnie do domu". Błysk w jej oczach zgasł, jakby ktoś pstryknął przełącznikiem. Pochyliła się w stronę Nicka, a jej długie nogi zaczęły się uginać w kolanach. Nick widział to już wcześniej, ale nigdy u niego. Ta dziewczyna traciła przytomność. Idzie, idzie... Jakiś żartowniś w grupie mężczyzn krzyknął: "Timber!". Dziewczyna po raz ostatni spróbowała zacisnąć kolana, osiągając sztywność, bezruch posągu. Jej oczy były puste i wpatrzone. Powoli, z dziwną gracją, opadła z lady w czekające ramiona Nicka Cartera. Złapał ją z łatwością i trzymał, jej nagie piersi przycisnęły się do jego szerokiej klatki piersiowej. Co teraz? Chciał kobiety. Ale przede wszystkim nie przepadał za pijanymi kobietami. Lubił kobiety żywe i energiczne, ruchliwe i zmysłowe. Ale potrzebował jej, jeśli chciał kobiety, a teraz pomyślał, że to, czego chciał, to cała książka londyńskich numerów telefonów. Gruby pijak, ten sam mężczyzna, który próbował wdrapać się na bar, przeważył szalę. Podszedł do Nicka ze zmarszczonym czołem na pulchnej, czerwonej twarzy. "Wezmę dziewczynę, staruszku. Ona jest nasza, wiesz, nie twoja. Ja, my mamy plany co do małej księżniczki". Killmaster zdecydował na miejscu. "Myślę, że nie" - powiedział cicho do mężczyzny. "Dama poprosiła mnie, żebym ją odwiózł do domu. Słyszałeś. Chyba to zrobię". Wiedział, co to są "plany". "Na obrzeżach Nowego Jorku czy w eleganckim londyńskim klubie. Mężczyźni to te same zwierzęta, ubrani w dżinsy lub garnitury. Teraz spojrzał na innych mężczyzn w barze. Trzymali się na uboczu, mamrocząc między sobą i patrząc na niego, nie zwracając uwagi na grubasa. Nick podniósł sukienkę dziewczyny z podłogi, podszedł do baru i zwrócił się do służącego, wciąż czającego się w cieniu. Stary służący spojrzał na niego z mieszaniną przerażenia i podziwu.
  
  Nick rzucił sukienkę staruszkowi. - Ty. Pomóż mi zaprowadzić ją do przymierzalni. Ubierzemy ją i... -
  
  "Chwileczkę", powiedział grubas. "Kim ty, do cholery, jesteś, Jankesem, żeby tu przyjść i uciekać z naszą dziewczyną? Stawiałem tej dziwce drinki całą noc i jeśli myślisz, że potrafisz... uhltirimmppphh...
  "Nick bardzo starał się nie zrobić mężczyźnie krzywdy. Wyciągnął trzy pierwsze palce prawej ręki, zgiął je, obrócił dłoń do góry i uderzył mężczyznę tuż pod mostkiem. Gdyby celowo, cios mógłby być śmiertelny, ale AX-Man był bardzo, bardzo delikatny". Grubas nagle upadł, trzymając się obiema rękami za spuchnięty brzuch. Jego obwisła twarz poszarzała, a on sam jęknął. Pozostali mężczyźni mamrotali i wymieniali spojrzenia, ale nie próbowali interweniować.
  Nick uśmiechnął się do nich krzywo. "Dziękuję panowie za cierpliwość. Jesteście mądrzejsi, niż wam się wydaje". Wskazał na grubasa, który wciąż leżał na podłodze, łapiąc oddech. "Wszystko będzie dobrze, jak tylko złapie oddech". Nieprzytomna dziewczyna zataczała się nad jego lewym ramieniem...
  Nick warknął na staruszka. "Zapal światło". Kiedy zapaliło się słabe żółte światło, wyprostował dziewczynę, trzymając ją pod pachami. Staruszek czekał z zieloną sukienką. "Chwileczkę". Nick dwoma szybkimi ruchami wepchnął każdą z aksamitnie białych piersi z powrotem w zagłębienie stanika. "Teraz... załóż jej to przez głowę i ściągnij". Staruszek ani drgnął. Nick uśmiechnął się do niego z politowaniem. "Co się stało, weteranie? Nigdy wcześniej nie widziałeś półnagiej kobiety?"
  
  Stary służący przywołał resztki godności. "Nie, proszę pana, jakieś czterdzieści lat. To coś w rodzaju, eee, szoku, proszę pana. Ale postaram się to przełknąć. Da pan radę" - powiedział Nick. "Da pan radę. I pospiesz się". Zarzucili dziewczynie sukienkę przez głowę i ściągnęli ją w dół. Nick trzymał ją prosto, obejmując ją w talii. "Ma torebkę albo coś? Kobiety zazwyczaj mają". "Przypuszczam, że była torebka, proszę pana. Pamiętam ją gdzieś w barze. Może dowiem się, gdzie mieszka - chyba że pan wie?" Mężczyzna pokręcił głową. "Nie wiem. Ale chyba czytałem w gazetach, że mieszka w hotelu Aldgate. Dowie się pan, oczywiście. I jeśli mogę, proszę pana, nie da się zabrać damy z powrotem do Aldgate w tym..." "Wiem" - powiedział Nick. "Wiem. Przynieś torebkę. Pozwól mi martwić się resztą". "Tak, proszę pana". Mężczyzna pobiegł z powrotem do baru. Oparła się o niego, wstała całkiem łatwo dzięki jego wsparciu, z głową na jego ramieniu. Miała zamknięte oczy, rozluźnioną twarz, szerokie, czerwone czoło lekko wilgotne. Oddychała swobodnie. Emanował z niej słaby aromat whisky, zmieszany z subtelnymi perfumami. Killmaster znów poczuł swędzenie i ból w lędźwiach. Była piękna, pożądana. Nawet w tym stanie. Killmaster oparł się pokusie, by do niej podejść i rzucić się na nią. Nigdy nie spał z kobietą, która nie wiedziała, co robi - nie zamierzał zaczynać dziś wieczorem. Staruszek wrócił z białą torebką ze skóry aligatora. Nick wepchnął ją do kieszeni kurtki. Z innej kieszeni wyciągnął kilka banknotów i podał je mężczyźnie. "Idź i zobacz, czy możesz wezwać taksówkę". Dziewczyna przysunęła twarz do jego twarzy. Miała zamknięte oczy. Drzemała spokojnie. Nick Carter westchnął.
  
  
  "Nie jesteś gotowa? Nie dasz rady, co? Ale ja muszę to wszystko zrobić. Dobra, niech tak będzie". Przerzucił ją przez ramię i wyszedł z przebieralni. Nie zajrzał do baru. Wszedł po trzech schodkach pod łukiem i odwrócił się w stronę holu. "Ty tam! Proszę pana!" Głos był cienki i opryskliwy. Nick odwrócił się do osoby, która go wypowiedziała. Ruch ten sprawił, że cienka spódnica dziewczyny lekko się uniosła, falując, odsłaniając jej umięśnione uda i obcisłe białe majtki. Nick ściągnął sukienkę i poprawił ją. "Przepraszam" - powiedział. "Chciałaś czegoś?" Nibs - to bez wątpienia był on - wstał i ziewnął. Jego usta poruszały się jak ryba wyjęta z wody, ale nie wydobył z siebie ani słowa. Był chudy, łysiejący, blondyn. Jego cienka szyja była za wąska na sztywny kołnierzyk. Kwiat na klapie marynarki przywodził Nickowi na myśl eleganckich mężczyzn. AX-man uśmiechnął się uroczo, jakby ładna dziewczyna siedząca mu na ramieniu z głową i piersiami wysuniętymi do przodu była jego codziennością.
  Powtórzył: "Chciała pani czegoś?". Kierownik spojrzał na nogi dziewczyny, jego usta wciąż poruszały się bezgłośnie. Nick ściągnął jej zieloną sukienkę, zakrywając biały pasek skóry między górną krawędzią pończoch a majtkami. Uśmiechnął się i zaczął się odwracać.
  "Przepraszam jeszcze raz. Myślałam, że mówisz do mnie."
  Menedżer w końcu odzyskał głos. Był cienki, wysoki i pełen oburzenia. Zacisnął małe pięści i potrząsnął nimi przed Nickiem Carterem. "Ja... ja nie rozumiem! To znaczy, żądam wyjaśnień, co do cholery dzieje się w moim klubie?" Nick wyglądał niewinnie. I zdezorientowany. "Kontynuować? Nie rozumiem. Właśnie wychodzę z księżniczką i..." Menedżer wskazał drżącym palcem na pośladki dziewczyny. "Alaa - Księżniczka da Gama. Znowu! Znowu pijana, jak sądzę?" Nick przeniósł jej ciężar na swoje ramię i uśmiechnął się szeroko. "Można to chyba tak nazwać, tak. Zabieram ją do domu". "Dobrze" - powiedział menedżer. "Bądź tak miły. Bądź tak miły i dopilnuj, żeby nigdy tu nie wróciła".
  
  Złożył dłonie w geście, który mógł być modlitwą. "Ona jest moim postrachem" - powiedział.
  "Ona jest zmorą i przekleństwem każdego londyńskiego klubu. Idź, proszę pana. Proszę, idź z nią. Natychmiast". "Oczywiście" - powiedział Nick. "Rozumiem, że zatrzymała się w Aldgate, prawda?"
  Menedżer zzieleniał. Oczy mu się wyszły z orbit. "Boże, człowieku, nie możesz jej tam zabrać! Nawet o tej porze. A już na pewno nie o tej porze. Tyle tam ludzi. W Aldgate zawsze pełno jest dziennikarzy, felietonistów plotkarskich. Jeśli te pasożyty ją zobaczą, a ona z nimi porozmawia, powie, że była tu dziś wieczorem, to ja tam będę, mój klub będzie..." Nick miał już dość grania. Odwrócił się z powrotem do foyer. Ręce dziewczyny zwisały jak u lalki od tego ruchu. "Przestań się martwić" - powiedział mężczyźnie.
  "Długo z nikim nie będzie rozmawiać. Dopilnuję tego". Puścił znacząco oko do mężczyzny, a potem powiedział: "Naprawdę powinieneś coś zrobić z tymi chamami, tymi brutalami". Skinął głową w stronę męskiego baru. "Czy wiedziałeś, że chcieli wykorzystać tę biedną dziewczynę? Chcieli ją wykorzystać, zgwałcić ją na miejscu, w barze, kiedy przyszedłem. Uratowałem jej honor. Gdyby nie ja... cóż, nagłówki! Jutro byś siedział w więzieniu. Paskudni faceci, wszyscy tam są, wszyscy. Zapytaj barmana o tego grubasa z chorym brzuchem. Musiałem uderzyć tego faceta, żeby uratować dziewczynę". Nibs zatoczył się. Sięgnął do poręczy przy schodach i chwycił ją. "Proszę pana. Uderzył pan kogoś? Tak... zgwałcił. W moim męskim barze? To tylko sen i zaraz się obudzę. Ja..." "Nie zakładaj się o to" - powiedział radośnie Nick. "No cóż, lepiej będzie, jak pójdziemy z tą panią. Ale lepiej posłuchaj mojej rady i skreśl kilka osób z listy". Ponownie skinął głową w stronę baru. "Nieprzyjemne towarzystwo. Bardzo niemiłe towarzystwo, zwłaszcza ten z wielkim brzuchem. Nie zdziwiłbym się, gdyby to był jakiś dewiant seksualny". Na bladej twarzy menedżera stopniowo pojawił się nowy wyraz przerażenia. Wpatrywał się w Nicka, jego twarz drżała, oczy napięte błagalnie. Głos mu drżał.
  
  
  
  "Wielki facet z wielkim brzuchem? Z rumianą twarzą?" Spojrzenie Nicka było zimne. "Jeśli nazwiesz tego grubego, obwisłego faceta człowiekiem dystyngowanym, to może nim być. Dlaczego? Kim on jest?" Kierownik przyłożył chudą dłoń do czoła. Teraz się pocił. "On ma kontrolny pakiet akcji tego klubu". Nick, wyglądając przez szklane drzwi holu, zobaczył starego służącego wzywającego taksówkę na krawężnik. Machnął ręką do kierownika. "Jakże zadowolony jest teraz Sir Charles. Może dla dobra klubu, sam mógłbyś zagrać w blackball. Dobranoc". I kobieta również życzyła mu dobrej nocy. Mężczyzna najwyraźniej nie zrozumiał aluzji. Spojrzał na Cartera jak na diabła, który właśnie wyszedł z piekła. "Uderzyłeś Sir Charlesa?" Nick zachichotał. "Nie do końca. Tylko go trochę połaskotałem. Na zdrowie"
  Starzec pomógł mu załadować księżniczkę do samochodu. Nick przybił mu piątkę i uśmiechnął się do niego. "Dziękuję, ojcze. Lepiej już idź i kup sole trzeźwiące - Nibs będzie ich potrzebował. Do widzenia". Kazał kierowcy jechać do Kensington. Przyglądał się śpiącej twarzy, wygodnie spoczywającej na jego szerokim ramieniu. Znów poczuł zapach whisky. Musiała dziś za dużo wypić. Nick miał problem. Nie chciał odwozić jej do hotelu w takim stanie. Wątpił, czy ma reputację do stracenia, ale mimo to nie robiło się tego damie. A damą była - nawet w tym stanie. Nick Carter dzielił łóżko z wieloma damami w różnych czasach i w różnych częściach świata, by rozpoznać jedną, gdy ją zobaczył. Mogła być pijana, rozwiązła, robić wiele innych rzeczy, ale wciąż była damą. Znał ten typ: dzika kobieta, dziwka, nimfomanka, suka - albo wiele innych - mogła być każdą z tych rzeczy. Ale jej rysy twarzy i zachowanie, jej królewska gracja, nawet w szponach pijaństwa, były nie do ukrycia. Ten Nibs miał rację w jednej kwestii: Aldgete, choć elegancki i drogi hotel, wcale nie był stateczny ani konserwatywny w prawdziwie londyńskim sensie. O tej porze poranka w rozległym holu panowałby ruch - nawet w tym upale w Londynie zawsze znajdzie się kilku swingerów - i na pewno gdzieś w drewnianym budynku czaił się reporter lub dwóch i fotograf. Spojrzał ponownie na dziewczynę, a potem taksówka wpadła w dziurę, nieprzyjemnie sprężysto podskoczyła, a ona odsunęła się od niego. Nick odciągnął ją. Wymamrotała coś i objęła go ramieniem za szyję. Jej miękkie, wilgotne usta musnęły jego policzek.
  
  
  
  
  "Jeszcze raz" - mruknęła. "Proszę, zrób to jeszcze raz". Nick puścił jej dłoń i poklepał ją po policzku. Nie mógł rzucić jej wilkom na pożarcie. "Prince"s Gate" - powiedział do kierowcy. "Na Knightsbridge Road. Wie pan, że..." "Wiem, proszę pana". Zabierze ją do swojego mieszkania i położy spać. "...Killmaster przyznał przed sobą, że był więcej niż trochę ciekaw księżnej de Gamy. Mgliście wiedział, kim ona jest. Od czasu do czasu czytał o niej w gazetach, a może nawet słyszał, jak rozmawiają o niej znajomi. Killmaster nie był "osobą publiczną" w żadnym konwencjonalnym sensie - niewielu dobrze wyszkolonych agentów nią było - ale pamiętał imię. Jej pełne imię brzmiało Morgana da Gama. Prawdziwa księżniczka. Z królewskiej portugalskiej krwi. Vasco da Gama był jej dalekim przodkiem. Nick uśmiechnął się do swojej śpiącej dziewczyny. Wygładził gładkie, ciemne włosy. Może jednak nie zadzwoni do Hawk z samego rana. Powinien dać jej trochę czasu. Skoro była taka piękna i pociągająca po pijanemu, to kim mogła być na trzeźwo?
  
  Może. Może nie, Nick wzruszył szerokimi ramionami. Mógł sobie pozwolić na to cholerne rozczarowanie. To zajmie trochę czasu. Zobaczmy, dokąd prowadzi szlak. Skręcili w Prince's Gate i jechali dalej w kierunku Bellevue Crescent. Nick wskazał na swój apartamentowiec. Kierowca podjechał do krawężnika.
  
  - Potrzebujesz pomocy z nią?
  
  "Myślę", powiedział Nick Carter, "że dam sobie radę". Zapłacił mężczyźnie, po czym wyciągnął dziewczynę z taksówki na chodnik. Stała tam, kołysząc się w jego ramionach. Nick próbował ją nakłonić, żeby poszła, ale odmówiła. Kierowca obserwował z zainteresowaniem.
  "Jest pan pewien, że nie potrzebuje pan pomocy, proszę pana? Chętnie..." "Nie, dziękuję". Ponownie przerzucił ją sobie przez ramię, nogami do przodu, z rękami i głową zwisającymi za nim. Tak właśnie miało być. Nick uśmiechnął się do kierowcy. "Widzi pan. Nic z tych rzeczy. Wszystko jest pod kontrolą". Te słowa będą go prześladować.
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 3
  
  
  KILLMASTER stał pośród ruin Klubu Smoka, czternastu Półksiężyców Mew, i rozważał niewypowiedzianą prawdę starego przysłowia o ciekawości i kocie. Jego własna zawodowa ciekawość omal go nie zabiła - jak dotąd. Ale tym razem - wraz z zainteresowaniem księżniczką - wpędziła go w piekielne tarapaty. Była pięć po czwartej. W powietrzu unosił się powiew chłodu, a tuż pod horyzontem widniał fałszywy świt. Nick Carter był tam od dziesięciu minut. Od chwili, gdy wszedł do Klubu Smoka i poczuł zapach świeżej krwi, playboy w nim zniknął. Teraz był w pełni profesjonalnym tygrysem. Klub Smoka został zdewastowany. Zdewastowany przez nieznanych napastników, którzy czegoś szukali. Tym czymś, pomyślał Nick, będzie film albo filmy. Należycie zauważył ekran i projektor i znalazł sprytnie ukrytą kamerę. Nie było w niej filmu; znaleźli to, czego szukali. Killmaster wrócił do miejsca, gdzie nagie ciało leżało rozciągnięte przed dużą sofą. Znów poczuł się trochę niedobrze, ale stłumił ból. Obok leżała krwawa sterta ubrań zmarłego, przesiąknięta krwią, podobnie jak sofa i podłoga. Mężczyzna został najpierw zabity, a potem okaleczony.
  Nick poczuł mdłości na widok genitaliów - ktoś je odciął i wepchnął mu do ust. To był obrzydliwy widok. Zwrócił uwagę na stertę zakrwawionych ubrań. Jego zdaniem, genitalia ułożono w taki sposób, żeby wyglądały obrzydliwie. Nie sądził, że to z gniewu; nie było żadnego szaleńczego bicia zwłok. Po prostu czyste, profesjonalne podcięcie gardła i usunięcie genitaliów - tyle było oczywiste. Nick wyjął portfel ze spodni i obejrzał go...
  
  Miał pistolet kalibru .22, równie śmiercionośny z bliskiej odległości co jego własny Luger. I miał tłumik. Nick uśmiechnął się okrutnie, chowając mały pistolet z powrotem do kieszeni. Niesamowite, co czasami można znaleźć w damskiej torebce. Zwłaszcza, gdy ta dama, księżniczka Morgana da Gama, spała właśnie w jego apartamencie w Prince's Gate. Dama miała właśnie odpowiedzieć na kilka pytań. Killmaster skierował się do drzwi. Był w klubie zbyt długo. Nie było sensu angażować się w tak okropne morderstwo. Część jego własnej ciekawości została zaspokojona - dziewczyna nie mogła zabić Blackera - a gdyby Hawk kiedykolwiek się dowiedział, dostałby drgawek! Wynoś się, póki jeszcze możesz. Kiedy dotarł, drzwi Dragona były uchylone. Teraz zamknął je chusteczką. Nie dotknął niczego w klubie poza portfelem. Szybko zszedł po schodach do małego przedsionka, myśląc, że mógłby dojść do Threadneedle Street, przecinając Swan Alley i znaleźć tam taksówkę. To był przeciwny kierunek, z którego przyszedł. Ale kiedy Nick wyjrzał przez duże, żelazne, zakratowane szklane drzwi, zobaczył, że wyjście nie będzie tak łatwe, jak wejście. Świt był nieuchronny, a świat skąpany w perłowym świetle. Zobaczył dużą czarną limuzynę zaparkowaną naprzeciwko wejścia do stajni. Prowadził mężczyzna. Dwóch innych mężczyzn, rosłych, ubranych szorstko, w szalikach i czapkach robotniczych, opierało się o samochód. Carter nie mógł być pewien w słabym świetle, ale wyglądali na czarnych. To było coś nowego - nigdy wcześniej nie widział czarnego sprzedawcy jedzenia. Nick popełnił błąd. Poruszał się za szybko. Dostrzegli błysk ruchu za szybą. Mężczyzna za kierownicą wydał polecenie i dwaj rosli mężczyźni ruszyli stajnią w stronę frontowych drzwi domu numer czternaście. Nick Carter odwrócił się i pobiegł lekko w głąb sali. Wyglądali na twardzieli, ci dwaj, i poza derringerem, którego zabrał dziewczynie z torebki, był nieuzbrojony. Dobrze się bawił w Londynie pod fałszywym nazwiskiem, a jego Luger i szpilki leżały pod podłogą z tyłu mieszkania.
  
  Nick znalazł drzwi prowadzące z przedsionka do wąskiego przejścia. Przyspieszył, wyciągając w biegu z kieszeni kurtki mały pistolet kalibru .22. Lepsze to niż nic, ale dałby sto funtów za znajomy Luger w dłoniach. Tylne drzwi były zamknięte. Nick otworzył je prostym kluczem, wślizgnął się do środka, zabierając klucz ze sobą i zamknął je od zewnątrz. To opóźniłoby ich o kilka sekund, może więcej, jeśli nie chcieli hałasować. Znajdował się na zaśmieconym podwórku. Świt szybko wstawał. Tylną część podwórka otaczał wysoki ceglany mur zwieńczony odłamkami szkła. Nick zerwał kurtkę w biegu. Miał właśnie przerzucić ją przez kawałek stłuczonego szkła na krawędzi ogrodzenia, gdy zobaczył nogę wystającą ze sterty koszy na śmieci. Co teraz, do cholery? Czas był cenny, ale stracił kilka sekund. Dwóch bandytów, z wyglądu Cockneyów, kryło się za śmietnikami, a obaj mieli starannie podcięte gardła. Pot perlił się w oczach Killmastera. To wszystko wyglądało jak masakra. Przez chwilę wpatrywał się w najbliższego trupa - biedak miał nos jak nóż, a jego potężna prawa ręka ściskała kastet, który nie zdołał go uratować. Nagle przy tylnych drzwiach rozległ się hałas. Czas iść. Nick rzucił kurtkę na szybę, przeskoczył nad nią, zszedł po drugiej stronie i ściągnął kurtkę. Materiał się rozdarł. Zakładając podartą kurtkę, zastanawiał się, czy stary Throg-Morton pozwoli mu ją uwzględnić w rachunku kosztów AX. Był w wąskim przejściu biegnącym równolegle do Moorgate Road. W lewo czy w prawo? Wybrał lewą stronę i pobiegł w dół, kierując się w stronę prostokąta światła na drugim końcu. Biegnąc, obejrzał się i zobaczył cienistą postać okrakiem na ceglanym murze z uniesioną ręką. Nick uchylił się i pobiegł szybciej, ale mężczyzna nie strzelił. Zdał sobie z tego sprawę. Nie chcieli hałasu bardziej niż on.
  
  
  
  
  Przedzierał się przez labirynt zaułków i stajni do Plum Street. Miał mgliste pojęcie, gdzie jest. Skręcił w New Broad Street, a następnie w Finsbury Circus, zawsze wypatrując przejeżdżającej taksówki. Nigdy ulice Londynu nie były tak opustoszałe. Nawet samotny mleczarz powinien być niewidoczny w stale rosnącym świetle, a już na pewno nie upragniona sylwetka hełmu Bobby'ego. Gdy wjeżdżał do Finsbury, zza rogu wyłonił się duży czarny sedan i z hukiem ruszył w jego stronę. Wcześniej mieli z nim pecha. A teraz nie było dokąd uciekać. Był to blok domów i małych sklepików, zamkniętych i odstraszających, wszyscy byli milczącymi świadkami, ale nikt nie oferował pomocy. Czarny sedan zatrzymał się obok niego. Nick szedł dalej, z rewolwerem kalibru .22 w kieszeni. Miał rację. Wszyscy trzej byli czarni. Kierowca był niski, pozostali dwaj byli ogromni. Jeden z rosłych mężczyzn jechał z przodu z kierowcą, drugi z tyłu. Killmaster szedł szybko, nie patrząc na nich, rozglądając się wokół za pomocą swojego cudownego widzenia peryferyjnego. Obserwowali go równie uważnie, a to mu się nie podobało. Rozpoznaliby go ponownie. O ile kiedykolwiek usłyszy "ponownie". W tej chwili Nick nie był pewien, czy zaatakują. Wielki czarnoskóry facet na przednim siedzeniu miał coś, i to nie była broń palna. Wtedy Carter o mało nie wykonał uniku, o mało nie upadł i nie stoczył się na bok, o mało nie wdał się w bójkę z pistoletem kalibru .22. Jego mięśnie i odruchy były gotowe, ale coś go powstrzymało. Zakładał, że ci ludzie, kimkolwiek byli, nie chcą otwartej, hałaśliwej konfrontacji tu, na Finsbury Square. Nick szedł dalej, a czarnoskóry facet z bronią powiedział: "Proszę pana, proszę pana. Wsiadaj do samochodu. Chcemy z panem porozmawiać". Nick słyszał akcent, którego nie potrafił rozpoznać. Szedł dalej. Kącikiem ust powiedział: "Idź do diabła". Mężczyzna z bronią powiedział coś do kierowcy, potok pospiesznych słów nałożonych na siebie w języku, którego Nick Kaner nigdy wcześniej nie słyszał. Przypominało mu to trochę suahili, ale to nie był suahili.
  
  Ale teraz wiedział jedno - język był afrykański. Ale czego, u diabła, mogli od niego chcieć Afrykanie? Głupie pytanie, prosta odpowiedź. Czekali na niego w czternastu półkolistych stajniach. Widzieli go tam. Uciekł. Teraz chcieli z nim porozmawiać. O zabójstwie pana Theodore'a Blackera? Prawdopodobnie. O tym, co zabrano z posesji, o czymś, czego nie mieli, inaczej nie zawracaliby sobie nim głowy. Skręcił w prawo. Ulica była pusta i opustoszała. Róg, gdzie, do cholery, byli wszyscy? Przypomniało mu to Nicka jednego z tych głupich filmów, w których bohater bez końca biegnie przez martwe ulice, nigdy nie znajdując nikogo, kto mógłby mu pomóc. Nigdy nie wierzył w te obrazy.
  Szedł pośród ośmiu milionów ludzi i nie mógł znaleźć ani jednego. Tylko ich przytulną czwórkę - on i trzech czarnoskórych mężczyzn. Czarny samochód skręcił za róg i znowu zaczął ich gonić. Czarny mężczyzna na przednim siedzeniu powiedział: "Stary, lepiej wsiadaj tu do nas, bo będziemy musieli się bić. Nie chcemy tego. Chcemy tylko z tobą porozmawiać przez kilka minut". Nick szedł dalej. "Słyszałeś mnie" - warknął. "Idź do diabła. Zostaw mnie w spokoju, bo stanie ci się krzywda". Czarny mężczyzna z bronią zaśmiał się. "O, człowieku, jakie to śmieszne". Znów odezwał się do kierowcy w języku, który brzmiał jak suahili, ale nim nie był. Samochód ruszył do przodu. Przejechał pięćdziesiąt jardów i ponownie uderzył w krawężnik. Dwóch rosłych czarnoskórych mężczyzn w płóciennych czapkach wyskoczyło z samochodu i skierowało się z powrotem w stronę Nicka Cartera. Niski mężczyzna, kierowca, przesunął się bokiem po siedzeniu, aż w połowie wysiadł z samochodu, trzymając w jednej ręce krótki, czarny karabin maszynowy. Mężczyzna, który odezwał się wcześniej, powiedział: "Lepiej przyjdź i porozmawiaj ze mną, panie... Naprawdę nie chcemy pana skrzywdzić. Ale jeśli nas pan zmusi, to panu spuścimy lanie". Drugi czarnoskóry mężczyzna, milczał przez cały czas, został o krok lub dwa z tyłu. Killmaster natychmiast zdał sobie sprawę, że nadeszły prawdziwe kłopoty i że musi szybko podjąć decyzję. Zabić czy nie zabić?
  Postanowił spróbować nie zabijać, nawet jeśli zostanie do tego zmuszony. Drugi czarnoskóry mężczyzna miał metr dziewięćdziesiąt, był zbudowany jak goryl, miał potężne barki i klatkę piersiową oraz długie, zwisające ręce. Był czarny jak as pik, ze złamanym nosem i twarzą pełną pomarszczonych blizn. Nick wiedział, że gdyby ten mężczyzna kiedykolwiek stanął do walki wręcz, gdyby kiedykolwiek chwycił go w niedźwiedzi uścisk, byłby skończony. Prowadzący czarnoskóry mężczyzna, który schował pistolet, wyciągnął go ponownie z kieszeni kurtki. Odwrócił go i zagroził Nickowi kolbą. "Idziesz z nami, człowieku?" "Ja" - powiedział Nick do Cartera. Zrobił krok naprzód, wyskoczył wysoko w powietrze i odwrócił się, żeby kopnąć - to znaczy, żeby wbić mu ciężki but w szczękę. Ale ten mężczyzna znał się na rzeczy i miał szybki refleks.
  Machnął pistoletem przed szczęką, osłaniając ją, i próbował złapać Nicka za kostkę lewą ręką. Chybił, a Nick wytrącił mu pistolet z ręki. Z hukiem wpadł do rowu. Nick upadł na plecy, amortyzując cios obiema rękami u boków. Czarny mężczyzna rzucił się na niego, próbując złapać go i zbliżyć się do większego, silniejszego mężczyzny, tego, który mógł wykonać prawdziwą robotę. Ruchy Cartera były kontrolowane i płynne jak rtęć. Zaczepił lewą stopą prawą kostkę mężczyzny i kopnął go mocno w kolano. Kopnął najmocniej, jak mógł. Kolano ugięło się jak słaby zawias, a mężczyzna głośno krzyknął. Stoczył się do rynsztoka i leżał tam, teraz bez słowa, trzymając się za kolano i próbując znaleźć pistolet, który upuścił. Nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że pistolet jest pod nim.
  Człowiek-goryl zbliżył się bezszelestnie, jego małe, błyszczące oczy utkwione były w Carterze. Zobaczył i zrozumiał, co stało się z jego partnerem. Szedł powoli, wyciągając ramiona, przyciskając Nicka do fasady budynku. To była jakaś witryna sklepowa, a przez nią znajdowała się żelazna krata zabezpieczająca. Teraz Nick poczuł żelazo na plecach. Nick napiął palce prawej ręki i dźgnął ogromnego mężczyznę w pierś. Znacznie mocniej niż uderzył Sir Charlesa w Dyplomacie, wystarczająco mocno, by okaleczyć i spowodować potworny ból, ale nie na tyle mocno, by rozerwać aortę i zabić. Nie zadziałało. Palce go bolały. To było jak uderzenie o betonową płytę. Gdy się zbliżył, usta wielkiego czarnego mężczyzny wygięły się w uśmiechu. Teraz Nick był niemal przygwożdżony do żelaznych prętów.
  
  
  
  
  
  
  Kopnął mężczyznę w kolano i rozciął go, ale nie na tyle, by go uderzyć. Jedna z gigantycznych pięści trafiła go, a świat zakołysał się i zawirował. Jego oddech stawał się coraz bardziej ciężki i zniósł go, gdy zaczął cicho pojękiwać, gdy powietrze z sykiem wpadało i wylatywało z jego płuc. Dźgnął mężczyznę palcami w oczy i zyskał chwilę wytchnienia, ale ten gambit zbliżył go zbyt blisko tych ogromnych dłoni. Cofnął się, próbując odsunąć się na bok, uciec przed zbliżającą się pułapką. Na próżno. Carter napiął ramię, zginając kciuk pod kątem prostym i uderzył go w szczękę mężczyzny morderczym ciosem karate. Rana od małego palca do nadgarstka była szorstka i zrogowaciała, twarda jak deski, mogła złamać szczękę jednym ciosem, ale wielki, czarnoskóry mężczyzna nie upadł. Zamrugał, jego oczy na moment przybrały brudnożółty kolor, po czym z pogardą ruszył naprzód. Nick ponownie trafił go tym samym ciosem, tym razem nawet nie mrugnął. Długie, grube ramiona z potężnymi bicepsami oplatały Cartera niczym boa dusiciele. Teraz Nick był przestraszony i zdesperowany, ale jak zawsze, jego mózg pracował, a on myślał przyszłościowo. Udało mu się wsunąć prawą rękę do kieszeni kurtki, za kolbę pistoletu kalibru .22. Lewą ręką macał potężną szyję czarnoskórego mężczyzny, próbując znaleźć punkt nacisku, który powstrzymałby dopływ krwi do mózgu, który myślał teraz tylko o jednym: zmiażdżyć go. Potem, przez chwilę, był bezradny jak dziecko. Ogromny czarnoskóry mężczyzna rozłożył szeroko nogi, lekko odchylił się do tyłu i uniósł Cartera z chodnika. Przytulił Nicka jak dawno niewidzianego brata. Twarz Nicka była przyciśnięta do piersi mężczyzny i czuł jego zapach, pot, szminkę i ciało. Wciąż próbował znaleźć nerw w szyi mężczyzny, ale jego palce słabły i czuł się, jakby próbował przebić się przez grubą gumę. Czarny mężczyzna zaśmiał się cicho. Presja rosła - i rosła.
  
  
  
  
  Powoli powietrze opuściło płuca Nicka. Język mu zwisał, a oczy wyszły z orbit, ale wiedział, że ten człowiek tak naprawdę nie próbuje go zabić. Chcieli go wziąć żywego, żeby móc mówić. Ten człowiek zamierzał tylko pozbawić Nicka przytomności i przy okazji połamać mu kilka żeber. Większy nacisk. Ogromne dłonie poruszały się powoli, niczym pneumatyczne imadło. Nick jęknąłby, gdyby miał dość powietrza. Coś miało się wkrótce złamać - żebro, wszystkie żebra, cała klatka piersiowa. Ból stawał się nie do zniesienia. W końcu będzie musiał użyć pistoletu. Pistoletu z tłumikiem, który wyciągnął z torebki dziewczyny. Jego palce były tak zdrętwiałe, że przez chwilę nie mógł znaleźć spustu. W końcu złapał go i wyciągnął. Rozległ się trzask i mały pistolet kopnął go w kieszeń. Olbrzym nadal go ściskał. Nick był wściekły. Ten głupi głupiec nawet nie wiedział, że został postrzelony! Naciskał spust raz po raz. Broń kopnęła i wiła się, a powietrze wypełnił zapach prochu. Czarnoskóry mężczyzna upuścił Nicka, który upadł na kolana, ciężko dysząc. Patrzył z zapartym tchem, zafascynowany, jak mężczyzna cofnął się o kolejny krok. Wydawało się, że zupełnie zapomniał o Nicku. Spojrzał na jego klatkę piersiową i pas, gdzie spod ubrania sączyły się małe czerwone plamki. Nick nie sądził, że poważnie go zranił: ominął newralgiczny punkt, a strzelanie do tak potężnego mężczyzny z pistoletu kalibru .22 było jak strzelanie do słonia z procy. To krew, jego własna krew, przeraziła wielkiego mężczyznę. Carter, wciąż łapiąc oddech i próbując się podnieść, patrzył ze zdumieniem, jak czarnoskóry mężczyzna szuka w ubraniach małej kuli. Jego dłonie były teraz śliskie od krwi i wyglądał, jakby miał się rozpłakać. Spojrzał na Nicka z wyrzutem. "Źle" - powiedział olbrzym. "Najgorsze jest to, że ty strzelasz, a ja krwawię.
  Krzyk i warkot silnika samochodu wyrwały Nicka z otępienia. Zdał sobie sprawę, że minęły zaledwie sekundy. Niższy mężczyzna wyskoczył z czarnego samochodu i wciągnął do środka mężczyznę ze złamanym kolanem, wykrzykując komendy w nieznanym języku. Było już zupełnie jasno i Nick zdał sobie sprawę, że mały mężczyzna ma usta pełne złotych zębów. Mały mężczyzna spiorunował Nicka wzrokiem, wpychając rannego na tył samochodu. "Lepiej uciekaj, panie. Na razie wygrałeś, ale może jeszcze się zobaczymy, co? Chyba tak. Jeśli będziesz mądry, nie będziesz rozmawiał z policją". Olbrzymi czarnoskóry mężczyzna wciąż wpatrywał się w krew i mamrotał coś pod nosem. Niższy mężczyzna warknął na niego w języku podobnym do suahili, a Nick posłuchał jak dziecko, wsiadając z powrotem do samochodu.
  Kierowca usiadł za kierownicą. Groźnie pomachał Nickowi. "Do zobaczenia innym razem, proszę pana". Samochód ruszył z piskiem opon. Nick zauważył, że to Bentley, a tablica rejestracyjna była tak zabłocona, że nieczytelna. Celowo, oczywiście. Westchnął, delikatnie pomacał żebra i zaczął się zbierać... Wziął głęboki oddech. Ooooohh... Szedł, aż znalazł wejście do metra, gdzie wsiadł do pociągu Inner Circle do Kensington Gore. Znów pomyślał o księżniczce. Może właśnie teraz budzi się w obcym łóżku, przerażona i z potwornym kacem. Ta myśl go ucieszyła. Niech jeszcze trochę pocierpliwi. Znów pomacał żebra. Och. W pewnym sensie to ona była za to wszystko odpowiedzialna. Wtedy Killmaster wybuchnął głośnym śmiechem. Zaśmiał się tak bezwstydnie przed mężczyzną siedzącym nieco dalej w wagonie i czytającym poranną gazetę, że mężczyzna rzucił mu dziwne spojrzenie. Nick go zignorował. To wszystko bzdura, oczywiście. Cokolwiek to było, to była jego wina. Za wściubianie nosa w nie swoje sprawy. Nudził się na śmierć, pragnął akcji i teraz ją dostał. Nawet bez dzwonienia do Hawke'a. Może nie zadzwoniłby do Hawka, ale sam zająłby się tą małą rozrywką. Poderwał pijaną dziewczynę, był świadkiem morderstw i został zaatakowany przez Afrykanów. Killmaster zaczął nucić francuską piosenkę o niegrzecznych kobietach. Żebra już go nie bolały. Czuł się dobrze. Tym razem mogło być zabawnie - bez szpiegów, bez kontrwywiadu, bez Hawka i bez oficjalnych ograniczeń. Tylko zwykła żądza mordu i śliczna, absolutnie urocza dziewczyna, która potrzebowała ratunku. Wyrwana z opresji, że tak powiem. Nick Carter znów się roześmiał. Mogło być zabawnie, grać Neda Rovera albo Toma Swifta. Tak. Ned i Tom nigdy nie musieli spać ze swoimi kobietami, a Nick nie wyobrażał sobie nie spać ze swoją. Najpierw jednak kobieta musiała porozmawiać. Była głęboko zaangażowana w to morderstwo, mimo że nie mogła zabić Blackera osobiście. Złą wiadomością był jednak czerwony atrament nabazgrany na karcie. I pistolet kalibru .22, który uratował mu życie, a przynajmniej żebra. Nick z niecierpliwością oczekiwał kolejnej wizyty u księżnej da Gamy. Siedział tam, tuż przy łóżku, z filiżanką czarnej kawy lub soku pomidorowego, gdy otworzyła te zielone oczy i zadała zwyczajowe pytanie: "Gdzie ja jestem?".
  Mężczyzna w przejściu zerknął znad gazety na Nicka Cartera. Wyglądał na znudzonego, zmęczonego i sennego. Oczy miał opuchnięte, ale bardzo czujne. Miał na sobie tanie, pogniecione spodnie i jaskrawożółtą koszulę sportową w fioletowy wzór. Jego skarpetki były cienkie i czarne, a na nogach brązowe, skórzane sandały z odkrytymi palcami. Włosy na jego klatce piersiowej, tam gdzie były widoczne spod szerokiego dekoltu w serek, były rzadkie i siwe. Nie miał nakrycia głowy; jego włosy pilnie wymagały przycięcia. Kiedy Nick Carter wysiadł na przystanku Kensington Gore, mężczyzna z gazetą podążał za nim niezauważony, niczym cień.
  
  
  
  
  Siedział tam, tuż przy łóżku, z filiżanką czarnej kawy, gdy ona otworzyła swoje zielone oczy i zadała mu to samo pytanie: "Gdzie jestem?"
  Spojrzała mu w twarz z pewnym opanowaniem. Musiał dać jej piątkę za wysiłek. Kimkolwiek była, była damą i księżniczką... Miał rację. Jej głos był opanowany, gdy zapytała: "Jesteś policjantem? Czy jestem aresztowany?". Killmaster skłamał. Termin spotkania z Hawkeye'em był odległy i potrzebował jej pomocy, żeby ją tam doprowadzić. To uchroni go przed kłopotami. Powiedział: "Nie do końca policjantem. Interesuję się tobą. Na razie nieoficjalnie. Myślę, że masz kłopoty. Może będę mógł ci pomóc. Dowiemy się więcej później, kiedy cię do kogoś przyprowadzę". "Kogo?" Jej głos stawał się coraz mocniejszy. Zaczynała twardnieć. Widział, jak alkohol i tabletki na nią działają. Nick uśmiechnął się swoim najbardziej pochlebczym uśmiechem.
  "Nie mogę ci tego powiedzieć" - powiedział. "Ale on też nie jest gliną. Może i będzie mógł ci pomóc. Na pewno będzie chciał ci pomóc. Hawk mógłby ci pomóc - o ile Hawk i AXE coś z tego będą mieli. To to samo". Dziewczyna się wściekła. "Nie próbuj traktować mnie jak dziecko" - powiedziała. "Mogę być pijana i głupia, ale nie jestem dzieckiem". Znów sięgnęła po butelkę. Wziął ją od niej. "Na razie żadnych napojów. Idziesz ze mną czy nie?" Nie chciał jej skuwać i ciągnąć za sobą. Nie patrzyła na niego. Jej wzrok tęsknie wpatrywał się w butelkę. Podwinęła długie nogi pod siebie na kanapie, nie próbując nawet ściągnąć spódnicy. To dopiero zapowiedź seksu. Cokolwiek, żeby się napić, nawet żeby oddać się sobie. Jej uśmiech był niepewny. "Czy przypadkiem nie spaliśmy ze sobą wczoraj w nocy? Widzisz, mam takie zaniki pamięci. Nic nie pamiętam. To samo stałoby się z Hawk, gdyby ta umowa znów się nie powiodła. Kod EOW oznaczał dokładnie to - cokolwiek to było i jaka była jej rola w tym bałaganie.
  
  
  Księżniczka grała, to była śmiertelnie poważna sprawa. Życie i śmierć. Nick podszedł do telefonu i podniósł słuchawkę. Blefował, ale ona nie mogła tego zauważyć. Jego głos brzmiał szorstko, gniewnie. I wulgarnie. "Dobra, Księżniczko, po prostu przestańmy z tym gównem. Ale zrobię ci przysługę - nie wezwę policji. Zadzwonię do ambasady Portugalii, a oni cię zabiorą i ci pomogą, bo po to jest ambasada". Zaczął wykręcać losowe numery, patrząc na nią zmrużonymi oczami. Jej twarz się skrzywiła. Upadła i zaczęła płakać. - Nie... nie! Pójdę z tobą. Ja... zrobię wszystko, co każesz. Ale nie oddawaj mnie Portugalczykom. Oni... oni chcą mnie zamknąć w zakładzie dla umysłowo chorych. "To" - powiedział okrutnie Killmaster. Skinął głową w stronę łazienki. "Dam ci tam pięć minut. Potem pójdziemy".
  
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 5
  
  
  Zajazd "Pod Kogutem i Bykiem" stoi na starożytnym, brukowanym dziedzińcu, który we wczesnym średniowieczu był miejscem wieszania i ścinania głów. Sam zajazd został zbudowany za czasów Christophera Marlowe'a, a niektórzy badacze uważają, że to właśnie tutaj Marlowe został zamordowany. Dziś "Pod Kogutem i Bykiem" nie jest zatłoczonym lokalem, choć ma swoich stałych bywalców. Stoi na uboczu, z dala od East India Dock Road i niedaleko Wyspy Psów, niczym anachronizm z różowej cegły i muru pruskiego, zanurzony w zgiełku współczesnego transportu i żeglugi. Niewielu wie o piwnicach i sekretnych pomieszczeniach pod "Pod Kogutem i Bykiem". Scotland Yard może o tym wiedzieć, podobnie jak MI5 i Wydział Specjalny, ale jeśli nawet, to nie dają o tym znać, przymykając oko na pewne wykroczenia, jak to zwykle bywa między zaprzyjaźnionymi krajami. Niemniej jednak David Hawk, porywczy i uparty szef AXE, doskonale zdawał sobie sprawę ze swojej odpowiedzialności. Teraz, w jednym z pokoi w piwnicy, skromnie, ale wygodnie umeblowanym i klimatyzowanym, wpatrywał się w swojego numer jeden i powiedział: "Wszyscy jesteśmy na śliskim gruncie. Zwłaszcza czarni - oni nie mają nawet kraju, nie mówiąc już o ambasadzie!".
  Portugalczycy nie są o wiele lepsi. Muszą bardzo uważać na Brytyjczyków, którzy w ONZ w kwestii Angoli mniej lub bardziej ich popierają.
  Nie chcą kręcić lwiego ogona - dlatego nie odważyli się wcześniej rozprawić z księżniczką. Nick Carter zapalił papierosa ze złotym ustnikiem i skinął głową, i choć pewne rzeczy stawały się jasne, wiele pozostało mgliste i niepewne. Hawk wyjaśniał, owszem, ale w swój zwykły powolny i bolesny sposób. Hawk nalał szklankę wody z karafki obok, wrzucił do środka dużą okrągłą tabletkę, obserwował, jak przez chwilę musuje, a potem wypił wodę. Potarł brzuch, który był zaskakująco jędrny jak na mężczyznę w jego wieku. "Mój żołądek jeszcze mnie nie dogonił" - powiedział Hawk. "Wciąż jest w Waszyngtonie". Spojrzał na zegarek i... Nick już wcześniej widział to spojrzenie. Zrozumiał. Hawk należał do pokolenia, które nie do końca rozumiało erę odrzutowców. Hawk powiedział: "Zaledwie cztery i pół godziny temu spałem w łóżku". Zadzwonił telefon. To była sekretarz stanu. Czterdzieści pięć minut później siedziałem w odrzutowcu CIA, lecącym nad Atlantykiem z prędkością ponad dwóch tysięcy mil na godzinę. Znów potarł brzuch. "Za szybko jak na moje flaki. Sekretarz nazwał siebie naddźwiękowym odrzutowcem, ten pośpiech i spotkanie. Portugalczyk zaczął krzyczeć. Nie rozumiem". Jego szef zdawał się go nie słyszeć. Mruknął coś pod nosem, wkładając niezapalone cygaro w wąskie usta i zaczynając żuć. "Odrzutowiec CIA" - mruknął. "AXE powinien już mieć naddźwiękowy. Miałem mnóstwo czasu, żeby poprosić...". Nick Carter był cierpliwy. To był jedyny sposób, kiedy stary Hawk był w takim nastroju. - kompleks piwnic, nadzorowany przez dwie krzepkie matrony AXE.
  
  
  Hawk wydał rozkaz: postawić kobietę na nogi, trzeźwą, przytomną, gotową do rozmowy, w ciągu dwudziestu czterech godzin. Nick myślał, że to będzie wymagało trochę wysiłku, ale panie z AXE, obie pielęgniarkami, okazały się wystarczająco zdolne. Nick wiedział, że Hawk zatrudnił sporo "personelu" do tego zadania. Oprócz kobiet było tam co najmniej czterech krzepkich żołnierzy polowych AXE - Hawk wolał swoje mięśnie, wielkie i twarde, choć nieco rzucające się w oczy, od rozpieszczonych mamuś w stylu Ivy, czasami zatrudnianych przez CIA i FBI. Potem był Tom Boxer - był czas tylko na skinienie głową i krótkie "cześć" - którego Cillmaster znał jako numer 6 lub 7. W AXE oznaczało to, że Boxer posiadał również rangę Mistrza Asasynów. To było niezwykłe, bardzo niezwykłe, żeby dwóch mężczyzn o takiej randze kiedykolwiek się spotkało. Hawk zdjął mapę ścienną. Jako wskaźnika użył niezapalonego cygara. - Dobre pytanie - o Portugalczyku. Czy uważasz, że to dziwne, że kraj taki jak Stany Zjednoczone podskakuje, gdy gwiżdżą? Ale w tym przypadku tak było - wyjaśnię dlaczego. Słyszałeś o Wyspach Zielonego Przylądka? "Nie jestem pewien. Nigdy tam nie byłem. Czy należą do Portugalii?"
  
  Pomarszczona twarz farmera Hawka zmarszczyła się wokół cygara. W swoim obrzydliwym żargonie powiedział: "No, chłopcze, zaczynasz rozumieć. Portugalia jest ich właścicielem. Od 1495 roku. Spójrz". Wskazał cygarem. "Tam. Jakieś trzysta mil od zachodniego wybrzeża Afryki, tam, gdzie najdalej wcina się w Atlantyk. Niedaleko od naszych baz w Algierii i Maroku. Sporo tam wysp, niektóre duże, niektóre małe. Na jednej lub kilku z nich - nie wiem, na której i nie interesuje mnie to - Stany Zjednoczone zakopały jakiś skarb". Nick był tolerancyjny wobec swojego przełożonego. Staruszek cieszył się z tego. "Skarb, proszę pana?" "Bomby wodorowe, chłopcze, cholernie dużo. Cała cholerna góra". Nick zacisnął usta w bezgłośnym gwizdnięciu. Więc to była dźwignia, którą pociągnął Portugalczyk. Nic dziwnego, że przysłał go Wujek Sammy! Hawk postukał cygarem w mapę.
  
  
  
  
  
  "Rozumiesz? Tylko kilkunastu ludzi na świecie o tym wie, wliczając ciebie w tej chwili. Nie muszę ci mówić, że to ściśle tajne". Calmaster tylko skinął głową. Jego uprawnienia były tak wysokie, jak prezydenta Stanów Zjednoczonych. To był jeden z powodów, dla których ostatnio nosił przy sobie cyjanek. Portugalczycy musieli tylko zasugerować, tylko zasugerować, że być może będą musieli zmienić zdanie, że mogą chcieć się pozbyć tych bomb, a Departament Stanu skakał jak lew przez obręcze. Hawk włożył cygaro z powrotem do ust. "Oczywiście, mamy inne składy bomb na całym świecie. Ale jesteśmy pewni - niemal na sto procent - że wróg nie wie o tym układzie w Republice Zielonego Przylądka. Dołożyliśmy wszelkich starań, żeby tak pozostało. Jeśli będziemy musieli ustąpić, to oczywiście cała umowa się rozpadnie. Ale do tego nie dojdzie. Wystarczy, że jakiś wysoko postawiony urzędnik powie: "Dajcie znać we właściwym miejscu, a nasze tyłki będą w niebezpieczeństwie"". Hawk wrócił na swoje krzesło przy stole. "Widzisz, synu, ta sprawa ma poważne konsekwencje. To prawdziwy słoik skorpionów".
  Killmaster się zgodził. Nadal nie rozumiał tego wszystkiego do końca. Było zbyt wiele aspektów. "Nie tracili czasu" - powiedział. "Jak portugalski rząd mógł zareagować tak szybko?" Opowiedział Hawkowi o swoim szalonym poranku, zaczynając od poderwania pijanej dziewczyny w Diplomat. Jego szef wzruszył ramionami. "To proste. Ten major Oliveira, który został postrzelony, prawdopodobnie śledził dziewczynę, szukając okazji, by ją porwać bez zwracania na siebie uwagi. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, był rozgłos. Brytyjczycy bardzo się irytują porwaniami. Wyobrażam sobie, że był trochę zdenerwowany, kiedy dotarła do tego klubu, zobaczyła, jak ją eskortujesz, rozpoznała cię - major pracował w kontrwywiadzie, a Portugalczycy mają akta - i wykonała kilka telefonów. Pewnie piętnaście minut. Major zadzwonił do ambasady, oni do Lizbony, Lizbona do Waszyngtonu. Hawk ziewnął. "Sekretarka do mnie zadzwoniła..." Nick zapalił kolejnego papierosa.
  
  
  Ten morderczy wyraz twarzy Hawka. Widział go już wcześniej. Taki sam, jaki ma pies, kiedy wie, gdzie leży kawałek mięsa, ale na razie zamierza go zachować dla siebie. "Co za zbieg okoliczności" - powiedział sarkastycznie Nick. "Wpadła mi w ramiona i "w tej właśnie chwili"". Hawk uśmiechnął się. "Takie rzeczy się zdarzają, synu. Zbiegi okoliczności się zdarzają. To, cóż, opatrzność, można by rzec".
  Killmaster nie dał się sprowokować. Hawk miał nacisnąć spust, gdy nadejdzie czas. Nick zapytał: "Co czyni księżniczkę da Gama tak ważną w tym wszystkim?". David Hawk zmarszczył brwi. Wrzucił przeżute cygaro do kosza i zdjął celofan z nowego. "Szczerze mówiąc, sam jestem trochę zdezorientowany. Jest teraz kimś w rodzaju czynnika X. Podejrzewam, że jest pionkiem, którym się pomiata, uwięzionym w środku". "W środku czego, proszę pana..." Przejrzał papiery, od czasu do czasu wybierając jeden i kładąc go na biurku w jakimś porządku. Dym z papierosa szczypał Nicka w oczy i na chwilę je zamknął. Ale nawet z zamkniętymi oczami wciąż zdawało mu się, że widzi Hawka, dziwnie wyglądającego Hawka, palącego cygaro w lnianym garniturze w kolorze owsianki, niczym pająk siedzący w samym środku splątanej sieci, obserwujący i nasłuchujący, a co jakiś czas szarpiący za którąś z nici. Nick otworzył oczy. Mimowolny dreszcz przebiegł przez jego potężną sylwetkę. Hawk spojrzał na niego z zaciekawieniem. "Co się stało, chłopcze? Czy ktoś właśnie przeszedł po twoim grobie?" Nick zachichotał. "Może, proszę pana..."
  Hawk wzruszył ramionami. "Powiedziałem, że niewiele o niej wiem ani co czyni ją ważną. Zanim opuściłem Waszyngton, zadzwoniłem do Delli Stokes i poprosiłem ją, żeby zebrała wszystko, co tylko mogę. Może, gdyby nie to, wiem to, co słyszałem lub czytałem w gazetach: że księżniczka jest aktywistką, pijaczką i publiczną ignorantką, a jej wujek zajmuje bardzo wysokie stanowisko w portugalskim rządzie".
  Pozuje też do sprośnych zdjęć. Nick wpatrywał się w niego. Pamiętał ukrytą kamerę w domu Blackera, ekran i projektor. "To tylko plotki" - kontynuował Hawk. "Muszę to sprawdzić i robię to. Przeszukuję mnóstwo materiałów od jednego z naszych ludzi w Hongkongu. Można by rzec, że mimochodem wspomniano, że księżniczka była w Hongkongu jakiś czas temu i była bankrutką, i że pozowała do kilku zdjęć, żeby zdobyć pieniądze na hotel i podróż. To kolejny sposób, w jaki Portugalczycy próbowali ją odzyskać - inwestowali w to pieniądze. Odcinając jej fundusze za granicą. Wyobrażam sobie, że jest już całkiem spłukana". "Zatrzymała się w Aldgate, proszę pana. To wymaga pieniędzy". Hawk spojrzał na niego kątem oka.
  
  
  
  "Teraz ktoś się tym zajmie. Jedna z pierwszych rzeczy, które tu zrobiłem..." Zadzwonił telefon. Hawk odebrał i powiedział coś krótkiego. Rozłączył się i uśmiechnął ponuro do Nicka. "Ona jest obecnie winna Aldgate ponad dwa tysiące dolarów. Odpowie pan na pytanie?" Nick zaczął zauważać, że to nie było jego pytanie, ale potem o nim zapomniał. Szef patrzył na niego dziwnie, ostro. Kiedy Hawk odezwał się ponownie, jego ton był dziwnie formalny. "Naprawdę bardzo rzadko udzielam panu rad". "Nie, proszę pana. Nie doradza mi pan". "Bardzo rzadko jej pan teraz potrzebuje. Może teraz tak. Nie angażuj się w tę kobietę, tę księżniczkę da Gamę, międzynarodową włóczęgę z apetytem na alkohol i narkotyki i nic więcej. Możesz z nią pracować, jeśli coś się uda, na pewno tak będzie, ale na tym poprzestań. "Nie zbliżaj się do niej za bardzo". Killmaster skinął głową. Ale pomyślał o tym, jak wyglądała w jego mieszkaniu zaledwie kilka godzin temu...
  
  
  
  
  KILMASTER - rozpaczliwie próbował się pozbierać. Do pewnego stopnia mu się to udało. Nie, nie zgadzał się z Hawkiem. Gdzieś w niej było coś dobrego, bez względu na to, jak bardzo zostało to teraz utracone lub pogrzebane. Hawk zgniótł kartkę i wrzucił ją do kosza. - "Zapomnij o niej na razie" - powiedział. "Wrócimy do niej później. Nie ma pośpiechu. Będziecie tu co najmniej czterdzieści osiem godzin. Później, kiedy poczuje się lepiej, niech opowie wam o sobie. A teraz - chcę wiedzieć, czy słyszeliście kiedyś o tych dwóch mężczyznach: księciu Solaouaye Askari i generale Auguste Boulangerze? Od każdego czołowego agenta AXE oczekiwano dobrej znajomości spraw światowych. Wymagana była pewna wiedza. Od czasu do czasu organizowano niespodziewane seminaria i zadawano pytania. Nick powiedział: "Książę Askari jest Afrykaninem. Chyba kształcił się w Oksfordzie. Poprowadził angolańskich rebeliantów przeciwko Portugalczykom. Odniósł kilka sukcesów w walce z Portugalczykami, wygrał kilka ważnych bitew i zdobył terytorium. Hawke był zadowolony. "Dobra robota. A co z generałem?" To pytanie było trudniejsze. Nick łamał sobie głowę. Generał Auguste Boulanger ostatnio nie pojawiał się w wiadomościach. Powoli jego pamięć zaczęła zdradzać fakty. "Boulanger to zbuntowany francuski generał" - powiedział. "Nieustępliwy fanatyk. Był terrorystą, jednym z przywódców OAS i nigdy się nie poddał. Ostatnio czytałem, że został skazany na śmierć zaocznie we Francji. Czy to ten człowiek?" "Tak" - odparł Hawke. "To też cholernie dobry generał. Dlatego angolscy rebelianci ostatnio zwyciężają. Kiedy Francuzi pozbawili Boulangera stopnia i skazali go na śmierć, mógł się na to zgodzić. Skontaktował się z tym księciem Askarim, ale bardzo dyskretnie. I jeszcze jedno: książę Askari i generał Boulanger znaleźli sposób na zdobycie pieniędzy. Mnóstwa pieniędzy. Ogromnych sum. Jeśli tak dalej pójdzie, wygrają wojnę o Makau w Angoli.
  W Afryce powstanie kolejny nowy kraj. Książę Askari myśli, że będzie rządził tym krajem. Założę się, że jeśli to w ogóle wypali, to generał Auguste Boulanger będzie nim rządził. On sam zostanie dyktatorem. Taki właśnie jest. Potrafi też inne rzeczy. Jest rozpustnikiem, na przykład, i kompletnym egoistą. Dobrze byłoby o tym pamiętać, synu. Nick zgasił papierosa. W końcu sedno zaczęło się układać. "Czy to misja, proszę pana? Czy mam walczyć z tym generałem Boulangerem? Czy z księciem Askarim? Z oboma?"
  Nie pytał dlaczego. Hawk miał mu powiedzieć, kiedy będzie gotowy. Szef nie odpowiedział. Wziął do ręki kolejną cienką kartkę papieru i przez chwilę ją studiował. "Czy wiesz, kim jest pułkownik Chun Li?" To było proste. Pułkownik Chun Li był odpowiednikiem Hawka w chińskim kontrwywiadzie. Obaj mężczyźni siedzieli po przeciwnych stronach świata, przesuwając figury na międzynarodowej szachownicy. "Chun Li chce twojej śmierci" - powiedział teraz Hawk. "Całkowicie naturalne. I ja też chcę jego śmierci. Od dawna jest w moim czarnym notesie. Chcę się go pozbyć. Zwłaszcza że ostatnio naprawdę nabrał rozpędu - straciłem pół tuzina dobrych agentów przez tego drania w ciągu ostatnich sześciu miesięcy". "Więc to jest moja prawdziwa praca" - powiedział Nick.
  "Zgadza się. Zabij dla mnie tego pułkownika Chun-Li". "Ale jak mam do niego dotrzeć? Tak jak on nie może dotrzeć do ciebie". Uśmiech Hawka był nie do opisania. Machnął sękatą dłonią nad wszystkimi rzeczami na biurku. "Właśnie tutaj wszystko zaczyna nabierać sensu. Księżniczka, poszukiwacz przygód Blacker, dwaj Cockneyowie z poderżniętymi gardłami, martwy major Oliveira, wszyscy. Żaden nie jest ważny sam w sobie, ale wszyscy się do czegoś przyczyniają. Nick... Jeszcze tego nie rozumiał i to go trochę ponury zrobiło. Hawk był pająkiem, do licha! I to przeklętym pająkiem z zamkniętą paszczą.
  
  
  Carter powiedział chłodno. "Zapominasz o trzech Murzynach, którzy mnie pobili" - i zabili majora. Mieli z tym coś wspólnego, prawda? Hawk zatarł ręce z zadowoleniem. - Och, oni też mieli... Ale nie za ważne, nie teraz. Szukali czegoś na Blackera, prawda, i pewnie myśleli, że to na ciebie. W każdym razie chcieli z tobą porozmawiać. Nick poczuł ból w żebrach. "Nieprzyjemne rozmowy". Hawk uśmiechnął się ironicznie. - To część twojej pracy, co, synu? Cieszę się, że żadnego z nich nie zabiłeś. A co do majora Oliveiry, to szkoda. Ale ci Murzyni byli Angolczykami, a major Portugalczykiem. I nie chcieli, żeby dostał księżniczkę. Chcą księżniczki dla siebie.
  "Wszyscy chcą Księżniczki" - powiedział Killmaster zirytowany. "Niech mnie diabli wezmą, jeśli rozumiem dlaczego". "Chcą Księżniczki i czegoś jeszcze" - poprawił Hawke. "Z tego, co mi powiedziałeś, domyślam się, że to był jakiś film. Jakiś film o szantażu - kolejne przypuszczenie - bardzo sprośne nagranie. Nie zapominaj, co zrobiła w Hongkongu. W każdym razie, pieprzyć to - mamy Księżniczkę i zamierzamy ją zatrzymać".
  "A co, jeśli nie będzie współpracować? Nie możemy jej zmusić". Hawk wyglądał na kamiennego. "Nie mogę? Chyba tak. Jeśli nie będzie współpracować, oddam ją portugalskiemu rządowi za darmo, bez odszkodowania. Chcą ją umieścić w szpitalu psychiatrycznym, prawda? Mówiła ci o tym.
  Nick powiedział, że tak, powiedziała mu to. Pamiętał wyraz przerażenia na jej twarzy. "Będzie się bawić" - powiedział Hawk. "A teraz idź i odpocznij. Poproś o wszystko, czego potrzebujesz. Nie opuścisz tego miejsca, dopóki nie wsadzimy cię do samolotu do Hongkongu. Z księżniczką, oczywiście. Będziecie podróżować jak mąż i żona. Przygotowuję teraz wasze paszporty i inne dokumenty". Kinmaster wstał i przeciągnął się. Był zmęczony. To była długa noc i długi poranek. Spojrzał na Hawka. "Hongkong? Czy to tam mam zabić Chun-Li?" "Nie, nie Hongkong. Makau. A to tam Chun-Li ma cię zabić! Teraz zastawia pułapkę, to bardzo sprytna pułapka.
  Podziwiam to. Chun to dobry gracz. Ale będziesz miał przewagę, synu. Wpadniesz w jego pułapkę ze swoją pułapką.
  Killmaster nigdy nie był tak optymistycznie nastawiony do tych spraw jak jego szef. Być może dlatego, że jego szyja była na krawędzi. Powiedział: "Ale to wciąż pułapka, proszę pana. A Makau jest praktycznie na jego podwórku". Hawk machnął ręką. "Wiem. Ale jest stare chińskie przysłowie: czasem pułapka wpada w pułapkę". "Pa, synu. Przesłuchaj księżniczkę, kiedy tylko zechce. Sam. Nie chcę, żebyś tam był bezbronny. Pozwolę ci posłuchać nagrania. A teraz idź spać". Nick zostawił go, przerzucającego papiery i kręcącego cygarem w ustach. Były chwile, i to była jedna z nich, kiedy Nick uważał swojego szefa za potwora. Hawk nie potrzebował krwi - miał płyn chłodzący w żyłach. Ten opis nie pasował do nikogo innego.
  
  
  
  Rozdział 6
  
  KILLMASTER zawsze wiedział, że Hawk jest zręczny i przebiegły w swojej skomplikowanej pracy. Teraz, słuchając taśmy następnego dnia, odkrył, że starzec posiadał rezerwę uprzejmości, umiejętność wyrażania współczucia - choć mogło to być pseudowspółczucie - czego Nick nigdy się nie spodziewał. Nie podejrzewał też, że Hawk mówi tak dobrze po portugalsku. Taśma została odtworzona. Głos Hawka był łagodny, wręcz dobroduszny. "Nleu nome a David Hawk. Como eo sea name?" Księżniczka Morgan da Gama. Po co pytasz? Jestem pewien, że już to wiesz. Twoje imię nic mi nie mówi - kim jesteś, Molly? Dlaczego jestem tu przetrzymywany wbrew mojej woli? Jesteśmy w Anglii, wiecie, wsadzę was za to do więzienia: Nick Carter, słuchając szybkiego przepływu portugalskiego, uśmiechnął się z ukrytą przyjemnością. Staruszek wykorzystywał moment. Nie wyglądało na to, żeby jej duch został złamany. Głos Hawka płynął gładko jak melasa. "Wyjaśnię wszystko w swoim czasie, księżniczko da Gama. A tymczasem, czy będziesz jak najada, jeśli będziemy mówić po angielsku? Nie rozumiem twojego języka zbyt dobrze". "Jeśli chcesz. Nie obchodzi mnie to. Ale mówisz bardzo dobrze po portugalsku".
  
  "Nawet nie tak dobrze, jak ty mówisz po angielsku". Hawk zamruczał jak kot widząc głęboki talerz gęstej żółtej śmietany. "Obrigado. Przez wiele lat chodziłem do szkoły w Stanach". Nick wyobraził sobie, jak wzrusza ramionami. Taśma zaszeleściła. Potem głośny trzask. Hawk zrywający celofan z cygara. Hawk: "Co sądzisz o Stanach Zjednoczonych, Księżniczko?" Dziewczyna: "Co? Nie do końca rozumiem". Hawk: "Więc ujmę to tak. Lubisz Stany Zjednoczone? Masz tam jakichś przyjaciół? Czy uważasz, że Stany Zjednoczone, biorąc pod uwagę obecną sytuację na świecie, naprawdę starają się ze wszystkich sił utrzymać pokój i dobrą wolę na świecie?" Dziewczyna: "Więc to polityka! Jesteś więc jakimś tajnym agentem. Jesteś z CIA". Hawk: "Nie jestem z CIA. Odpowiedz na moje pytanie, proszę". Powiedzmy, że dla mnie praca, która może być niebezpieczna. I dobrze płatna. Co o tym myślisz?
  Dziewczyna: "Ja... mogłabym. Potrzebuję pieniędzy. I nie mam nic przeciwko Stanom Zjednoczonym. Nie myślałam o tym. Nie interesuje mnie polityka". Nick Carter, który znał każdy niuans głosu Hawka, uśmiechnął się, słysząc suchość w odpowiedzi starca. "Dziękuję, Księżniczko. Za szczerą odpowiedź, choć niezbyt entuzjastyczną". - Ja. Mówisz, że potrzebujesz pieniędzy? Tak się składa, że wiem, że to prawda. Zablokowali twoje fundusze w Portugalii, prawda? Wujek Luis da Gama jest za to odpowiedzialny, prawda?" Długa pauza. Taśma zaczęła szumieć. Dziewczyna: "Skąd o tym wszystkim wiesz? Skąd wiesz o moim wujku?" Hawk: "Dużo o tobie wiem, moja droga. Dużo. Ostatnio miałaś trudne chwile. Miałaś problemy. Nadal masz problemy. I spróbuj zrozumieć. Jeśli będziesz współpracować ze mną i moim rządem, będziesz musiał podpisać odpowiednią umowę. Będzie ona przechowywana w tajnym sejfie i tylko dwie osoby będą o niej wiedzieć. Jeśli to zrobisz, być może będę mógł ci pomóc.
  Z pieniędzmi, hospitalizacją, jeśli to konieczne, może nawet amerykańskim paszportem. Będziemy musieli to przemyśleć. Ale najważniejsze, Księżniczko, mogę pomóc ci odzyskać szacunek do samej siebie. Chwila ciszy. Nick spodziewał się usłyszeć w jej odpowiedzi oburzenie. Zamiast tego usłyszał zmęczenie i rezygnację. Wyglądała, jakby traciła siły. Próbował sobie wyobrazić, jak się trzęsie, ma ochotę na drinka, tabletki albo zastrzyk. Dwie pielęgniarki z AX najwyraźniej dobrze się nią zajęły, ale to było trudne i musiało być trudne.
  Dziewczyna: "Moja samoocena?" Zaśmiała się. Nick skrzywił się na ten dźwięk. "Moja samoocena dawno przepadła, panie Hawk. Wyglądasz na jakiegoś magika, ale nie sądzę, żeby nawet ty potrafił czynić cuda". Hawk: "Możemy spróbować, Księżniczko. Zaczynamy teraz? Zadam ci serię bardzo osobistych pytań. Musisz na nie odpowiedzieć - i musisz odpowiedzieć szczerze". Dziewczyna: "A jeśli nie?"
  Hawk: "W takim razie załatwię kogoś z ambasady portugalskiej tutaj. W Londynie. Jestem pewien, że uznaliby to za wielką przysługę. Od jakiegoś czasu przynosisz wstyd swojemu rządowi, księżniczko. Zwłaszcza twojemu wujowi w Lizbonie. Wydaje mi się, że zajmuje bardzo wysokie stanowisko w rządzie. Z tego, co rozumiem, byłby bardzo szczęśliwy, gdybyś wróciła do Portugalii". Dopiero później, znacznie później, Nick zdał sobie sprawę z tego, co powiedziała wtedy dziewczyna. Powiedziała z obrzydzeniem w głosie: "Mój wujku. To... to stworzenie!". Chwila ciszy. Hawk czekał. Jak bardzo cierpliwy pająk. W końcu, z wydzieliną melasy, Hawk powiedział: "No i co, młoda damo?" Z nutą porażki w głosie dziewczyna powiedziała: "Dobrze. Zadaj swoje pytania. Nie chcę, nie wolno mi zostać odesłaną do Portugalii. Chcą mnie zamknąć w domu wariatów. Och, nie będą go tak nazywać. Będą go nazywać klasztorem albo domem opieki, ale to będzie sierociniec. Zadaj swoje pytania. Nie będę cię okłamywać". Hawk powiedział: "Lepiej nie, Księżniczko. Teraz będę trochę niegrzeczny. Będziesz się wstydzić. Nic na to nie poradzę".
  Oto zdjęcie. Chcę, żebyś na nie spojrzał. Zostało zrobione w Hongkongu kilka miesięcy temu. Skąd je mam, to nie twoja sprawa. Więc, czy to twoje zdjęcie? Szelest na taśmie. Nick przypomniał sobie, co Hawk powiedział o księżniczce robiącej sprośne zdjęcia w Hongkongu. Wtedy starzec nic nie powiedział o tym, że w ogóle ma jakieś zdjęcia. Szlochała. Teraz się załamała, cicho płakała.
  - T-tak, - powiedziała. - To ja. Ja... Pozowałam do tego zdjęcia. Byłam wtedy bardzo pijana. Hawk: - Ten mężczyzna jest Chińczykiem, prawda? Znasz jego imię? Dziewczyna: - Nie. Nigdy wcześniej go nie widziałam ani potem. Był... po prostu mężczyzną, którego poznałam w... studiu. Hawk: - Nieważne. On nie jest ważny. Mówisz, że byłaś wtedy pijana - czy to nie prawda, Księżniczko, że w ciągu ostatnich kilku lat byłaś aresztowana za pijaństwo co najmniej kilkanaście razy? W kilku krajach - Raz byłaś aresztowana we Francji za posiadanie narkotyków? Dziewczyna: Nie pamiętam dokładnej liczby. Nie pamiętam zbyt wiele, zwykle po tym, jak piję. Ja... Wiem... Mówiono mi, że kiedy piję, spotykam okropnych ludzi i robię okropne rzeczy. Ale mam kompletne zaniki pamięci - naprawdę nie pamiętam, co robię.
  Pauza. Odgłos oddechu. Hawk zapala nowe cygaro, Hawk przerzuca papiery na biurku. Hawk, z przerażającą miękkością w głosie: "To wszystko, Księżniczko... Ustaliliśmy, jak sądzę, że jesteś alkoholiczką, okazjonalnie zażywasz narkotyki, a może nawet jesteś narkomanką i że ogólnie uważa się cię za kobietę lekkich obyczajów. Uważasz, że to sprawiedliwe?"
  Chwila ciszy. Nick spodziewał się kolejnych łez. Zamiast tego jej głos był zimny, cierpki, pełen gniewu. W obliczu upokorzenia Hawka skłamała: "Tak, do cholery, jestem. Jesteś już zadowolony?" Hawk: "Moja droga młoda damo! To nic osobistego, absolutnie nic. W moim, hm, zawodzie czasami muszę zagłębiać się w te sprawy. Zapewniam cię, że jest to dla mnie równie nieprzyjemne, jak dla ciebie".
  Dziewczyna: "Pozwól mi w to wątpić, panie Hawk. Skończyłeś?" Hawk: "Skończyłeś? Moja droga dziewczyno, dopiero zacząłem. A teraz przejdźmy do rzeczy - i pamiętaj, żadnych kłamstw. Chcę wiedzieć wszystko o tobie i tym Blackerze. Pan Theodore Blacker, teraz martwy, zamordowany, mieszkał pod numerem czternastym, w Half Crescent Mews. Co Blacker na ciebie miał? Czy coś miał? Czy cię szantażował?" Długa pauza. Dziewczyna: "Próbuję współpracować, panie Hawk. Musisz w to uwierzyć. Jestem wystarczająco przerażona, żeby nie próbować kłamać. Ale co do Teddy'ego Blackera - to taka skomplikowana i zawiła operacja. Ja..."
  Hawk: Zacznijmy od początku. Kiedy pierwszy raz spotkałeś Blackera? Gdzie? Co się stało? Dziewczyna: "Spróbuję. To było kilka miesięcy temu. Poszłam go odwiedzić pewnego wieczoru. Słyszałam o jego klubie, Dragon Club, ale nigdy tam nie byłam. Miałam się tam spotkać z przyjaciółmi, ale się nie pojawili. Więc zostałam z nim sama. On... był okropnym małym robakiem, serio, ale nie miałam wtedy nic lepszego do roboty. Wypiłam drinka. Byłam praktycznie spłukana, spóźniłam się, a Teddy wypił mnóstwo whisky. Wypiłam kilka drinków i nic potem nie pamiętam. Następnego ranka obudziłam się w hotelu.
  Hawk: "Czy Blacker cię odurzył?" Dziewczyna: "Tak. Przyznał się później. Dał mi LSD. Nigdy wcześniej go nie brałam. Ja... musiałam być na jakimś długim tripie. Hawk: Nakręcił o tobie filmy, prawda? Filmy. Kiedy byłaś odurzona?" Dziewczyna: "T-tak. Nigdy nie widziałam tych filmów, ale pokazał mi fragment kilku zdjęć. Były... były przerażające.
  Hawk: A potem Blacker próbował cię szantażować? Żądał pieniędzy za te filmy? Dziewczyna: "Tak. Jego nazwisko mu pasowało. Ale się mylił - nie miałam pieniędzy. A przynajmniej nie takich. Był bardzo rozczarowany i na początku mi nie uwierzył. Później, oczywiście, uwierzył".
  
  Hawk: "Wróciłeś do Dragon Club?" Dziewczyna: "Nie. Już tam nie chodziłam. Spotykaliśmy się w barach, pubach i innych tego typu miejscach. Aż pewnego wieczoru, kiedy ostatni raz spotkałam Blackera, powiedział mi, żebym o tym zapomniała. W końcu przestał mnie szantażować".
  Pauza. Hawk: "Powiedział to, prawda?" Dziewczyna: "Tak myślałam. Ale nie byłam z tego zadowolona. Właściwie czułam się jeszcze gorzej. Te okropne zdjęcia nadal będą w obiegu - on tak powiedział, a może faktycznie tak zrobił". Hawk: "Co dokładnie powiedział? Uważaj. To może być bardzo ważne". Długa pauza. Nick Carter wyobraził sobie zamknięte zielone oczy, wysokie, białe brwi zmarszczone w zamyśleniu, piękną, jeszcze nie do końca oszpeconą twarz, napiętą od skupienia. Dziewczyna: "Zaśmiał się i powiedział: "Nie martw się o kupno filmu". Powiedział, że ma innych licytujących. Oferentów gotowych zapłacić prawdziwe pieniądze. Był bardzo zaskoczony, pamiętam. Powiedział, że licytujący prześcigali się w ustawianiu się w kolejce".
  Hawk: "I potem już nigdy nie widziałaś Blackera?" Pułapka! Nie daj się nabrać. Dziewczyna: "Zgadza się. Nigdy więcej go nie widziałam". Killmaster jęknął głośno.
  Pauza. Hawk, jego ostry głos, powiedział: "To nie do końca prawda, prawda, Księżniczko? Czy chciałabyś jeszcze raz rozważyć tę odpowiedź? I pamiętaj, co mówiłam o kłamstwie!" Próbowała zaprotestować. Dziewczyna: Ja... Nie rozumiem, co masz na myśli. Nigdy więcej nie widziałam Blackera. Dźwięk otwieranej szuflady. Hawk: Czy to twoje rękawiczki, Księżniczko? Proszę. Weź je. Obejrzyj je dokładnie. Muszę ci doradzić, żebyś znowu powiedziała prawdę.
  Dziewczyna: "T-tak. To moje. Hawk: Możesz mi wyjaśnić, skąd się wzięły na nich plamy krwi? I nie próbuj mi wmówić, że to przez skaleczenie w kolano. Nie miałaś wtedy na sobie rękawiczek.
  Nick zmarszczył brwi, patrząc na dyktafon. Nie potrafił wytłumaczyć swojej ambiwalencji, nawet gdyby od tego zależało jego życie. Jak do cholery stanął po jej stronie przeciwko Hawkowi? Potężny agent AXE wzruszył ramionami. Może stała się taką buntowniczką, tak cholernie chorą, bezradną, zepsutą i nieuczciwą.
  Dziewczyna: "Twoja marionetka nic nie przegapi, prawda?
  Hawk, rozbawiony: "Marionetka? Ha-ha, muszę mu to powiedzieć. Oczywiście, to nieprawda. Czasami jest trochę zbyt niezależny. Ale nie o to nam chodzi. A co z rękawiczkami, proszę?"
  Pauza. Dziewczyna sarkastycznie: "Dobra. Byłam u Blackera. On już nie żył. Oni... go okaleczyli. Krew była wszędzie. Starałam się uważać, ale poślizgnęłam się i o mało nie upadłam. Udało mi się złapać równowagę, ale rękawiczki miałam zakrwawione. Byłam przestraszona i zdezorientowana. Zdjęłam je i schowałam do torebki. Chciałam się ich pozbyć, ale zapomniałam".
  Hawk: "Dlaczego poszedłeś do Blackera wcześnie rano? Czego chciałeś? Czego mogłeś się spodziewać?"
  Pauza. Dziewczyna: Ja... Naprawdę nie wiem. To nie ma sensu teraz, kiedy jestem trzeźwa. Ale obudziłam się w dziwnym miejscu, strasznie przestraszona, z mdłościami i kacem. Wzięłam jakieś tabletki, żeby utrzymać się na nogach. Nie wiedziałam, z kim wróciłam do domu ani, cóż, co robiliśmy. Nie mogłam sobie przypomnieć, jak ta osoba wyglądała.
  Hawk: Czy byłeś pewien, że to prawda?
  Dziewczyna: Nie jestem do końca pewna, ale kiedy mnie zabierają, zazwyczaj jestem pijana. W każdym razie chciałam się stamtąd wydostać, zanim wróci. Miałam dużo pieniędzy. Myślałam o Teddym Blackerze i chyba myślałam, że da mi trochę pieniędzy, jeśli... jeśli...
  Długa pauza. Hawk: "A gdybyś co?" Nick Carter pomyślał: "Okrutny stary drań!" Dziewczyna: "Gdybym tylko... była dla niego miła". Hawk: "Rozumiem. Ale dotarłeś tam i znalazłeś go martwego, zamordowanego i, jak mówisz, okaleczonego. Masz pojęcie, kto mógł go zabić?" Dziewczyna: "Nie, absolutnie nie. Taki drań musi mieć mnóstwo wrogów".
  
  
  Hawk: "Widziałaś kogoś jeszcze w pobliżu? Nic podejrzanego, nikt cię nie śledził, nie próbował cię przesłuchiwać ani zatrzymywać?" Dziewczyna: "Nie. Nikogo nie widziałam. Nie patrzyłam - po prostu biegłam najszybciej, jak mogłam. Po prostu biegłam". Hawk: "Tak. Pobiegłaś z powrotem do Prince's Gale, skąd właśnie wyszłaś. Dlaczego? Naprawdę nie rozumiem, Księżniczko. Dlaczego? Odpowiedz mi".
  Pauza. Ciąg dalszy szlochu. Dziewczyna, pomyślał Nick, była już prawie u kresu sił. Dziewczyna: "Pozwól, że spróbuję wyjaśnić. Po pierwsze - miałam wystarczająco dużo pieniędzy, żeby zapłacić za taksówkę do Prince Gale, a nie do mojego mieszkania. Po drugie - próbuję, rozumiesz - boję się mojej świty - boję się ich i nie chciałam sceny - ale przypuszczam, że prawdziwym powodem było to, że teraz ja... mogłabym być zamieszana w morderstwo! Każdy, ktokolwiek to był, zapewniłby mi alibi. Byłam strasznie przerażona, bo, rozumiesz, naprawdę nie wiedziałam, co zrobiłam. Myślałam, że ten człowiek mi powie. A potrzebowałam pieniędzy.
  Hawk, bezlitośnie: "A ty byłeś gotów zrobić wszystko - twoje słowo, jak sądzę, byłeś gotów być miły dla nieznajomego. W zamian za pieniądze i być może alibi?"
  Pauza. Dziewczyna: T-tak. Byłam na to przygotowana. Robiłam to już wcześniej. Przyznaję się. Przyznaję się do wszystkiego. Zatrudnij mnie teraz." Hawk, szczerze zaskoczony: "Och, moja droga młoda damo. Oczywiście, że zamierzam cię zatrudnić. Te lub inne cechy, które właśnie wymieniłaś, to te, które czynią cię wyjątkowo odpowiednią do mojego, hm, pola działania, jesteś zmęczona, Księżniczko, i trochę niedobrze. Jeszcze chwila i cię puszczę. Teraz, kiedy wróciłaś do Prince's Gate, agent portugalskiego rządu próbował... cię. Nazwijmy to tak. Znasz tego mężczyznę?" Dziewczyna: "Nie, nie jego nazwisko. Nie znałam go wcześniej dobrze, widziałam go kilka razy. Tu, w Londynie. Śledził mnie. Musiałam być bardzo ostrożna. Chyba stoi za tym mój wujek. Prędzej czy później, gdybyś mnie nie złapała, porwaliby mnie i jakimś sposobem wywieźli z Anglii. Zabrano by mnie do Portugalii i umieszczono w szpitalu psychiatrycznym. Dziękuję panu, panie Hawk, że nie pozwolił im mnie dopaść. Nieważne, kim pan jest i co muszę zrobić, będzie lepiej.
  Killmaster mruknął: "Nie zakładaj się, kochanie". Hawke: "Cieszę się, że tak to widzisz, moja droga. To nie jest zupełnie niepomyślny początek. Powiedz mi tylko, co teraz pamiętasz o człowieku, który odwiózł cię z Dyplomaty? O człowieku, który uratował cię przed portugalskim agentem?"
  Dziewczyna: W ogóle nie pamiętam, żebym była w Dyplomacie. A już na pewno nie. Jedyne, co pamiętam o tym mężczyźnie, twojej marionetce, to to, że wydawał mi się rosły i całkiem przystojny. Dokładnie to samo mi zrobił. Myślę, że potrafił być okrutny. Czy byłam zbyt chora, żeby to zauważyć?
  Hawk: "Dobrze ci poszło. Tak dobrze, jak to tylko możliwe. Ale na twoim miejscu, Księżniczko, nie użyłabym więcej słowa "marionetka". Będziesz pracować z tym dżentelmenem. Pojedziecie razem do Hongkongu i być może do Makau. Będziecie podróżować jako mąż i żona. Mój agent, dopóki będziemy go tak nazywać, będzie z tobą. Prawdę mówiąc, będzie miał nad tobą władzę nad życiem i śmiercią. Albo nad tym, co w twoim przypadku, jak ci się wydaje, jest gorsze niż śmierć. Pamiętaj, Makau to portugalska kolonia. Jedna zdrada z twojej strony i on cię wyda w mgnieniu oka. Nigdy o tym nie zapominaj". Jej głos drży. "Rozumiem. Powiedziałam, że będę pracować, prawda... Boję się. Jestem przerażona.
  Hawk: "Możesz iść. Zadzwoń po pielęgniarkę. I spróbuj się pozbierać, księżniczko. Masz jeszcze jeden dzień, nie więcej. Zrób listę potrzebnych rzeczy, ubrań, czegokolwiek, a wszystko zostanie dostarczone... Potem idź do hotelu. Będzie to monitorowane przez, hm, pewne grupy". Dźwięk odsuwanego krzesła.
  Hawk: "Proszę, jeszcze jedno. Czy mogłabyś podpisać kontrakt, o którym wspominałem? Przeczytaj go, jeśli chcesz. To standardowy formularz, który obowiązuje tylko na czas tej misji. Proszę bardzo. Dokładnie tam, gdzie postawiłem krzyżyk". Skrzypnięcie długopisem. Nie zadała sobie trudu, żeby to przeczytać. Drzwi się otworzyły i rozległy się ciężkie kroki, gdy weszła jedna z matron AX.
  Hawk: "Porozmawiam z tobą jeszcze raz, Księżniczko, zanim odejdę. Do widzenia. Spróbuj trochę odpocząć". Drzwi się zamykają.
  
  Hawk: No i masz, Nick. Lepiej uważnie przestudiuj tę taśmę. Nadaje się do tego zadania - bardziej niż myślisz - ale jeśli jej nie potrzebujesz, nie musisz jej brać. Ale mam nadzieję, że to zrobisz. Zgaduję, i jeśli się nie mylę, Księżniczka jest naszym asem w rękawie. Poślę po ciebie, kiedy tylko zechcę. Trochę praktyki na strzelnicy nie zaszkodzi. Wyobrażam sobie, że tam na tajemniczym Wschodzie będzie bardzo ciężko. Do zobaczenia...
  
  Koniec taśmy. Nick nacisnął RWD i taśma zaczęła się kręcić. Zapalił papierosa i wpatrywał się w niego. Hawk nieustannie go zadziwiał; oblicza charakteru starca, głębia jego intryg, fantastyczna wiedza, podstawa i istota jego misternej sieci - wszystko to pozostawiało Killmastera z dziwnym poczuciem pokory, wręcz niższości. Wiedział, że kiedy nadejdzie ten dzień, będzie musiał zająć miejsce Hawka. W tym momencie wiedział również, że nie może go zastąpić. Ktoś zapukał do drzwi boksu Nicka. Nick powiedział: "Proszę". To był Tom Boxer, który zawsze gdzieś się ukrywał. Uśmiechnął się do Nicka. "Karate, jeśli chcesz". Nick odwzajemnił uśmiech. "Czemu nie? Przynajmniej możemy ciężko pracować. Chwileczkę".
  
  Podszedł do stołu i wziął Lugera z kabury. "Chyba jeszcze dziś trochę postrzelam". Tom Boxer zerknął na Lugera. "Najlepszy przyjaciel człowieka". Nick uśmiechnął się i skinął głową. Przesunął palcami po lśniącej, chłodnej lufie. I miał rację. Nick zaczynał to rozumieć. Lufa Lugera była już zimna. Wkrótce będzie rozpalona do czerwoności.
  
  
  
  Rozdział 7
  
  Lecieli samolotem BOAC 707, długą podróżą z międzylądowaniem w Tokio, aby dać Hawkowi czas na załatwienie spraw w Hongkongu. Dziewczyna przespała większość drogi, a kiedy nie spała, była ponura i małomówna. Dostarczono jej nowe ubrania i bagaż, a w lekkim garniturze typu faille i spódnicy o średniej długości wyglądała krucho i blado. Była potulna i bierna. Jej jedyny wybuch gniewu jak dotąd nastąpił, gdy Nick wprowadził ją na pokład samolotu w kajdankach, z nadgarstkami związanymi, ale ukrytymi pod peleryną. Kajdanek nie było, ponieważ bali się, że ucieknie - były zabezpieczeniem na wypadek schwytania księżniczki w ostatniej chwili. Kiedy Nick założył im kajdanki w limuzynie, która wiozła ich na londyńskie lotnisko, dziewczyna powiedziała: "Nie jesteś rycerzem na białym koniu", a Killmaster uśmiechnął się do niej. "To musi być zrobione... Chodźmy, Księżniczko?" Zanim odjechali, Nick był zamknięty ze swoim szefem przez ponad trzy godziny. Teraz, godzinę jazdy od Hongkongu, spojrzał na śpiącą dziewczynę i pomyślał, że blond peruka, choć radykalnie zmieniła jej wygląd, w niczym nie zaszkodziła jej urodzie. Przypomniał sobie też ostatnią odprawę z Davidem Hawkiem...
  Kiedy Nick wszedł do biura szefa, powiedział: "Wszystko zaczyna się układać". "Jak chińskie pudełka. Muszą w nich być" - powiedział Killmutter, patrząc na niego. Oczywiście, myślał o tym - w dzisiejszych czasach zawsze trzeba szukać chińskich komunistów we wszystkim - ale nie zdawał sobie sprawy, jak głęboko Chińczycy z Czerwoną Flagą maczali palce w tym konkretnym cieście. Hawk z dobrodusznym uśmiechem wskazał na dokument, który wyraźnie zawierał nowe informacje.
  "Generał Auguste Boulanger jest teraz w Makau, prawdopodobnie na spotkanie z Chun-Li. On też chce się z tobą spotkać. I chce dziewczyny. Mówiłem ci, że to kobieciarz. Kong, i to go sprowokowało. Teraz ma film Blackera. Rozpozna dziewczynę i będzie chciał ją mieć w ramach umowy. Dziewczyna - i musimy się zgodzić, żeby od niego odkupić kilka milionów dolarów w nieoszlifowanych diamentach".
  Nick Carter ciężko usiadł. Wpatrywał się w Hawka, zapalając papierosa. "Za szybko pan idzie, proszę pana. Chińskie złoto miałoby sens, ale co z surowymi diamentami?" "To proste, gdy się wie. To stamtąd książę Askari i Boulanger zdobywają wszystkie pieniądze na walkę z Portugalczykami. Angolscy rebelianci najeżdżają południowo-zachodnią Afrykę i kradną surowe diamenty. Zniszczyli nawet kilka portugalskich kopalni diamentów w samej Angoli. Portugalczycy naturalnie surowo cenzurują, ponieważ są ofiarami pierwszego powstania tubylców i w tej chwili przegrywają. Surowe diamenty. Hongkong, a w tym przypadku Makau, to naturalne miejsce spotkań i zawierania umów". Killmaster wiedział, że to głupie pytanie, ale i tak je zadał. "Dlaczego, do cholery, Chińczycy mieliby chcieć surowych diamentów?" Hawk wzruszył ramionami. "Gospodarka komunistyczna nie jest taka jak...
  Nasi potrzebują diamentów jak ryżu. Naturalnie, mają swoje kąty. Na przykład, zwykłe problemy. Kolejna pułapka. Potrafią sprawić, że ten Boulanger i książę Askari zatańczą, jak im zagrają.
  Nie ma gdzie indziej sprzedać swoich surowych diamentów! To trudny, ściśle kontrolowany rynek. Zapytaj dowolnego handlarza, jak trudno i niebezpiecznie jest zarabiać na życie, sprzedając diamenty na zlecenie. Dlatego Boulanger i Askari chcą, żebyśmy włączyli się do akcji. Inny rynek. Zawsze możemy je zakopać w Forcie Knox razem ze złotem. Killmaster skinął głową. "Zrozumiałem, proszę pana. Oferujemy generałowi i księciu Askari lepszą cenę za ich surowe diamenty, a oni umawiają nas z pułkownikiem Chun-Li.
  "Dla mnie" - Hawk wsunął cygaro do ust - "tak. Po części. Boulanger to z pewnością oszust. Gramy na dwa fronty przeciwko środkowi. Jeśli powstanie w Angoli się powiedzie, planuje poderżnąć gardło Askariemu i przejąć władzę. Nie jestem pewien co do księcia Askariego - nasze informacje na jego temat są dość skąpe. Z tego, co rozumiem, jest idealistą, uczciwym i ma dobre intencje. Może prostakiem, może nie. Po prostu nie wiem. Ale mam nadzieję, że rozumiesz, o co chodzi. Wrzucam cię do prawdziwego akwarium z rekinami, synu".
  Killmaster zgasił papierosa i zapalił kolejnego. Zaczął przechadzać się po małym biurze. Bardziej niż zwykle. "Tak" - zgodził się Hawk. Nie był wtajemniczony we wszystkie aspekty sprawy Blackera i powiedział to teraz z pewną gwałtownością. Był doskonale wyszkolonym agentem, lepszym w swojej morderczej robocie - dosłownie - niż ktokolwiek na świecie. Ale nienawidził, gdy mu się przeszkadzało. Wziął cygaro, położył nogi na biurku i zaczął wyjaśniać z miną człowieka, który dobrze się bawi. Hawk uwielbiał skomplikowane zagadki. "Całkiem proste, synu. Część z tego to zgadywanie, ale założyłbym się o to. Blacker zaczął faszerować księżniczkę narkotykami i szantażować ją sprośnymi filmami. Nic więcej. Odkrywa, że jest zepsuta. To nie przejdzie. Ale w jakiś sposób dowiaduje się też, że jest...
  Ma w Lizbonie bardzo ważnego wujka, Luisa de Gamę. Gabinet ministrów, pieniądze, sprawy. Blacker uważa, że czeka go wiele niespodzianek. "Nie wiem, jak Blacker to załatwił, może przez fragment filmu, pocztą, a może przez kontakt osobisty. W każdym razie ten wujek rozegrał to sprytnie i powiadomił portugalski wywiad. Żeby uniknąć skandalu. Zwłaszcza że jej wujek zajmuje wysokie stanowisko w rządzie.
  Afera Profumo, pamiętacie, niemal doprowadziła do upadku brytyjskiego rządu - i jak ważne to mogło się stać? Książę Askari, rebelianci, mają szpiegów w Lizbonie. Dowiadują się o filmie i o tym, co knuje Blacker. Mówią o tym Askariemu i, oczywiście, generał Boulanger się o tym dowiaduje. "Książę Askari natychmiast decyduje, jak wykorzystać film. Może szantażować portugalski rząd, wywołać skandal, a może nawet obalić ten rząd". A.B., który pomaga rebeliantom, za pośrednictwem swoich czarnoskórych ludzi w Londynie. "Ale generał Boulanger, mówiłem ci, on gra z drugiej strony, chce i dziewczyny, i filmu. Chce tej dziewczyny, bo widział jej zdjęcia i się w niej zakochał; chce filmu, więc go dostanie, a Askari nie.
  Ale nie może walczyć z angolskimi rebeliantami, nie ma własnej organizacji, więc prosi o pomoc swoich chińskich przyjaciół. Zgadzają się i pozwalają mu użyć oddziału partyzanckiego w Londynie. Chińczycy zabili Blackera i tych dwóch londyńczyków! Próbowali upozorować to na scenę seksu. Generał Boulanger dostał film, albo wkrótce dostanie, a teraz potrzebuje dziewczyny osobiście. Czeka na ciebie w Makau. Na ciebie i dziewczynę. Wie, że ją mamy. Zaproponowałem ci sztywną umowę: damy mu dziewczynę, kupimy kilka diamentów, a on wrobi Chun-Li. "A może wrobi mnie zamiast Chun-Li?" Hawk skrzywił się. "Wszystko jest możliwe, synu".
  
  Rozbłysły światła po angielsku, francusku i chińsku: "Zapnijcie pasy - palenie wzbronione". Zbliżali się do lotniska Kai Tak. Nick Carter szturchnął śpiącą księżniczkę i wyszeptał: "Obudź się, moja piękna żono. Już prawie jesteśmy na miejscu".
  Zmarszczyła brwi. "Czy musisz używać tego słowa?" Zmarszczył brwi. "Założę się, że tak. To ważne i pamiętaj o tym. Jesteśmy państwem Prank Manning, Buffalo, Nowy Jork. Nowożeńcy. Spędzamy miesiąc miodowy w Hongkongu". Uśmiechnął się. "Dobrze się zdrzemnęłaś, kochanie?" Padał deszcz. Powietrze było ciepłe i wilgotne, kiedy wysiedli z samolotu i skierowali się do odprawy celnej. Nick, po raz pierwszy, nie był szczególnie zadowolony z powrotu do Hongkongu. Miał bardzo złe przeczucia co do tej misji. Niebo w żaden sposób go nie uspokajało. Jedno spojrzenie na ponure, rozpływające się chmury i wiedział, że nad Stocznią Marynarki Wojennej na wyspie Hongkong rozbrzmiewać będą sygnały burzowe. Może tylko wichura - może coś lżejszego. Silny wiatr. Był koniec lipca, zaczynał się sierpień. Tajfun był możliwy. Ale w Hongkongu wszystko było możliwe. Odprawa celna przebiegła bezproblemowo, Nick właśnie przemycił Lugera i szpilkę. Wiedział, że jest dobrze strzeżony przez ludzi z AXE, ale nie próbował ich wypatrzyć. Zresztą i tak nie miało to sensu. Znali swoją robotę. Wiedział też, że kryją go ludzie generała Boulangera. Być może również ludzie pułkownika Chun Li. Byli Chińczykami i nie sposób ich było wypatrzyć w miejscu publicznym. Rozkazano mu udać się do hotelu Blue Mandarin w Victorii. Tam miał usiąść i czekać, aż generał Auguste Boulanger się z nim skontaktuje. Hawk zapewnił go, że nie będzie musiał długo czekać. To była taksówka Mercedes z lekko wgniecionym błotnikiem i małym niebieskim krzyżem namalowanym kredą na śnieżnobiałej oponie. Nick popchnął dziewczynę w jej stronę. Kierowcą był Chińczyk, którego Nick nigdy wcześniej nie widział. Nick zapytał: "Czy wie pani, gdzie jest bar Rat Fink?". "Tak, proszę pana. Tam gromadzą się szczury". Nick przytrzymał drzwi dziewczynie. Jego wzrok spotkał się ze wzrokiem taksówkarza. "Jakiego koloru są szczury?"
  
  "Mają wiele kolorów, proszę pana. Mamy żółte szczury, białe szczury, a ostatnio pojawiły się czarne". Killmaster skinął głową i zatrzasnął drzwi. "Dobrze. Jedźcie do Blue Mandarin. Jedźcie powoli. Chcę zobaczyć miasto". Gdy odjeżdżali, Nick ponownie skuł księżniczkę kajdankami, przywiązując ją do siebie. Spojrzała na niego. "Dla twojego dobra" - powiedział ochryple. "Wiele osób się tobą interesuje, księżniczko". W jego umyśle Hongkong nie mógł przywołać wielu miłych wspomnień. Wtedy zauważył Johnny'ego Wise Guya i na chwilę zapomniał o dziewczynie. Johnny jechał małym czerwonym MG i utknął w korku, trzy samochody za taksówką.
  Nick zapalił papierosa i zamyślił się. Johnny nie był szczególnie subtelnym obserwatorem. Johnny wiedział, że Nick go zna - kiedyś byli quasi-przyjaciółmi, zarówno w Stanach, jak i na całym świecie - i dlatego Johnny wiedział, że Nick od razu go zauważył. Wydawało się, że go to nie obchodzi. Co oznaczało, że jego zadaniem było po prostu dowiedzieć się, gdzie są Nick i dziewczyna. Killmaster cofnął się, żeby zobaczyć czerwony samochód w lusterku. Johnny zostawił już za sobą pięć samochodów. Tuż przed dotarciem do promu, ten znów się pojawi.
  Nie zaryzykuje odcięcia na promie. Nick uśmiechnął się ponuro. Jak do cholery Johnny Smart (nie jego prawdziwe imię) miał unikać Nicka na promie? Schować się w męskiej toalecie? Johnny - Nick nie mógł sobie przypomnieć jego chińskiego imienia - urodził się na Brooklynie i ukończył CONY. Nick słyszał tysiące opowieści o tym, jaki był szalony, urodzony tyran, który mógł być mężczyzną lub czarną owcą. Johnny kilka razy wpadał w kłopoty z policją, zawsze wygrywał, a z czasem stał się znany jako Johnny Smart ze względu na swoją nonszalancką, arogancką i wszystkowiedzącą postawę. Nick, paląc i myśląc, w końcu przypomniał sobie, czego chce. Ostatnią rzeczą, jaką usłyszał, był fakt, że Johnny prowadzi prywatną agencję detektywistyczną w Hongkongu.
  Nick uśmiechnął się smutno. Facet był jego kamerzystą, jasne. Johnny musiałby użyć potężnej magii albo wydać mnóstwo pieniędzy, żeby dostać licencję. Ale doszedł do tego. Nick utkwił wzrok w czerwonym MG, gdy zaczęli włączać się do gęstego ruchu na Kowloon. Johnny Wise Guy znów ruszył do przodu, teraz tylko dwa samochody za nim. Killmaster zastanawiał się, jak wygląda reszta parady: Chińczycy Boulangera, Chińczycy Chun Li, Chińczycy Hawka - zastanawiał się, co oni wszyscy pomyślą o Johnnym Wise. Nick się uśmiechnął. Cieszył się, że widzi Johnny'ego, cieszył się, że podejmuje działania. To mógł być łatwy sposób na zdobycie odpowiedzi. W końcu on i Johnny byli starymi przyjaciółmi.
  
  Uśmiech Nicka stał się nieco ponury. Johnny mógł tego nie zauważyć na początku, ale w końcu się opamięta. Blue Mandarin był szykownym, nowym, luksusowym hotelem przy Queen's Road z widokiem na tor wyścigowy Happy Valley. Nick rozkuł dziewczynę w samochodzie i poklepał ją po dłoni. Uśmiechnął się i wskazał na olśniewająco biały wieżowiec, niebieski basen, korty tenisowe, ogrody i gęste zarośla sosen, kazuaryny i chińskiego banianu. Swoim najlepszym tonem z podróży poślubnej powiedział: "Czyż to nie cudowne, kochanie? Właśnie uszyte dla nas". Nieśmiały uśmiech uniósł kącik jej pełnych, czerwonych ust. Powiedziała: "Robisz z siebie idiotkę, prawda?". Mocno ujął ją za rękę. "To tylko jeden dzień pracy" - powiedział. "Chodź, księżniczko. Jedźmy do raju. Za 500 dolców dziennie - to znaczy do Hongkongu". Otwierając drzwi taksówki, dodał: "Wiesz, pierwszy raz widzę twój uśmiech odkąd wyjechaliśmy z Londynu?". Uśmiech lekko się poszerzył, zielone oczy wpatrywały się w niego. "Czy mógłbym, czy mógłbym dostać szybkiego drinka? Tylko... żeby uczcić początek naszego miesiąca miodowego...". "Zobaczymy" - powiedział krótko. "Chodźmy". Czerwony MG. Niebieski hummer z dwoma mężczyznami podjechał na Queen"s Road. Nick udzielił taksówkarzowi krótkich instrukcji i poprowadził dziewczynę do holu, trzymając ją za rękę, podczas gdy sprawdzał ich rezerwacje hotelowe.
  
  Stała posłusznie, przez większość czasu spuszczając wzrok, dobrze odgrywając swoją rolę. Nick wiedział, że wszystkie męskie spojrzenia w holu oceniają jej długie nogi i pośladki, szczupłą talię i pełne piersi. Prawdopodobnie byli zazdrośni. Pochylił się, muskając ustami jej gładki policzek. Z całkowicie niewzruszonym wyrazem twarzy i na tyle głośno, by usłyszała go pracownica IT, Nick Carter powiedział: "Tak bardzo cię kocham, kochanie. Nie mogę oderwać od ciebie rąk". Kącik jej pięknych, czerwonych ust cicho wyszeptał: "Ty głupia marionetko!".
  Urzędnik uśmiechnął się i powiedział: "Apartament weselny jest gotowy, proszę pana. Pozwoliłem sobie wysłać kwiaty. Mam nadzieję, że państwo Manning będą zadowoleni z pobytu u nas. Może..." Nick przerwał mu krótkim podziękowaniem i poprowadził dziewczynę do windy, podążając za dwoma chłopcami z ich bagażami. Pięć minut później, w luksusowym apartamencie udekorowanym magnoliami i dzikimi różami, dziewczyna powiedziała: "Naprawdę myślę, że zasłużyłam na drinka, nie sądzisz?". Nick zerknął na zegarek AXE. Miał napięty grafik, ale znajdzie na to czas. Miał na to czas. Popchnął ją na sofę, ale nie delikatnie. Spojrzała na niego ze zdumieniem, zbyt zaskoczona, by okazać oburzenie. Killmaster użył swojego najszorstszego głosu. Głosu, który niósł ze sobą chłód śmierci, nawet u niektórych z jego najtwardszych klientów na świecie.
  "Księżniczko da Gama" - powiedział. "Zapalmy. Tylko ustalmy parę spraw. Po pierwsze, nie będzie picia. Nie, powtarzam, nie będzie picia! Żadnych narkotyków! Będziesz robić, co ci każą. To wszystko. Mam nadzieję, że rozumiesz, że nie żartuję. Nie... nie chcę z tobą żadnych ćwiczeń fizycznych". Jej zielone oczy były kamienne, a ona patrzyła na niego gniewnie, usta miała zaciśnięte w cienką, szkarłatną kreskę. "Ty... ty marionetko! Właśnie tym jesteś, mięśniakiem. Wielką, głupią małpą. Lubisz rozkazywać kobietom, prawda? Czyż nie jesteś darem niebios dla dam?"
  Stał nad nią, patrząc z góry, jego oczy były twarde jak agaty. Wzruszył ramionami. "Jeśli masz zamiar wpaść w furię" - powiedział jej - "to zrób to teraz. Pospiesz się". Księżniczka odchyliła się na sofie. Jej spódnica z falban podjechała do góry, odsłaniając pończochy. Wzięła głęboki oddech, uśmiechnęła się i wypięła piersi w jego stronę. "Muszę się napić" - wymruczała. "Dawno się nie widzieliśmy. Ja... Będę dla ciebie strasznie dobra, strasznie dobra, jeśli tylko mi pozwolisz..."
  Z beznamiętnością, z uśmiechem, który nie był ani okrutny, ani miły, Killmaster uderzył ją w piękną twarz. Uderzenie odbiło się echem w pokoju, zostawiając czerwone ślady na jej bladym policzku. Księżniczka rzuciła się na niego, drapiąc go po twarzy paznokciami. Splunęła na niego. Podobało mu się to. Miała mnóstwo odwagi. Prawdopodobnie będzie jej potrzebować. Kiedy była wyczerpana, powiedział: "Podpisałeś kontrakt. Będziesz go wypełniać przez cały czas trwania misji. Potem nie obchodzi mnie, co zrobisz, co się z tobą stanie. Jesteś tylko wynajętym pianinem i nie zadzieraj nosa. Wykonuj swoją pracę, a dostaniesz dobre wynagrodzenie. Jeśli tego nie zrobisz, oddam cię Portugalczykom. Za chwilę, bez wahania, tak po prostu..." Pstryknął palcami.
  Na słowo "piao" zbladła jak ściana. Oznaczało to "pies", najgorszą, najtańszą z prostytutek. Księżniczka odwróciła się do sofy i zaczęła cicho płakać. Carter ponownie zerknął na zegarek, gdy rozległo się pukanie do drzwi. Najwyższy czas. Wpuścił dwóch białych mężczyzn, rosłych, ale jakoś niepozornych. Mogli być turystami, biznesmenami, urzędnikami państwowymi, kimkolwiek. Byli pracownikami AXE, sprowadzonymi z Manili przez Hawka. W tej chwili personel AXE w Hongkongu był dość zajęty. Jeden z mężczyzn niósł małą walizkę. Wyciągnął rękę, mówiąc: "Preston, proszę pana. Szczury się gromadzą". Nick Carter skinął głową na znak zgody.
  Inny mężczyzna, przedstawiający się jako Dickenson, powiedział: "Białe i żółte, proszę pana. Są wszędzie". Nick zmarszczył brwi. "Żadnych czarnych szczurów?" Mężczyźni wymienili spojrzenia. Preston odparł: "Nie, proszę pana. Jakie czarne szczury? Czy powinny być jakieś?". Komunikacja nigdy nie była idealna, nawet w AXE. Nick kazał im zapomnieć o czarnych szczurach. Miał na ten temat własne zdanie. Preston otworzył walizkę i zaczął przygotowywać mały nadajnik radiowy. Żaden z nich nie zwrócił uwagi na dziewczynę na sofie. Przestała już płakać i leżała zagrzebana w poduszkach.
  Preston przestał majstrować przy swoim sprzęcie i spojrzał na Nicka. "Jak szybko chce pan skontaktować się z helikopterem, proszę pana?" "Jeszcze nie. Nie mogę nic zrobić, dopóki nie dostanę telefonu albo SMS-a. Muszą wiedzieć, że tu jestem". Mężczyzna o nazwisku Dickenson uśmiechnął się. "Muszą wiedzieć, proszę pana. Z lotniska przyjechała do pana prawdziwa kawalkada ludzi. Dwa samochody, w tym jeden chiński. Wyglądało na to, że obserwują siebie nawzajem, a także pana. I oczywiście Johnny"ego Smarta". Killmaster skinął głową z aprobatą. "Jego też pan wysłał? Nie zna pan przypadkiem jego wersji wydarzeń?" Obaj mężczyźni pokręcili głowami. "Nie mam pojęcia, proszę pana. Byliśmy bardzo zaskoczeni, widząc Johnny"ego. Czy to może mieć coś wspólnego z tymi szczurami, o które pan pytał?" "Być może. Zamierzam się dowiedzieć. Znam Johnny"ego od lat i..." Zadzwonił telefon. Nick uniósł rękę. "To pewnie oni" - odpowiedział. "Tak?" Frank Manning? Nowożeńcy? To był wysoki głos Hana, mówiący perfekcyjnym angielskim. Nick powiedział: "Tak. Tu Frank Manning..."
  
  
  
  
  Próbowali ich oszukać tym fortelem od dawna. Czego należało się spodziewać. Celem było skontaktowanie się z generałem Boulangerem bez powiadamiania władz Hongkongu lub Makau. "To zarówno interesujące, jak i opłacalne, żeby od razu pojechać do Makau w podróż poślubną. Bez marnowania czasu. Wodolot dotrze tam z Hongkongu za zaledwie siedemdziesiąt pięć minut. Jeśli chcecie, zorganizujemy transport". Założę się, że się zgodzicie! Nick powiedział: "Sam zorganizuję transport. I nie sądzę, żebym zdążył dzisiaj". Spojrzał na zegarek. Była za kwadrans pierwsza. Jego głos stał się ostry. "To musi być dzisiaj! Nie ma czasu do stracenia". "Nie. Nie mogę przyjechać". "A może dziś wieczorem?" "Może, ale będzie późno". Nick uśmiechnął się do telefonu. Noc była lepsza. Potrzebował ciemności, żeby zrobić to, co musiał zrobić w Makau. "Jest bardzo późno. No to. Na Rua das Lorchas jest hotel o nazwie Znak Złotego Tygrysa. Powinieneś tam być o Godzinie Szczura. Z towarem. Jasne? Z towarem - rozpoznają ją.
  "Rozumiem". "Przyjdź sam" - powiedział głos. "Tylko we dwoje z nią. Jeśli tego nie zrobisz albo jeśli dojdzie do oszustwa, nie możemy odpowiadać za twoje bezpieczeństwo". "Będziemy na miejscu" - powiedział Carter. Rozłączył się i zwrócił się do dwóch agentów AXE. "Dokładnie. Preston, połącz się z radiem i sprowadź tu helikopter. Szybko. Potem wydaj rozkaz utworzenia korka na Queen"s Road". "Tak jest!" Preston zaczął majstrować przy nadajniku. Nick spojrzał na Dickensona. "Zapomniałem". "O jedenastej w nocy, proszę pana".
  Masz ze sobą kajdanki? Dickenson wyglądał na nieco zaskoczonego. "Kajdanki, proszę pana? Nie, proszę pana. Nie sądziłem... to znaczy, nie powiedziano mi, że będą potrzebne". Killmutter rzucił kajdanki mężczyźnie i skinął głową w stronę dziewczyny. Księżniczka już siedziała, z oczami zaczerwienionymi od płaczu, ale wyglądała chłodno i zdystansowanie. Nick założyłby się, że niewiele straciła. "Zabierzcie ją na dach" - rozkazał Nick. "Zostawcie jej bagaż tutaj. To tylko przedstawienie. Możecie zdjąć kajdanki, kiedy będziecie ją wnosić na pokład, ale miejcie na nią oko. To towar i musimy móc to pokazać. Jeśli tego nie zrobimy, cała umowa pójdzie na marne". Księżniczka zakryła oczy długimi palcami. Bardzo cicho powiedziała: "Czy mogę dostać chociaż jednego drinka, proszę? Tylko jednego?"
  Nick pokręcił głową do Dickensona. "Nic. Absolutnie nic, chyba że ci powiem. I nie daj się jej zwieść. Spróbuje. Jest taka słodka". Księżniczka skrzyżowała nogi obszyte nylonem, odsłaniając długie pończochy i białą skórę. Dickenson uśmiechnął się szeroko, a Nick zrobił to samo. "Jestem szczęśliwie żonaty, proszę pana. Ja też nad tym pracuję. Proszę się nie martwić". Preston mówił teraz do mikrofonu. "Axe-One do Spinner-One. Rozpocznij misję. Powtarzam - rozpocznij zadanie. Możesz mnie usłyszeć, Spinner-One?" - wyszeptał metaliczny głos. "Tu Spinner-One do Axe-One. Przyjmij to. Wilco. Wychodzę". Killmaster skinął krótko głową w stronę Dickensona. "Dobrze. Szybko ją tam zanieś. Dobra, Preston, zacznij działać. Nie chcemy, żeby nasi przyjaciele jechali za tym "helikopterem". Preston spojrzał na Nicka. "Myślałeś o telefonach?" "Oczywiście, że tak! Musimy zaryzykować. Ale telefony zajmują czas, a do dzielnicy Siouxsie Wong stąd są tylko trzy minuty". "Tak jest". Preston znowu zaczął mówić do mikrofonu. Punkty. Operacja Weld rozpoczęta. Powtarzam - Operacja Weld rozpoczęta. Rozkazy zaczęły napływać, ale Nicka Cartera nigdzie nie było słychać. Eskortował Dickensona i rozkutą dziewczynę na dach hotelu. Śmigłowiec AXE po prostu zniżył lot. Duży, płaski dach Blue Mandarin stał się idealnym lądowiskiem. Nick, z Lugerem w dłoni, stał oparty plecami o drzwi małego apartamentu służbowego i obserwował, jak Dickenson pomaga dziewczynie wsiąść do śmigłowca.
  
  Helikopter wzniósł się, przechylając się, a jego wirujące wirniki ciskały Carterowi w twarz chmurą kurzu i odłamków dachu. Potem zniknął, głośny warkot motocykla cichł, gdy leciał na północ, w stronę dzielnicy Wan Chai i czekającego tam złomu. Nick się uśmiechnął. Widzowie, wszyscy, powinni już byli trafić na pierwszy duży korek, przerażający nawet jak na standardy Hongkongu. Księżniczka miała być na pokładzie złomu za pięć minut. Nic im to nie da. Zgubili ją. Odnalezienie jej zajmie im trochę czasu, a nie mieli go. Przez chwilę Killmaster stał, patrząc na tętniącą życiem zatokę, widząc skupiska budynków Kowloon i zielone wzgórza Nowych Terytoriów wznoszące się w tle. Amerykańskie okręty wojenne cumowały w porcie, a brytyjskie przy nabrzeżach rządowych. Promy śmigały tam i z powrotem jak oszalałe chrząszcze. Tu i ówdzie, zarówno na wyspie, jak i w Kowloon, widział czarne blizny po niedawnych pożarach. Niedawno doszło do zamieszek. Killmaster odwrócił się, by zejść z dachu. On również nie miał wiele czasu. Zbliżała się Godzina Szczura. Wiele pozostało do zrobienia.
  
  
  
  
  Rozdział 8
  
  
  Biuro Johnny'ego Wise'a znajdowało się na trzecim piętrze podupadłego budynku przy Ice House Street, tuż przy Connaught Road. Była to dzielnica małych sklepików i ukrytych sklepików. Na sąsiednim dachu, nitki makaronu suszyły się na słońcu niczym pranie, a przy wejściu do budynku stał plastikowy stojak na kwiaty i zmatowiała mosiężna tabliczka na drzwiach z napisem: "John Hoy, Prywatny Detektyw". Hoy. Oczywiście. Dziwne, że o tym zapomniał. Ale przecież Johnny'ego nazywano "Cwaniakiem" odkąd Carter go poznał. Nick szybko i cicho wszedł po schodach. Jeśli Johnny był w środku, chciał go zaskoczyć. Johnny musiał odpowiedzieć na kilka pytań w taki czy inny sposób. Łatwiej czy trudniej. Na matowych szklanych drzwiach widniało imię Johna Hoya po angielsku i chińsku. Nick uśmiechnął się blado, patrząc na chińskie znaki - trudno było opisać śledztwa po chińsku. Johnny używał Tel, który oprócz śledzenia i śledzenia, mógł również unikać, nacierać lub atakować. Oznaczało to również wiele innych rzeczy. Niektóre z nich można odczytać jako podstęp.
  Drzwi były lekko uchylone. Nick stwierdził, że mu się to nie podoba, więc
  Nick rozpiął płaszcz, odpinając Lugera w nowej kaburze w stylu AXE, której ostatnio używał. Już miał otworzyć drzwi, gdy usłyszał szum płynącej wody. Nick pchnął drzwi, szybko wślizgnął się do środka i zamknął je, opierając się o nie plecami. Jednym szybkim spojrzeniem ogarnął wzrokiem jedno, małe pomieszczenie i jego zdumiewającą zawartość. Wyciągnął Lugera z kabury i wycelował w wysokiego, czarnoskórego mężczyznę myjącego ręce w narożnej toalecie. Mężczyzna się nie odwrócił, ale jego wzrok spotkał się z oczami agenta AXE w brudnym lustrze nad umywalką. "Zostań tam, gdzie jesteś" - powiedział Nick. "Żadnych gwałtownych ruchów i trzymaj ręce w zasięgu wzroku".
  Sięgnął za siebie i zamknął drzwi na klucz. Oczy - duże, bursztynowe oczy - wpatrywały się w niego w lustrze. Jeśli mężczyzna był zmartwiony lub przestraszony, nie dawał tego po sobie poznać. Spokojnie czekał na kolejny ruch Nicka. Nick, z Lugera wycelowanego w czarnoskórego mężczyznę, zrobił dwa kroki w stronę stołu, przy którym siedział Johnny Smarty. Johnny miał otwarte usta, a z kącika sączyła się strużka krwi. Spojrzał na Nicka oczami, które już nigdy niczego nie zobaczą. Gdyby mógł mówić - Johnny nigdy nie przebierał w słowach - Nickel wyobrażał sobie, jak mówi: "Nickil Pally! Stary druhu. Daj mi pięć. Dobrze cię widzieć, chłopcze. Przydałoby ci się to, kolego. Dużo mnie to kosztowało, więc będę musiał..."
  To będzie coś w tym stylu. Nigdy więcej tego nie usłyszy. Dni Johnny'ego dobiegły końca. Nóż do papieru z jadeitową rękojeścią w jego sercu sprawił, że Killmaster lekko przesunął Lugera. "Odwróć się" - powiedział czarnoskóremu mężczyźnie. "Trzymaj ręce w górze. Przytul się do tej ściany, twarzą do niej, ręce nad głową". Mężczyzna posłuchał bez słowa. Nick uderzył go i poklepał po ciele. Był nieuzbrojony. Jego garnitur, drogi, z jasnej wełny z ledwo zauważalnym kredowym prążkiem, był przemoczony. Czuł zapach portu w Hongkongu. Koszula była podarta, a krawata brakowało. Miał na sobie tylko jeden but. Wyglądał jak człowiek, który doznał jakiegoś okaleczenia; Nick Carter dobrze się bawił.
  i był pewien, że wie, kim jest ten człowiek.
  
  Nic z tego nie było widać na jego beznamiętnym wyrazie twarzy, gdy machnął Lugerem w stronę krzesła. "Siadaj". Czarnoskóry mężczyzna posłusznie wykonał polecenie, jego twarz była beznamiętna, a bursztynowe oczy nie spuszczały Cartera z oka. Był najprzystojniejszym czarnoskórym mężczyzną, jakiego Nick Carter kiedykolwiek widział. To było jak widok czarnoskórego Gregory'ego Pecka. Miał wysoko uniesione brwi, a skronie lekko łyse. Nos był gruby i wydatny, usta wrażliwe i wyraźnie zarysowane, a szczęka mocna. Mężczyzna wpatrywał się w Nicka. Nie był naprawdę czarny - brąz i heban w jakiś sposób stopione w gładkiej, wypolerowanej skórze. Killmaster wskazał na ciało Johnny'ego. "Zabiłeś go?"
  "Tak, zabiłem go. Zdradził mnie, sprzedał, a potem próbował zabić". Nick otrzymał dwa wyraźne, nieznaczne ciosy. Zawahał się, próbując je zrozumieć. Mężczyzna, którego tam zastał, mówił po oksfordzku lub w języku staroetońskim. Niepowtarzalny ton wyższej klasy, klasy wyższej. Kolejnym ważnym punktem były piękne, olśniewająco białe zęby mężczyzny - wszystkie spiłowane na ostro. Mężczyzna uważnie obserwował Nicka. Teraz uśmiechnął się, odsłaniając kolejne zęby. Błyszczały niczym małe białe włócznie na jego ciemnej skórze. Swobodnym tonem, jakby mężczyzna, którego zabójstwa właśnie się przyznał, miał ponad metr osiemdziesiąt, czarnoskóry mężczyzna powiedział: "Czy moje zęby ci przeszkadzają, staruszku? Wiem, że niektórym ludziom robią wrażenie. Nie winię ich za to. Ale musiałem to zrobić, nie dało się inaczej. Widzisz, jestem Chokwe i to zwyczaj mojego plemienia". Wyciągnął ręce, napinając silne, wypielęgnowane palce. "Widzisz, próbuję ich wyprowadzić z dziczy. Po pięciuset latach niewoli. Muszę więc zrobić coś, czego wolałbym nie robić. Utożsamić się z moim ludem, rozumiesz". Znów błysnęły spiłowane zęby. "To tylko polityczne sztuczki, tak naprawdę. Jak twoi kongresmeni w szelkach".
  "Wierzę ci na słowo" - powiedział Nick Carter. "Dlaczego zabiłeś Johnny'ego?" Murzyn wyglądał na zaskoczonego. "Ale mówiłem ci, staruszku. Zrobił mi świństwo. Zatrudniłem go do drobnej roboty - strasznie brakuje mi inteligentnych ludzi mówiących po angielsku, chińsku i portugalsku - zatrudniłem go, a on mnie sprzedał. Próbował mnie zabić zeszłej nocy w Makau - i znowu kilka dni temu, kiedy wracałem łodzią do Hongkongu. Dlatego krwawię, dlatego tak wyglądam". Musiałem przepłynąć ostatnie pół mili do brzegu. "Przyszedłem tu, żeby omówić to z panem Hoyem. Chciałem też dowiedzieć się od niego kilku rzeczy. Był bardzo wściekły, próbował wycelować we mnie bronią, a ja straciłem panowanie nad sobą. Naprawdę mam bardzo zły humor. Przyznaję, więc zanim się zorientowałem, chwyciłem nóż do papieru i go zabiłem. Właśnie się myłem, kiedy przyjechałeś. "Rozumiem" - powiedział Nick. "Zabiłeś go - tak po prostu". Błysnęły w nim ostre zęby.
  "No cóż, panie Carter. Nie był aż tak wielkim nieszczęściem, prawda?" "Wiesz? Jak?" Kolejny uśmiech. Killmaster pomyślał o zdjęciach kanibali, które widział w starych numerach National Geographic. "Bardzo proste, panie Carter. Znam pana, tak jak pan oczywiście musi wiedzieć, kim jestem. Muszę przyznać, że mój własny wywiad jest dość prymitywny, ale mam kilku dobrych agentów w Lizbonie i w dużej mierze polegamy na portugalskim wywiadzie". Uśmiech. "Są naprawdę bardzo dobrzy. Bardzo rzadko nas zawodzą. Mają najbardziej kompletne dossier na pana temat, panie Carter, jakie kiedykolwiek sfotografowałem. Jest obecnie w mojej kwaterze głównej gdzieś w Angoli, razem z wieloma innymi. Mam nadzieję, że panu to nie przeszkadza". Nick musiał się roześmiać. "To mi niewiele da, prawda? Więc pan jest Sobhuzi Askari?" Czarnoskóry mężczyzna wstał, nie pytając o pozwolenie. Nick trzymał Lugera, ale bursztynowe oczy tylko spojrzały na pistolet i zignorowały go z pogardą. Czarnoskóry mężczyzna był wysoki; Nick przypuszczalnie mierzył 190-120 cm. Wyglądał jak krzepki, stary dąb. Jego ciemne włosy były lekko przydymione na skroniach, ale Nick nie potrafił określić jego wieku. Mógł mieć od trzydziestu do sześćdziesięciu lat. "Jestem Książę Sobbur Askari" - powiedział czarnoskóry rais. Na jego twarzy nie było już uśmiechu.
  "Mój lud nazywa mnie Dumba - Lew! Niech pan zgadnie, co Portugalczycy mogliby o mnie powiedzieć. Zabili mojego ojca wiele lat temu, kiedy przewodził pierwszej rebelii. Myśleli, że to koniec. Mylili się. Prowadzę mój lud do zwycięstwa. Za pięćset lat w końcu wypędzimy Portugalczyków! Tak właśnie powinno być. Wszędzie w Afryce, na całym świecie, wolność dociera do rdzennych mieszkańców. Tak będzie i z nami. Angola też będzie wolna. Ja, Lew, przysiągłem to."
  "Jestem po twojej stronie" - powiedział Killmaster. "W każdym razie w tej sprawie. A teraz może przestaniemy się kłócić i wymienimy informacje. Oko za oko. Szczere porozumienie?" Kolejny znaczący uśmiech. Książę Askari powrócił do swojego oksfordzkiego akcentu. "Przepraszam, staruszku. Mam skłonność do pompatyczności. Wiem, że to zły nawyk, ale ludzie w domu tego oczekują. W moim plemieniu, zresztą, wódz nie ma reputacji mówcy, jeśli nie oddaje się jednocześnie sztuce teatralnej". Nick uśmiechnął się szeroko. Zaczynał lubić księcia. Nie ufać mu, jak wszystkim innym. "Oszczędź mi" - powiedział. "Ja też uważam, że powinniśmy się stąd wynosić". Wskazał kciukiem ciało Johnny"ego Smarta, który był najbardziej bezstronnym obserwatorem tej wymiany zdań.
  "Nie chcielibyśmy zostać na tym przyłapani. Policja w Hongkongu podchodzi do morderstw dość swobodnie". Książę powiedział: "Zgadzam się. Żaden z nich nie chce mieć nic wspólnego z policją. Ale nie mogę tak wychodzić, staruszku. Nie przyciągać zbytniej uwagi". "Przebyłeś długą drogę" - powiedział krótko Nick. "To Hongkong! Zdejmij drugi but i skarpetki. Zarzuć płaszcz na ramię i idź boso. Idź". Książę Askari zdejmował but i skarpetki. "Lepiej je zabiorę ze sobą. Policja w końcu przyjedzie, a te buty są szyte w Londynie. Jeśli znajdą choć jeden..."
  - Dobrze, - warknął Nick. - Dobry pomysł, Książę, ale daj spokój! - Murzyn spojrzał na niego zimno. - Nie zwraca się w ten sposób do księcia, staruszku. Killmaster spojrzał w jego stronę. . "Składam propozycję. No dalej, zdecyduj się. I nie próbuj mnie oszukać. Masz kłopoty, ja też. Potrzebujemy siebie nawzajem. Może ty potrzebujesz nas bardziej niż ja ciebie, ale mniejsza z tym. Co ty na to?" Książę spojrzał na ciało Johnny'ego Smarty'ego. - Wygląda na to, że postawiłeś mnie w niekorzystnej sytuacji, staruszku. Zabiłem go. Nawet ci się przyznałem. To nie było zbyt mądre z mojej strony, prawda? - Zależy, kim jestem...
  "Jeśli będziemy mogli grać razem, może nie będę musiał nikomu mówić" - wyrzucił z siebie Nick. "Widzisz żebraka" - powiedział. "Nie mam w Hongkongu żadnego sprawnego personelu. Trzech moich najlepszych ludzi zginęło wczoraj w Makau, przez co zostałem uwięziony. Nie mam ubrań, miejsca do spania i bardzo mało pieniędzy, dopóki nie uda mi się skontaktować z przyjaciółmi. Tak, panie Carter, myślę, że będziemy musieli grać razem. Podoba mi się to wyrażenie. Amerykański slang jest taki ekspresyjny".
  Nick miał rację. Nikt nie zwracał uwagi na bosego, przystojnego, ciemnoskórego mężczyznę, gdy szli wąskimi, tętniącymi życiem uliczkami sektora Wan Chai. Zostawił Niebieskiego Mandaryna w furgonetce pralniczej i obecnie zainteresowani będą gorączkowo próbować odnaleźć dziewczynę. Zyskał trochę czasu przed Godziną Szczura. Teraz musiał go wykorzystać na swoją korzyść. Killmester już opracował plan. To była całkowita zmiana, ostre odejście od schematu, który Hawk tak starannie obmyślił. Ale teraz był w terenie, a w terenie zawsze miał carte blanche. Tutaj był swoim własnym szefem - i poniesie całą odpowiedzialność za porażkę. Ani Hawk, ani on nie mogli wiedzieć, że książę pojawi się w takim stanie, gotowy do zawarcia umowy. Byłoby przestępstwem, gorszym niż głupota, nie skorzystać z tego.
  Killmaster nigdy nie rozumiał, dlaczego wybrał bar Rat Fink na Hennessy Road. Jasne, ukradli nazwę nowojorskiej kawiarni, ale nigdy nie był w nowojorskim lokalu. Później, kiedy miał czas się nad tym zastanowić, Nick przyznał, że całą aurę misji, zapach, miazmat morderstwa i oszustwa, a także ludzi w to zamieszanych, można najlepiej podsumować jednym słowem: Rat Fink. Przed barem Rat Fink kręcił się pospolity alfons. Uśmiechnął się służalczo do Nicka, ale zmarszczył brwi na widok bosonogiego Księcia. Killmaster odepchnął mężczyznę, mówiąc po kantońsku: "Odpukać, mamy pieniądze i nie potrzebujemy dziewczyn. Spadaj". Jeśli szczury często odwiedzały bar, to nie było ich wiele. Było wcześnie. Dwóch amerykańskich marynarzy rozmawiało i piło piwo przy barze. Nie było żadnych piosenkarzy ani tancerzy. Kelnerka w obcisłych spodniach i kwiecistej bluzce zaprowadziła ich do kiosku i przyjęła zamówienie. Ziewała, miała opuchnięte oczy i najwyraźniej dopiero co przyszła na służbę. Nawet nie spojrzała na bose stopy Księcia. Nick czekał na drinki. Potem powiedział: "Dobrze, Książę. Sprawdźmy, czy jesteśmy w interesach - wiesz, gdzie jest generał Auguste Boulanger?" "Oczywiście. Byłem z nim wczoraj. W hotelu Tai Yip w Makau. Ma tam apartament królewski". Chciał, żeby Nick przejrzał jego pytanie. "Generał" - powiedział Książę - "to megaloman. Krótko mówiąc, stary, jest trochę stuknięty. Dottie, wiesz. Szalony". Killmaster był trochę zaskoczony i bardzo zainteresowany. Nie spodziewał się tego. Hawk też nie. Nic w ich surowych raportach wywiadowczych na to nie wskazywało.
  "Naprawdę zaczął tracić panowanie nad sobą, kiedy Francuzi zostali wyparci z Algierii" - kontynuował książę Askari. "Wiesz, był najbardziej nieugięty ze wszystkich nieugiętych. Nigdy nie pogodził się z de Gaulle"em. Jako przywódca OAS tolerował tortury, których wstydzili się nawet Francuzi. W końcu skazano go na śmierć. Generał musiał uciekać. Uciekł do mnie, do Angoli". Tym razem Nick ubrał pytanie w słowa. "Dlaczego go przygarnęliście, skoro jest szalony?"
  Potrzebowałem generała. To pogodny, wspaniały generał, szalony czy nie. Przede wszystkim zna się na wojnie partyzanckiej! Nauczył się jej w Algierii. To coś, czego nie wie żaden generał na dziesięć tysięcy. Udało nam się dobrze ukryć fakt, że jest szalony. Teraz, oczywiście, kompletnie oszalał. Chce mnie zabić i poprowadzić rebelię w Angoli, moją rebelię. Uważa się za dyktatora. Nick Carter skinął głową. Hawk był bardzo blisko prawdy. Powiedział: "Czy widziałeś przypadkiem pewnego pułkownika Chun Li w Makau? Jest Chińczykiem. Nie żebyś wiedział, ale jest ważną osobistością w ich kontrwywiadzie. To właśnie jego naprawdę chcę". Nick był zaskoczony, że Książę wcale nie był zaskoczony.
  Spodziewał się silniejszej reakcji, a przynajmniej konsternacji. Książę jedynie skinął głową. "Znam waszego pułkownika Chun Li. Był wczoraj również w hotelu Tai Ip. We trzech, ja, generał i pułkownik Li, zjedliśmy kolację i napiliśmy się, a potem obejrzeliśmy film. Ogólnie rzecz biorąc, całkiem przyjemny dzień. Zważywszy na to, że planowali mnie później zabić. Popełnili błąd. Dwa błędy, a właściwie dwa. Myśleli, że łatwo mnie zabić. A ponieważ myśleli, że umrę, nie zadali sobie trudu, by skłamać o swoich planach ani ich ukryć". Jego ostre zęby błysnęły w stronę Nicka. "Widzi pan, panie Carter, być może pan też się mylił. Może jest wręcz przeciwnie, niż pan myśli. Może pan potrzebuje mnie bardziej niż ja pana. W takim razie muszę pana zapytać - gdzie jest dziewczyna? Księżniczka Morgana da Gama? To konieczne, żebym ją miał, a nie generała". Uśmiech Killmastera był wilczy. "Podziwiasz amerykański slang, Prince. Oto coś, co może do ciebie dotrzeć - nie chciałbyś wiedzieć?"
  "Oczywiście" - powiedział książę Askari. "Muszę wiedzieć wszystko. Muszę spotkać się z księżniczką, porozmawiać z nią i spróbować przekonać ją do podpisania jakichś dokumentów. Nie życzę jej źle, staruszku... Jest taka słodka. Szkoda, że tak się upokarza.
  Nick powiedział: "Wspomniałeś o oglądaniu filmu? Filmów o księżniczce?". Na przystojnej, ciemnej twarzy księcia pojawił się grymas obrzydzenia. "Tak. Sam nie lubię takich rzeczy. Nie sądzę, żeby pułkownik Lee też. W końcu Czerwoni są bardzo moralni! Z wyjątkiem morderstw. To generał Boulanger ma bzika na punkcie księżniczki. Widziałem, jak się ślini i pracuje nad filmami. Ogląda je w kółko. Żyje w pornograficznym śnie. Myślę, że generał jest impotentem od lat i że te filmy, same obrazy, przywróciły go do życia". Dlatego tak bardzo pragnie zdobyć dziewczynę. Dlatego, jeśli ją zdobędę, będę mógł wywrzeć ogromną presję na generała i na Lisbon. Pragnę jej bardziej niż czegokolwiek innego, panie Carter. Muszę!"
  Carter działał teraz na własną rękę, bez zgody i porozumienia z Hawkiem. Niech tak będzie. Jeśli odcięto by mu kończynę, to byłby to jego tyłek. Zapalił papierosa, podał go Księciu i zmrużył oczy, obserwując mężczyznę przez kłęby dymu. Jeden z marynarzy wrzucił monety do szafy grającej. Dym zalał mu oczy. Wydawało się to stosowne. Nick powiedział: "Może moglibyśmy zrobić interes, Książę. Zagrać w piłkę. W tym celu musimy sobie do pewnego stopnia zaufać, zaufać ci aż do rogu z portugalską patacą". Uśmiech... Bursztynowe oczy błysnęły w Nicku. " Tak jak ja tobie, panie Carter". "W takim razie, Książę, będziemy musieli spróbować zawrzeć umowę. Przyjrzyjmy się temu uważnie - ja mam pieniądze, ty nie. Ja mam organizację, ty nie. Ja wiem, gdzie jest Księżniczka, ty nie. Ja jestem uzbrojony, ty nie. Z drugiej strony, ty masz informacje, których potrzebuję. Chyba nie powiedziałeś mi już wszystkiego. Mogę też potrzebować twojej pomocy fizycznej".
  Hawk ostrzegł, że Nick musi pojechać do Makau sam. Żadnych innych agentów AXE nie można było użyć. Makau to nie Hongkong. "Ale ostatecznie zazwyczaj współpracowali. Portugalczycy to zupełnie inna sprawa. Byli tak figlarni jak mały piesek szczekający na mastify. Nigdy nie zapominajmy" - powiedział Hawk - "o Wyspach Zielonego Przylądka i o tym, co tam jest zakopane".
  Książę Askari wyciągnął silną, mroczną dłoń. "Jestem gotów zawrzeć z panem traktat, panie Carter. Powiedzmy, na czas trwania tego stanu wyjątkowego? Jestem księciem Angoli i nigdy nikomu nie złamałem słowa". Killmaster jakimś cudem mu uwierzył. Ale nie dotknął wyciągniętej dłoni. "Najpierw wyjaśnijmy sobie. Jak w starym dowcipie: dowiedzmy się, kto komu co robi i kto za to płaci?". Książę cofnął dłoń. Z lekkim ponurym uśmiechem powiedział: "Jak pan sobie życzy, panie Carter". Uśmiech Nicka był ponury. "Mów mi Nick" - powiedział. "Nie potrzebujemy tego całego protokołu między dwoma rzezimieszkami knującymi kradzież i morderstwo". Książę skinął głową. "A pan, panie, może nazywać mnie Askey. Tak nazywali mnie w szkole w Anglii. A teraz?". "A teraz, Askey, chcę wiedzieć, czego chcesz. Tylko tego. Krótko. Co cię zadowoli?"
  Książę sięgnął po kolejnego papierosa Nicka. "To proste. Potrzebuję księżniczki da Gamy. Przynajmniej na kilka godzin. Potem możesz ją wykupić. Generał Boulanger ma walizkę pełną surowych diamentów. Ten pułkownik Chun Li chce diamentów. To dla mnie bardzo poważna strata. Moja rebelia zawsze potrzebuje pieniędzy. Bez pieniędzy nie mogę kupić broni, żeby kontynuować walkę". Killmaster odsunął się nieco od stołu. Zaczynał trochę rozumieć. "Moglibyśmy" - powiedział cicho - "po prostu znaleźć inny rynek zbytu dla twoich surowych diamentów". To była paplanina, szare kłamstwo. I może Hawk mógłby to zrobić. Na swój sposób i używając własnych osobliwych i podstępnych metod, Hawk miał tyle samo władzy co J. Edgar.
  Być może tak jest. "I" - powiedział Książę - "muszę zabić generała Boulangera. Spiskował przeciwko mnie niemal od samego początku. Jeszcze zanim oszalał, tak jak teraz. Nic nie zrobiłem, bo go potrzebowałem. Nawet teraz. Prawdę mówiąc, nie chcę go zabić, ale czuję, że muszę. Gdyby mojemu ludowi udało się sprowadzić dziewczynę i film do Londynu..." Książę wzruszył ramionami. "Ale nie udało mi się. Pokonałeś wszystkich. Teraz muszę osobiście dopilnować, żeby generał zniknął z drogi". "I to wszystko?" Książę ponownie wzruszył ramionami. "Na razie wystarczy. Może za dużo. W zamian oferuję pełną współpracę. Będę nawet wykonywał twoje rozkazy. Wydaję rozkazy i nie traktuję ich lekko. Oczywiście będę potrzebował broni". "Oczywiście. Porozmawiamy o tym później".
  Nick Carter skinął palcem na kelnerkę i zamówił dwa kolejne drinki. Dopóki nie podeszli, bezmyślnie wpatrywał się w ciemnoniebieski baldachim z gazy, który zasłaniał blaszany sufit. Pozłacane gwiazdy wyglądały jaskrawo w południowym świetle. Amerykańscy marynarze już odpłynęli. Poza nimi lokal był pusty. Nick zastanawiał się, czy ewentualność tajfunu miała coś wspólnego z brakiem klientów. Zerknął na zegarek, porównując go z Penrodem z owalną skalą. Kwadrans po drugiej, Godzina Małpy. Jak dotąd, biorąc wszystko pod uwagę, był to udany dzień roboczy. Książę Askari również milczał. Kiedy mama-san odeszła, szeleszcząc elastycznymi spodniami, zapytał: "Zgadzasz się, Nick? Z tymi trzema rzeczami?". Killmaster skinął głową. "Zgadzam się. Ale zabicie generała to twoja sprawa, nie moja. Jeśli złapią cię gliny z Makau albo Hongkongu, to cię nie znam". Nigdy cię wcześniej nie widziałem. "Oczywiście". - Dobrze. Pomogę ci odzyskać twoje surowe diamenty, o ile nie będzie to kolidowało z moją własną misją.
  Ta dziewczyna, pozwolę ci z nią porozmawiać. Nie będę jej zabraniał podpisywać dokumentów, jeśli będzie chciała. Właściwie, zabierzemy ją ze sobą dziś wieczorem. Do Makau. Jako gwarancję mojej dobrej woli. Również jako przynętę, przynętę, jeśli będzie trzeba. A jeśli będzie z nami, Askey, może to dać ci dodatkową motywację do wypełnienia swojej roli. Będziesz chciał utrzymać ją przy życiu. Rzut oka na ostre zęby. "Widzę, że cię nie przeceniono, Nick. Teraz rozumiem, dlaczego twój portugalski plik = Mówiłem ci, że mam kserokopię, dlaczego jest oznaczony: Perigol Tenha Cuidador Dangerous. Uważaj."
  Uśmiech Killmastera był lodowaty. "Jestem zaszczycony. A teraz, Askey, chcę poznać prawdziwy powód, dla którego Portugalczycy tak bardzo chcą usunąć księżniczkę z obiegu. Umieścić ją w zakładzie psychiatrycznym. Och, wiem trochę o jej moralnej niegodziwości, o złym przykładzie, jaki daje światu, ale to nie wystarczy. Musi być coś więcej. Gdyby każdy kraj zamykał pijaków, narkomanów i dziwki tylko po to, by chronić swój wizerunek, nie byłoby wystarczająco dużej klatki, by ich pomieścić. Myślę, że znasz prawdziwy powód. Myślę, że ma to coś wspólnego z jej wujem, tym ważnym człowiekiem w portugalskim rządzie, Luisem da Gamą". Po prostu powtarzał myśli Hawke"a.
  Starzec wyczuł dużego szczura wśród mniejszych gryzoni i poprosił Nicka, aby w miarę możliwości sprawdził jego teorię. Hawk potrzebował źródła presji na Portugalczyków, czegoś, co mógłby przekazać przełożonym, aby złagodzić sytuację na Wyspach Zielonego Przylądka. Książę wziął kolejnego papierosa i zapalił go, zanim odpowiedział.
  "Masz rację. To coś więcej. Znacznie więcej. To, Nick, bardzo paskudna historia. "Paskudne historie to moja praca" - powiedział Killmaster.
  
  
  
  
  Rozdział 9
  
  Minikolonia Makau znajduje się około sześćdziesięciu kilometrów na południowy zachód od Hongkongu. Portugalczycy mieszkają tam od 1557 roku, a teraz ich panowaniu zagraża gigantyczny Czerwony Smok, ziejący ogniem, siarką i nienawiścią. Ten maleńki, zielony skrawek Portugalii, niepewnie trzymający się rozległej delty Rzeki Perłowej i Zachodniej, żyje przeszłością i pożyczonym czasem. Pewnego dnia Czerwony Smok podniesie pazur i to będzie koniec. Tymczasem Makau jest oblężonym półwyspem, podlegającym wszelkim kaprysom mieszkańców Pekinu. Chińczycy, jak powiedział Nickowi Carterowi książę Askari, zdobyli miasto w całości, z wyjątkiem nazwy. "Ten twój pułkownik Chun Li" - powiedział Książę - "właśnie wydaje rozkazy portugalskiemu gubernatorowi. Portugalczycy próbują udawać, że są porządni, ale nikogo nie oszukają. Pułkownik Li pstryka palcami, a oni skaczą. Jest stan wojenny i jest więcej Czerwonej Gwardii niż żołnierzy Mozambiku. To był dla mnie przełom. Mozambijczycy i Portugalczycy używają ich jako żołnierzy garnizonowych. Są czarni. Ja jestem czarny. Mówię trochę ich językiem. To kapral z Mozambiku pomógł mi uciec, gdy Chun Li i generał nie zdołali mnie zabić. To mogłoby się nam dziś przydać, Killmaster nie mógł się zgodzić na więcej.
  
  Nick był więcej niż zadowolony z sytuacji w Makau. Zamieszki, grabieże i podpalenia, zastraszanie Portugalczyków, groźby odcięcia prądu i wody na kontynencie - wszystko to działało na jego korzyść. Zamierzał zorganizować to, co AXE nazwało piekielnym najazdem. Odrobina chaosu zadziałałaby na jego korzyść. Killmaster nie modlił się do Hunga o złą pogodę, ale poprosił trzech tangarańskich marynarzy, żeby właśnie to zrobili. Wyglądało na to, że się opłaciło. Wielka pełnomorska dżonka płynęła nieubłaganie na zachód-południowy zachód przez prawie pięć godzin, a jej rattanowe żagle o skrzydłach nietoperza ciągnęły ją tak blisko wiatru, jak tylko dżonka mogła żeglować. Słońce dawno już zniknęło za rozpostartą czarną chmurą na zachodzie. Wiatr, gorący i wilgotny, wiał chaotycznie, to pikując, to pikując, z małymi porywami wściekłości i sporadycznymi, liniowymi nawałnicami. Za nimi, na wschód od Hongkongu, połowa nieba tonęła w głębokim, błękitnym mroku; drugą połowę przed nimi stanowiła burza, złowieszcza, ciemna masa, przez którą przelatywały błyskawice.
  Nick Carter, coś w rodzaju żeglarza, a także wszystkie inne cechy, które cechowały agenta AXE pierwszej klasy, wyczuł nadchodzącą burzę. Powitał ją z zadowoleniem, tak jak powitał niepokoje w Makau. Ale pragnął burzy - po prostu burzy. Nie tajfunu. Flota rybacka sampanów z Makau, dowodzona przez chińskie łodzie patrolowe, zniknęła w ciemnościach na zachodzie godzinę temu. Nick, książę Askari i dziewczyna wraz z trzema mężczyznami z Tangaru leżeli na widoku flotylli sampanów, udając, że łowią ryby, dopóki kanonierka się nimi nie zainteresowała. Byli daleko od granicy, ale kiedy zbliżyła się chińska kanonierka, Nick wydał rozkaz i odpłynęli z wiatrem. Nick zaryzykował, że Chińczycy nie zechcą incydentu na wodach międzynarodowych, i ta gra się opłaciła. Mogło pójść w obie strony i Nick o tym wiedział. Chińczyków trudno było zrozumieć. Ale musieli podjąć ryzyko: do zmroku Nick będzie dwie godziny od Penlaa Point. Nick, książę Da Gama i księżniczka Da Gama byli w ładowni dżonki. Za pół godziny mieli wypłynąć i dotrzeć do celu. Wszyscy troje byli przebrani za chińskich rybaków.
  
  Carter miał na sobie czarne dżinsy i kurtkę, gumowe buty i stożkową słomkową czapkę przeciwdeszczową. Pod kurtką nosił Lugera i sztylet, a także pas granatów. Na skórzanym pasku na szyi wisiał mu nóż okopowy z mosiężną rękojeścią. Książę również nosił nóż okopowy i ciężki pistolet automatyczny kalibru .45 w kaburze naramiennej. Dziewczyna była nieuzbrojona. Dżonka skrzypiała, jęczała i miotała się na wzbierającym morzu. Nick palił i obserwował Księcia i Księżniczkę. Dziewczyna wyglądała dziś znacznie lepiej. Dickenson doniósł, że nie jadła ani nie spała dobrze. Nie prosiła o alkohol ani narkotyki. Paląc śmierdzącego papierosa Great Wall, Agent AXE obserwował swoich towarzyszy rozmawiających i śmiejących się w kółko. To była inna dziewczyna. Morskie powietrze? Zwolnienie z aresztu? (Nadal była jego więźniem.) Fakt, że była trzeźwa i wolna od narkotyków? A może kombinacja wszystkich tych rzeczy? Killmaster czuł się trochę jak Pigmalion. Nie był pewien, czy podoba mu się to uczucie. Irytowało go.
  Książę roześmiał się głośno. Dziewczyna dołączyła do niego, jej śmiech ucichł, z nutą pianissimo. Nick spiorunował ich wzrokiem. Coś go dręczyło i niech go diabli wezmą, jeśli wie, że X jest więcej niż zadowolony z Askey. Teraz prawie zaufał temu mężczyźnie - o ile ich interesy będą zbieżne. Dziewczyna okazała się posłuszna i niezwykle uległa. Jeśli się bała, nie było tego widać w jej zielonych oczach. Zrzuciła blond perukę. Zdjęła płaszcz przeciwdeszczowy i przeczesała smukłym palcem krótkie, ciemne włosy. W słabym świetle pojedynczej latarni lśniły jak czarna czapka. Książę coś powiedział, a ona znowu się roześmiała. Żadne z nich nie zwracało uwagi na Nicka. Dobrze się dogadywali i Nick nie mógł jej za to winić. Lubił Askey - i lubił ją coraz bardziej z każdą minutą. Dlaczego więc, zastanawiał się Nick, okazywał objawy tej samej starej ciemności, która dopadła go w Londynie? Wyciągnął dużą dłoń w stronę światła. Niewzruszony jak skała. Nigdy nie czuł się lepiej, nigdy nie był w lepszej formie. Misja przebiegała pomyślnie. Był pewien, że da sobie radę, bo pułkownik Chun-Li nie był pewny siebie, a to miało znaczenie.
  Dlaczego jeden z rybaków z Tangaru syknął na niego z włazu? Nick wstał z orszaku i podszedł do włazu. "Co się stało, Min?" Mężczyzna wyszeptał w pidżynie. "Jesteśmy bardzo blisko Penha bimeby". Killmaster skinął głową. "Jak blisko?" Dżonka zakołysała się i zakołysała, gdy uderzyła w nią duża fala. "Może milę... Nie podchodź za blisko, chyba nie. Da ma mnóstwo czerwonych łodzi, do cholery! Może?" Nick wiedział, że Tangarowie są zdenerwowani. Byli dobrymi ludźmi, bardzo przebiegle potraktowanymi przez Brytyjczyków, ale wiedzieli, co się stanie, jeśli zostaną złapani przez Chińczyków. Będzie propaganda i dużo szumu, ale ostatecznie będzie to samo - minus trzy głowy.
  Mila to było najdalej, jak mogliby się spodziewać. Resztę drogi musieliby przepłynąć. Spojrzał ponownie na Tangara. "Pogoda? Burza? Toy-jung?" Mężczyzna wzruszył lśniącymi, żylastymi ramionami, mokrymi od morskiej wody. "Być może. Kto mi powie?" Nick zwrócił się do swoich towarzyszy. "Dobrze, wy dwoje. To wszystko. Chodźmy." Książę, z błyszczącym, przenikliwym spojrzeniem, pomógł dziewczynie wstać. Spojrzała na Nicka zimno. "Teraz chyba popłyniemy?" "Dobrze. Popłyniemy. To nie będzie trudne. Jest odpowiedni przypływ i zostaniemy wyciągnięci na brzeg. Zrozumiano? Nic nie mów! Będę mówił wszystko szeptem. Kiwniecie głowami, że rozumiecie, jeśli rozumiecie." Nick uważnie spojrzał na księcia. "Jakieś pytania? Wiecie dokładnie, co robić? Kiedy, gdzie, dlaczego, jak?" Powtarzali to w kółko. Aski skinął głową. "Oczywiście, staruszku. Rozumiałem dosłownie wszystko. Zapominasz, że kiedyś byłem brytyjskim komandosem. Oczywiście, byłem wtedy tylko nastolatkiem, ale..."
  
  "Zachowaj to do swoich wspomnień" - powiedział krótko Nick. "Chodź". Zaczął wspinać się po drabinie przez właz. Za sobą usłyszał cichy śmiech dziewczyny. Suka, pomyślał i ponownie uderzyła go jego ambiwalencja w stosunku do niej. Killmaster oczyścił umysł. Nadszedł czas morderstwa, miał się rozpocząć finałowy spektakl. Wszystkie wydane pieniądze, wykorzystane koneksje, intrygi, sztuczki i machinacje, przelana krew i pogrzebane ciała - teraz zbliżało się to do punktu kulminacyjnego. Rozliczenie było bliskie. Wydarzenia, które rozpoczęły się dni, miesiące, a nawet lata wcześniej, zbliżały się do punktu kulminacyjnego. Będą zwycięzcy i będą przegrani. Kulka ruletki kręci się w kółko - i nikt nie wie, gdzie się zatrzyma.
  Godzinę później cała trójka kuliła się wśród czarnych, mętnozielonych skał w pobliżu Penha Point. Każdy miał ubrania szczelnie owinięte w wodoodporne tobołki. Nick i książę trzymali broń. Dziewczyna była naga, miała na sobie jedynie maleńkie majteczki i stanik. Szczękała zębami, a Nick szepnął do Aski: "Cicho!". Ten strażnik chodzi wzdłuż nabrzeża podczas patrolu. W Hongkongu został dokładnie poinformowany o zwyczajach portugalskiego garnizonu. Ale teraz, gdy Chińczycy mają faktyczną kontrolę, będzie musiał działać na słuch. Książę, lekceważąc rozkaz, szepnął: "Nie słyszy dobrze na tym wietrze, staruszku". Killmaster szturchnął go łokciem w żebra. "Zamknij ją! Wiatr niesie dźwięk, ty cholerny głupcze. Słychać go w Hongkongu, wiatr wieje i zmienia kierunek". Gadanie ucichło. Potężny czarnoskóry mężczyzna objął dziewczynę i zakrył jej usta dłonią. Nick zerknął na świecący zegarek na nadgarstku. Za pięć minut powinien przejść wartownik z elitarnego pułku Mozambiku. Nick ponownie szturchnął księcia: "Wy dwaj zostańcie tutaj. Będzie za kilka minut. Przyniosę ci ten mundur".
  
  Książę powiedział: "Wiesz, mogę to zrobić sam. Jestem przyzwyczajony do zabijania dla mięsa". Killmaster zauważył dziwne porównanie, ale je zignorował. Ku jego własnemu zaskoczeniu, narastał w nim jeden z jego rzadkich, zimnych napadów wściekłości. Włożył sztylet do dłoni i przycisnął go do nagiej piersi Księcia. "To już drugi raz w ciągu minuty, kiedy nie posłuchałeś rozkazu" - powiedział Nick gwałtownie. "Zrób to jeszcze raz, a pożałujesz, Książę". Askey nie drgnął od sztyletu. Potem Askey cicho zachichotał i poklepał Nicka po ramieniu. Wszystko było w porządku. Kilka minut później Nick Carter musiał zabić prostego czarnoskórego mężczyznę, który przebył tysiące mil z Mozambiku, by go rozgniewać, za wyrzuty, których nie zrozumiałby, gdyby je znał. Musiało to być czyste zabójstwo, bo Nick nie odważył się zostawić w Makau żadnych śladów swojej obecności. Nie mógł użyć noża; Krew zniszczyłaby jego mundur, więc musiał udusić mężczyznę od tyłu. Wartownik umierał z głodu, a Nick, lekko dysząc, wrócił nad brzeg wody i trzykrotnie uderzył w skałę rękojeścią noża okopowego. Książę i dziewczyna wynurzyli się z morza. Nick nie zwlekał. "Tam na górze" - powiedział do Księcia. "Mundur jest w doskonałym stanie. Nie ma na nim krwi ani brudu". Porównaj swój zegarek z moim, a potem pójdę. Była wpół do jedenastej. Pół godziny przed Godziną Szczura. Nick Carter uśmiechnął się do szalejącego, mrocznego wiatru, mijając starą świątynię Ma Coc Miu i znalazł ścieżkę, która z kolei miała go zaprowadzić do brukowanej Harbour Road i do serca miasta. Kłusował, powłócząc nogami jak kulis, a jego gumowe buty drapały błoto. On i dziewczyna mieli żółte plamy na twarzach. To i ich kulisowe ubrania stanowiłyby wystarczający kamuflaż w mieście ogarniętym niepokojami i nadchodzącą burzą. Jeszcze bardziej zgarbił szerokie ramiona. Nikt nie zwróci uwagi na samotnego kulisa w taką noc... nawet jeśli był nieco większy od przeciętnego kulisa. Nigdy nie planował spotkania w Westchnieniu Złotego Tygrysa na Rua Das Lorjas. Pułkownik Chun Li wiedział, że nie. Pułkownik nigdy nie miał takiego zamiaru.
  
  Rozmowa telefoniczna była tylko wstępnym zagraniem, sposobem na ustalenie, że Carter rzeczywiście przebywa w Hongkongu z dziewczyną. Killmarrier dotarł do asfaltowej drogi. Po prawej stronie zobaczył neonową poświatę centrum Makau. Dostrzegł jaskrawy zarys pływającego kasyna z dachówką, zakrzywionym okapem i atrapami obudów kół łopatkowych, obwiedzionych czerwonymi światłami. Duży szyld migał co jakiś czas: "Pala Macau". Kilka przecznic dalej Nick znalazł krętą, brukowaną uliczkę, która doprowadziła go do hotelu Tai Yip, gdzie generał Auguste Boulanger zatrzymał się jako gość Republiki Ludowej. To była pułapka. Nick wiedział, że to pułapka. Pułkownik Chun Li wiedział, że to pułapka, ponieważ to on ją zastawił. Uśmiech Nicka był ponury, gdy przypomniał sobie słowa Hawkeye'a: "Czasami pułapka łapie łapacza". Pułkownik spodziewa się, że Nick skontaktuje się z generałem Boulangerem.
  Ponieważ Chun-Li z pewnością wiedział, że generał rozgrywa obie flanki przeciwko środkowi. Jeśli książę miał rację, a generał Boulanger rzeczywiście był szalony, to całkiem możliwe, że generał nie zdecydował jeszcze do końca, komu się poddaje i kogo wrabia. Nie żeby to miało znaczenie. To wszystko była pułapka, zaaranżowana przez pułkownika z ciekawości, być może po to, by zobaczyć, co zrobi generał. Chun wiedział, że generał jest szalony. Gdy Nick zbliżył się do Tai Yip, pomyślał, że pułkownik Chun-Li prawdopodobnie lubił torturować małe zwierzęta, gdy był chłopcem. Za hotelem Tai Yip znajdował się parking. Naprzeciwko parkingu, który był dobrze zaopatrzony i jasno oświetlony wysokimi lampami sodowymi, stała dzielnica slumsów. Świece i lampy karbidowe sączyły się słabo z chat. Dzieci płakały. Wszędzie unosił się zapach moczu i brudu, potu i niemytych ciał; zbyt wielu ludzi mieszkało na zbyt małej przestrzeni; Wszystko to leżało niczym namacalna warstwa na wierzchu wilgoci i unoszącego się zapachu burzy. Nick znalazł wejście do wąskiej alejki i przykucnął. Ot, kolejny kulis odpoczywający. Zapalił chińskiego papierosa, schował go w dłoni, z twarzą ukrytą pod dużą czapką przeciwdeszczową, obserwując hotel po drugiej stronie ulicy. Wokół niego przesuwały się cienie, a od czasu do czasu słyszał jęki i chrapanie śpiącego mężczyzny. Poczuł mdły, słodki zapach opium.
  Nick przypomniał sobie przewodnik, który kiedyś miał, z napisem "Przyjedź do pięknego Makau - orientalnego miasta-ogrodu". Został on oczywiście napisany przed naszą erą. Przed Chi-Konem. Tai Yip miał dziewięć pięter. Generał Auguste Boulanger mieszkał na siódmym piętrze, w apartamencie z widokiem na Praia Grande. Na schody ewakuacyjne można było wejść zarówno od frontu, jak i od tyłu. Killmaster pomyślał, że będzie trzymał się z daleka od schodów ewakuacyjnych. Nie było sensu ułatwiać pułkownikowi Chun-Li zadania. Wypalając papierosa do ostatniej dziesiątej cala, niczym kulis, Nick próbował wyobrazić sobie siebie na miejscu pułkownika. Chun-Li mógłby pomyśleć, że dobrym pomysłem byłoby, gdyby Nick Carter zabił generała. Wtedy mógłby schwytać Nicka, zabójcę z AXE, złapanego na gorącym uczynku i zainscenizować najczcigodniejszy proces propagandowy wszech czasów. A potem legalnie ściąć mu głowę. Dwa martwe ptaki i ani jednego kamienia. Zobaczył ruch na dachu hotelu. Ochroniarze. Prawdopodobnie też byli na schodach ewakuacyjnych. Byliby Chińczykami, a nie Portugalczykami czy Mozambijczykami, albo przynajmniej byliby przewodzeni przez Chińczyków.
  Killmaster uśmiechnął się w cuchnącej ciemności. Wyglądało na to, że będzie musiał skorzystać z windy. Strażnicy też tam byli, żeby wyglądało to legalnie, żeby pułapka nie była zbyt oczywista. Chun Li nie był głupcem i wiedział, że Killmaster też nie. Nick znów się uśmiechnął. Gdyby wpadł prosto w ramiona strażników, byliby zmuszeni go pojmać, ale Chun Li by się to nie spodobało. Nick był tego pewien. Strażnicy to tylko przedstawienie. Chun Li chciał, żeby Nick dotarł do Cressona... Wstał i poszedł cuchnącą uliczką, w głąb chat wioski. Znalezienie tego, czego szukał, nie będzie trudne. Nie miał ani pavaru, ani escudo, ale dolary hongkońskie w zupełności wystarczą.
  Miał ich mnóstwo. Dziesięć minut później Killmaster miał na plecach ramę kulisa i worek. Worki jutowe zawierały tylko śmieci, ale nikt nie miał się o tym dowiedzieć, dopóki nie było za późno. Za pięćset dolarów hongkońskich kupił to i kilka innych drobiazgów. Nick Carter prowadził interes. Przebiegł przez ulicę i przez parking do drzwi serwisowych, które zauważył. W jednym z samochodów chichotała i jęczała dziewczyna. Nick uśmiechnął się i posuwał dalej, zgięty w pasie, pod uprzężą drewnianej ramy, która skrzypiała na jego szerokich ramionach. Na twarz naciągnął mu stożkowaty czepek przeciwdeszczowy. Gdy zbliżył się do drzwi serwisowych, wyszedł kolejny kulis z pustą ramą. Zerknął na Nicka i mruknął cicho po kantońsku: "Dziś nie ma wypłaty, bracie. Ta wielgachna suka mówi, żebyś wrócił jutro - jakby twój żołądek mógł poczekać do jutra, bo..."
  Nick nie podniósł wzroku. Odpowiedział w tym samym języku. "Oby ich wątroby zgniły, a wszystkie ich dzieci były dziewczynkami!". Zszedł trzy stopnie na duży podest. Drzwi były uchylone. Bele wszelkiego rodzaju. Przestronne pomieszczenie było oświetlone 100-watową lampą, która przyciemniała się i rozjaśniała. Krępy, zmęczony Portugalczyk krążył między belami i pudłami z arkuszami faktur na podkładce. Mówił do siebie, dopóki Nick nie wszedł z załadowaną ramą. Carter doszedł do wniosku, że Chińczycy muszą wywierać presję na gaz i transport.
  Większość towarów docierających teraz do doków lub z lądu będzie transportowana siłą kulich.
  
  - wymamrotał Portugalczyk. - Człowiek nie może tak pracować. Wszystko idzie źle. Chyba tracę rozum. Ale nie... nie... Uderzył się dłonią w czoło, ignorując rosłego kulisa. - Nie, Nao Jenne, musisz? To nie ja - to ten cholerny kraj, ten klimat, ta niepłatna robota, ci głupi Chińczycy. Moja matka sama, przysięgam, ja... Urzędnik przerwał i spojrzał na Nicka. "Qua deseja, stapidor". Nick wpatrywał się w podłogę. Przestępował z nogi na nogę i mamrotał coś po kantońsku. Urzędnik podszedł do niego, jego napuchnięta, tłusta twarz wyrażała gniew. "Ponhol, połóż to gdziekolwiek, idioto! Skąd się wziął ten ładunek? Fatshan?"
  
  Nick zabulgotał, znów dłubał w nosie i zmrużył oczy. Uśmiechnął się jak idiota, po czym zachichotał: "Yie, Fatshan ma tak. Kiedyś dajesz dużo dolarów z Hongkongu, prawda?" Sprzedawca spojrzał błagalnie w sufit. "O Boże! Czemu wszyscy ci szczurożercy są tacy głupi?" Spojrzał na Nicka. "Dziś nie ma wypłaty. Nie ma pieniędzy. Może jutro. Jesteś jednorazowym podwykonawcą?" Nick zmarszczył brwi. Zrobił krok w stronę mężczyzny. "Nie ma podwykonawcy. Chcesz teraz lalki z Hongkongu!" "Mogę?" Zrobił kolejny krok. Zobaczył korytarz prowadzący z przedpokoju, a na końcu korytarza była winda towarowa. Nick obejrzał się. Sprzedawca nie cofnął się. Jego twarz zaczynała puchnąć ze zdziwienia i wściekłości. Kulis gadający do białego! Zrobił krok w stronę kulisa i uniósł podkładkę, bardziej defensywnie niż groźnie. Killmaster postanowił tego nie robić. Zabić tego człowieka. Mógłby zemdleć i upaść pośród tego całego gratu. Wyciągnął arras z pasów ramy w kształcie litery A i zrzucił go z brzękiem. Mały urzędnik na chwilę zapomniał o swojej złości. "Idioto! Mogą tam być delikatne przedmioty - sprawdzę to i za nic nie zapłacę! Znasz nazwiska, tak?" "Nicholas Huntington Carter."
  Mężczyzna aż opadł ze zdumienia, widząc jego perfekcyjny angielski. Jego oczy rozszerzyły się. Pod kurtką kuliego, oprócz pasa z granatami, Nick miał na sobie pas z mocnej manilskiej liny. Pracował szybko, zaciskając mu pięści jego własnym krawatem i przywiązując mu nadgarstki do kostek za plecami. Kiedy skończył, z aprobatą przyjrzał się swojemu dziełu.
  Killmaster poklepał niskiego urzędnika po głowie. "Adeus. Masz szczęście, przyjacielu. Szczęście, że nie jesteś nawet małym rekinem". Godzina Szczura dawno minęła. Pułkownik Chun-Li wiedział, że Nick nie przyjdzie. Nie pod Znak Złotego Tygrysa. Ale z drugiej strony, pułkownik nigdy nie spodziewał się go tam zobaczyć. Wchodząc do windy towarowej i ruszając w górę, Nick zastanawiał się, czy pułkownik nie sądzi, że on, Carter, stchórzył i w ogóle nie przyjdzie. Nick miał taką nadzieję. To by znacznie ułatwiło sprawę. Winda zatrzymała się na ósmym piętrze. Korytarz był pusty. Nick zszedł po schodach ewakuacyjnych, jego gumowe buty nie wydawały żadnego dźwięku. Winda była automatyczna i zepchnęła go z powrotem na dół. Nie było sensu zostawiać takiego śladu. Powoli otworzył drzwi ewakuacyjne na siódmym piętrze. Miał szczęście. Grube stalowe drzwi otworzyły się we właściwą stronę i miał wyraźny widok na korytarz aż do drzwi do kwater Getterów. Było dokładnie tak, jak opisano w Hongkongu. Z jednym wyjątkiem. Uzbrojeni strażnicy stali przed kremowymi drzwiami z dużą złotą cyfrą 7. Wyglądali na Chińczyków, bardzo młodych. Prawdopodobnie na Czerwonych Gwardzistów. Byli zgarbieni i znudzeni, i najwyraźniej nie spodziewali się kłopotów. Killmaster pokręcił głową. Nie dostaną go w swoje ręce. Nie dało się do nich podejść niezauważonym. W końcu to musiał być dach.
  Ponownie wspiął się po schodach ewakuacyjnych. Szedł dalej, aż dotarł do małego apartamentu, w którym mieścił się mechanizm windy towarowej. Drzwi otworzyły się na dach. Były lekko uchylone i Nick słyszał, jak ktoś nuci po drugiej stronie. To była stara chińska piosenka miłosna. Nick upuścił sztylet na dłoń. Pośród miłości umieramy, musiał teraz znowu zabijać. To byli Chińczycy, wrogowie. Jeśli pokona pułkownika Chun-Li tej nocy, a całkiem możliwe, że to zrobi, Nick zamierzał mieć satysfakcję z przedstawienia kilku wrogów ich przodkom. Strażnik opierał się o apartament tuż za drzwiami. Killmaster był tak blisko, że czuł zapach jego oddechu. Jadł kinwi, gorące koreańskie danie.
  Był poza jego zasięgiem. Nick powoli przesunął czubkiem sztyletu po drewnie drzwi. Początkowo strażnik nie usłyszał, może dlatego, że nucił, albo dlatego, że był senny. Nick powtórzył dźwięk. Strażnik przestał nucić i pochylił się w stronę drzwi. "O-o-o-inny szczur?" Killmaster zacisnął kciuki na gardle mężczyzny i pociągnął go w stronę apartamentu. Nie było słychać nic poza lekkim skrobaniem drobnego żwiru o dach. Mężczyzna niósł na ramieniu pistolet maszynowy, stary amerykański MS. Strażnik był szczupły, jego gardło z łatwością miażdżyły stalowe palce Nicka. Nick nieco rozluźnił nacisk i szepnął mężczyźnie do ucha: "Imię drugiego strażnika? Szybciej, a przeżyjesz. Skłam, a zginiesz. Imię". Nie sądził, że na dachu będzie ich więcej niż dwóch. Walczył o oddech. "Wong Ki. Ja... Przysięgam.
  Nick ponownie ścisnął gardło mężczyzny, a potem puścił je, gdy nogi chłopca zaczęły rozpaczliwie drgać. "Mówi po kantońsku? Nie kłamie?" Umierający mężczyzna próbował skinąć głową. "T-tak. Jesteśmy kantończykami". Nick poruszył się szybko. Złożył ręce w pełnym nelsonie, uniósł mężczyznę z nóg, a następnie jednym potężnym ciosem uderzył go głową w pierś. Trzeba było użyć ogromnej siły, żeby złamać komuś kark w ten sposób. A czasami, w zawodzie Nicka, człowiek musiał kłamać i zabijać. Zaciągnął ciało z powrotem za mechanizm windy. Przydałaby mu się czapka. Odrzucił na bok swoją czapkę kuliego i ściągnął czapkę z czerwoną gwiazdą na oczy. Zarzucił karabin maszynowy na ramię, mając nadzieję, że nie będzie musiał go użyć. Mar. Still. Killmaster wyszedł na dach, pochylając się, żeby ukryć swój wzrost. Zaczął nucić tę samą starą chińską piosenkę miłosną, podczas gdy jego bystre oczy badały ciemny dach.
  
  Hotel był najwyższym budynkiem w Makau, jego dach był ciemny od światła, a niebo, teraz napierające, było wilgotną, czarną masą chmur, po której bez przerwy przelatywały błyskawice. Mimo to nie mógł znaleźć drugiego strażnika. Gdzie ten drań się podział? Leniwił się? Spał? Nick musiał go znaleźć. Musiał oczyścić ten dach przed powrotem. Gdyby tylko istniał. Nagle nad głową przeleciał dziki łopot skrzydeł, kilka ptaków omal go nie otarło. Nick instynktownie się schylił, obserwując mgliste, białe, bocianie kształty wirujące i kłębiące się na niebie. Tworzyły przelotny wir, szaro-białe koło, ledwie widoczne na niebie, któremu towarzyszyły krzyki tysięcy przestraszonych przepiórek. To były słynne białe czaple z Makau i nie spały tej nocy. Nick znał starą legendę. Kiedy białe czaple latały nocą, zbliżał się potężny tajfun. Może. Może nie. Gdzie był ten cholerny strażnik! "Wong?" - syknął Nick. "Wong? Ty sukinsynu, gdzie jesteś?" Killmaster mówił płynnie kilkoma dialektami mandaryńskiego, choć jego akcent był praktycznie nieobecny; po kantońsku potrafił oszukać miejscowego. Udało mu się. Zza chinmi rozległ się senny głos: "To ty, T.? Co się stało, ratan? Zebrało mi się trochę flegmy - Amieeeee". Nick chwycił mężczyznę za gardło, tłumiąc narastający krzyk. Ten był większy, silniejszy. Złapał Nicka za ramiona, a jego palce wbiły się w oczy agenta AXE. Przyłożył kolano do krocza Nicka. Nick z zadowoleniem przyjął brutalną walkę. Nie lubił zabijać dzieci. Zręcznie uskoczył w bok, unikając uderzenia kolanem w krocze, a następnie natychmiast wbił kolano w krocze Chińczyka. Mężczyzna jęknął i lekko pochylił się do przodu. Nick przytrzymał go, odciągnął mu głowę do tyłu, chwytając za gęste włosy na karku, i uderzył go w jabłko Adama zrogowaciałą krawędzią prawej dłoni. Śmiertelny cios z bekhendu zmiażdżył przełyk mężczyzny i sparaliżował go. Potem Nick po prostu ścisnął mu gardło, aż mężczyzna przestał oddychać.
  
  Komin był niski, mniej więcej na wysokości ramion. Uniósł ciało i wepchnął je głową w komin. Karabin maszynowy, którego nie potrzebował, był już włączony, więc rzucił je w cień. Pobiegł do krawędzi dachu nad apartamentem generała. Biegnąc, zaczął rozwijać linę wokół pasa. Killmaster spojrzał w dół. Mały balkon znajdował się bezpośrednio pod nim. Dwa piętra niżej. Schody ewakuacyjne znajdowały się po jego prawej stronie, w najdalszym rogu budynku. Było mało prawdopodobne, aby strażnik na schodach ewakuacyjnych mógł go zobaczyć w tej ciemności. Nick przymocował linę do wentylatora i wyrzucił ją za burtę. Jego obliczenia w Hongkongu okazały się słuszne. Koniec liny zahaczył o balustradę balkonu. Nick Carter sprawdził linę, a następnie zsunął się do przodu i w dół, z karabinem maszynowym przewieszonym przez plecy. Nie zsunął się; szedł jak wspinacz, opierając stopy o ścianę budynku. Minutę później stał na balustradzie balkonu. Wysokie, francuskie okna, uchylone na kilka cali. Za nimi panowała ciemność. Nick bezszelestnie wskoczył na betonową podłogę balkonu. Drzwi były uchylone! "Proszę wejść", powiedział pająk? Uśmiech Nicka był ponury. Wątpił, by pająk spodziewał się, że skorzysta z tej drogi do sieci. Nick stanął na czworakach i podczołgał się do szklanych drzwi. Usłyszał brzęczenie. Z początku nie mógł go zrozumieć, ale nagle zrozumiał. To projektor. Generał był w domu i oglądał filmy. Filmy domowe. Filmy nakręcone w Londynie kilka miesięcy wcześniej przez mężczyznę o nazwisku Blacker. Blacker, który ostatecznie zmarł...
  
  Mistrz Zabójców skrzywił się w ciemności. Pchnął jedne z drzwi na jakieś trzydzieści centymetrów. Leżał teraz twarzą w dół na zimnym betonie, wpatrując się w ciemny pokój. Projektor wydawał się bardzo blisko, po jego prawej stronie. Będzie działał automatycznie. Daleko na końcu pokoju - był to długi pokój - z sufitu zwisał biały ekran albo z girlandy. Nick nie potrafił stwierdzić, który to był. Pomiędzy jego punktem obserwacyjnym a ekranem, jakieś trzy metry od niego, widział sylwetkę krzesła z wysokim oparciem i coś nad nim. Głowa mężczyzny? Killmaster wszedł do pokoju jak wąż, na brzuchu i równie bezszelestnie. Beton zmienił się w drewnianą podłogę, przypominającą parkiet. Na ekranie migotały obrazy. Nick uniósł głowę, żeby spojrzeć. Rozpoznał martwego mężczyznę, Blackera, krążącego wokół dużej sofy w londyńskim klubie Dragon. Potem na scenę weszła księżniczka da Gama. Jedno zbliżenie, jedno spojrzenie w jej oszołomione zielone oczy wystarczyło, by udowodnić, że była pod wpływem narkotyków. Czy wiedziała o tym, czy nie, niewątpliwie brała jakiś narkotyk, LSD albo coś podobnego. Mieli na to tylko słowo zmarłego Blackera. Nie miało to znaczenia.
  Dziewczyna stała wyprostowana i chwiała się, pozornie nieświadoma tego, co robi. Nick Carter był człowiekiem z gruntu uczciwym. Uczciwym wobec siebie. Przyznał więc, nawet wyciągając Lugera z kabury, że wybryki na ekranie go podniecają. Podczołgał się w stronę oparcia krzesełka, gdzie niegdyś dumny generał armii francuskiej oglądał teraz pornografię. Z krzesła dobiegła seria cichych westchnień i chichotów. Nick zmarszczył brwi w ciemności. Co do cholery się działo? Wiele działo się na ekranie z tyłu sali. Nick natychmiast zrozumiał, dlaczego portugalski rząd, zakorzeniony w konserwatyzmie i sztywności, chciał zniszczyć film. Królewska księżniczka robiła na ekranie bardzo interesujące i niezwykłe rzeczy. Czuł, jak krew pulsuje mu w kroczu, obserwując, jak chętnie przyłącza się do każdej małej gry i bardzo pomysłowej pozycji sugerowanej przez Blackera. Wyglądała jak robot, mechaniczna lalka, piękna i pozbawiona woli. Teraz miała na sobie tylko długie białe pończochy, buty i czarny pas do pończoch. Przybrała wyzywającą pozę i w pełni współpracowała z Blackerem. Wtedy zmusił ją do zmiany pozycji. Pochyliła się nad nim, skinęła głową, uśmiechając się swoim mechanicznym uśmiechem, robiąc dokładnie to, co jej kazał. W tym momencie Agent AXE zdał sobie sprawę z czegoś jeszcze.
  Jego niepokój i ambiwalencja co do dziewczyny. Chciał jej dla siebie. Właściwie, pragnął jej. Chciał księżniczki. W łóżku. Pijanej, narkomanki, ladacznicy i dziwki, kimkolwiek była - chciał rozkoszować się jej ciałem. Kolejny dźwięk wybuchnął w pokoju. Generał się roześmiał. Cichy śmiech, pełen dziwnej, osobistej przyjemności. Siedział w ciemności, ten produkt Saint-Cyr, i obserwował poruszające się cienie dziewczyny, która, jak wierzył, mogła przywrócić mu potencję. Ten galijski wojownik dwóch wojen światowych, Legii Cudzoziemskiej, ten terror Algierii, ten przebiegły, stary, wojskowy umysł - teraz siedział w ciemności i chichotał. Książę Askari miał absolutną rację - generał był głęboko szalony, a w najlepszym razie zniedołężniały. Pułkownik Chun-Li wiedział o tym i to wykorzystał. Nick Carter bardzo ostrożnie przyłożył zimną lufę Lugera do głowy generała, tuż za jego uchem. Powiedziano mu, że generał mówił doskonałym angielskim. "Proszę milczeć, Generale. Nie ruszaj się. Szepnij. Nie chcę cię zabić, ale to zrobię. Chcę dalej oglądać filmy i odpowiadać na moje pytania. Szepnij. Czy to miejsce jest na podsłuchu? Czy jest na podsłuchu? Czy ktoś jest w pobliżu?"
  
  "Mów po angielsku. Wiem, że potrafisz. Gdzie teraz jest pułkownik Chun-Li?" "Nie wiem. Ale jeśli jesteś agentem Carterem, to czeka na ciebie". "Jestem Carter". Krzesło poruszyło się. Nick brutalnie dźgnął Lugerem. "Generale! Trzymaj ręce na poręczach krzesła. Musisz wierzyć, że zabiję bez wahania". "Wierzę ci. Wiele o tobie słyszałem, Carter". Nick dźgnął generała Lugerem w ucho. "Zawarłeś układ, Generale, z moimi przełożonymi, żeby zwabić dla mnie pułkownika Chun-Li. Co z tego?" "W zamian za dziewczynę" - powiedział generał.
  Drżenie w jego głosie nasiliło się. "W zamian za dziewczynę" - powtórzył. "Muszę ją mieć!". "Mam ją" - powiedział cicho Nick. "Ze mną. Jest teraz w Makau. Umiera z ciekawości, żeby się z tobą spotkać, generale. Ale najpierw musisz wywiązać się ze swojej części umowy. Jak złapiesz pułkownika? Żebym mógł go zabić?". Teraz miał usłyszeć bardzo interesujące kłamstwo. Czyż nie? Generał mógł być złamany, ale myślał tylko o jednym. "Najpierw muszę zobaczyć dziewczynę" - powiedział. "Nic, dopóki jej nie zobaczę. Wtedy dotrzymam obietnicy i dam ci pułkownika. To będzie łatwe. On mi ufa". Lewa ręka Nicka badała go. Generał miał na głowie czapkę, wojskową czapkę z klapą. Nick przesunął dłonią po lewym ramieniu i piersi starca - medale i wstążki. Wtedy zrozumiał. Generał miał na sobie pełny mundur, mundur galowy francuskiego generała porucznika! Siedząc w ciemności, nosząc ubrania z minionej chwały i oglądając pornografię. Cienie de Sade'a i Charentane - śmierć będzie błogosławieństwem dla tego starca. Wciąż było coś do zrobienia.
  
  "Nie sądzę" - powiedział Nick Carter w ciemności - "że pułkownik naprawdę ci ufa. Nie jest aż tak głupi. Myślisz, że go wykorzystujesz, generale, ale w rzeczywistości to on wykorzystuje ciebie. A pan, panie, kłamie! Nie, proszę się nie ruszać. Miałeś go wrabiać, ale w rzeczywistości to ja go wrabiam, prawda?" Generał westchnął głęboko. Nie odezwał się. Film się skończył, a ekran zgasł, gdy projektor przestał buczeć. W pomieszczeniu panowała teraz całkowita ciemność. Wiatr wył za małym balkonem. Nick postanowił nie patrzeć na generała. Auguste Boulanger. Czuł zapach, dźwięk i dotyk rozkładu. Nie chciał go widzieć. Pochylił się i szepnął jeszcze ciszej, teraz, gdy ochronny dźwięk projektora ucichł. "Czyż to nie prawda, generale? Grasz na dwie strony przeciwko środkowi? Planujesz oszukać wszystkich, jeśli tylko zdołasz? Tak jak próbowałeś zabić księcia Askari!"
  Staruszek zadrżał gwałtownie. "Próbował - to znaczy, że Xari nie żyje??" Nick Carter postukał się w zwiędłą szyję lugerem. Nie. On na pewno nie żyje. Jest teraz w Makau. Pułkowniku - mówiłem panu, że nie żyje, co? Skłamał, a pan powiedział, że jest szerszy?" - Oud... tak. Myślałem, że książę nie żyje. - Mów ciszej, generale. Szeptem! Powiem panu coś jeszcze, co może pana zaskoczyć. Czy ma pan teczkę pełną nieoszlifowanych diamentów?
  "To podróbki, generale. Szkło. Kawałki zwykłego szkła. Eon niewiele wie o diamentach. Aski wie. Od dawna ci nie ufa. Posiadanie ich jest bezużyteczne. Co powie na to pułkownik Li? Ponieważ nabrali do siebie zaufania, w pewnym momencie książę odkrył podstęp z fałszywymi surowymi diamentami. Nie skłamał podczas ich rozmowy w barze Rat Fink. Bezpiecznie ukrył diamenty w skarbcu w Londynie. Generał próbował handlować podróbkami, ale nie był tego świadomy. Pułkownik Chun Li również nie był ekspertem od diamentów.
  Staruszek spiął się na krześle. "Diamenty są fałszywe? Nie mogę w to uwierzyć..." "Lepiej, generale. Uwierz w to, co się stanie, gdy sprzedasz Chińczykom szkło za ponad dwadzieścia milionów w złocie, będziesz w o wiele większym niebezpieczeństwie niż my teraz. Tak jak pułkownik. On się na tobie odegra, generale. Żeby ratować własną skórę. Będzie próbował przekonać go, że jesteś po prostu na tyle szalony, żeby spróbować takiego przekrętu. A potem wszystko się skończy: dziewczyna, rewolucjoniści, którzy chcą przejąć władzę w Angoli, złoto w zamian za diamenty, willa u Chińczyków. To wszystko. Będziesz po prostu byłym generałem skazanym na śmierć we Francji. Lepiej się zastanów, panie" - Nick złagodził głos.
  
  Starzec śmierdział. Czyżby nałożył perfumy, żeby zatuszować zapach starego, umierającego ciała? ... Carter znów poczuł litość, co było dla niego niezwykłym uczuciem. Odepchnął go. Wbił mocno lugera w starą szyję. "Lepiej zostań z nami, panie. Z AH i przygotuj pułkownika dla mnie, tak jak pierwotnie planowano. W ten sposób przynajmniej dostaniesz dziewczynę, a ty i książę możecie coś między sobą załatwić. Po śmierci pułkownika. Co ty na to?" Poczuł w ciemności, jak generał kiwa głową. "Wygląda na to, że mam wybór, panie Carter. Bardzo dobrze. Czego ode mnie chcesz?" Jego usta dotknęły ucha mężczyzny, gdy Nick szepnął. "Będę w Ultimate Ilappinms Inn za godzinę. Przyjdź i przyprowadź pułkownika Chun Wu. Chcę się z wami widzieć. Powiedz mu, że chcę porozmawiać, zawrzeć umowę i że nie chcę żadnych kłopotów. Rozumiesz?" - Tak. Ale nie znam tego miejsca - Zajazdu Najwyższego Szczęścia? Jak mogę je znaleźć?
  
  "Pułkownik się o tym dowie" - powiedział ostro Nick. "W chwili, gdy przejdziesz przez te drzwi z pułkownikiem, twoje zadanie będzie skończone. Zejdź z drogi i trzymaj się z daleka. Będzie niebezpieczeństwo. Zrozumiano?" Zapadła chwila ciszy. Starzec westchnął. "Absolutnie jasne. Więc chcesz go zabić? Na miejscu!" "Na miejscu. Żegnaj, generale. Tym razem lepiej dmuchać na zimne". Killmaster wspiął się po linie ze zwinnością i szybkością gigantycznej małpy. Podniósł ją i schował pod okapem. Dach był pusty, ale kiedy dotarł do małego apartamentu, usłyszał windę towarową jadącą w górę. Maszyny szumiały mokro, przeciwwagi i liny zsuwały się w dół. Pobiegł do drzwi prowadzących na dziewiąte piętro, otworzył je i usłyszał głosy u podnóża schodów mówiące po chińsku, kłócące się, który z nich wejdzie na górę.
  Odwrócił się w stronę windy. Jeśli będą się kłócić wystarczająco długo, może będzie miał szansę. Rozsunął żelazne kraty w drzwiach windy i przytrzymał je stopą. Widział dach windy towarowej unoszący się ku niemu, a kable przemykające obok. Nick zerknął na górną część kadłuba. Musiało tam być miejsce. Gdy dach do niego dotarł, z łatwością wszedł na niego i zasunął kraty. Leżał płasko na brudnym dachu windy, która z brzękiem zatrzymała się. Między tyłem jego głowy a górną częścią kadłuba był dobry centymetr.
  
  
  
  Rozdział 10
  
  Pamiętał, jak kolba karabinu uderzyła go w kark. Teraz czuł w tym miejscu palący, biały ból. Jego czaszka była jak komora pogłosowa, w której szalały zespoły grające jam band. Podłoga pod nim była zimna jak śmierć, której teraz musiał stawić czoła. Była mokra, wilgotna i Killmaster zaczął zdawać sobie sprawę, że jest zupełnie nagi i skuty łańcuchami. Gdzieś nad nim paliło się słabe żółte światło. Z ogromnym wysiłkiem uniósł głowę, zbierając wszystkie siły, rozpoczynając długą walkę z czymś, co, jak czuł, było bliskie całkowitej katastrofy. Wszystko poszło okropnie źle. Został przechytrzony. Pułkownik Chun-Li wziął go z taką łatwością, jak lizaka od dziecka. "Panie Carter! Nick... Nick) Słyszy mnie pan?" "Uhhh0000000-". Uniósł głowę i spojrzał na dziewczynę przez mały loch. Ona również była naga i przykuta łańcuchami do ceglanego filaru, tak jak on. Nieważne, jak bardzo starał się skupić wzrok, Nick nie uważał tego za szczególnie dziwne - kiedy w koszmarze człowiek postępuje zgodnie z jego zasadami. Wydawało się całkowicie stosowne, że księżniczka Morgana da Gama podzieliła się z nim tym przerażającym snem, że jest przykuta do słupa, gibka, naga, z dużym biustem i kompletnie sparaliżowana strachem.
  
  Jeśli kiedykolwiek jakaś sytuacja wymagała lekkiego akcentu, to właśnie ta - choćby po to, by powstrzymać dziewczynę przed histerią. Jej głos mówił, że szybko się do niej zbliża. Spróbował się do niej uśmiechnąć. "Słowa mojej nieśmiertelnej ciotki Agathy: "z jakiej okazji?"" Nowa panika błysnęła w jej zielonych oczach. Teraz, gdy się obudził i patrzył na nią, próbowała zakryć piersi ramionami. Brzęczące łańcuchy były zbyt krótkie, by na to pozwolić. Ustąpiła, wyginając szczupłe ciało tak, by nie widział jej ciemnych włosów łonowych. Nawet w takiej chwili, gdy był chory, cierpiący i chwilowo pokonany, Nick Carter zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie w stanie zrozumieć kobiety. Księżniczka płakała. Miała opuchnięte oczy. Powiedziała: "Ty... ty nie pamiętasz?". Zapomniał o łańcuchach i próbował rozmasować wielką, krwawą gulę z tyłu głowy. Jego łańcuchy były za krótkie. Zaklął. "Tak. Pamiętam. Zaczyna wracać. Ja..." Nick urwał i przyłożył palec do ust. Uderzenie pozbawiło go wszelkiej świadomości. Pokręcił głową w stronę dziewczyny i postukał się w ucho, po czym wskazał na loch. Prawdopodobnie był na podsłuchu. Z góry, gdzieś w cieniu starożytnych ceglanych łuków, dobiegł metaliczny chichot. Głośnik brzęczał i zawodził, a Nick Carter pomyślał z ponurym, promiennym uśmiechem, że następny głos, który usłyszysz, będzie należał do pułkownika Chun Li. Jest też telewizja kablowa - widzę cię doskonale. Ale niech to nie przeszkadza w rozmowie z tą damą. Niewiele możesz powiedzieć, czego jeszcze nie wiem. Dobrze, panie Carter?" Nick spuścił głowę. Nie chciał, żeby teleskaner zobaczył jego wyraz twarzy. Powiedział: "Pieprz się, pułkowniku". Śmiech. Potem: "To bardzo dziecinne, panie Carter. Jestem panem zawiedziony." Pod wieloma względami - naprawdę nie gani mnie pan za bardzo, prawda? Spodziewałem się czegoś więcej po zabójcy numer jeden w AX, że pomyśli, że jest pan po prostu Papierowym Smokiem, w końcu zwykłym człowiekiem.
  Ale życie jest pełne drobnych rozczarowań. Nick nie podniósł twarzy. Analizował swój głos. Dobra, zbyt precyzyjna angielszczyzna. Najwyraźniej uczył się z podręczników. Chun-Li nigdy nie mieszkał w Stanach ani nie rozumiał Amerykanów, ich sposobu myślenia ani tego, do czego są zdolni w stresie. To był nikły promyk nadziei. Następna uwaga pułkownika Chun-Li naprawdę poruszyła człowieka z AXE. Była tak pięknie prosta, tak oczywista, gdy tylko na nią zwrócono uwagę, ale nie przyszło mu to do głowy aż do teraz. I jak to możliwe, że nasz drogi wspólny przyjaciel, pan David Hawk... Nick milczał. "Że moje zainteresowanie tobą jest drugorzędne. Jesteś, szczerze mówiąc, tylko przynętą. To twojego pana Hawka naprawdę chcę złapać. Tak jak on chce mnie".
  To wszystko była pułapka, jak wiesz, ale dla Hawka, nie dla Nicka. Nick śmiał się na cały głos. "Zwariowałeś, pułkowniku. Nigdy nie zbliżysz się do Hawka". Cisza. Śmiech. Potem: "Zobaczymy, panie Carter. Może ma pan rację. Z zawodowego punktu widzenia mam ogromny szacunek dla Hawka. Ale on ma ludzkie słabości, jak my wszyscy. Niebezpieczeństwo w tej sprawie. Dla Hawka". Nick powiedział: "Zostałeś źle poinformowany, pułkowniku. Hawk nie jest zaprzyjaźniony ze swoimi agentami. To bezduszny starzec". "To nie ma większego znaczenia" - powiedział głos. "Jeśli jedna metoda nie zadziała, inna zadziała. Wyjaśnię później, panie Carter. Teraz mam trochę pracy, więc zostawię pana w spokoju. A, jeszcze jedno. Zapalę teraz światło. Proszę zwrócić uwagę na drucianą klatkę. W tej celi wydarzy się coś bardzo interesującego ". Rozległ się szum, brzęczenie i kliknięcie, po czym wzmacniacz się wyłączył. Chwilę później w zacienionym kącie lochu zapaliło się ostre, białe światło. Nick i dziewczyna wpatrywali się w siebie. Killmaster poczuł lodowaty dreszcz na plecach.
  To była pusta klatka z siatki drucianej, jakieś dwanaście na dwanaście metrów. W ceglanym lochu otworzyły się drzwi. Na podłodze klatki leżały cztery krótkie łańcuchy i kajdanki wbite w podłogę. Do trzymania osoby. Albo kobiety. Księżniczka pomyślała to samo. Zaczęła jęczeć. "O mój Boże! C-co oni nam zrobią? Po co ta klatka?" Nie wiedział i nie chciał zgadywać. Jego zadaniem było teraz utrzymać ją przy zdrowych zmysłach, nie dopuścić do histerii. Nick nie wiedział, co z tego wyjdzie - poza tym, że może to z kolei pomoże jemu zachować zdrowy rozsądek. Rozpaczliwie ich potrzebował. Zignorował klatkę. "Powiedz mi, co się stało w Absolute Happiness Inn" - rozkazał. "Nic nie pamiętam, a winna jest kolba karabinu. Pamiętam, jak weszłam i zobaczyłam cię skulonego w kącie. Askeya tam nie było, chociaż powinien być. Pamiętam, jak pytałam cię, gdzie jest Askey, a potem nastąpił nalot, zgasły światła i ktoś wbił mi kolbę karabinu w czaszkę. Gdzie w ogóle jest Askey?" Dziewczyna z trudem odzyskała panowanie nad sobą. Zerknęła w bok i wskazała dookoła. "Do diabła z nim" - mruknął Nick. "Ma rację. On już wszystko wie. Ja nie. Powiedz mi wszystko..."
  "Zbudowaliśmy sieć, jak mówiłeś" - zaczęła dziewczyna. "Aski przebrał się w mundur tego p... tego drugiego mężczyzny i poszliśmy do miasta. Do Gospody Najwyższego Szczęścia. Na początku nikt nie zwracał na nas uwagi. To... cóż, prawdopodobnie wiesz, co to był za lokal?" "Tak, wiem". Wybrał Gospodę Absolutnego Szczęścia, którą przekształcono w tani chiński hotel i burdel, gdzie przesiadywali kulisi i mozambiccy żołnierze. Książę w mundurze poległego żołnierza byłby po prostu kolejnym czarnoskórym żołnierzem z ładną chińską prostytutką. Zadaniem Aski było krycie Nicka, gdyby udało mu się zwabić pułkownika Chun-Li do gospody. Przebranie było idealne. "Książę został zatrzymany przez patrol policji" - powiedziała dziewczyna. "Chyba to była zwykła rutyna.
  Byli Mozambijczykami z białym portugalskim oficerem. Askey nie miał odpowiednich dokumentów, przepustek ani niczego, więc go aresztowali. Wywlekli go stamtąd, a mnie zostawili samego. Czekałem na ciebie. Nie było innego wyjścia. Ale nic z tego. Przebranie było zbyt dobre. Nick przysięgał, że złapał oddech. Tego nie dało się przewidzieć ani obronić. Czarny Książę był w jakimś więzieniu lub obozie, poza zasięgiem wzroku. Mówił trochę po mozambijsku, żeby móc blefować przez chwilę, ale prędzej czy później dowiedzą się prawdy. Martwy strażnik zostanie odnaleziony. "Asky zostanie wydany Chińczykom. Chyba że - i to było bardzo niejasne - Książę zdoła jakoś wykorzystać czarne bractwo, jak poprzednio". Nick odrzucił tę myśl. Nawet gdyby Książę był wolny, co mógłby zrobić? Jeden człowiek. I to nie wyszkolony agent...
  Jak zawsze, gdy istniała głęboka więź, Nick wiedział, że może liczyć tylko na jedną osobę, która uratuje mu skórę. "Nick Carter". Głośnik znów zatrzeszczał. Pomyślałem, że może to pana zainteresować, panie Carter. Proszę uważnie obserwować. To pański znajomy, jak mniemam? Czterech Chińczyków, sami silni brutale, ciągnęło coś przez drzwi do klatki z siatki drucianej. Nick usłyszał, jak dziewczyna z trudem łapie oddech i tłumi krzyk, widząc nagość generała Auguste'a Boulangera, gdy był wciągany do klatki. Był łysy, a rzadkie włosy na jego wychudzonej piersi były białe, wyglądał jak drżący, oskubany kurczak, a w tym pierwotnym, nagim stanie, całkowicie pozbawiony ludzkiej godności i dumy z rangi czy munduru. Świadomość, że starzec jest szalony, że prawdziwa godność i duma dawno zniknęły, nie łagodziła odrazy, którą Nick teraz odczuwał. Poczuł mdły ból w żołądku. Przeczucie, że zaraz zobaczą coś bardzo złego, nawet jak na Chińczyka. Generał dzielnie walczył o takiego starca i słabego mężczyznę, ale po minucie lub dwóch leżał rozciągnięty na podłodze pokoju w klatce i skuty łańcuchami.
  Głośnik rozkazał Chińczykom: "Wyjmijcie mu knebel. Chcę, żeby usłyszeli, jak krzyczy". Jeden z mężczyzn wyciągnął z ust generała duży kawałek brudnej szmaty. Wyszli i zamknęli drzwi w ceglanej zasłonie. Nick, wpatrując się uważnie w światło 200-watowych żarówek oświetlających klatkę, zobaczył coś, czego wcześniej nie zauważył: po drugiej stronie drzwi, na poziomie podłogi, znajdował się duży otwór, ciemna plama w ceglanej ścianie, jak małe wejście dla psa lub kota. Światło odbijało się od metalowych płyt, które je zasłaniały.
  Killmaster poczuł ciarki na plecach - co oni zrobią z tym biednym, szalonym staruszkiem? Cokolwiek to było, wiedział jedno. Coś się szykowało z generałem. Albo z dziewczyną. Ale to wszystko było wymierzone w niego, w Nicka Cartera, żeby go przestraszyć i złamać jego wolę. To było jakieś pranie mózgu i zaraz miało się zacząć. Generał przez chwilę walczył z łańcuchami, a potem zmienił się w bezwładną, bladą bryłę. Rozejrzał się dzikim wzrokiem, który zdawał się niczego nie rozumieć. Głośnik ponownie zaskrzeczał: "Zanim rozpoczniemy nasz mały eksperyment, myślę, że jest kilka rzeczy, które powinieneś wiedzieć. O mnie... żeby się trochę pocieszyć. Od dawna jesteś nam solą w oku, panie Carter - ty i twój szef, David Hawk. Teraz wszystko się zmieniło. Jesteś profesjonalistą w swojej dziedzinie i jestem pewien, że zdajesz sobie z tego sprawę. Ale ja jestem staromodnym Chińczykiem, panie Carter, i nie popieram nowych metod tortur... Psychologów i psychiatrów, całej reszty.
  Generalnie preferują nowe metody tortur, bardziej wyrafinowane i straszne, a ja, na przykład, jestem najbardziej staroświecka w tym sensie. Czysty, absolutny, nieokiełznany horror, panie Carter. Jak zaraz zobaczycie. Dziewczyna krzyknęła. Dźwięk przeszył słuch Nicka. Wskazała na ogromnego szczura, który wpełzł do pokoju przez jedne z małych drzwi. To był największy szczur, jakiego Nick Carter kiedykolwiek widział. Był większy niż przeciętny kot, lśniąco czarny z długim szarawym ogonem. Duże białe zęby błysnęły na jego pysku, gdy stworzenie zatrzymało się na chwilę, drgając wąsami i rozglądając się dookoła nieufnymi, złymi oczami. Nick stłumił odruch wymiotny. Księżniczka krzyknęła ponownie, głośno i przenikliwie... • "Zamknij się", powiedział Nick ostro.
  "Panie Carter? Kryje się za tym niezła historia. Szczur jest mutantem. Kilku naszych naukowców wybrało się na krótką, oczywiście bardzo tajną, wyprawę na wyspę, którą pańscy ludzie wykorzystywali do testów atomowych. Na wyspie nie było żywej istoty, poza szczurami - jakimś cudem przetrwały, a nawet się rozwijały. Nie rozumiem tego, bo nie jestem naukowcem, ale wyjaśniono mi, że radioaktywna atmosfera jest w jakiś sposób odpowiedzialna za ten gigantyzm, który teraz widzicie. Fascynujące, prawda?" - kipiał z wściekłości Killmaster. Nie mógł się powstrzymać. Wiedział, że właśnie tego chciał i na co liczył pułkownik, ale nie mógł powstrzymać dzikiej wściekłości. Podniósł głowę i wrzasnął, przeklinając, wykrzykując wszystkie znane mu obelgi. Rzucił się na swoje łańcuchy, rozcinając sobie nadgarstki ostrymi kajdankami, ale nie poczuł bólu. Poczuł jedynie drobną słabość, ślad słabości w jednej ze starych śrub pierścieniowych wbitych w ceglaną kolumnę. Kątem oka dostrzegł strużkę zaprawy spływającą po cegle pod śrubą pierścieniową. Silne szarpnięcie z łatwością mogłoby zerwać łańcuch. Natychmiast to zrozumiał. Nadal potrząsał łańcuchami i przeklinał, ale już za nie nie ciągnął.
  To był pierwszy słaby promyk prawdziwej nadziei... W głosie pułkownika Chun-Li słychać było satysfakcję, gdy powiedział: "Więc jest pan człowiekiem, panie Carter? Czy rzeczywiście reaguje pan na normalne bodźce? To była czysta histeria. Powiedziano mi, że to ułatwi sprawę. Teraz będę milczał i pozwolę panu i tej damie cieszyć się widowiskiem. Proszę się nie denerwować generałem. Jest szalony i niedołężny, i naprawdę nie stanowi żadnej straty dla społeczeństwa. Zdradził swój kraj, zdradził księcia Askari, próbował zdradzić mnie. O tak, panie Carter. Wiem o tym wszystko. Następnym razem, gdy będziecie szeptać do ucha osoby głuchej, upewnijcie się, że jej aparat słuchowy nie jest podsłuchiwany!" Pułkownik się roześmiał. "Właściwie szeptał mi pan do ucha, panie Carter". Oczywiście, ten biedny stary głupiec nie wiedział, że jego aparat słuchowy jest podsłuchiwany.
  Grymas Nicka był gorzki, kwaśny. Miał aparat słuchowy. Szczur skulił się teraz na piersi generała. Nawet jeszcze nie zaskomlał. Nick miał nadzieję, że stary umysł jest zbyt oszołomiony, by zrozumieć, co się dzieje. Starzec i szczur wpatrywali się w siebie. Długi, nieprzyzwoicie łysy ogon szczura poruszał się gwałtownie w przód i w tył. Stwór jednak nie atakował. Dziewczyna skomlała i próbowała zakryć oczy dłońmi. Łańcuchy. Jej gładkie, białe ciało było teraz brudne, pokryte plamami i resztkami słomy z kamiennej podłogi. Słuchając dźwięków wydobywających się z jej gardła, Nick zdał sobie sprawę, że jest bliska szaleństwa. Rozumiał to. Wstał. On sam nie był tak daleko od otchłani. Kajdanki i łańcuch, które krępowały jego prawy nadgarstek. Zasuwka się poruszyła. Starzec krzyknął. Nick obserwował, walcząc z nerwami, zapominając o wszystkim oprócz jednej ważnej rzeczy - zasuwka oczkowa wysunie się, gdy mocno ją pociągnie. Łańcuch był bronią. Ale nic z tego, jeśli zrobi to w nieodpowiednim momencie! Zmusił się, żeby patrzeć. Zmutowany szczur gryzł starca, wbijając długie zęby w skórę wokół żyły szyjnej. To był sprytny szczur. Wiedział, gdzie uderzyć. Chciał, żeby mięso było martwe, ciche, żeby mógł się bez przeszkód pożywić. Generał nadal krzyczał. Dźwięk ucichł, przechodząc w bulgotanie, gdy mój szczur wgryzł się w główną tętnicę, z której trysnęła krew. Teraz dziewczyna krzyczała w kółko. Nick Carter również krzyknął, ale bezgłośnie, dźwięk uwięziony w jego czaszce i rozbrzmiewający echem wokół niego.
  
  Jego mózg krzyczał nienawiścią, żądzą zemsty i mordu, ale dla szpiega był spokojny, opanowany, a nawet uśmiechał się złośliwie. Kamera nie mogła zauważyć tego luźnego zamka. Pułkownik odezwał się ponownie: "Wyślę teraz więcej szczurów, panie Carter. Szybko skończą robotę. Nieładnie, prawda? Jak to mówią, w waszych kapitalistycznych slumsach. Tylko tam ofiarami padają bezbronne niemowlęta. Prawda, panie Carter?" Nick go zignorował. Spojrzał na rzeź w klatce. Tuzin ogromnych szczurów wbiegł do środka i rzucił się na czerwone stworzenie, które kiedyś było człowiekiem. Nick mógł się tylko modlić, żeby starzec już nie żył. Być może. Nie ruszył się. Usłyszał odgłosy wymiotów i spojrzał na dziewczynę. Zwymiotowała na podłogę i leżała tam z zamkniętymi oczami, jej blade, pochlapane błotem ciało drgało. "Zemdlej, kochanie" - powiedział do niej. "Zemdlej. Nie patrz na to". Dwa szczury walczyły teraz o kawałek mięsa. Nick obserwował to z przerażeniem i fascynacją. W końcu większy z dwóch kłócących się szczurów zatopił zęby w gardle drugiego i zabił go. Następnie rzucił się na swojego towarzysza i zaczął go zjadać. Nick patrzył, jak szczur doszczętnie pożera swoich przedstawicieli. I przypomniał sobie coś, czego dawno się nauczył i o czym zapomniał: szczury są kanibalami. Jednymi z niewielu zwierząt, które zjadają swoich przedstawicieli. Nick oderwał wzrok od horroru panującego w klatce. Dziewczynka była nieprzytomna. Miał nadzieję, że nic nie poczuła. Głos z głośnika powrócił. Nickowi wydało się, że wyczuł rozczarowanie w głosie pułkownika. "Wygląda na to", powiedział, "że moje doniesienia o tobie są jednak prawdziwe, Carterze, o tym, co wy, Amerykanie, nazywacie niezwykłą pokerową twarzą. Czy naprawdę jesteś taki nieczuły, taki zimny, Carter? Nie mogę się z tym zgodzić". Ślad gniewu w jego głosie był teraz wyraźnie widoczny - to był Carter, a nie pan Carter! Czyżby zaczął trochę denerwować chińskiego pułkownika? To była nadzieja. Słaba, jak obietnica.
  
  Słaby pierścień, to wszystko, co miał. Nick wyglądał na znudzonego. Zerknął na sufit, gdzie ukryta była kamera. "To było dość paskudne" - powiedział. "Ale widziałem o wiele gorsze rzeczy, pułkowniku. Gorsze, prawdę mówiąc. Ostatnim razem, gdy byłem w twoim kraju - przychodzę i wychodzę, kiedy chcę - zabiłem kilku twoich ludzi, wypatroszyłem ich i powiesiłem na drzewie za własne wnętrzności. Fantastyczne kłamstwo, ale człowiek taki jak pułkownik mógłby w nie uwierzyć". "W każdym razie miałeś rację co do starca" - kontynuował Nick. "To cholerny, głupi wariat i nikomu się nie przyda. Co mnie obchodzi, co się z nim stanie i jak?" Zapadła długa cisza. Tym razem śmiech był nieco nerwowy. "Można cię złamać, Carter. Wiesz o tym? Każdy mężczyzna zrodzony z kobiety może zostać złamany". Killmaster wzruszył ramionami. "Może nie jestem człowiekiem. Tak jak mój szef, o którym ciągle gadasz. Hawk-Hawk, teraz - on nie jest człowiekiem! Marnujesz czas, próbując go złapać, pułkowniku". "Być może, Carter, być może. Zobaczymy. Oczywiście mam alternatywny plan. Nie mam nic przeciwko, żeby ci o nim powiedzieć. To może zmienić twoje zdanie".
  
  Killmaster gwałtownie się podrapał. Wszystko, żeby wkurzyć tego sukinsyna! Splunął ostrożnie. "Proszę bardzo, pułkowniku. Jak to mówią w filmach, jestem na twojej łasce. Ale mógłbyś coś zrobić z pchłami w tej parszywej norze. Śmierdzi też". Kolejna długa cisza. Potem: "Odkładając wszystko na bok, Carter, będę musiał zacząć wysyłać Hawkowi kawałki ciebie, pocięte na kawałki. Wraz z kilkoma bolesnymi notatkami, które, jestem pewien, napiszesz, kiedy nadejdzie właściwy czas. Jak myślisz, jak zareagowałby na to twój przełożony - dostawanie od czasu do czasu kawałków ciebie pocztą? Najpierw palec u ręki, potem u nogi - może później stopa albo dłoń? Bądź szczery, Carter. Gdyby Hawk myślał, że jest choćby cień szansy na uratowanie ciebie, swojego najlepszego agenta, którego kocha jak syna, nie sądzisz, że zrobiłby wszystko, co w jego mocy? Albo spróbowałby się dogadać?"
  
  Nick Carter odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się głośno. Nie trzeba go było do tego zmuszać. "Pułkowniku" - powiedział - "czy kiedykolwiek był pan źle nagłośniony?" "Nadmiernie nagłośniony? Nie rozumiem tego". "Źle poinformowany, pułkowniku. Wprowadzony w błąd. Podano panu fałszywe informacje, oszukano, zwiedziono! Mógłby pan zranić Hawka, a on nawet by nie krwawił. Muszę to wiedzieć. Jasne, szkoda mnie stracić. Jestem jego ulubieńcem, jak pan powiedział. Ale jestem zastępowalny. Każdy agent AK jest zbędny. Tak jak pan, pułkowniku, tak jak pan". Głośnik warknął gniewnie. "Teraz jest pan źle poinformowany, Carter. Nie da się mnie zastąpić. Nie jestem zbędny". Nick zniżył twarz, by ukryć uśmiech, którego nie mógł powstrzymać. "Chcesz się kłócić, pułkowniku? Dam ci nawet przykład - poczekaj, aż Pekin dowie się, że dałeś się nabrać na te fałszywe surowe diamenty. Że planowałeś wymienić dwadzieścia milionów dolarów w złocie na szklane kamienie. I że książę został zamordowany w sposób porządny i porządny, a teraz ty zabiłeś generała. Zniszczyłeś wszystkie swoje szanse na interwencję w powstaniu w Angoli. O co tak naprawdę chodziło Pekinowi, pułkowniku? Chciałeś Hawke'a, bo wiesz, że Hawke chce ciebie, ale to nic w porównaniu z tym, co myśli Pekin: planują narobić sporo zamieszania w Afryce. Angola byłaby idealnym miejscem na początek.
  Nick zaśmiał się szorstko. "Poczekaj, aż to wszystko wycieknie do właściwych miejsc w Pekinie, pułkowniku, a wtedy zobaczymy, czy nadajesz się do tego zadania!" Cisza podpowiedziała mu, że docinki trafiły w sedno. Zaczynał już mieć nadzieję. Gdyby tylko udało mu się rozwścieczyć drania na tyle, żeby osobiście zszedł tutaj, do lochu. Nie wspominając o strażnikach, których na pewno by przyprowadził. Musiał po prostu zaryzykować. Pułkownik Chun Li odchrząknął. "Masz rację, Carter. Może jest w tym ziarno prawdy. Nie poszło zgodnie z planem, a przynajmniej nie tak, jak się spodziewałem. Po pierwsze, nie zdawałem sobie sprawy, jak szalony jest generał, dopóki nie było za późno".
  Ale mogę wszystko naprawić - zwłaszcza że potrzebuję twojej współpracy. Nick Carter splunął ponownie. "Nie będę z tobą współpracował. Nie sądzę, żebyś mógł mnie teraz zabić - myślę, że potrzebujesz mnie żywego, żeby zabrać mnie ze sobą do Pekinu, żeby pokazać im coś w zamian za cały ten czas, pieniądze i martwych ludzi, których straciłeś".
  Z nutą niechętnego podziwu pułkownik powiedział: "Może znowu masz rację. A może nie. Chyba zapominasz o damie. Jesteś dżentelmenem, amerykańskim dżentelmenem, a zatem masz bardzo słaby punkt. Piętę achillesową. Pozwolisz jej cierpieć jak generał?" Wyraz twarzy Nicka się nie zmienił. "Co mnie ona obchodzi? Powinieneś znać jej historię: jest pijaczką i narkomanką, seksualną degeneratką, która pozuje do sprośnych zdjęć i filmów. Nie obchodzi mnie, co się z nią stanie. Dorównam ci, pułkowniku. W takim miejscu obchodzą mnie tylko dwie rzeczy - ja i AXE. Nie zrobię niczego, co mogłoby skrzywdzić któregokolwiek z nas. Ale dama, którą możesz mieć. Z moim błogosławieństwem..."
  "Zobaczymy" - powiedział pułkownik. "Wydam teraz rozkaz i na pewno się przekonamy. Myślę, że blefujesz. I pamiętaj, szczury są bardzo sprytne. Instynktownie rzucają się na słabszą ofiarę". Głośnik kliknął. Nick spojrzał na dziewczynę. Słyszała wszystko. Spojrzała na niego wielkimi oczami, jej usta drżały. Próbowała przemówić, ale tylko charczała. Bardzo ostrożnie nie patrzyła na poszarpane zwłoki w klatce. Nick spojrzał i zobaczył, że szczury zniknęły. Księżniczka w końcu zdołała wykrztusić słowa. "C-zamierzasz pozwolić im mi to zrobić? C-masz na myśli... miałaś na myśli to, co właśnie powiedziałaś? O mój Boże, nie!" Zabij mnie - czy nie możesz mnie zabić najpierw? Nie odważył się odezwać. Mikrofony wychwyciły szepty. Skaner telewizyjny wpatrywał się w niego. Nie mógł jej pocieszyć. Wpatrywał się w klatkę, marszczył brwi, splunął i spojrzał w dal. Nie wiedział, co do cholery zrobi. Co mógł zrobić. Musiał tylko czekać i obserwować. Ale musiało to być coś, i musiało być niezawodne, i musiało być szybkie. Nasłuchiwał dźwięku i spojrzał w górę. Chińczyk wpełzł do drucianej klatki i otworzył małe drzwiczki prowadzące do głównego lochu. Potem zniknął, ciągnąc za sobą to, co zostało z generała. Nick czekał. Nie patrzył na dziewczynę. Słyszał jej szlochający oddech z odległości kilkunastu stóp. Ponownie sprawdził zasuwę. Jeszcze trochę i było tak cicho, z wyjątkiem oddechu dziewczyny, że słyszał strużkę zaprawy spływającą po ceglanym filarze. Rat wychyliła twarz przez drzwi...
  
  
  Rozdział 11
  
  SZCZUR wyskoczył z drucianej klatki i zatrzymał się. Przykucnął na chwilę i umył się. Nie był tak duży jak szczur ludojad, którego Nick widział, ale był wystarczająco duży. Nick nigdy w życiu nie nienawidził niczego bardziej niż tego szczura w tej chwili. Pozostał nieruchomo, ledwo oddychając. W ciągu ostatnich kilku minut uformował się jakiś plan. Ale żeby zadziałał, musiał złapać tego szczura gołymi rękami. Dziewczyna zdawała się zapaść w śpiączkę. Jej oczy były szkliste, wpatrywała się w szczura i wydawała z siebie upiorne, gardłowe dźwięki. Nick bardzo chciał jej powiedzieć, że nie pozwoli, by szczur ją dopadł, ale w tej chwili nie odważył się odezwać ani pokazać twarzy przed kamerą. Siedział cicho, wpatrując się w podłogę, obserwując szczura kątem oka. Szczur wiedział, co się dzieje. Kobieta była najsłabsza, najbardziej przestraszona - zapach jej strachu był silny w nozdrzach gryzonia - więc zaczął się do niej czołgać. Była głodna. Nie pozwolono jej uczestniczyć w uczcie generała. Szczur stracił większość narządów rozrodczych po mutacji. Jej rozmiary sprawiały, że dorównywał większości jej naturalnych wrogów, a ona nigdy nie nauczyła się bać ludzi. Nie zwracała uwagi na wielkiego mężczyznę i chciała dotrzeć do skulonej kobiety.
  
  Nick Carter wiedział, że ma tylko jedną szansę. Jeśli chybi, będzie po wszystkim. Wstrzymał oddech i przysunął się bliżej szczura - bliżej. Teraz? Nie. Jeszcze nie. Wkrótce...
  W tym momencie obraz z młodości zakłócił jego myśli. Poszedł na tanie wesołe miasteczko, gdzie był jakiś dziwoląg. To był pierwszy dziwoląg, jakiego kiedykolwiek widział, i ostatni. Za dolara widział, jak odgryza głowy żywym szczurom. Teraz wyraźnie widział krew spływającą po brodzie dziwoląga. Nick wzdrygnął się, czysto odruchowo, i to omal nie zrujnowało gry. Szczur zatrzymał się, stał się czujny. Zaczął się wycofywać, tym razem szybciej. Killmaster rzucił się do przodu. Lewą ręką powstrzymał oderwanie się pierścienia i złapał szczura tuż za głowę. Futrzany potwór zapiszczał ze strachu i wściekłości i próbował ugryźć rękę, która go trzymała. Nick jednym ruchem kciuka odkręcił mu głowę. Głowa upadła na podłogę, a ciało wciąż drżało, łaknąc krwi z rąk. Dziewczyna spojrzała na niego kompletnie idiotycznie. Była tak sparaliżowana strachem, że nie rozumiała, co się dzieje. Śmiech. Z głośnika dobiegł głos: "Brawo, Carter. Trzeba być odważnym, żeby poradzić sobie z takim draniem. I to dowodzi, że mam rację - nie pozwolisz, żeby dziewczyna cierpiała".
  "To niczego nie dowodzi" - wychrypiał Nick. "I nic nie osiągniemy. Pieprzyć cię, pułkowniku. Nie obchodzi mnie ta dziewczyna - chciałem tylko sprawdzić, czy dam radę. Własnymi rękami zabiłem mnóstwo ludzi, ale nigdy nie zabiłem szczura". Cisza. Potem: "Więc co zyskałeś? Mam mnóstwo szczurów, wszystkie ogromne, wszystkie głodne. Zabijesz je wszystkie?" Nick spojrzał na oko telewizora gdzieś w cieniu. Wytknął nos. "Może" - powiedział - "wyślij je tutaj, a zobaczymy".
  Wyciągnął rękę i przyciągnął głowę szczura do siebie. Zamierzał jej użyć. To była szalona sztuczka, którą próbował, ale zadziałała. Uderzenie zadziała, JEŚLI...
  Może Pułkownik wpadnie w taką złość, że zechce zejść i osobiście się nim zająć. Killmaster tak naprawdę się nie modlił, ale teraz spróbował. Proszę, proszę, spraw, żeby Pułkownik zechciał przyjść i osobiście się nim zająć, zbij mnie na kwaśne jabłko. Uderz mnie. Cokolwiek. Tylko daj mu na wyciągnięcie ręki. Dwa duże szczury wypełzły z drucianej klatki i powąchały. Nick spiął się. Teraz się dowie. Czy plan zadziała? Czy szczury naprawdę były kanibalami? Czy to tylko dziwny zbieg okoliczności, że największy szczur zjadł najpierw mniejszego? Czy to tylko kupa gówna, coś, co przeczytał i źle zapamiętał? Dwa szczury wyczuły krew. Powoli podeszły do Nicka. Ostrożnie, cicho, aby ich nie spłoszyć, rzucił im głowę szczura. Jeden z nich rzucił się na niego i zaczął jeść. Inny szczur krążył ostrożnie, a potem wpadł do środka. Teraz skakali sobie do gardeł. Killmaster, ukrywając twarz przed kamerą, uśmiechnął się. Jeden z tych drani zginie. Więcej jedzenia dla pozostałych, więcej okazji do walki. Wciąż trzymał ciało szczura, którego zabił. Złapał go za przednie łapy i napiął mięśnie, rozrywając na pół jak kartkę papieru. Krew i wnętrzności plamiły mu dłonie, ale zadowolił się większą przynętą. Dzięki temu, a także jednemu martwemu szczurowi na dwa walczące, mógł zapewnić zajęcie wielu szczurom. Nick wzruszył szerokimi ramionami. Nie był to wielki sukces, tak naprawdę, ale radził sobie całkiem dobrze. Cholernie dobrze. Gdyby tylko się opłaciło. Głośnik dawno zamilkł. Nick zastanawiał się, o czym myśli Pułkownik, patrząc na ekran telewizora. Prawdopodobnie nie były to radosne myśli. Do lochu wpadało więcej szczurów. Wybuchł tuzin wściekłych, piskliwych bójek. Szczury nie zwracały uwagi na Nicka ani na dziewczynę. Głośnik wyemitował dźwięk. Przeklął. To była wieloraka klątwa, łącząca w sobie pochodzenie Nicka Cartera z kundlami i żółwiami gnojowymi. Nick się uśmiechnął. I czekał. Może teraz. Tylko może. Niecałe dwie minuty później drzwi zatrzasnęły się ze złością.
  Gdzieś w cieniu za kolumną trzymającą dziewczynę otworzyły się drzwi. Więcej świateł migotało nad głowami. Pułkownik Chun-Li wszedł w krąg światła i stanął twarzą w twarz z Nickiem Carterem, z rękami na biodrach, lekko zmarszczonym czołem i wysokimi, bladymi brwiami. Towarzyszyło mu czterech chińskich strażników, wszyscy uzbrojeni w pistolety maszynowe M3. Nieśli również sieci i długie tyczki z ostrymi kolcami na końcach. Pułkownik, nie spuszczając Nicka z oczu, wydał rozkaz swoim ludziom. Zaczęli łapać pozostałe szczury w sieci, zabijając te, których nie udało im się złapać. Pułkownik powoli podszedł do Nicka. Nie spojrzał na dziewczynę. Killmaster nie był do końca przygotowany na to, co zobaczył. Nigdy wcześniej nie widział chińskiego albinosa. Pułkownik Chun- Li był średniego wzrostu i szczupłej budowy. Nie miał nakrycia głowy, a jego czaszka była starannie ogolona. Masywna czaszka, duża mózgoczaszka. Jego skóra miała wyblakły kolor khaki. Jego oczy, najbardziej niezwykła cecha u Chińczyka, miały jaskrawo-nordycki błękit. Rzęsy były blade, nieskończenie małe. Obaj mężczyźni wymienili spojrzenia. Nick spiorunował go wyniośle, po czym splunął celowo. "Albinos" - powiedział. "Sam jesteś trochę mutantem, prawda?" Zauważył, że pułkownik nosił swojego Lugera, swoją Wilhelminę, w niezamierzonej pochwie. Nic nadzwyczajnego. Chwaląc się zdobyczami zwycięstwa. Podejdź bliżej, pułkowniku. Proszę! Krok bliżej. Pułkownik Chun-Li zatrzymał się tuż za śmiercionośnym półkolem, które Killmaster wyrył w jego pamięci. Schodząc, pułkownik całkowicie poluzował śrubę pierścieniową i ponownie wsunął ją w ceglaną ścianę. Zaryzykował pozostawienie teleskanera bez nadzoru. Pułkownik zmierzył Nicka wzrokiem od góry do dołu. Mimowolny podziw odbił się na bladożółtych rysach twarzy. "Jesteś niezwykle pomysłowy" - powiedział. "Żeby nastawić szczury przeciwko sobie. Przyznaję, że nigdy nie przyszło mi do głowy, że coś takiego jest możliwe. Szkoda, z twojego punktu widzenia, że to tylko opóźnia sprawę. Wymyślę coś innego dla dziewczyny. Uważaj, dopóki nie zgodzisz się współpracować. Będziesz współpracował, Carter, będziesz. Ujawniłeś swoją fatalną słabość, jak się dowiedziałem.
  Nie mogłeś pozwolić szczurom ją zjeść - nie mogłeś stać i patrzeć, jak ją torturują na śmierć. W końcu dołączysz do mnie w schwytaniu Davida Hawka. "Jak się trzymasz?" - zaśmiał się Nick. "Jesteś szalonym marzycielem, pułkowniku! Twoja czaszka jest pusta. Hawk zjada takich jak ty na śniadanie! Możesz zabić mnie, dziewczynę i wielu innych, ale Hawk w końcu dopadnie ciebie".
  Twoje nazwisko jest w jego małym czarnym notesiku, pułkowniku. Widziałem je. Nick splunął na jeden z wypolerowanych butów pułkownika. Niebieskie oczy pułkownika zabłysły. Jego blada twarz powoli się zarumieniła. Sięgnął po Lugera, ale powstrzymał się. "Kabura była za mała na Lugera. Była przeznaczona na Nambu albo jakiś inny mniejszy pistolet. Kolba Lugera wystawała daleko poza skórę, zachęcając do chwycenia. Pułkownik zrobił kolejny krok naprzód i uderzył pięścią w twarz Nicka Cartera.
  Nick nie przetoczył się, lecz przyjął cios, pragnąc zbliżyć się. Uniósł prawą rękę w potężnym, płynnym zamachu. Pierścień bełtu zatoczył łuk z sykiem i uderzył pułkownika w skroń. Kolana się pod nim ugięły, a on sam zaczął poruszać się idealnie zsynchronizowanym ruchem. Chwycił pułkownika lewą ręką, wciąż spętaną drugim łańcuchem, i zadał potężny cios w gardło wroga przedramieniem i łokciem. Teraz ciało pułkownika go osłaniało. Wyciągnął pistolet z kabury i zaczął strzelać do strażników, zanim ci zdążyli zorientować się, co się dzieje. Udało mu się zabić dwóch z nich, zanim pozostali dwaj zdążyli zniknąć z pola widzenia za żelaznymi drzwiami. Usłyszał, jak się zamykają. Nie tak dobrze, jak się spodziewał! Pułkownik wił się w jego ramionach jak uwięziony wąż. Nick poczuł rozdzierający ból w górnej części prawej nogi, w okolicy pachwiny. Suka ożyła i próbowała go dźgnąć, odpychając go do tyłu z niezręcznej pozycji. Nick przyłożył lufę Lugera do ucha pułkownika i nacisnął spust. Głowa pułkownika została postrzelona.
  Nick upuścił ciało. Krwawił, ale nie było wytrysku krwi do tętnicy. Zostało mu niewiele czasu. Uniósł broń, którą go dźgnięto. Hugo. Swój własny sztylet! Nick obrócił się, oparł stopę o ceglaną kolumnę i włożył w to całą swoją ogromną siłę. Pozostały pierścień ryglujący poruszył się, przesunął, ale nie ustąpił. Cholera! W każdej chwili mogli spojrzeć na ten telewizor i zobaczyć, że pułkownik nie żyje. Na chwilę się poddał i odwrócił do dziewczyny. Klęczała, patrząc na niego z nadzieją i zrozumieniem w oczach. "Tommy gun" - krzyknął Nick. "Pistolet maszynowy - możesz go dosięgnąć? Pchnij go w moją stronę. Szybciej, do cholery!" Jeden z martwych strażników leżał obok księżniczki. Jego karabin maszynowy przesunął się po podłodze obok niej. Spojrzała na Nicka, potem na pistolet maszynowy, ale nie ruszyła się, żeby go podnieść. Killmaster krzyknął na nią. "Obudź się, ty cholerna dziwko! Ruszaj się! Udowodnij, że jesteś coś warta na tym świecie - wsadź tu ten pistolet. Szybko!" - krzyknął, drażniąc ją, próbując ją z tego wyrwać. Musiał mieć ten karabin maszynowy. Próbował ponownie wyrwać zamek. Nadal trzymał. Rozległ się trzask, gdy pchnęła karabin maszynowy po podłodze w jego stronę. Patrzyła teraz na niego, a w jej zielonych oczach znów zabłysła inteligencja. Nick rzucił się po pistolet. "Grzeczna dziewczynka!" Wycelował pistolet maszynowy w cienie kurczowo trzymające się ceglanych łuków i zaczął strzelać. Strzelał tam i z powrotem, w górę i w dół, słysząc brzęk metalu i szkła. Uśmiechnął się ironicznie. To powinno załatwić sprawę z ich kamerą telewizyjną i głośnikiem. Byli w tym momencie tak samo ślepi jak on. Będzie równo po obu stronach. Ponownie oparł stopę o ceglany filar, zaparł się, chwycił łańcuch obiema rękami i pociągnął. Na jego czole nabrzmiały żyły, pękały ogromne ścięgna, a oddech stawał się coraz cięższy.
  Pozostały pierścień zamka wypadł i omal nie upadł. Podniósł M3 i pobiegł do popręgu. Gdy do niego dotarł, usłyszał trzask drzwi wejściowych. Coś odbiło się od kamiennej podłogi. Nick rzucił się na dziewczynę i przykrył ją swoim dużym, nagim ciałem. Widzieli to. Wiedzieli, że pułkownik nie żyje. Więc to były granaty minowe. Granat eksplodował z nieprzyjemnym czerwonym światłem i trzaskiem. Nick poczuł, jak naga dziewczyna drży pod nim. Odłamek granatu ugryzł go w pośladek. Cholera, pomyślał. Wypełnij papiery, Hawk! Pochylił się nad kolumną i strzelił w trzyskrzydłowe drzwi. Mężczyzna krzyknął z bólu. Nick strzelał dalej, aż karabin maszynowy rozżarzył się do czerwoności. Kończąc amunicję, rzucił się po kolejny karabin maszynowy, a następnie oddał ostatnią serię w kierunku drzwi. Uświadomił sobie, że wciąż leży na dziewczynie. Nagle zrobiło się bardzo cicho. Księżniczka pod nim powiedziała: "Wiesz, jesteś bardzo ciężki". "Przepraszam" - zaśmiał się. "Ale ten filar to wszystko, co mamy. Musimy się nim podzielić". "Co teraz?" Spojrzał na nią. Próbowała rozczesać palcami swoje ciemne włosy, wstając z martwych. Miał nadzieję, że to już na zawsze. "Nie wiem, co się teraz dzieje" - powiedział szczerze.
  
  "Nawet nie wiem, gdzie jesteśmy. Myślę, że to jeden ze starych portugalskich lochów gdzieś pod miastem. Musi ich być dziesiątki. Jest szansa, że wszystkie strzały zostały usłyszane - może portugalska policja zacznie nas szukać". To oznaczało dla niego długi pobyt w więzieniu. Hawk w końcu go uwolni, ale to zajmie trochę czasu. I w końcu dorwą dziewczynę. Dziewczyna zrozumiała. "Mam nadzieję, że nie" - powiedziała cicho - "nie po tym wszystkim. Nie zniosłabym powrotu do Portugalii i umieszczenia mnie w szpitalu psychiatrycznym". I tak miało być. Nick, słysząc tę historię od księcia Askari, wiedział, że ma rację.
  
  Gdyby portugalski urzędnik państwowy, Luis da Gama, miał z tym cokolwiek wspólnego, prawdopodobnie wysłaliby ją do szpitala psychiatrycznego. Dziewczyna zaczęła płakać. Objęła Nicka Cartera swoimi brudnymi ramionami i przytuliła się do niego. "Nie pozwól im mnie zabrać, Nick. Proszę, nie". Wskazała na ciało pułkownika Chun Li. "Widziałam, jak go zabiłeś. Zrobiłeś to bez wahania. Możesz zrobić to samo dla mnie. Obiecujesz? Jeśli nie będziemy mogli uciec, jeśli zostaniemy schwytani przez Chińczyków lub Portugalczyków, obiecaj, że mnie zabijesz. Proszę, będzie ci łatwo. Sam nie mam odwagi". Nick poklepał ją po nagim ramieniu. To była jedna z najdziwniejszych obietnic, jakie kiedykolwiek złożył. Nie wiedział, czy chce jej dotrzymać.
  "Jasne" - pocieszył. "Jasne, kochanie. Zabiję cię, jeśli będzie za źle". Cisza zaczynała działać mu na nerwy. Wystrzelił krótką serię w żelazne drzwi, usłyszał świst i rykoszet kul w korytarzu. Potem drzwi były otwarte, a może uchylone. Czy ktoś tam był? Nie wiedział. Mogli tracić cenny czas, kiedy powinni uciekać. Może Chińczycy chwilowo się rozproszyli, gdy zginął pułkownik. Ten człowiek działał z małą, elitarną grupą i będą musieli zwrócić się do wyższych rangą dowódców o nowe rozkazy. Killmaster zdecydował. Zaryzykują i uciekną stąd.
  Zdjął już łańcuchy dziewczyny z drążka. Sprawdził broń. W karabinie maszynowym zostało pół magazynka. Dziewczyna mogła nosić Lugera, sztylet i... Nick oprzytomniał, podbiegł do pułkownika i zdjął mu pas i kaburę. Przymocował ją do nagiej talii. Chciał Lugera ze sobą. Wyciągnął rękę do dziewczyny. "Chodź, kochanie. Uciekniemy stąd. Depressa, jak zawsze mawiasz, Portugalczyk". Zbliżyli się do żelaznych drzwi, gdy na korytarzu rozległa się strzelanina. Nick i dziewczyna zatrzymali się i przywarli do ściany tuż za drzwiami. Potem rozległy się krzyki, wrzaski i wybuchy granatów, a potem zapadła cisza.
  Usłyszeli ostrożne kroki zbliżające się korytarzem do drzwi. Nick przyłożył palec do ust dziewczyny. Skinęła głową, jej zielone oczy szeroko otwarte i przestraszone w brudnej twarzy. Nick wycelował lufę karabinu w drzwi, z ręką na spuście. W korytarzu było wystarczająco jasno, żeby mogli się widzieć. Książę Askari, w białym mozambickim mundurze, podartym, podartym i zakrwawionym, z przekrzywioną peruką, spojrzał na nich bursztynowymi oczami. W uśmiechu ukazał wszystkie ostre zęby. W jednej ręce trzymał karabin, a w drugiej pistolet. Jego plecak był wciąż w połowie pełen granatów.
  Milczeli. Lwie oczy czarnoskórego mężczyzny wędrowały od góry do dołu po ich nagich ciałach, wchłaniając wszystko naraz. Jego wzrok zatrzymał się na dziewczynie. Potem znów uśmiechnął się do Nicka. "Przepraszam za spóźnienie, staruszku, ale trochę mi zajęło wydostanie się z tego palisady. Kilku moich czarnych braci mi pomogło i powiedziało, gdzie to miejsce jest - przyjechałem tak szybko, jak mogłem. Wygląda na to, że ominęła mnie zabawa, westchnienie". Wciąż badał ciało dziewczyny. Odwzajemniła jego spojrzenie bez mrugnięcia okiem. Nick, obserwując, nie dostrzegł w spojrzeniu Księcia niczego podłego. Tylko aprobatę. Książę odwrócił się do Nicka, a jego spiłowane zęby błyszczały wesoło. "Mówię, staruszku, że zawarliście pokój? Jak Adam i Ewa?"
  
  
  Rozdział 12
  
  KILLMASTER leżał na łóżku w hotelu Blue Mandarin, wpatrując się w sufit. Na zewnątrz tajfun Emaly nabierał pary, zamieniając się w pianę po godzinach gróźb. Okazało się, że rzeczywiście czeka ich silny, diabelski wiatr. Nick spojrzał na zegarek. Po południu. Był głodny i przydałby mu się drink, ale był zbyt leniwy, zbyt najedzony, żeby się ruszyć. Wszystko szło dobrze. Wydostanie się z Makau było śmiesznie łatwe, prawie rozczarowujące. Książę ukradł mały samochód, poobijanego Renaulta, i wszyscy trzej wcisnęli się do niego i pomknęli do Pehu Point, dziewczyna miała na sobie zakrwawiony płaszcz księcia . Nick miał na sobie tylko bandaż na biodrze. To była dzika jazda - wiatr miotał małym samochodem jak plewami - ale dotarli do Point i znaleźli kamizelki ratunkowe, gdzie ukryli je między skałami. Fale były wysokie, ale nie za wysokie. Jeszcze nie. Dżonka była tam, gdzie powinna być. Nick, holując dziewczynę - książę chciał, ale nie mógł - wyciągnął z kieszeni kamizelki ratunkowej małą rakietę i posłał ją w powietrze. Czerwona rakieta rozświetliła smagane wiatrem niebo. Pięć minut później dżonka ich zabrała...
  Min, przewoźnik z Tangary, powiedział: "Na Boga, bardzo się martwiliśmy, proszę pana. Nie czekaliśmy jeszcze godziny. Nie wrócicie wkrótce, musimy was zostawić - możemy jeszcze nie wrócić bezpiecznie do domu". Nie wrócili łatwo, ale wrócili źle. O świcie zgubili się gdzieś w dżungli, gdy dżonka podpłynęła w bezpieczne miejsce przed tajfunami. Nick rozmawiał przez telefon z SS, a kilku jego ludzi czekało. Przejście z Błękitnego Mandaryna na Błękitnego Mandaryna było łatwe i bezbolesne, a jeśli oficer dyżurny uważał, że w tej dziko wyglądającej trójce jest coś dziwnego, to powstrzymywał się. Nick i dziewczyna pożyczyli od Tangamy ubrania kulisów; Książę jakimś cudem potrafił wyglądać dostojnie w tym, co zostało z jego skradzionego białego munduru. Nick ziewnął i nasłuchiwał tajfunu pełzającego po budynku. Książę był na korytarzu, w pokoju, prawdopodobnie spał. Dziewczyna poszła do swojego pokoju, sąsiadującego z jego, upadła na łóżko i natychmiast straciła przytomność. Nick przykrył ją i zostawił samą.
  
  Killmasterowi przydałby się sen. Wkrótce wstał i poszedł do łazienki, wrócił, zapalił papierosa i usiadł na łóżku, pogrążony w myślach. Właściwie nie słyszał dźwięku, nieważne jak wyostrzony miał słuch. Raczej dźwięk wdarł się do jego świadomości. Siedział bardzo cicho i próbował go zidentyfikować. Rozumiem. Okno się unosiło. Okno otwierane przez kogoś, kto nie chciał być słyszany. Nick się uśmiechnął... Wzruszył szerokimi ramionami. Prawie to powtórzył. Podszedł do drzwi dziewczyny i zapukał. Cisza. Zapukał ponownie. Brak odpowiedzi. Nick cofnął się i kopnął bosą stopą w chwiejny zamek. Drzwi się otworzyły. Pokój był pusty. Skinął głową. Miał rację. Przeszedł przez pokój, nie myśląc, że wzięła tylko jedną torbę, i wyjrzał przez otwarte okno. Wiatr smagał go po twarzy deszczem. Zamrugał i spojrzał w dół. Schody ewakuacyjne były przesłonięte szarą zasłoną mgły i niesionego przez wiatr deszczu. Nick otworzył okno, westchnął i odwrócił się. Wrócił do głównej sypialni i zapalił kolejnego papierosa.
  KILLMASTER Przez chwilę pozwolił, by jego ciało odczuło stratę, po czym zaśmiał się szorstko i zaczął o tym zapominać. Ironia losu polegała jednak na tym, że ciało księżniczki, opętane przez tak wielu, nie było mu przeznaczone. Puścił ją więc wolno. Odwołał strażników AXE. Wypełniła kontrakt z Hawkiem i jeśli starzec myślał, że znów ją wykorzysta do kolejnej brudnej roboty, musiał się jeszcze raz zastanowić. Nick nie był całkowicie zaskoczony, gdy telefon zadzwonił kilka minut później.
  Wziął go i powiedział: "Witaj, Askey. Gdzie jesteś?". Książę odparł: "Chyba ci tego nie powiem, Nick. Lepiej, żebym tego nie zrobił. Księżniczka Morgan jest ze mną. My... weźmiemy ślub, staruszku. Jak tylko będziemy mogli. Wyjaśniłem jej wszystko, o rebelii i tak dalej, i o tym, że jako obywatelka Portugalii dopuści się zdrady. Nadal chce to zrobić. Ja też". "Dobrze wam obojgu" - powiedział Nick. "Życzę ci powodzenia, Askey". "Nie wyglądasz na bardzo zaskoczonego, staruszku". "Nie jestem ślepy ani głupi, Askey".
  "Wiem, kim ona była" - powiedział Książę. "Zmienię Księżniczkę we wszystko, czego potrzebuję. Po pierwsze, nienawidzi swoich rodaków tak samo jak ja". Nick zawahał się przez chwilę, po czym powiedział: "Zamierzasz ją wykorzystać, Askey? Wiesz..." "Nie, staruszku. To już przeszłość. Zapomniane". "Dobrze" - powiedział cicho Killmaster. "Dobrze, Askey. Myślałem, że tak to postrzegasz. Ale co z tym, hm, towarem? Złożyłem ci coś w rodzaju półobietnicy. Chcesz, żebym wprawił w ruch..." "Nie, kolego. Mam jeszcze jeden kontakt w Singapurze, zatrzymajmy się tam na miesiąc miodowy. Chyba mogę się pozbyć wszystkiego, co uda mi się ukraść". Książę się roześmiał. Nick pomyślał o błyszczących, ostrych zębach i też się roześmiał. Powiedział: "Boże, nie zawsze miałem tyle towaru. Zaczekaj chwilę, Nick. Morgan chce z tobą rozmawiać".
  Podeszła. Znów mówiła jak dama. Może rzeczywiście nią jest, pomyślał Nick, słuchając. Może właśnie wróciła z rynsztoka. Miał nadzieję, że Książę się tym zajmie. "Nigdy cię już nie zobaczę" - powiedziała dziewczyna. "Chcę ci podziękować, Nick, za to, co dla mnie zrobiłeś". "Nic nie zrobiłam". "Ale zrobiłeś - więcej niż myślisz, więcej niż kiedykolwiek pojmiesz. Więc - dziękuję". "Nie" - odparł. "Ale zrób mi przysługę, Książę... Staraj się dbać o czystość tego swojego ślicznego noska, Książę to dobry człowiek". "Wiem o tym. Och, skąd mam wiedzieć!" Potem, z zaraźliwą wesołością w głosie, której nigdy wcześniej nie słyszał, roześmiała się i powiedziała: "Powiedział ci, do czego go zmuszę?" "Co?" "Pozwolę mu ci powiedzieć. Żegnaj, Nick". Książę wrócił. "Każe mi założyć taśmę na zęby" - powiedział z udawanym smutkiem. "To będzie mnie kosztować fortunę, zapewniam cię. Będę musiał podwoić moje operacje". Nick uśmiechnął się do telefonu. "Daj spokój, Askey. Praca w czapce niewiele da". "Do diabła, oni nie dają" - powiedział Książę. "Za pięć tysięcy moich żołnierzy? Daję przykład. Jeśli ja noszę czapkę, to oni noszą czapkę. No to co, staruszku. Żadnych wykrętów, co? Wynocha, jak tylko wiatr ucichnie". "Żadnych wykrętów" - powiedział Nick Carter. "Idź z Bogiem". Rozłączył się. Znów wyciągnął się na łóżku i pomyślał o księżniczce Morgan da Gama. Uwiedzionej przez wuja w wieku trzynastu lat. Nie zgwałconej, ale uwiedzionej. Żucie gumy, a potem jeszcze więcej. Bardzo sekretny romans, najbardziej sekretny. Jak ekscytujące to musiało być dla trzynastolatki. Potem czternastolatki. Potem piętnastolatki. Potem szesnastolatki. Romans trwał trzy długie lata i nikt się o nim nie dowiedział. A jak zdenerwowany musiał być zły wujek, gdy w końcu zaczęła okazywać oznaki obrzydzenia i protestu przeciwko kazirodztwu.
  Nick zmarszczył brwi. Luis da Gama musiał być wyjątkowym sukinsynem. Z czasem zaczął piąć się w górę w kręgach rządowych i dyplomatycznych. Był opiekunem dziewczyny jako jej wujek. Kontrolował jej pieniądze, a także gibkie ciało jej dziecka. A jednak nie mógł zostawić dziewczyny w spokoju. Ponętna młoda dziewczyna była śmiertelną przynętą dla starych i zmęczonych mężczyzn. Z każdym dniem niebezpieczeństwo zdemaskowania rosło. Nick widział, że dylemat wujka był poważny. Zostać złapanym, zdemaskowanym, wystawionym na pręgierz - kazirodczy związek z jego jedyną siostrzenicą przez ponad trzy lata! Oznaczał absolutny koniec wszystkiego - jego majątku, kariery, a nawet samego życia.
  Dziewczyna, już wystarczająco dorosła, by rozumieć, co robi, przyspieszyła. Uciekła z Lizbony. Jej wujek, przerażony, że zacznie mówić, złapał ją i umieścił w sanatorium w Szwajcarii. Tam paplała, majacząc, naćpana pentatolem sodu, a przebiegła, gruba pielęgniarka podsłuchała. Szantaż. Dziewczyna w końcu uciekła z sanatorium - i po prostu żyła dalej. Nie odzywała się. Nie wiedziała nawet o niani, która podsłuchała i już próbowała przekonać jej wujka, żeby się zamknął. Uśmieszek Nicka Cartera był okrutny. Jak ten człowiek pocił się bardziej niż ktokolwiek! Pocił się - i płacił. Kiedy byłaś Lolitą między trzynastym a szesnastym rokiem życia, twoje szanse na normalne życie później były nikłe. Księżniczka trzymała się z dala od Portugalii i stopniowo staczała się w dół. Alkohol, narkotyki, seks - takie rzeczy. Wujek czekał i płacił. Teraz był bardzo wysoko w rządzie, miał wiele do stracenia. W końcu pojawił się Blacker, sprzedając brudne filmy, a Wujek wykorzystał swoją szansę. Gdyby udało mu się jakoś sprowadzić dziewczynę z powrotem do Portugalii, udowodnić, że jest szalona, ukryć ją, być może nikt by nie uwierzył w jej historię. Mogły pojawić się jakieś szepty, ale mógł przeczekać. Rozpoczął swoją kampanię. Zgodził się, że jego siostrzenica szkodzi wizerunkowi Portugalii na świecie. Biedactwo, potrzebowała fachowej opieki. Zaczął współpracować z portugalskim wywiadem, ale zdradził im tylko połowę prawdy. Odciął jej fundusze. Rozpoczęła się kampania wyrafinowanych nękań, mająca na celu odesłanie księżniczki do Portugalii i wysłanie jej do "klasztoru" - tym samym dewaluując każdą historię, którą opowiedziała lub mogłaby opowiedzieć.
  Alkohol, narkotyki i seks najwyraźniej ją złamały. Kto uwierzyłby szalonej dziewczynie? Askey, dzięki swojej przewadze intelektualnej, tropiąc portugalskie służby wywiadowcze, natknął się na prawdę. Postrzegał ją jako broń przeciwko portugalskiemu rządowi, by zmusić go do ustępstw. Ostatecznie broń, której nie miał zamiaru użyć. Zamierzał się z nią ożenić. Nie chciał, żeby była jeszcze bardziej brudna niż była. Nick Carter wstał i zgasił papierosa w popielniczce. Zmarszczył brwi. Miał nieprzyjemne przeczucie, że jego wujek ujdzie mu to na sucho - prawdopodobnie umrze z pełnymi honorami państwowymi i kościelnymi. Szkoda. Pamiętał ostre zęby i to, co Askey kiedyś powiedział: "Przyzwyczaiłem się do zabijania własnego mięsa!".
  Nick pamiętał też Johnny'ego Smarty'ego z nożem do papieru z jadeitową rękojeścią wbitym w serce. Może jego wujek nie był wolny. Może... Ubrał się i wyszedł w tajfun. Sprzedawca i inni w ozdobnym holu patrzyli na niego z przerażeniem. Wielki Amerykanin naprawdę by oszalał, gdyby wyszedł na wiatr. Nie było tak źle, jak się spodziewał, naprawdę. Trzeba było uważać na latające przedmioty, takie jak szyldy sklepowe, kosze na śmieci i drewno, ale jeśli trzymał się nisko i trzymał blisko budynków, nie został zdmuchnięty. Ale deszcz był czymś wyjątkowym, szarą falą przetaczającą się przez wąskie uliczki. Przemoczył się w minutę. To była ciepła woda i poczuł, jak zmywa z siebie więcej makauskiego szlamu. Jakimś cudem - ot tak - znów znalazł się w dzielnicy Wan Chai. Niedaleko baru Rat Fink. To mogło być schronienie, w tym miejscu. Rozmawiał o tym, kiedy miał nową dziewczynę. Wiatr mocno ją przewrócił, zostawiając rozciągniętą na rynnach. Nick pospieszył, by ją podnieść, zwracając uwagę na jej piękne, długie nogi, pełny biust, piękną cerę i raczej skromny wygląd. Tak skromny, jak tylko może być dziewczyna w nieładzie. Miała na sobie dość krótką spódniczkę, choć nie mini, i nie miała płaszcza. Nick pomógł zdenerwowanej dziewczynie wstać. Ulica była pusta, ale nie dla nich.
  Uśmiechnął się do niej. Odwzajemniła uśmiech, a jej niepewny uśmiech nabrał ciepła, gdy go obserwowała. Stali w wyjącym wietrze i ulewnym deszczu. "Rozumiem" - powiedział Nick Carter - "to twój pierwszy tajfun?". Chwyciła się za rozwiane włosy. "T-tak. W Fort Wayne takich nie mamy. Jesteś Amerykanką?". Nick lekko się skłonił i obdarzył ją uśmiechem, który Hawk często opisywał jako "jakby masło nie rozpływało się w ustach". "Czy mogę ci w czymś pomóc?". Przytuliła się do jego piersi. Wiatr owiał jej mokrą spódnicę, jej piękne, bardzo piękne, doskonałe nogi. "Zgubiłam się" - wyjaśniła - "chciałam wyjść, zostawić inne dziewczyny, ale zawsze marzyłam o tajfunie". "Ty" - powiedział Nick - "jesteś romantyczką po mojemu. Może razem przeżyjemy tajfun. Po drinku, oczywiście, i okazji, żeby się przedstawić i odświeżyć". Miała duże, szare oczy. Nos miała zadarty, włosy krótkie i złociste. Uśmiechnęła się. "Chyba by mi się spodobało. Dokąd idziemy?" Nick wskazał na ulicę, na bar Rat Fink.
  Znów pomyślał o księciu, bardzo krótko, a potem o niej. "Znam to miejsce" - powiedział. Dwie godziny i kilka drinków później Nick założył się, że połączenie się zakończy. Przegrał. Hawk odpowiedział niemal natychmiast. "Port został przekierowany. Świetnie panu poszło". "Tak" - zgodził się Nick. "Zrobiłem to. Kolejne nazwisko skreślone w małym czarnym notesie, co?" "Nie na otwartej linii" - powiedział Hawk. "Gdzie pan jest? Jeśli mógłby pan wrócić, byłbym wdzięczny. Jest mały problem i..." "Tu też jest mały problem" - powiedział Nick. "Nazywa się Henna Dawson i jest nauczycielką z Fort Wayne w Indianie. Uczy w szkole podstawowej. Uczę się. Czy pan wie, panie, że stare metody dawno odeszły w zapomnienie? Widzę, że Spot - jesteś Spot - Spot - dobry pies - wszystko to już przeszłość.
  Krótka cisza. Kable szumiały przez wiele kilometrów. Hawk powiedział: "Dobrze. Chyba będziesz musiał to z siebie wyrzucić, zanim znowu będziesz mógł cokolwiek zrobić. Ale gdzie teraz jesteś - na wypadek, gdybym cię pilnie potrzebował?" "Uwierzysz?" - zapytał Nick Carter ze znużeniem. "Rat Fink Bar.
  Hawk: "Wierzę". - Dobrze, proszę pana. I jest tajfun. Mogę utknąć na dwa, trzy dni. Do widzenia, proszę pana. "Ale, Nick! Czekaj. Ja..." ...Nie dzwoń do mnie, powiedział stanowczo Killmaster. - Ja zadzwonię do ciebie.
  
  
  KONIEC
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Operacja Moon Rocket
  
  Nick Carter
  
  Operacja Moon Rocket.
  
  
  Przetłumaczone przez Lwa Szkłowskiego
  
  
  Rozdział 1
  
  O godzinie 6:10 rano 16 maja rozpoczęło się ostateczne odliczanie.
  
  Kontrolerzy misji siedzieli w napięciu przy konsolach sterowania w Houston w Teksasie i na Cape Kennedy na Florydzie. Flota statków śledzących, sieć anten radiowych dalekiego kosmosu i kilka unoszących się w powietrzu satelitów komunikacyjnych otaczały Ziemię. Relacja telewizyjna na całym świecie rozpoczęła się o 7:00 czasu wschodniego, a ci, którzy wstali wcześnie, aby być świadkami wydarzenia, usłyszeli, jak dyrektor lotu w Centrum Kontroli Misji w Houston ogłasza: "Wszyscy na zielono i start!".
  
  Osiem miesięcy wcześniej statek kosmiczny Apollo zakończył testy orbitalne. Sześć miesięcy wcześniej lądownik księżycowy zakończył testy kosmiczne. Dwa miesiące później potężna rakieta Saturn V odbyła swój debiutancki lot bezzałogowy. Teraz trzy sekcje lądownika księżycowego zostały połączone i gotowe na pierwszą orbitę załogową - ostateczny test przed faktyczną misją na Księżyc.
  
  Trzej astronauci rozpoczęli dzień od szybkich badań lekarskich, po których zjedli typowe śniadanie składające się ze steku i jajek. Następnie przejechali jeepem przez ponury cypel z piaskiem i zaroślami zwany Merritt Island, mijając relikty wcześniejszej ery kosmicznej - platformy startowe Mercury i Gemini - i gaj pomarańczowy, który jakimś cudem przetrwał. 39, ogromna betonowa platforma wielkości połowy boiska futbolowego.
  
  Pilotem prowadzącym zbliżającego się lotu był podpułkownik Norwood "Woody" Liscomb, siwowłosy, małomówny mężczyzna po czterdziestce, trzeźwy i poważny weteran programów Mercury i Gemini. Zerknął kątem oka na mgłę unoszącą się nad platformą startową, gdy trzej mężczyźni szli z jeepa do sali przygotowawczej. "Doskonale" - powiedział swoim powolnym, teksańskim akcentem. "To ochroni nasze oczy przed promieniami słonecznymi podczas startu".
  
  Jego koledzy skinęli głowami. Podpułkownik Ted Green, również weteran Gemini, wyciągnął kolorową czerwoną bandanę i otarł czoło. "To muszą być lata 90." - powiedział. "Jeśli zrobi się jeszcze goręcej, mogą nas po prostu olać oliwą z oliwek".
  
  Dowódca Marynarki Wojennej Doug Albers zaśmiał się nerwowo. Chłopięco poważny, w wieku trzydziestu dwóch lat, był najmłodszym członkiem załogi, jedynym, który jeszcze nie był w kosmosie.
  
  W sali przygotowawczej astronauci wysłuchali ostatniej odprawy przed misją, a następnie założyli skafandry kosmiczne.
  
  Na miejscu startu załoga platformy rozpoczęła tankowanie rakiety Saturn V. Z powodu wysokich temperatur paliwo i utleniacze musiały zostać schłodzone do temperatur niższych niż normalnie, przez co operacja zakończyła się z dwunastominutowym opóźnieniem.
  
  Nad nimi, na szczycie pięćdziesięciopięciopiętrowej windy suwnicowej, pięcioosobowa ekipa techników z Connelly Aviation właśnie zakończyła ostateczny odbiór trzydziestotonowy kapsuły Apollo. Connelly z siedzibą w Sacramento było głównym wykonawcą NASA w tym projekcie o wartości 23 miliardów dolarów, a aż osiem procent personelu portu księżycowego Kennedy było pracownikami kalifornijskiej firmy lotniczo-kosmicznej.
  
  Szef Portalu, Pat Hammer, rosły mężczyzna o kwadratowej twarzy w białym kombinezonie, białej czapce baseballowej i bezramkowych, sześciokątnych polaroidach, zatrzymał się, przechodząc wraz ze swoją ekipą przez pomost oddzielający kapsułę Apollo od wieży serwisowej. "Proszę, chłopaki!", zawołał. "Rozejrzę się po raz ostatni".
  
  Jeden z członków załogi odwrócił się i pokręcił głową. "Byłem z tobą na pięćdziesięciu startach, Pat" - krzyknął - "ale nigdy wcześniej nie widziałem cię zdenerwowanego".
  
  "Nie można być zbyt ostrożnym" - powiedział Hammer, wsiadając z powrotem do kapsuły.
  
  Rozejrzał się po kabinie, lawirując w labiryncie instrumentów, pokręteł, przełączników, świateł i przełączników. Następnie, widząc, czego chce, szybko przesunął się w prawo, opadł na czworaki i wślizgnął się pod kanapy astronautów w kierunku wiązek kabli biegnących pod drzwiami do magazynu.
  
  Zdjął polaroidy, wyciągnął skórzane etui z kieszeni biodrowej, otworzył je i założył proste okulary bez oprawek. Z tylnej kieszeni wyciągnął azbestowe rękawice i położył je na głowie. Z drugiego i trzeciego palca prawej rękawicy wyjął obcinaczki do drutu i pilnik.
  
  Oddychał ciężko, a po czole zaczęły mu spływać kropelki potu. Założył rękawice, starannie wybrał drut i zaczął go częściowo przecinać. Następnie odłożył obcinaki i zaczął zdejmować grubą teflonową izolację, aż odsłonił ponad cal lśniących miedzianych włókien. Przeciął jedno z pasm i oderwał je, odginając na trzy cale od lutu rurki ECS...
  
  Astronauci poruszali się po betonowej platformie Kompleksu 39 w swoich ciężkich skafandrach księżycowych. Zatrzymali się, by uścisnąć dłoń kilku członkom załogi, a pułkownik Liscomb uśmiechnął się, gdy jeden z nich podał mu metrowej długości atrapę kuchennej zapałki. "Kiedy będziesz gotowy, pułkowniku" - powiedział technik - "po prostu zapal ją na...
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  chropowatej powierzchni. Nasze rakiety zrobią resztę.
  
  Liscomb i pozostali astronauci skinęli głowami, uśmiechając się przez szyby, po czym ruszyli w stronę windy portalowej i szybko wjechali do wysterylizowanego "białego pomieszczenia" na poziomie statku kosmicznego.
  
  Wewnątrz kapsuły Pat Hammer właśnie kończył szlifować lutowane złącze rurek sterujących środowiskiem. Szybko zebrał narzędzia i rękawice i wyczołgał się spod kanap. Przez otwarty właz obserwował, jak astronauci wyłaniają się z "białego pokoju" i przechodzą przez sześciometrowy pomost do stalowego kadłuba kapsuły.
  
  Hammer podniósł się na nogi, szybko wpychając rękawiczki do tylnej kieszeni. Wychodząc z luku, zmusił się do uśmiechu. "W porządku, chłopaki" - zawołał. "Miłej podróży".
  
  Pułkownik Liscomb nagle się zatrzymał i odwrócił do niego twarzą. Hammer drgnął, unikając niewidzialnego ciosu. Ale kosmonauta uśmiechnął się, podając mu ogromną zapałkę. Jego usta poruszyły się za szybą, mówiąc: "Proszę, Pat, następnym razem, gdy będziesz chciał rozpalić ogień".
  
  Hammer stał tam z zapałką w lewej ręce, a uśmiech nie znikał mu z twarzy, gdy trzej astronauci uścisnęli mu dłoń i weszli przez właz.
  
  Podłączyli swoje srebrne, nylonowe skafandry do systemu kontroli środowiska i położyli się na kanapach, czekając na zwiększenie ciśnienia. Pilot Liscomb siedział po lewej stronie, pod konsolą sterowania lotem. Green, wyznaczony na nawigatora, siedział pośrodku, a Albers po prawej, gdzie znajdował się sprzęt łączności.
  
  O 7:50 rano zakończono proces zwiększania ciśnienia. Szczelne, podwójne pokrywy luków zostały zamknięte, a atmosfera wewnątrz statku kosmicznego została wypełniona tlenem i wzrosła do szesnastu funtów na cal kwadratowy.
  
  Teraz rozpoczynał się znany rytuał - niekończący się, szczegółowy trening zaprojektowany na ponad pięć godzin.
  
  Po czterech i pół sekundzie odliczanie zostało dwukrotnie zatrzymane, za każdym razem z powodu drobnych "usterek". Następnie, po minus czternastu minutach, procedura została ponownie przerwana - tym razem z powodu zakłóceń w kanałach komunikacyjnych między statkiem kosmicznym a technikami w centrum operacyjnym. Po ustąpieniu zakłóceń, scenariusz odliczania został wznowiony. Kolejne kroki wymagały przełączenia urządzeń elektrycznych i sprawdzenia glikolu, czynnika chłodzącego używanego w systemie kontroli środowiska statku kosmicznego.
  
  Komandor Albers włączył przełącznik oznaczony jako 11-CT. Impulsy z przełącznika przeszły przez przewód, zamykając sekcję, z której zdjęto izolację teflonową. Dwa kroki później pułkownik Liscomb przekręcił zawór, który przepuszczał łatwopalny glikol etylenowy przez cofający się przewód - i przez starannie gwintowane złącze lutowane. Moment, w którym pierwsza kropla glikolu spadła na goły, przegrzany przewód, oznaczał moment, w którym mgła wieczności rozwarła się dla trzech mężczyzn na pokładzie Apollo AS-906.
  
  O godzinie 12:01:04 czasu wschodniego technicy obserwujący ekran telewizora na wyrzutni 39 zobaczyli płomienie wybuchające wokół kanapy komandora Albersa po prawej burcie kokpitu.
  
  O godzinie 12:01:14 z wnętrza kapsuły dobiegł krzyk: "Pożar w statku kosmicznym!"
  
  O 12:01:20 widzowie telewizji zobaczyli pułkownika Liscomba z trudem uwalniającego się z pasa bezpieczeństwa. Odwrócił się do przodu z kanapy i spojrzał w prawo. Głos, prawdopodobnie jego, krzyknął: "Rura jest przecięta... Glikol wycieka..." (Reszta jest niewyraźna).
  
  O 12:01:28 puls telemetryczny komandora porucznika Albersa gwałtownie wzrósł. Widać było, jak stoi w płomieniach. Głos, który prawdopodobnie należał do niego, krzyknął: "Wyciągnijcie nas stąd... płoniemy...".
  
  O 12:01:29 uniosła się ściana ognia, przesłaniając widok. Monitory telewizyjne zgasły. Ciśnienie w kabinie i temperatura gwałtownie wzrosły. Nie otrzymano żadnych innych spójnych komunikatów, słychać było jedynie krzyki bólu.
  
  O 12:01:32 ciśnienie w kabinie osiągnęło 29 funtów na cal kwadratowy. Statek kosmiczny został zniszczony przez to ciśnienie. Technicy stojący przy oknie zobaczyli oślepiający błysk. Z kapsuły zaczął wydobywać się gęsty dym. Członkowie załogi portalu pędzili po pomoście prowadzącym do statku, desperacko próbując otworzyć pokrywę luku. Zostali odepchnięci przez intensywne ciepło i dym.
  
  Wewnątrz kapsuły zerwał się potężny wiatr. Rozgrzane do białości powietrze przedarło się przez szczelinę, otaczając kosmonautów kokonem jasnego ognia, marszcząc ich niczym owady w upale przekraczającym dwa tysiące stopni...
  
  * * *
  
  Głos w zaciemnionym pomieszczeniu powiedział: "Szybka reakcja szefa portalu zapobiegła jeszcze większej tragedii".
  
  Na ekranie pojawił się obraz i Hammer zdał sobie sprawę, że patrzy na swoją twarz. "To Patrick J. Hammer" - kontynuował prezenter - "technik w Connelly Aviation, czterdziestoośmioletni, ojciec trójki dzieci". Podczas gdy inni stali jak sparaliżowani strachem, on miał odwagę nacisnąć przycisk sterujący.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  ...to spowodowało uruchomienie systemu ewakuacji..."
  
  "Patrz! Patrz! To Tatuś!" - rozległy się niewinne, cienkie głosy w ciemności za nim. Hammer skrzywił się. Odruchowo rozejrzał się po pokoju, sprawdzając dwuskrzydłowe drzwi i zaciągnięte zasłony. Usłyszał, jak żona mówi: "Cicho, dzieci. Posłuchajmy..."
  
  Komentator wskazał teraz na schemat statku kosmicznego Apollo-Saturn 5. "System ewakuacyjny został zaprojektowany tak, aby w razie awarii podczas startu kapsuła mogła wyskoczyć ze spadochronu i wylądować poza platformą startową. Z wyjątkiem astronautów, szybkie myślenie Hammera zapobiegło rozprzestrzenieniu się pożaru w kapsule na trzeci stopień rakiety poniżej modułu księżycowego. Gdyby się rozprzestrzenił, potężny pożar, który wybuchł, gdyby spalił osiem i pół miliona galonów rafinowanej nafty i ciekłego tlenu, zniszczyłby całe Centrum Kosmiczne im. Kennedy'ego, a także okoliczne tereny Port Canaveral, Cocoa Beach i Rockledge..."
  
  "Mamo, jestem zmęczony. Chodźmy spać". To był Timmy, jego najmłodszy syn, który w tę sobotę skończył cztery lata.
  
  Hammer pochylił się do przodu, wpatrując się w telewizor w zagraconym salonie swojego bungalowu w Cocoa Beach. Jego okulary bez oprawek lśniły. Na czole perlił mu się pot. Jego oczy rozpaczliwie wpatrywały się w twarz komentatora, ale to był pułkownik Liscomb, który uśmiechnął się do niego i podał mu zapałkę...
  
  Pomieszczenie wypełnił cuchnący zapach rozgrzanego żelaza i farby. Ściany opadały ku niemu niczym ogromny pęcherz. Ogromna fala ognia rozprzestrzeniła się obok niego, a twarz Liscomba rozpłynęła się na jego oczach, pozostawiając jedynie zwęglone, przypieczone, pokryte pęcherzami ciało, oczy pękające w zwapniałej czaszce, zapach palonych kości...
  
  "Pat, co się stało?"
  
  Jego żona pochyliła się nad nim, z bladą i ściągniętą twarzą. Musiał krzyczeć. Pokręcił głową. "Nic" - powiedział. Nie wiedziała. Nigdy nie mógł jej powiedzieć.
  
  Nagle zadzwonił telefon. Podskoczył. Czekał na to całą noc. "Zrozumiem" - powiedział. Komentator dodał: "Dziewięć godzin po tragicznym wydarzeniu śledczy wciąż przeszukują zwęglone szczątki..."
  
  To był szef Hammera, Pete Rand, główny pilot zespołu. "Lepiej wejdź, Pat" - powiedział. W jego głosie słychać było rozbawienie. "Mam kilka pytań..."
  
  Hammer skinął głową i zamknął oczy. To była tylko kwestia czasu. Pułkownik Liscomb krzyknął: "Rura jest przecięta". Przecięta, nie złamana, i Hammer wiedział dlaczego. Widział pudełko z okularami przeciwsłonecznymi Polaroid, obok lutu i wiórów teflonowych.
  
  Był dobrym Amerykaninem, lojalnym pracownikiem Connelly Aviation przez piętnaście lat. Ciężko pracował, piął się po szczeblach kariery i był dumny ze swojej pracy. Ubóstwiał astronautów, którzy dzięki jego kreatywności wystrzelili w kosmos. A potem - ponieważ kochał swoją rodzinę - dołączył do społeczności osób bezbronnych i niedostatecznie wspieranych.
  
  "W porządku" - powiedział cicho Hammer, zakrywając ustnik dłonią. "Chcę o tym porozmawiać. Ale potrzebuję pomocy. Potrzebuję ochrony policyjnej".
  
  Głos po drugiej stronie brzmiał zaskoczony. "Dobrze, Pat, oczywiście. Da się to załatwić".
  
  "Chcę, żeby chronili moją żonę i dzieci" - powiedział Hammer. "Nie wyjdę z domu, dopóki nie przyjadą".
  
  Rozłączył się i wstał, drżąc ręką. Nagły strach ścisnął mu żołądek. Złożył obietnicę - ale nie było innego wyjścia. Zerknął na żonę. Timmy zasnął jej na kolanach. Widział potargane blond włosy chłopca, uwięzione między kanapą a jej łokciem. "Chcą, żebym poszedł do pracy" - powiedział niejasno. "Muszę iść".
  
  Dzwonek do drzwi zadzwonił cicho. "O tej porze?" zapytała. "Kto to może być?"
  
  "Poprosiłem policję, żeby weszła."
  
  "Policja?"
  
  Dziwne, jak strach sprawił, że czas wydawał się bezwartościowy. Niecałą minutę temu czuł się, jakby rozmawiał przez telefon. Podszedł do okna i ostrożnie rozsunął rolety. Ciemny sedan stojący przy krawężniku miał na dachu lampę sufitową i antenę z boku. Na ganku stało trzech mężczyzn w mundurach z bronią w kaburach u bioder. Otworzył drzwi.
  
  Pierwszy był wysoki, opalony, z marchewkowo-blond włosami zaczesanymi do tyłu i serdecznym uśmiechem. Miał na sobie niebieską koszulę, muszkę i bryczesy, a pod pachą trzymał biały kask. "Halo" - wycedził. "Nazywasz się Hammer?". Hammer zerknął na mundur. Nie rozpoznał go. "Jesteśmy funkcjonariuszami okręgowymi" - wyjaśnił rudzielec. "NASA do nas zadzwoniła..."
  
  "Okej, okej." Hammer odsunął się, żeby ich wpuścić.
  
  Mężczyzna tuż za rudowłosą był niski, chudy, ciemnoskóry i miał śmiertelnie szare oczy. Głęboka blizna okalała jego szyję. Prawą rękę owinął ręcznikiem. Hammer spojrzał na niego z nagłym przerażeniem. Wtedy zobaczył pięciogalonową beczkę benzyny trzymaną przez trzeciego funkcjonariusza. Jego wzrok powędrował w stronę twarzy mężczyzny. Otworzył usta. W tym momencie wiedział, że umiera. Pod białym kaskiem rysy jego twarzy były płaskie, z wydatnymi kośćmi policzkowymi i skośnymi oczami.
  
  Strzykawka w dłoni rudowłosej
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Wypluł długą igłę z cichym jękiem uchodzącego powietrza. Hammer stęknął z bólu i zaskoczenia. Lewą ręką sięgnął po ramię, drapiąc palcami ostry ból, który dręczył jego udręczane mięśnie. Potem powoli upadł do przodu.
  
  Żona krzyknęła, próbując wstać z kanapy. Mężczyzna z blizną na szyi kroczył przez pokój niczym wilk, z wilgotnymi, lśniącymi ustami. Z ręcznika wystawała odrażająca brzytwa. Gdy ostrze błysnęło, rzuciła się na dzieci. Krew trysnęła z okropnej, czerwonej rany, którą zrobił jej w gardle, tłumiąc jej krzyk. Dzieci nie były w pełni rozbudzone. Miały otwarte oczy, ale wciąż zamglone snem. Umierały szybko, cicho, bez walki.
  
  Trzeci mężczyzna poszedł prosto do kuchni. Otworzył piekarnik, odkręcił gaz i zszedł po schodach do schronu przeciwburzowego. Kiedy wrócił, beczka z benzyną była pusta.
  
  Red wyjął igłę z dłoni Hammera i wepchnął ją do kieszeni. Teraz zaciągnął go na kanapę, zanurzył bezwładny palec wskazujący prawej dłoni Hammera w kałuży krwi, która szybko się pod nim utworzyła, i przesunął palcem po białej ścianie bungalowu.
  
  Co kilka liter zatrzymywał się, by zanurzyć palec w świeżej krwi. Kiedy skończył czytać, dwaj pozostali mężczyźni spojrzeli na niego i skinęli głowami. Ten z blizną na szyi przycisnął rękojeść zakrwawionej brzytwy do prawej ręki Hammera i wszyscy trzej pomogli mu zanieść go do kuchni. Wsadzili jego głowę do otwartego pieca, rozejrzeli się po raz ostatni, a następnie wyszli frontowymi drzwiami, ostatni mężczyzna zatrzasnął zasuwkę i zamknął dom od środka.
  
  Cała operacja zajęła mniej niż trzy minuty.
  Rozdział 2
  
  Nicholas J. Huntington Carter, N3 dla AXE, oparł się na łokciu i spojrzał na piękną, muśniętą słońcem rudowłosą kobietę leżącą obok niego na piasku.
  
  Jej skóra miała kolor tytoniu, a na sobie jasnożółte bikini. Jej szminka była różowa. Miała długie, smukłe nogi, krągłe, jędrne biodra, zaokrąglony dekolt w serek w bikini wystawał ku niemu, a jej dumne piersi w ciasnych miseczkach wyglądały jak dwie kolejne pary oczu.
  
  Miała na imię Cynthia i pochodziła z Florydy, była dziewczyną ze wszystkich opowieści podróżniczych. Nick nazywał ją Cindy, a ona znała Nicka jako "Sama Harmona", prawnika admiralicji z Chevy Chase w stanie Maryland. Za każdym razem, gdy "Sam" był na wakacjach w Miami Beach, zawsze się spotykali.
  
  Kropelka potu od gorącego słońca uformowała się pod jej zamkniętymi oczami i na skroniach. Czuła, że ją obserwuje, i jej mokre rzęsy rozchyliły się; żółtobrązowe oczy, duże i odległe, patrzyły na niego z nieobecną ciekawością.
  
  "Co powiesz na to, żebyśmy uniknęli tego wulgarnego pokazu półsurowego mięsa?" uśmiechnął się, odsłaniając białe zęby.
  
  "O czym myślisz?" zapytała, a w kącikach jej ust pojawił się delikatny uśmiech.
  
  "My dwaj, sami, w pokoju dwanaście osiem."
  
  W jej oczach narastało podniecenie. "Innym razem?" - mruknęła. Jej wzrok przesunął się ciepło po jego brązowym, muskularnym ciele. "Dobra, tak, to dobry pomysł..."
  
  Nagle padł na nich cień. Usłyszeli głos: "Panie Harmon?"
  
  Nick przewrócił się na plecy. Czarny mężczyzna z zakładu pogrzebowego pochylił się nad nim, zasłaniając część nieba. "Proszę pana o telefon. Niebieskie wejście, numer sześć".
  
  Nick skinął głową, a bosman wyszedł, powoli i ostrożnie stąpając po piasku, by zachować blask swoich czarnych oksfordów, które wyglądały jak mroczny znak śmierci pośród feerii barw na plaży. Nick wstał. "Zaraz wracam" - powiedział, ale mu nie uwierzył.
  
  "Sam Harmon" nie miał przyjaciół, rodziny, własnego życia. Tylko jedna osoba wiedziała o jego istnieniu, wiedziała, że jest w Miami Beach w tym momencie, w tym konkretnym hotelu, w drugim tygodniu swoich pierwszych wakacji od ponad dwóch lat. Twardy starzec z Waszyngtonu.
  
  Nick szedł przez piasek do wejścia do hotelu Surfway. Był rosłym mężczyzną o szczupłych biodrach i szerokich ramionach, o spokojnych oczach sportowca, który poświęcił życie wyzwaniom. Kobiece oczy spoglądały zza jego okularów przeciwsłonecznych, oceniając go. Gęste, lekko niesforne ciemne włosy. Niemal idealny profil. Zmarszczki od śmiechu w kącikach oczu i ust. Kobiece oczy cieszyły się z tego, co widziały, i podążały za nim, otwarcie zaciekawione. To żylaste, zwężające się ku górze ciało kryło w sobie obietnicę ekscytacji i niebezpieczeństwa.
  
  "Sam Harmon" znikał z pamięci Nicka z każdym krokiem. Osiem dni miłości, śmiechu i lenistwa znikało krok po kroku, a kiedy dotarł do chłodnego, ciemnego wnętrza hotelu, był już sobą - agentem specjalnym Nickiem Carterem, szefem operacyjnym AXE, ściśle tajnej amerykańskiej agencji kontrwywiadowczej.
  
  Na lewo od niebieskiego wejścia znajdowało się dziesięć telefonów, zamontowanych na ścianie, między którymi znajdowały się dźwiękoszczelne ścianki działowe. Nick podszedł do numeru szóstego i podniósł słuchawkę. "Harmon tutaj".
  
  Cześć, chłopcze, wpadłem tu przypadkiem. Pomyślałem, że sprawdzę, jak się masz.
  
  Ciemne oko Nicka
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Brwi uniosły się. Hawk - na linii otwartej. Niespodzianka numer jeden. Tu na Florydzie. Niespodzianka numer dwa. "Wszystko w porządku, proszę pana. Pierwsze wakacje od dawna" - dodał znacząco.
  
  "Doskonale, doskonale". Szef AXE powiedział to z nietypowym dla siebie entuzjazmem. "Masz czas na kolację?" Nick zerknął na zegarek. 16:00? Ten krzepki starzec zdawał się czytać w jego myślach. "Zanim dotrzesz do Palm Beach, będzie pora kolacji" - dodał. "Bali Hai, Worth Avenue. Kuchnia jest polinezyjsko-chińska, a maître d'hôtel jest Don Lee. Powiedz mu tylko, że idziesz na kolację z panem Birdem. Fiveish jest w porządku. Znajdziemy czas na drinka".
  
  Niespodzianka numer trzy. Hawk był typem, który uwielbiał steki i ziemniaki. Nie znosił kuchni bliskowschodniej. "Dobrze" - powiedział Nick. "Ale potrzebuję chwili, żeby się ogarnąć. Twój telefon był dość... nieoczekiwany".
  
  "Młoda dama została już powiadomiona". Głos Hawka nagle stał się ostry i rzeczowy. "Powiedziano jej, że niespodziewanie wezwano cię w interesach. Twoja walizka jest spakowana, a ubrania służbowe leżą na przednim siedzeniu samochodu. Już się wymeldowałeś w recepcji".
  
  Nick był wściekły na tę arbitralność. "Zostawiłem papierosy i okulary przeciwsłoneczne na plaży" - warknął. "Nie masz nic przeciwko, żebym je wziął?"
  
  Znajdziesz je w schowku. Zakładam, że nie czytałeś gazet?
  
  "Nie". Nick nie protestował. Jego pomysł na wakacje polegał na odtruciu się z toksyn codziennego życia. Do toksyn tych zaliczały się gazety, radio, telewizja - wszystko, co przekazywało wiadomości ze świata zewnętrznego.
  
  "W takim razie radzę ci włączyć radio w samochodzie" - powiedział Hawk, a N3 wyczuł w jego głosie, że dzieje się coś poważnego.
  
  * * *
  
  Przerzucił bieg w Lamborghini 350 GT. W kierunku Miami panował spory ruch, a on miał prawie całą połowę autostrady US 1 dla siebie. Pędził na północ przez Surfside, Hollywood i Boca Raton, mijając niekończący się ciąg moteli, stacji benzynowych i stoisk z sokami owocowymi.
  
  W radiu nie było nic więcej. Było tak, jakby wojna została wypowiedziana, jakby prezydent umarł. Wszystkie regularne programy zostały anulowane, ponieważ kraj oddawał hołd poległym astronautom.
  
  Nick skręcił na Kennedy Causeway w West Palm Beach, skręcił w lewo na Ocean Boulevard i skierował się na północ w stronę Worth Avenue, głównej ulicy, którą lokalni obserwatorzy nazywają "najlepszym miejscem spotkań".
  
  Nie mógł tego pojąć. Dlaczego szef AXE wybrał Palm Beach na spotkanie? I dlaczego Bali Hai? Nick przyjrzał się wszystkiemu, co wiedział o tym miejscu. Podobno to najbardziej ekskluzywna restauracja w Stanach Zjednoczonych. Jeśli twojego nazwiska nie było w rejestrze towarzyskim, nie byłeś bajecznie bogaty, nie byłeś zagranicznym dygnitarzem, senatorem ani wysoko postawionym urzędnikiem Departamentu Stanu, mogłeś o tym zapomnieć. Nie dostałbyś się do środka.
  
  Nick skręcił w prawo w ulicę drogich marzeń, mijając lokalne oddziały Carder's i Van Cleef & Arpels z ich małymi gablotami z kamieniami wielkości diamentu Koh-i-Noor. Hotel Bali Hai, położony między eleganckim, starym Colony Hotel a nabrzeżem, był pomalowany jak skórka ananasa.
  
  Obsługa odjechała samochodem, a maître d'hôtel skłonił się uniżenie na wzmiankę o "panie Bird". "Ach tak, panie Harmon, spodziewaliśmy się pana" - mruknął. "Proszę za mną".
  
  Poprowadzono go przez ławę w panterkę do stołu, przy którym siedział gruby, wiejski staruszek o matowych oczach. Hawk wstał, gdy Nick podszedł i podał mu rękę. "Mój chłopcze, cieszę się, że ci się udało". Wydawał się nieco chwiejny. "Siadaj, siadaj". Kapitan wysunął stolik i Nick zrobił to samo. "Martini z wódką?" - zapytał Hawk. "Nasz przyjaciel Don Lee stara się jak może". Poklepał maître d'hôtel po dłoni.
  
  Lee rozpromienił się. "Zawsze miło pana obsługiwać, panie Bird". Był młodym Chińczykiem z Hawajów z dołeczkami w policzkach, ubranym w smoking z jasną szarfą na szyi. Zaśmiał się i dodał: "Ale w zeszłym tygodniu generał Sweet oskarżył mnie o bycie agentem przemysłu wermutowego".
  
  Hawk zaśmiał się cicho. "Dick zawsze był nudziarzem".
  
  "Poproszę whisky" - powiedział Nick. "Z lodem". Rozejrzał się po restauracji. Była wyłożona bambusowymi panelami aż do poziomu stołów, lustrzanymi ścianami i kutymi ananasami na każdym stole. Na jednym końcu znajdował się bar w kształcie podkowy, a za nim, przeszklona dyskoteka - obecnie miejsce, w którym mieściła się "Złota Młodzież" apartamentu Rolls-Royce"a. Olśniewająco wysadzane klejnotami kobiety i mężczyźni o gładkich, pulchnych twarzach siedzieli tu i ówdzie przy stołach, dłubiąc w półmroku.
  
  Kelner podszedł z drinkami. Miał na sobie kolorową koszulę aloha i czarne spodnie. Jego płaskie, orientalne rysy twarzy były bez wyrazu, gdy Hawk wypijał martini, które właśnie przed nim postawiono. "Domyślam się, że słyszałeś wieści" - powiedział Hawk, obserwując, jak płyn znika na wilgotnym obrusie. "Narodowa tragedia o najpoważniejszych rozmiarach" - dodał, wyciągając wykałaczkę z oliwki, która wylała się z drinka, i bezmyślnie wbijając ją w skórę. "Ja...
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  "To opóźni program księżycowy o co najmniej dwa lata. Możliwe, że dłużej, biorąc pod uwagę obecny nastrój społeczny. A ich przedstawiciele podchwycili ten nastrój". Podniósł wzrok. "Ten senator - jak mu tam, przewodniczący podkomisji ds. kosmosu - powiedział: "Jesteśmy zgubieni".
  
  Kelner wrócił ze świeżym obrusem, a Hawk gwałtownie zmienił temat. "Oczywiście, nie przychodzę tu zbyt często" - powiedział, wkładając do ust resztę oliwki. "Raz w roku Klub Belle Glade organizuje bankiet przed polowaniem na kaczki. Zawsze staram się być obecny".
  
  Kolejna niespodzianka. Klub Belle Glade, najbardziej ekskluzywny w Palm Beach. Pieniądze cię nie dosięgną; a gdybyś był w środku, mógłbyś nagle odkryć, że jesteś sobą z jakiegoś nieznanego powodu. Nick spojrzał na mężczyznę siedzącego naprzeciwko. Hawk wyglądał jak farmer, a może redaktor miejskiej gazety. Nick znał go od dawna. "Dogłębnie" - pomyślał. Ich relacja była bardzo bliska relacji ojca z synem. A jednak to była pierwsza oznaka, że ma on przeszłość towarzyską.
  
  Don Lee przyszedł ze świeżym martini. "Czy chcesz złożyć zamówienie teraz?"
  
  "Może mój młody przyjaciel by się zgodził" - powiedział Hawk, mówiąc z przesadną ostrożnością. "Wszystko w porządku". Spojrzał na menu, które trzymał przed nim Lee. "To wszystko wysublimowane jedzenie, Lee. Wiesz o tym".
  
  "Mogę przygotować dla pana stek za pięć minut, panie Bird."
  
  "Brzmi dobrze" - powiedział Nick. "Niech będzie rzadki".
  
  "Dobra, dwa" - warknął Hawk zirytowany. Kiedy Lee wyszedł, nagle zapytał: "Co mu po Księżycu na Ziemi?". Nick zauważył, że jego "S" jest niewyraźne. Hawk pijany? Niesłychane - ale wydał wszystkie polecenia. Martini nie było w jego stylu. Szkocka z wodą przed kolacją to jego standardowy posiłek. Czyżby śmierć trzech astronautów w jakiś sposób zalazła mu za skórę?
  
  "Rosjanie wiedzą" - powiedział Hawk, nie czekając na odpowiedź. "Wiedzą, że znajdą tam minerały nieznane geologom tej planety. Wiedzą, że jeśli wojna nuklearna zniszczy naszą technologię, nigdy się ona nie odrodzi, ponieważ surowce, które umożliwiłyby rozwój nowej cywilizacji, zostały wyczerpane. Ale Księżyc... to ogromna, unosząca się kula surowych, nieznanych zasobów. I pamiętajcie moje słowa: "Traktat Kosmiczny czy nie, pierwsza siła, która tam wyląduje, ostatecznie przejmie nad nią kontrolę!".
  
  Nick popijał drinka. Czy naprawdę wyciągnięto go z wakacji, żeby poszedł na wykład o znaczeniu programu księżycowego? Kiedy Hawk w końcu zamilkł, Nick szybko zapytał: "Gdzie my się w tym wszystkim mieścimy?".
  
  Hawk spojrzał w górę ze zdziwieniem. Potem powiedział: "Byłeś na urlopie. Zapomniałem. Kiedy miałeś ostatnią odprawę?"
  
  "Osiem dni temu".
  
  "A więc nie słyszałeś, że pożar na Przylądku Kennedy'ego był sabotażem?"
  
  "Nie, nie było o tym wzmianki w radiu."
  
  Hawk pokręcił głową. "Społeczeństwo jeszcze nie wie. Może nigdy się nie dowie. Nie ma jeszcze ostatecznej decyzji".
  
  "Masz jakiś pomysł, kto to zrobił?"
  
  "To absolutnie pewne. Mężczyzna o nazwisku Patrick Hammer. Był szefem załogi portalu..."
  
  Brwi Nicka uniosły się. "Wiadomości wciąż przedstawiają go jako bohatera całej sprawy".
  
  Hawk skinął głową. "Śledczy w ciągu kilku godzin zawęzili sprawę do niego. Poprosił o ochronę policyjną. Ale zanim zdążyli dotrzeć do jego domu, zabił żonę i troje dzieci, a następnie wsadził ich głowy do piekarnika". Hawk wziął długi łyk martini. "Bardzo niechlujne" - mruknął. "Poderżnął im gardła, a potem napisał na ścianie zeznanie ich krwią. Powiedział, że zaplanował to wszystko, żeby zostać bohaterem, ale nie mógł żyć w zgodzie z samym sobą i nie chciał, żeby jego rodzina żyła w hańbie".
  
  "Bardzo się nim opiekowali" - stwierdził sucho Nick.
  
  Milczeli, podczas gdy kelner podawał im steki. Kiedy wyszedł, Nick powiedział: "Wciąż nie rozumiem, gdzie w tym wszystkim jesteśmy. A może kryje się za tym coś więcej?"
  
  "Są" - powiedział Hawk. "Mamy na myśli katastrofę Gemini 9 kilka lat temu, pierwszą katastrofę programu Apollo, utratę statku kosmicznego SV-5D z bazy lotniczej Vandenberg w czerwcu ubiegłego roku, eksplozję na stanowisku testowym J2A w Centrum Rozwoju Inżynierii Sił Powietrznych im. Arnolda w Tennessee w lutym i dziesiątki innych wypadków od początku projektu. FBI, NASA Security, a teraz CIA, badają każdy z nich i doszli do wniosku, że większość, o ile nie wszystkie, była wynikiem sabotażu".
  
  Nick jadł stek w milczeniu, zastanawiając się nad nim. "Młot nie mógł być w tych wszystkich miejscach naraz" - powiedział w końcu.
  
  "Zgadza się. A ta ostatnia wiadomość, którą nabazgrał, była wyłącznie taktyką dywersyjną. Hammer wykorzystał huragan w swoim bungalowie jako warsztat. Zanim popełnił samobójstwo, oblał go benzyną. Najwyraźniej miał nadzieję, że iskra od dzwonka do drzwi zapali gaz i wysadzi cały dom w powietrze. Tak się jednak nie stało i znaleziono obciążające dowody. Microdot
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  z instrukcjami od osoby posługującej się kryptonimem Sol, zdjęciami, modelami systemu podtrzymywania życia kapsuły z rurką, którą miał przeciąć, pomalowaną na czerwono. I, co ciekawe, wizytówką tej restauracji z napisem na odwrocie: "Niedziela, północ, 21 marca".
  
  Nick spojrzał w górę ze zdziwieniem. Co więc, do cholery, tu robili, jedli tak spokojnie kolację, rozmawiali tak otwarcie? Założył, że byli w "bezpiecznym domu" albo przynajmniej w starannie "zneutralizowanej" strefie.
  
  Hawk patrzył na niego beznamiętnie. "Karty Bali Hai nie są rozdawane lekkomyślnie" - powiedział. "Trzeba o nią poprosić i jeśli nie jest się bardzo ważnym, prawdopodobnie się jej nie dostanie. Jak więc technik kosmiczny zarabiający 15 000 dolarów rocznie ją dostał?"
  
  Nick spojrzał za siebie, patrząc na restaurację nowymi oczami. Czujnymi, profesjonalnymi oczami, które niczego nie przeoczyły, szukając nieuchwytnego elementu w otaczającym go układzie, czegoś niepokojącego, czegoś poza zasięgiem. Zauważył to już wcześniej, ale myśląc, że są w bezpiecznym domu, puścił to mimo uszu.
  
  Hawk skinął na kelnera. "Proszę maître d'hôtel podejść na chwilę" - powiedział. Wyjął z kieszeni zdjęcie i pokazał je Nickowi. "To nasz przyjaciel Pat Hammer" - powiedział. Pojawił się Don Lee, a Hawk podał mu zdjęcie. "Rozpoznaje pan tego mężczyznę?" - zapytał.
  
  Lee przyglądał się tej chwili. "Oczywiście, panie Bird, pamiętam go. Był tu jakiś miesiąc temu. Z piękną Chinką". Puścił szeroko oko. "Takiego go pamiętam".
  
  "Rozumiem, że dostał się bez problemu. Czy to dlatego, że miał kartę?"
  
  "Nie. Z powodu dziewczyny" - powiedział Lee. "Joy Sun. Była tu już wcześniej. Właściwie to moja stara przyjaciółka. Jest jakimś naukowcem z Cape Kennedy".
  
  "Dziękuję, Lee. Nie będę cię zatrzymywać."
  
  Nick wpatrywał się w Hawka ze zdumieniem. Szef Axe'a, jednostka rozwiązująca problemy w amerykańskich siłach bezpieczeństwa - człowiek odpowiedzialny wyłącznie przed Radą Bezpieczeństwa Narodowego, Sekretarzem Obrony i Prezydentem Stanów Zjednoczonych - właśnie przeprowadził to przesłuchanie z całą subtelnością detektywa trzeciej kategorii. Oszustwo!
  
  Czy Hawk naprawdę stał się zagrożeniem dla bezpieczeństwa? Umysł Nicka nagle wypełnił się niepokojem - czy mężczyzna naprzeciwko niego naprawdę był Hawkiem? Kiedy kelner przyniósł im kawę, Nick zapytał nonszalancko: "Czy możemy dostać trochę więcej światła?". Kelner skinął głową i nacisnął ukryty przycisk na ścianie. Padło na nich delikatne światło. Nick zerknął na swojego przełożonego. "Powinni rozdawać lampy górnicze, kiedy wejdziecie" - uśmiechnął się.
  
  Odziany w skórę starzec uśmiechnął się szeroko. Zapałka błysnęła, na chwilę oświetlając jego twarz. Dobrze, to był Hawk. Gryzący dym z cuchnącego cygara w końcu rozstrzygnął sprawę. "Dr Sun jest już głównym podejrzanym" - powiedział Hawk, zdmuchując zapałkę. "Mając ją w tle, śledczy z CIA, z którym będziesz pracować, powie ci..."
  
  Nick nie słuchał. Maleńka poświata zgasła wraz z zapałką. Poświata, której wcześniej nie było. Spojrzał w dół, w lewo. Teraz, gdy mieli więcej światła, była ledwo widoczna - cienki jak pajęczyna drut biegnący wzdłuż krawędzi ławki. Nick szybko podążył za nim wzrokiem, szukając oczywistego wyjścia. Sfałszowany ananas. Pociągnął za niego. Nie działał. Był przykręcony do środka stołu. Zanurzył prawy palec wskazujący w dolnej części i wyczuł chłodną metalową kratkę pod sztucznym woskiem. Mikrofon do zdalnego odbioru.
  
  Nabazgrał dwa słowa na wewnętrznej stronie okładki zapałki - "Jesteśmy podsłuchiwani" - i przesunął je po stole. Hawk przeczytał wiadomość i grzecznie skinął głową. "A teraz rzecz w tym" - powiedział - "że musimy koniecznie zaangażować kogoś z naszych ludzi w program księżycowy. Jak dotąd nam się to nie udało. Ale mam pomysł..."
  
  Nick wpatrywał się w niego. Dziesięć minut później wciąż patrzył z niedowierzaniem, gdy Hawk zerknął na zegarek i powiedział: "No to tyle, muszę iść. Może zostaniesz chwilę i trochę się zabawisz? Mam mnóstwo zajęć przez najbliższe kilka dni". Wstał i skinął głową w stronę dyskoteki. "Zaczyna się tam robić gorąco. Wygląda całkiem ciekawie - gdybym był młodszy, oczywiście".
  
  Nick poczuł, jak coś wyślizguje mu się spod palców. To była mapa. Spojrzał w górę. Hawk odwrócił się i skierował w stronę wejścia, żegnając się z Donem Lee. "Jeszcze kawy, proszę pana?" zapytał kelner.
  
  "Nie, chyba napiję się drinka w barze". Nick lekko uniósł rękę, gdy kelner odszedł. Wiadomość była napisana odręcznie przez Hawka. Agent CIA skontaktuje się z tobą, głosiła wiadomość. Rozpoznawalna fraza: "Co robisz tu w maju? Sezon się skończył". Odpowiedź: "Może towarzysko. Nie na polowanie". Kontrreakcja: "Czy mogę do ciebie dołączyć - to znaczy na polowanie?". Pod spodem Hawk napisał: "Karta jest rozpuszczalna w wodzie. Skontaktuj się z kwaterą główną w Waszyngtonie najpóźniej o północy".
  
  Nick wsunął kartę do szklanki z wodą, patrzył, jak się rozpuszcza, po czym wstał i podszedł do baru. Zamówił podwójną szkocką. Widział przez szklaną ściankę.
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Widziałem, jak elita młodzieży Palm Beach wije się w rytm odległego ryku perkusji, gitary basowej i gitary.
  
  Nagle muzyka przybrała na sile. Dziewczyna właśnie weszła przez szklane drzwi dyskoteki. Była blondynką - ładną, o świeżej cerze, lekko zdyszaną od tańca. Miała ten szczególny wygląd, symbolizujący pieniądze i oszustwo. Miała na sobie oliwkowozielone spodnie, bluzkę i sandały opinające biodra, a w dłoni trzymała kieliszek.
  
  "Wiem, że tym razem zapomnisz o zamówieniach taty i dolejesz mi prawdziwego rumu do coli" - powiedziała barmanowi. Potem dostrzegła Nicka na końcu baru i uważnie rozważyła sytuację. "No cześć!" - uśmiechnęła się promiennie. "Nie poznałam cię na początku. Co tu robisz w maju? Sezon praktycznie się skończył..."
  Rozdział 3
  
  Nazywała się Candice Weatherall Sweet - w skrócie Candy - i zakończyła wymianę wyznań odrobiną pewności siebie.
  
  Teraz siedzieli naprzeciwko siebie przy stoliku wielkości cylindra w barze. "Tata nie byłby jakimś Generałem Słodkim, prawda?" - zapytał ponuro Nick. "Członek Klubu Belle Glade, który lubi swoje martini extra dry?"
  
  Zaśmiała się. "To wspaniały opis". Miała piękną twarz, szeroko rozstawione, ciemnoniebieskie oczy pod jasnymi jak słońce rzęsami. "Nazywają go generałem, ale tak naprawdę jest na emeryturze" - dodała. "Teraz to wielki drań w CIA. Był w OSS podczas wojny i potem nie wiedział, co ze sobą zrobić. Słodycze, oczywiście, nie robią interesów - tylko w rządzie lub służbie cywilnej".
  
  "Oczywiście". Nick kipiał z wściekłości. Jeździł na amatorce, debiutantce szukającej wrażeń podczas wakacji. I to nie byle jakiej debiutantki, ale Candy Sweet, która dwa lata wcześniej trafiła na pierwsze strony gazet, gdy impreza, którą urządziła w domu rodziców w East Hampton, przerodziła się w orgię pełną narkotyków, seksu i wandalizmu.
  
  - A tak w ogóle, ile masz lat? - zapytał.
  
  "Prawie dwadzieścia".
  
  "I nadal nie możesz pić?"
  
  Uśmiechnęła się do niego przelotnie. "Us Sweets ma alergię na ten produkt".
  
  Nick spojrzał na jej szklankę. Była pusta i obserwował, jak barman nalewa jej solidnego drinka. "Rozumiem" - powiedział i dodał ostro: "Idziemy?"
  
  Nie wiedział dokąd, ale chciał się wydostać. Z Bali Hai, z tego wszystkiego. Śmierdziało. Było niebezpiecznie. Nie miał munduru. Niczego, czego mógłby się uchwycić. A oto był, w samym środku tego wszystkiego, bez choćby porządnej osłony - i z lekkomyślnym, mięczakowatym młodym idiotą na smyczy.
  
  Stojąc na chodniku, powiedziała: "Chodźmy". Nick kazał parkingowemu poczekać i ruszyli w dół Worth. "Plaża jest piękna o zmierzchu" - powiedziała z entuzjazmem.
  
  Gdy tylko minęli musztardowożółtą markizę hotelu Colony, oboje zaczęli rozmawiać. "To miejsce było na podsłuchu". Zaśmiała się i zapytała: "Chcesz zobaczyć instalację?". Jej oczy błyszczały z ekscytacji. Wyglądała jak dziecko, które właśnie natknęło się na tajne przejście. Skinął głową, zastanawiając się, co teraz robi.
  
  Skręciła w uroczą żółtą, ceglaną alejkę, wzdłuż której stały atrakcyjne antykwariaty, po czym szybko skręciła prosto na dziedziniec obwieszony plastikowymi winogronami i bananami, i przez ciemny labirynt przewróconych stołów dotarła do furtki z siatki. Cicho otworzyła drzwi i wskazała na mężczyznę stojącego przed krótkim fragmentem ogrodzenia z cyklonu. Odwracał wzrok, przyglądając się swoim paznokciom. "Za parkingiem Bali Hai" - wyszeptała. "Ma dyżur do rana".
  
  Bez słowa ostrzeżenia odjechała, jej sandały nie wydawały żadnego dźwięku, gdy szybko przemierzała otwartą przestrzeń wyłożoną płytkami pałacu. Było za późno, by ją zatrzymać. Nick mógł tylko iść za nim. Ruszyła w stronę ogrodzenia, powoli je przesuwając, przyciskając do niego plecy. Gdy była już dwa metry od niego, mężczyzna nagle odwrócił się i spojrzał w górę.
  
  Poruszała się z zawrotną szybkością kota, jedną stopą zaczepiając go o kostkę, a drugą stąpając po kolanie. Upadł do tyłu, jakby złapany w sprężynę. Gdy tylko oddech opuścił jego płuca, jej stopa w sandale z kontrolowaną siłą pomknęła w stronę jego głowy.
  
  Nick patrzył z podziwem. Idealny cios. Uklęknął obok mężczyzny i wyczuł jego puls. Nieregularny, ale silny. Będzie żył, ale będzie go nieobecny przez co najmniej pół godziny.
  
  Candy już przemknęła przez bramę i była w połowie drogi na parking. Nick poszedł za nią. Zatrzymała się przed metalowymi drzwiami z tyłu szkoły Bali High, sięgnęła do tylnej kieszeni spodni i wyciągnęła plastikową kartę kredytową. Chwyciła klamkę, mocno nacisnęła ją na zawiasy i wsunęła kartę, aż zatrzasnęła się w sprężynowym zamku. Zamek zatrzasnął się z ostrym, metalicznym kliknięciem. Otworzyła drzwi i weszła do środka, uśmiechając się psotnie przez ramię i mówiąc: "Za pieniądze tatusia dostaniesz się wszędzie".
  
  Byli w tylnym korytarzu dyskoteki. Nick słyszał odległy dudnienie wzmocnionych bębnów i
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  gitara. Przeszli na palcach obok otwartych drzwi. Zajrzał do środka i zobaczył lśniącą kuchnię z dwoma Chińczykami w podkoszulkach, pocącymi się nad pralką. Następne drzwi, do których dotarli, były z napisem "Mali chłopcy". Następne były z napisem "Małe dziewczynki". Popchnęła go i weszła. Nick zawahał się. "Chodź!" syknęła. "Nie bądź niechlujny. Jest pusto".
  
  W środku były drzwi serwisowe. Przyszła karta kredytowa. Drzwi się otworzyły. Weszli, a on zamknął je za nimi, pozwalając, by zamek cicho zaskoczył. Ruszyli wąskim przejściem. Było tylko jedno światło, i to nad drzwiami za nimi, co czyniło ich idealnym celem. Przejście skręcało ostro w lewo, potem w kolejne. "Jesteśmy teraz za ławkami" - powiedziała. "W części restauracyjnej".
  
  Korytarz nagle kończył się przed drzwiami ze stali zbrojeniowej. Zatrzymała się, nasłuchując. Karta kredytowa ponownie się pojawiła. Tym razem zajęło to trochę dłużej - około minuty. Ale drzwi w końcu się otworzyły.
  
  Były dwa pokoje. Pierwszy był mały, ciasny, z szarymi ścianami. Biurko stało przysunięte do jednej ściany, rząd szafek przy drugiej, a w kącie stała dystrybutor wody, pozostawiając na podłodze mały krąg z czarnego linoleum.
  
  Z pokoju za nim dobiegał jednostajny, monotonny szum. Drzwi były otwarte. Nick ostrożnie je okrążył. Zacisnął szczękę na widok tego, co zobaczył. Pomieszczenie było długie i wąskie, a lustro weneckie zajmowało całą ścianę. Przez nie widział wnętrze restauracji Bali Hai - z ciekawą różnicą. Było wyraźnie oświetlone. Ludzie siedzący wzdłuż ławek i przy swoich stolikach byli tak wyraźnie zarysowani, jakby siedzieli pod neonowymi światłami budki z hamburgerami. "Powłoka podczerwieni na szkle" - wyszeptała.
  
  Ponad tuzin szczelin nad lustrem miało 16 mm. Film był barwiony w pojedynczych paskach i umieszczany w pojemnikach. Mechanizmy nawijające ukrytych kamer cicho kręciły się, a szpule kilkunastu różnych magnetofonów również się kręciły, nagrywając rozmowy. Nick przeszedł przez pokój w kierunku ławki, na której siedzieli z Hawkiem. Kamera i magnetofon były wyłączone, a szpule były już wypełnione całym nagraniem ich rozmowy. Po drugiej stronie lustra kelner sprzątał naczynia. Nick włączył włącznik. Ryk wypełnił pomieszczenie. Szybko go wyłączył.
  
  "Natknęłam się na to wczoraj po południu" - wyszeptała Candy. "Byłam w łazience, kiedy nagle ze ściany wyszedł ten facet! No cóż, nigdy... Musiałam po prostu zrozumieć, co się dzieje".
  
  Wrócili do salonu, a Nick zaczął sprawdzać biurko i szuflady na dokumenty. Wszystkie były zamknięte na klucz. Zauważył, że jeden centralny zamek obsługuje wszystkie. Opierał się swojej specjalnej blokadzie "Włamywacz" przez prawie minutę. W końcu zadziałało. Otwierał szuflady po kolei, szybko i cicho skanując ich zawartość.
  
  "Wiesz, co moim zdaniem tu się dzieje?" - wyszeptała Candy. "W zeszłym roku w Palm Beach doszło do wielu napadów. Złodzieje zawsze zdają się dokładnie wiedzieć, czego chcą i kiedy ludzie wyjadą. Myślę, że nasz przyjaciel Don Lee ma powiązania z półświatkiem i sprzedaje informacje o tym, co się tu dzieje".
  
  "Sprzedaje więcej niż półświatek" - powiedział Nick, grzebiąc w szufladzie z filmami 35 mm, wywoływaczami, papierem fotograficznym, sprzętem do mikrofotografii i stosami hongkońskich gazet. "Mówiłeś komuś o tym?"
  
  "Tylko tata."
  
  Nick skinął głową, a tata powiedział, że Hawk i Hawk umówili się tutaj ze swoim głównym agentem i będą mówić wyraźnie do mikrofonu. Najwyraźniej chciał im to pokazać - i ich plany. W głowie Nicka pojawił się obraz Hawka rozlewającego martini i plującego oliwą. On również szukał ujścia. To rozwiało przynajmniej jedną obawę Nicka - czy zniszczyć taśmę i nagranie ich rozmowy. Najwyraźniej nie. Hawk chciał, żeby je mieli.
  
  "Co to jest?" Znalazł zdjęcie leżące twarzą w dół na dnie szuflady ze sprzętem do mikronakłuwania. Przedstawiało mężczyznę i kobietę na skórzanej kanapie w stylu biurowym. Oboje byli nadzy i w końcowej fazie stosunku. Głowa mężczyzny została wycięta ze zdjęcia, ale twarz kobiety była wyraźnie widoczna. Była Chinką i piękna, a jej oczy były zamglone jakąś zastygłą obscenicznością, którą Nick uważał za dziwnie niepokojącą, nawet na zdjęciach.
  
  "To ona!" - wyszeptała Candy. "To Joy Sun". Spojrzała przez jego ramię na obraz, zafascynowana, nie mogąc oderwać od niego wzroku. "Więc tak ją zmusili do współpracy - szantażem!"
  
  Nick szybko schował zdjęcie do tylnej kieszeni. Nagły przeciąg podpowiedział mu, że gdzieś w korytarzu otworzyły się drzwi. "Czy jest jakieś inne wyjście?" Pokręciła głową, nasłuchując odgłosu zbliżających się kroków.
  
  N3 zaczął ustawiać się za drzwiami.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Ale go wyprzedziliśmy. "Lepiej, żeby kogoś zobaczył" - syknęła. "Trzymaj się do niego plecami" - skinął głową. W tej grze nie chodziło o pierwsze wrażenie. Ta dziewczyna mogła wyglądać jak absolwentka Vassar '68, ale miała mózg i muskulaturę kota. Niebezpiecznego kota.
  
  Kroki ucichły przed drzwiami. Klucz przekręcił się w zamku. Drzwi zaczęły się otwierać. Za nim rozległ się gwałtowny wdech. Kątem oka Nick zobaczył, jak Candy robi długi krok i odwraca się, zmuszając stopę do zatoczenia łuku. Jej stopa w sandale trafiła mężczyznę prosto w krocze. Nick się odwrócił. To był ich kelner. Na chwilę nieprzytomne ciało mężczyzny zamarło w paraliżu, a potem powoli opadło na ziemię. "Chodźmy" - wyszeptała Candy. "Nie zatrzymujmy się na identyfikację na stacji..."
  
  * * *
  
  Fort Pierce, Vero Beach, Wabasso - światła migotały w oddali, przemykając i znikając z monotonną regularnością. Nick mocno tupnął nogą w podłogę Lamborghini, a jego myśli powoli nabierały kształtów.
  
  Mężczyzna na zdjęciu pornograficznym. Widoczna była krawędź jego szyi. Była mocno pokryta bliznami. Głębokie wgniecenie, spowodowane przecięciem lub oparzeniem liną. Miał też tatuaż smoka na prawym bicepsie. Oba powinny być łatwe do zauważenia. Zerknął na dziewczynę siedzącą obok niego. "Czy jest jakaś szansa, że ten facet na zdjęciu to Pat Hammer?"
  
  Był zaskoczony jej reakcją. Aż się zarumieniła. "Muszę zobaczyć jego twarz" - powiedziała sucho.
  
  Dziwna dziewczyna. Zdolna kopnąć mężczyznę w krocze w jednej chwili, a w następnej się zarumienić. A w pracy jeszcze dziwniejsza mieszanka profesjonalizmu i amatorstwa. Była mistrzynią włamywania się do zamków i judo. Ale w jej podejściu do całej sprawy była pewna beztroska i nonszalancja, która mogła być niebezpieczna - dla nich obojga. Sposób, w jaki szła korytarzem, mając za sobą światło - wręcz się o to prosił. A kiedy wrócili do Bali Hai, żeby odebrać samochód, uparła się, żeby potargać włosy i ubranie, tak żeby wyglądało, jakby byli na plaży w blasku księżyca. To było za dużo, a przez to wcale nie mniej niebezpieczne.
  
  "Czego spodziewasz się znaleźć w bungalowie Hammera?" - zapytał. "NASA i FBI badają sprawę z wielką dokładnością".
  
  "Wiem, ale pomyślałam, że powinieneś sam to miejsce obejrzeć" - powiedziała. "Zwłaszcza te mikrokropki, które znaleźli".
  
  "Czas się dowiedzieć, kto tu rządzi" - pomyślał N3. Ale kiedy zapytał, jakie dostała instrukcje, odpowiedziała: "Współpracuję z tobą całkowicie. Jesteś najlepszym bananem".
  
  Kilka minut później, gdy pędzili przez most Indian River za Melbourne, dodała: "Jesteś jakimś agentem specjalnym, prawda? Tata powiedział, że twoja rekomendacja może zadecydować o powodzeniu lub porażce każdego, kto zostanie przydzielony do współpracy z tobą. I..." Urwała gwałtownie.
  
  Spojrzał na nią. "I co z tego?" Ale sposób, w jaki na niego patrzyła, wystarczył. W Zjednoczonych Siłach Bezpieczeństwa powszechnie wiedziano, że kiedy człowiek znany swoim kolegom jako Killmaster został wysłany na misję, oznaczało to tylko jedno: ci, którzy go wysłali, byli przekonani, że śmierć jest najbardziej prawdopodobnym rozwiązaniem.
  
  "Jak poważnie to wszystko traktujesz?" - zapytał ją ostro. Nie podobało mu się to spojrzenie. N3 grał w tej grze od dawna. Miał nosa do strachu. "Czy to dla ciebie po prostu kolejna letnia zabawa? Jak ten weekend w East Hampton? Bo..."
  
  Odwróciła się do niego twarzą, a jej niebieskie oczy błysnęły gniewnie. "Jestem starszą reporterką w magazynie kobiecym i od miesiąca pracuję na Cape Kennedy, pisząc profil zatytułowany "Dr Sun and Moon"". Zrobiła pauzę. "Przyznaję, że dostałam pozwolenie na pracę w NASA szybciej niż większość reporterów dzięki doświadczeniu taty w CIA, ale to jedyne, co miałam. A jeśli zastanawiasz się, dlaczego wybrali mnie na agentkę, spójrz na wszystkie korzyści. Byłam już na miejscu, śledząc dr Sun z dyktafonem, przeglądając jej dokumenty. To była idealna przykrywka dla prawdziwego szpiegowania. Potrzeba by tygodni biurokracji, żeby zbliżyć do niej prawdziwego agenta CIA. Tak. A na to nie ma czasu. Więc zostałam powołana do służby".
  
  "Całe judo i hakowanie" - uśmiechnął się Nick. "Twój tata cię tego wszystkiego nauczył?"
  
  Roześmiała się i nagle znów stała się psotną dziewczynką. "Nie, mój chłopak. To zawodowy zabójca".
  
  Jechali drogą A1A przez Kanawha Beach, mijając stanowisko rakietowe w bazie sił powietrznych Patrick i dotarli do Cocoa Beach o dziesiątej.
  
  Ciche uliczki mieszkalne zdobiły palmy o długich liściach i postrzępionych podstawach. Candy wskazała mu Hummer Bungalow, który znajdował się przy ulicy z widokiem na rzekę Banana, niedaleko grobli Merritt Island.
  
  Przejechali obok, ale się nie zatrzymali. "Pełno gliniarzy" - mruknął Nick. Zobaczył ich siedzących w nieoznakowanych samochodach po przeciwnych stronach każdego bloku. "Zielone mundury. Co to jest? NASA? Connelly Aviation?"
  
  "GKI" - powiedziała. "Wszyscy w Cocoa Beach byli bardzo zdenerwowani, a lokalna policja miała niedobory kadrowe.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  "okrągły."
  
  "Kinetyka ogólna?" zapytał Nick. "Czy to część programu Apollo?"
  
  "Są częścią systemu podtrzymywania życia" - odpowiedziała. "Mają fabrykę w West Palm Beach, drugą w Texas City. Wykonują dużo pracy z bronią i pociskami dla rządu, więc mają własne siły bezpieczeństwa. Alex Siemian wypożyczył je Centrum Kosmicznemu im. Kennedy"ego. Chyba do celów PR".
  
  Minął ich czarny sedan z czerwonym światłem na dachu, a jeden z mężczyzn w mundurze obrzucił ich długim, surowym spojrzeniem. "Myślę, że lepiej będzie, jeśli nagramy ślady" - powiedział Nick. Sedan stanął między nimi a samochodem z przodu; potem został wyciągnięty i go zgubili.
  
  "Jedź drogą do Merritt" - powiedziała. "Jest inny sposób, żeby dotrzeć do bungalowu".
  
  Pochodził z hangaru na łodzie w Georgianie przy Route 3. Miał płaskodenny osprzęt, którego najwyraźniej używała już wcześniej. Nick przepchnął go przez wąski przesmyk, kierując się w stronę brzegu między półtorametrowym falochronem a rzędem drewnianych pali. Po przywiązaniu go, wspięli się na falochron i przeszli przez otwarte, oświetlone księżycem podwórko. Bungalow Hummera był ciemny i cichy. Światło z sąsiedniego domu oświetlało jego prawą stronę.
  
  Natrafili na ciemną ścianę po lewej stronie i przywarli do niej, czekając. Przed nimi powoli przejechał samochód z lampą sufitową. Nick stał niczym cień pośród innych cieni, nasłuchując, zaabsorbowany. Kiedy sytuacja się wyjaśniła, podszedł do zamkniętych drzwi kuchennych, nacisnął klamkę, wyciągnął swój "specjalny klucz główny" i poluzował zamek jednopunktowy.
  
  W środku wciąż unosił się ostry zapach gazu. Jego latarka sondowała kuchnię. Dziewczyna wskazała na drzwi. "Schron przeciwhuraganowy" - wyszeptała. Jej palec musnął go i wskazał na korytarz. "Do pokoju frontowego, gdzie to się stało".
  
  Najpierw to sprawdzili. Niczego nie tknięto. Kanapa i podłoga wciąż były pokryte zaschniętą krwią. Następnie zajrzeli do dwóch sypialni. Potem zjechali podjazdem do wąskiego, białego warsztatu. Cienki, silny strumień światła latarki przeskanował pomieszczenie, oświetlając schludne stosy kartonowych pudeł z otwartymi pokrywkami i etykietami. Candy sprawdziła jedno z nich. "Rzeczy zniknęły" - wyszeptała.
  
  "Oczywiście" - odparł sucho Nick. "FBI tego wymagało. Przeprowadzają testy".
  
  "Ale to było tu wczoraj. Czekaj!" - pstryknęła palcami. "Schowałam próbkę w szufladzie w kuchni. Założę się, że jej nie zauważyli". Poszła na górę.
  
  To nie była mikrokropka, tylko złożona kartka papieru, przezroczysta i pachnąca benzyną. Nick ją rozłożył. Był to szkic systemu podtrzymywania życia Apollo. Linie atramentu były lekko rozmazane, a pod nimi znajdowały się krótkie instrukcje techniczne z kodem "Sol". "Sol" - wyszeptała. - "Po łacinie słońce. Doktor Słońce..."
  
  Cisza w bungalowie nagle stała się napięta. Nick zaczął składać gazetę i odkładać ją na miejsce. Z progu dobiegł gniewny głos: "Zostaw to tak".
  Rozdział 4
  
  Mężczyzna stał w drzwiach kuchni, a za nim w blasku księżyca malowała się ogromna, ciemna sylwetka. Trzymał w ręku pistolet - małego Smith & Wesson Terriera z dwucalową lufą. Stał za drzwiami z moskitierą, celując przez nie z pistoletu.
  
  Oczy Killmastera zwęziły się, gdy na niego spojrzał. Przez chwilę w ich szarych głębinach wirował rekin, a potem zniknął, a on się uśmiechnął. Ten człowiek nie stanowił zagrożenia. Popełnił zbyt wiele błędów, by zachowywać się profesjonalnie. Nick uniósł ręce nad głowę i powoli ruszył w stronę drzwi. "Co się stało, doktorku?" zapytał uprzejmie.
  
  Gdy to zrobił, jego stopa nagle rozwarła się, uderzając w tylną krawędź drzwi, tuż pod klamką. Kopnął ją z całej siły, a mężczyzna zatoczył się do tyłu z rykiem bólu i upuścił broń.
  
  Nick rzucił się za nim i go dogonił. Wciągnął mężczyznę do domu za kołnierz koszuli, zanim zdążył włączyć alarm, i kopniakiem zamknął za sobą drzwi. "Kim jesteś?" - wychrypiał. Latarka z ołówka zamigotała i uderzyła mężczyznę w twarz.
  
  Był duży - miał co najmniej 193 cm wzrostu - i był umięśniony, miał krótko przycięte siwe włosy, przypominające kształtem głowę w kształcie pocisku, oraz opaloną twarz pokrytą jasnymi piegami.
  
  "Sąsiad z naprzeciwka" - powiedziała Candy. "Nazywa się Dexter. Sprawdzałam, co u niego, kiedy byłam tu wczoraj wieczorem".
  
  "Tak, i zauważyłem, że kręciłeś się tu wczoraj w nocy" - warknął Dexter, głaszcząc się po nadgarstku. "Dlatego dziś byłem na warcie".
  
  "Jak masz na imię?" zapytał Nick.
  
  "Motek."
  
  "Słuchaj, Hank. Wplątałeś się w małą oficjalną sprawę". Nick pokazał oficjalną odznakę, która była częścią przebrania każdego AXEmana. "Jesteśmy śledczymi rządowymi, więc zachowajmy spokój, siedźmy cicho i omówmy sprawę Hammera".
  
  Dexter zmrużył oczy. "Skoro jesteście z rządu, to dlaczego rozmawiacie tu po ciemku?"
  
  "Pracujemy dla ściśle tajnego wydziału Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. To wszystko, co mogę ci powiedzieć. Nawet FBI o nas nie wie".
  
  Dexter był wyraźnie pod wrażeniem. "Naprawdę? Serio? Sam pracuję dla NASA. Jestem w Connelly Aviation".
  
  "Znałeś Hammera?"
  
  "A
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Sąsiad, oczywiście. Ale nie w pracy. Pracuję w dziale elektroniki na przylądku. Ale powiem ci coś. Hammer nigdy nie zabił swojej rodziny ani siebie. To było morderstwo - żeby go uciszyć.
  
  "Skąd to wiesz?"
  
  "Widziałem gości, którzy to zrobili". Nerwowo zerknął przez ramię, po czym powiedział: "Nie żartuję. Mówię poważnie. Oglądałem relację w telewizji z pożaru tamtej nocy. Po prostu wyświetlili na niej zdjęcie Pata. Kilka minut później usłyszałem ten krzyk, łagodny. Podszedłem do okna. Przed ich bungalowem zaparkowany był samochód, bez gąsienic, ale z anteną biczową. Minutę później wybiegła ta trójka w policyjnych mundurach. Wyglądali na policjantów stanowych, tylko jeden z nich był Chińczykiem i od razu wiedziałem, że to niekoszerne. W policji nie ma Chińczyków. Drugi był w kanistrze z benzyną i miał plamy na mundurze. Później doszedłem do wniosku, że to krew. Wsiedli do samochodu i szybko odjechali. Kilka minut później przyjechali prawdziwi gliniarze".
  
  Candy zapytała: "Czy mówiłaś o tym komuś?"
  
  "Żartujesz sobie? FBI, gliny, ludzie z NASA - wszyscy. Słuchaj, wszyscy tu jesteśmy cholernie zdenerwowani". Zrobił pauzę. "Hammer od kilku tygodni zachowuje się nieswojo. Wszyscy wiedzieliśmy, że coś jest nie tak, że coś go trapi. Z tego, co rozumiem, ktoś mu powiedział, żeby pograł z nimi w piłkę albo z żoną i dziećmi. Dostanie".
  
  Ulicą przejechał samochód i natychmiast zamarł. Był prawie niewidzialny. Jego oczy zamrugały, ale nawet w słabym świetle Nick to dostrzegł. "To mogło się przydarzyć każdemu z nas" - powiedział ochryple Dexter. "Nie mamy żadnej ochrony - niczego takiego jak ci rakietnicy. Uwierz mi, bardzo się cieszę, że General Kinetics pożyczył nam swoich gliniarzy. Wcześniej moja żona bała się nawet zawieźć dzieci do szkoły czy pójść do centrum handlowego. Wszystkie kobiety tutaj się bały. Ale GKI zorganizowało specjalny autobus i teraz robią to za jednym razem - najpierw zawożą dzieci do szkoły, a potem jadą do centrum handlowego w Orlando. To o wiele bezpieczniejsze. I nie mam nic przeciwko temu, żeby zostawić je w pracy". Zaśmiał się ponuro. "Tak samo, proszę pana, czy mogę odzyskać broń? Na wszelki wypadek".
  
  Nick wyjechał Lamborghini z pustego parkingu naprzeciwko stoczni Georgiany. "Gdzie się zatrzymałaś?" - zapytał.
  
  Misja została wykonana. Dowody, wciąż cuchnące benzyną, leżały złożone w tylnej kieszeni obok pornograficznych zdjęć. Powrót przez kanał przebiegł bez zakłóceń. "W Polaris" - powiedziała. "To na plaży, na północ od A1A, przy drodze do Port Canaveral".
  
  "Dobrze". Nacisnął gaz i potężna srebrna kula wystrzeliła przed siebie. Wiatr smagał ich po twarzach. "Jak to robisz?" - zapytał ją.
  
  "Zostawiłam Julię w Palm Beach" - odpowiedziała. "Kierowca taty będzie tu rano".
  
  "Oczywiście" - pomyślał. Domyślił się. Alfa Romeo. Nagle podeszła bliżej i poczuł jej dłoń na ramieniu. "Czy już skończyliśmy służbę?"
  
  Spojrzał na nią, a w jego oczach błysnęło rozbawienie. "Chyba że masz lepszy pomysł".
  
  Pokręciła głową. "Nie wiem". Poczuł, jak jej dłoń zaciska się na jego. "A ty?"
  
  Ukradkiem zerknął na zegarek. Jedenasta piętnaście. "Muszę znaleźć jakieś miejsce, żeby się osiedlić" - powiedział.
  
  Teraz czuł jej paznokcie przez koszulę. "Gwiazda Polarna" - mruknęła. "Telewizor w każdym pokoju, podgrzewany basen, zwierzęta, kawiarnia, jadalnia, bar i pralnia".
  
  "Czy to dobry pomysł?" zaśmiał się cicho.
  
  "To twoja decyzja". Poczuł jędrność jej piersi na swoim rękawie. Spojrzał na nią w lustrze. Wiatr owiał jej długie, lśniące blond włosy. Odgarnęła je palcami prawej ręki, a Nick wyraźnie widział jej profil - wysokie czoło, głęboko niebieskie oczy, szerokie, zmysłowe usta z ledwie dostrzegalnym cieniem uśmiechu. "Teraz dziewczyna stała się bardzo pożądaną kobietą" - pomyślał. Ale obowiązki wzywają. Musiał skontaktować się z kwaterą główną AXE przed północą.
  
  "Pierwsza zasada szpiegostwa" - wyrecytował - "to unikać bycia zauważonym w towarzystwie współpracowników".
  
  Poczuł, jak się napina i odsuwa. "Masz na myśli?"
  
  Właśnie minęli hotel Gemini przy North Atlantic Avenue. "Że się tam zatrzymam" - powiedział. Zatrzymał się na światłach i spojrzał na nią. Jego czerwony blask sprawił, że jej skóra płonęła.
  
  Nie odezwała się do niego więcej w drodze do Gwiazdy Polarnej, a kiedy odeszła, jej twarz była zaciśnięta w gniewie. Zatrzasnęła drzwi i zniknęła w holu, nie oglądając się za siebie. Nie była przyzwyczajona do odrzucenia. Nikt nie jest bogaty.
  
  * * *
  
  Głos Hawka przeszył mu ucho niczym nóż. "Lot 1401-A odlatuje z międzynarodowego lotniska w Miami do Houston o 3:00 czasu wschodniego. Poindexter z redakcji spotka się z panem przy stanowisku biletowym o 2:30 w nocy. Będzie miał przy sobie wszystkie niezbędne informacje, w tym teczkę do wglądu, na temat pańskiego doświadczenia i obecnych obowiązków".
  
  Nick ponownie jechał autostradą nr 1, kierując się na południe przez bezimienny świat jasnych świateł i
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  arka. Głos Hawka zaczął cichnąć. Pochylił się do przodu, regulując pokrętło małego, ultraczułego radia dwukierunkowego ukrytego wśród olśniewającego zestawu pokręteł na desce rozdzielczej.
  
  Kiedy szef AX zrobił pauzę, powiedział: "Proszę wybaczyć mi to wyrażenie, panie, nie znam się na kosmosie. Jak mogę mieć nadzieję, że uda mi się uchodzić za astronautę?"
  
  "Wrócimy do tego za chwilę, N3". Głos Hawka był tak ostry, że Nick skrzywił się i poprawił głośność w zatyczkach do uszu. Wszelkie podobieństwo między bełkotliwym, pijanym mężczyzną z tamtego dnia a mężczyzną, który teraz rozmawiał z nim zza biurka w siedzibie AXE w Waszyngtonie, wynikało wyłącznie z aktorskich umiejętności Hawka i jego twardego i szorstkiego brzucha, niczym skóra.
  
  "A teraz, jeśli chodzi o sytuację z Bali Hai" - kontynuował Hawk - "pozwólcie, że wyjaśnię. Od miesięcy trwa przeciek na wysokim szczeblu. Myślimy, że zawęziliśmy go do tej restauracji. Jadają tam senatorowie, generałowie, czołowi wykonawcy rządowi. Rozmawiają swobodnie. Mikrofony to wychwytują. Ale dokąd to trafia, nie wiemy. Więc dziś po południu świadomie ujawniłem fałszywe informacje". Pozwolił sobie na krótki, pozbawiony humoru śmiech. "Bardziej przypomina to śledzenie wycieku poprzez wlewanie żółtego barwnika do instalacji wodno-kanalizacyjnej. Chcę zobaczyć, skąd pochodzi ten żółty barwnik. AXE ma tajne stanowiska podsłuchowe na każdym szczeblu w każdym rządzie i organizacji szpiegowskiej na świecie. Wykryją to i presto - będziemy mieli rurociąg łączący".
  
  Przez zakrzywioną przednią szybę Nick obserwował, jak czerwonawe światło szybko narasta. "Więc wszystko, co mi mówili na Bali Hai, było kłamstwem" - powiedział, zwalniając przed węzłem drogowym w Vero Beach. Przez chwilę myślał o walizkach z jego rzeczami osobistymi. Siedziały w pokoju, do którego nigdy nie wchodził, w hotelu Gemini w Cocoa Beach. Ledwo się zameldował, a już musiał rzucić się do samochodu, żeby skontaktować się z AXE. Gdy tylko skontaktował się z AXE, już wracał do Miami. Czy podróż na północ była naprawdę konieczna? Czy Hawk nie mógł zabrać swojej kukiełki do Palm Beach?
  
  "Nie wszystkie, N3. O to właśnie chodzi. Tylko kilka punktów było fałszywych, ale niezwykle ważnych. Zakładałem, że amerykański program księżycowy to bałagan. Zakładałem też, że minie kilka lat, zanim ruszy. Prawda jest jednak taka - i wiem to tylko ja, kilku wysokich rangą urzędników NASA, Szefowie Połączonych Sztabów, Prezydent, a teraz ty, Nicholas - że NASA zamierza podjąć próbę kolejnego lotu załogowego w ciągu najbliższych kilku dni. Nawet sami astronauci o tym nie wiedzą. Będzie się nazywać Phoenix One - bo powstanie z popiołów Projektu Apollo. Na szczęście Connelly Aviation ma już gotowy sprzęt. Śpieszą się z drugą kapsułą do Przylądka Kennedy'ego ze swojej fabryki w Kalifornii. Druga grupa astronautów jest u szczytu szkolenia, gotowa do startu. Czuje się, że to psychologiczny moment na kolejną próbę". Głos ucichł. "To oczywiście musi się odbyć bez żadnych przeszkód. Wydaje się, że spektakularny sukces na tym etapie to jedyne, co może ukoić gorycz katastrofy Apollo w ustach opinii publicznej. A ten smak musi zniknąć, jeśli amerykański program kosmiczny ma zostać uratowany".
  
  "Gdzie" - zapytał Nick - "pojawia się na zdjęciu astronauta N3?"
  
  "W szpitalu Walter Reed leży mężczyzna w śpiączce" - powiedział ostro Hawk. Mówił do mikrofonu na swoim biurku w Waszyngtonie, a jego głos był bezsensowną oscylacją fal radiowych, przetłumaczoną na normalne ludzkie dźwięki przez skomplikowaną serię mikroskopijnych przekaźników w radiu samochodowym. Dotarły do ucha Nicka jako głos Hawka - i nie straciły po drodze ani odrobiny ostrości. "Jest tam od trzech dni. Lekarze nie są pewni, czy uda im się go uratować, a jeśli tak, to czy jego umysł kiedykolwiek wróci do normy. Był kapitanem drugiego zespołu rezerwowego - pułkownika Glenna Eglunda. Ktoś próbował go zabić w Centrum Załogowych Statków Kosmicznych w Houston, gdzie on i jego koledzy trenowali do tego projektu".
  
  Hawk szczegółowo opisał, jak Nick popędził srebrnym 350 GT przez noc. Pułkownik Eglund znajdował się w szczelnie zamkniętej prototypowej kapsule Apollo, testując system podtrzymywania życia. Ktoś najwyraźniej zmodyfikował sterowanie z zewnątrz, zwiększając zawartość azotu. Zmieszał się on z potem astronauty w jego skafandrze, tworząc śmiertelnie trujący gaz - aminę.
  
  "Eglund ewidentnie coś widział" - powiedział Hawk - "albo jakoś wiedział za dużo. Co, nie wiemy. Był nieprzytomny, kiedy go znaleźli i nigdy nie odzyskał przytomności. Ale mamy nadzieję się dowiedzieć. Dlatego ty... N3 zajmie jego miejsce. Eglund jest mniej więcej w twoim wieku, ma taki sam wzrost i taką samą budowę ciała. Poindexter zajmie się resztą.
  
  "A co z dziewczyną?" zapytał Nick. "Kochanie."
  
  "Na razie niech zostanie tam, gdzie jest. A tak przy okazji, N3, jaki jest twój odcisk palca?
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  "Wyobraź sobie ją?
  
  "Czasami potrafi zachowywać się bardzo profesjonalnie, a innym razem potrafi być idiotką".
  
  "Tak, zupełnie jak jej ojciec" - odpowiedział Hawk, a Nick wyczuł chłód w jego głosie. "Nigdy nie popierałem komunizmu na wyższych szczeblach CIA, ale to było zanim cokolwiek o tym powiedziałem. Dickinson Sweet powinien mieć więcej rozumu i nie pozwalać córce mieszać się w takie rzeczy. To kolejny powód, dla którego osobiście poleciałem do Palm Beach - chciałem porozmawiać z dziewczyną, zanim się z tobą skontaktuje". Zrobił pauzę. "Ten nalot na tyły Bali Hai, o którym wspominałeś wcześniej - moim zdaniem był bezcelowy i ryzykowny. Myślisz, że uda ci się powstrzymać ją przed dalszym wywracaniem wszystkiego do góry nogami?"
  
  Nick powiedział, że może, dodając: "Ale jedna dobra rzecz z tego wynikła. Ciekawe zdjęcie doktora Suna. Jest tam też mężczyzna. Poproszę Poindextera o przysłanie go do identyfikacji".
  
  "Hm." Głos Hanka był wymijający. "Dr Sun jest obecnie w Houston z innymi astronautami. Oczywiście nie wie, że zastępujesz Eglunda. Jedyną osobą spoza AXE, która o tym wie, jest generał Hewlett McAlester, główny szef ochrony NASA. Pomógł zorganizować maskaradę."
  
  "Wciąż wątpię, że to zadziała" - powiedział Nick. "W końcu astronauci z zespołu trenują razem od miesięcy. Dobrze się znają".
  
  "Na szczęście mamy zatrucie aminami" - ochrypł głos Hawka w jego uchu. "Jednym z głównych objawów są zaburzenia pamięci. Więc jeśli nie pamiętasz wszystkich swoich kolegów i obowiązków, będzie to wydawało się zupełnie naturalne". Zrobił pauzę. "Poza tym wątpię, żebyś musiał kontynuować tę szaradę dłużej niż jeden dzień. Ktokolwiek pierwszy próbował zabić Eglunda, spróbuje ponownie. I on - albo ona - nie będzie na to tracił dużo czasu".
  Rozdział 5
  
  Była jeszcze piękniejsza, niż sugerowały pornograficzne zdjęcia. Piękna w wyrzeźbiony, niemal nieludzki sposób, który denerwował Nicka. Jej włosy były czarne - czarne jak arktyczna północ - pasujące do oczu, nawet z połyskującymi refleksami i blaskiem. Jej usta były pełne i soczyste, podkreślając kości policzkowe odziedziczone po przodkach - a przynajmniej po ojcu. Nick pamiętał plik, który studiował w samolocie do Houston. Jej matka była Angielką.
  
  Jeszcze go nie widziała. Szła neutralnie pachnącym, białym korytarzem Centrum Załogowych Statków Kosmicznych, rozmawiając z kolegą.
  
  Miała piękne ciało. Śnieżnobiała szata, którą nosiła na zwykłych ubraniach, nie mogła tego ukryć. Była szczupłą kobietą o pełnych piersiach, poruszającą się w przemyślanej postawie, która prowokacyjnie eksponowała jej urodę, a każdy jej sprężysty krok uwydatniał młodzieńczą wypukłość bioder.
  
  N3 szybko przypomniał sobie podstawowe fakty: Joy Han Sun, doktor medycyny i doktor habilitowany; urodził się w Szanghaju podczas okupacji japońskiej; jego matka była Brytyjką, a ojciec chińskim przedsiębiorcą; kształcił się w Mansfield College w Kowloon, a następnie w MIT w Massachusetts; uzyskał obywatelstwo amerykańskie; specjalizował się w medycynie lotniczej; pracował najpierw w General Kinetics (w Miami School of Medicine GKI), następnie w Siłach Powietrznych Stanów Zjednoczonych w Brooks Field w San Antonio; w końcu w samej NASA, dzieląc swój czas między Manned Spacecraft Center w Houston i Cape Kennedy.
  
  "Doktorze Sun, czy możemy pana na chwilę zaprosić?"
  
  Obok Nicka stał wysoki mężczyzna z kowadłami na ramionach. Major Duane F. Sollitz, szef ochrony projektu Apollo. Nick został mu przekazany przez generała McAlestera do ponownego przetworzenia;
  
  Odwróciła się do nich twarzą, z lekkim uśmiechem na ustach, który pozostał po poprzedniej rozmowie. Jej wzrok przesunął się po twarzy majora Sollitza i zatrzymał się gwałtownie na twarzy Nicka - twarzy, nad którą Poindexter z działu redakcyjnego pracował tego ranka prawie dwie godziny.
  
  Nic jej nie było. Nie krzyczała, nie biegała korytarzem ani nie robiła niczego głupiego. Jej rozszerzone oczy były ledwo zauważalne, ale dla wprawnego oka Nicka efekt był nie mniej dramatyczny, niż gdyby wróciła. "Nie spodziewałem się, że szybko wrócisz, pułkowniku". Jej głos był niski, a barwa zaskakująco wyraźna. Miała brytyjski akcent. Uścisnęli sobie dłonie w europejskim stylu. "Jak się czujesz?"
  
  "Wciąż jestem trochę zdezorientowany". Mówił z wyraźnie kansaskim akcentem, efektem trzech godzin siedzenia z nagraniem głosu Eglunda w uchu.
  
  "To było do przewidzenia, pułkowniku."
  
  Obserwował puls bijący w jej wąskiej szyi. Nie odrywała od niego wzroku, ale uśmiech zniknął, a jej ciemne oczy dziwnie błyszczały.
  
  Major Sollitz zerknął na zegarek. "Jest cały pański, doktorze Sun" - powiedział ostrym, precyzyjnym tonem. "Spóźnię się na spotkanie o dziewiątej. Proszę dać mi znać, jeśli będą jakieś problemy". Odwrócił się gwałtownie na pięcie i odszedł. Z Sollitzem nie było mowy o zbędnych ruchach. Weteran Latających Tygrysów i japońskich obozów jenieckich na Filipinach, był niemal karykaturą nieokiełznanego militaryzmu.
  
  Generał McAlester martwił się, czy Nick go wyprzedzi. "Jest sprytny" - powiedział, odwiedzając Nicka na Lawndale Road w Eglund.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Tego ranka. "Bardzo gwałtownie. Więc nie rozluźniaj się przy nim ani na chwilę. Bo jeśli się wkręci - nie jesteś Eglundem - włączy alarm i zdemaskuje cię bardziej niż Pomnik Waszyngtona". Ale kiedy Nick pojawił się w biurze majora, wszystko poszło jak z płatka. Sollitz był tak zaskoczony jego widokiem, że poddał go jedynie pobieżnej kontroli bezpieczeństwa.
  
  "Proszę za mną" - powiedział dr Sun.
  
  Nick stanął za nią, automatycznie zauważając płynne, giętkie ruchy jej bioder i długość jej długich, jędrnych nóg. Uznał, że opozycja jest coraz lepsza.
  
  Ale była przeciwniczką. Nie ma co do tego wątpliwości. I być może również zabójczynią. Przypomniał sobie słowa Hawka: "On lub ona spróbuje ponownie". I jak dotąd wszystko wskazywało na "nią". Osoba, która próbowała zabić Eglunda, musiała być (po pierwsze) kimś z dostępem do Działu Badań Medycznych i (po drugie) kimś z naukowym doświadczeniem, szczególnie w chemii podtrzymywania życia pozaziemskiego. Kimś, kto wiedział, że pewna ilość nadmiaru azotu połączy się z amoniakiem w ludzkim pocie, tworząc śmiercionośny gaz Amin. Dr Sun, kierowniczka badań medycznych w projekcie Apollo, miała do niego dostęp i przeszkolenie, a jej specjalnością było podtrzymywanie życia ludzi w kosmosie.
  
  Otworzyła drzwi do małego korytarza i odsunęła się, pokazując Nickowi. "Proszę zdjąć ubranie. Pójdę z tobą".
  
  Nick odwrócił się do niej, nagle czując napięcie. Zachowując swobodny ton, powiedział: "Czy to absolutnie konieczne? Przecież Walter Reed mnie zwolnił, a kopię ich raportu już ci przesłano".
  
  Uśmiech był lekko kpiący. Zaczął się od oczu, a potem rozszerzył na usta. "Niech się pan nie wstydzi, pułkowniku Eglund. Przecież nie pierwszy raz widzę pana nago".
  
  Właśnie tego obawiał się Nick. Miał na ciele blizny, których Eglund nigdy nie miał. Poindexter nic z nimi nie zrobił, ponieważ był to całkowicie nieoczekiwany rozwój sytuacji. Dział dokumentacji redakcyjnej sporządził fałszywy raport medyczny na papierze firmowym Waltera Reeda. Uznali, że to wystarczy, że agencja medyczna NASA przebada jedynie jego wzrok, słuch, sprawność motoryczną i równowagę.
  
  Nick rozebrał się i położył swoje rzeczy na krześle. Nie było sensu się opierać. Eglund nie mógł wrócić na trening, dopóki nie dostanie zielonego światła od dr Sun. Usłyszał, jak drzwi się otwierają i zamykają. Buty na wysokich obcasach stuknęły w jego stronę. Plastikowe zasłony zostały odsłonięte. "I szorty, proszę" - powiedziała. Niechętnie je zdjął. "Proszę wyjść tutaj".
  
  Na środku pokoju stał dziwnie wyglądający stół chirurgiczny ze skóry i błyszczącego aluminium. Nickowi się to nie podobało. Czuł się bardziej niż nagi. Czuł się bezbronny. Szpilka, którą zwykle nosił w rękawie, bomba gazowa, którą zwykle chował w kieszeni, uproszczony Luger, którego nazywał Wilhelminą - cały jego zwykły "sprzęt obronny" - były daleko - w siedzibie AXE w Waszyngtonie, gdzie zostawił je przed wyjazdem na wakacje. Gdyby drzwi nagle się otworzyły i wskoczyło do nich pięćdziesięciu uzbrojonych mężczyzn, byłby zmuszony walczyć jedyną dostępną bronią - swoim ciałem.
  
  Ale to było wystarczająco zabójcze. Nawet w spoczynku był smukły, muskularny i groźnie wyglądał. Jego twarda, opalona skóra była pokryta starymi bliznami. Mięśnie wrzynały się w kości. Jego ramiona były duże, grube i żylaste. Wyglądały na stworzone do przemocy - jak przystało na człowieka o pseudonimie Killmaster.
  
  Oczy doktora Songa rozszerzyły się zauważalnie, gdy szedł przez pokój w jej stronę. Nadal wpatrywały się w jego brzuch - i był cholernie pewien, że fascynowała ją nie tylko jego sylwetka. To było wspomnienie pół tuzina noży i kul. To był oczywisty znak.
  
  Musiał ją odwrócić. Eglund był kawalerem. W jego profilu opisano go jako uwodziciela spódniczek, coś w rodzaju wilka w stroju astronauty. Cóż więc mogłoby być bardziej naturalne? Mężczyzna i atrakcyjna kobieta sami w pokoju, mężczyzna nagi...
  
  Nie zatrzymał się, podchodząc do niej, ale nagle przycisnął ją plecami do stołu operacyjnego, wsuwając dłonie pod spódnicę i całując ją, jego usta były twarde i okrutne. To była ostra zabawa, a ona dostała cios, na jaki zasługiwała - prosto w twarz, na chwilę go ogłuszając.
  
  "Jesteś zwierzęciem!" Stała, przyciśnięta do stołu, z grzbietem dłoni przyciśniętym do ust. Jej oczy płonęły bielą oburzenia, strachu, gniewu i tuzina innych emocji, z których żadna nie była przyjemna. Patrząc na nią teraz, miał problem ze skojarzeniem Joy Sun z oszalałą, nieprzytomną dziewczyną na tym pornograficznym zdjęciu.
  
  "Ostrzegałam cię przed tym, pułkowniku". Jej usta drżały. Była bliska łez. "Nie jestem taką kobietą, za jaką mnie uważasz. Nie będę tolerować tych tanich pokus..."
  
  Zabieg przyniósł pożądany efekt. Wszelkie myśli o badaniu fizykalnym poszły w zapomnienie. "Proszę się ubrać" - powiedziała chłodno. "Oczywiście jest pan w pełni zdrowy. Proszę to zgłosić".
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  koordynatora szkoleń, a następnie dołącz do swoich kolegów z zespołu w budynku symulacyjnym.
  
  * * *
  
  Niebo za poszarpanymi szczytami było czarne jak smoła, usiane gwiazdami. Teren między nimi był pagórkowaty, pokryty kraterami, usiany ostrymi skałami i ostrymi odłamkami. Strome kaniony przecinały pokrytą gruzem górę niczym skamieniałe błyskawice.
  
  Nick ostrożnie zszedł po złoconej drabinie przymocowanej do jednej z czterech nóg LM. Na dole postawił jedną stopę na krawędzi spodka i wyszedł na powierzchnię Księżyca.
  
  Warstwa pyłu pod jego stopami miała konsystencję chrupiącego śniegu. Powoli postawił jeden but przed drugim, a następnie równie powoli powtórzył cały proces. Stopniowo zaczął iść. Chodzenie było trudne. Niekończące się dziury i zamarznięte skały spowalniały go. Każdy krok był niepewny, upadek niebezpieczny.
  
  W uszach rozbrzmiał mu jednostajny, głośny syk. Dochodził z systemów ciśnieniowych, oddechowych, chłodzących i osuszających jego gumowego skafandra księżycowego. Potrząsał głową na boki w ciasno dopasowanym plastikowym hełmie, rozglądając się za pozostałymi. Światło było oślepiające. Uniósł prawą rękawicę termiczną i opuścił jedną z osłon przeciwsłonecznych.
  
  Głos w słuchawkach powiedział: "Witamy ponownie w Rockpile, pułkowniku. Jesteśmy tutaj, na skraju Oceanu Burz. Nie, to nie to - po twojej prawej stronie".
  
  Nick odwrócił się i zobaczył dwie postacie w obszernych kombinezonach księżycowych machające do niego. Odmachał im. "Roger, John" - powiedział do mikrofonu. "Dobrze cię widzieć, dobrze wrócić. Nadal jestem trochę zdezorientowany. Musicie mnie znieść".
  
  Cieszył się, że poznał ich w ten sposób. Kto mógłby rozpoznać tożsamość człowieka przez 30 kilogramów gumy, nylonu i plastiku?
  
  Wcześniej, w sali przygotowawczej symulacji księżycowej, stał na warcie. Gordon Nash, kapitan pierwszej rezerwowej grupy astronautów Apollo, przyszedł go odwiedzić. "Lucy widziała cię w szpitalu?" zapytał, a Nick, błędnie odczytując jego chytry uśmieszek, pomyślał, że ma na myśli jedną z dziewczyn Eglunda. Lekko prychnął i ze zdziwieniem zobaczył, jak Nash marszczy brwi. Za późno przypomniał sobie o aktach - Lucy była młodszą siostrą Eglunda i obecną sympatią Gordona Nasha. Udało mu się znaleźć sposób na uwolnienie się od tego alibi ("Żartuję, Gord"), ale było blisko. Zbyt blisko.
  
  Jeden z kolegów Nicka zbierał skały z powierzchni Księżyca i przechowywał je w metalowym pojemniku, podczas gdy drugi kucał nad urządzeniem przypominającym sejsmograf, rejestrując niespokojny ruch igły. Nick stał i obserwował przez kilka minut, nieswojo zdając sobie sprawę, że nie ma pojęcia, co ma robić. W końcu osoba obsługująca sejsmograf podniosła wzrok. "Nie powinieneś sprawdzać LRV?" Jego głos zatrzeszczał w słuchawkach N3.
  
  "Zgadza się". Na szczęście dziesięciogodzinne szkolenie Nicka w tym semestrze się odbyło. LRV to skrót od Lunar Roving Vehicle (Wóz Księżycowy). Był to pojazd księżycowy napędzany ogniwami paliwowymi, poruszający się na specjalnych cylindrycznych kołach ze spiralnymi łopatami zamiast szprych. Został zaprojektowany tak, aby wylądować na Księżycu przed astronautami, więc musiał zostać zaparkowany gdzieś na tym ogromnym, dziesięcioakrowym modelu powierzchni Księżyca, znajdującym się w sercu Centrum Załogowych Statków Kosmicznych w Houston.
  
  Nick poruszał się po jałowym, nieprzystępnym terenie. Pumeksowata powierzchnia pod jego stopami była krucha, ostra, usiana ukrytymi dziurami i ostrymi wypustkami. Chodzenie po niej było torturą. "Prawdopodobnie wciąż w wąwozie na R-12" - powiedział głos w jego uchu. "Pierwsza drużyna uporała się z tym wczoraj".
  
  Gdzie, do cholery, był R-12? - zastanawiał się Nick. Ale chwilę później przypadkiem spojrzał w górę i tam, na krawędzi ogromnego, czarnego, usianego gwiazdami dachu Modeling Building, zobaczył siatki od jednego do dwudziestego szóstego, a wzdłuż zewnętrznej krawędzi, od A.Z. Szczęście wciąż mu sprzyjało.
  
  Dotarcie do wąwozu zajęło mu prawie pół godziny, mimo że moduł księżycowy znajdował się zaledwie kilkaset metrów dalej. Problemem była zmniejszona grawitacja. Naukowcy, którzy stworzyli sztuczny księżycowy krajobraz, odtworzyli wszystkie warunki, jakie można znaleźć w rzeczywistości: zakres temperatur sięgający pięćset stopni, najsilniejszą próżnię, jaką kiedykolwiek stworzyli ludzie, i słabą grawitację - zaledwie sześć razy słabszą niż ziemska. To sprawiało, że utrzymanie równowagi było praktycznie niemożliwe. Chociaż Nick mógł z łatwością skakać, a nawet szybować setki stóp w powietrzu, gdyby chciał, nie odważył się ruszyć dalej niż powoli czołgając. Teren był zbyt nierówny, zbyt niestabilny i nie dało się gwałtownie zatrzymać.
  
  Wąwóz miał prawie pięć metrów głębokości i był stromy. Biegł wąskim zygzakiem, a jego dno było usiane setkami sztucznych meteorytów. Sieć 12 nie wykryła śladu lądownika księżycowego, ale to nie miało znaczenia. Mógł być zaledwie kilka metrów dalej, ukryty przed wzrokiem.
  
  Nick ostrożnie zszedł po stromym zboczu.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Musiał chwycić się każdej dłoni i oprzeć się na nich całym ciężarem. Drobne kamyki meteorytu odbijały się przed nim, podbijane butami. Dotarłszy do dna wąwozu, skręcił w lewo, kierując się ku Seti 11. Poruszał się powoli, przedzierając się przez kręte zakręty i poszarpane wypustki sztucznego strumienia popiołu.
  
  Ciągły szum w uszach i próżnia na zewnątrz skafandra uniemożliwiały mu usłyszenie czegokolwiek za sobą. Ale zobaczył lub wyczuł nagły błysk ruchu i odwrócił się.
  
  Bezkształtna istota z dwojgiem świecących pomarańczowych oczu rzuciła się na niego. Zmieniła się w gigantycznego owada, potem w dziwny czterokołowy pojazd, a Nick zobaczył mężczyznę w kombinezonie księżycowym, podobnym do tego za sterami. Nick machał dziko rękami, po czym zdał sobie sprawę, że mężczyzna go zauważył i celowo przyspiesza.
  
  Nie było wyjścia.
  
  Maszyna księżycowa rzuciła się w jego stronę, jej ogromne cylindryczne koła z ostrymi jak brzytwa spiralnymi ostrzami wypełniły wąwóz od ściany do ściany...
  Rozdział 6
  
  Nick wiedział, co się stanie, jeśli ostrza przebiją się przez jego kombinezon.
  
  Na zewnątrz symulowany dwutygodniowy dzień księżycowy zaczynał się zaledwie kilka minut przed południem. Temperatura wynosiła 120№C, czyli więcej niż temperatura wrzenia wody - więcej niż temperatura wrzenia ludzkiej krwi. Dodajmy do tego próżnię tak intensywną, że kawałki metalu spontanicznie się ze sobą zespawały, a otrzymamy zjawisko znane naukowcom jako "wrzenie".
  
  Oznaczało to, że wnętrze nagiego ludzkiego ciała zaczynało wrzeć. Zaczęły się tworzyć pęcherze - najpierw na błonach śluzowych ust i oczu, a następnie w tkankach innych ważnych narządów. Śmierć następowała w ciągu kilku minut.
  
  Musiał trzymać się z daleka od tych błyszczących, przypominających ostrza szprych. Ale po obu stronach nie było miejsca. Tylko jedno było możliwe. Uderzyć w ziemię i pozwolić, by monstrualna, trzytonowa maszyna przetoczyła się po nim. Jej waga w próżni bez grawitacji wynosiła zaledwie pół tony, a dodatkowo zwiększały ją koła, spłaszczające się u dołu niczym miękkie opony, aby zapewnić przyczepność.
  
  Kilka stóp za nim znajdowało się niewielkie zagłębienie. Obrócił się i położył w nim twarzą do dołu, kurczowo trzymając się rozgrzanej skały wulkanicznej. Jego głowa, w plastikowej bańce, była najbardziej bezbronną częścią jego ciała. Ale ustawiono go tak, że przestrzeń między kołami była zbyt wąska, by LRV mógł manewrować. Jego szczęście wciąż wisiało na włosku.
  
  Przetoczył się po nim bezszelestnie, blokując światło. Potężny nacisk uderzył go w plecy i nogi, przygniatając do skały. Zaparło mu dech w piersiach. Na chwilę stracił ostrość widzenia. Potem pierwsza para kół przeleciała nad nim, a on leżał w pędzącej ciemności pod 9,5-metrowym wozem, obserwując, jak druga para pędzi w jego stronę.
  
  Zobaczył to za późno. Nisko zawieszony element wyposażenia, kształtem przypominający pudełko. Uderzył w jego plecak ECM, przewracając go. Poczuł, jak plecak zrywa mu się z ramion. Syczenie w uszach nagle ustało. Gorąco rozpaliło mu płuca. Potem uderzyły w niego kolejne koła, a ból eksplodował niczym czarna chmura.
  
  Uczepił się cienkiej nitki świadomości, wiedząc, że jeśli tego nie zrobi, zginie. Jasne światło raziło go w oczy. Powoli piął się w górę, pokonując fizyczny ból, szukając maszyny. Stopniowo jego wzrok przestawał unosić się w powietrzu i skupiał się na niej. Maszyna znajdowała się jakieś pięćdziesiąt jardów od niego i już się nie poruszała. Mężczyzna w kombinezonie księżycowym stał przy sterach, patrząc na niego.
  
  Nickowi zaparło dech w piersiach, ale oddech uleciał. Przypominające tętnice rurki w jego skafandrze nie dostarczały już zimnego tlenu z głównego wlotu powietrza przy pasie. Dzwonki drapały rozdartą gumę na plecach, gdzie kiedyś znajdował się pakiet kontroli środowiska. Usta miał otwarte, wargi poruszały się sucho w martwej plastikowej bańce. "Pomocy" - wychrypiał do mikrofonu, ale on też był martwy, a przewody do modułu zasilania łączności zostały przecięte wraz z resztą.
  
  Mężczyzna w skafandrze księżycowym zszedł ze statku księżycowego. Wyciągnął nóż do cięcia kartonów spod siedzenia na panelu sterowania i podszedł do niego.
  
  Ta akcja uratowała życie N3.
  
  Nóż oznaczał, że Nick jeszcze nie skończył, że musi odciąć ostatni element wyposażenia - i tak właśnie zapamiętał maleńką torbę przytroczoną do pasa. Była tam na wypadek awarii systemu plecaka. Zawierała pięciominutowy zapas tlenu.
  
  Włączył go. Cichy syk wypełnił plastikową bańkę. Zmusił wyczerpane płuca do wdechu. Wypełnił je chłód. Wzrok mu się wyostrzył. Zacisnął zęby i z trudem podniósł się na nogi. Jego umysł zaczął skanować ciało, sprawdzając, co z niego zostało. Nagle zabrakło czasu na ocenę sytuacji. Drugi mężczyzna rzucił się do przodu. Skoczył raz, by nabrać powietrza, i poleciał ku niemu, lekki jak piórko w niskiej grawitacji. Nóż trzymał nisko, ostrzem w dół, gotowy do szybkiego obrotu w górę.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  To spowodowałoby zniszczenie koła ratunkowego.
  
  Nick wbił palce stóp w grzbiet wulkanicznej skały. Jednym ruchem zamachnął rękami do tyłu, niczym człowiek wykonujący atak nurkowy. Następnie rzucił się do przodu, wkładając całą zgromadzoną siłę w wypad. Poleciał w powietrze z zatrważającą prędkością, ale chybił celu. Drugi mężczyzna spuścił głowę i opadł. Nick chwycił dłoń trzymającą nóż, gdy przechodził obok, ale chybił.
  
  To było jak walka pod wodą. Pole siłowe było zupełnie inne. Równowaga, ciąg, czas reakcji - wszystko się zmieniło z powodu zmniejszonej grawitacji. Po rozpoczęciu ruchu, zatrzymanie go lub zmiana kierunku były praktycznie niemożliwe. Teraz sunął ku ziemi na końcu szerokiej paraboli - dobre trzydzieści jardów od miejsca, w którym stał jego przeciwnik.
  
  Obrócił się w momencie, gdy drugi mężczyzna wystrzelił pocisk. Uderzył go w udo, powalając na ziemię. Był to ogromny, poszarpany odłamek meteorytu, wielkości małego głazu. Nie mógł go unieść nawet w warunkach normalnej grawitacji. Ból przeszył mu nogę. Potrząsnął głową i zaczął wstawać. Nagle spadła mu rękawica termiczna, ocierając się o awaryjny zestaw tlenowy. Mężczyzna już na nim był.
  
  Przemknął obok Nicka i bezceremonialnie wbił go w rurę nożem do tapet. Odbił się nieszkodliwie na bok, a Nick uniósł prawą stopę, piętą ciężkiego metalowego buta uderzając w stosunkowo nieosłonięty splot słoneczny mężczyzny pod kątem. Ciemna twarz wewnątrz plastikowej bańki otworzyła usta w bezgłośnym wydechu, a jej oczy wywróciły się w tył głowy. Nick zerwał się na równe nogi. Zanim jednak zdążył podążyć za nim, mężczyzna odsunął się jak węgorz i odwrócił się w jego stronę, gotowy do kolejnego ataku.
  
  Zamarkował atak w stronę gardła N3 i wycelował w jego krocze potężny cios mae-geri. Cios chybił celu o niecałe dwa centymetry, zdrętwiał Nickowi nogę i omal nie pozbawił go równowagi. Zanim zdążył odpowiedzieć, mężczyzna obrócił się, a następnie uderzył go od tyłu piledriverem, który posłał Nicka w przód po ostrych krawędziach dna wąwozu. Nie mógł się zatrzymać. Toczył się dalej, a ostre jak brzytwa kamienie rozrywały jego skafander.
  
  Kątem oka zobaczył, jak mężczyzna rozpina boczną kieszeń, wyciąga dziwnie wyglądający pistolet i ostrożnie wycelowuje w niego. Chwycił się krawędzi i nagle się zatrzymał. Smuga oślepiającego, niebiesko-białego światła magnezowego przemknęła obok niego i eksplodowała na skale. Pistolet sygnałowy! Mężczyzna zaczął przeładowywać. Nick rzucił się na niego.
  
  Mężczyzna upuścił pistolet i uniknął ciosu oburącz w klatkę piersiową. Uniósł lewą nogę, wykonując ostatni, wściekły atak na odsłoniętą krocze Nicka. N3 chwycił but oburącz i zamachnął się. Mężczyzna upadł jak ścięte drzewo i zanim zdążył się ruszyć, Killmaster znalazł się na nim. Ręka z nożem pomknęła w jego stronę. Nick ciął dłonią w rękawiczce odsłonięty nadgarstek mężczyzny. To osłabiło siłę pchnięcia. Jego palce zacisnęły się na nadgarstku mężczyzny i przekręciły. Nóż nie upadł. Skręcił mocniej i poczuł, jak coś pęka, a ręka mężczyzny zwiotczała.
  
  W tym momencie syczenie w uchu Nicka ustało. Skończył mu się zapas tlenu. Palący żar przeszył jego płuca. Jego wytrenowane w jodze mięśnie automatycznie przejęły kontrolę, chroniąc je. Mógł wstrzymać oddech na cztery minuty, ale nie dłużej, a wysiłek fizyczny był niemożliwy.
  
  Coś szorstkiego i przeraźliwie bolesnego nagle przebiło jego ramię z takim wstrząsem, że o mało nie otworzył ust, żeby zaczerpnąć powietrza. Mężczyzna przełożył nóż do drugiej ręki i rozciął dłoń, zmuszając palce do rozluźnienia. Teraz skoczył obok Nicka, ściskając złamany nadgarstek zdrową ręką. Potykając się, przedzierał przez wąwóz, a z jego plecaka unosił się strumień pary wodnej.
  
  Niejasne poczucie przetrwania zmusiło Nicka do czołgania się w kierunku pistoletu sygnałowego. Nie musiał umierać. Ale głosy w jego uchu mówiły: "To za daleko". Nie możesz tego zrobić. Jego płuca krzyczały o powietrze. Palce drapały ziemię, sięgając po pistolet. Powietrze! Jego płuca krzyczały dalej. Z każdą sekundą było coraz gorzej, coraz ciemniej. Palce zaciskały się wokół niego. Brakowało mu sił, ale i tak nacisnął spust, a błysk światła był tak oślepiający, że musiał zakryć oczy wolną ręką. I to była ostatnia rzecz, jaką pamiętał...
  
  * * *
  
  "Dlaczego nie poszedłeś do wyjścia awaryjnego?" Ray Phinney, dyrektor lotu projektu, pochylił się nad nim z niepokojem, gdy inni astronauci, Roger Kane i John Corbinett, pomagali mu zdjąć skafander księżycowy w sali przygotowawczej Budynku Symulacji. Phinney podał mu mały dozownik tlenu do nosa, a Nick wziął kolejny długi łyk.
  
  "Wyjście awaryjne?" - mruknął niewyraźnie. "Gdzie?"
  
  Trzej mężczyźni spojrzeli na siebie. "Mniej niż dwadzieścia jardów od Net 12" - powiedział Finney. "Używałeś tego już wcześniej".
  
  To musiało być wyjście, do którego zmierzał jego przeciwnik w skafandrze. Teraz przypomniał sobie, że było ich dziesięciu, zauważonych na księżycowym krajobrazie.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Każda z nich miała śluzę powietrzną i komorę ciśnieniową. Były bezzałogowe i otwierały się na podziemny magazyn pod budynkiem symulacji. Więc wejście i wyjście nie stanowiło problemu, jeśli wiedziałeś, jak się nimi poruszać - a przeciwnik Nicka najwyraźniej wiedział.
  
  "Na szczęście John zauważył pierwszą flarę" - powiedział Roger Kane Finney. "Pojechaliśmy prosto w jej kierunku. Jakieś sześć minut później pojawiła się kolejna. Do tego czasu byliśmy od niej o niecałą minutę".
  
  "To dokładnie określiło jego pozycję" - dodał Corbin. "Jeszcze kilka sekund i byłby skończony. Już siniał. Podłączyliśmy go do awaryjnego zasilania Rogera i zaczęliśmy ciągnąć w stronę wyjścia. Boże! Spójrzcie na to!" - wykrzyknął nagle.
  
  Zdjęli skafander i wpatrywali się w zakrwawioną bieliznę. Cain dotknął palcem materiału termoizolacyjnego. "Masz szczęście, że się nie ugotowałeś" - powiedział.
  
  Finney pochylił się nad raną. "Wygląda, jakby ją przecięto nożem" - powiedział. "Co się stało? Lepiej zacznij od początku".
  
  Nick pokręcił głową. "Słuchaj, czuję się z tym strasznie głupio" - powiedział. "Upadłem na cholerny nóż, kiedy próbowałem wydostać się z wąwozu. Straciłem równowagę i..."
  
  "A co z waszym modułem ECM?" - zapytał dyrektor lotu. "Jak to się stało?"
  
  "Kiedy upadłem, on złapał się krawędzi."
  
  "Z pewnością będzie śledztwo" - powiedział ponuro Finney. "Dział bezpieczeństwa NASA chce teraz raportów o każdym wypadku".
  
  "Później. Najpierw potrzebuje pomocy medycznej" - powiedział Corbin. Zwrócił się do Rogera Kane"a. "Lepiej zadzwoń do doktora Suna".
  
  Nick próbował usiąść. "Do diabła, nie, nic mi nie jest" - powiedział. "To tylko skaleczenie. Możecie sobie sami to opatrzyć". Doktor Sun była jedyną osobą, której nie chciał widzieć. Wiedział, co go czeka. Nalegała, żeby dała mu zastrzyk przeciwbólowy - i ten zastrzyk dopełniłby dzieła, które jej wspólnik spartaczył na księżycowym krajobrazie.
  
  "Mam na pieńku z Joy Sun" - warknął Finney. "Nie powinna była cię mijać w takim stanie. Zawroty głowy, zaniki pamięci. Powinnaś być w domu, leżąc na plecach. A tak w ogóle, co się dzieje z tą panią?"
  
  Nick miała całkiem dobre przeczucie. Gdy tylko zobaczyła go nago, wiedziała, że nie jest pułkownikiem Eglundem, co oznaczało, że musi być kontraktorem rządowym, a to z kolei oznaczało, że wpadł w pułapkę. Gdzie więc lepiej go wysłać niż w księżycowy krajobraz? Jej towarzysz - a może to była liczba mnoga? - mógł zaaranżować kolejny wygodny "wypadek".
  
  Finney podniósł słuchawkę i zamówił apteczkę pierwszej pomocy. Po odłożeniu słuchawki odwrócił się do Nicka i powiedział: "Chcę, żeby twój samochód przyjechał pod dom. Kane, ty go odwieź. A Eglund, zostań tam, dopóki nie znajdę lekarza, który cię zbada".
  
  Nick w myślach wzruszył ramionami. Nie miało znaczenia, gdzie będzie czekał. Następny krok należał do niej. Bo jedno było jasne. Nie mogła odpocząć, dopóki nie zniknął jej z oczu. Ciągle.
  
  * * *
  
  Poindexter przekształcił zniszczoną przez burzę piwnicę kawalerskiego bungalowu Eglunda w pełnowymiarowe biuro terenowe AXE.
  
  Była tam miniaturowa ciemnia wyposażona w kamery 35 mm, filmy, sprzęt do wywoływania i urządzenia mikropunktowe, metalowa szafa na dokumenty wypełniona maskami Lastotex, giętkie piły w formie sznurków, kompasy w formie guzików, pióra wieczne z igłami, zegarki z maleńkimi nadajnikami tranzystorowymi oraz zaawansowany półprzewodnikowy system komunikacji obrazowej - telefon, który mógł natychmiast połączyć ich z centralą.
  
  "Wygląda na to, że byłeś zajęty" - powiedział Nick.
  
  "Mam dowód tożsamości mężczyzny ze zdjęcia" - odpowiedział Poindexter z powściągliwym entuzjazmem. Był to siwowłosy Nowoanglik o twarzy chłopca z chóru, który wyglądał, jakby wolał organizować piknik kościelny niż obsługiwać wyrafinowane urządzenia niosące śmierć i zniszczenie.
  
  Wyjął wilgotny arkusz papieru 8x10 z suszarki i podał go Nickowi. Był to widok frontalny, od głowy do ramion, ciemnoskórego mężczyzny o wilczej twarzy i martwych szarych oczach. Głęboka blizna biegła wokół szyi tuż pod trzecim kręgiem. "Nazywa się Rinaldo Tribolati" - powiedział Poindexter - "ale w skrócie nazywa się Reno Tri. Odbitka jest trochę rozmazana, bo zrobiłem ją bezpośrednio z telefonu. To zdjęcie zdjęcia".
  
  "Jak szybko?"
  
  "To nie był tatuaż. Ten typ smoka jest dość powszechny. Tysiące żołnierzy, którzy służyli na Dalekim Wschodzie, zwłaszcza na Filipinach podczas II wojny światowej, miało je. Ci chłopcy spowodowali eksplozję i to zbadali. Spowodowane oparzeniem od liny. I to wszystko, co musieli wiedzieć. Podobno to Drzewo Reno było kiedyś płatnym zabójcą gangów z Las Vegas. Jednak jedna z jego ofiar omal go nie zgarnęła. Doprowadziła go niemal do śmierci. Nadal nosi bliznę."
  
  "Słyszałem nazwisko Reno Tree" - powiedział Nick - "ale nie jako płatnego zabójcę. Jako jakiegoś mistrza tańca dla Jet Set".
  
  "To nasz chłopak" - odpowiedział Poindexter. "Teraz jest już legalny. Dziewczyny z wyższych sfer go uwielbiają. Magazyn Pic nazwał go
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Szczurołap z Palm Beach. Prowadzi dyskotekę w Bali Hai.
  
  Nick spojrzał na widok z przodu, na zdjęcie, a potem na kopie pornograficznego zdjęcia, które wręczył mu Poindexter. Zachwycony wyraz twarzy Joy Sun wciąż go prześladował. "Nie nazwałbym go przystojnym" - powiedział. "Ciekawe, co dziewczyny w nim widzą".
  
  "Może podoba im się sposób, w jaki je bije".
  
  "On jest, prawda?" Nick złożył zdjęcia i włożył je do portfela. "Lepiej ruszyć z centralą" - dodał. "Muszę się zarejestrować".
  
  Poindexter podszedł do fotofonu i włączył włącznik. "Tłum pozwolił mu działać jako lichwiarz i szantażysta" - powiedział, obserwując, jak ekran ożywa. "W zamian zabijał i wykonywał dla nich pracę na zlecenie. Był znany jako ostatnia deska ratunku. Kiedy wszyscy inni lichwiarze odrzucali mężczyznę, Rhino Tree go przyjmowało. Lubił, gdy nie wywiązywały się ze swoich zobowiązań. To dawało mu pretekst do pracy nad nimi. Ale najbardziej uwielbiał torturować kobiety. Podobno miał stajnię dziewczyn w Vegas i że pociął im twarze brzytwą, kiedy wyjeżdżał z miasta... A-4, N3 do szyfratora ze stacji HT" - powiedział, gdy w polu widzenia pojawiła się ładna brunetka z zestawem słuchawkowym.
  
  "Proszę czekać". Zastąpił ją stalowoszary starzec, któremu Nick poświęcił całe swoje oddanie i większość uczuć. N3 złożył raport, zauważając brak znajomej cygara, a także typowy błysk humoru w jego lodowatych oczach. Hawk był zdenerwowany, zmartwiony. I nie tracił czasu, by zrozumieć, co go trapi.
  
  "Nasłuchy AXE dały znać" - powiedział ostro, kończąc raport Nicka. "A wieści nie są dobre. Ta fałszywa informacja, którą rozpowszechniam na Bali Hai, ujrzała światło dzienne, ale w kraju, na stosunkowo niskim szczeblu w półświatku przestępczym. W Las Vegas obstawia się program księżycowy NASA. Mądrzy inwestorzy twierdzą, że miną dwa lata, zanim projekt ruszy ponownie". Zrobił pauzę. "Naprawdę niepokoi mnie to, że tajne informacje, które ci przekazałem na temat Phoenix One, również ujrzały światło dzienne - i to na bardzo wysokim szczeblu w Waszyngtonie".
  
  Ponury wyraz twarzy Hawka pogłębił się. "Minie dzień lub dwa, zanim usłyszymy od naszych ludzi z zagranicznych organizacji szpiegowskich" - dodał - "ale nie wygląda to dobrze. Ktoś wysoko postawiony ujawnia informacje. Krótko mówiąc, nasz przeciwnik ma agenta wysoko postawionego w samej NASA".
  
  Powoli do głowy zaczęło docierać pełne znaczenie słów Hawka - teraz także Phoenix One znalazł się w niebezpieczeństwie.
  
  Światło zamigotało i kątem oka Nick zobaczył, że Poindexter podnosi słuchawkę. Odwrócił się do Nicka, zasłaniając mikrofon. "Tu generał McAlester" - powiedział.
  
  "Umieśćcie go w loży konferencyjnej, żeby Hawk mógł podsłuchiwać."
  
  Poindexter przełączył przełącznik, a głos szefa ochrony NASA wypełnił pomieszczenie. "Doszło do śmiertelnego wypadku w fabryce GKI Industries w Texas City" - oznajmił krótko. "Zdarzyło się to wczoraj wieczorem - w dziale produkującym element systemu podtrzymywania życia Apollo. Alex Siemian przyleciał z Miami ze swoim szefem ochrony, żeby zbadać sprawę. Zadzwonił do mnie kilka minut temu i powiedział, że ma nam coś ważnego do pokazania. Jako kapitan drugiej załogi rezerwowej, naturalnie oczekuje się, że będziesz zaangażowany. Odbierzemy cię za piętnaście minut".
  
  "Dobrze" - powiedział Nick, zwracając się do Hawka.
  
  "Więc to już się dzieje" - powiedział ponuro starzec.
  Rozdział 7
  
  Wielki Fleetwood Eldorado pędził autostradą Gulf Highway.
  
  Na zewnątrz teksański upał był jaskrawy, ciężki, przytłaczający, migocząc na płaskim horyzoncie. W limuzynie było chłodno, ale prawie zimno, a przyciemniane niebieskie szyby ocieniały oczy pięciu mężczyzn siedzących w wygodnych fotelach.
  
  "Upewniam się, że GKI wyśle po nas swoją limuzynę" - powiedział generał McAlester, zamyślony, bębniąc dzwonkami o krawędź podłokietnika.
  
  "No, Hewlett, nie bądź cyniczny" - zadrwił Ray Phinney. "Wiesz, że Alex Siemian niewiele może dla nas zrobić w NASA. I to absolutnie nie ma nic wspólnego z faktem, że jego firma produkuje tylko jeden element księżycowego statku kosmicznego i chciałaby robić wszystko".
  
  "Oczywiście, że nie" - zaśmiał się McAlester. "Co to za milion dolarów w porównaniu z dwudziestoma miliardami? Przynajmniej wśród przyjaciół?"
  
  Gordon Nash, kapitan pierwszej grupy astronautów, obrócił się w swoim fotelu. "Słuchajcie, nie obchodzi mnie, co inni mówią o Simianie" - warknął. "Ten facet jest dla mnie wszystkim. Jeśli jego przyjaźń zagraża naszej integralności, to nasz problem, nie jego".
  
  Nick wpatrywał się w okno, ponownie słuchając eskalujących kłótni. Nie przestawała syczeć z Houston. Simian i General Kinetics jako całość wydawały się drażliwym tematem, szeroko omawianym przez całą czwórkę.
  
  Ray Finney znów się wtrącił. "Ile domów, łodzi, samochodów i telewizorów każdy z nas musiał oddać w zeszłym roku? Nie chciałbym tego sumować".
  
  "Czysta dobra wola" - uśmiechnął się Macalest.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  e. - W jaki sposób Simian zgłosił tę sprawę komisji śledczej Senatu?
  
  "Że jakiekolwiek ujawnienie ofert prezentów może zniszczyć intymny i poufny charakter relacji NASA ze swoimi kontrahentami" - powiedział Finney z udawaną powagą.
  
  Major Sollitz pochylił się i zasunął szklany panel. Macalester zachichotał. "To strata czasu, Dwayne. Jestem pewien, że cała limuzyna jest na podsłuchu, nie tylko nasz szofer. Simian jest jeszcze bardziej świadomy bezpieczeństwa niż ty".
  
  "Po prostu czuję, że nie powinniśmy publicznie mówić o tym człowieku w ten sposób" - warknął Sollitz. "Simian niczym nie różni się od innych wykonawców. Branża lotniczo-kosmiczna to huśtawka nastrojów. A kiedy kontrakty rządowe rosną, ale jednocześnie maleją, konkurencja staje się naprawdę zacięta. Gdybyśmy byli na jego miejscu, robilibyśmy to samo..."
  
  "Więc, Duane, nie sądzę, żeby to było do końca sprawiedliwe" - powiedział McAlester. "W tej małpiej sztuczce chodzi o coś więcej".
  
  "Nadmierny wpływ? Dlaczego więc NASA nie porzuci całkowicie GKI?"
  
  "Bo budują najlepszy system podtrzymywania życia, jaki tylko można stworzyć" - wtrącił ostro Gordon Nash. "Bo produkują okręty podwodne od trzydziestu pięciu lat i wiedzą wszystko o podtrzymywaniu życia, niezależnie od tego, czy dzieje się to pod oceanem, czy w kosmosie. Moje życie i życie Glenna tutaj" - wskazał na Nicka - "zależy od nich. Nie sądzę, żebyśmy powinni ich umniejszać".
  
  "Nikt nie umniejsza ich wiedzy technicznej. To finansowa strona GKI wymaga zbadania. Przynajmniej tak wydaje się uważać Komitet Coopera".
  
  "Słuchajcie, jako pierwszy przyznaję, że reputacja Alexa Siemiana jest wątpliwa. Jest traderem i dealerem, to niezaprzeczalne. I jest częścią publicznej dokumentacji, że kiedyś był spekulantem na rynku surowcowym. Ale General Kinetics pięć lat temu było firmą bez przyszłości. Potem Siemian przejął władzę - i spójrzcie na to teraz".
  
  Nick zerknął przez okno. Dotarli na obrzeża rozległego kompleksu GKI w Texas City. Mijali z szumem plątaninę ceglanych biur, laboratoriów badawczych ze szklanymi dachami i hangarów o stalowych ścianach. Nad głowami smugi kondensacyjne przecinały niebo, a przez cichy szum klimatyzacji Eldorado Nick słyszał jęk GK-111 startującego na międzylądowanie w celu uzupełnienia paliwa, by dotrzeć do amerykańskich baz na Dalekim Wschodzie.
  
  Limuzyna zwolniła, zbliżając się do głównej bramy. Policjanci w zielonych mundurach, z oczami jak stalowe kule, machali do nich i wychylali się przez okna, weryfikując ich uprawnienia. W końcu dostali pozwolenie na przejazd - ale tylko do czarno-białej bariery, za którą stali kolejni policjanci GKI. Kilku z nich padło na czworaki i zajrzało pod uprząż Cadillaca. "Chciałbym, żebyśmy w NASA byli bardziej dokładni" - powiedział ponuro Sollitz.
  
  "Zapominasz, po co tu jesteśmy" - odparł McAlester. "Najwyraźniej doszło do naruszenia bezpieczeństwa".
  
  Podniesiono barierę i limuzyna pojechała wzdłuż ogromnego betonowego pasa startowego, mijając białe, kanciaste bryły warsztatów, szkieletowych wyrzutni rakiet i ogromnych warsztatów mechanicznych.
  
  W pobliżu środka tej otwartej przestrzeni Eldorado zatrzymało się. Kierowca powiedział przez interkom: "Panowie, to jedyne pozwolenie, jakie mam". Wskazał przez przednią szybę na niewielki budynek stojący z dala od pozostałych. "Pan Simian czeka na pana w symulatorze statku kosmicznego".
  
  "Uff!" - jęknął McAlester, gdy wysiedli z samochodu i zerwał się porywisty wiatr. Majorowi Sollitzowi spadła czapka. Rzucił się za nią, poruszając się niezgrabnie i niezdarnie, ściskając ją lewą ręką. "Brawo, Duane. To ich zdradza" - zaśmiał się McAlester.
  
  Gordon Nash roześmiał się. Osłonił oczy przed słońcem i wpatrywał się w budynek. "To dobrze pokazuje, jak niewielką rolę odgrywa program kosmiczny w działalności GKI" - powiedział.
  
  Nick zatrzymał się i odwrócił. Coś zaczęło go swędzieć głęboko w głowie. Coś, jakiś drobny szczegół, wzbudziło w nim maleńki znak zapytania.
  
  "To może i prawda" - powiedział Ray Finney, ruszając w drogę - "ale wszystkie kontrakty GKI z Departamentem Obrony zostaną w tym roku poddane przeglądowi. I twierdzą, że rząd nie przyzna im żadnych nowych kontraktów, dopóki Komitet Coopera nie zakończy prac nad swoimi dokumentami".
  
  Macalester prychnął pogardliwie. "Blef" - powiedział. "Potrzeba by dziesięciu księgowych pracujących po dziesięć godzin dziennie przez co najmniej dziesięć lat, żeby rozwalić imperium finansowe Simiana. Ten człowiek jest bogatszy niż jakiekolwiek pół tuzina małych krajów, jakie można by wymienić, a z tego, co o nim słyszałem, ma to wszystko w głowie. Co Departament Obrony zrobi z myśliwcami, okrętami podwodnymi i pociskami rakietowymi, póki czekają? Niech Lionel Tois je zbuduje?"
  
  Major Sollitz stanął za Nickiem. "Chciałem pana o coś zapytać, pułkowniku".
  
  Nick spojrzał na niego ostrożnie. "Tak?"
  
  Sollitz ostrożnie otrzepał czapkę, zanim ją założył. "To właściwie twoje wspomnienie. Ray Finney opowiadał mi dziś rano o twoim zawrotnym śnie na tle księżycowego krajobrazu..."
  
  "I?"
  
  "Cóż, jak wiesz, zawroty głowy to jedna ze skutków zatrucia aminami". Sollitz spojrzał na niego, drapiąc się po
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Przeczytaj uważnie jego słowa. "Drugą przyczyną są zaniki pamięci".
  
  Nick zatrzymał się i odwrócił do niego twarzą. "Przejdź do rzeczy, majorze".
  
  "Dobrze. Będę szczery. Czy zauważył pan jakieś problemy tego typu, pułkowniku? Interesuje mnie szczególnie okres tuż przed wejściem do prototypowej kapsuły. Jeśli to możliwe, chciałbym uzyskać sekundę... sekundę po sekundzie podsumowanie wydarzeń poprzedzających to. Na przykład, prawdopodobnie dostrzegł pan kogoś regulującego sterowanie na zewnątrz. Byłoby bardzo pomocne, gdyby mógł pan sobie przypomnieć kilka szczegółów..."
  
  Nick z ulgą usłyszał, jak generał McAlester ich woła. "Dwayne, Glenn, pospieszcie się. Chcę dać Simianowi solidny front".
  
  Nick odwrócił się i powiedział: "Części zaczynają wracać, majorze. Może jutro złożę panu pełny raport - na piśmie?"
  
  Sollitz skinął głową. "Myślę, że to byłoby wskazane, pułkowniku".
  
  Simian stał tuż przy wejściu do małego budynku, rozmawiając z grupą mężczyzn. Spojrzał w górę, gdy się zbliżyli. "Panowie" - powiedział - "bardzo mi przykro, że musimy się spotkać w takich okolicznościach".
  
  Był rosłym, kościstym mężczyzną o zgarbionych ramionach, twarzy z długim nosem i chwiejnych kończynach. Jego głowa była gładko ogolona, niczym kula bilardowa, co podkreślało jego i tak już silne podobieństwo do orła (fejsbukowicze sugerowali, że wolał to od cofającej się linii włosów). Miał wysokie kości policzkowe i rumianą cerę Kozaka, podkreśloną krawatem Sulka i drogim garniturem Pierre'a Cardina. Nick oceniał jego wiek na czterdzieści pięć do pięćdziesięciu lat.
  
  Szybko przeanalizował wszystko, co wiedział o tym człowieku i ze zdziwieniem odkrył, że to wszystko spekulacje, plotki. Nie było w tym nic szczególnego. Jego prawdziwe nazwisko (jak mówiono) brzmiało Aleksander Leonowicz Simianski. Miejsce urodzenia: Chabarowsk, na syberyjskim Dalekim Wschodzie - ale, znowu, to były domysły. Federalni śledczy nie mogli tego ani udowodnić, ani obalić, ani udokumentować jego historii, że był Białorusinem, synem generała armii carskiej. Prawda była taka, że nie istniały żadne dokumenty, które pozwoliłyby zidentyfikować Aleksandra Simiana, zanim pojawił się w latach 30. XX wieku w Qingdao, jednym z chińskich portów, które podpisały traktat przed wojną.
  
  Finansista uścisnął dłoń każdemu z nich, przywitał się po imieniu i wymienił kilka krótkich słów. Miał głęboki, spokojny głos, bez cienia akcentu. Ani obcy, ani regionalny. Był neutralny. Głos spikera radiowego. Nick słyszał, że potrafi być wręcz hipnotyzujący, gdy opisuje transakcję potencjalnemu inwestorowi.
  
  Gdy podszedł do Nicka, Simian żartobliwie go uderzył. "No i co, pułkowniku, wciąż grasz o swoje pieniądze?" - zaśmiał się. Nick mrugnął tajemniczo i ruszył dalej, zastanawiając się, o czym on, do cholery, mówi.
  
  Dwóch mężczyzn, z którymi rozmawiał Simian, okazało się agentami FBI. Trzeci, wysoki, sympatyczny rudzielec w zielonym mundurze policji GKI, został przedstawiony jako jego szef ochrony, Clint Sands. "Pan Simian an 'A przyleciał z Florydy wczoraj wieczorem, jak tylko dowiedzieliśmy się, co się stało" - wycedził Sands. "Jeśli pójdziecie za mną" - dodał - "pokażę wam, co znaleźliśmy".
  
  Symulator statku kosmicznego był zwęgloną ruiną. Okablowanie i elementy sterujące stopiły się od gorąca, a fragmenty ludzkiego ciała wciąż przyklejone do wewnętrznej pokrywy włazu świadczyły o tym, jak gorący musiał być sam metal.
  
  "Ilu zginęło?" zapytał generał McAlester, zaglądając do środka.
  
  "Pracowało tam dwóch mężczyzn" - powiedział Simian - "testujących system ECS. Stało się to samo, co na przylądku - wybuchła flara tlenowa. Powiązaliśmy to z przewodem zasilającym lampę roboczą. Później ustalono, że pęknięcie plastikowej izolacji spowodowało powstanie łuku elektrycznego na aluminiowym pokładzie".
  
  "Przeprowadziliśmy testy z identycznym przewodem" - powiedział Sands. "Wskazywały one, że podobny łuk elektryczny mógłby zapalić materiały łatwopalne w promieniu od dwunastu do czternastu cali".
  
  "To oryginalny przewód" - powiedział Simian, podając im go. "Z pewnością jest mocno stopiony, przyklejony do fragmentu podłogi, ale spójrzcie na pęknięcie. Jest przecięty, nie przetarty. I to jest naprawiane". Wyciągnął mały pilnik i lupę. "Proszę, podajcie je dalej. Pilnik został znaleziony zaklinowany między panelem podłogowym a wiązką przewodów. Ktokolwiek go użył, musiał go upuścić i nie mógł go wyciągnąć. Jest wykonany z wolframu, więc nie został uszkodzony przez ciepło. Zwróćcie uwagę na napis wyryty na końcu rękojeści - litery YCK. Myślę, że każdy, kto zna Azję lub narzędzia, powie wam, że ten pilnik został wyprodukowany w Chinach przez firmę Chong z Fuzhou. Nadal używają tego samego stempla, co w czasach przed erą Chin".
  
  Spojrzał na każdego z nich po kolei. "Panowie" - powiedział - "jestem przekonany, że mamy do czynienia z programem zorganizowanego sabotażu i jestem również przekonany, że stoją za nim Chińczycy Czerwoni. Sądzę, że Chińczycy zamierzają zniszczyć zarówno amerykański, jak i radziecki program księżycowy.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  "Pamiętacie, co stało się z Sojuzem 1 w zeszłym roku - kiedy zginął rosyjski kosmonauta Komarow?". Zrobił dramatyczną pauzę, po czym dodał: "Możecie kontynuować śledztwo, jak uważacie, ale moje siły bezpieczeństwa działają z założeniem, że za naszymi problemami stoi Pekin".
  
  Clint Sands skinął głową. "I to nie koniec - wręcz przeciwnie. Wczoraj na Przylądku doszło do kolejnego incydentu. Autobus pełen członków rodzin Centrum Kosmicznego stracił panowanie nad pojazdem i wpadł do rowu w drodze powrotnej z Orlando. Nikt nie odniósł poważnych obrażeń, ale dzieci były wstrząśnięte, a kobiety histeryczne. Twierdzili, że to nie był wypadek. Okazało się, że mieli rację. Sprawdziliśmy kolumnę kierownicy. Była przepiłowana. Więc przetransportowaliśmy ich samolotem do Centrum Medycznego GKI w Miami na koszt pana Siemiana. Przynajmniej tam będą bezpieczni".
  
  Major Sollitz skinął głową. "Prawdopodobnie to najlepsze rozwiązanie w tych okolicznościach" - powiedział. "Ogólna sytuacja bezpieczeństwa na przylądku to chaos".
  
  Nick chciał ten pilnik wolframowy dla AXE Labs, ale nie było sposobu, żeby go zdobyć bez zdemaskowania. Dlatego dwóch agentów FBI wyszło z nim. Zanotował sobie w pamięci, żeby Hawk formalnie o to poprosił później.
  
  Wracając do limuzyny, Siemian powiedział: "Wysyłam szczątki symulatora statku kosmicznego do Centrum Badawczego Langley NASA w Hampton w Wirginii, gdzie eksperci przeprowadzą zaawansowaną sekcję zwłok. Kiedy to wszystko się skończy" - dodał niespodziewanie - "i program Apollo ruszy na nowo, mam nadzieję, że wszyscy zgodzicie się zostać moimi gośćmi w Cathay przez tydzień".
  
  "Nic mi się bardziej nie podoba" - zaśmiał się Gordon Nash. "Nieoficjalnie, oczywiście".
  
  Gdy ich limuzyna odjechała, generał McAlester powiedział z zapałem: "Chcę, żebyś wiedział, Duane, że stanowczo sprzeciwiam się twoim uwagom na temat warunków bezpieczeństwa w Cape Kennedy. To graniczy z niesubordynacją".
  
  "Dlaczego w końcu się z tym nie zmierzysz?" - warknął Sollitz. "Nie da się zapewnić przyzwoitego bezpieczeństwa, jeśli kontrahenci nie chcą z nami współpracować. A Connelly Aviation nigdy tego nie robiło. Ich system policyjny jest bezużyteczny. Gdybyśmy współpracowali z GKI przy projekcie Apollo, mielibyśmy tysiąc dodatkowych środków bezpieczeństwa. Przyciągnęliby ludzi".
  
  "Zdecydowanie takie wrażenie próbuje przekazać Simian" - odpowiedział McAlester. "Dla kogo właściwie pracujesz - NASA czy GKI?"
  
  "Możemy nadal współpracować z GKI" - powiedział Ray Phinney. "Ta sekcja zwłok w Senacie z pewnością obejmie wszystkie wypadki, które dotknęły Connelly Aviation. Jeśli w międzyczasie wydarzy się kolejny, nastąpi kryzys zaufania, a kontrakt na Księżyc zostanie wystawiony na sprzedaż. GKI jest logicznym następcą. Jeśli jego propozycja techniczna będzie mocna, a oferta niska, myślę, że kierownictwo NASA zignoruje przywództwo Siemiana i przyzna im kontrakt".
  
  "Porzućmy ten temat" - warknął Sollits.
  
  "Dobra" - powiedział Finny. Zwrócił się do Nicka. "Co to było za zdjęcie Simian o tym, jak grasz swoją ręką, ile było warte?"
  
  W głowie Nicka huczało od odpowiedzi. Zanim zdążył wymyślić satysfakcjonującą odpowiedź, Gordon Nash roześmiał się i powiedział: "Poker. On i Glenn rozegrali dużą partię, kiedy byliśmy u niego w Palm Beach w zeszłym roku. Glenn musiał przegrać parę stów - ty nie, kolego?"
  
  "Hazard? Astronauta?" Ray Finney zachichotał. "To tak, jakby Batman spalił swoją kartę wojenną".
  
  "Nie da się od tego uciec, kiedy jest się w pobliżu Simiana" - powiedział Nash. "To urodzony hazardzista, taki, który obstawia, ile ptaków przeleci nad jego głową w ciągu najbliższej godziny. Myślę, że właśnie w ten sposób zarobił miliony. Podejmując ryzyko, grając w hazard".
  
  * * *
  
  Telefon zadzwonił przed świtem.
  
  Nick sięgnął po nią niepewnie. Głos Gordona Nasha powiedział: "Chodź, kolego". Wylatujemy do Cape Kennedy za godzinę. Coś się stało". W jego głosie słychać było napięcie i tłumione podekscytowanie. "Może powinniśmy spróbować jeszcze raz. W każdym razie, mamo, odbiorę cię za dwadzieścia minut. Nie bierz niczego ze sobą. Cały nasz sprzęt jest spakowany i czeka w Ellington".
  
  Nick rozłączył się i wybrał numer wewnętrzny Poindextera. "Projekt Phoenix jest gotowy" - powiedział do redakcji. "Jakie masz instrukcje? Podążasz za mną czy zostajesz?"
  
  "Zostaję tu tymczasowo" - odpowiedział Poindexter. "Jeśli wasz obszar działania się tu przeniesie, to będzie wasza baza. Wasz człowiek na Przylądku ma wszystko przygotowane na tym końcu. To jest L-32. Peterson. Można się z nim skontaktować przez ochronę NASA. Wystarczy kontakt wzrokowy. Powodzenia, N3".
  Rozdział 8
  
  Naciskano przyciski, pociągano dźwignie. Teleskopowy most zwodzony opadł. Drzwi się zamknęły, a kabina na ogromnych kołach powoli i rozważnie pomknęła w stronę czekającego samolotu 707.
  
  Dwie grupy astronautów stały w napięciu obok gór sprzętu. Otaczali ich lekarze, technicy i kierownicy ośrodka. Zaledwie kilka minut wcześniej otrzymali odprawę od dyrektora lotu Raya Phinneya. Teraz wiedzieli o Projekcie Phoenix i o tym, że jego start zaplanowano dokładnie za dziewięćdziesiąt sześć godzin.
  
  "Chciałbym, żebyśmy byli na naszym miejscu" - powiedział John C.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Orbinet. "Stanie i czekanie, przez co denerwujesz się, kiedy znów wstaniesz".
  
  "Tak, pamiętaj, że pierwotnie byliśmy rezerwową załogą lotu Liscomb" - powiedział Bill Ransom. "Więc może nadal będziecie lecieć".
  
  "To nie jest śmieszne" - warknął Gordon Nash. "Zabierz to".
  
  "Lepiej się wszyscy odprężcie" - powiedział dr Sun, odpinając pas na prawym ramieniu Rogera Kane'a. "Pańskie ciśnienie krwi jest o tej porze powyżej normy, komandorze. Proszę spróbować przespać się w trakcie lotu. Mam nienarkotyczne środki uspokajające, jeśli będzie pan potrzebował. To będzie długie odliczanie. Proszę się na razie nie przemęczać".
  
  Nick spojrzał na nią z zimnym podziwem. Mierząc mu ciśnienie, patrzyła mu prosto w oczy. Wyzywająco, lodowato, bez mrugnięcia okiem. Trudno było to robić z kimś, kogo właśnie kazało się zabić. Pomimo plotek o sprytnych szpiegach, oczy człowieka wciąż były oknami do jego umysłu. I rzadko były zupełnie puste.
  
  Jego palce dotknęły zdjęcia w kieszeni. Przyniósł je ze sobą, zamierzając nacisnąć przyciski, żeby coś się wydarzyło. Zastanawiał się, co zobaczy w oczach Joy Sun, kiedy spojrzy na nie i zda sobie sprawę, że gra się skończyła.
  
  Przyglądał się, jak studiuje dokumentację medyczną - ciemnoskóra, wysoka, niewiarygodnie piękna, z ustami pomalowanymi modną, jasną szminką 651 (bez względu na nacisk, efekt zawsze był grubą, różową powłoką o grubości 651 mm). Wyobraził sobie ją bladą i zdyszaną, z ustami opuchniętymi z szoku, z oczami pełnymi gorących łez wstydu. Nagle zdał sobie sprawę, że pragnie roztrzaskać tę idealną maskę, pragnie chwycić kosmyk jej czarnych włosów i ponownie ugiąć jej zimne, aroganckie ciało pod swoim. Z nagłym, szczerym zdumieniem Nick uświadomił sobie, że fizycznie pożąda Joy Sun.
  
  Salonik nagle się zatrzymał. Światła zamigotały. Stłumiony głos coś wykrzyknął przez interkom. Sierżant Sił Powietrznych przy sterach nacisnął przycisk. Drzwi się otworzyły, a most zwodzony przesunął się do przodu. Major Sollitz wychylił się z drzwi Boeinga 707. Trzymał w dłoni megafon. Uniósł go do ust.
  
  "Będzie opóźnienie" - oznajmił krótko. "Była bomba. Chyba to tylko straszenie. Ale w rezultacie będziemy musieli rozmontować Boeinga 707 kawałek po kawałku. W międzyczasie przygotowujemy kolejny na pasie startowym 12, żeby upewnić się, że nie będzie opóźnienia dłużej niż to konieczne. Dziękuję."
  
  Bill Ransom pokręcił głową. "Nie podoba mi się to".
  
  "To prawdopodobnie tylko rutynowa kontrola bezpieczeństwa" - powiedział Gordon Nash.
  
  "Założę się, że jakiś dowcipniś zadzwonił i dał anonimowy cynk."
  
  "W takim razie to żartowniś wysokiego szczebla" - powiedział Nash. "Na najwyższych stanowiskach w NASA. Bo nikt poniżej JCS nawet nie wiedział o tym locie".
  
  Właśnie to Nick właśnie pomyślał i to go zaniepokoiło. Przypomniał sobie wczorajsze wydarzenia, jego umysł szukał tej ulotnej, drobnej informacji, która próbowała zostać usłyszana. Ale za każdym razem, gdy myślał, że ją ma, uciekał i znowu się chował.
  
  Samolot 707 wzbijał się w górę szybko i bez wysiłku, a jego ogromne silniki odrzutowe wysyłały długie, cienkie smugi pary, gdy przebijał się przez warstwę chmur i zmierzał ku jasnemu słońcu i błękitnemu niebu.
  
  W samolocie było łącznie tylko czternastu pasażerów, rozrzuconych po całym pokładzie, przy czym większość z nich leżała na trzech siedzeniach i spała.
  
  Ale nie N3. I nie Dr. Sun.
  
  Usiadł obok niej, zanim zdążyła zaprotestować. W jej oczach pojawił się maleńki błysk niepokoju, który jednak równie szybko zniknął.
  
  Nick patrzył teraz ponad nią, przez okno, na białe, wełniane chmury kłębiące się pod strumieniem powietrza. Były w powietrzu od pół godziny. "Może filiżanka kawy i pogawędka?" - zaproponował uprzejmie.
  
  "Przestań się bawić" - powiedziała ostro. "Wiem doskonale, że nie jesteś pułkownikiem Eglundem".
  
  Nick nacisnął dzwonek. Sierżant Sił Powietrznych, który jednocześnie pełnił funkcję stewardesy, podszedł do przejścia. "Dwie filiżanki kawy" - powiedział Nick. "Jedna czarna i jedna...". Odwrócił się do niej.
  
  "Też czarny". Kiedy sierżant odszedł, zapytała: "Kim pan jest? Agentem rządowym?"
  
  "Dlaczego uważasz, że nie jestem Eglundem?"
  
  Odwróciła się od niego. "Twoje ciało" - powiedziała i ku jego zaskoczeniu zobaczył, jak się rumieni. "To... cóż, to co innego".
  
  Nagle, bez ostrzeżenia, powiedział: "Kogo wysłałeś, żeby mnie zabił w Moon Machine?"
  
  Odwróciła gwałtownie głowę. "O czym ty mówisz?"
  
  "Nie próbuj mnie oszukać" - wychrypiał N3. Wyciągnął zdjęcie z kieszeni i podał jej. "Widzę, że teraz nosisz inną fryzurę".
  
  Siedziała nieruchomo. Jej oczy były bardzo szeroko otwarte i bardzo ciemne. Nie poruszając ani jednym mięśniem, poza ustami, zapytała: "Skąd to masz?"
  
  Odwrócił się, patrząc na sierżanta podchodzącego z kawą. "Sprzedają je na Czterdziestej Drugiej Ulicy" - powiedział ostro.
  
  Fala uderzeniowa uderzyła w niego. Podłoga samolotu gwałtownie się przechyliła. Nick
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Sierżant chwycił się fotela, próbując odzyskać równowagę. Kubki z kawą poleciały w powietrze.
  
  Kiedy jego bębenki uspokoiły się od dźwięku eksplozji, Nick usłyszał przeraźliwe wycie, niemal krzyk. Został mocno wciśnięty w siedzenie przed sobą. Usłyszał krzyk dziewczyny i zobaczył, jak rzuca się na niego.
  
  Sierżant puścił. Jego ciało zdawało się być rozciągnięte w stronę wyjącej białej dziury. Rozległ się trzask, gdy jego głowa przeszła przez nią, ramiona uderzyły o ramę, a potem całe ciało zniknęło - wciągnięte przez dziurę z przeraźliwym świstem. Dziewczyna wciąż krzyczała, z zaciśniętą pięścią, a jej oczy wpatrywały się w to, czego właśnie była świadkiem.
  
  Samolot gwałtownie się przechylił. Fotele były teraz zasysane przez otwór. Kątem oka Nick zobaczył unoszące się w powietrzu poduszki, bagaże i sprzęt. Wolne fotele przed nimi zgięły się w pół, a ich zawartość eksplodowała. Z sufitu zwisały przewody. Podłoga wybrzuszyła się. Zgasły światła.
  
  Nagle znalazł się w powietrzu, unosząc się ku sufitowi. Dziewczyna przeleciała obok niego. Gdy jej głowa uderzyła o sufit, złapał ją za nogę i pociągnął ku sobie, szarpiąc sukienkę centymetr po centymetrze, aż jej twarz znalazła się na wysokości jego twarzy. Teraz leżeli głowami w dół na suficie. Jej oczy były zamknięte. Twarz miała bladą, po bokach spływała ciemna, strużka krwi.
  
  Krzyk roztrzaskał mu bębenki w uszach. Coś uderzyło go z impetem. To był Gordon Nash. Coś innego uderzyło go w nogę. Spojrzał w dół. To był członek zespołu medycznego, którego szyja zwisała pod dziwnym kątem. Nick spojrzał w bok. Ciała innych pasażerów unosiły się w powietrzu od przodu samolotu, podskakując na suficie jak korki.
  
  N3 wiedział, co się dzieje. Samolot stracił kontrolę, pędząc w przestrzeń kosmiczną z niewiarygodną prędkością, tworząc stan nieważkości.
  
  Ku swojemu zaskoczeniu poczuł, że ktoś ciągnie go za rękaw. Zmusił się, by odwrócić głowę. Usta Gordona Nasha poruszały się. Ułożyły się w słowa: "Chodź za mną". Kosmonauta pochylił się do przodu, trzymając się za ręce i przesuwając po schowku nad głową. Nick podążył za nim. Nagle przypomniał sobie, że Nash był w kosmosie podczas dwóch misji Gemini. Stan nieważkości nie był dla niego niczym nowym.
  
  Zobaczył, co Nash próbuje osiągnąć i zrozumiał. Nadmuchiwaną tratwę ratunkową. Pojawił się jednak problem. Hydrauliczny element drzwiczek dostępu został oderwany. Ciężka metalowa część, będąca w rzeczywistości częścią poszycia kadłuba, nie chciała drgnąć. Nick gestem nakazał Nashowi odsunięcie się i "podpłynął" do mechanizmu. Z kieszeni wyciągnął maleńki dwużyłowy kabel, taki sam, jakiego czasami używał do uruchamiania silników zamkniętych pojazdów. Za jego pomocą udało mu się zapalić zasilaną akumulatorem pokrywę awaryjną. Drzwiczki dostępu otworzyły się.
  
  Nick złapał krawędź tratwy ratunkowej, zanim została wessana przez ziejącą dziurę. Znalazł inflator i go uruchomił. Rozprężył się z wściekłym sykiem, dwukrotnie powiększając otwór. On i Nash ustawili go w odpowiedniej pozycji. Nie wytrzymał długo, ale gdyby tak się stało, ktoś mógłby dotrzeć do kabiny.
  
  Olbrzymia pięść zdawała się uderzać go w żebra. Leżał twarzą do podłogi. Czuł smak krwi w ustach. Coś uderzyło go w plecy. Noga Gordona Nasha. Nick odwrócił głowę i zobaczył, że reszta jego ciała jest przygnieciona między dwoma siedzeniami. Pozostali pasażerowie zerwali sufit za nim. Wysoki ryk silników przybrał na sile. Grawitacja została przywrócona. Załodze musiało się udać uniesienie dziobu samolotu nad horyzont.
  
  Doczołgał się do kokpitu, podciągając się z miejsca na miejsce, walcząc z przerażającym prądem. Wiedział, że jeśli tratwa ratunkowa zatonie, on też. Musiał jednak skontaktować się z załogą, złożyć ostateczny raport przez radio, jeśli byli skazani na zagładę.
  
  Pięć twarzy zwróciło się w jego stronę, gdy otworzył drzwi kokpitu. "Co się stało?" krzyknął pilot. "Jaka jest sytuacja?"
  
  "Bomba" - odparł Nick. "Nie wygląda to dobrze. W kadłubie jest dziura. Zatkaliśmy ją, ale tylko tymczasowo".
  
  Na konsoli inżyniera pokładowego zapaliły się cztery czerwone kontrolki. "Ciśnienie i ilość!" - warknął F.E. do pilota. "Ciśnienie i ilość!"
  
  W kokpicie unosił się zapach potu i dymu papierosowego. Pilot i drugi pilot zaczęli naciskać i ciągnąć przełączniki, a nawigator kontynuował monotonne, przeciągłe mamrotanie: "AFB, Bobby. Tu Speedbird 410. C-ALGY woła B dla Bobby'ego..."
  
  Rozległ się trzask rozrywanego metalu i wszystkie oczy zwróciły się w prawo. "Numer 3 nadlatuje" - wychrypiał drugi pilot, gdy kapsuła na prawym skrzydle oderwała się od samolotu.
  
  "Jakie są nasze szanse na przeżycie?" zapytał Nick.
  
  "W tym momencie, pułkowniku, twoje przypuszczenia są równie trafne jak moje. Powiedziałbym..."
  
  Pilotowi przerwał ostry głos z interkomu: "C-ALGY, podaj mi swoją pozycję. C-ALGY..."
  
  Nawigacja
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Igator przedstawił swoje stanowisko i zdał relację z sytuacji. "Mamy zielone światło" - powiedział po chwili.
  
  "Spróbujemy znaleźć bazę sił powietrznych Barksdale w Shreveport w Luizjanie" - powiedział pilot. "Mają najdłuższe pasy startowe. Ale najpierw musimy zużyć paliwo. Będziemy więc w powietrzu jeszcze co najmniej dwie godziny. Radzę wam zapiąć pasy z tyłu, a potem usiąść wygodnie i się pomodlić!"
  
  * * *
  
  Z trzech pozostałych gondoli odrzutowych buchnęły strumienie czarnego dymu i pomarańczowe płomienie. Ogromny samolot gwałtownie zatrząsł się, gdy pokonywał ostry zakręt nad bazą sił powietrznych Barksdale.
  
  Wiatr ryczał w kabinie samolotu, wciągając ich z całej siły. Pasy bezpieczeństwa wbijały się w ich tułów. Rozległ się metaliczny trzask, a kadłub pękł jeszcze bardziej. Powietrze wdzierało się przez powiększającą się dziurę z przenikliwym piskiem - niczym puszka lakieru do włosów z wybitą dziurą.
  
  Nick odwrócił się, by spojrzeć na Joy Sun. Jej usta drżały. Pod oczami miała fioletowe cienie. Ogarnął ją strach, obleśny i brzydki. "Zrobimy to?" - wydyszała.
  
  Wpatrywał się w nią pustymi oczami. Strach dawał mu odpowiedzi, których nie mogły mu dać nawet tortury. "To nie wygląda dobrze" - powiedział.
  
  Do tego czasu dwóch mężczyzn już nie żyło - sierżant Sił Powietrznych i członek zespołu medycznego NASA, którego rdzeń kręgowy został złamany w wyniku uderzenia w sufit. Drugi mężczyzna, technik naprawy poduszek, był przypięty pasami do fotela, ale poważnie ranny. Nick nie sądził, że przeżyje. Astronauci byli wstrząśnięci, ale nikt nie odniósł poważnych obrażeń. Byli przyzwyczajeni do sytuacji kryzysowych; nie panikowali. Uraz dr Sun, złamanie czaszki, był powierzchowny, ale jej obawy nie. N3 wykorzystał sytuację. "Potrzebuję odpowiedzi" - wychrypiał. "Nic nie zyskasz, nie odpowiadając. Twoi przyjaciele cię oszukali, więc najwyraźniej jesteś zbędny. Kto podłożył bombę?"
  
  W jej oczach narastała histeria. "Bomba? Jaka bomba?" - wydyszała. "Myślisz, że nie miałam z tym nic wspólnego, prawda? Jak mogłabym? Po co miałabym tu być?"
  
  "A co z tym pornograficznym zdjęciem?" - zapytał. "A co z twoim związkiem z Patem Hammerem? Widziano was razem na Bali Hai. Don Lee tak powiedział".
  
  Energicznie pokręciła głową. "Don Lee skłamał" - wyszeptała. "Byłam na Bali Hai tylko raz, i to nie z Hammerem. Nie znałam go osobiście. Moja praca nigdy nie zetknęła mnie z załogami z Cape Kennedy". Milczała, a potem słowa same wypłynęły jej z ust. "Pojechałam na Bali Hai, bo Alex Simian wysłał mi wiadomość, żebym się z nim tam spotkała".
  
  "Simian? Co cię z nim łączy?"
  
  "Pracowałam w GKI School of Medicine w Miami" - wyszeptała. "Zanim dołączyłam do NASA". Rozległ się kolejny trzask, tym razem materiału, i nadmuchana tratwa ratunkowa, przeciskająca się przez dziurę, zniknęła z głośnym hukiem. Powietrze z rykiem przedarło się przez kadłub, trzęsąc nimi, szarpiąc im włosy, rozsadzając policzki. Złapała go. On odruchowo ją objął. "O mój Boże!" - szlochała z trudem. "Jak długo jeszcze do lądowania?"
  
  "Mówić."
  
  "Dobra, to nie wszystko!" - powiedziała zaciekle. "Mieliśmy romans. Byłam w nim zakochana - chyba nadal jestem. Poznałam go, gdy byłam dziewczynką. To było w Szanghaju, około 1948 roku. Przyjechał odwiedzić mojego ojca, żeby zainteresować go interesem". Mówiła teraz szybko, próbując opanować narastającą panikę. "Simian spędził lata wojny w obozie jenieckim na Filipinach. Po wojnie zajął się tam handlem włóknem ramii. Dowiedział się, że komuniści planują przejąć Chiny. Wiedział, że będzie niedobór włókna. Mój ojciec miał w Szanghaju magazyn pełen ramii. Simian chciał go kupić. Mój ojciec się zgodził. Później on i mój ojciec zostali wspólnikami i często go widywałam".
  
  Jej oczy błyszczały strachem, gdy kolejna część kadłuba oderwała się od ziemi. "Byłam w nim zakochana. Jak uczennica. Byłam załamana, kiedy poślubił Amerykankę w Manili. To było w 1953 roku. Później dowiedziałam się, dlaczego to zrobił. Był zamieszany w wiele przekrętów, a ludzie, których zrujnował, ścigali go. Żeniąc się z tą kobietą, mógł wyemigrować do Stanów Zjednoczonych i uzyskać obywatelstwo. Gdy tylko dostał pierwsze dokumenty, rozwiódł się z nią".
  
  Nick znał resztę historii. Była częścią amerykańskiej legendy biznesu. Simian zainwestował na giełdzie, popełnił morderstwo, przejął szereg upadających firm. Tchnął w nie życie, a potem sprzedał je po absurdalnie wysokich cenach. "Jest genialny, ale absolutnie bezwzględny" - powiedziała Joy Sun, patrząc ponad Nickiem w powiększającą się dziurę. "Po tym, jak dał mi pracę w GKI, zaczęliśmy romans. To było nieuniknione. Ale po roku znudził się i zerwał". Ukryła twarz w dłoniach. "Nie podszedł do mnie i nie powiedział, że koniec" - wyszeptała. "Zwolnił mnie, a przy okazji zrobił wszystko, co mógł, żeby zniszczyć moją reputację". To nią wstrząsnęło.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Wspominając to, wciąż nie mogłem się o tym przekonać. "Mimo to nie mogłem się o tym przekonać i kiedy dostałem od niego tę wiadomość - to było jakieś dwa miesiące temu - pojechałem na Bali Hai".
  
  "Czy on dzwonił bezpośrednio do ciebie?"
  
  "Nie, zawsze działa przez pośredników. Tym razem był to człowiek o imieniu Johnny Hung Fat. Johnny był zamieszany w kilka afer finansowych. To go zrujnowało. Okazało się, że jest kelnerem w Bali Hai. To Johnny powiedział mi, że Alex chce się ze mną tam spotkać. Jednak Simian się nie pojawił, a ja cały czas piłem. W końcu Johnny przyprowadził tego mężczyznę. Jest kierownikiem tamtejszej dyskoteki..."
  
  "Drzewo nosorożca?"
  
  Skinęła głową. "Oszukał mnie. Moja duma została urażona, byłam pijana i chyba dosypali mi czegoś do drinka, bo zanim się zorientowałam, siedzieliśmy na kanapie w biurze i... Nie mogłam się nim nacieszyć". Lekko się wzdrygnęła i odwróciła. "Nie wiedziałam, że zrobili nam zdjęcie. Było ciemno. Nie rozumiem, jak..."
  
  "Film w podczerwieni".
  
  "Chyba Johnny planował mnie później oszukać. W każdym razie nie sądzę, żeby Alex miał z tym cokolwiek wspólnego. Johnny pewnie po prostu używał jego imienia jako przynęty..."
  
  Nick postanowił, do cholery, skoro miał umrzeć, to przynajmniej chciał patrzeć. Ziemia unosiła się ku nim. Karetki pogotowia, pojazdy pierwszej pomocy, mężczyźni w aluminiowych kombinezonach strażackich już się rozchodzili. Poczuł ciche uderzenie, gdy samolot dotknął ziemi. Kilka minut później samolot wyhamował jeszcze bardziej, a pasażerowie z radością zjechali po spadochronach ratunkowych na błogosławioną, twardą ziemię...
  
  Pozostali w Barksdale przez siedem godzin, w czasie których zespół lekarzy Sił Powietrznych ich zbadał, udzielił leków i pierwszej pomocy tym, którzy jej potrzebowali, a także umieścił w szpitalach dwie najcięższe osoby.
  
  O godzinie 17:00 z bazy lotniczej Patrick przyleciał Globemaster Sił Powietrznych USA, na którego pokład weszli w ostatni etap podróży. Godzinę później wylądowali na lotnisku McCoy Field w Orlando na Florydzie.
  
  Miejsce roiło się od funkcjonariuszy FBI i NASA. Funkcjonariusze w białych hełmach poprowadzili ich w kierunku zamkniętej strefy wojskowej na lotnisku, gdzie czekały wojskowe pojazdy rozpoznawcze. "Dokąd jedziemy?" - zapytał Nick.
  
  "Mnóstwo pojazdów opancerzonych NASA przyleciało z Waszyngtonu" - odpowiedział jeden z parlamentarzystów. "Wygląda na to, że sesja pytań i odpowiedzi potrwa całą noc".
  
  Nick pociągnął Joy Sun za rękaw. Byli na samym końcu parady miniatur i stopniowo, krok po kroku, zagłębiali się w ciemność. "Chodźcie" - powiedział nagle. "Tędy". Ominęli cysternę z paliwem, po czym zawrócili w stronę cywilnej części boiska i rampy dla taksówek, którą zauważył wcześniej. "Najpierw musimy się napić" - powiedział.
  
  Wszystkie odpowiedzi zamierzał wysłać bezpośrednio do Hawka, nie do FBI, nie do CIA i przede wszystkim nie do NASA Security.
  
  W barze koktajlowym Cherry Plaza z widokiem na jezioro Eola rozmawiał z Joy Sun. Odbyli długą rozmowę - taką, jaką ludzie toczą po strasznych wspólnych przeżyciach. "Słuchaj, myliłem się co do ciebie" - powiedział Nick. "Łamię sobie zęby, żeby się do tego przyznać, ale co innego mogę powiedzieć? Myślałem, że jesteś wrogiem".
  
  "A teraz?"
  
  Uśmiechnął się krzywo. "Myślę, że jesteś wielką, soczystą przeszkodą, którą ktoś mi rzucił."
  
  Odrzuciła koralik na bok, żeby się roześmiać - i rumieniec nagle zniknął z jej twarzy. Nick spojrzał w górę. To był sufit baru koktajlowego. Był lustrzanym odbiciem. "O mój Boże!" - jęknęła. "Tak właśnie było w samolocie - do góry nogami. Jakbym widział wszystko od nowa". Zaczęła drżeć, a Nick ją przytulił. "Proszę" - mruknęła - "zabierz mnie do domu". Skinął głową. Oboje wiedzieli, co się tam wydarzy.
  Rozdział 9
  
  Domem był bungalow w Cocoa Beach.
  
  Dostali się tam taksówką z Orlando i Nickowi nie zależało na tym, aby łatwo było ustalić ich trasę.
  
  Jak dotąd miał całkiem niezłą historię-przykrywkę. On i Joy Sun cicho rozmawiali w samolocie, idąc ręka w rękę na lotnisko McCoy - dokładnie tego, czego oczekiwano od początkujących kochanków. Teraz, po wyczerpującym emocjonalnym doświadczeniu, wymknęli się na chwilę samotności. Może nie do końca tego, czego oczekiwano od prawdziwego gejowskiego astronauty, ale przynajmniej nie przyniosło to żadnych rezultatów. Przynajmniej nie od razu. Miał czas do rana - i to by wystarczyło.
  
  Do tego czasu McAlester będzie musiał go zastąpić.
  
  Bungalow składał się z kwadratowego bloku z gipsu i jesionu, położonego tuż przy plaży. Niewielki salonik rozciągał się na całą szerokość. Był przyjemnie umeblowany bambusowymi leżakami obitymi pianką. Podłogę pokrywały maty z liści palmowych. Szerokie okna wychodziły na Ocean Atlantycki. Po prawej stronie znajdowały się drzwi do sypialni, a za nimi kolejne, wychodzące na plażę.
  
  "Wszystko jest w rozsypce" - powiedziała. "Wyjechałam do Houston tak nagle po wypadku, że nie miałam czasu się ogarnąć".
  
  Zamknęła za sobą drzwi i stanęła przed nimi, obserwując go. Jej twarz nie była już zimną i piękną maską. Szerokie, wysokie kości policzkowe wciąż były widoczne.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  d - misternie rzeźbione wgłębienia. Ale jej oczy błyszczały z szoku, a głos stracił spokojną pewność siebie. Po raz pierwszy wyglądała jak kobieta, a nie jak mechaniczna bogini.
  
  W Nicku zaczęło narastać pożądanie. Szybko podszedł do niej, przyciągnął ją w ramiona i mocno pocałował w usta. Były twarde i zimne, ale ciepło jej walczących piersi przeszyło go niczym porażenie prądem. Gorąco rosło. Poczuł, jak jego biodra drgają. Pocałował ją ponownie, jego usta były twarde i okrutne. Usłyszał zduszone: "Nie!". Oderwała usta od jego ust i przycisnęła do niego zaciśnięte pięści. "Twoja twarz!"
  
  Przez chwilę nie zrozumiał, co miała na myśli. "Eglund" - powiedziała. "Całuję maskę". Uśmiechnęła się drżąco. "Zdajesz sobie sprawę, że widziałam twoje ciało, ale nie twarz, która do niego pasuje?"
  
  "Pójdę po Eglunda". Skierował się do łazienki. Astronauta i tak miał już iść spać. Wnętrze arcydzieła Poindextera zrobiło się wilgotne od upału. Silikonowa emulsja zaczęła nieznośnie swędzieć. Poza tym, teraz i jego przykrywka była wyczerpana. Wydarzenia w samolocie z Houston pokazały, że obecność "Eglunda" rzeczywiście stanowiła zagrożenie dla innych astronautów projektu księżycowego. Zdjął koszulę, owinął ręcznik wokół szyi i ostrożnie zdjął plastikową maskę do włosów. Wyciągnął piankę z wewnętrznej strony policzków, ściągnął jasne brwi i energicznie potarł twarz, rozmazując resztki makijażu. Potem pochylił się nad umywalką i zdjął z oczu soczewki kontaktowe o orzechowych źrenicach. Spojrzał w górę i zobaczył w lustrze odbicie Joy Sun, obserwującej go z progu.
  
  "Zdecydowana poprawa" - uśmiechnęła się, a w odbiciu swojej twarzy jej wzrok powędrował po jego metalicznie gładkim torsie. Cała muskularna gracja pantery kryła się w tej wspaniałej sylwetce, a jej oczom nic nie umknęło.
  
  Odwrócił się do niej twarzą, ocierając resztki silikonu z twarzy. Jego stalowoszare oczy, które mogły płonąć mrokiem albo stać się lodowate od okrucieństwa, błyszczały śmiechem. "Czy przejdę badania, doktorku?"
  
  "Tyle blizn" - powiedziała zaskoczona. "Nóż. Rana postrzałowa. Cięcie brzytwą". Zanotowała opisy, gdy jej towarzysz śledził ich poszarpane ścieżki. Jego mięśnie napięły się pod jej dotykiem. Wziął głęboki oddech, czując ucisk w żołądku.
  
  "Wycięcie wyrostka robaczkowego, operacja pęcherzyka żółciowego" - powiedział stanowczo. "Nie romantyzuj tego".
  
  "Jestem lekarzem, pamiętasz? Nie próbuj mnie oszukać". Spojrzała na niego błyszczącymi oczami. "Wciąż nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Jesteś jakimś supertajnym agentem?"
  
  Przyciągnął ją bliżej, opierając brodę na dłoni. "Chcesz powiedzieć, że ci nie powiedzieli?" zachichotał. "Jestem z planety Krypton". Musnął jej usta swoimi wilgotnymi ustami, najpierw delikatnie, potem mocniej. W jej ciele narastało nerwowe napięcie, stawiając opór przez sekundę, ale potem zmiękła i z cichym jękiem zamknęła oczy, a jej usta zmieniły się w małe, głodne zwierzątko, szukające go, gorące i wilgotne, czubkiem języka szukające zaspokojenia. Poczuł, jak jej palce rozpinają mu pasek. Krew wrzała w nim. Pożądanie rosło jak drzewo. Jej dłonie drżały na jego ciele. Oderwała usta, na sekundę wtuliła głowę w jego szyję, a potem odsunęła się. "Wow!" powiedziała niepewnie.
  
  "Sypialnia" - mruknął, czując, że musi eksplodować w nim jak pistolet.
  
  "O Boże, tak, myślę, że to na ciebie czekałam". Jej oddech był nierówny. "Po Simian... a potem ta rzecz w Bali Hai... Nie byłam mężczyzną. Myślałam, że na zawsze. Ale ty możesz być inna. Teraz to widzę. O mój Boże", zadrżała, gdy przyciągnął ją do siebie, biodro do biodra, pierś do piersi i tym samym ruchem rozerwał jej bluzkę. Nie miała na sobie stanika - poznał to po tym, jak dojrzałe pąki poruszały się pod materiałem. Jej sutki sterczały mocno na jego piersi. Wiła się w jego objęciach, jej dłonie badały jego ciało, jej usta przyklejone do jego, a jej język był szybkim, mięsistym mieczem.
  
  Nie odrywając jej od ciała, na wpół ją podniósł, na wpół zaniósł przez korytarz i po macie z liści palmowych do łóżka.
  
  Położył ją na sobie, a ona skinęła głową, nawet nie zauważając, jak jego dłonie przesuwały się po jej ciele, rozpinając jej spódnicę i głaszcząc biodra. Pochylił się nad nią, całując jej piersi, jego usta zamknęły się na ich miękkości. Jęknęła cicho, a on poczuł, jak jej ciepło rozlewa się pod nim.
  
  Wtedy już nie myślał, tylko czuł, uciekając od koszmarnego świata zdrady i nagłej śmierci, który był jego naturalnym środowiskiem, w jasny, zmysłowy nurt czasu, który był niczym wielka rzeka, koncentrując się na odczuciu idealnego ciała dziewczyny, które unosiło się w coraz szybszym tempie, aż dotarli do progu, a jej dłonie pieściły go z coraz większą pilnością, jej palce wbijały się w niego, a jej usta przycisnęły się do jego w ostatecznej prośbie, a ich ciała napięły się, wygięły i połączyły, biodra napinały się rozkosznie
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Usta i wargi połączyły się, a ona westchnęła głęboko i drżąco, z radości, po czym opuściła głowę na poduszki, czując nagłe drżenie jego ciała, gdy wytrysnęło jego nasienie...
  
  Leżeli chwilę w milczeniu, jej dłonie poruszały się rytmicznie, hipnotycznie po jego skórze. Nick prawie zasnął. Potem, przestając o tym myśleć na kilka minut, nagle coś do niego dotarło. Doznanie było niemal namacalne: jasne światło zalało mu głowę. Miał to! Brakujący klucz!
  
  W tej samej chwili rozległo się pukanie, przerażająco głośne w ciszy. Odsunął się od niej, ale ona podeszła do niego, oplatając go miękkimi, pieszczotliwymi krągłościami, nie chcąc go oddać. Objęła go tak mocno, że nawet w tym nagłym kryzysie był bliski zapomnienia o własnym niebezpieczeństwie.
  
  "Czy jest tam ktoś?" krzyknął ktoś.
  
  Nick wyrwał się na wolność i rzucił do okna. Odsunął rolety o ułamek cala. Przed domem zaparkowany był nieoznakowany radiowóz z anteną biczową. Dwie postacie w białych kaskach ochronnych i spodniach do jazdy konnej świeciły latarkami w okno salonu. Nick gestem nakazał dziewczynie, żeby się ubrała i otworzyła drzwi.
  
  Zrobiła to, a on stał z uchem przyciśniętym do drzwi sypialni, nasłuchując. "Dzień dobry, proszę pani, nie wiedzieliśmy, że jest pani w domu" - powiedział męski głos. "Tylko sprawdzaliśmy. Światło na zewnątrz było zgaszone. Było zapalone przez ostatnie cztery noce". Drugi męski głos powiedział: "Jest pan doktorem Sun, prawda?". Usłyszał Joy. "Dopiero przyjechał pan z Houston, prawda?". Powiedziała, że tak. "Wszystko w porządku? Czy coś było nie tak w domu, kiedy pani nie było?". Powiedziała, że wszystko w porządku, a pierwszy męski głos powiedział: "Dobrze, chcieliśmy się tylko upewnić. Po tym, co się tu wydarzyło, nie można być zbyt ostrożnym. Jeśli będzie pan nas szybko potrzebował, proszę wybrać zero trzy razy. Mamy teraz bezpośrednią linię".
  
  "Dziękuję, funkcjonariusze. Dobranoc". Usłyszał, jak zamykają się drzwi wejściowe. "Więcej policjantów z GKI" - powiedziała, wracając do sypialni. "Wygląda na to, że są wszędzie". Zatrzymała się jak wryta. "Idziesz" - powiedziała oskarżycielsko.
  
  "Będę musiał" - powiedział, zapinając koszulę. "A co gorsza, dodam jeszcze zniewagę do urazy, pytając, czy mogę pożyczyć twój samochód".
  
  "Podoba mi się ta część" - uśmiechnęła się. "To znaczy, że będziesz musiał to oddać. Z samego rana, proszę. To znaczy, co..." Nagle urwała, a na jej twarzy malowało się zaskoczenie. "O mój Boże, nawet nie znam twojego imienia!"
  
  "Nick Carter".
  
  Zaśmiała się. "Niezbyt kreatywne, ale przypuszczam, że w twoim zawodzie jedno fałszywe nazwisko jest równie dobre jak drugie..."
  
  * * *
  
  Wszystkie dziesięć linii w centrum administracyjnym NASA było zajętych, więc zaczął bez przerwy wykręcać numery, tak aby móc odebrać rozmowę po jej zakończeniu.
  
  W jego umyśle wciąż przemykał jeden obraz: major Sollitz goniący za kapeluszem, z lewą ręką niezgrabnie ułożoną w poprzek ciała, z prawą mocno przyciśniętą do tułowia. Coś w tej scenie w fabryce w Texas City wczoraj po południu nie dawało mu spokoju, ale co to było, nie mogło mu umknąć - aż na chwilę przestał o tym myśleć. Potem, niepostrzeżenie, pojawiło się w jego umyśle.
  
  Wczoraj rano Sollits był praworęczny!
  
  Jego myśli krążyły wokół skomplikowanych konsekwencji tego odkrycia, podczas gdy jego palce automatycznie wybierały numer, a ucho nasłuchiwało dźwięku dzwonienia oznaczającego nawiązywanie połączenia.
  
  Siedział na skraju łóżka w swoim pokoju w Gemini Inn, ledwo zauważając schludny stos walizek, które Hank Peterson dostarczył z Waszyngtonu, ani kluczyki do Lamborghini na stoliku nocnym, ani karteczkę pod nimi, w której było napisane: Daj mi znać, jak wrócisz. Wew. L-32. Hank.
  
  Sollitz był brakującym elementem. Weź go pod uwagę, a wszystko inne ułoży się w całość. Nick przypomniał sobie szok majora, gdy po raz pierwszy wszedł do jego gabinetu i w duchu przeklął się w duchu. To powinien być sygnał. Ale był zbyt oślepiony słońcem - doktorze Sun - by zauważyć czyjeś zachowanie.
  
  Joy Sun również była zaskoczona, ale to ona pierwsza zdiagnozowała u Eglunda zatrucie aminami. Jej zaskoczenie było więc naturalne. Po prostu nie spodziewała się go tak szybko zobaczyć.
  
  Linia została oczyszczona w centrum administracyjnym.
  
  "Czerwony pokój" - powiedział im z kansasowskim akcentem Glenna Eglunda. "Tu Eagle Four. Dajcie mi czerwony pokój".
  
  Przewód brzęczał i brzęczał, a z głośnika dobiegł męski głos. "Ochrona" - powiedział. "Kapitan Lisor mówi".
  
  "Tu Eagle Four, najwyższy priorytet. Czy jest tam major Sollitz?"
  
  "Orzeł-Czwórka, szukali cię. Przegapiłeś raport dla McCoya. Gdzie teraz jesteś?"
  
  "Nieważne" - powiedział niecierpliwie Nick. "Czy Sollitz tam jest?"
  
  "Nie, nie jest."
  
  "Dobra, znajdź go. To jest priorytet."
  
  "Poczekaj. Sprawdzę."
  
  Kto, poza Sollitzem, mógł wiedzieć o Phoenix One? Kto, poza szefem ochrony Apollo, mógł mieć dostęp do centrum medycznego?
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  W którym dziale Centrum Statków Kosmicznych? Kto jeszcze znał każdy etap programu medycznego, był w pełni świadomy jego zagrożeń i można go było zobaczyć wszędzie bez wzbudzania podejrzeń? Kto jeszcze miał placówki w Houston i Cape Kennedy?
  
  Sollitz, N3, był teraz przekonany, że to Sol spotkał Pata Hammera na Bali Hai w Palm Beach i planował zniszczenie kapsuły Apollo. Sollitz próbował zabić Glenna Eglunda, gdy astronauta dowiedział się o planie majora. Jednak Sollitz nie został poinformowany o maskaradzie Nicka. Wiedział o tym tylko generał McAlester. Dlatego, gdy "Eglund" pojawił się ponownie, Sollitz spanikował. To on próbował go zabić na księżycowym krajobrazie. Kompromis polegał na zmianie ręki z prawej na lewą, w wyniku złamania nadgarstka doznanego w walce na noże.
  
  Nick zrozumiał teraz znaczenie wszystkich tych pytań o jego pamięć. Odpowiedź Eglunda, że "drobinki" powoli wracają, jeszcze bardziej spanikowała majora. Podłożył więc bombę w samolocie "zapasowym", a następnie skonstruował bombę fałszywą, co pozwoliło mu zastąpić oryginalny samolot alternatywnym bez konieczności wcześniejszego sprawdzenia go przez ekipę saperską.
  
  W słuchawce rozległ się ostry głos. "Eagle Four, tu generał McAlester. Gdzie, do cholery, poszliście z doktorem Sunem po wylądowaniu samolotu w McCoy? Zostawiliście tam całą bandę wysoko postawionych funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa, żeby się ochłodzili".
  
  "Generale, zaraz panu wszystko wyjaśnię, ale najpierw: gdzie jest major Sollits? Musimy go koniecznie znaleźć".
  
  "Nie wiem" - powiedział McAlester beznamiętnie. "I nie sądzę, żeby ktokolwiek inny też wiedział. Leciał drugim samolotem do McCoy. Wiemy o tym. Ale zniknął gdzieś w terminalu i od tamtej pory go nie widziano. Dlaczego?"
  
  Nick zapytał, czy ich rozmowa była szyfrowana. Tak. Tak mu powiedział. "O mój Boże" - to było wszystko, co szef ochrony NASA zdołał powiedzieć na koniec.
  
  "Sollitz nie był szefem" - dodał Nick. "Wykonywał brudną robotę dla kogoś innego. Może dla ZSRR. Pekinu. Na tym etapie możemy tylko zgadywać".
  
  "Ale jak do cholery zdobył certyfikat bezpieczeństwa? Jak udało mu się dotrzeć tak daleko?"
  
  "Nie wiem" - powiedział Nick. "Mam nadzieję, że jego notatki dadzą nam jakąś wskazówkę. Zamierzam poprosić Peterson Radio AXE o pełny raport i zlecę dokładne sprawdzenie przeszłości Sollitza, a także Alexa Simiana z GKI. Chcę jeszcze raz sprawdzić, co Joy Sun mi o nim powiedziała".
  
  "Właśnie rozmawiałem z Hawkiem" - powiedział McAlester. "Powiedział mi, że Glenn Eglund w końcu odzyskał przytomność w szpitalu Walter Reed. Mają nadzieję, że wkrótce go przesłuchają".
  
  "A skoro już o Eglundzie mowa" - powiedział Nick - "czy mógłbyś sprawić, żeby ten fałszywy człowiek wrócił do nałogu? Z trwającym odliczaniem do Phoenix i astronautami przywiązanymi do swoich stacji, jego przykrywka staje się fizyczną przeszkodą. Muszę mieć swobodę ruchu".
  
  "To da się załatwić" - powiedział Macalester. Wydawał się zadowolony. "To by wyjaśniało, dlaczego ty i doktor Sun uciekliście. Amnezja po uderzeniu głową w samolocie. A ona jechała za tobą, żeby cię odzyskać".
  
  Nick powiedział, że wszystko w porządku i się rozłączył. Padł na łóżko. Był zbyt zmęczony, żeby się nawet rozebrać. Cieszył się, że McAlesterowi tak dobrze idzie. Chciał, żeby dla odmiany coś wygodnego się pojawiło. I tak się stało. Zasnął.
  
  Chwilę później obudził go telefon. Przynajmniej zdawało mu się, że to tylko chwila, ale nie mogło tak być, bo było ciemno. Niepewnie sięgnął po słuchawkę. "Halo?"
  
  "Wreszcie!" wykrzyknęła Candy Sweet. "Gdzie byłaś przez ostatnie trzy dni? Próbowałam się z tobą skontaktować".
  
  "Dzwoniłem" - powiedział niejasno. "Co się dzieje?"
  
  "Znalazłam coś strasznie ważnego na Merritt Island" - powiedziała podekscytowana. "Spotkajmy się w holu za pół godziny".
  Rozdział 10
  
  Mgła zaczęła się rozwiewać wczesnym rankiem. Poszarpane, błękitne dziury otwierały się i zamykały w szarości. Nick dostrzegł przez nie przebłyski gajów pomarańczowych, pędzących niczym szprychy w kole.
  
  Candy prowadziła. Nalegała, żeby wzięli jej samochód, sportowy model GT Giulia. Nalegała też, żeby poczekał i zobaczył jej wejście. Powiedziała, że nie może mu o tym powiedzieć.
  
  "Wciąż wygłupiam się jak mała dziewczynka" - stwierdził kwaśno. Spojrzał na nią. Jej obcisłe biodra zastąpiła biała minispódniczka, która w połączeniu z bluzką z paskiem, białymi tenisówkami i świeżo umytymi blond włosami nadawała jej wygląd uczennicy-cheerleaderki.
  
  Poczuła, że ją obserwuje, i odwróciła się. "Niedaleko stąd" - uśmiechnęła się. "To na północ od Dummitt Grove".
  
  Port księżycowy Centrum Kosmicznego zajmował jedynie niewielką część wyspy Merritt. Ponad siedemdziesiąt tysięcy akrów ziemi zostało wydzierżawione rolnikom, którzy pierwotnie byli właścicielami gajów pomarańczowych. Droga na północ od Bennett's Drive biegła przez dzikie bagna i zarośla, przecinane rzeką Indian River, Seedless Enterprise i gajami Dummitt, wszystkie z lat 30. XIX wieku.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Droga zakręcała teraz wokół małej zatoki. Minęli skupisko rozpadających się chat na palach nad brzegiem wody, stację benzynową ze sklepem spożywczym i małą stocznię z nabrzeżem rybackim, wzdłuż którego stały trawlery krewetkowe. "Enterprise" - powiedziała. "To tuż naprzeciwko Port Canaveral. Już prawie jesteśmy na miejscu".
  
  Przejechali jeszcze ćwierć mili, a Candy włączyła prawy kierunkowskaz i zaczęła zwalniać. Zjechała na pobocze i zatrzymała się. Odwróciła się, żeby na niego spojrzeć. "Byłem tutaj". Wzięła torebkę i otworzyła boczne drzwi.
  
  Nick wsiadł do samochodu i zatrzymał się, rozglądając się dookoła. Znajdowali się pośrodku otwartego, opustoszałego krajobrazu. Po prawej stronie, aż do rzeki Banana, rozciągała się rozległa panorama słonych Fiatów. Na północy, apartamenty zamieniły się w bagna. Gęste zarośla przylegały do brzegu wody. Trzysta metrów na lewo zaczynał się zelektryfikowany płot MILA (Merritt Island Launch Pad). Przez zarośla mógł dostrzec betonową platformę startową Phoenix 1 na łagodnym zboczu, a cztery mile dalej, jaskrawopomarańczowe belki i delikatne platformy 56-piętrowej fabryki samochodów.
  
  Gdzieś za nimi rozległ się szum odległego helikoptera. Nick odwrócił się i zamknął oczy. Zobaczył błysk jego wirnika w porannym słońcu nad Port Canaveral.
  
  "Tędy" - powiedziała Candy. Przeszła przez autostradę i skierowała się w krzaki. Nick podążył za nią. Upał w trzcinowisku był nie do zniesienia. Komary zbierały się w roje, dręcząc je. Candy je zignorowała, a jej twarda, uparta natura znów dała o sobie znać. Dotarli do rowu melioracyjnego, który otwierał się na szeroki kanał, który najwyraźniej kiedyś służył jako kanał. Rów był zarośnięty chwastami i podwodną trawą, a zwężał się tam, gdzie nasyp został zmyty przez wodę.
  
  Upuściła torebkę i zrzuciła tenisówki. "Będę potrzebowała obu rąk" - powiedziała i zeszła po zboczu w błoto po kolana. Teraz ruszyła naprzód, pochylając się i szukając rękami w mętnej wodzie.
  
  Nick obserwował ją ze szczytu nasypu. Pokręcił głową. "Czego, do cholery, szukasz?" - zaśmiał się cicho. Ryk helikoptera stał się głośniejszy. Zatrzymał się i spojrzał przez ramię. Zmierzał w ich kierunku, jakieś sto metrów nad ziemią, a światło odbijało się od wirujących łopat wirnika.
  
  "Znalazłam!" krzyknęła Candy. Odwrócił się. Przeszła jakieś trzydzieści metrów wzdłuż rowu melioracyjnego i pochyliła się, dłubiąc coś w ziemi. Ruszył w jej stronę. Helikopter wydawał się przelatywać niemal bezpośrednio nad jego głową. Spojrzał w górę. Łopaty wirnika były przechylone, zwiększając prędkość opadania. Dostrzegł biały napis na czerwonym spodzie - SHARP FLYING SERVICE. Był to jeden z sześciu helikopterów, które latały co pół godziny z molo rozrywki w Cocoa Beach do Port Canaveral, a następnie wzdłuż ogrodzenia MILA, pozwalając turystom robić zdjęcia budynku VAB i wyrzutni.
  
  Cokolwiek Candy znalazła, było już w połowie wyjęte z błota. "Weź moją torebkę, dobrze?" zawołała. "Zostawiłam ją tam na chwilę. Muszę coś do niej włożyć".
  
  Helikopter gwałtownie skręcił. Teraz był z powrotem, nie więcej niż trzydzieści metrów nad ziemią, a wiatr z wirujących śmigieł wygładzał zarośnięte krzaki wzdłuż nasypu. Nick znalazł swoją torebkę. Pochylił się i ją podniósł. Nagła cisza uniosła jego głowę. Silnik helikoptera zgasł. Śmigał nad trzcinami, zmierzając prosto na niego!
  
  Skręcił w lewo i rzucił się głową w dół do rowu. Za nim rozległ się potężny, grzmiący ryk. Żar unosił się w powietrzu niczym mokry jedwab. Poszarpana kula ognia wystrzeliła w górę, a zaraz za nią kłęby czarnego, bogatego w węgiel dymu, który przesłonił słońce.
  
  Nick wdrapał się z powrotem na nasyp i pobiegł w kierunku wraku. Widział sylwetkę mężczyzny wewnątrz płonącego daszku z pleksiglasu. Głowa mężczyzny była zwrócona w jego stronę. Gdy Nick podszedł bliżej, dostrzegł jego rysy. Był Chińczykiem, a jego wyraz twarzy przypominał koszmar. Pachniał smażonym mięsem i Nick zauważył, że dolna połowa jego ciała już płonie. Zrozumiał też, dlaczego mężczyzna nie próbuje się wydostać. Był przywiązany drutem do siedzenia.
  
  "Pomocy!" krzyknął mężczyzna. "Wyciągnijcie mnie stąd!"
  
  Nickowi na moment przeszła gęsia skórka. Głos należał do majora Sollitza!
  
  Nastąpiła druga eksplozja. Upał odepchnął Nicka. Miał nadzieję, że zapasowy zbiornik paliwa zabił Sollitza, kiedy eksplodował. Wierzył, że tak się stało. Helikopter spłonął doszczętnie, a włókno szklane wybrzuszyło się i rozprysło w huku rozżarzonych do czerwoności, eksplodujących nitów z karabinu maszynowego. Płomienie stopiły maskę z Lastotexu, a twarz Chińczyka opadła, a potem rozpłynęła się, odsłaniając bohaterski czyn majora Sollitza.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  zamarły na ułamek sekundy, po czym i one stopniały, a ich miejsce zajęła zwęglona czaszka.
  
  Candy stała kilka stóp dalej, przyciskając grzbiet dłoni do ust, z oczami szeroko otwartymi z przerażenia. "Co się stało?" - zapytała drżącym głosem. "Wygląda na to, że celował prosto w ciebie".
  
  Nick pokręcił głową. "Na autopilocie" - powiedział. "Był tam tylko jako ofiara". A chińska maska, pomyślał, kolejny mylący trop, na wypadek gdyby Nick przeżył. Odwrócił się do niej. "Zobaczmy, co znalazłaś".
  
  Bez słowa poprowadziła go wzdłuż nasypu, gdzie leżało zawiniątko z ceraty. "Będziesz potrzebował noża" - powiedziała. Spojrzała na płonący wrak, a on dostrzegł cień strachu w jej szeroko rozstawionych niebieskich oczach. "Mam jeden w torebce".
  
  "Nie będzie konieczne". Chwycił ceratę obiema rękami i pociągnął. Rozdarła mu się w dłoniach jak mokry papier. Miał przy sobie nóż, sztylet o imieniu Hugo, ale ten pozostał w pochwie kilka centymetrów nad jego prawym nadgarstkiem, czekając na pilniejsze zadania. "Skąd to wziąłeś?" zapytał.
  
  W przesyłce znajdowało się radio krótkodystansowe AN/PRC-6 i para lornetek o dużej mocy - Jupiter 8×60 AO. "Kilka dni temu było w połowie wynurzone" - powiedziała. "Patrz". Podniosła lornetkę i wycelowała ją w platformę startową, ledwo widoczną dla niego. Przyjrzał się jej. Potężne soczewki zbliżyły portal na tyle, że mógł widzieć ruchy ust członków załogi, gdy rozmawiali ze sobą przez słuchawki. "Radio ma pięćdziesiąt kanałów" - powiedziała - "i zasięg około mili. Więc ktokolwiek tu był, miał w pobliżu wspólników. Myślę..."
  
  Ale on już nie słuchał. Konfederaci... radio. Czemu wcześniej o tym nie pomyślał? Sam autopilot nie mógł tak precyzyjnie naprowadzić helikoptera na cel. Musiał działać jak dron. To oznaczało, że musiał być sterowany elektronicznie, przyciągany przez coś, co mieli na sobie. Albo co niosą... "Twój portfel!" powiedział nagle. "Chodź!"
  
  Silnik helikoptera zgasł, gdy podniósł sakiewkę. Wciąż trzymała go w dłoni, gdy zanurkował do rowu melioracyjnego. Zszedł z nasypu i szukał jej w mętnej wodzie. Znalezienie jej zajęło mu około minuty. Podniósł ociekający płynem portfel i otworzył go. Tam, ukryty pod szminką, chusteczkami higienicznymi, okularami przeciwsłonecznymi, paczką gum do żucia i scyzorykiem, znalazł dwudziestozinowy nadajnik Talara.
  
  Był to typ urządzenia używanego do lądowania małych samolotów i helikopterów przy zerowej widoczności. Nadajnik wysyłał wirującą wiązkę mikrofal, która była wykrywana przez instrumenty na panelu podłączone do autopilota. W tym przypadku miejsce lądowania znajdowało się na Nicku Carterze. Candy wpatrywała się w maleńkie urządzenie na jego dłoni. "Ale... co to jest?" zapytała. "Skąd się tam wzięło?"
  
  "Powiedz mi. Czy portfel był dziś poza zasięgiem wzroku?"
  
  "Nie" - powiedziała. "A przynajmniej ja... Chwila, tak!" - wykrzyknęła nagle. "Kiedy dzwoniłam do ciebie dziś rano... to było z budki na Enterprise. Z tego sklepu spożywczego, który mijaliśmy po drodze. Zostawiłam portfel na ladzie. Kiedy wychodziłam z budki, zauważyłam, że sprzedawca go odsunął. Wtedy nie zwróciłam na to uwagi..."
  
  "Chodźmy."
  
  Tym razem to on prowadził. "Pilot został unieruchomiony" - powiedział, posyłając Julię w dół autostrady. "To znaczy, że ktoś inny musiał podnieść ten helikopter z ziemi. To znaczy, że zainstalowano trzeci nadajnik. Prawdopodobnie na Enterprise. Miejmy nadzieję, że dotrzemy tam, zanim go zdemontują. Mój przyjaciel Hugo ma kilka pytań, które chce zadać".
  
  Peterson przywiózł ze sobą z Waszyngtonu urządzenia ochronne N3. Czekały na Nicka w walizce z podwójnym dnem w hotelu Gemini. Hugo, na szpilce, był teraz schowany w rękawie. Wilhelmina, skrócony Luger, wisiał w wygodnej kaburze przy pasku, a Pierre, śmiercionośny pocisk gazowy, był ukryty wraz z kilkoma najbliższymi krewnymi w kieszeni paska. Najważniejszy agent AXE był ubrany tak, by zabijać.
  
  Stacja benzynowa/sklep spożywczy były zamknięte. Wewnątrz nie było śladu życia. Ani nigdzie w Enterprise, skoro już o tym mowa. Nick zerknął na zegarek. Była dopiero dziesiąta. "Niezbyt przedsiębiorcze" - powiedział.
  
  Candy wzruszyła ramionami. "Nie rozumiem. Były otwarte, kiedy tu przyjechałam o ósmej". Nick obszedł budynek dookoła, czując na sobie ciężar słońca i pocąc się. Minął zakład przetwórstwa owoców i kilka zbiorników na ropę naftową. Przewrócone łodzie i suszące się sieci leżały wzdłuż krawędzi polnej drogi. Zniszczony nasyp był cichy, duszny od wilgotnego upału.
  
  Nagle zatrzymał się, nasłuchiwał i szybko wszedł na ciemną półkę wywróconego kadłuba, trzymając Wilhelminę w dłoni. Kroki zbliżały się pod kątem prostym. Osiągnęły najgłośniejszy punkt, a potem zaczęły cichnąć. Nick wyjrzał. Dwóch mężczyzn z ciężkim sprzętem elektronicznym przemieszczało się między łodziami. Zniknęli z jego pola widzenia i na chwilę...
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Gdy usłyszał, jak otwierają się i trzaskają drzwi samochodu, wyczołgał się spod łodzi i zamarł...
  
  Wracali. Nick znów zniknął w cieniu. Tym razem dobrze im się przyjrzał. Ten na czele był niski i chudy, z pustym spojrzeniem na zakapturzonej twarzy. Potężny olbrzym za nim miał siwe włosy przycięte krótko do głowy w kształcie kuli i opaloną twarz pokrytą jasnymi piegami.
  
  Dexter. Sąsiad Pata Hammera, który twierdził, że pracował w dziale sterowania elektronicznego firmy Connelly Aviation.
  
  Nawigacja elektroniczna. Bezzałogowy helikopter. Sprzęt, który właśnie załadowali do samochodu. Wszystko się zgrało.
  
  N3 dał im dobrą przewagę na starcie, a następnie podążył za nimi, utrzymując ich w ryzach. Obaj mężczyźni zeszli po drabinie i wyszli na mały, zniszczony przez warunki atmosferyczne drewniany pomost, który, na usianych muszlami palach, wcinał się na dwadzieścia jardów w głąb zatoki. Na jego końcu zacumowana była pojedyncza łódź - szerokokadłubowy, dieslowski trawler krewetkowy. "Cracker Boy", Enterprise, Floryda, głosił czarny napis na rufie. Obaj mężczyźni weszli na pokład, otworzyli właz i zniknęli pod pokładem.
  
  Nick się odwrócił. Candy była kilka metrów za nim. "Lepiej tu poczekaj" - ostrzegł ją. "Mogą być fajerwerki".
  
  Pędzili wzdłuż nabrzeża, mając nadzieję dotrzeć do sterówki, zanim wrócą na pokład. Ale tym razem mu się nie udało. Gdy przelatywał nad obrotomierzem, Dexter wypełnił właz całym swoim ciałem. Potężny mężczyzna zatrzymał się w miejscu. Trzymał w dłoniach skomplikowany element elektroniczny. Otworzył usta ze zdumienia. "Hej, znam cię...". Zerknął przez ramię i skierował się w stronę Nicka. "Słuchaj, stary, kazali mi to zrobić" - wychrypiał ochryple. "Mają moją żonę i dzieci...".
  
  Coś ryknęło, uderzając w Dextera z siłą kafara, obracając go i rzucając nim o pół pokładu. Upadł na kolana, element osunął się na bok, jego oczy były zupełnie białe, dłonie ściskały wnętrzności, próbując nie dopuścić do ich rozlania na pokładzie. Krew ciekła mu po palcach. Powoli pochylił się do przodu z westchnieniem.
  
  Kolejny błysk pomarańczowego światła, z trzaskiem, wybuchł z włazu, a mężczyzna o pustej twarzy rzucił się po schodach, strzelając dziko z pistoletu maszynowego w jego dłoni. Wilhelmina już uciekła, a Killmaster wystrzelił w niego dwie starannie wymierzone kule z taką szybkością, że podwójny ryk zabrzmiał jak pojedynczy, ciągły ryk. Przez chwilę Hollowface stał prosto, a potem, niczym chochoł, zgiął się i niezgrabnie upadł, a jego nogi zrobiły się jak z gumy.
  
  N3 wytrącił pistolet maszynowy z ręki i uklęknął obok Dextera. Z ust rosłego mężczyzny ciekła krew. Były jasnoróżowe i bardzo spienione. Jego usta poruszały się rozpaczliwie, próbując wydobyć z siebie słowa. "...Miami... wysadzę to w powietrze..." wybełkotał. "...Zabiję wszystkich... Wiem... Pracowałem nad tym... powstrzymać ich... zanim... będzie za późno...". Przewrócił oczami, skupiając się na ważniejszych zadaniach. Jego twarz się rozluźniła.
  
  Nick wyprostował się. "Dobra, porozmawiajmy" - powiedział do Pustej Twarzy. Jego głos był spokojny, życzliwy, ale szare oczy były zielone, ciemnozielone, a w ich głębi przez chwilę wirował rekin. Hugo wynurzył się ze swojej kryjówki. Jego ostry kilof kliknął.
  
  Killmaster przewrócił rewolwerowca nogą i przykucnął obok niego. Hugo rozciął przód jego koszuli, nie zwracając uwagi na kościstą, żółtawą skórę pod spodem. Mężczyzna o zapadniętej twarzy skrzywił się, a jego oczy zaszły łzami z bólu. Hugo znalazł punkt u podstawy nagiej szyi mężczyzny i lekko go pogłaskał. "Teraz" - uśmiechnął się Nick. "Imię, proszę".
  
  Usta mężczyzny zacisnęły się. Zamknął oczy. Hugo ugryzł się w sękatą szyję. "Ugh!" Z gardła wyrwał mu się dźwięk, a ramiona zgarbiły. "Eddie Biloff" - wychrypiał.
  
  Skąd jesteś, Eddie?
  
  Las Vegas.
  
  "Wydawało mi się, że wyglądasz znajomo. Jesteś jednym z chłopaków z Sierra Inn, prawda?" Biloff znowu zamknął oczy. Hugo wykonał powolny, ostrożny zygzak po jego podbrzuszu. Krew zaczęła sączyć się z drobnych skaleczeń i nakłuć. Biloff wydawał nieludzkie dźwięki. "Czyż nie, Eddie?" Jego głowa gwałtownie unosiła się i opadała. "Powiedz mi, Eddie, co robisz tu na Florydzie? I co Dexter miał na myśli, mówiąc o wysadzeniu Miami? Mów, Eddie, albo giń powoli". Hugo wślizgnął się pod fałd skóry i zaczął badać.
  
  Wyczerpane ciało Biloffa wiło się. Krew bulgotała, mieszając się z potem sączącym się z każdego poru. Jego oczy się rozszerzyły. "Zapytaj ją" - wyszeptał, patrząc ponad Nicka. "To ona to zrobiła..."
  
  Nick się odwrócił. Candy stała za nim z uśmiechem. Płynnie, z gracją uniosła białą minispódniczkę. Pod nią była naga, z wyjątkiem płaskiego pistoletu kalibru .22 przypiętego do wewnętrznej strony uda.
  
  "Przepraszam, szefie" - uśmiechnęła się. Pistolet był teraz w jej dłoni, wycelowany w niego. Powoli, jej palec zacisnął się na spuście...
  Rozdział 11
  
  Przycisnęła pistolet do boku, żeby złagodzić odrzut. "Ty
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Możesz zamknąć oczy, jeśli chcesz - uśmiechnęła się.
  
  To była Astra Cub, miniaturowy model o wadze dwunastu uncji z trzycalową lufą, potężny na krótkim dystansie i zdecydowanie najpłaski karabin, jaki N3 kiedykolwiek widział. "Wykręciłeś numer, kiedy pojechałeś do Houston podszywając się pod Eglunda" - powiedziała. "Sollitz nie był na to przygotowany. Ja też nie. Więc nie ostrzegłam go, że tak naprawdę nie jesteś Eglundem. W rezultacie spanikował i podłożył bombę. To położyło kres jego przydatności. Twoja kariera, drogi Nicholasie, też musi się skończyć. Zaszedłeś za daleko, nauczyłeś się za dużo..."
  
  Zobaczył, jak jej palec zaczyna naciskać spust. Ułamek sekundy przed uderzeniem kurka w nabój, szarpnął się do tyłu. To był instynktowny, zwierzęcy odruch - odsunąć się od strzału, wyobrazić sobie najmniejszy możliwy cel. Ostry ból przeszył mu lewe ramię, gdy się przewrócił. Ale wiedział, że mu się udało. Ból był zlokalizowany - oznaka drobnej rany skóry.
  
  Ciężko oddychał, gdy woda zamknęła się nad nim.
  
  Był ciepły i pachniał gnijącymi rzeczami, roślinnym osadem, ropą naftową i błotem, z którego wydobywały się pęcherzyki gnilnego gazu. Powoli się w nią zatapiał, czując przypływ gniewu z powodu tego, jak łatwo dziewczyna go oszukała. "Weź moją torebkę" - powiedziała mu, gdy helikopter namierzał cel. I ten fałszywy pakunek z ceraty, który zakopała zaledwie kilka godzin wcześniej. Był jak wszystkie inne fałszywe wskazówki, które podrzuciła, a potem do których go zaprowadziła - najpierw do Bali Hai, a potem do bungalowu Pata Hammera.
  
  To był subtelny, elegancki plan, zbudowany na ostrzu brzytwy. Skoordynowała każdą część swojej misji z jego własną, tworząc układ, w którym N3 zajął jego miejsce tak posłusznie, jakby wykonywał jej bezpośrednie rozkazy. Gniew był bezużyteczny, ale i tak pozwolił mu się opanować, wiedząc, że utoruje drogę do zimnej, wyrachowanej pracy.
  
  Ciężki przedmiot uderzył w powierzchnię wody nad nim. Spojrzał w górę. Unosił się na mętnej wodzie, z jego środka buchał czarny dym. Dexter. Wyrzuciła go za burtę. Drugie ciało wpadło do wody. Tym razem Nick zobaczył srebrzyste bąbelki i czarne smugi krwi. Ręce i nogi poruszały się słabo. Eddie Biloff wciąż żył.
  
  Nick podkradł się do niego, a jego klatka piersiowa zaciskała się z wysiłku wstrzymywania oddechu. Wciąż miał pytania do mieszkańców Las Vegas. Ale najpierw musiał go gdzieś zawieźć, gdzie będzie mógł na nie odpowiedzieć. Dzięki jodze Nick miał jeszcze dwie, może trzy minuty powietrza w płucach. Byloff będzie miał szczęście, jeśli zostaną mu trzy sekundy.
  
  Długa metalowa postać wisiała nad nimi w wodzie. Kil Cracker Boya. Kadłub był rozmazanym cieniem, rozciągającym się nad nim w obu kierunkach. Czekali, aż cień się utrzyma, z pistoletem w dłoni, wpatrując się w wodę. Nie odważył się wynurzyć - nawet pod pomostem. Biloff mógłby krzyczeć, a ona na pewno by go usłyszała.
  
  Wtedy przypomniał sobie o wklęsłej przestrzeni między kadłubem a śrubą napędową. Zwykle znajdowała się tam kieszeń powietrzna. Objął Biloffa w talii. Przeciskał się przez mleczne turbulencje pozostawione przez opadanie drugiego mężczyzny, aż jego głowa delikatnie uderzyła w kil.
  
  Ostrożnie wymacał go wokół. Dotarłszy do dużego, miedzianego śmigła, chwycił je wolną ręką i pociągnął w górę. Głowa wynurzyła się z wody. Wziął głęboki oddech, krztusząc się cuchnącym, zaolejonym powietrzem uwięzionym nad nim. Biloff kaszlnął i siorbnął na bok. Nick z trudem utrzymywał usta drugiego mężczyzny nad powierzchnią wody. Nie było ryzyka, że ktoś go usłyszy. Między nimi a dziewczyną na pokładzie wisiało kilka ton drewna i metalu. Jedynym niebezpieczeństwem było to, że mogłaby postanowić uruchomić silnik. Gdyby tak się stało, mogliby oboje zostać sprzedani za funt - jak mielonka.
  
  Hugo wciąż był w dłoni Nicka. Teraz pracował, tańcząc małą dżigową sztuczkę w ranach Biloffa. "Jeszcze nie skończyłeś, Eddie, jeszcze nie. Opowiedz mi o tym wszystkim, wszystko, co wiesz..."
  
  Umierający gangster przemówił. Mówił bez przerwy przez prawie dziesięć minut. A kiedy skończył, twarz N3 była ponura.
  
  Zacisnął środkowy knykieć w węzeł i wcisnął go w krtań Biloffa. Nie odpuścił. Nazywał się Killmaster. Jego zadaniem było zabijanie. Jego knykieć był jak węzeł pętli. Dostrzegł w oczach Byłowa rozpoznanie śmierci. Usłyszał cichy skrzek błagania o litość.
  
  Nie miał litości.
  
  Zabicie człowieka zajęło pół minuty.
  
  Seria pozbawionych znaczenia wibracji przemknęła przez fale radiowe wydobywające się ze skomplikowanego aparatu do demontażu odbiorników w pokoju 1209 hotelu Gemini, niczym głos Hawk.
  
  "Nic dziwnego, że Sweet poprosił mnie o opiekę nad córką" - wykrzyknął szef AX. Jego głos brzmiał kwaśno. "Nie sposób zgadnąć, w co wpakowała się ta mała idiotka. Zacząłem podejrzewać, że coś jest nie tak, kiedy otrzymałem raport dotyczący szkicu systemu podtrzymywania życia Apollo".
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Znalazłeś go w piwnicy Hummera. To był fałszywy dokument, wzięty ze schematu, który ukazał się praktycznie w każdej gazecie po katastrofie.
  
  "Auć" - powiedział Nick, nie w odpowiedzi na słowa Hawka, ale z pomocą Petersona. Mężczyzna z redakcji przecierał ranę na ramieniu wacikiem nasączonym jakąś szczypiącą maścią. "W każdym razie, proszę pana, jestem prawie pewien, gdzie to znaleźć".
  
  "Dobrze. Myślę, że twoje nowe podejście jest rozwiązaniem" - powiedział Hawk. "Cała sprawa zdaje się zmierzać w tym kierunku". Zrobił pauzę. "Jesteśmy zautomatyzowani, ale i tak będziesz musiał zarezerwować kilka godzin na przejrzenie akt. Poproszę jednak, żeby ktoś do ciebie przyszedł dziś wieczorem. Transport powinien być zorganizowany na miejscu".
  
  "Peterson już się tym zajął" - odpowiedział Nick. Mężczyzna z redakcji spryskiwał mu ramię czymś z pojemnika pod ciśnieniem. Spray początkowo był lodowaty, ale złagodził ból i stopniowo znieczulił ramię niczym nowokaina. "Problem w tym, że dziewczyna ma już przed sobą kilka godzin" - dodał kwaśno. "Wszystko było bardzo starannie zorganizowane. Pojechaliśmy jej samochodem. Musiałem więc wrócić pieszo".
  
  "A co z doktorem Sun?" zapytał Hawk.
  
  "Peterson przymocował elektroniczny lokalizator do swojego samochodu, zanim oddał go jej dziś rano" - powiedział Nick. "Monitorował jej ruchy. Są całkiem normalne. Teraz wróciła do pracy w Centrum Kosmicznym. Szczerze mówiąc, myślę, że Joy Sun to ślepa uliczka". Nie dodał, że cieszy się, że tam jest.
  
  "A ten człowiek... jak on się nazywa... Byloff" - powiedział Hawk. "Nie podał ci żadnych dalszych informacji o zagrożeniu ze strony Miami?"
  
  "Powiedział mi wszystko, co wiedział. Jestem tego pewien. Ale był tylko drobnym najemnikiem. Jest jednak jeszcze jeden aspekt, na który należy zwrócić uwagę" - dodał Nick. "Peterson będzie nad tym pracował. Zacznie od nazwisk osób pozostających na utrzymaniu ofiar wypadku autobusu, a następnie przejdzie do działań ich mężów w Centrum Kosmicznym. Może to da nam pojęcie o tym, co planują".
  
  "Dobra. To na razie wszystko, N3" - powiedział zdecydowanie Hawk. "Przez kilka następnych dni będę siedział po uszy w tym bałaganie z Sollitzem. Dowództwo będzie się skarżyć aż do Kolegium Połączonych Szefów Sztabów za to, że pozwoliło temu człowiekowi awansować".
  
  "Czy otrzymał pan już coś od Eglunda, panie?"
  
  "Cieszę się, że mi przypomniałeś. Przypomnieliśmy. Wygląda na to, że przyłapał Sollitza na sabotowaniu symulatora środowiska kosmicznego. Był przytłoczony i zablokowany, a potem włączono dopływ azotu". Hawk zrobił pauzę. "Jeśli chodzi o motyw majora sabotującego program Apollo" - dodał - "obecnie wygląda na to, że był szantażowany. Nasz zespół analizuje właśnie jego dokumentację bezpieczeństwa. Znaleźli szereg nieścisłości dotyczących jego pobytu w niewoli na Filipinach. Bardzo drobne rzeczy. Nigdy wcześniej ich nie zauważyli. Ale to jest obszar, na którym się skupią i zobaczą, czy do czegoś doprowadzą".
  
  * * *
  
  Mickey "The Iceman" Elgar - pulchny, o ziemistej cerze i płaskim nosie awanturnika - miał surowy i niepewny wygląd postaci z salonu bilardowego, a jego ubranie było na tyle krzykliwe, że podkreślało to podobieństwo. Podobnie jak jego samochód - czerwony Thunderbird z przyciemnianymi szybami, kompasem, dużymi piankowymi kostkami zwisającymi z lusterka wstecznego i ogromnymi, okrągłymi światłami stopu, osłaniającymi lalkę Kewpie w tylnej szybie.
  
  Elgar ryczał całą noc na Sunshine State Parkway, z radiem nastawionym na czterdziestkę najpopularniejszych stacji. Nie słuchał jednak muzyki. Na siedzeniu obok niego leżał maleńki magnetofon tranzystorowy z kablem podłączonym do wtyczki w uchu.
  
  W słuchawce rozległ się męski głos: "Znalazłeś bandytę, który właśnie wyszedł z więzienia i potrafi zarobić kupę forsy, nie wzbudzając podejrzeń. Elgar pasuje do tego opisu. Wiele osób jest mu winnych mnóstwo pracy, a to on ściąga długi. Jest też hazardzistą. Jest tylko jedna rzecz, na którą musisz uważać. Elgar był dość blisko z Reno Tree i Eddiem Biloffem kilka lat temu. Więc mogą być inni ludzie w okolicach Bali Hai, którzy go znają. Nie mamy jak się dowiedzieć - ani jaki może być ich związek z nim".
  
  W tym momencie odezwał się inny głos - Nicka Cartera. "Muszę zaryzykować" - powiedział. "Chcę tylko wiedzieć, czy Elgar jest dobrze ukryty? Nie chcę, żeby ktokolwiek to sprawdzał i dowiadywał się, że prawdziwy Elgar wciąż jest w Atlancie".
  
  "Nie ma na to szans" - odpowiedział pierwszy głos. "Został wypuszczony dziś po południu, a godzinę później porwało go kilku AXEmenów".
  
  "Czy tak szybko dostałbym samochód i pieniądze?"
  
  "Wszystko zostało starannie dopracowane, N3. Zacznę od twojej twarzy, a potem razem przejrzymy materiał. Gotowy?"
  
  Mickey Elgar, znany również jako Nick Carter, dołączył do głosów nagranych na taśmie podczas jazdy: "Mój dom to Jacksonville na Florydzie. Pracowałem tam kilka razy z braćmi Menlo. Są mi winni pieniądze. Nie powiem, co się z nimi stało, ale samochód należy do nich, podobnie jak pieniądze w mojej kieszeni. Jestem nabity i szukam akcji..."
  
  Nick grał
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Przewinął taśmę jeszcze trzy razy. Następnie, przelatując nad West Palm Beach i nad Lake Worth Causeway, odłączył maleńką szpulkę jednym kółkiem, włożył ją do popielniczki i przytknął do niej zapalniczkę Ronson. Szpula i taśma natychmiast stanęły w płomieniach, pozostawiając po sobie jedynie popiół.
  
  Zaparkował na Ocean Boulevard i przeszedł ostatnie trzy przecznice do Bali Hai. Huk wzmocnionej muzyki folk rockowej ledwo dobiegał z zasłoniętych okien dyskoteki. Don Lee zablokował mu drogę do restauracji. Tym razem dołeczki młodego Hawajczyka nie były widoczne. Jego oczy były zimne, a spojrzenie, którym obdarzył Nicka, powinno przebić jego plecy na dziesięć centymetrów. "Boczne wejście, dupku" - syknął pod nosem, gdy Nick podał mu hasło, które wydobył z umierających ust Eddiego Biloffa.
  
  Nick krążył wokół budynku. Tuż za metalowymi drzwiami stała postać czekająca na niego. Nick rozpoznał jego płaską, wschodnią twarz. To był kelner, który obsługiwał go i Hawka tej pierwszej nocy. Nick podał mu hasło. Kelner spojrzał na niego z twarzą pozbawioną wyrazu. "Mówiono mi, że wiesz, gdzie się dzieje" - warknął w końcu Nick.
  
  Kelner skinął głową przez ramię, dając Nickowi znak, żeby wszedł. Drzwi zatrzasnęły się za nimi. "Proszę bardzo" - powiedział kelner. Tym razem nie przeszli przez damską toaletę, ale dotarli do tajnego przejścia przez spiżarnię naprzeciwko kuchni. Kelner otworzył żelazne, stalowe drzwi na końcu i wprowadził Nicka do znajomego, ciasnego małego gabinetu.
  
  To musiał być ten człowiek, o którym opowiadała mu Joy Sun, pomyślał N3. Johnny Hung the Fat. A sądząc po wypchanym breloku, który nosił, i pewnym, autorytatywnym sposobie poruszania się po biurze, był kimś więcej niż tylko kolejnym kelnerem w Bali Hai.
  
  Nick przypomniał sobie brutalny cios w krocze, jaki Candy zadała mu tamtej nocy, gdy byli uwięzieni w biurze. "Kolejna gra aktorska" - pomyślał.
  
  "Tędy, prease" - powiedział Hung Fat. Nick poszedł za nim do długiego, wąskiego pomieszczenia z lustrem weneckim. Rzędy kamer i magnetofonów stały w milczeniu. Dziś nie wyciągano żadnego filmu z automatów. Nick patrzył przez podczerwień na kobiety ozdobione misternymi kamieniami szlachetnymi i mężczyzn o okrągłych, dobrze odżywionych twarzach, którzy siedzieli uśmiechnięci do siebie w kałużach łagodnego światła, poruszając ustami w milczącej rozmowie.
  
  "Pani Burncastle" - powiedział Hung Fat, wskazując na wdowę w średnim wieku z ozdobnym diamentowym wisiorkiem i lśniącymi kolczykami w kształcie żyrandola. "Ma w domu siedemset pięćdziesiąt takich okazów. W przyszłym tygodniu jedzie odwiedzić córkę do Rzymu. Dom będzie pusty. Ale potrzebuje pani kogoś godnego zaufania. Podzielimy się zyskiem".
  
  Nick pokręcił głową. "Nie o takie akcje chodzi" - warknął. "Nie interesują mnie lody. Jestem na haju. Szukam hazardu. Najlepszego zakładu". Obserwował, jak wchodzą do restauracji przez bar. Najwyraźniej byli na dyskotece. Kelner zaprowadził ich do stolika w rogu, nieco oddalonego od pozostałych. Przesunął ukryty szyld i pochylił się z pełną uniżenia wdzięcznością, by przyjąć ich zamówienie.
  
  Nick powiedział: "Mam do dyspozycji sto tysięcy i nie chcę łamać warunków zwolnienia warunkowego, jadąc do Vegas czy na Bahamy. Chcę działać tutaj, na Florydzie".
  
  "Sto tysięcy" - powiedział zamyślony Hung Fat. "Velly, to duży zakład. Zadzwonię i zobaczę, co da się zrobić. Poczekaj tu wcześniej".
  
  Przypalona lina wokół szyi Rhino Tree została dokładnie przypudrowana, ale wciąż była widoczna. Zwłaszcza gdy odwrócił głowę. Potem zwinął się w kłębek jak stary liść. Jego zmarszczone brwi i jeszcze głębsza linia włosów podkreślały jego strój - czarne spodnie, czarną jedwabną koszulę, nieskazitelny biały sweter z rękawami spiętymi paskiem i złoty zegarek na rękę wielkości plasterka grejpfruta.
  
  Candy najwyraźniej nie mogła się nim nasycić. Była na nim cała, jej szeroko rozstawione niebieskie oczy pożerały go, a jej ciało ocierało się o niego jak głodny kociak. Nick znalazł numer odpowiadający ich stolikowi i włączył system nagłośnienia. "...Proszę, kochanie, nie rozpieszczaj mnie" - jęknęła Candy. "Bij mnie, krzycz na mnie, ale nie zastygaj w bezruchu. Proszę. Zniosę wszystko, tylko nie to".
  
  Reno wyciągnął z kieszeni paczkę niedopałków, wytrząsnął jednego i zapalił. Wydmuchał dym przez nozdrza cienką, mglistą chmurą. "Dałem ci misję" - wychrypiał. "Spieprzyłeś sprawę".
  
  "Kochanie, zrobiłam wszystko, o co prosiłaś. Nic nie poradzę na to, że Eddie mnie dotknął".
  
  Rhino pokręcił głową. "Ty" - powiedział. "Zaprowadziłeś gościa prosto do Eddiego. To była po prostu głupota". Spokojnie, z rozmysłem przycisnął zapalonego papierosa do jej dłoni.
  
  Wciągnęła gwałtownie powietrze. Łzy spływały jej po twarzy. Ale nie poruszyła się, nie uderzyła go. "Wiem, kochanie. Zasłużyłam na to" - jęknęła. "Naprawdę cię zawiodłam. Proszę, znajdź w sobie serce, żeby mi wybaczyć..."
  
  Żołądek Nicka ścisnął się na myśl o obrzydliwej scenie, która rozgrywała się na jego oczach.
  
  "Proszę się nie ruszać. Bardzo cicho". Głos za nim był pozbawiony intonacji, ale
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Pistolet mocno przyciśnięty do jego pleców niósł ze sobą przesłanie, które nie było łatwe do zrozumienia. "Dobrze. Zrób krok do przodu i powoli się odwróć, wyciągając przed siebie ręce".
  
  Nick zrobił, jak mu kazano. Johnny'ego Hung Fata otaczały dwa goryle. Wielkie, muskularne goryle nie-Chińczyków, w kapeluszach fedora z guzikami i z pięściami wielkości szynek. "Trzymajcie go, chłopcy".
  
  Jeden z nich zakuł go w kajdanki, a drugi z wprawą obmacywał go, płucząc specjalnego Colta Cobrę kalibru .38, który - według przykrycia Elgara - był jedyną bronią, jaką Nick miał przy sobie. "Więc" - powiedział Hung Fat. "Kim jesteś? Nie jesteś Elgarem, bo mnie nie poznałeś. Elgar wie, że nie mówię jak Charlie Chan. Poza tym jestem mu winien pieniądze. Gdybyś naprawdę był Icemanem, dałbyś mi za to w twarz".
  
  "Miałem zamiar, nie martw się" - powiedział Nick przez zaciśnięte zęby. "Chciałem najpierw sprawdzić, co słychać; nie mogłem zrozumieć, jak się zachowujesz, i tego udawanego akcentu..."
  
  Hung Fat pokręcił głową. "Niedobrze, przyjacielu. Elgar zawsze interesował się napadami na lód. Nawet gdy miał kasę. Nie mógł się oprzeć pokusie. Tylko się nie poddaj". Odwrócił się do goryli. "Max, Teddy, rozwalają Brownsville" - warknął. "Osiemdziesiąt procent dla nowicjuszy".
  
  Max uderzył Nicka w szczękę, a Teddy pozwolił mu uderzyć go w brzuch. Pochylając się do przodu, Max uniósł kolano. Leżąc na podłodze, zobaczył, jak przenoszą ciężar ciała na lewą nogę i przygotował się na kolejny cios. Wiedział, że będzie źle. Mieli na sobie korki do piłki nożnej.
  Rozdział 12
  
  Przetoczył się, z trudem podnosząc się na czworaki, z głową zwisającą ku ziemi jak ranne zwierzę. Podłoga się trzęsła. W nozdrzach czuł zapach gorącego tłuszczu. Mgliście wiedział, że żyje, ale kim jest, gdzie się znajduje i co się z nim stało - chwilowo nie mógł sobie przypomnieć.
  
  Otworzył oczy. Fala czerwonego bólu przeszyła jego czaszkę. Poruszył ręką. Ból się nasilił. Leżał więc nieruchomo, obserwując ostre, czerwonawe fragmenty migające przed oczami. Rozejrzał się. Czuł nogi i ręce. Mógł poruszać głową na boki. Zobaczył metalową trumnę, w której leżał. Usłyszał jednostajny ryk silnika.
  
  Znajdował się w jakimś ruchomym obiekcie. Bagażniku samochodu? Nie, za dużym, za gładkim. Samolotem. To wszystko. Czuł delikatne wznoszenie się i opadanie, to uczucie nieważkości, które towarzyszyło lotowi.
  
  "Teddy, opiekuj się naszym przyjacielem" - powiedział głos gdzieś po jego prawej stronie. "Już idzie".
  
  Teddy. Maximum. Johnny Hung the Fat. Teraz znowu do niego. Tupanie w stylu Brooklynu. Osiemdziesiąt procent - najbrutalniejszy cios, jaki człowiek może wytrzymać bez złamania kości. Wściekłość dodała mu sił. Zaczął się podnosić...
  
  Poczuł ostry ból w tyle głowy i rzucił się w ciemność, wyskakując z podłogi.
  
  Wydawało się, że zniknął na chwilę, ale to musiało trwać dłużej. Gdy świadomość powoli wracała, obraz za obrazem, nagle wynurzył się z metalowej trumny i usiadł, przypięty pasami, na jakimś krześle wewnątrz dużej szklanej kuli, skrępowanej stalowymi rurami.
  
  Kula wisiała co najmniej pięćdziesiąt stóp nad ziemią w ogromnym, jaskiniowym pomieszczeniu. Wzdłuż przeciwległej ściany ciągnęły się ściany komputerów, emitujące ciche, muzyczne dźwięki niczym dziecięce rolki. Mężczyźni w białych fartuchach, niczym chirurdzy, pracowali przy nich, naciskając przełączniki i ładując szpule taśmy. Inni mężczyźni, w słuchawkach z wiszącymi wtyczkami, stali i obserwowali Nicka. Na obrzeżach pomieszczenia znajdowała się kolekcja dziwnie wyglądających urządzeń - obrotowe krzesła przypominające gigantyczne kuchenne blendery, przechylane stoły, bębny z jajami dezorientacji, obracające się w wielu osiach z zawrotną prędkością, komory cieplne przypominające stalowe sauny, monocykle treningowe, baseny symulujące aqua-eva z płótna i drutu.
  
  Jedna z postaci w białym uniformie podłączyła mikrofon do konsoli przed sobą i przemówiła. Nick usłyszał jego głos, cichy i daleki, docierający do jego ucha. "...Dziękuję za zgłoszenie. Chodzi o to, aby sprawdzić, ile wibracji wytrzyma ludzkie ciało. Szybkie obroty i salta w drodze powrotnej mogą zmienić postawę człowieka. Męska wątroba ma aż 15 centymetrów..."
  
  Gdyby Nick usłyszał mężczyznę, to może... "Wyciągnij mnie stąd!" wrzasnął na cały głos.
  
  "...W stanie nieważkości zachodzą pewne zmiany" - kontynuował głos bez przerwy. "Kieszenie krwi i ściany żył miękną. Kości uwalniają wapń do krwi. Następują znaczne zmiany w poziomie płynów w organizmie i osłabienie mięśni. Jednak jest mało prawdopodobne, że osiągniesz ten punkt".
  
  Krzesło zaczęło się powoli obracać. Teraz nabierało prędkości. Jednocześnie zaczęło się kołysać w górę i w dół z coraz większą siłą. "Pamiętaj, to ty kontrolujesz mechanizm" - powiedział głos w jego uchu. "To przycisk pod palcem wskazującym lewej ręki. Kiedy poczujesz, że osiągnąłeś granicę wytrzymałości, naciśnij go. Ruch się zatrzyma. Dziękuję".
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  "Wracam do wolontariatu. Koniec i koniec."
  
  Nick nacisnął przycisk. Nic się nie stało. Fotel obracał się coraz szybciej. Wibracje nasilały się. Wszechświat stał się chaosem nie do zniesienia. Jego mózg rozpadł się pod wpływem straszliwego ataku. W uszach rozbrzmiał mu ryk, a ponad nim inny dźwięk. Jego własny głos, wrzeszczący w agonii z powodu niszczycielskiego wstrząsu. Jego palec uderzał w przycisk raz po raz, ale nie było żadnej reakcji, tylko ryk w uszach i ugryzienie pasów rozrywających jego ciało.
  
  Jego krzyki przerodziły się w wrzaski, gdy atak na jego zmysły nie ustawał. Zamknął oczy w agonii, ale to nic nie dało. Komórki jego mózgu, komórki jego krwi zdawały się pulsować, eksplodując w narastającym bólu.
  
  Potem, równie nagle, jak się zaczął, nawałnica ustała. Otworzył oczy, ale nie dostrzegł żadnej zmiany w przesiąkniętej czerwienią ciemności. Mózg walił mu w czaszce, mięśnie twarzy i ciała drżały niekontrolowanie. Stopniowo, kawałek po kawałku, jego zmysły zaczęły wracać do normy. Szkarłatne błyski zmieniły kolor na karmazynowy, potem na zielony i zniknęły. Tło zlewało się z nimi z coraz większą łatwością, a przez mgłę uszkodzonego wzroku jaśniało coś bladego i nieruchomego.
  
  To była twarz.
  
  Chuda, martwa twarz z martwymi szarymi oczami i dziką blizną na szyi. Usta się poruszyły. Powiedziały: "Czy jest coś jeszcze, o czym chcesz nam powiedzieć? O czym zapomniałeś?"
  
  Nick pokręcił głową i po tym wszystkim nie było już nic poza długim, głębokim zanurzeniem się w ciemność. Wynurzył się raz, na krótko, by poczuć delikatne unoszenie się i opadanie chłodnej, metalowej podłogi pod sobą i uświadomić sobie, że znów unosi się w powietrzu; potem ciemność rozpostarła się przed jego oczami niczym skrzydła wielkiego ptaka, a on poczuł zimny, lepki podmuch powietrza na twarzy i zrozumiał, co to jest - śmierć.
  
  * * *
  
  Obudził go krzyk - straszny, nieludzki krzyk z piekła.
  
  Jego reakcja była automatyczna, zwierzęca, niczym reakcja na niebezpieczeństwo. Zamachnął się rękami i nogami, przetoczył się w lewo i wylądował na nogach w półprzysiadzie, a sploty jego prawej dłoni zacisnęły się na pistolecie, którego tam nie było.
  
  Był nagi. I sam. W sypialni z grubymi białymi dywanami i satynowymi meblami w kolorze Kelly. Spojrzał w kierunku, z którego dochodził hałas. Ale nic tam nie było. Nic się nie poruszało ani w środku, ani na zewnątrz.
  
  Późnoporanne słońce wpadało przez łukowate okna na drugim końcu pokoju. Na zewnątrz palmy zwisały bezwładnie w upale. Niebo za nim było bladoniebieskie, wypłowiałe, a światło odbijało się od morza oślepiającymi błyskami, niczym lustra igrające na jego powierzchni. Nick ostrożnie zbadał łazienkę i garderobę. Upewniwszy się, że za nim nie czyha żadne niebezpieczeństwo, wrócił do sypialni i stał tam, marszcząc brwi. Panowała absolutna cisza; nagle obudził go przenikliwy, histeryczny krzyk.
  
  Przeszedł przez pokój i wyjrzał przez okno. Klatka stała na tarasie poniżej. Nick zachichotał ponuro. Majna! Patrzył, jak skacze tam i z powrotem, a jego tłuste, czarne pióra łopoczą. Na ten widok powrócił do niego kolejny ptak. Wraz z nim przyniósł zapach śmierci, bólu i - w serii żywych, ostrych jak brzytwa obrazów - wszystkiego, co go spotkało. Zerknął na swoje ciało. Ani śladu. A ból - zniknął. Ale automatycznie skulił się na myśl o kolejnej karze.
  
  "Nowe podejście do tortur" - pomyślał ponuro. "Dwa razy skuteczniejsze niż poprzednie, bo tak szybko się zregenerowałeś. Żadnych skutków ubocznych poza odwodnieniem". Wysunął język z ust i natychmiast poczuł ostry smak hydratu chloralu. Zaczął się zastanawiać, jak długo tu jest i gdzie to "tutaj" jest. Poczuł ruch za sobą i obrócił się, spiął, gotowy do obrony.
  
  Dzień dobry, panie. Mam nadzieję, że czuje się pan lepiej.
  
  Kamerdyner szedł mozolnie po ciężkim, białym dywanie, niosąc tacę. Był młody i zdrowy, z oczami jak szare kamienie, a Nick zauważył charakterystyczne wybrzuszenie pod jego marynarką. Miał na sobie pasek na ramię. Na tacy stała szklanka soku pomarańczowego i portfel Mickeya Elgara. "Zgubił to pan wczoraj wieczorem, proszę pana" - powiedział cicho kamerdyner. "Myślę, że wszystko tam będzie".
  
  Nick łapczywie wypił sok. "Gdzie ja jestem?" - zapytał.
  
  Kamerdyner nawet nie mrugnął. "Proszę jechać, proszę pana. Posiadłość Alexandra Simiana w Palm Beach. Wyrzuciło pana na brzeg wczoraj w nocy".
  
  "Wyrzucone na brzeg!"
  
  "Tak, proszę pana. Obawiam się, że pańska łódź się rozbiła. Osiadła na rafie". Odwrócił się, żeby wyjść. "Powiem panu Simianowi, że pan wstał. Pańskie ubrania są w szafie, proszę pana. Wyżymaliśmy je, choć obawiam się, że słona woda nie zrobiła im dobrze". Drzwi zamknęły się za nim bezszelestnie.
  
  Nick otworzył portfel. Sto portretów Grovera Clevelanda wciąż tam było. Otworzył szafę i zobaczył, że patrzy w lustro na całej długości po wewnętrznej stronie drzwi. Mickey E.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Igar wciąż tam był. Wczorajszy "trening" nie strząsnął ani jednego włosa. Patrząc na siebie, poczuł na nowo podziw dla laboratorium Redaktora. Nowe, przypominające skórę maski z polietylenu i silikonu mogły być niewygodne w noszeniu, ale były niezawodne. Nie dało się ich zdjąć żadnym ruchem, drapaniem ani rozmazywaniem. Tylko gorąca woda i wiedza mogły to zrobić.
  
  Z jego garnituru unosił się delikatny zapach słonej wody. Nick zmarszczył brwi, ubierając się. Czy więc historia o katastrofie statku była prawdziwa? Reszta to koszmar? Twarz Rhino Tree'a rozmyła się w oczach. Czy chcesz nam jeszcze coś powiedzieć? To było standardowe przesłuchanie. Przeprowadzono je na kimś, kto właśnie przybył. Chodziło o to, żeby przekonać ich, że już to powiedzieli, że zostało tylko kilka punktów do uzupełnienia. Nick nie da się nabrać. Wiedział, że nie. Za długo siedział w tym biznesie; jego przygotowania były zbyt dokładne.
  
  Z korytarza na zewnątrz dobiegł głos. Rozległ się odgłos kroków. Drzwi się otworzyły i znajoma głowa bielika nachyliła się nad nimi na potężnych, zgarbionych ramionach. "No i jak się pan czuje, panie Agar?" - zamruczał radośnie Simian. "Chce pan trochę pokera? Mój partner, pan Tree, powiedział mi, że lubi pan grać o wysokie stawki".
  
  Nick skinął głową. "Zgadza się."
  
  "W takim razie proszę za mną, panie Elgar, proszę za mną."
  
  Simian szybkim krokiem ruszył korytarzem i zszedł po szerokich schodach flankowanych kolumnami z odlewanego kamienia, a jego kroki donośnie dudniły na hiszpańskich płytkach. Nick podążył za nim, z rozbieganym wzrokiem, a jego fotograficzna pamięć uchwyciła każdy szczegół. Przeszli przez recepcję na pierwszym piętrze z sześciometrowym sufitem i przeszli przez szereg galerii wyłożonych złoconymi kolumnami. Wszystkie obrazy wiszące na ścianach były słynne, głównie z okresu włoskiego renesansu, a umundurowani policjanci GKI zauważyli kilka i uznali, że to oryginały, a nie ryciny.
  
  Wspięli się po kolejnych schodach przez salę przypominającą muzeum, wypełnioną szklanymi gablotami z monetami, gipsowymi odlewami i brązowymi figurkami na cokołach. Simian przycisnął pępek do małego Dawida i Goliata. Fragment ściany bezszelestnie się odsunął, a on gestem zaprosił Nicka do środka.
  
  Nick tak zrobił i znalazł się w wilgotnym, betonowym korytarzu. Simian przeszedł obok niego, gdy panel się zamknął. Otworzył drzwi.
  
  W pomieszczeniu panował mrok, unoszący się w dymie cygar. Jedynym źródłem światła była pojedyncza żarówka z zielonym abażurem, wisząca kilka stóp nad dużym, okrągłym stołem. Przy stole siedziało trzech mężczyzn bez rękawów. Jeden z nich podniósł wzrok. "Będziesz się bawił, do cholery?" warknął do Simiana. "A może będziesz się włóczył?" Był to łysy, krępy mężczyzna o bladych, rybich oczach, które teraz zwróciły się ku Nickowi i na chwilę zatrzymały wzrok na jego twarzy, jakby szukały miejsca, w którym mogłyby się wcisnąć.
  
  "Mickey Elgar, Jacksonville" - powiedział Siemian. "On się w to wmiesza".
  
  "Dopóki tu nie skończymy, przyjacielu" - powiedział Rybie Oko. "Ty". Wskazał na Nicka. "Przesuń się tam i trzymaj gębę zamkniętą".
  
  Nick go teraz rozpoznał. Irvin Spang, ze starej ekipy Sierra Inn, uchodził za jednego z przywódców Syndykatu, rozległej, ogólnokrajowej organizacji przestępczej działającej na każdym szczeblu biznesu, od automatów z napojami i lichwiarzy, po giełdę i politykę Waszyngtonu.
  
  "Myślałem, że będziesz gotowy na przerwę" - powiedział Simian, siadając i podnosząc karty.
  
  Grubas obok Spanga roześmiał się. To był suchy śmiech, taki, który sprawiał, że jego duże, rozchylone szczęki drżały. Jego oczy były niezwykle małe i mocno osadzone. Pot spływał mu po twarzy, a on sam ocierał zwiniętą chusteczkę pod kołnierzykiem. "Zrobimy sobie przerwę, Alex, nie martw się" - wychrypiał ochryple. "Szybko, jak cię wycisnęliśmy".
  
  Głos był Nickowi równie znajomy, jak jego własny. Czternaście dni zeznań przed senacką Komisją ds. Piątej Poprawki dziesięć lat wcześniej sprawiło, że stał się równie sławny, co głos Kaczora Donalda, którego do złudzenia przypominał. Sam "Bronco" Barone, kolejny dyrektor Syndicate znany jako The Enforcer.
  
  Nickowi napłynęła ślina do ust. Zaczął myśleć, że jest bezpieczny, że maskarada zadziałała. Nie złamali go, nie spadli na maskę Elgara. Wyobrażał sobie nawet, że opuszcza ten pokój. Teraz wiedział, że to się nigdy nie stanie. Widział "Egzekutora", mężczyznę, którego powszechnie uważano za zmarłego lub ukrywającego się w rodzinnej Tunezji. Widział Irvina Spanga w jego towarzystwie (powiązania, którego rząd federalny nigdy nie zdołał udowodnić) i widział obu mężczyzn w tym samym pokoju z Alexem Simianem - widowisko, które uczyniło Nicka najważniejszym świadkiem w historii kryminalnej USA.
  
  "Zagrajmy w pokera" - powiedział czwarty mężczyzna przy stole. Był eleganckim, opalonym typem z Madison Avenue. Nick rozpoznał go z przesłuchań w Senacie. Dave Roscoe, główny prawnik Syndykatu.
  
  Nick obserwował, jak grają. Bronco rozegrał cztery rozdania z rzędu, a potem dostał trzy damy. Pokazał, dobrał, ale nie poprawił i odpadł. Simian wygrał z dwiema parami, a Bronco pokazał swoją pierwszą pozycję. Spang wpatrywał się w powitanie.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  m. "Co, Sam?" warknął. "Nie lubisz wygrywać? Przegrałeś z dublerami Alexa".
  
  Bronco zaśmiał się ponuro. "Nie było wystarczająco dobre za moje pieniądze" - wychrypiał. "Chcę dużego, jak tylko złapię portfel Alexa".
  
  Simian zmarszczył brwi. Nick wyczuł napięcie wokół stołu. Spang obrócił się na krześle. "Hej, Red" - wychrypiał. "Wyjdźmy na świeże powietrze".
  
  Nick odwrócił się, zaskoczony widokiem trzech kolejnych postaci w ciemnym pokoju. Jedną z nich był mężczyzna w okularach i zielonym daszku. Siedział przy biurku w ciemności, przed nim stała maszyna licząca. Pozostali to Rhino Tree i Clint Sands, szef policji GKI. Sands wstał i nacisnął przycisk. Niebieska mgiełka uniosła się ku sufitowi, a potem zniknęła, wciągnięta przez otwór wentylacyjny. Rhino Tree siedział z rękami na oparciu krzesła, patrząc na Nicka z lekkim uśmiechem na ustach.
  
  Bronco spasował jeszcze dwa lub trzy rozdania, po czym zobaczył zakład tysiąca dolarów i podbił o tę samą kwotę. Spang i Dave Roscoe sprawdzili, a Siemian podbił o tysiąc. Bronco podbił o dwa G. Dave Roscoe spasował, a Spang zobaczył. Siemian dał mu kolejnego G. Wyglądało na to, że Bronco na to czekał. "Ha!" Wrzucił cztery G.
  
  Spang cofnął się, a Simian spiorunował Bronco wzrokiem. Bronco uśmiechnął się do niego ironicznie. Wszyscy w pokoju zaczęli wstrzymywać oddech.
  
  "Nie" - powiedział ponuro Simian, odkładając karty. "Nie dam się w to wciągnąć".
  
  Bronco rozłożył karty. Jego najlepszym układem była wysoka dziesiątka. Wyraz twarzy Simiana był ponury i gniewny. Bronco zaczął się śmiać.
  
  Nagle Nick zdał sobie sprawę, co robi. Pokera można grać na trzy sposoby, a Bronco grał w trzeci - z osobą, która najbardziej pragnęła wygrać. To on zazwyczaj przegrywał. Potrzeba wygranej przekreśliła jego szczęście. Wkurz go, a będzie martwy.
  
  "Co to znaczy, Sydney?" - wychrypiał Bronco, ocierając łzy śmiechu z oczu.
  
  Mężczyzna przy kasie zapalił światło i zliczył kilka liczb. Oderwał kawałek taśmy i podał go Reno. "To o tysiąc dwieście tysięcy mniej, niż jest panu winien, panie B." - powiedział Reno.
  
  "Jesteśmy na dobrej drodze" - powiedział Bronco. "Do roku 2000 będziemy już spokojni".
  
  "Dobra, wychodzę" - powiedział Dave Roscoe. "Muszę rozprostować nogi".
  
  "Może zrobimy sobie przerwę?" - powiedział Spang. "Daj Alexowi szansę na zebranie trochę gotówki". Skinął głową w stronę Nicka. "Przyszedłeś w samą porę, kolego".
  
  Cała trójka opuściła salę, a Simian gestem wskazał krzesło. "Chciałeś akcji" - powiedział Nickowi. "Usiądź". Reno Tree i Red Sands wyłonili się z cienia i usiedli na krzesłach po obu jego stronach. "Dziesięć G to pewniak. Jakieś zastrzeżenia?" Nick pokręcił głową. "Więc to koniec."
  
  Dziesięć minut później wszystko było już jasne. Ale w końcu wszystko stało się jasne. Wszystkie brakujące klucze były na swoim miejscu. Wszystkie odpowiedzi, których szukał, nawet o tym nie wiedząc.
  
  Był tylko jeden problem: jak odejść z tą wiedzą i żyć. Nick zdecydował, że bezpośrednie podejście będzie najlepsze. Odsunął krzesło i wstał. "No to tyle" - powiedział. "Spadam. Chyba pójdę".
  
  Simian nawet nie podniósł wzroku. Był zbyt zajęty liczeniem Clevelandsów. "Jasne" - powiedział. "Cieszę się, że siadasz. Jak będziesz chciał rzucić kolejną paczkę, skontaktuj się ze mną. Rhino, Red, weźcie go".
  
  Odprowadzili go do drzwi i zrobili to - dosłownie.
  
  Ostatnią rzeczą, jaką Nick zobaczył, była ręka Rhino szybko zwrócona w stronę jego głowy. Poczuł na chwilę mdły ból, a potem ciemność.
  Rozdział 13
  
  Było tam, czekając na niego, gdy powoli odzyskiwał przytomność. Jedna myśl rozpaliła jego umysł, niemal fizycznie go doznając: ucieczka. Musiał uciec.
  
  W tym momencie gromadzenie informacji dobiegło końca. Nadszedł czas działania.
  
  Leżał zupełnie nieruchomo, zdyscyplinowany treningiem, który wrył się nawet w jego śpiący umysł. W ciemności jego zmysły wysuwały macki. Rozpoczęły powolną, metodyczną eksplorację. Leżał na drewnianych deskach. Było zimno, wilgotno i przeciągowo. W powietrzu unosił się zapach morza. Słyszał cichy odgłos wody uderzającej o pale. Jego szósty zmysł podpowiadał mu, że znajduje się w pomieszczeniu, niezbyt dużym.
  
  Delikatnie napiął mięśnie. Nie był skrępowany. Jego powieki rozwarły się gwałtownie niczym migawka aparatu, ale żadne oko nie spojrzało w jego stronę. Była ciemno - noc. Zmusił się, by wstać. Blask księżyca sączył się blado przez okno po lewej stronie. Wstał i podszedł do drzwi. Rama była przykręcona do listwy. Przebiegały po niej zardzewiałe kraty. Podszedł cicho do drzwi, potknął się o luźną deskę i omal nie upadł. Drzwi były zamknięte na klucz. Były solidne, staromodne. Mógł spróbować je kopnąć, ale wiedział, że hałas zmusiłby ich do ucieczki.
  
  Wrócił i uklęknął przy luźnej desce. Miała ona wymiary dwa na sześć cali, uniesioną o pół cala z jednego końca. W ciemnościach nieopodal znalazł złamaną miotłę i zaczął przesuwać ją dalej. Biegła od środka podłogi do listwy przypodłogowej. Jego ręka natrafiła na kosz na śmieci.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Natknąłem się na nią, potykając się o gruz. Nic więcej. A co jeszcze lepsze, szczelina pod podłogą i czymś, co wyglądało jak sufit innego pomieszczenia poniżej, była dość głęboka. Na tyle głęboka, że można było się w niej ukryć.
  
  Zabrał się do pracy, a część jego umysłu była nastawiona na hałasy z zewnątrz. Musiał podnieść jeszcze dwie deski, zanim zdołał się pod nimi wśliznąć. Było ciasno, ale dał radę. Następnie musiał opuścić deski, ciągnąc za odsłonięte gwoździe. Cal po calu opadały, ale nie dotykały podłogi. Miał nadzieję, że szok powstrzyma go przed dokładnym zbadaniem pomieszczenia.
  
  Leżąc w ciasnej ciemności, myślał o grze w pokera i desperacji, z jaką Simian rozgrywał swoje karty. To było coś więcej niż zwykła gra. Każdy ruch kart był niemal kwestią życia i śmierci. Jeden z najbogatszych ludzi świata - a jednak pożądał marnych setek dolarów Nicka z pasją zrodzoną nie z chciwości, lecz z desperacji. A może nawet ze strachu...
  
  Myśli Nicka przerwał dźwięk klucza przekręcanego w zamku. Nasłuchiwał, napięty, gotowy do działania. Zapadła chwila ciszy. Potem jego stopy gwałtownie zaszurały po drewnianej podłodze. Pobiegli korytarzem na zewnątrz i zbiegli po schodach. Potknęli się na chwilę, ale potem odzyskali przytomność. Gdzieś w dole trzasnęły drzwi.
  
  Nick uniósł deski podłogowe. Wyślizgnął się spod nich i zerwał na równe nogi. Drzwi zatrzasnęły się przy ścianie, gdy je otworzył. Potem był już na szczycie schodów, zbiegając po nich wielkimi skokami, po trzy naraz, nie przejmując się hałasem, bo głośny, spanikowany głos Teddy'ego w telefonie go zagłuszał.
  
  "Nie żartuję, cholera, on już go nie ma" - wrzasnął goryl do ustnika. "Weź tu chłopaków - szybko". Rzucił słuchawkę, odwrócił się i dolna połowa jego twarzy omal nie odpadła. Nick rzucił się do przodu ostatnim krokiem, palce prawej ręki napinały się i zaciskały.
  
  Dłoń goryla uderzyła go w ramię, ale zawisła w powietrzu, gdy palce N3 wbiły się w jego przeponę tuż pod mostkiem. Teddy stał z rozstawionymi nogami i wyciągniętymi rękami, wciągając powietrze, a Nick zacisnął pięść i uderzył go pięścią. Usłyszał trzask łamanych zębów, a mężczyzna upadł na bok, uderzył o podłogę i zamarł. Z jego ust popłynęła krew. Nick pochylił się nad nim, wyciągnął Smith & Wesson Terriera z kabury i rzucił się do drzwi.
  
  Dom odcinał go od autostrady, a z tamtej strony słychać było kroki na podwórku. Obok jego ucha rozległ się strzał. Nick odwrócił się. Zobaczył potężny cień hangaru na łodzie na skraju falochronu, jakieś dwieście metrów dalej. Ruszył w jego stronę, pochylając się nisko i wirując, jakby biegł przez pole bitwy.
  
  Z frontowych drzwi wyłonił się mężczyzna. Miał na sobie mundur i trzymał karabin. "Zatrzymajcie go!" krzyknął głos za Nickiem. Strażnik GKI zaczął podnosić karabin. Pistolet S&W w dłoni Nicka zawył dwa razy, a mężczyzna obrócił się, a karabin wypadł mu z rąk.
  
  Silnik łodzi był jeszcze ciepły. Strażnik musiał właśnie wrócić z patrolu. Nick cofnął silnik i nacisnął przycisk rozrusznika. Silnik natychmiast zapalił. Otworzył przepustnicę na oścież. Potężna łódź z rykiem wypłynęła z pochylni i przecięła zatokę. Widział przed sobą drobne strumienie wody unoszące się z spokojnej, oświetlonej księżycem powierzchni, ale nie słyszał strzałów.
  
  Zbliżając się do wąskiego wejścia do falochronu, zwolnił przepustnicę i obrócił ster w lewo. Manewr ten poprowadził go płynnie. Obrócił ster całkowicie na zewnątrz, umieszczając ochronne skały falochronu między sobą a terenem dla małp. Następnie ponownie szeroko otworzył przepustnicę i skierował się na północ, w stronę odległych, migoczących świateł Riviera Beach.
  
  * * *
  
  "Simian jest w to wciągnięty po uszy" - powiedział Nick - "i działa poprzez Reno Tree i Bali Hai. Ale to nie wszystko. Myślę, że jest zepsuty i powiązany z Syndykatem".
  
  Zapadła krótka cisza, po czym z głośnika krótkofalowego w pokoju 1209 hotelu Gemini rozległ się głos Hawka. "Możesz mieć rację" - powiedział. "Ale z takim operatorem, rządowi księgowi potrzebowaliby dziesięciu lat, żeby to udowodnić. Imperium finansowe Simian to labirynt skomplikowanych transakcji..."
  
  "Większość z nich jest bezwartościowa" - podsumował Nick. "To imperium papierowe; jestem o tym przekonany. Najmniejszy nacisk mógłby je obalić".
  
  "To kpina z tego, co wydarzyło się tu, w Waszyngtonie" - powiedział zamyślony Hawk. "Wczoraj po południu senator Kenton wygłosił druzgocący atak na Connelly Aviation. Mówił o powtarzających się awariach podzespołów, trzykrotnie wyższych kosztorysach i bezczynności firmy w kwestiach bezpieczeństwa. Wezwał NASA do porzucenia Connelly i skorzystania z usług GKI w programie księżycowym". Hawk zrobił pauzę. "Oczywiście wszyscy w Kapitolu wiedzą, że Kenton jest w tylnej kieszeni lobby GKI, ale istnieje pewien problem.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  ma słabe pojęcie o zaufaniu publicznym. Akcje Connelly gwałtownie spadły wczoraj na Wall Street.
  
  "To tylko liczby" - powiedział Nick. "Simian desperacko pragnie zdobyć kontrakt Apollo. Mówimy o dwudziestu miliardach dolarów. To kwota, której ewidentnie potrzebuje, żeby odzyskać swoją własność".
  
  Hawk zamilkł na chwilę, zamyślił się. Potem powiedział: "Jest jedna rzecz, którą udało nam się zweryfikować. Rhino Tree, major Sollitz, Johnny Hung Fat i Simian służyli w tym samym japońskim obozie jenieckim na Filipinach podczas wojny. Tree i Chińczyk uwikłali się w fałszywe imperium Simiana i jestem prawie pewien, że Sollitz zdradził w obozie, a później był chroniony, a następnie szantażowany przez Simiana, kiedy go potrzebował. Nadal musimy to zweryfikować".
  
  "Muszę jeszcze sprawdzić, co z Hung Fatem" - powiedział Nick. "Modlę się, żeby dotarł do ślepego zaułka, żeby nie miał żadnych powiązań z Pekinem. Skontaktuję się z tobą, jak tylko się dowiem".
  
  "Lepiej się pospiesz, N3. Czas ucieka" - powiedział Hawk. "Jak wiesz, Phoenix One ma wystartować za dwadzieścia siedem godzin".
  
  Minęło kilka sekund, zanim słowa dotarły do niego. "Dwadzieścia siedem!" - wykrzyknął Nick. "Pięćdziesiąt jeden, prawda?" Ale Hawk już podpisał kontrakt.
  
  "Straciłeś gdzieś dwadzieścia cztery godziny" - powiedział Hank Peterson, który siedział naprzeciwko Nicka i słuchał. Zerknął na zegarek. "Jest 15:00. Zadzwoniłeś do mnie z Riviera Beach o 2:00 w nocy i kazałeś mi się odebrać. Nie było cię wtedy pięćdziesiąt jeden godzin".
  
  Te dwa loty samolotem, pomyślał Nick, te tortury. To się tam wydarzyło. Cały dzień zmarnowany...
  
  Zadzwonił telefon. Odebrał. To była Joy Sun. "Słuchaj" - powiedział Nick - "Przepraszam, że nie zadzwoniłem, byłem..."
  
  "Jesteś jakimś agentem" - przerwała mu nerwowo - "i rozumiem, że pracujesz dla rządu USA. Muszę ci więc coś pokazać. Jestem teraz w pracy - w Centrum Medycznym NASA. Centrum znajduje się na wyspie Merritt. Czy możesz tu natychmiast przyjechać?"
  
  "Jeśli pozwolisz mi przy bramce" - powiedział Nick. Dr Sun powiedziała, że będzie i się rozłączyła. "Lepiej schowaj radio" - zwrócił się do Petersona - "i poczekaj tu na mnie. Niedługo będę".
  
  * * *
  
  "To jeden z inżynierów szkoleniowych" - powiedział dr Sun, prowadząc Nicka przez antyseptyczny korytarz budynku medycznego. "Przywieziono go dziś rano, bełkocząc bełkotliwie o wyposażeniu Phoenix One w specjalne urządzenie, które przejmie nad nim kontrolę zewnętrzną podczas startu. Wszyscy tutaj traktowali go jak wariata, ale pomyślałem, że powinieneś go zobaczyć, porozmawiać z nim... na wszelki wypadek".
  
  Otworzyła drzwi i odsunęła się na bok. Wszedł Nick. Zasłony były zaciągnięte, a pielęgniarka stała przy łóżku, badając puls pacjenta. Nick spojrzał na mężczyznę. Miał około czterdziestki, włosy przedwcześnie posiwiały. Na grzbiecie nosa miał ślady od okularów. Pielęgniarka powiedziała: "Teraz odpoczywa. Dr Dunlap dał mu zastrzyk".
  
  Joy Sun powiedziała: "To wszystko". A kiedy drzwi zamknęły się za pielęgniarką, mruknęła: "Cholera" i pochyliła się nad mężczyzną, na siłę otwierając mu powieki. Uczniowie pływali w nich, nie mogąc się skupić. "Teraz już nic nam nie powie".
  
  Nick przepchnął się obok niej. "To pilne". Przycisnął palec do nerwu w skroni mężczyzny. Ból zmusił go do otwarcia oczu. Wydawało się, że na chwilę go ożywił. "Co to za system namierzania Phoenix One?" - zapytał Nick.
  
  "Moja żona..." - mruknął mężczyzna. "Mają moją... żonę i dzieci... Wiem, że umrą... ale nie mogę dalej robić tego, czego ode mnie chcą..."
  
  Znowu jego żona i dzieci. Nick rozejrzał się po pokoju, zobaczył telefon ścienny i szybko do niego podszedł. Wybrał numer hotelu Gemini. Peterson powiedział mu coś w drodze z Riviera Beach, coś o tym autobusie z członkami rodzin NASA, który się rozbił... Był tak zajęty analizą sytuacji finansowej Simian, że słuchał tylko jednym uchem: "Pokój 12-0-9, proszę". Po kilkunastu sygnałach połączenie zostało przekierowane do recepcji. "Czy mógłby pan sprawdzić pokój 12-9?" zapytał Nick. "Powinna być odpowiedź". Zaczął go dręczyć niepokój. Kazał Petersonowi tam czekać.
  
  "Czy to pan Harmon?" Dyżurny urzędnik użył nazwiska, pod którym Nick się zarejestrował. Nick potwierdził. "Szuka pan pana Pierce"a?" To było pseudonim Petersona. Nick potwierdził. "Obawiam się, że go pan po prostu minął" - powiedział urzędnik. "Wyszedł kilka minut temu z dwoma policjantami".
  
  "Zielone mundury, białe hełmy ochronne?" zapytał Nick napiętym głosem.
  
  "Zgadza się. Siły GKI. Nie powiedział, kiedy wróci. Mogę to wziąć?"
  
  Nick się rozłączył. Złapali go.
  
  I z powodu nieostrożności samego Nicka. Powinien był zmienić kwaterę główną, gdy Candy Sweet obróciła się przeciwko niemu. Jednak w pośpiechu, by dokończyć robotę, zapomniał o tym. Wskazała wrogowi jego lokalizację i wysłali ekipę sprzątającą. Rezultat: mieli Petersona i prawdopodobnie kontakt radiowy z AXE.
  
  Joy Sun patrzyła na niego. "To była ta moc GKI, którą właśnie opisałeś" - powiedziała. "Utrzymywali...
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Śledzą mnie od kilku dni, śledzą mnie w drodze do i z pracy. Właśnie z nimi rozmawiałem. Chcą, żebym wstąpił do centrali w drodze do domu. Powiedzieli, że chcą mi zadać kilka pytań. Czy mam iść? Czy współpracują z tobą nad tą sprawą?
  
  Nick pokręcił głową. "Są po drugiej stronie".
  
  Na jej twarzy pojawił się wyraz niepokoju. Wskazała na mężczyznę w łóżku. "Mówiłam im o nim" - wyszeptała. "Na początku nie mogłam się z tobą skontaktować, więc do nich zadzwoniłam. Chciałam dowiedzieć się czegoś o jego żonie i dzieciach..."
  
  "I powiedzieli ci, że wszystko z nimi w porządku" - dokończył za nią Nick, czując nagle, jak lód spływa mu po ramionach i opuszkach palców. "Powiedzieli, że są w GKI Medical School w Miami, a zatem są całkowicie bezpieczni".
  
  "Tak, dokładnie o to chodzi..."
  
  "Słuchaj uważnie" - wtrącił, opisując duże pomieszczenie wypełnione komputerami i urządzeniami do badań kosmicznych, gdzie go torturowano. "Czy widziałeś kiedyś takie miejsce lub byłeś w nim?"
  
  "Tak, to jest najwyższe piętro Państwowego Instytutu Badawczego Medycyny" - powiedziała. "Sekcja badań aeronautycznych".
  
  Uważał, żeby nic nie było widać na jego twarzy. Nie chciał, żeby dziewczyna wpadła w panikę. "Lepiej chodź ze mną" - powiedział.
  
  Wyglądała na zaskoczoną. "Gdzie?"
  
  "Miami. Myślę, że powinniśmy zbadać ten Instytut Medyczny. Wiesz, co robić w środku. Możesz mi pomóc".
  
  "Czy możesz najpierw przyjść do mnie? Chcę coś kupić."
  
  "Nie ma czasu" - odpowiedział. "Będą na nich czekać". Cocoa Beach było w rękach wroga.
  
  "Muszę porozmawiać z kierownikiem projektu". Zaczęła wątpić. "Jestem na dyżurze, skoro odliczanie się rozpoczęło".
  
  "Nie zrobiłbym tego" - powiedział spokojnie. Wróg również zinfiltrował NASA. "Musisz zaufać mojej ocenie" - dodał - "kiedy mówię, że los Phoenix One zależy od tego, co zrobimy w ciągu najbliższych kilku godzin".
  
  Los lądownika księżycowego nie ograniczał się tylko do tego, ale nie chciał wdawać się w szczegóły. Wiadomość od Petersona powróciła: chodziło o kobiety i dzieci ranne w wypadku samochodowym, które są teraz przetrzymywane jako zakładnicy w Centrum Medycznym GKI. Peterson sprawdziła dokumentację NASA swoich mężów i odkryła, że wszyscy pracują w tym samym dziale - kontroli elektronicznej.
  
  W zamkniętym pomieszczeniu panował nieznośny upał, ale to był przypadkowy widok, który sprawił, że Nick poczuł pot na czole. Był to obraz trzystopniowego Saturna 5, który wzbijał się w powietrze, a następnie lekko kołysał, gdy stery zewnętrzne przejmowały kontrolę, kierując swój ładunek sześciu milionów galonów łatwopalnej nafty i ciekłego tlenu do nowego celu: Miami.
  Rozdział 14
  
  Obsługa stała w otwartych drzwiach Lamborghini, czekając na skinienie szefa obsługi.
  
  On tego nie rozumiał.
  
  Twarz Dona Lee wyglądała na "bezwarunkową", gdy Nick Carter wyszedł z cienia w krąg światła pod zadaszeniem chodnika Bali Hai. Nick odwrócił się, ściskając dłoń Joy Sun, pozwalając Lee dobrze się przyjrzeć. Manewr odniósł pożądany efekt. Wzrok Lee zatrzymał się na chwilę, niepewny.
  
  Dwóch z nich ruszyło na niego. Tej nocy twarz N3 była jego własną, podobnie jak śmiercionośny ekwipunek, który nosił: Wilhelmina w wygodnej kaburze przy pasie, Hugo w pochwie kilka centymetrów nad prawym nadgarstkiem, a Pierre i kilku jego najbliższych krewnych schowanych szczelnie w kieszeni u pasa.
  
  Lee zerknął na notes, który trzymał w dłoni. "Nazwisko, proszę pana?" To było niepotrzebne. Doskonale wiedział, że to nazwisko nie znajdowało się na jego liście.
  
  "Harmon" - powiedział Nick. "Sam Harmon".
  
  Odpowiedź nadeszła natychmiast. "Nie wierzę własnym oczom..." Hugo wyślizgnął się z kryjówki, wbijając czubek swojego straszliwego ostrza w brzuch Lee. "Ach, tak, jest" - wyszeptał maître d'hôtel, starając się stłumić drżenie głosu. "Państwo Hannon". Obsługa wsiadła za kierownicę Lamborghini i skierowała je w stronę parkingu.
  
  "Chodźmy do twojego biura" - wychrypiał Nick.
  
  "Tędy, proszę pana". Poprowadził ich przez hol, mijając szatnię, pstrykając palcami na kapitana. "Lundy, proszę otworzyć drzwi".
  
  Gdy mijali ławki w panterkę, Nick mruknął do ucha Lee: "Wiem o lustrach weneckich, stary, więc nic nie próbuj. Zachowuj się naturalnie - jakbyś pokazywał nam stół".
  
  Biuro znajdowało się z tyłu, niedaleko wejścia dla obsługi. Lee otworzył drzwi i odsunął się na bok. Nick pokręcił głową. "Ty pierwszy". Maître d'hôtel wzruszył ramionami i wszedł, a oni za nim. Wzrok Nicka błądził po sali, szukając innych wejść, czegokolwiek podejrzanego lub potencjalnie niebezpiecznego.
  
  To było biuro "wizytowe", w którym Bali Hai prowadził legalną działalność. Znajdowały się w nim biały dywan na podłodze, czarna skórzana sofa, zakrzywione biurko z telefonem komórkowym Caldera nad nim oraz szklany stolik kawowy o nieregularnym kształcie przed sofą.
  
  Nick zamknął za sobą drzwi i oparł się o nie. Jego wzrok powrócił do sofy. Joy Sun podążyła za nim wzrokiem i zarumieniła się. To była kanapa celebrytów, Havin.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  g odgrywa drugoplanową rolę w słynnym już zdjęciu pornograficznym.
  
  "Czego chcesz?" - zapytał Don Lee. "Pieniędzy?"
  
  Nick przeszedł przez pokój na szybkim, zimnym wietrze. Zanim Lee zdążył się ruszyć, Nick zadał szybki cios w gardło ostrzem lewej kosy. Kiedy Lee zgiął się wpół, dodał dwa mocne sierpowe - lewy i prawy - w splot słoneczny. Hawajczyk upadł do przodu, a Nick uniósł kolano. Mężczyzna upadł jak worek łupków. "Więc" - powiedział N3 - "chcę odpowiedzi, a czas ucieka". Pociągnął Lee w stronę kanapy. "Powiedzmy, że wiem wszystko o Johnnym Hung Fat, Rhino Tri i operacji, którą tu prowadzisz. Zacznijmy od tego".
  
  Lee pokręcił głową, próbując się otrząsnąć. Krew rysowała ciemne, wijące się zmarszczki na jego brodzie. "Zbudowałem to miejsce od zera" - powiedział oschle. "Ciężko pracowałem dniem i nocą, wpakowałem w to wszystkie swoje pieniądze. W końcu dostałem to, czego chciałem - a potem to straciłem". Jego twarz się skrzywiła. "Hazard. Zawsze to uwielbiałem. Popadłem w długi. Musiałem wciągnąć w to innych ludzi".
  
  "Konsorcjum?"
  
  Lee skinął głową. "Pozwolili mi zostać jako nominalnemu właścicielowi, ale to ich zadanie. Absolutnie. Nie mam nic do powiedzenia. Widziałeś, co zrobili z tym miejscem".
  
  "W tym tajnym biurze z tyłu" - powiedział Nick - "znalazłem mikropunkty i sprzęt fotograficzny, które wskazywały na powiązania z Czerwonymi Chinami. Czy coś w tym jest?"
  
  Lee pokręcił głową. "To po prostu jakaś gra, w którą grają. Nie wiem dlaczego - nic mi nie powiedzą".
  
  "A co z Hong Fatem? Czy istnieje możliwość, że jest agentem Czerwonych?"
  
  Lee roześmiał się, a potem zacisnął szczękę z nagłego bólu. "Johnny to typowy kapitalista" - powiedział. "To oszust, naiwny człowiek. Jego specjalnością jest skarb Czang Kaj-szeka. Sprzedał mu chyba z pięć milionów kart w każdej chińskiej dzielnicy w tym wielkim mieście".
  
  "Chcę z nim porozmawiać" - powiedział Nick. "Zadzwoń do niego tutaj".
  
  "Już tu jestem, panie Carter."
  
  Nick się odwrócił. Jego płaska, orientalna twarz była niewzruszona, niemal znudzona. Jedną ręką zakrywał usta Joy Sun, drugą trzymał nóż sprężynowy. Czubek ostrza dotykał jej tętnicy szyjnej. Najmniejszy ruch mógł go przebić. "Oczywiście, podsłuchiwaliśmy też gabinet Dona Lee". Usta Hong Fata drgnęły. "Wiesz, jacy przebiegli potrafimy być my, ludzie Wschodu".
  
  Za nim stał Rhino Tree. To, co wydawało się solidną ścianą, teraz kryło drzwi. Ciemny gangster o wilczej twarzy odwrócił się i zamknął za sobą drzwi. Drzwi przylegały tak ściśle do ściany, że nie było widać ani jednej rysy, ani przerwy w tapecie na odległość większą niż 30 centymetrów. Jednak przy listwie przypodłogowej łączenie nie było tak idealne. Nick przeklinał się w duchu, że nie zauważył cienkiej pionowej linii na białej farbie listwy przypodłogowej.
  
  Rhino Tree powoli ruszył w stronę Nicka, jego oczy błyszczały na widok wywierconych otworów. "Ty się rusz, a ją zabijemy" - powiedział po prostu. Wyciągnął z kieszeni dwunastocalowy kawałek miękkiego, giętkiego drutu i rzucił go na podłogę przed Nickiem. "Podnieś to" - powiedział. "Powoli. Dobrze. Teraz odwróć się, ręce za plecami. Zwiąż kciuk".
  
  Nick odwrócił się powoli, wiedząc, że pierwszy sygnał fałszywego ruchu sprawi, że nóż sprężynowy wbije się w gardło Joy Sun. Za plecami, jego palce skręciły drut, tworząc lekki, podwójny łuk, i czekał.
  
  Reno Tree był dobry. Idealny zabójca: mózg i ścięgna kota, serce maszyny. Znał wszystkie sztuczki gry. Na przykład, jak zmusić ofiarę do związania się. Dzięki temu bandyta był wolny, poza zasięgiem, a ofiara zajęta i zdezorientowana. Trudno było pokonać tego człowieka.
  
  "Połóż się twarzą do dołu na kanapie" - powiedział beznamiętnie Rhino Tree. Nick podszedł do niego i położył się, a nadzieja zniknęła. Wiedział, co będzie dalej. "Twoje nogi" - powiedział Tree. "Można by związać człowieka tą liną z piętnastocentymetrowego sznura. Trzymałby go pewniej niż łańcuchy i kajdanki".
  
  Zgiął kolana i uniósł nogę, opierając ją o krocze utworzone przez zgięte kolano drugiej nogi, cały czas próbując znaleźć wyjście. Nie było ucieczki. Drzewo ruszyło za nim, chwytając uniesioną nogę z prędkością błyskawicy, przygniatając ją do ziemi tak mocno, że druga stopa zahaczyła go o tył łydki i udo. Drugą ręką uniósł nadgarstki Nicka, zaczepiając je o uniesioną nogę. Następnie zwolnił nacisk na stopę, która odbiła się od więzadła kciuka, pozostawiając ręce i nogi Nicka boleśnie, beznadziejnie splecione.
  
  Rhino Tree zaśmiał się. "Nie martw się o drut, przyjacielu. Rekiny przetną go na wylot".
  
  "Potrzebują wzmocnienia, Rhino". To mówił Hung Fat. "Trochę krwi, rozumiesz, o co mi chodzi?"
  
  "Jak ci się to podoba na początek?"
  
  Uderzenie zdawało się zmiażdżyć czaszkę Nicka. Gdy stracił przytomność, poczuł, jak krew napływa mu do nosa, dusząc go ciepłym, słonym, metalicznym smakiem. Próbował ją powstrzymać, powstrzymać siłą woli, ale oczywiście nie mógł. Wydobywała się z nosa, ust, a nawet uszu. Tym razem był skończony i wiedział o tym.
  
  * * *
  
  Na początku myślał
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Był w wodzie, płynął. Głęboka woda. Wyjście. Ocean ma falę, ciało, które pływak może naprawdę poczuć. Unosisz się i opadasz wraz z nią, jak z kobietą. Ruch uspokaja, daje odpoczynek, rozplątuje wszystkie węzły.
  
  Tak właśnie się teraz czuł, tyle że ból w dolnej części pleców stawał się nie do zniesienia. I nie miał nic wspólnego z pływaniem.
  
  Jego oczy gwałtownie się otworzyły. Nie leżał już twarzą do dołu na kanapie. Leżał na plecach. W pokoju panowała ciemność. Dłonie wciąż miał splecione, kciuki zaciśnięte. Czuł ból pod sobą. Ale nogi miał wolne. Rozłożył je. Coś wciąż je trzymało. A właściwie dwie rzeczy. Spodnie, ściągnięte do kostek, i coś ciepłego, miękkiego i boleśnie przyjemnego, wokół jego brzucha.
  
  Gdy jego oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegł sylwetkę kobiety poruszającej się nad nim zręcznie i lekko, jej włosy kołysały się swobodnie przy każdym smukłym ruchu smukłych bioder i spiczastych piersi. W powietrzu unosił się zapach Candy Sweet, a wraz z nim zdyszane szepty, które rozpalały jego namiętność.
  
  To nie miało sensu. Zmusił się, żeby się zatrzymać, żeby ją jakoś odepchnąć. Ale nie mógł. Był już zbyt daleko. Systematycznie i z rozmyślnym okrucieństwem wbijał się w nią swoim ciałem, oddając się brutalnemu, pozbawionemu miłości aktowi namiętności.
  
  Ostatnim ruchem wbiła paznokcie głęboko w jego pierś. Rzuciła się na niego, zatapiając usta w jego szyi. Poczuł, jak jej ostre, małe zęby wbijają się w niego na chwilę, nie do zniesienia. A kiedy się odsunęła, cienka strużka krwi rozprysnęła się na jego twarzy i piersi.
  
  "Och, Nicholas, kochanie, chciałabym, żeby wszystko było inaczej" - jęknęła, a jej oddech był gorący i urywany. "Nie możesz wiedzieć, jak się czułam tamtego dnia, kiedy myślałam, że cię zabiłam".
  
  "Irytujący?"
  
  "Śmiej się, kochanie. Ale mogło być między nami tak cudownie. Wiesz" - dodała nagle - "Nigdy nie miałam do ciebie żadnych pretensji. Po prostu jestem beznadziejnie przywiązana do Reno. Nie chodzi o seks, tylko... Nie mogę ci powiedzieć, ale zrobię wszystko, o co poprosi, jeśli to oznacza, że mogę z nim zostać".
  
  "Nie ma nic lepszego niż lojalność" - powiedział Nick. Wysłał szósty zmysł swojego szpiega, by zbadał pokój i jego otoczenie. Zmysł podpowiedział mu, że są sami. Muzyka w oddali zniknęła. Grała też zwykła restauracja. Bali Hai było zamknięte na noc. "Co tu robisz?" - zapytał, nagle zastanawiając się, czy to nie kolejny okrutny żart Reno.
  
  "Szukałam Dona Lee" - powiedziała. "Jest tutaj". Wskazała na stół. "Poderżnięte gardło od ucha do ucha. To specjalność Reno - brzytwa. Chyba już go nie potrzebują".
  
  "To Rhino zabił też rodzinę Pata Hammera, prawda? To była robota brzytwy".
  
  "Tak, mój człowiek to zrobił. Ale Johnny Hung Fat i Red Sands byli tam, żeby pomóc."
  
  Żołądek Nicka nagle ścisnął się z niepokoju. "A co z Joy Sun?" zapytał. "Gdzie ona jest?"
  
  Candy odsunęła się od niego. "Nic jej nie jest" - powiedziała nagle zimnym głosem. "Przyniosę ci ręcznik. Jesteś cały we krwi".
  
  Kiedy wróciła, znów była miękka. Umyła mu twarz i klatkę piersiową, po czym odrzuciła ręcznik. Ale nie przestała. Jej dłonie poruszały się rytmicznie, hipnotycznie po jego ciele. "Udowodnię, co powiedziałam" - wyszeptała cicho. "Puszczę cię. Taki piękny mężczyzna jak ty nie powinien umierać - a przynajmniej nie tak, jak zaplanował to Rino". Zadrżała. "Przewróć się na brzuch". Zrobił to, a ona rozluźniła druciane pętle wokół jego palców.
  
  Nick usiadł. "Gdzie on jest?" zapytał, prowadząc ich resztę drogi.
  
  "Dziś wieczorem w domu Simiana jest jakieś spotkanie" - powiedziała. "Wszyscy tam są".
  
  "Czy jest ktoś na zewnątrz?"
  
  "Tylko kilku gliniarzy z GKI" - odpowiedziała. "No cóż, tak ich nazywają, ale Red Sands i Rhino wyhodowali ich z Syndykatu. To po prostu bandyci, i to wcale nie najbarwniejsi".
  
  "A co z Joy Sun?" - nalegał. Nic nie powiedziała. "Gdzie ona jest?" - zapytał ostro. "Czy coś przede mną ukrywasz?"
  
  "Po co?" powiedziała ospale. "To jak próba zmiany kierunku przepływu wody". Podeszła i zapaliła światło. "Przez to" - powiedziała. Nick podszedł do ukrytych drzwi, zerkając przelotnie na ciało Dona Lee, leżące pod stołem w aureoli zakrzepłej krwi.
  
  "Gdzie jest ta wskazówka?"
  
  "Na parkingu z tyłu" - powiedziała. "Również w tym pokoju z szybą wenecką. Jest w biurze obok".
  
  Znalazł ją leżącą między ścianą a kilkoma teczkami, związaną rękami i nogami kablem telefonicznym. Miała zamknięte oczy, a nad nią unosił się ostry zapach hydratu chloralu. Zbadał jej puls. Był nieregularny. Jej skóra była gorąca i sucha w dotyku. Staromodny Mickey Finn - szorstki, ale skuteczny.
  
  Odwiązał ją i uderzył w twarz, ale ona tylko wymamrotała coś niezrozumiałego i przewróciła się na drugi bok. "Lepiej skup się na tym, żeby ją zaprowadzić do samochodu" - powiedziała Candy zza jego pleców. "Ja...
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Zajmiemy się dwoma strażnikami. Poczekaj tutaj.
  
  Nie było jej jakieś pięć minut. Kiedy wróciła, była zdyszana, a jej bluzka przesiąknięta krwią. "Powinnam była ich zabić" - wydyszała. "Rozpoznali mnie". Podniosła minispódniczkę i wsunęła pistolet kalibru .22 z płaską lufą do kabury na udzie. "Nie martw się hałasem. Ich ciała stłumiły odgłos strzałów". Uniosła ręce i odgarnęła włosy, zamykając na chwilę oczy, żeby nie widzieć, co się dzieje. "Pocałuj mnie" - powiedziała. "A potem uderz mnie - mocno".
  
  Pocałował ją, ale powiedział: "Nie bądź głupia, Candy. Chodź z nami".
  
  "Nie, to niedobrze" - uśmiechnęła się słabo. "Potrzebuję tego, co Rino może mi dać".
  
  Nick wskazał na ślad po papierosie na jej dłoni. "Ten?"
  
  Skinęła głową. "Taka właśnie jestem - żywa popielniczka. W każdym razie, próbowałam już uciec. Zawsze wracam. Więc uderz mnie mocno, znokautuj. W ten sposób będę miała alibi".
  
  Uderzył ją lekko, dokładnie tak, jak prosiła. Jego kostki trzasnęły o jej twardą szczękę, a ona upadła, machając rękami i lądując całą długością na biurku. Podszedł i spojrzał na nią. Jej twarz była teraz spokojna, pogodna, jak u śpiącego dziecka, a na ustach pojawił się cień uśmiechu. Była usatysfakcjonowana. Nareszcie.
  Rozdział 15
  
  Lamborghini bezszelestnie sunęło między drogimi budynkami przy North Miami Avenue. Była 4:00 rano. Na głównych skrzyżowaniach panował spokój, niewiele samochodów i tylko sporadyczni piesi.
  
  Nick zerknął na Joy Sun. Zapadła się głęboko w czerwony, skórzany fotel kubełkowy, z głową opartą na złożonej osłonie bagażnika i zamkniętymi oczami. Wiatr uparcie poruszał jej hebanowoczarnymi włosami. Podczas jazdy na południe z Palm Beach, niedaleko Fort Lauderdale, otrząsnęła się tylko raz i mruknęła: "Która godzina?".
  
  Minęły jeszcze dwie lub trzy godziny, zanim będzie mogła normalnie funkcjonować. W międzyczasie Nick musiał znaleźć miejsce, gdzie mógłby ją zaparkować, podczas gdy on sam zwiedzałby centrum medyczne GKI.
  
  Skręcił na zachód w Flagler, mijając budynek sądu hrabstwa Dade, a potem na północ, na północny zachód. Siódmą ulicą, w stronę szeregu moteli otaczających stację Seaport. Sklep spożywczy był chyba jedynym miejscem, w którym mógł liczyć na odprowadzenie nieprzytomnej dziewczyny obok recepcji o czwartej rano.
  
  Wędrował wzdłuż i wszerz bocznymi uliczkami wokół Terminalu, aż trafił na jedną z najodpowiedniejszych - Apartamenty Rex, gdzie pościel zmieniano dziesięć razy w nocy, sądząc po parze, która wyszła razem, ale szła w przeciwnych kierunkach, nie oglądając się za siebie.
  
  Nad budynkiem z napisem "Biuro" pojedyncza, postrzępiona palma opierała się o światło. Nick otworzył drzwi z moskitierą i wszedł do środka. "Wyprowadziłem moją dziewczynę na zewnątrz" - powiedział do ponurego Kubańczyka za ladą. "Za dużo wypiła. Czy to w porządku, żeby tu spała?"
  
  Kubańczyk nawet nie podniósł wzroku znad przeglądanego przez siebie magazynu dla kobiet. "Zostawiasz ją czy zostajesz?"
  
  "Będę tutaj" - powiedział Nick. Byłoby mniej podejrzane, gdyby udawał, że zostaje.
  
  "To dwadzieścia". Mężczyzna wyciągnął rękę, wnętrzem dłoni do góry. "Z góry. I zatrzymaj się tu po drodze. Chcę się upewnić, że nie masz przy sobie erekcji".
  
  Nick wrócił z Joy Sun w ramionach i tym razem oczy sprzedawcy powędrowały w górę. Dotknęły twarzy dziewczyny, potem Nicka i nagle jego źrenice zrobiły się bardzo jasne. Jego oddech wydał cichy, syczący dźwięk. Upuścił magazyn dla kobiet i wstał, sięgając przez ladę, by uścisnąć gładką, miękką skórę jej przedramienia.
  
  Nick cofnął rękę. "Patrz, ale nie dotykaj" - ostrzegł.
  
  "Chcę tylko zobaczyć, czy żyje" - warknął. Rzucił klucz za ladę. "Dwadzieścia pięć. Drugie piętro, koniec korytarza".
  
  Nagie, betonowe ściany pokoju pomalowano na ten sam nienaturalny zielony kolor, co elewacja budynku. Światło padało przez szczelinę w zaciągniętej zasłonie na puste łóżko i wytarty dywan. Nick położył Joy Sun na łóżku, podszedł do drzwi i zamknął je na klucz. Następnie podszedł do okna i odsunął zasłonę. Z pokoju roztaczał się widok na krótką alejkę. Światło pochodziło z żarówki wiszącej na szyldzie na budynku po drugiej stronie ulicy: TYLKO DLA MIESZKAŃCÓW REX - PARKING BEZPŁATNY.
  
  Otworzył okno i wychylił się. Ziemia była nie dalej niż dwanaście stóp od niego, a było mnóstwo szczelin, w których mógł się zawadzić, schodząc z powrotem. Rzucił dziewczynie ostatnie spojrzenie, po czym zeskoczył na parapet i bezszelestnie, niczym kot, opadł na beton. Wylądował na rękach i nogach, padł na kolana, po czym znów się podniósł i ruszył naprzód, niczym cień wśród innych cieni.
  
  W ciągu kilku sekund siedział już za kierownicą Lamborghini, pędząc przez rozświetlone przedświtem stacje benzynowe w Greater Miami i kierując się na północny zachód. 20 do Biscayne Boulevard.
  
  Centrum Medyczne GKI było ogromną, ostentacyjną szklaną skałą, która odbijała mniejsze budynki dzielnicy biznesowej w centrum miasta, jakby były w niej uwięzione. Przestronna, swobodna rzeźba, wykonana z kutego żelaza,
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Rosyjski napis wyróżniał się na pierwszym planie. Litery o wysokości 30 cm, wyrzeźbione z litej stali, ciągnęły się przez fasadę budynku, układając się w napis: "Poświęcone sztuce uzdrawiania" - Alexander Simian, 1966.
  
  Nick minął go pospiesznie na Biscayne Boulevard, jednym okiem obserwując sam budynek, a drugim jego wejścia. Główne było ciemne, pilnowane przez dwie osoby w zielonych mundurach. Wejście dla służb ratunkowych znajdowało się od strony Dwudziestej Pierwszej Ulicy. Było jasno oświetlone, a przed nim zaparkowana była karetka. Policjant w zielonym mundurze stał pod stalowym zadaszeniem, rozmawiając ze swoją ekipą.
  
  Nick skręcił na południe, na północny wschód. Na Drugą Aleję. "Karetka" - pomyślał. Pewnie tak go tam przywieźli z lotniska. To była jedna z zalet posiadania szpitala. To był twój prywatny świat, odporny na ingerencję z zewnątrz. W szpitalu mogłeś robić, co chciałeś, i nikt nie zadawał ci pytań. W imię "badań medycznych" można było stosować najstraszliwsze tortury. Wrogów można było zakuć w kaftany bezpieczeństwa i zamknąć w szpitalu psychiatrycznym dla ich własnego bezpieczeństwa. Można było cię nawet zabić - lekarze zawsze gubili pacjentów na sali operacyjnej. Nikt się nad tym nie zastanawiał.
  
  Czarny radiowóz GKI wjechał w lusterko wsteczne Nicka. Zwolnił i włączył prawy kierunkowskaz. Radiowóz dogonił go, a ekipa wpatrywała się w niego, gdy skręcał w Dwudziestą Ulicę. Kątem oka Nick zauważył naklejkę na zderzaku: "Twoje bezpieczeństwo; nasza sprawa". Zaśmiał się, a chichot przerodził się w drżenie w wilgotnym powietrzu przedświtu.
  
  Posiadanie szpitala miało również inne zalety. Komisja senacka wzięła parę na celownik podczas śledztwa w sprawie spraw Simian. Jeśli zwracało się uwagę na kwestie podatkowe i dobrze rozegrało swoje karty, posiadanie szpitala pozwalało zmaksymalizować przepływy pieniężne przy minimalnych zobowiązaniach podatkowych. Zapewniało również miejsce spotkań z czołowymi postaciami przestępczego półświatka w całkowitej prywatności. Jednocześnie zapewniało status i pozwalało komuś takiemu jak Simian awansować o kolejny szczebel drabiny społecznej.
  
  Nick spędził dziesięć minut w rosnącym ruchu w centrum miasta, zerkając w lusterko i wodząc Lamborghini po zakrętach, żeby pozbyć się wszelkich śladów. Następnie ostrożnie zawrócił w kierunku Centrum Medycznego i zaparkował w miejscu na Biscayne Boulevard, skąd miał doskonały widok na główne wejście do budynku, wejście na izbę przyjęć i wejście do kliniki. Zamknął wszystkie szyby, wsunął się na fotel i czekał.
  
  O dziesiątej nadeszła dzienna zmiana. Do budynku wkroczył nieprzerwany strumień personelu szpitalnego, pielęgniarek i lekarzy, a kilka minut później nocna zmiana ruszyła w kierunku parkingu i pobliskich przystanków autobusowych. O siódmej rano trzech ochroniarzy Państwowego Szpitala Klinicznego zostało zmienionych. Ale to nie to przykuło uwagę Nicka.
  
  Niezauważona, bezbłędnie, obecność innej, bardziej niebezpiecznej linii obrony została zarejestrowana przez precyzyjnie dostrojony szósty zmysł N3. Nieoznakowane pojazdy, obsługiwane przez cywilów, powoli krążyły po okolicy. Inne stały zaparkowane w bocznych uliczkach. Trzecia linia obrony obserwowała z okien pobliskich domów. Miejsce to było dobrze strzeżoną fortecą.
  
  Nick uruchomił silnik, wrzucił bieg i, patrząc w lusterko, zjechał na pierwszy pas. Dwukolorowy Chevrolet ciągnął za sobą kilkanaście samochodów. Nick zaczął skręcać w lewo i w prawo, blok za blokiem, mrugając światłami na bursztynowym świetle i przyspieszając, przejeżdżając przez Bay Front Park. Dwukolorowy Chevrolet zniknął, a Nick pomknął w kierunku hotelu Rex.
  
  Zerknął na zegarek i wyciągnął swoje gibkie, wytrenowane w jodze ciało w stronę pierwszych rąk i nóg w zaułku. Siódma trzydzieści. Joy Sun miała pięć i pół godziny na regenerację. Filiżanka kawy i powinna być gotowa. Pomóż mu znaleźć drogę do nieprzeniknionego Centrum Medycznego.
  
  Usiadł na parapecie i wyjrzał przez uniesione żaluzje. Zobaczył, że światło pali się przy łóżku, a dziewczynka jest już pod kołdrą. Musiało jej być zimno, bo naciągnęła ją na siebie. Odsunął zasłonę i wślizgnął się do pokoju. "Joy" - powiedział cicho. "Czas zaczynać. Jak się czujesz?" Była prawie niewidoczna pod pościelą. Widać było tylko jedną rękę.
  
  Podszedł do łóżka. W jego dłoni, zwróconej wnętrzem do góry i zaciśniętymi palcami, znajdowało się coś w rodzaju ciemnoczerwonej nici. Pochylił się nad nią, żeby przyjrzeć jej się bliżej. To była kropla zaschniętej krwi.
  
  Powoli odrzucił koc.
  
  Leżała tam straszliwie martwa twarz i postać, która tak niedawno wtulała się w niego z nagą namiętnością, pokrywając twarz i ciało pocałunkami. W łóżku, wyłaniając się z mroku przedświtu, leżało ciało Candy Sweet.
  
  Słodkie, szeroko rozstawione niebieskie oczy wybałuszyły się niczym szklane kulki. Język, który tak niecierpliwie szukał swojego, wysunął się z niebieskich, wykrzywionych ust. Podszewka była kompletna.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  - ciało postaci było umazane zaschniętą krwią i pocięte dziesiątkami ciemnych, brutalnych ran zadanych brzytwą.
  
  Poczuł kwaśny smak w gardle. Żołądek podskakiwał i drżał. Przełknął ślinę, próbując stłumić mdłości, które go ogarnęły. W takich chwilach Nick, emerytowany farmer z Maryland, chciał rzucić tę grę na zawsze. Ale nawet gdy o tym myślał, jego myśli pędziły z prędkością komputera. Teraz mieli Joy Sun. To oznaczało...
  
  Cofnął się z łóżka. Za późno. Johnny Hung Fat i Rhino Three stali w drzwiach, uśmiechając się. Ich pistolety miały tłumiki w kształcie kiełbasek. "Czeka na ciebie w centrum medycznym" - powiedział Hung Fat. "Wszyscy tam jesteśmy".
  Rozdział 16
  
  Okrutny wilczy pysk Rhino Tree powiedział: "Wygląda na to, że naprawdę chcesz dostać się do Centrum Medycznego, przyjacielu. Więc oto twoja szansa".
  
  Nick był już na korytarzu, ciągnięty w ich mocnym, nieodpartym uścisku. Nadal był w szoku. Brakowało mu sił, brakło woli. Kubański pracownik tańczył przed nimi, powtarzając w kółko to samo. "Powiesz Bronco, jak pomogłem, dobrze? Powiedz mu, proszę, hokej?"
  
  "Tak, przyjacielu, oczywiście. Powiemy mu."
  
  "Zabawne, prawda?" powiedział Hung Fat do Nicka. "Myśleliśmy, że straciliśmy cię na zawsze przez tę sukę Candy..."
  
  "Więc co ty wiesz?" - zaśmiał się Rhino Tree zza jego pleców. "Meldujesz się w hotelu Syndicate i już dałeś cynk facetowi w Lamborghini z piękną chińską lalką. To się nazywa współpraca..."
  
  Byli już na chodniku. Powoli podjechał Lincoln sedan. Kierowca wychylił się i podniósł telefon z deski rozdzielczej. "Simian" - powiedział. "Chce wiedzieć, gdzie do cholery jesteście. Jesteśmy spóźnieni".
  
  Nick został wciągnięty do środka. Był to siedmiomiejscowy samochód klasy biznesowej, płaski, masywny, czarny ze stalowymi wykończeniami i siedzeniami z lamparciej skóry. Nad szklaną ścianką działową oddzielającą kierowcę od pozostałych pasażerów wisiał mały ekran telewizyjny. Twarz Simiana majaczyła na ekranie. "Wreszcie" - zatrzeszczał jego głos w interkomie. "Czas. Witamy na pokładzie, panie Carter". Monitoring wizyjny. Odbiór dwukierunkowy. Całkiem płynny. Głowa bielika amerykańskiego obróciła się w stronę drzewa nosorożca. "Chodź tutaj" - warknął. "Za blisko. Licznik jest już na godzinie 0-2-17". Ekran zgasł.
  
  Drzewo pochyliło się do przodu i włączyło interkom. "Przychodnia. Jedź tam".
  
  Lincoln ruszył płynnie i bezszelestnie, włączając się do szybko poruszającego się porannego ruchu na północny zachód. Siódma. Teraz Nick był już spokojny i śmiertelnie spokojny. Szok minął. Przypomnienie, że Phoenix One miał wystartować za zaledwie dwie godziny i siedemnaście minut, przywróciło mu nerwy do optymalnego stanu.
  
  Zaczekał, aż się odwrócą, po czym wziął głęboki oddech i kopnął mocno w przednie siedzenie, wyrywając się z zasięgu pistoletu Hung Fata, uderzając prawą ręką w nadgarstek Rhino Tree. Poczuł, jak kości pękają pod wpływem uderzenia. Napastnik krzyknął z bólu. Ale był szybki i wciąż zabójczy. Pistolet był już w jego drugiej ręce, ponownie go osłaniając. "Chloroform, do cholery!" - krzyknął Tree, przyciskając rannego penisa do brzucha.
  
  Nick poczuł, jak mokra szmatka mocno zaciska mu nos i usta. Widział Hung Fata unoszącego się nad nim. Jego twarz była wielkości domu, a rysy twarzy zaczynały dziwnie unosić się w powietrzu. Nick chciał go uderzyć, ale nie mógł się ruszyć. "To było głupie" - powiedział Hung Fat. Przynajmniej Nick myślał, że to Chińczyk to powiedział. Ale być może to był sam Nick.
  
  Ogarnęła go czarna fala paniki. Dlaczego było ciemno?
  
  Próbował usiąść, ale lina mocno zawiązana wokół szyi odrzuciła go do tyłu. Słyszał tykanie zegarka na nadgarstku, ale nadgarstek był przywiązany do czegoś za plecami. Odwrócił się, próbując to zobaczyć. Zajęło mu to kilka minut, ale w końcu zobaczył fosforyzujące cyfry na tarczy. Trzy po dziesiątej.
  
  Ranek czy noc? Jeśli był ranek, zostało tylko siedemnaście minut. Jeśli noc, to już po wszystkim. Kręcił głową na boki, próbując znaleźć wskazówkę w bezkresnej, gwiaździstej ciemności, która go otaczała.
  
  Nie był na zewnątrz; nie mógł tam być. Powietrze było chłodne, o neutralnym zapachu. Znajdował się w jakimś ogromnym pomieszczeniu. Otworzył usta i wrzasnął na cały głos. Jego głos odbił się od kilkunastu kątów, zmieniając się w plątaninę echa. Odetchnął z ulgą i rozejrzał się ponownie. Może poza tą nocą było jeszcze światło dzienne. To, co początkowo wziął za gwiazdy, wydawało się migającymi światłami setek tarcz. Znajdował się w jakimś centrum dowodzenia...
  
  Bez ostrzeżenia nastąpił jasny błysk, niczym eksplozja bomby. Głos - nawet głos Simiana, obojętny - powiedział: "Wzywał mnie pan, panie Carter? Jak się pan czuje? Czy dobrze mnie pan przyjmuje?"
  
  Nick odwrócił głowę w stronę głosu. Światło oślepiło go.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Ścisnąłem je mocno, a potem otworzyłem ponownie. Głowa wielkiego bielika amerykańskiego wypełniła ogromny ekran na drugim końcu pokoju. Nick dostrzegł błysk tapicerki ze skóry lamparta, gdy Simian pochylił się do przodu, regulując sterowanie. Zobaczył rozmazany strumień obiektów przesuwających się obok lewego ramienia mężczyzny. Jechał lincolnem i gdzieś jechał.
  
  Ale najważniejszą rzeczą, jaką Nick zobaczył, było światło. Rozkwitło w całej swojej okazałości za brzydką głową Simiana! Nick chciał wykrzyczeć ulgę z powodu ułaskawienia. Ale powiedział tylko: "Gdzie ja jestem, Simian?"
  
  Ogromna twarz uśmiechnęła się. "Na najwyższym piętrze Centrum Medycznego, panie Carter. W pokoju RODRICKA. To znaczy, w sterowni rakiet".
  
  "Wiem, co to znaczy" - warknął Nick. "Dlaczego jeszcze żyję? Jak się nazywa ta gra?"
  
  "Żadnych gierek, panie Carter. Gry się skończyły. Teraz mówimy poważnie. Nadal żyjesz, bo uważam cię za godnego przeciwnika, kogoś, kto naprawdę doceni zawiłości mojego mistrzowskiego planu".
  
  Morderstwo nie wystarczyło. Najpierw trzeba było pogłaskać monstrualną próżność Simiana. "Nie jestem zbyt dobrą słuchaczką" - wychrypiał Nick. "Łatwo to tolerowałem. Poza tym, jesteś ciekawszy niż jakikolwiek plan, jaki mogłeś wymyślić, Simian. Powiem ci coś o sobie. Możesz mnie poprawić, jeśli się mylę..." Mówił szybko i głośno, starając się, by Simian nie zauważył ruchu swojego ramienia. Jego wcześniejsza próba spojrzenia na zegarek rozluźniła węzły trzymające jego prawą rękę, a teraz desperacko nad tym pracował. "Jesteś bankrutem, Simian. GKI Industries to papierowe imperium. Oszukałeś miliony akcjonariuszy. A teraz jesteś zadłużony u Syndykatu z powodu swojej nienasyconej pasji do hazardu. Zgodzili się pomóc ci wygrać kontrakt na Księżyc. Wiedzieli, że to jedyna szansa na odzyskanie pieniędzy".
  
  Simian uśmiechnął się blado. "Do pewnego stopnia słusznie" - powiedział. "Ale to nie są tylko długi hazardowe, panie Carter. Obawiam się, że Syndykat jest przyparty do muru".
  
  Na zdjęciu pojawiła się druga głowa. To był Rhino Tree, w ohydnym zbliżeniu. "Nasz przyjaciel ma na myśli" - wychrypiał - "że wyczyścił Syndykat z brudów, wyciągając go z jednej ze swoich kotłowni na Wall Street. Mafia wciąż wlewała w niego pieniądze, próbując odzyskać początkową inwestycję. Ale im więcej inwestowali, tym gorzej było. Tracili miliony".
  
  Simian skinął głową. "Dokładnie. Widzisz" - dodał - "Syndykat zgarnia lwią część zysków, jakie osiągam z tego małego przedsięwzięcia. To pech, bo cała praca przygotowawcza, cały mój mózg, pochodziły ode mnie. Connelly Aviation, katastrofa Apollo, nawet wzmocnienie pierwotnej policji GKI kapturami Syndykatu - to wszystko były moje pomysły".
  
  "Ale po co niszczyć Phoenix One?" - zapytał Nick. Skóra wokół jego nadgarstka była rozdarta, a ból podczas próby rozwiązania węzłów wysyłał fale agonii przez jego ramiona. Sapnął - i żeby to ukryć, szybko dodał: "Kontrakt i tak praktycznie należy do GKI. Po co zabijać kolejnych trzech astronautów?"
  
  "Po pierwsze, panie Carter, jest sprawa drugiej kapsuły" - powiedział Simian znudzonym, lekko zniecierpliwionym tonem dyrektora korporacji, który wyjaśnia problem zaniepokojonemu akcjonariuszowi. "Musi zostać zniszczona. Ale dlaczego - z pewnością zapytacie - kosztem ludzkiego życia? Ponieważ, panie Carter, fabryki GKI potrzebują co najmniej dwóch lat, aby wziąć udział w projekcie księżycowym. W obecnej sytuacji to najmocniejszy argument NASA za pozostaniem u Connelly"ego. Ale publiczne oburzenie nadchodzącą rzezią, jak można sobie wyobrazić, będzie wymagało co najmniej dwuletniego opóźnienia..."
  
  "Masakra?" - ścisnął mu się żołądek, gdy uświadomił sobie, co Simian miał na myśli. Śmierć trojga ludzi nie była masakrą, tylko pożarem miasta. "Masz na myśli Miami?"
  
  "Proszę zrozumieć, panie Carter. To nie jest po prostu bezsensowny akt zniszczenia. Służy dwóm celom - nastawia opinię publiczną przeciwko programowi księżycowemu, a także niszczy prawdziwe dowody". Nick wyglądał na skonsternowanego. "Dowody, panie Carter. W pomieszczeniu, nad którym pan pracuje. Zaawansowany sprzęt do śledzenia kierunku. Nie możemy tego tam zostawić, prawda?"
  
  Nick lekko zadrżał, a dreszcz przebiegł mu po plecach. "Dochodzi jeszcze kwestia podatków" - wychrypiał. "Zarobisz niezły zysk na zniszczeniu własnego Centrum Medycznego".
  
  Simian promieniał. "Oczywiście. Dwie pieczenie na jednym ogniu, że tak powiem. Ale w świecie, który oszalał, panie Carter, egoizm sięga zenitu". Zerknął na zegarek; prezes zarządu po raz kolejny zakończył niejednoznaczne spotkanie akcjonariuszy: "A teraz muszę się z wami pożegnać".
  
  "Odpowiedz mi jeszcze na jedno pytanie!" krzyknął Nick. Teraz mógł się trochę wymknąć. Wstrzymał oddech i pociągnął linę po raz ostatni. Skóra na grzbiecie dłoni pękła, a po palcach spłynęła krew. "Nie jestem tu sam, prawda?"
  
  "Będzie wyglądało, że nas ostrzegano, prawda?" Simian uśmiechnął się. "Nie, oczywiście, że nie. Szpital jest w pełni obsadzony i otrzymuje jak zwykle komplementy.
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  pacjentów."
  
  "I jestem pewien, że twoje serce krwawi z powodu nas wszystkich!" Zaczął drżeć z bezsilnej wściekłości. "Aż do banku!" Wykrztusił słowa, wypluwając je na ekran. Linia przesuwała się łatwiej dzięki krwi. Walczył z nią, próbując zacisnąć kostki palców.
  
  "Twój gniew jest bezcelowy" - Simian wzruszył ramionami. "Sprzęt jest zautomatyzowany. Jest już zaprogramowany. Nic, co ty lub ja powiemy teraz, nie zmieni sytuacji. W chwili, gdy Phoenix One wystartuje z platformy startowej na Przylądku Kennedy'ego, kontrolę przejmie automatyczne sterowanie w Centrum Medycznym. Będzie się wydawało, że traci kontrolę. Jego mechanizm samozniszczenia się zablokuje. Popędzi w kierunku szpitala, rozpryskując miliony galonów lotnego paliwa na centrum Miami. Centrum Medyczne po prostu się rozpłynie, a wraz z nim wszystkie obciążające dowody. Co za straszna tragedia, powiedzą wszyscy. A za dwa lata, kiedy projekt księżycowy w końcu ruszy, NASA przyzna kontrakt GKI. To bardzo proste, panie Carter". Simian pochylił się do przodu, a Nick dostrzegł rozmywające się nad jego lewym ramieniem palmy kokosowe. "A teraz do widzenia. Przenoszę pana do programu, który już działa".
  
  Ekran na chwilę zgasł, a potem powoli ożył. Ogromna rakieta Saturn wypełniła go od góry do dołu. Pajęcze ramię portalu już się schowało. Z jego dziobu unosił się obłok pary. Na dole ekranu unosił się szereg nałożonych na siebie liczb, odmierzając upływający czas.
  
  Pozostało zaledwie kilka minut i trzydzieści dwie sekundy.
  
  Krew z rozdartej skóry zakrzepła na linii, a pierwsze próby jej rozerwania zakończyły się fiaskiem. Złapał oddech z bólu. "Tu Kontrola Misji" - przeciągle powiedział głos na ekranie. "Jak ci się podoba, Gord?"
  
  "Odtąd wszystko w porządku" - odpowiedział drugi głos. "Jedziemy do P równa się jeden".
  
  "To był dowódca eskadry Gordon Nash, odbierający połączenie z Centrum Kontroli Misji w Houston" - głos spikera ucichł. "Odliczanie trwa trzy minuty i czterdzieści osiem sekund do startu, wszystkie systemy sprawne..."
  
  Spocony, czuł świeżą krew sączącą się z grzbietów dłoni. Lina z łatwością prześlizgnęła się przez dołączony lubrykant. Za czwartym razem udało mu się poruszyć jeden knykieć i najszerszą część skręconej dłoni.
  
  I nagle jego ręka była wolna.
  
  "T minus dwie minuty pięćdziesiąt sześć sekund" - oznajmił głos. Nick zakrył uszy. Palce miał zaciśnięte z bólu. Szarpał zębami upartą linę.
  
  W ciągu kilku sekund obie ręce były wolne. Rozluźnił linę wokół jej szyi, przełożył ją przez głowę i zaczął pracować nad jej kostkami, a jego palce drżały z wysiłku...
  
  "Dokładnie dwie minuty później statek kosmiczny Apollo został przemianowany na Phoenix One..."
  
  Teraz wstał i ruszył nerwowo w stronę drzwi, które widział rozświetlone na ekranie. Nie były zamknięte. Dlaczego? A na zewnątrz nie było strażników. Dlaczego? Wszyscy zniknęli, szczury, opuszczając skazany na zagładę statek.
  
  Pospiesznie przeszedł przez opuszczony hol, zaskoczony, że Hugo, Wilhelmina, Pierre i rodzina wciąż są na swoich miejscach. Ale z drugiej strony, dlaczego nie? Jaką ochronę mogliby zaoferować przed nadchodzącym Holokaustem?
  
  Najpierw spróbował wejść na klatkę schodową, ale była zamknięta. Potem spróbował wejść do wind, ale przyciski zostały usunięte. Najwyższe piętro było zamurowane. Pospiesznie wrócił korytarzem, próbując otworzyć drzwi. Otwierały się na puste, opuszczone pokoje. Wszystkie oprócz jednego, który był zamknięty. Trzy mocne kopnięcia obcasem oderwały metal od drewna i drzwi otworzyły się gwałtownie.
  
  To było coś w rodzaju centrum dowodzenia. Na ścianach wisiały monitory telewizyjne. Jeden z nich był włączony. Pokazywał Phoenix One na platformie startowej, gotowy do startu. Nick odwrócił się, szukając telefonu. Nie było żadnego, więc zaczął włączać pozostałe monitory. Różne pomieszczenia i korytarze centrum medycznego migały mu przed oczami. Były przepełnione pacjentami. Pielęgniarki i lekarze krążyli po korytarzach. Podgłośnił dźwięk i chwycił mikrofon, mając nadzieję, że jego głos dotrze do nich i zdąży ich ostrzec...
  
  Nagle się zatrzymał. Coś przykuło jego uwagę.
  
  Monitory skupiły się wokół tego, na którym widać było rakietę na platformie startowej - nagrywały różne widoki portu księżycowego na Przylądku Kennedy'ego, a Nick wiedział, że jeden z nich nie był dostępny dla zwykłych kamer telewizyjnych! Ten, na którym widać było ściśle tajne wnętrze sali kontroli startów.
  
  Podłączył mikrofon do odpowiedniego numeru na konsoli. "Halo!" krzyknął. "Halo! Widzisz mnie? Blokada kontroli startu, tu Centrum Medyczne GKI. Widzisz mnie?"
  
  Zdał sobie sprawę, co się stało. Simian polecił swoim inżynierom z wydziału zbudowanie tajnego, dwukierunkowego systemu komunikacji z peleryną, który mógłby być używany w sytuacjach awaryjnych.
  
  Cień przemknął przez ekran. Niedowierzający głos warknął: "Co tu się, do cholery, dzieje?". Twarz rozmazana w zbliżeniu - ponury, wojskowy facet z wysuniętymi szczękami.
  
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  ce. "Kto autoryzował ten link? Kim jesteś?"
  
  Nick powiedział: "Muszę skontaktować się z generałem McAlesterem - bezzwłocznie".
  
  "Uda ci się" - wychrypiał żołnierz, chwytając telefon - "idziesz prosto przez J. Edgara Hoovera. Gratz jest tutaj, ochrona" - warknął do telefonu. "Czekaj na rachunek. Dzieje się coś dziwnego. I przyprowadź tu McAlestera po podwójną stawkę".
  
  Nick zebrał ślinę z powrotem do suchych ust. Powoli zaczął znowu oddychać.
  
  * * *
  
  Puścił Lamborghini w pogoń po Ocean Avenue, obsadzonej palmami. Słońce świeciło jasno na bezchmurnym niebie. Domy bogaczy przemykały pośród dyskretnych żywopłotów i kutych żelaznych ogrodzeń.
  
  Wyglądał jak przystojny, beztroski playboy na popołudnie, ale myśli Agenta N3 krążyły wokół zemsty i zniszczenia.
  
  W samochodzie było radio. Głos powiedział: "...nieszczelność w zbiorniku paliwa Saturna spowodowała opóźnienie na czas nieokreślony. Rozumiemy, że już nad tym pracują. Jeśli naprawy spowodują, że Phoenix One nie wystartuje o godzinie 15:00, misja zostanie ukończona w ciągu 24 godzin. Śledźcie radio WQXT, aby być na bieżąco..."
  
  To była historia, którą on i Macalester wybrali. Miała ona chronić Simiana i jego ekipę przed podejrzeniami. Jednocześnie jednak denerwowała ich, bo siedzieli na krawędzi foteli, wpatrując się w telewizor, dopóki Nick do nich nie dotarł.
  
  Wiedział, że są w Palm Beach - w Cathay, nadmorskiej willi Simiana. Rozpoznał palmy kokosowe rozpościerające się nad ramieniem finansisty, gdy pochylił się w Lincolnie, żeby ustawić regulatory systemu monitoringu. To były palmy rosnące wzdłuż jego prywatnego podjazdu.
  
  N3 miał nadzieję wysłać specjalną ekipę sprzątającą AX. Miał osobiste porachunki do wyrównania.
  
  Zerknął na zegarek. Wyleciał z Miami godzinę temu. Samolot inżynierów naprowadzających leciał teraz na południe od Przylądka Kennedy'ego. Mieli dokładnie czterdzieści pięć minut na rozwikłanie skomplikowanego elektronicznego koszmaru, który stworzył Simian. Jeśli potrwa to dłużej, misja zostanie przełożona na jutro. Ale z drugiej strony, czymże było dwudziestoczterogodzinne opóźnienie w porównaniu z ognistą zagładą miasta?
  
  W tym momencie inny samolot, mały i prywatny, leciał na północ, a wraz z nim najserdeczniejsze życzenia Nicka i kilka miłych wspomnień. Hank Peterson odsyłał Joy Sun z powrotem na jej stanowisko w Centrum Medycznym Portu Kosmicznego im. Kennedy'ego.
  
  Nick pochylił się, prowadząc samochód jedną ręką i wyciągając Wilhelminę z jej kryjówki.
  
  Wjechał na teren Cathay przez automatyczną bramę, która otworzyła się, gdy Lamborghini przejechało obok pedału. Z kiosku wyszedł poważny mężczyzna w zielonym mundurze, rozejrzał się i podbiegł do niego, szarpiąc za kaburę służbową. Nick zwolnił. Wyciągnął prawą rękę, unosząc wysoko ramię i nacisnął spust. Wilhelmina lekko się wzdrygnęła, a strażnik CCI upadł twarzą na ziemię. Wokół niego wzbił się kurz.
  
  Rozległ się drugi strzał, rozbijając przednią szybę Lamborghini i spadając na Nicka. Gwałtownie zahamował, otworzył drzwi i jednym płynnym ruchem zanurkował. Usłyszał za sobą huk wystrzału, gdy się toczył, a kolejny pocisk uderzył w kurz tam, gdzie przed chwilą była jego głowa. Obrócił się w połowie drogi, po czym zmienił kierunek i strzelił. Wilhelmina zadrżała dwa razy w jego dłoni, potem jeszcze dwa razy, kaszląc gardłowo, a czterech strażników GKI, nadchodzących z obu stron kiosku, leżało rozciągniętych, gdy kule trafiły w cel.
  
  Obrócił się w półprzysiadzie, lewą ręką chroniąc swoje organy w sposób zatwierdzony przez FBI, z Lugerem w pogotowiu. Ale nikogo więcej nie było. Kurz osiadł na pięciu ciałach.
  
  Czy słyszeli strzały z willi? Nick zmierzył odległość wzrokiem, przypomniał sobie szum fal i zwątpił. Podszedł do ciał i zatrzymał się, patrząc na nie. Celował wysoko, co spowodowało pięć ofiar śmiertelnych. Wybrał największe i zaniósł je do kiosku.
  
  Mundur GKI, który założył, pozwolił mu zbliżyć się do kolejnej grupy strażników, zabijając jednego Hugo, a drugiego ciosem karate w szyję. To doprowadziło go do wnętrza willi. Dźwięki telewizora i głosy poprowadziły go przez opustoszałe korytarze na zadaszony kamienny taras w pobliżu wschodniego skrzydła.
  
  Grupa mężczyzn stała przed przenośnym telewizorem. Mieli na sobie okulary przeciwsłoneczne i frotowe szlafroki, a wokół szyi owinięte ręczniki. Wydawało się, że zaraz pójdą w stronę basenu, widocznego po lewej stronie tarasu, ale coś w telewizorze ich powstrzymało. To był prezenter. Mówił: "Spodziewamy się komunikatu lada chwila. Tak, jest. Właśnie nadszedł. Głos Paula Jensena, komunikatora NASA z Centrum Kontroli Misji w Houston, ogłaszającego, że misja Phoenix 1 została zatwierdzona na 24 godziny..."
  
  "Do diabła!" ryknął Simian. "Red, Rhino!" warknął. "Wracaj do Miami. Nie możemy ryzykować z tym Carterem. Johnny, weź trochę lau."
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  5000 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Teraz idę na jacht.
  
  Dłoń Nicka zamknęła się na dużej metalowej kuli w kieszeni. "Czekaj" - wychrypiał. "Nikt się nie rusza". Cztery przestraszone twarze zwróciły się w jego stronę. W tym samym momencie kątem oka dostrzegł nagły ruch. Dwóch strażników GKI, wylegujących się pod ścianą, rzuciło się na niego, wymachując kolbami karabinów maszynowych. N3 gwałtownie skręcił metaliczną kulą. Potoczyła się w ich stronę po płytach, sycząc śmiercionośnym gazem.
  
  Mężczyźni zamarli w bezruchu. Poruszały się tylko ich oczy.
  
  Simian zatoczył się do tyłu, chwytając się za twarz. Kula trafiła Nicka w płatek prawego ucha. To był pistolet, który Red Sands trzymał, odchodząc od lastryko i przechodząc przez trawnik, wyprzedzając śmiercionośne opary. Nadgarstek Killmastera szarpnął w górę. Hugo wyskoczył w powietrze, wbijając się głęboko w pierś Sandsa. Kontynuował salto w tył, wbijając stopy w wodę.
  
  "Moje oczy!" - ryknął Simian. "Nic nie widzę!"
  
  Nick odwrócił się do niego twarzą. Rhino Tree objął go ramieniem, prowadząc z tarasu. Nick podążył za nimi. Coś uderzyło go w prawe ramię, niczym deska, z niewiarygodną siłą. Uderzenie powaliło go na ziemię. Wylądował na czworakach. Nie poczuł bólu, ale czas zwolnił, aż wszystko stało się widoczne w najdrobniejszych szczegółach. Jedną z rzeczy, które zobaczył, był Johnny Hung the Fat, stojący nad nim z nogą od stołu. Upuścił ją i pobiegł za Rhino Tree i Simian.
  
  Wszyscy trzej szybko przeszli przez szeroki trawnik, kierując się w stronę hangaru na łodzie.
  
  Nick podniósł się chwiejnie. Ból zalał go ciemnymi falami. Ruszył za nimi, ale nogi odmówiły mu posłuszeństwa. Nie chciały go utrzymać. Spróbował ponownie. Tym razem udało mu się nie zasnąć, ale musiał poruszać się powoli.
  
  Silnik łodzi ryknął, gdy N3 podpłynął do niej. Hung-Fatty zawrócił, kręcąc kołem sterowym i zerknął przez rufę, żeby sprawdzić, jak się spisuje. Simian skulił się na przednim siedzeniu obok niego, wciąż drapiąc się po oczach. Rhino Three siedział z tyłu. Zobaczył zbliżającego się Nicka i odwrócił się, próbując coś pociągnąć.
  
  N3 przebiegł ostatnie dziesięć jardów, sięgając w górę i huśtając się na nisko zawieszonej belce nad głową, chwytając się za twarz i przeciągając, kopiąc mocno na wzniesieniu i puszczając liny, wciąż się wznosząc. Wylądował na palcach na krawędzi rufy łodzi, wyginając plecy, rozpaczliwie chwytając powietrze.
  
  Straciłby równowagę, gdyby Rhino Tree nie dźgnął go bosakiem. Dłonie Nicka chwyciły go i pociągnęły. Ramię powaliło go na kolana, przez co Tree zaczął się kręcić i wić na tylnym siedzeniu jak osaczony węgorz.
  
  Łódź wystrzeliła z mroku w oślepiające światło słońca, przechylając się ostro w lewo, a woda wirowała wokół niej z obu stron, tworząc ogromny, pokryty pianą kilwater. Rhino już wyciągnął pistolet i wycelował w Nicka. N3 opuścił bosak. Kula świsnęła nieszkodliwie obok jego głowy, a Rhino krzyknął, gdy jego zdrowa ręka rozpłynęła się we krwi i kościach. To był krzyk kobiety, tak wysoki, niemal bezgłośny. Killmaster stłumił go rękami.
  
  Jego kciuki wbiły się w tętnice po obu stronach napiętego gardła Rhino. Wilgotny, lśniący wilczy pysk otworzył się. Martwe, szare oczy wybałuszyły się nieprzyzwoicie. Kula trafiła Nicka w ucho. W głowie rozbrzmiał mu wstrząs mózgu. Spojrzał w górę. Hung Fat obrócił się na krześle. Sterował jedną ręką i strzelał drugą, gdy łódź pędziła w dół wlotu, a silniki ryczały swobodnie i wkręcały się na obroty, gdy podwozie zawirowało w powietrzu, a potem z powrotem zanurzyło się w wodzie.
  
  "Uważaj!" krzyknął Nick. Hung Fat odwrócił się. Kciuki Killmastera dokończyły pracę, którą zaczął ktoś inny. Wbiły się w fioletową bliznę Drzewa Nosorożca, niemal przebijając grubą, zrogowaciałą skórę. Białka oczu mężczyzny błysnęły. Język wysunął się z otwartych ust, a z głębi płuc wydobył się przeraźliwy bulgoczący dźwięk.
  
  Kolejny pocisk świsnął obok. Nick poczuł powiew wiatru. Wyjął palce z gardła zabitego i skręcił w lewo. "Za tobą!" krzyknął. "Uważaj!" I tym razem mówił serio. Przemknęli między jachtem Simiana a falochronem, a przez oblaną bryzgami przednią szybę zobaczył nylonową linę mocującą dziób do pala. Był nie dalej niż metr od niego, a Hung Fat podniósł się ze swojej pozycji, górując nad nim, gotowy do ataku.
  
  "To najstarsza sztuczka świata" - uśmiechnął się szeroko, a potem nagle rozległ się głuchy odgłos i Chińczyk zawisł w powietrzu, a łódź wyślizgnęła mu się spod nóg. Coś z niego wyskoczyło i Nick zobaczył, że to jego głowa. Wpadła do wody jakieś dwadzieścia metrów za nimi, a bezgłowe ciało podążyło za nim, tonąc bez śladu.
  
  Nick się odwrócił. Zobaczył, jak Simian na oślep chwyta ster. Za późno. Zmierzali prosto na molo. Rzucił się za burtę.
  
  Fala uderzeniowa uderzyła go, gdy
  
  
  
  
  
  Rodzaje tłumaczeń
  
  Tłumaczenie tekstów
  
  Źródło
  
  1973 / 5000
  
  Wyniki tłumaczenia
  
  Wynurzył się. Gorące powietrze owiało go wokół. Odłamki metalu i sklejki posypały się jak deszcz. Coś dużego roztrzaskało się o wodę tuż obok jego głowy. Potem, gdy jego bębenki usunęły część ciśnienia wybuchu, usłyszał krzyki. Przenikliwe, nieludzkie wrzaski. Kawałek płonącego gruzu powoli unosił się z ostrych kamieni falochronu. Przyglądając się bliżej, Nick zobaczył, że to Simian. Jego ramiona machały po bokach. Próbował ugasić płomienie, ale wyglądał raczej jak ogromny ptak próbujący latać, feniks próbujący wznieść się z pogrzebowego stosu. Tyle że nie mógł, upadł z ciężkim westchnieniem i umarł...
  
  * * *
  
  "O, Sam, spójrz! Jest! Czyż nie jest piękny?"
  
  Nick Carter uniósł głowę z miękkiej, falującej poduszki na jej piersi. "Co się dzieje?" - mruknął niewyraźnie.
  
  Telewizor stał u stóp łóżka w ich pokoju hotelowym w Miami Beach, ale on tego nie zauważył. Jego myśli błądziły gdzie indziej - skupione na pięknej, opalonej rudowłosej o tytoniowej skórze i białej szmince o imieniu Cynthia. Teraz usłyszał głos mówiący szybko, z ekscytacją: "...przerażający pomarańczowy płomień buchający z ośmiu dysz Saturna, gdy ciekły tlen i nafta eksplodują razem. To idealny start dla Phoenix One..."
  
  Wpatrywał się w plan zamglonymi oczami, obserwując, jak ogromna maszyna majestatycznie wznosi się z Merritt Island i wygina się nad Atlantykiem na początku swojej gigantycznej krzywej przyspieszenia. Potem odwrócił się, ponownie chowając twarz w ciemnej, pachnącej dolinie między jej piersiami. "Gdzie byliśmy, zanim moje wakacje zostały tak brutalnie przerwane?" - mruknął.
  
  "Sam Harmon!" Dziewczyna Nicka z Florydy brzmiała na zszokowaną. "Sam, jestem tobą zaskoczona". Ale zszokowana nuta osłabła pod wpływem jego pieszczot. "Nie interesuje cię nasz program kosmiczny?" jęknęła, drapiąc go paznokciami po plecach. "Oczywiście" - zaśmiał się cicho. "Zatrzymaj mnie, jeśli ta rakieta zacznie tu lecieć".
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  Szpieg Judasz
  
  
  
  Nick Carter
  
  Killmaster
  
  Szpieg Judasz
  
  
  
  
  Poświęcone Tajnej Służbie Stanów Zjednoczonych Ameryki
  
  
  
  
  Rozdział 1
  
  
  "A co z ich ogólnym planem, Akim?" zapytał Nick. "Nic nie wiesz?"
  
  "Tylko wyspy. Jesteśmy tak nisko w wodzie, że uderza ona o szkło i nie widzę wyraźnie".
  
  "A co z tym żaglem na lewej burcie?"
  
  Nick skupił się na pokrętłach, jego ręce były bardziej zajęte niż ręce pilota-amatora podczas jego pierwszego lotu z przyrządami. Odsunął swoją dużą sylwetkę, żeby pozwolić małemu indonezyjskiemu chłopcu obrócić montaż peryskopu. Akim wyglądał na słabego i przestraszonego. "To wielki prau. Odpływa od nas".
  
  "Zabiorę ją dalej. Wypatruj czegokolwiek, co powie ci, gdzie jesteśmy. I czy są tam jakieś rafy albo skały..."
  
  "Za kilka minut zrobi się ciemno i nic nie będę widział" - odpowiedział Akim. Miał najcichszy głos, jaki Nick kiedykolwiek słyszał u mężczyzny. Ten przystojny młodzieniec musiał mieć osiemnaście lat. Mężczyzna? Brzmiał, jakby jego głos się nie zmienił - a może był ku temu jakiś inny powód. To sprawiłoby, że wszystko byłoby idealne; zagubiony na wrogim brzegu z gejowskim pierwszym oficerem.
  
  Nick uśmiechnął się i poczuł się lepiej. Dwuosobowa łódź podwodna była zabawką nurka, zabawką bogacza. Była solidnie zbudowana, ale trudna w prowadzeniu na powierzchni. Nick utrzymywał kurs 270 stopni, próbując kontrolować wyporność, kąt pochylenia i kierunek.
  
  Nick powiedział: "Zapomnijcie o peryskopie na cztery minuty. Pozwolę jej się uspokoić, a my się zbliżymy. Przy trzech węzłach i tak nie powinniśmy mieć większych problemów".
  
  "Nie powinno tu być żadnych ukrytych skał" - odpowiedział Akim. "Jest jedna na wyspie Fong, ale nie na południu. To plaża o łagodnym nachyleniu. Zazwyczaj mamy dobrą pogodę. Chyba to była jedna z ostatnich burz w porze deszczowej".
  
  W delikatnym żółtym świetle ciasnej kabiny Nick zerknął na Akima. Jeśli chłopiec był przestraszony, to jego szczęka była napięta. Gładkie kontury jego niemal przystojnej twarzy były, jak zawsze, spokojne i opanowane.
  
  Nick przypomniał sobie poufną uwagę admirała Richardsa, zanim helikopter oderwał ich od lotniskowca. "Nie wiem, czego pan szuka, panie Bard, ale miejsce, do którego pan zmierza, to kipiące piekło. Wygląda jak niebo, ale to czyste piekło. I spójrz na tego małego gościa. Mówi, że jest Minankabau, ale myślę, że to Jawajczyk".
  
  Nick był ciekaw. W tym zawodzie zbiera się i zapamiętuje każdy skrawek informacji. "Co to może znaczyć?"
  
  "Jako Nowojorczyk, który twierdzi, że jest hodowcą bydła mlecznego z Bellows Falls w stanie Vermont, spędziłem sześć miesięcy w Dżakarcie, kiedy była jeszcze holenderską Batawią. Interesowałem się wyścigami konnymi. Jedno z badań podaje, że istnieje czterdzieści sześć gatunków koni".
  
  Po tym, jak Nick i Akeem weszli na pokład lotniskowca o wyporności 99 000 ton w Pearl Harbor, admirał Richards potrzebował trzech dni, aby się z nim rozprawić. Pomogła druga wiadomość radiowa na ściśle tajnym papierze. "Pan Bard" niewątpliwie dezorganizował flotę, podobnie jak wszystkie operacje Departamentu Stanu i CIA, ale admirał miał własne zdanie.
  
  Kiedy Richards odkrył, że Nick jest powściągliwy, miły i zna się na statkach, zaprosił pasażera do swojej przestronnej kabiny, jedynej na statku, która miała trzy iluminatory.
  
  Kiedy Richards odkrył, że Nick zna swojego starego przyjaciela, kapitana Talbota Hamiltona z Królewskiej Marynarki Wojennej, polubił jego pasażera. Nick wjechał windą z kabiny admirała na pięć pokładów,
  
  Oficer mostka okrętu flagowego obserwował katapulty wyrzucające odrzutowce Phantom i Skyhawk podczas lotu treningowego w pogodny dzień i rzucił okiem na komputery i zaawansowany sprzęt elektroniczny w dużej sali operacyjnej. Nie został zaproszony do wypróbowania białego, tapicerowanego fotela obrotowego admirała.
  
  Nick lubił szachy i tytoń fajkowy Richardsa. Admirał lubił testować reakcje pasażera. Richards chciał zostać lekarzem i psychiatrą, ale jego ojciec, pułkownik piechoty morskiej, uniemożliwił mu ten krok. "Zapomnij o tym, Corneliusie" - powiedział admirałowi - wówczas J. - trzy lata po Annapolis. "Zostań w Marynarce Wojennej, gdzie zaczynają się awanse, dopóki nie trafisz do CENTRUM DOWODZENIA. Dokumenty Marynarki Wojennej to dobre miejsce, ale to ślepa uliczka. I nie byłeś tam zmuszony; musiałeś pracować".
  
  Richards uważał "Al Barda" za twardego agenta. Próba wywarcia na nim presji poza pewne ramy spotkała się z uwagą, że "Waszyngton ma w tej sprawie coś do powiedzenia" i oczywiście został zatrzymany. Ale Bard był normalnym facetem - trzymał dystans i szanował Marynarkę Wojenną. Czego chcieć więcej.
  
  Wczoraj wieczorem na pokładzie Nick Richards powiedział: "Przyjrzałem się temu małemu okrętowi podwodnemu, którym przyleciałeś. Ładnie zbudowane, ale bywają zawodne. Jeśli będziesz miał jakieś problemy zaraz po tym, jak helikopter cię zrzuci, odpal czerwoną flarę. Poproszę pilota, żeby miał go na oku tak długo, jak to możliwe".
  
  "Dziękuję, proszę pana" - odpowiedział Nick. "Zapamiętam to. Testowałem statek przez trzy dni na Hawajach. Spędziłem pięć godzin latając nim na morzu".
  
  "Ten facet - jak mu na imię, Akim - był z tobą?"
  
  "Tak."
  
  "Wtedy twoja waga będzie taka sama. Czy doświadczyłeś tego na wzburzonym morzu?
  
  "NIE."
  
  "Nie ryzykuj..."
  
  "Richards chciał dobrze" - pomyślał Nick, próbując uciec na głębokość peryskopową, używając poziomych płetw. Tak samo zrobili konstruktorzy tej małej łodzi podwodnej. Zbliżając się do wyspy, fale stawały się coraz silniejsze, a Nick nigdy nie był w stanie dorównać jej wyporności ani głębokości. Unosiły się jak halloweenowe jabłka.
  
  "Akim, czy ty kiedykolwiek chorujesz na chorobę morską?"
  
  "Oczywiście, że nie. Nauczyłem się pływać, kiedy nauczyłem się chodzić."
  
  "Nie zapomnij, co robimy dziś wieczorem."
  
  "Al, zapewniam cię, że potrafię pływać lepiej od ciebie."
  
  "Nie zakładaj się o to" - odpowiedział Nick. Facet mógł mieć rację. Prawdopodobnie spędził w wodzie całe życie. Z drugiej strony, Nick Carter, jako numer trzy w AXE, co kilka dni ćwiczył to, co nazywał "wodnymi sztuczkami". Utrzymywał doskonałą formę i dysponował wieloma umiejętnościami fizycznymi, które zwiększały jego szanse na przeżycie. Nick uważał, że jedynymi zawodami lub sztukami wymagającymi bardziej rygorystycznego harmonogramu niż jego były zawody cyrkowców.
  
  Piętnaście minut później skierował małą łódź podwodną prosto na twardą plażę. Wyskoczył, przywiązał linę do haka dziobowego i z dużą pomocą wałów tnących mętne fale oraz kilku dobrowolnych, ale słabych szarpnięć Akima, uniósł statek nad linię wodną i przymocował go dwiema linami do kotwicy i gigantycznego drzewa przypominającego banian.
  
  Nick użył latarki, aby dokończyć węzeł na linie wokół drzewa. Następnie zgasił światło i wyprostował się, czując, jak koralowy piasek ugina się pod jego ciężarem. Tropikalna noc zapadła niczym koc. Gwiazdy rozpryskiwały się fioletowo nad głowami. Z brzegu blask morza migotał i zmieniał barwę. Poprzez łoskot i ryk fal słyszał odgłosy dżungli. Śpiewy ptaków i nawoływania zwierząt, które wydawałyby się nie mieć końca, gdyby ktokolwiek ich słuchał.
  
  "Akim..."
  
  "Tak?" Odpowiedź dobiegła z ciemności oddalonej o kilka stóp.
  
  "Masz jakieś pomysły, którą drogą powinniśmy pójść?"
  
  "Nie. Może powiem ci rano."
  
  Dzień dobry! Chciałem dotrzeć na wyspę Fong dziś wieczorem.
  
  Cichy głos odpowiedział: "Dziś w nocy - jutro w nocy - w nocy w przyszłym tygodniu. On nadal tam będzie. Słońce nadal wzejdzie".
  
  Nick prychnął z obrzydzeniem i wdrapał się na łódź podwodną, wyciągając dwa lekkie bawełniane koce, siekierę i składaną piłę, paczkę kanapek i termos z kawą. Maryana. Dlaczego niektóre kultury tak bardzo lubią niepewną przyszłość? Spokojnie, brzmiało ich hasło. Zachowaj to na jutro.
  
  Rozłożył sprzęt na plaży na skraju dżungli, oszczędnie używając lampy błyskowej. Akim pomagał, jak mógł, potykając się w ciemności, a Nick poczuł ukłucie winy. Jednym z jego motto było: "Zrób to, wytrzymasz dłużej". I oczywiście, odkąd poznali się na Hawajach, Akim był w tym świetny i ciężko pracował, trenując na łodzi podwodnej, ucząc Nicka indonezyjskiej wersji języka malajskiego i zapoznając go z lokalnymi zwyczajami.
  
  Akim Machmur był albo bardzo cenny dla Nicka i AX-a, albo go lubił
  
  W drodze do szkoły w Kanadzie młody mężczyzna wślizgnął się do biura FBI w Honolulu i opowiedział im o porwaniu i szantażu w Indonezji. Biuro doradzało CIA i AXE w zakresie oficjalnych procedur w sprawach międzynarodowych, a David Hawk, bezpośredni przełożony Nicka i dyrektor AXE, poleciał z nim na Hawaje.
  
  "Indonezja to jeden z najgorętszych punktów na świecie" - wyjaśnił Hawk, wręczając Nickowi teczkę z materiałami informacyjnymi. "Jak wiesz, właśnie doszło tam do gigantycznej rzezi, a Chińczycy desperacko próbują ocalić swoją władzę polityczną i odzyskać kontrolę. Młody człowiek może opisywać lokalny gang przestępczy. Mają kilka gorących pań. Ale z Judasem i Heinrichem Müllerem na wolności w dużej chińskiej dżonce, coś czuję. To po prostu ich gra w porywanie młodych ludzi z bogatych rodzin i żądanie pieniędzy oraz współpracy od Chińczyków - chińskich komunistów. Oczywiście, ich rodziny o tym wiedzą. Ale gdzie indziej można znaleźć ludzi, którzy za odpowiednią cenę zabiliby swoich bliskich?"
  
  "Czy Akim jest prawdziwy?" zapytał Nick.
  
  "Tak. CIA-JAC przesłała nam przez radio zdjęcie. I sprowadziliśmy profesora z McGill tylko na szybką weryfikację. To ten chłopak Muchmurów, jasne. Jak większość amatorów, uciekł i wszczął alarm, zanim poznał wszystkie szczegóły. Powinien był zostać z rodziną i zebrać fakty. W to się pakujesz, Nicholasie..."
  
  Po długiej rozmowie z Akeemem, Hawk podjął decyzję. Nick i Akeem mieli udać się do kluczowego centrum operacyjnego - enklawy Machmura na wyspie Fong. Nick miał zachować rolę, w której został przedstawiony Akeemowi, a którą ten wykorzystał jako przykrywkę w Dżakarcie: "Al Bard", amerykański importer dzieł sztuki.
  
  Akimowi powiedziano, że "pan Bard" często pracował dla tak zwanego amerykańskiego wywiadu. Wydawał się pod wrażeniem, a może pomogła w tym surowa, opalona aparycja Nicka i jego aura stanowczości, lecz łagodnej pewności siebie.
  
  Gdy Hawk opracowywał plan i rozpoczęli intensywne przygotowania, Nick krótko zakwestionował jego osąd. "Mogliśmy przylecieć zwykłymi kanałami" - odparł Nick. "Mógłbyś dostarczyć mi okręt podwodny później".
  
  "Zaufaj mi, Nicholas" - odparł Hawk. "Myślę, że zgodzisz się ze mną, zanim ta sprawa się rozwinie, albo po rozmowie z Hansem Nordenbossem, naszym człowiekiem w Dżakarcie. Wiem, że widziałeś mnóstwo intryg i korupcji. Tak się żyje w Indonezji. Docenisz moje subtelne podejście i może ci się przydać łódź podwodna".
  
  "Czy ona jest uzbrojona?"
  
  "Nie. Będziesz miał czternaście funtów materiałów wybuchowych i swoją zwykłą broń."
  
  Teraz, stojąc pośród tropikalnej nocy, z nozdrzami pełnymi słodkiego, stęchłego zapachu dżungli i uszami pełnymi ryku, Nick żałował, że Hawk się pojawił. Nieopodal roztrzaskało się ciężkie zwierzę i Nick odwrócił się w kierunku dźwięku. Pod pachą trzymał swojego specjalnego Lugera, Wilhelminę, i Hugo z ostrym ostrzem, które wślizgiwało się w dłoń za dotknięciem, ale ten świat wydawał się ogromny, jakby wymagał ogromnej siły ognia.
  
  Powiedział w ciemność: "Akim. Czy możemy spróbować przejść się po plaży?"
  
  "Możemy spróbować."
  
  "Jaka jest logiczna trasa dotarcia na wyspę Fong?"
  
  "Nie wiem."
  
  Nick wykopał dołek w piasku w połowie drogi między linią dżungli a falami i wylądował. Witamy w Indonezji!
  
  Akim dołączył do niego. Nick poczuł słodki zapach chłopca. Odpędził od siebie te myśli. Akim zachowywał się jak dobry żołnierz, wykonując rozkazy szanowanego sierżanta. A co, gdyby używał perfum? Chłopiec zawsze próbował. Niesprawiedliwe byłoby myśleć...
  
  Nick spał z kocim zapałem. Kilkakrotnie budziły go odgłosy dżungli i wiatr szeleszczący w ich koce. Zanotował godzinę - 4:19. Dzień wcześniej w Waszyngtonie byłaby to 12:19. Miał nadzieję, że Hawk dobrze się bawi...
  
  Obudził się, oślepiony jasnym słońcem świtu i zaskoczony widokiem wielkiej, czarnej postaci stojącej obok niego. Potoczył się w przeciwnym kierunku, trafiając w cel, celując w Wilhelminę. Akim krzyknął: "Nie strzelaj".
  
  "Nie miałem tego na myśli" - warknął Nick.
  
  To była największa małpa, jaką Nick kiedykolwiek widział. Była brązowa, miała małe uszy, a po przyjrzeniu się jej rzadkiej, rudobrązowej sierści Nick zauważył, że to samica. Nick ostrożnie się wyprostował i uśmiechnął. "Orangutan. Dzień dobry, Mabel".
  
  Akim skinął głową. "Często są przyjaźnie nastawieni. Przyniosła ci prezenty. Spójrz tam na piasek".
  
  Kilka metrów od Nicka rosły trzy dojrzałe, złociste papaje. Nick podniósł jedną. "Dzięki, Mabel".
  
  "To najbardziej humanoidalne małpy" - zasugerował Akim. "Ona jest taka jak ty".
  
  "Cieszę się. Potrzebuję przyjaciół". Wielkie zwierzę pobiegło w głąb dżungli i po chwili pojawiło się z dziwnym, owalnym, czerwonym owocem.
  
  "Nie jedz tego" - ostrzegł Akim. "Niektórzy mogą to jeść, ale inni się od tego rozchorują".
  
  Nick rzucił Akimowi pysznie wyglądającą papaję, gdy Mabel wróciła. Akim instynktownie ją złapał. Mabel krzyknęła ze strachu i rzuciła się na Akima!
  
  Akim obrócił się i próbował uchylić, ale orangutan poruszał się jak rozgrywający NFL z piłką na otwartym polu. Upuściła czerwony owoc, wyrwała Akimowi papaję, wrzuciła ją do morza i zaczęła zrywać z niego ubranie. Jego koszula i spodnie rozerwały się jednym potężnym szarpnięciem. Małpa kurczowo trzymała szorty Akima, gdy Nick krzyknął: "Hej!" i pobiegł naprzód. Złapał go lewą ręką za głowę, trzymając w prawej gotowy do strzału pistolet Luger.
  
  "Odejdźcie. Allons. Vamos!..." Nick krzyczał dalej w sześciu językach i wskazywał na dżunglę.
  
  Mabel - myślał o niej jak o Mabel i naprawdę poczuł się zażenowany, gdy się cofnęła, wyciągając jedną długą rękę, wnętrzem dłoni do góry, w błagalnym geście. Odwróciła się powoli i cofnęła w splątane zarośla.
  
  Zwrócił się do Akima. "Więc dlatego zawsze wydawałeś się dziwny. Czemu udawałeś chłopca, kochanie? Kim jesteś?"
  
  Akim okazała się dziewczyną, drobną i pięknie zbudowaną. Bawiła się podartymi dżinsami, naga, z wyjątkiem wąskiego paska białego materiału, który uciskał jej piersi. Nie spieszyła się i nie wyglądała na zdenerwowaną, jak niektóre dziewczyny - z powagą kręciła zniszczonymi spodniami na boki, kręcąc piękną głową. Miała rzeczowy sposób bycia i rozsądną szczerość w kwestii braku ubrań, który Nick zauważył na balijskiej imprezie. Rzeczywiście, ta drobna ślicznotka przypominała jedną z tych idealnie uformowanych, lalkowatych piękności, które służyły artystom, performerom lub po prostu jako urocze towarzyszki.
  
  Jej skóra miała odcień jasnej mokki, a ramiona i nogi, choć szczupłe, były pokryte ukrytymi mięśniami, jakby namalowane przez Paula Gauguina. Jej biodra i uda stanowiły obszerną ramę dla małego, płaskiego brzucha, a Nick rozumiał, dlaczego "Akeem" zawsze nosił długie, luźne bluzy, aby ukryć te piękne krągłości.
  
  Poczuł przyjemne ciepło w nogach i dolnej części pleców, patrząc na nią - i nagle zdał sobie sprawę, że ta mała, brązowa psota pozuje właśnie dla niego! Raz po raz oglądała podarty materiał, dając mu okazję do obejrzenia go! Nie była kokieteryjna, nie było w niej cienia samozadowolenia i protekcjonalności. Po prostu zachowywała się naturalnie i figlarnie, bo kobieca intuicja podpowiadała jej, że to idealny moment, by się zrelaksować i zaimponować przystojnemu mężczyźnie.
  
  "Jestem zaskoczony" - powiedział. "Widzę, że jako dziewczynka jesteś o wiele piękniejsza niż jako chłopiec".
  
  Przechyliła głowę i spojrzała na niego z ukosa, a figlarny błysk dodał blasku jej jasnym, czarnym oczom. Jak Akim, pomyślał, starała się utrzymać napięte mięśnie szczęki. Teraz, bardziej niż kiedykolwiek, wyglądała jak najpiękniejsza z balijskich tancerek albo uderzająco słodka Euroazjatka, którą widywało się w Singapurze i Hongkongu. Jej usta były małe i pełne, a kiedy się uspokoiła, wydęły się tylko nieznacznie, a policzki były jędrne, wysokie, owalne, o których wiedziałeś, że będą zaskakująco giętkie, gdy je pocałujesz, niczym ciepłe, umięśnione pianki marshmallow. Opuściła ciemne rzęsy. "Bardzo się złościsz?"
  
  "O nie". Schował Lugera do kabury. "Ty opowiadasz bajki, a ja jestem zagubiony na plaży w dżungli, a ty już kosztowałeś mój kraj jakieś sześćdziesiąt, osiemdziesiąt tysięcy dolarów". Podał jej koszulę, beznadziejny szmat. "Czemu miałbym się złościć?"
  
  "Jestem Tala Machmur" - powiedziała. "Siostra Akima".
  
  Nick skinął głową bez wyrazu. Musiał być inny. W poufnym raporcie Nordenbossa stwierdzono, że Tala Makhmur była wśród młodych ludzi schwytanych przez porywaczy. "Kontynuuj".
  
  Wiedziałem, że nie posłuchasz tej dziewczyny. Nikt tego nie robi. Więc wziąłem dokumenty Akima i udawałem go, żebyś przyszedł i nam pomógł.
  
  "Tak daleko. Dlaczego?"
  
  "Ja... nie rozumiem twojego pytania."
  
  "Twoja rodzina może przekazać tę wiadomość amerykańskiemu urzędnikowi w Dżakarcie albo udać się do Singapuru lub Hongkongu i skontaktować się z nami".
  
  "Dokładnie. Nasze rodziny nie potrzebują pomocy! Chcą tylko, żeby zostawiono je w spokoju. Dlatego płacą i milczą. Są do tego przyzwyczajeni. Każdy zawsze komuś płaci. Płacimy politykom, wojsku i tak dalej. To standardowa umowa. Nasze rodziny nawet nie rozmawiają ze sobą o swoich problemach".
  
  Nick przypomniał słowa Hawka: "...intrygi i korupcja. W Indonezji to styl życia". Jak zwykle, Hawk przewidział przyszłość z komputerową precyzją.
  
  Kopnął kawałek różowego korala. "Więc twoja rodzina nie potrzebuje pomocy. Jestem po prostu wielką niespodzianką, którą przywozisz do domu. Nic dziwnego, że tak bardzo chciałeś wymknąć się na wyspę Fong bez ostrzeżenia".
  
  "Proszę, nie gniewaj się". Z trudem włożyła dżinsy i koszulę. Postanowił, że nigdzie nie ruszy się bez maszyny do szycia, ale widok był cudowny. Złapała jego poważne spojrzenie i podeszła do niego, trzymając przed sobą skrawki materiału. "Pomóż nam, a jednocześnie pomożesz swojemu krajowi. Przeżyliśmy krwawą wojnę. Wyspa Fong owszem, uniknęła jej, ale w Malang, tuż przy wybrzeżu, zginęło dwa tysiące ludzi. I wciąż przeszukują dżunglę w poszukiwaniu Chińczyków".
  
  "Więc myślałem, że nienawidzisz Chińczyków."
  
  "Nie nienawidzimy nikogo. Niektórzy nasi Chińczycy mieszkają tu od pokoleń. Ale kiedy ludzie robią coś złego i wszyscy się złoszczą, zabijają. Stare urazy. Zazdrość. Różnice religijne".
  
  "Przesąd jest ważniejszy niż rozum" - mruknął Nick. Widział to w działaniu. Poklepał gładką, brązową dłoń, zauważając, jak zgrabnie była ułożona. "No to jesteśmy. Znajdźmy Wyspę Fong".
  
  Potrząsnęła plikiem materiału. "Czy mógłbyś podać mi jeden z koców?"
  
  "Tutaj."
  
  Uparcie odmawiał odwrócenia się, rozkoszując się obserwowaniem, jak zrzuca stare ubrania i zręcznie owija się kocem, który przypomina sarong. Jej błyszczące czarne oczy były psotne. "Tak czy inaczej, tak jest wygodniej".
  
  "Podoba ci się" - powiedział. Rozwinęła białą taśmę, która opinała jej piersi, a sarong był pięknie wypełniony. "Tak" - dodał - "cudownie. Gdzie teraz jesteśmy?"
  
  Odwróciła się i wpatrywała się uważnie w łagodny łuk zatoki, obramowanej od wschodniego brzegu sękatymi namorzynami. Brzeg był białym sierpiem, szafirowym morzem w czystym świcie, z wyjątkiem miejsca, gdzie zielone i lazurowe fale rozbijały się o różową rafę koralową. Kilka ślimaków morskich spadło tuż nad linię przyboju, niczym gąsienice długości stopy.
  
  "Możemy być na wyspie Adata" - powiedziała. "Jest niezamieszkana. Jakaś rodzina używa jej jako czegoś w rodzaju zoo. Żyją tam krokodyle, węże i tygrysy. Jeśli skierujemy się na północny brzeg, możemy przepłynąć do Fong".
  
  "Nic dziwnego, że Conrad Hilton to przegapił" - powiedział Nick. "Usiądź i daj mi pół godziny. Potem wyjdziemy".
  
  Ponownie przymocował kotwice i przykrył małą łódź podwodną dryfującym drewnem i roślinnością dżungli, aż przypominała stertę gruzu na brzegu. Tala skierowała się na zachód wzdłuż plaży. Minęli kilka małych cypli i wykrzyknęła: "To Adata. Jesteśmy na Chris Beach".
  
  "Chris? Nóż?"
  
  "Zakrzywiony sztylet. Wąż, jak sądzę, to angielskie słowo."
  
  "Jak daleko jest do Fong?"
  
  "Jeden garnek" - zachichotała.
  
  "Wyjaśnij dokładniej?"
  
  "W języku malajskim jeden posiłek. Czyli około pół dnia."
  
  Nick zaklął cicho i ruszył naprzód. "Chodź".
  
  Dotarli do wąwozu przecinającego plażę od środka, gdzie w oddali niczym wzgórza wznosiła się dżungla. Tala zatrzymała się. "Może krócej byłoby wspiąć się ścieżką wzdłuż strumienia i iść na północ. To trudniejsze, ale to połowa drogi w porównaniu z spacerem wzdłuż plaży, dotarciem do zachodniego krańca Adaty i powrotem".
  
  "Prowadzić."
  
  Szlak był przerażający, z niezliczonymi klifami i pnączami, które opierały się toporowi Nicka niczym metal. Słońce było wysoko i złowieszczo wysokie, gdy Tala zatrzymała się przy stawie, przez który przepływał strumień. "To nasza najlepsza chwila. Bardzo mi przykro. Nie zyskamy dużo czasu. Nie zdawałam sobie sprawy, że szlak był nieużywany od jakiegoś czasu".
  
  Nick zachichotał, przecinając winorośl sztyletowatym ostrzem Hugo. Ku jego zaskoczeniu, przeszyło go szybciej niż topór. Poczciwy Stuart! Szef działu broni AXE zawsze twierdził, że Hugo to najszlachetniejsza stal na świecie - ucieszyłby się, gdyby to usłyszał. Nick schował Hugo z powrotem do rękawa. "Dziś... jutro. Słońce wzejdzie".
  
  Tala się roześmiała. "Dziękuję. Pamiętasz".
  
  Rozpakował racje żywnościowe. Czekolada zamieniła się w błoto, a ciasteczka w papkę. Otworzył K-Crackersy i ser, i zjedli je. Ruch na szlaku go zaalarmował, a jego ręka chwyciła Wilhelminę, sycząc: "Spadaj, Tala".
  
  Mabel szła wyboistą drogą. W cieniu dżungli znów wyglądała na czarną, a nie brązową. Nick powiedział: "O cholera" i rzucił jej czekoladę i ciasteczka. Wzięła prezenty i radośnie je podgryzała, wyglądając jak wdowa pijąca herbatę na placu. Kiedy skończyła, Nick krzyknął: "Uciekaj!".
  
  Ona odeszła.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Po przejściu kilku mil w dół zbocza dotarli do strumienia w dżungli, szerokiego na jakieś dziesięć jardów. Tala powiedziała: "Czekaj".
  
  Poszła i się rozebrała,
  
  Zręcznie uformowała z sarongu mały pakunek i podpłynęła na drugi brzeg niczym smukła, brązowa ryba. Nick obserwował ją z podziwem. Zawołała: "Chyba wszystko w porządku. Chodźmy!".
  
  Nick zdjął gumowe buty żeglarskie i owinął je w koszulę z siekierą. Wykonał pięć lub sześć potężnych zamachów, gdy usłyszał krzyk Tali i kątem oka dostrzegł ruch w górze rzeki. Brązowy, sękaty pień zdawał się zsuwać z pobliskiego brzegu pod własnym silnikiem zaburtowym. Aligator? Nie, krokodyl! A wiedział, że krokodyle są najgorsze! Miał szybki refleks. Za późno, żeby tracić czas na wywracanie się - czyż nie mówili, że plusk pomaga? Złapał koszulę i buty w jedną rękę, puścił siekierę i rzucił się naprzód, wykonując potężne zamachy z góry i z głośnym hukiem.
  
  To byłaby szyja! A może raczej szczęki i noga? Tala górowała nad nim. Uniosła pałkę i uderzyła krokodyla w grzbiet. Ogłuszający krzyk rozdarł dżunglę, a za sobą usłyszał potężny plusk. Jego palce dotknęły ziemi, upuścił torbę i wyskoczył na brzeg niczym foka na krze. Odwrócił się i zobaczył Mabel, zanurzoną po pas w ciemnym nurcie, która roztrzaskała krokodyla gigantyczną gałęzią.
  
  Tala rzuciła w gada kolejną gałąź. Nick pogłaskał go po grzbiecie.
  
  "Och" - powiedział. "Jej celność jest lepsza niż twoja".
  
  Tala osunęła się obok niego, szlochając, jakby jej drobne ciało w końcu przyjęło za dużo i tama pękła. "Och, Al, tak mi przykro. Tak mi przykro. Nie zauważyłam tego. Ten potwór prawie cię dorwał. A ty jesteś dobrym człowiekiem - jesteś dobrym człowiekiem".
  
  Pogłaskała go po głowie. Nick podniósł wzrok i uśmiechnął się. Mabel wyszła na drugą stronę rzeki i zmarszczyła brwi. Przynajmniej był pewien, że to była zmarszczka. "Jestem całkiem dobrą osobą. Mimo wszystko".
  
  Trzymał szczupłą Indonezyjkę w ramionach przez dziesięć minut, aż jej histeryczne bulgotanie ucichło. Nie zdążyła zwinąć sarongu, a on z aprobatą zauważył, że jej pulchne piersi były pięknie ukształtowane, niczym z okładki Playboya. Czyż nie mówili, że ci ludzie nie wstydzą się swoich piersi? Zakrywają je tylko dlatego, że uparły się na to cywilizowane kobiety. Chciał dotknąć jednej z nich. Opierając się impulsowi, westchnął cicho z aprobatą.
  
  Kiedy Tala wydawał się spokojny, podszedł do strumienia i kijem wyciągnął koszulę i buty. Mabel zniknęła.
  
  Kiedy dotarli na plażę, która była dokładną repliką tej, którą opuścili, słońce znajdowało się na zachodnim skraju drzew. Nick powiedział: "Jeden garnek, co? Zjedliśmy cały posiłek".
  
  "To był mój pomysł" - odpowiedziała potulnie Tala. "Mieliśmy się przejść dookoła".
  
  "Drażnię cię. Prawdopodobnie nie moglibyśmy się lepiej bawić. Czy to Fong?"
  
  Przez milę morza, ciągnąc się jak okiem sięgnąć, wsparta potrójnymi górami lub jądrami wulkanicznymi, rozciągała się plaża i linia brzegowa. W przeciwieństwie do Adaty, miała ona charakter kulturowy i cywilizowany. Łąki i pola wznosiły się z wyżyn wydłużonymi zielonymi i brązowymi liniami, a wśród nich skupiska czegoś, co wyglądało jak domy. Nick, mrużąc oczy, pomyślał, że widzi na drodze ciężarówkę albo autobus.
  
  "Czy jest jakiś sposób, żeby im dać sygnał? Masz może lustro?"
  
  "NIE."
  
  Nick zmarszczył brwi. Okręt podwodny miał pełen zestaw do przetrwania w dżungli, ale targanie go ze sobą wydawało się głupotą. Zapałki w kieszeni były jak papka. Wypolerował cienkie ostrze Hugo i próbował skierować flary w stronę wyspy Fong, kierując ostatnie promienie słońca. Przypuszczał, że może udało mu się stworzyć kilka flar, ale w tym dziwnym kraju, pomyślał ponuro, kogo to obchodzi?
  
  Tala siedziała na piasku, jej lśniące, czarne włosy opadały na ramiona, a jej drobne ciało zgarbiło się ze zmęczenia. Nick poczuł bolesne zmęczenie w nogach i stopach i dołączył do niej. "Jutro mogę się na nich miotać cały dzień".
  
  Tala oparła się o niego. "Wyczerpana" - pomyślał na początku, aż smukła dłoń przesunęła się po jego przedramieniu i przycisnęła je. Podziwiał idealne, kremowe, księżycowate kręgi u nasady jej paznokci. Cholera, była śliczna.
  
  Powiedziała cicho: "Chyba myślisz, że jestem okropna. Chciałam postąpić właściwie, ale skończyło się to katastrofą".
  
  Delikatnie ścisnął jej dłoń. "Wygląda gorzej, bo jesteś taka zmęczona. Jutro wytłumaczę twojemu ojcu, że jesteś bohaterką. Prosiłaś o pomoc. Będą śpiewy i tańce, a cała rodzina będzie świętować twoją odwagę".
  
  Zaśmiała się, jakby rozkoszowała się tą fantazją. Potem westchnęła głęboko. "Nie znasz mojej rodziny. Gdyby Akim to zrobił, może. Ale jestem tylko dziewczyną".
  
  "Jakaś dziewczyna". Czuł się swobodniej, przytulając ją. Nie protestowała. Przytuliła się mocniej.
  
  Po chwili zaczął go boleć kręgosłup. Powoli położył się na piasku, a ona podążyła za nim niczym muszla. Zaczęła delikatnie gładzić jego klatkę piersiową i szyję małą dłonią.
  
  Smukłe palce głaskały jego brodę, obrysowywały kontury ust, pieściły oczy. Masowały czoło i skronie z wprawną zręcznością, która - w połączeniu z całodziennymi ćwiczeniami - niemal go usypiała. Z wyjątkiem chwili, gdy drażniący, delikatny dotyk musnął jego sutki i pępek, budził się ponownie.
  
  Jej usta delikatnie dotknęły jego ucha. "Jesteś dobrym człowiekiem, Al."
  
  Mówiłeś to już wcześniej. Jesteś pewien?
  
  "Wiem. Mabel wiedziała". Zachichotała.
  
  "Nie dotykaj mojego przyjaciela" - mruknął sennym głosem.
  
  "Masz dziewczynę?"
  
  "Z pewnością."
  
  "Czy ona jest piękną Amerykanką?"
  
  "Nie. Nie jest to miła Eskimoska, ale cholera, potrafi ugotować dobrą zupę rybną."
  
  "Co?"
  
  "Gulasz rybny".
  
  "Tak naprawdę nie mam chłopaka".
  
  "No, daj spokój. Piękna mała miseczka, prawda? Nie wszyscy chłopcy w twojej okolicy są niewidomi. A ty jesteś mądra. Wykształcona. A tak przy okazji" - lekko ją ścisnął, przytulając - "dzięki za uderzenie tego krokodyla. To wymagało odwagi".
  
  Zabulgotała radośnie. "Nic się nie stało". Uwodzicielskie palce zatańczyły tuż nad jego paskiem, a Nick wciągnął gorące, bogate powietrze. Tak to już jest. Ciepła tropikalna noc - gorąca krew wrze. Moja się rozgrzewa, a czy odpoczynek to taki zły pomysł?
  
  Przewrócił się na bok, ponownie wsuwając Wilhelminę pod pachę. Tala pasowała do niego tak wygodnie, jak Luger w kaburze.
  
  - Czy na wyspie Fong nie ma przystojnego młodzieńca, który by ci odpowiadał?
  
  "Nie do końca. Gan Bik Tiang mówi, że mnie kocha, ale myślę, że się wstydzi".
  
  "Jak bardzo jesteś zdezorientowany?"
  
  "Wydaje się być zdenerwowany w mojej obecności. Prawie mnie nie dotyka."
  
  "Denerwuję się przy tobie. Ale uwielbiam dotykać..."
  
  "Gdybym miała silnego przyjaciela - albo męża - nie bałabym się niczego".
  
  Nick oderwał dłoń od tych kuszących młodych piersi i poklepał ją po ramieniu. To wymagało chwili namysłu. Mąż? Ha! Rozsądnie byłoby dowiedzieć się czegoś o Makhmurach, zanim narobi się kłopotów. Mieli dziwne zwyczaje - na przykład, że penetrujemy córkę i penetrujemy ciebie. Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby należeli do plemienia, w którym tradycja nakazuje, by zaszczytem było dosiadanie jednej z ich nieletnich córek? Nic z tego.
  
  Zdrzemnął się. Palce na jego czole powróciły, hipnotyzując go.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Obudził go krzyk Tali. Zaczął skakać, a czyjaś dłoń przycisnęła się do jego piersi. Pierwszą rzeczą, jaką zobaczył, był lśniący nóż, długi na pół metra, tuż przy jego nosie, z czubkiem przy gardle. Miał symetryczne ostrze z zakrzywionym wężem. Ręce chwyciły go za ramiona i nogi. Trzymało go pięć lub sześć osób i nie byli to słabeusze, uznał po próbnym pociągnięciu.
  
  Talę odciągnięto od niego.
  
  Spojrzenie Nicka powędrowało za błyszczącym ostrzem do jego posiadacza, którym był surowy młody Chińczyk o bardzo krótkich włosach i starannie przystrzyżonych rysach twarzy.
  
  Chińczyk zapytał perfekcyjnie po angielsku: "Zabić go, Tala?"
  
  "Nie rób tego, dopóki nie dam ci wiadomości" - warknął Nick. Wydawało się to równie mądre, jak wszystko inne.
  
  Chińczyk zmarszczył brwi. "Jestem Gan Bik Tiang. Kim jesteś?"
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 2
  
  
  
  
  
  "Stój!" - krzyknęła Tala.
  
  "Czas, żeby dołączyła do akcji" - pomyślał Nick. Leżał nieruchomo i powiedział: "Jestem Al Bard, amerykański biznesmen. Przyprowadziłem pannę Makhmur do domu".
  
  Przewrócił oczami i patrzył, jak Tala zbliża się do wysypiska. Powiedziała: "Jest z nami, Gan. Przywiózł mnie z Hawajów. Rozmawiałam z ludźmi z Ameryki i..."
  
  Kontynuowała potok malajsko-indonezyjskich słów, których Nick nie mógł zrozumieć. Mężczyźni zaczęli zsiadać z jego ramion i nóg. W końcu chudy Chińczyk zdjął kris i ostrożnie schował go do sakiewki. Wyciągnął rękę, a Nick chwycił ją, jakby jej potrzebował. Nie było nic złego w złapaniu jednego z nich - na wszelki wypadek. Udawał niezdarność i wyglądał na zranionego i przestraszonego, ale gdy już wstał, rozejrzał się po sytuacji, potykając się na piasku. Siedmiu mężczyzn. Jeden trzymał strzelbę. W razie potrzeby rozbroiłby go pierwszy, a szanse na to, że zdobędzie ich wszystkich, były większe niż to, że zabije ich wszystkich. Godziny i lata ćwiczeń - judo, karate, savate - i zabójcza precyzja z Wilhelminą i Hugo dawały ogromną przewagę.
  
  Pokręcił głową, potarł ramię i podszedł chwiejnym krokiem bliżej mężczyzny z bronią. "Proszę, wybacz nam" - powiedział Gan. "Tala mówi, że przyszedłeś nam z pomocą. Myślałem, że może być twoim więźniem. Widzieliśmy błysk wczoraj w nocy i dotarliśmy przed świtem".
  
  "Rozumiem" - odpowiedział Nick. "Nic się nie stało. Miło cię poznać. Tala mówiła o tobie".
  
  Gan wyglądał na zadowolonego. "Gdzie twoja łódź?"
  
  Nick rzucił Tali ostrzegawcze spojrzenie. "Marynarka wojenna USA nas tu wysadziła. Po drugiej stronie wyspy".
  
  "Rozumiem. Nasza łódź jest tuż przy brzegu. Możesz wstać?"
  
  Nick uznał, że jego gra się poprawia. "W porządku. Jak tam w Fong?"
  
  "Źle. Nieźle. Mamy swoje własne... problemy."
  
  "Tala nam powiedziała. Czy są jakieś wieści od bandytów?"
  
  "Tak. Zawsze to samo. Więcej pieniędzy, inaczej zabiją... zakładników."
  
  Nick był pewien, że powie "Tala". Ale Tala była tam! Szli wzdłuż plaży. Gan powiedział: "Spotkasz się z Adamem Makhmurem. Nie będzie zadowolony, że cię widzi".
  
  "Słyszałem. Możemy zaoferować znaczącą pomoc. Jestem pewien, że Tala ci powiedziała, że mam też powiązania z rządem. Dlaczego on i inne ofiary nie przyjęliby tego z zadowoleniem?"
  
  "Nie wierzą w pomoc rządu. Wierzą w siłę pieniędzy i swoje własne plany. Swoje własne... Myślę, że to trudne angielskie słowo".
  
  "A oni nawet ze sobą nie współpracują..."
  
  "Nie. To nie tak, jak myślą. Wszyscy myślą, że jak zapłacisz, wszystko będzie dobrze i zawsze dostaniesz więcej pieniędzy. Znasz tę historię o kurze i złotych jajkach?"
  
  "Tak."
  
  "To prawda. Nie mogą pojąć, jak bandyci mogą zabić gęś, która znosi złoto".
  
  "Ale ty myślisz inaczej..."
  
  Opłynęli cypel różowo-białego piasku i Nick zobaczył mały żaglowiec, dwukołowy z łacińskim żaglem do połowy masztu, łopoczący na lekkim wietrze. Mężczyzna próbował go poprawić. Zatrzymał się, gdy ich zobaczył. Gan milczał przez kilka minut. W końcu powiedział: "Niektórzy z nas są młodsi. Widzimy, czytamy i myślimy inaczej".
  
  "Twój angielski jest doskonały, a twój akcent jest bardziej amerykański niż brytyjski. Czy chodziłeś do szkoły w Stanach Zjednoczonych?"
  
  "Berkeley" - odpowiedział krótko Hahn.
  
  Niewiele było okazji, żeby mówić po prau. Duży żagiel wykorzystywał słaby wiatr, a mała jednostka przecinała morze z prędkością czterech lub pięciu węzłów, a Indonezyjczycy zarzucali na nie stateczniki. Byli muskularni, silni, sami kości i ścięgna, i byli doskonałymi żeglarzami. Bez słowa przenosili ciężar ciała, aby utrzymać najlepszą powierzchnię do żeglugi.
  
  W pogodny poranek wyspa Fong wydawała się bardziej zatłoczona niż o zmierzchu. Skierowali się w stronę dużego molo, zbudowanego na palach, około dwustu metrów od brzegu. Na jego końcu znajdował się kompleks magazynów i szop, mieszczących ciężarówki różnych rozmiarów; na wschodzie mała lokomotywa parowa manewrowała maleńkimi wagonikami przy stacji kolejowej.
  
  Nick nachylił się do ucha Gana. "Co wysyłasz?"
  
  "Ryż, kapok, produkty kokosowe, kawa, kauczuk. Cyna i boksyty z innych wysp. Pan Machmur jest bardzo ostrożny".
  
  "Jak idzie interes?"
  
  "Pan Makhmur ma wiele sklepów. Jeden duży w Dżakarcie. Zawsze mamy targowiska, chyba że ceny na świecie gwałtownie spadają".
  
  Nick myślał, że Gan Bik też jest na straży. Zacumowali na pływającym doku w pobliżu dużego molo, obok dwumasztowego szkunera, gdzie dźwig ładował worki na palety.
  
  Gan Bik poprowadził Talę i Nicka wzdłuż nabrzeża i brukowanym chodnikiem do dużego, okazałego budynku z okiennicami. Weszli do biura o malowniczym wystroju, łączącym motywy europejskie i azjatyckie. Polerowane drewniane ściany zdobiły dzieła sztuki, które Nick uznał za wyjątkowe, a nad głowami wirowały dwa ogromne wentylatory, naśladując wysoki, cichy klimatyzator w rogu. Szerokie biurko dyrektora z żelaznego drewna otaczała nowoczesna maszyna licząca, centrala telefoniczna i sprzęt nagrywający.
  
  Mężczyzna przy stole był wysoki - szeroki, niski - o przenikliwych brązowych oczach. Ubrany był w nienagannie skrojoną białą bawełnę. Na ławie z polerowanego drewna tekowego siedział dystyngowany Chińczyk w lnianym garniturze nałożonym na jasnoniebieską koszulkę polo. Gun Bik powiedział: "Panie Muchmur - to pan Al Bard. Przyprowadził Talę". Nick uścisnął mu dłoń, a Gun pociągnął go w stronę Chińczyka. "To mój ojciec, Ong Chang".
  
  Byli miłymi ludźmi, bez podstępu. Nick nie wyczuł w nich żadnej wrogości - raczej coś w stylu: "Dobrze, że przyszedłeś i będzie dobrze, kiedy odejdziesz".
  
  Adam Makhmur powiedział: "Tala będzie chciała zjeść i odpocząć. Gan, proszę, zabierz ją do domu moim samochodem i wróć".
  
  Tala spojrzała na Nicka - a nie mówiłam - i poszła za Ganem. Patriarcha Machmurow gestem wskazał Nickowi, żeby usiadł. "Dziękuję za oddanie mojej porywczej córki. Mam nadzieję, że nie było z nią żadnych problemów".
  
  "To nie jest żaden problem."
  
  "Jak się z tobą skontaktowała?"
  
  Nick postawił sprawę na linii. Opowiedział im, co Tala powiedziała na Hawajach i, nie wymieniając nazwiska AXE, zasugerował, że jest "agentem" Stanów Zjednoczonych, a także "importerem sztuki ludowej". Kiedy przestał
  
  Adam wymienił spojrzenia z Ong Changiem. Nick pomyślał, że skinęli głowami, ale odczytanie ich spojrzeń było jak zgadywanie karty zakrytej w dobrym pięciokartowym studu.
  
  Adam powiedział: "Po części to prawda. Jedno z moich dzieci zostało... hm, zatrzymane, dopóki nie spełnię pewnych żądań. Ale wolałbym, żeby zostało w rodzinie. Mamy nadzieję... znaleźć rozwiązanie bez pomocy z zewnątrz".
  
  "Będą krwawić na biało" - powiedział Nick bez ogródek.
  
  "Mamy znaczne zasoby. I nikt nie jest na tyle szalony, żeby zabić kurę znoszącą złote jaja. Nie chcemy ingerencji".
  
  "Nie przeszkadzam, panie Machmur. Pomoc. Znaczna, zdecydowana pomoc, jeśli sytuacja tego wymaga."
  
  "Wiemy, że wasi... agenci są wpływowi. Spotkałem kilku z nich w ciągu ostatnich kilku lat. Pan Hans Nordenboss właśnie tu jedzie. Chyba to wasz asystent. Mam nadzieję, że po jego przyjeździe oboje docenicie moją gościnność i zjecie dobry posiłek przed wyjazdem".
  
  "Uważa się pana za bardzo inteligentnego człowieka, panie Makhmur. Czy mądry generał odrzuciłby posiłki?"
  
  "Jeśli wiążą się z dodatkowym niebezpieczeństwem. Panie Bard, mam ponad dwa tysiące dobrych ludzi. I mogę zdobyć ich więcej szybciej, jeśli zechcę".
  
  "Czy wiedzą, gdzie jest tajemniczy ładunek z więźniami?"
  
  Makhmur zmarszczył brwi. "Nie. Ale z czasem to zrobimy".
  
  "Czy masz wystarczająco dużo własnych samolotów, żeby je obejrzeć?"
  
  Ong Chang chrząknął uprzejmie. "Panie Bard, to bardziej skomplikowane, niż panu się wydaje. Nasz kraj jest wielkości pańskiego kontynentu, ale składa się z ponad trzech tysięcy wysp z niemal nieskończoną liczbą portów i kryjówek. Tysiące statków przypływa i odpływa. Wszelkiego rodzaju. To prawdziwa piracka kraina. Pamięta pan jakieś opowieści o piratach? Działają nawet dzisiaj. I to bardzo skutecznie, ze starymi żaglowcami i nowymi, potężnymi, które potrafią wyprzedzić wszystkie okręty wojenne, z wyjątkiem najszybszych".
  
  Nick skinął głową. "Słyszałem, że przemyt to wciąż poważny przemysł. Filipiny od czasu do czasu protestują przeciwko niemu. Ale teraz pomyśl o Nordenbossie. To autorytet w tej dziedzinie. Spotyka się z wieloma ważnymi osobami i słucha. A kiedy zdobędziemy broń, będziemy mogli wezwać realną pomoc. Nowoczesne urządzenia, z którymi nie dorównają nawet wasze tysiące ludzi i liczne statki".
  
  "Wiemy" - odpowiedział Adam Makhmur. "Jednakże, niezależnie od tego, jak wpływowy może być pan Nordenboss, to jest inne i złożone społeczeństwo. Spotkałem Hansa Nordenbossa. Szanuję jego umiejętności. Ale powtarzam - proszę, zostawcie nas w spokoju".
  
  "Czy powie mi pan, czy pojawiły się jakieś nowe żądania?"
  
  Dwaj starsi mężczyźni ponownie wymienili szybkie spojrzenia. Nick postanowił nigdy więcej nie grać z nimi w brydża. "Nie, to nie twoja sprawa" - powiedział Makhmur.
  
  "Oczywiście, nie mamy uprawnień do prowadzenia śledztwa w waszym kraju, chyba że wy lub wasze władze sobie tego życzycie" - przyznał Nick cicho i bardzo uprzejmie, jakby przychylił się do ich życzeń. "Chcielibyśmy pomóc, ale jeśli nie możemy, to nie możemy. Z drugiej strony, jeśli natkniemy się na coś przydatnego dla waszej policji, jestem pewien, że będziecie z nami współpracować - to znaczy z nimi".
  
  Adam Makhmur podał Nickowi pudełko krótkich, tępych holenderskich cygar. Nick wziął jedno, podobnie jak Ong Chang. Przez chwilę oddychali w milczeniu. Cygaro było doskonałe. W końcu Ong Chang zauważył z kamienną twarzą: "Przekonasz się, że nasze władze potrafią być zagadkowe - z zachodniej perspektywy".
  
  "Słyszałem kilka komentarzy na temat ich metod" - przyznał Nick.
  
  "W tej dziedzinie armia jest o wiele ważniejsza niż policja".
  
  "Zrozumieć."
  
  "Płacą im bardzo mało".
  
  "Więc tu i ówdzie trochę się ruszają".
  
  "Jak zawsze niekontrolowane armie" - zgodził się uprzejmie Ong Chiang. "To jedna z tych rzeczy, które wasz Waszyngton, Jefferson i Paine tak dobrze znali i bronili w imieniu waszego kraju".
  
  Nick szybko zerknął na twarz Chińczyka, żeby sprawdzić, czy ktoś go oszukuje. Równie dobrze mógł spróbować odczytać temperaturę z wydrukowanego kalendarza. "Musi być ciężko robić interesy".
  
  "Ale nie jest to niemożliwe" - wyjaśnił Machmur. "Prowadzenie tu interesów jest jak polityka; staje się sztuką czynienia rzeczy możliwymi. Tylko głupcy chcą zatrzymać handel, póki mają swój udział".
  
  "Więc poradzisz sobie z władzami. Jak poradzisz sobie z szantażystami i porywaczami, gdy staną się bardziej brutalni?"
  
  "Otworzymy drogę, gdy nadejdzie właściwy czas. W międzyczasie zachowujemy ostrożność. Większość indonezyjskiej młodzieży z wpływowych rodzin jest obecnie pod opieką lub studiuje za granicą".
  
  "Co zamierzasz zrobić z Talą?"
  
  "Musimy to omówić. Może powinna pójść do szkoły w Kanadzie..."
  
  Nick pomyślał, że powie "też", co dałoby mu pretekst do pytania o Akima. Zamiast tego Adam szybko rzekł:
  
  "Pan Nordenboss będzie tu za jakieś dwie godziny. Powinieneś być gotowy na kąpiel i trochę jedzenia, a jestem pewien, że w sklepie możemy cię dobrze wyposażyć". Wstał. "I oprowadzę cię po naszych ziemiach".
  
  Właściciele zaprowadzili Nicka na parking, gdzie młody mężczyzna w wpuszczonym w fotel sarongu leniwie suszył Land Rovera na świeżym powietrzu. Za uchem miał zatknięty kwiat hibiskusa, ale jechał ostrożnie i sprawnie.
  
  Minęli sporą wioskę, około półtora kilometra od doków, tętniącą życiem, pełną ludzi i dzieci, której architektura wyraźnie odzwierciedlała holenderskie wpływy. Mieszkańcy byli kolorowo ubrani, ruchliwi i radośni, a teren wokół był bardzo czysty i schludny. "Twoje miasto wygląda na zamożne" - skomentował uprzejmie Nick.
  
  "W porównaniu z miastami, biednymi regionami rolniczymi czy przeludnionymi, radzimy sobie całkiem nieźle" - odpowiedział Adam. "A może to kwestia tego, ile ktoś potrzebuje. Uprawiamy tyle ryżu, że go eksportujemy, i mamy mnóstwo bydła. Wbrew temu, co być może słyszeliście, nasi ludzie ciężko pracują, kiedy tylko mają coś wartościowego do zrobienia. Jeśli uda nam się na jakiś czas osiągnąć stabilność polityczną i włożyć więcej wysiłku w nasze programy kontroli populacji, wierzę, że uda nam się rozwiązać nasze problemy. Indonezja jest jednym z najbogatszych, a jednocześnie najsłabiej rozwiniętych regionów świata".
  
  Ong interweniował: "Byliśmy swoimi najgorszymi wrogami. Ale uczymy się. Gdy zaczniemy współpracować, nasze problemy znikną".
  
  "To jak gwizdanie w ciemności" - pomyślał Nick. Porywacze w krzakach, armia u progu, rewolucja pod stopami i połowa tubylców próbująca zabić drugą połowę, bo nie akceptowała pewnego zestawu przesądów - ich problemy jeszcze się nie skończyły.
  
  Dotarli do kolejnej wioski z dużym budynkiem handlowym pośrodku, z widokiem na przestronny, trawiasty plac, zacieniony olbrzymimi drzewami. Przez park płynął mały, brązowy strumień, którego brzegi płonęły soczystymi kwiatami: poinsecjami, hibiskusami, azaliami, pnączami i mimozami. Droga biegła prosto przez małą osadę, a po obu stronach ścieżki misterne wzory bambusa i strzech zdobiły domy kryte strzechą.
  
  Szyld nad sklepem głosił po prostu "MACHMUR". Sklep był zaskakująco dobrze zaopatrzony, a Nick szybko otrzymał nowe bawełniane spodnie i koszule, buty na gumowej podeszwie i modny słomkowy kapelusz. Adam namawiał go, żeby wybrał więcej, ale Nick odmówił, tłumacząc, że jego bagaż jest w Dżakarcie. Adam zbył ofertę Nicka i wyszli na szeroką werandę akurat w momencie, gdy podjechały dwie wojskowe ciężarówki.
  
  Oficer, który wszedł po schodach, był stanowczy, wyprostowany i opalony jak cierń. Można było się domyślić jego charakteru po sposobie, w jaki kilku tubylców wylegujących się w cieniu się wycofało. Nie wydawali się przestraszeni, a jedynie ostrożni - tak jak ktoś wycofuje się przed nosicielem choroby albo ugryzionym psem. Przywitał Adama i Onga po indonezyjsku i malajsku.
  
  Adam powiedział po angielsku: "To pan Al-Bard, pułkownik Sudirmat, amerykański kupiec". Nick założył, że "kupujący" nadaje wyższy status niż "importer". Uścisk dłoni pułkownika Sudirmata był delikatny, co kontrastowało z jego twardą powierzchownością.
  
  Żołnierz powiedział: "Witamy. Nie wiedziałem, że już przyjechałeś..."
  
  "Przyleciał prywatnym helikopterem" - powiedział szybko Adam. "Nordenboss już leci".
  
  Delikatne, ciemne oczy wpatrywały się w Nicka z zamyśleniem. Pułkownik musiał podnieść wzrok, a Nick pomyślał, że go to wkurza. "Czy jest pan partnerem pana Nordenbossa?"
  
  "W pewnym sensie. Pomoże mi podróżować i oglądać towary. Można powiedzieć, że jesteśmy starymi przyjaciółmi".
  
  "Twój paszport..." Sudiramat wyciągnął rękę. Nick zobaczył, że Adam zmarszczył brwi z zaniepokojeniem.
  
  "W moim bagażu" - powiedział Nick z uśmiechem. "Mam to zanieść do centrali? Nie powiedziano mi..."
  
  "To nie jest konieczne" - powiedział Sudiramat. "Obejrzę go, zanim pójdę".
  
  "Naprawdę przepraszam, że nie znałem zasad" - powiedział Nick.
  
  "Żadnych zasad. Tylko moje życzenie."
  
  Wsiedli z powrotem do Land Rovera i ruszyli drogą, za którą rozbrzmiewał ryk ciężarówek. Adam powiedział cicho: "Przegraliśmy mecz. Nie masz paszportu".
  
  "Zrobię to, jak tylko przyjedzie Hans Nordenboss. Ważny paszport z wizą, pieczątkami wjazdowymi i wszystkim innym, co potrzebne. Czy możemy zatrzymać Sudirmata do tego czasu?"
  
  Adam westchnął. "On chce pieniędzy. Mogę mu zapłacić teraz albo później. Zajmie nam to godzinę. Bing - zatrzymaj samochód". Adam wysiadł z samochodu i zawołał do ciężarówki, która zatrzymała się za nimi: "Leo, wróćmy do mojego biura i dokończmy nasze sprawy, a potem możemy dołączyć do reszty w domu".
  
  "Dlaczego nie?" odpowiedział Sudiramat. "Wsiadaj."
  
  Nick i Ong odjechali Land Roverem. Ong splunął za bok. "Pijawka. I ma sto gęb".
  
  Chodzili wokół małej góry z tarasami i
  
  Z uprawami na polach. Nick złapał wzrok Onga i wskazał na kierowcę. "Możemy porozmawiać?"
  
  "Bing ma rację."
  
  "Czy mógłbyś podać mi więcej informacji o bandytach lub porywaczach? Rozumiem, że mogą mieć powiązania z Chinami".
  
  Ong Tiang ponuro skinął głową. "Wszyscy w Indonezji mają powiązania z Chińczykami, panie Bard. Widać, że jest pan oczytany. Pewnie już pan wie, że my, trzy miliony Chińczyków, dominujemy w gospodarce 106 milionów Indonezyjczyków. Przeciętny dochód Indonezyjczyka wynosi pięć procent dochodu Chińczyka. Nazwałby nas pan kapitalistami. Indonezyjczycy atakują nas, nazywając komunistami. Czy to nie dziwny widok?"
  
  "Bardzo. Mówisz, że nie współpracujesz i nie będziesz współpracować z bandytami, jeśli mają powiązania z Chinami".
  
  "Sytuacja mówi sama za siebie" - odpowiedział smutno Ong. "Jesteśmy uwięzieni między falami a skałami. Mój syn jest zagrożony. Nie pojedzie już do Dżakarty bez czterech czy pięciu strażników".
  
  "Gun Bik?"
  
  "Tak. Chociaż mam innych synów w szkole w Anglii". Ong otarł twarz chusteczką. "Nic nie wiemy o Chinach. Jesteśmy tu od czterech pokoleń, niektórzy z nas znacznie dłużej. Holendrzy okrutnie nas prześladowali w 1740 roku. Uważamy się za Indonezyjczyków... ale kiedy ich krew się rozgorzeje, kamienie mogą zacząć sypać się w twarz Chińczyka na ulicy".
  
  Nick wyczuł, że Ong Tiang z zadowoleniem przyjął możliwość omówienia swoich obaw z Amerykanami. Dlaczego do niedawna wydawało się, że Chińczycy i Amerykanie zawsze się dogadywali? Nick powiedział cicho: "Znam inną rasę, która doświadczyła bezsensownej nienawiści. Ludzie to młode zwierzęta. Przeważnie kierują się emocjami, a nie rozumem, zwłaszcza w tłumie. Teraz masz szansę coś zrobić. Pomóż nam. Zdobądź informacje albo dowiedz się, jak mogę dotrzeć do bandytów i ich żaglówki".
  
  Uroczysty wyraz twarzy Onga stał się mniej enigmatyczny. Wyglądał na smutnego i zmartwionego. "Nie mogę. Nie rozumiesz nas tak dobrze, jak ci się wydaje. Sami rozwiązujemy swoje problemy".
  
  Masz na myśli ignorowanie ich. Płacenie ceny. Liczenie na najlepsze. To nie działa. Po prostu otwierasz się na nowe wymagania. Albo te zwierzęta-ludzie, o których wspomniałem, zostały zjednoczone przez żądnego władzy despotę, przestępcę lub polityka, a ty masz prawdziwy problem. Czas walczyć. Podjąć wyzwanie. Atakować.
  
  Ong lekko pokręcił głową i nie chciał nic więcej mówić. Podjechali pod duży dom w kształcie litery U, zwrócony twarzą do drogi. Wtapiał się w tropikalny krajobraz, jakby wrósł w bujną roślinność drzew i kwiatów. Miał duże drewniane szopy, szerokie, przeszklone werandy i, jak przypuszczał Nick, około trzydziestu pokoi.
  
  Ong zamienił kilka słów z ładną młodą kobietą w białym sarongu, a następnie powiedział do Nicka: "Ona zaprowadzi pana do pokoju, panie Bard. Mówi słabo po angielsku, ale dobrze po malajsku i holendersku, jeśli pan je zna. W głównym pokoju - nie da się go przegapić".
  
  Nick podążał za białym sarongiem, podziwiając jego falistość. Jego pokój był przestronny, z nowoczesną, dwudziestoletnią łazienką w stylu brytyjskim, z metalowym wieszakiem na ręczniki wielkości małego koca. Wziął prysznic, ogolił się i umył zęby, korzystając ze sprzętu starannie ułożonego w apteczce, i poczuł się lepiej. Rozebrał się i umył Wilhelminę, zapinając pasy. Duży pistolet musiał być idealnie przymocowany, żeby ukryć go pod bluzą.
  
  Położył się na dużym łóżku, podziwiając rzeźbioną drewnianą ramę, z której zwisała obszerna moskitiera. Poduszki były twarde i długie jak wypchane worki koszarowe; pamiętał, że nazywano je "holenderskimi żonami". Zebrał się w sobie i przyjął całkowicie rozluźnioną pozycję, z rękami wzdłuż ciała, dłońmi skierowanymi w dół, z rozluźnionymi mięśniami, które nabierały świeżej krwi i energii, podczas gdy w myślach nakazywał każdej części swojego potężnego ciała rozciągać się i regenerować. To była rutyna jogi, której nauczył się w Indiach, cenna dla szybkiej regeneracji, budowania siły w okresach wysiłku fizycznego lub psychicznego, dla długotrwałego zatrzymania oddechu i pobudzania jasnego myślenia. Niektóre aspekty jogi uważał za nonsensowne, a inne za bezcenne, co nie było zaskakujące - doszedł do tych samych wniosków po studiowaniu zen, Chrześcijańskiej Nauki i hipnozy.
  
  Przez chwilę myślał o swoim mieszkaniu w Waszyngtonie, małym domku myśliwskim w Górach Catskill i Davidzie Hawku. Podobały mu się te obrazy. Kiedy drzwi do jego pokoju otworzyły się bardzo cicho, poczuł się odświeżony i pewny siebie.
  
  Nick leżał w szortach, trzymając Lugera i nóż pod nowymi, starannie złożonymi spodniami, które leżały obok niego. Bez słowa położył dłoń na pistolecie i przechylił głowę, żeby spojrzeć na drzwi. Gun Bick wszedł. Jego ręce były puste. Cicho podszedł do łóżka.
  
  .
  
  Młody Chińczyk zatrzymał się dziesięć stóp dalej, smukła sylwetka w słabym świetle dużego, cichego pokoju. "Panie Bard..."
  
  "Tak" - odpowiedział natychmiast Nick.
  
  "Pan Nordenboss będzie tu za dwadzieścia minut. Myślałem, że chcesz wiedzieć."
  
  "Skąd wiesz?"
  
  "Mój znajomy z Zachodniego Wybrzeża ma radio. Widział samolot i podał mi przewidywany czas przylotu".
  
  "A słyszałeś, że pułkownik Sudirmat poprosił o mój paszport, a pan Machmur albo twój ojciec prosili cię, żebyś sprawdził, co u Nordenbossa i udzielił mi rady. Niewiele mogę powiedzieć o twoim morale, ale twoja komunikacja jest cholernie dobra".
  
  Nick przerzucił nogi przez krawędź łóżka i wstał. Wiedział, że Gun Bik mu się przygląda, rozmyślając nad bliznami, zauważając jego wyrafinowaną sylwetkę i doceniając siłę potężnego ciała białego mężczyzny. Gun Bik wzruszył ramionami. "Starsi mężczyźni są konserwatywni i być może mają rację. Ale są wśród nas tacy, którzy myślą zupełnie inaczej".
  
  "Ponieważ zapoznałeś się z historią starca, który poruszył górę?"
  
  "Nie. Bo patrzymy na świat szeroko otwartymi oczami. Gdyby Sukarno miał dobrych ludzi, którzy mogliby mu pomóc, wszystko byłoby lepiej. Holendrzy nie chcieli, żebyśmy za bardzo zmądrzeli. Musimy nadrobić zaległości sami".
  
  Nick zaśmiał się pod nosem. "Masz swój własny system wywiadowczy, młody człowieku. Adam Makhmur powiedział ci o Sudirmat i paszporcie. Bing powiedział ci o mojej rozmowie z twoim ojcem. A ten facet z wybrzeża ogłosił Nordenboss. A co z bitwą z wojskiem? Czy zorganizowali milicję, jednostkę samoobrony, czy organizację podziemną?"
  
  "Czy mam ci powiedzieć, co tam jest?"
  
  "Może jeszcze nie. Nie ufaj nikomu po trzydziestce".
  
  Gan Bik na chwilę zmieszał się. "Dlaczego? Tak mówią amerykańscy studenci".
  
  "Niektóre z nich". Nick szybko się ubrał i grzecznie skłamał: "Ale o mnie się nie martw".
  
  "Dlaczego?"
  
  "Mam dwadzieścia dziewięć lat."
  
  Gun Bik patrzył bez wyrazu, jak Nick poprawia Wilhelminę i Hugo. Ukrycie broni było niemożliwe, ale Nick miał wrażenie, że uda mu się przekonać Gun Bika na długo przed tym, zanim ten zdradzi swoje sekrety. "Czy mogę przyprowadzić do ciebie Nordenbossa?" - zapytał Gun Bik.
  
  "Idziesz się z nim spotkać?"
  
  "Mogę."
  
  "Poproś go, żeby wniósł mój bagaż do pokoju i dał mi paszport tak szybko, jak to możliwe."
  
  "Wystarczy" - odpowiedział młody Chińczyk i wyszedł. Nick dał mu czas na przejście długim korytarzem, po czym wyszedł na ciemny, chłodny korytarz. To skrzydło miało drzwi po obu stronach, z naturalnymi drewnianymi żaluzjami dla maksymalnej wentylacji. Nick wybrał drzwi niemal naprzeciw holu. Starannie ułożone przedmioty wskazywały, że ktoś tam jest. Szybko zamknął drzwi i spróbował otworzyć inne. Trzeci pokój, który zbadał, był najwyraźniej nieużywanym pokojem gościnnym. Wszedł do środka, ustawił krzesło, żeby móc zajrzeć przez drzwi i czekał.
  
  Pierwszy do drzwi zapukał młody mężczyzna z kwiatkiem za uchem - kierowca Land Rovera Binga. Nick poczekał, aż szczupły mężczyzna przejdzie korytarzem, po czym bezszelestnie podszedł do niego od tyłu i zapytał: "Szukasz mnie?".
  
  Chłopiec podskoczył, odwrócił się i spojrzał zdezorientowany, po czym włożył notatkę do ręki Nicka i pospiesznie odszedł, mimo że Nick powiedział: "Hej, zaczekaj...".
  
  W notatce było napisane: "Uważaj na Sudirmata". Do zobaczenia dziś wieczorem. T.
  
  Nick wrócił na swoje stanowisko przed drzwiami, zapalił papierosa, zaciągnął się kilka razy i zapałką spalił wiadomość. To było pismo dziewczyny i "T". To musiała być Tala. Nie wiedziała, że oceniał ludzi takich jak Sudiramat w ciągu pięciu sekund od spotkania, a potem, jeśli to możliwe, nic im nie mówił i pozwalał im odejść.
  
  To było jak oglądanie ciekawej sztuki teatralnej. Atrakcyjna dziewczyna, która wprowadziła go do pokoju, podeszła cicho, zapukała do drzwi i wślizgnęła się do środka. Niosła pranie. Mogło to być konieczne, a może to była wymówka. Wyszła minutę później i zniknęła.
  
  Następny był Ong Chang. Nick pozwolił mu zapukać i wejść. Nie miał o czym rozmawiać ze starszym Chińczykiem - na razie. Ong nadal odmawiał współpracy, dopóki wydarzenia nie potwierdziły, że najlepiej będzie zmienić swoje postępowanie. Jedyne, co uszanowałby u mądrego starego Changa, to przykład i działanie.
  
  Potem pojawił się pułkownik Sudiramat, wyglądający jak złodziej, krążący po macie, pilnujący pleców jak człowiek, który wie, że zostawił wrogów w tyle i że pewnego dnia oni go dogonią. Pukał. Pukał.
  
  Nick, siedząc w ciemności i trzymając jedną z rolet uchyloną na pół centymetra, uśmiechnął się szeroko. Jego pięść mocy była gotowa do otwarcia, wnętrzem dłoni do góry. Nie mógł się doczekać, żeby poprosić Nicka o paszport i chciał to zrobić w cztery oczy, jeśli tylko miałby szansę zarobić kilka rupii.
  
  Sudiramat wyszedł z niezadowoloną miną. Kilka osób przeszło obok, umyło się, odpoczęło i ubrało do kolacji, niektórzy w białe lniane ubrania, inni w mieszankę europejskiej i indonezyjskiej mody. Wszyscy wyglądali stylowo, kolorowo i wygodnie. Adam Makhmur przeszedł z dystyngowanym Indonezyjczykiem, a Ong Tiang przeszedł z dwoma Chińczykami w jego wieku - wyglądali na dobrze odżywionych, ostrożnych i zamożnych.
  
  W końcu pojawił się Hans Nordenboss z torbą na garnitur, w towarzystwie służącego niosącego jego rzeczy. Nick przeszedł przez korytarz i otworzył drzwi do swojego pokoju, zanim Hans dotknął palcami panelu.
  
  Hans poszedł za nim do pokoju, podziękował młodemu mężczyźnie, który szybko wyszedł, i powiedział: "Witaj, Nick. Od teraz będę cię nazywał Al. Skąd się wziąłeś?"
  
  Uścisnęli sobie dłonie i uśmiechnęli się. Nick pracował już wcześniej z Nordenbossem. Był niskim, lekko potarganym mężczyzną z krótko przyciętymi włosami i pogodną, budyniową twarzą. Był typem człowieka, który potrafił oszukać - jego ciało składało się z mięśni i ścięgien, a nie z tłuszczu, a jego pogodna, księżycowata twarz kryła bystry umysł i wiedzę o Azji Południowo-Wschodniej, którą mogli dorównać tylko nieliczni Brytyjczycy i Holendrzy, którzy spędzili tam lata.
  
  Nick powiedział: "Uciekłem przed pułkownikiem Sudirmatem. Chce zobaczyć mój paszport. Szukał mnie".
  
  "Gun Bik dał mi cynk". Nordenboss wyciągnął skórzany pokrowiec z kieszeni na piersi i podał go Nickowi. "Oto pański paszport, panie Bard. Jest w idealnym stanie. Przybył pan do Dżakarty cztery dni temu i został u mnie do wczoraj. Przywiozłem panu ubrania i inne rzeczy". Wskazał na walizki. "Mam w Dżakarcie więcej pańskiego sprzętu. W tym kilka poufnych rzeczy".
  
  "Od Stuarta?"
  
  "Tak. Zawsze chce, żebyśmy wypróbowywali jego małe wynalazki."
  
  Nick zniżył głos, aż niósł się między nimi. "Dziecko Akim okazało się Talą Machmur. Adam i Ong nie potrzebują naszej pomocy. Jakieś wieści o Judaszu, Müllerze albo o tym złomie?"
  
  "Tylko nić" - powiedział Hans równie cicho. "Mam trop w Dżakarcie, który gdzieś cię zaprowadzi. Presja na te bogate rodziny rośnie, ale radzą sobie z tą sytuacją i zachowują sekret dla siebie".
  
  "Czy Chińczycy powrócą do polityki?"
  
  "A jak? Tylko w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Mają pieniądze do wydania, a wpływy Judasza wywierają na nich presję polityczną, jak sądzę. To dziwne. Weźmy na przykład Adama Makhmoura, multimilionera, rozdającego pieniądze tym, którzy chcą go zniszczyć i wszystkich jemu podobnych. I jest niemal zmuszony do uśmiechu, kiedy płaci."
  
  "Ale jeśli nie mają Tali...?"
  
  "Kto wie, jakiego innego członka jego rodziny mają? Akima? Albo inne jego dziecko?"
  
  "Ilu ma zakładników?"
  
  "Twoje przypuszczenia są równie trafne, co moje. Większość tych magnatów to muzułmanie albo udaje muzułmanów. Mają kilka żon i dzieci. Trudno to zweryfikować. Jeśli go zapytasz, powie coś sensownego - na przykład cztery. Wtedy w końcu się przekonasz, że prawda jest bliższa dwunastu".
  
  Nick zachichotał. "Te urocze lokalne zwyczaje". Wyciągnął z torby biały lniany garnitur i szybko go włożył. "Ten Tala to słodziak. Ma coś podobnego?"
  
  "Jeśli Adam zaprosi cię na wielką imprezę, gdzie pieczą świnię i tańczą serempi i golek, zobaczysz więcej uroczych lalek, niż zdołasz zliczyć. Byłem tu na jednej około rok temu. Było tam tysiąc osób. Uczta trwała cztery dni."
  
  "Zdobądź dla mnie zaproszenie."
  
  "Myślę, że niedługo dostaniesz nagrodę za pomoc Tali. Szybko spłacają długi i dobrze obsługują gospodarzy. Przylecimy na imprezę, kiedy się odbędzie. Przylatuję dziś wieczorem. Jest za późno. Wylatujemy wcześnie rano."
  
  Hans wprowadził Nicka do przestronnej sali głównej. W rogu znajdował się bar, wodospad, orzeźwiające powietrze, parkiet taneczny i czteroosobowy zespół grający znakomity francuski jazz. Nick spotkał kilkudziesięciu mężczyzn i kobiet rozmawiających bez końca, delektując się wspaniałą kolacją z rijsttafel - "stołem ryżowym" z curry z jagnięciny i kurczaka, udekorowanym jajkiem na twardo, plasterkami ogórka, bananami, orzeszkami ziemnymi, pikantnym chutneyem oraz owocami i warzywami, których nie potrafił nazwać. Było tam wyśmienite indonezyjskie piwo, wyśmienite duńskie piwo i dobra whisky. Po wyjściu służby zatańczyło kilka par, w tym Tala i Gan Bik. Pułkownik Sudirmat pił dużo i ignorował Nicka.
  
  O godzinie jedenastej czterdzieści sześć Nick i Hans wyszli na korytarz, zgodnie stwierdzając, że najedli się, spędzili cudowny wieczór i niczego się nie nauczyli.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Nick rozpakował bagaż i się ubrał.
  
  Zrobił kilka notatek w swoim małym zielonym notesie, używając swojego osobistego kodu - stenografii tak tajnej, że kiedyś powiedział Hawkowi: "Nikt nie może jej ukraść i niczego się dowiedzieć. Często nie rozumiem, co napisałem".
  
  O dwunastej dwadzieścia ktoś zapukał do drzwi i wpuścił pułkownika Sudirmata, zarumienionego od wypitego alkoholu, ale wciąż wydychającego, wraz z oparami napoju, aurę ostrej mocy zamkniętą w małym opakowaniu. Pułkownik uśmiechnął się mechanicznie wąskimi, ciemnymi ustami. "Nie chciałem panu przeszkadzać podczas kolacji. Czy mogę zobaczyć pana paszport, panie Bard?"
  
  Nick podał mu broszurę. Sudiramat uważnie ją obejrzał, porównał "Pan Bard" ze zdjęciem i przestudiował strony z wizą. "To zostało wydane całkiem niedawno, panie Bard. Nie zajmuje się pan importem od dawna".
  
  "Mój stary paszport stracił ważność."
  
  "Och. Od jak dawna przyjaźnisz się z panem Nordenbossem?"
  
  "Tak."
  
  "Wiem o jego... powiązaniach. Ty też je masz?"
  
  "Mam mnóstwo znajomości."
  
  "A, to ciekawe. Daj znać, jeśli będę mógł pomóc."
  
  Nick zacisnął zęby. Sudiramat wpatrywał się w srebrną lodówkę, którą Nick znalazł na stole w swoim pokoju, wraz z miską owoców, termosem herbaty, talerzem ciasteczek i małych kanapek oraz pudełkiem dobrych cygar. Nick skinął na stół. "Chcesz drinka na dobranoc?"
  
  Sudirmat wypił dwie butelki piwa, zjadł większość kanapek i ciasteczek, schował jedno cygaro do kieszeni i zapalił kolejne. Nick grzecznie odparł jego pytania. Kiedy pułkownik w końcu wstał, Nick pospieszył do drzwi. Sudirmat zatrzymał się w drzwiach. "Panie Bard, będziemy musieli porozmawiać ponownie, jeśli upiera się pan przy noszeniu pistoletu w mojej okolicy".
  
  "Broń?" Nick spojrzał na swoją cienką szatę.
  
  "Ten, który miałeś dziś po południu pod koszulą. Muszę egzekwować wszystkie zasady w mojej okolicy, wiesz..."
  
  Nick zamknął drzwi. To było jasne. Mógł nosić pistolet, ale pułkownik Sudiramat musiałby zapłacić osobistą licencję. Nick zastanawiał się, czy żołnierze pułkownika kiedykolwiek otrzymali żołd. Szeregowy Indonezyjczyk zarabiał około dwóch dolarów miesięcznie. Zarabiał na życie, robiąc na wielką skalę to samo, co jego oficerowie: wymuszając i biorąc łapówki, wymuszając towary i gotówkę od cywilów, co w dużej mierze przyczyniło się do prześladowań ze strony Chińczyków.
  
  Dokumenty informacyjne Nicka dotyczące tego obszaru zawierały kilka interesujących informacji. Przypomniał sobie jedną radę: "...jeśli ma powiązania z lokalnymi żołnierzami, negocjuj pieniądze. Większość wypożyczy broń tobie lub przestępcom za szesnaście dolarów dziennie, bez zadawania pytań". Zaśmiał się. Może ukryje Wilhelminę i wypożyczy broń pułkownikowi. Zgasił wszystkie światła oprócz małej żarówki i położył się na dużym łóżku.
  
  W pewnym momencie obudził go cichy, przenikliwy zgrzyt zawiasów drzwi. Wyćwiczył się w nasłuchiwaniu i nakazał swoim zmysłom podążać za nim. Patrzył, jak panel otwiera się nieruchomo na wysokim materacu.
  
  Tala Machmur wślizgnęła się do pokoju i cicho zamknęła za sobą drzwi. "Al..." usłyszała cichy szept.
  
  "Jestem tutaj."
  
  Ponieważ noc była ciepła, położył się na łóżku w samych bawełnianych bokserkach. Przybyły w bagażu Nordenbossa i leżały na nim idealnie. Musiały być doskonałe - były wykonane z najlepszej dostępnej, polerowanej bawełny, z ukrytą kieszenią w kroku na Pierre, jeden ze śmiercionośnych pocisków gazowych, których N3 z AXE - Nick Carter, alias Al Bard - miał prawo używać.
  
  Rozważał sięgnięcie po szlafrok, ale zrezygnował. On i Tala przeszli razem wystarczająco dużo, widzieli się wystarczająco często, by przynajmniej niektóre formalności stały się zbędne.
  
  Przeszła przez pokój krótkimi krokami, z uśmiechem na małych, czerwonych ustach, radosnym jak u młodej dziewczyny, która spotyka mężczyznę, którego podziwiała i o którym marzyła, albo mężczyznę, w którym już była zakochana. Miała na sobie bardzo jasnożółty sarong z kwiatowymi wzorami w delikatnym różu i zieleni. Lśniące, czarne włosy, które ufarbowała przy kolacji - ku zachwyconemu zaskoczeniu Nicka - teraz spływały kaskadą po jej gładkich, kasztanowych ramionach.
  
  W delikatnym bursztynowym blasku wyglądała jak spełnienie marzeń każdego mężczyzny: pięknie krągła, poruszająca się płynnymi, umięśnionymi ruchami, wyrażająca wdzięk napędzany wielką siłą jej niesamowicie zaokrąglonych kończyn.
  
  Nick uśmiechnął się i opadł na łóżko. Wyszeptał: "Cześć. Miło cię widzieć, Tala. Wyglądasz absolutnie pięknie".
  
  Zawahała się przez chwilę, po czym zaniosła pufę do łóżka i usiadła, opierając ciemną głowę na jego ramieniu. "Lubisz moją rodzinę?"
  
  "Bardzo. A Gan Bik to dobry facet. Ma głowę na karku."
  
  Lekko wzruszyła ramionami i mrugnęła niepewnie, jak to dziewczyny, żeby dać znać mężczyźnie - zwłaszcza starszemu - że ten drugi lub młodszy mężczyzna jest w porządku, ale nie traćmy czasu na rozmowę o nim. "Co teraz zrobisz, Al? Wiem, że mój ojciec i Ong Chang odmówili ci pomocy".
  
  "Rano jadę z Hansem do Dżakarty."
  
  "Nie znajdziesz tam ani złomu, ani Müllera."
  
  Od razu zapytał: "Skąd dowiedziałeś się o Müllerze?"
  
  Zarumieniła się i spojrzała na swoje długie, smukłe palce. "To pewnie jeden z gangu, który nas okradł".
  
  "I on porywa ludzi takich jak ty, żeby ich szantażować?"
  
  "Tak."
  
  "Proszę, Tala". Wyciągnął rękę i ujął jedną z delikatnych dłoni, trzymając ją lekko jak ptak. "Nie ukrywaj informacji. Pomóż mi, żebym ja mógł pomóc tobie. Czy jest z Müllerem jeszcze jakiś mężczyzna, znany jako Judasz albo Bormann? Ciężko kaleki mężczyzna z akcentem podobnym do Müllera".
  
  Skinęła głową ponownie, zdradzając więcej, niż myślała. "Chyba tak. Nie, jestem tego pewna". Starała się być szczera, ale Nick zastanawiał się - skąd mogła wiedzieć o akcencie Judasza?
  
  "Powiedz mi, jakie inne rodziny trzymają w swoich rękach."
  
  "Nie jestem pewien co do wielu. Nikt o tym nie mówi. Ale jestem pewien, że Loponousiasowie mają synów Chen Xin Lianga i Song Yulina. Oraz córkę M.A. King."
  
  "Czy te trzy ostatnie są Chińczykami?"
  
  "Indonezyjscy Chińczycy. Mieszkają w muzułmańskim regionie północnej Sumatry. Są praktycznie oblężeni".
  
  "Masz na myśli, że mogą zostać zabici w każdej chwili?"
  
  "Nie do końca. Może im się udać, dopóki M.A. będzie płacić wojsku".
  
  Czy jego pieniądze wystarczą, dopóki sytuacja się nie zmieni?
  
  "On jest bardzo bogaty".
  
  - Więc Adam płaci pułkownikowi Sudirmatowi?
  
  "Tak, ale warunki na Sumatrze są jeszcze gorsze".
  
  "Czy chciałabyś mi jeszcze coś powiedzieć?" zapytał cicho, zastanawiając się, czy zdradzi mu, skąd wiedziała o Judaszu i dlaczego była wolna, skoro według podanych przez nią informacji powinna być więźniem na dżonce.
  
  Powoli pokręciła piękną głową, a jej długie rzęsy opadły. Teraz obiema dłońmi obejmowała jego prawe ramię i wiedziała wiele o kontakcie ze skórą, pomyślał Nick, gdy jej gładkie, delikatne paznokcie sunęły po jego skórze niczym trzepot skrzydeł motyla. Przyjemnie gładziły wewnętrzną stronę jego nadgarstka i śledziły żyły nagiego ramienia, udając, że bada jego dłoń. Czuł się jak ważny klient w salonie wyjątkowo przystojnej manicurzystki. Odwróciła jego dłoń i delikatnie pogłaskała delikatne linie u nasady palców, a następnie podążyła nimi do wnętrza dłoni, szczegółowo obrysowując każdą linię. Nie, zdecydował, byłem z najpiękniejszą cygańską wróżką, jaką ktokolwiek kiedykolwiek widział - jak się nazywały na Wschodzie? Jej palec wskazujący przesunął się z jego kciuka do małego palca, a potem z powrotem do nadgarstka, a nagły, mrowiący dreszcz rozkosznie przeszył podstawę kręgosłupa aż do włosów na karku.
  
  "W Dżakarcie" - wyszeptała miękkim, czule brzmiącym głosem - "możesz się czegoś nauczyć od Maty Nasut. Jest sławna. Prawdopodobnie ją spotkasz. Jest przepiękna... o wiele piękniejsza niż ja kiedykolwiek będę. Zapomnisz o mnie dla niej". Mała, czarna główka pochyliła się do przodu, a on poczuł jej miękkie, ciepłe usta na swojej dłoni. Czubek jej małego języka zaczął wirować w środku, gdzie jej palce szarpały każdy jego nerw.
  
  Drżenie zmieniło się w prąd zmienny. Eksptatycznie mrowiło między czubkiem jego czaszki a opuszkami palców. Powiedział: "Moja droga, jesteś dziewczyną, której nigdy nie zapomnę. Odwaga, którą wykazałaś w tej małej łodzi podwodnej, sposób, w jaki trzymałaś głowę, cios, jaki zadałaś temu krokodylowi, gdy zobaczyłaś, że jestem w niebezpieczeństwie - jednego nigdy nie zapomnę". Uniósł wolną rękę i pogłaskał włosy na małej głowie, wciąż zwinięte w dłoni blisko brzucha. Czuł je jak rozgrzany jedwab.
  
  Jej usta oderwały się od jego dłoni, pufa uderzyła o gładką drewnianą podłogę, a jej ciemne oczy znajdowały się zaledwie kilka centymetrów od jego. Lśniły jak dwa wypolerowane kamienie w posągu świątynnym, ale były obramowane mrocznym ciepłem, które tchnęło życiem. "Naprawdę mnie lubisz?"
  
  "Myślę, że jesteś jedyna w swoim rodzaju. Jesteś wspaniała". "Bez dwóch zdań" - pomyślał Nick - "a jak daleko się posunę?" Delikatne podmuchy jej słodkiego oddechu wtórowały jego własnemu, podwyższonemu rytmowi, wywołanemu przez prąd, który posłała mu w dół kręgosłupa, który teraz przypominał rozżarzoną nić wbitą w jego ciało.
  
  "Pomożesz nam? I mnie?"
  
  "Zrobię wszystko, co w mojej mocy."
  
  "A ty wrócisz do mnie? Nawet jeśli Mata Nasut jest tak piękna, jak mówię?"
  
  "Obiecuję". Jego uwolniona dłoń powędrowała w górę, za jej nagie, brązowe ramiona, niczym kamea, i zatrzymała się nad jej sarongiem. To było jak zamknięcie kolejnego obwodu elektrycznego.
  
  Jej drobne, różoworóżowe usta znalazły się na tym samym poziomie, co jego dotyk, po czym złagodziły swoje pełne, niemal pulchne kształty w śliniącym się uśmiechu, który przypomniał mu, jak wyglądała w dżungli, gdy Mabel zerwała z siebie ubranie. Oparła głowę na jego nagiej piersi i westchnęła. Wzięła na ramiona rozkoszny ciężar, emanując ciepłym zapachem; zapachem, którego nie potrafił nazwać, ale zapach kobiety był podniecający. Na jego lewej piersi jej język rozpoczął owalny taniec, który ćwiczył na dłoni.
  
  Tala Makhmur, smakując czystą, słoną skórę tego potężnego mężczyzny, który rzadko wychodził poza jej tajne myśli, poczuła chwilę konsternacji. Znała ludzkie emocje i zachowania w całej ich złożoności i zmysłowych szczegółach. Nigdy nie zaznała skromności. Do szóstego roku życia biegała nago, raz po raz podglądała pary uprawiające seks w gorące tropikalne noce, uważnie obserwowała erotyczne pozy i tańce podczas nocnych uczt, kiedy dzieci powinny być już w łóżkach. Eksperymentowała z Gan Bikiem i Balumem Nidą, najprzystojniejszym młodzieńcem na wyspie Fong, i nie było ani jednej części męskiego ciała, której nie badałaby szczegółowo i nie testowała jego reakcji. Częściowo w ramach współczesnego protestu przeciwko niemożliwym do wyegzekwowania tabu, ona i Gan Bik kopulowali kilka razy i robiliby to o wiele częściej, gdyby postawił na swoim.
  
  Ale z tym Amerykaninem czuła się tak odmienna, że wzbudziło to w niej ostrożność i wątpliwości. Z Ganem czuła się dobrze. Dziś wieczorem na krótko oparła się gorącemu, szarpiącemu przymusowi, który wysuszał jej gardło i zmuszał do częstego przełykania. To było jak to, co guru nazywali mocą w tobie, mocą, której nie można się oprzeć, jak wtedy, gdy pragniesz chłodnej wody lub jesteś głodny po długim dniu i czujesz aromat gorącego, pysznego jedzenia. Powiedziała sobie: "Nie mam wątpliwości, że to zarówno złe, jak i dobre, jak radzą stare kobiety, ponieważ nie znalazły szczęścia i będą go odmawiać innym". Jako współczesna, uważam za mądrość jedynie...
  
  Włosy na jego ogromnej piersi łaskotały ją w policzek, a ona wpatrywała się w brązoworóżowy sutek, który niczym maleńka wyspa rysował się przed jej oczami. Przesunęła językiem po wilgotnym śladzie, który zostawił, pocałowała jego napięty, twardy czubek i poczuła, jak drga. W końcu nie różnił się zbytnio od Gana czy Baluma w swoich reakcjach, ale... ach, jaka różnica w jej stosunku do niego. Na Hawajach zawsze był pomocny i cichy, choć często musiał uważać ją za głupiego, problematycznego "chłopca". Na okręcie podwodnym i na Adacie czuła, że bez względu na wszystko , zaopiekuje się nią. To był prawdziwy powód, powtarzała sobie, że nie okazywała strachu. Z nim czuła się bezpieczna i pewna siebie. Początkowo zaskoczyło ją narastające w niej ciepło, blask, który czerpał paliwo z samej bliskości potężnego Amerykanina; Jego spojrzenie rozniecało płomienie, jego dotyk był benzyną dla ognia.
  
  Teraz, przyciśnięta do niego, była niemal przytłoczona ognistym blaskiem płonącym w jej wnętrzu niczym gorący, podniecający knot. Chciała go objąć, przytulić, unieść, zatrzymać na zawsze, by ten rozkoszny płomień nigdy nie zgasł. Chciała dotykać, pieścić i całować każdą jego część, roszcząc sobie do niej prawo do eksploracji. Przytuliła go tak mocno swoimi małymi ramionami, że otworzył oczy. "Mój drogi..."
  
  Nick spojrzał w dół. "Gauguin, gdzie teraz jesteś, skoro oto masz temat dla kredy i pędzla, wołający o uchwycenie i zachowanie, tak jak ona teraz?" Gorący pot lśnił na jej gładkiej, brązowej szyi i plecach. Nerwowo, hipnotycznie otulała go głową w piersi, na przemian całując go i patrząc na niego swoimi czarnymi oczami, dziwnie podniecając go surową namiętnością, która w nich płonęła i iskrzyła.
  
  "Idealna lalka" - pomyślał - "piękna, gotowa i celowa lalka".
  
  Chwycił ją obiema rękami tuż pod ramionami i uniósł na siebie, niemal unosząc ją z łóżka. Całował jej pełne usta z całego serca. Zaskoczyła go ich miękkość i wyjątkowe doznanie, jakie dawało ich wilgotne, pełne ciało. Rozkoszując się ich miękkością, gorącym oddechem i dotykiem jej skóry, pomyślał, jaki jest z natury sprytny - dać tym dziewczynom usta idealne do miłosnych igraszek i do namalowania przez artystę. Na płótnie są wyraziste - w porównaniu z twoimi - nie sposób im się oprzeć.
  
  Zeszła z otomany i, wyginając giętkie ciało, położyła na nim resztę siebie. "Bracie" - pomyślał, czując swoje twarde ciało na jej ponętnych krągłościach; teraz będzie musiała się trochę przekręcić, żeby zmienić kierunek! Uświadomił sobie, że lekko nawilżyła i naperfumowała swoje ciało - nic dziwnego, że tak jasno lśniło, gdy rosła jej temperatura. Zapach wciąż mu umykał; mieszanka drzewa sandałowego i olejku eterycznego z kwiatów tropikalnych?
  
  Tala wykonała wijący się, napierający ruch, który przycisnął ją do niego niczym gąsienicę na gałęzi. Wiedział, że czuje każdą jego część. Po długich minutach
  
  Delikatnie oderwała swoje usta od jego ust i wyszeptała: "Uwielbiam cię".
  
  Nick powiedział: "Możesz mi powiedzieć, co do ciebie czuję, piękna jawajsko-laleczko". Lekko przesunął palcem po brzegu jej sarongu. "Przeszkadza, a ty go gnieciesz".
  
  Powoli opuściła stopy na podłogę, wstała i rozpostarła sarong, tak swobodnie i naturalnie, jak podczas kąpieli w dżungli. Tylko atmosfera była inna. Zaparło mu dech w piersiach. Jej błyszczące oczy dokładnie go oceniły, a wyraz twarzy zmienił się w psotnego jeża, ten radosny, który zauważył wcześniej, tak pociągający, bo nie było w nim kpiny - podzielała jego zachwyt.
  
  Położyła dłonie na swoich idealnych, brązowych udach. "Zgadzasz się?"
  
  Nick przełknął ślinę, zeskoczył z łóżka i podszedł do drzwi. Korytarz był pusty. Zamknął rolety i solidne wewnętrzne drzwi płaskim mosiężnym ryglem, jakością zarezerwowaną dla jachtów. Otworzył rolety, żeby ukryć wszystkich przed wzrokiem innych.
  
  Wrócił do łóżka i uniósł ją, trzymając jak cenną zabawkę, unosząc wysoko i obserwując jej uśmiech. Jej skromny spokój był bardziej niepokojący niż jej aktywność. Westchnął głęboko - w delikatnym świetle wyglądała jak nagi manekin namalowany przez Gauguina. Grzechotała coś, czego nie rozumiał, a jej delikatny dźwięk, ciepło i zapach rozproszyły lalkowaty sen. Gdy ostrożnie położył ją na białej kołdrze obok poduszki, zabulgotała radośnie. Ciężar jej obfitych piersi lekko je rozsunął, tworząc kuszące, pulchne poduszeczki. Unosiły się i opadały w szybszym niż zwykle rytmie, a on zdał sobie sprawę, że ich miłosne igraszki obudziły w niej namiętności, które rezonowały z jego własnymi, ale ona stłumiła je w sobie, maskując kipiący żar, który teraz wyraźnie widział. Jej drobne dłonie nagle uniosły się. "Chodź".
  
  Przytulił się do niej. Poczuł chwilowy opór, a na jej pięknej twarzy pojawił się lekki grymas, który jednak natychmiast zniknął, jakby go uspokajała. Jej dłonie zamknęły się pod jego pachami, przyciągnęły go do siebie z zaskakującą siłą i powędrowały w górę jego pleców. Poczuł rozkoszne ciepło rozkosznych głębin i tysiące mrowiących macek, które go obejmowały, rozluźniały się, drżały, łaskotały, delikatnie głaskały i znów ściskały. Jego rdzeń kręgowy stał się pasmem naprzemiennych nerwów, odbierających ciepłe, drobne, mrowiące wstrząsy. Wibracje w dolnej części pleców znacznie się nasiliły i na chwilę został uniesiony przez fale, które zalały jego własne.
  
  Zapomniał o godzinie. Długo po tym, jak ich eksplozywne uniesienie rozgorzało i opadło, uniósł spoconą dłoń i spojrzał na zegarek. "Boże" - wyszeptał - "drugą. Jeśli ktoś mnie szuka..."
  
  Palce tańczyły po jego szczęce, pieściły szyję, spływały w dół klatki piersiowej i odsłaniały rozluźnione ciało. Wywoływały nagły, nowy dreszcz, niczym drżące palce pianisty koncertowego, który gra fragment pasażu.
  
  "Nikt mnie nie szuka". Znów uniosła ku niemu swoje pełne usta.
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 3
  
  
  
  
  
  W drodze do sali śniadaniowej, tuż po świcie, Nick wyszedł na szeroką werandę. Słońce było żółtą kulą na bezchmurnym niebie nad brzegiem morza i na wschodzie. Krajobraz lśnił świeżo i nieskazitelnie; droga i bujna roślinność opadająca kaskadami do linii brzegowej przypominały starannie wykonany model, tak piękny, że niemal przeczył rzeczywistości.
  
  Powietrze było pachnące, wciąż świeże od nocnego wiatru. "To mógłby być raj" - pomyślał - "gdybyś tylko wypędził pułkownika Sudirmatsa".
  
  Hans Nordenboss stanął obok niego, jego krępe ciało bezszelestnie poruszało się po wypolerowanym drewnianym pokładzie. "Wspaniale, co?"
  
  "Tak. Co to za ostry zapach?"
  
  "Z gajów. Ten obszar był kiedyś skupiskiem ogrodów przyprawowych, jak się je nazywa. Plantacje wszystkiego, od gałki muszkatołowej po pieprz. Teraz to mała część biznesu".
  
  "To wspaniałe miejsce do życia. Ludzie, którzy mają pecha, nie mogą po prostu odpocząć i cieszyć się życiem".
  
  Trzy ciężarówki pełne tubylców pełzały jak zabawki po drodze daleko w dole. Nordenboss powiedział: "To część twojego problemu. Przeludnienie. Dopóki ludzie rozmnażają się jak owady, będą tworzyć własne problemy".
  
  Nick skinął głową. Hans realista. "Wiem, że masz rację. Widziałem tabele populacji".
  
  "Widziałeś wczoraj wieczorem pułkownika Sudirmata?"
  
  "Założę się, że widziałeś go wchodzącego do mojego pokoju."
  
  "Wygrałeś. Właściwie, to słuchałem ryku i eksplozji."
  
  "Spojrzał na mój paszport i zasugerował, że zapłacę mu, jeśli nadal będę nosił broń".
  
  "Zapłać mu, jeśli musisz. Przychodzi do nas tanio. Jego prawdziwe dochody pochodzą od jego własnych ludzi, duże pieniądze od ludzi takich jak Makhmurowie i grosze od każdego chłopa w tej chwili. Armia znów przejmuje władzę. Wkrótce zobaczymy generałów w dużych domach i importowanych mercedesach.
  
  Ich podstawowa pensja wynosi około 2000 rupii miesięcznie. To dwanaście dolarów.
  
  "Co za pułapka dla Judasza. Znasz kobietę o imieniu Mata Nasut?"
  
  Nordenboss wyglądał na zaskoczonego. "Stary, odchodzisz. To kontakt, który chcę ci przedstawić. To najlepiej opłacana modelka w Dżakarcie, prawdziwy skarb. Pozuje do prawdziwych rzeczy i reklam, a nie do turystycznych śmieci".
  
  Nick poczuł niewidzialne wsparcie wnikliwej logiki Hawka. Na ile właściwe było, aby nabywca dzieł sztuki obracał się w kręgach artystów? "Tala o niej wspomniała. Po czyjej stronie jest Mata?"
  
  "Samotna, jak większość ludzi, których spotykasz. Pochodzi z jednej z najstarszych rodzin, więc obraca się w najlepszych kręgach, ale jednocześnie żyje wśród artystów i intelektualistów. Inteligentna. Ma dużo pieniędzy. Żyje na wysokim poziomie".
  
  "Ona nie jest ani z nami, ani przeciwko nam, ale wie, co powinniśmy wiedzieć" - podsumował zamyślony Nick. "I jest spostrzegawcza. Podejdźmy do niej logicznie, Hans. Może lepiej będzie, jeśli mnie nie przedstawisz. Zobaczę, czy znajdę tylne schody".
  
  "Do dzieła" - zaśmiał się Nordenboss. "Gdybym był greckim bogiem jak ty, a nie grubym starcem, to bym trochę poszperał".
  
  "Widziałem, jak pracujesz."
  
  Porozmawiali chwilę na serdecznej pogawędce, co było odrobiną relaksu dla ludzi żyjących na krawędzi, a potem poszli do domu na śniadanie.
  
  Zgodnie z przewidywaniami Nordenbossa, Adam Makhmur zaprosił ich na imprezę dwa weekendy później. Nick spojrzał na Hansa i się zgodził.
  
  Jechali wzdłuż wybrzeża do zatoki, gdzie Makhmurowie mieli lądowisko dla wodnosamolotów i łodzi latających, i zbliżali się do morza po linii prostej, bez raf. Na rampie stała łódź latająca Ishikawajima-Harima PX-S2. Nick wpatrywał się w nią, przypominając sobie niedawne notatki z AX, szczegółowo opisujące jej rozwój i produkty. Statek miał cztery silniki turbośmigłowe GE T64-10, rozpiętość skrzydeł 33 metrów i masę własną 23 ton.
  
  Nick patrzył, jak Hans odwzajemnia powitanie Japończyka w brązowym mundurze bez insygniów, który rozpinał krawat. "Chcesz powiedzieć, że przyszedłeś tu, żeby mnie w to wciągnąć?"
  
  "Tylko to, co najlepsze."
  
  "Spodziewałem się czteroosobowej pracy z naszywkami".
  
  "Myślałem, że chcesz jeździć stylowo."
  
  Nick policzył w myślach. "Zwariowałeś? Hawk nas zabije. Wynajem za cztery albo pięć tysięcy dolarów, żeby mnie odebrać!"
  
  Nordenboss nie mógł utrzymać powagi. Zaśmiał się głośno. "Spokojnie. Dorwałem go od facetów z CIA. Nic nie zrobił do jutra, kiedy pojedzie do Singapuru".
  
  Nick westchnął z ulgą, a jego policzki nadęły się. "To co innego. Dadzą sobie radę - z budżetem pięćdziesiąt razy większym od naszego. Hawk ostatnio bardzo interesuje się wydatkami".
  
  W małej chatce przy rampie zadzwonił telefon. Japończyk pomachał do Hansa. "Dla ciebie".
  
  Hans wrócił, marszcząc brwi. "Pułkownik Sudirmat i Gan Bik, sześciu żołnierzy i dwóch ludzi Machmura - ochroniarze Gana, jak sądzę - chcą się przewieźć do Dżakarty. Powinienem był powiedzieć "dobrze"".
  
  "Czy to coś dla nas znaczy?"
  
  "W tej części świata wszystko może mieć znaczenie. Ciągle latają do Dżakarty. Mają małe samoloty, a nawet prywatny wagon kolejowy. Zachowaj spokój i obserwuj".
  
  Pasażerowie przybyli dwadzieścia minut później. Start przebiegł niezwykle gładko, bez dudniącego ryku typowego dla latających łodzi. Lecieli wzdłuż linii brzegowej, a Nick ponownie przypomniał sobie ten wzorowy krajobraz, gdy przelatywali nad polami uprawnymi i plantacjami, przeplatanymi fragmentami dżungli i dziwnie gładkimi łąkami. Hans wyjaśnił tę różnorodność poniżej, wskazując, że wulkany oczyszczały te tereny przez wieki niczym naturalny buldożer, czasami zgarniając dżunglę do morza.
  
  W Dżakarcie panował chaos. Nick i Hans pożegnali się z resztą i w końcu znaleźli taksówkę, która pomknęła przez zatłoczone ulice. Nickowi przypomniały się inne azjatyckie miasta, choć Dżakarta mogłaby być nieco czystsza i bardziej kolorowa. Chodniki były pełne małych, brązowych ludzi, wielu w wesołych wzorzystych spódnicach, niektórzy w bawełnianych spodniach i sportowych koszulkach, inni w turbanach lub dużych, okrągłych słomkowych kapeluszach - albo turbanach z dużymi słomkowymi kapeluszami na nich. Duże, kolorowe parasole unosiły się nad tłumem. Chińczycy zdawali się preferować spokojne, niebieskie lub czarne stroje, podczas gdy Arabowie nosili długie płaszcze i czerwone fezy. Europejczycy byli dość rzadcy. Większość brązowych ludzi była elegancka, zrelaksowana i młoda.
  
  Mijali lokalne targowiska pełne szop i straganów. Targowanie się o różne towary, żywe kurczaki w kurnikach, beczki z żywymi rybami i stosy owoców i warzyw, rozbrzmiewało kakofonią gdakania, brzmiącą jak kilkanaście języków. Nordenboss pokierował kierowcą i oprowadził Nicka po stolicy.
  
  Zrobili duże
  
  Pętla przed imponującymi betonowymi budynkami zgrupowanymi wokół owalnego zielonego trawnika. "Downtown Plaza" - wyjaśnił Hans. "Teraz spójrzmy na nowe budynki i hotele".
  
  Mijając kilka gigantycznych budynków, z których niektóre były niedokończone, Nick powiedział: "To przypomina mi bulwar w Portoryko".
  
  "Tak. To były marzenia Sukarno. Gdyby był mniej marzycielem, a bardziej zarządcą, mógłby to zrobić. Dźwigał zbyt wielki ciężar przeszłości. Brakowało mu elastyczności".
  
  "Zakładam, że nadal jest popularny?"
  
  "Dlatego wegetuje. Mieszka w pobliżu pałacu w Bogor w weekendy, dopóki jego dom nie zostanie ukończony. Dwadzieścia pięć milionów mieszkańców Jawa Wschodniego jest mu wiernych. Dlatego wciąż żyje".
  
  "Jak stabilny jest nowy reżim?"
  
  Nordenboss prychnął. "Krótko mówiąc, potrzebują 550 milionów dolarów rocznie na import. 400 milionów dolarów na eksport. Odsetki i spłaty pożyczek zagranicznych wynoszą 530 milionów dolarów. Najnowsze dane pokazują, że skarb państwa miał siedem milionów dolarów".
  
  Nick przez chwilę przyglądał się Nordenbossowi. "Dużo mówisz, ale zdaje się, że im współczujesz, Hans. Myślę, że lubisz ten kraj i jego mieszkańców".
  
  "O cholera, Nick, wiem. Mają kilka cudownych cech. Dowiesz się o goton-rojong - pomaganiu sobie nawzajem. Zasadniczo są dobrymi ludźmi, chyba że ich przeklęte przesądy zmuszają ich do opuszczenia wioski. To, co w krajach łacińskich nazywa się sjestą, to jam karet. To znaczy elastyczna godzina. Pływaj, drzem, rozmawiaj, kochaj się".
  
  Wyjechali z miasta, mijając duże domy przy dwupasmowej drodze. Jakieś osiem kilometrów dalej skręcili w inną, węższą drogę, a następnie wjechali na podjazd dużego, szerokiego, ciemnego, drewnianego domu, położonego w małym parku. "Twój?" - zapytał Nick.
  
  "Całe moje."
  
  "Co się dzieje, gdy zostajesz przeniesiony?"
  
  "Przygotowuję się" - odpowiedział Hans dość ponuro. "Może to się nie wydarzy. Ilu mamy mężczyzn, którzy mówią po indonezyjsku w pięciu dialektach, a także po holendersku, angielsku i niemiecku?"
  
  Dom był piękny zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Hans oprowadził go po nim krótko, wyjaśniając, jak dawny kampong - pralnia i pokoje służby - został przekształcony w małą chatę z basenem, dlaczego woli wentylatory od klimatyzatorów i pokazał Nickowi swoją kolekcję umywalek, które wypełniały pomieszczenie.
  
  Pili piwo na ganku, otoczeni feerią kwiatów, które wiły się wzdłuż ścian w eksplozjach fioletu, żółci i pomarańczu. Storczyki zwisały w gałązkach z okapu, a jaskrawo kolorowe papugi ćwierkały, gdy ich dwie duże klatki kołysały się na delikatnym wietrze.
  
  Nick dopił piwo i powiedział: "No to odświeżę się i pójdę do miasta, jeśli masz jakiś transport".
  
  "Abu zabierze cię wszędzie. To ten facet w białej spódnicy i czarnej kurtce. Ale spokojnie - dopiero co tu dotarłaś".
  
  "Hans, stałeś się dla mnie jak rodzina". Nick wstał i przeszedł przez szeroki ganek. "Judas jest tam z pół tuzinem jeńców, używa tych ludzi do szantażu. Mówisz, że ich lubisz - ruszmy tyłki i pomóżmy! Nie wspominając o naszej własnej odpowiedzialności za powstrzymanie Judasza przed dokonaniem zamachu stanu dla Chińczyków. Czemu nie porozmawiasz z klanem Loponousias?"
  
  "Tak" - odpowiedział cicho Nordenboss. "Chcesz jeszcze piwa?"
  
  "NIE."
  
  "Nie dąsaj się."
  
  "Idę do centrum."
  
  "Chcesz, żebym poszedł z tobą?"
  
  "Nie. Powinni cię już znać, prawda?"
  
  "Jasne. Mam pracować w inżynierii naftowej, ale tu niczego nie da się utrzymać w tajemnicy. Zjedz lunch u Mario. Jedzenie jest wyśmienite."
  
  Nick usiadł na skraju krzesła, twarzą do krępego mężczyzny. Twarz Hansa nie straciła pogodnego wyrazu. Powiedział: "Och, Nick, byłem z tobą przez całą drogę. Ale ty tu korzystasz z okazji. Nie masz nic przeciwko. Nie zauważyłeś, jak Makhmury biegają z pustymi światłami, prawda? Loponusii - To samo. Zapłacą. Poczekaj. Jest nadzieja. Ci ludzie są lekkomyślni, ale nie głupi.
  
  "Rozumiem, o co ci chodzi" - odparł Nick mniej gwałtownie. "Może jestem po prostu nową miotłą. Chcę się z nimi połączyć, uczyć, znaleźć ich i za nimi podążać".
  
  "Dziękuję za podarowanie mi starej miotły."
  
  "Powiedziałeś to, ale ja nie". Nick czule uderzył starszego mężczyznę w dłoń. "Chyba jestem po prostu energicznym bobrem, co?"
  
  "Nie, nie. Ale jesteś w nowym kraju. Dowiesz się wszystkiego. Mam tubylca, który pracuje dla mnie w Loponusiah. Jeśli będziemy mieli szczęście, dowiemy się, kiedy Judasz ma dostać wypłatę. Wtedy ruszymy dalej. Dowiemy się, że szmelc jest gdzieś u północnych wybrzeży Sumatry".
  
  "Jeśli będziemy mieli szczęście. Jak niezawodny jest twój człowiek?"
  
  "Nie, nie. Ale cholera, płacząc, ryzykujesz.
  
  "A co powiesz na poszukiwanie śmieci z samolotu?
  
  "Próbowaliśmy. Poczekaj, aż polecisz na inne wyspy i zobaczysz liczbę statków. Wygląda na to, że ruch na Times Square jest ogromny. Tysiące statków."
  
  Nick opuścił szerokie ramiona. "Będę biegał po mieście. Do zobaczenia około szóstej?"
  
  "Będę tutaj. W basenie albo będę się bawił moim sprzętem". Nick spojrzał w górę, żeby sprawdzić, czy Hans żartuje. Jego okrągła twarz była po prostu radosna. Jego pan zerwał się z krzesła. "No, chodź. Będę cię nazywał Abu i samochód. A dla mnie kolejne piwo".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Abu był niskim, chudym mężczyzną o czarnych włosach i pasie białych zębów, które często pokazywał. Zdjął kurtkę i spódnicę, a teraz nosił opaleniznę i czarny kapelusz, coś w rodzaju czapki noszonej na co dzień.
  
  Nick miał w kieszeni dwie mapy Dżakarty, które uważnie obejrzał. Powiedział: "Abu, proszę, zabierz mnie na Embassy Row, gdzie sprzedaje się dzieła sztuki. Znasz to miejsce?"
  
  "Tak. Jeśli interesuje pana sztuka, panie Bard, mój kuzyn ma wspaniały sklep na Gila Street. Mnóstwo pięknych rzeczy. A na płocie, gdzie wystawiają swoje prace, wielu artystów. Może pana zabrać ze sobą i dopilnować, żeby pana nie oszukano. Mój kuzyn..."
  
  "Wkrótce odwiedzimy twojego kuzyna" - przerwał mu Nick. "Mam szczególny powód, żeby najpierw pojechać na Embassy Row. Możesz mi pokazać, gdzie mogę zaparkować? Nie musi to być w pobliżu centrów sztuki. Mogę dojść pieszo".
  
  "Oczywiście". Abu odwrócił się, błyskając białymi zębami, a Nick skrzywił się, mijając ciężarówkę. "Wiem".
  
  Nick spędził dwie godziny, oglądając dzieła sztuki w galeriach na świeżym powietrzu - niektóre z nich to zaledwie przestrzenie na ogrodzeniach z drutu kolczastego - na murach placów i w bardziej swobodnych sklepach. Studiował ten temat i nie był zachwycony "Szkołą Bandung", która prezentowała wycinanki przedstawiające wulkany, pola ryżowe i nagie kobiety w żywych błękitach, fioletach, pomarańczach, różach i zieleniach. Niektóre rzeźby były lepsze. "Tak właśnie powinno być" - powiedział mu handlarz. "Trzystu rzeźbiarzy zostało bez pracy, gdy prace nad Pomnikiem Narodowym Bung Sukarno zostały wstrzymane. To wszystko - tam, na Placu Wolności".
  
  Idąc dalej, chłonąc wrażenia, Nick dotarł do dużego sklepu z niewielkim napisem w witrynie, inkrustowanym złotym liściem - JOSEPH HARIS DALAM, DEALER. Nick z namysłem zauważył, że złote zdobienia znajdowały się po wewnętrznej stronie szyby, a składane żelazne okiennice, częściowo ukryte na krawędziach okien, były najsolidniejsze, jakie kiedykolwiek widział na nowojorskim Bowery.
  
  W gablotach znajdowało się zaledwie kilka obiektów, ale były one wspaniałe. W pierwszej z nich znajdowały się dwie naturalnej wielkości rzeźbione głowy, mężczyzny i kobiety, wykonane z ciemnego drewna w kolorze dobrze wypalonej fajki z dzikiej róży. Łączyły realizm fotografii z impresjonizmem sztuki. Rysy mężczyzny wyrażały spokojną siłę. Uroda kobiety, połączona z namiętnością i inteligencją, zachęcała do podążania wzdłuż rzeźb, delektując się subtelnymi zmianami w wyrazie. Dzieła były niepomalowane; ich cały majestat został stworzony po prostu przez talent, który obrobił to bogate drewno.
  
  W następnym oknie - w sklepie były cztery - stały trzy srebrne misy. Każda była inna, każda była okularem. Nick zanotował sobie w pamięci, żeby trzymać się z daleka od srebra. Niewiele o nim wiedział i podejrzewał, że jedna z mis jest warta fortunę, a pozostałe są zwyczajne. W razie gdybyście nie wiedzieli, to była modyfikacja gry w trzy muszle.
  
  W trzecim oknie wisiały obrazy. Były lepsze niż te, które widział w kioskach na świeżym powietrzu i na płotach, ale były przeznaczone dla turystów z wyższych sfer.
  
  W czwartym oknie widniał niemal naturalnej wielkości portret kobiety w prostym niebieskim sarongu z kwiatkiem za lewym uchem. Kobieta nie wyglądała na typowo Azjatkę, choć miała brązowe oczy i cerę, a artysta najwyraźniej poświęcił dużo czasu jej czarnym włosom. Nick zapalił papierosa, spojrzał na portret i zamyślił się.
  
  Mogła być mieszanką Portugalki i Malajki. Jej małe, pełne usta przypominały usta Tali, ale kryła w sobie stanowczość, która obiecywała namiętność, wyrażaną dyskretnie i niewyobrażalnie. Jej szeroko rozstawione oczy, osadzone nad wyrazistymi kośćmi policzkowymi, były spokojne i powściągliwe, ale zdradzały śmiały sekret.
  
  Nick westchnął zamyślony, zapalił papierosa i wszedł do sklepu. Krzepki sprzedawca, z radosnym uśmiechem, stał się serdeczny i serdeczny, gdy Nick podał mu jedną z wizytówek z napisem BARD GALLERIES, NOWY JORK. ALBERT BARD, WICEPREZES.
  
  Nick powiedział: "Myślałem o zakupie kilku rzeczy do naszych sklepów - jeśli uda nam się załatwić sprzedaż hurtową...". Natychmiast zaprowadzono go na zaplecze sklepu, gdzie sprzedawca zapukał do drzwi, które były misternie inkrustowane masą perłową.
  
  Duże biuro Josepha Harisa Dalama było prywatnym muzeum i skarbnicą skarbów. Dalam wyglądał
  
  Kartę, odprawił urzędnika i uścisnął mu dłoń. "Witamy w Dalam. Słyszałeś o nas?"
  
  "Krótko mówiąc" - skłamał grzecznie Nick. "Rozumiem, że macie doskonałe produkty. Jedne z najlepszych w Dżakarcie".
  
  "Jedni z najlepszych na świecie!" Dalam był szczupły, niski i zwinny, niczym wiejscy młodzieńcy, których Nick widywał wspinających się po drzewach. Jego ciemna twarz miała aktorską zdolność do oddawania natychmiastowych emocji; podczas rozmowy wyglądał na zmęczonego, nieufnego, wyrachowanego, a potem psotnego. Nick uznał, że to właśnie ta empatia, ten kameleonowy instynkt dostosowywania się do nastroju klienta, sprowadził Dalama z rynsztokowego stoiska do tego szanowanego sklepu. Dalam obserwował twoją twarz, przymierzając twarze niczym kapelusze. U Nicka jego ciemna cera i lśniące zęby w końcu nabrały poważnego, rzeczowego, a zarazem figlarnego wyglądu. Nick zmarszczył brwi, czekając na rozwój wydarzeń, a Dalam nagle się rozgniewał. Nick się roześmiał, a Dalam dołączył do niego.
  
  Dalam wskoczył do wysokiej skrzyni pełnej srebrnych sztućców. "Patrz. Nie spiesz się. Widziałeś kiedyś coś takiego?"
  
  Nick sięgnął po bransoletkę, ale Dalam był dwa metry ode mnie. "No i co! Złoto drożeje - co? Spójrz na tę małą łódkę. Trzy wieki. Grosz wart fortunę. Bezcenne, serio. Ceny są wypisane na kartach".
  
  Cena wynosiła 4500 dolarów. Dalam był daleko, wciąż rozmawiając. "To jest to miejsce. Zobaczysz. Towary, owszem, ale prawdziwa sztuka. Niezastąpiona, ekspresyjna sztuka. Genialne rysy zamrożone i wyrwane z upływu czasu. I pomysły. Spójrz na to..."
  
  Podał Nickowi pulchny, misternie rzeźbiony drewniany krąg w kolorze rum-coli. Nick podziwiał maleńkie scenki po obu stronach i napis na krawędziach. Znalazł jedwabisty żółty sznurek łączący obie części. "To mogłoby być jojo. Hej! To jojo!"
  
  Dalam odzwierciedlił uśmiech Nicka. "Tak... tak! Ale o co chodzi? Znasz tybetańskie młynki modlitewne? Kręcić nimi i pisać modlitwy w niebie? Jeden z twoich rodaków zarobił kupę forsy, sprzedając im rolki twojego lepszego papieru toaletowego, na których pisali modlitwy, więc kiedy nimi kręcili, pisali tysiące modlitw na raz. Przyjrzyj się temu jojo. Zen, buddyzm, hinduizm i chrześcijaństwo - widzisz, Zdrowaś Maryjo, łaski pełna! Kręcić i modlić się. Bawić się i modlić".
  
  Nick przyjrzał się bliżej rzeźbom. Wykonał je artysta, który mógłby wypisać Kartę Praw na rękojeści miecza. "No cóż...", dokończył, "...cholera jasna".
  
  "Unikalny?"
  
  "Można powiedzieć, że to niesamowite".
  
  "Ale trzymasz to w ręku. Ludzie na całym świecie się martwią. Niepokoją. Chcesz się czegoś uchwycić. Zareklamuj to w Nowym Jorku i zobacz, co się stanie, co?"
  
  Mrużąc oczy, Nick dostrzegł litery w języku arabskim, hebrajskim, chińskim i cyrylicy, które miały być modlitwami. Mógłby się temu przyglądać godzinami. Niektóre z tych drobnych scen były tak dobrze zrobione, że lupa by się przydała.
  
  Pociągnął za pętlę żółtego sznurka i zaczął machać jojo w górę i w dół. "Nie wiem, co się stanie. Pewnie jakaś sensacja".
  
  "Promujcie ich w ONZ! Wszyscy ludzie są braćmi. Kup sobie ekumeniczny top. I są dobrze wyważone, patrz..."
  
  Dalam wykonał kolejny pokaz z jo-jo. Zakręcił pętlę, wyprowadził psa, zakręcił biczem i zakończył specjalnym trikiem, w którym drewniany krąg przewrócił połowę sznurka, zaciśniętego w zębach.
  
  Nick wyglądał na zaskoczonego. Dalam upuścił kabel i wyglądał na zaskoczonego. "Nigdy czegoś takiego nie widziałeś? Facet przywiózł tuzin do Tokio. Sprzedał je. Zbyt konserwatywny, żeby się reklamować. Mimo to zamówił sześć kolejnych".
  
  "Ile?"
  
  "W sprzedaży detalicznej dwadzieścia dolarów."
  
  "Hurtowy?"
  
  "Ile?"
  
  "Tuzin."
  
  "Dwanaście dolarów za sztukę".
  
  "Cena brutto."
  
  Nick zmrużył oczy, skupiając się na omawianej sprawie. Dalam natychmiast go naśladował. "11".
  
  "Czy masz obrzydlistwo?"
  
  "Nie do końca. Dostawa za trzy dni."
  
  Sześć dolarów za sztukę. Wszystko będzie równie dobre. Wezmę grosa za trzy dni i kolejnego grosa, jak tylko będą gotowe.
  
  Ustalili cenę na 7,40 dolara. Nick obracał próbkę w dłoniach. Stworzenie "Albert Bard Importer" było skromną inwestycją.
  
  "Zapłata?" - zapytał cicho Dalam, a jego wyraz twarzy był zamyślony i taki sam jak wyraz twarzy Nicka.
  
  "Gotówka. Akredytywa w Bank Indonesia. Musisz załatwić wszystkie formalności celne. Transport lotniczy do mojej galerii w Nowym Jorku, uwaga, Bill Rohde. Dobrze?"
  
  "Jestem zachwycony."
  
  "Teraz chciałbym obejrzeć kilka obrazów..."
  
  Dalam próbował sprzedać mu jakieś szkolne gadżety turystyczne z Bandungu, które trzymał ukryte za zasłonami w kącie sklepu. Zaproponował 125 dolarów, a potem zszedł z ceny do 4,75 dolara za "hurt". Nick po prostu się roześmiał, a Dalam przyłączył się, wzruszył ramionami i przeszedł do kolejnej oferty.
  
  Joseph Haris uznał, że "Albert Bard" nie może istnieć i pokazał mu piękne dzieło. Nick kupił dwadzieścia cztery obrazy po średniej cenie hurtowej 17,50 dolara za sztukę - i były to naprawdę utalentowane dzieła.
  
  Stali przed dwoma małymi obrazami olejnymi przedstawiającymi piękną kobietę. To była ta z obrazów w oknie. Nick powiedział uprzejmie: "Ona jest piękna".
  
  "To jest Mata Nasut."
  
  "Rzeczywiście". Nick przechylił głowę z powątpiewaniem, jakby nie podobały mu się pociągnięcia pędzla. Dalam potwierdził swoje podejrzenia. W tym zawodzie rzadko ujawnia się to, co już się wie lub podejrzewa. Nie powiedział Tali, że rzucił okiem na na wpół zapomniane zdjęcie Mata Nasuta z wypożyczonych mu przez Hawksów sześćdziesięciu... nie powiedział Nordenbossowi, że Josef Haris Dalam figuruje jako ważny, potencjalnie politycznie znaczący, handlarz dziełami sztuki... nie powiedziałby nikomu, że dane techniczne AX oznaczały Makhmurę i Tyangi czerwoną kropką - "wątpliwe - proszę zachować ostrożność".
  
  Dalam powiedział: "Rysunek napisany odręcznie jest prosty. Wyjdź i zobacz, co mam w oknie".
  
  Nick ponownie spojrzał na obraz Maty Nasut, a ona zdawała się odwzajemniać jego spojrzenie z drwiną - powściągliwość w jej czystych oczach, tak mocna jak aksamitna lina, obietnica namiętności okazana śmiało, ponieważ sekretny klucz stanowił całkowitą obronę.
  
  "To nasza czołowa modelka" - powiedział Dalam. "W Nowym Jorku pamiętasz Lisę Fonter; mówimy o Mata Nasut". Wyczuł podziw na twarzy Nicka, który na chwilę zniknął. "Idealnie pasują na rynek nowojorski, prawda? Zatrzymają pieszych na 57. Ulicy, co? Trzysta pięćdziesiąt dolarów za taką".
  
  "Sprzedaż detaliczna?"
  
  "O nie. Hurtowo."
  
  Nick uśmiechnął się do mniejszego mężczyzny i w odpowiedzi otrzymał pełne podziwu białe zęby. "Joseph, próbujesz mnie wykorzystać, potrajając ceny zamiast je podwoić. Mógłbym zapłacić 75 dolarów za ten portret. Nie więcej. Ale chciałbym cztery lub pięć podobnych, w pozach według moich wymagań. Mogę?"
  
  "Może. Mogę spróbować."
  
  "Nie potrzebuję agenta prowizyjnego ani pośrednika. Potrzebuję studia artystycznego. Zapomnij o tym".
  
  "Czekaj!" - błaganie Dalama było bolesne. "Chodź ze mną..."
  
  Przeszedł z powrotem przez sklep, przez kolejne reliktowe drzwi z tyłu, krętym korytarzem mijając magazyny wypełnione towarem i biuro, gdzie dwóch niskich, brązowowłosych mężczyzn i kobieta pracowali przy ciasnych biurkach. Dalam wyszedł na mały dziedziniec z dachem wspartym na kolumnach, którego ściany tworzyły sąsiednie budynki.
  
  To była fabryka "sztuki". Około tuzina malarzy i rzeźbiarzy pracowało pilnie i radośnie. Nick przechadzał się wśród ciasno stłoczonej grupy, starając się nie okazywać żadnych wątpliwości. Wszystkie prace były dobre, pod wieloma względami znakomite.
  
  "Pracownia artystyczna" - powiedział Dalam. "Najlepsze w Dżakarcie".
  
  "Dobra robota" - odpowiedział Nick. "Czy możesz umówić mnie na spotkanie z Matą dziś wieczorem?"
  
  "Och, obawiam się, że to niemożliwe. Musisz zrozumieć, że ona jest sławna. Ma mnóstwo pracy. Zarabia pięć... dwadzieścia pięć dolarów za godzinę".
  
  "Dobrze. Wróćmy do twojego biura i dokończmy nasze sprawy."
  
  Dalam wypełnił prosty formularz zamówienia i fakturę. "Przyniosę ci jutro formularze celne i wszystko inne do podpisania. Pójdziemy do banku?"
  
  "Chodźmy."
  
  Pracownik banku przyjął akredytywę i wrócił trzy minuty później z zatwierdzeniem. Nick pokazał Dalamowi 10 000 dolarów na koncie. Makler dzieł sztuki był zamyślony, gdy spacerowali zatłoczonymi ulicami w drodze powrotnej. Przed sklepem Nick powiedział: "Było bardzo miło. Wpadnę jutro po południu i podpiszę te dokumenty. Możemy się kiedyś spotkać".
  
  Odpowiedź Dalama była pełna bólu. "Jesteś niezadowolony! Nie chcesz obrazu Maty? Oto jest - twój, za twoją cenę". Pomachał do słodkiej twarzyczki wyglądającej przez okno - z lekką drwiną, pomyślał Nick. "Wejdź - tylko na chwilę. Napij się zimnego piwa - albo herbaty z gazowanym napojem - proszę, bądź moim gościem - to zaszczyt..."
  
  Nick wszedł do sklepu, zanim łzy zaczęły płynąć. Przyjął zimne holenderskie piwo. Dalam promieniał. "Co jeszcze mogę dla ciebie zrobić? Imprezę? Dziewczyny - wszystkie ładne dziewczyny, jakie tylko zechcesz, w każdym wieku, o różnych umiejętnościach, o różnych typach? Wiesz, amatorki, nie profesjonalistki. Filmy z nerdami? Najlepsze w kolorze i dźwięku, prosto z Japonii. Oglądanie filmów z dziewczynami - bardzo ekscytujące".
  
  Nick zaśmiał się cicho. Dalam uśmiechnął się szeroko.
  
  Nick zmarszczył brwi z żalem. Dalam zmarszczył brwi z zaniepokojeniem.
  
  Nick powiedział: "Kiedyś, kiedy będę miał czas, chciałbym skorzystać z twojej gościnności. Jesteś interesującym człowiekiem, Dalam, mój przyjacielu, i artystą z duszy. Złodziej z wykształcenia i wykształcenia, ale artysta z duszy. Moglibyśmy zrobić więcej, ale tylko jeśli przedstawisz mnie Mata Nasut.
  
  Dzisiaj albo dziś wieczorem. Żeby osłodzić sobie podejście, możesz jej powiedzieć, że chcę ją zaangażować w modeling na co najmniej dziesięć godzin. W końcu masz tego faceta, który maluje głowy ze zdjęć. On jest dobry.
  
  "On jest moim najlepszym..."
  
  "Zapłacę mu dobrze, a ty dostaniesz swoją część. Ale sam zajmę się umową z Matą". Dalam wyglądał na smutnego. "A jeśli spotkam Matę i ona będzie pozować twojemu mężczyźnie dla moich celów, a ty nie zrujnujesz umowy, obiecuję, że kupię więcej twoich towarów na eksport". Wyraz twarzy Dalama, podążając za uwagami Nicka, przypominał huśtawkę emocji, ale ostatecznie rozpromienił się.
  
  Dalam wykrzyknął: "Postaram się! Dla pana, panie Bard, zrobię wszystko. Jest pan człowiekiem, który wie, czego chce i uczciwie prowadzi swoje sprawy. Och, jak dobrze spotkać takiego człowieka w naszym kraju..."
  
  "Przestań" - powiedział Nick dobrodusznie. "Podnieś słuchawkę i zadzwoń do Maty".
  
  "O tak." Dalam zaczął wybierać numer.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Po kilku telefonach i długich, szybkich rozmowach, w których Nick nie mógł nadążyć, Dalam oznajmił triumfalnym tonem Cezara obwieszczającego zwycięstwo, że Nick może przybyć do Mate Nasut o godzinie siódmej.
  
  "To bardzo trudne. Bardzo szczęśliwy" - oznajmił handlarz. "Wiele osób nigdy nie spotyka Maty". Nick miał wątpliwości. Krótkie spodenki od dawna były powszechne w tym kraju. Z jego doświadczenia wynika, że nawet bogaci często szukają szybkiego zastrzyku gotówki. Dalam dodał, że powiedział Matze, że pan Albert Bard zapłaciłby jej dwadzieścia pięć dolarów za godzinę.
  
  "Mówiłem ci, że sam się tym zajmę" - powiedział Nick. "Jeśli mnie powstrzymuje, to z twojej strony". Dalam wyglądał na zaskoczonego. "Czy mogę skorzystać z twojego telefonu?"
  
  "Oczywiście. Z mojej pensji? Czy to sprawiedliwe? Nie masz pojęcia, jakie wydatki..."
  
  Nick przerwał rozmowę, kładąc dłoń na ramieniu - jakby kładł dużą szynkę na nadgarstku dziecka - i pochylił się nad stołem, by spojrzeć prosto w jego ciemne oczy. "Jesteśmy teraz przyjaciółmi, Josef. Czy będziemy ćwiczyć gotong-rojong i razem odnosić sukcesy, czy też będziemy sobie nawzajem płatać figle i obaj przegramy?"
  
  Jak zahipnotyzowany, Dalam szturchnął Nicka telefonem, nie patrząc na niego. "Tak, tak". Jego oczy rozbłysły. "Chcesz procent od przyszłych zamówień? Mogę oznaczyć faktury i dać ci..."
  
  "Nie, przyjacielu. Spróbujmy czegoś nowego. Będziemy szczerzy wobec mojej firmy i wobec siebie nawzajem."
  
  Dalam wydawał się rozczarowany lub zaniepokojony tym radykalnym pomysłem. Potem wzruszył ramionami - drobne kości pod pachą Nicka drgnęły jak u chudego szczeniaka próbującego uciec - i skinął głową. "Świetnie".
  
  Nick poklepał go po ramieniu i podniósł słuchawkę. Powiedział Nordenbossowi, że ma późne spotkanie - czy będzie mógł zostawić Abu i samochód?
  
  "Oczywiście" - odpowiedział Hans. "Będę tutaj, jeśli będziesz mnie potrzebować".
  
  "Dzwonię do Mate Nasut, żeby zrobił kilka zdjęć."
  
  Powodzenia, powodzenia. Ale uważaj.
  
  Nick pokazał Abu adres, który Dalam zapisał na kartce papieru, a Abu powiedział, że zna drogę. Mijali nowe domy, podobne do tanich osiedli, które Nick widział w pobliżu San Diego, w starszej dzielnicy, gdzie wpływy holenderskie znów były silne. Dom był imponujący, otoczony jasnymi kwiatami, winoroślami i bujnymi drzewami, które Nickowi teraz kojarzyły się z wiejską okolicą.
  
  Spotkała go na przestronnej loggii i stanowczo wyciągnęła rękę. "Jestem Mata Nasut. Witam, panie Bard".
  
  Jej głos miał czystą, bogatą klarowność, niczym prawdziwy, najwyższej jakości syrop klonowy, z dziwnym akcentem, ale bez fałszywej nuty. Kiedy je wymawiała, jej imię brzmiało inaczej: Nasrsut, z akcentem na ostatniej sylabie i podwójnym o, wymawianym z miękkim, kościelnym szmerem i długim, chłodnym gruchaniem. Później, kiedy próbował ją naśladować, odkrył, że wymaga to praktyki, jak prawdziwe francuskie tu.
  
  Miała długie kończyny modelki, co jego zdaniem mogło być sekretem jej sukcesu w kraju, gdzie wiele kobiet było krągłych, atrakcyjnych i pięknych, ale niskich. Była rasową przedstawicielką wszechstronnej rasy Morgan.
  
  Podano im drinki w przestronnym, jasnym salonie, a ona na wszystko odpowiadała "tak". Pozowała w domu. Artysta Dalam miał zostać wezwany, gdy tylko znajdzie czas, za dwa, trzy dni. "Pan Bard" miał zostać powiadomiony, aby do nich dołączył i szczegółowo opisał swoje życzenia.
  
  Wszystko było takie proste. Nick obdarzył ją swoim najszczerszym uśmiechem, szczerym uśmiechem, którego nie chciał przyjąć do wiadomości, i nadał mu chłopięcą szczerość graniczącą z niewinnością. Mata spojrzała na niego chłodno. "Pomijając interesy, panie Bard, jak panu się podoba nasz kraj?"
  
  Jestem zachwycony jego pięknem. Oczywiście, mamy Florydę i Kalifornię, ale nie dorównują one waszym kwiatom, odmianom kwiatów i drzew.
  
  Nigdy nie byłem tak oczarowany.
  
  "Ale jesteśmy tacy powolni...". Pozostawiła tekst w zawieszeniu.
  
  "Udało ci się ukończyć nasz projekt szybciej, niż ja bym to zrobił w Nowym Jorku".
  
  "Bo wiem, że cenisz czas".
  
  Uznał, że uśmiech na jej pięknych ustach gościł zbyt długo, a w jej ciemnych oczach zdecydowanie błyszczał błysk. "Drażnisz się ze mną" - powiedział. "Powiesz mi, że twoi rodacy rzeczywiście lepiej wykorzystują swój czas. Są wolniejsi, delikatniejsi. Byłbym zachwycony, powiesz".
  
  "Mogę to zasugerować."
  
  "Cóż... chyba masz rację."
  
  Jego odpowiedź ją zaskoczyła. Wielokrotnie rozmawiała na ten temat z wieloma obcokrajowcami. Bronili swojej energii, ciężkiej pracy i pośpiechu, nigdy nie przyznając się do błędu.
  
  Przyglądała się "panu Bardowi", zastanawiając się, z jakiej perspektywy. Wszyscy ich mieli: biznesmeni, którzy stali się agentami CIA, bankierzy, którzy stali się przemytnikami złota, i polityczni fanatycy... spotkała ich wszystkich. Bard przynajmniej był interesujący, najprzystojniejszy, jakiego widziała od lat. Przypominał jej kogoś - bardzo dobrego aktora - Richarda Burtona? Gregory'ego Pecka? Przechyliła głowę, żeby mu się przyjrzeć, a efekt był urzekający. Nick uśmiechnął się do niej i dopił swój kieliszek.
  
  "Aktor" - pomyślała. Gra, i to bardzo dobrze. Dalam powiedział, że ma pieniądze - mnóstwo pieniędzy.
  
  Uznała, że jest bardzo przystojny, bo choć jak na tutejsze standardy był olbrzymem, poruszał swoim dużym, zgrabnym ciałem z delikatną skromnością, która sprawiała, że wydawał się mniejszy. Tak bardzo różnił się od tych, którzy się przechwalali, jakby mówili: "Odejdźcie, maluszki". Jego oczy były tak bystre, a usta zawsze miały przyjemny kształt. Zauważyła, że wszyscy mężczyźni mieli mocną, męską szczękę, ale na tyle chłopięcą, by nie traktować wszystkiego zbyt poważnie.
  
  Gdzieś z tyłu domu służący brzęczał talerzem, a ona zauważyła jego ostrożność i spojrzenie w stronę końca sali. Byłby, doszła do wniosku radośnie, najprzystojniejszym mężczyzną w Klubie Mario albo w Klubie Kolacyjnym Nirvany, gdyby nie elegancki, ciemnowłosy aktor Tony Poro. I oczywiście, byli to zupełnie inni ludzie.
  
  "Jesteś piękna."
  
  Zamyślona, wzdrygnęła się na ten delikatny komplement. Uśmiechnęła się, a jej równe, białe zęby tak pięknie podkreślały usta, że zastanawiał się, jak ona całuje - zamierzał się tego dowiedzieć. To była kobieta. Powiedziała: "Jest pan sprytny, panie Bard". Cudownie było to powiedzieć po tak długim milczeniu.
  
  "Proszę mówić mi Al."
  
  "W takim razie możesz mówić do mnie Mata. Poznałaś wiele osób odkąd tu przyjechałaś?"
  
  "Machmurowie. Tyangowie. Pułkownik Sudirmat. Znasz ich?"
  
  "Tak. Jesteśmy gigantycznym krajem, ale to, co można by nazwać interesującą grupą, jest małe. Może pięćdziesiąt rodzin, ale zazwyczaj są to duże grupy".
  
  "A potem jest wojsko..."
  
  Ciemne oczy przesunęły się po jego twarzy. "Szybko się uczysz, Al. To jest wojsko".
  
  "Powiedz mi coś, jeśli tylko chcesz - nigdy nie powtórzę tego, co mówisz, ale może mi to pomóc. Czy mam zaufać pułkownikowi Sudirmatowi?"
  
  Jego wyraz twarzy wyrażał szczerą ciekawość, nie zdradzał jednak, że nie ufałby pułkownikowi Sudirmatowi w kwestii zabrania walizki na lotnisko.
  
  Ciemne brwi Maty zbiegły się. Pochyliła się do przodu, jej głos był bardzo niski. "Nie. Rób dalej swoje i nie zadawaj pytań jak inni. Armia wróciła do władzy. Generałowie zgromadzą fortuny, a ludzie wybuchną, gdy będą wystarczająco głodni. Jesteś w sieci z profesjonalnymi pająkami, z długą praktyką. Nie zamieniaj się w muchę. Jesteś silnym mężczyzną z silnego kraju, ale możesz umrzeć tak szybko, jak tysiące innych". Odchyliła się do tyłu. "Widziałeś Dżakartę?"
  
  "Tylko centrum handlowe i kilka przedmieść. Chciałbym, żebyś pokazał mi więcej - powiedzmy, jutro po południu?"
  
  "Będę pracować."
  
  "Przerwij spotkanie. Przełóż je."
  
  "Och, nie mogę..."
  
  "Jeśli chodzi o pieniądze, pozwól, że zapłacę ci twoją standardową stawkę za eskortę". Uśmiechnął się szeroko. "O wiele lepsza zabawa niż pozowanie w jaskrawych światłach".
  
  "Tak, ale..."
  
  "Przyjadę po ciebie w południe. Tutaj?"
  
  "No cóż..." - znów rozległ się brzęk z tyłu domu. Mata powiedziała: "Przepraszam na chwilę. Mam nadzieję, że kucharka się nie denerwuje".
  
  Przeszła przez łuk, a Nick odczekał kilka sekund, po czym szybko podążył za nią. Przeszedł przez jadalnię w stylu zachodnim z podłużnym stołem, który mógł pomieścić czternaście lub szesnaście osób. Usłyszał głos Maty dochodzący z korytarza w kształcie litery L z trojgiem zamkniętych drzwi. Otworzył pierwsze. Duża sypialnia. Następne były mniejsze, pięknie umeblowane i najwyraźniej należące do Maty. Otworzył kolejne drzwi i przebiegł przez nie, gdy mężczyzna próbował wspiąć się przez okno.
  
  "Zostań tutaj" - warknął Nick.
  
  Mężczyzna siedzący na parapecie zamarł. Nick zobaczył biały fartuch i lśniące, czarne włosy. Powiedział: "Wracajmy. Panna Nasut chce się z tobą widzieć".
  
  Mała postać powoli zsunęła się na podłogę, podciągnęła nogę i odwróciła się.
  
  Nick powiedział: "Hej, Gun Bik. Czy nazwiemy to zbiegiem okoliczności?"
  
  Usłyszał ruch w drzwiach za sobą i na chwilę odwrócił wzrok od Gun Bika. Mata stała w drzwiach. Trzymała mały niebieski karabin maszynowy nisko i pewnie, celując w niego. Powiedziała: "To miejsce, gdzie nie masz nic do roboty. Czego szukałeś, Al?"
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 4
  
  
  
  
  
  Nick stał nieruchomo, kalkulując swoje szanse niczym komputer. Z wrogiem przed i za sobą, prawdopodobnie oberwie tylko jedną kulą od tego strzelca, zanim dopadnie ich obu. Powiedział: "Spokojnie, Mata. Szukałem toalety i zobaczyłem tego faceta wychodzącego przez okno. Nazywa się Gan Bik Tiang".
  
  "Znam jego imię" - odpowiedziała sucho Mata. "Masz słabe nerki, Al?"
  
  "W tej chwili tak" - zaśmiał się Nick.
  
  "Odłóż broń, Mata" - powiedział Gun Bik. "To amerykański agent. Przyprowadził Talę do domu, a ona kazała mu się z tobą skontaktować. Przyszedłem ci powiedzieć i słyszałem, jak przeszukuje pokoje, i złapał mnie, kiedy wychodziłem".
  
  "Jak ciekawie". Mata opuściła małą broń. Nick zauważył, że to japoński pistolet Baby Nambu. "Myślę, że powinniście już iść".
  
  Nick powiedział: "Myślę, że jesteś moim typem kobiety, Mata. Jak w ogóle udało ci się tak szybko zdobyć tę broń?"
  
  Już wcześniej lubiła jego komplementy - Nick miał nadzieję, że złagodzą chłodną atmosferę. Mata weszła do pokoju i umieściła broń w przysadzistym wazonie na wysokiej, rzeźbionej półce. "Mieszkam sama" - powiedziała po prostu.
  
  "Sprytny". Uśmiechnął się najżyczliwiej, jak potrafił. "Czy nie moglibyśmy się napić i o tym porozmawiać? Chyba wszyscy jesteśmy po tej samej stronie..."
  
  Pili, ale Nick nie miał złudzeń. Nadal był Al Bardem, który oznaczał dla Maty i Dalama fortunę - niezależnie od jego innych powiązań. Wyciągnął od Gan Bika zeznanie, że przybył do Maty w tym samym celu co Nick - po informacje. Czy z pomocą Amerykanów zdradzi im, co wie o kolejnym odwecie Judasza? Czy Loponousias naprawdę miał odwiedzić dżonkę?
  
  Mata nie miała żadnych. Powiedziała spokojnym tonem: "Nawet gdybym mogła ci pomóc, nie jestem pewna. Nie chcę się angażować w politykę. Musiałam walczyć, żeby przetrwać".
  
  "Ale Judasz trzyma ludzi, którzy są twoimi przyjaciółmi" - powiedział Nick.
  
  "Moi przyjaciele? Mój drogi Alu, nie wiesz, kim są moi przyjaciele."
  
  "W takim razie zrób przysługę swojemu krajowi."
  
  "Moich przyjaciół? Mój kraj?" Zaśmiała się cicho. "Mam po prostu szczęście, że przeżyłam. Nauczyłam się nie wtrącać".
  
  Nick podwiózł Gun Bika z powrotem do miasta. Chińczyk przeprosił. "Próbowałem pomóc. Zrobiłem więcej szkody niż pożytku".
  
  "Prawdopodobnie nie" - powiedział Nick. "Szybko wyjaśniłeś sytuację. Mata doskonale wie, czego chcę. To ode mnie zależy, czy to dostanę".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Następnego dnia Nick, z pomocą Nordenbossa, wynajął motorówkę i zabrał Abu jako pilota. Pożyczył od właściciela narty wodne i kosz z jedzeniem i napojami. Pływali, jeździli na nartach i rozmawiali. Mata była pięknie ubrana, a w bikini, które nosiła tylko wtedy, gdy byli daleko od brzegu, wyglądała jak z bajki. Abu pływał z nimi i jeździł na nartach. Nordenboss powiedział, że jest absolutnie godny zaufania, ponieważ zapłacił mu więcej niż jakakolwiek łapówka, a także dlatego, że pracował dla agenta AXE przez cztery lata i nigdy nie popełnił błędu.
  
  Spędzili cudowny dzień, a tego samego wieczoru zaprosił Matę na kolację do Orientale, a następnie do klubu nocnego w hotelu Intercontinental Indonesia. Znała mnóstwo osób, a Nick był zajęty uściskami dłoni i zapamiętywaniem imion.
  
  I świetnie się bawiła. Powiedział sobie, że jest szczęśliwa. Stanowili piękną parę, a ona promieniała, gdy Josef Dalam dołączył do nich na chwilę w hotelu i jej to powiedział. Dalam należał do sześcioosobowej grupy, towarzyszącej pięknej kobiecie, która według Maty była również bardzo rozchwytywaną modelką.
  
  "Ona jest ładna" - powiedział Nick. "Może jak dorośnie, odziedziczy twój urok".
  
  W Dżakarcie wstaje wcześnie rano i tuż przed jedenastą Abu wszedł do klubu i przykuł uwagę Nicka. Nick skinął głową, myśląc, że mężczyzna po prostu chce, żeby wiedział, że samochód stoi na zewnątrz, ale Abu podszedł do stolika, podał mu liścik i wyszedł. Nick zerknął na niego - Tala była tam.
  
  Podał go Macie. Przeczytała go i powiedziała niemal kpiąco: "Więc, Al, masz dwie dziewczyny. Musi pamiętać waszą podróż z Hawajów".
  
  Mówiłem ci, że nic się nie stało, moja droga.
  
  "Wierzę ci, ale..."
  
  Uważał, że ich intuicja jest równie niezawodna jak radar. Dobrze, że nie zapytała go, co zaszło między nim a Talą po dotarciu do Machmurowa - a może się domyśliła. Wkrótce, w drodze do domu, ponownie zawołała Talę. "Tala to urocza młoda dama. Myśli jak cudzoziemka - to znaczy, nie ma w sobie tej nieśmiałości, którą my, Azjatki, miałyśmy w pewnych sprawach. Interesuje się polityką, ekonomią i przyszłością naszego kraju. Powinnaś z przyjemnością z nią porozmawiać".
  
  "O, wiem" - powiedział Nick serdecznie.
  
  "Drażnisz mnie."
  
  "Skoro już o tym wspominasz, dlaczego nie weźmiesz aktywnego udziału w polityce swojego kraju? Bóg jeden wie, że musi być ktoś oprócz oszustów, naciągaczy i ołowianych żołnierzyków, których widziałem i o których czytałem. Cena ryżu potroiła się w ciągu ostatnich sześciu tygodni. Widzisz obdartych ludzi próbujących kupić ryż w tych drewnianych beczkach, które wystawia rząd. Założę się, że jest on dziewięć razy oznaczony i dwa razy przeceniony, zanim go wydadzą. Jestem tu obcy. Widziałem brudne slumsy za lśniącym Hotelem Indonesia, ale czy nie uważasz, że jest inaczej? Życie w waszych wioskach może i jest możliwe dla biednych, ale w miastach jest beznadziejne. Więc nie śmiejmy się z Tali. Ona próbuje pomóc."
  
  Mata milczała przez długi czas, po czym bez przekonania powiedziała: "Na wsi można żyć prawie bez pieniędzy. Nasz klimat - nasze bogactwo rolnictwa - to łatwe życie".
  
  "Dlatego jesteś w mieście?"
  
  Podeszła do niego i zamknęła oczy. Poczuł łzę spływającą po grzbiecie dłoni. Kiedy zatrzymali się przed jej domem, odwróciła się do niego. "Idziesz?"
  
  "Mam nadzieję, że zostałem zaproszony. Z miłością."
  
  "Nie spieszysz się, żeby zobaczyć Talę?"
  
  Odprowadził ją kilka kroków od samochodu i Abu i czule pocałował. "Powiedz mi... a odeślę Abu. Mogę wziąć taksówkę rano albo on mnie odbierze".
  
  Jej ciężar był delikatny, jej dłonie na chwilę objęły jego mięśnie. Potem odsunęła się, lekko potrząsając wspaniałą głową. "Wyślij go... kochanie".
  
  Kiedy powiedział, że chciałby zdjąć smoking, pasek i krawat, energicznie zaprowadziła go do kobiecej sypialni i podała mu wieszak na ubrania. Opadła na francuski szezlong i spojrzała na niego, z egzotyczną twarzą schowaną w poduszce na przedramionach. "Dlaczego postanowiłeś zostać ze mną, zamiast iść do Tali?"
  
  "Dlaczego mnie zaprosiłeś?"
  
  "Nie wiem. Może poczucie winy z powodu tego, co powiedziałeś o mnie i moim kraju. Mówiłeś poważnie. Żaden mężczyzna nie powiedziałby czegoś takiego z powodów romantycznych - zbyt łatwo mogą wywołać urazę".
  
  Zdjął bordowy pasek. "Byłem szczery, moja droga. Kłamstwa mają to do siebie, że zostają jak rozrzucone gwoździe. Musisz być coraz bardziej ostrożna, a w końcu i tak cię złapią".
  
  "Co naprawdę myślisz o obecności Gun Bika tutaj?"
  
  "Jeszcze nie zdecydowałem."
  
  "On też jest uczciwy. Powinieneś o tym wiedzieć."
  
  "Czy nie ma szans, że będzie bardziej wierny swojemu pochodzeniu?"
  
  "Chiny? Uważa się za Indonezyjczyka. Podjął ogromne ryzyko, żeby pomóc Machmurom. I kocha Talę".
  
  Nick usiadł w salonie, który kołysał się delikatnie jak gigantyczna kołyska, i zapalił dwa papierosy. Powiedział cicho przez błękitny dym. To jest kraina miłości, Mata. Stworzyła ją natura, a człowiek ją depcze. Jeśli ktokolwiek z nas może pomóc uwolnić się od prototypów Judasza i wszystkich innych, którzy nas obciążają, powinniśmy spróbować. Tylko dlatego, że mamy własne przytulne gniazdko i kąciki, nie możemy ignorować wszystkiego innego. A jeśli to zrobimy, pewnego dnia nasz prototyp zostanie zniszczony w nadchodzącej eksplozji.
  
  Łzy błyszczały w dolnych kącikach jej przepięknych, ciemnych oczu. Łatwo płakała - a może nagromadziła w sobie mnóstwo żalu. "Jesteśmy samolubni. A ja jestem taka sama jak wszyscy inni". Oparła głowę na jego piersi, a on ją przytulił.
  
  "To nie twoja wina. To niczyja wina. Człowiek chwilowo stracił nad sobą kontrolę. Kiedy wyskakujecie jak muchy i walczycie o jedzenie jak stado wygłodniałych psów, mając między sobą tylko jedną kość, nie macie czasu na uczciwość... i sprawiedliwość... i dobroć... i miłość. Ale jeśli każdy z nas zrobi, co w jego mocy..."
  
  Mój guru mówi to samo, ale wierzy, że wszystko jest z góry ustalone.
  
  "Czy twój guru pracuje?"
  
  "O nie. On jest taki święty. To dla niego wielki zaszczyt".
  
  "Jak możesz mówić o sprawiedliwości, skoro inni się pocą, a nie ty jesz? Czy to sprawiedliwe? Wydaje się to nieuprzejme wobec tych, którzy się pocą".
  
  Wydała z siebie cichy szloch. "Jesteś taki praktyczny".
  
  "Nie chcę się denerwować"
  
  Ty." Uniósł jej brodę. "Dość poważnych rozmów. Sama zdecydowałaś, czy chcesz nam pomóc. Jesteś zbyt piękna, żeby być smutną o tej porze nocy." Pocałował ją, a salonik kołysał się, gdy przeniósł część ciężaru, niosąc ją ze sobą. Jej usta przypominały usta Tali, zmysłowe i pełne, ale z tych dwóch - ach, pomyślał - nic nie zastąpiło dojrzałości. Odmówił dodania - doświadczenia. Nie okazywała nieśmiałości ani fałszywej skromności; żadnych sztuczek, które, zdaniem amatora, nie sprzyjają namiętności, a jedynie ją rozpraszają. Metodycznie go rozebrała, rozpinając swoją złotą sukienkę jednym zamkiem, wzruszając ramionami i obracając się. Przyglądała się jego ciemnej, kremowej skórze na swojej, odruchowo badając potężne mięśnie jego ramion, badając jego dłonie, całując każdy z jego palców i tworząc kunsztowne wzory dłońmi, by utrzymać jego usta w kontakcie.
  
  Jej ciało, w rzeczywistości ciepłego ciała, wydawało mu się jeszcze bardziej podniecające niż obietnica portretów czy delikatny ucisk w tańcu. W delikatnym świetle jej bogata, kakaowa skóra wyglądała nieskazitelnie, z wyjątkiem pojedynczego ciemnego pieprzyka wielkości gałki muszkatołowej na prawym pośladku. Kształty jej bioder były prawdziwym dziełem sztuki, a jej piersi, podobnie jak piersi Tali i wielu kobiet, które widział na tych czarujących wyspach, były wizualną rozkoszą, a jednocześnie rozpalały zmysły, gdy je głaskał lub całował. Były duże, może 38 stopni Celsjusza, ale tak jędrne, idealnie ułożone i dające wsparcie, że nie zwracało się uwagi na rozmiar; po prostu wciągało się je krótkimi łykami.
  
  Szepnął jej w ciemne, pachnące włosy: "Nic dziwnego, że jesteś najbardziej rozchwytywaną modelką. Jesteś przepiękna".
  
  "Muszę je zmniejszyć". Jej rzeczowy ton zaskoczył go. "Na szczęście kobiety plus size są tu moimi faworytami. Ale kiedy widzę Twiggy i niektóre z twoich nowojorskich modelek, zaczynam się martwić. Style mogą się zmienić".
  
  Nick zaśmiał się cicho, zastanawiając się, jaki mężczyzna zamieniłby miękkie krągłości, które go otaczały, na szczupłą kobietę, którą musiałby wymacać w łóżku.
  
  "Czemu się śmiejesz?"
  
  "Wszystko pójdzie w drugą stronę, kochanie. Wkrótce pojawią się dziewczyny z krągłościami, którym będzie wygodnie."
  
  "Jesteś pewien?"
  
  "Prawie. Sprawdzę to następnym razem, jak będę w Nowym Jorku albo Paryżu".
  
  "Mam taką nadzieję". Pogłaskała jego twardy brzuch grzbietem swoich długich paznokci, opierając głowę pod jego brodą. "Jesteś taki duży, Al. I silny. Masz dużo dziewczyn w Ameryce?"
  
  "Wiem trochę, ale nie przywiązuję się do tego, jeśli o to ci chodzi."
  
  Pocałowała go w pierś, rysując na niej językiem wzory. "Och, masz jeszcze sól. Poczekaj..." Podeszła do toaletki i wyjęła małą brązową buteleczkę, przypominającą rzymską urnę na łzy. "Olej. Nazywa się Pomocnik Miłości. Czy to nie opisowa nazwa?"
  
  Masowała go, a sugestywne ruchy jej dłoni wywoływały kuszące doznania. Bawił się, próbując kontrolować swoją skórę niczym po jogi, nakazując jej ignorować jej delikatne dłonie. To nie działało. Tyle z jogi kontra seks. Masowała go dokładnie, pokrywając każdy centymetr kwadratowy jego ciała, które zaczęło niecierpliwie drżeć pod wpływem jej palców. Delikatnie i artystycznie badała i nawilżała jego uszy, przewracając go na plecy, a on z zadowoleniem się przeciągnął, podczas gdy motyle fruwały od stóp do głów. Kiedy drobne, lśniące palce po raz drugi owinęły się wokół jego lędźwi, odpuścił sobie kontrolę. Zdjął butelkę, którą mu podparła, i postawił ją na podłodze. Wygładził ją na leżance silnymi dłońmi.
  
  Westchnęła, gdy jego dłonie i usta przesunęły się po niej. "Mmm... to jest dobre".
  
  Uniósł twarz do jej twarzy. Jego ciemne oczy lśniły jak dwa rozbłyski księżycowego światła. Mruknął: "Widzisz, co mi zrobiłaś. Teraz moja kolej. Mogę użyć olejku?"
  
  "Tak."
  
  Czuł się jak rzeźbiarz, któremu pozwolono eksplorować niezrównane linie autentycznego greckiego posągu dłońmi i palcami. To była perfekcja - prawdziwa sztuka - z tą urzekającą różnicą, że Mata Nasut była pełna życia. Kiedy zatrzymał się, by ją pocałować, radowała się, jęcząc i stękając w odpowiedzi na stymulację jego ust i dłoni. Kiedy jego dłonie - które jako pierwszy przyznałby, że były dość doświadczone - pieściły erogenne części jej pięknego ciała, wiła się z rozkoszy, drżąc z rozkoszy, gdy jego palce zatrzymywały się na wrażliwych miejscach.
  
  Położyła dłoń na jego głowie i przycisnęła jego usta do swoich. "Widzisz? Gotong-rojong. Dzielić się całkowicie - pomagać całkowicie..." Pociągnęła mocniej, a on poczuł się zanurzony w ognistej, zmysłowej, przeszywającej miękkości, gdy rozchylone usta powitały go, a gorący język zasugerował powolny rytm. Jej oddech był szybszy niż ruchy, niemal ognisty z intensywności. Dłoń na jego głowie szarpnęła z zaskakującą siłą i...
  
  drugi nagle pociągnął ją za ramię - natarczywie.
  
  Przyjął jej natarczywe pchnięcia i łagodnie oddał się jej prowadzeniu, rozkoszując się wrażeniem wkraczania w sekretny, irytujący świat, gdzie czas zatrzymał się w zachwycie. Połączyli się w jedną pulsującą istotę, nierozłączni i radośni, rozkoszując się błogą, zmysłową rzeczywistością, którą każde z nich dla siebie stworzyło. Nie było potrzeby pośpiechu, planowania ani wysiłku - rytm, oscylacja, drobne zakręty i spirale pojawiały się i znikały, powtarzały, zmieniały i zmieniały z bezmyślną naturalnością. Skronie piekły go, żołądek i jelita napięły się, jakby znajdował się w windzie, która nagle opadła - i opadła ponownie - i ponownie, i ponownie.
  
  Mata jęknęła raz, rozchylając usta i jęknęła melodyjną frazę, której nie rozumiał, zanim znów zamknęła usta w jego ustach. I znowu, jego kontrola zniknęła - komu to było potrzebne? Tak jak uchwyciła jego emocje dłońmi na jego skórze, tak teraz ogarnęła całe jego ciało i emocje, jej płonący żar był nieodpartym magnesem. Jej paznokcie zacisnęły się na jego skórze, lekko, niczym pazury rozbrykanego kociaka, a jego palce u stóp podkurczyły się w odpowiedzi - przyjemny, pełen współczucia ruch.
  
  "Tak, jasne" - mruknęła, jakby to pochodziło z jego ust. "Aaa..."
  
  "Tak" - odpowiedział całkiem chętnie - "tak, tak..."
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Dla Nicka kolejne siedem dni było najbardziej frustrujące i ekscytujące w jego życiu. Z wyjątkiem trzech krótkich spotkań z fotografami, Mata stała się jego nieustającą przewodniczką i towarzyszką. Nie miał zamiaru tracić czasu, ale poszukiwanie potencjalnych klientów i kontaktów przypominało taniec w ciepłej wacie cukrowej, a za każdym razem, gdy próbował kogoś zatrzymać, Mata podawała mu chłodny gin z tonikiem.
  
  Nordenboss pochwalił. "Uczysz się. Trzymaj się tej grupy, a prędzej czy później na coś trafisz. Jeśli dostanę wiadomość z mojej fabryki Loponusium, zawsze możemy tam polecieć".
  
  Mata i Nick odwiedzili najlepsze restauracje i kluby, uczestniczyli w dwóch imprezach, obejrzeli mecz i mecz piłki nożnej. On wyczarterował samolot i polecieli do Yogyakarty i Solo, odwiedzając nieopisanie cudowne buddyjskie sanktuarium Borobudur i IX-wieczną świątynię Prambana. Przelatywali obok siebie przez kratery z wielobarwnymi jeziorami, jakby stali nad tacą artysty i wpatrywali się w jego kompozycje.
  
  Wyruszyli do Bandungu, okrążając płaskowyż z zadbanymi polami ryżowymi, lasami, chinowcami i plantacjami herbaty. Był zachwycony bezgraniczną życzliwością Sundajczyków, żywymi kolorami, muzyką i natychmiastowym śmiechem. Zatrzymali się na noc w hotelu Savoy Homan, a on był pod wrażeniem jego doskonałej jakości - a może obecność Maty rzuciła różowy blask na jego wrażenia.
  
  Była wspaniałą towarzyszką. Pięknie się ubierała, zachowywała się nienagannie i sprawiała wrażenie, że zna się na wszystkim i na wszystkich.
  
  Tala mieszkała w Dżakarcie z Nordenbossem, a Nick trzymał się na dystans, zastanawiając się, jaką historię Tala tym razem opowiedziała Adamowi.
  
  Ale wykorzystał to dobrze pod jej nieobecność, w ciepły dzień nad basenem w Puntjak. Rano zabrał Matę do ogrodu botanicznego w Bogor; oczarowani setkami tysięcy odmian tropikalnej flory, spacerowali razem jak zakochani od lat.
  
  Po pysznym lunchu przy basenie milczał przez długi czas, aż Mata powiedziała: "Kochanie, jesteś taki cichy. O czym myślisz?"
  
  "Tala".
  
  Zobaczył, jak błyszczące, ciemne oczy porzucają senny blask, rozszerzają się i błyszczą. "Myślę, że Hans ma się dobrze".
  
  "Musiała już zebrać jakieś informacje. Tak czy inaczej, muszę poczynić postępy. Ta idylla była cudowna, słodka, ale potrzebuję pomocy".
  
  "Poczekaj. Czas przyniesie ci to, czego..."
  
  Pochylił się nad jej leżanką i pocałował jej piękne usta swoimi. Kiedy się odsunął, powiedział: "Cierpliwości i potasowania kart, co? Do pewnego stopnia wszystko w porządku. Ale nie mogę pozwolić, żeby to wróg mówił za mnie. Kiedy wrócimy do miasta, będę musiał cię zostawić na kilka dni. Możesz nadrobić zaległości w spotkaniach".
  
  Pełne usta otworzyły się i zamknęły. "A ty dogonisz Talę?"
  
  "Zobaczę ją."
  
  "Jak miło."
  
  "Może ona mi pomoże. Dwie głowy myślą lepiej niż jedna i tak dalej."
  
  W drodze powrotnej do Dżakarty Mata milczała. Gdy zbliżali się do jej domu, w szybko zapadającym zmierzchu, powiedziała: "Pozwól mi spróbować".
  
  Wziął ją za rękę. "Proszę. Loponuzjasz i reszta?"
  
  "Tak. Może czegoś się nauczę."
  
  W chłodnym, już znajomym tropikalnym salonie zmieszał whisky z wodą gazowaną, a kiedy wróciła z rozmowy ze służbą, powiedział: "Spróbuj teraz".
  
  "Już teraz?"
  
  "Oto telefon. Kochanie,
  
  Ufam ci. Nie mów mi, że nie możesz. Z przyjaciółmi i znajomymi...
  
  Jakby zahipnotyzowana, usiadła i sięgnęła po urządzenie.
  
  Wypił kolejny łyk, zanim skończyła serię telefonów, w tym powolne, szybkie konwersacje po indonezyjsku i holendersku, z których żadnej nie rozumiał. Po odłożeniu słuchawki i podniesieniu napełnionej szklanki, na chwilę spuściła głowę i powiedziała cicho: "Za cztery, pięć dni. Do Loponusiasa. Wszyscy tam jadą, a to może oznaczać tylko tyle, że wszyscy będą musieli zapłacić".
  
  "Wszyscy? Kim oni są?"
  
  "Rodzina Loponousias. Jest duża. Bogata."
  
  "Czy są tam jacyś politycy lub generałowie?"
  
  "Nie. Wszyscy prowadzą interesy. Wielkie interesy. Generałowie dostają od nich pieniądze."
  
  "Gdzie?"
  
  "Oczywiście, w głównym posiadaniu Loponusii. Sumatra."
  
  "Uważasz, że Judasz powinien się pojawić?"
  
  "Nie wiem". Spojrzała w górę i zobaczyła, że marszczy brwi. "Tak, tak, co innego mogłoby to być?"
  
  "Czy Judasz trzyma któreś z dzieci?"
  
  "Tak." Przełknęła łyk napoju.
  
  "Jak on się nazywa?"
  
  "Amir. Chodził do szkoły. Zniknął, kiedy był w Bombaju. Popełnili wielki błąd. Podróżował pod innym nazwiskiem i kazali mu się zatrzymać w jakiejś sprawie, a potem... zniknął, aż..."
  
  "Do tego czasu?"
  
  Mówiła tak cicho, że prawie jej nie słyszał. "Dopóki nie zażądali za to pieniędzy".
  
  Nick nie powiedział, że powinna była wiedzieć o tym wszystkim od samego początku. Zapytał: "Czy proszono ich o coś innego?"
  
  "Tak". To krótkie pytanie ją zaskoczyło. Zdała sobie sprawę z tego, co wyznała, i spojrzała na niego oczami przestraszonego jelonka.
  
  "Co masz na myśli mówiąc co?"
  
  "Myślę, że... pomagają Chińczykom".
  
  "Nie dla miejscowych Chińczyków..."
  
  "Trochę."
  
  "Ale inni też. Może na statkach? Mają doki?"
  
  "Tak."
  
  Oczywiście, pomyślał, jakie to logiczne! Morze Jawajskie jest rozległe, ale płytkie i teraz stanowi pułapkę dla okrętów podwodnych, gdy sprzęt poszukiwawczy jest precyzyjny. Ale północna Sumatra? Idealna dla jednostek nawodnych lub podwodnych płynących z Morza Południowochińskiego.
  
  Przytulił ją. "Dziękuję, kochanie. Jak będziesz wiedziała więcej, powiedz mi. To nic nie da. Będę musiał zapłacić za informację". Powiedział półsłówek. "Równie dobrze możesz zacząć kolekcjonować, to naprawdę patriotyczny gest".
  
  Rozpłakała się. "Ach, kobiety" - pomyślał. Czy płakała, bo wciągnął ją wbrew jej woli, czy dlatego, że przyniósł jej pieniądze? Było za późno, żeby się wycofać. "Trzysta dolarów co dwa tygodnie" - powiedział. "Pozwolą mi tyle zapłacić za informację". Zastanawiał się, jak praktyczna byłaby, gdyby wiedziała, że w razie potrzeby może autoryzować trzydzieści razy większą kwotę - a po rozmowie z Hawkiem nawet więcej.
  
  Szloch ucichł. Pocałował ją ponownie, westchnął i wstał. "Muszę się trochę przejść".
  
  Wyglądała na smutną, łzy błyszczały na jej wysokich, pulchnych policzkach; piękniejsza niż kiedykolwiek w rozpaczy. Szybko dodał: "Tylko interesy. Wrócę około dziesiątej. Zjemy późny lunch".
  
  Abu zawiózł go do Nordenbossa. Hans, Tala i Gun Bik siedzieli na poduszkach wokół japońskiego pieca. Hans, wyglądający radośnie w białym fartuchu i przechylonej czapce kucharskiej, wyglądał jak Święty Mikołaj w bieli. "Cześć, Al. Nie mogę przestać gotować. Usiądź i przygotuj się na prawdziwe jedzenie".
  
  Długi, niski stół po lewej stronie Hansa był zastawiony talerzami; ich zawartość wyglądała i pachniała pysznie. Brązowowłosa dziewczyna przyniosła mu duży, głęboki talerz. "Niewiele jak dla mnie" - powiedział Nick. "Nie jestem bardzo głodny".
  
  "Poczekaj, aż spróbujesz" - odpowiedział Hans, nakładając brązowy ryż na danie. "Łączę to, co najlepsze w kuchni indonezyjskiej i wschodniej".
  
  Dania zaczęły krążyć po stole - kraby i ryby w aromatycznych sosach, curry, warzywa, pikantne owoce. Nick wziął małą próbkę każdego dania, ale kopiec ryżu szybko zniknął pod przysmakami.
  
  Tala powiedziała: "Długo czekałam na możliwość rozmowy z tobą, Al".
  
  "O Loponusii?"
  
  Wyglądała na zaskoczoną. "Tak."
  
  Kiedy to będzie?
  
  "Za cztery dni."
  
  Hans zatrzymał się z dużą srebrną łyżką w górze, po czym uśmiechnął się, zanurzając ją w krewetkach z czerwonymi przyprawami. "Chyba Al już ma przewagę".
  
  "Wpadłem na pomysł" - powiedział Nick.
  
  Gan Bik wyglądał poważnie i zdeterminowanie. "Co możesz zrobić? Loponousias nie chce się z tobą spotkać. Ja nawet nie pójdę tam bez zaproszenia. Adam był uprzejmy, bo sprowadziłeś Talę z powrotem, ale Siau Loponousias - no cóż, powiedziałbyś to po angielsku - jest twardy".
  
  "On po prostu nie przyjmie naszej pomocy, prawda?" - zapytał Nick.
  
  "Nie. Jak wszyscy inni, postanowił z nimi pójść. Zapłacić i czekać."
  
  "I to pomaga.
  
  On jest czerwonym Chińczykiem, kiedy trzeba, co? Może naprawdę ma sympatię do Pekinu.
  
  "O nie" - Gan Bik był nieugięty. "On jest niesamowicie bogaty. Nie ma na tym nic do zyskania. Może wszystko stracić".
  
  "Bogaci ludzie współpracowali już wcześniej z Chinami".
  
  "Nie Shiau" - powiedziała cicho Tala. "Dobrze go znam".
  
  Nick spojrzał na Gun Bika. "Chcesz iść z nami? To może być trudne".
  
  "Gdyby sytuacja była tak trudna, gdybyśmy pozabijali wszystkich bandytów, byłbym szczęśliwy. Ale nie mogę". Gan Bik zmarszczył brwi. "Zrobiłem to, po co ojciec mnie tu wysłał - w interesach - i kazał mi wrócić rano".
  
  "Nie możesz przeprosić?"
  
  "Poznałeś mojego ojca."
  
  "Tak. Rozumiem, co masz na myśli."
  
  Tala powiedziała: "Pójdę z tobą".
  
  Nick pokręcił głową. "Tym razem nie babska impreza".
  
  "Będziesz mnie potrzebował. Ze mną dostaniesz się na posesję. Beze mnie zatrzymają cię dziesięć mil stąd".
  
  Nick spojrzał na Hansa zaskoczony i pytający. Hans czekał, aż pokojówka odejdzie. "Tala ma rację. Będziesz musiał przedrzeć się przez prywatną armię na nieznanym terytorium. I w trudnym terenie".
  
  "Prywatna armia?"
  
  Hans skinął głową. "Nie w miły sposób. Zwyczajnym graczom się to nie spodoba. Ale skuteczniejsze niż zwykli gracze".
  
  "To dobry układ. Przebijamy się przez przyjaciół, żeby dotrzeć do wrogów".
  
  "Czy zmieniłeś zdanie na temat zabrania Tali?"
  
  Nick skinął głową, a piękna twarz Tali rozjaśniła się. "Tak, będziemy potrzebować wszelkiej możliwej pomocy".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Trzysta mil na północny zachód, dziwny statek płynnie przecinał długie, purpurowe fale Morza Jawajskiego. Miał dwa wysokie maszty, z dużym bezanmasztem wystającym przed sterem, i oba były ożaglowane marslami. Nawet doświadczeni żeglarze musieliby się dobrze przyjrzeć, zanim powiedzieliby: "Wygląda jak szkuner, ale to kecz o nazwie Portagee, rozumiesz?".
  
  Trzeba wybaczyć staremu żeglarzowi, że się mylił. Porto mogło uchodzić za kecz, Portagee, poręczny statek handlowy, łatwy do manewrowania w ciasnych przestrzeniach; w godzinę można go było przekształcić w prau, batak z Surabaji; a trzydzieści minut później mrugnąłbyś, gdybyś ponownie uniósł lornetkę i zobaczył wysoki dziób, wystający dziób i dziwne, kwadratowe żagle. Zawołaj go, a dowiesz się, że to dżonka Wind z Keelung na Tajwanie.
  
  Można się było o tym czegoś dowiedzieć, w zależności od kamuflażu, albo zostać zmiecionym z powierzchni wody przez grzmot niespodziewanej siły ognia z jej działa kal. 40 mm i dwóch dział kal. 20 mm. Zamontowane na śródokręciu, miały 140-stopniowe pole ostrzału po obu stronach; na dziobie i rufie nowe, rosyjskie karabiny bezodrzutowe z wygodnymi, domowej roboty mocowaniami wypełniały luki.
  
  Dobrze radziła sobie z każdym z żagli - a nawet mogła osiągnąć jedenaście węzłów na swoich niczego niepodejrzewających szwedzkich dieslach. Był to oszałamiająco piękny statek typu Q, zbudowany w Port Arthur z chińskich funduszy dla człowieka o imieniu Judas. Jego budowę nadzorowali Heinrich Müller i architekt okrętowy Berthold Geitsch, ale to Judas otrzymał fundusze z Pekinu.
  
  Piękny statek na spokojnym morzu, którego kapitanem jest uczeń diabła.
  
  Mężczyzna imieniem Judasz wylegiwał się pod żółtobrązową markizą na rufie, rozkoszując się lekkim, bawełnianym wiatrem w towarzystwie Heinricha Müllera, Berta Geicha i dziwnego, gorzko wyglądającego młodego mężczyzny z Mindanao o imieniu Nif. Gdybyś zobaczył tę grupę i dowiedział się czegokolwiek o ich historii, uciekłbyś, uwolnił się lub chwycił za broń i zaatakował ich, w zależności od okoliczności i własnej przeszłości.
  
  Judasz, wypoczywając na leżance, wyglądał zdrowo i opaleniznę; zamiast brakującej ręki miał skórzany haczyk z niklowanym haczykiem, jego kończyny pokryte były bliznami, a jedna strona jego twarzy była oszpecona przez straszliwą ranę.
  
  Kiedy karmił plasterkami banana swojego szympansa, przykutego do krzesła, wyglądał jak dobroduszny weteran na wpół zapomnianych wojen, pokiereszowany buldog, który w razie potrzeby wciąż nadaje się do odstrzału. Ci, którzy wiedzieli o nim więcej, mogliby sprostować to wrażenie. Judasz został obdarzony błyskotliwym umysłem i psychiką wściekłego, czułego człowieka. Jego monumentalne ego było tak czystym egoizmem, że dla Judasza istniała tylko jedna osoba na świecie - on sam. Jego czułość dla szympansa trwała tylko tak długo, jak długo czuł się zaspokojony. Kiedy zwierzę przestawało mu sprawiać przyjemność, wyrzucał je za burtę lub przecinał na pół - i tłumaczył swoje działania pokrętną logiką. Jego stosunek do ludzi był taki sam. Nawet Müller, Geich i Knife nie rozumieli prawdziwej głębi jego zła. Przetrwali, ponieważ służyli.
  
  Müller i Geich byli ludźmi wiedzy, ale nie mieli inteligencji. Nie mieli wyobraźni, poza
  
  w swoich specjalnościach technicznych - które były rozległe - i dlatego nie zwracali uwagi na innych. Nie potrafili wyobrazić sobie niczego innego niż swoje własne.
  
  Nóż był dzieckiem w ciele mężczyzny. Zabijał na rozkaz, z pustym umysłem dziecka, które zadomowiło się w wygodnej zabawce, by zdobyć cukierki. Siedział na pokładzie kilka metrów przed innymi, ciskając wyważonymi nożami do rzucania w kwadratowy kawałek miękkiego drewna, wiszący na agrafce jakieś sześć metrów dalej. Cisnął hiszpańskim nożem z góry. Ostrza wbijały się w drewno z siłą i precyzją, a białe zęby Nóża za każdym razem błyskały radosnym, dziecięcym chichotem.
  
  Taki piracki statek z demonicznym dowódcą i jego demonicznymi towarzyszami mógłby być obsadzony przez dzikusów, ale Judasz był na to zbyt przebiegły.
  
  Jako rekrut i wyzyskiwacz ludzi, miał niewielu równych sobie na świecie. Jego czternastu marynarzy, mieszanka Europejczyków i Azjatów, prawie wszyscy młodzi, zostało zwerbowanych z najwyższych szczebli wędrownych najemników na całym świecie. Psychiatra uznałby ich za przestępców niepoczytalnych, co pozwoliłoby na uwięzienie ich i poddanie badaniom naukowym. Capo mafii byłby dla nich cennym skarbem i błogosławiłby dzień, w którym ich znalazł. Judasz zorganizował ich w bandę morską, a oni działali jak piraci karaibscy. Oczywiście Judasz dotrzymałby umowy z nimi, o ile służyła ona jego celom. W dniu, w którym to się nie stanie, zabije ich wszystkich tak skutecznie, jak to możliwe.
  
  Judasz rzucił małpie ostatni kawałek banana, pokuśtykał do relingu i nacisnął czerwony przycisk. Na całym statku rozległy się dźwięki syren - nie były to zwykłe okrętowe gongi wojenne, ale alarmujące vibrato grzechotników. Statek ożył.
  
  Geich wskoczył po drabinie na rufę, a Müller zniknął przez właz do maszynowni. Marynarze zmietli markizy, leżaki, stoły i szklanki. Drewniane barierki przechyliły się na zewnątrz i przewróciły na trzęsących się zawiasach, a pozorna dziobówka z plastikowymi oknami przekształciła się w schludny kwadrat.
  
  Działka kalibru 20 mm brzęczały metalicznie, gdy były naciągane potężnymi uderzeniami uchwytów. Działka kalibru 40 mm brzęczały za materiałowymi osłonami, które można było wystrzelić w ciągu kilku sekund na komendę.
  
  Piraci leżeli skuleni za czerpakami nad nim, ich bezodrzutowe karabiny wystawały dokładnie na dziesięć centymetrów. Silniki Diesla ryczały, gdy odpalały i pracowały na biegu jałowym.
  
  Judah spojrzał na zegarek i pomachał do Geicha. "Bardzo dobrze, Bert. Mam minutę i czterdzieści siedem sekund".
  
  "Jah" - Geich zrozumiał to w pięćdziesiąt dwie minuty, ale nie kłócił się z Judaszem o drobiazgi.
  
  "Podaj dalej. Trzy piwa dla wszystkich na lunch". Sięgnął po czerwony przycisk i sprawił, że grzechotniki zabrzęczały cztery razy.
  
  Judasz zszedł przez właz, poruszając się po drabinie z większą zwinnością niż na pokładzie, używając jednej ręki jak małpa. Silniki Diesla przestały mruczeć. Spotkał Müllera przy schodach do maszynowni. "Bardzo ładnie na pokładzie, Hein. Tutaj?"
  
  "Dobrze. Raeder by to pochwalił."
  
  Judasz stłumił uśmiech. Müller zdejmował lśniący płaszcz i kapelusz brytyjskiego oficera liniowego z XIX wieku. Zdjął je i starannie powiesił w szafce w drzwiach swojej kabiny. Judasz powiedział: "Zainspirowały cię, co?"
  
  "Tak. Gdybyśmy mieli Nelsona, von Moltkego czy von Buddenbrooka, świat byłby dziś nasz".
  
  Judasz poklepał go po ramieniu. "Jeszcze jest nadzieja. Utrzymaj tę postawę. Chodź..." Przeszli jeden pokład w dół. Marynarz z pistoletem wstał z krzesła w zejściówce w forpiku. Judasz wskazał na drzwi. Marynarz otworzył je kluczem z kółka wiszącego na breloczku. Judasz i Müller zajrzeli do środka; Judasz pstryknął przełącznikiem przy drzwiach.
  
  Na łóżku polowym leżała postać dziewczyny; jej głowa, owinięta kolorowym szalikiem, była zwrócona w stronę ściany. Judasz zapytał: "Wszystko w porządku, Tala?"
  
  Odpowiedź była krótka: "Tak".
  
  "Czy chciałbyś dołączyć do nas na pokładzie?"
  
  "NIE."
  
  Judasz zachichotał, zgasił światło i gestem dał marynarzowi znak, żeby zamknął drzwi. "Ćwiczy raz dziennie, ale to wszystko. Nigdy nie chciała naszego towarzystwa".
  
  "Müller powiedział cicho. "Może powinniśmy wyciągnąć ją za włosy."
  
  "Do widzenia" - mruknął Judasz. "A oto chłopcy. Wiem, że lepiej, żebyś ich zobaczył". Zatrzymał się przed kabiną bez drzwi, tylko z niebieską stalową kratą. Miała osiem prycz, ustawionych jedna przy grodzi, jak te w starych okrętach podwodnych, i pięciu pasażerów. Czterech z Indonezji i jeden Chińczyk.
  
  Spojrzeli ponuro na Judasza i Müllera. Szczupły młody mężczyzna o czujnym, wyzywającym spojrzeniu, który grał w szachy, wstał i zrobił dwa kroki, by dotrzeć do krat.
  
  Kiedy wreszcie wydostaniemy się z tego piekła?
  
  "System wentylacji działa" - odpowiedział Judasz beznamiętnie, wypowiadając słowa z powolną jasnością kogoś, kto lubi demonstrować logikę mniej mądrym. "Nie jest ci dużo cieplej niż na pokładzie".
  
  "Jest cholernie gorąco."
  
  "Czujesz się tak z nudy. Frustracji. Cierpliwości, Amir. Za kilka dni odwiedzimy twoją rodzinę. Potem wrócimy na wyspę, gdzie będziesz mógł cieszyć się wolnością. To się stanie, jeśli będziesz grzeczny. W przeciwnym razie..." Pokręcił smutno głową, z miną miłego, ale surowego wujka. "Będę musiał cię oddać Henry'emu".
  
  "Proszę, nie rób tego" - powiedział młody mężczyzna o imieniu Amir. Pozostali więźniowie nagle stali się uważni, jak uczniowie czekający na instrukcje od nauczyciela. "Wiesz, że współpracowaliśmy".
  
  Nie oszukali Judasza, ale Müller rozkoszował się tym, co uważał za szacunek wobec władzy. Judasz zapytał łagodnie: "Chcecie współpracować tylko dlatego, że mamy broń. Ale oczywiście nie zrobimy wam krzywdy, chyba że będzie to konieczne. Jesteście cennymi małymi zakładnikami. I być może wkrótce wasze rodziny zapłacą wystarczająco dużo, żebyście wszyscy mogli wrócić do domu".
  
  "Mam taką nadzieję" - Amir przyjął uprzejmie. "Ale pamiętajcie - nie Müller. On włoży swój marynarski mundur i da klapsa któremuś z nas, a potem pójdzie do swojej kabiny i..."
  
  "Świnia!" - ryknął Müller. Zaklął i próbował wyrwać klucze strażnikowi. Jego przekleństwa zagłuszył śmiech więźniów. Amir padł na pryczę i radośnie się turlał. Judasz chwycił Müllera za ramię. "Chodź, drażnią cię".
  
  Dotarli na pokład, a Müller mruknął: "Brązowe małpy. Chętnie bym im obedrzeł wszystkie grzbiety ze skóry".
  
  "Pewnego dnia... pewnego dnia" - uspokajał Judah. "Prawdopodobnie wszystkie je wyrzucisz. Jak już wyciśniemy z gry wszystko, co się da. A ja zorganizuję kilka miłych przyjęć pożegnalnych z Talą". Oblizał wargi. Byli na morzu od pięciu dni, a te tropiki zdawały się podnosić męskie libido. Prawie rozumiał, co czuje Müller.
  
  "Możemy zacząć już teraz" - zasugerował Müller. "Nie będzie nam brakować Tali i jednego chłopca..."
  
  "Nie, nie, stary przyjacielu. Cierpliwości. Plotki jakoś się rozchodzą. Rodziny płacą i robią to, co mówimy, dla Pekinu tylko dlatego, że nam ufają". Zaczął się śmiać, szyderczym śmiechem. Müller zachichotał, roześmiał się, a potem zaczął uderzać się w udo w rytm ironicznego chichotu wydobywającego się z jego wąskich ust.
  
  "Ufają nam. O tak, ufają nam!" Kiedy dotarli do pasa, gdzie ponownie mocowano markizę, musieli otrzeć oczy.
  
  Judasz wyciągnął się na leżaku z westchnieniem. "Jutro zatrzymamy się w Belém. Potem do Loponousiasa. Podróż jest opłacalna".
  
  "Dwieście czterdzieści tysięcy dolarów" - Mueller cmoknął językiem, jakby poczuł rozkoszny smak w ustach. "Szesnastego spotykamy się z korwetą i okrętem podwodnym. Ile powinniśmy im dać tym razem?"
  
  "Bądźmy hojni. Jedna pełna rata. Osiemdziesiąt tysięcy. Jeśli usłyszą plotki, dopłacą tyle samo".
  
  "Dwa dla nas i jeden dla nich" - zaśmiał się Müller. "Doskonałe szanse".
  
  "Żegnaj. Kiedy mecz się skończy, weźmiemy wszystko."
  
  "A co z nowym agentem CIA, Bardem?"
  
  "Wciąż się nami interesuje. Musimy być jego celem. Zostawił Makhmurów dla Nordenbossa i Mate Nasuta. Jestem pewien, że spotkamy się z nim osobiście w wiosce Loponousias".
  
  "Jak miło."
  
  "Tak. A jeśli możemy, musimy sprawić, żeby wyglądało to losowo. To logiczne, wiesz."
  
  "Oczywiście, stary przyjacielu. Przypadkiem."
  
  Spojrzeli na siebie z czułością i uśmiechnęli się jak doświadczeni kanibale delektujący się wspomnieniami w ustach.
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 5
  
  
  
  
  
  Hans Nordenboss był znakomitym kucharzem. Nick jadł za dużo, mając nadzieję, że odzyska apetyt, zanim dołączy do Maty. Kiedy został z Hansem sam na sam na kilka minut w jego biurze, powiedział: "A może pojedziemy do Loponousii pojutrze - to da nam czas na dotarcie, zaplanowanie i zorganizowanie działań, jeśli nie będziemy współpracować?"
  
  "Musimy jechać dziesięć godzin. Pas startowy jest pięćdziesiąt mil od posiadłości. Drogi są dobre. I nie spodziewajcie się żadnej współpracy. Siauw nie jest łatwe."
  
  "A co z twoimi powiązaniami w tym miejscu?"
  
  "Jeden człowiek nie żyje. Drugi zaginął. Może zbyt otwarcie wydali pieniądze, które im zapłaciłem, nie wiem".
  
  "Nie mówmy Gan Bikowi więcej, niż to konieczne".
  
  "Oczywiście, że nie, choć myślę, że chłopak jest na swoim poziomie".
  
  "Czy pułkownik Sudiramat jest na tyle mądry, żeby go napompować?"
  
  "Masz na myśli, że ten dzieciak nas wyda? Nie, obstawiam, że nie."
  
  "Czy otrzymamy pomoc, jeśli jej będziemy potrzebować? Judasz albo szantażyści mogą mieć własną armię".
  
  Nordenboss ponuro pokręcił głową. "Regularną armię można kupić za grosze. Shiauv jest wrogi; nie możemy wykorzystać jego ludzi".
  
  "Policja? Policja?"
  
  "Zapomnij o tym. Łapówkarstwo, oszustwo. I języki, które plotkują o pieniądzach, które ktoś zapłacił."
  
  "Mało prawdopodobne, Hansie."
  
  Krępy agent uśmiechnął się jak błyskotliwy duchowny udzielający błogosławieństwa. Trzymał ozdobną muszlę w swoich miękkich, pozornie silnych palcach. "Ale ta praca jest taka interesująca. Spójrzcie - to skomplikowane - Natura przeprowadza biliony eksperymentów i śmieje się z naszych komputerów. My, mali ludzie. Prymitywni intruzi. Obcy na naszym własnym skrawku ziemi".
  
  Nick odbył już podobne rozmowy z Nordenbossem. Zgadzał się z nim cierpliwie, formułując swoje zdanie. "Praca jest interesująca. A pochówek jest darmowy, jeśli znajdą się jakieś ciała. Ludzie to rak na planecie. Obaj mamy przed sobą odpowiedzialność. A co z bronią?"
  
  "Obowiązek? Cenne słowo dla nas, bo jesteśmy uwarunkowani". Hans westchnął, odkładając skorupę i podnosząc kolejną. "Obowiązek - odpowiedzialność. Znam twoją klasyfikację, Nicholas. Czytałeś kiedyś historię kata Nerona, Horusa? On w końcu..."
  
  "Czy możemy spakować smarownicę do walizki?"
  
  "Nie polecam. Możesz ukryć pod ubraniem kilka pistoletów albo granatów. Połóż na wierzchu kilka dużych rupii, a jeśli nasz bagaż zostanie przeszukany, wskażesz na rupie, gdy walizka zostanie otwarta, a facet prawdopodobnie nie będzie już szukał dalej".
  
  "Dlaczego więc nie rozpylić tego samego?"
  
  "Za duża i za cenna. To kwestia stopnia. Łapówka jest warta więcej niż złapanie człowieka z bronią, ale człowiek z karabinem maszynowym może być wart dużo - albo go zabijesz, okradniesz i sprzedasz broń".
  
  "Urocze" - westchnął Nick. "Będziemy pracować, jak tylko się da.
  
  Nordenboss dał mu holenderskie cygaro. "Pamiętaj o najnowszej taktyce: broń zdobywasz od wroga. On jest najtańszym i najbliższym źródłem zaopatrzenia".
  
  "Przeczytałem książkę."
  
  "Czasami w tych azjatyckich krajach, a zwłaszcza tutaj, czujesz się, jakbyś zgubił się w tłumie ludzi. Nie ma punktów orientacyjnych. Przeciskasz się przez nie w tę czy inną stronę, ale to jak błądzenie w lesie. Nagle widzisz te same twarze i zdajesz sobie sprawę, że błąkasz się bez celu. Żałujesz, że nie masz kompasu. Myślisz, że jesteś po prostu kolejną twarzą w tłumie, ale nagle dostrzegasz wyraz twarzy i twarz pełną straszliwej wrogości. Nienawiść! Błądzisz, a twoje spojrzenie przyciąga kolejne spojrzenie. Mordercza wrogość!" Nordenboss ostrożnie schował walizkę, zamknął walizkę i skierował się do drzwi salonu. "To dla ciebie nowe doznanie. Uświadamiasz sobie, jak bardzo się myliłeś..."
  
  "Zaczynam to zauważać" - powiedział Nick. Poszedł za Hansem do pozostałych i powiedział dobranoc.
  
  Zanim wyszedł z domu, wślizgnął się do swojego pokoju i otworzył paczkę, którą zapakował do bagażu. Zawierała sześć kostek cudownie pachnącego zielonego mydła i trzy puszki kremu do golenia w aerozolu.
  
  Zielone kulki były w rzeczywistości materiałami wybuchowymi. Nick nosił kapiszony jako standardowe części długopisu w swoim piórniku. Eksplozje wywoływano poprzez przekręcanie jego specjalnych drucików kreatywnych.
  
  Ale najbardziej podobały mu się puszki z "kremem do golenia". Były kolejnym wynalazkiem Stewarta, geniusza broni AXE. Strzelały różowym strumieniem na odległość około dziewięciu metrów, po czym rozpuszczały się w sprayu, który w pięć sekund obezwładniał i krztusił przeciwnika, a w dziesięć powalał go na ziemię. Jeśli udało się przyłożyć spray do oczu, natychmiast go oślepiał. Testy wykazały, że wszystkie efekty były tymczasowe. Stewart powiedział: "Policja ma podobne urządzenie o nazwie Club. Ja nazywam je AXE".
  
  Nick spakował im kilka ubrań do skrzyni transportowej. To nie jest wielka przeszkoda w walce z prywatnymi armiami, ale kiedy masz stawić czoła dużemu tłumowi, zabierasz ze sobą każdą broń, jaka wpadnie ci w ręce.
  
  Kiedy powiedział Macie, że wyjeżdża na kilka dni, doskonale wiedziała, dokąd zmierza. "Nie idź" - powiedziała. "Nie wrócisz".
  
  "Oczywiście, że wrócę" - wyszeptał. Przytulili się w salonie, w miękkim półmroku patio.
  
  Rozpięła mu bluzę, a jej język wylądował w pobliżu jego serca. Zaczął łaskotać ją w lewe ucho. Od czasu pierwszego spotkania z "Love Helper" wypili dwie butelki, doskonaląc swoje umiejętności, by osiągać dla siebie nawzajem większą i intensywniejszą przyjemność.
  
  Tam się rozluźniła, jej drżące palce poruszały się w znajomym i coraz piękniejszym rytmie. Powiedział: "Zatrzymasz mnie - ale tylko na półtorej godziny..."
  
  "To wszystko co mam, mój drogi" - wyszeptała mu w pierś.
  
  Postanowił, że to będzie szczyt możliwości - pulsujący rytm, tak doskonale zsynchronizowany, krzywizny i spirale, błyszczące światełka na skroniach, winda spadająca i spadająca.
  
  Wiedział, że to było czułe uczucie równie silne w stosunku do niej, bo gdy tak leżała miękka, pełna i ciężko oddychając, nie ukrywała niczego, a jej ciemne oczy błyszczały szeroko i mgliście, gdy wydychała słowa, których ledwo mógł dosłyszeć: "Och, mój człowieku - wróć - och, mój człowieku..."
  
  Kiedy brali razem prysznic, powiedziała spokojniej: "Myślisz, że nic ci się nie stanie, bo masz pieniądze i władzę".
  
  "Wcale nie. Ale kto chciałby mi zrobić krzywdę?"
  
  Wydała z siebie odgłos obrzydzenia. "Wielki sekret CIA. Wszyscy patrzą, jak się potykasz".
  
  "Nie sądziłem, że to takie oczywiste". Ukrył uśmiech. "Chyba jestem amatorem w zawodzie, w którym powinien być profesjonalista".
  
  "Nie tyle ty, moja droga, ale to, co widziałam i słyszałam..."
  
  Nick przetarł twarz gigantycznym ręcznikiem. Pozwolił wielkiej firmie zaciągać pożyczki, podczas gdy oni zgarniali lwią część pieniędzy. A może to dowód na sprytną skuteczność Davida Hawka, który z jego niekiedy irytującym uporem w kwestii bezpieczeństwa? Nick często myślał, że Hawk podszywa się pod agenta jednej z 27 innych amerykańskich służb specjalnych! Nick otrzymał kiedyś od rządu tureckiego medal z wygrawerowanym nazwiskiem, którego użył w tej sprawie - pan Horace M. Northcote z amerykańskiego FBI.
  
  Mata przytuliła się do niego i pocałowała go w policzek. "Zostań tutaj. Będę taka samotna".
  
  Pachniała pysznie, oczyszczona, pachnąca i przypudrowana. Przytulił ją. "Wyjeżdżam o ósmej rano. Możesz dokończyć te obrazy u Josefa Dalama. Wyślij je do Nowego Jorku. Tymczasem, moja droga..."
  
  Podniósł ją i lekko zaniósł na dziedziniec, gdzie zabawiał ją tak cudownie, że nie miała czasu na zmartwienia.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Nick był zadowolony ze sprawności, z jaką Nordenboss zorganizował ich podróż. Odkrył chaos i nieprawdopodobne opóźnienia, które były nieodłączną częścią indonezyjskich spraw, i spodziewał się ich. Nie. Polecieli na lotnisko na Sumatrze starym De Havillandem, wsiedli do brytyjskiego Forda i pojechali na północ przez podnóża nadmorskich wzgórz.
  
  Abu i Tala mówili różnymi językami. Nick przyjrzał się mijanym przez nich wioskom i zrozumiał, dlaczego gazeta Departamentu Stanu napisała: "Na szczęście ludzie potrafią przeżyć bez pieniędzy". Wszędzie rosły plony, a wokół domów rosły drzewa owocowe.
  
  "Niektóre z tych domków wyglądają przytulnie" - zauważył Nick.
  
  "Nie pomyślałbyś tak, gdybyś mieszkał w takim miejscu" - powiedział mu Nordenboss. "To zupełnie inny styl życia. Łapanie owadów, na które natykasz się za pomocą jaszczurek o długości stopy. Nazywa się je gekonami, bo rechoczą gekon-gekon-gekon. Są ptaszniki większe od twojej pięści. Wyglądają jak kraby. Wielkie czarne chrząszcze potrafią jeść pastę do zębów prosto z tubki i żuć okładki książek na deser".
  
  Nick westchnął z rozczarowaniem. Tarasowe pola ryżowe, niczym gigantyczne schody, i schludne wioski wyglądały tak zachęcająco. Tubylcy wydawali się czyści, z wyjątkiem kilku z czarnymi zębami, którzy pluli czerwonym sokiem z betelu.
  
  Dzień zrobił się upalny. Jadąc pod wysokimi drzewami, mieli wrażenie, jakby przejeżdżali przez chłodne tunele zacienione zielenią; otwarta droga jednak przypominała piekło. Zatrzymali się na punkcie kontrolnym, gdzie kilkunastu żołnierzy wylegiwało się na palach pod strzechami. Abu mówił szybko w dialekcie, którego Nick nie rozumiał. Nordenboss wysiadł z samochodu i wszedł do baraku z niskim porucznikiem, po czym natychmiast wrócił i ruszyli dalej. "Kilka rupii" - powiedział. "To był ostatni posterunek regularnej armii. Potem zobaczymy ludzi Siau".
  
  "Po co punkt kontrolny?"
  
  "Żeby powstrzymać bandytów. Rebeliantów. Podejrzanych podróżnych. To kompletna bzdura. Każdy, kto może zapłacić, może się przedostać".
  
  Zbliżyli się do miasteczka, w którym dominowały większe, solidniejsze budynki. Kolejny punkt kontrolny przy najbliższym wjeździe do miasteczka był oznaczony kolorowym słupem zawieszonym w poprzek drogi. "Najdalej na południe wysunięta wieś to Šiauva" - powiedział Nordenboss. "Jesteśmy jakieś 24 kilometry od jego domu".
  
  Abu wjechał w tłum. Z małego budynku wyłoniło się trzech mężczyzn w matowozielonych mundurach. Ten z naszywkami sierżanta rozpoznał Nordenbossa. "Cześć" - powiedział po holendersku z szerokim uśmiechem. "Zatrzymasz się tutaj".
  
  "Jasne". Hans wysiadł z samochodu. "Chodźcie, Nick, Tala. Rozprostujcie nogi. Hej, Chris. Musimy się spotkać z Siau w ważnej sprawie".
  
  Zęby sierżanta błyszczały bielą, nieskalane betelem. "Zatrzymasz się tutaj. Rozkaz. Musisz wrócić".
  
  Nick poszedł za swoim krępym towarzyszem do budynku. Było chłodno i ciemno. Pręty bariery obracały się powoli, ciągnięte linami biegnącymi przez ściany. Nordenboss podał sierżantowi małą kopertę. Mężczyzna zajrzał do środka, a potem powoli, z żalem, położył ją na stole. "Nie mogę" - powiedział ze smutkiem. "Pan Loponousias był taki zdeterminowany. Zwłaszcza w stosunku do pana i pańskich przyjaciół, panie Nordenboss".
  
  Nick usłyszał, jak Nordenboss mruczy: "Mogę trochę zrobić".
  
  "Nie, to takie smutne."
  
  Hans zwrócił się do Nicka i szybko powiedział po angielsku: "On mówi poważnie".
  
  "Czy możemy wrócić i wylecieć helikopterem?"
  
  "Jeśli myślisz, że możesz pokonać dziesiątki linebackerów, to nie będę obstawiał zysku jardów."
  
  Nick zmarszczył brwi. Zagubiony w tłumie bez kompasu. Tala powiedziała: "Porozmawiam z Siau. Może będę mogła pomóc". Nordenboss skinął głową. "To równie dobra próba, jak każda inna. Dobrze, panie Bard?"
  
  "Próbować."
  
  Sierżant zaprotestował, twierdząc, że nie odważył się zadzwonić do Siau, dopóki Hans nie skinął na niego, by wziął kopertę. Minutę później podał Tali telefon. Nordenboss zinterpretował to jako rozmowę z niewidzialnym władcą Loponousiasem.
  
  "... Mówi "tak", to naprawdę Tala Muchmur. Czy on nie rozpoznaje jej głosu? Mówi "nie", nie może mu tego powiedzieć przez telefon. Musi się z nim zobaczyć. Po prostu - cokolwiek to jest. Chce się z nim zobaczyć - z przyjaciółmi - tylko na kilka minut..."
  
  Tala kontynuowała, uśmiechnęła się, a następnie podała instrument sierżantowi. Otrzymał kilka instrukcji i odpowiedział z wielkim szacunkiem.
  
  Chris, sierżant, wydał rozkaz jednemu ze swoich ludzi, który wsiadł z nimi do samochodu. Hans powiedział: "Dobrze, Tala. Nie wiedziałem, że masz tak przekonujący sekret".
  
  Uśmiechnęła się do niego promiennie. "Jesteśmy starymi przyjaciółmi".
  
  Nie powiedziała nic więcej. Nick doskonale wiedział, na czym polega sekret.
  
  Jechali wzdłuż krawędzi długiej, owalnej doliny, po drugiej stronie której znajdowało się morze. Poniżej pojawiło się skupisko budynków, a na brzegu doki, magazyny i gwar ciężarówek i statków. "Kraina Loponusów" - powiedział Hans. "Ich ziemie sięgają aż do gór. Mają wiele innych nazw. Ich sprzedaż produktów rolnych jest ogromna, a oni sami mają rękę do ropy naftowej i wielu nowych fabryk".
  
  "I chcieliby je zatrzymać. Może to da nam przewagę".
  
  "Nie licz na to. Widzieli najeźdźców i polityków przychodzących i odchodzących".
  
  Syav Loponousias spotkał ich ze swoimi asystentami i służącymi na zadaszonej werandzie wielkości boiska do koszykówki. Był pulchnym mężczyzną z lekkim uśmiechem, który, jak można się domyślić, nic nie znaczył. Jego pulchna, ciemna twarz była dziwnie stanowcza, podbródek wysoki, a policzki jak sześciouncjowe rękawice bokserskie. Potknął się o wypolerowaną podłogę i na krótko objął Talę, po czym przyjrzał jej się z każdej strony. "To ty. Nie mogłem w to uwierzyć. Słyszeliśmy co innego". Spojrzał na Nicka i Hansa i skinął głową, gdy Tala przedstawiła Nicka. "Witaj. Przykro mi, że nie możesz zostać. Napijmy się czegoś dobrego".
  
  Nick siedział w dużym bambusowym fotelu i popijał lemoniadę. Trawniki i wspaniałe zagospodarowanie terenu rozciągały się na 450 metrów. Na parkingu zaparkowane były dwie ciężarówki Chevrolet, lśniący cadillac, kilka nowiutkich volkswagenów, kilka brytyjskich samochodów różnych marek i radziecki jeep. Kilkunastu mężczyzn pełniło wartę lub patrolowało teren. Byli ubrani na tyle podobnie, że mogliby uchodzić za żołnierzy, i wszyscy byli uzbrojeni w karabiny lub kabury przy pasie. Niektórzy mieli jedno i drugie.
  
  "...Przekaż moje najserdeczniejsze życzenia twojemu ojcu" - usłyszał głos Siau. "Planuję zobaczyć się z nim w przyszłym miesiącu. Lecę prosto do Phong".
  
  "Ale chcielibyśmy zobaczyć wasze piękne ziemie" - mruknęła Tala. "Pan Bard jest importerem. Złożył duże zamówienia w Dżakarcie".
  
  "Pan Bard i pan Nordenboss również są agentami Stanów Zjednoczonych" - zaśmiał się Siau. "Ja też coś wiem, Tala".
  
  Spojrzała bezradnie na Hansa i Nicka. Nick przysunął krzesło o kilka centymetrów bliżej. "Panie Loponousias. Wiemy, że ludzie przetrzymujący pańskiego syna wkrótce przypłyną tu swoim statkiem. Pozwólcie, że wam pomożemy. Odzyskajcie go. Natychmiast."
  
  Nic nie dało się odczytać z brązowych czopków o przenikliwym spojrzeniu i uśmiechu, ale długo mu zajęło, zanim odpowiedział. To był dobry znak, pomyślał.
  
  W końcu Syauw lekko pokręcił głową. "Ty też wiele się nauczysz, panie Bard. Nie powiem, czy masz rację, czy nie. Ale nie możemy wykorzystać twojej hojnej pomocy".
  
  "Rzucasz tygrysowi mięso i masz nadzieję, że odda upolowaną zwierzynę i odejdzie. Znasz tygrysy lepiej niż ja. Myślisz, że to naprawdę się stanie?"
  
  "W międzyczasie badamy zwierzę".
  
  "Słuchasz jego kłamstw. Obiecano ci, że po kilku wpłatach i pod pewnymi warunkami, twój syn zostanie zwrócony. Jakie masz gwarancje?"
  
  "Jeśli tygrys nie jest szalony, leży w jego interesie dotrzymanie słowa".
  
  "Uwierz mi, ten tygrys jest szalony. Szalony jak człowiek."
  
  Siau mrugnął. "Znasz amok?"
  
  "Nie tak dobrze jak ty. Może możesz mi o tym opowiedzieć. Jak człowiek popada w obłęd aż do krwiożerczego szaleństwa. On zna tylko morderstwo. Nie da się z nim dyskutować, a tym bardziej mu zaufać".
  
  Siau się martwił. Miał spore doświadczenie z szaleństwem Malajów, z szaleństwem szalejącym w amoku. Dziki szał zabijania, dźgania i cięcia - tak brutalny, że pomógł armii amerykańskiej w podjęciu decyzji o przyjęciu Colta .45, w oparciu o teorię, że większy pocisk ma większą siłę obalającą. Nick wiedział, że ludzie w agonii wciąż potrzebują wielu kul z dużego automatu, żeby ich zatrzymać. Niezależnie od rozmiaru broni, wciąż trzeba było umieścić naboje we właściwym miejscu.
  
  "To co innego" - powiedział w końcu Siau. "To biznesmeni. Nie tracą panowania nad sobą".
  
  "Ci ludzie są gorsi. Teraz stracili nad sobą kontrolę. W obliczu pięciocalowych pocisków i bomb atomowych. Jak można zwariować?"
  
  "Ja... nie do końca rozumiem..."
  
  "Czy mogę mówić otwarcie?" Nick wskazał gestem na pozostałych mężczyzn zgromadzonych wokół patriarchy.
  
  "Dalej...dalej. To wszyscy moi krewni i przyjaciele. Zresztą większość z nich nie rozumie angielskiego".
  
  "Poproszono cię o pomoc Pekinowi. Mówią bardzo mało. Być może politycznie. Możesz nawet zostać poproszony o pomoc w ucieczce indonezyjskich Chińczyków, jeśli ich polityka jest słuszna. Myślisz, że to da ci przewagę i ochronę przed człowiekiem, którego nazwiemy Judaszem. Nie da. On okrada Chiny, tak jak ty. Kiedy nadejdzie rozrachunek, spotkasz się nie tylko z Judaszem, ale i z gniewem Wielkiego Czerwonego Tatusia".
  
  Nickowi zdawało się, że widzi, jak mięśnie gardła Siau poruszają się, gdy przełykał ślinę. Wyobraził sobie myśli mężczyzny. Jeśli wiedział coś na ten temat, to były to przekupstwo i podwójne, potrójne oszustwa. Powiedział: "Mieli zbyt wiele do stracenia...". Ale jego ton osłabł, a słowa ucichły.
  
  Myślisz, że Wielki Tatuś kontroluje tych ludzi. Nie. Judasz ściągnął ich ze swojego pirackiego statku i ma własnych ludzi jako załogę. Jest niezależnym bandytą, rabującym obie strony. W chwili, gdy pojawiają się kłopoty, twój syn i jego pozostali jeńcy przekraczają granicę w łańcuchach.
  
  Siau nie garbił się już na krześle. "Skąd to wszystko wiesz?"
  
  "Sam powiedziałeś, że jesteśmy agentami USA. Może nimi jesteśmy, może nie. Ale jeśli nimi jesteśmy, to mamy pewne powiązania. Potrzebujesz pomocy, a my widzimy cię lepiej niż ktokolwiek inny. Nie odważysz się wezwać własnych sił zbrojnych. Wysłaliby statek - może - a ty pogrążyłbyś się w myślach, na wpół przekupując, na wpół sympatyzując z komunistami. Jesteś zdany na siebie. A raczej byłeś. Teraz - możesz nas wykorzystać".
  
  Użycie tego słowa było trafne. Sprawiło, że człowiek taki jak Siau uwierzył, że wciąż może chodzić po linie. "Znasz tego Judasza, co?" - zapytał Siau.
  
  "Tak. Wszystko, co ci o nim powiedziałem, to prawda". "Z kilkoma strzępkami zgadłem" - pomyślał Nick. "Zdziwiłeś się, widząc Talę. Zapytaj ją, kto ją przyprowadził. Jak się tu znalazła".
  
  Siau zwrócił się do Tali. Powiedziała: "Pan Bard przywiózł mnie do domu. Na okręcie marynarki wojennej USA. Możesz zadzwonić do Adama i zobaczysz".
  
  Nick podziwiał jej błyskotliwość - gdyby nie on, nie odkryłaby okrętu podwodnego. "Ale skąd?" - zapytał Siau.
  
  "Nie możesz oczekiwać, że powiemy ci wszystko, skoro współpracujesz z wrogiem" - odparł spokojnie Nick. "Fakty są takie, że ona tu jest. Odzyskaliśmy ją".
  
  "Ale czy z moim synem Amirem wszystko w porządku?" Xiao zastanawiał się, czy zatopili łódź Judy.
  
  "Nie, o ile nam wiadomo. W każdym razie, dowiesz się na pewno za kilka godzin. A jeśli nie, to czy nie chcesz, żebyśmy tam byli? Czemu nie pójdziemy wszyscy za Judaszem?"
  
  Siau wstał i ruszył wzdłuż szerokiego ganku. Gdy się zbliżył, służący w białych kurtkach zamarli na swoich stanowiskach przy drzwiach. Rzadko widywało się tego rosłego mężczyznę w takim stanie - zaniepokojonego, pogrążonego w myślach, jak każdy inny. Nagle odwrócił się i wydał kilka poleceń starszemu mężczyźnie z czerwoną odznaką na nieskazitelnym płaszczu.
  
  Tala szepnęła: "Rezerwuje pokoje i kolację. Zostajemy".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Kiedy wyszli o dziesiątej, Nick próbował kilku sztuczek, żeby wpuścić Talę do swojego pokoju. Znajdowała się w innym skrzydle dużego budynku. Drogę blokowało kilku mężczyzn w białych kurtkach, którzy zdawali się nigdy nie opuszczać swoich stanowisk pracy na skrzyżowaniu korytarzy. Wszedł do pokoju Nordenbossa. "Jak możemy tu wpuścić Talę?"
  
  Nordenboss zdjął koszulę i spodnie i położył się na wielkim łóżku, masa mięśni i potu. "Co za facet" - powiedział ze zmęczeniem.
  
  "Nie mogę się bez niego obejść przez jedną noc."
  
  "Do cholery, chcę, żeby nas osłaniała, kiedy się wymkniemy."
  
  "Och. Czy uciekamy?"
  
  "Chodźmy na molo. Uważaj na Judasza i Amira."
  
  "Nieważne. Dostałem wiadomość. Powinni być rano na molo. Równie dobrze możemy się przespać".
  
  "Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wcześniej?"
  
  "Właśnie się dowiedziałem. Od syna mojego zaginionego mężczyzny".
  
  Czy twój syn wie, kto to zrobił?
  
  "Nie. Moja teoria jest taka, że to armia. Pieniądze Judasza ją wykończyły".
  
  "Mamy wiele rachunków do wyrównania z tym szaleńcem".
  
  "Jest wielu innych ludzi."
  
  "Zrobimy to też dla nich, jeśli będziemy mogli. Dobrze. Wstańmy o świcie i pójdźmy na spacer. Jeśli zdecydujemy się pójść na plażę, czy ktoś nas powstrzyma?"
  
  "Nie sądzę. Myślę, że Xiao pozwoli nam obejrzeć cały odcinek. Jesteśmy innym spojrzeniem na jego gry - i cholera, on naprawdę stosuje skomplikowane zasady".
  
  Nick odwrócił się w drzwiach. "Hans, czy wpływy pułkownika Sudirmata naprawdę sięgną tak daleko?"
  
  Ciekawe pytanie. Sam się nad tym zastanawiałem. Nie. Nie chodzi o jego własne wpływy. Ci lokalni despoci są zazdrośni i trzymają się na uboczu. Ale z pieniędzmi? Tak. Jako pośrednik z częścią dla siebie? Tak mogło się stać.
  
  "Rozumiem. Dobranoc, Hansie."
  
  "Dobranoc. Świetnie pan przekonał Siau, panie Bard."
  
  Godzinę przed świtem "Kecz Portagee Oporto" podniósł światło oznaczające przylądek na południe od doków Loponousias, zawrócił i powoli wypłynął w morze pod pojedynczym żaglem stabilizującym. Bert Geich wydał jasne rozkazy. Marynarze otworzyli ukryte żurawiki, które obróciły dużą, pozornie szybko poruszającą się łódź do przodu.
  
  W chacie Judasza Müller i Knife pili z przywódcą imbryk i kieliszki sznapsa. Knife był zdenerwowany. Czuł swoje na wpół schowane noże. Pozostali ukrywali przed nim rozbawienie, okazując tolerancję dla upośledzonego dziecka. Niestety, był on, że tak powiem, częścią rodziny. A Knife przydał się do szczególnie nieprzyjemnych zadań.
  
  Judah powiedział: "Procedura jest taka sama. Leżysz dwieście jardów od brzegu, a oni przynoszą pieniądze. Siau i dwóch mężczyzn, nie więcej, w łodzi. Pokazujesz mu chłopca. Pozwalasz im chwilę porozmawiać. Rzucają pieniędzmi. Ty odchodzisz. Teraz mogą być kłopoty. Ten nowy agent, Al Bard, może spróbować czegoś głupiego. Jeśli coś nie zadziała, odejdź".
  
  "Mogą nas złapać" - zauważył Müller, wiecznie praktyczny taktyk. "Mamy karabin maszynowy i bazookę. Mogą wyposażyć jedną ze swoich łodzi w ciężki sprzęt i wylecieć z doku. A tak przy okazji, mogą umieścić działo artyleryjskie w dowolnym budynku i... cholera!"
  
  "Ale nie zrobią tego" - mruknął Judasz. "Czy tak szybko zapomniałeś o swojej historii, drogi przyjacielu? Przez dziesięć lat narzucaliśmy naszą wolę, a ofiary nas za to kochały. Nawet sami wydali nam rebeliantów. Ludzie wytrzymają każdą opresję, jeśli będzie ona logicznie przeprowadzona. Ale załóżmy, że wyjdą i powiedzą ci: "Patrz! Z tego magazynu wycelowaliśmy w ciebie z działa kalibru 88 mm. Poddaj się! Opuść flagę, stary przyjacielu, potulny jak baranek. A w ciągu 24 godzin znów cię uwolnię z ich rąk. Wiesz, że możesz mi zaufać - i domyślasz się, jak bym to zrobił"".
  
  "Tak". Müller skinął głową w stronę radioodbiornika Judasza. Co drugi dzień Judasz nawiązywał krótki, zaszyfrowany kontakt z okrętem szybko rozwijającej się chińskiej marynarki wojennej, czasem z okrętem podwodnym, zazwyczaj z korwetą lub innym okrętem nawodnym. Myśl o ogromnej sile ognia, która go wspierała, była pocieszająca. Ukryte rezerwy; albo, jak mawiał stary Sztab Generalny, więcej niż widać na pierwszy rzut oka.
  
  Müller wiedział, że to również niesie ze sobą niebezpieczeństwo. On i Judasz pobierali od Chin smoczą część okupu i prędzej czy później zostaną odkryci, a pazury uderzą. Miał nadzieję, że kiedy to nastąpi, będą już dawno poza ich zasięgiem, a oni sami będą mieli wystarczające fundusze dla siebie i dla kasy "ODESSY", międzynarodowej fundacji, na której polegali byli naziści. Müller był dumny ze swojej lojalności.
  
  Judasz z uśmiechem nalał im drugiego sznapsa. Domyślił się, co myśli Müller. Jego własna lojalność nie była już tak żarliwa. Müller nie wiedział, że Chińczycy ostrzegali go, że w razie kłopotów może liczyć na pomoc tylko według ich uznania. Często też nadawano codzienne wiadomości. Nie otrzymał odpowiedzi, ale powiedział Müllerowi, że tak. I odkrył jedną rzecz. Nawiązując kontakt radiowy, mógł ustalić, czy to okręt podwodny, czy nawodny z wysokimi antenami i silnym, szerokim sygnałem. To był strzęp informacji, który mógł się okazać cenny.
  
  Złoty łuk słońca wyłonił się zza horyzontu, gdy Judah żegnał się z Müllerem, Naifem i Amirem.
  
  Następca Loponusisa został skuty kajdankami, a dowództwo objął silny Japończyk.
  
  Judasz wrócił do swojej kabiny i nalał sobie trzeciego sznapsa, zanim w końcu odstawił butelkę. Zasada numer dwa była zasadą, ale był w świetnym humorze. Mein Gott, jakie pieniądze płynęły strumieniami! Dopił drinka, wyszedł na pokład, przeciągnął się i wziął głęboki oddech. Był kaleką, prawda?
  
  "Szlachetne blizny!" - wykrzyknął po angielsku.
  
  Zszedł na dół i otworzył kabinę, gdzie trzy młode Chinki, nie starsze niż piętnaście lat, powitały go z ostrymi uśmiechami, by ukryć strach i nienawiść. Spojrzał na nie beznamiętnie. Kupił je od chłopskich rodzin na Penghu dla rozrywki dla siebie i swojej załogi, ale teraz znał każdą z nich tak dobrze, że stały się nudne. Były pod wpływem wielkich obietnic, których nigdy nie miały dotrzymać. Zamknął drzwi i przekręcił klucz.
  
  Zatrzymał się zamyślony przed chatą, w której więziono Talę. Czemu, do cholery, nie? Zasłużył na to i zamierzał ją odzyskać prędzej czy później. Sięgnął po klucz, wziął go od strażnika, wszedł i zamknął drzwi.
  
  Smukła sylwetka na wąskiej pryczy podniecała go jeszcze bardziej. Dziewica? Te rodziny musiały być surowe, mimo że po tych niemoralnych tropikalnych wyspach kręciły się niegrzeczne dziewczyny, a pewności nigdy nie było.
  
  "Witaj, Tala". Położył dłoń na jej chudej nodze i powoli przesunął ją w górę.
  
  "Halo". Odpowiedź była niezrozumiała. Odwróciła się twarzą do grodzi.
  
  Jego dłoń chwyciła jej udo, pieszcząc i badając jego szczeliny. Jakież ona miała jędrne, solidne ciało! Małe kępki mięśni, niczym olinowanie. Ani grama tłuszczu na niej. Wsunął dłoń pod jej niebieską piżamę, a jego własne ciało zadrżało rozkosznie, gdy palce musnęły ciepłą, gładką skórę.
  
  Przewróciła się na brzuch, żeby uniknąć jego próby dosięgnięcia jej piersi. Jego oddech przyspieszył, a ślina napłynęła mu na język. Jak je sobie wyobrażał - okrągłe i twarde, jak małe gumowe kulki? Albo, powiedzmy, jak kulki, jak dojrzałe owoce na winorośli?
  
  "Bądź dla mnie miła, Tala" - powiedział, gdy kolejny raz uniknęła jego badawczej dłoni. "Możesz mieć, co zechcesz. I wkrótce wrócisz do domu. Wcześniej, jeśli będziesz grzeczna".
  
  Była żylasta jak węgorz. Wyciągnął rękę, a ona się wiła. Próba jej utrzymania była jak chwytanie chudego, przestraszonego szczeniaka. Rzucił się na krawędź pryczy, a ona użyła dźwigni na grodzi, żeby go odepchnąć. Upadł na podłogę. Wstał, zaklął i zerwał z niej górę od piżamy. Dostrzegł tylko ich szamotaninę w słabym świetle - jej piersi prawie zniknęły! Cóż, lubił takie.
  
  Popchnął ją na ścianę, a ona ponownie uderzyła w gródź, odpychając się rękami i nogami, a on zsunął się z krawędzi.
  
  "Dość" - warknął, wstając. Chwycił garść spodni od piżamy i podarł je. Wata rozerwała się, zamieniając się w strzępy w jego dłoniach. Złapał obiema rękami miotające się nogi i ściągnął połowę z pryczy, walcząc z drugą nogą, która uderzyła go w głowę.
  
  "Chłopcze!" krzyknął. Zaskoczenie na chwilę osłabiło jego uścisk, a ciężka stopa trafiła go w pierś i posłał w powietrze przez wąską kabinę. Odzyskał równowagę i czekał. Chłopiec na pryczy sprężył się jak wijący się wąż - obserwując - czekając.
  
  "Więc" - warknął Judasz - "jesteś Akimem Machmurem".
  
  "Pewnego dnia cię zabiję" - warknął młody mężczyzna.
  
  "Jak zamieniłaś się miejscami z siostrą?"
  
  "Potnę cię na wiele kawałków."
  
  "To była zemsta! Ten głupiec Müller. Ale jak... jak?"
  
  Judasz przyjrzał się chłopcu uważnie. Nawet z twarzą wykrzywioną morderczą furią, było jasne, że Akim był wierną kopią Tali. W odpowiednich okolicznościach oszukanie kogoś nie byłoby trudne...
  
  "Powiedz mi!" - ryknął Judasz. "To było wtedy, kiedy płynąłeś łodzią na wyspę Fong po pieniądze, prawda? Czy Müller zacumował?"
  
  Gigantyczna łapówka? Zabiłby Müllera osobiście. Nie. Müller był zdradziecki, ale nie głupi. Słyszał plotki, że Tala jest w domu, ale założył, że to podstęp Machmura, mający na celu ukrycie faktu, że jest więźniem.
  
  Judasz zaklął i udawał, że jego sprawna ręka, która stała się tak silna, że miała siłę dwóch normalnych kończyn, schylił się i prawdziwy cios trafił go, posyłając w kąt pryczy. Judasz złapał go i uderzył ponownie jedną ręką. Poczuł się silniejszy, trzymając drugą rękę hakiem, elastycznym pazurem i małą, wbudowaną lufą pistoletu. Mógł pokonać każdego jedną ręką! Ta satysfakcjonująca myśl nieco ostudziła jego gniew. Akim leżał zwinięty w kłębek. Judasz wyszedł i zatrzasnął drzwi.
  
  
  Rozdział 6
  
  
  
  
  
  Morze było gładkie i jasne, gdy Müller relaksował się w łodzi, obserwując, jak doki Loponousias stają się coraz większe. Na długich pirsach cumowało kilka statków, w tym elegancki jacht Adama Makhmoura i duża łódź robocza z silnikiem Diesla. Müller zachichotał. Można by ukryć dużą broń w dowolnym budynku i zdetonować ją z wody lub zmusić do lądowania. Ale oni by się nie odważyli. Rozkoszował się poczuciem władzy.
  
  Zobaczył grupę ludzi na skraju największego molo. Ktoś schodził po trapie w kierunku pływającego doku, gdzie zacumowany był mały jacht wycieczkowy. Prawdopodobnie się tam pojawią. Będzie wykonywał rozkazy. Kiedyś ich nie posłuchał, ale wszystko poszło dobrze. Na wyspie Fong kazali mu wejść przez megafon. Uważając na artylerię, posłuchał, gotowy zagrozić im przemocą, ale wyjaśnili, że ich motorówka nie chce zapalić.
  
  W rzeczywistości rozkoszował się poczuciem władzy, gdy Adam Makhmour wręczył mu pieniądze. Kiedy jeden z synów Makhmoura ze łzami w oczach przytulił jego siostrę, pozwolił im hojnie porozmawiać przez kilka minut, zapewniając Adama, że córka wróci, gdy tylko trzecia rata zostanie zapłacona, a pewne kwestie polityczne zostaną rozwiązane.
  
  "Daję ci słowo oficera i dżentelmena" - obiecał Makhmurowi. Śniady głupiec. Makhmur dał mu trzy butelki wybornej brandy, a oni przypieczętowali przysięgę szybkim łykiem.
  
  Ale on już tego nie zrobi. Japoński A.B. wyciągnął butelkę i plik jenów za swoje "przyjacielskie" milczenie. Ale Nifa nie było z nim. Nigdy nie można było mu zaufać w kwestii judaszowego kultu. Müller z niesmakiem spojrzał na Naifa, który czyścił paznokcie lśniącym ostrzem, od czasu do czasu zerkając na Amira, żeby sprawdzić, czy chłopak go obserwuje. Młody mężczyzna go zignorował. "Nawet w kajdankach" - pomyślał Müller - "ten facet z pewnością pływał jak ryba".
  
  "Nóż" - rozkazał, podając klucz - "załóż te kajdanki".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Nick i Nordenboss obserwowali przez iluminator łodzi, jak łódź przepływa wzdłuż brzegu, po czym zwalnia i zaczyna powoli krążyć.
  
  "Chłopak tam jest" - powiedział Hans. "A to Müller i Knife. Nigdy wcześniej nie widziałem japońskiego żeglarza, ale prawdopodobnie to on przypłynął z nimi do Makhmur".
  
  Nick miał na sobie tylko kąpielówki. Jego ubrania, przerobiony Luger, którego nazywał Wilhelminą, i ostrze Hugo, które zazwyczaj nosił przytroczone do przedramienia, były ukryte w pobliskiej szafce w fotelu. Oprócz nich, w spodenkach, miał swoją drugą standardową broń - śmiercionośny pocisk gazowy o nazwie Pierre.
  
  "Teraz jesteście prawdziwą lekką kawalerią" - powiedział Hans. "Jesteście pewni, że chcecie iść nieuzbrojeni?"
  
  "Siau i tak będzie wściekły. Jeśli wyrządzimy mu jakiekolwiek szkody, nigdy nie zaakceptuje układu, który chcemy zawrzeć".
  
  "Będę cię krył. Z tej odległości potrafię strzelić gola."
  
  "Nie ma potrzeby. Chyba że umrę."
  
  Hans się skrzywił. Nie miałeś wielu przyjaciół w tym biznesie - sama myśl o ich stracie była bolesna.
  
  Hans wyjrzał przez przedni iluminator. "Krążownik odpływa. Daj mu dwie minuty, a będą mieli mnóstwo zajęć".
  
  "Dobrze. Pamiętajcie o argumentach przemawiających za Siuksami, jeśli to zrobimy."
  
  Nick wspiął się po drabinie, przykucnął nisko, przeszedł przez mały pokład i bezszelestnie wślizgnął się do wody między szalupą a dokiem. Płynął wzdłuż dziobu. Łodzie motorowe i krążownik kabinowy zbliżały się do siebie. Łodzie motorowe zwolniły, krążownik zwolnił. Usłyszał, jak zwalniają sprzęgła. Kilkakrotnie napełnił i spuścił powietrze z płuc.
  
  Byli jakieś dwieście jardów od nich. Wykopany kanał wyglądał na głęboki na jakieś dziesięć stóp, ale woda była czysta i przejrzysta. Widać było ryby. Miał nadzieję, że nie zauważą, jak się zbliża, bo nie dało się go pomylić z rekinem.
  
  Mężczyźni w obu łodziach spojrzeli na siebie i rozmawiali. Na pokładzie krążownika siedział Siau, niski marynarz, za sterem na małym mostku, oraz jego poważny pomocnik, Abdul.
  
  Nick spuścił głowę, płynął tuż nad dnem i mierzył swoje potężne ruchy, obserwując małe skupiska muszelek i wodorostów, które utrzymywały prosty kurs, zwrócone ku sobie. W ramach swojej pracy Nick utrzymywał doskonałą kondycję fizyczną, przestrzegając reżimu godnego sportowca olimpijskiego. Nawet przy częstych nieregularnych porach, alkoholu i niespodziewanych posiłkach, jeśli się postarasz, możesz trzymać się rozsądnego planu. Unikałeś trzeciego drinka, wybierałeś głównie białko podczas posiłków i spałeś dłużej, kiedy tylko mogłeś. Nick nie kłamał - to było jego ubezpieczenie na życie.
  
  Oczywiście, większość swojego treningu poświęcił ćwiczeniom sztuk walki i jodze.
  
  a także wiele sportów, w tym pływanie, golf i akrobatykę.
  
  Teraz płynął spokojnie, aż zdał sobie sprawę, że jest blisko łodzi. Przewrócił się na bok, zobaczył dwa owalne kształty łodzi na tle jasnego nieba i pozwolił sobie zbliżyć się do dziobu, będąc całkowicie pewnym, że pasażerowie wyglądają zza rufy. Ukryty przez falę na okrągłej burcie łodzi, był niewidzialny dla wszystkich, z wyjątkiem tych, którzy mogli znajdować się daleko od pomostu. Usłyszał głosy nad sobą.
  
  "Jesteś pewien, że wszystko w porządku?" To był Siau.
  
  "Tak." Może Amir?
  
  To by było na miejscu Müllera. "Nie wolno nam wrzucać tego pięknego pakunku do wody. Idź powoli wzdłuż brzegu - użyj trochę siły - nie, nie ciągnij za linę - nie chcę niczego przyspieszać".
  
  Silnik krążownika zawarczał. Śruba łodzi się nie obracała, silnik pracował na biegu jałowym. Nick zanurkował na powierzchnię, spojrzał w górę, wycelował i potężnym zamachem potężnych ramion zbliżył się do najniższego punktu burty łodzi, zahaczając jedną silną ręką o drewnianą listwę.
  
  To było więcej niż wystarczające. Chwycił drugą ręką i w mgnieniu oka przerzucił nogę, niczym akrobata nurkujący. Wylądował na pokładzie, otrzepując włosy i wodę z oczu. Czujny i czujny Neptun wynurzył się z głębin, by stawić czoła wrogom.
  
  Müller, Knife i japoński marynarz stali na rufie. Knife ruszył pierwszy, a Nick pomyślał, że jest bardzo powolny - a może porównywał swój doskonały wzrok i refleks do niedostatków zaskoczenia i porannego sznapsa. Nick skoczył, zanim nóż zdążył wyskoczyć z pochwy. Jego dłoń poszybowała pod brodę Knife'a, a gdy jego stopy dotknęły burty łodzi, Knife zanurkował z powrotem do wody, jakby został pociągnięty liną.
  
  Müller był szybki w posługiwaniu się bronią, choć w porównaniu z innymi był już starszym człowiekiem. Zawsze skrycie lubił westerny i nosił przy sobie pistolet kalibru 7,65 mm. Mauser w kaburze przy pasku był częściowo odcięty. Ale miał zapięty pas, a karabin maszynowy był naładowany. Müller spróbował najszybciej , ale Nick wyrwał mu pistolet z ręki, gdy ten wciąż był wycelowany w pokład. Zepchnął Müllera na stos.
  
  Najciekawszym z tej trójki był japoński marynarz. Zadał Nickowi cios lewą ręką w gardło, który, gdyby trafił w jabłko Adama, pozbawiłby go przytomności na dziesięć minut. Trzymając pistolet Müllera w prawej ręce, pochylił się do przodu lewym przedramieniem, przykładając pięść do czoła. Cios marynarza był wymierzony w powietrze, a Nick dźgnął go łokciem w gardło.
  
  Przez łzy, które zasłaniały mu wzrok, na twarzy marynarza malowało się zaskoczenie, stopniowo ustępujące miejsca strachowi. Nie był ekspertem od czarnych pasów, ale wiedział, na czym polega profesjonalizm. Ale - może to był tylko wypadek! Co za nagroda, gdyby upuścił tego wielkiego białego mężczyznę. Upadł na reling, zaplątał się w niego dłońmi, a jego nogi śmignęły przed Nickiem - jedna w krocze, druga w brzuch, niczym podwójne kopnięcie.
  
  Nick odsunął się. Mógł zablokować skręt, ale nie chciał siniaków, jakie mogłyby mu spowodować te silne, muskularne nogi. Złapał łopatą za dolną kostkę, zabezpieczył ją, uniósł, przekręcił i rzucił marynarza niezgrabnie o reling. Nick cofnął się o krok, wciąż trzymając Mausera w jednej ręce, z palcem przewleczonym przez kabłąk spustu.
  
  Marynarz wyprostował się i upadł do tyłu, wisząc na jednym ramieniu. Müller z trudem podniósł się na nogi. Nick kopnął go w lewą kostkę i ponownie upadł. Powiedział do marynarza: "Przestań, bo cię wykończę".
  
  Mężczyzna skinął głową. Nick pochylił się, wyjął nóż z paska i wyrzucił go za burtę.
  
  "Kto ma klucz do kajdanek chłopca?"
  
  Marynarz sapnął, spojrzał na Müllera i nic nie powiedział. Müller usiadł ponownie, oszołomiony. "Daj mi klucz do kajdanek" - powiedział Nick.
  
  Müller zawahał się, po czym wyciągnął go z kieszeni. "To ci nie pomoże, głupcze. My..."
  
  "Usiądź i zamknij się, albo cię jeszcze raz uderzę."
  
  Nick uwolnił Amira z ogrodzenia i dał mu klucz, żeby mógł uwolnić drugi nadgarstek. "Dziękuję..."
  
  "Posłuchaj ojca" - powiedział Nick, zatrzymując go.
  
  Siau krzyczał rozkazy, groźby i prawdopodobnie przekleństwa w trzech lub czterech językach. Krążownik odpłynął jakieś pięć metrów od kutra. Nick sięgnął za burtę, wciągnął Knife'a na pokład i odebrał mu broń, jakby skubał kurczaka. Knife chwycił jego Mausera, a Nick uderzył go drugą ręką w głowę. Był to umiarkowany cios, ale powalił Knife'a na ziemię, upuszczając go pod nogi japońskiemu marynarzowi.
  
  "Hej" - zawołał Nick Siau. "Hej..." - mruknął Siau, urywając głos. "Nie chcesz odzyskać syna? Oto on".
  
  "Zginiesz za to!" krzyknął Siau po angielsku. "Nikt o to nie prosił.
  
  To twoja cholerna ingerencja! Krzyczał rozkazy po indonezyjsku do dwóch mężczyzn, którzy stali z nim na ławie oskarżonych.
  
  Nick powiedział do Amira: "Chcesz wrócić do Judasza?"
  
  "Najpierw umrę. Odejdź ode mnie. Mówi Abdulowi Nono, żeby cię zastrzelił. Mają karabiny i są dobrymi strzelcami".
  
  Chudy młody mężczyzna celowo przeszedł między Nickiem a nadbrzeżnymi budynkami. Zawołał ojca: "Nie wracam. Nie strzelaj".
  
  Siau wyglądał, jakby miał zaraz eksplodować, niczym balon wodorowy trzymany blisko płomienia. Ale milczał.
  
  "Kim jesteś?" zapytał Amir.
  
  "Mówią, że jestem amerykańskim agentem. W każdym razie, chcę ci pomóc. Możemy przejąć statek i uwolnić resztę. Twój ojciec i inne rodziny się na to nie zgadzają. Co ty na to?"
  
  "Powiedziałbym, walczcie". Twarz Amira poczerwieniała, a potem zbladła, gdy dodał: "Ale trudno będzie ich przekonać".
  
  Nóż i marynarz czołgali się prosto przed siebie. "Skujcie sobie kajdanki" - powiedział Nick. Niech chłopak poczuje zwycięstwo. Amir skuł mężczyzn, jakby sprawiało mu to przyjemność.
  
  "Puśćcie ich!" krzyknął Siau.
  
  "Musimy walczyć" - odpowiedział Amir. "Nie wrócę. Nie rozumiesz tych ludzi. I tak nas zabiją. Nie da się ich przekupić". Przeszedł na indonezyjski i zaczął się kłócić z ojcem. Nick uznał, że to ma być kłótnia - z tymi wszystkimi gestami i wybuchami.
  
  Po chwili Amir zwrócił się do Nicka. "Myślę, że jest trochę przekonany. Porozmawia ze swoim guru".
  
  "On co?"
  
  "Jego doradca. Jego... Nie znam tego słowa po angielsku. Można by powiedzieć "doradca religijny", ale to bardziej brzmi jak..."
  
  "Jego psychiatra?" Nick wypowiedział to słowo częściowo żartem, z obrzydzeniem.
  
  "Tak, w pewnym sensie! Człowiek, który sam decyduje o swoim życiu".
  
  "Och, bracie". Nick sprawdził Mausera i wsunął go za pasek. "Dobra, zawieź tych gości, a ja zabiorę tę beczkę na brzeg".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Hans rozmawiał z Nickiem, biorąc prysznic i się ubierając. Nie było potrzeby się spieszyć - Siauw umówił się na spotkanie za trzy godziny. Müller, Knife i marynarz zostali zabrani przez ludzi Shiau, a Nick uznał, że rozsądnie będzie nie protestować.
  
  "Wpadliśmy w pułapkę" - powiedział Hans. "Myślałem, że Amir zdoła przekonać ojca. Powrót ukochanego potomstwa. Naprawdę kocha chłopca, ale wciąż myśli, że może robić interesy z Judą. Chyba zadzwonił do kilku innych rodzin i się zgadzają".
  
  Nick był przywiązany do Hugo. Czy Knife chciałby dodać ten szpilkę do swojej kolekcji? Była wykonana z najlepszej stali. "Wygląda na to, że sprawy idą raz lepiej, raz gorzej, Hans. Nawet wielcy gracze tak długo zginają karki, że wolą sobie folgować, niż stawić czoła konfrontacji. Będą musieli szybko się zmienić, bo inaczej ludzie XX wieku, tacy jak Judasz, ich zmiażdżą i wyplują. Jaki jest ten guru?"
  
  "Nazywa się Buduk. Niektórzy z tych guru to wspaniali ludzie. Naukowcy. Teolodzy. Prawdziwi psychologowie i tak dalej. A potem są Budukowie."
  
  "Czy on jest złodziejem?"
  
  "On jest politykiem".
  
  "Odpowiedziałeś na moje pytanie."
  
  "Dotarł aż tutaj. Filozof bogacza z niezwykłą intuicją, którą czerpie ze świata duchowego. Znasz jazz. Nigdy mu nie ufałem, ale wiem, że jest oszustem, bo mały Abu miał przede mną tajemnicę. Nasz święty mąż jest skrytym swingerem, kiedy wymyka się do Dżakarty".
  
  "Czy mogę go zobaczyć?"
  
  "Myślę, że tak. Zapytam."
  
  "Cienki."
  
  Hans wrócił dziesięć minut później. "Oczywiście. Zabiorę cię do niego. Siau wciąż jest wściekły. Prawie na mnie splunął".
  
  Podążali niekończącą się, krętą ścieżką pod gęstymi drzewami do małego, schludnego domu Buduka. Większość domów tubylców była stłoczona, ale mędrzec wyraźnie potrzebował prywatności. Spotkał ich siedzących po turecku na poduszkach w czystym, pustym pokoju. Hans przedstawił Nicka, a Buduk beznamiętnie skinął głową. "Dużo słyszałem o panu Bardzie i tym problemie".
  
  "Siau mówi, że potrzebuje twojej rady" - powiedział bez ogródek Nick. "Myślę, że jest niechętny. Myśli, że może negocjować".
  
  "Przemoc nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem".
  
  "Pokój byłby najlepszy" - zgodził się spokojnie Nick. "Ale czy nazwałbyś człowieka głupcem, gdyby nadal siedział przed tygrysem?"
  
  "Siedzieć spokojnie? Masz na myśli cierpliwość. A potem bogowie będą mogli rozkazać tygrysowi odejść."
  
  "A co, jeśli usłyszymy głośne, głodne burczenie z brzucha tygrysa?"
  
  Buduk zmarszczył brwi. Nick domyślił się, że jego klienci rzadko się z nim kłócili. Staruszek był powolny. Buduk powiedział: "Pomedytuję i przedstawię swoje sugestie".
  
  Jeśli zasugerujesz, że powinniśmy wykazać się odwagą i walczyć, bo zwyciężymy, będę bardzo wdzięczny.
  
  "Mam nadzieję, że moja rada spodoba się tobie, a także Siau oraz mocom ziemi i nieba."
  
  "Pokonaj doradcę" - powiedział cicho Nick - "a trzy tysiące dolarów będą na ciebie czekać. W Dżakarcie albo gdziekolwiek, gdziekolwiek. W złocie albo w jakiejkolwiek innej formie". Usłyszał westchnienie Hansa. Nie kwota miała znaczenie - jak na taką operację, to była groszowa kwota. Hans uznał, że jest zbyt bezpośredni.
  
  Buduk nawet nie mrugnął okiem. "Twoja hojność jest niesamowita. Za takie pieniądze mógłbym zdziałać wiele dobrego".
  
  "Czy to jest uzgodnione?"
  
  Tylko bogowie powiedzą. Odpowiem na spotkaniu już wkrótce.
  
  W drodze powrotnej Hans powiedział: "Świetna próba. Zaskoczyłeś mnie. Ale myślę, że lepiej zrobić to otwarcie".
  
  "On nie poszedł."
  
  "Myślę, że masz rację. On chce nas powiesić."
  
  "Albo pracuje bezpośrednio dla Judasza, albo ma tu taki interes, że nie chce wywoływać zamieszania. Jest jak rodzina - jego kręgosłup to kawałek mokrego makaronu".
  
  "Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego nie jesteśmy ostrożni?"
  
  "Mogę zgadnąć."
  
  "Zgadza się. Słyszałem, jak Xiaou wydawał rozkazy."
  
  "Czy możesz zaprosić Talę, żeby do nas dołączyła?"
  
  "Myślę, że tak. Do zobaczenia za kilka minut w pokoju."
  
  Zajęło to więcej niż kilka minut, ale Nordenboss wrócił z Talą. Podeszła prosto do Nicka, wzięła go za rękę i spojrzała mu w oczy. "Widziałam. Schowałam się w stodole. Sposób, w jaki uratowałeś Amira, był cudowny".
  
  "Rozmawiałeś z nim?"
  
  "Nie. Jego ojciec zatrzymał go przy sobie. Pokłócili się."
  
  "Amir chce stawiać opór?"
  
  "No cóż, tak. Ale jeśli słyszałeś Xiao..."
  
  "Duża presja?"
  
  "Posłuszeństwo jest naszym nawykiem".
  
  Nick pociągnął ją w stronę sofy. "Opowiedz mi o Buduku. Jestem pewien, że jest przeciwko nam. Doradzi Siau, żeby odesłał Amira z Müllerem i resztą".
  
  Tala spuściła ciemne oczy. "Mam nadzieję, że nie będzie gorzej".
  
  "Jak to się mogło stać?"
  
  "Zawstydziłeś Siau. Buduk może pozwolić mu cię ukarać. To spotkanie - to będzie wielka sprawa. Wiedziałeś o tym? Skoro wszyscy wiedzą, co zrobiłeś, i że było to sprzeczne z wolą Siau i Buduka, pojawia się... cóż, pytanie, kim jesteś."
  
  "O mój Boże! A teraz ta twarz."
  
  "Bardziej jak bogowie Buduk. Ich twarze i jego."
  
  Hans zaśmiał się cicho. "Cieszę się, że nie jesteśmy na wyspie na północy. Zjedzą cię tam, Al. Smażone z cebulą i sosami".
  
  "Bardzo śmieszne."
  
  Hans westchnął. "Jak się tak zastanowić, to wcale nie jest takie śmieszne".
  
  Nick zapytał Talę: "Siau był gotów wstrzymać się z ostateczną oceną oporu przez kilka dni, dopóki nie schwytałem Müllera i pozostałych. Wtedy bardzo się zdenerwował, mimo że jego syn wrócił. Dlaczego? Zwraca się do Buduka. Dlaczego? Zmiękł, z tego co rozumiem. Dlaczego? Buduk odmówił łapówki, mimo że słyszałem, że ją bierze. Dlaczego?"
  
  "Ludzie" - powiedziała Tala ze smutkiem.
  
  Jednowyrazowa odpowiedź zbiła Nicka z tropu. Ludzie? "Oczywiście - ludzie. Ale jakie są argumenty? Ta umowa zmienia się w zwykłą sieć powodów..."
  
  "Pozwól, że spróbuję wyjaśnić, panie Bard" - wtrącił delikatnie Hans. "Nawet przy pożytecznym idiotyzmie mas, władcy muszą być ostrożni. Uczą się posługiwać władzą, ale ulegają emocjom, a przede wszystkim temu, co moglibyśmy żartobliwie nazwać opinią publiczną. Zgadzasz się ze mną?"
  
  "Twoja ironia jest widoczna" - odpowiedział Nick. "No dalej".
  
  "Jeśli sześciu zdeterminowanych mężczyzn powstanie przeciwko Napoleonowi, Hitlerowi, Stalinowi lub Franco - bum!"
  
  "Puf?"
  
  "Jeśli naprawdę są zdeterminowani, by wpakować kulę lub nóż w despotę, nie zważając na własną śmierć".
  
  "Dobrze. Kupię to."
  
  "Ale te przebiegłe typy nie tylko uniemożliwiają pół tuzinowi podejmowanie decyzji - kontrolują setki tysięcy - miliony! Nie da się tego zrobić z bronią u boku. Ale to już się stało! Tak cicho, że biedni głupcy płoną dla przykładu, zamiast być obok dyktatora na przyjęciu i dźgać go w brzuch".
  
  "Oczywiście. Chociaż zajmie ci to kilka miesięcy, a może nawet lat, zanim osiągniesz szczyt kariery".
  
  "A co, jeśli naprawdę jesteś zdeterminowany? Ale przywódcy muszą ich tak dezorientować, że nigdy nie opracują takiego celu. Jak to osiągnąć? Kontrolując masy. Nigdy nie pozwalając im myśleć. Więc, odpowiadając na twoje pytania, Tala, zostańmy, żeby załagodzić sytuację. Zobaczmy, czy da się nas wykorzystać przeciwko Judaszowi - i ruszyć ze zwycięzcą. Stawiłeś się do bitwy na oczach kilkudziesięciu jego ludzi, a plotki o tym są już w połowie drogi do jego małego ego. Do tej pory przywróciłeś jego syna. Ludzie zastanawiają się, dlaczego tego nie zrobił? Mogą zrozumieć, jak on i bogate rodziny udawali. Bogaci nazywają to mądrą taktyką. Biedni mogą nazwać to tchórzostwem.
  
  Mają proste zasady. Czy Amir ustąpi? Wyobrażam sobie, jak ojciec mówi mu o obowiązku wobec dynastii. Buduk? Wziąłby wszystko, co nie byłoby rozpalone do czerwoności, chyba że miałby na sobie rękawice kuchenne. Poprosiłby cię o ponad trzy tysiące i wyobrażam sobie, że by dostał, ale wie - instynktownie lub praktycznie, jak Siau - że mają ludzi, na których muszą zrobić wrażenie.
  
  Nick potarł głowę. "Może zrozumiesz, Tala. Ma rację?"
  
  Jej miękkie usta przycisnęły się do jego policzka, jakby współczuła jego głupocie. "Tak. Kiedy zobaczysz tysiące ludzi zgromadzonych w świątyni, zrozumiesz".
  
  "Jaka świątynia?"
  
  "Gdzie odbędzie się spotkanie z Budukiem i innymi, na którym przedstawi swoje propozycje".
  
  Hans dodał radośnie: "To bardzo stara budowla. Wspaniała. Sto lat temu urządzano tam grille z żywymi ludźmi. I walki wręcz. Ludzie nie są aż tak głupi w niektórych sprawach. Zbierali armie i wystawiali dwóch mistrzów do walki. Jak na Morzu Śródziemnym. Dawid i Goliat. To była najpopularniejsza rozrywka. Jak rzymskie igrzyska. Prawdziwa walka z prawdziwą krwią..."
  
  "Problemy z problemami i tym podobne?"
  
  "Tak. Wielcy mieli wszystko poukładane, rzucając wyzwanie tylko swoim zawodowym zabójcom. Po pewnym czasie obywatele nauczyli się trzymać język za zębami. Wielki mistrz Saadi zabił dziewięćdziesiąt dwie osoby w pojedynku w zeszłym stuleciu".
  
  Tala promieniała. "Był niezwyciężony".
  
  "Jak umarł?"
  
  "Słoń na niego nadepnął. Miał zaledwie czterdzieści lat."
  
  "Powiedziałbym, że słoń jest niezwyciężony" - powiedział ponuro Nick. "Dlaczego nas nie rozbroili, Hans?"
  
  "Zobaczysz to w świątyni".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Amir i trzej uzbrojeni mężczyźni przybyli do pokoju Nicka, "aby pokazać im drogę".
  
  Następca Loponusisa przeprosił. "Dziękuję za to, co dla mnie zrobiłeś. Mam nadzieję, że wszystko się ułoży".
  
  Nick powiedział wprost: "Wygląda na to, że przegrałeś część walki".
  
  Amir zarumienił się i zwrócił się do Tali. "Nie powinnaś być sama z tymi obcymi".
  
  "Będę sam na sam z kimkolwiek zechcę."
  
  "Potrzebujesz zastrzyku, chłopcze" - powiedział Nick. "Połowa flaków i połowa mózgu".
  
  Amirowi zajęło chwilę, zanim zrozumiał. Sięgnął ręką po duży kris u pasa. Nick powiedział: "Zapomnij. Twój ojciec chce się z nami widzieć". Wyszedł za drzwi, zostawiając Amira czerwonego i wściekłego.
  
  Przeszli prawie milę krętymi ścieżkami, mijając rozległy teren Buduk, aż na łąkową równinę ukrytą wśród olbrzymich drzew, które podkreślały rozświetlony słońcem budynek pośrodku. Był to gigantyczny, oszałamiający przykład hybrydy architektury i rzeźby, połączenie wielowiekowych, splecionych religii. Dominującą budowlą była dwupiętrowa figura Buddy w złotej czapce.
  
  "Czy to prawdziwe złoto?" zapytał Nick.
  
  "Tak" - odpowiedziała Tala. "W środku jest wiele skarbów. Święci strzegą ich dniem i nocą".
  
  "Nie miałem zamiaru ich ukraść" - powiedział Nick.
  
  Przed posągiem znajdowała się szeroka, stała platforma widokowa, zajmowana teraz przez tłum mężczyzn, a na równinie przed nimi znajdowała się zwarta masa ludzi. Nick próbował zgadnąć - osiem tysięcy dziewięć? A jeszcze więcej wylewało się z krawędzi pola, niczym wstęgi mrówek z lasu. Po obu stronach platformy widokowej stali uzbrojeni mężczyźni, niektórzy z nich wyglądali na zgrupowanych, jakby byli specjalnymi klubami, orkiestrami lub zespołami tanecznymi. "Namalowali to wszystko w trzy godziny?" - zapytał Talę.
  
  "Tak."
  
  "Wow. Tala, bez względu na wszystko, bądź przy mnie, tłumacz i mów w moim imieniu. I nie bój się mówić głośno".
  
  Ścisnęła jego dłoń. "Pomogę, jeśli będę mogła".
  
  Z interkomu rozległ się głos: "Panie Nordenboss... Panie Bard, proszę dołączyć do nas na świętych schodach".
  
  Zarezerwowano dla nich proste drewniane siedzenia. Müller, Knife i japoński marynarz siedzieli kilka metrów dalej. Było wielu strażników i wyglądali na twardych.
  
  Syauw i Buduk na zmianę zabrali głos do mikrofonu. Tala wyjaśniła, a jej ton stawał się coraz bardziej przygnębiony: "Syauw mówi, że zdradziłeś jego gościnność i pokrzyżowałeś mu plany. Amir był swego rodzaju zakładnikiem biznesowym w projekcie, który przynosił korzyści wszystkim".
  
  "Byłby świetną ofiarą" - warknął Nick.
  
  "Buduk mówi, że Müller i pozostali powinni zostać zwolnieni z przeprosinami". Wydyszała, gdy Buduk nadal grzmiał. "I..."
  
  "Co?"
  
  "Ty i Nordenboss musicie zostać wysłani z nimi. Jako zapłatę za nasze niegrzeczne zachowanie."
  
  Siau zastąpił Buduka przy mikrofonie. Nick wstał, wziął Talę za rękę i rzucił się w stronę Siau. Było to wymuszone - bo zanim zdążył przebiec jakieś sześć metrów, dwóch strażników już wisiało.
  
  w jego rękach. Nick wszedł do swojego małego sklepu z indonezyjskim językiem i krzyknął: "Bung Loponusias - chcę porozmawiać o twoim synu, Amirze. O kajdankach. O jego odwadze".
  
  Siau gniewnie pomachał do strażników. Szarpnęli. Nick owinął dłonie wokół ich kciuków i z łatwością uwolnił się z uścisku. Złapali ponownie. Zrobił to ponownie. Ryk tłumu był oszałamiający. Zalał ich niczym pierwszy podmuch huraganu.
  
  "Mówię o odwadze" - krzyknął Nick. "Amir ma odwagę!"
  
  Tłum wiwatował. Więcej! Ekscytacja! Cokolwiek! Niech Amerykanin przemówi. Albo go zabiją. Ale nie wracajmy do pracy. Pukanie w kauczukowce nie brzmi jak ciężka praca, ale nią jest.
  
  Nick chwycił mikrofon i krzyknął: "Amir jest odważny! Mogę ci powiedzieć wszystko!"
  
  To było mniej więcej tak! Tłum wrzeszczał i ryczał, jak każdy tłum, gdy próbuje się poruszyć jego emocje. Syau machnął ręką, żeby odprawić strażników. Nick uniósł obie ręce nad głowę, jakby wiedział, że może mówić. Kakofonia ucichła po minucie.
  
  Syau powiedział po angielsku: "Sam to powiedziałeś. A teraz proszę, usiądź". Chciał, żeby Nicka odciągnięto, ale Amerykanin skupił na sobie uwagę tłumu. To mogło natychmiast przerodzić się w współczucie. Syau całe życie spędził na kontaktach z tłumem. Chwila...
  
  "Proszę, podejdź tutaj" - zawołał Nick i pomachał do Amira.
  
  Młody mężczyzna dołączył do Nicka i Tali, wyglądając na zawstydzonego. Najpierw ten Al-Bard go obraził, a teraz chwalił go przed tłumem. Grom aprobaty był przyjemny.
  
  Nick powiedział do Tali: "A teraz przetłumacz to głośno i wyraźnie..."
  
  "Müller obraził Amira. Niech Amir odzyska honor..."
  
  Tala krzyknęła słowa do mikrofonu.
  
  Nick kontynuował, a dziewczyna powtórzyła mu: "Müller jest stary... ale jest z nim jego obrońca... człowiek z nożami... Amir żąda testu..."
  
  Amir wyszeptał: "Nie mogę żądać wyzwania. Tylko mistrzowie walczą o..."
  
  Nick powiedział: "A skoro Amir nie może walczyć... Oferuję się jako jego obrońca! Niech Amir odzyska honor... niech wszyscy odzyskamy swój honor".
  
  Tłumowi zależało mniej na honorze, a bardziej na widowisku i emocjach. Ich wrzaski były głośniejsze niż wcześniej.
  
  Xiao wiedział, kiedy go chłostano, ale wyglądał na zadowolonego, gdy powiedział do Nicka: "Sam to zrobiłeś. Dobrze. Zdejmij ubranie".
  
  Tala pociągnęła Nicka za ramię. Odwrócił się, zaskoczony, widząc, że płacze. "Nie... nie" - krzyknęła. "Pretendent walczy bez broni. Zabije cię".
  
  Nick przełknął ślinę. "Dlatego obrońca władcy zawsze wygrywał". Jego podziw dla Saadiego gwałtownie spadł. Tych dziewięćdziesięciu dwóch było ofiarami, a nie rywalami.
  
  Amir powiedział: "Nie rozumiem pana, panie Bard, ale chyba nie chciałbym pana widzieć martwego. Może dam panu szansę na ucieczkę dzięki temu".
  
  Nick zobaczył śmiejących się Müllera, Knife'a i japońskiego marynarza. Knife wymownie zamachnął się swoim największym nożem i rozpoczął skaczący taniec. Okrzyki tłumu wstrząsnęły trybunami. Nick przypomniał sobie obraz rzymskiego niewolnika walczącego z w pełni uzbrojonym żołnierzem, maczugą. Żal mu było przegranego. Biedny niewolnik nie miał wyboru - otrzymał zapłatę i przysiągł wypełnić swój obowiązek.
  
  Zdjął koszulę, a krzyki osiągnęły ogłuszające crescendo. "Nie, Amir. Spróbujemy szczęścia".
  
  "Prawdopodobnie umrzesz."
  
  "Zawsze jest szansa na wygraną."
  
  "Patrz". Amir wskazał na czterdziestostopowy kwadrat, który szybko oczyszczano przed świątynią. "To jest plac bitewny. Nie był używany od dwudziestu lat. Zostanie oczyszczony i oczyszczony. Nie masz szans na użycie takiej sztuczki, jak rzucanie mu ziemią w oczy. Jeśli wyskoczysz z placu, żeby chwycić broń, strażnicy mają prawo cię zabić".
  
  Nick westchnął i zdjął buty. "A teraz mi powiedz".
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 7
  
  
  
  
  
  Syau podjął kolejną próbę wyegzekwowania decyzji Buduka bez walki, ale jego ostrożne polecenia zostały zagłuszone przez ryk. Tłum ryknął , gdy Nick zdjął Wilhelminę i Hugo i podał ich Hansowi. Ryknęli ponownie, gdy Knife szybko się rozebrał i wskoczył na arenę, niosąc swój duży nóż. Wyglądał na żylastego, muskularnego i czujnego.
  
  "Myślisz, że sobie z nim poradzisz?" zapytał Hans.
  
  "Robiłem to, dopóki nie usłyszałem o zasadzie, że tylko doświadczeni mogą używać broni. Co to za oszustwo, którego dopuszczali się dawni władcy..."
  
  "Jeśli cię dorwie, wpakuję mu kulę albo jakoś dam ci twojego Lugera, ale nie sądzę, żebyśmy długo przeżyli. Xiao ma na tym polu kilkuset żołnierzy."
  
  "Jeśli mnie dopadnie, nie będziesz miał czasu, żeby zmusić go do zrobienia dla mnie czegoś dobrego".
  
  Nick wziął głęboki oddech. Tala nerwowo ścisnęła jego dłoń.
  
  Nick wiedział o lokalnych zwyczajach więcej, niż dawał po sobie poznać - jego lektury i badania były skrupulatne. Zwyczaje te były mieszanką pozostałości animizmu, buddyzmu i islamu. Ale nadeszła chwila prawdy i nie mógł wymyślić niczego innego, jak tylko użyć Noża, a to nie byłoby łatwe. System został zaprojektowany z myślą o obronie domu.
  
  Tłum zniecierpliwił się. Pomrukiwali, a potem znów ryczeli, gdy Nick ostrożnie schodził po szerokich schodach, a jego mięśnie drżały od opalenizny. Uśmiechnął się i uniósł rękę jak faworyt wchodzący na ring.
  
  Syau, Buduk, Amir i pół tuzina uzbrojonych mężczyzn, wyglądających na oficerów sił Syau, weszli na niską platformę z widokiem na pusty, podłużny teren, na którym stał Knife. Nick przez chwilę stał ostrożnie na zewnątrz. Nie chciał przekroczyć niskiego drewnianego ogrodzenia - niczym bariery na boisku do polo - i potencjalnie dać Knife'owi szansę na cios. Z świątyni wyszedł krzepki mężczyzna w zielonych spodniach i koszuli, turbanie i pozłacanej buławie, skłonił się Syau i wszedł na ring. "Sędzia" - pomyślał Nick i poszedł za nim.
  
  Krzepki mężczyzna pomachał do Noża w jedną stronę, do Nicka w drugą, po czym zamachał rękami i cofnął się - daleko w tył. Jego intencje były jednoznaczne. Pierwsza runda.
  
  Nick balansował na palcach stóp, z rozpostartymi ramionami, złączonymi palcami i wyprostowanymi kciukami. To było to. Żadnych myśli poza tym, co było przed nim. Koncentracja. Prawo. Reakcja.
  
  Nóż był piętnaście stóp dalej. Twardy, gibki mieszkaniec Mindanao wyglądał stosownie - może nie do końca jak on, ale jego nóż był bezcenny. Ku zdumieniu Nicka, Nóż uśmiechnął się szeroko - pełnymi zębów, białymi grymasami czystego zła i okrucieństwa - po czym przekręciła w dłoni rękojeść noża Bowie i chwilę później stanęła twarzą do Nicka z kolejnym, mniejszym sztyletem w lewej dłoni!
  
  Nick nie spojrzał na krzepkiego sędziego. Nie spuszczał wzroku z przeciwnika. Nie zamierzali tu odgwizdać żadnych fauli. Nifa przykucnął i szybko podszedł... i tak rozpoczął się jeden z najdziwniejszych, najbardziej ekscytujących i zadziwiających pojedynków, jakie kiedykolwiek rozegrano na starożytnej arenie.
  
  Przez dłuższą chwilę Nick skupiał się wyłącznie na unikaniu tych śmiercionośnych ostrzy i szybko poruszającego się mężczyzny, który nimi władał. Nóż rzucił się na niego - Nick uskoczył w tył, w lewo, mijając krótsze ostrze. Nóż uśmiechnął się demonicznie i ponownie zaatakował. Nick wykonał zwód w lewo i uniknął w prawo.
  
  Nóż uśmiechnął się złośliwie i płynnie obrócił, ścigając swoją ofiarę. Pozwól wielkiemu mężczyźnie trochę się pobawić - to podkręci zabawę. Rozszerzył ostrza i posuwał się wolniej. Nick uniknął mniejszego ostrza o cal. Wiedział, że następnym razem Nóż pozwoli na te cale dodatkowym pchnięciem.
  
  Nick pokonał dwukrotnie większy dystans niż przeciwnik, w pełni wykorzystując czterdzieści stóp, ale jednocześnie zapewniając sobie co najmniej piętnaście do manewru. Nóż zaatakował. Nick cofnął się, przesunął w prawo i tym razem błyskawicznym ciosem na końcu wypadu, niczym szermierz bez ostrza, odtrącił ramię Noża i wyskoczył na polanę.
  
  Na początku tłum był zachwycony, witając każdy atak i ruch obronny falą wiwatów, braw i okrzyków. Potem, gdy Nick kontynuował wycofywanie się i unikanie ciosów, tłum ogarnęła żądza krwi z własnej ekscytacji, a ich brawa były dla Knife'a. Nick ich nie rozumiał, ale ton był jasny: wytnijcie mu flaki!
  
  Nick użył kolejnego kontrataku, by odwrócić uwagę od prawej ręki Knife'a, a kiedy dotarł na drugi koniec ringu, odwrócił się, uśmiechnął do Knife'a i pomachał do publiczności. Spodobało im się. Ryk znów zabrzmiał jak oklaski, ale nie trwał długo.
  
  Słońce mocno grzało. Nick się pocił, ale z zadowoleniem stwierdził, że nie oddycha ciężko. Nóż ociekał potem i zaczął sapać. Wypity sznaps dawał mu się we znaki. Zatrzymał się i rzucił małym nożem w chwyt do rzucania. Tłum ryknął z zachwytu. Nie przestali, gdy Nóż opuścił ostrze z powrotem w chwyt bojowy, wstał i wykonał gest dźgnięcia, jakby chciał powiedzieć: "Myślisz, że oszalałem? Zadźgam cię".
  
  Rzucił się. Nick upadł, sparował i uniknął ciosu wielkiego ostrza, które rozcięło mu biceps i rozdarło krew. Kobieta krzyknęła z radości.
  
  Nóż podążał za nim powoli, niczym bokser zapędzający przeciwnika w kozi róg. Powtarzał zwody Nicka. Lewo, prawo, lewo. Nick rzucił się do przodu, na chwilę chwycił go za prawy nadgarstek, unikając o ułamek cala uderzenia większego ostrza, obrócił Nóż i przeskoczył obok niego, zanim zdążył zamachnąć się mniejszym nożem. Wiedział, że minął jego nerki o mniej niż szerokość długopisu. Nóż o mało nie upadł, złapał się i wściekle rzucił się na swoją ofiarę. Nick odskoczył i wbił się pod mniejsze ostrze.
  
  Nóż trafił go powyżej kolana, ale nie wyrządził żadnej szkody, gdyż Nick wykonał salto w bok i odbił się.
  
  Teraz Mindanaończyk był zajęty. Uścisk tego "złotej rączki" był o wiele silniejszy, niż mógł sobie wyobrazić. Ostrożnie ruszył w pogoń za Nickiem i kolejnym susem uchylił się, wycinając głęboką bruzdę w jego udzie. Nick nic nie poczuł - to miało nadejść później.
  
  Wydawało mu się, że Knife trochę zwalnia. Z pewnością oddychał znacznie ciężej. Nadszedł czas. Knife wszedł płynnie, z dość szerokimi ostrzami, zamierzając zapędzić wroga w kozi róg. Nick pozwolił mu się przygotować, wycofując się w stronę narożnika małymi susami. Knife wyczuł moment euforii, gdy pomyślał, że Nick tym razem mu nie ucieknie - i wtedy Nick skoczył prosto na niego, parując obie dłonie Knife'a szybkimi ciosami, które przekształciły się w włócznie judo o twardych palcach.
  
  Nóż rozwarł ramiona i odpowiedział pchnięciami, które miały ugodzić ofiarę w oba ostrza. Nick wślizgnął się pod prawą pachę i przesunął na nią lewą dłoń, tym razem nie odsuwając się, lecz zachodząc od tyłu Noża, unosząc lewą dłoń i zasłaniając szyję Noża, a następnie przesuwając prawą dłoń z drugiej strony, by wykonać staromodny półnelson!
  
  Zawodnicy padli na ziemię. Knife wylądował twarzą w twarz na twardym gruncie, Nick zaś na plecach. Ręce Knife'a były uniesione, ale trzymał mocno ostrza. Nick trenował walkę wręcz przez całe życie i wielokrotnie przechodził przez ten rzut i chwyt. Po czterech lub pięciu sekundach Knife odkrywał, że musi uderzyć przeciwnika, skręcając mu ramiona w dół.
  
  Nick z całej siły zastosował duszenie. Jeśli masz szczęście, możesz w ten sposób obezwładnić lub wykończyć swojego przeciwnika. Jego uścisk się rozluźnił, a splecione dłonie przesunęły się po oleistej, byczej szyi Noża. Smar! Nick go poczuł i powąchał. To właśnie zrobił Buduk, dając Nożowi krótkie błogosławieństwo!
  
  Nóż miotał się pod nim, wirując, a jego ręka z nożem powędrowała z powrotem po ziemi. Nick uwolnił ręce i uderzył pięścią w szyję Noża, odskakując, ledwo unikając błyszczącej stali, która błysnęła ku niemu jak kieł węża.
  
  Nick podskoczył i schylił się, uważnie przyglądając się przeciwnikowi. Cios w szyję wyrządził mu trochę krzywdy. Nóż stracił prawie cały oddech. Lekko się zachwiał, sapiąc.
  
  Nick wziął głęboki oddech, napiął mięśnie i dostroił odruchy. Przypomniał sobie "ortodoksyjną" obronę MacPhersona przed wyszkolonym nożownikiem: "piorun w jądra albo ucieczka". W podręczniku MacPhersona nie było nawet wzmianki o tym, co zrobić z dwoma nożami!
  
  Knife zrobił krok naprzód, ostrożnie śledząc Nicka, trzymając ostrza szerzej i niżej. Nick cofnął się, zrobił krok w lewo, uskoczył w prawo, a następnie skoczył do przodu, parując dłonią, by odbić krótsze ostrze, które pomknęło w górę, w kierunku jego krocza. Knife próbował zablokować cios, ale zanim jego ręka zdążyła się zatrzymać, Nick zrobił krok naprzód, obrócił się obok drugiego i skrzyżował wyciągnięte ramię, tworząc literę V pod łokciem Knife'a, a dłoń na nadgarstku Knife'a. Ramię pękło z trzaskiem.
  
  Nawet gdy Knife krzyknął, bystre oczy Nicka dostrzegły, jak wielkie ostrze obraca się w jego stronę, zbliżając się do Knife'a. Widział to wszystko tak wyraźnie, jakby w zwolnionym tempie. Stal była nisko, ostry czubek i wbiła się tuż pod pępkiem. Nie było sposobu, by ją zablokować; jego dłonie jedynie dokończyły trzask łokcia Knife'a. Pozostało tylko...
  
  Wszystko to trwało ułamek sekundy. Człowiek bez błyskawicznych refleksów, człowiek, który nie traktowałby treningu poważnie i nie starał się uczciwie utrzymać formy, umarłby na miejscu, z rozciętymi jelitami i brzuchem.
  
  Nick skręcił w lewo, odcinając ramię Knife'a, jak w tradycyjnym ataku z podwyższeniem. Skrzyżował prawą nogę w przód, wykonując skok, obrót, upadek - ostrze Knife'a trafiło w czubek jego kości udowej, brutalnie rozrywając ciało i tworząc długą, płytką ranę w pośladku Nicka, gdy ten rzucił się na ziemię, niosąc Knife'a ze sobą.
  
  Nick nie poczuł bólu. Nie czujesz go od razu; natura daje ci czas na walkę. Kopnął Knife'a w plecy i unieruchomił zdrową rękę mężczyzny z Mindanao dźwignią na nogę. Leżeli na ziemi, Knife na dole, Nick na plecach, z rękami unieruchomionymi dźwignią węża w nosie. Knife wciąż trzymał ostrze w zdrowej dłoni, ale chwilowo było ono bezużyteczne. Nick miał jedną wolną rękę, ale nie był w stanie udusić swojego przeciwnika, wydłubać mu oczu ani złapać za jądra. To była impasowa sytuacja - gdy tylko Nick rozluźnił uścisk, mógł spodziewać się ciosu.
  
  Nadszedł czas na Pierre'a. Nick wolną ręką dotknął krwawiącego zadu, udawał ból i jęknął. Z tłumu dobiegły westchnienia rozpoznania, jęki współczucia i kilka szyderczych okrzyków. Nick szybko wziął
  
  Z ukrytej szczeliny w jego spodenkach wyłoniła się mała kulka, a on wyczuł kciukiem maleńką dźwignię. Skrzywił się i wił jak zapaśnik z telewizji, wykrzywiając twarz, by wyrazić straszliwy ból.
  
  Nóż okazał się w tej sprawie niezwykle pomocny. Próbując się uwolnić, szarpał je po ziemi niczym jakiegoś groteskowego, wijącego się ośmioramiennego kraba. Nick przycisnął Nóż najmocniej, jak potrafił, uniósł rękę do nosa mężczyzny i uwolnił śmiercionośną zawartość Pierre'a, udając, że szuka w gardle mężczyzny.
  
  Na otwartej przestrzeni szybko rozchodzące się opary Pierre'a szybko się rozproszyły. Broń ta była przeznaczona głównie do użytku w pomieszczeniach. Jednak jej opary były śmiercionośne, a dla Noża, dyszącego ciężko - z twarzą o centymetry od małego owalnego źródła zagłady ukrytego w dłoni Nicka - nie było ucieczki.
  
  Nick nigdy nie trzymał w ramionach żadnej z ofiar Pierre'a, kiedy gaz zaczął działać, i nigdy więcej nie chciał tego robić. Nastąpiła chwila zastygłej bezczynności i człowiek myślał, że nadeszła śmierć. Potem natura zaprotestowała przeciwko zamordowaniu organizmu, nad którym pracowała miliardy lat, mięśnie się napięły i rozpoczęła się ostateczna walka o przetrwanie. Nóż - a raczej ciało Noża - próbowało się uwolnić z większą siłą, niż mężczyzna kiedykolwiek użył, gdy miał nad nim kontrolę. O mało nie rzucił Nicka. Z jego gardła wyrwał się przeraźliwy, odruch wymiotny, a tłum zawył razem z nim. Uznali to za okrzyk bojowy.
  
  Chwilę później, gdy Nick powoli i ostrożnie wstał, nogi Knife'a drgnęły konwulsyjnie, choć jego oczy były szeroko otwarte i wpatrzone. Ciało Nicka było pokryte krwią i brudem. Nick z powagą uniósł obie ręce ku niebu, pochylił się i dotknął ziemi. Ostrożnym i pełnym szacunku ruchem przewrócił Knife'a i zamknął oczy. Wyjął skrzep krwi z pośladka i dotknął czoła, serca i brzucha leżącego przeciwnika. Zeskrobał ziemię, rozsmarował więcej krwi i wepchnął ją w opadnięte usta Knife'a, wpychając mu wystrzelony śrut palcem w gardło.
  
  Tłum był zachwycony. Ich pierwotne emocje wyraziły się w ryku aprobaty, który wprawił w drżenie wysokie drzewa. Oddajmy cześć wrogowi!
  
  Nick wstał, znów szeroko rozkładając ramiona, patrząc w niebo i skandując: "Dominus vobiscum". Spojrzał w dół i zatoczył koło kciukiem i palcem wskazującym, a następnie pokazał kciuk w górę. Mruknął: "Zgniły jak reszta śmieci, ty szalony staruchu".
  
  Tłum rzucił się na arenę i uniósł go na ramiona, nie zważając na krew. Niektórzy wyciągali ręce i dotykali nim czoła, niczym nowicjusze umazani krwią po polowaniu na lisy.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Klinika w Syau była nowoczesna. Doświadczony miejscowy lekarz starannie zszył pośladki Nicka i nałożył środek antyseptyczny i bandaże na pozostałe dwa skaleczenia.
  
  Znalazł Syau i Hansa na werandzie z kilkunastoma innymi osobami, w tym Talą i Amirem. Hans powiedział krótko: "Prawdziwy pojedynek".
  
  Nick spojrzał na Siau. "Widziałeś, że można ich pokonać. Będziesz walczyć?"
  
  "Nie zostawiasz mi wyboru. Müller powiedział mi, co Judasz nam zrobi".
  
  "Gdzie jest Müller i Japończyk?"
  
  "W naszej wartowni. Nigdzie się nie ruszą."
  
  "Czy możemy użyć waszych łodzi, żeby dogonić statek? Jaką broń macie?"
  
  Amir powiedział: "Ta dżonka jest zamaskowana jako statek handlowy. Mają mnóstwo potężnych dział. Spróbuję, ale nie sądzę, żebyśmy mogli ją przejąć lub zatopić".
  
  "Macie samoloty? Bomby?"
  
  "Mamy dwa" - powiedział ponuro Xiao. "Ośmiomiejscową łódź latającą i dwupłatowiec do pracy w terenie. Ale mam tylko granaty ręczne i trochę dynamitu. Tylko byś je porysował".
  
  Nick skinął głową z namysłem. "Zniszczę Judasza i jego statek".
  
  "A więźniowie? Synowie moich przyjaciół..."
  
  "Najpierw ich uwolnię, oczywiście" - pomyślał Nick z nadzieją. "I zrobię to daleko stąd, co, jak sądzę, cię uszczęśliwi".
  
  Syau skinął głową. Ten rosły Amerykanin prawdopodobnie miał okręt wojenny Marynarki Wojennej USA. Widok, jak atakuje mężczyznę z dwoma nożami, sprawił, że wydawało się, że wszystko może się zdarzyć. Nick rozważał zwrócenie się do Hawka o pomoc do Marynarki Wojennej, ale odrzucił ten pomysł. Zanim Departament Stanu i Obrony odmówią, Judasz by zniknął.
  
  "Hans" - powiedział Nick - "za godzinę będziemy gotowi do odlotu. Jestem pewien, że Syau pożyczy nam swoją latającą łódź".
  
  Wystartowali w jasne południowe słońce. Nick, Hans, Tala, Amir i lokalny pilot, który zdawał się znać na rzeczy. Wkrótce potem, gdy prędkość wyrwała kadłub z fal, Nick powiedział do pilota: "Proszę, skręć w morze. Zabierz kupca z Portagee, który nie może być daleko od brzegu. Chcę tylko rzucić okiem".
  
  Dwadzieścia minut później znaleźli Portę płynącą halsem północno-zachodnim. Nick przyciągnął Amira do okna.
  
  "Proszę bardzo" - powiedział. "A teraz opowiedz mi o tym wszystkim. O chatach. O uzbrojeniu. O miejscu, w którym byłeś więziony. O liczbie ludzi..."
  
  Tala odezwała się cicho z sąsiedniego miejsca: "I może mogę pomóc".
  
  Szare oczy Nicka na chwilę spoczęły na jej oczach. Były twarde i zimne. "Myślałem, że dasz radę. A potem chcę, żebyście oboje narysowali mi plany jej domków. Jak najdokładniej".
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Na dźwięk silników samolotu Judasz zniknął pod osłoną, obserwując przez właz. Nad nim krążyła latająca łódź. Zmarszczył brwi. To był statek Loponoziusa. Sięgnął palcem do przycisku stacji bojowej. Usunął go. Cierpliwości. Może mają jakąś wiadomość. Łódź może się przebić.
  
  Powolny statek okrążał żaglówkę. Amir i Tala rozmawiali szybko, prześcigając się w wyjaśnianiu szczegółów dotyczących śmieci, które Nick wchłonął i przechowywał niczym wiadro zbierające krople z dwóch kranów. Od czasu do czasu zadawał im pytanie, żeby ich pobudzić.
  
  Nie widział żadnego sprzętu przeciwlotniczego, choć młodzi mężczyźni go opisywali. Gdyby siatki i panele ochronne opadły, zmusiłby pilota do ucieczki tak szybko i z ukrycia, jak to możliwe. Minęli statek z obu stron, przelecieli tuż nad nim i zatoczyli ciasne kręgi.
  
  "Tam jest Judasz" - wykrzyknął Amir. "Widzisz? Z powrotem... Teraz znowu jest ukryty za osłoną. Pilnuj włazu na lewej burcie".
  
  "Zobaczyliśmy to, co chciałem" - powiedział Nick. Pochylił się do przodu i powiedział pilotowi do ucha: "Zrób jeszcze jeden powolny przelot. Przechyl rufę dokładnie nad nią". Pilot skinął głową.
  
  Nick otworzył staromodne okno. Z walizki wyjął pięć noży - duży, dwuostrzowy nóż Bowie i trzy noże do rzucania. Gdy znalazły się czterysta jardów od dziobu, wyrzucił je za burtę i krzyknął do pilota: "Lecimy do Dżakarty. Natychmiast!".
  
  Ze swojego miejsca na rufie Hans krzyknął: "Nieźle, i żadnych bomb. Wyglądało, jakby wszystkie te noże gdzieś w nią trafiły".
  
  Nick usiadł z powrotem. Rana go bolała, a bandaż zaciskał się, gdy się poruszał. "Zbiorą ich i zrozumieją, o co chodzi".
  
  Zbliżając się do Dżakarty, Nick powiedział: "Zostaniemy tu na noc i jutro wylecimy na wyspę Fong. Spotkajmy się na lotnisku punktualnie o 8:00. Hans, zabierzesz pilota do domu, żebyśmy go nie zgubili?"
  
  "Z pewnością."
  
  Nick wiedział, że Tala się dąsa, zastanawiając się, gdzie skończy. Z Matą Nasut. I miała rację, ale nie do końca z powodów, które miała na myśli. Miła twarz Hansa była obojętna. Nick był odpowiedzialny za ten projekt. Nigdy nie powie mu, jak cierpiał podczas walki z Knife. Pocił się i oddychał równie ciężko jak walczący, gotowy w każdej chwili wyciągnąć pistolet i strzelić do Knife, wiedząc, że nigdy nie będzie wystarczająco szybki, by zablokować ostrze, i zastanawiając się, jak daleko uda im się przedrzeć przez rozwścieczony tłum. Westchnął.
  
  U Maty Nick wziął gorącą kąpiel gąbkową - duża rana nie stwardniała na tyle, by wziąć prysznic - i zdrzemnął się na tarasie. Przybyła po ósmej, witając go pocałunkami, które przerodziły się w łzy, gdy badała jego bandaże. Westchnął. Było miło. Była piękniejsza, niż pamiętał.
  
  "Mógłeś zginąć" - szlochała. "Mówiłam ci... Mówiłam ci..."
  
  "Mówiłaś mi" - powiedział, mocno ją przytulając. "Chyba na mnie czekali".
  
  Zapadła długa cisza. "Co się stało?" zapytała.
  
  Opowiedział jej, co się stało. Bitwa została zminimalizowana, a jedynym, o czym miała się wkrótce dowiedzieć, był ich lot zwiadowczy nad statkiem. Kiedy skończył, zadrżała i przytuliła się do niego, a jej perfumy były niczym pocałunek. "Dzięki Bogu, że nie było gorzej. Teraz możesz oddać Müllera i marynarza policji i po wszystkim".
  
  "Nie do końca. Wyślę ich do Makhmurów. Teraz kolej Judy na zapłacenie okupu. To jego zakładnicy, jeśli chce ich odzyskać".
  
  "O nie! Będziesz w większym niebezpieczeństwie..."
  
  "Właśnie o to chodzi w tej grze, kochanie."
  
  "Nie bądź głupia". Jej usta były miękkie i pomysłowe. Jej dłonie były zaskakujące. "Zostań tutaj. Odpocznij. Może teraz sobie pójdzie".
  
  "Może ..."
  
  Odpowiadał na jej pieszczoty. Było coś w działaniu, nawet w otarciu się o katastrofę, nawet w bitwach, które zostawiały rany, co go pobudzało. Powrót do prymitywizmu, jakbyś schwytał ofiarę i kobietę? Czuł się trochę zawstydzony i nieokrzesany - ale dotyk motyla Maty zmienił jego myśli.
  
  Dotknęła bandażu na jego pośladku. "Boli?"
  
  "Mało prawdopodobny."
  
  "Możemy być ostrożni..."
  
  "Tak..."
  
  Owinęła go ciepłym, miękkim kocem.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  Wylądowali na wyspie Fong i zastali Adama Muchmura i Gun Bika czekających na rampie. Nick pożegnał się z pilotem Siau. "Po naprawie statku wrócicie do domu, żeby odebrać Müllera i japońskiego marynarza. Nie uda wam się dziś wrócić, prawda?"
  
  "Mógłbym, gdybyśmy chcieli zaryzykować nocne lądowanie tutaj. Ale nie zrobiłbym tego". Pilot był młodym mężczyzną o pogodnej twarzy, który mówił po angielsku jak ktoś, kto ceni go jako język międzynarodowej kontroli ruchu lotniczego i nie chce popełniać błędów. "Gdybym mógł wrócić rano, myślę, że byłoby lepiej. Ale..." Wzruszył ramionami i powiedział, że wróci, jeśli będzie trzeba. Wykonywał rozkazy. Przypominał Nickowi Gun Byck - zgodził się, bo nie był jeszcze pewien, jak dobrze potrafi ominąć system.
  
  "Zrób to bezpiecznie" - powiedział Nick. "Wyrusz jak najwcześniej rano".
  
  Jego zęby błyszczały jak maleńkie klawisze fortepianu. Nick wręczył mu plik rupii. "To na dobry wyjazd. Jeśli zabierzesz tych ludzi i przywieziesz ich do mnie, będą od ciebie oczekiwać cztery razy więcej".
  
  "Zrobimy to, jeśli będzie to możliwe, panie Bard."
  
  "Może coś się tam zmieniło. Myślę, że płacą Budukowi".
  
  Flyer zmarszczył brwi. "Zrobię, co w mojej mocy, ale jeśli Siau powie nie..."
  
  "Jeśli ich złapiesz, pamiętaj, że to twardziele. Nawet w kajdankach mogą wpędzić cię w kłopoty. Gun Bik i strażnik pójdą z tobą. To mądre posunięcie".
  
  Obserwował, jak mężczyzna doszedł do wniosku, że dobrym pomysłem będzie poinformowanie Siau, że Makhmurowie byli tak pewni, że więźniowie zostaną wysłani, że zapewnili ważną eskortę - Gan Bika. "Dobrze".
  
  Nick odciągnął Gun Bicka na bok. "Weź dobrego człowieka, poleć samolotem Loponusiasa i przywieź tu Muellera i japońskiego marynarza. Jeśli pojawią się jakieś problemy, wracaj szybko sam".
  
  "Kłopoty?"
  
  "Buduk na pensji Judasza".
  
  Nick patrzył, jak iluzje Gun Bika rozpadają się na jego oczach, niczym cienki wazon uderzony metalowym prętem. "Nie Buduk".
  
  "Tak, Buduk. Słyszałeś historię o schwytaniu Nifa i Müllera. I o walce."
  
  "Oczywiście. Mój ojciec cały dzień wisiał na telefonie. Rodziny są zdezorientowane, ale niektóre zgodziły się podjąć działania. Opór."
  
  "A Adam?"
  
  "Myślę, że będzie stawiał opór".
  
  "A twój ojciec?"
  
  "Mówi: walcz. Namawia Adama, by porzucił myśl, że łapówki rozwiążą wszystkie problemy" - mówił Gan Bik z dumą.
  
  Nick powiedział cicho: "Twój ojciec jest mądrym człowiekiem. Czy ufa Budukowi?"
  
  "Nie, bo kiedy byliśmy młodzi, Buduk dużo z nami rozmawiał. Ale jeśli był na liście płac Judasza, to wiele wyjaśnia. To znaczy, przeprosił za niektóre swoje czyny, ale..."
  
  "Jak miał urządzić piekło kobietom, skoro przybył do Dżakarty?"
  
  "Skąd o tym wiedziałeś?"
  
  "Wiesz, jak rozchodzą się wieści w Indonezji."
  
  Adam i Ong Tiang zawieźli Nicka i Hansa do domu. Wyciągnął się na leżance w przestronnym salonie, a ciężar spadł mu z obolałego pośladka, gdy usłyszał ryk startującej łodzi latającej. Nick spojrzał na Onga. "Twój syn to dobry człowiek. Mam nadzieję, że bez problemu dowiezie więźniów do domu".
  
  "Jeśli będzie to możliwe, on to zrobi". Ong ukrył swoją dumę.
  
  Tala weszła do pokoju, gdy Nick zwrócił wzrok na Adama. Zarówno ona, jak i jej ojciec zaczęli mówić, gdy zapytał: "Gdzie jest twój dzielny syn, Akim?"
  
  Adam natychmiast odzyskał kamienną twarz. Tala spojrzała na swoje dłonie. "Tak, Akim" - powiedział Nick. "Brat bliźniak Tali, który jest tak do niej podobny, że sztuczka była prosta. Przez jakiś czas oszukiwała nas na Hawajach. Nawet jeden z nauczycieli Akima myślał, że to jej brat, kiedy na nią patrzył i studiował zdjęcia".
  
  Adam powiedział do córki: "Powiedz mu. W każdym razie, potrzeba oszustwa prawie minęła. Zanim Juda się dowie, zdążymy z nim walczyć albo zginiemy".
  
  Tala uniosła swoje piękne oczy do Nicka, błagając o zrozumienie. "To był pomysł Akima. Byłam przerażona, kiedy mnie złapano. W oczach Judasza można coś zobaczyć. Kiedy Müller przywiózł mnie na łódź, żeby mnie widziano i żeby tata zapłacił, nasi ludzie udawali, że ich łodzi tam nie będzie. Müller zacumował".
  
  Zawahała się. Nick powiedział: "To brzmi jak śmiała operacja. A Müller jest jeszcze większym głupcem, niż myślałem. Starość. Mów dalej".
  
  Wszyscy byli przyjaźni. Tata dał mu kilka butelek i napili się. Akim podwinął spódnicę i - usztywniany biustonosz - i rozmawiał ze mną, przytulił mnie, a kiedy się rozstaliśmy, wepchnął mnie w tłum. Myśleli, że to ja jestem zgięta wpół ze łez. Chciałam, żeby rodziny uratowały wszystkich więźniów, ale oni woleli poczekać i zapłacić. Więc pojechałam na Hawaje i rozmawiałam z nimi o tobie...
  
  "I nauczyłeś się być marynarzem okrętu podwodnego pierwszej klasy" - powiedział Nick. "Utrzymywałeś wymianę w tajemnicy, bo miałeś nadzieję oszukać Judasza, a jeśli Dżakarta się o tym dowiedziała, wiedziałeś, że dowie się o tym w ciągu kilku godzin?"
  
  "Tak" - powiedział Adam.
  
  "Mógłbyś mi powiedzieć prawdę" - westchnął Nick. "To by trochę przyspieszyło sprawę".
  
  "Na początku cię nie znaliśmy" - odparł Adam.
  
  "Myślę, że teraz wszystko bardzo przyspieszyło". Nick dostrzegł, że w jej oczach znów pojawił się figlarny błysk.
  
  Ong Tiang kaszlnął. "Jaki jest nasz następny krok, panie Bard?"
  
  "Czekać."
  
  "Czekać? Jak długo? Na co?"
  
  "Nie wiem, ile czasu minie, ani ile czasu minie w rzeczywistości, zanim nasz przeciwnik wykona ruch. To jak partia szachów, gdzie jesteś w lepszej pozycji, ale twój mat będzie zależał od tego, jaki ruch wybierze przeciwnik. Nie może wygrać, ale może zadać obrażenia lub opóźnić wynik. Nie powinieneś mieć nic przeciwko czekaniu. Kiedyś tak robiłeś."
  
  Adam i Ong wymienili spojrzenia. Ten amerykański orangutan mógłby być świetnym handlarzem. Nick ukrył uśmieszek. Chciał mieć pewność, że Judasz nie uniknie mata.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Nickowi nie sprawiło problemu czekanie. Spał długimi godzinami, oczyścił rany i zaczął pływać, gdy rany się goiły. Spacerował po kolorowej, egzotycznej okolicy i nauczył się kochać gado-gado - pyszną mieszankę warzyw z sosem orzechowym.
  
  Gan Bik wrócił z Müllerem i marynarzem, a więźniowie zostali zamknięci w bezpiecznym więzieniu Makhmoura. Po krótkiej wizycie, podczas której Nick zauważył, że kraty są solidne i że zawsze na służbie jest dwóch strażników, zignorował ich. Pożyczył nową, dwudziestoośmiostopową motorówkę Adama i zabrał Talę na piknik i wycieczkę po wyspie. Najwyraźniej myślała, że ujawnienie podstępu, który odegrała z bratem, wzmocniło jej więź z "Al-Bardem". Zgwałciła go, gdy pływali w spokojnej lagunie, ale on powtarzał sobie, że jest zbyt ciężko ranny, by się opierać - to mogłoby otworzyć jedną z ran. Kiedy zapytała go, dlaczego się śmieje, odparł: "Czyż nie byłoby zabawnie, gdyby moja krew rozmazała się po twoich nogach, a Adam to zobaczył, wyciągnął pochopne wnioski i mnie zastrzelił?".
  
  Wcale nie uważała tego za zabawne.
  
  Wiedział, że Gan Bik ma wątpliwości co do głębi relacji między Talą a rosłym Amerykaninem, ale było oczywiste, że Chińczyk oszukuje sam siebie, traktując Nicka jedynie jako "starszego brata". Gan Bik opowiedział Nickowi o swoich problemach, z których większość wiązała się z próbami modernizacji gospodarki, pracy i praktyk społecznych na wyspie Fong. Nick tłumaczył się brakiem doświadczenia. "Znajdź ekspertów. Ja nie jestem ekspertem".
  
  Ale udzielił rady w jednej kwestii. Gan Bik, jako kapitan prywatnej armii Adama Makhmoura, starał się podnieść morale swoich ludzi i zaszczepić w nich powody do lojalności wobec wyspy Fong. Powiedział Nickowi: "Nasi żołnierze zawsze byli na sprzedaż. Na polu bitwy można było, cholera, pokazać im plik banknotów i kupić ich od razu".
  
  "Czy to dowodzi, że są głupi czy bardzo mądrzy?" - zastanawiał się Nick.
  
  "Żartujesz!" - wykrzyknął Gan Bik. "Żołnierze muszą być lojalni. Ojczyźnie. Dowódcy".
  
  "Ale to są prywatne oddziały. Milicja. Widziałem regularne wojsko. Pilnują domów ważniaków i rabują kupców".
  
  "Tak. To smutne. Nie mamy skuteczności wojsk niemieckich, determinacji Amerykanów ani poświęcenia Japończyków..."
  
  "Chwała Panu..."
  
  "Co?"
  
  "Nic specjalnego" - westchnął Nick. "Słuchaj, myślę, że w przypadku milicji trzeba dać im dwie rzeczy, o które warto walczyć. Po pierwsze, własny interes. Obiecaj im premie za skuteczność w walce i doskonałe strzelanie. Po drugie, rozwijaj ducha zespołowego. Najlepszych żołnierzy".
  
  "Tak" - powiedział zamyślony Gan Bik - "masz kilka dobrych sugestii. Mężczyźni będą bardziej entuzjastycznie nastawieni do rzeczy, które mogą zobaczyć i doświadczyć na własnej skórze, na przykład do walki o swoją ziemię. Wtedy nie będziesz miał problemów z morale".
  
  Następnego ranka Nick zauważył żołnierzy maszerujących z wyjątkowym entuzjazmem, machających ramionami w bardzo szerokim, australijskim stylu. Gun Bick coś im obiecał. Później tego samego dnia Hans przyniósł mu długi telegram, gdy wylegiwał się na werandzie z dzbankiem ponczu owocowego u boku i czytał książkę, którą znalazł w biblioteczce Adama.
  
  Hans powiedział: "Zadzwonił do niego z telewizji kablowej, żeby dać mi znać, co się dzieje. Bill Rohde się poci. Co mu wysłałeś? Co do góry?"
  
  Hans wydrukował telegram od Billa Rohde, agenta AXE, który był kierownikiem Galerii Bard. Wiadomość brzmiała: MOBBING W CELU DOSTĘPU DO STOPU W NAJWYŻSZYM CZASIE BYŁ HIPISOWSKIM STOP-SHIPEM DWUNASTU OBRZYDLIWYCH.
  
  Nick odrzucił głowę do tyłu i ryknął. Hans powiedział: "Daj mi to sprawdzić".
  
  "Wysłałam Billowi mnóstwo bączków jo-jo z rzeźbieniami religijnymi.
  
  I te piękne sceny. Musiałem dać Josephowi Dalamowi trochę pracy. Bill musiał dać ogłoszenie do "Timesa" i sprzedać to cholerstwo. Dwanaście groszy! Jeśli sprzeda je za cenę, którą zaproponowałem, zarobimy jakieś cztery tysiące dolarów! A jeśli ten nonsens będzie się sprzedawał dalej...
  
  "Jeśli wrócisz do domu wystarczająco szybko, będziesz mógł pokazać je w telewizji" - powiedział Hans. "W męskim bikini. Wszystkie dziewczyny..."
  
  "Spróbuj trochę". Nick wsypał lód do dzbanka. "Proszę, poproś tę dziewczynę, żeby przyniosła dodatkowy telefon. Chcę zadzwonić do Josefa Dalama".
  
  Hans mówił trochę po indonezyjsku. "Robisz się coraz bardziej leniwy, tak jak my wszyscy".
  
  "To dobry sposób na życie".
  
  "Więc przyznajesz się?"
  
  "Oczywiście". Atrakcyjna, dobrze zbudowana pokojówka podała mu telefon z szerokim uśmiechem i powoli uniosła dłoń, podczas gdy Nick musnął kciukami jej drobne dłonie. Patrzył, jak się odwraca, jakby widział przez sarong. "To wspaniały kraj".
  
  Jednak z powodu braku dobrego zasięgu telefonicznego, zajęło mu pół godziny dotarcie do Dalam i poproszenie go o wysłanie jo-jo.
  
  Tego wieczoru Adam Makhmur poprowadził obiecaną ucztę i tańce. Goście mieli okazję podziwiać barwne widowisko z występami, graniem i śpiewaniem grup. Hans szepnął do Nicka: "Ten kraj to całodobowy wodewil. Kiedy się tu zatrzymuje, nadal trwa w budynkach rządowych".
  
  "Ale są szczęśliwe. Bawią się świetnie. Spójrz na Talę tańczącą z tymi wszystkimi dziewczynami. Rakietki z krągłościami..."
  
  "Oczywiście. Ale dopóki będą się rozmnażać w ten sposób, poziom inteligencji genetycznej spadnie. W końcu w Indiach powstaną slumsy, takie jak te najgorsze, które widzieliście wzdłuż rzeki w Dżakarcie".
  
  "Hans, jesteś mrocznym nosicielem prawdy."
  
  "A my, Holendrzy, wyleczyliśmy choroby na prawo i lewo, odkryliśmy witaminy i poprawiliśmy warunki sanitarne".
  
  Nick wcisnął przyjacielowi w dłoń świeżo otwartą butelkę piwa.
  
  Następnego ranka grali w tenisa. Chociaż Nick wygrał, Hans okazał się dla niego dobrym przeciwnikiem. Wracając do domu, Nick powiedział: "Dowiedziałem się, co mówiłeś wczoraj wieczorem o nadmiernej hodowli. Czy jest jakieś rozwiązanie?"
  
  "Nie sądzę. Są skazani na zagładę, Nick. Będą się mnożyć jak muszki owocówki na jabłku, aż staną sobie na ramionach."
  
  Mam nadzieję, że się mylisz. Mam nadzieję, że coś zostanie odkryte, zanim będzie za późno.
  
  "Na przykład, co? Odpowiedzi są w zasięgu ręki człowieka, ale generałowie, politycy i szamani je blokują. Wiecie, oni zawsze patrzą wstecz. Zobaczymy dzień, kiedy..."
  
  Nick nigdy nie wiedział, co zobaczą. Gan Bik wybiegł zza gęstego, kolczastego żywopłotu. Westchnął: "Pułkownik Sudirmat jest w domu i chce Müllera i marynarza".
  
  "To ciekawe" - powiedział Nick. "Zrelaksuj się. Oddychaj".
  
  "Ale chodźmy. Adam może mu na to pozwolić."
  
  Nick powiedział: "Hans, proszę, wejdź do środka. Weź Adama lub Onga na stronę i poproś ich, żeby zatrzymali Sudirmata na dwie godziny. Każ mu się wykąpać, zjeść obiad - cokolwiek".
  
  "Dobrze." Hans szybko wyszedł.
  
  Gan Bik przenosił ciężar ciała z nogi na nogę, niecierpliwy i podekscytowany.
  
  "Gan Bik, ilu ludzi przyprowadził ze sobą Sudiramat?"
  
  "Trzy."
  
  "Gdzie jest reszta jego sił?"
  
  "Skąd wiedziałeś, że w pobliżu jest prąd?"
  
  "Zgaduje".
  
  "Dobre przypuszczenie. Są w Gimbo, jakieś piętnaście mil w dół drugiej doliny. Szesnaście ciężarówek, około stu ludzi, dwa ciężkie karabiny maszynowe i stary jednofuntowy karabin."
  
  "Doskonale. Czy twoi skauci ich monitorują?"
  
  "Tak."
  
  "A co z atakami z innych stron? Sudiramat nie jest narkomanem".
  
  "Ma dwie kompanie gotowe w koszarach Binto. Mogą nas zaatakować z dowolnego kierunku, ale dowiemy się, kiedy opuszczą Binto i prawdopodobnie będziemy wiedzieć, w którą stronę zmierzają".
  
  "Co masz do ciężkiej siły ognia?"
  
  "Działo kal. 40 mm i trzy szwedzkie karabiny maszynowe. Pełno amunicji i materiałów wybuchowych do budowy min".
  
  "Czy twoi chłopcy nauczyli się budować miny?"
  
  Gan Bik uderzył pięścią w dłoń. "Podoba im się. Bum!"
  
  "Niech zaminują drogę z Gimbo na trudnym do przejścia punkcie kontrolnym. Resztę ludzi trzymajcie w rezerwie, dopóki nie dowiemy się, którędy oddział Binto może wejść".
  
  "Jesteś pewien, że zaatakują?"
  
  "Wcześniej czy później będą musieli to zrobić, jeśli chcą odzyskać swoją małą wypchaną koszulę".
  
  Gan Bik zachichotał i uciekł. Nick zastał Hansa z Adamem, Ong Tiangiem i pułkownikiem Sudirmatem na szerokiej werandzie. Hans powiedział znacząco: "Nick, pamiętasz pułkownika. Lepiej się umyj, staruszku, idziemy na lunch".
  
  Przy dużym stole, przy którym zasiadali znamienici goście i grupy Adama, panowała atmosfera oczekiwania. Atmosfera ta została przerwana, gdy Sudirmat powiedział: "Panie Bard, przyszedłem zapytać Adama o dwóch mężczyzn, których przyprowadziłeś tu z Sumatry".
  
  "A ty?"
  
  Sudirmat wyglądał na zaskoczonego, jakby ktoś rzucił w niego kamieniem, a nie piłką. "Ja - co?"
  
  "Mówisz poważnie? A co powiedział pan Makhmur?"
  
  Powiedział, że musi z tobą porozmawiać przy śniadaniu - i oto jesteśmy.
  
  "Ci ludzie to międzynarodowi przestępcy. Naprawdę muszę ich wydać Dżakarcie".
  
  "O nie, to ja tu rządzę. Nie powinieneś był ich przenosić z Sumatry, a tym bardziej na mój teren. Masz poważne kłopoty, panie Bard. To postanowione. Ty..."
  
  "Pułkowniku, powiedział pan już wystarczająco dużo. Nie wypuszczę więźniów".
  
  "Panie Bard, nadal nosi pan ten pistolet". Sudiramat smutno pokręcił głową. Zmieniał temat, szukając sposobu, by zmusić mężczyznę do obrony. Chciał zdominować sytuację - słyszał o tym, jak ten Al Bard walczył i zabił człowieka dwoma nożami. A to był kolejny człowiek Judasza!
  
  "Tak, jestem". Nick uśmiechnął się do niego szeroko. "Daje poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie w kontaktach z nierzetelnymi, zdradzieckimi, samolubnymi, chciwymi, zdradzieckimi i nieuczciwymi pułkownikami". Przeciągnął, zostawiając sobie sporo czasu na wypadek, gdyby ich angielski nie odpowiadał dokładnemu znaczeniu.
  
  Sudirmat zarumienił się i wyprostował. Nie był kompletnym tchórzem, choć większość jego osobistych porachunków została rozstrzygnięta strzałem w plecy lub "sądem teksańskim" najemnika ze strzelbą z zasadzki. "Twoje słowa są obraźliwe".
  
  "Nie tyle, ile są prawdziwe. Pracowałeś dla Judasza i oszukiwałeś swoich rodaków od czasu, gdy Judasz rozpoczął swoją operację".
  
  Gun Bik wszedł do pokoju, zauważył Nicka i podszedł do niego z otwartą notatką w dłoni. "Właśnie dotarło".
  
  Nick skinął głową Sudirmatowi tak uprzejmie, jakby właśnie przerwali dyskusję o wynikach meczu krykieta. Przeczytał: "Wszystkie Gimbo odjeżdżają o 12:50". Przygotowania do wyjazdu z Binto.
  
  Nick uśmiechnął się do chłopca. "Doskonale. No dalej". Pozwolił Gun Bikowi dojść do drzwi, po czym zawołał: "O, Gun...". Nick wstał i pospieszył za chłopcem, który zatrzymał się i odwrócił. Nick mruknął: "Weź tych trzech żołnierzy, których tu ma".
  
  "Mężczyźni ich teraz obserwują. Czekają tylko na mój rozkaz."
  
  "Nie musisz mi mówić o blokowaniu sił Binto. Jak już poznasz ich trasę, zablokuj ich".
  
  Gan Bik pokazał pierwsze oznaki zaniepokojenia. "Mogą ściągnąć o wiele więcej żołnierzy. Artylerię. Jak długo mamy ich powstrzymywać?"
  
  "Tylko kilka godzin - może do jutra rana". Nick roześmiał się i poklepał go po ramieniu. "Ufasz mi, prawda?"
  
  "Oczywiście". Gun Bik pobiegł, a Nick pokręcił głową. Najpierw zbyt podejrzliwie, teraz zbyt ufnie. Wrócił do stołu.
  
  Pułkownik Sudirmat powiedział Adamowi i Ongowi: "Moi żołnierze wkrótce tu będą. Wtedy zobaczymy, kto poda nazwiska..."
  
  Nick powiedział: "Twoje wojska ruszyły zgodnie z rozkazem. I zostały zatrzymane. A teraz, jeśli chodzi o pistolety - przełóż ten na pasku. Trzymaj palce na rękojeści".
  
  Ulubionym zajęciem Sudirmata, oprócz gwałtów, było oglądanie amerykańskich filmów. Westerny wyświetlano co wieczór, gdy przebywał na swoim stanowisku dowodzenia. Stare z Tomem Mixem i Hootem Gibsonem, nowe z Johnem Wayne'em i współczesnymi gwiazdami, które potrzebowały pomocy w dosiadaniu koni. Ale Indonezyjczycy o tym nie wiedzieli. Wielu z nich uważało, że wszyscy Amerykanie to kowboje. Sudirmat sumiennie ćwiczył swoje umiejętności - ale ci Amerykanie urodzili się z bronią! Ostrożnie wyciągnął po stole czechosłowacki karabin maszynowy, trzymając go lekko w palcach.
  
  Adam powiedział zaniepokojony: "Panie Bard, czy jest pan pewien..."
  
  "Panie Makhmurze, pan też będzie za kilka minut. Zamknijmy ten kawałek gówna, a ja panu pokażę."
  
  Ong Tiang powiedział: "Gówno? Nie wiem. Po francusku... proszę, po niemiecku... czy to znaczy...?"
  
  Nick powiedział: "Końskie jabłka". Sudiramat zmarszczył brwi, gdy Nick wskazywał drogę do stróżówki.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Gun Bik i Tala zatrzymali Nicka, gdy ten wychodził z więzienia. Gun Bik niósł radiotelefon bojowy. Wyglądał na zaniepokojonego. "Przyjeżdża osiem kolejnych ciężarówek, aby wesprzeć ciężarówki z Binto".
  
  "Czy masz jakąś poważną przeszkodę?"
  
  "Tak. Albo jeśli wysadzimy most Tapachi..."
  
  "Dmuchaj. Czy twój pilot amfibii wie, gdzie ona jest?"
  
  "Tak."
  
  "Ile dynamitu możesz mi tu i teraz zaoszczędzić?"
  
  "Dużo. Od czterdziestu do pięćdziesięciu paczek."
  
  "Przywieź mi to samolotem, a potem wróć do swoich ludzi. Trzymaj się tej drogi.
  
  Kiedy Gan Bik skinął głową, Tala zapytała: "Co mogę zrobić?"
  
  Nick przyjrzał się uważnie dwóm nastolatkom. "Zostańcie z Ganem. Spakujcie apteczkę, a jeśli macie jakieś odważne dziewczyny takie jak wy, zabierzcie je ze sobą. Mogą być ofiary".
  
  Pilot amfibii znał most Tapachi. Wskazał go z tym samym entuzjazmem, z jakim obserwował, jak Nick sklejał miękkie pałeczki materiału wybuchowego, obwiązywał je drutem dla dodatkowego zabezpieczenia i wkładał głęboko w każdą z nich kapsel - pięć centymetrów metalu, jak miniaturowy długopis. Z niego wystawał jardowy lont. Zabezpieczył go bezpiecznikiem, żeby się nie zsunął. "Bum!" - krzyknął radośnie pilot. "Bum. Tam".
  
  Wąski most Tapachi był dymiącą ruiną. Gun Bik skontaktował się ze swoją ekipą rozbiórkową, a oni wiedzieli, co robią. "Nick krzyknął do ucha lotnika. "Zróbcie wygodne, łatwe przejście przez drogę. Rozproszmy ich i wysadźmy w powietrze ciężarówkę lub dwie, jeśli się uda"".
  
  Zrzucili bomby rozpryskowe w dwóch seriach. Jeśli ludzie Sudirmata znali się na ćwiczeniach przeciwlotniczych, to zapomnieli o tym albo w ogóle o tym nie pomyśleli. Kiedy widziano ich po raz ostatni, uciekali we wszystkich kierunkach od konwoju ciężarówek, z których trzy płonęły.
  
  "Dom" - powiedział Nick do pilota.
  
  Nie mogli tego zrobić. Dziesięć minut później silnik zgasł i wylądowali w cichej lagunie. Pilot zachichotał. "Wiem. Jest zatkany. Kiepski gaz. Naprawię to".
  
  Nick pocił się razem z nim. Używając zestawu narzędzi, który wyglądał jak domowy zestaw naprawczy Woolwortha, wyczyścili gaźnik.
  
  Nick był spocony i zdenerwowany, straciwszy trzy godziny. W końcu, gdy do gaźnika wlano czystą benzynę, silnik zapalił na pierwszych obrotach i ruszyli w dalszą drogę. "Spójrzcie na brzeg, niedaleko Fong" - zawołał Nick. "Powinna tam być żaglówka".
  
  Tak było. Porto stało niedaleko doków Machmur. Nick powiedział: "Jedź przez Zoo Island. Możesz ją znać jako Adata - niedaleko Fong".
  
  Silnik ponownie zgasł na solidnym zielonym dywanie zoo. Nick skrzywił się. Cóż za ścieżka, przecięta drzewami w szczelinie w dżungli. Młody pilot wyciągnął drążek w dół doliny strumienia, którą Nick wspiął się z Talą i opuścił starą amfibię za fale, niczym liść spadający na staw. Nick wziął głęboki oddech. Pilot uśmiechnął się szeroko. "Znowu czyścimy gaźnik".
  
  "Zrób to. Wrócę za kilka godzin."
  
  "OK."
  
  Nick biegł wzdłuż plaży. Wiatr i woda już zmieniły jego położenie, ale to musiało być to miejsce. Był w odpowiedniej odległości od ujścia strumienia. Przyjrzał się przylądkowi i ruszył dalej. Wszystkie figowce na skraju dżungli wyglądały tak samo. Gdzie były liny?
  
  Groźny cios w dżungli sprawił, że przykucnął i zawołał Wilhelminę. Wyłaniając się z zarośli, jej pięciocentymetrowe kończyny miotały się jak wykałaczki, pojawiła się Mabel! Małpka podskoczyła po piasku, położyła głowę na ramieniu Nicka, przytuliła go i radośnie zasygnalizowała. Opuścił broń. "Hej, kochanie. W domu nigdy w to nie uwierzą".
  
  Wydawała radosne, gruchające dźwięki.
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 8
  
  
  
  
  
  Nick szedł dalej, kopiąc w piasku od strony morza, pod figowcami. Nic. Małpka szła za nim ramię w ramię, niczym pies-czempion albo wierna żona. Spojrzała na niego, a potem pobiegła wzdłuż plaży; zatrzymał się i obejrzał, jakby chciał powiedzieć: "No dalej".
  
  "Nie" - powiedział Nick. "To wszystko niemożliwe. Ale jeśli to twój kawałek plaży..."
  
  Tak było. Mabel zatrzymała się przy siódmym drzewie i wyciągnęła dwie liny spod piasku naniesionego przez przypływ. Nick poklepał ją po ramieniu.
  
  Dwadzieścia minut później opróżnił zbiorniki małej łódki i rozgrzał silnik. Ostatnim widokiem, jaki ujrzał na małej zatoczce, była Mabel stojąca na brzegu i pytająco unosząca dużą dłoń. Wydało mu się, że wygląda na pogrążoną w żałobie, ale powtarzał sobie, że to tylko jego wyobraźnia.
  
  Wkrótce wynurzył się i usłyszał ruch amfibii, mówiąc pilotowi o wyłupiastych oczach, że spotka się z nim w Makhmurovie. "Nie dotrę tam przed zmrokiem. Jeśli chcesz przelecieć nad punktami kontrolnymi, żeby sprawdzić, czy armia planuje jakieś akrobacje, proszę bardzo. Możesz skontaktować się z Gun Bikiem przez radio?"
  
  "Nie. Rzucam mu liścik."
  
  Tego dnia młody pilot nie zostawił żadnych notatek. Kierując powolną amfibię w stronę rampy, schodząc ku morzu niczym tłusty chrząszcz, przeleciał bardzo blisko Porty. Przygotowywała się do akcji i zmieniła tożsamość na dżonkę. Judasz usłyszał zawodzenie interkomu na mostku Tapachi. Szybkostrzelne działa przeciwlotnicze Judasza rozerwały samolot na strzępy, a ten wpadł do wody niczym zmęczony chrząszcz. Pilotowi nic się nie stało. Wzruszył ramionami i dopłynął do brzegu.
  
  Było już ciemno, gdy Nick wszedł do łodzi podwodnej.
  
  Dotarł do stacji paliw Machmur i zaczął tankować. Czterech facetów na stacji mówiło słabo po angielsku, ale powtarzali: "Idź do domu. Patrz, Adam. Szybko".
  
  Znalazł Hansa, Adama, Onga i Talę na ganku. Stanowisko było strzeżone przez kilkunastu mężczyzn - wyglądało jak stanowisko dowodzenia. Hans powiedział: "Witamy z powrotem. Będziecie musieli zapłacić".
  
  "Co się stało?"
  
  "Judas wymknął się na brzeg i zaatakował wartownię. Uwolnił Müllera, Japończyków i Sudirmata. Wywiązała się zacięta walka o broń strażników - zostało tylko dwóch, a Gan Bik zabrał ze sobą wszystkich żołnierzy. Sudirmat został zastrzelony przez jednego ze swoich ludzi, a reszta uciekła z Judaszem".
  
  "Niebezpieczeństwa despotyzmu. Zastanawiam się, jak długo ten żołnierz czekał na swoją szansę. Czy Gan Bik kontroluje drogi?"
  
  "Jak kamień. Martwimy się o Judasza. Może nas znowu zastrzelić albo napaść. Wysłał wiadomość do Adama. Chce 150 000 dolarów. W ciągu tygodnia".
  
  "Czy on zabija Akima?"
  
  "Tak."
  
  Tala zaczęła płakać. Nick powiedział: "Nie martw się, Tala. Nie martw się, Adam, odzyskam jeńców". Pomyślał, że jeśli był zbyt pewny siebie, to miał ku temu powody.
  
  Odciągnął Hansa na bok i napisał wiadomość w swoim notatniku. "Czy telefony nadal działają?"
  
  "Oczywiście, adiutant Sudirmata dzwoni co dziesięć minut z groźbami."
  
  "Spróbuj zadzwonić do swojego operatora telewizji kablowej."
  
  Telegram, który Hans starannie powtórzył do telefonu, brzmiał: INFORMACJA, ŻE CHIŃSKI BANK JUDAS ZEBRAŁ SZEŚĆ MILIONÓW W ZŁOCIE I JEST TERAZ POWIĄZANY Z PARTIĄ NAHDATUL ULAM. Został wysłany do Davida Hawka.
  
  Nick zwrócił się do Adama: "Wyślij człowieka do Judasza. Powiedz mu, że zapłacisz mu 150 000 dolarów jutro o dziesiątej rano, jeśli uda ci się natychmiast sprowadzić Akima".
  
  "Nie mam tu zbyt wiele gotówki. Nie wezmę Akima, jeśli inni więźniowie umrą. Ani jeden Makhmur nigdy więcej nie będzie mógł się pokazać..."
  
  "Nic im nie płacimy i wypuszczamy wszystkich więźniów. To podstęp".
  
  "Och." Szybko wydał rozkaz.
  
  O świcie Nick znajdował się w małej łodzi podwodnej, kołyszącej się na płytkiej wodzie na głębokości peryskopowej, pół mili od brzegu, od lśniącej chińskiej dżonki Butterfly Wind, powiewającej na wietrze flagą Czang Kaj-szeka - w czerwonym płaszczu z białym słońcem na błękitnym tle. Nick uniósł antenę łodzi podwodnej. Nieustannie skanował częstotliwości. Usłyszał gwizd radiotelefonów wojskowych na punktach kontrolnych, usłyszał stanowcze tony Gun Bik i wiedział, że prawdopodobnie wszystko jest w porządku. Wtedy odebrał silny sygnał - w pobliżu - i odpowiedziało radio Butterfly Wind.
  
  Nick ustawił nadajnik na tę samą częstotliwość i powtarzał: "Witaj, Motylowy Wietrze. Witaj, Judaszu. Mamy dla ciebie komunistycznych więźniów i pieniądze. Witaj, Motylowy Wietrze..."
  
  Kontynuował rozmowę, płynąc małą batyskafem w stronę śmieci. Nie był pewien, czy morze zagłuszy jego sygnał, ale teoretycznie antena wyposażona w peryskop mogła nadawać na takiej głębokości.
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  Judasz zaklął, tupnął nogą o podłogę kabiny i przełączył się na swój potężny nadajnik. Nie miał kryształów interkomu i nie mógł połączyć się z niewidzialnym statkiem, który obserwował pasma CW o dużej mocy. "Müller" - warknął - "co ten diabeł, do cholery, próbuje zrobić? Słuchaj".
  
  Müller powiedział: "Jest blisko. Jeśli korweta uzna, że mamy kłopoty, spróbujcie DF..."
  
  "Eee. Nie potrzebuję radionamiernika. To ten szalony Bard z brzegu. Czy możesz dostroić nadajnik do wystarczającej mocy, żeby go zagłuszyć?
  
  "To trochę potrwa."
  
  Nick obserwował, jak "Butterfly Wind" wlatuje przez okienko obserwacyjne. Przeskanował morze lunetą i dostrzegł statek na horyzoncie. Opuścił małą łódź podwodną na głębokość dwóch metrów, od czasu do czasu zerkając metalowym okiem, gdy zbliżał się do dżonki od brzegu. Jej obserwatorzy mieli być wycelowani w statek zbliżający się od strony morza. Dotarł do prawej burty, pozostając niezauważonym. Kiedy otworzył właz, usłyszał krzyki do megafonu, krzyki innych ludzi i huk ciężkiej armaty. Pięćdziesiąt jardów od dżonki trysnął strumień wody.
  
  "To ci da zajęcie" - mruknął Nick, rzucając pokryty nylonem hak, żeby złapać metalową obręcz sznurka. "Czekaj, dostosują zasięg". Szybko wspiął się po linie i wyjrzał zza krawędzi pokładu.
  
  Bum! Pocisk przeleciał ze świstem obok głównego masztu, a jego ohydny łoskot był tak głośny, że można by pomyśleć, że podmuch wiatru jest wyczuwalny. Wszyscy na pokładzie zebrali się na brzegu morza, krzycząc i trąbiąc do megafonów. Müller pokierował dwoma mężczyznami, którzy sygnalizowali semaforami i flagami międzynarodowymi alfabetem Morse'a. Nick uśmiechnął się szeroko - nic, co im teraz powiesz, nie sprawi im radości! Wszedł na pokład i zniknął przez przedni właz. Zszedł po zejściówce, a potem po kolejnej drabince.
  
  eee... sądząc po opisie i rysunkach Gan Bika i Tali, miał wrażenie, że już tu kiedyś był.
  
  Strażnik chwycił pistolet, a Wilhelmina oddała strzał z Lugera. Prosto w gardło, prosto w środek. Nick otworzył celę. "No, chłopaki".
  
  "Jest jeszcze jeden" - powiedział młody mężczyzna o surowym wyglądzie. "Daj mi kluczyki".
  
  Młodzi mężczyźni puścili Akima. Nick podał broń strażnika facetowi, który zażądał kluczy i obserwował, jak sprawdza zabezpieczenia. Nic mu nie będzie.
  
  Na pokładzie Müller zamarł, widząc Nicka i siedmiu młodych Indonezyjczyków wyskakujących z luku za burtę. Stary nazista pobiegł na rufę po swój pistolet maszynowy Tommy, zasypując morze gradem pocisków. Równie dobrze mógłby zastrzelić ławicę morświnów ukrywających się pod wodą.
  
  Trzycalowy pocisk uderzył w dżonkę w śródokręciu, eksplodował w środku i powalił Müllera na kolana. Z trudem doczłapał się na rufę, aby naradzić się z Judaszem.
  
  Nick wynurzył się z łodzi podwodnej, otworzył właz, wskoczył do maleńkiej kabiny i bez chwili wahania zwodował maleńką łódź. Chłopcy kurczowo trzymali się jej jak pluskwy wodne grzbietu żółwia. Nick krzyknął: "Uważajcie na strzały! Wypadnijcie za burtę, jeśli zobaczycie broń!".
  
  "Tak."
  
  Wróg był zajęty. Müller krzyknął do Judasza: "Więźniowie uciekli! Jak powstrzymamy tych głupców przed strzelaniem? Oni oszaleli!"
  
  Judasz był spokojny jak kapitan statku handlowego nadzorujący ćwiczenia. Wiedział, że nadejdzie dzień rozliczenia ze smokiem - ale tak szybko! W tak złym momencie! Powiedział: "Załóż teraz strój Nelsona, Müller. Zrozumiesz, co czuł".
  
  Skierował lornetkę na korwetę, a jego usta wykrzywiły się w grymasie, gdy dostrzegł barwy Chińskiej Republiki Ludowej. Opuścił okulary i zachichotał - dziwnym, gardłowym dźwiękiem, niczym klątwa demona. "Jah, Müller, można by rzec: opuśćcie statek. Nasza umowa z Chinami jest nieważna".
  
  Dwa strzały z korwety przebiły dziób dżonki i zniszczyły jej działo kal. 40 mm. Nick zanotował sobie w myślach, żeby skierować się do brzegu z pełną mocą - z wyjątkiem strzałów z dużej odległości, których ci strzelcy nigdy nie spudłowali.
  
  Hans spotkał go na molo. "Wygląda na to, że Hawk otrzymał telegram i prawidłowo przekazał informacje".
  
  Adam Makhmur podbiegł i uściskał syna.
  
  Złom płonął, powoli osiadając. Korweta na horyzoncie stawała się coraz mniejsza. "Jaki zakład, Hans?" zapytał Nick. "To koniec Judasza, czy nie?"
  
  "Nie ma wątpliwości. Z tego, co o nim wiemy, mógłby uciec w tej chwili w skafandrze nurkowym".
  
  "Weźmy łódź i zobaczmy, co znajdziemy."
  
  Znaleźli część załogi uczepioną wraku, cztery ciała, w tym dwie ciężko ranne. Judah i Müller nigdzie nie byli widoczni. Kiedy porzucili poszukiwania, gdy zapadła ciemność, Hans powiedział: "Mam nadzieję, że są w brzuchu rekina".
  
  Następnego ranka na konferencji Adam Makhmur znów był opanowany i skupiony. "Rodziny są wdzięczne. To było mistrzowskie, panie Bard. Samoloty wkrótce tu przylecą, żeby odebrać chłopców".
  
  "A co z armią i wyjaśnieniem śmierci Sudirmata?" zapytał Nick.
  
  Adam uśmiechnął się. "Dzięki naszym wspólnym wpływom i zeznaniom armia zostanie ukarana. Winna wszystkiemu jest chciwość pułkownika Sudirmata".
  
  Prywatna amfibia klanu Van Kingów przewiozła Nicka i Hansa do Dżakarty. O zmierzchu Nick - wykąpany i ubrany w świeże ubrania - czekał na Matę w chłodnym, ciemnym salonie, w którym spędził tyle pachnących godzin. Przybyła i podeszła prosto do niego. "Jesteś naprawdę bezpieczny! Słyszałam najwspanialsze historie. Krążą po całym mieście".
  
  "Część może być prawdą, moja droga. Najważniejsze, że Sudirmat nie żyje. Zakładnicy zostali uwolnieni. Statek piracki Judasza został zniszczony".
  
  Pocałowała go namiętnie: "...wszędzie".
  
  "Prawie."
  
  "Prawie? Chodź, przebiorę się, a ty mi o tym opowiesz..."
  
  Niewiele jej wyjaśnił, gdyż z zachwytem patrzył, jak zrzuca miejskie ubranie i owija się kwiecistym sarongiem.
  
  Gdy wyszli na taras i zajęli się ginem z tonikiem, zapytała: "Co teraz zamierzasz zrobić?"
  
  "Muszę iść. I chcę, żebyś poszedł ze mną."
  
  Jej piękna twarz rozpromieniła się, gdy spojrzała na niego ze zdziwieniem i radością. "Co? O tak... Naprawdę..."
  
  "Naprawdę, Mata. Musisz ze mną jechać. W ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Zostawię cię w Singapurze albo gdziekolwiek indziej. I nigdy nie możesz wrócić do Indonezji". Spojrzał jej w oczy, poważny i poważny. "Nigdy nie możesz wrócić do Indonezji. Jeśli to zrobisz, to muszę wrócić i... coś zmienić".
  
  Zbladła. W jego szarych oczach, twardych jak polerowana stal, było coś głębokiego i nieodgadnionego. Zrozumiała, ale spróbowała jeszcze raz. "Ale co, jeśli zdecyduję, że nie chcę? To znaczy... z tobą to co innego... ale porzucenie w Singapurze..."
  
  "
  
  "To zbyt niebezpieczne, żeby cię zostawić, Mata. Jeśli to zrobię, nie dokończę swojej roboty - a ja zawsze jestem dokładny. Robisz to dla pieniędzy, nie dla ideologii, więc mogę ci złożyć ofertę. Zostać?" Westchnął. "Miałaś wiele innych kontaktów oprócz Sudirmata. Twoje kanały i sieć, przez którą komunikowałaś się z Judaszem, wciąż są nienaruszone. Zakładam, że korzystałaś z wojskowego radia - albo możesz mieć własnych ludzi. Ale... widzisz... moje stanowisko".
  
  Poczuła chłód. To nie był mężczyzna, którego trzymała w ramionach, niemal pierwszy mężczyzna w życiu, z którym połączyła ją myśl o miłości. Mężczyzna tak silny, odważny, delikatny, o bystrym umyśle - ale jakże stalowa była teraz ta piękna twarz! "Nie sądziłam, że..."
  
  Dotknął jej koniuszków i zamknął je palcem. "Wpadłaś w kilka pułapek. Zapamiętasz je. Korupcja rodzi nieostrożność. Serio, Mata, radzę ci przyjąć moją pierwszą ofertę".
  
  "A twój drugi...?" Nagle zaschło jej w gardle. Przypomniała sobie pistolet i nóż, które nosił, odłożyła je na bok i schowała, cicho żartując, komentując je. Kątem oka ponownie zerknęła na nieprzejednaną maskę, która wyglądała tak dziwnie na jej ukochanej, przystojnej twarzy. Uniosła dłoń do ust i zbladła. "Zrobiłbyś to! Tak... zabiłbyś Nóż. I Judasza, i resztę. Ty... nie wyglądasz jak Hans Nordenboss".
  
  "Jestem inny" - zgodził się ze spokojną powagą. "Jeśli kiedykolwiek postawisz stopę w Indonezji, zabiję cię".
  
  Nienawidził słów, ale układ musiał być jasno przedstawiony. Nie - fatalne nieporozumienie. Płakała godzinami, zwiędła jak kwiat na suszy, zdawała się wyciskać z siebie całą siłę życiową łzami. Żałował tej sceny - ale wiedział, jaką moc przywracają piękne kobiety. Inny kraj - inni mężczyźni - i być może inne układy.
  
  Odepchnęła go, po czym podeszła do niego i powiedziała cienkim głosem: "Wiem, że nie mam wyboru. Odchodzę".
  
  Odprężył się - choć trochę. "Pomogę ci. Nordenbossowi można zaufać, że sprzeda to, co po sobie zostawisz, i gwarantuję, że dostaniesz pieniądze. Nie zostaniesz bez grosza w nowym kraju".
  
  Stłumiła ostatnie szlochy, głaszcząc go palcami po piersi. "Czy mógłbyś poświęcić mi dzień lub dwa, żeby pomóc mi się zadomowić w Singapurze?"
  
  "Myślę, że tak."
  
  Jej ciało było bezwładne. To była kapitulacja. Nick odetchnął powoli, cicho z ulgą. Nigdy się do tego nie przyzwyczai. Tak było lepiej. Hawk by to pochwalił.
  
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  Kaptur Śmierci
  
  
  
  Nick Carter
  
  Kaptur Śmierci
  
  Poświęcone ludziom tajnych służb Stanów Zjednoczonych Ameryki
  
  
  Rozdział I
  
  
  Dziesięć sekund po zjeździe z autostrady 28 zastanawiał się, czy popełnił błąd. Czy powinien był zabrać dziewczynę w to odludne miejsce? Czy konieczne było schowanie broni poza zasięgiem w ukrytej szafce pod tylną klapą samochodu?
  
  Aż z Waszyngtonu, drogą U.S. 66, tylne światła migały dookoła. Można się było tego spodziewać na ruchliwej autostradzie, ale na U.S. 28 nie reagowały, co było mniej logiczne. Myślał, że należą do tego samego samochodu. Teraz jednak tak było.
  
  "Zabawne" - powiedział, próbując sprawdzić, czy dziewczyna w jego ramionach napięła się na tę uwagę. Nie poczuł żadnej zmiany. Jej piękne, miękkie ciało pozostało zachwycająco giętkie.
  
  "Który?" mruknęła.
  
  "Musisz chwilę posiedzieć, kochanie". Ostrożnie podniósł ją do pozycji pionowej, położył dłonie równo na kierownicy na godzinie trzeciej i dziewiątej i wcisnął gaz do dechy. Minutę później skręcił w znajomą boczną uliczkę.
  
  Sam majstrował przy strojeniu nowego silnika i poczuł osobistą satysfakcję, gdy 428 cali sześciennych momentu obrotowego zapewniało przyspieszenie bez szarpnięć na obrotach. Thunderbird mknął po zakrętach w kształcie litery S dwupasmowej drogi w Maryland niczym koliber pędzący między drzewami.
  
  "Fascynujące!" Ruth Moto odsunęła się, żeby zrobić mu miejsce na dłonie.
  
  "Mądra dziewczyna" - pomyślał. Mądra, piękna. Chyba...
  
  Znał drogę dobrze. To prawdopodobnie nieprawda. Mógłby ich wyprzedzić, wymknąć się w bezpieczne miejsce i mieć obiecujący wieczór. To by się nie udało. Westchnął, pozwolił Ptakowi zwolnić do umiarkowanej prędkości i sprawdził drogę na wzgórzu. Światła tam były. Nie odważyli się ich wystawić z taką prędkością na krętych drogach. Rozbiją się. Nie mógł na to pozwolić - mogli być dla niego tak cenni, jak on dla nich.
  
  Zwolnił do prędkości pełzającej. Reflektory zbliżyły się, zapaliły, jakby kolejny samochód zwolnił, a potem zgasły. Ach... Uśmiechnął się w ciemności. Po pierwszym zimnym kontakcie zawsze towarzyszyło mu podekscytowanie i nadzieja na sukces.
  
  Ruth oparła się o niego, a zapach jej włosów i delikatny, rozkoszny zapach perfum znów wypełnił jego nozdrza. "To była świetna zabawa" - powiedziała. "Lubię niespodzianki".
  
  Jej dłoń spoczęła na twardych, jędrnych mięśniach jego uda. Nie potrafił stwierdzić, czy wywierała lekki nacisk, czy też uczucie to było spowodowane kołysaniem samochodu. Objął ją ramieniem i delikatnie przytulił. "Chciałem spróbować tych zakrętów. W zeszłym tygodniu koła były wyważone i nie miałem okazji jej poskręcać w mieście. Teraz skręca świetnie".
  
  "Myślę, że wszystko, co robisz, dąży do perfekcji, Jerry. Mam rację? Nie bądź skromny. To mi wystarczy, kiedy jestem w Japonii".
  
  "Chyba tak. Tak... być może."
  
  "Oczywiście. I jesteś ambitny. Chcesz być z liderami."
  
  Zgadujesz. Każdy pragnie perfekcji i przywództwa. Tak jak w życiu każdej kobiety pojawi się wysoki, ciemnowłosy mężczyzna, jeśli wytrzyma wystarczająco długo.
  
  "Długo czekałem". Dłoń przycisnęła się do jego uda. To nie był ruch maszyny.
  
  "Podejmujesz pochopną decyzję. Byliśmy razem tylko dwa razy. Trzy razy, jeśli liczyć spotkanie na imprezie u Jimmy'ego Hartforda".
  
  "Tak sądzę" - wyszeptała. Jej dłoń delikatnie pogłaskała jego nogę. Był zaskoczony i zachwycony zmysłowym ciepłem, jakie wzbudziła w nim ta prosta pieszczota. Po plecach przebiegł mu dreszcz bardziej niż większość dziewczyn, gdy pieściły jego nagie ciało. "To prawda" - pomyślał - "fizyczna kondycja jest dostosowana do zwierząt i postu", ale aby naprawdę podnieść temperaturę, konieczna jest emocjonalna więź.
  
  Po części, jak przypuszczał, zakochał się w Ruth Moto, gdy obserwował ją na potańcówce w klubie jachtowym, a tydzień później na urodzinowej kolacji Roberta Quitlocka. Niczym chłopiec wpatrujący się w wystawę sklepową, w lśniący rower albo kuszącą gamę słodyczy, zbierał wrażenia, które podsycały jego nadzieje i aspiracje. Teraz, gdy poznał ją lepiej, był przekonany, że ma lepszy gust.
  
  Wśród drogich sukni i smokingów na przyjęciach, na które bogaci mężczyźni przyprowadzali najpiękniejsze kobiety, jakie tylko mogli znaleźć, Ruth była przedstawiana jako niezrównany klejnot. Odziedziczyła wzrost i długie kości po matce Norweżce, a ciemną cerę i egzotyczne rysy po ojcu Japończyku, tworząc euroazjatycką mieszankę, z której rodzą się najpiękniejsze kobiety świata. Jej ciało było absolutnie nieskazitelne, a gdy przechadzała się po sali pod rękę z ojcem, wszystkie męskie spojrzenia podążały za nią, w zależności od tego, czy obserwowała je inna kobieta. Budziła podziw, pożądanie i, mówiąc prościej, natychmiastowe pożądanie.
  
  Towarzyszył jej ojciec, Akito Tsogu Nu Moto. Był niski i masywny, o gładkiej, ponadczasowej skórze i spokojnym, pogodnym wyrazie twarzy patriarchy wyrzeźbionego w granicie.
  
  Czy Motos byli tym, na co wyglądali? Zostali zbadani przez najskuteczniejszą amerykańską agencję wywiadowczą, AXE. Raport był czysty, ale śledztwo sięgnie głębiej, wracając do Matthew Perry'ego.
  
  David Hawk, starszy oficer AXE i jeden z przełożonych Nicka Cartera, powiedział: "To może być ślepa uliczka, Nick. Stary Akito zarobił miliony na japońsko-amerykańskich przedsięwzięciach z zakresu elektroniki i produktów budowlanych. Jest bystry, ale prostolinijny. Ruth była w dobrych stosunkach z Vassar. Jest popularną gospodynią i obraca się w dobrych kręgach w Waszyngtonie. Podążaj za innymi tropami... jeśli jakieś masz".
  
  Nick stłumił uśmiech. Hawk wspierałby cię swoim życiem i karierą, ale był mistrzem w sztuce inspirowania. Odpowiedział: "Tak. A co powiesz na Akito jako kolejną ofiarę?"
  
  Na wąskich ustach Hawka pojawił się jeden z jego rzadkich uśmiechów, tworząc wokół ust i oczu mądre i zmęczone zmarszczki. Spotkali się na ostatnią rozmowę tuż po świcie w ustronnym zaułku w Forcie Belvoir. Poranek był bezchmurny; dzień zapowiadał się upalnie. Jasne promienie słońca przebijały powietrze nad Potomakiem i oświetlały wyraziste rysy Hawka. Obserwował łodzie odpływające z góry. Vernon Yacht Club i Gunston Cove. "Musi być tak piękna, jak mówią".
  
  Nick nawet nie drgnął. "Kto, Ruth? Jedyna w swoim rodzaju".
  
  "Osobowość plus seksapil, co? Muszę jej się przyjrzeć. Świetnie wygląda na zdjęciach. Możesz je obejrzeć w biurze".
  
  "Pomyślał Nick, Hawk. Gdyby to imię nie pasowało, zasugerowałbym Old Fox. Powiedział: "Wolę prawdziwe; pachnie tak dobrze, jeśli...? Pornografia"".
  
  "Nie, nic z tych rzeczy. Wygląda jak typowa dziewczyna z porządnej rodziny. Może romans czy dwa, ale jeśli są tak starannie ukrywane. Możliwe, że dziewica. W naszym fachu zawsze jest jakieś "może". Ale nie kupuj ich najpierw, sprawdź je, Nick. Uważaj. Nie rozluźniaj się ani na chwilę."
  
  Hawk wielokrotnie, słowami przestrogi i bardzo dalekowzrocznymi działaniami, dosłownie ratował życie Nicholasowi Huntingtonowi Carterowi, N3 z AX-US.
  
  "Nie, proszę pana" - odpowiedział Nick. "Ale czuję, że nigdzie się nie wybieram. Sześć tygodni imprez w Waszyngtonie to świetna zabawa, ale mam już dość tego dobrego życia".
  
  "Wyobrażam sobie, jak się czujesz, ale trzymaj się tego. Ta sprawa wydaje się beznadziejna, skoro zginęło troje ważnych osób. Ale zrobimy sobie przerwę i sprawa się otworzy".
  
  "Konferencje sekcyjne nie będą już pomocne?"
  
  "Najlepsi patolodzy świata zgadzają się, że zmarli z przyczyn naturalnych - to oczywiste. Uważają, że to tacy mali naturalni ludzie? Tak. Logiczne? Nie. Senator, członek gabinetu i kluczowy bankier w naszym systemie monetarnym. Nie znam metody, związku ani przyczyny. Mam przeczucie..."
  
  "Przeczucia" Hawka - oparte na jego encyklopedycznej wiedzy i trafnej intuicji - nigdy, o ile Nick pamiętał, nie były błędne. Omawiał z Hawkiem szczegóły sprawy i możliwe scenariusze przez godzinę, po czym się rozstali. Hawk dla zespołu - Nick dla swojej roli.
  
  Sześć tygodni temu Nick Carter dosłownie wszedł w rolę "Geralda Parsonsa Deminga", waszyngtońskiego przedstawiciela firmy naftowej z zachodniego wybrzeża. Kolejny wysoki, ciemnowłosy i przystojny młody dyrektor, zapraszany na wszystkie najważniejsze oficjalne i towarzyskie wydarzenia.
  
  Dotarł do tego punktu. Powinien; stworzyli go mistrzowie z Działu Dokumentacji i Edycji AX. Włosy Nicka zrobiły się czarne zamiast brązowe, a maleńki niebieski topór w prawym łokciu był ukryty pod skórzaną farbą. Jego głęboka opalenizna nie odróżniała go od prawdziwego bruneta; jego skóra ściemniała. Wkroczył w życie, które z góry ustanowił mu sobowtór, z dokumentami i tożsamością, perfekcyjne nawet w najdrobniejszych szczegółach. Jerry Deming, zwykły człowiek, z imponującym wiejskim domem w Maryland i apartamentem w mieście.
  
  Migotanie reflektorów w lusterku przywróciło mu pamięć. Stał się Jerrym Demingiem, żyjącym fantazją, zmuszającym się do zapomnienia o Lugerze, szpilce i maleńkiej bombie gazowej, tak doskonale ukrytej w schowku przyspawanym pod grzbietem Birda. Jerry Deming. Samotny. Przynęta. Cel. Człowiek wysłany, by utrzymać wroga w ruchu. Człowiek, który czasami zdobywał pudło.
  
  Ruth zapytała cicho: "Dlaczego jesteś dziś w takim nastroju, Jerry?"
  
  "Miałem przeczucie. Wydawało mi się, że jedzie za nami samochód".
  
  "Ojej. Nie mówiłaś mi, że jesteś mężatką."
  
  "Siedem razy i za każdym razem mi się podobały". Zaśmiał się. To był żart, jaki Jerry Deming by opowiedział. "Nieee, kochanie. Byłem zbyt zajęty, żeby się w to angażować na poważnie". To była prawda. Dodał jeszcze coś w stylu: "Już nie widzę tych świateł. Chyba się myliłem. Powinnaś to zobaczyć. Na tych bocznych drogach jest mnóstwo napadów".
  
  Uważaj, kochanie. Może nie powinniśmy byli stąd wyjeżdżać. Czy twoje miejsce jest strasznie odosobnione? Ja się nie boję, ale mój ojciec jest surowy. Panicznie boi się rozgłosu. Zawsze mnie ostrzega, żebym uważała. To jego stara, wiejska roztropność, jak sądzę.
  
  Przytuliła się do jego ramienia. "Jeśli to jest gra", pomyślał Nick, "to świetnie". Odkąd ją poznał, zachowywała się dokładnie jak nowoczesna, choć konserwatywna córka zagranicznego biznesmena, który odkrył, jak zarabiać miliony w Stanach Zjednoczonych.
  
  Człowiek, który z góry przemyślał każdy swój ruch i każde słowo. Kiedy znalazłeś złoty róg obfitości, unikałeś rozgłosu, który mógłby przeszkodzić ci w pracy. W świecie kontrahentów wojskowych, bankierów i menedżerów, rozgłos jest mile widziany jak klepnięcie w czerwoną, nieleczoną opaleniznę.
  
  Jego prawa ręka trafiła na ponętną pierś, bez protestów. To było mniej więcej tyle, ile udało mu się osiągnąć z Ruth Moto; postępy były wolniejsze, niż by chciał, ale to odpowiadało jego metodom. Zdał sobie sprawę, że szkolenie kobiet jest jak szkolenie koni. Kluczem do sukcesu była cierpliwość, małe sukcesy na raz, delikatność i doświadczenie.
  
  "Mój dom jest na odludziu, kochanie, ale na podjeździe są automatyczne bramy, a policja regularnie patroluje teren. Nie ma się czym martwić".
  
  Przytuliła się do niego. "To dobrze. Jak długo to masz?"
  
  "Kilka lat. Odkąd zacząłem spędzać dużo czasu w Waszyngtonie". Zastanawiał się, czy jej pytania były przypadkowe, czy dobrze zaplanowane.
  
  "A byłeś w Seattle, zanim tu przyjechałeś? To piękny kraj. Te drzewa w górach. Klimat jest umiarkowany."
  
  "Tak". W ciemności nie widziała jego lekkiego uśmiechu. "Jestem prawdziwym dzieckiem natury. Chciałbym przejść na emeryturę w Górach Skalistych i po prostu polować, łowić ryby i... i tak dalej".
  
  "Zupełnie sam?"
  
  "Nie. Nie można polować i łowić ryb przez całą zimę. A są dni deszczowe."
  
  Zachichotała. "To wspaniałe plany. Ale czy się zgadzasz? To znaczy... może odłożysz to jak wszyscy inni, a znajdą cię przy biurku o pięćdziesiątce dziewiątej. Zawał serca. Żadnego polowania. Żadnego wędkowania. Żadnej zimy, żadnych deszczowych dni".
  
  "Ja nie. Ja planuję z wyprzedzeniem."
  
  "Ja też" - pomyślał, hamując. W polu widzenia pojawił się mały czerwony odblask, oznaczający niemal ukrytą drogę. Skręcił, przeszedł czterdzieści metrów i zatrzymał się przed solidną drewnianą bramą z desek cyprysowych pomalowanych na głęboki, czerwonobrązowy kolor. Wyłączył silnik i światła.
  
  Cisza była zdumiewająca, gdy warkot silnika i szelest opon ucichły. Delikatnie uniósł jej podbródek w swoją stronę i pocałunek rozpoczął się płynnie; ich usta musnęły się w ciepłym, pobudzającym i wilgotnym pocałunku. Głaskał jej gibkie ciało wolną ręką, ostrożnie przesuwając się nieco dalej niż kiedykolwiek wcześniej. Z przyjemnością czuł jej współpracę, jej usta powoli zamykały się wokół jego języka, a jej piersi zdawały się powracać do jego delikatnego masażu bez dreszczyku emocji. Jej oddech przyspieszył. Dopasował swój rytm do wonnego zapachu - i słuchał.
  
  Pod uporczywym naciskiem jego języka jej usta w końcu rozchyliły się całkowicie, nabrzmiały niczym giętka błona dziewicza, gdy uformował włócznię z ciała, eksplorując ostre głębie jej ust. Drażnił ją i łaskotał, czując, jak drży. Złapał jej język między wargi i delikatnie ssał... i słuchał.
  
  Miała na sobie prostą sukienkę z cienkiej białej skóry rekina, zapiętą z przodu na guziki. Jego zwinne palce rozpięły trzy guziki, a on głaskał gładką skórę między jej piersiami grzbietami paznokci. Lekko, z namysłem - z siłą motyla depczącego płatek róży. Na chwilę zamarła, a on z trudem utrzymywał rytm pieszczot, przyspieszając dopiero, gdy jej oddech uderzył go z ciepłym, zapierającym dech w piersiach pędem, a ona wydała z siebie ciche, nucące dźwięki. Przesunął palcami po wypukłości jej prawej piersi w łagodny, badawczy rejs. Nucenie zmieniło się w westchnienie, gdy przycisnęła się do jego dłoni.
  
  I słuchał. Samochód powoli i bezszelestnie sunął wąską drogą mijając podjazd, a jego reflektory rozświetlały noc. Byli zbyt dostojni. Usłyszał, jak się zatrzymują, kiedy zgasił silnik. Teraz sprawdzali. Miał nadzieję, że mają bujną wyobraźnię i widzieli Ruth. Chłopcy, mrugnijcie do mnie!
  
  Rozpiął zapięcie jej półbiustonosza w miejscu, gdzie stykał się z jej wspaniałym dekoltem, i delektował się gładkim, ciepłym ciałem spoczywającym na jego dłoni. Rozkoszne. Inspirujące - cieszył się, że nie ma na sobie dopasowanych szortów dresowych; broń w ciasnych kieszeniach byłaby pocieszająca, ale ciasnota była irytująca. Ruth powiedziała: "Och, moja droga" i lekko przygryzła wargę.
  
  Pomyślał: "Mam nadzieję, że to tylko nastolatek szukający miejsca parkingowego". A może to była nagła maszyna śmierci Nicka Cartera. Usunięcie niebezpiecznej postaci z aktualnie rozgrywanej gry albo dziedzictwo zemsty wyrządzonej w przeszłości. Kiedy zdobyłeś klasyfikację Killmastera, rozumiałeś ryzyko.
  
  Nick przesunął językiem po jej jedwabistym policzku aż do ucha. Zaczął rytmicznie pieścić dłonią, która teraz obejmowała wspaniałą, ciepłą pierś w jej staniku. Porównał jej westchnienie do swojego. Jeśli umrzesz dzisiaj, nie będziesz musiała umierać jutro.
  
  Uniósł palec wskazujący prawej ręki i delikatnie włożył go do drugiego ucha, wywołując potrójne łaskotanie, gdy zmieniał nacisk w rytm swojej małej symfonii. Zadrżała z przyjemności, a on z pewnym niepokojem odkrył, że sprawia mu przyjemność kształtowanie jej przyjemności i miał nadzieję, że nie ma nic wspólnego z samochodem na drodze.
  
  który zatrzymał się kilkaset metrów od nas. Słyszał go wyraźnie w nocnej ciszy. W tej chwili ona nic nie słyszała.
  
  Miał wyostrzony słuch - w istocie, gdy nie był w doskonałej formie fizycznej, AXE nie zlecało mu takich zadań, a on ich nie przyjmował. Szanse i tak były wystarczająco nikłe. Usłyszał ciche skrzypnięcie zawiasów drzwi samochodu, dźwięk kamienia uderzającego o coś w ciemności.
  
  Powiedział: "Kochanie, co powiesz na drinka i pływanie?"
  
  "Uwielbiam to" - odpowiedziała, biorąc krótki, chrapliwy oddech, zanim wypowiedziała te słowa.
  
  Nacisnął przycisk nadajnika, aby uruchomić bramę, a szlaban rozsunął się, zamykając się automatycznie za nimi, gdy podążali krótką, krętą ścieżką. To było jedynie odstraszeniem intruzów, a nie przeszkodą. Ogrodzenie posesji stanowiło proste, otwarte ogrodzenie z słupków i sztachet.
  
  Gerald Parsons Deming zbudował urokliwy, siedmiopokojowy dom wiejski z ogromnym dziedzińcem z błękitnego kamienia z widokiem na basen. Kiedy Nick nacisnął przycisk na słupku na skraju parkingu, włączyły się reflektory wewnętrzne i zewnętrzne. Ruth zagdakała radośnie.
  
  "To wspaniale! Och, piękne kwiaty. Sama zajmujesz się kształtowaniem ogrodu?"
  
  "Dość często" - skłamał. "Za bardzo zajęty, żeby robić wszystko, co chcę. Miejscowy ogrodnik przychodzi dwa razy w tygodniu".
  
  Zatrzymała się na kamiennej ścieżce obok kolumny pnących róż, pionowego pasma barw w odcieniach czerwieni, różu, bieli i kremu. "Są takie śliczne. To trochę japońskie - a może trochę japońskie - tak mi się wydaje. Nawet jeden kwiat potrafi mnie pobudzić".
  
  Pocałował ją w szyję, zanim poszli dalej i powiedział: "Jak jedna piękna dziewczyna może mnie podniecić? Jesteś tak piękna jak wszystkie te kwiaty razem wzięte - i żyjesz".
  
  Zaśmiała się z aprobatą. "Jesteś słodki, Jerry, ale ciekawe, ile dziewczyn zabrałeś na ten spacer?"
  
  "Czy to prawda?"
  
  "Mam taką nadzieję."
  
  Otworzył drzwi i weszli do dużego salonu z gigantycznym kominkiem i przeszkloną ścianą z widokiem na basen. "No cóż, Ruth - prawda. Prawda dla Ruth". Zaprowadził ją do małego barku i jedną ręką nacisnął przycisk na gramofonie, drugą przytrzymując jej palce. "Ty, moja droga, jesteś pierwszą dziewczyną, którą tu przyprowadziłem sam".
  
  Zobaczył, jak jej oczy się rozszerzyły, a potem, po cieple i łagodności jej wyrazu twarzy, poznał, że sądziła, że mówi prawdę - co było prawdą - i spodobało jej się to.
  
  Każda dziewczyna by ci uwierzyła, gdyby ci uwierzyła, a kreacja, układ i rosnąca intymność były dziś w sam raz. Jego sobowtór mógł przyprowadzić tu pięćdziesiąt dziewczyn - wiedząc, że prawdopodobnie ma Deming - ale Nick mówił prawdę, a intuicja Ruth to potwierdzała.
  
  Szybko przygotował martini, podczas gdy Ruth siedziała i patrzyła na niego przez wąski, dębowy kominek, z brodą opartą na dłoniach i zamyślonym, czujnym spojrzeniem czarnych oczu. Jej nieskazitelna skóra wciąż promieniała emocjami, które w niej wywołał, a Nick zaparł dech w piersiach, gdy postawił przed nią kieliszek i nalał sobie drinka.
  
  "Kupiła to, ale nie uwierzy" - pomyślał. Wschodnia ostrożność, czyli wątpliwości, które kobiety żywią nawet wtedy, gdy emocje wiodą je na manowce . Powiedział cicho: "Dla ciebie, Ruthie. Najpiękniejszy obraz, jaki kiedykolwiek widziałem. Artysta chciałby cię namalować właśnie teraz".
  
  "Dziękuję. Sprawiasz, że czuję się bardzo szczęśliwa i ciepła, Jerry."
  
  Jej oczy płonęły mu znad kieliszka koktajlowego. Słuchał. Nic. Szli teraz przez las, a może już dotarli do gładkiego, zielonego dywanu trawnika. Ostrożnie krążyli, wkrótce odkrywając, że panoramiczne okna idealnie nadawały się do obserwacji, kto jest w domu.
  
  Jestem przynętą. Nie wspomnieliśmy o tym, ale jestem tylko serem w pułapce AXE. To było jedyne wyjście. Hawk nie wrobiłby go w to, gdyby nie było innego wyjścia. Trzech ważnych ludzi nie żyje. Przyczyny naturalne w aktach zgonu. Żadnych tropów. Żadnych wskazówek. Żadnego schematu.
  
  "Nie możesz zapewnić przynęcie żadnej specjalnej ochrony" - rozmyślał ponuro Nick - "bo nie masz pojęcia, co mogłoby spłoszyć ofiarę ani na jakim dziwnym poziomie może się pojawić". Jeśli zainstalujesz złożone środki bezpieczeństwa, jedno z nich może być częścią planu, który próbujesz zdemaskować. Hawk wybrał jedyną logiczną drogę - jego najbardziej zaufany agent miał stać się przynętą.
  
  Nick podążał waszyngtońskim szlakiem zmarłych najlepiej, jak potrafił. Dyskretnie przyjmował zaproszenia na niezliczone przyjęcia, bankiety, spotkania biznesowe i towarzyskie za pośrednictwem Hawka. Odwiedzał hotele konferencyjne, ambasady, domy prywatne, posiadłości i kluby od Georgetown po uniwersytety i Union League. Znudziły mu się przystawki i polędwica wołowa, a także wkładanie i zdejmowanie smokingu. Pralnia nie zwracała mu wystarczająco szybko pogniecionych koszul, więc musiał zadzwonić do Rogersa Peete'a, żeby zlecił dostarczenie kilkunastu za pośrednictwem specjalnego kuriera.
  
  Spotkał się z dziesiątkami ważnych mężczyzn i pięknych kobiet, otrzymał dziesiątki zaproszeń, których z szacunkiem odmówił, z wyjątkiem tych, które dotyczyły osób, które zmarli znali, lub miejsc, które odwiedzili.
  
  Był nieustająco popularny, a większość kobiet uważała jego cichą uwagę za urzekającą. Kiedy dowiedziały się, że jest "dyrektorem naftowym" i singlem, niektóre uparcie pisały do niego liściki i dzwoniły.
  
  Z pewnością niczego nie znalazł. Ruth i jej ojciec wydawali się całkowicie szanowani, a on zastanawiał się, czy naprawdę wystawia ją na próbę, bo jego wbudowana antena diagnostyczna zaświeciła się - czy też dlatego, że była najbardziej pożądaną pięknością spośród setek, które spotkał w ciągu ostatnich kilku tygodni.
  
  Uśmiechnął się do tych cudownych, ciemnych oczu i chwycił jej dłoń, która leżała obok jego na wypolerowanym dębie. Pozostawało tylko jedno pytanie: kto tam był i jak znaleźli jego ślad w Thunderbird? I dlaczego? Czy naprawdę trafił w sedno? Uśmiechnął się, słysząc żart, gdy Ruth powiedziała cicho: "Jesteś dziwnym człowiekiem, Geraldzie Deming. Jesteś kimś więcej, niż się wydaje".
  
  "Czy to jakaś wschodnia mądrość, zen czy coś w tym stylu?"
  
  "Myślę, że to niemiecki filozof pierwszy wypowiedział tę maksymę: "Bądź kimś więcej, niż się wydajesz". Ale patrzyłem na twoją twarz i twoje oczy. Byłeś daleko ode mnie".
  
  "Tylko marzę."
  
  "Czy zawsze zajmował się pan branżą naftową?"
  
  "Mniej więcej". Opowiedział swoją historię. "Urodziłem się w Kansas i przeprowadziłem się na pola naftowe. Spędziłem trochę czasu na Bliskim Wschodzie, poznałem kilku dobrych przyjaciół i miałem szczęście". Westchnął i skrzywił się.
  
  "No dalej. Pomyślałeś o czymś i przestałeś..."
  
  "Teraz jestem już prawie na tym etapie. To dobra praca i powinnam być szczęśliwa. Ale gdybym miała dyplom ukończenia studiów wyższych, nie byłabym tak ograniczona".
  
  Ścisnęła jego dłoń. "Znajdziesz sposób, żeby to obejść. Ty... ty masz błyskotliwą osobowość".
  
  "Byłem tam". Zaśmiał się i dodał: "Właściwie zrobiłem więcej, niż powiedziałem. Właściwie, nie użyłem nazwiska Deming kilka razy. To była szybka transakcja na Bliskim Wschodzie i gdybyśmy mogli rozbić londyński kartel w ciągu kilku miesięcy, byłbym dziś bogaty".
  
  Pokręcił głową, jakby z głębokim żalem, podszedł do konsoli hi-fi i przełączył odtwarzacz na radio. Bawił się częstotliwościami w deszczu zakłóceń i na falach długich wychwycił to bip-bip-bip. A więc to tak go śledzili! Teraz pytanie brzmiało, czy pager był ukryty w jego samochodzie bez wiedzy Ruth, czy też jego piękna gościni nosiła go w torebce, przypiętego do ubrania, czy też - musiał być ostrożny - w plastikowym etui? Przełączył się z powrotem na nagranie, potężne, zmysłowe obrazy Czwartej Symfonii Piotra Czajkowskiego, i wrócił do baru. "A może to pływanie?"
  
  "Uwielbiam to. Daj mi chwilę, żebym skończył."
  
  "Chcesz jeszcze jednego?"
  
  "Po wypłynięciu."
  
  "Cienki."
  
  "A gdzie jest łazienka, proszę?"
  
  "Tutaj..."
  
  Zaprowadził ją do głównej sypialni i pokazał jej dużą łazienkę z rzymską wanną wyłożoną różowymi płytkami ceramicznymi. Pocałowała go lekko, weszła do środka i zamknęła drzwi.
  
  Szybko wrócił do baru, gdzie zostawiła torebkę. Zwykle zabierali je do Johna. Pułapka? Uważał, żeby nie poruszyć jej pozycji ani położenia, sprawdzając jej zawartość. Szminka, banknoty w klipsie, mała złota zapalniczka, którą otworzył i obejrzał, karta kredytowa... nic, co mogłoby być brzęczykiem. Ułożył je dokładnie i wziął drinka.
  
  Kiedy przybędą? Kiedy będzie z nią w basenie? Nie podobało mu się poczucie bezradności, jakie dawała mu ta sytuacja, niekomfortowe poczucie niepewności, nieprzyjemny fakt, że nie może zaatakować pierwszy.
  
  Zastanawiał się ponuro, czy nie za długo już w tym interesie siedzi. Skoro broń oznaczała bezpieczeństwo, powinien odejść. Czy czuł się bezbronny, bo Hugo, z cienkim ostrzem, nie był przypięty do przedramienia? Nie można było objąć dziewczyny z Hugo, dopóki ona tego nie poczuła.
  
  Noszenie Wilhelminy, zmodyfikowanego Lugera, którym zazwyczaj trafiał z odległości sześćdziesięciu stóp, również było niemożliwe w roli Deminga Celu. Jeśli ktoś go dotknął lub znalazł, był to strzał w dziesiątkę. Musiał przyznać Eglintona, rusznikarzowi z AXE, że Wilhelmina miała swoje wady jako ulubiona broń. Egintona przeprojektował je według własnego uznania, montując trzycalowe lufy na idealnych zamkach i wyposażając je w cienkie, przezroczyste plastikowe kolby. Zmniejszył rozmiar i wagę, a pociski maszerowały po rampie niczym pałeczka maleńkich bomb z dziobami butelkowymi - ale to wciąż była duża broń.
  
  "Nazwij to psychologią" - odparł Eglintonowi. "Moje Wilhelminy pomogły mi przetrwać trudne chwile. Wiem dokładnie, co potrafię zrobić pod każdym kątem i w każdej pozycji. Musiałem zużyć w swoim czasie 10 000 naboi po dziewięć milionów. Lubię tę broń".
  
  "Spójrz jeszcze raz na tego S. & W., szefie" - nalegał Egilinton.
  
  "Czy mógłbyś odwieść Babe'a Rutha od jego ulubionego kija? Powiedz Metzowi, żeby zmienił rękawiczki? Jadę na polowanie ze staruszkiem w Maine, który poluje na jelenie co roku od czterdziestu trzech lat, używając Springfielda z 1903 roku. Zabiorę cię ze sobą tego lata i pozwolę ci przekonać go do użycia jednego z nowych karabinów maszynowych".
  
  Eglinton ustąpił. Nick zaśmiał się na wspomnienie. Spojrzał na mosiężną lampę,
  
  który wisiał nad gigantyczną sofą w altanie po drugiej stronie pokoju. Nie był zupełnie bezradny. Mistrzowie AXE zrobili wszystko, co mogli. Pociągnij za tę lampę, a ściana sufitu opadnie, odsłaniając szwedzki pistolet maszynowy Carl Gustav SMG Parabellum z kolbą, którą można było chwycić.
  
  W samochodzie byli Wilhelmina i Hugo, a także maleńka bomba gazowa o kryptonimie "Pierre". Pod ladą, w czwartej butelce ginu po lewej stronie szafki, znajdowała się bezsmakowa wersja Michaela Finna, którą można było wyrzucić w jakieś piętnaście sekund. A w garażu, przedostatni hak - ten z podartym, najmniej atrakcyjnym płaszczem przeciwdeszczowym - otwierał płytę haka pełnym obrotem w lewo. Siostra bliźniaczka Wilhelminy leżała na półce między spinkami do włosów.
  
  Słuchał. Marszcząc brwi. Nick Carter zdenerwowany? W arcydziele Czajkowskiego nie było nic słychać, wylewającego z siebie przewodni temat.
  
  To było oczekiwanie. I zwątpienie. Jeśli rzuciłeś się po broń zbyt wcześnie, zrujnowałeś cały kosztowny system. Jeśli czekałeś zbyt długo, mogłeś zginąć. Jak zabili tę trójkę? Jeśli tak? Hawk nigdy się nie mylił...
  
  "Cześć" - Ruth wyszła zza łuku. "Nadal masz ochotę popływać?"
  
  Spotkał ją w połowie pokoju, przytulił, mocno pocałował i poprowadził z powrotem do sypialni. "Bardziej niż kiedykolwiek. Sama myśl o tobie sprawia, że gorączka mi rośnie. Muszę się zanurzyć".
  
  Roześmiała się i stanęła przy łóżku king-size, wyglądając na niepewną, gdy zdjął smoking i zawiązał bordowy krawat. Gdy pasujący do niego pas opadł na łóżko, zapytała nieśmiało: "Masz dla mnie garnitur?".
  
  "Oczywiście" - uśmiechnął się, wyciągając z koszuli szare perłowe kolczyki. "Ale komu one są potrzebne? Czy naprawdę jesteśmy aż tak staromodni? Słyszałem, że w Japonii chłopcy i dziewczęta prawie nie przejmują się strojami kąpielowymi".
  
  Spojrzała na niego pytająco, a on zaparł dech w piersiach, gdy światło zatańczyło w jej oczach niczym iskry uwięzione w obsydianie.
  
  "Nie chcielibyśmy, żeby tak się stało" - powiedziała ochryple i cicho. Rozpięła schludną sukienkę z rekiniej skóry, a on odwrócił się, słysząc obiecujące z-z-z-z ukrytego zamka. Kiedy znów się obejrzał, ostrożnie kładła sukienkę na łóżku.
  
  Z trudem utrzymywał na niej wzrok, aż był zupełnie nagi, po czym mimochodem odwrócił się i pomógł sobie - był pewien, że jego serce lekko zabiło, a ciśnienie krwi zaczęło wzrastać.
  
  Myślał, że widział już wszystkich. Od wysokich Skandynawów po krzepkich Australijczyków, na Kamathipura i Ho Pang Road, a także w pałacu polityka w Hamburgu, gdzie płaciło się sto dolarów za samo wejście. Ale ty, Ruthie, pomyślał, to zupełnie inna bajka!
  
  Przyciągała uwagę na ekskluzywnych przyjęciach, na których wybierano najlepszych gości świata, a wtedy chodziła w ubraniach. Teraz, stojąc nago na tle śnieżnobiałej ściany i soczyście niebieskiego dywanu, wyglądała jak coś specjalnie namalowanego na ścianę haremu - by zainspirować gospodarza.
  
  Jej ciało było jędrne i nieskazitelne, piersi bliźniacze, sutki wysoko osadzone, niczym czerwone baloniki - uwaga na materiały wybuchowe. Jej skóra była nieskazitelna od brwi po różowe, emaliowane palce u stóp, a włosy łonowe kusiły pancerzem miękkiej czerni. Był na swoim miejscu. Na razie go miała i wiedziała o tym. Uniosła długi paznokieć do ust i pytająco postukała się w brodę. Jej brwi, wyskubane wysoko i wygięte, by dodać odpowiednią dawkę krągłości lekkiemu skosowi oczu, opadły i uniosły się. "Zgadzasz się, Jerry?"
  
  "Ty..." Przełknął ślinę, starannie dobierając słowa. "Jesteś ogromną, piękną kobietą. Chcę... chcę cię sfotografować. Taką, jaką jesteś w tej chwili".
  
  "To jedna z najmilszych rzeczy, jakie kiedykolwiek mi ktoś powiedział. Masz w sobie artystę". Wyjęła dwa papierosy z paczki leżącej na łóżku i przycisnęła jednego do ust, jednego po drugim, żeby zmusić go do zapalenia światła. Podając mu jednego, powiedziała: "Nie jestem pewna, czy zrobiłabym to, gdyby nie to, co powiedziałeś...".
  
  "Co powiedziałem?"
  
  "Że jestem jedyną dziewczyną, którą tu przyprowadziłeś. W jakiś sposób wiem, że to prawda."
  
  "Skąd wiesz?"
  
  Jej oczy stały się rozmarzone przez niebieski dym. "Nie jestem pewna. To byłoby typowe kłamstwo dla mężczyzny, ale wiedziałam, że mówisz prawdę".
  
  Nick położył dłoń na jej ramieniu. Była okrągła, satynowa i jędrna, jak niedopalona skóra sportowca. "To była prawda, moja droga".
  
  Powiedziała: "Ty też masz niesamowite ciało, Jerry. Nie wiedziałam. Ile ważysz?"
  
  "Dwa-dziesięć. Plus lub minus."
  
  Poczuła jego dłoń, wokół której ledwo obejmowała jej chude ramię, tak twarda była powierzchnia kości. "Dużo ćwiczysz. To dobrze dla wszystkich. Bałam się, że staniesz się jak wielu dzisiejszych mężczyzn. Brzuchy rosną im przy tych biurkach. Nawet młodym ludziom w Pentagonie. To wstyd".
  
  Pomyślał: teraz nie jest na to odpowiedni czas i miejsce,
  
  i wziął ją w ramiona, ich ciała połączyły się w jedną kolumnę reagującego ciała. Owinęła obie ręce wokół jego szyi i wtuliła się w jego ciepłe objęcia, odrywając nogi od podłogi, i rozłożyła je kilka razy, jak baletnica, ale z ostrzejszym, bardziej energicznym i podnieconym ruchem, niczym odruch mięśni.
  
  Nick był w doskonałej kondycji fizycznej. Jego program ćwiczeń fizycznych i umysłowych był ściśle przestrzegany. Obejmował on kontrolowanie libido, ale nie udało mu się powstrzymać. Jego rozciągnięte, namiętne ciało nabrzmiewało między nimi. Pocałowała go głęboko, przyciskając całe swoje ciało do jego.
  
  Poczuł się, jakby jego kręgosłup, od kości ogonowej aż po czubek głowy, rozświetlił się dziecięcym zimnym ogniem. Jej oczy były zamknięte, a ona oddychała jak biegaczka na milę, która zbliża się do drugiej minuty. Podmuchy z jej płuc były niczym pożądliwe strumienie wymierzone w jego gardło. Nie zmieniając jej pozycji, zrobił trzy krótkie kroki w stronę krawędzi łóżka.
  
  Żałował, że nie słuchał uważniej, ale to i tak by nie pomogło. Poczuł - a może dostrzegł odbicie lub cień - jak mężczyzna wchodzi do pokoju.
  
  "Odłóż to i odwróć się. Powoli."
  
  Głos był niski. Słowa wybrzmiały głośno i wyraźnie, z lekkim gardłowym tonem. Brzmiały, jakby pochodziły od człowieka przyzwyczajonego do dosłownego posłuszeństwa.
  
  Nick posłuchał. Obrócił się o ćwierć obrotu i położył Ruth. Wykonał kolejny powolny ćwierć obrotu, by stanąć twarzą w twarz z jasnowłosym olbrzymem, mniej więcej w jego wieku i równie dużym jak on.
  
  W dużej dłoni, trzymanej nisko, pewnie i dość blisko ciała, mężczyzna trzymał coś, co Nick łatwo rozpoznał jako Walthera P-38. Nawet bez jego perfekcyjnego władania bronią, można by powiedzieć, że ten facet zna się na rzeczy.
  
  To już koniec, pomyślał Nick z żalem. Całe to judo i sabatyzm nie pomogą ci w tej sytuacji. On też je zna, bo zna się na rzeczy.
  
  Jeśli przyszedł cię zabić, już nie żyjesz.
  
  
  Rozdział II.
  
  
  Nick zamarł w miejscu. Gdyby niebieskie oczy rosłego blondyna zwęziły się lub błysnęły, Nick spróbowałby spaść z rampy - niezawodna firma McDonald's w Singapurze, która uratowała życie wielu ludziom i zabiła wielu innych. Wszystko zależało od twojej pozycji. P-38 ani drgnął. Mógł być przykręcony do platformy testowej.
  
  Do pokoju za rosłym wszedł niski, szczupły mężczyzna. Miał brązową skórę i rysy twarzy, które wyglądały, jakby zostały rozmazane w ciemności kciukiem amatora rzeźbiarza. Jego twarz była surowa, a w ustach czuł gorycz, która musiała rozwijać się przez wieki. Nick się nad tym zastanowił - Malajczyk, Filipińczyk, Indonezyjczyk? Wybierz sobie. Jest tu ponad 4000 wysp. Niższy mężczyzna trzymał Walthera z piękną stanowczością i wskazał na podłogę. Kolejny profesjonalista. "Nikogo tu nie ma" - powiedział.
  
  Gracz nagle się zatrzymał. Oznaczało to obecność trzeciej osoby.
  
  Rosły blondyn spojrzał na Nicka wyczekująco, beznamiętnie. Potem, nie tracąc uwagi, ruszyli w stronę Ruth, a w kąciku ust pojawił się cień rozbawienia. Nick odetchnął z ulgą - kiedy okazywali emocje lub rozmawiali, zazwyczaj nie strzelali - od razu.
  
  "Masz dobry gust" - powiedział mężczyzna. "Od lat nie widziałem tak pysznego dania".
  
  Nick miał ochotę powiedzieć: "No dalej, zjedz, jeśli ci smakuje", ale ugryzł. Zamiast tego, powoli skinął głową.
  
  Odwrócił wzrok w bok, nie ruszając głową, i zobaczył Ruth stojącą sparaliżowaną, z grzbietem jednej dłoni przyciśniętym do ust, a drugą zaciśniętą na wysokości pępka. Jej czarne oczy wpatrywały się w pistolet.
  
  Nick powiedział: "Straszysz ją. Mój portfel jest w moich spodniach. Znajdziesz około dwustu. Nie ma sensu nikogo krzywdzić".
  
  "Dokładnie. Nawet nie myślisz o szybkich krokach i może nikt nie pomyśli. Ale wierzę w samoobronę. Skok. Pęd. Sięgnięcie. Muszę tylko strzelić. Człowiek jest głupcem, żeby ryzykować. Znaczy, uważałbym się za głupca, gdybym cię szybko nie zabił."
  
  "Rozumiem, o co ci chodzi. Nawet nie planuję drapać się po szyi, ale swędzi."
  
  "No dalej. Bardzo powoli. Nie chcesz tego zrobić teraz? Dobrze". Mężczyzna omiótł wzrokiem ciało Nicka od góry do dołu. "Jesteśmy do siebie bardzo podobni. Wszyscy jesteście wielcy. Skąd masz te wszystkie blizny?"
  
  "Korea. Byłem bardzo młody i głupi".
  
  "Granat?"
  
  "Szrapnel" - powiedział Nick, mając nadzieję, że facet nie zwracał zbytniej uwagi na straty w piechocie. Szrapnel rzadko zszywał człowieka z obu stron. Kolekcja blizn była pamiątką po latach spędzonych w AXE. Miał nadzieję, że nie zamierza ich powiększyć; kule R-38 są zabójcze. Człowiek, który raz dostał trzy, wciąż żyje - szanse na przeżycie dwóch wynoszą czterysta do jednego.
  
  "Odważny człowiek" - rzekł ktoś inny, a jego ton był raczej komentarzem niż komplementem.
  
  "Schowałem się w największej dziurze, jaką udało mi się znaleźć. Gdybym znalazł większą, wylądowałbym w niej".
  
  "Ta kobieta jest piękna, ale czy nie wolisz białych kobiet?"
  
  "Uwielbiam ich wszystkich" - odpowiedział Nick. Facet był albo fajny, albo szalony. Tak sobie gadał z brązowym mężczyzną za nim z bronią.
  
  ;
  
  W drzwiach za pozostałą dwójką pojawiła się przerażająca twarz. Ruth jęknęła. Nick powiedział: "Uspokój się, kochanie".
  
  Twarz była gumową maską, noszoną przez trzeciego mężczyznę średniego wzrostu. Najwyraźniej wybrał najstraszniejszą w całym magazynie: czerwone, otwarte usta z wystającymi zębami i sztuczną krwawą raną po jednej stronie. Pan Hyde w złym dniu. Podał małemu człowieczkowi rolkę białej żyłki wędkarskiej i duży składany nóż.
  
  Wielki mężczyzna powiedział: "Ty, dziewczyno. Połóż się na łóżku i połóż ręce za plecami".
  
  Ruth odwróciła się do Nicka, z oczami szeroko otwartymi z przerażenia. Nick powiedział: "Zrób, jak każe. Sprzątają to miejsce i nie chcą, żeby ich goniono".
  
  Ruth położyła się, z dłońmi na swoich wspaniałych pośladkach. Mały mężczyzna, ignorując je, okrążył pokój i zręcznie związał jej nadgarstki. Nick zauważył, że musiał kiedyś być marynarzem.
  
  "Teraz twoja kolej, panie Deming" - powiedział mężczyzna z pistoletem.
  
  Nick dołączył do Rutha i poczuł, jak sprężyny wyślizgują mu się z rąk i zaciskają. Rozciągnął mięśnie, żeby trochę się rozluźnić, ale mężczyzna nie dał się nabrać.
  
  Wielki mężczyzna powiedział: "Będziemy tu mieli trochę roboty. Zachowuj się, a kiedy wyjdziemy, będziesz mógł odejść. Nie próbuj teraz. Sammy, pilnuj ich". Zatrzymał się na chwilę przy drzwiach. "Deming... pokaż, że naprawdę masz talent. Przywal ją kolanem i dokończ to, co zacząłeś". Uśmiechnął się i wyszedł.
  
  Nick nasłuchiwał mężczyzn w drugim pokoju, odgadując ich ruchy. Słyszał otwieranie szuflad biurka i przerzucanie "papierów Deminga". Przeszukali szafki, wyciągnęli walizki i teczkę, a potem przeszukali regały z książkami. Ta operacja była kompletnie szalona. Nie potrafił jeszcze złożyć tych dwóch elementów układanki w całość.
  
  Wątpił, żeby cokolwiek znaleźli. Karabin maszynowy nad lampą mógł zostać ujawniony tylko przez całkowite rozwalenie tego miejsca, podczas gdy pistolet w garażu był prawie bezpiecznie ukryty. Jeśli wypili wystarczająco dużo ginu, żeby dostać czwartą butelkę, nie będą potrzebować kropli usypiających. Tajny schowek w Bird? Niech szukają. Akcja AXE znała się na rzeczy.
  
  Dlaczego? Pytanie krążyło mu po głowie, aż dosłownie bolało. Dlaczego? Dlaczego? Potrzebował więcej dowodów. Więcej rozmowy. Jeśli przeszukają to miejsce i odejdą, będzie to kolejny zmarnowany wieczór - i już słyszał, jak Hawk chichocze, słysząc tę historię. Wydąłby roztropnie wąskie usta i powiedział coś w stylu: "No cóż, chłopcze, to i tak dobrze, że nic ci się nie stało. Powinieneś na siebie uważać. To niebezpieczne czasy. Lepiej trzymaj się z daleka od trudniejszych rejonów, dopóki nie znajdę ci partnera do pracy..."
  
  I cały czas chichotał cicho. Nick jęknął z gorzkim obrzydzeniem. Ruth wyszeptała: "Co?"
  
  "W porządku. Wszystko będzie dobrze". I wtedy wpadł mu do głowy pewien pomysł i pomyślał o możliwościach, jakie się za nim kryją. Kąty. Rozgałęzienia. Głowa przestała go boleć.
  
  Wziął głęboki oddech, poruszył się na łóżku, podłożył kolano pod kolano Ruth i usiadł.
  
  "Co robisz?" Jej czarne oczy błysnęły tuż obok jego. Pocałował ją i kontynuował, aż przewróciła się na plecy na dużym łóżku. Poszedł za nią, znów wbijając kolano między jej nogi.
  
  "Słyszałeś, co powiedział ten człowiek. Ma broń."
  
  "O mój Boże, Jerry. Nie teraz."
  
  "Chce pokazać swoją pomysłowość. Będziemy wykonywać rozkazy beznamiętnie. Za kilka minut wrócę w mundurze".
  
  "NIE!"
  
  "Zrobić zastrzyk wcześniej?"
  
  "Nie, ale..."
  
  "Czy mamy wybór?"
  
  Dzięki konsekwentnemu i cierpliwemu treningowi Nick w pełni opanował swoje ciało, w tym narządy płciowe. Ruth poczuła nacisk na udo, zbuntowała się i wściekle się wiła, gdy przycisnął się do jej cudownego ciała. "NIE!"
  
  Sammy się obudził. "Hej, co robisz?"
  
  Nick odwrócił głowę. "Dokładnie to, co powiedział nam szef. Tak?"
  
  "NIE!" krzyknęła Ruth. Ucisk w żołądku był teraz ogromny. Nick zachwiał się niżej. "NIE!"
  
  Sammy pobiegł do drzwi, krzyknął "Hans" i wrócił do łóżka, zdezorientowany. Nick z ulgą zobaczył Walthera wciąż wycelowanego w podłogę. Jednak to była inna historia. Jedna kula cię przeszyła i piękna kobieta w odpowiednim momencie.
  
  Ruth wiła się pod ciężarem Nicka, ale jej własne ręce, związane i skute, udaremniły jej próby wyrwania się. Z kolanami Nicka między jej kolanami była praktycznie przygwożdżona. Nick naparł biodrami do przodu. Cholera. Spróbuj jeszcze raz.
  
  Do pokoju wpadł wielki facet. "Krzyczysz, Sammy?"
  
  Niski mężczyzna wskazał na łóżko.
  
  Ruth krzyknęła: "NIE!"
  
  Hans warknął: "Co się, do cholery, dzieje? Przestań hałasować".
  
  Nick zachichotał, ponownie wypinając biodra do przodu. "Daj mi czas, stary przyjacielu. Zrobię to".
  
  Silna ręka chwyciła go za ramię i powaliła na plecy na łóżko. "Zamknij się i nie odzywaj" - warknął Hans do Ruth. Spojrzał na Nicka. "Nie chcę hałasu".
  
  "To dlaczego kazałeś mi dokończyć robotę?"
  
  Blondyn położył ręce na biodrach. P-38 zniknął z pola widzenia. "Na Boga, człowieku, jesteś kimś. Wiesz...
  
  Żartowałem.
  
  "Skąd wiedziałem? Masz broń. Robię, co mi kazano".
  
  "Deming, chciałbym kiedyś z tobą walczyć. Będziesz się siłować? Boksować? Szermierką?"
  
  "Trochę. Umów się na spotkanie."
  
  Twarz rosłego mężczyzny przybrała zamyślony wyraz. Lekko pokręcił głową na boki, jakby próbując oczyścić umysł. "Nie wiem jak ty. Albo jesteś szalony, albo najfajniejszym facetem, jakiego w życiu widziałem. Jeśli nie jesteś szalony, to dobrze byłoby mieć cię w pobliżu. Ile zarabiasz rocznie?"
  
  "Szesnaście tysięcy i wszystko, co mogę zrobić".
  
  "Pasza dla kurczaków. Szkoda, że jesteś kwadratowy."
  
  "Kilka razy popełniłem błędy, ale teraz zrobiłem wszystko dobrze i nie idę już na łatwiznę".
  
  "Gdzie popełniłeś błąd?"
  
  "Przepraszam, stary przyjacielu. Zabierz swój łup i idź dalej."
  
  "Wygląda na to, że się co do ciebie myliłem". Mężczyzna ponownie pokręcił głową. "Przepraszam za sprzątanie jednego z klubów, ale interesy idą słabo".
  
  "Założę się."
  
  Hans zwrócił się do Sammy'ego. "Idź i pomóż Chickowi się przygotować. Nic specjalnego". Odwrócił się, a potem, jakby mimochodem, złapał Nicka za spodnie, wyjął banknoty z portfela i wrzucił je do komody. Powiedział: "Siedźcie spokojnie i cicho. Jak wyjdziemy, będziecie wolni. Linie telefoniczne są zerwane. Zostawię kopułkę rozdzielacza z twojego samochodu przy wejściu do budynku. Nie mam pretensji".
  
  Zimne, niebieskie oczy spoczęły na Nicku. "Żadnego" - odpowiedział Nick. "A kiedyś dojdziemy do tego meczu zapaśniczego".
  
  "Może" - powiedział Hans i wyszedł.
  
  Nick stoczył się z łóżka, natrafił na szorstką krawędź metalowej ramy podtrzymującej materac i po około minucie przeciął sztywny przewód, przecinając fragment skóry i coś, co wyglądało na naciągnięcie mięśnia. Gdy wstał z podłogi, czarne oczy Ruth spotkały się z jego wzrokiem. Były szeroko otwarte i wpatrzone, ale nie wyglądała na przestraszoną. Jej twarz była beznamiętna. "Nie ruszaj się" - wyszeptał i podkradł się do drzwi.
  
  Salon był pusty. Miał ogromną ochotę zdobyć skuteczny szwedzki pistolet maszynowy, ale gdyby to ta drużyna była jego celem, byłby to dar. Nawet pobliscy nafciarze nie mieli pistoletów maszynowych Tommy'ego w pogotowiu. Po cichu przeszedł przez kuchnię, wyszedł tylnymi drzwiami i okrążył dom, docierając do garażu. W świetle reflektorów zobaczył samochód, którym przyjechali. Obok siedziało dwóch mężczyzn. Obszedł garaż dookoła, wszedł do środka od tyłu i przekręcił zasuwkę, nie zdejmując płaszcza. Drewniana listwa zakołysała się, Wilhelmina wślizgnęła się w jego dłoń, a on poczuł nagłą ulgę, nie czując jej ciężaru.
  
  Kamień zranił go w bosą stopę, gdy okrążał świerk kłujący i podchodził do samochodu od ciemnej strony. Hans wyszedł z patio, a kiedy odwrócili się, żeby na niego spojrzeć, Nick zobaczył, że dwaj mężczyźni przy samochodzie to Sammy i Chick. Żaden z nich nie miał teraz broni. Hans powiedział: "Chodźmy".
  
  Wtedy Nick powiedział: "Niespodzianka, chłopaki. Nie ruszajcie się. Broń, którą trzymam, jest tak duża jak wasza".
  
  Odwrócili się do niego w milczeniu. "Uspokójcie się, chłopaki. Ty też, Deming. Damy radę. Czy to naprawdę broń, którą tam macie?"
  
  "Luger. Nie ruszaj się. Podejdę trochę do przodu, żebyś mógł to zobaczyć i poczuć się lepiej. I pożyć dłużej".
  
  Wszedł w światło, a Hans prychnął. "Następnym razem, Sammy, użyjemy drutu. A z tymi węzłami musiałeś się nieźle namęczyć. Jak będziemy mieli czas, dam ci nową lekcję".
  
  "Och, oni byli twardzi" - warknął Sammy.
  
  "Za ciasno. Jak myślisz, czym je związano, workami ze zbożem? Może powinniśmy użyć kajdanek..."
  
  Ta bezsensowna rozmowa nagle nabrała sensu. Nick krzyknął: "Zamknij się!" i zaczął się wycofywać, ale było już za późno.
  
  Mężczyzna za nim warknął: "Stój, buko, bo masz dziury. Puść to. To chłopiec. Chodź tu, Hans".
  
  Nick zacisnął zęby. Sprytny ten Hans! Czwarty człowiek na warcie i nigdy nie wystawiony na widok publiczny. Doskonałe przywództwo. Kiedy się obudził, cieszył się, że zacisnął zęby, bo inaczej mógłby stracić kilka punktów. Hans podszedł, pokręcił głową i powiedział: "Jesteś kimś innym" - i trafił go szybkim lewym sierpowym w brodę, który wstrząsnął światem na wiele minut.
  
  * * *
  
  Właśnie w tej chwili, gdy Nick Carter leżał przypięty do zderzaka Thunderbirda, a świat przychodził i odchodził, złote wiatraczki migotały, a jego głowa pulsowała, Herbert Wheeldale Tyson pomyślał, jaki to wspaniały świat.
  
  Jak na prawnika z Indiany, który nigdy nie zarabiał więcej niż sześć tysięcy dolarów rocznie w Logansport, Fort Wayne i Indianapolis, robił to w ukryciu. Kongresmen jednej kadencji, zanim obywatele uznali jego przeciwnika za mniej cwanego, głupiego i samolubnego, wykorzystał kilka szybkich kontaktów w Waszyngtonie, by zawrzeć znaczącą umowę. Potrzebny jest lobbysta, który doprowadza sprawy do końca - potrzebny jest Herbert do konkretnych projektów. Miał dobre kontakty w Pentagonie i przez dziewięć lat nauczył się wiele o biznesie naftowym, amunicji i kontraktach budowlanych.
  
  Herbert był brzydki, ale ważny. Nie trzeba było go kochać, po prostu go wykorzystywano. I dał radę.
  
  Tego wieczoru Herbert oddawał się swojej ulubionej rozrywce w swoim małym, drogim domu na obrzeżach Georgetown. Leżał w dużym łóżku w dużej sypialni z dużym dzbankiem lodu,
  
  butelki i szklanki przy łóżku, gdzie duża dziewczyna czekała na jego przyjemność.
  
  W tej chwili z przyjemnością oglądał na ścianie film erotyczny. Przyjaciółka pilotka przywiozła mu je z Niemiec Zachodnich, gdzie je produkują.
  
  Miał nadzieję, że dziewczyna odczuje od nich takie samo wsparcie jak on, choć to nie miało znaczenia. Była Koreanką, Mongołką albo jedną z tych kobiet, które pracowały w biurach handlowych. Głupia, może i, ale takie mu się podobały - duże ciała i ładne buzie. Chciał, żeby te dziwki z Indianapolis go teraz zobaczyły.
  
  Czuł się bezpiecznie. Ubrania Baumana były trochę uciążliwe, ale nie mogły być tak wytrzymałe, jak szeptały. W każdym razie dom miał pełny system alarmowy, w szafie stała strzelba, a na stoliku nocnym pistolet.
  
  "Słuchaj, kochanie" - zaśmiał się cicho i pochylił do przodu.
  
  Poczuł, jak porusza się na łóżku, a coś zasłoniło mu widok na ekran. Uniósł ręce, żeby to odepchnąć. Przeleciało mu nad głową! Halo.
  
  Herbert Wheeldale Tyson został sparaliżowany zanim jego ręce dotknęły brody i zmarł kilka sekund później.
  
  
  Rozdział III.
  
  
  Kiedy świat przestał się trząść i nabrał ostrości, Nick znalazł się na ziemi za samochodem. Jego nadgarstki były przywiązane do samochodu, a Chick musiał pokazać Hansowi, że zna się na rzeczy, zabezpieczając Nicka przez długi czas. Jego nadgarstki były owinięte liną, a kilka jej pasm było przywiązanych do kwadratowego węzła, który trzymał jego dłonie razem.
  
  Słyszał, jak czterech mężczyzn rozmawiało cicho i zauważył jedynie uwagę Hansa: "...dowiemy się. Tak czy inaczej".
  
  Wsiedli do samochodu, a gdy przejechał w świetle reflektora najbliżej jezdni, Nick rozpoznał w nim zielonego, czterodrzwiowego sedana Forda z 1968 roku. Był przymocowany pod niewygodnym kątem, aby wyraźnie widzieć tablicę rejestracyjną lub precyzyjnie zidentyfikować model, ale nie był kompaktowy.
  
  Przyłożył ogromną siłę do liny, po czym westchnął. To była bawełniana linka, ale nie taka do użytku domowego, o jakości morskiej i wytrzymałej. Obficie się ślinił, przyłożył ją do języka w okolicy nadgarstków i zaczął żować mocnymi, białymi zębami. Materiał był ciężki. Monotonnie żuł twardą, mokrą masę, gdy Ruth wyszła i go znalazła.
  
  Włożyła ubranie, aż po schludne białe buty na wysokich obcasach, przeszła przez chodnik i spojrzała na niego z góry. Czuł, że jej krok był zbyt pewny, a spojrzenie zbyt spokojne jak na tę sytuację. Przygnębiająca była świadomość, że pomimo tego, co się stało, mogła być po drugiej stronie barykady, a mężczyźni ją porzucili, by dokonać zamachu stanu.
  
  Uśmiechnął się najszerzej, jak potrafił. "Hej, wiedziałem, że się uwolnisz".
  
  "Nie, dziękuję, maniaku seksualny."
  
  "Kochanie! Cóż mogę powiedzieć? Ryzykowałem życie, żeby ich przepędzić i ocalić twój honor".
  
  "Mógłbyś mnie chociaż rozwiązać."
  
  "Jak się uwolniłeś?"
  
  "Ty też. Wytoczyłam się z łóżka i zdarłam skórę z moich ramion, przecinając linę na ramie łóżka". Nick poczuł falę ulgi. Kontynuowała, marszcząc brwi: "Jerry Deming, chyba cię tu zostawię".
  
  Nick szybko pomyślał. Co powiedziałaby Deming w takiej sytuacji? Wybuchnął. Narobił hałasu. Teraz mnie puść natychmiast, albo jak wyjdę, to wychłoszczę twój śliczny tyłek, aż nie usiądziesz przez miesiąc, a potem zapomnę, że cię znałem. Jesteś szalona...
  
  Zatrzymał się, gdy się roześmiała, pochylając się, by pokazać mu żyletkę, którą trzymała w dłoni. Ostrożnie przecięła jego więzy. "Proszę, mój bohaterze. Byłeś odważny. Naprawdę zaatakowałeś ich gołymi rękami? Mogli cię zabić, zamiast wiązać".
  
  Potarł nadgarstki i dotknął szczęki. Ten wielki Hans chyba oszalał! "Chowam broń w garażu, bo jeśli dom zostanie okradziony, myślę, że istnieje szansa, że jej tam nie znajdą. Wziąłem ją i miałem ich trzy, kiedy czwarty, ukrywający się w krzakach, mnie rozbroił. Hans mnie uciszył. Ci faceci muszą być prawdziwymi profesjonalistami. Wyobraź sobie, jak odjeżdżają spod pikiet?
  
  "Bądź wdzięczny, że nie pogorszyli sytuacji. Przypuszczam, że twoje podróże w branży naftowej uodporniły cię na przemoc. Przypuszczam, że działałeś bez strachu. Ale w ten sposób mogłeś zostać ranny".
  
  Pomyślał: "W Vassar też trenują z opanowaniem, bo inaczej kryje się w tobie coś więcej, niż widać na pierwszy rzut oka". Szli w stronę domu, a atrakcyjna dziewczyna trzymała za rękę nagiego, potężnie zbudowanego mężczyznę. Kiedy Nick się rozebrał, przypomniał jej się sportowiec na treningu, może zawodowy piłkarz.
  
  Zauważył, że nie spuszczała wzroku z jego ciała, jak przystało na słodką młodą damę. Czy to była gra? - krzyknął, wkładając proste białe bokserki:
  
  "Zadzwonię na policję. Nikogo tu nie złapią, ale pokryje to moje ubezpieczenie, a oni mogą mieć to miejsce na oku".
  
  "Zadzwoniłem do nich, Jerry. Nie mam pojęcia, gdzie oni są."
  
  "Zależy, gdzie byli. Mają trzy samochody na stu milach kwadratowych. Więcej martini?..."
  
  * * *
  
  Policjanci okazali współczucie. Ruth popełniła drobny błąd przy swoim zgłoszeniu, a oni stracili czas. Zwrócili uwagę na dużą liczbę włamań i napadów dokonywanych przez miejskich bandytów. Zapisali to i pożyczyli od niego zapasowe klucze, żeby funkcjonariusze z BCI mogli rano ponownie sprawdzić to miejsce. Nick uważał to za stratę czasu - i tak było.
  
  Po ich wyjściu, on i Ruth pływali, znowu pili, tańczyli i krótko się przytulali, ale pociąg już opadł. Pomyślał, że pomimo sztywności górnej wargi, wydaje się zamyślona - albo zdenerwowana. Kiedy kołysali się w ciasnym uścisku na patio, w rytm trąbki Armstronga grającej jasnoniebieski numer, pocałował ją kilka razy, ale nastrój prysł. Jej usta już się nie rozpływały; były ospałe. Jej bicie serca i oddech nie przyspieszyły tak jak kiedyś.
  
  Sama zauważyła różnicę. Oderwała od niego wzrok, ale oparła głowę na jego ramieniu. "Przepraszam, Jerry. Chyba po prostu jestem nieśmiała. Ciągle myślę o tym, co mogło się stać. Mogliśmy być... martwi". Zadrżała.
  
  "Nie jesteśmy tacy" - odpowiedział, ściskając ją.
  
  "Naprawdę zrobiłbyś to?" - zapytała.
  
  "Co zrobiłeś?"
  
  "Na łóżku. Fakt, że mężczyzna nazwał mnie Hansem, dał mi wskazówkę."
  
  "Był mądrym facetem, a to się na nim zemściło".
  
  "Jak?"
  
  "Pamiętasz, jak Sammy na niego nakrzyczał? Wszedł, a potem odesłał go na kilka minut, żeby pomógł temu drugiemu. Potem sam wyszedł z pokoju i to była moja szansa. W przeciwnym razie nadal będziemy przywiązani do tego łóżka, może ich już dawno nie ma. Albo włożą mi zapałki pod palce u stóp, żebym im powiedział, gdzie chowam pieniądze".
  
  "A ty? Ukrywasz pieniądze?"
  
  "Oczywiście, że nie. Ale czy nie wygląda na to, że podawali fałszywe rady, tak jak ja?"
  
  "Tak, rozumiem."
  
  "Jeśli ona to zobaczy" - pomyślał Nick - "wszystko w porządku". Przynajmniej była zdziwiona. Gdyby była w drugiej drużynie, musiałaby przyznać, że Jerry Deming zachowywał się i myślał jak typowy obywatel. Kupił jej wyśmienity stek w Perrault's Supper Club i odwiózł do domu, do rezydencji Moto w Georgetown. Niedaleko pięknego domku, w którym leżał martwy Herbert W. Tyson, czekając na pokojówkę, która miała go znaleźć rano, i na pospiesznego lekarza, który miał stwierdzić, że zranione serce zawiodło.
  
  Zgarnął jeden mały plus. Ruth zaprosiła go, by towarzyszył mu na przyjęciu w Sherman Owen Cushings w piątek tego tygodnia - ich corocznym wydarzeniu "All Friends". Cushingowie byli bogaci, skromni i zaczęli gromadzić nieruchomości i pieniądze, jeszcze zanim du Pont zaczął produkować proch strzelniczy, i to oni byli właścicielami większości z nich. Wielu senatorów próbowało zapewnić sobie nominację Cushinga - ale nigdy jej nie uzyskali. Powiedział Ruthowi, że jest absolutnie pewien, że mu się uda. Potwierdzi to telefonicznie w środę. Gdzie będzie Akito? Kair - dlatego Nick mógł zająć jego miejsce. Dowiedział się, że Ruth poznał Alice Cushing w Vassar.
  
  Następny dzień był gorącym, słonecznym czwartkiem. Nick spał do dziewiątej, a potem zjadł śniadanie w restauracji w apartamentowcu Jerry'ego Deminga - świeżo wyciskany sok pomarańczowy, trzy jajecznica, bekon, tost i dwie filiżanki herbaty. Kiedy tylko mógł, planował swój styl życia jak sportowiec dbający o dobrą formę.
  
  Jego potężna budowa ciała nie wystarczała, by utrzymać go w doskonałej formie, zwłaszcza gdy oddawał się pewnym ilościom wykwintnego jedzenia i alkoholu. Nie zaniedbywał umysłu, zwłaszcza w kontekście bieżących wydarzeń. Czytał "The New York Times", a dzięki prenumeracie AXE czytał czasopisma od "Scientific American" po "The Atlantic" i "Harper"s". Nie mijał miesiąc bez czterech czy pięciu ważnych książek na jego koncie.
  
  Jego sprawność fizyczna wymagała konsekwentnego, choć nieregularnego, programu treningowego. Dwa razy w tygodniu, chyba że był "na miejscu" - "AX" oznacza "w pracy" w lokalnym żargonie - ćwiczył akrobatykę i judo, uderzał w worki treningowe i metodycznie pływał pod wodą przez długie minuty. Regularnie rozmawiał też przez dyktafon, szlifując swój doskonały francuski i hiszpański, doskonaląc niemiecki i trzy inne języki, co, jak sam ujął, pozwalało mu "zabrać laskę, znaleźć łóżko i dostać wskazówki na lotnisko".
  
  David Hawk, na którym nigdy nic nie robiło wrażenia, powiedział kiedyś Nickowi, że uważa, iż jego największym atutem są umiejętności aktorskie: "...scena coś straciła, kiedy dołączyłeś do naszej branży".
  
  Ojciec Nicka był aktorem charakterystycznym. Jednym z tych rzadkich kameleonów, który potrafił wpasować się w każdą rolę i stać się nią. Talent, którego poszukują inteligentni producenci. "Sprawdź, czy uda ci się zdobyć Cartera" - powtarzali wystarczająco często, by ojciec Nicka dostał każdą rolę, którą wybrał.
  
  Nick dorastał praktycznie w całych Stanach Zjednoczonych. Jego edukacja, podzielona między korepetytorów, studia i szkoły publiczne, zdawała się korzystać z różnorodności.
  
  W wieku ośmiu lat szlifował swój hiszpański i brał udział w filmach z ekipą wykonującą spektakl "Está el Doctor en Casa?". W wieku dziesięciu lat - ponieważ Tea i Sympathy mieli już duże doświadczenie, a ich przywódca był matematycznym geniuszem - potrafił już w pamięci większość zadań z algebry, wyrecytować prawdopodobieństwo wszystkich układów w pokerze i blackjacku oraz perfekcyjnie naśladować dialekty oksfordzkie, yorkshire i cockney.
  
  Krótko po dwunastych urodzinach napisał jednoaktówkę, która po nieznacznej rewizji kilka lat później jest obecnie drukowana. Odkrył też, że savate, którego nauczył go jego francuski akrobata, Jean Benoît-Gironière, sprawdza się równie dobrze w zaułku, co na macie.
  
  Było już po nocnym przedstawieniu i wracał sam do domu. Dwóch potencjalnych rabusiów podeszło do niego w samotnym żółtym świetle opuszczonej alejki prowadzącej od wejścia na ulicę. Tupnął nogą, kopnął w piszczel, rzucił się na ręce i uderzył go w krocze niczym muł, a następnie wykonał efektowny obrót i uderzył go w brodę. Potem wrócił do teatru i wyprowadził ojca, żeby popatrzył na powalone, jęczące postacie.
  
  Starszy Carter zauważył, że jego syn mówił spokojnie i oddychał całkowicie normalnie. Powiedział: "Nick, zrobiłeś to, co musiałeś. Co z nimi zrobimy?"
  
  "Nie obchodzi mnie to".
  
  "Chcesz, żeby ich aresztowano?"
  
  "Nie sądzę" - odpowiedział Nick. Wrócili do teatru i kiedy godzinę później wrócili do domu, mężczyzn już nie było.
  
  Rok później Carter Sr. odkrył Nicka w łóżku z Lily Greene, piękną młodą aktorką, która później odniosła sukces w Hollywood. Po prostu się zaśmiał i wyszedł, ale po późniejszej rozmowie Nick odkrył, że zdaje egzaminy wstępne na studia pod innym nazwiskiem i zapisuje się do Dartmouth. Jego ojciec zginął w wypadku samochodowym niecałe dwa lata później.
  
  Niektóre z tych wspomnień - te najwspanialsze - przemknęły Nickowi przez głowę, gdy szedł cztery przecznice do klubu fitness i przebierał się w kąpielówki. W słonecznej siłowni na dachu ćwiczył w spokojnym tempie. Odpoczywał. Padał. Opalał się. Ćwiczył na kółkach i trampolinie. Godzinę później spocił się na workach bokserskich, a potem pływał bez przerwy przez piętnaście minut w dużym basenie. Ćwiczył jogiczne ćwiczenia oddechowe i sprawdził swój czas pod wodą, krzywiąc się, gdy zauważył, że brakuje mu czterdziestu ośmiu sekund do oficjalnego rekordu świata. Cóż - to się nie uda.
  
  Tuż po północy Nick skierował się do swojego eleganckiego apartamentowca, przemykając się obok stołu śniadaniowego, aby umówić się na spotkanie z Davidem Hawkiem. W środku zastał swojego przełożonego. Przywitali się uściskiem dłoni i cichymi, przyjacielskimi skinieniami głowy - połączenie kontrolowanej serdeczności, zakorzenionej w długoletniej relacji i wzajemnym szacunku.
  
  Hawk miał na sobie jeden ze swoich szarych garniturów. Kiedy opadał mu kark i szedł swobodnie, zamiast swoim zwykłym krokiem, mógł być poważnym lub drobnym waszyngtońskim biznesmenem, urzędnikiem państwowym albo odwiedzającym podatnikiem z West Fork. Zwyczajny, nijaki, tak nijaki.
  
  Nick milczał. Hawk powiedział: "Możemy porozmawiać. Chyba kotły zaczynają się palić".
  
  "Tak, proszę pana. Może filiżankę herbaty?"
  
  "Świetnie. Zjadłeś już lunch?"
  
  "Nie. Dzisiaj to pominę. To przeciwwaga dla wszystkich przystawek i siedmiodaniowych posiłków, które dostaję na tym zleceniu".
  
  "Odstaw wodę, chłopcze. Będziemy bardzo brytyjscy. Może to pomoże. Jesteśmy przeciwni temu, w czym się specjalizują. Nici w niciach i brak początku węzła. Jak poszło wczoraj wieczorem?"
  
  Nick mu o tym powiedział. Hawk od czasu do czasu kiwał głową i ostrożnie bawił się nieopakowanym cygarem.
  
  "To niebezpieczne miejsce. Żadnej broni, wszyscy są zabrani i związani. Nie ryzykujmy więcej. Jestem pewien, że mamy do czynienia z bezwzględnymi zabójcami i teraz może nadejść twoja kolej". Plany i działania. "Nie zgadzam się z tobą w stu procentach, ale myślę, że będą, kiedy spotkamy się jutro".
  
  "Nowe fakty?"
  
  "Nic nowego. Właśnie w tym tkwi piękno. Herbert Wildale Tyson został znaleziony martwy w swoim domu dziś rano. Podobno z przyczyn naturalnych. Zaczyna mi się podobać to określenie. Za każdym razem, gdy je słyszę, moje podejrzenia się podwajają. A teraz jest ku temu dobry powód. Albo jeszcze lepszy. Rozpoznajesz Tysona?"
  
  "Pseudonim "Koło i Biznes". Przeciągacz lin i smarowacz. Jeden z tysiąca pięciuset takich jak on. Pewnie potrafię wymienić setkę."
  
  "Zgadza się. Znasz go, bo wspiął się na szczyt cuchnącej beczki. Teraz spróbuję połączyć fakty. Tyson jest czwartą osobą, która zmarła śmiercią naturalną, a wszyscy się znali. Wszyscy byli głównymi posiadaczami rezerw ropy naftowej i amunicji na Bliskim Wschodzie".
  
  Hawk zamilkł, a Nick zmarszczył brwi. "Oczekujesz, że powiem, że to nic niezwykłego w Waszyngtonie".
  
  "Zgadza się. Kolejny artykuł. W zeszłym tygodniu dwie ważne i bardzo szanowane osoby otrzymały groźby śmierci. Senator Aaron Hawkburn i Fritsching z Departamentu Skarbu."
  
  "Czy są one w jakiś sposób powiązane z pozostałą czwórką?"
  
  "Ani trochę. Żaden z nich nie dałby się na przykład złapać na lunchu z Tysonem. Ale obaj zajmują ważne stanowiska, które mogą mieć wpływ na... Bliski Wschód i niektóre kontrakty wojskowe".
  
  "Czy tylko im grożono? Czy nie wydano im żadnych rozkazów?"
  
  "Myślę, że to się stanie później. Myślę, że te cztery zgony zostaną wykorzystane jako przerażające przykłady. Ale Hawkburn i Fritsching nie są ludźmi, których można zastraszyć, chociaż nigdy nic nie wiadomo. Zadzwonili do FBI i nas poinformowali. Powiedziałem im, że AXE może mieć coś do powiedzenia".
  
  Nick powiedział ostrożnie: "Wygląda na to, że na razie nie mamy wiele".
  
  "Tutaj wkraczasz ty. Co powiesz na herbatę?"
  
  Nick wstał, nalał i przyniósł filiżanki, po dwie torebki herbaty każda. Przeszli już przez ten rytuał. Hawk powiedział: "Twój brak wiary we mnie jest zrozumiały, choć po tych wszystkich latach myślałem, że zasługuję na więcej...". Upił łyk herbaty i spojrzał na Nicka z migoczącym błyskiem, który zawsze zwiastował satysfakcjonujące objawienie - jak nałożenie potężnej ręki na partnera, który obawiał się, że go przebije.
  
  "Pokaż mi kolejny element układanki, który ukrywasz" - powiedział Nick. "Ten, który pasuje".
  
  "Krawędzie, Nicholas. Krawę. Jestem pewien, że poskładasz to do kupy. Jesteś ciepły. Oboje wiemy, że wczorajsza noc nie była zwykłym napadem. Twoi klienci patrzyli i słuchali. Dlaczego? Chcieli dowiedzieć się więcej o Jerrym Demingu. Czy to dlatego, że Jerry Deming - Nick Carter - jest na tropie czegoś, a my jeszcze tego nie wiemy?"
  
  "...Czy Akito naprawdę pilnuje swojej córki?"
  
  "...Czy córka była w to zamieszana i odegrała rolę ofiary?"
  
  Nick zmarszczył brwi. "Nie mogę tego wykluczyć. Ale mogła mnie zabić, kiedy byłem związany. Miała brzytwę. Równie dobrze mogła wyciągnąć nóż do steków i pokroić mnie jak pieczeń".
  
  "Mogą chcieć Jerry'ego Deminga. Jesteś doświadczonym nafciarzem. Nisko opłacanym i prawdopodobnie chciwym. Mogą się do ciebie zgłosić. To byłby trop".
  
  "Przeszukałem jej torbę" - powiedział zamyślony Nick. "Jak oni nas śledzili? Nie mogli pozwolić tej czwórce włóczyć się cały dzień".
  
  "Och" - Hawk udawał żal. "Twój Bird ma pager. Jeden z tych starych, całodobowych. Zostawiliśmy go tam na wypadek, gdyby postanowili go odebrać".
  
  "Wiedziałem" - powiedział Nick, delikatnie odwracając stół.
  
  "Zrobiłeś to?"
  
  "Sprawdziłem częstotliwości za pomocą radia domowego. Nie znalazłem samego pagera, ale wiedziałem, że musi tam być".
  
  "Mógłbyś mi powiedzieć. A teraz coś bardziej egzotycznego. Tajemniczy Wschód. Zauważyłeś, ile ładnych dziewczyn o skośnych oczach jest w towarzystwie?"
  
  "Dlaczego nie? Od 1938 roku co roku zbieramy nowe żniwo wśród azjatyckich milionerów. Większość z nich ostatecznie przybywa tu z rodzinami i łupami".
  
  "Ale pozostają poza radarem. Są inni. W ciągu ostatnich dwóch lat zebraliśmy listy gości z ponad sześciuset pięćdziesięciu wydarzeń i wprowadziliśmy je do komputera. Wśród kobiet ze Wschodu, sześć czarujących kobiet znajduje się na szczycie listy gości o międzynarodowej renomie. "Albo o znaczeniu lobbingowym. Proszę..." Podał Nickowi notatkę.
  
  Jeanyee Ahling
  
  Susie Cuong
  
  Ann We Ling
  
  Pong-Pong Lily
  
  Trasa Moto
  
  Sonia Rañez
  
  Nick powiedział: "Widziałem trzy z nich plus Ruth. Pewnie po prostu nie zostały mi przedstawione. Liczba orientalnych dziewczyn przykuła moją uwagę, ale nie wydawało mi się to istotne, dopóki nie pokazałeś mi tej próbki. Oczywiście, poznałem około dwustu osób w ciągu ostatnich sześciu tygodni, z każdej narodowości świata..."
  
  "Ale nie licząc innych pięknych kwiatów ze Wschodu."
  
  "Czy to prawda?"
  
  Hawk stuknął w kartkę. "Inni mogą być w grupie lub gdzie indziej, ale nie zostali wykryci w szablonie komputerowym. A teraz, perełka..."
  
  "Jeden lub więcej z tych bliskich było na co najmniej jednym spotkaniu, na którym mogli spotkać zmarłych. Komputer informuje nas, że pracownik warsztatu samochodowego Tysona twierdzi, że widział Tysona odjeżdżającego samochodem około dwa tygodnie temu z kobietą ze Wschodu. Nie jest pewien, ale to ciekawy element naszej układanki. Sprawdzamy nawyki Tysona. Jeśli jadał w dużych restauracjach lub hotelach albo był widziany z nią więcej niż kilka razy, dobrze byłoby się tego dowiedzieć".
  
  "Wtedy będziemy wiedzieć, że jesteśmy na możliwej ścieżce".
  
  "Chociaż nie będziemy wiedzieć, dokąd zmierzamy. Nie zapomnijcie wspomnieć o firmie naftowej Konfederacji w Latakii. Próbowali robić interesy za pośrednictwem Tysona i innego nieboszczyka, Armbrustera, który kazał swojej kancelarii prawnej im odmówić. Mają dwa tankowce i czarterują trzy kolejne, z wieloma chińskimi załogami. Mają zakaz przewożenia amerykańskich ładunków, ponieważ latają do Hawany i Hajfongu. Nie możemy na nich naciskać, ponieważ jest w to zamieszany duży... francuski kapitał, a do tego mają bliskie powiązania z Baalem w Syrii. Konfederacja to pięć zwykłych korporacji, ułożonych jedna na drugiej, elegancko powiązanych w Szwajcarii, Libanie i Londynie. Ale Harry Demarkin powiedział nam, że centrum to coś, co nazywa się Pierścieniem Baumanna. To struktura władzy".
  
  Nick powtórzył ten "Pierścień Baumana".
  
  "Jesteś na miejscu."
  
  "Bauman. Borman. Martin Borman?"
  
  "Może."
  
  Puls Nicka przyspieszył, tempo, którego trudno było zaskoczyć. Borman. Tajemniczy sęp. Nieuchwytny jak dym. Jeden z najbardziej poszukiwanych ludzi na Ziemi i poza nią. Czasami wydawało się, jakby działał z innego wymiaru.
  
  O jego śmierci informowano dziesiątki razy od czasu śmierci jego szefa w Berlinie 29 kwietnia 1945 r.
  
  "Czy Harry nadal eksploruje?"
  
  Twarz Hawka zachmurzyła się. "Harry zginął wczoraj. Jego samochód spadł z klifu nad Bejrutem".
  
  "Prawdziwy wypadek?" Nick poczuł ukłucie żalu. AXEman Harry Demarkin był jego przyjacielem, a ty niewiele osiągnąłeś w tym biznesie. Harry był nieustraszony, ale ostrożny.
  
  "Może".
  
  Wydawało się, że w chwili ciszy powtórzył - być może.
  
  Zamyślone oczy Hawke'a były ciemniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. "Zaraz otworzymy wielki worek kłopotów, Nick. Nie lekceważ ich. Pamiętaj o Harrym".
  
  "Najgorsze jest to, że nie jesteśmy pewni, jak wygląda ta torba, gdzie się znajduje i co jest w niej."
  
  "Dobry opis. To paskudna sytuacja. Czuję się, jakbym posadził cię przy pianinie z siedzeniem pełnym dynamitu, który wybucha, gdy naciśniesz konkretny klawisz. Nie mogę ci powiedzieć, który klawisz jest śmiertelny, bo też nie wiem!"
  
  "Jest szansa, że to mniej poważne, niż wygląda" - powiedział Nick, nie wierząc, ale dodając otuchy staruszkowi. "Mogę się dowiedzieć, że te zgony to zdumiewający zbieg okoliczności, dziewczyny to nowy, opłacany zespół, a Konfederacja to po prostu grupa promotorów i 10% ludzi".
  
  "Prawda. Polegasz na maksymie AXE - tylko głupcy są pewni, mądrzy zawsze wątpią. Ale, na litość boską, bądź bardzo ostrożny, fakty, które posiadamy, wskazują na wiele kierunków, a to jest najgorszy scenariusz". Hawk westchnął i wyciągnął z kieszeni złożoną kartkę papieru. "Mogę ci jeszcze trochę pomóc. Oto akta sześciu dziewcząt. Oczywiście wciąż przekopujemy się przez ich biografie. Ale..."
  
  Między kciukiem a palcem wskazującym trzymał małą, jaskrawo kolorową metalową kulkę, mniej więcej dwa razy większą od fasolki szparagowej. "Nowy pager z działu Stuarta. Naciskasz tę zieloną kropkę, a urządzenie aktywuje się na sześć godzin. Zasięg wynosi około pięciu kilometrów na terenach wiejskich. Zależy od warunków w mieście, od tego, czy jesteś chroniony przez budynki itp."
  
  Nick przyjrzał się temu: "Są coraz lepsze. Inny rodzaj sprawy?"
  
  "Można to wykorzystać w ten sposób. Ale tak naprawdę chodzi o to, żeby to połknąć. Przeszukanie niczego nie ujawni. Oczywiście, jeśli mają monitor, wiedzą, że to w tobie jest..."
  
  "I mają do sześciu godzin, żeby cię rozciąć i uciszyć" - dodał sucho Nick. Wsunął urządzenie do kieszeni. "Dziękuję".
  
  Hawk pochylił się nad oparciem krzesła i wyciągnął dwie butelki drogiej szkockiej whisky, każdą w ciemnobrązowej szklance. Podał jedną Nickowi. "Spójrz na to".
  
  Nick przyjrzał się plombie, przeczytał etykietę i przyjrzał się nakrętce i denku. "Gdyby to był korek" - rozmyślał - "mogłoby się w nim kryć cokolwiek, ale to wygląda absolutnie koszernie. Czy naprawdę mogła tam być taśma klejąca?"
  
  "Jeśli kiedykolwiek nalejesz sobie tego drinka, ciesz się. To jeden z najlepszych napojów". Hawk przechylał butelkę, którą trzymał w ręku, obserwując, jak płyn tworzy maleńkie bąbelki z własnego powietrza.
  
  "Widzisz coś?" zapytał Hawk.
  
  "Daj mi spróbować". Nick ostrożnie obracał butelkę raz po raz i w końcu trafił. Gdybyś miał bardzo bystry wzrok i spojrzał na dno butelki, zauważyłbyś, że bąbelki oleju nie pojawiają się tam, gdy butelka jest odwrócona do góry dnem. "Dno jakoś nie wygląda dobrze".
  
  "Zgadza się. Jest tam szklana przegroda. Górna połowa to whisky. Dolna to jeden z super materiałów wybuchowych Stewarta, który wygląda jak whisky. Aktywuje się go, rozbijając butelkę i wystawiając ją na działanie powietrza przez dwie minuty. Wtedy każdy płomień ją zapali. Ponieważ jest teraz pod ciśnieniem i bez dostępu powietrza, jest stosunkowo bezpieczny" - mówi Stewart.
  
  Nick ostrożnie odstawił butelkę. "Mogą się przydać".
  
  "Tak" - zgodził się Hawk, wstając i starannie otrzepując popiół z kurtki. "Kiedy jesteś w tarapatach, zawsze możesz zaproponować, że postawisz ostatniego drinka".
  
  * * *
  
  Dokładnie o 16:12 w piątek po południu zadzwonił telefon Nicka. Dziewczyna powiedziała: "Tu pani Rice z firmy telefonicznej. Dzwoniłeś...". Podała numer kończący się na siedem, osiem.
  
  "Przepraszam, nie" - odpowiedział Nick. Słodko przeprosiła za telefon i się rozłączyła.
  
  Nick odwrócił telefon, odkręcił dwie śrubki z podstawy i podłączył trzy przewody z małego brązowego pudełka do trzech zacisków, w tym do wejścia zasilania 24 V. Następnie wybrał numer. Kiedy Hawk odebrał, powiedział: "Kod szyfrujący siedemdziesiąt osiem".
  
  "Prawidłowo i jasno. Raport?"
  
  "Nic. Byłem na trzech innych nudnych imprezach. Wiesz, jakie to były dziewczyny. Bardzo miłe. Miały eskorty, ale nie mogłem ich namówić."
  
  "Dobrze. Kontynuuj dziś wieczorem z Cushingiem. Mamy poważne problemy. Na szczycie firmy są poważne przecieki".
  
  "Będę."
  
  "Proszę zadzwonić pod numer sześć między dziesiątą a dziewiątą rano."
  
  "Wystarczy. Do widzenia."
  
  "Do widzenia i powodzenia."
  
  Nick odłożył słuchawkę, odłączył przewody i założył podstawę. Małe, brązowe, przenośne urządzenia szyfrujące były jednym z najbardziej pomysłowych urządzeń Stewarta. Konstrukcja urządzenia była nieograniczona. Zaprojektował małe, brązowe pudełka, każde zawierające układy tranzystorowe i dziesięciopinowy przełącznik, zamknięte w pudełku mniejszym niż standardowa paczka papierosów.
  
  Chyba że oba były ustawione na "78", modulacja dźwięku była bełkotliwa. Na wszelki wypadek co dwa miesiące pudełka wymieniano na nowe, zawierające nowe obwody scramblera i dziesięć nowych utworów. Nick włożył smoking i wyruszył na pokładzie "Birda" po Rutha.
  
  Cushing Gathering - coroczne spotkanie wszystkich przyjaciół, z koktajlami, kolacją, rozrywką i tańcami - odbyło się w ich dwustuakrowej posiadłości w Wirginii. Sceneria była wspaniała.
  
  Gdy jechali długim podjazdem, kolorowe światła migotały w zmierzchu, z oranżerii po lewej stronie dobiegała głośna muzyka, a oni musieli chwilę poczekać, aż znamienici goście wysiedli z samochodów i zostali odwiezieni przez obsługę. Lśniące limuzyny cieszyły się popularnością - wyróżniały się cadillaki.
  
  Nick powiedział: "Przypuszczam, że już tu byłeś?"
  
  "Wiele razy. Kiedyś Alice i ja graliśmy w tenisa bez przerwy. Teraz czasami przyjeżdżam tu w weekendy."
  
  Ile jest kortów tenisowych?
  
  "Trzy, licząc jedną w pomieszczeniu."
  
  "Dobre życie. Jakie pieniądze?"
  
  Mój ojciec twierdzi, że skoro większość ludzi jest tak głupia, to nie ma żadnego wytłumaczenia dla człowieka z mózgiem, który nie mógłby się wzbogacić.
  
  "Cushingowie są bogaci od siedmiu pokoleń. Same mózgi?"
  
  Tata mówi, że ludzie są głupi, skoro tyle godzin pracują. Sprzedają się za tyle czasu, jak to nazywa. Kochają swoją niewolę, bo wolność jest okropna. Trzeba pracować na własny rachunek. Wykorzystuj okazje.
  
  "Nigdy nie jestem we właściwym miejscu o właściwym czasie" - westchnął Nick. "Wysłano mnie na pole dziesięć lat po rozpoczęciu wydobycia ropy".
  
  Uśmiechnął się do niej, gdy wchodzili po trzech szerokich schodach, a jej piękne czarne oczy badały go wzrokiem. Gdy szli przez przypominający tunel trawnik, oświetlony wielobarwnymi światłami, zapytała: "Chcesz, żebym porozmawiała z moim ojcem?"
  
  "Jestem otwarty. Zwłaszcza widząc taki tłum. Tylko nie pozwólcie mi stracić pracy, którą mam".
  
  "Jerry, jesteś konserwatystą. To nie jest sposób na wzbogacenie się".
  
  "W ten sposób pozostają bogaci" - mruknął, ale ona powitała wysoką blondynkę w kolejce elegancko ubranych ludzi przy wejściu do gigantycznego namiotu. Przedstawiono go Alice Cushing i czternastu innym osobom w recepcji, z których sześć miało na imię Cushing. Pamiętał każde imię i twarz.
  
  Po przekroczeniu linii kolejowej podeszli do długiego baru - dwudziestometrowego stolika pokrytego warstwą śniegu. Wymienili pozdrowienia z kilkoma osobami, które znały Ruth lub "tego miłego młodego nafciarza, Jerry'ego Deminga". Nick otrzymał od barmana dwa koniaki z lodem, który wyglądał na zaskoczonego zamówieniem, ale je otrzymał. Odeszli kilka kroków od baru i zatrzymali się, żeby sączyć swoje drinki.
  
  Duży namiot mógł pomieścić cyrk z dwoma arenami, zostawiając jeszcze miejsce na dwie gry w bule, i był w stanie pomieścić jedynie nadmiar gości z przylegającej do niego kamiennej oranżerii. Przez wysokie okna Nick zobaczył kolejny długi bar wewnątrz budynku, z ludźmi tańczącymi na wypolerowanych podłogach.
  
  Zauważył, że przystawki na długich stołach naprzeciwko baru w namiocie były przygotowywane na miejscu. Pieczone mięso, drób i kawior, podczas gdy kelnerzy w białych fartuchach zręcznie przygotowywali zamówioną przystawkę, wystarczyłyby na tydzień dla całej chińskiej wioski. Wśród gości dostrzegł czterech znanych mu amerykańskich generałów i sześciu z innych krajów.
  
  Zatrzymali się, żeby porozmawiać z kongresmenem Andrewsem i jego siostrzenicą - wszędzie przedstawiał ją jako siostrzenicę, ale miała w sobie tę wyniosłą, nudną minę, która spychała ją w cień - i podczas gdy Nick był uprzejmy, Ruth wymieniła spojrzenia za jego plecami i wróciła z Chinką w innej grupie. Ich spojrzenia były szybkie, a ponieważ były całkowicie obojętne, nie zwracały na siebie uwagi.
  
  Mamy tendencję do kategoryzowania Chińczyków jako małych, łagodnych, a nawet ugodowych. Dziewczyna wymieniająca szybkie sygnały rozpoznawcze z Ruth była wysoka i władcza, a śmiałe spojrzenie jej inteligentnych, czarnych oczu, wydobywające się spod brwi, celowo wyrwanych, by podkreślić ich skośne kąty, było szokujące. "Orientalny?" - zdawały się pytać. "Masz cholerną rację. Zrób to, jeśli się odważysz".
  
  Takie wrażenie Nick odniósł chwilę później, gdy Ruth przedstawiła mu Jeanie Aling. Widział ją na innych imprezach, starannie odhaczył jej nazwisko na liście w myślach, ale to był pierwszy blask reflektorów, jaki poczuł pod wpływem jej spojrzenia - niemal roztopionego żaru błyszczących oczu nad okrągłymi policzkami, których miękkość łamała się w zestawieniu z czystymi, ostrymi rysami twarzy i śmiałym kształtem czerwonych ust.
  
  Powiedział: "Jestem szczególnie rad poznać panią, panno Aling".
  
  Lśniące, czarne brwi uniosły się o ułamek cala. Nick pomyślał: "Ona jest oszałamiająca - piękność, jaką widuje się w telewizji czy filmach". "Tak, bo widziałem cię na imprezie panamerykańskiej dwa tygodnie temu. Miałem nadzieję, że cię wtedy poznam".
  
  "Interesuje cię Wschód? A może same Chiny? A może dziewczyny?"
  
  "Wszystkie trzy rzeczy."
  
  "Czy jest pan dyplomatą, panie Deming?"
  
  "Nie. Tylko drobny nafciarz."
  
  "Jak się mają pan Murchison i pan Hunt?"
  
  "Nie. Różnica wynosi około trzech miliardów dolarów. Pracuję jako urzędnik państwowy".
  
  Zachichotała. Jej ton był miękki i głęboki, a jej angielski był doskonały.
  
  Z nutką "zbyt idealne", jakby wyuczyła się tego starannie na pamięć albo mówiła kilkoma językami i nauczono ją zaokrąglać wszystkie samogłoski. "Jesteś bardzo szczera. Większość mężczyzn, których spotykasz, daje sobie podwyżkę. Mogłabyś po prostu powiedzieć: "Jestem w sprawach służbowych"".
  
  "Dowiedziałbyś się i moja ocena uczciwości spadłaby."
  
  Czy jesteś uczciwym człowiekiem?
  
  "Chcę być znany jako uczciwy człowiek".
  
  "Dlaczego?"
  
  "Bo obiecałem to mojej matce. A kiedy ci skłamię, uwierzysz mi".
  
  Roześmiała się. Poczuł przyjemne mrowienie w kręgosłupie. Nie zdarzało im się to często. Ruth rozmawiała z eskortą Ginny, wysokim, szczupłym Latynosem. Odwróciła się i zapytała: "Jerry, czy znasz Patricka Valdeza?"
  
  "NIE."
  
  Ruth ruszyła i zebrała kwartet, z dala od grupy, którą Nick opisał jako polityków, amunicję i przedstawicieli czterech narodowości. Kongresmen Creeks, jak zwykle już na haju, opowiadał historię - jego publiczność udawała zainteresowanie, bo był starym diabłem Creeksem, z długim stażem, komisjami i kontrolą nad budżetem wynoszącym około trzydziestu miliardów dolarów.
  
  "Pat, to jest Jerry Deming" - powiedziała Ruth. "Pat z OAS. Jerry z nafty. To znaczy, że wiesz, że nie jesteście konkurentami".
  
  Valdez pokazał swoje piękne białe zęby i uścisnął mu dłoń. "Może interesują nas ładne dziewczyny" - powiedział. "Wy dwoje o tym wiecie".
  
  "Jaki miły komplement" - powiedziała Ruth. "Jeanie, Jerry, wybaczcie nam na chwilę? Bob Quitlock chciał się spotkać z Patem. Dołączymy do was w konserwatorium za dziesięć minut. Obok orkiestry".
  
  "Oczywiście" - odpowiedział Nick, obserwując, jak para przeciska się przez rosnący tłum. "Ruth ma olśniewającą figurę" - zamyślił się - "aż do chwili, gdy spojrzysz na Ginny". Odwrócił się do niej. "A ty? Księżniczka na wakacjach?"
  
  "Wątpię, ale dziękuję. Pracuję dla Ling-Taiwan Export Company".
  
  "Myślałem, że mogłabyś zostać modelką. Szczerze mówiąc, Ginny, nigdy nie widziałem w filmie tak pięknej Chinki jak ty. Ani tak wysokiej."
  
  "Dziękuję. Nie wszyscy jesteśmy małymi kwiatuszkami. Moja rodzina pochodzi z północnych Chin. Tam jest wielcy. Jest tam bardzo podobnie do Szwecji. Góry i morze. Mnóstwo dobrego jedzenia."
  
  "Jak im się wiedzie pod rządami Mao?"
  
  Wydawało mu się, że zobaczył błysk w jej oczach, ale jej emocje były nieodgadnione. "Wyszliśmy z Changiem. Niewiele słyszałem".
  
  Zaprowadził ją do oranżerii, przyniósł drinka i zadał kilka czułych pytań. Otrzymał łagodne, mało konkretne odpowiedzi. W jasnozielonej sukience, stanowiącej idealny kontrast z gładkimi, czarnymi włosami i błyszczącymi oczami, wyróżniała się. Obserwował, jak inni mężczyźni się jej przyglądają.
  
  Znała mnóstwo ludzi, którzy uśmiechali się, kiwali głowami lub zatrzymywali się, żeby powiedzieć kilka słów. Niektórych mężczyzn, którzy chcieli z nią zostać, odpędzała zmianą tempa, która tworzyła lodowy mur, dopóki nie ruszyli dalej. Nigdy nie obrażała...
  
  Ed, ona po prostu weszła do zamrażarki i wyszła zaraz po tym, jak wyszli.
  
  Zastał ją tańczącą z wprawą i zostali na parkiecie, bo to było zabawne - i dlatego, że Nick autentycznie cieszył się jej dotykiem w ramionach oraz zapachem jej perfum i ciała. Kiedy Ruth i Valdez wrócili, zamienili się tańcami, sporo wypili i zebrali się w grupie w kącie dużego pomieszczenia, składającej się z osób, które Nick poznał, i kilku, których jeszcze nie znał.
  
  W pewnej chwili Ruth, stojąc obok Jeanie, powiedziała: "Czy moglibyście nas przeprosić na chwilę? Kolacja musi zostać ogłoszona, a my chcemy się odświeżyć".
  
  Nick został z Patem. Dostali świeże napoje i, jak zwykle, powitali się toastami. Nie dowiedział się niczego nowego od Południowoamerykanina.
  
  Będąc sama w damskiej toalecie, Ruth zwróciła się do Ginny: "Co o nim myślisz, po tym jak mu się dobrze przyjrzałaś?"
  
  "Myślę, że tym razem ci się udało. Czy to nie sen? Znacznie ciekawszy niż Pat."
  
  "Przywódca mówi, że jeśli Deming dołączy, zapomnijmy o Pacie".
  
  "Wiem" - westchnęła Ruth. "Zdejmuję to z twoich rąk, tak jak się umówiliśmy. I tak jest dobrym tancerzem. Ale przekonasz się, że Deming to coś więcej. Tyle uroku, żeby go wykorzystać w interesach naftowych. A on jest po prostu profesjonalistą. Prawie odwrócił sytuację. Lider. Zaśmiałbyś się. Oczywiście, Lider ich odprawił - i nie jest z tego powodu zły. Myślę, że podziwia za to Deminga. Polecił go Dowództwu".
  
  Dziewczyny znajdowały się w jednym z niezliczonych saloników dla kobiet - w pełni wyposażonych garderobach i łazienkach. Ginny zerknęła na drogie meble. "Czy mamy tu rozmawiać?"
  
  "Bezpiecznie" - odpowiedziała Ruth, malując swoje piękne usta na jednym z gigantycznych luster. "Wiesz, wojsko i politycy szpiegują tylko wyjścia. To są wejścia. Można szpiegować jednostki i oszukiwać się nawzajem, ale jeśli zostanie się przyłapanym na szpiegowaniu grupy, to jest się w kropce".
  
  Ginny westchnęła. "Wiesz o wiele więcej o polityce niż ja. Ale ja znam się na ludziach. Jest coś w tym Demingu, co mnie niepokoi. Jest zbyt... zbyt silny. Czy zauważyłaś kiedyś, że generałowie są ze spiżu, zwłaszcza ich głowy? Stalowi ludzie stali się stalą, a nafciarze oleistymi? Cóż, Deming jest twardy i zdeterminowany, a ty i Przywódca odkryliście, że ma odwagę.
  
  To nie pasuje do wizerunku nafciarza.
  
  "Powiem, że znasz się na mężczyznach. Nigdy nie myślałem o tym w ten sposób. Ale przypuszczam, że właśnie dlatego Dowództwo interesuje się Demingiem. On jest kimś więcej niż tylko biznesmenem. Interesują go pieniądze, jak wszyscy. Co się dzieje dziś wieczorem? Zaproponuj mu coś, co twoim zdaniem mogłoby się sprawdzić. Zasugerowałem, że mój ojciec może mieć coś dla niego, ale nie dał się nabrać".
  
  "Również ostrożny..."
  
  "Oczywiście. To plus. Lubi dziewczyny, jeśli boisz się, że dostaniesz kolejną, taką jak Carl Comstock."
  
  "Nie. Mówiłem ci, że wiem, że Deming to prawdziwy mężczyzna. Po prostu... cóż, może po prostu jest tak wartościowym facetem, że nie jestem do tego przyzwyczajony. Miałem wrażenie, że czasami nosi maskę, tak jak my".
  
  "Nie odniosłam takiego wrażenia, Ginny. Ale uważaj. Jeśli to złodziej, nie potrzebujemy go". Ruth westchnęła. "Ale jakie ciało..."
  
  "Czy nie jesteś zazdrosny?"
  
  "Oczywiście, że nie. Gdybym miał wybór, wybrałbym jego. Gdybym dostał zlecenie, wziąłbym Pat i wykorzystałbym ją najlepiej, jak potrafię".
  
  Ruth i Jeanie nie rozmawiały - nigdy nie rozmawiały - o swoim wrodzonym zamiłowaniu do mężczyzn rasy białej, a nie wschodniej. Jak większość dziewcząt wychowanych w danym społeczeństwie, akceptowały jego normy. Ich ideałem był Gregory Peck lub Lee Marvin. Ich przywódca o tym wiedział - został dokładnie poinformowany przez Pierwszego Dowódcę, który często omawiał to ze swoim psychologiem, Lindhauerem.
  
  Dziewczyny zamknęły torebki. Ruth miała już wychodzić, ale Ginny się powstrzymała. "Co mam zrobić?" - zapytała zamyślona - "jeśli Deming nie jest tym, na kogo wygląda? Wciąż mam dziwne przeczucie..."
  
  "Że mógłby grać w innej drużynie?"
  
  "Tak."
  
  "Rozumiem..." Ruth zamilkła, jej twarz na chwilę zbladła, a potem spoważniała. "Nie chciałabym być tobą, jeśli się mylisz, Ginny. Ale jeśli jesteś przekonana, to chyba zostało ci tylko jedno do zrobienia".
  
  "Zasada siódma?"
  
  "Tak. Osłaniaj go."
  
  Nigdy nie podjąłem tej decyzji samodzielnie.
  
  Zasada jest jasna. Załóż to. Nie zostawiaj śladów.
  
  Rozdział IV.
  
  
  Ponieważ prawdziwy Nick Carter był mężczyzną, który przyciągał ludzi, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, kiedy dziewczyny wróciły do oranżerii, zobaczyły go z balkonu w centrum dużej grupy. Rozmawiał z gwiazdą Sił Powietrznych o taktyce artyleryjskiej w Korei. Dwóch przedsiębiorców, których poznał w nowo otwartym teatrze Forda, próbowało zwrócić jego uwagę rozmową o ropie naftowej. Urocza rudowłosa dziewczyna, z którą wymienił serdeczne uwagi na małym, kameralnym przyjęciu, rozmawiała z Pat Valdez, szukając okazji, by otworzyć Nickowi oczy. Kilka innych par powiedziało: "Hej, to Jerry Deming!" i przecisnęło się obok.
  
  "Spójrz na to" - powiedziała Ruth. "On jest zbyt dobry, żeby był prawdziwy".
  
  "To ropa" - odpowiedziała Ginny.
  
  "To urocze."
  
  "I umiejętności handlowe. Założę się, że sprzedaje te rzeczy całymi tankowcami."
  
  "Myślę, że on wie."
  
  Ruth stwierdziła, że Nick i Jeanie dotarli do Pat, gdy z głośnika dobiegły delikatne dźwięki dzwonków, które uciszyły tłum.
  
  "Wygląda jak SS UNITED STATES" - zaćwierkała głośno rudowłosa. Prawie dogoniła Nicka, ale teraz go straciła. Dostrzegł ją kątem oka, zanotował to dla przypomnienia, ale nie dał tego po sobie poznać.
  
  Z głośników dobiegł męski głos, miękki i owalny, brzmiący profesjonalnie: "Dobry wieczór wszystkim. Państwo Cushingowie witają Państwa na kolacji dla wszystkich przyjaciół i poprosili mnie o kilka słów. To osiemdziesiąta piąta rocznica kolacji, którą Napoleon Cushing zainicjował w niezwykłym celu. Chciał uświadomić filantropijnej i idealistycznej społeczności Waszyngtonu potrzebę wysłania większej liczby misjonarzy na Daleki Wschód, a zwłaszcza do Chin. Chciał uzyskać wszechstronne wsparcie dla tego szlachetnego przedsięwzięcia".
  
  Nick wziął łyk napoju i pomyślał: "O mój Boże, włóż Buddę do koszyka". Zbuduj mi dom, w którym bawoły będą się kręcić po puszkach z naftą i benzyną.
  
  Obłudny głos kontynuował: "Przez kilka lat, ze względu na okoliczności, projekt ten był nieco ograniczony, ale rodzina Cushingów szczerze ma nadzieję, że dobra praca wkrótce zostanie wznowiona.
  
  "Z uwagi na obecną wielkość corocznej kolacji, stoły ustawiono w jadalni Madison, sali Hamilton w lewym skrzydle, a w Wielkiej Sali z tyłu domu".
  
  Ruth ścisnęła dłoń Nicka i powiedziała z lekkim chichotem: "Sala gimnastyczna".
  
  Mówca podsumował: "Większość z was została poinformowana, gdzie znaleźć swoje winietki. Jeśli nie jesteście pewni, kamerdyner przy wejściu do każdego pokoju ma listę gości i może wam doradzić. Kolacja zostanie podana za trzydzieści minut. Cushingowie jeszcze raz dziękują wszystkim za przybycie".
  
  Ruth zapytała Nicka: "Czy byłeś tu kiedyś?"
  
  "Nie. Awansuję."
  
  "Chodźcie, zobaczcie, co jest w pokoju Monroe. Jest równie interesujący jak muzeum". Skinęła na Ginny i Pat, żeby poszły za nimi, i odeszła od grupy.
  
  Nickowi wydawało się, że przeszli już milę. Wspinali się szerokimi schodami, przez rozległe hale, które przypominały hotelowe korytarze, tyle że meble były różnorodne i drogie.
  
  A co kilka metrów przy recepcji stał służący, który w razie potrzeby służył radą. Nick powiedział: "Mają własną armię".
  
  "Prawie. Alice powiedziała, że zatrudnili sześćdziesiąt osób, zanim kilka lat temu zredukowali zatrudnienie. Niektórzy z nich prawdopodobnie zostali zatrudnieni specjalnie na tę okazję".
  
  "Robią na mnie wrażenie."
  
  "Powinieneś to widzieć kilka lat temu. Wszyscy byli ubrani jak francuscy urzędnicy dworscy. Alicja miała coś wspólnego z modernizacją".
  
  W Sali Monroe znajdował się imponujący zbiór dzieł sztuki, wiele z nich bezcennych, a czuwało nad nim dwóch prywatnych detektywów i surowy mężczyzna, który przypominał starego sługę. Nick powiedział: "To rozgrzewa serce, prawda?"
  
  "Jak?" zapytała ciekawie Ginny.
  
  "Wierzę, że wszystkie te wspaniałe rzeczy podarowali misjonarzom twoi wdzięczni rodacy".
  
  Jeanie i Ruth wymieniły spojrzenia. Pat wyglądał, jakby chciał się roześmiać, ale się rozmyślił. Wyszli innymi drzwiami i weszli do jadalni Madison.
  
  Kolacja była wspaniała: owoce, ryby i mięso. Nick rozpoznał choy ngou tong, homara po kantońsku, saut daw chow gi yok i bok choy ngou, ale zrezygnował, gdy postawiono przed nim bulgoczący kawałek chateaubrianda. "Gdzie to postawimy?" - mruknął do Ruth.
  
  "Spróbuj, jest pyszne" - odpowiedziała. "Frederick Cushing IV osobiście wybiera menu".
  
  "Kim on jest?"
  
  Piąty od prawej przy stole prezydialnym. Ma siedemdziesiąt osiem lat. Jest na lekkiej diecie.
  
  "Będę przy nim potem."
  
  Na każdym nakryciu stały cztery kieliszki do wina i nie mogły pozostać puste. Nick upił łyk z każdego, po pół cala, i odpowiedział na kilka toastów, ale zdecydowana większość gości była już zarumieniona i pijana, gdy pojawił się radosny danie - biszkopt z ananasem i bitą śmietaną.
  
  Potem wszystko potoczyło się gładko i szybko, ku pełnemu zadowoleniu Nicka. Goście wrócili do ogrodu zimowego i namiotu, gdzie bary oferowały teraz kawę i likiery, a także ogromne ilości alkoholu w niemal każdej możliwej postaci. Jeanie powiedziała mu, że nie przyszła na kolację z Pat... Ruth nagle rozbolała głowa: "Całe to pyszne jedzenie"... i zatańczył z Jeanie, podczas gdy Ruth zniknęła. Pat sparował się z rudowłosą.
  
  Tuż przed północą Jerry Deming odebrał telefon z wiadomością: "Kochana, jestem chora". Nic poważnego, po prostu za dużo jedzenia. Pojechałam do domu z Reynoldsami. Możesz zaproponować Jeanie podwózkę do miasta. Proszę, zadzwoń do mnie jutro. Ruth.
  
  Z powagą podał list Ginny. Jej czarne oczy błyszczały, a jej wspaniałe ciało spoczywało w jego ramionach. "Przykro mi z powodu Ruth" - mruknęła Ginny - "ale cieszę się ze szczęścia".
  
  Muzyka brzmiała spokojnie, a na parkiecie było mniej tłoczno, gdy podnieceni winem goście rozchodzili się. Kiedy powoli krążyli w kącie, Nick zapytał: "Jak się czujesz?"
  
  "Wspaniale. Trawię żelazo". Westchnęła. "To luksus, prawda?"
  
  "Świetnie. Wystarczy, że duch Wasilija Zacharowa wyskoczy z basenu o północy".
  
  "Czy był wesoły?"
  
  "W większości przypadków".
  
  Nick ponownie zaciągnął się jej perfumami. Jej lśniące włosy i promienna skóra wdarły się do jego nozdrzy, a on delektował się nią jak afrodyzjakiem. Przytuliła się do niego z delikatnym naciskiem, sugerującym uczucie, namiętność albo mieszankę obu. Poczuł ciepło na karku i wzdłuż kręgosłupa. Można podnieść temperaturę z Ginny i wokół Ginny. Miał nadzieję, że to nie czarna wdowa, wyszkolona do trzepotania swoimi wspaniałymi motylimi skrzydłami jako przynętą. Nawet gdyby nią była, byłoby to interesujące, być może zachwycające, i nie mógł się doczekać spotkania z utalentowaną osobą, która nauczyła ją takich umiejętności.
  
  Godzinę później był już w Bird, pędząc w stronę Waszyngtonu, z Ginny, pachnącą i ciepłą, przytuloną do ramienia. Pomyślał, że może zamiana Ruth na Ginny była nieco naciągana. Nie żeby mu to przeszkadzało. Do zadania w AXE albo dla przyjemności, wybrałby jedno albo drugie. Ginny wydawała się bardzo wrażliwa - a może to przez drinka. Uścisnął ją. Potem pomyślał - ale najpierw...
  
  "Kochanie" - powiedział - "mam nadzieję, że Ruth ma się dobrze. Przypomina mi Susie Quong. Znasz ją?"
  
  Pauza była zbyt długa. Musiała zdecydować, czy skłamać, pomyślał, a potem doszła do wniosku, że prawda jest najbardziej logiczna i najbezpieczniejsza. "Tak. Ale jak? Nie sądzę, żeby były do siebie bardzo podobne".
  
  "Mają ten sam wschodni urok. To znaczy, wiesz, co mówią, ale często nie możesz zgadnąć, co myślą, ale wiesz, byłoby cholernie ciekawie, gdybyś potrafił".
  
  Zastanowiła się nad tym. "Rozumiem, co masz na myśli, Jerry. Tak, to miłe dziewczyny". Wymamrotała i delikatnie przechyliła głowę na jego ramię.
  
  "I Ann We Ling" - kontynuował. "Jest dziewczyna, która zawsze kojarzy mi się z kwiatami lotosu i aromatyczną herbatą w chińskim ogrodzie".
  
  Ginny tylko westchnęła.
  
  "Znasz Ann?" - nalegał Nick.
  
  Kolejna pauza. "Tak. Oczywiście dziewczyny z tego samego środowiska, które często się spotykają, zazwyczaj spotykają się i wymieniają wiadomości. Myślę, że znam setki
  
  "Czerwone, słodkie Chinki w Waszyngtonie". Jechali kilka mil w milczeniu. Zastanawiał się, czy nie posunął się za daleko, polegając na jej alkoholu. Był zaskoczony, gdy zapytała: "Dlaczego tak bardzo interesują cię Chinki?"
  
  "Spędziłem trochę czasu na Wschodzie. Intryguje mnie chińska kultura. Podoba mi się atmosfera, jedzenie, tradycje, dziewczyny..." Ujął jej dużą pierś i delikatnie pogłaskał ją swoimi wrażliwymi palcami. Przytuliła się do niego.
  
  "To miłe" - mruknęła. "Wiesz, że Chińczycy to dobrzy ludzie biznesu. Prawie wszędzie, gdzie lądujemy, dobrze nam idzie w handlu".
  
  Zauważyłem. Miałem do czynienia z chińskimi firmami. Niezawodne. Dobra reputacja.
  
  "Czy zarabiasz dużo pieniędzy, Jerry?"
  
  "Wystarczy, żeby przeżyć. Jeśli chcesz zobaczyć, jak żyję, wpadnijmy do mnie na drinka, zanim cię odwiozę do domu".
  
  "Dobrze" - wycedziła leniwie. "Ale mówiąc o pieniądzach, mam na myśli zarabianie pieniędzy dla siebie, a nie tylko pensję. Żeby to się liczyło, tysiące tysięcy, i może nie trzeba by było płacić od tego zbyt wysokich podatków. Tak się zarabia pieniądze".
  
  "To rzeczywiście prawda" - zgodził się.
  
  "Mój kuzyn działa w branży naftowej" - kontynuowała. "Mówił o znalezieniu nowego partnera. Bez inwestycji. Nowa osoba miałaby zagwarantowane przyzwoite wynagrodzenie, gdyby miała rzeczywiste doświadczenie w branży naftowej. Ale jeśli odniesie sukces, podzieliłby się zyskami".
  
  "Chciałbym poznać twojego kuzyna."
  
  "Opowiem ci o tym, jak go zobaczę."
  
  "Dam ci moją wizytówkę, żeby mógł do mnie zadzwonić."
  
  "Proszę, zrób to. Chętnie ci pomogę". Szczupła, silna dłoń ścisnęła jego kolano.
  
  Dwie godziny i cztery drinki później, piękna dłoń ścisnęła to samo kolano znacznie mocniejszym dotykiem - i dotknęła znacznie większej części jego ciała. Nick był zadowolony z łatwości, z jaką zgodziła się zostać w jego mieszkaniu, zanim odwiózł ją do domu, który opisała jako "miejsce, które rodzina kupiła w Chevy Chase".
  
  Drinka? Była głupia, ale mało prawdopodobne, żeby udało mu się z niej wyciągnąć choć słowo o jej kuzynie czy rodzinnym interesie. "Pomagam w biurze" - dodała, jakby miała automatyczny tłumik.
  
  Bawić się? W ogóle nie protestowała, kiedy zasugerował, żeby zdjęli buty dla wygody - potem jej sukienkę i jego spodnie w paski... "żebyśmy mogli się zrelaksować i nie pognieść ich wszystkich".
  
  Wyciągnięty na kanapie przed oknem z widokiem na rzekę Anacostia, przy przyciemnionym świetle, słyszalnej cichej muzyce, skrywającym lód, napój gazowany i whisky obok kanapy, aby nie musieć oddalać się za bardzo, Nick z zadowoleniem pomyślał: Cóż za sposób na zarabianie na życie.
  
  Częściowo rozebrana Ginny wyglądała olśniewająco niż kiedykolwiek. Miała na sobie jedwabną halkę i stanik bez ramiączek, a jej skóra miała zachwycający odcień złocistożółtej brzoskwini w momencie jędrności, by następnie zmięknąć do rudawej miękkości. Pomyślał, że jej włosy mają kolor świeżej ropy naftowej tryskającej do zbiorników w ciemną noc - czarnego złota.
  
  Całował ją głęboko, ale nie tak intensywnie, jak by sobie tego życzyła. Pieścił ją, głaskał i pozwalał jej marzyć. Był cierpliwy, aż nagle wyrwała się z ciszy: "Rozumiem cię, Jerry. Chcesz się ze mną kochać, prawda?"
  
  "Tak."
  
  "Łatwo się z tobą rozmawia, Jerry Deming. Byłeś kiedyś żonaty?"
  
  "NIE."
  
  "Ale znałeś mnóstwo dziewczyn."
  
  "Tak."
  
  "Na całym świecie?"
  
  "Tak". Odpowiadał krótko i łagodnie, na tyle szybko, by pokazać, że są prawdziwe - i były prawdziwe, jednak bez śladu zwięzłości czy irytacji w obliczu pytań.
  
  "Czy czujesz, że mnie lubisz?"
  
  "Jak każda dziewczyna, którą kiedykolwiek spotkałem. Jesteś po prostu piękna. Egzotyczna. Piękniejsza niż jakiekolwiek zdjęcie chińskiej księżniczki, bo jesteś ciepła i pełna życia".
  
  "Możesz być pewien", szepnęła, odwracając się do niego. "A ty się czegoś nauczysz", dodała, zanim ich usta się spotkały.
  
  Nie miał czasu, żeby się tym zbytnio przejmować, bo Ginny uprawiała seks, a jej czynności wymagały jego pełnej uwagi. Była urzekającym magnesem, przyciągającym namiętność do wewnątrz i na zewnątrz, a gdy tylko poczułeś jej przyciąganie i pozwoliłeś sobie poruszyć się o ułamek cala, byłeś pochłonięty nieodpartą fascynacją i nic nie mogło cię powstrzymać przed zanurzeniem się w jej głębi. A kiedy już się w nią wszedłeś, nie chciałeś przestać.
  
  Nie zmuszała go, nie zwracała na niego uwagi, jaką obdarzała go prostytutka, z profesjonalną intensywnością i na dystans. Ginny uprawiała seks, jakby miała na to licencję, z wprawą, ciepłem i tak osobistą przyjemnością, że aż się dziwił. Mężczyzna byłby głupcem, gdyby się nie rozluźnił, a Nicka nikt nigdy nie nazwał głupcem.
  
  Współpracował, wnosił swój wkład i był wdzięczny za swoje szczęście. Miał w życiu więcej niż wystarczającą ilość zmysłowych doznań i wiedział, że zasłużył na nie nie przez przypadek, ale dzięki fizycznemu pociągowi do kobiet.
  
  Z Ginny - podobnie jak z innymi, którzy potrzebowali miłości i potrzebowali jedynie odpowiedniej oferty wymiany, by szeroko otworzyć swoje serca, umysły i ciała - umowa została zawarta. Nick spełnił oczekiwania z czułością i subtelnością.
  
  Leżąc tam z wilgotnymi, czarnymi włosami zakrywającymi twarz, smakując ich konsystencję językiem i zastanawiając się po raz kolejny, co to za perfumy, Nick pomyślał: świetnie.
  
  Od dwóch godzin cieszył się i był pewien, że dał równie wiele, jak otrzymał.
  
  Włosy powoli cofnęły się od jej skóry, zastąpione błyszczącymi, czarnymi oczami i figlarnym uśmiechem - cała sylwetka elfa zarysowała się w słabym świetle pojedynczej lampy, którą następnie przyćmił, narzucając na nią szatę. "Zadowolona?"
  
  "Jestem przytłoczony. Bardzo podekscytowany" - odpowiedział bardzo cicho.
  
  "Czuję to samo. Wiesz o tym."
  
  "Czuję to."
  
  Przetoczyła głowę na jego ramię, a olbrzymi elf zmiękł i popłynął wzdłuż całej jego długości. "Dlaczego ludzie nie mogą być z tego zadowoleni? Wstają i kłócą się. Albo odchodzą bez słowa. Albo mężczyźni odchodzą, żeby pić albo toczyć głupie wojny".
  
  "To znaczy" - powiedział Nick ze zdziwieniem - "że większość ludzi tego nie ma. Są zbyt sztywni, egocentryczni albo niedoświadczeni. Jak często dwie osoby takie jak my spotykają się razem? Oboje szczodrzy. Oboje cierpliwi... Wiecie - wszyscy myślą, że są urodzonymi graczami, rozmówcami i kochankami. Większość ludzi nigdy nie odkrywa, że tak naprawdę nie ma o tym zielonego pojęcia. A co do kopania, uczenia się i rozwijania umiejętności - nigdy się tym nie przejmują".
  
  "Uważasz, że mam talent?"
  
  Nick pomyślał o sześciu czy siedmiu różnych umiejętnościach, które do tej pory zademonstrowała. "Jesteś bardzo utalentowana".
  
  "Oglądać."
  
  Złota elfka upadła na podłogę zwinnością akrobatki. Kunszt jej ruchów zaparł mu dech w piersiach, a falujące, idealne kształty jej piersi, bioder i pośladków sprawiły, że oblizał wargi i przełknął ślinę. Stanęła z szeroko rozstawionymi nogami, uśmiechnęła się do niego, po czym odchyliła się do tyłu i nagle jej głowa znalazła się między nogami, a jej czerwone usta wciąż były wykrzywione. "Widziałeś to kiedyś?"
  
  "Tylko na scenie!" podniósł się na łokciu.
  
  "A może jednak?" Powoli podniosła się, pochyliła i położyła dłonie na dywanie rozciągającym się od ściany do ściany, a następnie płynnie, centymetr po centymetrze, uniosła schludne palce u stóp, aż ich różowe paznokcie skierowały się w stronę sufitu, a następnie opuściła je w jego kierunku, aż opadły na łóżko i dotknęły podłogi, zataczając łuk niczym szpilki.
  
  Spojrzał na połowę dziewczyny. Ciekawą połowę, ale dziwnie niepokojącą. W słabym świetle była przecięta w pasie. Jej cichy głos był niesłyszalny. "Jesteś sportowcem, Jerry. Jesteś potężnym mężczyzną. Dasz radę?"
  
  "Boże, nie" - odpowiedział z autentycznym podziwem. Pół-ciało z powrotem przemieniło się w wysoką, złotą dziewczynę. Sen wyłonił się ze śmiechem. "Musiałaś trenować całe życie. Ty... ty byłaś w show-biznesie?"
  
  "Kiedy byłem mały, trenowaliśmy codziennie. Często dwa, trzy razy dziennie. Utrzymywałem to. Myślę, że to dobrze. Nigdy w życiu nie chorowałem".
  
  "To powinno być hitem na imprezach".
  
  "Nigdy więcej nie wystąpię. Tylko w ten sposób. Dla kogoś, kto jest wyjątkowo dobry. Ma to inne zastosowanie..." Usiadła na nim, pocałowała go, odsunęła się, by spojrzeć na niego zamyślonym wzrokiem. "Jesteś znowu gotowy" - powiedziała ze zdziwieniem. "Potężny człowieku".
  
  "Gdybyśmy to oglądali, każda statua w mieście ożyłaby".
  
  Roześmiała się, odsunęła od niego, a potem zsunęła się niżej, aż zobaczyła czubek jego czarnych włosów. Potem przewróciła się na łóżku, jej długie, giętkie nogi obróciły się o 180 stopni, tworząc lekki łuk, aż znów zgięła się wpół, skulona w kłębek.
  
  "No, kochanie." Jej głos był stłumiony przez jej własny żołądek.
  
  "Obecnie?"
  
  Zobaczysz. Będzie inaczej.
  
  Składający zeznania Nick czuł niezwykłe podniecenie i zapał. Szczycił się swoją doskonałą samokontrolą - posłusznie wykonując codzienne ćwiczenia jogi i zen - ale teraz nie musiał się do tego przekonywać.
  
  Popłynął w stronę ciepłej jaskini, gdzie czekała na niego piękna dziewczyna, ale nie mógł jej dotknąć. Był sam, a jednocześnie z nią. Przeszedł całą drogę, unosząc się na skrzyżowanych ramionach, opierając na nich głowę.
  
  Poczuł jedwabisty łaskotanie jej włosów sunących po jego udach i pomyślał, że może na chwilę uciec z głębin, ale wielka ryba o wilgotnych, delikatnych ustach schwytała dwie kule jego męskości i przez kolejną chwilę walczył z utratą kontroli. Ale zachwyt był zbyt wielki, więc zamknął oczy i pozwolił doznaniom obmyć go w słodkiej ciemności przyjaznych głębin. To było niezwykłe. To było rzadkie. Unosił się w czerwieni i głębokim fiolecie, przekształcony w żywą rakietę nieznanego rozmiaru, mrowiącą i pulsującą na swojej wyrzutni pod sekretnym morzem, aż udawał, że tego chce, ale wiedział, że jest bezradny, jakby z falą pysznej mocy zostali wystrzeleni w kosmos lub poza niego - to nie miało teraz znaczenia - a dopalacze radośnie eksplodowały w łańcuchu ekstatycznych towarzyszy.
  
  Kiedy spojrzał na zegarek, była 3:07. Spali już dwadzieścia minut. Poruszył się, a Ginny obudziła się, jak zawsze - ożywiona i czujna. "O której?" zapytała z westchnieniem satysfakcji. Kiedy jej powiedział, odparła: "Lepiej pójdę do domu. Moja rodzina jest tolerancyjna, ale..."
  
  W drodze do Chevy Chase Nick przekonał sam siebie, że wkrótce znów zobaczy Ginny.
  
  Dokładność często się opłacała. Wystarczająco dużo czasu, żeby sprawdzić Anne, Susie i resztę. Ku jego zaskoczeniu, odmówiła umówienia się na spotkanie.
  
  "Muszę wyjechać z miasta w interesach" - powiedziała. "Zadzwoń do mnie za tydzień, a chętnie się z tobą spotkam - jeśli nadal będziesz chciał".
  
  "Zadzwonię" - powiedział poważnie. Znał kilka pięknych dziewczyn... niektóre były piękne, inteligentne, namiętne, a niektóre miały wszystko inne. Ale Ginny Ahling była kimś innym!
  
  Powstało pytanie: dokąd jedzie w interesach? Po co? Z kim? Czy może to mieć związek z niewyjaśnionymi zgonami lub aferą Baumana?
  
  Powiedział: "Mam nadzieję, że twoja podróż służbowa odbędzie się gdzieś z dala od tego upału. Nic dziwnego, że Brytyjczycy płacą premię tropikalną za długi Waszyngtonu. Chciałbym, żebyśmy mogli wymknąć się do Catskills, Asheville albo Maine".
  
  "Byłoby miło" - odpowiedziała rozmarzonym głosem. "Może kiedyś. Teraz jesteśmy bardzo zajęci. Będziemy głównie latać. Albo siedzieć w klimatyzowanych salach konferencyjnych". Była senna. Blada szarość świtu złagodziła mrok, gdy wskazała mu starszy dom z dziesięcioma lub dwunastoma pokojami. Zaparkował za zasłoną krzaków. Postanowił nie naciskać - Jerry Deming robił dobre postępy we wszystkich działach i nie było sensu psuć tego, naciskając za bardzo.
  
  Całował ją przez kilka minut. Wyszeptała: "To była niezła zabawa, Jerry. Pomyśl tylko, może chciałbyś, żebym przedstawiła cię mojemu kuzynowi. Wiem, że sposób, w jaki handluje ropą, przynosi prawdziwe pieniądze".
  
  "Zdecydowałem. Chcę go poznać."
  
  "Dobrze. Zadzwoń za tydzień."
  
  I odeszła.
  
  Z przyjemnością wracał do mieszkania. Można by pomyśleć, że to był rześki, wciąż chłodny dzień, z niewielkim ruchem. Gdy zwolnił, mleczarz pomachał mu, a on odmachał mu serdecznie.
  
  Pomyślał o Ruth i Jeanie. Były ostatnimi z długiej linii promotorów. Albo się spieszyłeś, albo umierałeś z głodu. Mogli chcieć Jerry'ego Deminga, bo wydawał się uparty i doświadczony w biznesie, gdzie pieniądze płynęły strumieniami, jeśli w ogóle miałeś szczęście. Albo mógł to być jego pierwszy cenny kontakt z czymś jednocześnie złożonym i śmiercionośnym.
  
  Nastawił budzik na 11:50. Gdy się obudził, włączył szybko Farberware'a i zadzwonił do Ruth Moto.
  
  "Cześć, Jerry..." Nie wyglądała na chorą.
  
  Cześć. Przepraszam, wczoraj wieczorem nie czułeś się dobrze. Czujesz się już lepiej?
  
  "Tak. Obudziłem się w świetnym nastroju. Mam nadzieję, że nie zdenerwowałem cię, wychodząc, ale gdybym został, mógłbym się rozchorować. Zdecydowanie złe towarzystwo."
  
  "Dopóki czujesz się dobrze, wszystko jest w porządku. Jeanie i ja dobrze się bawiliśmy". "O rany" - pomyślał - "to można upublicznić". "A może kolacja dziś wieczorem, żeby wynagrodzić stracony wieczór?"
  
  "Uwielbiam to."
  
  "A tak przy okazji" - mówi Ginny - "ma kuzyna w branży naftowej i jakoś mogłabym się tam wpasować. Nie chcę, żebyś czuła się, jakbym stawiała cię w trudnej sytuacji, ale czy wiesz, czy łączą nas silne powiązania biznesowe?"
  
  "Masz na myśli, czy możesz zaufać opinii Dżina?"
  
  "Tak, o to chodzi."
  
  Zapadła cisza. Potem odpowiedziała: "Myślę, że tak. To może cię zbliżyć do... twojej dziedziny".
  
  "Dobrze, dziękuję. Co robisz w przyszłą środę wieczorem?" Nick poczuł potrzebę zadania pytania, gdy przypomniał sobie o planach Jeanie. Co, jeśli kilka tajemniczych dziewczyn wyjedzie "służbowo"? "Idę na koncert irański do Hiltona - chciałabyś pójść?"
  
  W jej głosie słychać było autentyczny żal. "Och, Jerry, bardzo bym chciała, ale cały tydzień będę zajęta".
  
  "Cały tydzień! Wychodzisz?"
  
  "Cóż... tak, przez większość tygodnia będę poza miastem."
  
  "To będzie dla mnie nudny tydzień" - powiedział. "Do zobaczenia około szóstej, Ruth. Mam cię odebrać u ciebie?"
  
  "Proszę."
  
  Po rozłączeniu się usiadł na dywanie w pozycji lotosu i zaczął ćwiczyć jogę, ćwicząc oddech i kontrolę mięśni. Po około sześciu latach praktyki doszedł do punktu, w którym mógł obserwować puls na nadgarstku, opartym o zgięte kolano, i widzieć, jak przyspiesza lub zwalnia na zawołanie. Po piętnastu minutach świadomie powrócił do problemu dziwnych śmierci: Pierścienia Baumana, Ginny i Ruth. Obie dziewczyny mu się podobały. Były dziwne na swój sposób, ale wyjątkowe i odmienne zawsze go intrygowały. Opowiedział o wydarzeniach w Maryland, komentarzach Hawka i dziwnej chorobie Ruth na kolacji z okazji Cushinga. Można je było poskładać w całość albo przyznać, że wszystkie łączące wątki mogły być zbiegiem okoliczności. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek czuł się tak bezradny w tej sprawie... z wyborem odpowiedzi, ale bez niczego, z czym mógłby je porównać.
  
  Ubrał się w bordowe spodnie i białą koszulkę polo, zszedł na dół i pojechał do Gallaudet College w Bird. Poszedł New York Avenue, skręcił w prawo w Mt. Olivet i zobaczył mężczyznę czekającego na niego na skrzyżowaniu z Bladensburg Road.
  
  Ten człowiek miał podwójną niewidzialność: całkowitą zwyczajność i nędzną, przygnębiającą przygnębienie, które sprawiało, że podświadomie szybko go pomijano, tak że ubóstwo czy
  
  Nieszczęścia jego świata nie przeszkadzały mu same w sobie. Nick zatrzymał się, mężczyzna szybko wsiadł i pojechał w kierunku Lincoln Park i mostu Johna Philipa Sousy.
  
  Nick powiedział: "Kiedy cię zobaczyłem, chciałem postawić ci solidny posiłek i wcisnąć pięciodolarowy banknot do twojej podartej kieszeni".
  
  "Możesz to zrobić" - odpowiedział Hawk. "Nie jadłem lunchu. Kup hamburgery i mleko w tym miejscu niedaleko Stoczni Marynarki Wojennej. Zjemy je w samochodzie".
  
  Choć Hawk nie przyjął komplementu, Nick wiedział, że go docenia. Starszy mężczyzna potrafił zdziałać cuda z podartą marynarką. Nawet fajka, cygaro czy stary kapelusz mogły całkowicie odmienić jego wygląd. Nie o to chodziło... Hawk potrafił wyglądać staro, wychudłym i przygnębionym, arogancko, twardo i nadęcie, i tak dalej. Był ekspertem w prawdziwym przebraniu. Hawk potrafił zniknąć, bo stał się zwyczajnym człowiekiem.
  
  Nick opisał swój wieczór z Jeanie: "...potem odwiozłem ją do domu. Nie będzie jej w przyszłym tygodniu. Myślę, że Ruth Moto też tam będzie. Czy jest jakieś miejsce, gdzie mogliby się wszyscy spotkać?"
  
  Hawk powoli upił łyk mleka. "Zabrał ją do domu o świcie, co?"
  
  "Tak."
  
  "Och, być znowu młodym i pracować w polu. Przyjmujesz piękne dziewczyny. Sam na sam z nimi... powiedzmy cztery, pięć godzin? Jestem niewolnikiem w nudnym biurze".
  
  "Rozmawialiśmy o chińskim jadeicie" - powiedział cicho Nick. "To jej hobby".
  
  "Wiem, że wśród zainteresowań Ginny są i takie, które wymagają większej aktywności."
  
  "Więc nie spędzasz całego czasu w biurze. Jakiego przebrania używałeś? Zgaduję, że czegoś w stylu Cliftona Webba ze starych filmów telewizyjnych?"
  
  "Jesteście blisko. Miło widzieć, że wy, młodzi, macie takie dopracowane techniki". Upuścił pusty pojemnik i uśmiechnął się. Potem kontynuował: "Mamy pomysł, gdzie dziewczyny mogą się udać. Jest tygodniowa impreza w posiadłości Lordów w Pensylwanii - to się nazywa konferencja biznesowa. Najpopularniejsi biznesmeni na świecie. Głównie stal, samoloty i oczywiście amunicja".
  
  "Nie ma pracowników naftowych?"
  
  W każdym razie twoja rola Jerry'ego Deminga nigdzie się nie wybiera. Ostatnio poznałeś zbyt wielu ludzi. Ale to ty musisz odejść.
  
  "A co z Lou Carlem?"
  
  "Jest w Iranie. Jest głęboko zaangażowany. Nie chciałbym go nigdzie zabierać".
  
  "Pomyślałem o nim, bo zna się na stalowym biznesie. A jeśli będą tam dziewczyny, każda tożsamość, jaką wybiorę, będzie musiała być kompletną przykrywką".
  
  "Wątpię, żeby wśród gości krążyły dziewczyny".
  
  Nick skinął poważnie głową, obserwując, jak DC-8 mija mniejszy samolot w gęsto zaludnionym pasie Waszyngtonu. Z tej odległości wydawały się niebezpiecznie blisko. "Wejdę. Tak czy inaczej, to mogą być fałszywe informacje".
  
  Hawk zaśmiał się złośliwie. "Jeśli to próba zdobycia mojej opinii, to zadziała. Wiemy o tym spotkaniu, bo monitorujemy centralę telefoniczną od sześciu dni, bez przerwy dłuższej niż trzydzieści minut. To coś wielkiego i doskonale zorganizowanego. Jeśli to oni odpowiadają za niedawne zgony, które rzekomo były naturalne, to są bezwzględni i sprawni".
  
  "Doszedłeś do tego wszystkiego na podstawie rozmów telefonicznych?"
  
  "Nie próbuj mnie oszukać, chłopcze - eksperci próbowali to zrobić". Nick stłumił uśmiech, gdy Hawk kontynuował: "Nie wszystkie elementy do siebie pasują, ale wyczuwam pewien schemat. Wejdź tam i zobacz, jak do siebie pasują".
  
  "Jeśli są tak inteligentni i twardzi, jak myślisz, może będziesz musiał mnie zmobilizować".
  
  "Wątpię, Nicholas. Wiesz, co myślę o twoich umiejętnościach. Dlatego tam jedziesz. Jeśli wybierasz się na rejs statkiem w niedzielę rano, spotkamy się w Bryan Point. Jeśli rzeka będzie zatłoczona, kieruj się na południowy zachód, aż zostaniemy sami."
  
  "Kiedy technicy będą gotowi na mnie?"
  
  "We wtorek w warsztacie w McLean. Ale w niedzielę przekażę ci pełny briefing oraz większość dokumentów i map".
  
  Tego wieczoru Nick zjadł kolację z Ruth Moto, ale nie dowiedział się niczego wartościowego i, za radą Hawka, nie naciskał. Spędzili kilka namiętnych chwil zaparkowani na plaży, a o drugiej odwiózł ją do domu.
  
  W niedzielę spotkał się z Hawkiem i przez trzy godziny omawiali szczegóły z precyzją dwóch architektów, którzy mają zamiar podpisać umowę.
  
  We wtorek Jerry Deming poinformował swoją sekretarkę, portiera i kilka innych ważnych osób, że leci do Teksasu w interesach, po czym odjechał Birdem. Pół godziny później przejechał przez drzwi terminalu dla ciężarówek średniej wielkości, daleko od drogi, i na chwilę on i jego samochód zniknęli z powierzchni ziemi.
  
  W środę rano dwuletni Buick wyjechał z garażu dla ciężarówek i pojechał autostradą nr 7 w Leesburgu. Kiedy się zatrzymał, wysiadł z niego mężczyzna i przeszedł pięć przecznic do korporacji taksówkarskiej.
  
  Nikt go nie zauważył, gdy powoli szedł ruchliwą ulicą, bo nie był typem człowieka, na którego zwracałoby się uwagę, mimo że kulał i niósł prostą brązową laskę. Mógłby być miejscowym kupcem albo czyimś ojcem, przychodzącym po gazety i puszkę soku pomarańczowego. Miał siwe włosy i wąsy, czerwoną i rumianą skórę, kiepską postawę i był zbyt otyły, pomimo potężnej postury. Miał na sobie ciemnoniebieski garnitur i niebiesko-szary miękki kapelusz.
  
  Wynajął taksówkę i pojechał z powrotem autostradą E7 na lotnisko,
  
  gdzie wysiadł w biurze czarterowym. Mężczyzna za ladą go polubił, bo był bardzo uprzejmy i ewidentnie szanowany.
  
  Jego dokumenty były w porządku. Alastair Beadle Williams. Sprawdziła je uważnie. "Pańska sekretarka zarezerwowała Aero Commander, panie Williams, i przesłała depozyt". Sama stała się bardzo uprzejma. "Skoro jeszcze z nami nie leciał, chcielibyśmy pana sprawdzić... osobiście. Jeśli nie ma pan nic przeciwko..."
  
  "Nie winię cię. To był mądry ruch."
  
  "Dobrze. Pójdę z tobą sam. Jeśli nie masz nic przeciwko kobiecie..."
  
  "Wyglądasz na kobietę, która jest dobrym pilotem. Widzę to po tobie. Zakładam, że masz uprawnienia pilota i uprawnienia do lotów według wskazań przyrządów".
  
  "No tak. Skąd wiedziałeś?"
  
  "Zawsze potrafiłem ocenić charakter". I, pomyślał Nick, żadna dziewczyna mająca problem z założeniem spodni nie pozwoliłaby mężczyznom wyprzedzić się - a przecież jesteś już wystarczająco dorosła, żeby latać godzinami.
  
  Podszedł dwa razy, oba bezbłędnie. Powiedziała: "Jest pan bardzo dobry, panie Williams. Cieszę się. Czy jedzie pan do Karoliny Północnej?"
  
  "Tak."
  
  "Oto mapy. Przyjdź do biura, a złożymy plan lotu."
  
  Po zakończeniu planu powiedział: "W zależności od okoliczności, mogę zmienić ten plan na jutro. Osobiście zadzwonię do centrum sterowania w sprawie wszelkich odchyleń. Proszę się tym nie martwić".
  
  Promieniowała. "Tak miło widzieć kogoś z metodycznym zdrowym rozsądkiem. Tak wielu ludzi chce po prostu zrobić na tobie wrażenie. Na niektórych z nich czekałem już od kilku dni".
  
  Dał jej dziesięciodolarowy banknot "Za mój czas".
  
  Gdy odchodził, ona jednym tchem powiedziała: "Nie, proszę" i "Dziękuję".
  
  W południe Nick wylądował na lotnisku miejskim w Manassas i zadzwonił, aby odwołać swój plan lotu. AXE znał schematy uderzeń co do minuty i mógł obsługiwać kontrolerów, ale trzymanie się rutyny było mniej prawdopodobne, aby przyciągnąć uwagę. Opuszczając Manassas, poleciał na północny zachód, infiltrując przełęcze Allegheny Mountain swoim potężnym, małym samolotem, gdzie kawaleria Unii i Konfederacji ścigała się i próbowała zaszachować się nawzajem sto lat wcześniej.
  
  To był wspaniały dzień do latania, z jasnym słońcem i minimalnym wiatrem. Śpiewał "Dixie" i "Marching Through Georgia", przekraczając granicę z Pensylwanią i lądując w celu uzupełnienia paliwa. Podczas ponownego startu przeszedł na kilka refrenów z "The British Grenadier", śpiewając tekst ze staromodnym angielskim akcentem. Alastair Beadle Williams reprezentował Vickers, Ltd., a Nick miał precyzyjną dykcję.
  
  Skorzystał z latarni morskiej Altoona, następnie z kolejnego kursu Omni i godzinę później wylądował na małym, ale ruchliwym polu. Zadzwonił, żeby wypożyczyć samochód i o 18:42 jechał powoli wąską drogą na północno-zachodnim zboczu Appalachów. Była to droga jednopasmowa, ale pomijając jej szerokość, była dobra: dwa wieki użytkowania i niezliczone godziny ciężkiej pracy włożono w jej ukształtowanie i budowę kamiennych murów, które nadal ją ograniczają. Kiedyś była to ruchliwa droga na zachód, ponieważ biegła dłuższą trasą, ale z łatwiejszymi zjazdami przez przełęcze; nie była już oznaczona na mapach jako droga przelotowa przez góry.
  
  Na mapie Służby Geologicznej Nicka z 1892 roku oznaczono ją jako drogę przelotową; na mapie z 1967 roku środkowa część była po prostu przerywaną linią oznaczającą szlak. On i Hawk uważnie studiowali każdy szczegół na mapach - czuł, że zna trasę, zanim jeszcze na nią wyruszył. Cztery mile dalej znajdowały się najbliższe rubieże gigantycznej posiadłości lordów, liczącej dwa i pół tysiąca akrów w trzech górskich dolinach.
  
  Nawet AXE nie udało się uzyskać najnowszych informacji o posiadłości Lorda, chociaż stare mapy geodezyjne były niewątpliwie wiarygodne w przypadku większości dróg i budynków. Hawke powiedział: "Wiemy, że jest tam lotnisko, ale to tyle. Jasne, mogliśmy je sfotografować i obejrzeć, ale nie było ku temu powodu. Stary Antoine Lord zbudował to miejsce około 1924 roku. On i Calghenny zbili fortunę, gdy żelazo i stal królowały, a ty zatrzymywałeś to, co wypracowałeś. Żadnych bzdur o karmieniu ludzi, których nie mogłeś wykorzystać. Lord był najwyraźniej najbardziej wyrafinowany ze wszystkich. Po zarobieniu kolejnych czterdziestu milionów dolarów podczas I wojny światowej, sprzedał większość swoich udziałów w przemyśle i kupił sporo nieruchomości".
  
  Ta historia zaintrygowała Nicka. "Staruszek oczywiście nie żyje?"
  
  "Zmarł w 1934 roku. Trafił wtedy nawet na pierwsze strony gazet, mówiąc Johnowi Raskobowi, że jest chciwym głupcem i że Roosevelt ratuje kraj przed socjalizmem, i że powinni go wspierać, zamiast go dezorientować. Reporterzy byli zachwyceni. Jego syn, Ulysses, odziedziczył majątek, a siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt milionów podzielił się z jego siostrą, Marthą".
  
  Nick zapytał: "A oni...?"
  
  "Ostatnio Martha była zgłaszana w Kalifornii. Sprawdzamy. Ulysses założył kilka fundacji charytatywnych i edukacyjnych. Prawdziwe powstały w latach 1936-1942. Kiedyś było to sprytne posunięcie, pozwalające uniknąć płacenia podatków i zapewnić stałe zatrudnienie jego spadkobiercom. Był kapitanem w dywizji Keystone podczas II wojny światowej.
  
  Otrzymał Srebrną Gwiazdę i Brązową Gwiazdę z kępą liści dębu. Był dwukrotnie ranny. Nawiasem mówiąc, zaczynał jako szeregowy. Nigdy nie zdradził swoich koneksji.
  
  "Brzmi jak prawdziwy facet" - zauważył Nick. "Gdzie on teraz jest?"
  
  "Nie wiemy. Jego bankierzy, agenci nieruchomości i maklerzy giełdowi piszą do niego na skrzynkę pocztową w Palm Springs".
  
  Jadąc powoli starą drogą, Nick przypomniał sobie tę rozmowę. Lordowie w niczym nie przypominali pracowników Bauman Ring ani Szikomów.
  
  Zatrzymał się na dużym placu, który mógł być postojem dla wozów, i studiował mapę. Pół mili dalej znajdowały się dwa maleńkie czarne kwadraty, oznaczające prawdopodobnie opuszczone fundamenty dawnych budynków. Za nimi, maleńki znak wskazywał na cmentarz, a potem, zanim stara droga skręcała na południowy zachód, by przeciąć kotlinę między dwiema górami, ścieżka musiała prowadzić przez mały wąwóz do posiadłości lordów.
  
  Nick zawrócił samochód, zmiażdżył kilka krzaków, zamknął go i zostawił w kolejce. Szedł drogą w gasnącym słońcu, rozkoszując się bujną zielenią, wysokimi jodłami i kontrastem białych brzóz. Zaskoczony wiewiór przebiegł kilka metrów przed nim, machając małym ogonem jak anteną, po czym wskoczył na kamienny mur, zastygł na chwilę w maleńkim kłębku brązowo-czarnego futra, po czym mrugnął błyszczącymi oczami i zniknął. Nick przez chwilę żałował, że nie wyszedł na wieczorny spacer, żeby na świecie zapanował pokój, a to było najważniejsze. Ale tak nie było, przypomniał sobie, milknąc i zapalając papierosa.
  
  Dodatkowy ciężar jego specjalnego ekwipunku przypominał mu o pokoju panującym na świecie. Ponieważ sytuacja była nieznana, on i Hawk uzgodnili, że przybędzie dobrze przygotowany. Biała nylonowa podszewka, nadająca mu nieco pulchny wygląd, zawierała kilkanaście kieszeni z materiałami wybuchowymi, narzędziami, drutem, małym nadajnikiem radiowym, a nawet maską gazową.
  
  Hawk powiedział: "W każdym razie, zabierzesz Wilhelminę, Hugo i Pierre'a. Jeśli cię złapią, będzie ich wystarczająco dużo, żeby cię obciążyć. Więc równie dobrze możesz zabrać dodatkowy sprzęt. Może to być właśnie to, czego potrzebujesz, żeby przeżyć. Albo cokolwiek, daj nam sygnał z wąskiego gardła. Każę Barneyowi Manounowi i Billowi Rohde'owi umieścić się w pobliżu wejścia na teren posiadłości w ciężarówce pralni chemicznej".
  
  Miało to sens, ale po długim spacerze było ciężko. Nick wsunął łokcie pod kurtkę, żeby osuszyć pot, który stawał się coraz bardziej nieprzyjemny, i szedł dalej. Dotarł do polany, gdzie mapa pokazywała stare fundamenty i zatrzymał się. Fundamenty? Zobaczył idealny, rustykalny, gotycki dom z przełomu wieków, z szerokim gankiem z trzech stron, bujanymi fotelami i hamakiem, ogródkiem warzywnym dla ciężarówek i budynkiem gospodarczym obok obsadzonego kwiatami podjazdu za domem. Były pomalowane na głęboki żółty kolor z białymi obramowaniami okien, rynien i balustrad.
  
  Za domem stała mała, starannie pomalowana na czerwono stodoła. Dwa kasztanowe konie wyjrzały zza zagrody ze słupków i poręczy, a pod wiatą zbudowaną z dwóch wozów zobaczył wóz i sprzęt rolniczy.
  
  Nick szedł powoli, z uwagą skupioną na uroczej, ale staromodnej scenerii. Należały do kalendarza Curriera i Ivesa - "Home Place" lub "Little Farm".
  
  Dotarł do kamiennej ścieżki prowadzącej na werandę, a jego żołądek ścisnął się, gdy za nim, gdzieś na skraju drogi, rozległ się silny głos: "Proszę pana, proszę pana. Ktoś wycelował w pana automatyczną strzelbę".
  
  
  Rozdział V
  
  
  Nick stał bardzo, bardzo nieruchomo. Słońce, teraz tuż za górami na zachodzie, paliło go w twarz. Sójka głośno zaskrzeczała w ciszy lasu. Mężczyzna z bronią miał wszystko - zaskoczenie, osłonę i pozycję przed słońcem.
  
  Nick zatrzymał się, machając brązową laską. Trzymał ją tam, piętnaście centymetrów nad ziemią, nie pozwalając jej upaść. Jakiś głos powiedział: "Możesz się odwrócić".
  
  Zza czarnego orzecha otoczonego krzakami wyłonił się mężczyzna. Wyglądał jak punkt obserwacyjny, zaprojektowany tak, by pozostać niezauważonym. Strzelba wyglądała jak drogi Browning, prawdopodobnie Sweet 16 bez kompensatora. Mężczyzna był średniego wzrostu, około pięćdziesiątki, ubrany w szarą bawełnianą koszulę i spodnie, ale na głowie miał miękki tweedowy kapelusz, który raczej nie sprzedałby się od ręki. Wyglądał inteligentnie. Jego bystre szare oczy leniwie błądziły po Nicku.
  
  Nick obejrzał się. Mężczyzna stał spokojnie, trzymając pistolet z ręką blisko spustu, z lufą skierowaną w dół i w prawo. Nowicjusz mógłby pomyśleć, że to ktoś, kogo można szybko i niespodziewanie złapać. Nick postanowił inaczej.
  
  "Mam tu mały problem" - powiedział mężczyzna. "Czy mógłbyś mi powiedzieć, dokąd jedziesz?"
  
  "Stara droga i szlak" - odpowiedział Nick ze swoim idealnym, staromodnym akcentem. "Z przyjemnością pokażę ci numer identyfikacyjny i mapę, jeśli chcesz".
  
  "Proszę."
  
  Wilhelmina czuła się komfortowo opierając się o jego lewą klatkę piersiową. Mogła splunąć w ułamku sekundy. Wyrok Nicka głosił, że oboje skończą i umrą. Ostrożnie wyjął kartę z bocznej kieszeni niebieskiej marynarki i portfel z wewnętrznej kieszeni na piersi. Wyjął z portfela dwie karty - przepustkę "Vicker Security Department" ze swoim zdjęciem i uniwersalną kartę podróży lotniczej.
  
  "Czy mógłbyś trzymać je w prawej ręce?"
  
  Nick nie protestował. Pogratulował sobie osądu, gdy mężczyzna pochylił się i podniósł je lewą ręką, trzymając karabin w drugiej. Cofnął się o dwa kroki i zerknął na mapy, zwracając uwagę na obszar zaznaczony w rogu. Potem podszedł i oddał je. "Przepraszam za przerwę. Mam naprawdę niebezpiecznych sąsiadów. To nie do końca Anglia".
  
  "Och, jestem pewien" - odpowiedział Nick, odkładając papiery. "Znam waszych górskich ludzi, ich klanowość i niechęć do rządowych rewelacji - czy dobrze to wymawiam?"
  
  "Tak. Lepiej wpadnij na filiżankę herbaty. Możesz zostać na noc, jeśli chcesz. Jestem John Villon. Mieszkam tu". Wskazał na dom jak z bajki.
  
  "To urocze miejsce" - powiedział Nick. "Chętnie wpadnę do ciebie na kawę i obejrzę z bliska tę piękną farmę. Ale chcę już przejechać przez góry i wrócić. Czy mógłbym wpaść do ciebie jutro około czwartej?"
  
  "Oczywiście. Ale zaczynasz trochę późno."
  
  "Wiem. Zostawiłem samochód na zjeździe, bo droga zrobiła się bardzo wąska. To powoduje półgodzinne opóźnienie". Ostrożnie powiedział "rozkład jazdy". "Często chodzę nocą. Noszę ze sobą małą latarkę. Dziś w nocy będzie księżyc i będę w nocy bardzo dobrze widzieć. Jutro pójdę szlakiem w ciągu dnia. To nie może być zły szlak. To droga od prawie dwóch stuleci".
  
  "Wędrówka jest dość łatwa, z wyjątkiem kilku skalistych wąwozów i szczeliny, gdzie kiedyś stał drewniany most. Trzeba się wspinać i schodzić, a także przejść bród przez strumień. Dlaczego zdecydowałeś się na ten szlak?"
  
  W zeszłym stuleciu mój daleki krewny przeszedł przez to krok po kroku. Napisał o tym książkę. Właściwie dotarł aż na wasze zachodnie wybrzeże. Planuję pójść jego śladami. Zajmie mi to kilka lat, ale potem napiszę książkę o zmianach. To będzie fascynująca historia. W rzeczywistości ten obszar jest bardziej prymitywny niż wtedy, gdy on tamtędy przechodził.
  
  "Tak, to prawda. Powodzenia. Wpadnij jutro po południu."
  
  "Dziękuję, zrobię to. Nie mogę się doczekać tej herbaty."
  
  John Villon stał na trawie pośrodku drogi i patrzył, jak Alastair Williams odchodzi. Duża, pulchna, kulejąca postać w cywilnym ubraniu, krocząca z determinacją i pozornie niezłomnym spokojem. W chwili, gdy podróżnik zniknął z pola widzenia, Villon wszedł do domu i ruszył z determinacją i szybkością.
  
  Choć Nick szedł energicznie, myśli go dręczyły. John Villon? Romantyczne imię, dziwny człowiek w tajemniczym miejscu. Nie mógł spędzać dwudziestu czterech godzin na dobę w tych krzakach. Skąd wiedział, że Nick nadchodzi?
  
  Jeśli droga była monitorowana przez fotokomórkę lub skaner telewizyjny, oznaczało to duże wydarzenie, a duże wydarzenie oznaczało połączenie z majątkiem lordów. Co to oznaczało...?
  
  Oznaczało to komitet powitalny, ponieważ Villon musiał komunikować się z pozostałymi przez górski wąwóz przecięty bocznym szlakiem. To miało sens. Gdyby operacja była tak zakrojona na tak dużą skalę, jak podejrzewał Hawk, albo gdyby to była banda Baumana, nie zostawiliby tylnego wejścia bez ochrony. Miał nadzieję, że jako pierwszy zauważy obserwatorów, dlatego wysiadł z samochodu.
  
  Obejrzał się, nic nie zobaczył, przestał utykać i ruszył prawie kłusem, szybko pokonując ziemię. Jestem myszą. Nie potrzebują nawet sera, bo jestem lojalny. Jeśli to pułapka, to będzie dobra. Ci, którzy ją zastawią, kupują najlepsze.
  
  Po drodze zerkał na mapę, sprawdzając drobne figury, które na niej narysował, i mierząc odległości skalą. Dwieście czterdzieści jardów, skręt w lewo, skręt w prawo i strumień. Wskoczył. OK. na strumień, a jego szacunkowa lokalizacja była prawidłowa. Teraz 615 jardów w górę, prosto do miejsca, które było jakieś 300 stóp dalej. Potem ostry skręt w lewo i wzdłuż czegoś, co na mapie wyglądało na płaską ścieżkę wzdłuż urwiska. Tak. A potem...
  
  Stara droga znów skręciła w prawo, ale boczna ścieżka przez przecinkę musiała prowadzić prosto, zanim skręciła w lewo. Jego bystre oko dostrzegło ścieżkę i przejście w ścianie lasu, po czym skręcił przez gaj jodły kanadyjskiej, gdzieniegdzie oświetlony białą brzozą.
  
  Dotarł na szczyt tuż przed zapadnięciem słońca i ruszył kamienistą ścieżką w zapadającym zmierzchu. Teraz trudniej było mu oceniać odległości, sprawdzając kroki, ale zatrzymał się, gdy oszacował, że jest jakieś trzysta metrów od dna małej doliny. To właśnie tam miał się znajdować pierwszy punkt zaczepienia.
  
  Mało prawdopodobne jest, aby wiele problemów cenili na tyle wysoko, aby bardzo się starać
  
  "Strażnicy stają się nieostrożni, jeśli muszą codziennie odbywać długie wędrówki, ponieważ uważają patrolowanie za bezużyteczne. Mapa pokazywała, że następne obniżenie w powierzchni góry znajdowało się 460 jardów (ok. 460 jardów) na północ. Nick cierpliwie przedzierał się przez drzewa i krzaki, aż teren opadał w kierunku małego górskiego strumienia. Kiedy napił się chłodnej wody, zauważył, że noc była czarna jak smoła. "Dobrze się bawiliśmy" - pomyślał.
  
  Prawie każdy strumień ma jakieś przejście używane przez okazjonalnych myśliwych, czasem tylko jednego lub dwóch rocznie, ale w większości przypadków od ponad tysiąca lat. Niestety, nie była to jedna z najlepszych tras. Minęła godzina, zanim Nick dostrzegł pierwszy promyk światła z dołu. Dwie godziny wcześniej dostrzegł starą drewnianą zabudowę w słabym świetle księżyca prześwitującym przez drzewa. Kiedy zatrzymał się na skraju polany w dolinie, jego zegarek wskazywał 10:56.
  
  A teraz - cierpliwości. Przypomniał sobie stare powiedzenie o Wodzu Stojącym Koniu, z którym czasami podróżował ze stadem w Góry Skaliste. Było ono częścią wielu rad dla wojowników - dla tych, którzy zmierzają ku końcowi.
  
  Ćwierć mili w dół doliny, dokładnie tam, gdzie wskazywał czarny znak w kształcie litery T na mapie, stała gigantyczna rezydencja lorda - a raczej dawna rezydencja lorda. Trzypiętrowa, migotała światłami niczym średniowieczny zamek, gdy pan posiadłości wydawał przyjęcie. Podwójne światła samochodów wciąż przemykały po jej przeciwległym krańcu, wjeżdżając i wyjeżdżając z parkingu.
  
  W górę doliny, po prawej stronie, znajdowały się inne światła, które na mapie mogły wskazywać, że były to dawne kwatery służby, stajnie, sklepy lub szklarnie - nie dało się tego stwierdzić na pewno.
  
  Wtedy zobaczyłby to, czego naprawdę był świadkiem. Przez chwilę, w blasku światła, mężczyzna z psem przeszli obok niego przez krawędź doliny. Coś na ramieniu mężczyzny mogło być bronią. Szli żwirową ścieżką biegnącą równolegle do linii drzew i dalej, mijając parking, w kierunku zabudowań. Pies był dobermanem lub owczarkiem niemieckim. Dwie patrolujące postacie niemal zniknęły z pola widzenia, opuszczając oświetlone obszary, gdy nagle wyczulone uszy Nicka wychwyciły kolejny dźwięk. Kliknięcie, brzęk i cichy chrzęst kroków na żwirze przerwały ich rytm, ustały, a potem znów się odezwały.
  
  Nick podążył za mężczyzną, jego kroki nie wydawały żadnego dźwięku na gęstej, gładkiej trawie i po kilku minutach zobaczył i poczuł to, czego się spodziewał: tył posiadłości był oddzielony od głównego domu wysokim ogrodzeniem z drutu kolczastego, zwieńczonym trzema pasmami napiętego drutu kolczastego, złowieszczo rysującymi się w świetle księżyca. Podążył wzdłuż ogrodzenia przez dolinę, zobaczył furtkę, przez którą prowadziła żwirowa ścieżka, i 200 jardów dalej znalazł kolejną furtkę, blokującą asfaltową drogę. Podążył za bujną roślinnością na skraju drogi, wślizgnął się na parking i ukrył w cieniu limuzyny.
  
  Mieszkańcy doliny lubili duże samochody - parking, a raczej to, co widział pod dwoma reflektorami, zdawał się być zapełniony wyłącznie autami za ponad 5000 dolarów. Kiedy podjechał lśniący Lincoln, Nick podążył za dwoma mężczyznami, którzy zmierzali w stronę domu, zachowując dystans. Idąc, poprawiał krawat, starannie składał kapelusz, otrzepywał się i płynnie naciągał marynarkę na swoją potężną sylwetkę. Mężczyzna maszerujący ulicą Leesburg przeobraził się w szanowaną, dostojną postać, kogoś, kto nosił ubrania swobodnie, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę z ich najwyższej jakości.
  
  Ścieżka z parkingu do domu była łagodna, oświetlona strumieniami wody w długich odstępach, a w zadbanych krzakach wokół niej często umieszczano latarki na wysokości stóp. Nick szedł swobodnie, niczym dostojny gość oczekujący na spotkanie. Zapalił długie cygaro Churchill, jedno z trzech, które starannie schował w jednej z licznych wewnętrznych kieszeni swojej specjalnej kurtki. Zaskakujące, jak mało kto patrzy podejrzliwie na mężczyznę przechadzającego się ulicą, palącego cygaro lub fajkę. Przebiegnij obok policjanta z bielizną pod pachą, a możesz zostać postrzelony; miń go z klejnotami koronnymi w skrzynce pocztowej, zaciągając się niebieską chmurą aromatycznej Hawany, a funkcjonariusz skinie głową z szacunkiem.
  
  Dotarłszy na tył domu, Nick przeskoczył przez krzaki w ciemność i skierował się w stronę tylnej części, gdzie na drewnianych palisadach pod metalowymi osłonami, które miały zasłaniać kosze na śmieci, widać było światła. Przeszedł przez najbliższe drzwi, zobaczył przedpokój i pralnię, po czym podążył korytarzem w stronę centrum domu. Zobaczył ogromną kuchnię, ale życie w niej ucichło. Przedpokój kończył się drzwiami, które prowadziły do kolejnego korytarza, znacznie bardziej ozdobnego i umeblowanego niż pomieszczenie gospodarcze. Tuż za drzwiami służbowymi znajdowały się cztery szafki. Nick szybko otworzył jedną z nich, widząc miotły i sprzęt do sprzątania. Wszedł do głównej części domu.
  
  - i wpadł prosto na szczupłego mężczyznę w czarnym garniturze, który spojrzał na niego pytająco. Pytający wyraz twarzy zmienił się w podejrzliwość, ale zanim zdążył się odezwać, Nick uniósł rękę.
  
  To był Alastair Williams, ale bardzo szybko, zapytał: "Mój drogi, czy na tym piętrze jest toaletka? Całe to cudowne piwo, wiesz, ale czuję się bardzo nieswojo..."
  
  Nick tańczył z nogi na nogę i błagalnie spoglądał na mężczyznę.
  
  "Co? Masz na myśli..."
  
  "Toaleta, staruszku! Na litość boską, gdzie jest toaleta?"
  
  Mężczyzna nagle zrozumiał, a humor sytuacji i jego własny sadyzm odwróciły jego podejrzenia. "Szafka z wodą, co? Chcesz się napić?"
  
  "Boże, nie" - wybuchnął Nick. "Dziękuję..." Odwrócił się, kontynuując taniec, pozwalając, by jego twarz się zarumieniła, aż zdał sobie sprawę, że jego rumiane rysy powinny się zarumienić.
  
  "Tutaj, Mac" - powiedział mężczyzna. "Chodź za mną".
  
  Poprowadził Nicka za róg, wzdłuż krawędzi ogromnego, wyłożonego dębową boazerią pokoju z wiszącymi gobelinami, do płytkiej wnęki z drzwiami na końcu. "Tam". Wskazał palcem, uśmiechnął się - po czym, zdając sobie sprawę, że ważni goście mogą go potrzebować, szybko wyszedł.
  
  Nick umył twarz, starannie się uczesał, poprawił makijaż i leniwie wrócił do dużego pokoju, rozkoszując się długim, czarnym cygarem. Z dużego łuku na końcu dobiegały dźwięki. Podszedł bliżej i ujrzał urzekający widok.
  
  Pomieszczenie miało ogromny, podłużny kształt, z wysokimi oknami francuskimi na jednym końcu i kolejnym łukiem na drugim. Na wypolerowanej podłodze przy oknach siedem par tańczyło do spokojnej muzyki płynącej z wieży stereo. Pośrodku, pod przeciwległą ścianą, znajdował się mały owalny bar, wokół którego zgromadziło się kilkunastu mężczyzn. W kącikach konwersacyjnych, utworzonych z kolorowych sof w kształcie litery U, rozmawiali inni mężczyźni - niektórzy zrelaksowani, inni ze złączonymi głowami. Z odległego łuku dobiegał stukot kul bilardowych.
  
  Poza tańczącymi kobietami, które wszystkie wyglądały na wytworne - niezależnie od tego, czy były żonami bogaczy, czy bardziej wyrafinowanymi i drogimi prostytutkami - w sali znajdowały się tylko cztery kobiety. Niemal wszyscy mężczyźni wyglądali na zamożnych. Było kilka smokingów, ale wrażenie było znacznie głębsze.
  
  Nick zszedł po pięciu szerokich schodach do pokoju z majestatyczną godnością, swobodnie przyglądając się siedzącym. Zapomnij o smokingach i wyobraź sobie tych ludzi ubranych w angielskie szaty, zgromadzonych na królewskim dworze feudalnej Anglii albo po kolacji z bourbonem w Wersalu. Pulchne ciała, delikatne dłonie, zbyt szybkie uśmiechy, wyrachowane oczy i nieustanny gwar rozmów. Subtelne pytania, zawoalowane propozycje, skomplikowane plany, wątki intryg pojawiały się jeden po drugim, przeplatając się najlepiej, jak pozwalały na to okoliczności.
  
  Zobaczył kilku kongresmenów, dwóch cywilnych generałów, Roberta Quitlocka, Harry'ego Cushinga i kilkunastu innych mężczyzn, których jego fotograficzny umysł skatalogował po niedawnych wydarzeniach w Waszyngtonie. Podszedł do baru, zamówił dużą whisky z sodą - "Bez lodu, proszę" - i odwrócił się, by spotkać pytające spojrzenie Akito Tsogu Nu Moto.
  
  
  Rozdział VI.
  
  
  Nick spojrzał ponad Akito, uśmiechnął się, skinął głową do wyimaginowanego przyjaciela za nim i odwrócił się. Starszy Moto, jak zawsze, miał beznamiętny wyraz twarzy - nie sposób było odgadnąć, jakie myśli kryją się za tymi spokojnymi, lecz nieugiętymi rysami.
  
  "Przepraszam, proszę" - głos Akito dobiegł go zza rogu. "Chyba już się poznaliśmy. Mam problem z zapamiętaniem zachodnich rysów twarzy, tak samo jak ty mylisz nas, Azjatów, jestem pewien. Jestem Akito Moto..."
  
  Akito uśmiechnął się uprzejmie, ale gdy Nick spojrzał na niego ponownie, nie dostrzegł śladu humoru na jego wyrzeźbionych brązowych płaszczyznach.
  
  "Nie pamiętam, staruszku". Nick uśmiechnął się blado i wyciągnął rękę. "Alastair Williams z Vickers".
  
  "Vickers?" Akito wyglądał na zaskoczonego. Nick myślał szybko, katalogując ludzi, których tam widział. Kontynuował: "Wydział Naftowy i Wiertniczy".
  
  "Cel! Spotkałem się z kilkoma twoimi ludźmi w Arabii Saudyjskiej. Tak, tak, myślę, że Kirk, Miglierina i Robbins. Wiesz...?"
  
  Nick wątpił, czy uda mu się tak szybko wymyślić wszystkie imiona. Bawił się. "Naprawdę? Jakiś czas temu, jak sądzę, przed... eee, zmianami?"
  
  "Tak. Przed zmianą". Westchnął. "Miałeś tam świetną sytuację". Akito na chwilę spuścił wzrok, jakby składał hołd straconej szansie. Potem uśmiechnął się tylko ustami. "Ale wyzdrowiałeś. Nie jest tak źle, jak mogłoby być".
  
  "Nie. Pół bochenka i tak dalej."
  
  "Reprezentuję Konfederację. Czy możesz omówić...?"
  
  "Nie osobiście. Quentin Smithfield zajmuje się wszystkim, co musisz zobaczyć w Londynie. Nie mógł przyjechać".
  
  "Ach! On jest dostępny?"
  
  "Całkiem."
  
  "Nie wiedziałem. Tak trudno jest się zorganizować wokół Aramco".
  
  "Zdecydowanie". Nick wyciągnął z etui jedną z pięknie grawerowanych wizytówek Alastair Beadle Williamsa, z adresem i londyńskim numerem telefonu Vickersa, ale leżącą na biurku agenta AX. Na odwrocie napisał długopisem: "Spotkałem pana Moto, Pensylwania, 14 lipca. A.B. Williams".
  
  "To powinno pomóc, staruszku."
  
  "Dziękuję."
  
  Akito Khan dał Nickowi jedną ze swoich wizytówek. "Jesteśmy na silnym rynku. Chyba wiesz? Planuję przyjechać do Londynu w przyszłym miesiącu. Spotkam się z panem Smithfieldem".
  
  Nick skinął głową i odwrócił się. Akito obserwował, jak ostrożnie odkłada mapę. Potem zrobił z rąk namiot i zamyślił się. To było zagadkowe. Może Ruth sobie przypomni. Poszedł szukać swojej "córki".
  
  Nick poczuł kroplę potu na karku i ostrożnie otarł ją chusteczką. Teraz było łatwo - panował nad sobą jeszcze lepiej. Jego przebranie było doskonałe, ale japoński patriarcha budził podejrzenia. Nick poruszał się powoli, utykając na lasce. Czasami można było wywnioskować więcej z chodu niż z wyglądu, a on czuł na plecach spojrzenie bystrych, brązowych oczu.
  
  Stał na parkiecie, rumiany, siwowłosy brytyjski biznesmen podziwiający dziewczyny. Zobaczył Ann We Ling, błyskającą białymi zębami przed młodym dyrektorem. Olśniewała w cekinowej, rozciętej spódnicy.
  
  Przypomniał sobie uwagę Ruth; Tata miał być w Kairze. Och, prawda? Chodził po pokoju, wyłapując strzępki rozmowy. To spotkanie zdecydowanie dotyczyło ropy naftowej. Hawk był nieco zdezorientowany tym, co Barney i Bill wywnioskowali z podsłuchów. Być może druga strona używała stali jako hasła na ropę. Zatrzymując się w pobliżu jednej z grup, usłyszał: "...850 000 dolarów rocznie dla nas i mniej więcej tyle samo dla rządu. Ale przy inwestycji 200 000 dolarów, nie można narzekać...".
  
  Brytyjski akcent powiedział: "...naprawdę zasługujemy na więcej, ale..."
  
  Nick odszedł stamtąd.
  
  Pamiętał komentarz Giniego: "Będziemy latać głównie w klimatyzowanych salach konferencyjnych..."
  
  Gdzie ona była? Całe pomieszczenie było klimatyzowane. Wślizgnął się do bufetu, minął kolejne osoby w sali muzycznej, zajrzał do wspaniałej biblioteki, znalazł drzwi wejściowe i wyszedł. Ani śladu pozostałych dziewcząt, Hansa Geista ani Niemca, który mógł być Baumanem.
  
  Poszedł ścieżką i skierował się w stronę parkingu. Surowy młody mężczyzna stojący w kącie domu spojrzał na niego zamyślony. Nick skinął głową. "Uroczy wieczór, prawda, staruszku?"
  
  "Tak, jasne."
  
  Prawdziwy Brytyjczyk nigdy nie użyłby tak często słowa "stary człowiek" ani wobec nieznajomych, ale to było świetne, żeby zrobić szybkie wrażenie. Nick wypuścił kłąb dymu i ruszył dalej. Minął kilka par mężczyzn i uprzejmie skinął głową. Na parkingu przechadzał się między samochodami, nie dostrzegł w nich nikogo - a potem nagle zniknął.
  
  Szedł po ciemku asfaltową drogą, aż dotarł do szlabanu. Był zamknięty standardowym, wysokiej jakości zamkiem. Trzy minuty później otworzył go jednym ze swoich głównych kluczy i zamknął za sobą. Zajęłoby mu to co najmniej minutę - miał nadzieję, że nie będzie musiał wychodzić w pośpiechu.
  
  Droga powinna wić się łagodnie przez pół mili, kończąc się w miejscu, gdzie budynki zaznaczono na starej mapie i gdzie widział światła z góry. Szedł ostrożnie, stąpając bezszelestnie. Dwukrotnie zjeżdżał z drogi, gdy przejeżdżały nocą samochody: raz z głównego domu, drugi wracający. Odwrócił się i zobaczył światła budynków - mniejszą wersję głównej rezydencji.
  
  Pies zaszczekał, a on zamarł. Dźwięk był tuż przed nim. Wybrał wysoki punkt i obserwował, aż jakaś postać przeszła między nim a światłami, z prawej do lewej. Jeden ze strażników podążał żwirową ścieżką na drugą stronę doliny. Z tej odległości szczekanie nie było skierowane do niego - być może nie do psa stróżującego.
  
  Czekał długo, aż usłyszał skrzypienie i brzęk bram i był pewien, że strażnik go opuszcza. Powoli okrążył duży budynek, ignorując pogrążony w ciemnościach dziesięciostanowiskowy garaż i kolejną stodołę bez światła.
  
  To nie będzie łatwe. Przy każdych z trojga drzwi siedział mężczyzna; tylko południowa strona pozostawała niezauważona. Przekradł się przez bujny ogród po tej stronie i dotarł do pierwszego okna - wysokiego, szerokiego otworu, najwyraźniej wykonanego na zamówienie. Ostrożnie zajrzał do luksusowo umeblowanej, pustej sypialni, pięknie urządzonej w egzotycznym, nowoczesnym stylu. Sprawdził okno. Miało podwójne szyby i było zamknięte. Niech diabli wezmą klimatyzację!
  
  Przykucnął i rozejrzał się po swoim szlaku. W pobliżu domu był osłonięty schludnymi nasadzeniami, ale jego najbliższą osłoną od budynku był 15-metrowy trawnik, po którym się zbliżył. Gdyby utrzymywali patrol psów, mógłby mieć kłopoty; w przeciwnym razie poruszałby się ostrożnie, trzymając się jak najdalej od okien.
  
  Nigdy nie wiadomo - jego wejście do doliny i śledztwo w sprawie wystawnej konferencji w okazałej rezydencji mogło być częścią większej pułapki. Być może "John Villon" go zaalarmował. Dał sobie kredyt zaufania. Nielegalne grupy miały te same problemy kadrowe co korporacje i biurokracje. Przywódcy - Akito, Baumann, Geist, Villon czy ktokolwiek inny - potrafili dowodzić twardą korporacją, wydając jasne rozkazy i doskonałe plany. Ale żołnierze zawsze...
  
  wykazali te same słabości - lenistwo, niefrasobliwość i brak wyobraźni na nieprzewidziane zdarzenia.
  
  "Jestem nieoczekiwany" - zapewnił się. Zajrzał przez kolejne okno. Było częściowo zasłonięte zasłonami, ale przez otwory między pokojami widział duży pokój z pięcioosobowymi sofami ustawionymi wokół kamiennego kominka, wystarczająco dużego, by upiec wołu, z miejscem na kilka szaszłyków z drobiu.
  
  Siedząc na kanapach i wyglądając na zrelaksowanych niczym wieczór w ośrodku Hunter Mountain Resort, zobaczył mężczyzn i kobiety; na ich fotografiach rozpoznał Ginny, Ruth, Susie, Pong-Pong Lily i Sonyę Ranez; Akito, Hansa Geista, Sammy'ego i szczupłego Chińczyka, który, sądząc po jego ruchach, mógł być zamaskowanym mężczyzną z nalotu na Demingów w Maryland.
  
  Ruth i jej ojciec musieli być w samochodzie, który go wyprzedził na drodze. Zastanawiał się, czy przyjechali tu specjalnie dlatego, że Akito poznał "Alastaira Williamsa".
  
  Jedna z dziewczyn nalewała drinki. Nick zauważył, jak szybko Pong-Pong Lily podniosła zapalniczkę stołową i podała ją Hansowi Geistowi, żeby ją zapalił. Miała taki wyraz twarzy, patrząc na rosłego blondyna - Nick zapisał tę obserwację dla porównania. Geist powoli chodził tam i z powrotem, rozmawiając, podczas gdy reszta słuchała uważnie, od czasu do czasu śmiejąc się z jego słów.
  
  Nick patrzył zamyślony. Co, jak, dlaczego? Dyrektorzy firmy i jakieś dziewczyny? Nie do końca. Kurwy i alfonsi? Nie - atmosfera była odpowiednia, ale relacje nie; i to nie było typowe spotkanie towarzyskie.
  
  Wyciągnął maleńki stetoskop z krótką rurką i przyłożył go do okna z podwójną szybą; zmarszczył brwi, gdy nic nie usłyszał. Musiał dostać się do pokoju, a raczej do miejsca, z którego będzie mógł słyszeć. A gdyby udało mu się nagrać część tej rozmowy na małym urządzeniu, nie większym niż talia kart, które czasami drażniło mu prawą kość udową - musiałby porozmawiać o tym ze Stuartem - mógłby mieć jakieś odpowiedzi. Brwi Hawka z pewnością uniosłyby się w górę, gdyby to odtworzył.
  
  Gdyby wszedł jako Alastair Beadle Williams, jego przyjęcie trwałoby dziesięć sekund, a on żyłby jakieś trzydzieści - w tej stercie były mózgi. Nick zmarszczył brwi i przekradł się przez nasadzenia.
  
  Następne okno wychodziło na to samo pomieszczenie, a kolejne również. Następne to szatnia i korytarz, z którego wychodziły coś, co wyglądało na toalety. Ostatnie okna wychodziły na salę trofeów i bibliotekę, wszystkie wyłożone ciemnymi panelami i pokryte soczystym brązowym dywanem, gdzie dwóch surowo wyglądających dyrektorów rozmawiało. "Też chciałbym poznać tę ofertę" - mruknął Nick.
  
  Wyjrzał zza rogu budynku.
  
  Strażnik wyglądał nietypowo. Był to wysportowany mężczyzna w ciemnym garniturze, najwyraźniej poważnie traktujący swoje obowiązki. Postawił krzesło polowe w krzakach, ale na nim nie siedział. Chodził tam i z powrotem, patrząc na trzy reflektory oświetlające portyk i patrząc w noc. Nigdy nie był odwrócony plecami do Nicka dłużej niż na chwilę.
  
  Nick obserwował go przez krzaki. W myślach sprawdził dziesiątki przedmiotów ofensywnych i defensywnych w pelerynie magika, dostarczonych przez pomysłowych techników Stuarta i AXE. Cóż, nie mogli pomyśleć o wszystkim. To była jego praca, a szanse były nikłe.
  
  Człowiek bardziej ostrożny niż Nick rozważyłby sytuację i być może zachowałby milczenie. Agent Axe, którego Hawk uważał za "naszego najlepszego", nawet nie wpadł na ten pomysł. Nick pamiętał, co powiedział kiedyś Harry Demarkin: "Zawsze naciskam, bo nie płaci nam się za przegrywanie".
  
  Harry za bardzo naciskał. Może teraz nadeszła kolej Nicka.
  
  Spróbował czegoś innego. Na chwilę wyłączył umysł, a potem wyobraził sobie ciemność przy bramie. Niczym w niemym filmie, wyobraził sobie postać zbliżającą się do szlabanu, wyciągającą narzędzie i otwierającą zamek wytrychem. Wyobraził sobie nawet dźwięki, brzęk, gdy mężczyzna pociągał za łańcuch.
  
  Mając ten obraz w pamięci, spojrzał na głowę strażnika. Mężczyzna zaczął odwracać się w stronę Nicka, ale najwyraźniej go słuchał. Zrobił kilka kroków i wyglądał na zaniepokojonego. Nick skupił się, wiedząc, że jest bezsilny, gdyby ktoś zaszedł go od tyłu. Pot spływał mu po karku. Mężczyzna odwrócił się. Spojrzał w stronę bramy. Wyszedł na spacer, patrząc w noc.
  
  Nick zrobił dziesięć cichych kroków i skoczył. Cios, pchnięcie palcami uformowanymi w zaokrąglony czubek włóczni, a potem chwycił się za szyję, żeby się podeprzeć i pociągnął mężczyznę w stronę narożnika domu, w krzaki. Minęło dwadzieścia sekund.
  
  Niczym kowboj trzymający byka po zapędzeniu go na rodeo, Nick wyrwał z płaszcza dwa krótkie kawałki żyłki wędkarskiej i zawiązał pinezki i węzły wokół nadgarstków i kostek mężczyzny. Cienki nylon okazał się skuteczniejszy niż kajdanki. Gotowy knebel wślizgnął się w dłoń Nicka - nie wymagał więcej namysłu ani przeszukiwania kieszeni niż kowboj szukający swoich świńskich lin - i został zapięty w otwartych ustach mężczyzny. Nick zaciągnął go w najgęstsze zarośla.
  
  Nie obudzi się przez godzinę lub dwie.
  
  Gdy Nick się wyprostował, światła samochodu błysnęły na bramie, zatrzymały się, a potem rozbłysły. Upadł obok swojej ofiary. Czarna limuzyna podjechała pod portyk, z którego wysiadło dwóch elegancko ubranych mężczyzn, obaj około pięćdziesiątki. Kierowca krzątał się wokół samochodu, najwyraźniej zaskoczony nieobecnością portiera/ochroniarza, i stał chwilę w świetle, gdy jego pasażerowie weszli do budynku.
  
  "Jeśli jest przyjacielem strażnika, wszystko będzie dobrze" - pocieszał się Nick. Miał nadzieję, że obserwował. Kierowca zapalił krótkie cygaro, rozejrzał się, wzruszył ramionami, wsiadł do samochodu i odjechał z powrotem do głównego budynku. Nie miał zamiaru besztać przyjaciela, który prawdopodobnie opuścił stanowisko z ważnego, rozrywkowego powodu. Nick odetchnął z ulgą. Problemy kadrowe mają swoje plusy.
  
  Szybko podszedł do drzwi i zajrzał przez małe okienko. Mężczyzn już nie było. Otworzył drzwi, wślizgnął się do środka i zanurkował do czegoś, co wyglądało na garderobę z umywalkami.
  
  Pokój był pusty. Znów zajrzał do holu. Był to czas, o ile w ogóle kiedykolwiek, kiedy to nowo przybyli byli w centrum uwagi.
  
  Zrobił krok do przodu, a za nim rozległ się pytający głos: "Halo...?"
  
  Odwrócił się. Jeden z mężczyzn z sali trofeów spojrzał na niego podejrzliwie. Nick uśmiechnął się. "Szukałem cię!" powiedział z entuzjazmem, którego nie czuł. "Możemy tam porozmawiać?" Podszedł do drzwi sali trofeów.
  
  "Nie znam cię. Co...?"
  
  Mężczyzna automatycznie podążył za nim, a jego twarz stężała.
  
  "Spójrz na to". Nick konspiracyjnie wyciągnął czarny notes i schował go w dłoni. "Zejdź mu z oczu. Nie chcemy, żeby Geist to zobaczył".
  
  Mężczyzna poszedł za nim, marszcząc brwi. Drugi mężczyzna wciąż był w pokoju. Nick uśmiechnął się szeroko i zawołał: "Hej! Spójrz na to!".
  
  Siedzący mężczyzna podszedł do nich z wyrazem głębokiej podejrzliwości na twarzy. Nick pchnął drzwi. Drugi mężczyzna sięgnął pod płaszcz. Nick poruszył się szybko. Objął ich silnymi ramionami szyje i uderzył ich głowami o siebie. Zeszli na dół, jeden milczący, drugi jęczący.
  
  Kiedy ich zakneblował i związał, rzuciwszy za krzesło pistolety S&W Terrier kalibru .38 i Spanish Galesi kalibru .32, cieszył się, że zachował powściągliwość. To byli starsi mężczyźni - prawdopodobnie klienci, a nie strażnicy ani ludzie Geista. Zabrał im portfele z dokumentami i kartami i wepchnął je do kieszeni spodni. Nie miał już czasu, żeby je teraz badać.
  
  Rozejrzał się po korytarzu. Nadal był pusty. Przemknął się cicho, zobaczył grupę przy kominku, pogrążoną w ożywionej rozmowie, i schował się za sofą. Był za daleko - ale był w środku.
  
  Pomyślał: prawdziwy Alistair powiedziałby: "Za grosze, za funta". DOBRZE! Do końca!
  
  W połowie pokoju znajdował się kolejny punkt komunikacyjny - grupa mebli przy oknach. Podczołgał się do niej i znalazł schronienie między stolikami na oparciu sofy. Stały na nich lampy, czasopisma, popielniczki i paczki papierosów. Przestawił niektóre przedmioty, tworząc barierę, przez którą mógł zajrzeć.
  
  Ruth Moto podała nowoprzybyłym drinki. Pozostali na nogach, jakby mieli jakiś cel. Kiedy Ginnie wstała i przeszła obok mężczyzn - bankierów z ciągłym, nic nieznaczącym uśmiechem - cel był jasny. Powiedziała: "Cieszę się, że pana zadowoliłam, panie Carrington. I cieszę się, że pan wrócił".
  
  "Podoba mi się twoja marka" - powiedział szczerze mężczyzna, ale jego pogodna postawa wydawała się fałszywa. Nadal był porządnym tatusiem z prowincjonalną mentalnością, zbyt zagubionym, by kiedykolwiek poczuć się swobodnie w towarzystwie ładnej dziewczyny - zwłaszcza luksusowej dziwki. Ginny wzięła go za rękę i przeszli przez przejście na drugim końcu sali.
  
  Drugi mężczyzna powiedział: "Chciałbym... chciałbym... spotkać się... pójść z panną... ach, panną Lily". Nick zachichotał. Był tak spięty, że nie mógł wydusić z siebie słowa. W pierwszorzędnym domu rodzinnym w Paryżu, Kopenhadze czy Hamburgu uprzejmie wskazano by im drzwi.
  
  Pong Pong Lily wstała i podeszła do niego, niczym marzenie o płynnym pięknie w różowej sukience koktajlowej. "Pochlebia mi pan, panie O'Brien".
  
  "Wyglądasz... dla mnie najpiękniej". Nick zauważył, że brwi Ruth uniosły się w odpowiedzi na tę niegrzeczną uwagę, a twarz Suzy Cuong nieco stwardniała.
  
  Pong-Pong z gracją położył mu dłoń na ramieniu. "Czy nie powinniśmy..."
  
  "Zdecydowanie to zrobimy". O'Brien wziął długi łyk ze szklanki i szedł z nią, niosąc drinka. Nick liczył na szybkie spotkanie ze swoim spowiednikiem.
  
  Kiedy obie pary wyszły, Hans Geist powiedział: "Nie obraź się, Susie. To po prostu rodak, który sporo wypił. Jestem pewien, że uszczęśliwiłaś go wczoraj wieczorem. Jestem pewien, że jesteś jedną z najpiękniejszych dziewczyn, jakie kiedykolwiek widział".
  
  "Dziękuję, Hansie" - odpowiedziała Susie. "Nie jest taki silny. To prawdziwy królik i taki spięty. Cały czas czułam się nieswojo w jego towarzystwie".
  
  "On po prostu szedł prosto?"
  
  "O tak. Poprosił mnie nawet, żebym zgasiła światło, kiedy byliśmy półnadzy". Wszyscy się roześmiali.
  
  Akito powiedział czule: "Nie możesz oczekiwać, że każdy mężczyzna doceni taką piękną dziewczynę, Susie. Ale pamiętaj, że każdy mężczyzna, który naprawdę ją znał,
  
  Każdy, kto posiada urodę, będzie cię podziwiał. Każda z was, dziewczęta, jest wyjątkowa. My, mężczyźni, wiemy o tym i wy też to podejrzewacie. Ale uroda nie jest rzadkością. Znaleźć dziewczynę taką jak ty, z urodą i inteligencją - ach, to rzadkie połączenie.
  
  "Poza tym" - dodał Hans - "jesteś politycznie zorientowana. Na czele społeczeństwa. Ile takich dziewczyn na świecie jest? Niewiele. Anne, twoja szklanka jest pusta. Jeszcze jedna?"
  
  "Nie teraz" - gruchała piękność.
  
  Nick zmarszczył brwi. Co to miało być? Mówili o traktowaniu księżnej jak dziwki, a dziwki jak księżnej! To był raj dla dziwek. Mężczyźni bawili się w alfonsów, a zachowywali się jak goście na przyjęciu z okazji ukończenia szkoły średniej. A jednak, pomyślał zamyślony, to była doskonała taktyka. Skuteczna u kobiet. Madame Bergeron zbudowała jeden z najsłynniejszych domów w Paryżu i zgromadziła na nim fortunę.
  
  Z dalekiego przejścia wszedł niski Chińczyk w białej szacie, niosąc tacę z czymś, co wyglądało na kanapki. Nickowi ledwo udało się uchylić.
  
  Kelner podał tacę, postawił ją na stoliku kawowym i wyszedł. Nick zastanawiał się, ilu jeszcze zostało w domu. W zamyśleniu ocenił swoje uzbrojenie. Miał Wilhelminę i dodatkowy magazynek, dwie śmiercionośne bomby gazowe - "Pierre" - w kieszeniach szortów, które były równie magicznym wyposażeniem, co jego płaszcz, oraz różne ładunki wybuchowe.
  
  Usłyszał, jak Hans Geist mówi: "...i spotkamy się z Dowódcą Pierwszym na statku za tydzień, począwszy od czwartku. Zróbmy dobre wrażenie. Wiem, że jest z nas dumny i zadowolony z przebiegu spraw".
  
  "Czy negocjacje z tą grupą idą dobrze?" zapytała Ruth Moto.
  
  "Doskonale. Nigdy nie sądziłem, że może być inaczej. To traderzy, a my chcemy kupować. W takich sytuacjach zazwyczaj wszystko idzie gładko".
  
  Akito zapytał: "Kim jest Alastair Williams? Brytyjczyk z działu naftowego Vickersa. Jestem pewien, że gdzieś go już spotkałem, ale nie mogę go sobie przypomnieć".
  
  Po chwili milczenia Geist odpowiedział: "Nie wiem. Nazwa nic mi nie mówi. A Vickers nie ma spółki zależnej, którą nazywają działem naftowym. Czym on właściwie się zajmuje? Gdzie go poznałeś?"
  
  "Tutaj. Jest z gośćmi."
  
  Nick podniósł wzrok i zobaczył, jak Geist podnosi słuchawkę i wybiera numer. "Fred? Spójrz na swoją listę gości. Dodałeś Alastair Williamsa? Nie... Kiedy przyjechał? Nigdy go nie gościłeś? Akito - jak on wygląda?"
  
  "Duży. Pulchny. Czerwona twarz. Siwe włosy. Bardzo angielski."
  
  "Czy był z innymi?"
  
  "NIE."
  
  Hans powtórzył opis do telefonu. "Powiedz Vladowi i Aliemu. Znajdź mężczyznę pasującego do tego opisu, bo inaczej coś jest nie tak. Sprawdź wszystkich gości z angielskim akcentem. Będę za kilka minut". Zmienił numer telefonu. "To albo prosta sprawa, albo coś bardzo poważnego. Lepiej już chodźmy..."
  
  Nick stracił resztki sił, gdy jego wyostrzony słuch wychwycił jakiś dźwięk na zewnątrz. Przyjechał jeden lub więcej samochodów. Jeśli sala się zapełni, utknie między grupami. Czołgał się w kierunku wejścia do sali, odgradzając się meblami od ludzi przy kominku. Dotarłszy do zakrętu, wstał i podszedł do drzwi, które się otworzyły i weszło do nich pięciu mężczyzn.
  
  Rozmawiali wesoło - jeden był na haju, drugi chichotał. Nick uśmiechnął się szeroko i machnął ręką w stronę dużego pokoju. "Proszę..."
  
  Odwrócił się i szybko wszedł po szerokich schodach.
  
  Na drugim piętrze znajdował się długi korytarz. Doszedł do okien wychodzących na ulicę. Pod reflektorami zaparkowane były dwa duże pojazdy. Ostatnia grupa zdawała się jechać samotnie.
  
  Poszedł na tyły, mijając luksusowy salon i trzy luksusowe sypialnie z otwartymi drzwiami. Podszedł do zamkniętych drzwi i nasłuchiwał przez swój mały stetoskop, ale nic nie usłyszał. Wszedł do pokoju i zamknął za sobą drzwi. To była sypialnia, z kilkoma luźnymi przedmiotami wskazującymi na to, że ktoś w niej jest. Szybko przeszukał - biurko, sekretarzyk, dwie drogie walizki. Nic. Ani skrawka papieru. To był pokój rosłego mężczyzny, sądząc po rozmiarach garniturów w szafie. Prawdopodobnie Geista.
  
  Następny pokój był o wiele ciekawszy - i niemal katastrofalny.
  
  Usłyszał ciężki, zdyszany oddech i jęk. Gdy wpychał stetoskop z powrotem do kieszeni, otworzyły się kolejne drzwi w korytarzu i wyszedł z nich jeden z pierwszych mężczyzn wraz z Pong-Pong Lily.
  
  Nick wyprostował się i uśmiechnął. "Cześć. Miło się bawisz?"
  
  Mężczyzna wpatrywał się. Pong-Pong wykrzyknął: "Kim jesteś?"
  
  "Tak" - powtórzył za nim szorstki, głośny męski głos. "Kim jesteś?"
  
  Nick odwrócił się i zobaczył szczupłego Chińczyka - tego, którego podejrzewał o bycie w Marylandzie za maską - zbliżającego się od strony schodów, jego kroki bezszelestnie stąpały po grubym dywanie. Smukła dłoń zniknęła pod jego kurtką, gdzie mogła być kabura z muszlą.
  
  "Jestem z Drużyny Drugiej" - powiedział Nick. Próbował otworzyć drzwi, których podsłuchiwał. Był odsłonięty. "Dobranoc".
  
  Wskoczył przez drzwi, zatrzasnął je za sobą, znalazł zasuwkę i zamknął je na klucz.
  
  Z dużego łóżka, na którym wcześniej leżała Ginny, dobiegł westchnienie i warknięcie.
  
  Byli nadzy.
  
  Pięści zagrzmiały w drzwi. Ginny krzyknęła. Nagi mężczyzna upadł na podłogę i rzucił się na Nicka z determinacją człowieka, który od lat grał w futbol.
  
  
  Rozdział VII.
  
  
  Nick uchylił się z gracją matadora. Carrington uderzył w ścianę, potęgując hałas trzaskających drzwi. Nick kopnął i smagnął, oba ciosy zadane z precyzją chirurga, by złapać oddech i paść na podłogę.
  
  "Kim jesteś?" Ginny niemal krzyknęła.
  
  "Wszyscy interesują się moim małym ja" - powiedział Nick. "Jestem w drużynie trzy, cztery i pięć".
  
  Spojrzał na drzwi. Jak wszystko inne w pokoju, były najwyższej klasy. Potrzebowaliby tarana albo solidnych mebli, żeby je wyważyć.
  
  "Co robisz?"
  
  "Jestem synem Baumana."
  
  "Pomocy!" krzyknęła. Potem zastanowiła się przez chwilę. "Kim jesteś?"
  
  "Syn Baumana. Ma ich troje. To tajemnica".
  
  Osunęła się na podłogę i wstała. Spojrzenie Nicka przesunęło się po jej długim, pięknym ciele, a wspomnienie tego, do czego było zdolne, na moment go ożywiło. Ktoś kopnął drzwi. Był z siebie dumny - ja wciąż zachowywałem tę starą niefrasobliwość. "Ubieraj się" - warknął. "Szybko. Muszę cię stąd wydostać".
  
  "Musisz mnie stąd wyciągnąć? Zwariowałeś..."
  
  "Hans i Sammy planują zabić was wszystkie, dziewczyny, po tym spotkaniu. Chcecie umrzeć?"
  
  "Jesteś zły. Pomocy!"
  
  "Wszyscy oprócz Ruth. Akito to naprawił. I Pong-Pong. Hans to naprawił."
  
  Zerwała cienki stanik z krzesła i owinęła się nim. To, co powiedział, oszukało kobietę w jej wnętrzu. Gdyby się nad tym zastanowiła przez chwilę, zrozumiałaby, że kłamie. Coś cięższego niż stopa uderzyło w drzwi. Wyciągnął Wilhelminę jednym wprawnym ruchem nadgarstka i strzelił przez wykwintną boazerię na godzinie dwunastej. Hałas ucichł.
  
  Jeanie wsunęła stopy w buty na obcasie i wpatrywała się w Lugera. Jej wyraz twarzy był mieszanką strachu i zaskoczenia, gdy spojrzała na pistolet. "To właśnie widzieliśmy u Baumana..."
  
  "Oczywiście" - warknął Nick. "Podejdź do okna".
  
  Ale emocje wzięły górę. Pierwszy przywódca. Ta banda, dziewczyny i oczywiście Baumann! Jednym ruchem palca włączył swój maleńki dyktafon.
  
  Otwierając okno i zdejmując aluminiową moskitierę ze sprężynowych zaczepów, powiedział: "Baumann przysłał mnie, żebym cię wyciągnął. Resztę uratujemy później, jeśli się uda. Mamy małą armię przy wejściu do tego miejsca".
  
  "To jeden wielki bałagan" - jęknęła Ginny. "Nie rozumiem..."
  
  "Baumann wyjaśni" - powiedział głośno Nick i wyłączył dyktafon. Czasami taśmy przetrwają, ale tobie nie.
  
  Spojrzał w noc. To była strona wschodnia. Przy drzwiach stał strażnik, ale on najwyraźniej był pochłonięty zamieszaniem. Nie przećwiczyli jeszcze taktyki wewnętrznego nalotu na górze. Za chwilę pomyślą o oknie.
  
  W promieniach światła z okien poniżej gładki trawnik był pusty. Odwrócił się i wyciągnął obie ręce do Ginny. "Klamka". Do ziemi było daleko.
  
  "Który?"
  
  "Trzymaj się. Jak ci idzie praca w barze? Pamiętasz?"
  
  "Oczywiście, że pamiętam, ale..." Urwała, patrząc na pulchnego, starszego, a zarazem dziwnie wysportowanego mężczyznę, który pochylił się przed oknem i wyciągnął do niej ręce, mocno ją obejmując. Podciągnął nawet rękawy i mankiety. Ten drobny szczegół ją przekonał. Chwyciła go za dłonie i zamarła - były jak skóra na stali, równie silne, jak u profesjonalisty. "Mówisz poważnie..."
  
  Zapomniała o pytaniu, gdy została wciągnięta głową w dół przez okno. Wyobraziła sobie, jak upada na ziemię, łamiąc sobie kark, i spróbowała się wykręcić, by spaść. Lekko się poprawiła, ale nie było to konieczne. Silne ramiona wykonały ciasne salto w przód, a następnie obróciły ją w bok, gdy obróciła się z powrotem w stronę ściany budynku. Zamiast uderzyć w pomalowany na biało kadłub statku, lekko uderzyła go udem, trzymanym przez dziwnego, silnego mężczyznę, który teraz wisiał nad nią, trzymając się parapetu kolanami.
  
  "To krótki upadek" - powiedział, a jego twarz była dziwną plamą o odwróconych rysach w ciemności nad nami. "Zegnij kolana. Gotowe - o, stokrotko".
  
  Wylądowała pół na pół z hortensji, drapiąc nogę, ale bez wysiłku odbiła się na silnych nogach. Jej buty na wysokich obcasach bujały się daleko w noc, gubiąc się w zewnętrznym obrocie.
  
  Rozejrzała się wokół bezradnym, przerażonym wzrokiem królika, który wyskoczył z krzaka na otwartą przestrzeń, gdzie szczekały psy, i pobiegła.
  
  Gdy tylko puścił, Nick wdrapał się na ścianę budynku, chwycił się krawędzi i zawisł tam przez chwilę, aż Ginny znalazła się pod nim, po czym obrócił się bokiem, by ominąć hortensję, i wylądował z łatwością skoczka spadochronowego z dziewięciometrowym spadochronem. Wykonał salto, by nie upaść, lądując na prawym boku za Ginny.
  
  Jak ta dziewczyna mogła uciec! Dostrzegł, jak znika na łące poza zasięgiem świateł. Pobiegł za nią i biegł prosto przed siebie.
  
  Pobiegł w ciemność, licząc, że w panice nie odwróci się i nie przesunie się bokiem na co najmniej kilkadziesiąt metrów. Nick potrafił pokonać dystans do pół mili w czasie akceptowalnym dla przeciętnych uniwersyteckich zawodów lekkoatletycznych. Nie wiedział, że Ginny Achling, oprócz rodzinnych akrobacji, była kiedyś najszybszą dziewczyną w Błagowieszczeńsku. Biegali na długie dystanse, a ona pomagała każdej drużynie od Harbinu po Amur.
  
  Nick się zatrzymał. Usłyszał tupot stóp daleko przed sobą. Puścił się biegiem. Zmierzała prosto w stronę wysokiego ogrodzenia z drutu. Jeśli uderzy w nie z pełną prędkością, spadnie, albo spotka ją coś gorszego. Obliczył w myślach odległość do krawędzi doliny, oszacował czas i liczbę wykonanych kroków oraz zgadł, jak daleko jest Ginny. Potem naliczył dwadzieścia osiem kroków, zatrzymał się i, przykładając dłonie do ust, krzyknął: "Ginny! Stój, niebezpieczeństwo! Stój!".
  
  Nasłuchiwał. Tupot stóp ustał. Pobiegł naprzód, usłyszał lub wyczuł ruch przed sobą po prawej stronie i odpowiednio skorygował kurs. Chwilę później usłyszał jej ruch.
  
  "Nie biegnij" - powiedział cicho. "Zmierzałeś prosto w stronę ogrodzenia. Mogło być pod napięciem. Tak czy inaczej, zrobisz sobie krzywdę".
  
  Znalazł ją tej nocy i przytulił. Nie płakała, tylko się trzęsła. Czuła się i pachniała tak samo cudownie jak w Waszyngtonie - a może nawet bardziej, biorąc pod uwagę gorąco jej podniecenia i wilgotny pot na jego policzku.
  
  "Teraz jest łatwiej" - uspokajał. "Oddychaj".
  
  Dom był pełen hałasu. Mężczyźni biegali dookoła, wskazując na okno i przeszukując krzaki. W garażu zapaliło się światło i wyszło z niego kilku mężczyzn, półnagich i niosących długie przedmioty, które Nick uznał za inne niż łopaty. Samochód pędził drogą, wypuszczając czterech mężczyzn, a kolejne światło oświetliło ich w pobliżu głównego domu. Psy szczekały. W snopie światła zobaczył ochroniarza z psem, który dołączył do mężczyzn pod oknem.
  
  Zbadał ogrodzenie. Nie wyglądało na pod napięciem, było po prostu wysokie i zwieńczone drutem kolczastym - najlepsze ogrodzenie przemysłowe. Trzy bramy w dolinie były zbyt daleko, prowadziły donikąd i wkrótce miały zostać obserwowane. Zerknął za siebie. Mężczyźni się organizowali - i to całkiem nieźle. Do bramy podjechał samochód. Cztery patrole się rozeszły. Ten z psem ruszył prosto na nich, podążając ich śladem.
  
  Nick szybko odkopał podstawę stalowego słupka ogrodzeniowego i umieścił tam trzy ładunki wybuchowe, przypominające czarne korki tytoniu do żucia. Dodał dwie kolejne bomby energetyczne w kształcie grubych długopisów oraz etui na okulary wypełnione specjalną mieszanką nitrogliceryny i ziemi okrzemkowej Stewarta. To był jego zapas materiałów wybuchowych, ale nie był on w stanie zatrzymać siły, która pozwoliłaby na przecięcie drutu. Podłożył miniaturowy trzydziestosekundowy lont i odciągnął Ginny, licząc w biegu.
  
  "Dwadzieścia dwa" - powiedział. Pociągnął Ginny za sobą na ziemię. "Połóż się płasko. Przyłóż twarz do ziemi".
  
  Skierował je w stronę ładunków, minimalizując powierzchnię. Drut mógł odlecieć jak odłamki granatu. Nie użył dwóch lżejszych granatów, bo ich ładunki nie były warte ryzyka w deszczu ostrego jak brzytwa metalu. Pies patrolowy był zaledwie sto metrów dalej. Co było nie tak z...
  
  WAMO-O-O-O!
  
  Stary, niezawodny Stuart. "No dalej". Pociągnął Jeanie w stronę miejsca wybuchu, badając poszarpaną dziurę w ciemności. Można by przez nią przejechać Volkswagenem. Jeśli teraz zadziała jej logika i nie ustąpi, on to zrozumie.
  
  "Wszystko w porządku?" zapytał ze współczuciem, ściskając jej ramię.
  
  "Ja... myślę, że tak."
  
  "Chodźcie". Pobiegli w kierunku czegoś, co jego zdaniem wyglądało na ścieżkę przez górę. Po przejściu stu metrów powiedział: "Stójcie".
  
  Odwrócił się. Latarki sondowały dziurę w kablu. Zaszczekał pies. Odpowiedziały kolejne psy - prowadziły ich skądś. Musiało być kilka ras. Samochód pędził przez trawnik, jego światła gasły, gdy zerwany kabel lśnił w ich blasku. Mężczyźni wyskoczyli na zewnątrz.
  
  Nick wyciągnął granat i rzucił go z całej siły w stronę latarni. Nie mogłem go dosięgnąć - ale mógł to być depresant. Policzył do piętnastu. Powiedział: "Znowu na dół". Eksplozja była jak fajerwerk w porównaniu z poprzednimi. Pistolet maszynowy ryknął; dwie krótkie serie po sześć lub siedem każda, a kiedy ucichł, mężczyzna ryknął: "Zaczekaj!".
  
  Nick wyciągnął Giniego i skierował się ku krawędzi doliny. Kilka kul pomknęło w ich kierunku, odbijając się rykoszetem od ziemi, przelatując przez noc z diabolicznym gwizdem - r-r-r-r, który intryguje od pierwszego wejrzenia - i przeraża za każdym razem, gdy słyszy się go przez jakiś czas. Nick słyszał to wiele razy.
  
  Obejrzał się. Granat ich spowolnił. Zbliżali się do postrzępionej przepaści z drutu kolczastego niczym grupa szkoleniowa w szkole piechoty. Teraz goniło ich dwudziestu lub więcej ludzi. Dwie potężne latarki przebijały ciemność, ale ich nie dosięgały.
  
  Gdyby chmury odsłoniły księżyc, on i Ginny dostaliby po kuli.
  
  Pobiegł, trzymając dziewczynę za rękę. Zapytała: "Gdzie jesteśmy..."
  
  "Nie gadaj" - przerwał jej. "Żyjemy i umieramy razem, więc możesz na mnie polegać".
  
  Jego kolana uderzyły w krzak i zatrzymał się. W którą stronę zmierzały tory? Logicznie rzecz biorąc, powinny być w prawo, równolegle do trasy, którą obrał od głównego domu. Skręcił w tamtą stronę.
  
  Jasne światło rozbłysło z przerwy w drucie i przemknęło przez polanę, docierając do lasu po ich lewej stronie, gdzie bladym muśnięciem musnęło krzaki. Ktoś przyniósł mocniejsze światło, prawdopodobnie sześciowoltową latarkę sportową. Zaciągnął Jeanie w krzaki i przycisnął ją do ziemi. Bezpieczna! Pochylił głowę, gdy światło dotknęło ich schronienia, i ruszył dalej, rozglądając się po drzewach. Wielu żołnierzy zginęło, bo ich twarze zostały oświetlone.
  
  Ginny szepnęła: "Wynośmy się stąd".
  
  "Nie chcę teraz dostać kulki". Nie mógł jej powiedzieć, że nie ma wyjścia. Za nimi był las i klif, a on nie wiedział, gdzie jest szlak. Jeśli się ruszą, hałas będzie zabójczy. Jeśli przejdą przez łąkę, światło ich znajdzie.
  
  Eksperymentalnie badał krzaki, próbując znaleźć miejsce, gdzie mógłby przebiegać szlak. Niskie gałęzie jodły i zarośla wtórne wydały trzask. Światło odbiło się, znów je ominęło i powędrowało w przeciwnym kierunku.
  
  Przy linie zaczęli posuwać się naprzód jeden po drugim, w starannie rozłożonych seriach. Ten, który im dowodził, wyeliminował już wszystkich oprócz tych, którzy nacierali. Znali swój fach. Nick wyciągnął Wilhelminę, przyciskając ją wewnętrzną dłonią do jedynego wolnego magazynka, przypiętego za pasem, tam gdzie kiedyś był wyrostek robaczkowy. To było marne pocieszenie. Te krótkie serie świadczyły o tym, że to dobry człowiek z bronią - a prawdopodobnie było ich więcej.
  
  Trzech mężczyzn przedarło się przez lukę i rozproszyło. Kolejny pobiegł w jego kierunku, wyraźnie oświetlony światłami pojazdów. Czekanie nie miało sensu. Mógł równie dobrze iść dalej, póki drut był na jego rozkaz, powstrzymując ich zmasowany atak. Z mistrzowską precyzją obliczył upadek, prędkość mężczyzny i jednym strzałem powalił uciekającą postać. Wpakował drugi pocisk w jeden z reflektorów pojazdu, który nagle stał się jednooki. Spokojnie wycelował w jasne światło latarki, gdy pistolet maszynowy znów się otworzył, dołączył do niego kolejny, a dwa lub trzy pistolety zaczęły migotać płomieniami. Uderzył w ziemię.
  
  Złowrogi grzmot rozbrzmiał wszędzie. Kule śmigały po trawie, brzęcząc o suche gałęzie. Zalewały krajobraz, a on nie śmiał się ruszyć. Niech światło odbije się fosforycznie na jego skórze, od czasu do czasu błysknie na zegarku, a on i Giny będą trupami, podziurawionymi i rozdartymi ołowiem, miedzią i stalą. Próbowała unieść głowę. Delikatnie ją szturchnął. "Nie patrz. Zostań tam, gdzie jesteś".
  
  Strzelanina ucichła. Ostatni z nich, pistolet maszynowy, metodycznie strzelał krótkimi seriami wzdłuż linii drzew. Nick oparł się pokusie zerknięcia. Był dobrym piechurem.
  
  Mężczyzna, którego postrzelił Nick, jęknął, gdy ból rozdarł mu gardło. Potężny głos krzyknął: "Wstrzymajcie ogień. John Numer Dwa ciągnie Angelo za samochód. To go nie dotykajcie. Barry, weź trzech swoich ludzi, wsiądźcie do samochodu, okrążcie ulicę i wjedźcie nim w te drzewa. Staranujcie samochód, wysiądźcie i kierujcie się w naszą stronę. Trzymajcie latarkę tam, na krawędzi. Vince, masz jeszcze amunicję?"
  
  "Od trzydziestu pięciu do czterdziestu" - zastanawiał się Nick - czy dobrze strzelam?
  
  "Spójrz na światło."
  
  "Prawidłowy."
  
  "Patrz i słuchaj. Mamy ich w garści."
  
  No więc, Generale. Nick naciągnął ciemną kurtkę na twarz, wsunął rękę pod spód i zaryzykował spojrzenie. Większość z nich musiała przez chwilę się obserwować. W oku cyklopa, w świetle reflektorów samochodowych, inny mężczyzna ciągnął rannego, ciężko dysząc. Latarka przemykała przez las daleko po lewej stronie. Trzech mężczyzn pobiegło w stronę domu.
  
  Padł rozkaz, ale Nick go nie usłyszał. Mężczyźni zaczęli czołgać się za samochodem, niczym patrol za czołgiem. Nick martwił się o trzech mężczyzn, którzy przeszli przez drut kolczasty. Gdyby w tej grupie był przywódca, posuwałby się naprzód powoli, niczym śmiertelnie niebezpieczny gad.
  
  Ginny zabulgotała. Nick pogłaskał ją po głowie. "Cicho" - wyszeptał. "Bądź bardzo cicho". Wstrzymał oddech i nasłuchiwał, próbując dostrzec lub poczuć cokolwiek poruszającego się w niemal całkowitej ciemności.
  
  Kolejny szmer głosów i migotanie reflektorów. Jedyny reflektor samochodu zgasł. Nick zmarszczył brwi. Teraz mózg operacji będzie nacierał swoimi artylerzystami bez świateł. Tymczasem, gdzie była ta trójka, którą ostatnio widział leżącą twarzą w dół gdzieś w morzu ciemności przed sobą?
  
  Samochód ruszył i z rykiem pomknął drogą, zatrzymał się przy bramie, po czym zawrócił i pomknął przez łąkę. Nadjeżdżają flankujący! Gdybym tylko miał szansę.
  
  Powiadomiłbym przez radio artylerię, moździerze i pluton wsparcia. A jeszcze lepiej, przyślij mi czołg albo samochód pancerny, jeśli masz wolny.
  
  
  Rozdział VIII.
  
  
  Silnik samochodu z jednym reflektorem ryknął. Drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Rozmyślania Nicka zostały przerwane. Atak frontalny! Cholernie skuteczny. Wepchnął resztę granatu w lewą rękę i przygwoździł Wilhelminę do prawej. Samochód na flance włączył reflektory, sunął wzdłuż strumienia, podskakiwał i przecinał pobliską żwirową ścieżkę.
  
  Reflektor samochodu błysnął za drutem, a samochód ruszył w stronę przepaści. Latarka znów się zaświeciła, omiatając wzrokiem drzewa. Jej blask przebił się przez linię krzaków. Rozległ się trzask - pistolet maszynowy zagrzechotał. Powietrze znów zadrżało. Nick pomyślał: "Pewnie strzela do któregoś ze swoich ludzi, jednego z trzech, którzy tędy przejechali".
  
  "Hej... ja." Zakończył westchnieniem.
  
  Może on też. Nick zmrużył oczy. Jego widzenie w nocy było równie doskonałe, jak widzenie karotenu i 20/15, ale nie mógł znaleźć pozostałych dwóch.
  
  Wtedy samochód uderzył w ogrodzenie. Przez chwilę Nick dostrzegł ciemną postać jakieś czterdzieści stóp przed sobą, gdy reflektory samochodu skierowały się w jego stronę. Strzelił dwa razy i był pewien, że trafił. Ale piłka była już na swoim miejscu!
  
  Strzelił w reflektor i wcisnął ołów do środka samochodu, tworząc wzór na dolnej części przedniej szyby. Ostatnie strzały oddał w latarkę, zanim ją wyłączono.
  
  Silnik samochodu ryknął i rozległ się kolejny huk. Nick założył, że kierowca został trafiony, i samochód wjechał z powrotem w ogrodzenie.
  
  "Tam jest!" krzyknął silny głos. "Na prawo. W górę i na nich".
  
  "No dalej". Nick wyciągnął Ginny. "Niech uciekają".
  
  Poprowadził ją naprzód, w stronę trawy i wzdłuż niej, z dala od napastników, ale w stronę drugiego samochodu, który znajdował się kilka metrów od linii drzew, około stu metrów dalej.
  
  A potem księżyc przebił się przez chmury. Nick przykucnął i odwrócił się do szczeliny, włożył zapasowy magazynek do Wilhelminy i wpatrzył się w ciemność, która nagle wydała mu się mniej kryjąca. Miał kilka sekund. On i Ginny byli trudniejsi do zobaczenia na tle lasu niż napastnicy na sztucznym horyzoncie. Mężczyzna z latarką nierozważnie ją włączył. Nick zauważył, że trzymał kulę w lewej ręce, ponieważ umieścił ją tam, gdzie powinna być klamra od paska. Mężczyzna skulił się, a snopy światła zalały ziemię, zwiększając widoczność Nicka kilkunastu postaci zbliżających się do niego. Przywódca był jakieś dwieście jardów od niego. Nick strzelił do niego. Pomyślał, a Stuart zastanawia się, dlaczego trzymam się Wilhelminy! Podaj amunicję, Stuart, a wyjdziemy z tego. Ale Stuart go nie usłyszał.
  
  Moonshot! Spudłował raz, złapał drugi. Jeszcze kilka strzałów i będzie po wszystkim. Strzelby mrugnęły do niego, a on znów usłyszał warkot-r-r-r-r. Szturchnął Ginny. "Uciekaj".
  
  Wyciągnął małą owalną kulę, pociągnął za dźwignię z boku i rzucił ją na linię frontu. Bomba dymna Stewarta szybko się rozprzestrzeniała, zapewniając gęsty kamuflaż, ale rozpraszała się w ciągu kilku minut. Urządzenie uśmiechnęło się i na chwilę byli ukryci.
  
  Pobiegł za Ginny. Samochód zatrzymał się na skraju lasu. Wyskoczyło z niego trzech mężczyzn z uniesionymi pistoletami, w ciemności widać było niewyraźne groźby. Reflektory samochodu pozostały włączone. Pistolety na plecach i w twarzach; Nick się skrzywił. I jeszcze dwie kule w mojej!
  
  Zerknął za siebie. Z szarobiałej mgły wyłoniła się niewyraźna sylwetka. Aby uratować kulę, Nick wrzucił drugi i ostatni granat dymny, a jego obrys zniknął. Odwrócił się w stronę samochodu. Trzej mężczyźni rozchodzili się, albo nie chcąc zabić Ginny, albo oszczędzając cały ogień na niego. Jak ważnym można się stać? Nick podszedł do nich, kucając. "Dwóch z was idzie ze mną i to koniec. Podejdę bliżej, żeby ostrzelać cel w świetle księżyca".
  
  ŁUP! Z lasu, w połowie drogi między Gini, Nickiem i trzema nadchodzącymi mężczyznami, dobiegł huk ciężkiej broni - ochrypły huk karabinu dobrego kalibru. Jedna z ciemnych postaci upadła. ŁUP! ŁUP! Pozostałe dwie upadły na ziemię. Nick nie potrafił stwierdzić, czy jedna, czy obie zostały ranne - pierwsza krzyczała z bólu.
  
  "Chodź tu" - powiedział Nick, chwytając Ginny za ramię od tyłu. Mężczyzna z karabinem mógł być za lub przeciw, ale był jedyną nadzieją w zasięgu wzroku, co czyniło go automatycznie sojusznikiem. Zaciągnął Ginny w krzaki i rzucił się na punkt strzelecki.
  
  TRZASK-BAM B-WOOOM! Ten sam wystrzał z lufy, blisko, wskazał drogę! Nick trzymał nisko lugera. TRZASK-BAM B-WOOOM! Ginny sapnęła i krzyknęła. Wystrzał z lufy był tak blisko, że uderzył w nich jak huragan, ale żaden wiatr nie jest w stanie tak wstrząsnąć bębenkami w uszach. Przeleciał obok nich, w stronę zasłony dymnej.
  
  "Halo" - zawołał Nick. "Potrzebujesz pomocy?"
  
  "No cóż, niech mnie diabli wezmą" - odpowiedział głos. "Tak. Przyjdź i uratuj mnie". To był John Villon.
  
  Po chwili byli już obok niego. Nick powiedział:
  
  "Wielkie dzięki, staruszku. Tylko mała przysługa. Masz przy sobie dziewięciomilionową amunicję do Lugera?"
  
  "Nie. Ty?"
  
  "Pozostała jedna kula.
  
  "Proszę. Colt 45. Znasz to?"
  
  "Uwielbiam to". Podniósł ciężki pistolet. "Idziemy?"
  
  "Pójdź za mną."
  
  Villon przeszedł przez drzewa, wijąc się i zakręcając. Chwilę później dotarli do ścieżki. Drzewa nad nimi tworzyły szczelinę na tle nieba, a księżyc, niczym złamana złota moneta, wisiał na jej krawędzi.
  
  Nick powiedział: "Nie ma czasu, żeby pytać dlaczego. Zaprowadzisz nas z powrotem przez górę?"
  
  "Oczywiście. Ale psy nas znajdą."
  
  "Wiem. Załóżmy, że pójdziesz z dziewczyną. Złapię cię albo poczekam na mnie nie dłużej niż dziesięć minut na starej drodze."
  
  "Mój jeep tam jest. Ale lepiej trzymajmy się razem. Dostaniesz tylko..."
  
  "No, chodź" - powiedział Nick. "Kupiłeś mi trochę czasu. Teraz moja kolej na pracę".
  
  Pobiegł ścieżką na łąkę, nie czekając na odpowiedź. Okrążyli samochód między drzewami, a on był po przeciwnej stronie niż miejsce, gdzie upadli jego pasażerowie. Sądząc po tym, jak wyglądali ludzie, których widział tego wieczoru, jeśli ktokolwiek z nich jeszcze żył po strzale, to czołgali się między drzewami, szukając go. Pobiegł do samochodu i zajrzał do środka. Był pusty, światła włączone, silnik mruczał.
  
  Automatyczna skrzynia biegów. Cofnął się do połowy, wrzucił niski bieg, żeby ruszyć do przodu na pełnym gazie, i natychmiast przesunął dźwignię w górę, żeby ruszyć do przodu.
  
  Mężczyzna zaklął i strzał padł pięćdziesiąt stóp od niego. Kula uderzyła w metal samochodu. Kolejny strzał przebił szybę stopę od jego głowy. Skulił się, wykonał podwójny skręt, przeszedł przez żwirową ścieżkę i pobiegł w dół i w górę strumienia.
  
  Podążył wzdłuż ogrodzenia, dotarł do drogi i skręcił w stronę głównego domu. Przejechał ćwierć mili, zgasił światła i gwałtownie zahamował. Wyskoczył i wyciągnął z kieszeni małą rurkę, długą na cal i ledwie grubą jak ołówek. Miał ich cztery, zwykłe zapalniki. Chwycił palcami małe cylindry z obu stron, przekręcił je i wrzucił do zbiornika z benzyną. Skręcenie rozerwało uszczelnienie i kwas spłynął po cienkiej metalowej ściance. Ściana wytrzymała około minuty, a potem urządzenie stanęło w płomieniach - gorących i przeszywających, jak fosfor.
  
  Nie tak dużo, jak by sobie tego życzył. Żałował, że nie znalazł kamienia, którym mógłby przytrzymać pedał gazu, ale światła samochodu przemknęły obok niego przy bramie. Jechał z prędkością około czterdziestu mil na godzinę, kiedy przerzucił dźwignię zmiany biegów na luz, skierował ciężki samochód w stronę parkingu i wyskoczył.
  
  Upadek wstrząsnął nim, mimo że rzucał z całych sił. Pobiegł na łąkę, kierując się ku szlakowi prowadzącemu z doliny, po czym padł na ziemię, gdy światła reflektorów przemknęły za nim w pogoni.
  
  Porzucony przez niego samochód toczył się między rzędami zaparkowanych aut przez znaczną odległość, ocierając się o przednie części różnych pojazdów, przechylając się na boki. Dźwięki były intrygujące. Włączył dyktafon, biegnąc w stronę lasu.
  
  Słuchał syku eksplodującego zbiornika z gazem. Nigdy nie wiadomo, co to znaczy łatwopalna nakrętka w szczelnie zamkniętym zbiorniku. Oczywiście nie zdjął nakrętek i teoretycznie powinno być wystarczająco dużo tlenu, zwłaszcza jeśli początkowy wybuch rozerwał zbiornik. Ale jeśli zbiornik był wypełniony po brzegi lub wykonany z wytrzymałego lub kuloodpornego metalu, jedynym problemem był mały ogień.
  
  Kierując się światłami domu, znalazł wyjście na szlak. Nasłuchiwał uważnie i poruszał się ostrożnie, ale trzech mężczyzn jadących z pojazdem oskrzydlającym zniknęło z pola widzenia. Wspinał się na górę cicho i szybko, ale nie lekkomyślnie, obawiając się zasadzki.
  
  Czołg eksplodował z satysfakcjonującym rykiem, podmuchem spowitym w papkę. Odwrócił się i zobaczył płomienie wzbijające się w niebo.
  
  "Pobaw się trochę" - mruknął. Złapał Ginny i Johna Villona tuż przed tym, jak dotarli do starej drogi po drugiej stronie wykopu.
  
  * * *
  
  Pojechali do odrestaurowanego domu terenowym SUV-em Villona z napędem na cztery koła. Zaparkował samochód na tylnym siedzeniu i weszli do kuchni. Była równie pieczołowicie odrestaurowana, co elewacja - same szerokie blaty, szlachetne drewno i lśniący mosiądz - sam jej widok przywodził na myśl zapach szarlotki, wiadra świeżego mleka i krągłe, rumiane dziewczyny w długich spódnicach, ale bez bielizny.
  
  Villon wsunął karabin M1 między dwa mosiężne haki nad drzwiami, nalał wody do czajnika i powiedział, stawiając go na kuchence: "Chyba potrzebuje pani łazienki, panienko. Tam. Pierwsze drzwi po lewej. Znajdzie pani ręczniki. W szafie, kosmetyki".
  
  "Dziękuję" - powiedziała Ginny, Nick pomyślał słabo i zniknął.
  
  Villon napełnił czajnik elektryczny i podłączył go do prądu. Remont nie obył się bez nowoczesnych udogodnień - kuchenka była gazowa, a w dużej, otwartej spiżarni Nick zobaczył dużą lodówkę i zamrażarkę. Powiedział: "Będą tutaj. Psy".
  
  "Tak" - odpowiedział Villon. "Dowiemy się, kiedy przyjadą. Co najmniej dwadzieścia minut wcześniej".
  
  "Sam
  
  Skąd wiedziałeś, że idę ulicą?
  
  "Tak."
  
  Szare oczy wpatrywały się prosto w Villona, gdy ten mówił, ale mężczyzna zachowywał wielką powściągliwość. Jego wyraz twarzy zdawał się mówić: "Nie będę kłamał, ale powiem ci szybko, jeśli to nie twoja sprawa". Nick nagle bardzo się ucieszył, że postanowił nie próbować skakać z Browningiem, kiedy pierwszy raz wjechał na starą drogę. Pamiętając o pracy Villona z karabinem, był szczególnie zadowolony z tej decyzji. Najmniej, co mógł zyskać, to odstrzelona noga. Nick zapytał: "Skaner TV?"
  
  Nic skomplikowanego. Około 1895 roku robotnik kolejowy wynalazł urządzenie zwane "żelaznym mikrofonem". Słyszałeś o nim kiedyś?
  
  "NIE."
  
  "Pierwszy z nich przypominał słuchawkę telefoniczną z włókna węglowego zamontowaną wzdłuż torów. Kiedy przejeżdżał pociąg, słyszałeś dźwięk i wiedziałeś, gdzie się znajduje."
  
  "Wczesny błąd."
  
  "Zgadza się. Moje są zdecydowanie lepsze". Villon wskazał na orzechową skrzynkę na ścianie, którą Nick uznał za system głośników hi-fi. "Moje żelazne mikrofony są o wiele bardziej czułe. Nadają bezprzewodowo i aktywują się tylko wtedy, gdy poziom głośności wzrasta, ale reszta to zasługa tego nieznanego telegrafisty z Connecticut River Railroad".
  
  "Skąd wiesz, czy ktoś idzie drogą, czy górską ścieżką?"
  
  Villon otworzył przód małej szafki i odkrył sześć lampek kontrolnych i przełączników. "Kiedy słyszysz dźwięki, patrzysz. Lampki ci to mówią. Jeśli świeci się więcej niż jedna, na chwilę wyłączasz pozostałe lub zwiększasz czułość odbiornika za pomocą reostatu".
  
  "Doskonale". Nick wyciągnął zza pasa pistolet kalibru .45 i ostrożnie położył go na szerokim stole. "Bardzo dziękuję. Mogę ci powiedzieć? Co? Dlaczego?"
  
  "Jeśli zrobisz to samo. Brytyjski wywiad? Masz zły akcent, chyba że mieszkasz w tym kraju od dawna".
  
  "Większość ludzi nie zauważa. Nie, Brytyjczycy nie. Masz amunicję do Lugera?"
  
  "Tak. Zaraz ci przyniosę. Powiedzmy, że jestem aspołecznym facetem, który nie chce, żeby komuś stała się krzywda i jest na tyle szalony, żeby się w to angażować".
  
  "Wolałbym powiedzieć, że jesteś Lordem Ulyssesem". Nick porzucił angielski akcent. "Miałeś niesamowity dorobek w 28. Dywizji, Kapitanie. Zaczynałeś w starym 103. Pułku Kawalerii. Byłeś ranny dwa razy. Nadal potrafisz jeździć M-1. Zachowałeś tę działkę, kiedy majątek został sprzedany, być może na obóz myśliwski. Później odbudowałeś tę starą farmę".
  
  Villon włożył torebki herbaty do kubków i zalał je gorącą wodą. "Które są twoje?"
  
  "Nie mogę ci powiedzieć, ale byłeś blisko. Dam ci numer telefonu w Waszyngtonie, pod który możesz zadzwonić. Częściowo mnie wesprą, jeśli starannie złożysz podpis w Archiwum Armii. Albo możesz ich tam odwiedzić i będziesz pewien".
  
  "Dobrze znam charakter. Myślę, że jesteś w porządku. Ale zapisz sobie tę liczbę. Tutaj..."
  
  Nick zapisał numer, który miał przeprowadzić dzwoniącego przez proces weryfikacji, który - jeśli będzie prawidłowy - ostatecznie połączy go z asystentem Hawka. "Jeśli zawieziesz nas do mojego samochodu, zejdziemy ci z drogi. Ile mamy czasu, zanim zablokują koniec drogi?"
  
  "To 25-milowa trasa okrężna po wąskich drogach. Mamy czas".
  
  "Czy wszystko będzie dobrze?"
  
  "Znają mnie - i wiedzą na tyle, żeby zostawić mnie w spokoju. Nie wiedzą, że ci pomogłem".
  
  "Oni sobie poradzą."
  
  "Do diabła z nimi."
  
  Ginny weszła do kuchni, jej twarz odzyskała spokój i opanowanie. Nick wrócił do swojego akcentu. "Czy wy dwoje się przedstawiliście? Byliśmy tacy zajęci..."
  
  "Rozmawialiśmy, wspinając się na wzgórze" - powiedział sucho Villon. Podał im kubki z wiszącymi pałeczkami. Z orzechowego głośnika dobiegały okrzyki leniwych uderzeń. Villon bawił się herbatą. "Jeleń. Za chwilę opowiesz o tym wszystkim zwierzętom".
  
  Nick zauważył, że Ginny nie tylko odzyskała opanowanie, ale też miała surowy wyraz twarzy, który mu się nie podobał. Miała czas na przemyślenia - zastanawiał się, na ile jej wnioski były bliskie prawdy. Nick zapytał: "Jak twoje nogi? Większość dziewczyn nie jest przyzwyczajona do podróżowania w samych pończochach. Czy są miękkie?"
  
  "Nie jestem osobą delikatną". Starała się brzmieć swobodnie, ale jej czarne oczy płonęły oburzeniem. "Wpakowałeś mnie w straszne tarapaty".
  
  Można tak powiedzieć. Większość z nas obwinia innych za swoje trudności. Ale wydaje mi się, że wpadłeś w kłopoty - zupełnie bez mojej pomocy.
  
  "Mówiłeś o synu Baumana? Chyba..."
  
  Z głośnika ściennego dobiegał porywający dźwięk szczekania psa. Dołączył się kolejny. Wydawało się, że wchodzą do pokoju. Villon uniósł jedną rękę, a drugą przyciszył dźwięk. Rozległ się tupot stóp. Usłyszeli, jak jeden mężczyzna chrząka i się krztusi, a drugi ciężko dyszy jak biegacz długodystansowy. Dźwięki narastały, a potem cichły - jak orkiestra marszowa w filmie. "Są" - oznajmił Villon. "Powiedziałbym, że cztery lub pięć osób i trzy lub cztery psy".
  
  Nick skinął głową na znak zgody: "To nie były dobermany".
  
  "Mają też rhodesian ridgebacki i owczarki niemieckie. Ridgebacki potrafią tropić jak psy gończe i atakować jak tygrysy. To wspaniała rasa".
  
  "Jestem pewien" - powiedział Nick stanowczo. "Nie mogę się doczekać".
  
  "Co to jest?" wykrzyknęła Jenny.
  
  "Urządzenie podsłuchowe" - wyjaśnił Nick. "Pan Villon ustawił mikrofony na podejściach. Jak skanery telewizyjne bez obrazu. Po prostu słuchają. Naprawdę wspaniałe urządzenie".
  
  Villon opróżnił kubek i ostrożnie odstawił go do zlewu. "Nie sądzę, żebyś naprawdę na nie czekał". Wyszedł na chwilę z pokoju i wrócił z pudełkiem naboi Parabellum kalibru 9 mm. Nick napełnił magazynek Wilhelminy i schował do kieszeni kolejne dwadzieścia naboi.
  
  Włożył magazynek, uniósł zamek kciukiem i palcem wskazującym i obserwował, jak nabój wpada do komory. Wsunął pistolet z powrotem do uprzęży. Pasował mu pod pachą równie wygodnie jak stary but. "Masz rację. Chodźmy."
  
  Villon zawiózł ich jeepem do miejsca, gdzie Nick zaparkował swój wypożyczony samochód. Nick zatrzymał się, wysiadając z jeepa. "Wracasz do domu?"
  
  "Tak. Nie mów mi, żebym umył kubki i odłożył je na miejsce. Ja to zrobię."
  
  Uważaj. Nie oszukasz tej grupy. Mogą zabrać twój M-1 i zebrać kule.
  
  "Nie zrobią tego."
  
  "Myślę, że powinieneś na chwilę wyjechać. Będzie im gorąco."
  
  "Jestem w tych górach, bo nie będę robił tego, co inni uważają, że powinienem".
  
  "Co ostatnio słyszałeś od Marthy?"
  
  To był losowy test. Nick był zaskoczony bezpośrednim trafieniem. Villon przełknął ślinę, zmarszczył brwi i powiedział: "Powodzenia". Wjechał jeepem w krzaki, zawrócił i odjechał.
  
  Nick szybko pojechał wynajętym samochodem starą drogą. Dojeżdżając do autostrady, skręcił w lewo, oddalając się od posiadłości Pana. Zapamiętał mapę okolicy i pojechał okrężną trasą w kierunku lotniska. Na szczycie wzgórza zatrzymał się, wyciągnął mały kabel antenowy z nadajnika-odbiornika i zadzwonił do dwóch pracowników pralni chemicznej z AXEmen. Zignorował przepisy FCC. "Tłok dzwoni do biura B. Tłok dzwoni do biura B. Proszę wejść".
  
  Głos Barneya Manouna rozległ się niemal natychmiast, głośno i wyraźnie: "Biuro B. Proszę".
  
  "Wychodzę. Widzisz coś ciekawego?"
  
  "Dużo. Pięć samochodów w ciągu ostatniej godziny."
  
  "Operacja zakończona. Wyjdź, chyba że masz inne rozkazy. Powiedz ptakowi. Skorzystasz z telefonu przede mną".
  
  "Nie ma tu innych rozkazów. Potrzebujesz nas?"
  
  "Nie. Idź do domu."
  
  "Okej, gotowe."
  
  "Gotowi i start."
  
  Nick wsiadł z powrotem do samochodu. Barney Manoun i Bill Rohde mieli odwieźć ciężarówkę do biura AXE w Pittsburghu i polecieć do Waszyngtonu. Byli dobrymi ludźmi. Prawdopodobnie nie tylko zaparkowali ciężarówkę przy wjeździe na teren posiadłości, ale ją ukryli i ustawili punkt obserwacyjny w lesie. Co, jak później powiedział mu Bill, dokładnie zrobili.
  
  Ruszył na lotnisko. Ginny powiedziała: "Dobra, Jerry, możesz przestać mówić z angielskim akcentem. Dokąd mnie zabierasz i co to, do cholery, jest?"
  
  
  Rozdział IX.
  
  
  Na ustach Nicka na moment zagościł krzywy uśmiech. "Cholera, Ginny. Myślałem, że mój staromodny akcent w krawacie jest całkiem niezły".
  
  "Chyba tak. Ale jesteś jedną z niewielu osób, które wiedzą o moim treningu akrobatycznym. Za dużo gadałem w twoim mieszkaniu, ale pewnego dnia to pomogło. Kiedy wychodziliśmy przez okno, powiedziałeś: "Czekaj". Tak samo jak wtedy, gdy ćwiczyłeś ze sztangą. Nie miałem czasu o tym myśleć, dopóki nie sprzątałem u Villona. Potem patrzyłem, jak chodzisz. Znam te ramiona, Jerry. Nigdy bym tego nie zgadł, patrząc na ciebie. Wynaleźli cię eksperci. Kim ty jesteś, Jerry Deming? A kim jest Jerry Deming?"
  
  "Facet, który ma o tobie wysokie mniemanie, Ginny". Musiał ją uciszyć, dopóki nie wsiadła do samolotu. Była super kociakiem. Po jej głosie nie było słychać, że tej nocy kilka razy omal nie zginęła. "Hans za bardzo się roztył. Jak ci mówiłem w pokoju, robi wielką podstępną sztuczkę. Wszystkie dziewczyny miały zostać wyeliminowane oprócz Ruth i Pong-Ponga".
  
  "Nie mogę w to uwierzyć" - powiedziała, a jej opanowanie legło w gruzach. Przełknęła ślinę i zamilkła.
  
  "Mam nadzieję, że potrafisz" - pomyślał - "i zastanawiam się, czy masz broń, o której nie wiem?". Zobaczył ją nagą. Zgubiła buty i torebkę, a jednak... Można by go obnażyć niemal do naga i nie znaleźć śmiercionośnej bomby gazowej Pierre"a w specjalnej kieszeni jego szortów.
  
  Nagle powiedziała: "Powiedz mi, jak wygląda Przywódca. Kogo znasz? Dokąd idziemy? Ja... Po prostu nie mogę w to uwierzyć, Jerry".
  
  Zaparkował samochód przy hangarze, zaledwie kilka kroków od miejsca, gdzie zacumowany był Aero Commander. Na wschodzie widać było już świt. Przytulił ją i poklepał po dłoni. "Jenny, jesteś najlepsza. Potrzebuję kobiety takiej jak ty, a po ostatniej nocy chyba zdajesz sobie sprawę, że potrzebujesz mężczyzny takiego jak ja. Mężczyzny, który w środku waży więcej niż Hans. Zostań ze mną, a wszystko będzie dobrze. Wrócimy i porozmawiamy z Dowództwem Pierwszym, a potem podejmiesz decyzję. Dobrze?"
  
  "Nie wiem..."
  
  Powoli obrócił jej podbródek i pocałował. Jej usta były zimne i twarde, potem delikatniejsze, potem cieplejsze i bardziej serdeczne. Wiedział, że chciała mu uwierzyć. Ale ta obca Azjatka widziała w życiu zbyt wiele, by dać się łatwo i długo oszukać. Powiedział: "Mówiłem poważnie, kiedy zaproponowałem, żebyśmy tam pojechali na małe wakacje".
  
  Znam małe miejsce niedaleko Mount Tremper, nad Nowym Jorkiem. Liście wkrótce zaczną zmieniać kolor. Jeśli ci się spodoba, możemy wrócić tam przynajmniej na weekend jesienią. Zaufaj mi, dopóki nie porozmawiamy z Przywódcą.
  
  Po prostu pokręciła głową. Poczuł łzę na jej policzku. A więc ta piękna Chinka, pomimo wszystkich swoich osiągnięć, nie była ze stali. Powiedział: "Poczekaj tu. Zaraz mnie nie będzie. Dobrze?"
  
  Skinęła głową, a on szybko przeszedł przez hangar, przez chwilę wpatrywał się w samochód, a potem pobiegł do budki telefonicznej przy biurze lotniska. Gdyby zdecydowała się uciec, zobaczyłby ją idącą drogą albo wychodzącą na boisko.
  
  Zadzwonił pod wskazany numer i powiedział: "Tu Plunger. Zadzwoń do biura Avis o dziewiątej i powiedz im, że samochód jest na lotnisku. Kluczyki są schowane pod tylnym siedzeniem".
  
  Mężczyzna odpowiedział: "Rozumiem".
  
  Nick pobiegł z powrotem w kąt hangaru, po czym swobodnie podszedł do samochodu. Ginny siedziała cicho i patrzyła w nowy świt.
  
  Obserwował, jak rozgrzewa się silnik samolotu. Nikt nie wyszedł z małego biura. Chociaż paliło się kilka świateł, lotnisko wydawało się puste. Pozwolił samolotowi lecieć, pomógł mu pokonać lekkie turbulencje nad porannymi górami i wyrównał lot na wysokości siedmiu tysięcy stóp, kierując się pod kątem 120 stopni.
  
  Zerknął na Ginny. Patrzyła prosto przed siebie, a na jej pięknej twarzy malowała się mieszanka skupienia i podejrzliwości. Powiedział: "Zjedz dobre śniadanie, kiedy wylądujemy. Założę się, że jesteś głodna".
  
  "Byłem głodny wcześniej. Jak wygląda Lider?"
  
  "On nie jest w moim typie. Latałeś kiedyś samolotem? Połóż ręce na sterach. Dam ci lekcję. Może się przydać."
  
  "Kogo jeszcze znasz? Przestań marnować czas, Jerry."
  
  "Mogliśmy spędzić mnóstwo czasu w boksach. Przypuszczam, że poza lodem w gaźnikach, zabili więcej pilotów niż cokolwiek innego. Patrz, a ci pokażę..."
  
  "Lepiej mi powiedz, kim jesteś, Jerry" - przerwała mu ostro. "To zaszło już za daleko".
  
  Westchnął. Rozgrzewała się na prawdziwy opór. "Nie lubisz mnie na tyle, żeby mi zaufać, Ginny?"
  
  "Lubię cię tak samo mocno, jak każdego mężczyznę, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Ale nie o tym mówimy. Opowiedz mi o Baumanie".
  
  "Czy słyszałeś kiedyś, żeby go nazywano Judaszem?"
  
  Zamyśliła się. Spojrzał w tył. Zmarszczyła brwi. "Nie. I co z tego?"
  
  "On nadchodzi."
  
  "A ty nazywasz siebie jego synem. Kłamiesz tak szybko, jak mówisz."
  
  "Kłamałaś mnie odkąd się poznaliśmy, kochanie. Ale rozumiem, bo odegrałaś swoją rolę i mnie nie znałaś. Teraz jestem z tobą szczera".
  
  Straciła trochę opanowania. "Przestań próbować odwracać sytuację i powiedz coś rozsądnego".
  
  "Kocham cię."
  
  "Jeśli o to ci chodzi, zostaw to na później. Nie mogę uwierzyć w to, co mówisz."
  
  Jej głos był szorstki. Rękawiczki były już zdejmowane. Nick zapytał: "Pamiętasz Lebanon?"
  
  "Co?"
  
  "Pamiętasz Harry'ego Demarkina?"
  
  "NIE."
  
  "I zrobili ci zdjęcie z Tysonem Kołem. Założę się, że o tym nie wiedziałaś". To ją zszokowało. "Tak" - kontynuował - występ na żywo. "Hans jest taki głupi. Chciał cię przeciągnąć na drugą stronę. Ze zdjęciem. Wyobraź sobie, że byś przemówiła".
  
  Nigdy nie używał uproszczonej wersji autopilota przeznaczonej dla lotnictwa ogólnego i małych samolotów, ale został na nim przetestowany. Obrał kurs - namierzył statek. Wydawało się to skuteczne. Zapalił papierosa i usiadł. Jenny odmówiła. Powiedziała: "Wszystko, co powiedziałeś, to kłamstwo".
  
  "Sam powiedziałeś, że jestem za silny, żeby handlować ropą."
  
  "Za dużo wiesz."
  
  Była uderzająco piękna, z nisko uniesionymi ciemnymi brwiami, napiętymi ustami i skupionym spojrzeniem. Przesadzała. Chciała się tym zająć sama, na wypadek gdyby nie był członkiem gangu i po wylądowaniu miałaby podwójne kłopoty. Musiała mieć broń. Jaką? Gdzie?
  
  W końcu powiedziała: "Jesteś jakimś gliną. Może naprawdę zrobiłeś mi zdjęcie z Tysonem. Stąd wzięła się twoja uwaga".
  
  "Nie bądź śmieszny."
  
  "Interpol, Jerry?"
  
  "USA mają dwadzieścia osiem agencji wywiadowczych. Przebij się przez nie. A połowa z nich mnie szuka".
  
  "Możesz być Brytyjczykiem, ale nie jesteś jednym z nas. Cisza". Dobrze... "Teraz jej głos był niski i twardy, tak ostry i przenikliwy jak Hugo po tym, jak naostrzył lśniące ostrze na szlachetnym kamieniu. Wspomniałeś o Harrym Demarkinie. To najprawdopodobniej czyni cię AX".
  
  "Oczywiście. Zarówno CIA, jak i FBI". Obie pary rękawic zsunęły się z głowy. Chwilę później rzuciliście sobie nimi w twarz i poszliście po swoje Derringery albo Pepperboxy.
  
  Nick poczuł ukłucie żalu. Była taka wspaniała - a on jeszcze nie zaczął zgłębiać jej talentów. Ten kręgosłup był zrobiony z giętkiej stalowej liny, pokrytej gęstą pianką. Mógłbyś... Nagle poruszyła dłonią, a on się zaniepokoił. Otarła kroplę potu z gładkiego zagłębienia pod ustami.
  
  "Nie" - powiedziała gorzko. "Nie jesteś poszukiwaczem przyjemności ani urzędnikiem marnującym czas, dopóki nie nawiąże kontaktu".
  
  Brwi Nicka uniosły się. Musiał powiedzieć o tym Hawkowi. "Świetnie sobie poradziłeś z Demarkinem. Tata to pochwalił".
  
  "Przestań z tym gównem."
  
  "Teraz jesteś na mnie zły."
  
  "Jesteś faszystowskim draniem."
  
  "Bardzo szybko wpadłeś na ten pomysł. Uratowałem cię.
  
  Byliśmy... bardzo blisko w Waszyngtonie, pomyślałem. Jesteś taką dziewczyną, z którą mógłbym...
  
  "Bzdura" - przerwała. "Przez kilka godzin byłam miękka. Jak wszystko inne w moim życiu, poszło źle. Jesteś prawnikiem. Ale chciałabym wiedzieć, kto i co".
  
  "Dobrze. Powiedz mi, jak poszło z Tysonem. Miałeś jakieś problemy?"
  
  Siedziała ponuro, z rękami skrzyżowanymi na piersi, z tlącą się wściekłością w oczach. Spróbował jeszcze kilka razy skomentować. Odmówiła odpowiedzi. Sprawdził kurs, zachwycił się nowym autopilotem, westchnął i opadł na fotel. Zgasił papierosa.
  
  Po kilku minutach mruknął: "Co za noc. Rozpływam się". Rozluźnił się. Westchnął. Dzień był bezchmurny. Spojrzał w dół na zalesione góry, falujące pod nimi niczym fale zielonego, nierówno wznoszącego się zboża. Zerknął na zegarek, sprawdził kurs i prędkość, oszacował wiatr i dryf. Obliczył w myślach pozycję samolotu. Zamknął oczy i udawał, że drzemie.
  
  Gdy następnym razem zaryzykował spojrzenie przez przymrużone oczy, jej ramiona były otwarte. Jej prawa dłoń była poza zasięgiem wzroku i to go drażniło, ale nie odważył się poruszyć ani przerwać tego, co robiła. Czuł napięcie i groźbę jej zamiaru. Czasami wydawało mu się, że jego szkolenie nauczyło go wyczuwać niebezpieczeństwo, niczym konia czy psa.
  
  Stracił z oczu jej drugą rękę.
  
  Westchnął cicho i mruknął: "Nie próbuj niczego, Ginny, chyba że sama jesteś doświadczonym pilotem. Ta maszyna ma nowego autopilota, na którym pewnie jeszcze nie byłaś testowana". Zapadł się głębiej w fotel. "W każdym razie, latanie przez te góry jest trudne..."
  
  Wziął głęboki oddech, odchylając głowę do tyłu. Usłyszał ciche ruchy. Co to było? Może jej stanik był z grubego nylonu 1000-1b i łatwo go było udusić. Nawet gdyby miał samozaciskającą się klamrę, czy poradziłby sobie z tym materiałem wybuchowym? Nie w samolocie. Ostrze? Gdzie? Poczucie zagrożenia i zła stało się tak silne, że musiał się powstrzymać, żeby się nie ruszyć, nie patrzeć, nie działać w samoobronie. Patrzył, mrużąc oczy.
  
  Coś przesunęło się w górnej części jego wąskiego pola widzenia i spadło. Instynktownie przestał oddychać w połowie wdechu, gdy nad jego głową opadła jakaś warstwa, i usłyszał ciche "Stopa". Wstrzymał oddech - pomyślał, że to gaz. Albo jakaś para. Tak to robili! Z kapturem śmierci! To musiała być natychmiastowa śmierć z fantastyczną ekspansją, pozwalająca dziewczynie pokonać mężczyzn takich jak Harry Demarkin i Tyson. Wypuścił kilka centymetrów sześciennych, aby substancja nie dostała się do jego nosa. Wciągnął miednicę, aby utrzymać ciśnienie w płucach.
  
  Liczył. Jeden, dwa, trzy... Zarzuciła go sobie na szyję... ścisnęła mocno z dziwną czułością. 120, 121, 122, 123...
  
  Pozwolił, by wszystkie mięśnie i tkanki rozluźniły się, z wyjątkiem płuc i miednicy. Niczym jogin, nakazał swojemu ciału całkowite rozluźnienie i odrętwienie. Pozwolił oczom lekko się otworzyć. 160, 161, 162...
  
  Uniosła jedną z jego dłoni. Dłoń leżała bezwładna i bez życia, niczym mokra masa papierowa. Upuściła ją - znów z dziwną czułością. Przemówiła: "Żegnaj, kochanie. Byłeś kimś innym. Proszę, wybacz mi. Jesteś draniem jak wszyscy, ale myślę, że najsympatyczniejszym draniem, jakiego kiedykolwiek spotkałam. Chciałabym, żeby było inaczej, jestem urodzoną nieudacznicą. Pewnego dnia świat się zmieni. Jeśli kiedykolwiek dotrę do tych Catskills, będę cię pamiętać. Może nadal będę cię pamiętać... przez długi czas". Zaszlochała cicho.
  
  Teraz miał niewiele czasu. Jego zmysły szybko słabły, a krążenie krwi zwalniało. Otworzyła okno. Cienki plastikowy kaptur został zdjęty z jego głowy. Obróciła go w dłoniach i patrzyła, jak kurczy się i znika, niczym szalik magika. Potem uniosła go między kciuk a palec wskazujący. Na dole zwisała bezbarwna kapsułka, nie większa od glinianej kulki.
  
  Kołysała małą piłeczką w przód i w tył. Była przymocowana do paczuszki wielkości znaczka pocztowego, którą trzymała w dłoni, cienką rurką, niczym pępowiną. "Obrzydliwe" - powiedziała z goryczą.
  
  "Oczywiście" - zgodził się Nick. Gwałtownie wydmuchnął resztki powietrza, pochylając się nad nią, by wdychać tylko świeży strumień z jej okna. Kiedy usiadł, krzyknęła: "Ty!".
  
  "Tak, zrobiłem to. Więc tak zginęli Harry i Tyson."
  
  Pełzła w kierunku małej chatki niczym świeżo złapany wiewiór w pułapce, unikając schwytania i szukając wyjścia.
  
  "Spokojnie" - powiedział Nick. Nie próbował jej złapać. "Opowiedz mi wszystko o Geiście, Akito i Baumanie. Może będę mógł ci pomóc".
  
  Otworzyła drzwi, mimo wichury. Nick wyłączył autopilota i zwolnił silnik. Ona pierwsza wyskoczyła z kokpitu. Spojrzała mu prosto w oczy z wyrazem przerażenia, nienawiści i dziwnego zmęczenia.
  
  "Wracaj" - powiedział z autorytetem, głośno i wyraźnie. "Nie bądź głupi. Nie zrobię ci krzywdy. Nie umarłem. Wstrzymywałem oddech".
  
  Wyrzuciło ją w połowie z samolotu. Mógł złapać ją za nadgarstek, a biorąc pod uwagę jego siłę i przechylenie samolotu w lewo, prawdopodobnie mógłby ją powalić, niezależnie od tego, czy by tego chciała, czy nie. Czy powinien był to zrobić?
  
  Byłaby dla AX-a równie cenna, jak gdyby żyła, dzięki planowi, który układał. Gdyby przeżyła, spędziłaby nieszczęśliwe lata w tajnym ośrodku w Teksasie, nieznana wielu, widziana przez niewielu i nie wspominana. Lata? Miała wybór. Zacisnął szczękę. Spojrzał na wskaźnik przechyłu i utrzymał statek w poziomie. "Wracaj, Ginny".
  
  "Żegnaj Jerry."
  
  Jej dwa słowa brzmiały łagodniej i smutniej; bez ciepła i nienawiści - a może to było jego złudzenie? Odeszła.
  
  Ponownie ocenił swoją pozycję i zszedł kilkaset stóp niżej. W pobliżu wąskiej, wiejskiej drogi zobaczył na stodole znak z napisem "OX HOLLOW". Znalazł go na mapie firmy naftowej i sam go zaznaczył.
  
  * * *
  
  Kiedy wylądował, właściciel firmy czarterowej był na służbie. Chciał porozmawiać o planach lotu i trudnościach biznesowych. Nick powiedział: "Ładny statek. Cudowna podróż. Bardzo dziękuję. Do widzenia".
  
  Albo ciało Gianniego nie zostało znalezione, albo kontrola na lotnisku jeszcze do niego nie dotarła. Zadzwonił po taksówkę z przydrożnej budki telefonicznej. Następnie zadzwonił pod aktualny numer Hawka - schemat losowo zmieniany na wypadek braku szyfratorów. Dotarł do niego w niecałą minutę. Hawk powiedział: "Tak, Plunger".
  
  "Podejrzany numer dwanaście popełnił samobójstwo około piętnastu mil, 290 stopni od Bull Hollow, co stanowi około osiemdziesięciu pięciu mil od ostatniego punktu akcji".
  
  "Dobrze, znajdź to."
  
  "Nie ma kontaktu ani z firmą, ani ze mną. Lepiej się komunikować i to jest fajne. Byliśmy w moim samochodzie. Odjechała."
  
  "To jasne".
  
  "Powinniśmy się spotkać. Mam kilka ciekawych uwag do przekazania."
  
  "Czy możesz dotrwać do Fox Time? Punkt piąty?"
  
  "Do zobaczenia tam."
  
  Nick rozłączył się i stał przez chwilę, opierając dłoń na brodzie. AXE przedstawi władzom Ox Hollow wiarygodne wyjaśnienie śmierci Jeanyee. Zastanawiał się, czy ktoś zgłosi się po jej ciało. Musiał to sprawdzić. Była w drugiej drużynie, ale kto miał szansę wyboru?
  
  Fox Time i Point Five były po prostu kodami czasu i miejsca, w tym przypadku prywatnej sali konferencyjnej w Army and Navy Club.
  
  Nick jechał taksówką trzy przecznice od dworca autobusowego przy drodze nr 7. Wysiadł i przeszedł resztę drogi pieszo, gdy taksówka zniknęła mu z oczu. Dzień był słoneczny i upalny, ruch uliczny był duży. Pan Williams zniknął.
  
  Trzy godziny później "Jerry Deming" wjechał Thunderbirdem na jezdnię i mentalnie uznał się za "prawdziwego" we współczesnym społeczeństwie. Zatrzymał się w sklepie papierniczym i kupił zwykły czarny ołówek, bloczek papieru do notatek i stos białych kopert.
  
  W swoim mieszkaniu przejrzał całą pocztę, otworzył butelkę wody Saratoga i napisał pięć listów. Każdy był taki sam - a potem było ich pięć.
  
  Na podstawie informacji, które przekazał mu Hawk, wywnioskował prawdopodobne adresy Ruth, Susie, Anny, Pong-Ponga i Sonyi. "Prawdopodobnie, skoro pliki Anny i Sonyi miały oznaczenie, ten adres mógł być używany wyłącznie do korespondencji". Odwrócił się do kopert, otworzył je i zakleił gumką.
  
  Uważnie obejrzał karty i papiery, które odebrał dwóm mężczyznom na korytarzu pewnego domu w Pensylwanii - myślał o nim jak o "prywatnym budynku sportowym". Wyglądało na to, że byli prawowitymi członkami kartelu kontrolującego znaczną część bliskowschodnich zasobów ropy naftowej.
  
  Następnie nastawił budzik i położył się spać do 18:00. Wypił drinka w Washington Hilton, zjadł stek, sałatkę i ciasto pekanowe w DuBarry's, a o 19:00 wszedł do Army and Navy Club. Hawk czekał na niego w komfortowo umeblowanym pokoju prywatnym - pokoju, z którego korzystali zaledwie przez miesiąc, zanim przenieśli się gdzie indziej.
  
  Jego szef stał przy małym, zgaszonym kominku; on i Nick wymienili mocny uścisk dłoni i spojrzeli na siebie przelotnie. Nick wiedział, że niestrudzony dyrektor AXE musiał pracować jak zwykle - zazwyczaj pojawiał się w biurze przed ósmą. Ale wydawał się spokojny i wypoczęty jak człowiek, który dobrze się wyspał. Ta szczupła, muskularna sylwetka skrywała ogromne rezerwy.
  
  Jasna, szorstka twarz Hawka skupiła się na Nicku, gdy ten dokonywał oceny. To, że powstrzymał ich zwyczajowe przekomarzania, świadczyło o jego spostrzegawczości. "Cieszę się, że wyszedłeś z tego cało, Nicholas. Barney i Bill powiedzieli, że słyszeli ciche dźwięki, które były... eee, strzelaniem do celu. Pani Achling jest w biurze koronera.
  
  "Wybrała śmierć. Ale można powiedzieć, że pozwoliłem jej wybrać".
  
  "Więc technicznie rzecz biorąc, to nie było morderstwo Killmastera. Zgłoszę to. Czy napisałeś raport?"
  
  "Nie. Jestem śmiertelnie zmęczony. Zrobię to dziś wieczorem. Tak było. Jechałem drogą, którą zaznaczyliśmy na mapie..."
  
  Opowiedział Hawkowi dokładnie, co się wydarzyło, używając rzadkich zwrotów. Kiedy skończył, wręczył Hawkowi karty i dokumenty, które wyjął z portfeli pracowników naftowych.
  
  Hawk spojrzał na nich z goryczą. "Wygląda na to, że w tej grze zawsze chodzi o pieniądze. Informacja, że Judas-Borman jest gdzieś w tej brudnej sieci, jest bezcenna. Czy on i Dowódca Jeden mogą być tą samą osobą?"
  
  "Być może. Ciekawe, co teraz zrobią? Będą zdezorientowani i zaniepokojeni o pana Williamsa. Czy zaczną go szukać?"
  
  "Być może. Ale myślę, że mogą zrzucić winę na Brytyjczyków i kontynuować. Robią coś zbyt poważnego, żeby demontować swój aparat. Będą się zastanawiać, czy Williams był złodziejem, czy kochankiem Gini. Pomyślą o przerwaniu tego, co planują, a potem tego nie zrobią".
  
  Nick skinął głową. Hawk, jak zawsze, był logiczny. Przyjął małą brandy, którą Hawk nalał z karafki. Wtedy starszy powiedział: "Mam złe wieści. John Villon miał dziwny wypadek. Jego karabin wystrzelił w jeepie i rozbił się. Kula, oczywiście, przeszła na wylot. Nie żyje".
  
  "Te diabły!" Nick wyobraził sobie schludny dom. Oazę od społeczeństwa, które stało się pułapką. "Myślał, że sobie z nimi poradzi. Ale te urządzenia podsłuchowe były darem niebios. Musieli go złapać, dokładnie przeszukać i postanowili go zniszczyć".
  
  "To najlepsza odpowiedź. Jego siostra Martha jest powiązana z najbardziej prawicową organizacją w Kalifornii. Jest królową White Camellia Squires. Słyszałeś o tym?"
  
  "Nie, ale rozumiem."
  
  "Mamy ją na oku. Czy masz jakieś sugestie co do naszego następnego kroku? Czy chciałbyś kontynuować rolę Deming?"
  
  "Sprzeciwiłbym się, gdybyś mi zabronił". To był styl Hawka. Miał już zaplanowane kolejne kroki, ale zawsze prosił o radę.
  
  Nick wyciągnął plik listów zaadresowanych do dziewcząt i opisał je. "Za pana pozwoleniem, panie, wyślę je pocztą. Musi być między nimi jakieś słabe ogniwo. Myślę, że zrobi to silne wrażenie. Niech się zastanawiają - kto następny?"
  
  Hawk wyciągnął dwa cygara. Nick przyjął jedno. Zapalili je. Aromat był intensywny. Hawk przyjrzał mu się w zamyśleniu. "To dobra igła, Nick. Chciałbym się nad tym zastanowić. Lepiej napisz jeszcze cztery".
  
  "Więcej dziewczyn?"
  
  "Nie, dodatkowe kopie tych adresów dla Pong-Ponga i Anny. Nie jesteśmy do końca pewni, skąd biorą pocztę". Sprawdził notes, szybko napisał, wyrwał stronę i podał Nickowi. "Nic się nie stanie, jeśli dziewczyna dostanie więcej niż jedną. Zmniejszy to zagrożenie, jeśli nikt nic nie dostanie".
  
  "Masz rację."
  
  "A oto coś jeszcze. Wyczuwam pewien smutek w twoim zwyczajnym radosnym usposobieniu. Spójrz." Położył przed Nickiem fotoreportaż o wymiarach pięć na siedem cali. "Zrobione w motelu South Gate."
  
  Zdjęcie przedstawiało Tysona i Ginny Achling. Było słabo oświetlone, zrobione z boku, ale ich twarze były widoczne. Nick oddał je. "Więc zabiła Tysona. Byłem prawie pewien".
  
  "Czujesz się lepiej?"
  
  "Tak. I chętnie pomszczę Tysona. Byłby zadowolony".
  
  Cieszę się, że przeprowadziłeś tak dogłębne badania, Nicholas.
  
  "Ta sztuczka z kapturem działa szybko. Gaz musi mieć niesamowitą ekspansję i śmiercionośne właściwości. Potem zdaje się rozpraszać lub rozpadać szybko".
  
  "Popracuj nad tym. Z pewnością ułatwisz pracę laboratorium, gdy oddasz próbkę".
  
  Gdzie mogę znaleźć taki?
  
  "Masz mnie tam i wiem, że o tym wiesz". Hawk zmarszczył brwi. Nick milczał. "Musimy trzymać pod obserwacją każdego, kto ma cokolwiek wspólnego z Akito, dziewczętami czy mężczyznami w Pensylwanii. Wiesz, jak beznadziejne byłoby to dla naszych pracowników. Ale mam mały trop. Wielu naszych znajomych bywa w tym miejscu, restauracji Chu Dai. Na plaży pod Baltimore. Wiesz?"
  
  "NIE."
  
  "Jedzenie jest wyśmienite. Działają od czterech lat i przynoszą duże zyski. To jedna z kilkunastu dużych sal bankietowych, które obsługują wesela, imprezy firmowe i tym podobne. Właścicielami są dwaj Chińczycy i dobrze sobie radzą. Zwłaszcza że kongresmen Reed jest właścicielem części firmy".
  
  "Znowu chiński. Jak często czuję potencjał Chińczyków."
  
  "Zdecydowanie racja. Ale dlaczego? I gdzie jest Judas-Bormann?"
  
  "Znamy go". Nick powoli wymieniał: "Samolubny, chciwy, okrutny, bezwzględny, przebiegły - i, moim zdaniem, szalony".
  
  "Ale od czasu do czasu patrzymy w lustro i on tam jest" - dodał zamyślony Hawk. "Co za kombinacja. Eleganccy ludzie go wykorzystują, bo potrzebują kaukaskich fasad, koneksji, Bóg jeden wie czego jeszcze".
  
  "Czy mamy człowieka w Chu Dai?"
  
  "Mieliśmy go tam. Wypuściliśmy go, bo nic nie znalazł. Znów ten niedobór personelu. To był Kola. Przedstawił się jako nieco podejrzany parkingowy. Nic nie znalazł, ale powiedział, że nie pachnie tu tak dobrze".
  
  "To była kuchnia". Hawk nie uśmiechnął się swoim zwykłym, swobodnym uśmiechem. Naprawdę się tym martwił. "Kole to dobry człowiek. Coś w tym musi być".
  
  Hock powiedział: "Personel w domu składał się prawie wyłącznie z Chińczyków. Ale my byliśmy operatorami telefonicznymi i pomagaliśmy szlifować i woskować podłogi. Nasi chłopcy też nic nie znaleźli".
  
  "Czy mam to sprawdzić?"
  
  "Kiedy tylko pan zechce, panie Deming. To drogie, ale chcemy, żeby pan dobrze żył".
  
  * * *
  
  Przez cztery dni i cztery noce Nick był Jerrym Demingiem, sympatycznym młodym człowiekiem na odpowiednich przyjęciach. Napisał kolejne listy i wysłał je wszystkie pocztą. Barney Manoun spojrzał na dawną posiadłość lordów, udając bezdusznego ochroniarza. Była strzeżona i pusta.
  
  Poszedł na przyjęcie w Annapolis Nursery, wydane przez jednego z siedmiu tysięcy arabskich książąt lubiących huśtać się w mieście, skąd pochodzą pieniądze.
  
  Patrząc na te szerokie uśmiechy i nieruchome oczy, postanowił, że gdyby naprawdę był Jerrym Demingiem, wycofałby się z transakcji i uciekł jak najdalej od Waszyngtonu. Po ośmiu tygodniach zrobiło się nudno.
  
  Każdy odegrał swoją rolę. Nie byłeś tak naprawdę Jerrym ani Johnem... byłeś ropą, państwem albo Białym Domem. Nigdy nie rozmawialiście o prawdziwych ani interesujących rzeczach; gadaliście o nich gdzieś w głębi umysłu. Jego zmarszczka stała się ciepła i życzliwa, gdy dostrzegł Susie Cuong.
  
  Najwyższy czas! To był jego pierwszy rzut oka na jedną z dziewcząt od śmierci Dżina. One, Akito i reszta albo zniknęły z pola widzenia, albo były zajęte innymi sprawami, o których Nick Carter, jako N3, mógłby się wiele dowiedzieć. Susie była częścią grupy wokół księcia.
  
  Facet był nudziarzem. Jego hobby to filmy z gatunku blue-kino i unikanie, o ile to możliwe, rozległego, bogatego półwyspu między Afryką a Indiami. Jego tłumacz dwukrotnie wyjaśnił, że przekąski na tę małą uroczystość zostały specjalnie sprowadzone z Paryża. Nick ich spróbował. Były wyśmienite.
  
  Nick podszedł do Susie. Przypadkowo wpadł jej w oko i przedstawił się. Zatańczyli. Po krótkiej pogawędce, wypatrzył elegancką Chinkę, zamówił kilka drinków i zadał kluczowe pytanie: "Susie, miałem randki z Ruth Moto i Jeanie Aling. Nie widziałem ich od wieków. Są za granicą, wiesz?"
  
  Oczywiście, pamiętam, że jesteś tym Jerrym Ruthem, który próbował pomóc jej nawiązać kontakt z ojcem. "To było za szybko". Dużo o tobie myśli. "Jej twarz się zachmurzyła. Ale nie słyszałeś. Słyszałeś o Jenny?"
  
  "NIE."
  
  "Ona nie żyje. Zginęła w wypadku na wsi".
  
  "Nie! Nie Jenny."
  
  "Tak. W zeszłym tygodniu."
  
  "Taka młoda, słodka dziewczyna..."
  
  "To był samochód, samolot albo coś podobnego."
  
  Po stosownej przerwie Nick uniósł kieliszek i powiedział cicho: "Za Jenny".
  
  Pili. To stworzyło intymną więź. Resztę wieczoru spędził, przywiązując pierwszą burtę łodzi do liny. Lina połączeniowa została zamocowana tak szybko i łatwo, że wiedział, że przewody po jej stronie mu pomogły. Dlaczego nie? Gdyby Ginia odeszła, gdyby druga strona nadal była zainteresowana usługami "Jerry'ego Deminga", poinstruowaliby pozostałe dziewczyny, aby zintensyfikowały kontakt.
  
  Kiedy drzwi otworzyły się na kolejny duży, prywatny pokój z bufetem, Nick odprowadził Susie do sali recepcyjnej. Chociaż książę wynajął kilka sal na konferencje, bankiety i przyjęcia, jego nazwisko musiało znaleźć się na liście obiboków. Sale były zatłoczone, a alkohol i wystawny bufet były z apetytem pochłaniane przez wielu Waszyngtonian, których Nick rozpoznał jako banitów. "Powodzenia im" - pomyślał, obserwując schludnie ubraną parę napełniającą talerze wołowiną i indykiem i podającą przysmaki.
  
  Krótko po północy odkrył, że Susie planuje wziąć taksówkę do domu: "...mieszkam niedaleko Columbia Heights".
  
  Powiedziała, że przyprowadził ją kuzyn i musiała wyjechać.
  
  Nick zastanawiał się, czy pięć innych dziewczynek też dziś idzie na jakieś imprezy. Każdą z nich zawiózł kuzyn - żeby mogła się skontaktować z Jerrym Demingiem. "Odwiozę cię do domu" - powiedział. "I tak zostanę na chwilę. Miło byłoby wpaść do parku".
  
  "To miłe z twojej strony..."
  
  I to było miłe. Była gotowa zostać w jego mieszkaniu do późna w nocy. Z radością zdjęła buty i zwinęła się na kanapie z widokiem na rzekę "na chwilę".
  
  Susie była słodka i przytulaśna jak jedna z tych uroczych chińskich laleczek, które można znaleźć w najlepszych sklepach w San Francisco. Pełna uroku, gładkiej skóry, lśniących czarnych włosów i uważności. Jej rozmowa była płynna.
  
  I to dodało Nickowi pazura. Płynnie; płynnie! Pamiętał spojrzenie Ginny i sposób, w jaki dziewczyny rozmawiały, gdy podsłuchiwał w górach Pensylwanii. Wszystkie dziewczyny pasowały do schematu - zachowywały się, jakby były szkolone i doskonalone do konkretnego celu, tak jak najlepsze damy szkolą swoje kurtyzany.
  
  To było coś bardziej subtelnego niż po prostu zapewnienie grupy doskonałych towarzyszy zabaw na wypadek, gdyby coś takiego wydarzyło się w domu byłego lorda. Hans Geist mógł sobie z tym poradzić, ale chodziło o coś więcej. Ruth, Ginny, Susie i reszta były... ekspertkami? Tak, ale najlepsi nauczyciele potrafią być specjalistami. Zastanowił się nad tym, a Susie westchnęła pod jego brodą. Lojalna. Właśnie to postanowił forsować.
  
  "Susie, chciałbym skontaktować się z kuzynką Jeanie. Myślę, że jakoś go znajdę. Powiedziała, że może mieć bardzo interesującą ofertę dla nafciarza".
  
  "Myślę, że mogę się z nim skontaktować. Chcesz, żeby do ciebie zadzwonił?"
  
  "Zrób to, proszę. Czy uważasz, że to może być za wcześnie po tym, co jej się przydarzyło?"
  
  "Może i lepiej. Byłbyś... kimś, komu chciałaby pomóc. Prawie jak jedno z jej ostatnich życzeń".
  
  To było ciekawe. Powiedział: "Ale czy jesteś pewien, że znasz właściwą osobę? Może mieć wielu kuzynów. Słyszałem o twoich chińskich rodzinach. Chyba mieszka w Baltimore".
  
  "Tak, to ta..." Urwała. Miał nadzieję, że Susie też tak ma.
  
  Dobra aktorka, zbyt szybko złapie swoją rolę i prawda ucieknie. "A przynajmniej tak mi się wydaje. Mogę się z nim skontaktować przez znajomego, który dobrze zna rodzinę".
  
  "Byłbym bardzo wdzięczny" - mruknął, całując ją w czubek głowy.
  
  Całował ją znacznie częściej, ponieważ Susie dobrze odrobiła lekcje. Zadaniem Susie było urzekanie, dała z siebie wszystko. Nie miała umiejętności Ginny, ale jej mniejsze, jędrniejsze ciało dawało rozkoszne wibracje, zwłaszcza jej własne. Nick karmił ją komplementami jak syropem, a ona je łykała. Pod agentem stała kobieta.
  
  Spali do siódmej, kiedy to zrobił kawę, przyniósł ją do jej łóżka i obudził ją z należytą czułością. Próbowała nalegać, żeby wezwać taksówkę, ale odmówił, argumentując, że jeśli będzie nalegać, będzie na nią zły.
  
  Odwiózł ją do domu i zapisał adres na 13. Ulicy. To nie był adres z rejestrów AXE. Zadzwonił do centrum telefonicznego. O szóstej trzydzieści, kiedy szykował się na wieczór, który - jak się obawiał - zapowiadał się nudno - Jerry Deming przestał być zabawny - zadzwonił do niego Hawk. Nick włączył szyfrator i powiedział: "Tak, proszę pana".
  
  "Zapisałam nowy adres Susie. Zostały tylko trzy dziewczyny. Przecież to po szkole".
  
  "Graliśmy w chińskie warcaby".
  
  "Możesz w to uwierzyć? Tak interesujące, że gadałeś całą noc?" Nick nie dał się nabrać. Hawk wiedział, że natychmiast zadzwoni pod ten adres, bo zakładał, że wyszedł rano od Susie. "Mam wieści" - kontynuował Hawk. "Zadzwonili pod numer kontaktowy, który podałeś Villonowi. Bóg jeden wie, po co w ogóle sprawdzali go o tak późnej porze, chyba że mamy do czynienia z pruską skrupulatnością albo błędem biurokratycznym. Nic nie powiedzieliśmy, a dzwoniący się rozłączył, ale nie wcześniej niż nasza odpowiedź. Połączenie było z numeru kierunkowego trzy na jeden."
  
  "Baltimore".
  
  "Bardzo prawdopodobne. Dodaj do tego coś jeszcze. Ruth i jej ojciec wyjechali do Baltimore wczoraj wieczorem. Nasz człowiek zgubił ich w mieście, ale zmierzali na południe od niego. Zauważasz ten związek?"
  
  Restauracja Chu Dai.
  
  "Tak. Może pójdziesz tam na kolację? Uważamy, że to miejsce jest niewinne i to kolejny powód, dla którego N3 może wiedzieć, że jest inaczej. W przeszłości działy się dziwne rzeczy".
  
  "Dobrze. Wyjdę natychmiast, proszę pana."
  
  W Baltimore było więcej podejrzeń i intuicji, niż Hawk by przyznał. Sposób, w jaki to ujął - uważamy, że to miejsce jest niewinne - był sygnałem ostrzegawczym, jeśli znało się logiczne mechanizmy tego złożonego umysłu.
  
  Nick powiesił smoking, włożył szorty z Pierre'em w specjalnej kieszeni i dwie zapalające czapki tworzące literę "V" w miejscu, gdzie jego nogi stykały się z miednicą, i włożył ciemny garnitur. Hugo miał szpilkę na lewym przedramieniu, a Wilhelminę schował pod pachą w specjalnie dopasowanym, ukośnym pasie. Miał cztery długopisy, z których tylko jeden nadawał się do pisania. Pozostałe trzy to granaty Stuarta. Miał dwie zapalniczki; cięższa z długopisem identyfikacyjnym z boku była tą, którą cenił najbardziej. Bez nich nadal byłby w górach Pensylwanii, prawdopodobnie pogrzebany.
  
  O 8:55 podał "Ptaszka" kelnerowi na parkingu restauracji Chu Dai, która robiła o wiele większe wrażenie, niż sugerowała jej nazwa. Był to zespół połączonych ze sobą budynków na plaży, z gigantycznymi parkingami i jaskrawymi neonami. W holu, który mógłby pełnić funkcję teatru na Broadwayu, powitał go rosły, służalczy chiński maître d'hôtel. "Dobry wieczór. Czy ma pan rezerwację?"
  
  Nick podał mu złożony na dłoni banknot pięciodolarowy. "Proszę bardzo".
  
  "Tak, rzeczywiście. Chociażby?"
  
  "Chyba że znajdziesz kogoś, kto chciałby zrobić to i to".
  
  Chińczyk zaśmiał się cicho. "Nie tutaj. Oaza w centrum miasta jest do tego przeznaczona. Ale najpierw zjedz z nami lunch. Poczekaj tylko trzy, cztery minuty. Proszę tu zaczekać". Majestatycznie wskazał na pokój urządzony w karnawałowym stylu północnoafrykańskiego haremu z orientalnym akcentem. Pośród czerwonego pluszu, satynowych zasłon, wyrazistych złotych frędzli i luksusowych sof, kolorowy telewizor jarzył się i brzęczał.
  
  Nick skrzywił się. "Wyjdę na świeże powietrze i zapalę".
  
  "Przepraszam, nie ma miejsca do chodzenia. Musieliśmy wykorzystać cały parking. Palenie jest tu dozwolone."
  
  "Mogę wynająć kilka waszych prywatnych sal konferencyjnych na konferencję biznesową i całodniowy bankiet. Czy ktoś mógłby mnie oprowadzić?"
  
  "Nasze biuro konferencyjne zamyka się o piątej. Ile osób jest na spotkaniu?"
  
  "Sześćset". Nick podniósł w górę poważną figurę.
  
  "Zaczekaj tu". Chiński factotum rozciągnął aksamitną linę, która złapała ludzi za Nickiem jak ryby w tamie. Pospiesznie odszedł. Jeden z potencjalnych klientów złapanych liną, przystojny mężczyzna z piękną kobietą w czerwonej sukience, uśmiechnął się do Nicka.
  
  "Hej, jak ci się tak łatwo udało? Potrzebujesz rezerwacji?"
  
  "Tak. Albo daj mu wygrawerowany wizerunek Lincolna. On jest kolekcjonerem".
  
  "Dzięki, kolego."
  
  Chińczyk wrócił z innym, szczuplejszym Chińczykiem, a Nick odniósł wrażenie, że ten większy mężczyzna był zrobiony z tłuszczu - pod tą pulchnością nie dało się znaleźć żadnego twardego ciała.
  
  Wielki facet powiedział: "To nasz pan Shin, panie..."
  
  "Deming. Jerry Deming. Oto moja wizytówka".
  
  Shin odciągnął Nicka na bok, podczas gdy maître d'hôtel kontynuował prowadzenie ryby. Mężczyzna i kobieta w czerwieni weszli prosto do środka.
  
  Pan Shin pokazał Nickowi trzy piękne sale konferencyjne, które były puste, oraz cztery jeszcze bardziej imponujące, z dekoracjami i imprezami.
  
  "Nick zapytał. Poprosił o pokazanie kuchni (było ich siedem), saloników, kawiarni, sal konferencyjnych, kina, kserokopiarki i maszyn tkackich. Pan Shin był przyjazny i uprzejmy, dobry sprzedawca.
  
  "Macie piwniczkę na wino, czy mamy wysłać ją z Waszyngtonu...?" Nick uchylił się od odpowiedzi. Widział to cholerne miejsce od początku do końca - jedyne, co zostało, to piwnica.
  
  "Proszę bardzo, tą ścieżką."
  
  Shin poprowadził go szerokimi schodami w dół, obok kuchni, i wyciągnął duży klucz. Piwnica była duża, dobrze oświetlona i zbudowana z solidnych betonowych bloków. Piwniczka na wino była chłodna, czysta i dobrze zaopatrzona, jakby szampan wyszedł z mody. Nick westchnął. "Wspaniale. Po prostu określimy, czego chcemy w umowie".
  
  Znów weszli po schodach. "Jesteś zadowolony?" zapytał Shin.
  
  "Świetnie. Pan Gold zadzwoni do ciebie za dzień lub dwa."
  
  "Kto?"
  
  "Pan Paul Gold."
  
  "Och, tak". Zaprowadził Nicka z powrotem do holu i podał go Panu Wielkiemu. "Proszę, dopilnuj, żeby pan Deming miał wszystko, czego potrzebuje - uprzejmość domu".
  
  "Dzięki, panie Shin" - powiedział Nick. "A co powiecie na to! Jeśli spróbujecie dostać darmowy lunch z ofertą wynajęcia sali, za każdym razem was oszukają. Zachowajcie spokój, a kupią cegłę". Zobaczył kolorowe broszury na stojaku w holu i wziął jedną. To było wspaniałe dzieło Billa Barda. Zdjęcia były oszałamiające. Ledwo ją otworzył, gdy mężczyzna, którego przezwał Mr. Big, powiedział: "Proszę, chodźcie".
  
  Kolacja była wystawna. Zdecydował się na prosty posiłek składający się z krewetek butterfly i steku Kov, herbaty i butelki wina różowego, choć w menu znalazło się wiele dań kuchni kontynentalnej i chińskiej.
  
  Wygodnie syty, przy ostatniej filiżance herbaty, przeczytał kolorową broszurę, notując każde słowo, bo Nick Carter był oczytanym i skrupulatnym człowiekiem. Wrócił i przeczytał jeszcze raz jeden akapit. Duży parking na 1000 samochodów - usługa parkingowa - prywatna przystań dla gości przypływających łodzią.
  
  Przeczytał jeszcze raz. Nie zauważył lekarza. Poprosił o rachunek. Kelner powiedział: "Za darmo, proszę pana".
  
  Nick dał mu napiwek i wyszedł. Podziękował Panu Wielkiemu, pochwalił domowe jedzenie i wyszedł w ciepły wieczór.
  
  Kiedy pracownik przyszedł odebrać bilet, powiedział: "Powiedziano mi, że mogę przypłynąć swoją łodzią. Gdzie jest przystań?"
  
  "Nikt już tego nie używa. Zatrzymali to".
  
  "Dlaczego?"
  
  "Jak mówiłem. Chyba nie o to chodzi. Thunderbird. Tak?"
  
  "Prawidłowy."
  
  Nick jechał powoli autostradą. Chu Dai było zbudowane niemal nad wodą i nie widział mariny za nią. Zawrócił i ponownie skierował się na południe. Około trzysta metrów poniżej restauracji znajdowała się mała marina, z której jedna sięgała daleko w zatokę. Na brzegu paliło się pojedyncze światło; wszystkie łodzie, które widział, były ciemne. Zaparkował i ruszył z powrotem.
  
  Na znaku widniał napis: MAY LUNA MARINA.
  
  Druciana brama blokowała dok od brzegu. Nick szybko rozejrzał się, przeskoczył i wyszedł na pokład, starając się, by jego kroki nie brzmiały jak stłumiony bęben.
  
  W połowie drogi do mola zatrzymał się, poza zasięgiem słabego światła. Łodzie były różnej wielkości - takie, jakie można znaleźć tam, gdzie konserwacja mariny jest minimalna, a dok w rozsądnej cenie. Były tylko trzy, ponad trzydziestostopowe, i jedna na końcu doku, która w ciemności wyglądała na większą... może pięćdziesiąt stóp. Większość była ukryta pod plandekami. Tylko jedna świeciła, do której Nick cicho podszedł - trzydziestosześciostopowy Evinrude, schludny, ale o nieokreślonym wieku. Żółta poświata jego iluminatorów i luku ledwo sięgała do doku.
  
  Z nocy dobiegł głos: "W czym mogę pomóc?"
  
  Nick spojrzał w dół. Na pokładzie zapaliło się światło, ukazując szczupłego mężczyznę około pięćdziesiątki siedzącego na leżaku. Miał na sobie stare brązowe spodnie khaki, które zlewały się z tłem, aż światło go oświetliło. Nick machnął lekceważąco ręką. "Szukam miejsca do cumowania. Słyszałem, że cena jest rozsądna".
  
  "Wejdź. Mają miejsca. Jaką łódź masz?"
  
  Nick zszedł po drewnianej drabinie na pływające deski i wszedł na pokład. Mężczyzna wskazał na miękkie siedzisko. "Witamy na pokładzie. Nie ma potrzeby zabierać zbyt wielu osób".
  
  "Mam 28-metrowego Rangera."
  
  "Zajmij się swoją pracą? Tu nie ma prądu. Jest tylko prąd i woda."
  
  "To wszystko, czego chcę."
  
  "W takim razie to może być to miejsce. Dostaję darmowe miejsce jako stróż nocny. W ciągu dnia mają tam człowieka. Można go zobaczyć od dziewiątej do piątej."
  
  "Włoski chłopak? Myślałem, że ktoś powiedział..."
  
  "Nie. Właścicielem jest chińska restauracja na końcu ulicy. Nigdy nas nie zaczepiają. Chcesz piwa?"
  
  Nick tego nie zrobił, ale chciał porozmawiać. "Kochanie, moja kolej, kiedy remisuję".
  
  Do kabiny wszedł starszy mężczyzna i wrócił z puszką wódki. Nick podziękował mu i otworzył puszkę. Unieśli kufle piwa na powitanie i napili się.
  
  Staruszek zgasił światło: "Przyjemnie tu, w ciemności. Posłuchaj."
  
  Miasto nagle wydawało się odległe. Hałas ruchu ulicznego zagłuszał plusk wody i gwizd dużego statku. W zatoce migotały kolorowe światła. Mężczyzna westchnął. "Nazywam się Boyd. Emerytowany marynarz. Pracujesz w mieście?"
  
  "Tak. Biznes naftowy. Jerry Deming". Dotknęli się dłońmi. "Czy właściciele w ogóle korzystają z doku?"
  
  "Kiedyś tak było. Był taki pomysł, żeby ludzie mogli przypłynąć łodziami i coś zjeść. Cholera, mało kto to zrobił. Znacznie łatwiej wskoczyć do samochodu". Boyd prychnął. "W końcu to oni są właścicielami tego krążownika, zakładam, że znasz się na linach. Nie płać, żeby za dużo tu zobaczyć".
  
  "Jestem ślepy i głupi" - powiedział Nick. "Co oni wyprawiają?"
  
  "Mały puntang i może jedna lub dwie rurki do nurkowania. Nie wiem. Prawie każdej nocy niektóre z nich wypływają lub przypływają statkiem."
  
  "Może szpiedzy albo coś?"
  
  "Nie. Rozmawiałem ze znajomym z wywiadu marynarki wojennej. Powiedział, że wszystko jest w porządku".
  
  "To tyle, jeśli chodzi o moich konkurentów" - pomyślał Nick. Jednak, jak wyjaśnił Hawk, ubrania Chu Daia wyglądały na czyste. "Czy wiedzą, że jesteś byłym marynarzem marynarki wojennej?"
  
  "Nie. Powiedziałem im, że pracuję na kutrze rybackim w Bostonie. Kupili to. Zaproponowali mi nocną wachtę, kiedy targowałem się o cenę."
  
  Nick dał Boydowi cygaro. Boyd wyciągnął jeszcze dwa piwa. Siedzieli długo w komfortowej ciszy. Komentarze Boyda i krążownika były interesujące. Kiedy druga puszka się skończyła, Nick wstał i uścisnął im dłoń. "Dziękuję bardzo. Pójdę do nich dziś po południu".
  
  Mam nadzieję, że wiesz. Mogę ci opowiedzieć o dobrym towarzyszu. Jesteś oficerem marynarki wojennej?
  
  "Nie. Służyłem w wojsku. Ale trochę pływałem."
  
  "Najlepsze miejsce."
  
  Nick pojechał Birdem drogą i zaparkował go między dwoma magazynami, ćwierć mili od przystani May Moon Marina. Wrócił pieszo i odkrył dok cementowni, z którego, ukryty w ciemności, miał doskonały widok na łódź Boyda i duży krążownik. Około godziny później do doku podjechał samochód i wysiadły z niego trzy osoby. Doskonały wzrok Nicka rozpoznał ich nawet w słabym świetle - Susie, Pong-Ponga i chudego Chińczyka, którego widział na schodach w Pensylwanii i który mógł być mężczyzną kryjącym się za maską w Maryland.
  
  Przeszli dokiem, zamienili kilka słów z Boydem, którego nie słyszał, i weszli na pokład pięćdziesięciostopowego jachtu pasażerskiego. Nick szybko pomyślał. To był dobry trop, jaki mógł zdobyć. Co powinien z nim zrobić? Wezwać pomoc i dowiedzieć się czegoś o zwyczajach krążownika? Gdyby wszyscy myśleli, że załoga Chu Daia jest taka uczciwa, prawdopodobnie by to zatuszowali. Świetnym pomysłem byłoby umieszczenie pagera na statku i śledzenie go za pomocą helikoptera. Zdjął buty, wślizgnął się do wody i opłynął krótki odcinek wokół krążownika. Światła były już włączone, ale silniki nie chciały zapalić. Szukał dziurki, w którą mógłby włożyć pager. Nic. Był zdrowy i czysty.
  
  Popłynął do najbliższej małej łodzi w marinie i odciął linę cumowniczą Manila o długości trzech czwartych. Wolałby nylon, ale Manila była wytrzymała i nie wyglądała na szczególnie starą. Owijając linę wokół pasa, wspiął się po drabince doku i cicho wszedł na pokład, tuż przed oknami swojej kabiny. Okrążył zatokę i zajrzał do środka. Zobaczył pustą kabinę, pustą kabinę armatorską, a następnie podszedł do iluminatora w salonie. Trzech, którzy weszli na pokład, siedziało cicho, wyglądając jak ludzie czekający na kogoś lub coś. Chudy Chińczyk poszedł do kambuza i wrócił z tacą z czajnikiem i filiżankami. Nick skrzywił się. Z przeciwnikami, którzy pili, zawsze łatwiej było sobie poradzić.
  
  Dźwięki z nabrzeża go zaalarmowały. Podjechał kolejny samochód, a do krążownika zbliżały się cztery osoby. Czołgał się naprzód. Nie było gdzie się schować na dziobie. Statek wyglądał na szybki, o równych liniach. Dziób miał tylko niski luk. Nick przywiązał linę do knagi kotwicznej ciasnym węzłem i zszedł po lewej burcie do wody. Nigdy by nie zauważyli liny, gdyby nie użyli kotwicy lub nie przywiązali jej do lewej burty.
  
  Woda była ciepła. Zastanawiał się, czy pływać w ciemności. Nie nastawił pagera. Nie mógł szybko pływać w mokrych ubraniach i z bronią. Nie zdejmował ich, bo nagi wyglądał jak arsenał i nie chciał zostawiać całego swojego cennego ekwipunku - zwłaszcza Wilhelminy - na ciemnym nabrzeżu.
  
  Silniki ryknęły. Zamyślony sprawdził linę, uniósł się o pół metra i rzucił dwa dzioby na zwoje - krzesło bosmana marynarza. Robił już wiele dziwnych i niebezpiecznych rzeczy, ale to mogło być dla niego zbyt wiele. Czy powinien kupić helikopter?
  
  Stopy tupały po pokładzie. Rozwijali żagle. Nie byli szczególnie pewni, czy uda im się rozgrzać silniki. Decyzja została już podjęta za niego - ruszali w drogę.
  
  Silniki krążownika pracowały na wysokich obrotach, a woda uderzała go w plecy. Był jeszcze bardziej przywiązany za burtą.
  
  Gdy motorówka z rykiem pędziła przez zatokę, za każdym razem, gdy uderzała w falę, woda smagała jego nogi niczym uderzenia masażysty.
  
  Na otwartym morzu przepustnica krążownika była szeroko otwarta. Wbił się w noc. Nick czuł się jak mucha okrakiem na dziobie torpedy. Co ja tu, do cholery, robiłem? Skakałem? Burty i śruby łodzi zamieniłyby go w hamburgera.
  
  Za każdym razem, gdy łódź podskakiwała, uderzano go w dziób. Nauczył się formować z rąk i nóg sprężyny w kształcie litery V, aby złagodzić uderzenia, ale nieustannie walczył, by nie wybić sobie zębów.
  
  Zaklął. Jego sytuacja była śmiertelnie niebezpieczna i absurdalna. Ryzykuję! AXE N3. Ryk silnika w zatoce Chesapeake!
  
  
  Rozdział X
  
  
  Krążownik rzeczywiście mógł pływać. Nick zastanawiał się, jakie miał mocne silniki. Ktokolwiek był na mostku, mógł sterować kołem, nawet jeśli nie zdążył odpowiednio rozgrzać silników. Łódź z hukiem ruszyła z rzeki Patapsco, nie zbaczając z kursu. Gdyby ktoś był za sterem i machał dziobem na boki, Nick nie był pewien, czy zdołałby odeprzeć niektóre fale, które w niego uderzały.
  
  Gdzieś w pobliżu Pinehurst minęli duży frachtowiec, a gdy krążownik przecinał kilwater statku, Nick zdał sobie sprawę, że mrówka poczuje się jak uwięziona w pralce automatycznej. Był przemoczony i uniesiony wysoko, pobity i pobity. Woda spadała na niego z taką siłą, że część wpadała mu do nosa, a nawet do potężnych płuc. Dusił się i miał dreszcze, a kiedy próbował opanować wodę oddechem, odbił się od klifu, a wiatr znów go szarpnął.
  
  Zdecydował, że znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwym czasie i nie ma wyjścia. Ciosy w plecy, gdy uderzył w twardą, słoną wodę, wydawały się go pozbawiać męskości. Co za klejnot - wykastrowany na służbie! Próbował wspiąć się wyżej, ale podskakująca, wibrująca lina zrzucała go z nóg za każdym razem, gdy unosił się o kilka cali. Minęli ślad wielkiego statku i znów mógł oddychać. Chciał, żeby dotarli tam, dokąd zmierzali. Pomyślał: // Wypływają w morze, a pogoda jest jakaś, już tam byłem.
  
  Próbował ocenić ich pozycję. Czuł się, jakby godzinami dryfował w rytmie jo-jo. Powinni już być nad rzeką Magothy. Odwrócił głowę, próbując dostrzec Love Point, Sandy Point albo most na zatoce Chesapeake. Widział tylko wzburzoną wodę.
  
  Ramiona go bolały. Klatka piersiowa miała być czarna i sina. To było piekło na wodzie. Uświadomił sobie, że za godzinę będzie musiał się skoncentrować, żeby zachować przytomność - i wtedy ryk silników ucichł do przyjemnego szumu. Relaksując się, wisiał na dwóch sprężynach niczym utopiona wydra wyciągnięta z pułapki.
  
  Co teraz? Odgarnął włosy z oczu i odwrócił głowę. Pojawił się dwumasztowy szkuner, leniwie płynący po zatoce, oświetlając światła pozycyjne, maszty i latarnie kabin, malując w nocy obraz, który da się namalować. To nie była zabawka ze sklejki, pomyślał; to dziecko stworzone dla pieniędzy i morskich głębin.
  
  Zmierzali minąć szkuner, burta na czerwonym świetle, czerwony na czerwonym. Przywarł do prawej krawędzi klifu, znikając z pola widzenia. Nie było to łatwe. Lina przywiązana do lewego zacisku z trudem się z nim poruszała. Krążownik rozpoczął powolny, ostry skręt w lewo. Za chwilę Nick pojawi się przed oczami wielkiego statku, niczym karaluch jadący na pirogach na obrotowym stojaku przy oknie.
  
  Wyciągnął Hugo, naciągnął linę najwyżej, jak mógł, i czekał, obserwując. Gdy tylko pojawiła się rufa szkunera, przeciął linę ostrym ostrzem sztyletu.
  
  Uderzył w wodę i przyjął jedno mocne uderzenie od poruszającej się łodzi, płynąc w dół i na zewnątrz, zadając potężne ciosy swoimi potężnymi ramionami i nożycami jak nigdy dotąd. Przywołał swoje wspaniałe ciało z napiętą siłą. W dół i na zewnątrz, z dala od śmigieł maszynki do mięsa, które zbliżały się do ciebie - wciągając cię - sięgając po ciebie.
  
  Przeklinał swoją głupotę za noszenie ubrań, nawet jeśli chroniły go przed uderzeniami fal. Walczył z ciężarem ramion i urządzeń Stewarta, grzmotem silników i rykiem, płynnym dudnieniem śrub, które waliły w jego bębenki uszne, jakby chciały je rozbić. Woda nagle wydawała się klejem - trzymała go, walczyła z nim. Poczuł ciągnięcie w górę i opór, gdy śruby łodzi sięgały po wielkie łyki wody i mimowolnie porywały go ze sobą, jak mrówkę wciągniętą w zgniatacz śmieciarki. Walczył, uderzając w wodę krótkimi, szarpanymi ruchami, wykorzystując wszystkie swoje umiejętności - aby przygotować ramiona do wypadów do przodu, nie marnując energii na wiosłowanie ogonem. Ręce bolały go od siły i szybkości ruchów.
  
  Ciśnienie się zmieniło. Ryk rozległ się echem obok niego, niewidoczny w mrocznych głębinach. Zamiast tego, podwodny prąd nagle odepchnął go na bok, spychając śruby napędowe z powrotem za niego!
  
  Wyprostował się i popłynął w górę. Nawet jego potężne, dobrze wyćwiczone płuca były wyczerpane wysiłkiem. Ostrożnie wynurzył się na powierzchnię. Westchnął z wdzięcznością. Szkuner był zamaskowany przez krążownik i był pewien, że wszyscy na obu statkach powinni patrzeć na siebie, a nie na plamę ciemności na powierzchni, powoli zbliżającą się do dziobu szkunera, z dala od światła.
  
  Większy statek wyłączył silniki, żeby się zatrzymać. Założył, że to część dudnienia, które słyszał. Teraz krążownik zawrócił, delikatnie lądując. Słyszał rozmowy po chińsku. Ludzie przesiadali się z mniejszego statku na większy. Najwyraźniej zamierzali jeszcze chwilę dryfować. Dobrze! Mogli zostawić go bezbronnego, zdolnego dopłynąć do domu, ale z poczuciem kompletnej głupoty.
  
  Nick opłynął szeroką pętlę, aż znalazł się na dziobie dużego szkunera, po czym zanurkował i popłynął w jej kierunku, wsłuchując się w warkot potężnych silników. Miałby kłopoty, gdyby nagle ruszyła do przodu, ale liczył na powitanie, rozmowę, może nawet spotkanie z oboma statkami na pogawędkę, albo... co? Musiał się dowiedzieć, co.
  
  Szkuner nie miał plandeki. Używał sprzętu pomocniczego. Jego szybkie spojrzenie ujawniło obecność zaledwie czterech lub pięciu ludzi, wystarczających do poradzenia sobie z nim w razie potrzeby, ale na pokładzie mogła być nawet mała armia.
  
  Zerknął przez jej lewą burtę. Krążownik był pod strażą. W słabym świetle pokładu szkunera, mężczyzna przypominający marynarza, rozparty na niskim metalowym relingu, patrzył na mniejszy statek.
  
  Nick cicho okrążył prawą burtę, szukając zbłąkanej liny kotwicznej. Nic. Cofnął się o kilka jardów i spojrzał na olinowanie i łańcuchy bukszprytu. Były wysoko nad nim. Nie mógł już do nich dosięgnąć, podczas gdy karaluch pływający w wannie mógł dosięgnąć słuchawki prysznica. Opłynął prawą burtę, mijając jej najszerszy róg, i nie znalazł nic poza gładkim, dobrze utrzymanym kadłubem. Kontynuował na rufę - i, jak zdecydował, miał swój największy odpoczynek tego wieczoru. Jard nad jego głową, starannie przymocowana do szkunera linami, znajdowała się aluminiowa drabinka. Ten typ jest używany do wielu celów - dokowania, wsiadania na małe łodzie, pływania, wędkowania. Najwyraźniej statek był zadokowany lub zakotwiczony w zatoce i nie uważano za konieczne jego zabezpieczanie przed żeglugą. To wskazywało, że spotkania między krążownikiem a szkunerem mogły być częste.
  
  Zanurkował, wyskoczył jak delfin w aquaparku, chwytając rybę, chwycił się drabiny i wspiął się na górę, trzymając się mocno burty statku, tak aby chociaż część wody spłynęła z jego mokrych ubrań.
  
  Wydawało się, że wszyscy poszli na dno oprócz marynarza po drugiej stronie. Nick wszedł na pokład. Chlapał jak mokry żagiel, rozlewając wodę z obu stóp. Z żalem zdjął kurtkę i spodnie, wcisnął portfel i kilka innych rzeczy do kieszeni swoich specjalnych spodenek i wrzucił ubrania do morza, zapinając je w ciemną kulę.
  
  Stojąc niczym współczesny Tarzan, w koszuli, szortach i skarpetkach, z kaburą na ramię i cienkim nożem przytroczonym do przedramienia, czuł się bardziej odsłonięty - ale w jakiś sposób wolny. Przekradł się przez pokład w kierunku rufy, w stronę kokpitu. W pobliżu iluminatora, który był otwarty na oścież, ale zasłonięty ekranem i zasłonami, usłyszał głosy. Angielski, chiński i niemiecki! Zdołał wychwycić tylko kilka słów z wielojęzycznej rozmowy. Rozciął ekran i bardzo ostrożnie odsunął zasłonę czubkiem igły Hugo.
  
  W dużej głównej kabinie, czyli salonie, przy stole zastawionym szklankami, butelkami i kubkami siedzieli Akito, Hans Geist, zgarbiona postać o siwych włosach i zabandażowanej twarzy, oraz chudy Chińczyk. Nick uczył się mandaryńskiego. To był jego pierwszy kontakt z tym językiem. Miał okazję usłyszeć go przelotnie w Maryland, kiedy Geist nazywał go Chick, oraz w Pensylwanii. Mężczyzna miał czujne spojrzenie i siedział pewnie, jak ktoś, kto uważał, że poradzi sobie z tym, co się stało.
  
  Nick słuchał dziwnego gadaniny, aż Geist powiedział: "...dziewczyny to tchórzliwe dzieciaki. Nie może być żadnego związku między Anglikiem Williamsem a tymi głupimi notatkami. Mówię, żebyśmy kontynuowali nasz plan".
  
  "Widziałem Williamsa" - powiedział zamyślony Akito. "Przypominał mi kogoś innego. Ale kogo?"
  
  Mężczyzna z zabandażowaną twarzą mówił z gardłowym akcentem. "Co ty na to, Sung? Jesteś kupującym. Największym zwycięzcą lub przegranym, bo potrzebujesz oleju".
  
  Chudy Chińczyk uśmiechnął się przelotnie. "Nie wierzcie, że desperacko potrzebujemy ropy. Rynki światowe są nadpodażą. Za trzy miesiące będziemy płacić mniej niż siedemdziesiąt dolarów za baryłkę w Zatoce Perskiej. Co, nawiasem mówiąc, daje imperialistom pięćdziesiąt dolarów zysku. Tylko jeden z nich pompuje trzy miliony baryłek dziennie. Można przewidzieć nadwyżkę".
  
  "Znamy sytuację na świecie" - powiedział cicho mężczyzna w bandażu. "Pytanie brzmi: czy chcesz teraz ropy?"
  
  "Tak."
  
  "Wtedy potrzebna będzie współpraca tylko jednej osoby. Zabierzemy go."
  
  "Mam taką nadzieję" - odpowiedział Chik Sun. "Twój plan osiągnięcia współpracy za pomocą strachu, siły i cudzołóstwa jak dotąd się nie powiódł".
  
  "Jestem tu o wiele dłużej niż ty, mój przyjacielu. Widziałem, co sprawia, że ludzie się ruszają... albo nie ruszają."
  
  "Przyznaję, że masz ogromne doświadczenie". Nick odniósł wrażenie, że Sung miał poważne wątpliwości; jako dobry obrońca, odegra swoją rolę w akcji, ale miał znajomości w biurze, więc uważaj. "Kiedy zaczniesz wywierać presję?"
  
  "Jutro" - powiedział Geist.
  
  "Dobrze. Musimy szybko sprawdzić, czy to działa, czy nie. Spotykamy się pojutrze w Shenandoah?"
  
  "Dobry pomysł. Jeszcze herbaty?" - nalał Geist, wyglądając jak ciężarowiec przyłapany na babskim wieczorze. Sam pił whisky.
  
  "Pomyślał Nick. "Dziś o systemie Windows można dowiedzieć się więcej niż o wszystkich błędach i problemach świata. Nikt już niczego nie zdradza przez telefon".
  
  Rozmowa stała się nudna. Opuścił zasłony i przeczołgał się obok dwóch iluminatorów prowadzących do tego samego pomieszczenia. Podszedł do drugiej, głównej kabiny, otwartej i zamkniętej parawanem i perkalową zasłoną. Dobiegały przez nią głosy dziewcząt. Rozciął parawan i zrobił w nim maleńką dziurkę. Och, pomyślał, jakie to niegrzeczne.
  
  Ubrane i schludne, siedziały Ruth Moto, Suzy Kuong i Ann We Ling. Na łóżku, zupełnie nagie, siedziały Pong-Pong Lily, Sonia Rañez i mężczyzna o imieniu Sammy.
  
  Nick zauważył, że Sammy wygląda na wysportowanego, bez brzuszka. Dziewczyny były prześliczne. Rozejrzał się po pokładzie przez chwilę, poświęcając kilka sekund na naukowe obserwacje. Wow, Sonya! Wystarczy pstryknąć kamerą z dowolnego kąta, a otrzymasz rozkładane łóżko jak z Playboya.
  
  To, co robiła, nie dało się uchwycić w Playboyu. Nie dało się tego wykorzystać nigdzie indziej, jak tylko w stalowym jądrze pornografii. Sonya skupiła uwagę na Sammym, który leżał z uniesionymi kolanami i zadowolonym wyrazem twarzy, podczas gdy Pong-Pong patrzył. Za każdym razem, gdy Pong-Pong mówił coś do Sonyi cicho, czego Nick nie mógł dosłyszeć, Sammy reagował w ciągu kilku sekund. Uśmiechał się, podskakiwał, drgał, jęczał lub bełkotał z przyjemności.
  
  "Treningi" - zdecydował Nick. Zaschło mu w ustach. Przełknął ślinę. Fuj! Kto to wymyślił? Powiedział sobie, że nie powinien być aż tak zaskoczony. Prawdziwy ekspert zawsze musi się gdzieś uczyć. A Pong-Pong była świetną nauczycielką - to ona zrobiła z Sonyi ekspertkę.
  
  "Och!" Sammy wygiął plecy i westchnął z przyjemności.
  
  Pong-Pong uśmiechnął się do niego jak nauczyciel dumny ze swojego ucznia. Sonya nie podniosła wzroku i nie mogła mówić. Była zdolną uczennicą.
  
  Nicka zaalarmowały rozmowy Chińczyków na pokładzie, kierujących się na rufę. Z żalem odwrócił wzrok od zasłony. Zawsze można się czegoś nauczyć. Dwóch marynarzy stało po jego stronie statku, sondując wodę długim hakiem. Nick wycofał się do przestronnej kabiny. Cholera! Podnieśli zwiotczały czarny pakunek. Jego porzucone ubrania! Przecież nie zatonęły pod ciężarem wody. Jeden z marynarzy wziął pakunek i zniknął przez właz.
  
  Myślał szybko. Mogli szukać. Marynarz na pokładzie sondował wodę hakiem, licząc na kolejne znalezisko. Nick przeszedł na drugą stronę i wspiął się na grzbiety masztu głównego. Szkuner był osłonięty liną gaflową. Znajdując się nad głównym statkiem towarowym, zyskał znaczną osłonę. Owinął się wokół masztu jak jaszczurka wokół pnia drzewa i obserwował.
  
  Podjął działania. Hans Geist i Chik Sun wyszli na pokład w towarzystwie pięciu marynarzy. Wchodzili i wychodzili przez luki. Zbadali kabinę, sprawdzili śluzę izby chorych, zebrali się na dziobie i przedzierali się na rufę niczym łowcy w walce o zwierzynę. Włączyli światła i przeszukali wodę wokół szkunera, potem wokół krążownika, a na końcu mniejszego statku. Raz czy dwa któryś z nich spojrzał w górę, ale jak wielu poszukiwaczy, nie mogli uwierzyć, że ich ofiara się wynurzy.
  
  Ich komentarze rozbrzmiewały głośno i wyraźnie w ciszy nocy. "Te ubrania to były po prostu śmieci... Dowództwo 1 mówi "nie"... a co z tymi specjalnymi kieszeniami?... Odpłynął albo miał łódź... tak czy inaczej, teraz go tu nie ma".
  
  Wkrótce Ruth, Susie, Sonya, Anne, Akito, Sammy i Chick Soon weszli na pokład krążownika i odpłynęli. Wkrótce silniki szkunera zakręciły, statek skierował się w dół zatoki. Jeden mężczyzna stał na wachcie przy sterze, drugi na dziobie. Nick przyjrzał się uważnie marynarzowi. Gdy jego głowa znalazła się nad kompasem, Nick zszedł po szczurzej ścieżce niczym biegnąca małpa. Kiedy mężczyzna podniósł wzrok, Nick powiedział: "Cześć" i ogłuszył go, zanim jego zaskoczenie zdążyło się ujawnić.
  
  Kusiło go, żeby wyrzucić go za burtę, żeby zaoszczędzić czas i zmniejszyć prawdopodobieństwo trafienia, ale nawet jego poziom Killmastera nie uzasadniałby tego. Odciął dwa kawałki liny Hugo, zabezpieczył jeńca i zakneblował go własną koszulą.
  
  Sternik musiał coś zauważyć lub wyczuć. Nick spotkał go przy pasie statku i po trzech minutach był już związany, podobnie jak jego asystent. Nick pomyślał o Pong-Pongu. Wszystko idzie tak dobrze, gdy jest się w pełni wyszkolonym.
  
  W maszynowni coś poszło nie tak. Zszedł po żelaznej drabinie, przycisnął Wilhelminę do zdumionego Chińczyka stojącego przy panelu sterowania, a potem z małego schowka za nim wyskoczył kolejny mężczyzna i złapał go za szyję.
  
  Nick przewrócił go jak rodeo na koniu z lekkim jeźdźcem, ale mężczyzna mocno trzymał się pistoletu w dłoni. Nick przyjął cios, który trafił go w czaszkę, a nie w szyję, a drugi mechanik upadł na płyty pokładu, ściskając w dłoni duże żelazne narzędzie.
  
  Wilhelmina ryknęła. Kula odbiła się śmiertelnie od stalowych płyt. Mężczyzna zamachnął się narzędziem, a błyskawiczny refleks Nicka złapał mężczyznę, który się go trzymał. Trafił go w ramię, a on krzyknął i puścił.
  
  Nick sparował kolejny cios i trafił Wilhelminę w ucho giermka. Chwilę później drugi leżał na podłodze, jęcząc.
  
  "Halo!" - z dołu schodów dobiegł krzyk Hansa Geista.
  
  Nick rzucił Wilhelminę i wystrzelił ostrzegawczy strzał w ciemny otwór. Skoczył na drugi koniec przedziału, poza zasięg, i rozejrzał się po okolicy. Było tam siedem lub osiem osób. Wycofał się do panelu i wyłączył silniki. Cisza była chwilowym zaskoczeniem.
  
  Spojrzał na drabinę. "Nie mogę wejść na górę, a oni nie mogą zejść, ale mogą mnie wyciągnąć gazem, a nawet palącymi się szmatami. Coś wymyślą". Pospiesznie przeszedł przez spiżarnię, znalazł wodoszczelne drzwi i zamknął je na klucz. Szkuner został zbudowany dla małej załogi i miał wewnętrzne przejścia na wypadek niepogody. Gdyby działał szybko, zanim się zorganizują...
  
  Podkradł się i zobaczył pokój, w którym widział dziewczyny i Sammy'ego. Był pusty. Gdy tylko wszedł do głównego salonu, Geist zniknął przez główny właz, popychając przed sobą zabandażowaną postać mężczyzny. Judasz? Borman?
  
  Nick ruszył za nim, ale odskoczył, gdy pojawiła się lufa pistoletu i wystrzeliła kule w dół pięknych drewnianych schodów. Przebiły one piękną stolarkę i lakier. Nick pobiegł z powrotem do wodoszczelnych drzwi. Nikt za nim nie poszedł. Wszedł do maszynowni i zawołał: "Halo, tam na górze!".
  
  Pistolet Tommy'ego trzasnął, a maszynownia zamieniła się w strzelnicę, gdzie pociski w stalowym płaszczu rykoszetowały niczym śrut w metalowym wazonie. Leżąc na przedniej stronie bariery, osłonięty wysokim dachem na poziomie pokładu, usłyszał kilka pocisków uderzających w pobliską ścianę. Jeden z nich spadł na niego z znajomą, śmiercionośną burzą.
  
  Ktoś krzyknął. Pistolet na dziobie i karabin maszynowy przy włazie maszynowni przestały strzelać. Zapadła cisza. Woda uderzała o kadłub. Stopy uderzały o pokład. Statek skrzypiał i rozbrzmiewał echem dziesiątek dźwięków, jakie wydaje każdy statek poruszający się na lekkim morzu. Usłyszał kolejne krzyki, głuche odgłosy drewna i odgłos kołysania. Założył, że zsunęli za burtę jakąś łódź, albo szalupę z napędem przewieszoną przez rufę, albo łódź na nadbudówce. Znalazł piłę do metalu i przecięte przewody silnika.
  
  Zbadał pod pokładem swoje więzienie. Wyglądało na to, że szkuner został zbudowany w holenderskiej lub bałtyckiej stoczni. Był solidnie zbudowany. Metal miał wymiary metryczne. Silniki to niemieckie diesle. Na morzu, pomyślał, połączy niezawodność kutra rybackiego z Gloucester z dodatkową prędkością i komfortem. Niektóre z tych jednostek były projektowane z lukiem ładunkowym w pobliżu magazynów i maszynowni. Zbadał śródokręcie za wodoszczelną grodzią. Znalazł dwie małe kabiny, które mogły pomieścić dwóch marynarzy, a tuż za nimi odkrył boczny luk ładunkowy, pięknie wyposażony i zabezpieczony sześcioma dużymi metalowymi kłódkami.
  
  Wrócił i zamknął właz maszynowni. To wszystko. Zszedł po drabinie do głównego salonu. Padły dwa strzały z pistoletu wycelowanego w jego stronę. Szybko wrócił do bocznego włazu, odryglował zamek i powoli otworzył metalowe drzwi.
  
  Gdyby postawili małą łódź po tej stronie, albo gdyby któryś z tych mężczyzn był inżynierem z głową na karku i już zamknęli boczny właz, oznaczałoby to, że nadal jest uwięziony. Wyjrzał. Nie było nic widać poza ciemnofioletową wodą i świecącymi nad nią światłami. Cała aktywność pochodziła z rufy łodzi. Widział czubek steru. Opuścili go.
  
  Nick wyciągnął rękę, chwycił burtę, potem reling i zsunął się na pokład niczym wypełnione wodą mokasyny ślizgające się po kłodzie. Przeczołgał się na rufę, gdzie Hans Geist pomógł Pong-Pong Lily wdrapać się na burtę i zejść po drabinie. Powiedział do kogoś, kogo Nick nie widział: "Cofnij się pięćdziesiąt stóp i zatocz koło".
  
  Nick czuł niechętny podziw dla potężnego Niemca. Osłaniał swoją dziewczynę na wypadek, gdyby Nick otworzył zawory denne albo szkuner eksplodował. Zastanawiał się, za kogo go mieli. Wspiął się na sterówkę i wyciągnął się między łodzią a dwoma łodziami podwodnymi.
  
  Geist przeszedł z powrotem przez pokład, mijając Nicka w odległości dziesięciu stóp. Powiedział coś do kogoś, kto obserwował właz do maszynowni, po czym zniknął w kierunku głównego włazu.
  
  Facet miał dość odwagi. Zszedł na statek, żeby odstraszyć intruza. Niespodzianka!
  
  Nick po cichu, boso, podszedł do rufy. Dwóch chińskich marynarzy, których związał, zostało teraz rozwiązanych i wpatrywało się w wyjście niczym koty w mysią norę. Zamiast ryzykować kolejne ciosy w lufę Vulhelminy, Nick wyciągnął sztylet z otworu. Obaj padli jak ołowiani żołnierze dotknięci ręką dziecka.
  
  Nick rzucił się naprzód, zbliżając się do mężczyzny pilnującego dziobu. Nick zamilkł, gdy mężczyzna bezszelestnie upadł na pokład pod ciosem sztyletu. To szczęście nie trwało długo. Nick ostrzegł się i ostrożnie podszedł do rufy, badając każdy korytarz i zakamarek sterówki. Była pusta. Pozostali trzej mężczyźni przedzierali się przez wnętrze statku z Geistem.
  
  Nick zdał sobie sprawę, że nie słyszał odpalania silnika. Zerknął przez maszt. Łódź odpłynęła trzydzieści stóp (ok. 9 metrów) od większego statku. Niski marynarz klął i majstrował przy silniku, obserwowany przez Pong-Ponga. Nick kucał ze sztyletem w jednej ręce i Lugerem w drugiej. Kto teraz miał ten pistolet maszynowy Tommy?
  
  "Halo!" krzyknął za nim głos. Kroki zadudniły towarzyszsko.
  
  Ble! Pistolet ryknął, a on był pewien, że usłyszał głuchy odgłos kuli, gdy jego głowa uderzyła o wodę. Upuścił sztylet, schował Wilhelminę do kabury i popłynął w kierunku łodzi. Słyszał i czuł eksplozje i rozbryzgi cieczy, gdy kule przebijały morze nad nim. Czuł się zaskakująco bezpiecznie i bezpiecznie, płynąc głęboko, a potem wynurzając się, szukając dna małej łodzi.
  
  Nie zauważył go, oceniając, że był oddalony o pięćdziesiąt stóp, i wynurzył się z łatwością niczym żaba wychylająca się ze stawu. Na tle świateł szkunera trzej mężczyźni stali na rufie, szukając wody. Rozpoznał Geista po jego gigantycznych rozmiarach. Marynarz na kutrze stał, patrząc w stronę większego statku. Potem odwrócił się, wpatrując się w noc, a jego wzrok padł na Nicka. Sięgnął do jego pasa. Nick zdał sobie sprawę, że nie dosięgnie łodzi, zanim ten mężczyzna zdąży strzelić do niego cztery razy. Wilhelmina podeszła, wypoziomowała się - a marynarz odskoczył w tył na dźwięk strzału. Pistolet Tommy'ego zagrzechotał dziko. Nick zanurkował i umieścił łódź między sobą a ludźmi na szkunerze.
  
  Podpłynął do łodzi i spojrzał nagłej śmierci prosto w twarz. Pong Pong wbił sobie mały karabin maszynowy niemal w zęby, chwytając się za burtę, żeby się podciągnąć. Mruczała i szarpała dziko pistolet obiema rękami. Sięgnął po broń, chybił i upadł. Spojrzał prosto w jej piękną, gniewną twarz.
  
  "Mam to" - pomyślał - "ona znajdzie bezpiecznik w mgnieniu oka, albo powinna wiedzieć, jak go naciągnąć, jeśli komora jest pusta.
  
  Pistolet maszynowy Tommy'ego ryknął. Pong-Pong zamarła, a potem rzuciła się na Nicka, zadając mu chybiony cios, uderzając w wodę. Hans Geist ryknął: "Przestań!". Rozległ się potok niemieckich przekleństw.
  
  Noc nagle stała się bardzo cicha.
  
  Nick wślizgnął się do wody, trzymając łódź między sobą a szkunerem. Hans zawołał podekscytowany, niemal żałośnie: "Pong-pong?"
  
  Cisza. "Pong-pong!"
  
  Nick podpłynął do dziobu łodzi, wyciągnął rękę i chwycił linę. Zawiązał ją wokół talii i powoli zaczął holować łódź, wbijając całą swoją siłę w jej martwy ciężar. Powoli odwrócił się w stronę szkunera i popłynął za nim niczym zabłocony ślimak.
  
  "Holuje łódź" - krzyknął Hans. "Tam..."
  
  Nick wynurzył się na powierzchnię, słysząc odgłos wystrzału z pistoletu, po czym ostrożnie wynurzył się ponownie, ukryty za odgłosem strzału. Pistolet znów ryknął, wgryzając się w rufę małej łodzi, rozchlapując wodę po obu stronach Nicka.
  
  Odholował łódź w noc. Wszedł do środka i włączył pager - z nadzieją - i po pięciu minutach szybkiej pracy silnik odpalił.
  
  Łódź była powolna, zaprojektowana do ciężkiej pracy i wzburzonego morza, a nie do prędkości. Nick zatkał pięć otworów, do których mógł dotrzeć, od czasu do czasu wyskakując, gdy woda się podnosiła. Gdy opływał cypel w kierunku rzeki Patapsco, wstał jasny, jasny świt. Hawk, pilotując helikopter Bell, dogonił go, gdy zmierzał do mariny w Riviera Beach. Pomachali sobie. Czterdzieści minut później przekazał łódź zaskoczonemu stewardesie i dołączył do Hawka, który wylądował na opuszczonym parkingu. Hawk powiedział: "To piękny poranek na rejs łodzią".
  
  "Dobrze, zapytam" - powiedział Nick. "Jak mnie znalazłeś?"
  
  "Czy użyłeś ostatniego sygnału dźwiękowego Stuarta? Sygnał był doskonały."
  
  "Tak. To jest skuteczne. Chyba, zwłaszcza na wodzie. Ale nie lata się każdego ranka."
  
  Hawk wyciągnął dwa mocne cygara i podał jedno Nickowi. "Od czasu do czasu spotyka się bardzo inteligentnego obywatela. Spotkałeś takiego. Nazywał się Boyd. Były chorąży marynarki wojennej. Zadzwonił do marynarki. Marynarka wojenna zadzwoniła do FBI. Zadzwonili do mnie. Zadzwoniłem do Boyda, a on opisał Jerry'ego Deminga, nafciarza, który chciał miejsca w doku. Pomyślałem, że powinienem cię odszukać, jeśli chcesz się ze mną spotkać".
  
  "Boyd wspominał o tajemniczym krążowniku, który odpływa z nabrzeża Chu Dai, co?"
  
  "No cóż, tak" - przyznał radośnie Hawk. "Nie wyobrażam sobie, żebyś przegapił okazję, żeby na niej popłynąć".
  
  "To była niezła podróż. Będą długo usuwać gruzy. Udało nam się wydostać..."
  
  Szczegółowo opisał wydarzenia, które Hawk zaaranżował na lotnisku Mountain Road, i w pogodny poranek wyruszyli w kierunku hangarów AXE nad Annapolis. Kiedy Nick skończył mówić, Hawk zapytał: "Masz jakieś pomysły, Nicholas?"
  
  "Spróbuję. Chiny potrzebują więcej ropy. Wyższej jakości, i to natychmiast. Zazwyczaj mogą kupić, co zechcą, ale Saudyjczycy ani nikt inny nie jest skłonny załadować ich tak szybko, jak wysyłają tankowce. Może to subtelny chiński sygnał. Załóżmy, że zbudował organizację w Waszyngtonie, wykorzystując ludzi takich jak Judah i Geist, którzy są ekspertami w bezwzględnej presji. Mają dziewczyny jako agentki informacyjne i do wynagradzania mężczyzn, którzy się na to zgadzają. Kiedy wieść o śmierci wyjdzie na jaw, człowiek nie ma wyboru. Zabawa albo szybka śmierć, a oni nie oszukują".
  
  Trafiłeś w sedno, Nick. Adam Reed z Saudico dostał polecenie załadunku chińskich tankowców w Zatoce Perskiej, czy coś w tym stylu.
  
  "Mamy wystarczająco dużo ciężaru, żeby temu zapobiec".
  
  "Tak, choć niektórzy Arabowie zachowują się buntowniczo. W każdym razie, tam ogłaszamy zmiany. Ale Adamowi Reedowi to nie pomaga, kiedy słyszy, że ma się sprzedać albo umrzeć".
  
  "Czy jest pod wrażeniem?"
  
  "Jest pod wrażeniem. Wyjaśnili mu to dokładnie. Zna Tysona i choć nie jest tchórzem, nie można go winić za to, że robi zamieszanie wokół ubrań, które niemal zabijają, jako przykład".
  
  "Czy mamy wystarczająco dużo, żeby się zbliżyć?"
  
  Gdzie jest Judasz? A Chik Sung i Geist? Powiedzą mu, że nawet jeśli ludzie, których znamy, znikną, inni go złapią.
  
  "Rozkazy?" zapytał cicho Nick.
  
  Hawk przemawiał przez dokładnie pięć minut.
  
  Kierowca AXE podwiózł Jerry'ego Deminga, ubranego w pożyczony kombinezon mechanika, do jego mieszkania o jedenastej. Pisał listy do trzech dziewczyn - było ich cztery. A potem do kolejnych - potem były trzy. Pierwszy zestaw wysłał listem specjalnym, drugi zwykłą pocztą. Bill Rohde i Barney Manoun mieli odebrać dowolne dwie dziewczyny, z wyjątkiem Ruth, po południu i wieczorem, w zależności od dostępności.
  
  Nick wrócił i spał osiem godzin. Telefon obudził go o zmierzchu. Włączył szyfrator. Hawk powiedział: "Mamy Susie i Anne. Mam nadzieję, że miały okazję sobie nawzajem przeszkadzać".
  
  "Czy Sonya jest ostatnia?"
  
  "Nie mieliśmy szans, ale obserwowała. Dobra, odbierzemy ją jutro. Ale ani śladu Geista, Sunga, ani Judasza. Szkuner wrócił do doku. Podobno należy do Tajwańczyka. Obywatela brytyjskiego. Wypływa do Europy. W przyszłym tygodniu".
  
  "Kontynuować zgodnie z poleceniem?"
  
  "Tak. Powodzenia."
  
  Nick napisał kolejną notatkę - i jeszcze jedną. Wysłał ją do Ruth Moto.
  
  Tuż przed południem następnego dnia zadzwonił do niej, odzywając się po tym, jak została przeniesiona do biura Akito. Wydawała się spięta, gdy odrzuciła jego radosne zaproszenie na lunch. "Jestem... strasznie zajęta, Jerry. Proszę, zadzwoń do mnie ponownie".
  
  "To nie jest tylko zabawa" - powiedział - "chociaż najbardziej chciałbym zjeść z tobą lunch w Waszyngtonie. Postanowiłem rzucić pracę. Musi być jakiś sposób, żeby zarabiać pieniądze szybciej i łatwiej. Czy twój ojciec nadal jest zainteresowany?"
  
  Zapadła cisza. Powiedziała: "Proszę czekać". Kiedy wróciła do telefonu, wciąż wyglądała na zmartwioną, wręcz przestraszoną. "On chce się z tobą widzieć. Za dzień lub dwa".
  
  "Cóż, mam jeszcze kilka innych punktów widzenia, Ruth. Nie zapominaj, że wiem, gdzie zdobyć ropę. I jak ją kupić. Bez ograniczeń, czułem, że może być zainteresowany".
  
  Długa pauza. W końcu wróciła. "W takim razie, czy moglibyśmy się spotkać na drinka około piątej?"
  
  "Szukam pracy, kochanie. Spotkajmy się kiedykolwiek i gdziekolwiek."
  
  "W Remarco. Wiesz?"
  
  "Oczywiście. Będę tam."
  
  Kiedy Nick, radosny w szarym płaszczu z rekiniego futra o włoskim kroju i krawacie gwardzisty, spotkał Ruth w Remarco, była sama. Vinci, surowa partnerka pełniąca rolę powitalną, zaprowadziła go do jednej z wielu małych wnęk tego sekretnego, popularnego miejsca spotkań. Wyglądała na zaniepokojoną.
  
  Nick uśmiechnął się, podszedł do niej i przytulił. Była twarda. "Hej, Ruthie. Tęskniłem za tobą. Gotowa na kolejne przygody dziś wieczorem?"
  
  Poczuł, jak drży. "Cześć... Jerry. Miło cię widzieć". Wzięła łyk wody. "Nie, jestem zmęczona".
  
  "Och..." Uniósł palec. "Znam lekarstwo". Zwrócił się do kelnera. "Dwa martini. Zwykłe. Takie, jakie wymyślił pan Martini".
  
  Ruth wyciągnęła papierosa. Nick wyciągnął jednego z paczki i zapalił światło. "Tata nie mógł. My... mieliśmy coś ważnego do zrobienia".
  
  "Problemy?"
  
  "Tak. Nieoczekiwane."
  
  Spojrzał na nią. Była przepyszna! Słodycze o królewskim rozmiarze, importowane z Norwegii, i ręcznie robione w Japonii. Uśmiechnął się szeroko. Spojrzała na niego. "Jakie?"
  
  "Po prostu pomyślałem, że jesteś piękna". Mówił powoli i cicho. "Ostatnio obserwuję dziewczyny - żeby sprawdzić, czy jest jakaś z twoim cudownym ciałem i egzotyczną karnacją. Nie. Żadna. Wiesz, że możesz być kimkolwiek,
  
  Wierzę. Modelka. Aktorka filmowa lub telewizyjna. Naprawdę wyglądasz jak najlepsza kobieta na świecie. Najlepsza ze Wschodu i Zachodu.
  
  Lekko się zarumieniła. Pomyślał: "Nic tak nie odwraca uwagi kobiety od jej problemów, jak seria ciepłych komplementów".
  
  "Dziękuję. Jesteś prawdziwym mężczyzną, Jerry. Tata jest bardzo zainteresowany. Chce, żebyś przyszedł do niego jutro."
  
  "Och" - Nick wyglądał na bardzo rozczarowanego.
  
  "Nie bądź taka smutna. Myślę, że on naprawdę ma dla ciebie pomysł."
  
  "Założę się, że tak" - zamyślił się Nick. Zastanawiał się, czy naprawdę jest jej ojcem. I czy dowiedział się czegoś o Jerrym Demingu?
  
  Podano martini. Nick kontynuował czułą rozmowę, pełną szczerych komplementów i wielkich możliwości dla Ruth. Zamówił jeszcze dwa kieliszki. Potem jeszcze dwa. Protestowała, ale wypiła. Jej sztywność ustąpiła. Zaśmiała się z jego żartów. Minął czas i wybrali kilka doskonałych steków Remarco Club. Wypili brandy i kawę. Tańczyli. Kiedy Nick rozłożył swoje piękne ciało na podłodze, pomyślał: "Nie wiem, jak ona się teraz czuje, ale mój nastrój się poprawił". Przyciągnął ją do siebie. Rozluźniła się. Jej oczy podążyły za ich wzrokiem. Tworzyli uderzającą parę.
  
  Nick zerknął na zegarek. 9:52. No cóż, pomyślał, jest kilka sposobów, żeby sobie z tym poradzić. Jeśli zrobię to po swojemu, większość Hawków się domyśli i rzuci jeden ze swoich sarkastycznych komentarzy. Ruth przycisnęła długi, ciepły bok do jego, a jej smukłe palce rysowały pod stołem ekscytujące wzory na jego dłoni. Po mojemu, zdecydował. Hawk i tak lubi się ze mną drażnić.
  
  Weszli do mieszkania Jerry'ego Deminga o 10:46. Pili whisky i wpatrywali się w światła rzeki, a muzyka Billy'ego Faira tworzyła tło. Opowiedział jej, jak łatwo mógłby zakochać się w dziewczynie tak pięknej, tak egzotycznej, tak intrygującej. Radość przerodziła się w namiętność, a on zauważył, że była już północ, kiedy powiesił jej sukienkę i swój garnitur, "żeby utrzymać je w czystości".
  
  Jej zdolność do seksu go elektryzowała. Nazwij to środkiem na stres, zapłać martini, pamiętaj, że była starannie szkolona, by czarować mężczyzn - to wciąż było najlepsze. Powiedział jej to o drugiej w nocy.
  
  Jej usta były wilgotne przy jego uchu, a jej oddech stanowił bogate, gorące połączenie słodkiej namiętności, alkoholu i mięsistego, afrodyzjakalnego zapachu kobiety. Odpowiedziała: "Dziękuję, kochanie. Sprawiasz, że jestem bardzo szczęśliwa. I... jeszcze nie nacieszyłeś się tym wszystkim. Znam o wiele więcej", uśmiechnęła się szeroko, "zachwycająco dziwnych rzeczy".
  
  "Właśnie to mnie denerwuje" - odpowiedział. "Właściwie cię znalazłem i nie zobaczę cię przez tygodnie. Może miesiące".
  
  "Co?" Uniosła twarz, jej skóra lśniła wilgotnym, gorącym, różowym blaskiem w słabym świetle lampy. "Dokąd idziesz? Jutro zobaczysz tatę".
  
  "Nie. Nie chciałem ci mówić. Wylatuję do Nowego Jorku o dziesiątej. Złapię samolot do Londynu, a potem prawdopodobnie do Rijadu".
  
  "Biznes naftowy?"
  
  "Tak. Właśnie o tym chciałem porozmawiać z Akito, ale chyba teraz o tym nie będziemy rozmawiać. Kiedy naciskali na mnie wtedy, Saudico i japońska koncesja - znasz tę umowę - nie dostały wszystkiego. Arabia Saudyjska jest trzy razy większa od Teksasu, a jej zasoby wynoszą około 170 miliardów baryłek. Unosi się na ropie. Wielkie koła blokują Faisala, ale jest pięć tysięcy książąt. Mam znajomości. Wiem, gdzie wydobywać kilka milionów baryłek miesięcznie. Mówi się, że zysk z tego wynosi trzy miliony dolarów. Jedna trzecia jest moja. Nie mogę przegapić tej umowy..."
  
  Błyszczące, czarne oczy rozszerzyły się, patrząc na jego własne. "Nie powiedziałeś mi tego wszystkiego".
  
  "Nie pytałeś."
  
  "Może... może tata mógłby zaproponować ci lepszą ofertę niż ta, o którą się ubiegasz. On chce ropy."
  
  "Może kupić, co zechce, z japońskiej koncesji. Chyba że sprzeda się Czerwonym?"
  
  Powoli skinęła głową. "Czy masz coś przeciwko?"
  
  Zaśmiał się. "Dlaczego? Wszyscy to robią".
  
  "Czy mogę zadzwonić do taty?"
  
  "No dalej. Wolę, żeby to zostało w rodzinie, kochanie". Pocałował ją. Minęły trzy minuty. Do diabła z tym kibelkiem i jego pracą - byłoby o wiele ciekawiej - ostrożnie się rozłączył. "Zadzwoń. Nie mamy dużo czasu".
  
  Ubrał się, a jego wyostrzony słuch wychwycił jej głos w rozmowie. Opowiedziała tacie o wspaniałych koneksjach Jerry'ego Deminga i jego milionach. Nick włożył dwie butelki dobrej whisky do skórzanej torby.
  
  Godzinę później poprowadziła go boczną uliczką niedaleko Rockville. W średniej wielkości budynku przemysłowo-handlowym rozbłysły światła. Nad wejściem widniał szyld: MARVIN IMPORT-EXPORT. Idąc korytarzem, Nick zobaczył kolejny mały, dyskretny szyld: Walter W. Wing, wiceprezes Confederation Oil. Niósł skórzaną torbę.
  
  Akito czekał na nich w swoim prywatnym biurze. Wyglądał jak przepracowany biznesmen, z częściowo zdjętą maską. Nick pomyślał, że wie dlaczego. Po powitaniu i podsumowaniu wyjaśnień Ruth, Akito powiedział: "Wiem, że czasu jest mało, ale może sprawię, że wasza podróż na Bliski Wschód będzie zbędna. Mamy tankowce. Zapłacimy wam siedemdziesiąt cztery dolary za baryłkę wszystkiego, co uda nam się załadować, przez co najmniej rok".
  
  "Gotówka?"
  
  Oczywiście. Dowolna waluta.
  
  Jakikolwiek podział lub układ, jakiego sobie życzysz. Widzisz, co oferuję, panie Deming. Masz pełną kontrolę nad swoimi zyskami. A tym samym nad swoim losem.
  
  Nick wziął torbę z whisky i postawił dwie butelki na stole. Akito uśmiechnął się szeroko. "Przypieczętujemy umowę drinkiem, co?"
  
  Nick odchylił się do tyłu i rozpiął płaszcz. "Chyba że nadal chcesz spróbować jeszcze raz z Adamem Reedem".
  
  Twarda, sucha twarz Akito zamarła. Wyglądał jak Budda poniżej zera.
  
  Ruth sapnęła, spojrzała z przerażeniem na Nicka i zwróciła się do Akito. "Przysięgam, nie wiedziałam..."
  
  Akito milczał, uderzając ją w dłoń. "A więc to byłaś ty. W Pensylwanii. Na łodzi. Notatki dla dziewczyn".
  
  "To ja. Nie ruszaj więcej tą ręką po nogach. Stój zupełnie nieruchomo. Mógłbym cię zabić w jednej chwili. A twoja córka mogłaby ucierpieć. A tak przy okazji, czy to twoja córka?"
  
  "Nie. Dziewczyny... uczestniczki."
  
  "Zrekrutowani w ramach długoterminowego planu. Mogę ręczyć za ich szkolenie".
  
  "Nie żałujcie ich. Tam, skąd przyszli, mogli nigdy nie zjeść porządnego posiłku. Daliśmy im..."
  
  Wilhelmina pojawiła się, machając ręką na nadgarstek Nicka. Akito zamilkł. Jego zastygły wyraz twarzy się nie zmienił. Nick powiedział: "Jak mówisz, zakładam, że nacisnąłeś przycisk pod stopą. Mam nadzieję, że to dla Sunga, Geista i pozostałych. Też ich chcę".
  
  "Chcesz ich. Kazałeś ich zabić. Kim jesteś?"
  
  "Jak pewnie zgadłeś, E3 z AX. Jeden z trzech zabójców."
  
  "Barbarzyńca".
  
  "Jak uderzenie mieczem w szyję bezbronnego jeńca?"
  
  Rysy twarzy Akito po raz pierwszy złagodniały. Drzwi się otworzyły. Chik Sung wszedł do pokoju, patrząc na Akito, zanim dostrzegł Lugera. Upadł do przodu z gracją eksperta judo, gdy dłonie Akito zniknęły spod stołu.
  
  Nick umieścił pierwszą kulę tam, gdzie celował Luger - tuż pod trójkątem białej chusteczki w kieszeni Akito na piersi. Drugi strzał trafił Sunga w locie, cztery stopy od lufy. Chińczyk trzymał niebieski rewolwer w dłoni, gdy strzał Wilhelminy trafił go prosto w serce. Upadając, uderzył głową w nogę Nicka. Ten przewrócił się na plecy. Nick wziął rewolwer i odepchnął Akito od stołu.
  
  Ciało starszego mężczyzny spadło z krzesła. Nick zauważył, że nie ma już tu żadnego zagrożenia, ale przeżyłaś, nie biorąc niczego za pewnik. Ruth krzyknęła, a przenikliwy odgłos szkła przeciął jej bębenki uszne niczym zimny nóż w małym pokoju. Wybiegła za drzwi, wciąż krzycząc.
  
  Chwycił ze stołu dwie butelki whisky z domieszką materiałów wybuchowych i poszedł za nią. Pobiegła korytarzem na tył budynku i do magazynu, gdzie Nick znajdował się dwanaście stóp dalej.
  
  "Stój!" - ryknął. Pobiegła korytarzem między stertami pudeł. Zaczepił Wilhelminę i złapał ją, gdy wybiegła na otwartą przestrzeń. Z tyłu ciężarówki wyskoczył mężczyzna bez koszuli. Mężczyzna krzyknął: "Co...?", gdy cała trójka się zderzyła.
  
  To był Hans Geist, a jego umysł i ciało zareagowały błyskawicznie. Odepchnął Ruth na bok i uderzył Nicka w pierś. Mężczyzna z AXE nie mógł uniknąć miażdżącego powitania - jego pęd poniósł go prosto w nią. Butelki szkockiej roztrzaskały się o beton, rozbryzgując szkło i płyn.
  
  "Zakaz palenia" - powiedział Nick, machając pistoletem Geista w jego stronę, po czym upadł na podłogę, gdy wielki mężczyzna rozłożył ramiona i zamknął je wokół siebie. Nick wiedział, jak to jest zaskoczyć niedźwiedzia grizzly. Był zmiażdżony, zmiażdżony i roztrzaskany o beton. Nie mógł dosięgnąć Wilhelminy ani Hugo. Geist był tuż obok. Nick odwrócił się, by zablokować uderzenie kolanem w jaja. Uderzył mężczyznę czaszką w twarz, czując, jak zęby szczypią go w kark. Ten facet grał uczciwie.
  
  Zrolowali szklankę i whisky w gęstszą, brązowawą substancję, która pokryła podłogę. Nick uniósł się na łokciach, wyprostował klatkę piersiową i ramiona, a w końcu splótł dłonie i strzelił - pchając z ciekawością, poruszając każdym ścięgnem i mięśniem, uwalniając całą moc swojej ogromnej siły.
  
  Geist był potężnym mężczyzną, ale gdy mięśnie jego tułowia i ramion zderzyły się z siłą jego ramion, nie było już mowy o rywalizacji. Jego ramiona wystrzeliły w górę, a splecione dłonie Nicka poszybowały w górę. Zanim zdążył je ponownie zacisnąć, błyskawiczny refleks Nicka rozwiązał problem. Rozciął jabłko Adama Geista bokiem żelaznej pięści - czysty cios, który ledwo musnął brodę mężczyzny. Geist upadł.
  
  Nick szybko przeszukał resztę małego magazynu, stwierdził, że jest pusty i ostrożnie zbliżył się do biura. Ruth zniknęła - miał nadzieję, że nie wyciągnie pistoletu spod biurka Akito i nie spróbuje go użyć. Jego wyostrzony słuch wychwycił ruch za drzwiami korytarza. Sammy wszedł do dużego pomieszczenia w towarzystwie średniej wielkości karabinu maszynowego, z papierosem w kąciku ust. Nick zastanawiał się, czy jest nikotynistą, czy ogląda stare gangsterskie filmy w telewizji. Sammy szedł korytarzem z pudłami, pochylając się nad jęczącym Geistem pośród potłuczonego szkła i smrodu whisky.
  
  Nick, trzymając się jak najdalej od korytarza, zawołał cicho:
  
  "Sammy. Rzuć broń, bo zginiesz."
  
  Sammy nie. Sammy wystrzelił na oślep z pistoletu automatycznego i upuścił papierosa w brązową masę na podłodze, a Sammy zginął. Nick cofnął się sześć metrów wzdłuż kartonowych pudeł, porwany siłą eksplozji, trzymając się za usta, by chronić bębenki uszne. Magazyn eksplodował kłębem brązowawego dymu.
  
  Nick zachwiał się na chwilę, idąc korytarzem. Fuj! Ten Stuart! Dzwoniło mu w głowie. Nie był na tyle oszołomiony, żeby sprawdzić każdy pokój w drodze do biura Akito. Wszedł ostrożnie, Wilhelmina skupiła się na Ruth, która siedziała przy biurku, z obiema widocznymi i pustymi dłońmi. Płakała.
  
  Mimo że na jej odważnych rysach malował się szok i przerażenie, a po policzkach spływały jej łzy, a ona drżała i dławiła się, jakby w każdej chwili mogła zwymiotować - Nick pomyślał: "Ona nadal jest najpiękniejszą kobietą, jaką w życiu widziałem.
  
  Powiedział: "Spokojnie, Ruth. On i tak nie był twoim ojcem. I to nie koniec świata".
  
  Sapnęła. Pokiwała głową z furią. Nie mogła złapać oddechu. "Nie obchodzi mnie to. My... ty..."
  
  Jej głowa opadła na twarde drewno, a następnie przechyliła się na bok, a jej piękne ciało przemieniło się w miękką szmacianą lalkę.
  
  Nick pochylił się, pociągnął nosem i zaklął. Cyjanek, najprawdopodobniej. Schował Wilhelminę do kabury i położył dłoń na jej gładkich, lśniących włosach. A potem nic tam nie było.
  
  Jesteśmy takimi głupcami. Wszyscy. Podniósł słuchawkę i wybrał numer Hawka.
  
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  Amsterdam
  
  
  
  
  NICK CARTER
  
  Amsterdam
  
  przekład Lwa Szkłowskiego ku pamięci zmarłego syna Antona
  
  Tytuł oryginalny: Amsterdam
  
  
  
  
  Rozdział 1
  
  
  Nick z przyjemnością podążał za Helmi de Boer. Jej wygląd był stymulujący. Naprawdę przyciągała uwagę, była jedną z "piękności". Wszystkie oczy zwrócone były na nią, gdy szła przez międzynarodowe lotnisko im. Johna F. Kennedy'ego, i podążały za nią w kierunku samolotu KLM DC-9. Jej radosny nastrój, biały lniany kostium i lśniąca skórzana teczka budziły jedynie podziw.
  
  Gdy Nick szedł za nią, usłyszał mężczyznę, który omal nie złamał sobie karku, gdy zobaczył jej krótką spódniczkę, mamroczącego: "Kto tam?"
  
  "Szwedzka gwiazda filmowa?" - zasugerowała stewardesa. Sprawdziła bilet Nicka. "Pan Norman Kent. Pierwsza klasa. Dziękuję". Helmi usiadł dokładnie tam, gdzie czekał Nick. Usiadł więc obok niej i trochę ponarzekał na stewardesę, żeby nie wyglądało to na zbyt swobodne. Kiedy dotarł na swoje miejsce, obdarzył Helmi chłopięcym uśmiechem. To całkiem normalne, że wysoki, opalony młody mężczyzna jest przepełniony radością z takiego szczęścia. Powiedział cicho: "Dzień dobry".
  
  Odpowiedzią był uśmiech na jej miękkich, różowych ustach. Jej długie, smukłe palce splatały się nerwowo. Od chwili, gdy ją obserwował (kiedy wyszła z domu Mansona), była spięta, niespokojna, ale nie czujna. "Zdenerwowana" - pomyślał Nick.
  
  Wsunął walizkę Marka Crossa pod siedzenie i usiadł - bardzo lekko i schludnie jak na tak wysokiego mężczyznę - nie wpadając na dziewczynę.
  
  Pokazała mu trzy czwarte swoich bujnych, lśniących, bambusowych włosów, udając zainteresowanie widokiem za oknem. Miał szczególny instynkt wyczuwania takich nastrojów - nie była wroga, po prostu przepełniona niepokojem.
  
  Miejsca były zajęte. Drzwi zatrzasnęły się z cichym, aluminiowym hukiem. Głośniki zaczęły grzmieć w trzech językach. Nick zręcznie zapiął pas bezpieczeństwa, nie budząc jej. Przez chwilę mocowała się ze swoim. Silniki odrzutowe zawyły złowieszczo. Ogromny samolot zadrżał, tocząc się w kierunku pasa startowego, jęcząc gniewnie, gdy załoga przeglądała listę kontrolną bezpieczeństwa.
  
  Knykcie Helmi na podłokietnikach pobielały. Powoli odwróciła głowę: obok szerokich, stalowoszarych oczu Nicka pojawiły się czyste, przestraszone, niebieskie oczy. Zobaczył kremową cerę, zarumienione usta, nieufność i strach.
  
  Zachichotał, wiedząc, jak niewinnie potrafi wyglądać. "Doprawdy" - powiedział. "Nie mam zamiaru zrobić ci krzywdy. Oczywiście, mógłbym poczekać, aż podają drinki - to zazwyczaj pora, żeby się do ciebie zwracać. Ale widzę po twoich dłoniach, że nie czujesz się zbyt komfortowo". Jej smukłe palce rozluźniły się i zacisnęły z poczuciem winy, gdy mocno zacisnęła dłonie.
  
  "Czy to twój pierwszy lot?"
  
  "Nie, nie. Wszystko w porządku, ale dziękuję". Dodała delikatny, słodki uśmiech.
  
  Wciąż łagodnym, uspokajającym tonem spowiednika, Nick kontynuował: "Chciałbym cię znać na tyle dobrze, żeby trzymać cię za rękę...". Jego niebieskie oczy rozszerzyły się, błyskając ostrzegawczo. "...żeby cię pocieszyć. Ale też dla własnej przyjemności. Mama kazała mi tego nie robić, dopóki cię nie przedstawię. Mama była bardzo skrupulatna w kwestii etykiety. W Bostonie zazwyczaj jesteśmy pod tym względem bardzo skrupulatni...".
  
  Błękitny blask zgasł. Słuchała. Teraz pojawiła się iskierka zainteresowania. Nick westchnął i smutno pokręcił głową. "A potem tata wypadł za burtę podczas regat Cohasset Sailing Club. Blisko mety. Tuż przed klubem".
  
  Idealne brwi zbiegły się nad zaniepokojonymi oczami - teraz wyglądały na nieco mniej zaniepokojone. Ale to też możliwe. Mam kartotekę; widziałam te regaty. Czy był kontuzjowany? - zapytała.
  
  "O nie. Ale tata to uparty człowiek. Wciąż trzymał butelkę, kiedy wypłynął na powierzchnię i próbował wrzucić ją z powrotem na pokład".
  
  Roześmiała się, a jej dłonie rozluźniły się, gdy uśmiechnął się.
  
  Przygnębiony Nick śmiał się razem z nią. "I chybił".
  
  Wzięła głęboki oddech i ponownie wypuściła. Nick poczuł zapach słodkiego mleka zmieszanego z ginem i jej intrygujących perfum. Wzruszył ramionami. "Dlatego nie mogę trzymać cię za rękę, dopóki się nie przedstawimy. Nazywam się Norman Kent".
  
  Jej uśmiech zdominował niedzielny "New York Times". "Nazywam się Helmi de Boer. Nie musisz już trzymać mnie za rękę. Czuję się lepiej. W każdym razie dziękuję, panie Kent. Czy jest pan psychologiem?"
  
  "Tylko biznesmen". Silniki odrzutowe ryknęły. Nick wyobraził sobie cztery przepustnice powoli poruszające się do przodu, przypomniał sobie skomplikowaną procedurę przed i w trakcie startu, pomyślał o statystykach - i poczuł, jak zaciska dłonie na oparciach foteli. Knykcie Helmiego znów zbielały.
  
  "Jest taka historia o dwóch mężczyznach w podobnym samolocie" - powiedział. "Jeden jest całkowicie zrelaksowany i trochę przysypia. To zwykły pasażer. Nic go nie rusza. Drugi się poci, kurczowo trzyma się siedzenia, próbuje oddychać, ale nie może. Wie pan, kto to jest?"
  
  Samolot zadrżał. Ziemia przemknęła obok okna obok Helmi. Żołądek Nicka przywarł do kręgosłupa. Spojrzała na niego. "Nie wiem".
  
  "Ten mężczyzna jest pilotem."
  
  Zastanowiła się przez chwilę, po czym wybuchnęła radosnym śmiechem. W chwili niezwykłej intymności jej blond głowa musnęła jego ramię. Samolot przechylił się, podskoczył i wzniósł się w powietrze, powoli wznosząc się, co zdawało się na chwilę zatrzymać, a potem wznowić.
  
  Zgasły światła awaryjne. Pasażerowie odpięli pasy bezpieczeństwa. "Panie Kent" - powiedział Helmi - "czy wie pan, że samolot pasażerski to maszyna, która teoretycznie nie może latać?"
  
  "Nie" - skłamał Nick. Podziwiał jej odpowiedź. Zastanawiał się, na ile zdawała sobie sprawę, że ma kłopoty. "Wypijmy łyk naszego koktajlu".
  
  Nick znalazł w Helmi przemiłe towarzystwo. Piła koktajle takie jak Mr Kent i po trzech z nich jej zdenerwowanie zniknęło. Jedli pyszne holenderskie jedzenie, rozmawiali, czytali i marzyli. Kiedy zgasili światło w pokoju i mieli zamiar się zdrzemnąć, niczym dzieci z bogatego towarzystwa socjalnego, oparła głowę o jego i wyszeptała: "Teraz chcę trzymać cię za rękę".
  
  Był to czas wzajemnej serdeczności, okres rekonwalescencji, dwie godziny udawania, że świat nie jest taki, jaki jest.
  
  "Co ona wiedziała?" - zastanawiał się Nick. I czy to, co wiedziała, było powodem jej początkowej nerwowości? Pracując dla Mansona, prestiżowego domu jubilerskiego stale latającego między biurami w Nowym Jorku i Amsterdamie, AXE było niemal pewne, że wielu z tych kurierów należało do niezwykle skutecznej siatki szpiegowskiej. Niektórzy zostali dokładnie przebadani, ale nic przy nich nie znaleziono. Jak zareagowałyby nerwy Helmi, gdyby wiedziała, że Nick Carter, N3 w AXE, czyli Norman Kent, kupiec diamentów dla Bard Galleries, nie spotkał jej przypadkiem?
  
  Jej ciepła dłoń mrowiła. Czy była niebezpieczna? Agent AXE, Herb Whitlock, potrzebował kilku lat, aby w końcu ustalić lokalizację Mansona jako głównego węzła aparatu szpiegowskiego. Wkrótce potem został on wyłowiony z kanału w Amsterdamie. Zgłoszono to jako wypadek. Herb nieustannie twierdził, że Manson opracował tak niezawodny i prosty system, że firma stała się w istocie pośrednikiem w negocjacjach wywiadowczych: pośrednikiem dla zawodowego szpiega. Herb kupił kserokopie - za 2000 dolarów - systemu uzbrojenia balistycznego Marynarki Wojennej USA, na których widniały schematy nowego komputera geobalistycznego.
  
  Nick powąchał pyszny zapach Helmi. W odpowiedzi na jej wymamrotane pytanie, powiedział: "Jestem po prostu miłośnikiem diamentów. Przypuszczam, że pojawią się wątpliwości".
  
  Kiedy mężczyzna tak mówi, buduje jedną z najlepszych na świecie metod obrony biznesu. Znasz zasadę czterech C?
  
  "Kolor, przejrzystość, pęknięcia i karaty. Potrzebuję kontaktów, a także porad dotyczących kanionów, rzadkich kamieni i rzetelnych hurtowników. Mamy kilku zamożnych klientów, ponieważ przestrzegamy bardzo wysokich standardów etycznych. Możesz dokładnie przyjrzeć się naszemu handlowi, a okaże się on niezawodny i nieskazitelny, gdy tylko to powiemy".
  
  "No cóż, pracuję dla Mansona. Znam się na handlu". Zaczęła paplać o biznesie jubilerskim. Jego znakomita pamięć zapamiętała wszystko, co powiedziała. Dziadek Normana Kenta był pierwszym Nickiem Carterem, detektywem, który wprowadził wiele nowych metod do tego, co nazywał egzekwowaniem prawa. Nadajnik w oliwkowo-zielonym kieliszku do martini ucieszyłby go, ale nie zaskoczył. Wynalazł teleks w zegarku kieszonkowym. Aktywowało się go, dociskając czujnik w pięcie buta do ziemi.
  
  Nicholas Huntington Carter III został numerem trzy w AXE - amerykańskiej "nieznanej służbie", tak tajnej, że CIA wpadła w panikę, gdy jej nazwa ponownie pojawiła się w gazecie. Był jednym z czterech Killmasterów posiadających uprawnienia do zabijania, a AXE wspierało go bezwarunkowo. Mógł zostać zwolniony, ale nie oskarżony. Dla niektórych byłoby to dość uciążliwe, ale Nick zachował sprawność fizyczną zawodowego sportowca. Lubił to.
  
  Dużo myślał o siatce szpiegowskiej Mansona. Działała znakomicie. Schemat naprowadzania pocisku PEAPOD, uzbrojonego w sześć głowic jądrowych, "sprzedany" znanemu szpiegowi-amatorowi z Huntsville w Alabamie, dotarł do Moskwy dziewięć dni później. Agent AXE kupił egzemplarz, który był perfekcyjny w najdrobniejszych szczegółach, liczył osiem stron. Stało się tak pomimo ostrzeżenia 16 amerykańskich agencji o konieczności obserwacji, monitorowania i zapobiegania. Jako test bezpieczeństwa, okazał się porażką. Trzech kurierów "Mansona", którzy podróżowali tam i z powrotem przez te dziewięć dni "przypadkowo", miało zostać poddanych szczegółowym kontrolom, ale niczego nie znaleziono.
  
  "A teraz o Helmi" - pomyślał sennie. Zamieszana czy niewinna? A jeśli jest, to jak to się dzieje?
  
  "...cały rynek diamentów jest sztuczny" - powiedział Helmi. "Więc gdyby doszło do ogromnego odkrycia, nie dałoby się tego kontrolować. Wtedy wszystkie ceny by spadły".
  
  Nick westchnął. "Właśnie to mnie teraz przeraża. Nie dość, że można stracić reputację na handlu, to jeszcze w mgnieniu oka zbankrutować. Jeśli zainwestowałeś dużo w diamenty, to pfft. Wtedy to, za co zapłaciłeś milion, będzie warte tylko połowę".
  
  "Albo trzecia. Rynek może spaść do pewnego poziomu na raz. Potem spada coraz niżej, jak kiedyś srebro."
  
  Rozumiem, że będę musiał dokonywać zakupów ostrożnie.
  
  "Masz jakieś pomysły?"
  
  "Tak, dla kilku domów."
  
  "A dla Mansonów również?"
  
  'Tak.'
  
  "Tak myślałem. Tak naprawdę nie jesteśmy hurtownikami, chociaż, jak wszystkie większe firmy, handlujemy naraz w dużych ilościach. Powinieneś poznać naszego dyrektora, Philipa van der Laana. On wie więcej niż ktokolwiek poza kartelami".
  
  - Czy on jest w Amsterdamie?
  
  "Tak. Dzisiaj tak. Praktycznie dojeżdża tam i z powrotem między Amsterdamem a Nowym Jorkiem".
  
  "Po prostu przedstaw mnie mu kiedyś, Helmi. Może jeszcze uda nam się zrobić interesy. Poza tym, mógłbyś mi pomóc jako przewodnik, oprowadzisz mnie trochę po mieście. Może dołączysz do mnie dziś po południu? A potem postawię ci lunch.
  
  Z przyjemnością. Myślałeś też o seksie?
  
  Nick zamrugał. Ta zaskakująca uwaga na chwilę wytrąciła go z równowagi. Nie był do tego przyzwyczajony. Musiał mieć wyostrzone refleksy. "Dopóki ty tak nie powiesz. Ale i tak warto spróbować".
  
  "Jeśli wszystko pójdzie dobrze. Zdrowy rozsądek i doświadczenie."
  
  "I oczywiście talent. To jak dobry stek albo butelka dobrego wina. Trzeba od czegoś zacząć. Potem trzeba uważać, żeby tego znowu nie zepsuć. A jeśli nie wiesz wszystkiego, zapytaj albo przeczytaj książkę".
  
  Myślę, że wielu ludzi byłoby o wiele szczęśliwszych, gdyby byli wobec siebie całkowicie otwarci. To znaczy, można liczyć na udany dzień czy dobry posiłek, ale wygląda na to, że w dzisiejszych czasach nadal nie można liczyć na dobry seks. Chociaż w Amsterdamie sytuacja wygląda teraz inaczej. Czy to wina naszego purytańskiego wychowania, czy też nadal jest to część wiktoriańskiego dziedzictwa? Nie wiem.
  
  "Cóż, staliśmy się dla siebie trochę bardziej swobodni przez ostatnie kilka lat. Sam jestem trochę miłośnikiem życia, a ponieważ seks jest jego częścią, też go lubię. Tak samo jak ty lubisz jeździć na nartach, holenderskie piwo czy oglądać akwafortę Picassa". Słuchając, życzliwie patrzył na nią, zastanawiając się, czy żartuje. Jej błyszczące, niebieskie oczy błyszczały niewinnością. Jej śliczna twarz wyglądała niewinnie jak aniołek na świątecznej kartce.
  
  Skinęła głową. "Tak myślałam. Jesteś mężczyzną. Wielu z tych Amerykanów to ciche skąpcy. Jedzą, wypijają kieliszek, podniecają się i pieszczą. Aha, i zastanawiają się, dlaczego Amerykanki tak brzydzą się seksem. Mówiąc o seksie, nie mam na myśli tylko skakania do łóżka. Mam na myśli dobry związek. Jesteście dobrymi przyjaciółmi i potraficie ze sobą rozmawiać. Kiedy w końcu poczujesz potrzebę, żeby zrobić to w określony sposób, możesz przynajmniej o tym porozmawiać. Kiedy w końcu nadejdzie ten czas, to przynajmniej będziecie mieli ze sobą coś wspólnego".
  
  Gdzie się spotkamy?
  
  "Och". Wyjęła z torebki wizytówkę z domu Mansona i napisała coś na odwrocie. "O trzeciej. Nie będzie mnie w domu po lunchu. Jak tylko wylądujemy, odwiedzę Philipa van der Laana. Czy masz kogoś, kto mógłby się z tobą spotkać?"
  
  'NIE.'
  
  - To chodź ze mną. Możesz zacząć nawiązywać z nim kolejne kontakty. Na pewno ci pomoże. To interesujący człowiek. Spójrz, tam jest nowe lotnisko Schiphol. Duże, prawda?
  
  Nick posłusznie wyjrzał przez okno i przyznał, że jest ono duże i imponujące.
  
  W oddali zobaczył cztery duże pasy startowe, wieżę kontroli lotów i budynki o wysokości około dziesięciu pięter. Kolejne ludzkie pastwisko dla skrzydlatych rumaków.
  
  "To cztery metry pod poziomem morza" - powiedział Helmi. "Korzysta z niego trzydzieści dwa regularne linie. Powinieneś zobaczyć ich system informacyjny i Tapis Roulant, tory rolne. Spójrz tam, na łąki. Tutejsi rolnicy bardzo się tym martwią. No, nie tylko rolnicy. Nazywają tamte tory "buldożerem". To z powodu okropnego hałasu, który muszą znosić wszyscy ci ludzie". W swoim entuzjastycznym opowiadaniu pochyliła się nad nim. Jej piersi były jędrne. Włosy pachniały. "Ach, wybacz mi. Może już to wszystko wiesz. Byłeś kiedyś na nowym Schiphol?"
  
  "Nie, tylko stare Schiphol. Wiele lat temu. To był pierwszy raz, kiedy zboczyłem z mojej zwykłej trasy przez Londyn i Paryż".
  
  "Stary Schiphol jest trzy kilometry stąd. Dziś jest to lotnisko towarowe.
  
  "Jesteś idealnym przewodnikiem, Helmi. Zauważyłem też, że darzysz Holandię wielką miłością".
  
  Zaśmiała się cicho. "Pan van der Laan mówi, że wciąż jestem takim upartym Holendrem. Moi rodzice pochodzą z Hilversum, które leży trzydzieści kilometrów od Amsterdamu".
  
  "Więc znalazłeś odpowiednią pracę. Taką, która pozwoli ci od czasu do czasu odwiedzać swoją dawną ojczyznę".
  
  "Tak. Nie było to takie trudne, bo znałem już ten język".
  
  Czy jesteś z tego zadowolony?
  
  "Tak". Uniosła głowę, aż jej piękne usta dotknęły jego ucha. "Byłeś dla mnie miły. Nie czułam się dobrze. Chyba byłam przemęczona. Teraz czuję się o wiele lepiej. Jeśli dużo latasz, cierpisz na jet lag. Czasami mamy dwa pełne, dziesięciogodzinne dni pracy na raz. Chciałabym, żebyś poznał Phila. On pomoże ci uniknąć wielu pułapek".
  
  To było słodkie. Chyba naprawdę w to wierzyła. Nick poklepał ją po dłoni. "Mam szczęście, że tu z tobą siedzę. Jesteś niesamowicie piękna, Helmi. Jesteś człowiekiem. A może źle to rozumiem? Jesteś też inteligentna. To znaczy, że naprawdę troszczysz się o ludzi. To przeciwieństwo, powiedzmy, naukowca, który w swojej karierze wybrał wyłącznie bomby atomowe".
  
  "To najsłodszy i najbardziej skomplikowany komplement, jaki kiedykolwiek otrzymałem, Norman. Myślę, że powinniśmy już iść."
  
  Dokonali formalności i znaleźli swój bagaż. Helmi zaprowadził go do krępego młodego mężczyzny, który wjeżdżał mercedesem na podjazd budynku w budowie. "Nasz sekretny parking" - powiedział Helmi. "Cześć, Kobus".
  
  "Dzień dobry" - powiedział młody mężczyzna. Podszedł do nich i wziął ich ciężki bagaż.
  
  I wtedy to się stało. Rozdzierający serce, ostry dźwięk, który Nick znał aż za dobrze. Wepchnął Helmi na tylne siedzenie samochodu. "Co to było?" zapytała.
  
  Jeśli nigdy nie słyszałeś trzasku grzechotnika, syczącego wybuchu pocisku artyleryjskiego ani obrzydliwego gwizdu przelatującej kuli, na początku będziesz zaskoczony. Ale jeśli wiesz, co oznacza taki dźwięk, od razu jesteś czujny i czujny. Kula właśnie przeleciała im nad głowami. Nick nie usłyszał strzału. Broń była dobrze wytłumiona, prawdopodobnie półautomatyczna. Może snajper przeładowywał?
  
  "To była kula" - powiedział Helmiemu i Kobusowi. Prawdopodobnie już wiedzieli albo się domyślili. "Wynoście się stąd. Zatrzymajcie się i poczekajcie, aż wrócę. W każdym razie nie zostawajcie tutaj".
  
  Odwrócił się i pobiegł w stronę szarej, kamiennej ściany budowanego budynku. Przeskoczył przeszkodę i wbiegł po schodach, przeskakując po dwa lub trzy naraz. Przed długim budynkiem grupy robotników montowały okna. Nawet na niego nie spojrzeli, gdy wślizgnął się przez drzwi do budynku. Pomieszczenie było ogromne, zakurzone i pachniało wapnem i twardniejącym betonem. Daleko po prawej stronie dwóch mężczyzn pracowało kielniami przy ścianie. "To nie oni" - uznał Nick. Ich dłonie były białe od wilgotnego kurzu.
  
  Wbiegł po schodach długimi, lekkimi susami. W pobliżu znajdowały się cztery nieruchome schody ruchome. Zabójcy uwielbiają wysokie, puste budynki. Może zabójca jeszcze go nie zauważył. Gdyby go zauważył, już by biegł. Szukali więc uciekającego mężczyzny. Coś upadło z hukiem na piętro wyżej. Kiedy Nick dotarł do końca schodów - a właściwie dwóch pięter, ponieważ sufit pierwszego piętra był bardzo wysoki - kaskada szarych, cementowych desek spadła przez szczelinę w podłodze. Dwóch mężczyzn stało w pobliżu, gestykulując brudnymi rękami i krzycząc po włosku. Dalej, w oddali, zniknęła z pola widzenia masywna, przypominająca małpę postać.
  
  Nick podbiegł do okna przed budynkiem. Spojrzał na miejsce, gdzie zaparkowany był mercedes. Chciał poszukać łuski, ale to nie miało znaczenia, czy robotnicy budowlani, czy policja będą przeszkadzać. Włoscy murarze zaczęli na niego krzyczeć. Szybko zbiegł po schodach i zobaczył mercedesa na podjeździe, gdzie Kobus udawał, że na kogoś czeka.
  
  Wszedł do środka i powiedział do bladej Helmi: "Chyba go widziałem. Ciężki, zgarbiony facet". Przycisnęła dłoń do ust. "Strzał do nas - do mnie - do ciebie, serio? Nie wiem..."
  
  Prawie spanikowała. "Nigdy nic nie wiadomo" - powiedział. "Może to była kula z wiatrówki. Kto chce cię teraz zastrzelić?"
  
  Nie odpowiedziała. Po chwili dłoń znów opadła. Nick poklepał ją po dłoni. "Może lepiej byłoby, gdybyś powiedziała Kobusowi, żeby zapomniał o tym incydencie. Znasz go wystarczająco dobrze?"
  
  "Tak". Powiedziała coś do kierowcy po holendersku. Wzruszył ramionami, a następnie wskazał na nisko lecący helikopter. To był nowy rosyjski gigant, transportujący autobus na platformie ładunkowej przypominającej szczypce gigantycznego kraba.
  
  "Można dojechać do miasta autobusem" - powiedział Helmi. "Są dwa połączenia. Jedno z centralnej Holandii. Drugie obsługuje sam KLM. Kosztuje około trzech guldenów, choć trudno to dziś dokładnie określić".
  
  Czy to holenderska oszczędność? Są uparci. Ale nie sądziłem, że mogą być niebezpieczni.
  
  "Może jednak to był strzał z wiatrówki".
  
  Nie odniósł wrażenia, że ona sama w to wierzy. Na jej prośbę zerknął na Vondelpark, gdy przejeżdżali. Jechali w kierunku zapory, przez Vijelstraat i Rokin, centrum miasta. "Amsterdam ma coś, co odróżnia go od innych miast, które znam" - pomyślał.
  
  - Czy mamy powiedzieć twojemu szefowi o tym zdarzeniu na lotnisku Schiphol?
  
  "O nie. Nie róbmy tego. Spotkam się z Filipem w hotelu Krasnopolskaja. Koniecznie spróbuj ich naleśników. Założyciel firmy wprowadził je na rynek w 1865 roku i od tamtej pory są w menu. Sam zaczynał od małej kawiarni, a teraz to gigantyczny kompleks. Mimo to, jest tam bardzo przyjemnie".
  
  Widział, że odzyskała kontrolę. Mogła tego potrzebować. Był pewien, że jego przykrywka nie została zdemaskowana - zwłaszcza teraz, tak szybko. Będzie się zastanawiać, czy ta kula nie była przeznaczona dla niej.
  
  Ko obiecał zanieść bagaż Nicka do pobliskiego hotelu Die Port van Cleve, gdzieś przy Nieuwe Zijds Voorburgwal, niedaleko poczty. Przywiózł też do hotelu kosmetyki Helmi. Nick zauważył, że trzymała przy sobie skórzaną teczkę; korzystała z niej nawet, gdy szła do toalety w samolocie. Jej zawartość mogła być interesująca, ale prawdopodobnie były to tylko szkice lub próbki. Nie było sensu niczego sprawdzać - na razie.
  
  Helmi oprowadziła go po malowniczym hotelu Krasnopolski. Philip van der Laan bardzo ułatwił mu zadanie. Jadł śniadanie z innym mężczyzną w pięknym, prywatnym pokoju, pełnym boazerii. Helmi postawiła swoją walizkę obok van der Laana, witając go. Następnie przedstawiła Nicka. "Pan Kent bardzo interesuje się biżuterią".
  
  Mężczyzna wstał, by powitać go formalnie, uścisnąć mu dłoń, ukłonić się i zaprosić na śniadanie. Drugim mężczyzną z Van der Laan był Constant Draayer. Wypowiedział "Van Manson's", jakbym czuł się zaszczycony swoją obecnością.
  
  Van der Laan był średniego wzrostu, szczupły i krzepki. Miał bystre, niespokojne brązowe oczy. Choć sprawiał wrażenie spokojnego, było w nim coś niespokojnego, nadmiar energii, który można było wytłumaczyć albo interesami, albo własnym snobizmem. Miał na sobie szary aksamitny garnitur w stylu włoskim, niezbyt nowoczesny; czarną kamizelkę z małymi, płaskimi guzikami, które wyglądały jak złote; czerwono-czarny krawat; i pierścionek z niebiesko-białym diamentem o wadze około trzech karatów - wszystko wyglądało absolutnie nieskazitelnie.
  
  Turner był nieco gorszą wersją swojego szefa, człowiekiem, który najpierw musiał zebrać się na odwagę, by postawić każdy krok, ale jednocześnie był na tyle inteligentny, by nie sprzeciwiać się szefowi. Jego kamizelka miała zwyczajne szare guziki, a diament ważył około jednego karata. Ale jego oczy nauczyły się poruszać i rejestrować. Nie miały nic wspólnego z jego uśmiechem. Nick powiedział, że chętnie z nimi porozmawia i usiedli.
  
  "Czy pracuje pan dla hurtownika, panie Kent?" - zapytał van der Laan. "Manson czasami robi z nimi interesy".
  
  "Nie. Pracuję w Bard Galleries."
  
  "Pan Kent twierdzi, że nie wie prawie nic o diamentach" - powiedział Helmi.
  
  Van der Laan uśmiechnął się, jego zęby były równo osadzone pod kasztanowym wąsem. "Tak mówią wszyscy sprytni klienci. Pan Kent może i ma lupę i wie, jak jej używać. Czy zatrzymuje się pan w tym hotelu?"
  
  "Nie". "W Port van Cleve" - odpowiedział Nick.
  
  "Miły hotel" - powiedział Van der Laan. Wskazał na kelnera przed sobą i powiedział tylko: "Śniadanie". Potem zwrócił się do Helmiego, a Nick zauważył, że dyrektor okazuje podwładnemu więcej ciepła, niż powinien.
  
  "Ach, Helmi" - pomyślał Nick - "dostałaś tę pracę w firmie, która wydaje się być renomowana". Ale to nadal nie jest ubezpieczenie na życie. "Miłej podróży" - poprosił ją Van der Laan.
  
  Dziękuję, panie Kent, to znaczy Norman. Czy możemy tu używać amerykańskich nazwisk?
  
  "Oczywiście" - wykrzyknął zdecydowanie Van der Laan, nie zadając Draayerowi żadnych pytań. "Kłopotliwy lot?"
  
  "Nie. Trochę martwiłem się pogodą. Siedzieliśmy obok siebie, a Norman dodał mi trochę otuchy".
  
  Brązowe oczy van der Laana pogratulowały Nickowi dobrego gustu. Nie było w nich zazdrości, tylko coś kontemplacyjnego. Nick wierzył, że Van der Laan zostanie reżyserem w każdej branży. Posiadał nieskazitelną szczerość urodzonego dyplomaty. Wierzył we własne bzdury.
  
  "Przepraszam" - powiedział van der Laan. "Muszę na chwilę wyjść".
  
  Wrócił pięć minut później. Nie było go wystarczająco długo, żeby pójść do łazienki - albo zrobić cokolwiek innego.
  
  Śniadanie składało się z różnych rodzajów pieczywa, kopczyka złocistego masła, trzech rodzajów sera, plastrów pieczeni wołowej, jajek na twardo, kawy i piwa. Van der Laan przedstawił Nickowi pokrótce handel diamentami w Amsterdamie, wymieniając osoby, z którymi mógłby chcieć porozmawiać, i omawiając jego najciekawsze aspekty. "...a jeśli przyjdziesz jutro do mojego biura, Norman, pokażę ci, co mamy".
  
  Nick powiedział, że na pewno tam będzie, po czym podziękował mu za śniadanie, uścisnął mu dłoń i zniknął. Po jego wyjściu Philip van der Laan zapalił krótkie, aromatyczne cygaro. Stuknął w skórzaną teczkę, którą przyniosła Helmi, i spojrzał na nią. "Nie otworzyłaś tego w samolocie?"
  
  "Oczywiście, że nie". Jej ton nie był do końca spokojny.
  
  "Zostawiłeś go z tym samego?"
  
  "Phil, znam swoją pracę."
  
  "Czy nie wydało ci się dziwne, że usiadł obok ciebie?"
  
  Jej błyszczące, niebieskie oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej. "Dlaczego? Na pokładzie samolotu było prawdopodobnie więcej handlarzy diamentami. Mogłam trafić na konkurenta zamiast na docelowego kupca. Może mogłabyś mu coś sprzedać".
  
  Van der Laan poklepał ją po dłoni. "Nie martw się. Sprawdzaj regularnie. W razie potrzeby dzwoń do nowojorskich banków".
  
  Drugi skinął głową. Spokojna twarz van der Laana skrywała wątpliwości. Myślał, że Helmi zmieniła się w niebezpieczną, przestraszoną kobietę, która wiedziała za dużo. Teraz, w tej chwili, nie był już taki pewien. Początkowo myślał, że "Norman Kent" to policjant - teraz zwątpił w swoje pochopne myślenie. Zastanawiał się, czy dobrze zrobił, dzwoniąc do Paula. Było już za późno, żeby go powstrzymać. Ale przynajmniej Paul i jego przyjaciele poznają prawdę o tym Kenie.
  
  Helmi zmarszczył brwi. "Naprawdę myślisz, że może..."
  
  "Nie sądzę, dziecko. Ale, jak mówisz, moglibyśmy mu coś dobrego sprzedać. Tylko po to, żeby sprawdzić jego wiarygodność."
  
  Nick przekroczył tamę. Wiosenny wiatr był cudowny. Próbował zorientować się w terenie. Spojrzał na malowniczą Kalverstraat, gdzie gęsty strumień ludzi przemieszczał się po chodniku bez samochodów, pomiędzy budynkami, które wyglądały na równie czyste, jak sami ludzie. "Czy oni naprawdę są aż tak czyści?" - pomyślał Nick. Zadrżał. Nie czas się tym teraz przejmować.
  
  Postanowił pójść pieszo do Keizersgracht - rodzaj hołdu dla utopionego, a nie pijanego Herberta Whitlocka. Herbert Whitlock był wysoko postawionym urzędnikiem rządowym USA, właścicielem biura podróży i prawdopodobnie wypił tego dnia za dużo ginu. Prawdopodobnie. Ale Herbert Whitlock był agentem AXE i nie przepadał za alkoholem. Nick pracował z nim dwukrotnie i obaj się roześmiali, gdy Nick zauważył: "Wyobraź sobie człowieka, który każe ci pić - w ramach pracy". Herb przebywał w Europie od prawie roku, tropiąc przecieki, które AXE odkryło, gdy zaczęły wyciekać dane z wojskowej elektroniki i lotnictwa. Herbert dotarł do litery M w archiwum w chwili swojej śmierci. A jego drugie imię brzmiało Manson.
  
  David Hawk, na swoim stanowisku dowodzenia w AXE, ujął to bardzo prosto: "Nie spiesz się, Nicholas. Jeśli potrzebujesz pomocy, poproś o nią. Nie możemy sobie pozwolić na więcej takich żartów". Przez chwilę jego wąskie usta zaciskały się na wystającej szczęce. "A jeśli ci się uda, jeśli osiągniesz choć trochę rezultatów, zwróć się do mnie o pomoc".
  
  Nick dotarł do Keizersgracht i wrócił wzdłuż Herengracht. Powietrze było gładkie i jedwabiste. "Jestem tutaj" - pomyślał. Strzelaj do mnie jeszcze raz. Strzelaj, a jeśli chybisz, to przynajmniej przejmę inicjatywę. Czy to nie jest wystarczająco sportowe? Zatrzymał się, by podziwiać wóz z kwiatami i zjeść śledzia na rogu Herengracht-Paleistraat. Wysoki, beztroski mężczyzna, który kochał słońce. Nic się nie działo. Zmarszczył brwi i wrócił do hotelu.
  
  W dużym, wygodnym pokoju, bez zbędnych warstw lakieru i szybkich, delikatnych, plastikowych efektów ultranowoczesnych hoteli, Nick rozpakował swoje rzeczy. Jego Wilhelmina Luger został odprawiony przez urząd celny pod pachą. Nie był sprawdzany. Poza tym, w razie potrzeby, będzie miał na niego papiery. Hugo, ostry jak brzytwa szpilka, znalazł się w skrzynce pocztowej jako otwieracz listów. Rozebrał się do bielizny i stwierdził, że niewiele może zrobić, dopóki nie spotka się z Helmi o trzeciej. Ćwiczył przez piętnaście minut, a potem spał przez godzinę.
  
  Ktoś cicho zapukał do drzwi. "Halo?" - zawołał Nick. "Obsługa pokoju".
  
  Otworzył drzwi. Uśmiechnął się gruby kelner w białym fartuchu, trzymając bukiet kwiatów i butelkę Four Roses, częściowo schowaną za białą serwetką. "Witamy w Amsterdamie, proszę pana. Z pozdrowieniami od kierownictwa".
  
  Nick cofnął się o krok. Mężczyzna niósł kwiaty i bourbon do stolika przy oknie. Brwi Nicka poszybowały w górę. Nie ma wazonu? Nie ma tacy? "Hej..." Mężczyzna upuścił butelkę z głuchym hukiem. Nie stłukła się. Nick śledził go wzrokiem. Drzwi otworzyły się gwałtownie, o mało co nie zwalając go z nóg. Przez próg wyskoczył mężczyzna - wysoki, masywny, niczym bosman. Mocno trzymał w dłoni czarny pistolet. To była duża broń. Poszedł za Nickiem, który udawał, że się potyka, ale nie drgnął. Potem Nick się wyprostował. Niższy mężczyzna podążył za muskularnym i zamknął drzwi. Z kierunku kelnera dobiegł ostry angielski głos: "Proszę zaczekać, panie Kent". Kątem oka Nick zobaczył, jak serwetka spada. W dłoni, w której ją trzymała, trzymał pistolet, który również wyglądał, jakby trzymał go profesjonalista. Nieruchomy, na odpowiedniej wysokości, gotowy do strzału. Nick zatrzymał się.
  
  On sam miał jednego asa w rękawie. W kieszeni bielizny trzymał jedną ze śmiercionośnych bomb gazowych - "Pierre". Powoli opuścił rękę.
  
  Mężczyzna wyglądający na kelnera powiedział: "Zostaw to. Nie ruszaj się". Mężczyzna wydawał się bardzo zdeterminowany. Nick zamarł i powiedział: "Mam tylko kilka guldenów w kieszeni..."
  
  'Zamknąć się.'
  
  Ostatni mężczyzna w drzwiach był już za Nickiem i w tej chwili nie mógł nic zrobić. Nie w ogniu krzyżowym dwóch pistoletów, które wydawały się być w bardzo sprawnych rękach. Coś owinęło mu nadgarstek, a jego ręka gwałtownie odskoczyła. Potem druga ręka została cofnięta - marynarz owijał ją sznurem. Sznur był napięty i w dotyku przypominał nylon. Mężczyzna, który wiązał węzły, był albo marynarzem, albo służył nim od wielu lat. To jeden z setek przypadków, gdy Nicholas Huntington Carter III, numer 3 z AXE, był wiązany i wydawał się niemal bezradny.
  
  "Usiądź tutaj" - powiedział wielki mężczyzna.
  
  Nick usiadł. Kelner i grubas wydawali się dowodzić. Dokładnie sprawdzili jego rzeczy. Z pewnością nie byli rabusiami. Po sprawdzeniu każdej kieszeni i każdego szwu jego dwóch garniturów, starannie wszystko powiesili. Po dziesięciu minutach żmudnej pracy detektywistycznej grubas usiadł naprzeciwko Nicka. Miał wąską szyję, zaledwie kilka grubych fałdów skóry między kołnierzem a głową, ale w żaden sposób nie przypominały one tłuszczu. Nie miał przy sobie żadnej broni. "Pan Norman Kent z Nowego Jorku" - powiedział. "Jak długo zna pan Helmiego de Boera?"
  
  "Niedawno. Poznaliśmy się dziś w samolocie."
  
  Kiedy ją znowu zobaczysz?
  
  'Nie wiem.'
  
  "Dlatego ci to dała?" Grube palce podniosły wizytówkę, którą dała mu Helmi, z jej lokalnym adresem.
  
  "Spotkamy się jeszcze kilka razy. To dobra przewodniczka."
  
  "Czy przyjechałeś tu, żeby robić interesy z Mansonem?"
  
  Jestem tu po to, żeby robić interesy z każdym, kto sprzeda mojej firmie diamenty po rozsądnej cenie. Kim jesteście? Policjantami, złodziejami, szpiegami?
  
  "Po trochu wszystkiego. Powiedzmy, że to mafia. Ostatecznie nie ma to znaczenia".
  
  "Czego ode mnie chcesz?"
  
  Kościsty mężczyzna wskazał na łóżko, na którym leżała Wilhelmina. "To dość dziwny przedmiot jak na biznesmena".
  
  "Dla kogoś, kto potrafi przewozić diamenty warte dziesiątki tysięcy dolarów? Uwielbiam ten pistolet".
  
  "Sprzeczne z prawem".
  
  "Będę ostrożny."
  
  "Co wiesz o kuchni jenisejskiej?"
  
  "O, mam je."
  
  Gdyby powiedział, że pochodzi z innej planety, nie skoczyliby wyżej. Muskularny mężczyzna wyprostował się. "Kelner" krzyknął: "Tak?", a marynarz, który zawiązał węzły, obniżył usta o pięć centymetrów.
  
  Duży powiedział: "Masz je? Już? Naprawdę?"
  
  "W Grand Hotelu Krasnopolskim. Nie da się do nich dotrzeć". Kościsty mężczyzna wyciągnął paczkę z kieszeni i podał pozostałym małe papierosy. Wydawało się, że zamierzał zaproponować je Nickowi, ale zmienił zdanie. Wstali. "Co zamierzacie z tym zrobić?"
  
  "Oczywiście, zabierz je ze sobą do Stanów Zjednoczonych".
  
  - Ale... ale nie możesz. Celnicy - ach! Masz plan. Wszystko już gotowe.
  
  "Wszystko jest już przygotowane" - odpowiedział poważnie Nick.
  
  Rosły mężczyzna wyglądał na oburzonego. "Oni wszyscy to idioci" - pomyślał Nick. "A może ja naprawdę nim jestem. Ale idioci czy nie, znają się na rzeczy". Pociągnął za kabel za plecami, ale ani drgnął.
  
  Grubas wydmuchnął ciemnoniebieską chmurę dymu z zaciśniętych ust w stronę sufitu. "Mówiłeś, że nie możemy ich dostać? A ty? Gdzie paragon? Dowód?"
  
  "Nie mam. Pan Stahl mi to załatwił". Stahl zarządzał hotelem Krasnopolskim wiele lat temu. Nick miał nadzieję, że nadal tam jest.
  
  Szaleniec udający kelnera nagle powiedział: "Myślę, że kłamie. Zamknijmy mu usta, podpalmy mu palce u stóp i zobaczmy, co powie".
  
  "Nie" - powiedział grubas. "Był już w Krasnopolskim. Z Helmim. Widziałem go. To będzie niezły kąsek dla nas. A teraz..." podszedł do Nicka. "Panie Kent, ubierz się teraz, a my wszyscy ostrożnie dostarczymy te Cullinany. We czterech. Jesteś dużym chłopcem i może chcesz być bohaterem w swojej społeczności. Ale jeśli nie, zginiesz w tym małym kraju. Nie chcemy takiego bałaganu. Może teraz jesteś o tym przekonany. Jeśli nie, pomyśl o tym, co ci właśnie powiedziałem".
  
  Wrócił pod ścianę i wskazał na kelnera i drugiego mężczyznę. Nie dali Nickowi satysfakcji i nie wyciągnął ponownie broni. Marynarz rozwiązał węzeł na plecach Nicka i zdjął mu z nadgarstka opatrunek. Krew piekła. Bony powiedział: "Ubieraj się. Luger nie jest naładowany. Ostrożnie".
  
  Nick poruszał się ostrożnie. Sięgnął po koszulę wiszącą na oparciu krzesła, a następnie uderzył dłonią w jabłko Adama kelnera. To był atak z zaskoczenia, jak atak członka chińskiej drużyny tenisa stołowego, który próbuje uderzyć bekhendem piłkę lecącą jakieś półtora metra od stołu. Nick zrobił krok do przodu, skoczył i uderzył - a mężczyzna ledwo zdążył się poruszyć, zanim Nick dotknął jego szyi.
  
  Gdy mężczyzna upadł, Nick obrócił się i chwycił grubasa za rękę, sięgając jednocześnie do kieszeni. Oczy grubasa rozszerzyły się, gdy poczuł miażdżącą siłę uścisku. Jako silny mężczyzna, wiedział, co oznaczają mięśnie, kiedy sam musi nimi pokierować. Uniósł rękę w prawo, ale Nick był już gdzie indziej, zanim wszystko na dobre się rozkręciło.
  
  Nick uniósł rękę i skierował ją tuż pod żebra, tuż pod sercem. Nie miał czasu na znalezienie najlepszego ujęcia. Co więcej, to ciało bez szyi było odporne na ciosy. Mężczyzna zachichotał, ale pięść Nicka sprawiała wrażenie, jakby właśnie próbował uderzyć krowę kijem.
  
  Marynarz rzucił się na niego, wymachując czymś, co wyglądało na policyjną pałkę. Nick obrócił Grubasa i popchnął go do przodu. Dwaj mężczyźni wpadli na siebie, podczas gdy Nick mocował się z tyłem kurtki... Mężczyźni ponownie się rozdzielili i szybko odwrócili w jego stronę. Nick kopnął marynarza w rzepkę, gdy ten się zbliżył, a następnie zręcznie obrócił się, by stanąć twarzą do większego przeciwnika. Grubas przestąpił nad krzyczącym mężczyzną, stanął pewnie i pochylił się w stronę Nicka z wyciągniętymi ramionami. Nick zasymulował atak, kładąc lewą rękę na prawej ręce grubasa, cofnął się, odwrócił i kopnął go w brzuch, trzymając prawą ręką jego lewy nadgarstek.
  
  Przesuwając się bokiem, mężczyzna o wadze kilkuset funtów zmiażdżył krzesło i stolik kawowy, roztrzaskał telewizor o podłogę niczym zabawkowy samochodzik, a w końcu zatrzymał się z hukiem na resztkach maszyny do pisania, której korpus roztrzaskał się o ścianę ze smutnym, rozdzierającym dźwiękiem. Pchany przez Nicka i obracany jego uściskiem, grubas najbardziej ucierpiał z powodu ataku na meble. Zajęło mu to sekundę dłużej niż Nickowi.
  
  Nick skoczył do przodu i złapał przeciwnika za gardło. Zajęło mu to tylko kilka sekund - kiedy padli... Drugą ręką Nick chwycił go za nadgarstek. Ten chwyt odciął mężczyźnie oddech i dopływ krwi na dziesięć sekund. Ale nie miał dziesięciu sekund. Kaszląc i krztusząc się, kelneropodobna istota ożyła akurat na tyle, by chwycić broń. Nick wyrwał się, uderzył przeciwnika głową i wyrwał mu broń z ręki.
  
  Pierwszy strzał chybił, drugi przebił sufit, a Nick rzucił pistolet przez drugie nieuszkodzone okno. Gdyby to trwało, mogliby zaczerpnąć świeżego powietrza. Czy nikt w tym hotelu, kurwa, nie słyszy, co się dzieje?
  
  Kelner uderzył go pięścią w brzuch. Gdyby się tego nie spodziewał, mógłby już nigdy nie poczuć bólu. Podłożył rękę pod brodę napastnika i uderzył go... Grubas rzucił się naprzód jak byk na czerwoną płachtę. Nick rzucił się w bok, mając nadzieję na znalezienie nieco lepszej ochrony, ale potknął się o żałosne resztki telewizora z akcesoriami. Grubas wziąłby go za rogi, gdyby je miał. Gdy obaj przywarli do łóżka, drzwi do pokoju się otworzyły i wbiegła kobieta z krzykiem. Nick i grubas zaplątali się w narzutę, koce i poduszki. Napastnik był powolny. Nick zobaczył, jak marynarz czołga się w kierunku drzwi. Gdzie był kelner? Nick szarpnął wściekle narzutę, która wciąż wisiała wokół niego. BAM! Zgasło światło.
  
  Przez kilka sekund był oszołomiony ciosem i oślepiony. Jego doskonała kondycja fizyczna pozwoliła mu zachować niemal przytomność, gdy pokręcił głową i wstał. Właśnie wtedy pojawił się kelner! Podniósł pałkę marynarską i uderzył mnie nią. Jeśli go złapię...
  
  Musiał się opamiętać, usiąść na podłodze i wziąć kilka głębokich oddechów. Gdzieś kobieta zaczęła wołać o pomoc. Usłyszał kroki. Zamrugał, aż odzyskał wzrok, i wstał. Pokój był pusty.
  
  Zanim zdążył spędzić trochę czasu pod zimną wodą, pokój nie był już pusty. Była tam krzycząca pokojówka, dwóch boyów hotelowych, kierownik, jego asystent i ochroniarz. Podczas gdy on się wycierał, zakładał szlafrok i chował Wilhelminę, udając, że wyciąga koszulę z bałaganu na łóżku, przyjechała policja.
  
  Spędzili z nim godzinę. Kierownik dał mu inny pokój i nalegał na lekarza. Wszyscy byli uprzejmi, przyjacielscy i rozgniewani, że dobre imię Amsterdamu zostało zszargane. Nick zaśmiał się i podziękował wszystkim. Podał detektywowi dokładny opis i pogratulował mu. Nie chciał jednak zajrzeć do policyjnego albumu ze zdjęciami, twierdząc, że wszystko poszło za szybko. Detektyw ogarnął wzrokiem chaos, po czym zamknął notes i powiedział powoli po angielsku: "Ale nie za szybko, panie Kent. Już sobie poszli, ale możemy ich znaleźć w szpitalu".
  
  Nick zaniósł swoje rzeczy do nowego pokoju, zamówił pobudkę o 2 w nocy i położył się spać. Kiedy operator go obudził, czuł się dobrze - nie bolała go nawet głowa. Przynieśli mu kawę, gdy brał prysznic.
  
  Adres, który podała mu Helmi, to nieskazitelnie czysty domek przy Stadionweg, niedaleko stadionu olimpijskiego. Spotkała się z nim w bardzo schludnej hali, tak lśniącej lakierem, farbą i woskiem, że wszystko wyglądało idealnie... "Skorzystajmy ze światła dziennego" - powiedziała. "Możemy się tu napić, jak wrócimy, jeśli chcesz".
  
  "Już wiem, że tak właśnie będzie."
  
  Wsiedli do niebieskiego Vauxhalla, którym kierowała zręcznie. W obcisłym, jasnozielonym swetrze i plisowanej spódnicy, z łososiowym szalikiem we włosach, wyglądała jeszcze piękniej niż w samolocie. Bardzo brytyjska, szczupła i bardziej seksowna niż w krótkiej lnianej spódnicy.
  
  Obserwował jej profil podczas jazdy. Nic dziwnego, że Manson wybrał ją jako modelkę. Z dumą pokazała mu miasto. - Jest Oosterpark, jest Tropenmuseum - a tu, widzi pan, Artis. To zoo ma chyba najwspanialszą kolekcję zwierząt na świecie. Jedźmy w kierunku stacji. Widzi pan, jak umiejętnie te kanały przecinają miasto? Starożytni urbaniści patrzyli daleko w przyszłość. Jest inaczej niż dziś; dziś nie biorą już przyszłości pod uwagę. Dalej - patrz, tam dom Rembrandta - dalej, rozumie pan, o co mi chodzi. Cała ta ulica, Jodenbreestraat, jest burzona pod metro, rozumie pan?
  
  Nick słuchał zaintrygowany. Pamiętał, jaka była ta dzielnica: kolorowa i urzekająca, z atmosferą ludzi, którzy tu mieszkali, rozumiejąc, że życie ma przeszłość i przyszłość. Ze smutkiem patrzył na resztki tego zrozumienia i zaufania dawnych mieszkańców. Całe dzielnice zniknęły... a Nieuwmarkt, przez który teraz przejeżdżali, został zredukowany do ruiny, z której pozostała jego dawna radość. Wzruszył ramionami. No cóż, pomyślał, przeszłość i przyszłość. Takie metro to w rzeczywistości nic więcej niż okręt podwodny w takim mieście...
  
  Jechała z nim przez porty, przeprawiała się przez kanały prowadzące do IJ, gdzie można było obserwować przepływające statki przez cały dzień, zupełnie jak na Wschodzie. Rzeki. I pokazała mu rozległe poldery... Kiedy jechali Kanałem Morza Północnego, powiedziała: "Jest takie powiedzenie: Bóg stworzył niebo i ziemię, a Holendrzy stworzyli Holandię".
  
  "Jesteś naprawdę dumny ze swojego kraju, Helmi. Byłbyś dobrym przewodnikiem dla wszystkich amerykańskich turystów, którzy tu przyjeżdżają".
  
  "To takie niezwykłe, Norman. Od pokoleń ludzie walczą tu z morzem. Czy można się dziwić, że są tacy uparci...? Ale są tacy żywi, tacy czyści, tacy energiczni".
  
  "I tak samo nudni i przesądni jak wszyscy inni ludzie" - mruknął Nick. "Bo, Helmi, monarchie są, pod każdym względem, dawno przestarzałe".
  
  Rozmawiała bez przerwy, aż dotarli do celu: starej holenderskiej jadłodajni, która wyglądała niemal tak samo od lat. Nikogo jednak nie zniechęciły autentyczne fryzyjskie gorzkie zioła podawane pod wiekowymi belkami, gdzie radośni ludzie zajmowali radosne krzesła udekorowane kwiatami. Następnie spacer do stołu bufetowego - wielkości kręgielni - z ciepłymi i zimnymi daniami rybnymi, mięsem, serami, sosami, sałatkami, pasztecikami mięsnymi i mnóstwem innych pysznych potraw.
  
  Po drugiej wizycie przy tym stoliku, z doskonałym lagerem i ogromnym wyborem dań na wystawie, Nick dał sobie spokój. "Będę musiał się nieźle namęczyć, żeby przełknąć tyle jedzenia" - powiedział.
  
  "To naprawdę znakomita i niedroga restauracja. Poczekaj, aż spróbujesz naszej kaczki, kuropatwy, homara i ostryg ze Nowej Zelandii."
  
  "Później, kochanie."
  
  Najedzeni i zadowoleni, wrócili do Amsterdamu starą, dwupasmową drogą. Nick zaproponował, że ją odwiezie i stwierdził, że samochód jest łatwy w prowadzeniu.
  
  Samochód jechał za nimi. Mężczyzna wychylił się przez okno, gestem nakazał im się zatrzymać i zepchnął ich na pobocze. Nick chciał szybko zawrócić, ale natychmiast odrzucił ten pomysł. Po pierwsze, nie znał samochodu wystarczająco dobrze, a poza tym zawsze można się czegoś nauczyć, o ile tylko uważa się, żeby nie oberwać.
  
  Mężczyzna, który ich odepchnął, wyszedł i podszedł do nich. Wyglądał jak policjant z serialu FBI. Wyciągnął nawet zwykłego Mausera i powiedział: "Idzie z nami dziewczyna. Proszę się nie martwić".
  
  Nick spojrzał na niego z uśmiechem. "Dobrze". Odwrócił się do Helmiego. "Znasz go?"
  
  Jej głos był piskliwy. "Nie, Norman. Nie..."
  
  Mężczyzna po prostu za bardzo zbliżył się do drzwi. Nick otworzył je gwałtownie i usłyszał zgrzyt metalu o broń, gdy jego stopy dotknęły chodnika. Szanse były po jego stronie. Kiedy mówią "W porządku" i "Proszę bardzo", nie są zabójcami. Broń może być zabezpieczona. Poza tym, jeśli masz dobry refleks, jesteś w dobrej formie i poświęciłeś godziny, dni, miesiące, lata na treningi w takich sytuacjach...
  
  Pistolet nie wypalił. Mężczyzna obrócił się na biodrze Nicka i uderzył w jezdnię z siłą wystarczającą do poważnego wstrząsu mózgu. Mauser wypadł mu z rąk. Nick kopnął go pod Vauxhalla i pobiegł do drugiego samochodu, ciągnąc za sobą Wilhelminę. Albo ten kierowca był sprytny, albo tchórzem - a przynajmniej kiepskim wspólnikiem. Odjechał z piskiem opon, zostawiając Nicka zataczającego się w ogromnej chmurze spalin.
  
  Nick schował Lugera do kabury i pochylił się nad mężczyzną leżącym nieruchomo na drodze. Jego oddech wydawał się ciężki. Nick szybko opróżnił kieszenie i zebrał wszystko, co mógł znaleźć. Przeszukał pasek w poszukiwaniu kabury, zapasowej amunicji i odznaki. Następnie wskoczył z powrotem za kierownicę i pomknął za małymi tylnymi światłami w oddali.
  
  Vauxhall był szybki, ale nie wystarczająco szybki.
  
  "O mój Boże" - powtarzał Helmi w kółko. "O mój Boże. A to jest Holandia. Takie rzeczy się tu nigdy nie zdarzają. Chodźmy na policję. Kim oni są? I dlaczego? Jak udało ci się to zrobić tak szybko, Norman? Inaczej by nas zastrzelił?"
  
  Musiała wypić półtorej szklanki whisky w jego pokoju, żeby choć trochę się uspokoić.
  
  W międzyczasie przeglądał kolekcję rzeczy, które zabrał mężczyźnie z Mauserem. Nic specjalnego. Zwykłe śmieci ze zwykłych toreb - papierosy, długopis, scyzoryk, notes, zapałki. Notes był pusty; nie było w nim ani jednego wpisu. Pokręcił głową. "Nie funkcjonariusz organów ścigania. Też bym tak nie pomyślał. Zwykle zachowują się inaczej, choć zdarzają się faceci, którzy za dużo oglądają telewizję".
  
  Napełnił szklanki i usiadł obok Helmiego na szerokim łóżku. Nawet gdyby w ich pokoju znajdowały się urządzenia podsłuchowe, cicha muzyka z hi-fi wystarczyłaby, by ich słowa stały się niezrozumiałe dla każdego słuchacza.
  
  "Dlaczego chcieli cię zabrać, Helmi?"
  
  "Ja... ja nie wiem."
  
  "Wiesz, to nie był zwykły napad. Mężczyzna powiedział: "Dziewczyna idzie z nami". Więc jeśli coś knuli, to ty. Ci faceci nie mieli zamiaru zatrzymywać wszystkich samochodów na drodze. Musieli cię szukać".
  
  Uroda Helmi rosła ze strachu lub gniewu. Nick spojrzał na mgliste chmury zasłaniające jej lśniące, niebieskie oczy. "Ja... Nie mogę sobie wyobrazić, kto..."
  
  "Czy masz jakieś tajemnice handlowe lub cokolwiek?"
  
  Przełknęła ślinę i pokręciła głową. Nick zastanawiał się nad kolejnym pytaniem: Czy dowiedziałeś się czegoś, czego nie powinieneś wiedzieć? Ale potem znowu porzucił pytanie. Było zbyt bezpośrednie. Nie ufała już Normanowi Kentowi z powodu jego reakcji na dwóch mężczyzn, a jej kolejne słowa to potwierdziły. "Norman" - powiedziała powoli. "Byłeś strasznie szybki. I widziałam twój pistolet. Kim jesteś?"
  
  Przytulił ją. Wyglądało na to, że jej się to podoba. "Tylko typowy amerykański biznesmen, Helmi. Staromodny. Dopóki mam te diamenty, nikt mi ich nie odbierze, dopóki mogę coś z tym zrobić".
  
  Skrzywiła się. Nick wyciągnął nogi. Kochał siebie, wizerunek, który sobie wykreował. Czuł się bardzo bohatersko. Delikatnie poklepał ją po kolanie. "Spokojnie, Helmi. Było tam paskudnie. Ale ktokolwiek uderzy głową o jezdnię, nie będzie cię niepokoił ani nikogo innego przez następne kilka tygodni. Możemy powiadomić policję albo się zamknąć. Myślisz, że powinnaś powiedzieć Philipowi van der Laanowi? To było kluczowe pytanie". Milczała przez długi czas. Oparła głowę na jego ramieniu i westchnęła. "Nie wiem. Powinien zostać ostrzeżony, jeśli chcą coś zrobić przeciwko Mansonowi. Ale co się dzieje?"
  
  'Dziwny.'
  
  "Właśnie o to mi chodziło. Phil to mózg. Mądry. Nie jest staromodnym europejskim biznesmenem w czerni, z białym kołnierzykiem i zamrożonym umysłem. Ale co powie, kiedy dowie się, że jego podwładny o mało nie został porwany? Mansonowi by się to nie spodobało. Powinieneś zobaczyć, jakich kontroli kadr używają w Nowym Jorku. Detektywi, doradcy ds. nadzoru i tak dalej. Chodzi mi o to, że na poziomie osobistym Phil może i jest czarodziejem, ale w biznesie to coś zupełnie innego. A ja kocham swoją pracę".
  
  "Myślisz, że cię zwolni?"
  
  "Nie, nie, nie do końca."
  
  "Ale jeśli twoja przyszłość jest zagrożona, to czy mogłoby to być dla niego przydatne?
  
  "Tak. Radzę sobie tam dobrze. Niezawodnie i wydajnie. To będzie pierwszy test.
  
  "Proszę, nie gniewaj się" - powiedział Nick, starannie dobierając słowa - "ale myślę, że byłaś dla Phila kimś więcej niż tylko przyjaciółką. Jesteś piękną kobietą, Helmi. Czy jest szansa, że jest zazdrosny? Może skrywa zazdrość o kogoś takiego jak ja?"
  
  Zastanowiła się. "Nie. Jestem... jestem przekonana, że to nieprawda. Boże, Phil i ja... spędziliśmy razem kilka dni. Tak, to jest to, co się dzieje w długi weekend. On jest naprawdę miły i interesujący. Więc..."
  
  Czy on wie o Tobie - z innymi?
  
  "On wie, że jestem wolna, jeśli o to ci chodzi". W jej słowach słychać było chłód.
  
  Nick powiedział: "Phil wcale nie wygląda na osobę niebezpiecznie zazdrosną. Jest zbyt elegancki i kosmopolityczny. Mężczyzna na jego pozycji nigdy nie wplątałby siebie ani swojej firmy w podejrzane interesy. Ani w nielegalne interesy. Więc możemy go wykluczyć".
  
  Milczała zbyt długo. Jego słowa dały jej do myślenia.
  
  "Tak" - powiedziała w końcu. Ale nie wydawało się to prawdziwą odpowiedzią.
  
  "A co z resztą towarzystwa? Mówiłem poważnie o tobie. Jesteś niesamowicie atrakcyjną kobietą. Nie zdziwiłbym się, gdyby jakiś mężczyzna lub chłopiec cię uwielbiał. Ktoś, po kim w ogóle byś się tego nie spodziewał. Może ktoś, kogo spotkałeś tylko kilka razy. Nie Manson. Kobiety zazwyczaj wyczuwają takie rzeczy podświadomie. Zastanów się dobrze. Czy ktoś cię obserwował, kiedy byłaś gdzieś, czy ktoś poświęcał ci dodatkową uwagę?"
  
  "Nie, może. Nie wiem. Ale na razie jesteśmy... szczęśliwą rodziną. Nigdy nikogo nie odrzuciłam. Nie, nie o to mi chodziło. Jeśli ktoś okazywał więcej zainteresowania lub uczucia niż zwykle, byłam dla niego bardzo miła. Lubię sprawiać przyjemność. Rozumiesz?"
  
  "Bardzo dobrze. Jakoś też widzę, że nie będziesz mieć nieznanego wielbiciela, który mógłby stać się niebezpieczny. I na pewno nie masz wrogów. Dziewczyna, która ich ma, wiele ryzykuje. To jedna z tych bezbronnych osób, które lubią "gorące w usta, zimne w dupę". Takie, które lubią, gdy mężczyźni idą z nimi do diabła..."
  
  Oczy Helmiego pociemniały, gdy spotkały się z jego wzrokiem. "Norman, rozumiesz".
  
  To był długi pocałunek. Rozładowanie napięcia i podzielenie się trudnościami pomogło. Nick wiedział, ale cholera, ona używała tych idealnych ust jak ciepłych fal na plaży. Wzdychając, przytuliła się do niego z uległością i chęcią, w której nie było śladu oszustwa. Pachniała kwiatami po wczesnowiosennym deszczu i czuła się jak kobieta, którą Mahomet obiecał swoim żołnierzom pośród zmasowanego ostrzału wroga. Jego oddech przyspieszył, gdy z desperacją uderzyła w Nicka swoimi rozkosznymi piersiami.
  
  Wydawało się, że minęły lata, odkąd powiedziała: "Mam na myśli przyjaźń". Jesteście dobrymi przyjaciółmi i możecie ze sobą rozmawiać. W końcu czujesz potrzebę, żeby zrobić to w określony sposób, przynajmniej możecie o tym porozmawiać. Kiedy w końcu nadejdzie ten czas, przynajmniej będziecie mieli ze sobą coś wspólnego.
  
  Nie musieli sobie dziś nic mówić. Gdy rozpinał koszulę, ona mu pomogła, szybko zdejmując jasnozielony sweter i dopasowany stanik. Znów ścisnęło go w gardle, gdy zobaczył to, co ukazało się jego oczom w półmroku. Fontanna. Źródło. Próbował pić delikatnie, smakując je, jakby całe rabaty kwiatowe przyciskały go do twarzy, tworząc kolorowe wzory, nawet gdy miał zamknięte oczy. Allah - chwała Tobie. To była najdelikatniejsza, najcudowniejsza chmura, przez którą kiedykolwiek przeleciał.
  
  Kiedy w końcu, po krótkiej, wspólnej eksploracji, nawiązali kontakt, mruknęła: "Och, to takie inne. Takie pyszne. Ale takie, jak myślałam".
  
  Zanurzył się w niej głębiej i odpowiedział cicho: "Dokładnie tak, jak sobie wyobrażałem, Helmi. Teraz wiem, dlaczego jesteś taka piękna. Nie jesteś tylko powierzchownością, skorupą. Jesteś rogiem obfitości".
  
  "Sprawiasz, że czuję..."
  
  Nie wiedział co, ale oboje to czuli.
  
  Później powiedział, mrucząc do małego ucha: "Czysto. Cudownie czysto. To ty, Helmi.
  
  Westchnęła i odwróciła się do niego twarzą. "Naprawdę się kochamy..." Pozwoliła słowom płynąć z jej ust. "Wiem, o co chodzi. Nie chodzi o znalezienie odpowiedniego kochanka, ale o bycie odpowiednim kochankiem".
  
  "Powinnaś to zapisać" - wyszeptał, zamykając usta wokół jej ucha.
  
  
  Rozdział 2
  
  
  Piękny poranek, idealny na śniadanie do łóżka z piękną dziewczyną. Palące słońce rzucało gorące iskry przez okno. Wózek z obsługą pokoju, zamówiony z pomocą Helmi, był bufetem pełnym pyszności, od pierogów z porzeczkami po piwo, szynkę i śledzie.
  
  Po drugiej filiżance wyśmienitej, aromatycznej kawy, nalanej przez zupełnie nagą i wcale nieskrępowaną Helmi, Nick powiedział: "Spóźniłeś się do pracy. Co się stanie, jeśli twój szef dowie się, że nie byłeś wczoraj w domu?"
  
  Delikatne dłonie spoczęły na jego twarzy, głaszcząc zarost na brodzie. Spojrzała mu prosto w oczy i uśmiechnęła się figlarnie. "Nie martw się o mnie. Po tej stronie oceanu nie muszę patrzeć na zegarek. Nie mam nawet telefonu w mieszkaniu. Celowo. Lubię swoją wolność".
  
  Nick pocałował ją i odepchnął. Gdyby stali tak obok siebie, nigdy by nie wstali. Helmi, a potem on. "Nie chcę znowu o tym wspominać, ale czy pomyślałaś o tych dwóch idiotach, którzy próbowali cię wczoraj zaatakować? I dla kogo mogliby pracować? Prześladowali cię - nie oszukujmy się. Przedmioty z kieszeni tego faceta nie brzmią dla nas jak zagrożenie.
  
  Patrzył, jak słodki uśmiech znika z jej ust. Kochał ją. Kiedy osunęła się na kolana na dużym łóżku, spodobała mu się jeszcze bardziej. Ponętna pełnia jej krągłości i kształtów, widziana w tej zgarbionej pozie, była marzeniem każdego artysty. To było oburzające patrzeć, jak różany blask znika z tej pięknej twarzy, zastąpiony ponurą, pełną troski maską. Gdyby tylko powiedziała mu wszystko, co wie - ale gdyby naciskał za mocno, pękłaby jak ostryga. Przez chwilę przygryzła dolną wargę pięknymi białymi zębami. Na jej twarzy pojawił się wyraz troski - większy, niż powinien mieć u pięknej dziewczyny. "Nigdy wcześniej ich nie widziałam" - powiedziała powoli. "Też o nich myślałam. Ale nie jesteśmy pewni, czy mnie znali. Może po prostu chcieli dziewczyny?"
  
  "Nawet gdybyś chciał, nie uwierzyłbyś ani jednemu słowu. Ci faceci byli profesjonalistami. Nie takimi, jakich spotykało się w czasach świetności Ameryki, ale byli wystarczająco okrutni. Pragnęli ciebie. Nie byli zwykłymi dziwakami - a może byli - ani kobieciarzami, którzy za dużo widzieli w lustrze i teraz chcieli mieć blondynkę. Bardzo świadomie wybrali to miejsce na swój atak".
  
  "A ty temu zapobiegłeś" - powiedziała.
  
  "Zazwyczaj nie mogli przyjąć ciosu od faceta z Bostonu, który dla zabawy bił się z irlandzkimi i włoskimi dzieciakami z ulicy w North End. Nauczyłem się bardzo dobrze bronić. Oni nie mieli tyle szczęścia".
  
  Teraz była pod dobrą opieką; leżało to na niej jak szary, przezroczysty plastikowy płaszcz. Odbierało jej blask. Wydawało mu się też, że dostrzegł strach w jej oczach. "Cieszę się, że za tydzień wrócę do Nowego Jorku" - mruknęła.
  
  "To żadna obrona. A wcześniej mogą cię pociąć na strzępy. A potem, jeśli będą chcieli, mogą wysłać kogoś do Nowego Jorku, żeby cię dorwać. Pomyśl, kochanie. Kto chce cię skrzywdzić?
  
  "Ja... ja nie wiem."
  
  "A nie masz wrogów na całym świecie?"
  
  "Nie". Nie to miała na myśli.
  
  Nick westchnął i powiedział: "Lepiej mi wszystko opowiedz, Helmi. Myślę, że potrzebujesz przyjaciela, a ja mogę być jednym z najlepszych. Kiedy wczoraj wróciłem do hotelu, zaatakowało mnie w pokoju trzech mężczyzn. Ich główne pytanie brzmiało: jak długo cię znam?"
  
  Nagle zbladła i opadła na biodra. Na chwilę wstrzymała oddech, po czym nerwowo go wypuściła. "Nie powiedziałeś mi o tym... kto..."
  
  Mógłbym użyć staromodnego zwrotu. "Nie pytałeś mnie o to". Będzie o tym dziś w gazetach. Zagraniczny biznesmen ofiarą napadu. Nie powiedziałem policji, że pytali o ciebie. Opiszę ci ich i zobaczę, czy znasz któregoś z nich.
  
  Dokładnie opisał kelnera, marynarza i goryla bez szyi. Mówiąc, zerkał na nią, pozornie mimochodem, ale badał każdą zmianę w jej wyrazie twarzy i ruchu. Nie chciał ryzykować życiem, ale pomyślał, że rozpoznała przynajmniej jednego z tych facetów. Czy będzie z nim szczera?
  
  "... Nie sądzę, żeby marynarz wypływał w morze, podobnie jak kelner w restauracji. Prawdopodobnie znaleźli lepszą pracę. Ten kościsty mężczyzna jest ich szefem. Nie sądzę, żeby byli zwykłymi, tanimi złodziejami. Byli dobrze ubrani i zachowywali się całkiem profesjonalnie.
  
  "Ochhhh..." Jej usta wyglądały na zaniepokojone, a oczy były ciemne. "N-nie znam nikogo, kto by tak wyglądał".
  
  Nick westchnął. "Hklmi, jesteś w niebezpieczeństwie. My jesteśmy w niebezpieczeństwie. Ci goście mówili poważnie i może wrócą. Ktokolwiek do nas strzelał na lotnisku Schiphol, może spróbować ponownie, ale będzie celniejszy.
  
  "Naprawdę myślisz, że on... że chciał nas zabić?"
  
  "To było coś więcej niż tylko groźba. Osobiście nie sądzę, żeby w mieście byli jacyś śmiertelni wrogowie... o ile w ogóle mają pojęcie, kim oni są.
  
  "... więc ty i Kobus jesteście w niebezpieczeństwie. Kobus nie wydaje mi się taki oczywisty, choć nigdy nie można być tego pewnym, więc zostajecie z tym. Albo strzelec był czymś upośledzony, albo po prostu nie potrafi dobrze strzelać, choć skłaniam się ku temu pierwszemu. Ale pomyśl, może kiedyś wróci.
  
  Trzęsła się. "O nie."
  
  W jej dużych niebieskich oczach można było dostrzec wszystkie procesy zachodzące w jej mózgu.
  
  Działały przekaźniki i elektromagnesy, wybierając i odrzucając, strukturyzując i wybierając - najbardziej złożony komputer na świecie.
  
  Zaprogramował przeciążenie i zapytał: "Czym są diamenty Jeniseju?"
  
  Bezpieczniki się przepaliły. - "Co? Nie wiem."
  
  "Myślę, że to diamenty. Zastanów się dobrze."
  
  "Mogłem o nich słyszeć. Ale... nie... ja... nie otrzymałem żadnego z nich..."
  
  Czy możesz sprawdzić, czy pod tą nazwą kryją się jakieś słynne kamienie szlachetne lub duże diamenty?
  
  "O tak. Mamy w biurze swego rodzaju bibliotekę.
  
  Odpowiadała mu automatycznie. Gdyby teraz zadał kluczowe pytania, mogłaby udzielić mu właściwych odpowiedzi. Ale gdyby to było zbyt trudne dla tego skomplikowanego urządzenia w jej głowie, istniało duże prawdopodobieństwo, że zawiedzie. Jedyne odpowiedzi, jakie można było uzyskać, to coś w stylu "tak", "nie" i "nie wiem".
  
  Oparła się na ramionach, ułożonych po obu stronach klatki piersiowej, na łóżku. Podziwiał blask jej złotych włosów; pokręciła głową. "Muszę przyznać, Phil" - powiedziała. "Może to wszystko przez Mansona".
  
  "Czy zmieniłeś zdanie?"
  
  "Nie byłoby uczciwe wobec firmy, gdybyśmy nic nie mówili. Mogłoby to być częściowo oszustwo lub coś w tym stylu".
  
  Wieczna kobieta, pomyślał Nick. Maska dymna i wymówki. "Zrobisz też coś dla mnie, Helmi? Zadzwoń do Mansona i zapytaj, czy sprawdzili moją zdolność kredytową".
  
  Uniosła głowę. "Skąd dowiedziałeś się o inspekcji...?"
  
  "Po pierwsze, to jest rozsądne... Pozwolić im ci powiedzieć?"
  
  "Tak". Wstała z łóżka. Nick wstał i rozkoszował się widokiem. Mówiła szybko po holendersku. "...Algemene Bank Nederland..." - usłyszał.
  
  Rozłączyła się i odwróciła do niego. Mówią, że wszystko jest w porządku.
  
  Masz sto tysięcy dolarów na koncie. Jeśli potrzebujesz więcej, możesz również zaciągnąć pożyczkę.
  
  "Czyli jestem mile widzianym klientem?"
  
  "Tak". Pochyliła się, żeby podnieść majtki i zaczęła się ubierać. Jej ruchy były powolne, jakby czuła się doskonale. "Phil z przyjemnością cię sprzeda. Wiem to na pewno". Zastanawiała się, dlaczego Phil wysłał Paula Meyera z dwoma asystentami, żeby dotarli do Nicka. A ta kula na lotnisku Schiphol? Skrzywiła się. Czy ktokolwiek w Manson wiedział, czego się dowiedziała o planach Kelly? Nie chciała uwierzyć, że Phil nie miał z nimi nic wspólnego, ale kto miał? Nie powinna mu mówić, że rozpoznałaby Paula z opisu Normana. To może się zdarzyć później. Policja też będzie chciała wiedzieć. W tym momencie dała Nickowi długiego całusa na pożegnanie, zanim umalowała się szminką, i znów miała nad sobą kontrolę.
  
  "Będę za pół godziny" - powiedziała. "W ten sposób powiemy Van der Laanowi wszystko szczerze. Oczywiście, poza tym, gdzie spałeś zeszłej nocy.
  
  Spojrzał na nią z uśmiechem, ale ona tego nie zauważyła.
  
  "Tak, myślę, że powinniśmy..."
  
  "Dobrze, Helmi. Ten człowiek zawsze wie najlepiej, co robić.
  
  Zapytał sam siebie, czy ona uważa, że to konieczne.
  
  Paul Eduard Meyer czuł się nieswojo, rozmawiając z Philipem van der Laanem i słuchając jego komentarzy. Wyciągnął nogi w swoich drogich butach. To pomogło mu utrzymać nerwy na wodzy... Przesunął dłonią po szyi, której już prawie nie było, i otarł pot. Phil nie powinien tak do niego mówić. Mógł się powstrzymać... Nie, nie - nie powinien myśleć jak idiota. Phil to mózg i pieniądze. Skrzywił się, gdy van der Laan rzucił w niego tymi słowami jak grudkami błota. "...moja armia. Trzech degeneratów. Albo dwóch degeneratów i idiota - ty - jesteś ich szefem. Co za dupek. Zastrzeliłeś ją?"
  
  'Tak.'
  
  "Z karabinu z tłumikiem?"
  
  'Tak.'
  
  "Kiedyś mówiłeś mi, że potrafisz wbić gwóźdź w ścianę z odległości stu jardów. Jak daleko byłeś od nich? Poza tym jej głowa jest trochę większa od gwoździa, prawda?"
  
  "Dwieście jardów"
  
  "Kłamiesz, że ci przeszkodzono". Van der Laan powoli przechadzał się tam i z powrotem po swoim luksusowym biurze. Nie miał zamiaru mówić Paulowi, że cieszy się, iż chybił celu, ani że zmienił swoje pierwsze wrażenie o Normanie Kencie. Kiedy po przybyciu do hotelu rozkazał Paulowi Meyerowi zaatakować Kenta przy śniadaniu, był przekonany, że pochodzi z kontrwywiadu. Tak samo jak był pewien, że Helmi odkrył w studiu Kelly'ego, że złożone i obszerne dane można skonsolidować na mikroprocesorze. Był dumny ze swojego urządzenia szpiegowskiego, ponieważ było jego własnym wynalazkiem. Wśród jego klientów znajdowały się Rosja, RPA, Hiszpania i trzy inne kraje Bliskiego Wschodu. Takie proste, a tak dochodowe. Rozmawiał też z De Grootem o skradzionych diamentach Jeniseju. Philipp wyprostował ramiona. Myślał, że może sprzedać swój wynalazek temu, kto da najwięcej. Niech to będą tylko plany. De Groot był doświadczonym szpiegiem, ale jeśli chodziło o taki zysk...
  
  Potem mógłby sprzedać swoje urządzenie Amerykanom i Brytyjczykom. Ich kurierzy mogliby wtedy bezpiecznie transportować dane w dowolne miejsce. CIA byłaby najszczęśliwszą agencją na świecie, a brytyjskie MI mogłoby korzystać z nowego systemu. Pod warunkiem, że działałby skutecznie.
  
  Były niemiecki agent miał rację. De Groot miał rację. Musiał być elastyczny! Helmi wciąż był sprawny, tylko trochę nerwowy. Kent był twardym amerykańskim playboyem z mnóstwem pieniędzy do wydania na diamenty. No więc! Mała, natychmiastowa zmiana strategii. Wykorzysta błędy Paula jako broń taktyczną. Ten drań zaczynał być zbyt pewny siebie. Spojrzał na Paula, który załamywał ręce, żeby się uspokoić.
  
  "Potrzebujesz praktyki snajperskiej" - powiedział Van der Laan.
  
  Paul nie widział jego oczu. "Celowałem w głowę. Głupotą byłoby po prostu ją zranić.
  
  "Właściwie, mógłbym zatrudnić kilku przestępców z hamburskich doków. Ależ ten hotel jest w rozsypce! On sobie z ciebie żartował.
  
  "To nie jest byle kto. Musi być z Interpolu".
  
  "Nie masz żadnych dowodów. Nowy Jork potwierdza, że Kent jest nabywcą dla renomowanej firmy. Dość silny młody człowiek. Biznesmen i wojownik. Nie rozumiesz tych Amerykanów, Paul. On jest nawet mądrzejszy od ciebie - od ciebie, który nazywasz siebie profesjonalistą. Jesteście bandą idiotów, wszyscy trzej. Ha!
  
  "On ma broń."
  
  "Człowiek taki jak Kent może to mieć, wiesz o tym... Powiedz mi jeszcze raz, co ci powiedział o diamentach z Jeniseju?
  
  "Powiedział, że to on je kupił."
  
  "Niemożliwe. Powiedziałbym ci, gdyby je kupił.
  
  "Powiedziałeś mi, że nie udało nam się zobaczyć... Więc pomyślałem...
  
  "Może mnie przechytrzył".
  
  "Cóż, nie, ale..."
  
  "Cisza!" - Philippe uwielbiał wydawać rozkazy. Sprawiały, że czuł się jak niemiecki oficer, a jednym słowem, jak ten, który uciszał całą publiczność - żołnierzy, cywilów i konie. Paul spojrzał na swoje knykcie.
  
  "Pomyśl jeszcze raz" - powiedział van der Laan. "Nie mówił nic o diamentach?" Spojrzał na Paula uważnie, zastanawiając się, czy wie więcej, niż daje po sobie poznać. Nigdy nie powiedział Paulowi o swoim specjalnym urządzeniu komunikacyjnym. Czasami wykorzystywał tego niezdarnego gościa jako chłopca na posyłki, żeby nawiązać kontakty w Holandii, ale to wszystko. Krzaczaste brwi Paula zwarły się niczym szare ślimaki nad grzbietem jego nosa.
  
  Nie. Tylko że zostawił je w hotelu Krasnapolskim.
  
  "W magazynie? Pod kluczem?"
  
  "Cóż, nie powiedział, gdzie byli. Podobno byli u Strahla.
  
  "I nic o tym nie wie" - zapytałem. "Dyskretnie, oczywiście - to stan rzeczy, którego twój tępy mózg nigdy nie będzie w stanie pojąć". Van der Laan westchnął z powagą generała, który właśnie podjął ważną decyzję, przekonany, że zrobił wszystko dobrze. "Dobrze, Paul. Zabierz Beppo i Marka na farmę DS i zostańcie tam na jakiś czas. Nie chcę widzieć twojej gęby w mieście przez jakiś czas. Skul się i nie pozwól, żeby cię ktoś zobaczył.
  
  "Tak, proszę pana". Paul szybko zniknął.
  
  Van der Laan szedł powoli ścieżką, zatapiając się w cygarze. Zazwyczaj dawało mu to poczucie komfortu i spełnienia, ale teraz nie działało. Przeszedł krótki dystans, aby się zrelaksować i rozejrzeć. Plecy miał wyprostowane, ciężar ciała równomiernie rozłożony na obu stopach. Ale nie mógł czuć się komfortowo... Gra zaczynała robić się niebezpieczna. Helmi prawdopodobnie dowiedziała się zbyt wiele, ale nie śmiał jej o to pytać. Z praktycznego punktu widzenia dobrym pomysłem byłoby wyeliminowanie jej tylko wtedy, gdyby wszystko poszło gładko.
  
  Mimo to wydawało się, że może znaleźć się w oku cyklonu. Jeśli rozmawiała w Nowym Jorku, a Norman Kent był z nią, musieli działać natychmiast. Wszystkie potrzebne dowody znajdowały się w gazetach w skórzanej teczce, którą nosiła. O Boże. Otarł pot z czoła nieskazitelną chusteczką, a potem wyciągnął nową z szuflady.
  
  Przez interkom zapowiedziano Helmi. Van der Laan powiedział: "Chwileczkę". Podszedł do lustra i przyjrzał się swojej przystojnej twarzy. Musiał spędzić z Helmi trochę więcej czasu. Do tej pory uważał ich związek za powierzchowny, ponieważ nie wierzył w stabilne relacje między szefem a podwładnymi. Musiał rozpalić na nowo płomień. To mogła być niezła zabawa, bo była całkiem dobra w łóżku.
  
  Podszedł do drzwi swojego biura, żeby ją powitać. "Helmi, moja droga. Ach, dobrze, że jesteś sama przez chwilę". Pocałował ją w oba policzki. Przez chwilę wyglądała na zawstydzoną, ale potem się uśmiechnęła.
  
  "Miło jest być w Amsterdamie, Phil. Wiesz, że zawsze czuję się tu jak w domu.
  
  I przyprowadziłeś ze sobą klienta. Masz smykałkę do interesów, moja droga. Pan Kent ma doskonałe referencje. Pewnego dnia na pewno będziemy z nim robić interesy. Usiądź, Helmi.
  
  Przysunął jej krzesło i zapalił papierosa. Jezu, jaka była piękna. Wszedł do swojego prywatnego pokoju i zmierzył się w lustrze serią grymasów, przyglądając się wąsom i białym zębom.
  
  Po powrocie Helmi powiedział: "Rozmawiałem z panem Kentem. Myślę, że mógłby być dla nas dobrym klientem.
  
  "Dlaczego twoim zdaniem znalazł się w tym miejscu obok ciebie w samolocie?"
  
  "Też o tym myślałam". Helmi podzieliła się swoimi przemyśleniami na ten temat: "Jeśli chciał się skontaktować z Mansonem, to była najtrudniejsza część. Ale jeśli chciał po prostu usiąść obok mnie, byłam zaszczycona".
  
  "To silny mężczyzna. Mam na myśli siłę fizyczną.
  
  "Tak, zauważyłem. Wczoraj po południu, kiedy zwiedzaliśmy miasto, powiedział mi, że trzech mężczyzn próbowało go okraść w jego pokoju. Ktoś strzelał do niego, albo do mnie, na lotnisku Schiphol. A zeszłej nocy dwóch mężczyzn próbowało mnie porwać.
  
  Brwi Van der Laana uniosły się, gdy wspomniała o tej najnowszej próbie porwania. Przygotowywał się do udawania - ale teraz wcale nie musiał. "Hedmi, kto? Dlaczego?"
  
  "Ci ludzie w hotelu pytali go o mnie. I o coś, co nazywa się diamentami Jeniseju. Wiesz, co to jest?
  
  Przyglądała mu się uważnie. Phil był wybitnym aktorem, prawdopodobnie najlepszym w Holandii, i zawsze ufała mu bezgranicznie. Jego łagodne maniery, jego serdeczna hojność, zawsze ją całkowicie zwodziły. Jej oczy otworzyły się tylko nieznacznie, gdy niespodziewanie weszła do nowojorskiego studia Kelly. Odkryła ich związek z "Mansonem" i zauważyła niezwykłe przedmioty przypięte do jej teczki. Być może Phil o tym nie wiedział, ale biorąc pod uwagę to, co powiedział lub zrobił, musiała uwierzyć, że jest częścią spisku. Nienawidziła go za to. Jej nerwy były napięte, dopóki w końcu nie podała mu teczki.
  
  Van der Laan uśmiechnął się ciepło - na jego twarzy pojawił się przyjazny kamuflaż. "Diamenty z Jeniseju, które podobno są teraz na sprzedaż. Ale ty, tak jak ja, znasz wszystkie te historie z naszej branży. A co ważniejsze - skąd wiedziałeś, że ktoś do ciebie strzelał na lotnisku?"
  
  "Norman powiedział, że słyszał kulę."
  
  "Jak go nazywasz, Norman? To słodkie. On jest..."
  
  "Umówiliśmy się, że będziemy się zwracać do siebie po imieniu, wtedy w Krasnapolskim, pamiętasz? On jest bardzo czarujący.
  
  Nie wiedziała, że tak bardzo zrani duszę Van der Laana, ale nie potrafiła powiedzieć tego inaczej.
  
  Nagle uświadomiła sobie, jak bardzo egocentryczny był ten mężczyzna. Nie znosił komplementów od innych, chyba że sam je składał w ramach pochlebstwa biznesowego.
  
  "Stałeś obok niego. Słyszałeś coś?
  
  "Nie jestem pewien. Myślałem, że to samolot.
  
  "A ci ludzie w jego hotelu i na autostradzie? Masz pojęcie, kim oni mogą być? Złodziejami? Rabusiami? Amsterdam nie jest już taki jak kiedyś. Nie znamy ich..."
  
  "Nie. Ci trzej w hotelu pytali o mnie. Znali moje imię.
  
  "A ten jest w drodze?"
  
  Nie. Powiedział tylko, że dziewczyna ma z nimi pójść.
  
  Helmi, myślę, że wszyscy mamy problem. Kiedy w przyszły wtorek wylecisz do Ameryki, chciałbym ci przekazać bardzo cenną przesyłkę. Jedną z najcenniejszych, jakie kiedykolwiek wysłaliśmy. Od kiedy zacząłem pracować nad tym problemem, dzieją się podejrzane rzeczy. To może być część spisku, choć nie widzę, jak to wszystko się potoczy.
  
  Miał nadzieję, że mu uwierzy. Tak czy inaczej, musiał zmylić ją i Kenta.
  
  Helmi była oszołomiona. W ciągu ostatnich kilku lat doszło do kilku napadów i rabunków - więcej niż wcześniej. Lojalność, którą czuła wobec "Mansona", zwiększała jej naiwność. "Och, ale jak... nie mieli z nami nic wspólnego, kiedy wysiedliśmy z samolotu, poza..." Przełknęła resztę.
  
  Miała mu opowiedzieć o tych nagraniach.
  
  "Kto może nam powiedzieć, jak działa umysł przestępcy? Może chcieli ci zaoferować bardzo wysoką łapówkę. Może chcieli cię ogłuszyć lub zahipnotyzować, żebyś później był bardziej posłuszny. Tylko twój przyjaciel wie o wszystkich złych rzeczach, które się dzieją.
  
  Co powinniśmy zrobić?
  
  "Ty i Kent powinniście zgłosić strzał i tych ludzi na ulicy policji?"
  
  Nie posunął się tak daleko, żeby zauważyła, że zapomniał wspomnieć o incydencie w hotelu. Czy wiedział, że Norman o tym doniósł? Jej niedowierzanie się pogłębiło. Mogła oddychać normalnie. "Nie. To chyba nie ma większego sensu".
  
  Może powinieneś to zrobić. Ale teraz jest już na to za późno. Norman będzie tu natychmiast, o ile dotrzyma naszej umowy.
  
  "Norman" dotrzymał obietnicy. Cała trójka siedziała w biurze Van der Laana i omawiała wydarzenia. Nick nie dowiedział się niczego nowego - a Van der Laan pozostała podejrzaną numer jeden na liście. Van der Laan obiecał zapewnić Helmi ochronę do końca jej pobytu w Amsterdamie, ale Nick miał inną propozycję. "Nie powinieneś tego wykorzystywać" - powiedział - "jeśli Helmi chce mnie oprowadzić po mieście. Wtedy będę uważał się za odpowiedzialnego za nią".
  
  "Z tego co rozumiem" - powiedział Van der Laan, próbując ukryć zazdrość - "jesteś doskonałym ochroniarzem".
  
  Nick wzruszył ramionami i zaśmiał się krótko. "Ach, wiesz, ci prości Amerykanie. Jeśli jest niebezpieczeństwo, to oni tam są.
  
  Helmi umówiła się z Nickiem na spotkanie o szóstej. Po opuszczeniu Van der Laan Nick zobaczył więcej lśniących diamentów, niż kiedykolwiek mógł - albo o czym marzył. Odwiedzili giełdę, inne domy diamentowe...
  
  Van der Laan opowiedział mu wszystko, co wiedział i najlepiej, jak potrafił, o wartości interesujących kolekcji. Nick zauważył niewielką różnicę w cenie. Kiedy wrócili z obfitego brunchu w Tsoi Wah, indonezyjskiej restauracji na Ceintuurbaan - stołu ryżowego z około dwudziestoma różnymi daniami - Nick powiedział: "Dziękuję za twoje wysiłki, Philip. Wiele się od ciebie nauczyłem. Teraz zróbmy interesy".
  
  Van der Laan mrugnął. "Dokonałeś już wyboru?"
  
  "Tak, postanowiłem sprawdzić, której firmie moja firma może zaufać. Połączmy kwoty, powiedzmy 30 000 dolarów, równe wartości tych diamentów, które mi pan właśnie pokazał. Wkrótce się przekonamy, czy nas pan oszukuje, czy nie. Jeśli nie, to znaczy, że ma pan w nas bardzo dobrego klienta. Jeśli nie, to traci pan tego dobrego klienta, choć możemy pozostać przyjaciółmi.
  
  Van der Laan zaśmiał się. "Jak znaleźć złoty środek między chciwością a dobrym interesem?"
  
  "Dokładnie. Tak jest zawsze w dobrych firmach. Po prostu nie da się inaczej.
  
  "Dobrze, Norman. Jutro rano wybiorę dla ciebie kamienie. Możesz je obejrzeć, a ja powiem ci wszystko, co o nich wiem, żebyś mógł mi powiedzieć, co o nich myślisz. Dzisiaj jest za późno.
  
  "Oczywiście, Philip. I proszę, przynieś mi kilka małych białych kopert, żebym mógł na nich pisać. Potem zapiszę twoje komentarze na temat każdej grupy kamieni.
  
  "Oczywiście. Poradzimy sobie, Norman. Co planujesz dalej? Odwiedzisz jeszcze jakieś europejskie miasta? A może wrócisz do domu?"
  
  "Wkrótce wrócę."
  
  "Spieszysz się?"
  
  "Nie bardzo ...
  
  "W takim razie chciałbym ci zaproponować dwie rzeczy. Po pierwsze: przyjedź do mojego domu na wsi w ten weekend. Będziemy się świetnie bawić. Tenis, konie, golf. I samotny lot balonem. Próbowałeś kiedyś?
  
  'NIE.'
  
  "Spodoba ci się". Objął Nicka ramieniem... Ty, jak wszyscy, kochasz nowe rzeczy i nowe, piękne kobiety. Blondynki też, prawda, Norman?
  
  "Blondynki też."
  
  "A oto moja druga oferta. Właściwie to raczej prośba. Wysyłam Helmi z powrotem do Ameryki z paczką diamentów, naprawdę dużą przesyłką. Podejrzewam, że ktoś planuje ją ukraść. Twoje niedawne doświadczenia mogą być tego częścią. Teraz chciałbym zasugerować, żebyś podróżował z Helmi, żeby jej pilnować, chyba że oczywiście pasuje to do twojego harmonogramu lub twoja firma zdecyduje inaczej.
  
  "Zrobię to" - odpowiedział Nick. "Intrygi mnie fascynują. Właściwie to miałem zostać tajnym agentem. Wiesz, Phil, zawsze byłem wielkim fanem Jamesa Bonda i nadal uwielbiam książki o nim. Czytałeś je kiedyś?"
  
  "Oczywiście. Są dość popularne. Ale oczywiście takie rzeczy zdarzają się częściej w Ameryce.
  
  "Może pod względem liczb, ale gdzieś czytałem, że najbardziej skomplikowane przestępstwa mają miejsce w Anglii, Francji i Holandii".
  
  "Naprawdę?" Van der Laan wydawał się zafascynowany. "Ale pomyśl o zabójcy z Bostonu, o glinach w każdym metrze, o tym, jak łapią złodziei samochodów pancernych w Nowej Anglii - takie rzeczy zdarzają się prawie co miesiąc".
  
  "Nie możemy jednak konkurować z Anglią, bo ich przestępcy okradli tam cały pociąg.
  
  Rozumiem, co masz na myśli. Nasi przestępcy są bardziej pomysłowi.
  
  "Oczywiście. Akcja rozgrywa się w Ameryce, ale stary świat ma swoich przestępców. W każdym razie cieszę się, że podróżuję z Helmi. Jak mówiłeś, uwielbiam diamenty - i blondynki".
  
  Po wyjściu z Nikv, Van der Laan zamyślił się, odchylając się w dużym skórzanym fotelu, z oczami utkwionymi w szkicu Lautreca na ścianie naprzeciwko. Ten Norman Kent był interesującą postacią. Mniej powierzchowną, niż się wydawał. Nie policjantem, zresztą, bo nikt w policji nie myślałby ani nie rozmawiał o przestępczości, ani nawet nie wspominał o jego zainteresowaniu Secret Service. Van der Laan nie wyobrażał sobie, żeby jakikolwiek agent Secret Service przysłał mu kogoś ze stoma tysiącami dolarów plus akredytywą na inne zakupy. Kent miał być dobrym klientem i być może dałoby się z niego coś zrobić również w innych kwestiach. Cieszył się, że Paul i jego ludzie nie wykonali jego zadań. Pomyślał o Helmi. Pewnie spędziła noc z Kentem. To go martwiło. Zawsze patrzył na nią jak na coś więcej niż piękną lalkę, żeby się jej pozbyć... Myśl o jej ponętnym ciele w ramionach innego mężczyzny przywołała wspomnienie o niej.
  
  Wszedł na czwarte piętro, gdzie zastał ją w pokoju obok działu projektowego. Kiedy zapytał, czy mogłaby zjeść z nim kolację, odpowiedziała, że jest umówiona z Normanem Kentem. Ukrył rozczarowanie. Wracając do biura, zastał Nicholasa i De Groota czekających na niego.
  
  Razem weszli do biura Van der Laana. De Groot był niskim, ciemnowłosym mężczyzną o niezwykłej zdolności wtapiania się w tłum. Był równie niepozorny jak przeciętny agent FBI, urzędnik skarbowy czy szpieg.
  
  Po powitaniu Van der Laan zapytał: "Czy ustaliłeś już cenę TYCH diamentów?"
  
  "Czy zdecydowałeś już, ile chcesz za to zapłacić?"
  
  Dopiero po trzydziestu minutach napiętej rozmowy okazało się, że nadal nie mogą dojść do porozumienia.
  
  Nick powoli wracał do hotelu. Wciąż miał wiele do zrobienia. Podążał za kontaktami Herba Whitlocka do jego ulubionych barów, odnalazł diamenty Enisei i, jeśli Helmy nie zdobyłby żadnych informacji, odkrył, co Manson robi z mikronagraniami Kelly'ego. Jednak każdy błąd mógł natychmiast ujawnić jego tożsamość i rolę. Jak dotąd działało to idealnie. To było frustrujące - czekać, aż sami do ciebie przyjdą, albo w końcu rzucić się w wir akcji.
  
  W recepcji hotelowej wręczono mu dużą, różową, zapieczętowaną kopertę z napisem: Do Pana Normana Kenta, dostarczyć osobiście, ważne.
  
  Wszedł do egzotycznego holu i otworzył list. Nadrukowana wiadomość brzmiała: "Mam diamenty z Jeniseju w rozsądnej cenie. Czy będzie można się z Panem wkrótce skontaktować?" Pieter-Jan van Rijn.
  
  Uśmiechnięty Nick wszedł do windy, trzymając różową kopertę niczym flagę. Czekali na niego na korytarzu dwaj elegancko ubrani mężczyźni.
  
  Stary świat wciąż nie wymyślił niczego, co pozwoliłoby go rozpoznać. Nick rozmyślał o tym, bawiąc się zamkiem.
  
  Przyszli po niego. Nie było co do tego wątpliwości. Gdy byli jeszcze półtora metra od niego, rzucił klucz i w ułamku sekundy wyciągnął Wilhelminę...
  
  "Zostań tam, gdzie jesteś" - warknął. Rzucił różową kopertę na podłogę u ich stóp. "Ty
  
  "Gdzie poszedłeś, jak to zostawiłeś? No dobrze, to mnie znalazłeś."
  
  
  
  Rozdział 3
  
  
  Obaj mężczyźni zamarli jak dwie postacie w filmie, który nagle się zatrzymał. Ich oczy rozszerzyły się na widok śmiercionośnego salutu z długiej broni Wilhelminy. Nick widział ich dłonie. Jeden z nich miał na sobie czarne rękawiczki. "Nie ruszaj się, dopóki ci nie powiem" - powiedział Nick. "Czy rozumiesz mój angielski wystarczająco dobrze?"
  
  Po chwili na złapanie oddechu mężczyzna w rękawiczkach odpowiedział: "Tak, tak. Rozumiemy cię".
  
  "Zamknij się" - powiedział Nick, po czym wrócił do pokoju, wciąż wpatrując się w dwóch mężczyzn. "Chodźcie."
  
  Weszli za nim. Zamknął drzwi. Mężczyzna w rękawiczkach powiedział: "Nie rozumiesz. Mamy dla ciebie wiadomość".
  
  Rozumiem doskonale. Użyłeś wiadomości w kopercie, żeby mnie znaleźć. Używaliśmy tej sztuczki wieki temu w Stanach Zjednoczonych . Ale nie przyszedłeś po mnie od razu. Skąd wiedziałeś, że przyjdę i że to ja?
  
  Spojrzeli na siebie. Mężczyzna w rękawiczkach powiedział: "Walkie. Czekaliśmy na drugim korytarzu. Znajomy z korytarza powiadomił cię, że dostałeś kopertę".
  
  "Bardzo skuteczne. Usiądź i unieś ręce do twarzy."
  
  "Nie chcemy siedzieć bezczynnie. Pan Van Rijn nas po ciebie przysłał. Ma coś, czego potrzebujesz.
  
  - Więc i tak miałeś mnie zabrać. Czy tego chciałem, czy nie. Tak?
  
  - Cóż, pan Van Rijn był bardzo... zdeterminowany.
  
  "To dlaczego nie poprosił mnie, żebym do niego przyszła, albo sam nie przyszedł, żeby się ze mną spotkać?"
  
  "Tego nie wiemy."
  
  "Jak daleko on jest stąd?
  
  "Piętnaście minut jazdy."
  
  "W biurze czy w domu?"
  
  "W moim samochodzie."
  
  Nick skinął głową w milczeniu. Pragnął kontaktu i działania. Życz sobie, a dostaniesz. "Oboje, oprzyjcie ręce o ścianę". Zaczęli protestować, ale pistolet Wilhelminy ich zachwiał, a wyraz twarzy Nicka zmienił się z przyjaznego na niewzruszony. Oparli ręce o ścianę.
  
  Jeden z nich miał Colta .32 Automatic. Drugi był nieuzbrojony. Obejrzał ich uważnie, aż po piszczele. Cofnął się, wyjął magazynek z Colta i wyrzucił naboje. Potem włożył go z powrotem.
  
  "To ciekawa broń" - powiedział. "Niezbyt popularna w dzisiejszych czasach. Można tu kupić do niej amunicję?"
  
  'Tak.'
  
  Gdzie to kupiłeś?
  
  "W Brattleboro w stanie Vermont. Byłem tam z przyjaciółmi. Podobało mi się... Ładnie.
  
  Nick schował Wilhelminę do kabury. Potem wziął Colta do ręki i podał go mężczyźnie. "Weź go".
  
  Odwrócili się i spojrzeli na niego ze zdziwieniem. Po chwili rękawica sięgnęła po broń. Nick podał mu ją. "Chodźmy" - powiedział Nick. "Zgadzam się odwiedzić tego Van Rijna. Ale nie mam dużo czasu. Proszę, nie rób żadnych pochopnych ruchów. Jestem bardzo zdenerwowany, ale poruszam się dość szybko. Coś może pójść nie tak, czego później wszyscy będziemy żałować".
  
  Mieli dużego, dość starego, ale zadbanego mercedesa. Podróżował z nimi trzeci mężczyzna. Nick domyślił się, że to ten z nadajnikiem. Ruszyli w stronę autostrady i zatrzymali się na ulicy, gdzie w pobliżu budynku mieszkalnego zaparkowany był szary jaguar. W środku była jedna osoba.
  
  "To on?" zapytał Nick.
  
  'Tak.'
  
  "A tak przy okazji, wasze zegary są tu w Holandii bardzo opóźnione. Proszę zostać w samochodzie przez 15 minut. Porozmawiam z nim. Nie próbuj wysiadać". Nie powiem mu o incydencie w hotelu. Ty opowiesz mu swoją historię.
  
  Żaden z nich się nie poruszył, gdy wysiadł z samochodu i szybko podszedł do Jaguara. Podążył za kierowcą Mercedesa, aż znalazł się pod osłoną Jaguara.
  
  Mężczyzna w samochodzie wyglądał jak oficer marynarki wojennej na urlopie. Miał na sobie marynarkę z mosiężnymi guzikami i niebieską czapkę marynarską. "Panie van Rijn" - powiedział Nick - "czy mogę uścisnąć panu dłoń?"
  
  'Proszę.'
  
  Nick uścisnął mu mocno dłoń. "Przepraszam za to, panie Kent. Ale to bardzo delikatna sprawa.
  
  "Miałem czas, żeby to przemyśleć" - powiedział Nick z uśmiechem. Van Rijn wyglądał na zawstydzonego. "No cóż, oczywiście wiesz, o czym chcę z tobą porozmawiać. Przyszedłeś tu, żeby kupić diamenty z Jeniseju. Mam je. Znasz ich wartość, prawda? Chciałbyś złożyć ofertę?"
  
  "Wiem, oczywiście" - powiedział Nick uprzejmie. "Ale wiesz, nie znamy dokładnej ceny. Jaką mniej więcej kwotę masz na myśli?"
  
  "Sześć milionów".
  
  "Czy mogę je zobaczyć?"
  
  'Z pewnością.'
  
  Dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie przez chwilę, przyjaźnie i z oczekiwaniem. Nick zastanawiał się, czy wyjmie je z kieszeni, ze schowka, czy spod dywanu. W końcu Nick zapytał: "Masz je przy sobie?"
  
  "Te "diamenty"? Dzięki Bogu, nie. Połowa policji w Europie ich szuka". Zaśmiał się. "I nikt nie wie, co to jest". Zniżył głos, mówiąc poufnie. "Poza tym, polują na nie bardzo skuteczne organizacje przestępcze".
  
  Naprawdę? Naprawdę myślałem, że to tajemnica.
  
  "O nie. Wieść już rozchodzi się po Europie Wschodniej. Możesz więc sobie wyobrazić liczbę przecieków. Rosjanie są wściekli. Myślę, że są w stanie zrzucić bombę na Amsterdam - oczywiście małą - gdyby tylko byli pewni, że tam jest. Wiesz, to zaraz będzie kradzież stulecia?"
  
  "Musi pan wiedzieć, panie van Rijn..."
  
  Mów mi Peter.
  
  "Dobra, Peter, mów mi Norman. Nie jestem ekspertem od diamentów, ale - i wybaczcie to głupie pytanie - ile to karatów?"
  
  Na przystojnej twarzy starszego mężczyzny malowało się zdziwienie. "Norman nic nie wie o handlu diamentami. Dlatego byłeś z Philem van der Laanem, kiedy składaliście te wszystkie popołudniowe wizyty?"
  
  'Z pewnością.'
  
  Rozumiem. Musisz być z tym trochę ostrożny, Phil.
  
  'Dziękuję.'
  
  Diamenty nie zostały jeszcze oszlifowane. Kupujący może chcieć wyrobić sobie o nich własną opinię. Zapewniam jednak, że wszystko, co o nich słyszałeś, jest prawdą. Są równie piękne i, oczywiście, nieskazitelne jak oryginały.
  
  "Czy one są prawdziwe?"
  
  "Tak. Ale tylko Bóg jeden wie, dlaczego identyczne kamienie znaleziono w różnych miejscach, tak odległych od siebie. To fascynująca zagadka dla umysłu. A może wcale nie jest zagadką dla umysłu, skoro nie da się ich połączyć".
  
  "To prawda."
  
  Van Rijn pokręcił głową i zamyślił się na chwilę. "Niesamowite, natura, geologia.
  
  "To wielka tajemnica".
  
  Gdybyś tylko wiedział, jaki to dla mnie sekret, pomyślał Nick. Z tego wszystkiego naprawdę rozumiem, że równie dobrze możemy zachować połowę tej rozmowy w tajemnicy. "Kupiłem od Phila kilka kamieni w ramach eksperymentu".
  
  "Och. Nadal ich potrzebujesz?"
  
  "Nasza firma rozwija się bardzo dynamicznie.
  
  Rozumiem. Dobrze. Skąd wiesz, ile zapłacić?
  
  Pozwoliłem mu samemu ustalać ceny. Za dwa tygodnie dowiemy się, czy będziemy robić duże interesy z Mansonem, czy już nigdy z nimi nie współpracować.
  
  Bardzo rozsądnie, Norman. Ale moja reputacja jest chyba jeszcze bardziej wiarygodna niż jego.
  
  Van der Laan. Możesz to sprawdzić sam. To dlaczego nie pozwolisz mi ustalić ceny tych diamentów?
  
  "Istnieje pewna różnica między niewielkim zamówieniem próbnym a zamówieniem na sześć milionów dolarów".
  
  Sam mówisz, że nie jesteś ekspertem od diamentów. Nawet jeśli je przetestujesz, jak dobrze poznasz ich wartość?
  
  "Więc teraz wiem trochę więcej niż wcześniej". Nick wyciągnął lupę z kieszeni i miał nadzieję, że nie był zbyt niezdarny. "Czy mogę teraz pójść i je obejrzeć?" Van Rijn stłumił chichot. "Wy, Amerykanie, wszyscy tacy jesteście. Może wcale nie jesteście ekspertami od diamentów, może żartujecie". Sięgnął do kieszeni swojej niebieskiej marynarki. Nick spiął się. Van Rijn podał mu papierosa Spriet z małej paczki i wziął jednego dla siebie.
  
  "Dobrze, Norman. Będziesz mógł ich zobaczyć.
  
  Co powiesz na piątkowy wieczór? U mnie? Jest niedaleko Volkel, tuż obok Den Bosch. Wyślę po ciebie samochód. A może chciałbyś zostać na weekend? Zawsze mam kilku uroczych gości.
  
  "Dobrze. Przyjadę w piątek, ale nie mogę zostać na weekend. W każdym razie dziękuję. Nie martw się o samochód, bo go wynająłem. Jest mi wygodniej i w ten sposób nie będę cię niepokoił, kiedy będę musiał wyjechać.
  
  "Jak sobie życzysz..." Podał Nickowi wizytówkę. "To mój adres, a na odwrocie jest mała mapka okolicy. Ma ci ułatwić dotarcie. Czy mam poprosić moich ludzi, żeby cię odwieźli do miasta?"
  
  "Nie, to nie jest konieczne. Pojadę autobusem na końcu ulicy. To też wygląda na niezłą zabawę. Poza tym, ci twoi ludzie... wydają się trochę nieswojo czuć w moim towarzystwie".
  
  Nick uścisnął mu dłoń i wysiadł. Uśmiechnął się i pomachał Van Rijnowi, który skinął głową i odwrócił się od chodnika. Uśmiechając się, Nick pomachał również mężczyznom w mercedesie za nim. Ale oni całkowicie go zignorowali, niczym staromodny brytyjski arystokrata, rolnik, który niedawno postanowił zamknąć swoje pola dla polowań.
  
  Wchodząc do hotelu, Nick wciągnął w nozdrza zapach steku z dużej restauracji. Zerknął na zegarek. Miał odebrać Helmiego za czterdzieści minut. Był też głodny. Ten ogromny głód był zrozumiały. W tym kraju, bez pełnego żołądka, raczej nie oprzesz się tym wszystkim cudownym zapachom, które zniewalają cię przez cały dzień. Zebrał się jednak w sobie i minął restaurację. W windzie zatrzymał go głos za plecami. "Panie Kent...". Odwrócił się szybko i rozpoznał policjanta, któremu złożył raport po ataku trzech mężczyzn.
  
  'Tak?'
  
  Nick poczuł sympatię do tego detektywa od pierwszego spotkania. Nie sądził, że od razu zmieni zdanie. Przyjazna, otwarta, "holenderska" twarz mężczyzny była nie do odczytania. Przebijała przez nią stalowa nieustępliwość, ale być może to wszystko było tylko na pokaz.
  
  "Panie Kent, czy znajdzie pan dla mnie chwilę na piwo?"
  
  "Dobrze. Ale nie więcej niż jeden, mam spotkanie". Weszli do starego, pachnącego baru, a detektyw zamówił piwo.
  
  "Kiedy policjant płaci za drinka, chce czegoś w zamian" - powiedział Nick z uśmiechem, który miał złagodzić jego słowa. "Co chcesz wiedzieć?"
  
  W odpowiedzi na jego uśmiech, detektyw również się uśmiechnął.
  
  "Wyobrażam sobie, panie Kent, że powie mi pan dokładnie tyle, ile zechce."
  
  Nickowi brakowało jego uśmiechu. "Naprawdę?"
  
  Nie denerwuj się. W takim mieście mamy swoje problemy. Od wieków ten kraj jest swego rodzaju skrzyżowaniem dróg dla świata. Zawsze jesteśmy przedmiotem zainteresowania wszystkich, chyba że drobne wydarzenia tutaj są częścią większego obrazu. Może w Ameryce wszystko jest nieco trudniejsze, ale tam też jest o wiele prościej. Nadal macie ocean oddzielający większość świata. Tutaj zawsze martwimy się o każdą drobnostkę.
  
  Nick spróbował piwa. Doskonałe. "Może masz rację".
  
  Weźmy na przykład ten atak na ciebie. Oczywiście, o wiele łatwiej byłoby im po prostu włamać się do twojego pokoju. Albo poczekać, aż przejdziesz jakąś odludną ulicą. A co, jeśli będą chcieli od ciebie czegoś, czegoś, co nosisz przy sobie?
  
  Cieszę się, że wasza policja tak dokładnie rozróżnia rabunek od włamania.
  
  "Nie wszyscy wiedzą, że istnieje realna różnica, panie Kent.
  
  Tylko prawnicy i policjanci. Jesteś prawnikiem? Ja nie jestem prawnikiem.
  
  "Ach". Wyczuwało się w tym lekkie zainteresowanie. "Oczywiście, że nie. Jesteś kupcem diamentów". Wyciągnął małe zdjęcie i pokazał je Nickowi. "Zastanawiam się, czy to przypadkiem nie jedna z osób, które cię zaatakowały".
  
  To archiwalne zdjęcie "grubasa" wykonane przy użyciu rozproszonego oświetlenia, przez co wyglądał jak napięty zapaśnik.
  
  "Cóż" - powiedział Nick - "to całkiem możliwe, że to on. Ale nie jestem pewien. Wszystko wydarzyło się tak szybko.
  
  Detektyw odłożył zdjęcie. "Czy mógłby mi pan teraz powiedzieć - nieoficjalnie, jak mawiają dziennikarze - czy był jednym z nich?"
  
  Nick zamówił jeszcze dwa piwa i spojrzał na zegarek. Miał odebrać Helmiego, ale to było zbyt ważne, żeby iść na górę.
  
  "Spędzasz sporo czasu na tej rutynowej pracy w hotelu" - powiedział. "Musisz być bardzo zajętym człowiekiem".
  
  Jesteśmy tak samo zajęci jak wszyscy inni. Ale jak już mówiłem, czasem drobne szczegóły składają się na całość. Musimy ciągle próbować, a czasem element układanki wskakuje na swoje miejsce. Gdybyś teraz odpowiedział na moje pytanie, może mógłbym ci powiedzieć coś, co mogłoby cię zainteresować.
  
  "Nieoficjalnie?"
  
  "Nieoficjalnie".
  
  Nick spojrzał na mężczyznę uważnie. Podążył za swoją intuicją. "Tak, to był jeden z nich".
  
  "Tak myślałem. Pracuje dla Philipa van der Laana. Trzech z nich ukrywa się w jego wiejskim domu. Są mocno pobici.
  
  "Czy jest tam jakiś człowiek?"
  
  "Nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, nawet nieformalnie".
  
  'Rozumiem.'
  
  "Chcesz rzucić przeciwko nim oskarżenie?"
  
  Jeszcze nie. Czym są diamenty Jeniseju?
  
  Ach. Wiele osób w tej dziedzinie mogłoby ci powiedzieć, co to jest. Chociaż nie jest to udokumentowane, możesz w to wierzyć lub nie. Kilka miesięcy temu w kopalniach złota nad Jenisejem - czyli gdzieś na Syberii - znaleziono trzy błyszczące diamenty. To było najbardziej zdumiewające znalezisko w historii. Uważa się, że każdy z nich waży prawie półtora funta, a ich wartość szacuje się na 3100 karatów. Czy zdajesz sobie sprawę z ich wartości?
  
  "To po prostu cud. Wszystko zależy tylko od jakości.
  
  Uważa się, że są największe na świecie i nazwano je "Jenisejskim Cullinanem" od diamentu Cullinan. Znaleziono go w 1905 roku w Transwalu i oszlifowano tutaj w 1908 roku. Dwa z pierwszych czterech dużych kamieni prawdopodobnie nadal są największymi i najbardziej nieskazitelnymi diamentami na świecie. Mówi się, że Rosjanie zatrudnili holenderskiego eksperta od diamentów, aby oszacował jego wartość. Ich zabezpieczenia były zbyt niedbałe. On i diamenty zniknęli. Ludzie nadal myślą, że są w Amsterdamie.
  
  Nick dmuchnął krótko, prawie niesłyszalnie w gwizdek.
  
  "To prawdziwa kradzież stulecia. Czy masz pojęcie, gdzie może być ta osoba?
  
  "To duży problem. Podczas II wojny światowej wielu Holendrów - przyznaję z wielkim wstydem - wykonywało bardzo lukratywne prace dla Niemców. Zazwyczaj robili to dla pieniędzy, choć zdarzali się i tacy, którzy kierowali się ideałami. Oczywiście, zapisy na ten temat zostały zniszczone lub sfałszowane. Odnalezienie ich jest praktycznie niemożliwe, zwłaszcza tych, którzy wyjechali do Rosji lub mogli zostać schwytani przez Rosjan. Mamy ponad dwudziestu podejrzanych, ale dysponujemy zdjęciami lub opisami tylko połowy z nich.
  
  Czy Van der Laan jest jednym z nich?
  
  "O nie. Jest na to za młody. Pan van der Laan to wielki biznesmen. Jego interesy stały się w ostatnich latach dość skomplikowane.
  
  "Przynajmniej na tyle skomplikowane, żeby zrobić zdjęcie tym diamentom? Albo jakoś przewieźć je do Amsterdamu?
  
  Detektyw ostrożnie uniknął tej zasadzki. "Ponieważ właściciel kamieni jest dość skryty, sporo firm ryzykuje tę cenę".
  
  "A co z komplikacjami międzynarodowymi? Co to odkrycie oznacza, co oznacza dla ceny diamentu?
  
  Oczywiście współpracujemy z Rosjanami. Ale po rozłupaniu kamieni identyfikacja jest mało prawdopodobna. Mogły zostać rozłupane zbyt szybko i niedbale, ale zawsze będą interesujące dla jubilerów. Same w sobie kamienie te nie stanowią większego zagrożenia dla świata diamentów i, o ile nam wiadomo, kopalnie Jeniseju nie są nowym polem wydobywczym. Gdyby nie były, rynek diamentów pogrążyłby się w chaosie. Z pewnością na krótko.
  
  Rozumiem, że muszę być bardzo ostrożny.
  
  Panie Kent, proszę nie kłamać, ale nie sądzę, żeby był pan kupcem diamentów. Czy zechciałby mi pan powiedzieć, kim pan naprawdę jest? Gdybym mógł się z panem dogadać, może moglibyśmy sobie nawzajem pomóc.
  
  "Mam nadzieję, że będę mógł ci pomóc jak najlepiej" - powiedział Nick. "Chciałbym też, żebyś ze mną współpracował. Ale nazywam się Norman Kent i jestem kupcem diamentów w Bard Galleries w Nowym Jorku. Możesz zadzwonić do Billa Rhodesa, właściciela i dyrektora Bard. Zapłacę za rozmowę.
  
  Detektyw westchnął. Nick ubolewał nad swoją niezdolnością do współpracy z tym człowiekiem.
  
  Ale taktycznie rzecz biorąc, porzucenie przykrywki nie miałoby większego sensu. Być może detektyw wiedział więcej o śmierci Whitlocka, niż wskazywały na to policyjne raporty. Nick chciał go również zapytać, czy Pieter-Jan van Rijn, Paul Meyer i jego asystenci przeszli szkolenie snajperskie. Ale nie mógł. Dopił piwo. "Muszę teraz iść do pracy. Już jestem spóźniony".
  
  "Czy mógłby Pan przełożyć to spotkanie?"
  
  "Nie chciałbym tego."
  
  "Proszę czekać, musisz się z kimś spotkać."
  
  Po raz pierwszy odkąd Nick go poznał, detektyw pokazał zęby.
  
  
  
  Rozdział 4
  
  
  Mężczyzną, który do nich podszedł, był Jaap Ballegøyer. "Przedstawiciel naszego rządu" - powiedział detektyw z pewnym szacunkiem w głosie. Nick wiedział, że nie żartuje. Jego zachowanie i ton były pełne szacunku i służalczości, zarezerwowane zwłaszcza dla wysokich rangą urzędników.
  
  Stał tam dobrze ubrany mężczyzna - w kapeluszu, rękawiczkach i o lasce, najwyraźniej z powodu utykania. Jego twarz była niemal pozbawiona wyrazu, co było do wybaczenia, ponieważ Nick uświadomił sobie, że to efekt operacji plastycznej. Jedno oko było ze szkła. W przeszłości mężczyzna doznał poważnych poparzeń lub obrażeń. Jego usta i wargi nie działały zbyt dobrze, choć jego angielski brzmiał poprawnie, gdy starał się formułować słowa z powolną precyzją.
  
  Panie Kent, chciałbym, żeby pan ze mną został na chwilę. To zajmie tylko pół godziny i jest niezwykle ważne.
  
  "Czy to nie może poczekać do jutra? Umówiłam się.
  
  Proszę. To spotkanie będzie dla ciebie korzystne...
  
  "Z kim?"
  
  Zauważysz. Bardzo ważna osoba.
  
  "Proszę, panie Kent" - dodał detektyw.
  
  Nick wzruszył ramionami. "Jeśli tylko zaczekasz, aż do niej zadzwonię."
  
  Ballegoyer skinął głową, jego twarz nie drgnęła. Może ten mężczyzna nawet nie potrafił się uśmiechnąć, pomyślał Nick. "Oczywiście" - powiedział mężczyzna.
  
  Nick zadzwonił do Helmi i powiedział jej, że się spóźni.
  
  "... Przykro mi, moja droga, ale wygląda na to, że jest tu wiele osób, które chcą poznać Normana Kenta."
  
  "Norman" - troska w jej głosie była prawdziwa. "Proszę, uważaj".
  
  "Nie bój się. Nie ma się czego bać w tym bogobojnym Amsterdamie, moja droga.
  
  Detektyw zostawił ich sam na sam z szoferem Bentleya. Ballegoyer milczał, gdy pędzili Linnaeusstraat i dziesięć minut później zatrzymał się przed gigantycznym magazynem. Nick zobaczył logo Shell, gdy drzwi się uniosły, a chwilę później zsunął się za samochód.
  
  Wnętrze dobrze oświetlonego budynku było tak duże, że Bentley mógł wykonać szeroki zakręt i zatrzymać się obok jeszcze większej, lśniącej limuzyny na parkingu gdzieś pośrodku. Nick dostrzegł stosy tektury, starannie zaparkowany za nim wózek widłowy, a po drugiej stronie ulicy mniejszy samochód z mężczyzną stojącym obok. Trzymał karabin lub pistolet maszynowy. Z tej odległości Nick nie mógł być pewien. Starał się ukryć go jak najdyskretniej za swoim ciałem. Pomiędzy ułożonymi na wózku widłowym pudłami Nick dostrzegł drugiego mężczyznę. Pozostali stali przy drzwiach, wyglądając na bardzo czujnych.
  
  Szybkim ruchem lewej ręki poprawił Wilhelminę w kaburze. Zaczynał czuć się niepewnie. Ballegoyer powiedział: "Jeśli usiądziesz z tyłu drugiego wagonu, spotkasz mężczyznę, o którym mówiłem".
  
  Nick przez chwilę stał bez ruchu. Zobaczył puste uchwyty na flagi na lśniących, czarnych błotnikach limuzyny. Zapytał cicho: "Powiedz mi, co ten człowiek robi w tym samochodzie? Czy ma prawo umieszczać te flagi w tych uchwytach?"
  
  'Tak.'
  
  Panie Ballegoyer, jak tylko wysiądę z tego samochodu, przez jakiś czas będę bardzo podatnym celem. Czy byłby pan tak uprzejmy i wysunął się przede mnie?
  
  'Z pewnością.'
  
  Pozostał tuż za Ballegoyem, gdy otwierał drzwi limuzyny i powiedział:
  
  "Pan Norman Kent.
  
  Nick wskoczył do limuzyny, a Ballegoyer zamknął za nim drzwi. Na tylnym siedzeniu samochodu siedziała kobieta. Ale tylko zapach jej perfum przekonał Nicka, że ma do czynienia z kobietą. Była tak owinięta futrami i welonami, że nie było jej widać. Kiedy zaczęła mówić, poczuł się trochę lepiej. To był kobiecy głos. Mówiła po angielsku z silnym holenderskim akcentem.
  
  "Panie Kent, dziękuję za przybycie. Wiem, że to wszystko jest dość nietypowe, ale czasy są niezwykłe.
  
  'Naprawdę.'
  
  Proszę się nie niepokoić. To praktyczna sprawa biznesowa - to spotkanie, naprawdę muszę to powiedzieć.
  
  "Byłem w szoku, dopóki cię nie poznałem" - skłamał Nick. "Ale teraz czuję się trochę lepiej".
  
  "Dziękujemy. Rozumiemy, że przyjechałeś do Amsterdamu, żeby coś kupić. Chcemy ci pomóc."
  
  "Wydaje się, że wszyscy chcą mi tu pomóc. Macie bardzo gościnne miasto.
  
  My też tak o tym myślimy. Ale nie można ufać każdemu.
  
  Wiem. Dokonałem zakupu. To wciąż eksperyment.
  
  "Czy to było coś ważnego?"
  
  "O nie. No cóż, diamenty za kilka tysięcy dolarów. Od niejakiego pana Philipa van der Laana.
  
  Czy to prawda, że pan Van der Laan oferuje panu również wyjątkowo duże kamienie?
  
  "Masz na myśli diamenty Jeniseju?"
  
  'Tak.'
  
  "Skoro zostało skradzione, nie sądzę, żebym mógł powiedzieć, że o tym mówiłem".
  
  Zza grubej, czarnej zasłony dobiegł ostry, irytujący krzyk. To nie była kobieta, która powinna się złościć. Było coś bardziej złowrogiego niż ten dźwięk...
  
  Starannie dobierał słowa. "Czy w takim razie rozważyłby pan moje stanowisko? Nikomu nie powiem, że rozmawialiśmy o tych diamentach, byłoby to, delikatnie mówiąc, niegrzeczne. Powiem tak: skontaktowało się ze mną kilka osób, które sugerują, że jeśli jestem zainteresowany tymi diamentami, można by mi je sprzedać.
  
  Usłyszał coś w rodzaju warczenia. "Uważaj na takie oferty. Oszukują cię. Jak mówią Anglicy: oszustwo".
  
  "Może nawet nie chcę ich kupować".
  
  Panie Kent, mamy tu małą społeczność. Cel pańskiej wizyty jest dla mnie całkowicie jasny. Staram się panu pomóc.
  
  "A może sprzedać diamenty?"
  
  "Oczywiście. Widzieliśmy, że można cię oszukać. Postanowiłem cię ostrzec. Za kilka dni pan Ballegoyer umówi się z tobą na spotkanie, żeby ci je pokazać.
  
  "Czy mogę je teraz zobaczyć?" - zapytał Nick przyjaznym tonem, uśmiechając się niewinnie.
  
  "Myślę, że wiesz, że to niemożliwe. Pan Ballegoyer do ciebie zadzwoni. Jednocześnie nie ma sensu bezsensownie wyrzucać pieniędzy w błoto.
  
  'Dziękuję.'
  
  Najwyraźniej negocjacje dobiegły końca. "Cóż, dzięki za ostrzeżenie" - powiedział Nick. "Właściwie widzę nowe możliwości dla branży diamentowej".
  
  Wiemy o tym. Często skuteczniej jest wysłać inteligentnego człowieka, który nie jest ekspertem, niż eksperta, który nie jest aż tak inteligentny. Żegnaj, panie Kent.
  
  Nick wysiadł z limuzyny i wrócił na swoje miejsce obok Ballegooyera. Samochód kobiety bezszelestnie pomknął w kierunku metalowych drzwi, które uniosły się, a samochód zniknął w wiosennym mroku. Tablica rejestracyjna była zaciemniona. Drzwi pozostały otwarte, ale kierowca Ballegooyera nie uruchomił silnika. "Spóźniłem się" - powiedział Nick.
  
  "Prosto, panie Kent. Papieros?"
  
  "Dzięki". Nick zapalił papierosa. Dali limuzynie czas na odjechanie, może na zatrzymanie się i odsłonięcie tablic rejestracyjnych. Zastanawiał się, czy włożą flagi do uchwytów. "Ważna pani".
  
  'Tak.'
  
  "Jak ją nazwiemy, jeśli ty nazwiesz mnie?"
  
  "Przyjmij dowolną nazwę i kod."
  
  "Pani J?"
  
  'Cienki.'
  
  Nick zastanawiał się, skąd Ballegoyer wziął te wszystkie rany. Był człowiekiem, który mógł być kimkolwiek, od pilota myśliwca po żołnierza piechoty. "Porządny człowiek" to zbyt proste określenie. Nietrudno było dojść do wniosku, że ten człowiek wypełni swój obowiązek w każdych okolicznościach. Jak brytyjscy oficerowie, których Patton tak podziwiał, gdy mówili: "Jeśli to obowiązek, zaatakujemy każdego jednym batem".
  
  Piętnaście minut później Bentley zatrzymał się przed hotelem Die Port van Cleve. Ballegoyer powiedział: "Zadzwonię do pana. Dziękuję, że zgodził się pan na spotkanie, panie Kent".
  
  Nick zobaczył mężczyznę zbliżającego się do holu i odwrócił się, zaniepokojony. Setki ludzi mogą cię minąć, a ty nawet tego nie zauważysz, ale kiedy twoje zmysły są wyostrzone jak brzytwa, a oczy stale czujne lub ledwo rozluźnione, osoba wydaje się znajoma od chwili, gdy ją zobaczysz. Niektórzy z nas, jak powiedział kiedyś Hawk, mają wbudowany radar, jak nietoperze.
  
  Mężczyzna był zwyczajny. Był dość stary, dobrze ubrany, ale bez gustu, z siwym wąsem i sztywnym chodem, prawdopodobnie z powodu artretyzmu albo po prostu jakiegoś problemu ze stawami. Był nieciekawy - bo chciał taki być. Nosił metalowe okulary z lekko przyciemnianymi szkłami.
  
  Szyba uniemożliwiła Nickowi natychmiastowe rozpoznanie mężczyzny. Wtedy mężczyzna powiedział: "Dobry wieczór, panie Kent. Może pójdziemy na spacer? Cudownie byłoby pospacerować wzdłuż kanałów".
  
  Nick zachichotał. To był David Hawk. "Cała przyjemność po mojej stronie" - powiedział. Mówił serio. Z ulgą omawiał wydarzenia ostatnich dwóch dni i choć czasami udawał niezadowolenie, zawsze brał rady Hawka pod uwagę.
  
  Starzec był bezlitosny, gdy wymagały tego obowiązki, ale jeśli udało się to dostrzec w jego wyglądzie, można było dostrzec twarz pełną litości - twarz dziwnie współczującą. Miał fantastyczną pamięć i Nick chciał przyznać, że Hawk miał ją lepszą od swojej. Doskonale analizował też fakty, dopóki jego bystry umysł nie znalazł punktu, w którym do siebie pasowały. Był ostrożny, z wrodzonym sędziowskim nawykiem patrzenia na sytuację z trzech stron jednocześnie, a także od wewnątrz, ale w przeciwieństwie do wielu ekspertów dbających o szczegóły, potrafił podejmować decyzje w ułamku sekundy i długo się ich trzymać, jeśli okazywały się trafne.
  
  Przeszli przez Nieuwendijk, rozmawiając o mieście, aż dotarli do miejsca, gdzie wiosenny wiatr zniweczyłby wszelkie możliwości podsłuchu przez mikrofon dalekiego zasięgu. Tam Hawk powiedział: "Mam nadzieję, że nie pokrzyżuję wam planów na dziś; nie będę was zatrzymywał zbyt długo. Muszę dziś jechać do Londynu".
  
  Mam spotkanie z Helmi, ale ona wie, że się spóźnię.
  
  "Ach, drogi Helmi. Więc robisz postępy. Cieszysz się, że nasze zasady niczym nie różnią się od zasad Hoovera?
  
  "Gdyby ich śledzono, mogłoby to potrwać trochę dłużej". Nick opowiedział o wydarzeniach związanych ze spotkaniami z Van der Laan, Van Rijnem i kobietą w limuzynie. Zanotował każdy szczegół, z wyjątkiem pikantnych momentów z Helmim. Nie mieli z tym nic wspólnego.
  
  "Miałem ci opowiedzieć o diamentach z Jeniseju" - powiedział Hawkeye, gdy Nick skończył swoją historię. "NSA ma te informacje od tygodnia, ale dopiero teraz je dostaliśmy. Goliat działa powoli". Jego ton był gorzki. "Zamartwiają się tobą, bo krążą plotki, że przyjechałeś tu kupić te diamenty. Kobieta w Welonie - jeśli jest tą, za którą ją uważamy - jest jedną z najbogatszych kobiet na świecie. Z jakiegoś oczywistego powodu postanowiła, że te diamenty powinny być sprzedawane za jej pośrednictwem. Van der Laan i Van Rijn, z różnych powodów, też się nad tym zastanawiają. Prawdopodobnie dlatego, że złodziej im to obiecał. Pozwalają ci zostać kupcem".
  
  "Stało się to użyteczną przykrywką" - skomentował Nick. "Dopóki nie dogadają się i wszystko nie wyjdzie na jaw". Kluczowe pytanie brzmi: kogo tak naprawdę mają? Czy to ma związek z przeciekami o naszych szpiegach i śmierci Whitlocka?
  
  "Być może. A może nie. Powiedzmy, że Manson stał się kanałem szpiegowskim z powodu ciągłego przepływu kurierów między różnymi centrami diamentowymi. Diamenty znad Jeniseju trafiały do Amsterdamu, ponieważ można je było tam sprzedać i ponieważ stamtąd zorganizowano siatkę szpiegowską Mansona. Bo złodziej o tym wie". Hawk wskazał gestem na kępę rozświetlonych kwiatów, jakby to sugerowały. Trzymał laskę jak miecz, pomyślał Nick.
  
  "Może zostały wymyślone tylko po to, żeby pomóc nam w tym problemie kontrwywiadowczym. Według naszych informacji Herb Whitlock znał van der Laana, ale nigdy nie spotkał van Rijna i nic nie wiedział o diamentach z Jeniseju.
  
  "Było mało prawdopodobne, żeby Whitlock o nich słyszał. Gdyby tak było, nie skojarzyłby ich. Gdyby pożył trochę dłużej, mógłby to zrobić.
  
  Hawk wbił laskę w chodnik krótkim, kłującym ruchem. "Dowiemy się. Być może część informacji, które posiadamy, jest ukrywana przed lokalnymi detektywami. Ten holenderski uciekinier w Związku Radzieckim nazywał siebie Niemcem pod nazwiskiem Hans Geyser. Niski, szczupły, około pięćdziesięciu pięciu lat. Jasnobrązowe włosy i blond broda na Syberii.
  
  "Być może Rosjanie nie przekazali tego opisu Holendrom?"
  
  "Być może. Może jego kradzież diamentów nie ma związku z tym, gdzie ten gejzer znajdował się od 1945 roku, albo detektyw ukrywa to przed tobą, co miałoby sens".
  
  "Będę miał oko na ten gejzer."
  
  "Mógłby być chudy, niski, ciemny i bez brody. Dla kogoś takiego jak on te zmiany mogłyby być przewidywalne. To wszystko, co wiemy o tym Gejzerze. Ekspert od diamentów. Nic nie jest pewne.
  
  Nick pomyślał: "Żaden z ludzi, których do tej pory spotkałem, nie jest taki jak on. Nawet ci, którzy mnie zaatakowali.
  
  "Źle zorganizowany atak. Sądzę, że jedyną prawdziwą próbą było zastrzelenie Helmi na lotnisku. Prawdopodobnie przez ludzi Van der Laana. Zamach na życie Helmi nastąpił, ponieważ odkryła, że jest kurierką szpiegowską i ponieważ podejrzewali, że możesz być agentem CIA lub FBI.
  
  "Być może zmienili zdanie na temat jego wyeliminowania?"
  
  "Tak. Błąd w ocenie sytuacji. Zmora wszystkich duńskich mafiosów. Wiemy, jakie dane o Helmim zostały w Nowym Jorku. Dotyczą one majątku "Mansona". Zostały tu pokazane. Próba zamachu się nie powiodła. Potem dostarczyła teczkę w dobrym stanie. Zachowuje się normalnie. Okazałeś się nabywcą diamentów, którego sprawdzili i potwierdzili, że ma mnóstwo dolarów do wydania. Cóż, mogliby dojść do wniosku, że nie pasujesz do roli typowego nabywcy diamentów. Oczywiście, że nie, bo szukasz diamentów z Jeniseju. Być może masz podejrzenia, ale nie ma powodu, by się ciebie bać. Kolejny błąd w ocenie sytuacji.
  
  Nick przypomniał sobie zdenerwowanie Helmiego. "Jestem przemęczony" - wydawało się bardzo słabą wymówką. Helmi prawdopodobnie próbował poskładać informacje w całość, nie znając ich istoty.
  
  "Była bardzo zdenerwowana w samolocie" - powiedział Nick. "Trzymała walizkę, jakby była przykuta łańcuchem do nadgarstka. Zarówno ona, jak i Van der Laan wydawali się odetchnąć z ulgą, kiedy wręczyła mu walizkę. Może mieli też inne powody.
  
  "Ciekawe. Nie wiemy tego na pewno, ale musimy założyć, że Van der Laan nie wie, że dowiedziała się, co dzieje się w firmie Mansona. Zostawię ten aspekt pytania tobie.
  
  Spacerowali, aż zapaliły się latarnie. Był to typowy wiosenny wieczór w Amsterdamie. Nie zimny, nie gorący, wilgotny, ale przyjemny. Hawk skrupulatnie relacjonował różne wydarzenia, badając zdanie Nicky'ego subtelnymi pytaniami. W końcu starzec skierował się w stronę ulicy Hendrikkade, a Nick zdał sobie sprawę, że oficjalne sprawy dobiegły końca. "Napijmy się piwa, Nicholas" - powiedział Hawk. "Za twój sukces".
  
  Weszli do baru. Architektura była antyczna, wystrój piękny. Wyglądał jak miejsce, w którym Henry Hudson wypił swoją ostatnią szklankę przed wypłynięciem na De Halve Maen, by zwiedzić indyjską wyspę Manhattan. Nick opowiedział historię, po czym wypił kufel spienionego piwa.
  
  "Tak" - przyznał Hawk ze smutkiem. "Nazywano ich odkrywcami. Ale nie zapominajmy, że większość z nich dążyła do zdobycia własnych pieniędzy. Dwa słowa odpowiedzą na większość pytań o tych ludziach, a także o ludziach takich jak Van der Laan, Van Rijn i kobieta za zasłoną. Jeśli nie potrafisz rozwiązać problemu sam, pozwól im spróbować".
  
  Nick wypił piwo i czekał. Czasami Hawk potrafi doprowadzić człowieka do szaleństwa. Wciągnął w nozdrza aromat z dużej szklanki. "Hmm. To piwo. Woda niegazowana z alkoholem i kilkoma dodatkowymi aromatami".
  
  "Co to za dwa słowa?" zapytał Nick.
  
  Hawk powoli wypił szklankę, po czym z westchnieniem odstawił ją przed sobą. Potem sięgnął po laskę.
  
  "Kto wygra?" - mruknął.
  
  Nick ponownie przeprosił, odprężając się w jej Vauxhallu. Helmi była dobrym kierowcą. Niewiele było kobiet, obok których mógłby usiąść w samochodzie, niewzruszony, niewzruszony jazdą. Ale Helmi prowadziła pewnie. "W interesach, kochanie. To jak choroba. Może Five Flies, żeby wynagrodzić moje spóźnienie?"
  
  "Pięć much?" - zaśmiała się duszno. "Za dużo się naczytałeś o Europie za 5 dolarów dziennie. To dla turystów".
  
  "To znajdź inne miejsce. Zaskocz mnie."
  
  'Cienki.'
  
  Cieszyła się, że zapytał. Zjedli kolację w Zwarte Schaep, przy świecach, na trzecim piętrze malowniczego XVII-wiecznego budynku. Balustrady były wykonane ze skręconej liny; miedziane garnki zdobiły spalone ściany. W każdej chwili można było się spodziewać Rembrandta przechadzającego się z długą fajką, pieszczącego dłonią pulchne pośladki swojej dziewczyny. Drink był idealny, jedzenie fantastyczne, a atmosfera idealnie przypominała, że czasu nie wolno marnować.
  
  Przy kawie i koniaku Nick powiedział: "Bardzo dziękuję, że mnie tu przyprowadziłeś. W tym kontekście przypomniałeś mi, że narodziny i śmierć to ważne wydarzenia, a wszystko, co dzieje się pomiędzy, to gra.
  
  "Tak, to miejsce wydaje się ponadczasowe". Położyła dłonie na jego dłoniach. "Miło mi być z tobą, Normanie. Czuję się bezpiecznie, nawet po tym wszystkim, co się wydarzyło.
  
  Byłem u szczytu życia. Moja rodzina była miła i ciepła na swój sposób, ale nigdy nie czułem się z nią szczególnie związany. Może dlatego czułem tak ciepłe uczucia do Hollanda, "Mansona" i Phila...
  
  Nagle zamilkła, a Nick pomyślał, że zaraz się rozpłacze. "Dobrze jest popchnąć tę kobietę w określonym kierunku, ale uważaj, kiedy dotrzesz do rozdroża i rozwidlenia dróg. Ona podejmuje ryzyko". Zmarszczył brwi. Trzeba było przyznać, że to ryzyko było w pewnym stopniu korzystne. Pogłaskał jej lśniące paznokcie. "Sprawdziłaś dokumentację tych diamentów?"
  
  "Tak". Opowiedziała mu o transwalskim Cullinanie. Phil powiedział, że są tam diamenty, które nazywają Jenisejskimi Cullinanami. Prawdopodobnie zostaną wystawione na sprzedaż.
  
  Zgadza się. Możesz dowiedzieć się więcej. Historia głosi, że zostały skradzione w Związku Radzieckim i zniknęły w Amsterdamie.
  
  "Czy to prawda, że ich szukasz?"
  
  Nick westchnął. W ten sposób wyjaśniała wszystkie tajemnice otaczające "Normana Kenta".
  
  "Nie, kochanie, nie sądzę, żebym był zainteresowany handlem kradzionymi towarami. Ale chcę zobaczyć, kiedy będą oferowane.
  
  Te słodkie, niebieskie oczy były mocno zaciśnięte, w ich oczach malował się cień strachu i niepewności.
  
  "Wprowadzasz mnie w błąd, Norman. W jednej chwili myślę, że jesteś biznesmenem, najbystrzejszym, jaki tylko można sobie wyobrazić, a potem zastanawiam się, czy mógłbyś być inspektorem ubezpieczeniowym, a może kimś z Interpolu. Jeśli tak, kochanie, powiedz mi prawdę.
  
  "Szczerze mówiąc, moja droga, nie". Była słabą śledczą.
  
  Powinna była go po prostu zapytać, czy pracuje dla jakichś tajnych służb.
  
  "Czy naprawdę dowiedzą się czegoś nowego o ludziach, którzy zaatakowali cię w twoim pokoju?"
  
  'NIE.'
  
  Pomyślała o Paulu Meyerze. Był człowiekiem, który ją przerażał. Dlaczego Phil miałby mieć cokolwiek wspólnego z kimś takim jak on? Dreszcz strachu przebiegł jej po kręgosłupie i osiadł gdzieś między łopatkami. Kula na lotnisku Schiphol - robota Meyera? Zamach na nią? Może na rozkaz Phila? O nie. Nie Phil. Nie "Manson". Ale co z mikronagraniami Kelly? Gdyby ich nie odkryła, mogłaby po prostu zapytać Phila, ale teraz jej mały świat, do którego tak się przywiązała, trząsł się w posadach. I nie wiedziała, dokąd pójść.
  
  Nigdy nie myślałem o tym, ilu przestępców jest w Amsterdamie, Norman. Ale będę szczęśliwy, kiedy wrócę do Nowego Jorku, nawet jeśli boję się chodzić nocą ulicą w pobliżu mojego mieszkania. Mieliśmy już trzy ataki w ciągu niecałych dwóch przecznic.
  
  Wyczuł jej dyskomfort i zrobiło mu się jej żal. Kobietom trudniej jest stworzyć status quo niż mężczyznom. Pielęgnowała go jak skarb, kurczowo się go trzymała. Przywarła do niego, niczym morskie stworzenie, które ostrożnie testuje rafę koralową, czując podmuch wiatru. Kiedy zapytała: "Czy to prawda?", miała na myśli: "Ty też mnie nie zdradzisz?". Nick wiedział, że jeśli ich relacja się zmieni, będzie musiał użyć wystarczającej siły nacisku, by w pewnym momencie zmusić ją do zrobienia tego, czego chciał. Chciał, żeby władza, a może przynajmniej część jej kotwic, przeszła z van der Laana i "Mansona" na niego. Zwątpi w nich, a potem zapyta go...
  
  "Kochanie, czy naprawdę mogę zaufać Philowi, że zrobi coś, co mnie zrujnuje, jeśli mnie zdradza?", a potem czekać na jego odpowiedź.
  
  Nick wrócił samochodem. Jechali ulicą Stadhouderskade, a ona usiadła obok niego. "Dziś czuję zazdrość" - powiedział Nick.
  
  'Dlaczego?'
  
  Myślałem o tobie i Philu. Wiem, że cię podziwia i widziałem, że patrzył na ciebie w pewien sposób. Ma w biurze taką ładną, dużą sofę.
  
  Zaczynam dostrzegać pewne rzeczy. Nawet jeśli nie chcesz, żebym to widział - wielki szef i tak dalej.
  
  "Och, Normanie". Potarła wewnętrzną stronę kolana, a on był zdumiony ciepłem, jakie potrafiła w nim wzbudzić. "To nieprawda. Nigdy tam nie uprawialiśmy seksu - nie w biurze. Jak ci mówiłam, tylko kilka razy, kiedy byliśmy razem. Nie jesteś aż tak staroświecki, żeby się tym przejmować?"
  
  "Nie. Ale jesteś na tyle piękna, że mogłabyś uwieść nawet brązowy posąg.
  
  Kochanie, jeśli tego chcesz, nie możemy się wzajemnie oszukiwać.
  
  Objął ją ramieniem. "To nie taki zły pomysł. Darzę cię takim ciepłym uczuciem, Helmi. Od chwili, gdy się poznaliśmy. A potem, zeszłej nocy, było tak niesamowicie. To nierealne, tak silne emocje. Jakbyś stała się częścią mnie.
  
  "Tak właśnie się czuję, Norman" - wyszeptała. "Zazwyczaj nie obchodzi mnie, czy spotykam się z facetem, czy nie. Kiedy zadzwoniłeś, żeby powiedzieć, że się spóźnisz, poczułam w sobie pustkę. Próbowałam coś przeczytać, ale nie dałam rady. Musiałam się ruszyć. Musiałam coś zrobić. Wiesz, co zrobiłam? Umyłam tonę naczyń.
  
  Byłbyś bardzo zaskoczony, gdybyś mnie wtedy zobaczył. Ubrany jak na lunch, w dużym fartuchu i gumowych rękawiczkach. Żeby nie myśleć. W obawie, że w ogóle nie przyjdziesz.
  
  "Chyba cię rozumiem". Stłumił ziewnięcie. "Czas spać..."
  
  Kiedy była w łazience i odkręcała wodę, wykonał szybki telefon. Odebrał kobiecy głos z bardzo lekkim akcentem. "Cześć, Mata" - powiedział. "Nie mogę długo rozmawiać. Jest jeszcze kilka szczegółów dotyczących obrazów Salameha, które chciałbym z tobą omówić. Miałem ci przekazać pozdrowienia od Hansa Noorderbosa. Będziesz w domu jutro rano o wpół do dziesiątej?"
  
  Usłyszał stłumiony jęk. Zapadła cisza. Potem tak.
  
  "Czy mógłbyś mi trochę pomóc w ciągu dnia? Potrzebuję przewodnika. To by się przydało.
  
  "Tak". Podziwiał jej szybką odpowiedź i zwięzłość. Woda w łazience była zakręcona. Powiedział: "Dobrze, John. Do widzenia".
  
  Helmi wyszła z łazienki z ubraniami przewieszonymi przez ramię. Powiesiła je starannie na krześle. "Chcesz coś do picia przed pójściem spać?"
  
  "Świetny pomysł."
  
  Nick wstrzymał oddech. Tak było za każdym razem, gdy widział to piękne ciało. W delikatnym świetle lśniła jak modelka. Jej skóra nie była tak ciemna jak jego, a on nie miał na sobie ubrania. Podała mu szklankę i uśmiechnęła się, uśmiechem nowym, nieśmiałym i ciepłym.
  
  Pocałował ją.
  
  Powoli podeszła do łóżka i postawiła szklankę na stoliku nocnym. Nick spojrzał na nią z aprobatą. Usiadła na białej pościeli i podciągnęła kolana pod brodę. "Norman, musimy być ostrożni. Wiem, że jesteś mądry i znasz się na diamentach, ale zawsze istnieje ryzyko, że trafisz na niewłaściwy egzemplarz. Mądrym sposobem na złożenie małego zamówienia jest przetestowanie go przed złożeniem większego".
  
  Nick położył się na łóżku obok niej. "Masz rację, kochanie. Sam już o tym myślałem, chciałbym tak zrobić. Zaczęła mi pomagać" - pomyślał. Ostrzegła go przed Van der Laan i "Mansonem" bez ogródek. Pocałowała go w płatek ucha, jak panna młoda zapraszająca nowożeńców do rozkoszowania się swoimi umiejętnościami miłosnymi. Wziął głęboki oddech i wyjrzał przez okno w noc. To nie byłby taki zły pomysł, żeby uszyć te zasłony - pomyślał.
  
  Pogłaskał jej złocistoblond loki. Uśmiechnęła się i powiedziała: "Czyż to nie miłe?"
  
  'Niesamowity.'
  
  "Chodzi mi o to, żeby być tu cicho całą noc i nigdzie się nie spieszyć. Będziemy mieli cały ten czas dla siebie.
  
  "I wiesz, jak tego używać."
  
  Jej uśmiech był uwodzicielski. "Nie bardziej niż ty. To znaczy, gdyby cię tu nie było, byłoby inaczej. Ale czas nie jest aż tak ważny. To ludzki wynalazek. Czas ma znaczenie tylko wtedy, gdy wiesz, jak go wypełnić". Delikatnie ją pogłaskał. Była prawdziwą filozofką, pomyślał. Pozwolił swoim ustom musnąć jej ciało. "Tym razem dam ci coś miłego na pamiątkę, kochanie" - warknął.
  
  Głaszcząc szyję palcami, powiedziała: "A ja ci pomogę".
  
  
  
  Rozdział 5
  
  
  Na drzwiach mieszkania widniał czarny napis: Paul Eduard Meyer. Gdyby Helmy, Van der Laan lub ktokolwiek, kto znał dochody i gust Meyera, odwiedził to miejsce, byłby zaskoczony. Van der Laan nawet wszcząłby śledztwo.
  
  Mieszkanie na trzecim piętrze w jednym ze starych budynków z widokiem na Naarderweg. Solidny, zabytkowy budynek, pieczołowicie utrzymany w typowo holenderskim stylu. Wiele lat temu handlarz materiałami budowlanymi z trójką dzieci zdołał wynająć małe mieszkanie obok.
  
  Zburzył ściany i połączył dwa apartamenty. Nawet przy dobrych relacjach, wszystkie pozwolenia zajęłyby co najmniej siedem miesięcy; w Holandii wszystkie takie transakcje przechodzą różnymi kanałami, które przypominają błotne kałuże, w których się topi. Ale kiedy skończył, to mieszkanie miało nie mniej niż osiem pokoi i długi balkon. Trzy lata temu sprzedał swój ostatni skład drewna wraz z innymi nieruchomościami i przeprowadził się do RPA. Mężczyzną, który przyjechał je wynająć, płacąc gotówką, był Paul Eduard Meyer. Był cichym najemcą i stopniowo stał się biznesmenem, przyjmując wielu gości. Wizyty nie były przeznaczone dla kobiet, chociaż teraz jedna schodziła po schodach. Ale wszyscy goście byli szanowanymi ludźmi, takimi jak Meyer. Zwłaszcza teraz, gdy był zamożnym człowiekiem.
  
  Dobrobyt Meyera był związany z ludźmi, którzy go odwiedzali, zwłaszcza Nicholasem G. de Grootem, który odszedł pięć lat temu, zlecając mu opiekę nad pięknym, dużym apartamentem, a następnie natychmiast zniknął. Paul niedawno dowiedział się, że de Groot był ekspertem od diamentów dla Rosjan. To było wszystko, co de Groot chciał mu powiedzieć. Ale to wystarczyło. Kiedy de Groot nagle pojawił się w tym ogromnym apartamencie, wiedział: "Ukradłeś je" - to było wszystko, co miał do powiedzenia.
  
  "Mam je. A ty dostaniesz swoją część. Trzymaj Van der Laana w niewiedzy i nic nie mów.
  
  De Groot skontaktował się z van der Laanem i innymi zainteresowanymi stronami za pośrednictwem poczty tradycyjnej (poste restante). Diamenty z Jeniseju były ukryte gdzieś w niepozornym opakowaniu w bagażu De Groota. Paul próbował się do nich dostać trzy razy, ale nie był zbyt rozczarowany, gdy nie mógł ich znaleźć. Zawsze lepiej pozwolić komuś innemu spróbować otworzyć paczkę z materiałami wybuchowymi, niż zabezpieczyć swoją część.
  
  Tego pięknego poranka De Groot wypił kawę i pochłonął obfite śniadanie. Rozkoszował się widokiem z balkonu, przeglądając pocztę, którą dostarczył mu Harry Hazebroek. Dawno temu, gdy nazywał się Hans Geyser, De Groot był niskim blondynem. Teraz, jak domyślił się Hawk, był niskim, ciemnowłosym mężczyzną. Hans Geyser był człowiekiem metodycznym. Dobrze się kamuflował, aż po odcień skóry i ciemny lakier do paznokci. W przeciwieństwie do wielu niskich mężczyzn, De Groot był niespieszny i skromny. Przemierzał życie powoli, niczym nie wyróżniający się i nieciekawy, prawdopodobnie bojąc się rozpoznania. Wybrał sobie niepozorną rolę i opanował ją perfekcyjnie.
  
  Harry Hazebroek był mniej więcej w tym samym wieku co De Groot. Około pięćdziesiątki, mniej więcej tego samego wzrostu i budowy ciała. On również był zagorzałym wielbicielem Führera, który kiedyś tak wiele obiecywał Niemcom. Być może dlatego, że potrzebował ojcowskiej postaci, a może dlatego, że szukał ujścia dla swoich marzeń. De Groot wiedział teraz również, że się mylił. Oszczędził tak wiele w wykorzystanych środkach, a potem na dłuższą metę poniósł całkowity brak sukcesu. Sam Hazebroek był taki i był absolutnie lojalny wobec De Groota.
  
  Kiedy De Groot opowiedział mu o diamentach z Jeniseju, Hazebroek uśmiechnął się i powiedział: "Wiedziałem, że kiedyś ci się uda. Czy to będzie wielki sukces?"
  
  "Tak, to będzie ogromna suma pieniędzy. Tak, wystarczy dla każdego z nas".
  
  Hazebroek był jedyną osobą na świecie, do której De Groot mógł żywić jakiekolwiek uczucia poza sobą samym.
  
  Uważnie przejrzał listy. "Harry, ryby biorą. Van Rijn chce się spotkać w piątek. Van der Laan w sobotę".
  
  "W twoim domu?"
  
  "Tak, na prowincji.
  
  "To jest niebezpieczne."
  
  "Tak. Ale to konieczne.
  
  "Jak tam dotrzemy?"
  
  "Będziemy musieli tam być. Ale będziemy musieli być ostrożni i uzbrojeni. Paul dostarczy nam informacji o Van der Laanie. Philip czasami go wykorzystuje zamiast mnie. Potem przekazuje te informacje mnie". Obaj się uśmiechnęli. "Ale Van Rijn może być inną historią. Co o nim sądzisz?"
  
  "Byłem zaskoczony, gdy zaproponował, że je ode mnie odkupi".
  
  "Bardzo dobrze, Harry... Ale mimo wszystko..."
  
  De Groot nalał sobie kolejną filiżankę kawy. Jego wyraz twarzy był zamyślony. "Trzech konkurentów jest w błędzie - będą sobie nawzajem przeszkadzać" - powiedział Hazebroek.
  
  "Oczywiście. To najwięksi znawcy diamentów na świecie. Ale dlaczego nie wykazali większego zainteresowania? "Zbyt niebezpieczne" - mówili. "Potrzebujesz renomowanego kupca, któremu możesz sprzedać. Jak swojemu własnemu handlarzowi diamentami". Mimo to handlują ogromnymi ilościami skradzionych diamentów na całym świecie. Potrzebują surowego diamentu".
  
  "Musimy być ostrożni."
  
  Oczywiście, Harry. Masz jakieś fałszywe diamenty?
  
  "Są przechowywane w tajnym miejscu. Samochód również jest zamknięty.
  
  "Czy tam też jest broń?"
  
  'Tak.'
  
  Przyjdź do mnie o pierwszej. Wtedy tam pójdziemy. Dwóch starców odwiedzi krokodyle.
  
  "Potrzebujemy ciemnych okularów, żeby się zakamuflować" - rzekł poważnie Hazebroek.
  
  De Groot się roześmiał. Harry był głupi w porównaniu z nim. To było dawno temu, kiedy wyjechał do Niemiec... Ale Harry'emu mógł zaufać, rzetelny żołnierz, po którym nie należało oczekiwać zbyt wiele. Harry nigdy nie pytał o specjalną pracę, jaką De Groot wykonywał z Van der Laanem, ale nie było sensu opowiadać mu o usługach kurierskich do Moskwy ani do kogokolwiek innego. De Groot zajmował się handlem - tak Van der Laan nazywał transport informacji - w ich relacji. Był to dochodowy interes, czasami mniej, ale ostatecznie przynosił dobry dochód. Teraz było to zbyt ryzykowne, jeśli ciągnęło się to zbyt długo.
  
  Czy Van der Laanowi łatwo byłoby znaleźć innego kuriera? Gdyby od razu się na to zdecydował, Rosjanie mogliby znaleźć dla niego konkurenta. Ale dla niego liczył się De Groot.
  
  Musiał pozbyć się diamentów Jeniseju, podczas gdy krokodyle walczyły o nie między sobą. Twarde, cienkie, bezbarwne usta de Groota zacisnęły się. Niech te bestie rozstrzygną to między sobą.
  
  Po wyjściu Helmi, radosnej i szczęśliwej, jakby czas spędzony z Nickiem ukoił jej zmartwienia, Nick był gotowy na wyjazd za miasto. Skrupulatnie się przygotował, sprawdzając swój specjalistyczny sprzęt.
  
  Szybko zmontował pistolet z niedziałających części maszyny do pisania. Złożył maszynę na nowo, a następnie schował ją w walizce. Stuart, geniusz w dziedzinie specjalnych materiałów, był dumny z tego wynalazku. Nick trochę martwił się dodatkowym ciężarem bagażu podczas podróży. Po złożeniu potrzebnego pistoletu, Nick zbadał trzy tabliczki czekolady i grzebień, wykonane z formowanego plastiku. Zawierały kapsle, kilka butelek z lekami i recepty... W jego bagażu znajdowała się również wyjątkowo duża liczba długopisów, podzielonych na grupy po sześć kolorów... Niektóre były detonatorami z kwasem pikrynowym, z dziesięciominutowym czasem zapłonu. Inne były materiałami wybuchowymi, a niebieskie granatami odłamkowymi. Kiedy był gotowy do wyjścia - zostawiając w pokoju tylko kilka rzeczy - zadzwonił do van Rijna i van der Laana, aby potwierdzić z nimi spotkania. Następnie zadzwonił do Helmi i wyczuł jej rozczarowanie, mówiąc: "Kochanie, nie będę mógł cię dzisiaj zobaczyć. Idziesz zobaczyć się z Van der Laanem na weekend?"
  
  "Czekałem, aż to powiesz. Ale zawsze witam..."
  
  Pewnie przez jakiś czas będę bardzo zajęty. Ale spotkajmy się w sobotę.
  
  "Dobrze". Mówiła powoli i nerwowo. Wiedział, że zastanawia się, gdzie będzie i co zrobi, zgaduje i martwi się. Przez chwilę zrobiło mu się jej żal...
  
  Przystąpiła do gry dobrowolnie i znała jej ogólne zasady.
  
  W swoim wynajętym Peugeocie znalazł adres w przewodniku, korzystając ze szczegółowej mapy Amsterdamu i okolic. Kupił bukiet kwiatów z kwiaciarni, ponownie zachwycił się holenderskim krajobrazem i wrócił do domu.
  
  Mata otworzyła drzwi akurat w chwili, gdy zadzwonił dzwonkiem. "Mój drogi" - powiedziała i o mało nie zmiażdżyli kwiatów między jej ponętnym ciałem a jego. Pocałunki i pieszczoty. Długo to trwało, ale w końcu wstawiła kwiaty do wazonu i otarła oczy. "No cóż, w końcu się spotykamy" - powiedział Nick. "Nie wolno ci płakać".
  
  To było tak dawno temu. Byłam taka samotna. Przypominasz mi Dżakartę.
  
  "Mam nadzieję, że z radością?"
  
  Oczywiście. Wiem, że wtedy zrobiłeś to, co musiałeś.
  
  Jestem tu dokładnie w tym samym celu. Nazywam się Norman Kent. Człowiekiem, który był tu przede mną, był Herbert Whitlock. Nigdy o nim nie słyszałeś?
  
  "Tak". Mata powoli szła w kierunku swojego małego barku. "Wypił tu za dużo, ale teraz czuję, że ja też tego potrzebuję. Kawa ze staruszkiem?
  
  "Co to jest?"
  
  "Pewien holenderski koniak.
  
  "Cóż, bardzo chętnie."
  
  Przyniosła drinka i usiadła obok niego na szerokiej, ukwieconej kanapie. "Cóż, Norman Kent. Nigdy nie kojarzyłam cię z Herbertem Whitlockiem, chociaż zaczynam rozumieć, dlaczego podejmował się tylu prac i robił tyle interesów. Mogłam się domyślić.
  
  "Może i nie. Jesteśmy w najróżniejszych kształtach i rozmiarach. Spójrz..."
  
  Przerwał jej krótkim, głębokim śmiechem. Skrzywił się... Patrz. Wyjął mapę z kieszeni i pokazał jej okolice Volkel. "Znasz te okolice?"
  
  "Tak. Poczekaj chwilę. Mam mapę topograficzną.
  
  Poszła do innego pokoju, a Nick rozejrzał się po mieszkaniu. Cztery przestronne pokoje. Bardzo drogie. Ale Mata dobrze stała, albo, żeby zrobić kiepski żart, położyła się na plecach. W Indonezji Mata była tajną agentką, dopóki nie została wydalona z kraju. Taka była umowa; w przeciwnym razie mogliby być znacznie bardziej rygorystyczni.
  
  Mata wrócił i rozłożył przed sobą mapę. "To jest obszar Volkel.
  
  "Mam adres. To wiejska rezydencja Pietera-Jana van Rijna. Możesz ją znaleźć?
  
  Przyjrzeli się skomplikowanym liniom i cieniowaniu.
  
  "To musi być jego majątek. Jest tam wiele pól i lasów. W tym kraju są one dość rzadkie i bardzo drogie.
  
  "Chcę, żebyś mógł zostać ze mną w ciągu dnia. Czy to możliwe?
  
  Odwróciła się do niego twarzą. Miała na sobie prostą sukienkę, która mgliście przypominała orientalny szal. Zakrywała całe ciało i podkreślała krągłości jej piersi. Mata była niska i ciemnowłosa, zupełne przeciwieństwo Helmi. Jej śmiech był szybki. Miała poczucie humoru. Pod pewnymi względami była mądrzejsza od Helmi. Doświadczyła o wiele więcej i przeszła przez o wiele trudniejsze chwile niż te, w których teraz się znalazła. Nie chowała urazy do swojego życia. Było dobre, jakie było - ale zabawne. Jej ciemne oczy patrzyły na niego szyderczo, a czerwone usta wykrzywiły się w radosnym grymasie. Położyła obie ręce na biodrach. "Wiedziałam, że wrócisz, kochanie. Co cię tak długo zatrzymało?"
  
  Po dwóch kolejnych spotkaniach i kilku ciepłych uściskach z dawnych dobrych czasów, odeszli. Przygotowanie się do podróży zajęło jej nie więcej niż cztery minuty. Zastanawiał się, czy nadal znikała tak szybko przez tylną ścianę, gdy niewłaściwa osoba pojawiała się w jej drzwiach wejściowych.
  
  Gdy wychodzili, Nick powiedział: "Myślę, że to jakieś sto pięćdziesiąt mil. Znasz drogę?"
  
  "Tak. Skręcamy w Den Bosch. Potem mogę zapytać o drogę na komisariacie policji albo na poczcie. Nadal jesteś po stronie sprawiedliwości, prawda?" Zacisnęła usta w figlarny uśmiech. "Kocham cię, Nick. Miło cię znowu widzieć. Ale cóż, znajdziemy kawiarnię, żeby zapytać o drogę".
  
  Nick rozejrzał się. Ta dziewczyna miała zwyczaj irytować go odkąd ją poznał. Ukrył radość i powiedział: "Van Rijn to szanowany obywatel. Musimy wyglądać jak uprzejmi goście. Spróbuj później na poczcie. Jestem z nim umówiony dziś wieczorem. Ale chcę dokładnie zwiedzić to miejsce. Co ty o nim wiesz?"
  
  Niewiele. Kiedyś pracowałem w dziale reklamy jego firmy i spotkałem go na imprezach dwa albo trzy razy.
  
  "Nie znasz go?"
  
  'Co masz na myśli?'
  
  "No cóż, spotkałem go i widziałem. Znasz go osobiście?
  
  "Nie. Mówiłem ci. Przynajmniej go nie dotknąłem, jeśli o to ci chodzi.
  
  Nick uśmiechnął się.
  
  "Ale" - kontynuował Mata - "zważywszy na wszystkie te wielkie firmy handlowe, szybko staje się jasne, że Amsterdam to tak naprawdę nic więcej niż wioska. Duża wioska, ale jednak wioska. Wszyscy ci ludzie..."
  
  - Jak się czuje Van Rijn?
  
  "Nie, nie" - pomyślałem przez chwilę. "Nie. Nie on. Ale Amsterdam jest taki mały. To świetny człowiek w biznesie. Dobre relacje. To znaczy, gdyby miał cokolwiek wspólnego z półświatkiem przestępczym, jak ci ludzie w... jak ci, których znaliśmy w Dżakarcie, myślę, że bym o tym wiedział".
  
  Innymi słowy, nie zajmuje się szpiegostwem.
  
  Nie. Nie uważam, żeby był bardziej prawy niż jakikolwiek inny spekulant, ale - jak to powiedzieć? - ma czyste ręce.
  
  'Dobra. A co z van der Laanem i "Mansonem"?
  
  "Ach. Nie znam ich. Słyszałem o tym. On naprawdę wplątuje się w jakieś podejrzane interesy".
  
  Jechali przez chwilę, nic nie mówiąc. "A ty, Mata?" - zapytał Nick - "jak ci idzie w twoich mrocznych czynach?"
  
  Nie odpowiedziała. Spojrzał na nią. Jej ostry euroazjatycki profil wyróżniał się na tle zielonych pastwisk.
  
  "Jesteś piękniejsza niż kiedykolwiek, Mata" - powiedział. "Jak tam sprawy finansowe i łóżkowe?"
  
  Kochanie... Czy dlatego zostawiłeś mnie w Singapurze? Bo jestem piękna?
  
  "To jest cena, jaką musiałem za to zapłacić. Znasz moją pracę. Czy mogę cię zabrać z powrotem do Amsterdamu?
  
  Westchnęła. "Nie, kochanie, cieszę się, że znów cię widzę. Tylko że nie mogę się śmiać tak głośno, jak teraz, przez kilka godzin. Pracuję. Znają mnie w całej Europie. Znają mnie bardzo dobrze. Nic mi nie jest".
  
  "Świetnie, bo to mieszkanie."
  
  "Kosztuje mnie fortunę. Ale potrzebuję czegoś porządnego. Miłość? Nic specjalnego. Dobrzy przyjaciele, dobrzy ludzie. Nie mogę tego dłużej znieść". Oparła się o niego i dodała cicho: "Odkąd cię znam..."
  
  Nick przytulił ją, czując się trochę nieswojo.
  
  Krótko po pysznym lunchu w małej tawernie na poboczu drogi za Den Bosch, Mata wskazała przed siebie. "To ta boczna droga z mapy. Jeśli nie ma innych, mniejszych dróg, powinniśmy pojechać tą, żeby dotrzeć do posiadłości Van Rijna. Musi pochodzić ze starej rodziny, skoro posiada tyle hektarów ziemi w Holandii".
  
  "Wysoki płot z drutu kolczastego wyłaniał się z zadbanego lasu i tworzył kąt prosty równolegle do drogi. "Może to granica jego posesji" - powiedział Nick.
  
  "Tak. Możliwe."
  
  Droga była ledwo na tyle szeroka, by dwa samochody mogły się minąć, ale miejscami została poszerzona. Drzewa wyglądały na zadbane. Na ziemi nie było widać gałęzi ani gruzu, a nawet trawa wydawała się zadbana. Za bramą, z lasu wyłaniała się polna droga, która lekko zakręcała i biegła równolegle do drogi, zanim zniknęła z powrotem między drzewami. Nick zaparkował na jednym z poszerzonych miejsc. "Wyglądało to jak pastwisko. Van Rijn powiedział, że ma konie" - powiedział Nick.
  
  "Tu nie ma żadnej bramki obrotowej. Przeszliśmy przez jedną, ale była na niej duża kłódka. Może poszukamy dalej?"
  
  Za chwilę. Mogę prosić o kartę?
  
  Przyjrzał się mapie topograficznej. "Zgadza się. Jest tu zaznaczona jako droga gruntowa. Prowadzi w stronę drogi po drugiej stronie lasu".
  
  Jechał powoli.
  
  "Dlaczego po prostu nie przejdziesz teraz głównym wejściem? Pamiętam, że w Dżakarcie też nie mogłeś tego zrobić zbyt dobrze".
  
  "Tak, Mata, moja droga. Nawyki nie dają spokoju. Spójrz tam..." Zobaczył słabe ślady opon w trawie. Poszedł za nimi i kilka sekund później zaparkował samochód, częściowo ukryty przed drogą. W Stanach Zjednoczonych nazywałoby się to Lovers Lane, tylko że tutaj nie było ogrodzeń. "Zajrzę. Zawsze lubię wiedzieć coś o miejscu, zanim tu przyjadę".
  
  Uniosła ku niemu twarz. "Właściwie, na swój sposób jest jeszcze piękniejsza niż Helmi" - pomyślał. Pocałował ją długo i dał jej kluczyki. "Zatrzymaj je przy sobie".
  
  "A co jeśli nie wrócisz?"
  
  "W takim razie idź do domu i opowiedz Hansowi Norderbosowi całą historię. Ale ja wrócę".
  
  Wchodząc na dach samochodu, pomyślał: "Zawsze to robiłem do tej pory. Ale pewnego dnia to się nie zdarzy. Mata jest taka praktyczna". Z szarpnięciem, które wstrząsnęło samochodem na resorach, przeskoczył przez płot. Po drugiej stronie znów upadł, przewrócił się i znów stanął na nogach. Tam odwrócił się do Maty, uśmiechnął się, skłonił krótko i zniknął między drzewami.
  
  Delikatny pas złotego słońca padał między drzewa i osiadał na jej policzkach. Wygrzewała się w nim i paliła papierosa, rozmyślając i wspominając. Nie towarzyszyła Normanowi Kentowi do Dżakarty. Znany był wtedy pod innym imieniem. Ale wciąż był tym samym potężnym, czarującym, niezłomnym mężczyzną, który ścigał tajemniczego Judasza. Nie było jej, gdy szukał statku Q, siedziby Judasza i Heinricha Müllera. Kiedy w końcu znalazł tę chińską dżonkę, miał przy sobie kolejną Indonezyjkę. Mata westchnęła.
  
  Ta dziewczyna z Indonezji była piękna. Byli niemal tak czarujący jak ona, a może nawet bardziej, ale to było wszystko, co ich łączyło. Była między nimi ogromna różnica. Mata wiedziała, czego mężczyzna pragnie między zmierzchem a świtem; dziewczyna właśnie przyszła to zobaczyć. Nic dziwnego, że dziewczyna go szanowała. Norman Kent był idealnym mężczyzną, zdolnym tchnąć życie w każdą dziewczynę.
  
  Mata przyglądała się lasowi, w którym zniknął Norman. Próbowała sobie przypomnieć, co wiedziała o tym Pieterze-Janie van Rijnie. Opisała go. Świetna relacja. Lojalność. Przypomniała sobie. Czy mogła mu przekazać fałszywe informacje? Może nie była wystarczająco poinformowana; van Rijn tak naprawdę jej nie znał. Nigdy wcześniej nie zauważyła niczego takiego.
  
  Wysiadła z samochodu, rzuciła papierosa i zrzuciła żółte skórzane buty. Jej skok z dachu Peugeota przez płot może nie był tak wysoki jak Nicka, ale za to bardziej elegancki. Zjechała płynnie. Założyła buty i ruszyła w stronę drzew.
  
  Nick przeszedł ścieżką przez kilkaset metrów. Przeszedł przez krótką, gęstą trawę obok, aby nie zostawiać śladów. Dotarł do długiego zakrętu, gdzie ścieżka przecinała las. Nick postanowił nie iść otwartą ścieżką i szedł równolegle do niej przez las.
  
  Szlak przecinał strumień po rustykalnym drewnianym mostku, który wyglądał, jakby co tydzień smarowano go olejem lnianym. Drewno lśniło. Brzegi strumienia wyglądały równie zadbane, jak drzewa w samym lesie, a głęboki nurt zdawał się gwarantować udane połowy. Dotarł do wzgórza, gdzie wycięto wszystkie drzewa, skąd roztaczał się piękny widok na okolicę.
  
  Panorama była oszałamiająca. Naprawdę wyglądała jak pocztówka z podpisem: "Holenderski krajobraz". Las ciągnął się na około kilometr, a nawet korony drzew wokół niego wydawały się przycięte. Za nimi leżały zadbane skrawki ziemi uprawnej. Nick obserwował je przez małą lornetkę. Pola stanowiły osobliwą kolekcję kukurydzy, kwiatów i warzyw. Na jednym z nich mężczyzna pracował przy żółtym traktorze; na innym dwie kobiety schylały się, by zająć się ziemią. Za tymi polami znajdował się piękny, duży dom z kilkoma budynkami gospodarczymi i długimi rzędami szklarni, które mieniły się w słońcu.
  
  Nagle Nick opuścił lornetkę i powąchał powietrze. Ktoś palił cygaro. Szybko zszedł ze wzgórza i schował się między drzewami. Po drugiej stronie wzgórza dostrzegł Dafa 44 Comfort zaparkowanego wśród krzaków. Ślady opon wskazywały, że zygzakował przez las.
  
  Przyglądał się ziemi. Na tym dywanie ziemi nie było śladów, którymi można by podążać. Ale gdy szedł przez las, zapach stawał się coraz silniejszy. Zobaczył mężczyznę odwróconego do niego plecami, obserwującego krajobraz przez lornetkę. Lekkim ruchem ramienia poluzował Wilhelminę w kaburze i zakaszlał. Mężczyzna szybko się odwrócił, a Nick powiedział: "Cześć".
  
  Nick uśmiechnął się z zadowoleniem. Przypomniał sobie słowa Hawka: "Szukaj ciemnowłosego, brodatego mężczyzny w wieku około pięćdziesięciu pięciu lat". Doskonale! Nicolaas E. de Groot odwzajemnił uśmiech i uprzejmie skinął głową. "Cześć. Piękny widok".
  
  Uśmiech i przyjazne skinienie głową były oczywiste. Ale Nick nie dał się zwieść. "Ten człowiek jest twardy jak stal" - pomyślał. "Niesamowite. Nigdy wcześniej tego nie widziałem. Wygląda na to, że znasz drogę". Skinął głową w stronę ukrytego Dafa.
  
  Byłem tu już wcześniej, choć zawsze pieszo. Ale jest brama. Zwykła śluza. De Groot wzruszył ramionami.
  
  "Więc rozumiem, że obaj jesteśmy przestępcami?"
  
  Powiedzmy: harcerze. Czy wiecie, czyj to dom?
  
  "Pieter Jan van Rijn".
  
  "Dokładnie." De Groot przyjrzał mu się uważnie. "Sprzedaję diamenty, panie Kent, i słyszałem w mieście, że pan je skupuje."
  
  "Może dlatego obserwujemy dom Van Rijna. A, i może ty go sprzedasz, może ja kupię".
  
  "Dobrze zauważone, panie Kent. A skoro już się spotykamy, być może nie będziemy już potrzebować pośrednika".
  
  Nick szybko pomyślał. Starszy mężczyzna natychmiast to zrozumiał. Powoli pokręcił głową. "Nie jestem ekspertem od diamentów, panie De Groot. Nie jestem pewien, czy nastawienie pana Van Rijna przeciwko mnie przyniosłoby mi w dłuższej perspektywie korzyści".
  
  De Groot wsunął lornetkę do skórzanego futerału przewieszonego przez ramię. Nick uważnie obserwował ruchy jego dłoni. "Nic z tego nie rozumiem. Mówią, że wy, Amerykanie, jesteście bardzo sprytni w biznesie. Czy zdajesz sobie sprawę, jak wysoka jest prowizja Van Rijna od tej transakcji?"
  
  "Dużo pieniędzy. Ale dla mnie to może być gwarancja".
  
  "W takim razie, jeśli tak bardzo zależy ci na tym produkcie, może moglibyśmy się spotkać później. Z twoim ekspertem - jeśli można mu zaufać.
  
  "Van Rijn to ekspert. Jestem z niego bardzo zadowolony". Mały mężczyzna chodził energicznie tam i z powrotem, poruszając się, jakby miał na sobie spodnie i buty wojskowe, a nie formalny szary garnitur.
  
  Pokręcił głową. "Chyba nie rozumiesz swoich zalet w tej nowej sytuacji".
  
  Dobrze. Ale czy mógłbyś mi pokazać te diamenty z Jeniseju?
  
  "Być może. Są niedaleko.
  
  "W samochodzie?"
  
  'Z pewnością.'
  
  Nick spiął się. Ten mały człowieczek był zbyt pewny siebie. W mgnieniu oka wyciągnął Wilhelminę. De Groot spojrzał nonszalancko na długi, niebieski pień. Jedyne, co się w nim zmieniło, to rozszerzenie jego pewnych siebie, bystrych oczu. "Na pewno jest ktoś jeszcze w lesie, kto będzie pilnował twojego samochodu" - powiedział Nick. "Zadzwoń do niego lub do niej tutaj".
  
  I proszę bez żartów. Pewnie wiesz, do czego zdolny jest pocisk z takiej broni.
  
  De Groot nie poruszył ani jednym mięśniem, poza ustami. "Dobrze znam Lugera, panie Kent. Ale mam nadzieję, że pan dobrze zna ten wielki angielski pistolet Webley. W tej chwili jeden jest wycelowany w pana plecy i jest w dobrych rękach".
  
  "Powiedz mu, żeby wyszedł i do ciebie dołączył."
  
  "O nie. Możesz mnie zabić, jeśli chcesz. Wszyscy kiedyś umrzemy. Więc jeśli chcesz umrzeć ze mną, możesz mnie zabić teraz". De Groot podniósł głos. "Podejdź bliżej, Harry, i spróbuj go trafić. Jeśli strzeli, zabij go natychmiast. Potem weź diamenty i sam je sprzedaj. Auf Wiedersehen".
  
  "Blefujesz?" zapytał cicho Nick.
  
  "Powiedz coś, Harry."
  
  Tuż za Nickiem rozległ się czyjś głos: "Wykonam rozkaz. Dokładnie. A ty jesteś taki odważny..."
  
  
  Rozdział 6
  
  
  - Nick stał nieruchomo. Słońce grzało go w kark. Gdzieś w lesie ćwierkały ptaki. W końcu De Groot powiedział: "Na Dzikim Zachodzie nazywali to meksykańskim pokerem, prawda?". "Cieszę się, że znasz tę grę". "Ach, panie Kent. Hazard to moje hobby. Być może wraz z moją miłością do dawnego Dzikiego Zachodu. Holendrzy i Niemcy przyczynili się do rozwoju tamtych czasów o wiele bardziej, niż się powszechnie uważa. Czy wiedziałeś na przykład, że niektóre pułki kawalerii walczące z Indianami otrzymywały rozkazy bezpośrednio z Niemiec? "Nie. Nawiasem mówiąc, uważam to za bardzo mało prawdopodobne". "Mimo to to prawda. Piąty Pułk Kawalerii miał kiedyś orkiestrę wojskową, która mówiła tylko po niemiecku". Uśmiechnął się, ale jego uśmiech pogłębił się, gdy Nick powiedział: "To nic mi nie mówi o tych bezpośrednich rozkazach z Niemiec, o których mówiłeś". De Groot spojrzał mu prosto w oczy przez chwilę. "Ten człowiek jest niebezpieczny" - pomyślał Nick. "Ta bzdura o hobby - ta fascynacja Dzikim Zachodem". Te bzdury o niemieckich zamówieniach, niemieckich kaplicach. Ten człowiek jest dziwny. De Groot znów się rozluźnił, a na jego twarzy znów pojawił się posłuszny uśmiech. "Dobrze. A teraz do rzeczy. Zamierzasz kupić te diamenty bezpośrednio ode mnie?"
  
  "Być może, biorąc pod uwagę różne okoliczności. Ale dlaczego przeszkadza ci, że nie kupuję bezpośrednio od ciebie, tylko przez Van Rijna? Chcę je po jego cenie. A może po cenie, której żąda Van der Laan albo pani J. - pani J.? "Wygląda na to, że wszyscy chcą mi sprzedać te diamenty. To jakaś kobieta w dużym samochodzie kazała mi czekać na jej ofertę". De Groot zmarszczył brwi. Ta wiadomość trochę go zdenerwowała. Nick zastanawiał się, co by zrobił ten mężczyzna, gdyby zadzwonił do detektywa lub Hawka. "To trochę komplikuje sprawę" - powiedział De Groot. "Może powinniśmy od razu umówić się na spotkanie". "Więc masz diamenty, ale nie znam twojej ceny". "Rozumiem. Jeśli zgodzisz się je kupić, możemy zorganizować wymianę - pieniądze za diamenty - w sposób akceptowalny dla obu stron. Nick uznał, że mężczyzna mówił po angielsku na poziomie akademickim. To był ktoś, kto łatwo uczył się języków, ale nie potrafił słuchać. "Chciałem ci jeszcze zadać jedno pytanie" - powiedział Nick. "Tak?". "Powiedziano mi, że mój znajomy dał mi zaliczkę na te diamenty. Może tobie - może komuś innemu". Mały De Groot wydawał się spięty. "Przynajmniej dla mnie." Jeśli przyjmę zaliczkę, to i ja je dostarczę". Był zirytowany, że jego honor złodzieja może zostać zszargany. "Czy możesz mi też powiedzieć, kim on był?" "Herbert Whitlock". De Groot zamyślił się. "Czy on nie umarł niedawno?" "Rzeczywiście". Nie znałem go. "Nie wziąłem od niego ani centa". Nick skinął głową, jakby właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał. Płynnym ruchem pozwolił Wilhelminie wrócić do kabury. "Nic nie osiągniemy, jeśli spojrzymy na siebie z lekkim gniewem. Może pójdziemy teraz po te diamenty?" De Groot roześmiał się. Jego uśmiech był zimny jak lód. "Oczywiście. Oczywiście, wybaczysz nam, że trzymaliśmy Harry'ego poza twoim zasięgiem, żeby mieć na nas oko? W końcu to bezcenne pytanie. A tu jest dość cicho i ledwo się znamy. Harry, za nami!" Podniósł głos do drugiego mężczyzny, po czym odwrócił się i podszedł do Daph. Nick podążał za nim, wyprostowany, z wąskimi, sztucznie opadniętymi ramionami. Facet był wzorem samozadowolenia, ale nie należy go zbytnio lekceważyć. Nie ma zbytniej przyjemności w chodzeniu z uzbrojonym mężczyzną na plecach. Mężczyzną, o którym nie można powiedzieć nic poza tym, że wydawał się skrajnie fanatyczny. Harry? Och, Harry? Powiedz mi, co się stanie, jeśli przypadkowo wpadniesz na korzeń drzewa? Jeśli masz jeden z tych starych, wojskowych Webleyów, to nie ma nawet blokady. Daph wyglądał jak dziecięca zabawka porzucona na makiecie kolejowej. Rozległ się chwilowy szelest gałęzi, a potem ktoś krzyknął: "Rzuć broń!". Nick natychmiast zrozumiał sytuację. Schylił się w lewo, obrócił się i powiedział do De Groota: "Powiedz Harry'emu, żeby posłuchał. Dziewczyna jest ze mną". Kilka stóp za niskim mężczyzną z dużym Webleyem, Mata Nasut podniosła się na nogi w miejscu, w którym wylądowała, spadając z drzewa. Jej mały niebieski pistolet automatyczny był wycelowany w plecy Harry'ego. "I uspokójcie się wszyscy" - powiedziała Mata. Harry wahał się. Z jednej strony był typem pilota kamikaze, z drugiej jego umysł zdawał się niezdolny do podejmowania szybkich decyzji. "Tak, uspokój się" - warknął De Groot. "Powiedz jej, żeby opuściła broń" - powiedział do Nicka. "Pozbądźmy się broni" - powiedział Nick uspokajająco. "Byłem pierwszy. Powiedz Harry'emu..." "Nie" - powiedział De Groot. "Zrobimy to po mojemu. Rzuć to-" Nick pochylił się do przodu. Webley ryknął nad jego głową. W mgnieniu oka znalazł się pod Webleyem i oddał drugi strzał. Wtedy Webley wystartował, pociągając Harry'ego za sobą z szybkością. Nick wyrwał Harry'emu rewolwer jak dziecięcą grzechotkę. Potem zerwał się na równe nogi, gdy Mata warknął do De Groota: "Zostaw to-niech tak będzie-". Ręka De Groota zniknęła w jego kurtce. Zamarł. Nick chwycił Webleya za lufę. "Uspokój się, De Groot. W każdym razie, uspokójmy się wszyscy trochę". Obserwował Harry'ego kątem oka. Mały człowieczek z trudem dźwignął się na nogi, kaszląc i krztusząc się. Ale nie próbował sięgnąć po inną broń, jeśli taką miał. "Wyjmij rękę z kurtki" - powiedział Nick. "Spodziewamy się tego teraz? Wszystko pozostaje bez zmian. Lodowate oczy De Groota spotkały się z parą szarych oczu, mniej zimnych, ale nieruchomych jak granit. Obraz pozostał niezmieniony przez kilka sekund, z wyjątkiem kaszlu Harry'ego, po czym De Groot powoli opuścił rękę. "Widzę, że pana nie doceniliśmy, panie Kent. Poważny błąd strategiczny". Nick uśmiechnął się ironicznie. De Groot wyglądał na zdezorientowanego. "Wyobraź sobie, co by się stało, gdybyśmy mieli więcej ludzi stojących między drzewami. Moglibyśmy tak ciągnąć godzinami. Czy przypadkiem nie masz innych ludzi?" "Nie" - powiedział De Groot. "Chciałbym, żeby to była prawda". Nick zwrócił się do Harry'ego. "Przykro mi z powodu tego, co się stało. Ale po prostu nie lubię małych facetów z wielkim pistoletem wycelowanym w moje plecy. Wtedy biorą górę moje refleksy". Harry zaśmiał się, ale nie odpowiedział. "Masz dobry refleks jak na biznesmena" - skomentował sucho De Groot. "Jesteś tylko tym kowbojem, prawda?" "Jestem typem Amerykanina, który jest przyzwyczajony do posługiwania się bronią. To był absurdalny komentarz, ale być może trafiłby do kogoś, kto twierdził, że kocha hazard i Dziki Zachód, i był tak próżny. Niewątpliwie pomyślałby, że ci prymitywni Amerykanie po prostu czekają na zmianę sytuacji. Kolejny ruch szalonego Amerykanina wystarczył, by całkowicie zbić z tropu De Groota, ale ten był zbyt szybki, by odpowiedzieć. Nick podszedł do niego, wsunął Webleya za pasek i jednym szybkim ruchem wyciągnął z twardej skórzanej kabury rewolwer kalibru .38 z krótką lufą. De Groot zdał sobie sprawę, że gdyby poruszył choć jednym palcem, ten szybki Amerykanin mógłby nabrać innych odruchów. Zacisnął zęby i czekał. "Teraz znowu jesteśmy przyjaciółmi" - powiedział Nick. "Oddam ci je porządnie, kiedy się rozstaniemy. Dziękuję, Mata..." Podeszła i stanęła obok niego, całkowicie panując nad swoją piękną twarzą. "Poszedłem za tobą, bo chyba mnie źle zrozumiałeś - nie znam Van Rijna zbyt dobrze. Nie wiem, jaka jest jego polityka - czy to właściwe słowo? Tak, świetne. Ale może go teraz nie potrzebujemy, prawda, De Groot? A teraz chodźmy obejrzeć te diamenty". Harry spojrzał na swojego szefa. De Groot powiedział: "Przynieś je, Harry", a Harry wyciągnął kluczyki i zaczął grzebać w samochodzie, zanim pojawił się z małą brązową torbą. Nick powiedział chłopięco: "Cholera, myślałem, że będą większe". "Niecałe pięć funtów" - powiedział De Groot. "Cały ten kapitał w takiej małej torebce". Położył torbę na dachu samochodu i zaczął bawić się sznurkiem, który ją zamykał jak portfel. "Wszystkie te pomarańcze w jednej małej buteleczce" - mruknął Nick. "Słucham?" Stare jankeskie przysłowie. Slogan fabryki lemoniady w St. Joseph w stanie Missouri w 1873 roku. "Ach, nie wiedziałem o tym wcześniej. Muszę sobie przypomnieć. Wszystkie te pomarańcze..." De Groot powtórzył ostrożnie frazę, szarpiąc za sznurek. "Ludzie jadą" - powiedziała Mata piskliwie. "Na koniach..." Nick powiedział: "De Groot, daj torbę Harry'emu i poproś, żeby ją schował". De Groot rzucił torbę Harry'emu, który szybko schował ją z powrotem do samochodu. Nick obserwował go i jednocześnie tę część lasu, na którą patrzyła Mata. Nie lekceważ tych dwóch starców. Zginąłbyś, zanim byś się zorientował. Cztery konie wyjechały spomiędzy drzew w ich kierunku. Podążały za słabymi śladami kół Duffa. Przed nimi jechał człowiek Van Rijna, ten, którego Nick spotkał w hotelu, młodszy z nich, nieuzbrojony. Jechał na kasztanowatym koniu z wprawą i łatwością - i był zupełnie nagi. Nick miał niewiele czasu, by zachwycić się taką jazdą konną, ponieważ za nim jechały dwie dziewczyny i jeszcze jeden mężczyzna. Ten drugi również siedział na koniu, ale nie wydawał się tak doświadczony jak lider. Dziewczyny były po prostu żałosnymi jeźdźcami, ale Nicka nie zaskoczyło to, a fakt, że, podobnie jak mężczyźni, nie miały na sobie ubrań. "Znasz je?" zapytał Nicka De Groot. "Nie. Dziwne, młode głupki". De Groot oblizał wargi, przyglądając się dziewczynom. "Czy w pobliżu jest obóz dla nudystów?" "Chyba jest".
  
  - Czy należą do Van Rijna? "Nie wiem. Oddajcie nam broń". "Kiedy się pożegnamy". "Myślę... Myślę, że znam tego gościa", powiedział De Groot. "Pracuje dla Van Rijna". "Tak. Czy to pułapka na mnie?" "To zależy. Może, a może nie ma pułapki". Czterej jeźdźcy zatrzymali się. Nick doszedł do wniosku, że przynajmniej te dwie dziewczyny są fantastyczne. Było coś ekscytującego w byciu nago na koniu. Centaury o pięknych piersiach, tak że oczy mimowolnie zwróciły się w tamtą stronę. No cóż - mimowolnie? pomyślał Nick. Mężczyzna, którego Nick już spotkał, powiedział: "Witajcie, intruzi. Zakładam, że wiedzieliście, że wkraczacie na prywatną posesję?"
  
  Nick spojrzał na dziewczynę z rudymi włosami. Na jej opalonej skórze widniały mlecznobiałe smugi. A więc nieprofesjonalistka. Druga dziewczyna, której kruczoczarne włosy sięgały do ramion, miała kasztanowy kolor. "Pan Van Rijn na mnie czeka" - powiedział de Groot. "Tylnymi drzwiami? I tak wcześnie? 'Ach. Dlatego ci nie powiedział, że przyjdę'. "Ty i jeszcze paru innych. Chodźmy się z nim teraz spotkać?" "A co, jeśli się nie zgodzę?" - zasugerował de Groot tym samym zimnym i precyzyjnym tonem, którego użył w rozmowie z Nickiem, zanim Mata odwróciła sytuację. "Nie masz innego wyboru". "Nie, może masz". De Groot spojrzał na Nicka. "Wsiadajmy do samochodu i poczekajmy. Chodź, Harry. De Groot i jego cień podeszli do samochodu, a za nimi Nick i Mata. Nick szybko pomyślał - sprawa komplikowała się z każdą sekundą. Absolutnie nie mógł ryzykować utraty kontaktów z van der Laanem, ponieważ doprowadziłoby go to do pierwszej części misji, tropu szpiegowskiego, a ostatecznie do zabójców Whitlocka. Z drugiej strony, De Groot i jego diamenty mogły okazać się ważnymi powiązaniami. Miał pewne wątpliwości co do De Groot-Geyser. De Groot zatrzymał się obok małego samochodu. Za nim podążała grupa motocyklistów. "Proszę, panie Kent - pańska broń". "Nie strzelajmy" - powiedział Nick. "Czy chciałby pan do tego dołączyć?" Wskazał na pięknie kołyszące się piersi dwóch dziewczyn, z których dwie miały właścicielkę, która uśmiechnęła się figlarnie.
  
  "Czy chciałbyś prowadzić?"
  
  "Oczywiście". De Groot nie miał zamiaru, żeby Nick lub Mata byli za nimi, ryzykując utratę diamentów. Nick zastanawiał się, jak De Groot zamierzał ukryć to przed przenikliwym wzrokiem zwolenników Van Rijna. Ale to nie jego sprawa. Cała czwórka stłoczyła się w małym samochodzie. Obok szedł rozpoznany przez Nicka jeździec. Nick otworzył okno. "Objedźcie wzgórze i idźcie ścieżką do domu" - powiedział mężczyzna. "Chyba pojadę w przeciwnym kierunku" - zasugerował Nick. Jeździec uśmiechnął się. "Pamiętam pańskie szybkie posługiwanie się pistoletem, panie Kent, i zakładam, że teraz też pan go nosi, ale spójrz..." Wskazał na odległą kępę drzew i Nick zobaczył innego mężczyznę na koniu, ubranego w ciemne spodnie i czarny golf. Trzymał coś, co wyglądało na pistolet maszynowy. Nick przełknął ślinę. Byli upchnięci w tym czymś jak sardynki w beczce - sardynki w puszce to najlepsze określenie. "Zauważyłem, że niektórzy z was faktycznie noszą ubrania" - powiedział. "Oczywiście". "Ale czy ty... eee... wolisz słońce?" Nick spojrzał ponad jeźdźcem na dwulatkach. "To kwestia gustu. Pan Van Rijn ma grupę artystów, obóz dla nudystów i miejsce dla zwykłych ludzi. To może być coś dla ciebie". "Jeszcze ci się nie znudził hotel, co?" "Ani trochę. Zabralibyśmy cię tam, gdybyśmy chcieli, prawda? A teraz jedź ścieżką i zatrzymaj się przy domu". Nick uruchomił silnik i z aprobatą nacisnął pedał gazu. Podobał mu się dźwięk silnika. Szybko zorientował się w instrumentach i wskaźnikach. Jeździł prawie każdym istniejącym pojazdem; było to częścią jego ciągłego szkolenia w AXE, ale jakoś nigdy nie dotarły do Dafa. Pamiętał, że ten samochód miał zupełnie inny tryb skrzyni biegów. Ale dlaczego nie?
  
  Na tych starych Harleyach Davidsonach by się sprawdziło. Powoli zygzakował między drzewami. Zaczynał czuć maszynę. Prowadziła się dobrze. Docierając do szlaku, celowo skręcił w drugą stronę i jechał z przyzwoitą prędkością, gdy jego pomocnicy ponownie go dogonili. "Hej - w drugą stronę!" Nick się zatrzymał. "Tak. Myślałem, że dojadę do domu tą drogą". "To prawda, ale to dłuższa droga. Wracam". "Dobra" - powiedział Nick. Cofnął maszynę i skierował się z powrotem tam, gdzie mógł skręcić.
  
  Jechali tak przez chwilę, aż Nick nagle powiedział: "Czekaj". Przyspieszył i samochód w bardzo krótkim czasie nabrał całkiem przyzwoitej prędkości, wzbijając żwir i gruz niczym pies kopiący lisią norę. Kiedy dotarli do pierwszego zakrętu, jechali z prędkością około stu kilometrów na godzinę. Daph sunął płynnie, prawie się nie kołysał. "Robią tu dobre samochody" - pomyślał Nick. "Dobre gaźniki i foremki do ciastek". Trasa prowadziła przez pola. Po prawej stronie znajdowała się skocznia, kamienne murki, drewniane przeszkody i jaskrawo pomalowane ogrodzenia rowów. "To piękna okolica" - powiedział Nick lekko, wciskając pedał gazu do oporu.
  
  Za sobą usłyszał głos Harry'ego: "Właśnie wyszli z lasu. Żwir na ich twarzach trochę ich spowolnił. Teraz idziemy po nich".
  
  "Ten facet z karabinem maszynowym też?"
  
  'Tak.'
  
  "Myślisz, że strzeli?"
  
  'NIE.'
  
  "Daj mi znać, jeśli zwróci na to uwagę, ale nie sądzę, żeby to zrobił".
  
  Nick gwałtownie zahamował, a Duff zgrabnie minął zakręt w lewo. Ścieżka prowadziła do rzędu stajni. Tył samochodu zaczął się ślizgać, a on gwałtownie skręcił, czując, jak poślizg łagodnie ustaje, gdy pokonywał zakręt.
  
  Przeszli między dwoma budynkami i weszli na przestronny, wyłożony kafelkami dziedziniec z dużą żeliwną fontanną pośrodku.
  
  Po drugiej stronie podwórka znajdował się brukowany podjazd, który prowadził obok kilkunastu garaży do dużego domu. Stamtąd prawdopodobnie jechał dalej drogą publiczną. Jedyny problem, pomyślał Nick, polegał na tym, że nie dało się ominąć zaparkowanego po drugiej stronie ulicy dużego wozu do przewozu bydła i ciężarówki z naczepą. Blokowały one drogę od garaży do kamiennego muru naprzeciwko, niczym schludny korek od szampana.
  
  Nick obrócił samochód trzy razy po okrągłym dziedzińcu, czując się, jakby kręcił kulką ruletki, zanim zobaczył pierwszego motocyklistę zbliżającego się do nich ponownie. Dostrzegł go między budynkami. "Przygotujcie się, dzieciaki" - powiedział Nick. "Uważajcie na nich".
  
  Zahamował mocno. Przód samochodu skierowany był w stronę wąskiej luki między dwoma budynkami, przez którą przejeżdżali motocykliści. Van Rijn i mężczyzna głaskający źrebaka wyszli zza ciężarówek z kobietą i obserwowali teraz, co dzieje się na podwórku. Wydawali się zaskoczeni.
  
  Nick wystawił głowę przez okno i uśmiechnął się do Van Rijna. Van Rijn spojrzał w górę i niepewnie uniósł rękę, by pomachać, gdy jeźdźcy wyjechali z wąskiego przejścia między budynkami. Nick policzył na głos: "Jeden, dwa, trzy, cztery. Za mało. Ostatnia dziewczyna będzie musiała jeszcze trochę poczekać".
  
  Przejechał wozem przez wąskie przejście, a jeźdźcy rzucili się do ucieczki, próbując zatrzymać konie. Ich podkowy stukały o płyty placu i wpadały w poślizg. Pojawiła się dziewczyna z długimi, czarnymi włosami - najgorszy jeździec ze wszystkich. Nick zatrąbił i trzymał nogę na hamulcu, na wszelki wypadek.
  
  Nie miał zamiaru jej uderzyć i przeleciał obok niej z prawej strony. W myślach założył się, że nie skręci, ale koń tak. Niezdarny jeździec czy nie, wyglądała świetnie na tym koniu z gołym siodłem.
  
  Pojechali ścieżką z pełną prędkością, minęli tor przeszkód i wrócili do lasu.
  
  "Mamy samochód, panie De Groot" - powiedział Nick. "Czy powinniśmy spróbować przejechać prosto przez płot, czy przez tylną furtkę, przez którą pan wjechał?"
  
  De Groot odpowiedział radosnym tonem kogoś, kto wskazuje na strategiczny błąd. "Mogli uszkodzić twój samochód. Najpierw bym to sprawdził. Nie, spróbujmy odjechać. Pokażę ci drogę".
  
  Nick poczuł irytację. Oczywiście, De Groot miał rację. Przelecieli obok bramy, dostrzegli Peugeota i zanurkowali z powrotem w las, pokonując łagodne zakręty.
  
  "Po prostu jedź prosto" - powiedział De Groot. "I skręć w lewo za tym krzakiem. Wtedy sam zobaczysz".
  
  Nick zwolnił, skręcił w lewo i zobaczył dużą bramę blokującą drogę. Zatrzymał się, a De Groot wyskoczył i pobiegł w kierunku bramy. Włożył klucz do zamka i spróbował go przekręcić - spróbował ponownie, przekręcił i, mocując się z zamkiem, stracił panowanie nad sobą.
  
  Za nimi rozległ się dźwięk silnika samochodu. Mercedes pojawił się kilka centymetrów od ich tylnego zderzaka i zatrzymał się między bramą a ich samochodem. Mężczyźni wytoczyli się niczym guldeny z automatu do gry, który wypłacał wygrane. Nick wysiadł z DAF-a i krzyknął do De Groota: "Nieźle z tą bramą. Ale to już niepotrzebne". Następnie odwrócił się w stronę grupy nowoprzybyłych.
  
  
  
  Rozdział 7
  
  
  Philip van der Laan wyszedł z biura wcześnie, aby cieszyć się długim weekendem. Z westchnieniem ulgi zamknął za sobą drzwi i wsiadł do swojego żółtego Lotusa Europa. Miał problemy. Czasami długa podróż samochodem pomagała. Był szczęśliwy ze swoją obecną dziewczyną, córką bogatej rodziny, która podjęła wyzwanie zostania gwiazdą filmową. Była w Paryżu, gdzie spotykała się z producentem filmowym, który mógłby dać jej rolę w filmie, który kręcił w Hiszpanii.
  
  Problemy. Niebezpieczna, ale dochodowa służba przemytnicza, którą stworzył, by przesyłać informacje wywiadowcze ze Stanów Zjednoczonych każdemu, kto dobrze płacił, utknęła w martwym punkcie, ponieważ De Groot odmówił dalszej pracy. Przez chwilę myślał, że Helmi odkryła, jak działa jego system, ale okazało się, że się mylił. Na szczęście Paul chybił swoim głupim strzałem. Poza tym De Groota można było zastąpić. Europa roiła się od chciwych ludzi chętnych do świadczenia usług kurierskich, pod warunkiem, że byli bezpieczni i dobrze opłacani.
  
  Jenisejskie diamenty De Groota były niczym garnek złota na końcu tęczy. Potencjalny zysk wynosił ponad pół miliona guldenów. Jego kontakty powiedziały mu, że dziesiątki amsterdamskich biznesmenów - tych z prawdziwym kapitałem - próbowało ustalić cenę. To mogłoby tłumaczyć niezwykłe przygody Normana Kenta. Chcieli się z nim skontaktować, ale on - Philip - już miał kontakt. Gdyby udało mu się zdobyć te diamenty dla Galerii Bard, mógłby mieć klienta na lata.
  
  W odpowiednim momencie mógłby kupić większy, uliczny interes, taki jak Van Rijn. Skrzywił się. Czuł silną zazdrość do starszego mężczyzny. Obaj pochodzili z rodzin armatorów. Van der Laan sprzedał wszystkie swoje udziały, aby skupić się na szybszych możliwościach zysku, podczas gdy Van Rijn nadal posiadał swoje udziały, a także swój biznes diamentowy.
  
  Dotarł do opustoszałego odcinka autostrady i zaczął jechać szybciej niż dozwolona prędkość. Dało mu to poczucie władzy. Jutro De Groot, Kent i diamenty Jeniseju będą w jego wiejskim domu. Ta okazja również miała się opłacić; choć musiał wykorzystać Paula, Beppo i Marka, by nagiąć bieg wydarzeń do swojej woli. Żałował, że nie żył wcześniej, w czasach przodków Pietera-Jana van Rijna, którzy po prostu okradali rdzenną ludność Indonezji. W tamtych czasach nie oglądało się przez ramię, nie wycierało tyłka lewą ręką i nie witało gubernatora prawą.
  
  Pieter-Jan van Rijn wiedział o zazdrości Van der Laana. Ukrywał ją w swoim hermetycznie zamkniętym mózgu, podobnie jak wiele innych rzeczy. Jednak wbrew przekonaniom Van der Laana, pradziadek Van Rijna nie traktował rdzennych mieszkańców Jawy i Sumatry tak okrutnie. Jego poplecznicy właśnie zastrzelili osiem osób, po czym każda z nich była bardzo chętna do współpracy za niewielką opłatą.
  
  Gdy Wang Rin zbliżył się do uwięzionego Dafu, na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu. "Dzień dobry, panie Kent. Jest pan dziś trochę za wcześnie.
  
  "Zgubiłem się. Obejrzałem twoją posesję. Jest tu pięknie."
  
  "Dziękuję. Udało mi się prześledzić część twojej podróży samochodem. Uciekłeś swojej eskorcie".
  
  "Nie widziałem ani jednej odznaki policyjnej".
  
  "Nie, należą do naszej małej kolonii nudystów. Zdziwiłbyś się, jak dobrze sobie radzą. Myślę, że to dlatego, że ludzie tutaj mają szansę uwolnić się od wszystkich swoich frustracji i zahamowań".
  
  "Może. Wygląda na to, że odpuszczają". Podczas gdy rozmawiali, Nick przyglądał się sytuacji. Van Rijn miał ze sobą czterech mężczyzn, którzy wysiedli z samochodu i teraz stali z szacunkiem za swoim szefem. Mieli na sobie marynarki i krawaty, a na ich twarzach malował się wyraz zadumy, który Nick zaczynał teraz uważać za typowo holenderski. Mata, Harry i De Groot wysiedli z Dafa i teraz niepewnie czekali na rozwój sytuacji. Nick westchnął. Jego jedynym logicznym rozwiązaniem było po prostu nadal być uprzejmym wobec Van Rijna i mieć nadzieję, że on i jego ludzie to pająki, które pomyliły osę z muchą. "Chociaż jestem wcześniej" - powiedział Nick - "może przejdziemy do konkretów".
  
  - Czy rozmawiałeś o tym z De Grootem?
  
  "Tak. Spotkaliśmy się przypadkiem. Oboje się zgubiliśmy i weszliśmy przez twoje tylne drzwi. Powiedział mi, że on też był zamieszany w sprawę, którą omawialiśmy."
  
  Van Rijn spojrzał na De Groota. Przestał się uśmiechać. Teraz wyglądał bardziej jak dostojny, niewzruszony sędzia z czasów króla Jerzego III. Ten, który nalegał, by dziesięciolatkowie zachowywali się grzecznie i byli ostrożni, gdy sąd skazywał ich na śmierć za kradzież kawałka chleba. Jego wyraz twarzy wskazywał, że wiedział, kiedy być miłym, a kiedy zdecydowanym.
  
  "Oprowadziłeś pana Kenta?" De Groot zerknął ukradkiem na Nicka. Nick spojrzał w górę, na czubek drzewa i podziwiał liście. "Nie" - odpowiedział De Groot. "Właśnie dowiedzieliśmy się, że wszyscy mamy wspólne zainteresowania".
  
  "Dobrze". Van Rijn zwrócił się do jednego ze swoich ludzi. "Anton, otwórz bramę i podjedź peugeotem pana Kenta pod dom. Reszta wraca do Dafe". Wskazał na Nicka i jego dziewczynę. "Chcesz ze mną pojechać? Większy samochód jest trochę wygodniejszy".
  
  Nick przedstawił Matę van Rijnowi, który skinął głową z aprobatą. Zgodzili się, że spotkali się raz, ale nie mogli sobie przypomnieć imprezy. Nick był gotów założyć się, że oboje dobrze ją pamiętają. Myślałeś kiedyś, że ten flegmatyczny mężczyzna albo ta piękna dziewczyna o słodkich, migdałowych oczach zapomni jego twarz, a nawet jakiś fakt? Byłeś w błędzie. Mata przetrwała dzięki czujności. Możesz też przypuszczać, że pokolenia namiętnego Pietera-Jannena van Rijna budowały tę posiadłość z szeroko otwartymi oczami i uszami.
  
  "Może dlatego to jest obóz dla nudystów" - pomyślał Nick. Jeśli nie masz nic lepszego do roboty, przynajmniej możesz poćwiczyć trzymanie oczu otwartych.
  
  Mężczyzna, którego nazywali Antonem, nie miał problemu z zamkiem w bramie. Podchodząc do Peugeota, Van Rijn powiedział De Grootowi: "Regularnie wymieniamy te zamki".
  
  "Sprytna taktyka" - powiedział De Groot, przytrzymując Matę w otwartych drzwiach mercedesa. Wsiadł za nią, a Nick i Van Rijn zajęli miejsca na składanych krzesłach. Harry spojrzał w tamtą stronę i usiadł obok kierowcy.
  
  "Daf..." powiedział De Groot.
  
  "Wiem" - odpowiedział spokojnie Van Rijn. "Jeden z moich ludzi, Adrian, podwozi go pod dom i pilnuje. To cenny samochód". Ostatnie zdanie zostało wystarczająco podkreślone, by pokazać, że wiedział, co w nim jest. Majestatycznie wjechali z powrotem do domu. Wóz do przewozu bydła i ciężarówka zniknęły. Wjechali na podjazd i okrążyli gigantyczną konstrukcję, która wyglądała, jakby była malowana co roku, a okna myte każdego ranka.
  
  Za samochodem znajdował się duży, czarny parking, na którym stało około czterdziestu samochodów. Miejsce nie było nawet w połowie zajęte. Wszystkie były nowe, a wiele z nich bardzo drogie. Nick znał kilka numerów rejestracyjnych większych limuzyn. Van Rijn miał mnóstwo gości i znajomych. Prawdopodobnie jedno i drugie.
  
  Grupa wysiadła z mercedesa, a Van Rijn poprowadził ich na leniwy spacer po ogrodach otaczających tył domu. Ogrody, z zadaszonymi tarasami wyłożonymi miękką, zieloną trawą i usianymi zaskakującą gamą tulipanów, były wyposażone w kute meble, piankowe leżaki, leżaki i stoły z parasolami. Van Rijn szedł jednym z tych tarasów, gdzie po obu stronach ludzie grali w brydża. Weszli po kamiennych schodach i wyszli na duży basen. Kilkanaście osób relaksowało się na dziedzińcu, a niektórzy pluskali się w wodzie. Kątem oka Nick dostrzegł zachwycony uśmiech na twarzy Van Rijna. Był i pozostał niesamowitym człowiekiem. Czuło się, że potrafi być niebezpieczny, ale nie był zły. Można było sobie wyobrazić, jak wydaje rozkaz: daj temu głupiemu chłopakowi dwadzieścia batów. Gdyby chcieć być protekcjonalnym, uniósłby swoje schludne siwe brwi i powiedział: "Ale musimy być praktyczni, prawda?"
  
  Gospodarz powiedział: "Pani Nasut... Panie Hasebroek, ten pierwszy basen jest mój. Znajdziecie tam likier, lody i stroje kąpielowe. Cieszcie się słońcem i wodą, podczas gdy pan De Groot, pan Kent i ja omówimy kilka spraw. Jeśli pozwolicie, nie będziemy długo kontynuować dyskusji".
  
  Ruszył w stronę domu, nie czekając na odpowiedź. Nick skinął szybko Matie głową i poszedł za Van Rijnem. Tuż przed wejściem do domu Nick usłyszał dwa samochody wjeżdżające na parking. Był pewien, że rozpoznał Peugeota i dziwny metaliczny dźwięk Dafa. Mężczyzna Van Rijna, prowadzący Mercedesa, żylasty mężczyzna o zdecydowanym wyrazie twarzy, szedł kilka metrów za nimi. Kiedy weszli do przestronnego, pięknie umeblowanego biura, usiadł obok nich. "Sprawnie, a zarazem bardzo dyskretnie" - pomyślał Nick.
  
  Na jednej ze ścian sali wystawiono kilka modeli statków. Stały albo na półkach, albo pod szklanymi gablotami na stołach. Van Rijn wskazał na jeden z nich. "Rozpoznajesz go?"
  
  Nick nie mógł odczytać napisu na znaku w języku holenderskim.
  
  'NIE.'
  
  "To był pierwszy statek zbudowany na terenie obecnego Nowego Jorku. Został zbudowany z pomocą Indian z Manhattanu. New York Yacht Club zaoferował mi bardzo wysoką cenę za ten model. Nie sprzedaję go, ale zostawię im po mojej śmierci".
  
  "To bardzo hojne z twojej strony" - powiedział Nick.
  
  Van Rijn usiadł przy dużym stole z ciemnego, czarniawego drewna, które zdawało się świecić. "No dobrze. Panie De Groot, czy jest pan uzbrojony?"
  
  De Groot aż się zarumienił. Spojrzał na Nicka. Nick wyciągnął z kieszeni krótki pistolet kalibru .38 i przesunął go po stole. Van Rijn wrzucił go do szuflady bez komentarza.
  
  "Zakładam, że masz jakieś rzeczy na sprzedaż w samochodzie lub gdzieś na terenie mojej posiadłości?"
  
  "Tak" - powiedział stanowczo De Groot.
  
  "Czy nie sądzisz, że to dobry moment, żeby się im przyjrzeć i omówić warunki?"
  
  "Tak" - De Groot podszedł do drzwi.
  
  Willem będzie z tobą przez jakiś czas, więc się nie zgubisz." De Groot wyszedł w towarzystwie młodego, szczupłego mężczyzny.
  
  "De Groot jest taki... wymijający" - powiedział Nick.
  
  "Wiem o tym. Willem jest całkiem wiarygodny. Jeśli nie wrócą, uznam go za zmarłego. A teraz, panie Kent, jeśli chodzi o naszą transakcję - czy po dokonaniu wpłaty będzie pan mógł zapłacić resztę gotówką w Szwajcarii lub w swoim kraju?"
  
  Nick siedział cicho w dużym skórzanym fotelu. "Może... jeśli weźmiesz na siebie obowiązek dostarczenia ich do Ameryki. Nie znam się za bardzo na przemycie".
  
  - Zostaw to mnie. A cena... -
  
  I spójrz na produkt.
  
  "Oczywiście. Zrobimy to natychmiast."
  
  Zabrzęczał domofon. Van Rijn zmarszczył brwi. 'Naprawdę?'
  
  Z głośnika dobiegł głos dziewczyny. "Pan Jaap Ballegoyer jest z dwójką przyjaciół. Mówi, że to bardzo ważne".
  
  Nick się spiął. Wspomnienia zaciśniętej szczęki, zimnego, szklanego oka, pozbawionej wyrazu sztucznej skóry i kobiety za czarnym welonem przemknęły mu przez myśl. Przez chwilę na twarzy Van Rijna przemknął cień niekontrolowanych emocji. Zaskoczenie, determinacja i irytacja. A więc jego pan nie spodziewał się tego gościa. Pomyślał szybko. Skoro Van Rijn stracił panowanie nad sobą, nadszedł czas, by gość wyszedł. Nick wstał. "Powinienem teraz przeprosić".
  
  'Usiąść.'
  
  "Też jestem uzbrojony". Wilhelmina nagle spojrzała na Van Rijna z wrogością, jej beznamiętne, cyklopowe oczy pozostały beznamiętne. Położył rękę na stole. "Możesz mieć pod stopą całą masę guzików. Ale radzę ci, żebyś ich nie używał dla własnego zdrowia. Chyba że, oczywiście, lubisz przemoc".
  
  Twarz Van Rijna znów się uspokoiła, jakby rozumiał tę sytuację i mógł sobie z nią poradzić.
  
  "Nie potrzeba przemocy. Po prostu usiądź. Proszę". Zabrzmiało to jak stanowczy rozkaz.
  
  Nick powiedział od progu: "Konserwacja zawieszona na czas nieokreślony". Po czym wyszedł. Ballegoyer, Van Rijn i cała armia. Wszystko było teraz zbyt luźne. Agent AX może i był twardy i muskularny, ale ponowne przytwierdzenie wszystkich tych poobijanych części mogło być zbyt pracochłonne.
  
  Pobiegł z powrotem tą samą drogą, mijając ogromny salon i otwarte francuskie drzwi prowadzące na basen. Mata, siedząca przy basenie z Harrym Hasebroekiem, zobaczyła go zbliżającego się, gdy wbiegał po kamiennych schodach. Bez słowa wstała i pobiegła w jego stronę. Nick gestem zaprosił ją, by poszła z nim, po czym odwrócił się i pobiegł przez teren posesji w kierunku parkingu.
  
  Willem i De Groot stali obok Daph. Willem oparł się o samochód i spojrzał na mały tyłek De Groota, który grzebał za przednimi siedzeniami. Nick ukrył Wilhelminę i uśmiechnął się do Willema, który szybko się odwrócił. "Co tu robisz?"
  
  Muskularny mężczyzna był przygotowany na każdy atak, z wyjątkiem ultraszybkiego prawego sierpowego, który trafił go tuż pod dolnym guzikiem marynarki. Cios rozłupał trzycentymetrową deskę, a Willem zgiął się wpół jak książka. Zanim jeszcze całkowicie opadł na ziemię, palce Nicka wbijały się w mięśnie jego szyi, a kciuki w nerwy rdzeniowe.
  
  Przez jakieś pięć minut Willem - tak spokojny, jak w normalny, szczęśliwy holenderski dzień - był nieprzytomny. Nick wyciągnął zza paska chłopca mały pistolet automatyczny i wstał, by popatrzeć, jak De Groot wysiada z samochodu. Odwracając się, Nick zobaczył w jego dłoni małą brązową torbę.
  
  Nick wyciągnął rękę. De Groot, niczym robot, podał mu torbę. Nick usłyszał szybki stukot stóp Maty o asfalt. Zerknął na chwilę za siebie. Na razie nie byli śledzeni. "De Groot, o naszej umowie porozmawiamy później. Zatrzymam towar przy sobie. Przynajmniej nie będziesz go miał, jeśli cię złapią".
  
  De Groot wyprostował się. "A potem będę musiał wymyślić, jak cię znowu zdobyć?"
  
  "Nie zostawiam ci wyboru."
  
  Gdzie jest Harry?
  
  "Ostatni raz widziałem go przy basenie. Nic mu nie jest. Nie sądzę, żeby go niepokoili. A teraz lepiej stąd uciekaj."
  
  Nick skinął na Matę i pobiegł do Peugeota, zaparkowanego cztery miejsca od Dafa. Kluczyki wciąż tam były. Nick odpalił silnik, gdy Mata wsiadała. Bez tchu powiedziała: "To była moja krótka wizyta".
  
  "Za dużo gości" - odpowiedział Nick. Cofnął samochód, szybko skręcił na parking i ruszył w stronę autostrady. Odjeżdżając od domu, zerknął na chwilę. Daph ruszyła, Harry wybiegł z domu, a za nim Willem, Anton, Adrian, Balleguier i jeden z mężczyzn, którzy byli w garażu z kobietą w welonie. Żaden z nich nie był uzbrojony. Nick wrócił do prowadzenia, ścinając zakręty podwójnych zakrętów między wysokimi, starannie posadzonymi drzewami, i w końcu wyjechał na prostą prowadzącą do autostrady.
  
  Dziesięć lub dwanaście jardów od autostrady stały dwa niskie, kamienne budynki, z których jeden łączył się z domkiem portiera. Naciskając pedał gazu do dechy, obserwował, jak wielkie, szerokie żelazne bramy zaczynają się zamykać. Nawet czołg nie wjechałby nimi w gruzy. Oszacował odległość między bramami, gdy powoli się do siebie zbliżały.
  
  Cztery i pół metra? Powiedzmy cztery. Teraz trzy i pół. Ogrodzenia zbliżały się coraz szybciej. Były to majestatyczne metalowe bariery, tak ciężkie, że ich tyły toczyły się na kołach. Każdy samochód, który w nie wjechał, zostałby całkowicie zniszczony.
  
  Kontynuował jazdę na pełnym gazie. Po obu stronach mijał drzewa. Kątem oka dostrzegł Matę skrzyżowaną na twarzy. To dziecko wolałoby mieć złamany kręgosłup lub kark niż posiniaczoną twarz. Nie winił jej.
  
  Ocenił pozostałą lukę i starał się utrzymać kierunek w stronę środka.
  
  Brzdęk - klik - korba! Metaliczny zgrzyt i wyszli przez zwężający się otwór. Jedna, a może obie połówki bramy niemal zmiażdżyły Peugeota, niczym zęby rekina zaciskające się na latającej rybie. Ich prędkość i fakt, że brama otwierała się na zewnątrz, pozwoliły im przejechać.
  
  Autostrada była już blisko. Nick gwałtownie zahamował. Nie odważył się ryzykować. Nawierzchnia była nierówna i sucha, idealna do przyspieszania, ale na litość boską, uważaj, żeby się nie poślizgnąć, bo możesz skończyć z plamą oleju. Ale nic nie widział.
  
  Autostrada tworzyła kąt prosty z podjazdem Van Rijna. Przejechali tuż za przejeżdżającym autobusem i na szczęście nic się nie stało po drugiej stronie. Szarpnięciem kierownicy Nick zdołał utrzymać samochód z dala od rowu po drugiej stronie. Żwir wzbił się w powietrze, a koło Peugeota mogło potoczyć się kilka centymetrów nad rów, ale potem samochód odzyskał przyczepność, a Nick przyspieszył. Skręcił gwałtownie, wjechał z powrotem na jezdnię i pomknęli dwupasmową drogą.
  
  Mata znów podniósł wzrok. "O mój Boże..." Nick zerknął na podjazd Van Rijna. Z wartowni wyszedł mężczyzna i zobaczył, jak grozi mu pięścią. Dobrze. Jeśli nie uda mu się ponownie otworzyć tej bramy, to przynajmniej na jakiś czas odstraszy potencjalnych prześladowców.
  
  Zapytał: "Czy znasz tę drogę?"
  
  "Nie". Znalazła mapę w schowku.
  
  "Co się tam naprawdę wydarzyło? Czy podają aż tak kiepską whisky?
  
  Nick zachichotał. Dobrze mu to zrobiło. Już widział siebie i Matę zamieniających się w omlet z kamienia i żelaza. "Nawet nie zaproponowali mi drinka".
  
  "No cóż, przynajmniej udało mi się napić. Ciekawe, co zrobią z tymi Harrymi Hasebroekami i De Grootami. To wszyscy dziwni mali goście.
  
  "Szaleństwo? Te jadowite węże?"
  
  "Chcę ukraść te diamenty".
  
  "To na sumieniu De Groota. Harry jest jego cieniem. Wyobrażam sobie, jak Van Rijn je niszczy. Co one teraz dla niego znaczą? Może nie być zachwycony, że Balleguier je zobaczy. To facet, który wygląda jak brytyjski dyplomata, który przedstawił mnie tej zawoalowanej kobiecie".
  
  "Ona też tam była?"
  
  "Właśnie przyjechałem. Dlatego pomyślałem, że lepiej będzie uciekać. Zbyt wiele rzeczy, na które trzeba zwracać uwagę naraz. Zbyt wiele rąk łapczywie sięga po te diamenty z Jeniseju. Sprawdź w torbie, czy De Groot nas nie oszukał i nie wymienił szybko diamentów. Nie sądzę, żeby miał na to czas, ale to tylko myśl."
  
  Mata otworzyła torbę i powiedziała: "Nie wiem zbyt wiele o surowych kamieniach, ale są bardzo duże".
  
  - O ile wiem, są rekordowo duże.
  
  Nick spojrzał na diamenty na kolanach Maty, niczym gigantyczne lizaki. "No cóż, chyba je mamy. Schowaj je i spójrz na mapę, kochanie.
  
  Czy Van Rijn mógłby zrezygnować z pościgu? Nie, to nie był ten sam mężczyzna. Daleko za sobą zobaczył w lusterku Volkswagena, ale ten go nie dogonił. "Zgubiliśmy go" - powiedział. "Sprawdź, czy znajdziesz drogę na mapie. Nadal jedziemy na południe".
  
  "Dokąd więc chcesz pójść?"
  
  "Na północny wschód."
  
  Mata milczała przez chwilę. "Najlepiej iść prosto. Jeśli skręcimy w lewo, miniemy Vanroi i jest duża szansa, że spotkamy ich ponownie, jeśli będą nas śledzić. Musimy iść prosto do Gemert, a potem możemy skręcić na wschód. Stamtąd mamy kilka opcji".
  
  "Cienki.
  
  Nie zatrzymuję się, żeby spojrzeć na tę mapę.
  
  Skrzyżowanie doprowadziło ich na lepszą drogę, ale było też więcej samochodów, mała procesja małych, wypolerowanych aut. "Miejscowi" - pomyślał Nick. "Czy oni naprawdę muszą wszystko polerować, aż lśni?"
  
  "Patrzcie, co się dzieje za nami" - powiedział Nick. "To lusterko jest za małe. Uważajcie na samochody, które nas wyprzedzają, żeby nas obserwować".
  
  Mata uklękła na krześle i rozejrzała się. Po kilku minutach powiedziała: "Wszyscy proszę stać w kolejce. Jeśli samochód jedzie za nami, powinien go wyprzedzić".
  
  "Cholera, niezła zabawa" - mruknął Nick.
  
  W miarę jak zbliżali się do miasta, ogrodzenia stawały się coraz gęstsze. Coraz więcej pięknych białych domów, gdzie lśniące, zadbane krowy pasły się po pięknych zielonych pastwiskach, stawało się coraz bardziej widoczne. "Czy oni naprawdę myją te zwierzęta?" - zastanawiał się Nick.
  
  "Teraz musimy skręcić w lewo, a potem jeszcze raz w lewo" - powiedziała Mata. Dotarli do skrzyżowania. Nad ich głowami przeleciał helikopter. Szukał punktu kontrolnego. Czy Van Rijn miałby tak dobre kontakty? Balleguier o tym wiedział, ale wtedy musieliby współpracować.
  
  Powoli przecisnął się przez miejski ruch, wykonał dwa skręty w lewo i znów wyjechali z miasta. Ani jednego punktu kontrolnego, ani jednego pościgu.
  
  "Nie zostało nam ani jednego samochodu" - powiedziała Mata. "Czy nadal muszę uważać?"
  
  "Nie. Po prostu usiądź. Poruszamy się wystarczająco szybko, żeby dostrzec potencjalnych prześladowców. Ale nie rozumiem tego. Mógł nas gonić tym mercedesem, prawda?"
  
  "Helikopter?" zapytała cicho Mata. "Znowu nad nami przeleciał".
  
  "Gdzie on to tak szybko zdobędzie?"
  
  "Nie mam pojęcia. Może to był któryś z policjantów drogowych". Wychyliła głowę przez okno. "Zniknął w oddali".
  
  "Zejdźmy z tej drogi. Czy znajdziesz taką, która nadal prowadzi we właściwym kierunku?
  
  Mapa zaszeleściła. "Spróbuj drugiej po prawej. Jakieś siedem kilometrów stąd. Ona też prowadzi przez las, a po przekroczeniu Mozy możemy wjechać na autostradę do Nijmegen".
  
  Zjazd wyglądał obiecująco. Kolejna dwupasmowa droga. Po kilku milach Nick zwolnił i powiedział: "Nie sądzę, żeby ktoś nas śledził".
  
  "Samolot przeleciał nad nami."
  
  Wiem. Zwróć uwagę na szczegóły, Mata.
  
  Przysunęła się do niego na krześle. "Dlatego wciąż żyję" - powiedziała cicho.
  
  Przytulił jej delikatne ciało. Delikatne, a zarazem silne, jej mięśnie, kości i mózg były stworzone do przetrwania, jak to ujęła. Ich relacja była niezwykła. Podziwiał ją za wiele cech, które dorównywały jego własnym - przede wszystkim za jej uważność i szybki refleks.
  
  Często mówiła mu w ciepłe noce w Dżakarcie: "Kocham cię". A on dawał jej tę samą odpowiedź.
  
  I co mieli na myśli mówiąc to, jak długo to mogło trwać, jedna noc, pół tygodnia, miesiąc, kto wie...
  
  "Jesteś nadal tak piękna jak zawsze, Mata" - powiedział cicho.
  
  Pocałowała go w szyję, tuż pod uchem. "Dobrze" - powiedział. "Hej, spójrz tam".
  
  Zwolnił samochód i zatrzymał się. Na brzegu strumienia, częściowo ukryty wśród pięknych drzew, stał mały, prostokątny kemping. Dalej widać było trzy kolejne kempingi.
  
  Pierwszym samochodem był duży Rover, drugim Volkswagen z plandeką kempingową z tyłu, a trzecim wgnieciony Triumph stojący obok aluminiowej ramy namiotu bungalow. Namiot bungalow był stary i miał wyblakły, jasnozielony kolor.
  
  "Właśnie tego nam było trzeba" - powiedział Nick. Wjechał na kemping i zatrzymał się obok Triumpha. To był cztero- lub pięcioletni TR5. Z bliska wyglądał na zużyty, bez wgnieceń. Słońce, deszcz, unoszący się piasek i żwir zostawiły na nim ślady. Opony wciąż były w dobrym stanie.
  
  Chudy, opalony mężczyzna w wyblakłych szortach khaki z grzywką zamiast blizny podszedł do Nicka zza małego ogniska. Nick wyciągnął rękę. "Cześć. Nazywam się Norman Kent. Amerykanin".
  
  "Buffer" - powiedział facet. "Jestem Australijczykiem". Jego uścisk dłoni był mocny i szczery.
  
  "To moja żona w samochodzie". Nick spojrzał na Volkswagena. Para siedziała pod plandeką w zasięgu słuchu. Powiedział nieco ciszej: "Czy nie możemy porozmawiać? Mam ofertę, która może cię zainteresować".
  
  Buffer odpowiedział: "Mogę zaproponować ci filiżankę herbaty, ale jeśli masz coś na sprzedaż, to znaczy, że podałeś zły adres".
  
  Nick wyciągnął portfel i wyciągnął pięćset dolarowych banknotów i pięć dwudziestek. Trzymał je blisko ciała, żeby nikt w obozie ich nie widział. "Nie sprzedaję. Chcę wynająć. Masz kogoś ze sobą?"
  
  Moja przyjaciółka. Ona śpi w namiocie.
  
  "Właśnie się pobraliśmy. Moi tak zwani przyjaciele już mnie szukają. Wiesz, zazwyczaj mi to obojętne, ale jak sam powiedziałeś, niektórzy z tych facetów to wredne dranie".
  
  Australijczyk spojrzał na pieniądze i westchnął. "Norman, nie tylko możesz u nas zostać, ale możesz nawet pojechać z nami do Calais, jeśli chcesz".
  
  "To nie takie trudne. Chciałbym poprosić ciebie i twojego przyjaciela, żebyście pojechali do najbliższego miasta i znaleźli tam dobry hotel lub motel. Oczywiście, nie wspominając o tym, że zostawiliście tu swój sprzęt kempingowy. Wystarczy namiot, kawałek plandeki oraz kilka śpiworów i koców. Pieniądze, które wam za to zapłacę, są warte o wiele więcej niż to wszystko". Buffer wziął pieniądze. "Wydajesz się godny zaufania, przyjacielu. Zostawimy ci cały ten bałagan, oczywiście z wyjątkiem naszych rzeczy osobistych..."
  
  "A co z twoimi sąsiadami?"
  
  Wiem, co robić. Powiem im, że jesteś moim kuzynem z Ameryki i korzystasz z mojego namiotu przez jedną noc.
  
  "Dobrze. Zgadzam się. Możesz mi pomóc schować samochód?"
  
  Połóż to po tej stronie namiotu. Jakoś to zakamuflujemy.
  
  W ciągu piętnastu minut Buffer znalazł połataną markizę, która zasłaniała tył Peugeota od strony drogi i przedstawił Normana Kenta jako swojego "amerykańskiego kuzyna" parom na dwóch innych kempingach. Następnie odjechał swoim Triumphem ze swoją piękną blondwłosą dziewczyną.
  
  W środku namiot był wygodny, ze składanym stołem, kilkoma krzesłami i śpiworami z dmuchanymi materacami. Z tyłu znajdował się mały namiot, który służył jako schowek. Różne torby i pudełka wypełnione były naczyniami, sztućcami i niewielką ilością konserw.
  
  Nick przeszukał bagażnik swojego Peugeota, wyjął z walizki butelkę Jim Beama, postawił ją na stole i powiedział: "Kochanie, idę się rozejrzeć. A tymczasem, może zrobisz nam coś do picia?"
  
  "Dobrze". Pogłaskała go, pocałowała w brodę i próbowała ugryźć w ucho. Ale zanim zdążyła, już wyszedł z namiotu.
  
  "Oto ta kobieta" - pomyślał, zbliżając się do strumienia. Wiedziała dokładnie, co robić, we właściwym czasie, we właściwym miejscu i we właściwy sposób. Przeszedł przez wąski most zwodzony i skręcił w stronę kempingu. Jego Peugeot był ledwo widoczny. Mała, czerwono-czarna łódka z silnikiem zaburtowym powoli zbliżała się do mostu. Nick szybko przeszedł przez most i zatrzymał się, żeby popatrzeć, jak przepływa. Kapitan zszedł na brzeg i zakręcił dużym kołem, które obróciło most na bok, niczym bramę. Wrócił na pokład, a łódź przemknęła obok jak ślimak z kwiatami na grzbiecie. Mężczyzna pomachał do niego.
  
  Nick podszedł bliżej. "Nie powinieneś zamknąć tego mostu?"
  
  "Nie, nie, nie". Mężczyzna się roześmiał. Mówił po angielsku z akcentem, jakby każde słowo było zawinięte w bezę. "Ma zegar. Zamyka się za dwie minuty. Poczekaj". Skierował fajkę na Nicka i uśmiechnął się życzliwie. "Elektryczne, tak. Tulipany i cygara to nie wszystko, co mamy. Ho-ho-ho-ho".
  
  "Jesteś zbyt ho-ho-ho-ho" - odpowiedział Nick. Ale jego śmiech był radosny. "To dlaczego nie otworzysz tego w ten sposób, zamiast kręcić kołem?"
  
  Kapitan rozejrzał się po opustoszałym krajobrazie, jakby zdumiony. "Cicho". Wziął z jednej z beczek duży bukiet kwiatów, wyskoczył na brzeg i przyniósł go Nickowi. "Nie będzie już turystów, którzy będą cię odwiedzać tak jak ty. Oto prezent". Nick spojrzał na chwilę w błyszczące, niebieskie oczy, gdy otrzymał bukiet kwiatów. Potem mężczyzna wskoczył z powrotem na swoją małą łódź.
  
  Dziękuję bardzo. Mojej żonie na pewno się spodobają.
  
  "Niech Bóg będzie z tobą". Mężczyzna pomachał i powoli minął Nicka. Wlókł się z powrotem do obozu, a most skrzypiał, gdy wracał do pierwotnego położenia. Właściciel Volkswagena zatrzymał go, gdy wszedł na wąską ścieżkę. "Dzień dobry, panie Kent. Czy życzy pan sobie lampkę wina?"
  
  Z przyjemnością. Ale może nie dziś wieczorem. Jesteśmy z żoną zmęczeni. To był bardzo męczący dzień.
  
  "Przychodź, kiedy chcesz. Rozumiem wszystko". Mężczyzna lekko się skłonił. Nazywał się Perrault. To "rozumiem", ponieważ Buffer powiedział mu, że to "amerykański kuzyn, Norman Kent", który był z jego narzeczoną. Nick wolałby podać inne nazwisko, ale gdyby musiał pokazać paszport lub inne dokumenty, spowodowałoby to komplikacje. Wszedł do namiotu i podał kwiaty Macie. Uśmiechnęła się promiennie. "Są piękne. Kupiłeś je z tej małej łódki, która właśnie przepływała?"
  
  Tak. Z nimi tutaj, w tym namiocie, mamy najpiękniejszy pokój, jaki kiedykolwiek widziałem.
  
  "Nie traktuj wszystkiego tak poważnie."
  
  Myślał o tym, jak to ujęła: "kwiaty na wodzie". Spojrzał na jej małą, ciemną głowę znad kolorowego bukietu kwiatów. Była bardzo uważna, jakby to był ten moment w jej życiu, na który zawsze czekała. Jak już zauważył, w Indonezji ta dziewczyna z dwóch światów posiadała wyjątkową głębię. Można by się od niej nauczyć wszystkiego, gdyby się miało czas, a cały świat trzymałby swoje długie palce poza zasięgiem.
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Podała mu szklankę i usiedli na wygodnych krzesełkach kempingowych, by podziwiać spokojny, kojący nurt rzeki, zielone pasma pastwisk pod purpurowym, zmierzchowym niebem. Nick poczuł się trochę senny. Na drodze panowała cisza, poza sporadycznymi przejeżdżającymi samochodami, odgłosami z innych namiotów i śpiewem ptaków w pobliżu. Poza tym nic nie było słychać. Upił łyk swojego napoju. "W wiadrze była butelka wody gazowanej. Czy twój napój jest wystarczająco zimny?"
  
  "Całkiem smaczne."
  
  "Papierosa?
  
  "Dobra, dobra". Nie zwracał uwagi na to, czy pali, czy nie. Ostatnio trochę zwolnił tempo. Dlaczego? Nie wiedział. Ale teraz przynajmniej cieszył się, że zapaliła mu papierosa z filtrem. Ostrożnie włożyła mu filtr do ust, ostrożnie przytrzymała przed nim płomień zapalniczki i delikatnie podała mu papierosa, jakby to był zaszczyt móc mu służyć...
  
  W jakiś sposób wiedział, że nie spróbuje ukraść zawartości brązowej torby. Być może dlatego, że te rzeczy wywołałyby niekończący się łańcuch katastrof dla tych, którzy nie mieli odpowiednich kontaktów, by je sprzedać. Poczuł przypływ obrzydzenia, widząc, jak można przetrwać tylko nie ufając nikomu.
  
  Wstała, a on patrzył rozmarzony, jak zdejmuje sukienkę, odsłaniając czarno-złoty stanik. Powiesiła sukienkę na haczyku na środku dachu namiotu. Tak, to kobieta, z której można być dumnym. Kobieta, którą można kochać. Miałbyś dobre życie z taką kobietą, która potrafi wzbudzić w sobie tyle miłości.
  
  Po tym, jak doszedł do wniosku, że najbardziej zaciekłe i namiętne kobiety to Szkotki, a najbardziej rozwinięte intelektualnie Japonki. Co prawda, jego dane porównawcze nie były tak obszerne, jak można by oczekiwać w tak obiektywnym badaniu, ale trzeba zadowolić się tym, co się ma. Pewnego wieczoru w Waszyngtonie powiedział to Billowi Rhodesowi po kilku drinkach. Młodszy agent AXE zastanowił się przez chwilę, a potem powiedział: "Ci Szkoci odwiedzają Japonię od wieków. Albo jako żeglarze, albo jako kupcy. Więc, Nick, powinieneś znaleźć tam najidealniejszą dziewczynę: taką o japońsko-szkockim pochodzeniu. Może powinieneś tam zamieścić ogłoszenie".
  
  Nick zaśmiał się cicho. Rhodes był człowiekiem praktycznym. Zbiegiem okoliczności to Nick, a nie on, został wysłany do Amsterdamu, aby przejąć niedokończone dzieło Herba Whitlocka. Bill przejął prace w Nowym Jorku i w Galerii Bard.
  
  Mata oparła swoją małą, ciemną głowę na jego ramieniu.
  
  Przytulił ją. "Nie jesteś jeszcze głodna?" zapytała. "Trochę. Zobaczymy, co uda nam się przygotować później".
  
  Jest trochę fasoli i kilka puszek gulaszu. Warzyw na sałatkę wystarczy, plus oliwa i ocet. I herbatniki na herbatę.
  
  "Brzmi świetnie". Ładna dziewczyna. Już sprawdziła zawartość spiżarni.
  
  "Mam nadzieję, że nas nie znajdą" - powiedziała cicho. "Trochę mnie martwi ten helikopter i samolot.
  
  "Wiem. Ale jeśli ustawili punkty kontrolne, zmęczą się po południu i może uda nam się przemknąć. Wyruszymy jutro rano przed świtem. Ale masz rację, Mata, jak zawsze.
  
  "Uważam, że van Rijn to przebiegły człowiek.
  
  Zgadzam się. Ale wydaje mi się, że ma silniejszy charakter niż Van der Laan. A tak przy okazji, Mata, czy spotkałaś kiedyś Herberta Whitlocka?
  
  "Oczywiście. Zaprosił mnie kiedyś na kolację". Nick próbował opanować ruchy dłoni. Jej ręka niemal się napięła, mimowolnie.
  
  Gdzie go spotkałeś po raz pierwszy?
  
  "Pobiegł prosto na mnie na ulicy Kaufmana, gdzie jest fotograf. To znaczy, udawał, że wpadł na mnie przypadkiem. W jakiś sposób musiał to zrobić celowo, bo chyba mnie szukał. Chciał czegoś."
  
  'Co?'
  
  "Nie wiem. To się stało jakieś dwa miesiące temu. Jedliśmy w De Boerderij, a potem poszliśmy do Blue Note. Było tam bardzo miło. Poza tym Herb był fantastycznym tancerzem.
  
  "Ty też z nim spałaś?"
  
  "Nie, nie było tak. Po prostu pocałunek na pożegnanie. Myślę, że następnym razem też bym tak zrobiła. Ale on poszedł z moją przyjaciółką Paulą kilka razy. I był taki raz. Naprawdę mi się podobało. Jestem pewna, że zaprosiłby mnie na randkę ponownie".
  
  Czy zadał ci jakieś pytania? Masz pojęcie, czego próbuje się dowiedzieć?
  
  Myślałem, że jest kimś takim jak ty. Amerykańskim agentem czy coś. Rozmawialiśmy głównie o fotografii i świecie modelingu.
  
  A co się dzieje? Ogłoszenia?
  
  "Tak. Komercyjna gałąź fotografii. Szczerze mówiąc, myślałem, co by było, gdybym następnym razem mógł mu pomóc?"
  
  Nick pokręcił głową z namysłem. To źle, Herbert. Musi działać ostrożnie i metodycznie. Nie pij. Nie mieszaj dziewczyn w sprawę, jak to robi wielu agentów. Gdyby był bardziej szczery z Matą, mógłby jeszcze żyć.
  
  "Czy on dużo pił?"
  
  Prawie nic. To jedna z rzeczy, które w nim kochałam.
  
  "Myślisz, że został zabity?"
  
  Zastanawiałem się nad tym. Może Paula coś wie. Czy powinienem z nią porozmawiać, kiedy wrócimy do Amsterdamu?
  
  "Kochanie. Miałaś rację co do jego powiązań. Był amerykańskim agentem. Naprawdę chciałabym wiedzieć, czy jego śmierć była rzeczywiście wypadkiem. To znaczy, holenderska policja jest sprawna, jasne, ale..."
  
  Uścisnęła jego dłoń. "Rozumiem cię. Może coś znajdę. Paula jest bardzo wrażliwą dziewczyną.
  
  "A jaka piękna, jak się masz?"
  
  "Będziesz musiał sam to ocenić".
  
  Odwróciła się do niego twarzą i cicho przycisnęła usta do jego ust, jakby chciała powiedzieć: "Ale ty jej nie wybierzesz, ja się tym zajmę".
  
  Całując jej miękkie usta, Nick zastanawiał się, dlaczego Whitlock wybrał Matę. Przypadek? Być może. Świat biznesu w Amsterdamie uchodził za wioskę, gdzie wszyscy się znają. Bardziej prawdopodobne było jednak, że została zidentyfikowana przez komputer AX.
  
  Westchnął. Wszystko działo się zbyt wolno. Pocałunki i pieszczoty Maty potrafiły na chwilę zapomnieć o kłopotach. Jej dłoń zsunęła się w dół i w jednej chwili rozwiązał pasek. Pasek ze wszystkimi ukrytymi sztuczkami i proszkami z laboratorium AXE: truciznami cyjankowymi, proszkami samobójczymi i innymi truciznami o dziesiątkach zastosowań. Do tego pieniądze i elastyczny pilnik. Czuł się jak obcy w Ogrodzie Eden. Gość ze sztyletem.
  
  Poruszył się. "Mamo, pozwól mi też zdjąć ubranie".
  
  Stała leniwie, z figlarnym uśmiechem igrającym w kącikach ust, i wyciągnęła rękę, by wziąć jego kurtkę. Ostrożnie powiesiła ją na wieszaku, zrobiła to samo z jego krawatem i koszulą i w milczeniu patrzyła, jak chowa szpilkę do otwartej walizki pod śpiworami.
  
  "Nie mogę się doczekać pływania" - powiedziała.
  
  Szybko zdjął spodnie. "Ale to przecież jawajski, prawda? Nadal chcesz pływać pięć razy dziennie?"
  
  "Tak. Woda jest dobra i przyjazna. Oczyszcza..."
  
  Wyjrzał. Zrobiło się zupełnie ciemno. Z jego pozycji nikogo nie było widać. "Mogę zostawić bieliznę". Bielizna, pomyślał; to właśnie ona wciąż mnie zdradza w Ogrodzie Eden, z zabójczym Pierre"em w jego sekretnej torbie.
  
  "Ten materiał jest wodoodporny" - powiedziała. "Jeśli pójdziemy pod prąd, będziemy mogli pływać nago. Chciałabym się spłukać i całkowicie oczyścić.
  
  Znalazł dwa ręczniki zawinięte w brązową torbę, w jednym z nich znajdował się Wilhelmina, a w drugim jego portfel, i powiedział: "Chodźmy popływać".
  
  Wyraźna, prosta ścieżka prowadziła do rzeki. Tuż przed tym, jak stracili z oczu pole namiotowe, Nick zerknął za siebie. Wydawało się, że nikt ich nie obserwuje. Łaziki gotowały na piecu primus. Rozumiał, dlaczego pole namiotowe było takie małe. Gdy tylko wyszli z krzaków, drzewa regularnie odrastały od brzegu. Uprawiana ziemia sięgała niemal do samego brzegu. Ścieżka przypominała ścieżki, jakby konie ciągnęły po nich małe barki lub łodzie pokolenia temu. Być może tak było. Szli przez długi czas. Pastwisko za pastwiskiem. Zaskakujące jak na kraj, który wydawał się tak zatłoczony. Ludzie... plaga tej planety. Maszyny rolnicze i robotnicy rolni...
  
  Pod jednym z wysokich drzew znalazł miejsce osłonięte niczym altana w ciemności. Wąski rów wypełniony suchymi liśćmi, niczym gniazdo. Mata wpatrywała się w niego tak długo, że spojrzał na nią ze zdziwieniem. Zapytał: "Podoba ci się coś tutaj?"
  
  "To miejsce. Widziałeś, jakie zadbane są brzegi tego strumienia? Żadnych śmieci, gałęzi ani liści. Ale tutaj. Wciąż są tu prawdziwe liście, kompletnie wysuszone, jak pierzyna. Myślę, że amatorzy tu przychodzą. Może nawet latami.
  
  Położył ręcznik na pniu drzewa. "Myślę, że masz rację. Ale może ludzie grabią tu liście, żeby mieć wygodne miejsce na popołudniową drzemkę".
  
  Zdjęła stanik i majtki. "No dobrze, ale to miejsce zna mnóstwo miłości. Jest w jakiś sposób święte. Ma swoją własną atmosferę. Czuć ją. Nikt tu nie ścina drzew ani nie rzuca liści. Czy to nie wystarczający dowód?"
  
  "Być może" - powiedział zamyślony, odrzucając bieliznę na bok. "No dalej, Carter, udowodnij to, może się myli".
  
  Mata odwróciła się i weszła w prąd. Zanurkowała i wynurzyła się kilka metrów dalej. "Zanurkuj też tutaj. Jest fajnie".
  
  Nie był typem, który skakałby do nieznanej rzeki; nie można było być tak głupim, żeby ignorować porozrzucane głazy. Nick Carter, który czasami nurkował z trzydziestu metrów, wszedł do wody z gładkością jak wędka. Płynął w stronę dziewczyny bezszelestnymi ruchami. Czuł, że to miejsce zasługuje na spokój i szacunek, szacunek wszystkich kochanków, którzy znaleźli tu swoją pierwszą miłość. Albo że ona jest moim dobrym geniuszem, pomyślał, płynąc w stronę Maty.
  
  "Nie czujesz się dobrze?" wyszeptała.
  
  Tak. Woda była kojąca, powietrze chłodne wieczorem. Nawet jego oddech, blisko spokojnej powierzchni wody, zdawał się napełniać jego płuca czymś nowym, czymś nowym i orzeźwiającym. Mata przytuliła się do niego, częściowo unosząc się w powietrzu, z głową na wysokości jego głowy. Jej włosy były dość długie, a ich mokre loki spływały mu po szyi z delikatną miękkością, która go pieściła. Kolejna z zalet Maty, pomyślał: brak wizyt w salonach kosmetycznych. Trochę dbałości o siebie z ręcznikiem, grzebieniem, szczotką i buteleczką pachnącego olejku, a jej włosy znów były w formie.
  
  Spojrzała na niego, położyła dłonie po obu stronach jego głowy i lekko go pocałowała. Ich ciała zbliżyły się do siebie niczym dwie łodzie kołyszące się obok siebie na delikatnych falach.
  
  Powoli ją uniósł i pocałował obie piersi, wyrażając w ten sposób zarówno hołd, jak i namiętność. Kiedy ją ponownie opuścił, częściowo podtrzymywała ją jego erekcja. To był związek tak satysfakcjonujący duchowo, że chciało się go zatrzymać na zawsze, ale jednocześnie niepokojący, bo nie chciało się patrzeć na nic innego.
  
  Westchnęła i lekko zacisnęła silne ramiona za jego plecami. Poczuł, jak jej dłonie otwierają się i zamykają, niczym beztroskie ruchy zdrowego dziecka ugniatającego pierś matki, pijąc mleko.
  
  Kiedy w końcu... i jego ręka zsunęła się w dół, ona ją przechwyciła i wyszeptała: "Nie. Bez rąk. Wszystko jest po jawajsku, pamiętasz?"
  
  Wciąż pamiętał, z mieszaniną strachu i oczekiwania, jak to wspomnienie się pojawiło. Rzeczywiście, potrwa to trochę dłużej, ale to była część przyjemności. "Tak" - mruknął, gdy podniosła się i opadła na niego. "Tak. Pamiętam".
  
  Przyjemność jest warta cierpliwości. Liczył to stokrotnie, czując jej ciało, przesiąknięte ciepłem, przy swoim, spotęgowane chłodną wodą między nimi. Myślał o tym, jak spokojne i satysfakcjonujące wydaje się życie, i współczuł tym, którzy twierdzili, że seks w wodzie nie jest zabawny. Byli mentalnie uwięzieni w swoich frustracjach i zahamowaniach. Biedactwa. Jest o wiele lepiej. Tam na górze jesteś oddzielony, nie ma płynnego połączenia. Mata zamknęła nogi za nim, a on poczuł, jak unosi się w górę, powoli, razem z nią. "Wiem. Wiem" - wyszeptała, a potem przycisnęła usta do jego ust.
  
  Ona wiedziała.
  
  Wrócili do obozu, spowitego ciemnością, przez wodę. Mata gotowała przy przyjaznym szumie kuchenki gazowej. Znalazła trochę curry i dusiła w nim mięso, chili do fasoli, a tymianek i czosnek do sosu sałatkowego. Nick zjadł do ostatniego listka i wcale nie wstydził się, że pochłonął dziesięć herbatników do herbaty. Nawiasem mówiąc, Australijczyk może teraz kupić sobie mnóstwo herbatników.
  
  Pomógł jej umyć naczynia i posprzątać bałagan. Kiedy wpełzli do rozpakowanych śpiworów, bawili się ze sobą przez chwilę. Zamiast od razu położyć się spać, zrobili to samo jeszcze raz.
  
  No, trochę? Przyjemność z seksu, seks różnorodny, seks dziki, seks pyszny.
  
  Dopiero po godzinie w końcu przytulili się do siebie w swoim miękkim, puszystym gniazdku. "Dziękuję, kochanie" - wyszeptała Mata. "Wciąż możemy się nawzajem uszczęśliwiać".
  
  "Za co mi dziękujesz? Dziękuję. Jesteś pyszny."
  
  "Tak" - powiedziała sennym głosem. "Kocham miłość. Tylko miłość i dobroć są prawdziwe. Powiedział mi to kiedyś guru. Niektórym ludziom nie potrafił pomóc. Od najmłodszych lat tkwili w kłamstwach rodziców. Błędne wychowanie.
  
  Pocałował ją leniwie w zamknięte powieki. "Śpij, panno Guru Freud. Pewnie masz rację. Ale jestem taki zmęczony...". Jej ostatnim dźwiękiem było długie, pełne zadowolenia westchnienie.
  
  Nick zazwyczaj spał jak kot. Potrafił zasnąć na czas, dobrze się koncentrował i zawsze był czujny na najmniejszy hałas. Ale tej nocy, i to wybaczalne, spał jak kamień. Zanim zasnął, próbował przekonać swój umysł, żeby obudził go, gdy tylko na drodze wydarzy się coś niezwykłego, ale tej nocy jego umysł zdawał się gniewnie od niego odwracać. Być może dlatego, że mniej cieszył się tymi błogimi chwilami z Matą.
  
  Pół kilometra od obozu zatrzymały się dwa duże mercedesy. Pięciu mężczyzn podeszło do trzech namiotów sypialnych lekkimi, bezgłośnymi krokami. Najpierw ich latarki oświetliły Rovera i Volkswagena. Reszta była prosta. Wystarczyło rzucić okiem na Peugeota.
  
  Nick nie zauważył ich, dopóki silny snop światła nie padł mu w oczy. Obudził się i zerwał na równe nogi. Szybko zamknął oczy, by uniknąć jaskrawego światła. Zakrył je dłońmi. Złapany jak małe dziecko. Wilhelmina leżała pod swetrem obok walizki. Być może mógł ją szybko chwycić, ale zmusił się do zachowania spokoju. Bądź cierpliwy i poczekaj, aż karty zostaną potasowane. Mata zagrała jeszcze mądrzej. Leżała bez ruchu. Wyglądało to tak, jakby się teraz budziła i uważnie czekała na dalszy rozwój sytuacji.
  
  Światło latarki odwróciło się od niego i padło na ziemię. Zauważył to po zniknięciu blasku na powiekach. "Dziękuję" - powiedział. "Na litość boską, nie świec mi więcej na twarz".
  
  "Przepraszam" - to był głos Jaapa Balleguiera. "Jesteśmy zainteresowani kilkoma stronami, panie Kent. Proszę więc o współpracę. Chcemy, żeby pan oddał diamenty".
  
  "Dobrze. Schowałem je". Nick wstał, ale oczy wciąż miał zamknięte. "Oślepiłeś mnie tym cholernym światłem". Zatoczył się do przodu, udając, że jest bardziej bezradny, niż czuł. Otworzył oczy w ciemności.
  
  "Gdzie oni są, panie Kent?"
  
  Mówiłem ci, że je ukryłem.
  
  "Oczywiście. Ale nie pozwolę ci ich zabrać. Do namiotu, do samochodu, ani nigdzie indziej. W razie potrzeby możemy cię przekonać. Wybierz szybko.
  
  Jaki wybór? Wyczuwał innych ludzi w ciemności. Ballegoyer był dobrze osłaniany od tyłu. Czas więc było użyć podstępu.
  
  Wyobraził sobie, jak patrzy na niego jego brzydka, teraz surowa twarz. Balleguier był silnym mężczyzną, ale nie należy się go bać tak, jak bałwan taki jak Van der Laan. To przestraszony człowiek, który cię zabija, a potem nie chce, żebyś to zrobił.
  
  "Jak nas znalazłeś?"
  
  "Helikopter. Wezwałem. To bardzo proste. Diamenty proszę.
  
  "Czy współpracujesz z Van Rijnem?
  
  "Nie do końca. A teraz, panie Kent, proszę się zamknąć..."
  
  To nie był blef. - Znajdziesz je w tej walizce, obok śpiworów. Po lewej. Pod koszulą.
  
  'Dziękuję.'
  
  Jeden z mężczyzn wszedł do namiotu i wrócił. Torba zaszeleściła, gdy podał ją Ballegoyerowi. Widział trochę lepiej. Odczekał jeszcze minutę. Mógł kopnąć lampę, ale może inni też mieli lampy. Poza tym, kiedy zaczęła się strzelanina, Mati był na środku linii ognia. Ballegoyer prychnął pogardliwie. "Może pan zachować te kamienie na pamiątkę, panie Kent. To podróbki."
  
  Nick był zadowolony z ciemności. Wiedział, że się rumieni. Został oszukany jak uczniak. "De Groot je zamienił..."
  
  "Oczywiście. Przyniósł podróbkę. Taką samą jak prawdziwe, jeśli widziałeś ich zdjęcia w gazetach.
  
  Czy mógł odejść?
  
  "Tak. On i Hazebroek ponownie otworzyli bramy, podczas gdy Van Rijn i ja wydaliśmy polecenie policyjnemu helikopterowi, żeby cię miał na oku.
  
  "Więc jesteś holenderskim agentem specjalnym. Kto to był..."
  
  Jak nawiązałeś kontakt z De Grootem?
  
  "Nie poszedłem. Van Rijn zajął się tym spotkaniem. Potem będzie mediatorem. Jak więc sobie z nim poradzisz później?
  
  Czy możesz skontaktować się z De Grootem?
  
  "Nawet nie wiem, gdzie on mieszka. Ale słyszał o mnie jako o kupcu diamentów. Będzie wiedział, gdzie mnie znaleźć, jeśli będzie mnie potrzebował.
  
  "Czy znałeś go wcześniej?"
  
  "Nie. Spotkałem go przypadkiem w lesie za domem Van Rijna. Zapytałem go, czy to on sprzedał diamenty z Jeniseju. Chyba dostrzegł możliwość zrobienia tego bez pośrednika. Pokazał mi je. Chyba różniły się od tych podróbek. Musiały być oryginałami, bo pomyślał, że może jestem wiarygodnym nabywcą".
  
  "Dlaczego wyszedłeś tak szybko?"
  
  "Kiedy cię ogłoszono, pomyślałem, że to może być atak. Spotkałem się z De Grootem i zabrałem torbę ze sobą. Powiedziałem mu, żeby się ze mną skontaktował i że transakcja i tak dojdzie do skutku.
  
  Uważałem, że powinien im towarzyszyć młodszy mężczyzna z szybszym samochodem.
  
  Odpowiedź Balleguiera przybrała ton sarkastyczny.
  
  "Stałeś się więc ofiarą nagłych wydarzeń."
  
  "To na pewno."
  
  - A co jeśli De Groot powie, że je ukradłeś?
  
  
  
  Rozdział 8
  
  
  "Co ukradłeś? Torbę pełną podróbek od prawdziwego złodzieja klejnotów?"
  
  "Aha, więc wiedziałeś, że te diamenty zostały skradzione, kiedy ci je oferowano". Mówił jak policjant: "Teraz przyznaj się do winy".
  
  "O ile wiem, nie należą do nikogo, kto je posiada. Wydobyto je w radzieckiej kopalni i stamtąd zabrano..."
  
  "Co? Więc to nie jest kradzież, jeśli przytrafi się to Rosjanom?"
  
  "Tak mówisz. Kobieta w czarnym welonie powiedziała, że należą do niej."
  
  Nick znów wyraźnie zobaczył, że ten Balleguier był mistrzem sztuczek i dyplomacji. Ale do czego to doprowadziło i dlaczego?
  
  Inny mężczyzna podał mu wizytówkę. "Jeśli De Groot się z tobą skontaktuje, czy mógłbyś do mnie zadzwonić?"
  
  "Czy nadal pracujesz dla pani J?"
  
  Balleguier zawahał się przez chwilę. Nick miał przeczucie, że zaraz uchyli rąbka tajemnicy, ale ostatecznie zrezygnował.
  
  "Tak" - powiedział mężczyzna. "Ale mam nadzieję, że zadzwonisz".
  
  "Z tego, co słyszałem" - powiedział Nick - "to ona może być pierwszą osobą, która zdobędzie te diamenty".
  
  "Być może. Ale jak widzisz, teraz sprawy znacznie się skomplikowały". Wszedł w ciemność, zapalając i gasząc lampę, żeby zobaczyć, dokąd idzie. Mężczyźni podążali za nim po obu stronach namiotu. Kolejna ciemna postać wyłoniła się zza Peugeota, a czwarta od strony strumienia. Nick odetchnął z ulgą. Ilu ich było razem? Powinien dziękować swojemu szczęściu, że nie złapał Wilhelminy od razu.
  
  Wrócił do namiotu, do śpiworów i wrzucił fałszywe diamenty do bagażnika. Tam upewnił się, że Wilhelmina jest obecna i że magazyn nie został wyjęty. Potem położył się i dotknął Maty. Przytuliła go bez słowa.
  
  Pogłaskał ją po gładkich plecach. "Słyszeliście wszyscy?"
  
  'Tak.'
  
  Van Rijn i Balleguier teraz współpracują. A jednak obaj oferowali mi diamenty na sprzedaż. Kim w ogóle są ci ludzie? Holenderska mafia?
  
  "Nie" - odpowiedziała zamyślona w ciemności. Jej oddech delikatnie musnął jego podbródek. "Oboje są porządnymi obywatelami".
  
  Zapadła chwila ciszy, po czym obaj się roześmiali. "Porządni biznesmeni" - powiedział Nick. "Może i Van Rijn, ale Balleguier jest agentem najważniejszej bizneswoman na świecie. Wszyscy zarabiają niezłe pieniądze, o ile tylko jest realna szansa, że nie zostaną złapani". Pamiętał, jak Hawk powiedział: "Kto wygra?".
  
  Przeszukał swoją fotograficzną pamięć w poszukiwaniu poufnych dokumentów, które niedawno studiował w siedzibie AXE. Dotyczyły one stosunków międzynarodowych. Związek Radziecki i Holandia utrzymywały dobre stosunki. Owszem, z pewnym spokojem, bo Holendrzy współpracowali z Chińczykami w pewnych obszarach badań jądrowych, w których Chińczycy odnieśli zdumiewający sukces. Diamenty z Jeniseju nie do końca pasowały do tego schematu, ale mimo wszystko...
  
  Myślał o tym sennie przez chwilę, aż zegarek wskazał kwadrans po szóstej. Potem się obudził i pomyślał o De Groocie i Hasebroeku. Co oni teraz zrobią? Potrzebowali pieniędzy na diamenty i wciąż byli w kontakcie z van der Laanem. Byli więc w trudnej sytuacji. Pocałował Matę, gdy się obudziła. "Czas brać się do pracy".
  
  Skierowali się na wschód, w stronę zbliżającego się świtu. Chmury były gęste, ale temperatura była łagodna i przyjemna. Mijając schludne miasteczko i przejeżdżając przez tory kolejowe, Nick zawołał: "To miasteczko nazywa się Ameryka".
  
  "Zobaczycie tu o wiele więcej amerykańskich wpływów. Motele, supermarkety. Zniszczyły cały krajobraz. Zwłaszcza wzdłuż głównych dróg i w pobliżu miast".
  
  Zjedli śniadanie w kawiarni motelu, który mógł znajdować się w Ohio. Studiując mapę, zauważył autostradę na północ, prowadzącą do Nijmegen i Arnhem. Wyjeżdżając z parkingu, Nick szybko sprawdził samochód. Znalazł go pod siedzeniem - wąskie, dziesięciocentymetrowe plastikowe pudełko. Z elastycznymi zaciskami i pokrętłem regulacji częstotliwości, którego tak naprawdę nie dotykał. Pokazał je Mate'owi. "Jeden z tych facetów od Balleguiera grzebał w ciemności. Ten mały nadajnik pokazuje im, gdzie jesteśmy".
  
  Mata spojrzała na małe zielone pudełko. "Jest bardzo małe".
  
  "Można zrobić takie rzeczy wielkości orzeszka ziemnego. Ten jest prawdopodobnie tańszy lub ma dłuższą żywotność ze względu na większe baterie, a także większy zasięg..."
  
  Pojechał autostradą na południe, zamiast na północ, aż dotarli do stacji benzynowej Shell, gdzie kilka samochodów zaparkowało przy dystrybutorach, czekając w kolejce. Nick dołączył do kolejki i powiedział: "Zabierz go na chwilę do dystrybutora".
  
  Szedł przed siebie, aż zobaczył samochód z belgijską tablicą rejestracyjną. Potknął się i upuścił długopis pod tylną klapę samochodu. Podszedł i powiedział uprzejmie do kierowcy po francusku: "Upuściłem długopis pod twój samochód. Czy mógłbyś zaczekać chwilę?".
  
  Krępy mężczyzna za kierownicą uśmiechnął się życzliwie i skinął głową. Nick znalazł długopis i umieścił nadajnik pod belgijskim samochodem. Podnosząc długopis, podziękował mężczyźnie i wymienili kilka przyjacielskich skinień głowami. Po zatankowaniu Peugeota skręcili na północ.
  
  "Czy podłożyłeś ten nadajnik pod tamten samochód?" zapytała Mata. "Tak. Jeśli go wyrzucimy, od razu się zorientują, że coś jest nie tak. Ale może przez jakiś czas będą śledzić tamten samochód. To zostawia coś innego. Teraz mogą nas śledzić z każdego innego samochodu na drodze".
  
  Wypatrywał samochodu jadącego daleko za nimi, zawrócił w Zutphen, przejechał wiejską drogą tam i z powrotem do Kanału Twente i żaden samochód za nim nie nadjechał. Wzruszył ramionami. "Chyba ich zgubiliśmy, ale to nie ma znaczenia. Van Rijn wie, że robię interesy z Van der Laanem. Ale może trochę ich zdezorientowaliśmy".
  
  Zjedli lunch w Hengelo i dotarli do Geesteren tuż po drugiej. Dotarli do posiadłości Van der Laana na zewnątrz. Był to gęsto zalesiony teren - prawdopodobnie w pobliżu granicy z Niemcami - z podjazdem, przez który przejechali jakieś pięćset metrów polną drogą pod przyciętymi drzewami i między solidnymi płotami. Była to blada wersja pałacowej rezydencji Van Rijna. Trudno było porównać cenę obu posiadłości, ale mogły należeć tylko do zamożnych ludzi. Jedna z nich miała wiekowe drzewa, ogromny dom i mnóstwo wody, bo tego właśnie pragnęła stara arystokracja. Druga - Van der Laana - miała dużo ziemi, ale mniej budynków i prawie nie było widać strumieni. Nick powoli jechał Peugeotem krętą drogą i zaparkował go na żwirowym parkingu, wśród około dwudziestu innych samochodów. Nigdzie nie widział Dapha, ani dużych limuzyn, którymi jeździli Van Rijn i Ball-Guyer. Ale za posesją wciąż był podjazd, gdzie można było zaparkować samochody. Gdzieś w dole parkingu znajdował się nowoczesny basen, dwa korty tenisowe i trzy kręgielnie. Oba korty były zajęte, ale wokół basenu kręciło się tylko około sześciu osób. Nadal było pochmurno.
  
  Nick zamknął Peugeota. "Chodźmy na spacer, Mata. Rozejrzyjmy się, zanim impreza się zacznie.
  
  Minęli taras i boiska sportowe, a następnie okrążyli dom. Żwirowa ścieżka prowadziła do garaży, stajni i drewnianych zabudowań gospodarczych. Nick prowadził. Na polu na prawo od stodół unosiły się dwa ogromne balony, pilnowane przez mężczyznę pompującego do nich coś. Nick zastanawiał się, czy to hel, czy wodór. Jego bystre oczy chłonęły każdy szczegół. Nad garażem znajdowały się pomieszczenia mieszkalne lub pokoje dla personelu z sześcioma miejscami parkingowymi. Trzy małe samochody stały starannie zaparkowane obok siebie przed domem, a podjazd po tej stronie domu przecinał wzniesienie między łąkami i znikał w lesie.
  
  Nick poprowadził Matę do garażu, gdy za nimi rozległ się głos Van der Laana: "Dzień dobry, panie Kent".
  
  Nick odwrócił się i pomachał z uśmiechem. "Cześć."
  
  Van der Laan przybył lekko zdyszany. Został o tym pośpiesznie poinformowany. Miał na sobie białą koszulę sportową i brązowe spodnie, wciąż wyglądając jak biznesmen starający się ze wszystkich sił zachować nienaganny wygląd. Jego buty lśniły.
  
  Wiadomość o przybyciu Nicka wyraźnie zdenerwowała Van der Laana. Z trudem opanował zaskoczenie i przejął kontrolę nad sytuacją. "Spójrz na to, spójrz na mnie. Nie byłem pewien, czy przyjdziesz..."
  
  "Macie tu wspaniałe miejsce" - powiedział Nick. Przedstawił Matę. Van der Laan był serdeczny. "Co cię skłoniło do myślenia, że nie przyjdę?" Nick spojrzał na balony. Jeden był pokryty dziwnymi wzorami, spiralami i liniami fantastycznych kolorów, wszelkiego rodzaju symbolami seksualnymi w trzepoczącym wybuchu radości.
  
  "Ja... Słyszałem...
  
  - Czy De Groot już przybył?
  
  "Tak. Widzę, że zaczynamy być szczerzy. To dziwna sytuacja. Oboje chcieliście zostawić mnie w spokoju, ale okoliczności zmusiły was do powrotu. Taki los.
  
  "Czy De Groot jest na mnie zły? Zabrałem mu paczkę."
  
  Błysk w oczach Van der Laana sugerował, że De Groot powiedział mu, że oszukał "Normana Kenta" - i że De Groot był autentycznie zły. Van der Laan rozłożył ręce.
  
  "Ach, nie do końca. W końcu De Groot jest biznesmenem. Chce tylko mieć pewność, że dostanie swoje pieniądze i pozbędzie się tych diamentów. Mam do niego pójść?
  
  "Dobrze. Ale nie mogę nic załatwić do jutra rano. To znaczy, jeśli będzie potrzebował gotówki. Dostaję znaczną sumę przez posłańca".
  
  "Posłaniec?"
  
  "Przyjaciel, oczywiście."
  
  Van der Laan pomyślał. Próbował znaleźć słaby punkt. Gdzie był ten posłaniec, kiedy Kent był z Van Rijnem? Według niego, Norman Kent nie miał przyjaciół w Holandii - a przynajmniej nie miał zaufanych ludzi, którzy mogliby pojechać i przynieść mu duże sumy pieniędzy. "Czy mógłby pan do niego zadzwonić i zapytać, czy mógłby przyjechać wcześniej?"
  
  "Nie. To niemożliwe. Będę bardzo ostrożny z twoimi ludźmi..."
  
  "Trzeba uważać na niektórych ludzi" - powiedział sucho Van der Laan. "Nie jestem zadowolony, że najpierw rozmawiałeś o tym z Van Rijnem. A teraz widzisz, co się stanie. Skoro mówią, że te diamenty zostały skradzione, wszyscy pokazują swoje chciwe palce. A ten Balleguier? Wiesz, dla kogo to pracuje?"
  
  "Nie, sądzę, że to po prostu potencjalny handlarz diamentami" - odpowiedział niewinnie Nick.
  
  Prowadzeni przez właściciela, dotarli do zakrętu tarasu z widokiem na basen. Nick zauważył, że Van der Laan wyprowadza ich z garaży i budynków gospodarczych tak szybko, jak tylko mógł. "Musimy więc po prostu poczekać i zobaczyć. A De Groot będzie musiał zostać, bo oczywiście nie odejdzie bez pieniędzy".
  
  "Uważasz, że to szaleństwo?"
  
  "Cóż, nie."
  
  Nick zastanawiał się, jakie plany i pomysły kłębią się w tej starannie uczesanej głowie. Niemal czuł, jak Van der Laan rozważa pozbycie się De Groota i Hasebroeka. Mali ludzie z wielkimi ambicjami są niebezpieczni. To ci, którzy głęboko wierzą w to, że chciwość nie może być zła. Van der Laan nacisnął przycisk przymocowany do balustrady i podszedł do nich Jawajczyk w białej marynarce. "Chodźmy po wasze bagaże z samochodu" - powiedział gospodarz. "Fritz zaprowadzi was do waszych pokoi".
  
  Przy Peugeocie Nick powiedział: "Mam przy sobie torbę De Groota. Czy mogę mu ją teraz oddać?"
  
  "Poczekajmy do kolacji. Wtedy będziemy mieli wystarczająco dużo czasu."
  
  Van der Laan zostawił ich u stóp głównych schodów w holu głównego budynku, zachęcając ich do pływania, gry w tenisa, jazdy konnej i innych przyjemności. Wyglądał jak przesadnie zajęty właściciel zbyt małego ośrodka wypoczynkowego. Fritz zaprowadził ich do dwóch sąsiadujących ze sobą pokoi. Nick szepnął do Matki, gdy Fritz chował bagaż: "Poproś go, żeby przyniósł dwie whisky i napój gazowany".
  
  Po wyjściu Fritza Nick poszedł do pokoju Maty. Był to skromny pokój połączony z jego pokojem, ze wspólną łazienką. "Może weźmiesz ze mną kąpiel, proszę pani?"
  
  Wślizgnęła się w jego ramiona. "Chcę się z tobą wszystkim dzielić".
  
  - Fritz jest Indonezyjczykiem, prawda?
  
  "To prawda. Chciałbym z nim chwilę porozmawiać..."
  
  "Chodź. Już wychodzę. Spróbuj się z nim zaprzyjaźnić."
  
  "Myślę, że to zadziała."
  
  "Też tak myślę". Ale uspokój się. Powiedz mu, że dopiero co przyjechałaś do tego kraju i trudno ci się tu żyje. Wykorzystaj wszystkie swoje siły, moja droga. Żaden facet by tego nie zniósł. Pewnie jest samotny. Skoro i tak jesteśmy w różnych pokojach, to nie powinno mu to w żaden sposób przeszkadzać. Tylko doprowadzać go do szału.
  
  "Dobrze, kochanie, jak mówisz." Podniosła twarz w jego stronę, a on pocałował jej słodki nosek.
  
  Rozpakowując się, Nick nucił melodię przewodnią "Finlandii". Potrzebował tylko jednego pretekstu i to by było na tyle. A jednak jednym z najwspanialszych wynalazków człowieka był seks, cudowny seks. Seks z holenderskimi pięknościami. Z nim zrobiłeś już prawie wszystko. Powiesił ubrania, wyjął kosmetyki i postawił maszynę do pisania na stole przy oknie. Nawet ten elegancki strój był niczym w porównaniu z piękną, inteligentną kobietą. Ktoś zapukał. Otworzył drzwi i spojrzał na De Groota. Mały mężczyzna był tak samo surowy i formalny jak zawsze. Nadal nie uśmiechał się.
  
  "Cześć" - powiedział ciepło Nick. "Udało nam się. Nie mogli nas złapać. Miałeś jakieś problemy z przejściem przez tę bramę? Sam zgubiłem tam trochę farby".
  
  De Groot spojrzał na niego zimno i wyrachowanie. "Wbiegli z powrotem do domu, kiedy Harry i ja wyszliśmy. Bez problemu namówiliśmy portiera, żeby znowu otworzył bramę".
  
  "Mieliśmy pewne trudności. Helikoptery nad głowami i tak dalej". Nick podał mu brązową torbę. De Groot tylko na nią zerknął. "Są w porządku. Jeszcze nawet na nie nie spojrzałem. Nie miałem czasu".
  
  De Groot wyglądał na zdezorientowanego. "A jednak przyszedłeś... tutaj?"
  
  Mieliśmy się tu spotkać, prawda? Gdzie indziej miałbym pójść?
  
  "Ja... rozumiem."
  
  Nick zaśmiał się zachęcająco. "Oczywiście, zastanawiasz się, dlaczego nie pojechałem prosto do Amsterdamu, prawda? Żeby tam czekać na twój telefon. Ale po co innego miałbyś potrzebować pośrednika? Ty nie, ale ja tak. Może uda mi się zrobić z Van der Laanem interesy na dłuższą metę. Nie znam tego kraju. Przetransportowanie diamentów przez granicę tam, gdzie ich potrzebuję, to problem. Nie, nie jestem typem człowieka, który robi wszystko sam, tak jak ty. Jestem biznesmenem i nie mogę sobie pozwolić na spalenie wszystkich statków za sobą. Więc po prostu musisz się chwilę zrelaksować, chociaż rozumiem, że możesz ubić lepszą umowę z Van der Laanem. Nie musi ciężko pracować na swoje pieniądze. Mógłbyś też zasugerować, że mógłbyś robić ze mną interesy bezpośrednio, ale - powiedzmy to między sobą - na twoim miejscu bym tego nie zrobił. Powiedział, że możemy porozmawiać o interesach po lunchu.
  
  De Groot nie miał wyboru. Był bardziej zdezorientowany niż przekonany. "Pieniądze. Van der Laan powiedział, że masz posłańca. Czy on jeszcze nie wyruszył do Van Rijn?"
  
  "Oczywiście, że nie. Mamy harmonogram. Odłożyłem go na później. Zadzwonię do niego wcześnie rano. Wtedy przyjdzie albo odejdzie, jeśli się nie dogadamy".
  
  "Rozumiem". De Groot wyraźnie nie rozumiał, ale zamierzał zaczekać. "Jest jeszcze jedna rzecz..."
  
  "Tak?"
  
  "Twój rewolwer. Oczywiście, powiedziałem Van der Laanowi, co się stało, kiedy się poznaliśmy. My... on uważa, że powinieneś go u niego zostawić, dopóki nie odejdziesz. Oczywiście, znam ten amerykański pomysł, żeby trzymać to cudo z dala od mojego rewolweru, ale w tym przypadku to może być gest zaufania".
  
  Nick zmarszczył brwi. Zważywszy na to, jak teraz zachowywał się De Groot, lepiej było zachować ostrożność. "Nie lubię tego robić. Van Rijn i pozostali mogliby nas tu znaleźć".
  
  Van der Laan zatrudnia odpowiednio wykwalifikowanych specjalistów.
  
  On czuwa nad wszystkimi drogami.
  
  "Och, naprawdę". Nick wzruszył ramionami i uśmiechnął się. Potem znalazł Wilhelminę, którą schował w jednej ze swoich kurtek na wieszaku na ubrania. Wyjął magazynek, odciągnął zamek i wypuścił kulę z komory, która złapała go w locie. "Myślę, że możemy spojrzeć na to z perspektywy Van der Laana. Szef jest we własnym domu. Proszę".
  
  De Groot wyszedł z pistoletem za pasem. Nick skrzywił się. Przeszukają jego bagaż, jak tylko będą mieli okazję. No cóż, powodzenia. Odpiął paski od długiej pochwy Hugo, a sztylet stał się nietypowo wąskim otwieraczem do listów w jego teczce. Szukał przez chwilę ukrytego mikrofonu, ale go nie znalazł. Co nic nie znaczyło, bo we własnym domu masz wszelkie szanse i możliwości, żeby ukryć coś takiego w ścianie. Mata weszła przez sąsiednią łazienkę. Śmiała się.
  
  "Dobrze się dogadywaliśmy. Jest strasznie samotny. Jest związany z Van der Laan od trzech lat i dobrze zarabia, ale... -
  
  Nick przyłożył palec do ust i poprowadził ją do łazienki, gdzie odkręcił prysznic. Powiedział, gdy woda rozprysła się w powietrzu: "Te pokoje mogą być na podsłuchu. W przyszłości będziemy omawiać wszystkie ważne sprawy tutaj". Skinęła głową, a Nick kontynuował: "Nie martw się, będziesz go często widywać, kochanie. Jeśli będziesz miała okazję, powinnaś mu powiedzieć, że boisz się Van der Laana, a zwłaszcza tego wielkiego mężczyzny bez szyi, który dla niego pracuje. Wygląda jak jakaś małpa. Zapytaj Fritza, czy ten mężczyzna jest zdolny do krzywdzenia małych dziewczynek i zobacz, co powie. Spróbuj dowiedzieć się, jak się nazywa, jeśli możesz.
  
  Dobrze, kochanie. Brzmi prosto.
  
  "Dla ciebie to chyba nie jest trudne, kochanie."
  
  Zakręcił kran i weszli do pokoju Maty, gdzie pili whisky z sodą i słuchali spokojnej muzyki jazzowej wydobywającej się z wbudowanego głośnika. Nick uważnie mu się przyjrzał. "To mogłoby być świetne miejsce na mikrofon podsłuchowy" - pomyślał.
  
  Choć chmury nie rozproszyły się całkowicie, przez chwilę pływali w basenie, grali w tenisa, w którym Nick prawie pozwolił Mata wygrać, i zobaczyli posiadłość, którą kiedyś zajmował Van der Laan. De Groot się nie pojawił, ale tego popołudnia zobaczył Helmiego i około dziesięciu innych gości przy basenie. Nick zastanawiał się, jaka jest różnica między Van der Laan a Van Rijnem. To było pokolenie, które zawsze szukało mocnych wrażeń - Van Rijn zajmował nieruchomości.
  
  Van der Laan był dumny z balonów. Gaz został częściowo uwolniony, a balony były zacumowane grubymi linami manilskimi. "To nowe balony" - wyjaśnił z dumą. "Sprawdzamy tylko, czy nie ma w nich nieszczelności. Są bardzo dobre. Będziemy latać balonem rano. Chciałby pan spróbować, panie Kent? To znaczy, Norman".
  
  "Tak" - odpowiedział Nick. "A co z liniami energetycznymi?"
  
  "Och, już myślisz przyszłościowo. Bardzo sprytnie. To jedno z naszych największych zagrożeń. Jedno z nich płynie na wschód, ale nam to nie przeszkadza. Wykonujemy tylko krótkie loty, potem puszczamy gaz i ciężarówka nas zabiera.
  
  Sam Nick wolał szybowce, ale zachował tę myśl dla siebie. Dwa duże, wielokolorowe balony? Ciekawy symbol statusu. A może coś jeszcze? Co powiedziałby psychiatra? W każdym razie musiałby zapytać Matę... Van der Laan nie zaproponował, że zwiedzi garaże, choć pozwolono im rzucić okiem na łąkę, gdzie trzy kasztanowate konie stały w małej, zamkniętej przestrzeni w cieniu drzew. Więcej symboli statusu? Mata nadal będzie zajęta. Powoli wrócili do domu.
  
  Oczekiwano, że pojawią się przy stole ubrani, choć nie w sukniach wieczorowych. Mata dostała wskazówkę od Fritza. Powiedziała Nickowi, że świetnie się dogadują. Teraz sytuacja była niemal gotowa, by zadać pytania.
  
  Nick odciągnął Helmiego na chwilę na bok, sącząc aperitif. Mata była w centrum uwagi po drugiej stronie zadaszonego patio. "Masz ochotę na odrobinę zabawy, moja wyjątkowo piękna kobieto?"
  
  "No cóż, oczywiście; naturalnie". Nie brzmiało to tak, jak wcześniej. Wyczuwał w niej pewien dyskomfort, tak jak wcześniej u van der Laana. Zauważył, że znów zaczyna się trochę denerwować. Dlaczego? "Widzę, że świetnie się bawisz. Wygląda dobrze".
  
  "Mój stary przyjaciel i ja spotkaliśmy się przypadkiem."
  
  "Cóż, ona też nie jest taka stara. Poza tym, to nie jest tak, że można ją spotkać przypadkiem".
  
  Nick również zerknął na Matę, która śmiała się radośnie wśród podekscytowanego tłumu. Miała na sobie kremowobiałą suknię wieczorową, niepewnie udrapowaną na jednym ramieniu, niczym sari spięte złotą szpilką. Z jej czarnymi włosami i brązową cerą efekt był oszałamiający. Helmi, w stylowej niebieskiej sukience, była elegancką modelką, ale mimo wszystko - jak zmierzyć prawdziwe piękno kobiety?
  
  "Ona jest trochę moją partnerką biznesową" - powiedział. "Później ci o tym opowiem. Jak wygląda twój pokój?"
  
  Helmi spojrzał na niego, zaśmiał się szyderczo, po czym uznał, że jego poważny uśmiech jest szczery i wydawał się zadowolony. "Północne skrzydło. Drugie drzwi po prawej".
  
  Stół z ryżem był wspaniały. Dwudziestu ośmiu gości siedziało przy dwóch stolikach. De Groot i Hasebroek wymienili krótkie, formalne powitania z Matą i Nickiem. Wino, piwo i koniak przyniesiono walizką. Było późno, gdy hałaśliwa grupa ludzi wylała się na dziedziniec, tańcząc i całując się, lub zebrała się wokół stołu do ruletki w bibliotece. "Les Craps" prowadził uprzejmy, korpulentny mężczyzna, który mógłby być krupierem z Las Vegas. Był dobry. Tak dobry, że Nick potrzebował czterdziestu minut, aby zorientować się, że gra zakład z triumfującym, półpijanym młodym mężczyzną, który położył plik banknotów na karcie i pozwolił sobie postawić 20 000 guldenów. Facet spodziewał się szóstki, ale okazało się, że to piątka. Nick pokręcił głową. Nigdy nie zrozumie ludzi takich jak van der Laan.
  
  Wyszedł i znalazł Matę w opustoszałej części ganku. Gdy się zbliżył, biała kurtka odleciała.
  
  "To był Fritz" - wyszeptała Mata. "Jesteśmy teraz bardzo bliskimi przyjaciółmi. I wojownikami. Ten wielki facet nazywa się Paul Meyer. Ukrywa się w jednym z mieszkań na zapleczu, z dwoma innymi, których Fritz nazywa Beppo i Markiem. Zdecydowanie są zdolni zrobić krzywdę dziewczynie, a Fritz obiecał mnie chronić i może dopilnować, żebym się od nich uwolniła, ale będę musiała mu nasmarować spodnie. Kochanie, on jest taki słodki. Nie rób mu krzywdy. Słyszał, że Paul - albo Eddie, jak go czasem nazywają - próbował skrzywdzić Helmiego.
  
  Nick skinął głową z namysłem. "Próbował ją zabić. Myślę, że Phil to odwołał i tyle. Może Paul posunął się za daleko sam. Ale i tak chybił. Próbował też na mnie naciskać, ale mu się nie udało".
  
  "Coś się dzieje. Widziałem, jak Van der Laan kilka razy wchodził i wychodził ze swojego biura. Potem De Groot i Hasebroek wrócili do domu, a potem znowu wyszli na zewnątrz. Nie zachowywali się jak ludzie, którzy siedzą cicho wieczorami".
  
  "Dziękuję. Miej ich na oku, ale upewnij się, że cię nie zauważą. Idź spać, jeśli chcesz, ale mnie nie szukaj".
  
  Mata pocałowała go czule. "Jeśli chodzi o interesy, a nie o blondynkę".
  
  "Kochanie, ta blondynka jest bizneswoman. Wiesz równie dobrze jak ja, że wracam do domu tylko do ciebie, nawet jeśli jest to namiot". Spotkał Helmi w towarzystwie siwowłosego mężczyzny, który wyglądał na bardzo pijanego.
  
  "To Paul Mayer, Beppo i Mark próbowali cię zastrzelić. To ci sami ludzie, którzy próbowali mnie przesłuchać w moim hotelu. Van der Laan prawdopodobnie początkowo myślał, że współpracujemy, ale potem zmienił zdanie".
  
  Zesztywniała, niczym manekin w jego ramionach. "Auć."
  
  Już to wiedziałeś, prawda? Może pójdziemy na spacer do ogrodu?
  
  "Tak. Naprawdę tak."
  
  "Tak, już o tym wiesz. I tak, chcesz iść na spacer?"
  
  Potknęła się na schodach, gdy wyprowadził ją z ganku na ścieżkę słabo oświetloną małymi, wielobarwnymi światełkami. "Może nadal jesteś w niebezpieczeństwie" - powiedział, ale nie uwierzył. "To dlaczego tu przyszłaś, gdzie mają duże szanse cię dorwać, jeśli zechcą?"
  
  Usiadła na ławce w altanie i cicho szlochała. Przytulił ją mocno i próbował uspokoić. "Skąd, do cholery, miałam wiedzieć, co robić?" - powiedziała zszokowana. "Cały mój świat się właśnie zawalił. Nigdy nie sądziłam, że Phil..."
  
  Po prostu nie chciałeś o tym myśleć. Gdybyś to zrobił, zdałeś sobie sprawę, że to, co odkryłeś, mogło go zgubić. Więc jeśli tylko podejrzewali, że coś odkryłeś, od razu wszedłeś do jaskini lwa.
  
  "Nie byłem pewien, czy wiedzą. Byłem w biurze Kelly'ego tylko kilka minut i odłożyłem wszystko na miejsce. Ale kiedy wszedł, spojrzał na mnie tak dziwnie, że cały czas myślałem: "On wie - on nie wie - on wie"".
  
  Jej oczy były wilgotne.
  
  "Z tego, co się wydarzyło, możemy wywnioskować, że wiedział, a przynajmniej myślał, że coś widziałeś. A teraz powiedz mi, co dokładnie widziałeś".
  
  Na jego desce kreślarskiej było powiększone dwadzieścia pięć lub trzydzieści razy. Był to misterny rysunek ze wzorami matematycznymi i mnóstwem notatek. Pamiętam tylko słowa: "Us Mark-Martin 108g. Hawkeye. Egglayer RE".
  
  "Masz dobrą pamięć. A ten wydruk był powiększeniem niektórych próbek i szczegółowych kart, które nosiłeś przy sobie?
  
  "Tak. Nic nie dało się wywnioskować z samej siatki zdjęć, nawet gdyby się wiedziało, gdzie patrzeć. Tylko z bardzo dużym zbliżeniem. Wtedy zdałem sobie sprawę, że jestem kurierem w jakiejś sprawie szpiegowskiej". Podał jej chusteczkę, a ona otarła oczy. "Myślałem, że Phil nie miał z tym nic wspólnego".
  
  - Teraz już wiesz. Kelly musiała do niego zadzwonić i powiedzieć mu, co myślał, że o tobie wie, kiedy odchodziłeś.
  
  - Norman Kent - kim ty właściwie jesteś?
  
  "Teraz to już nie ma znaczenia, kochanie."
  
  "Co oznacza ta siatka kropek?"
  
  Starannie dobierał słowa. "Jeśli przeczytasz każdy techniczny magazyn o wszechświecie i rakietach, a także każde słowo w "New York Timesie", sam będziesz w stanie to zrozumieć".
  
  "Ale tak nie jest. Kto mógłby coś takiego zrobić?
  
  "Staram się jak mogę, mimo że jestem już kilka tygodni w tyle. Egglayer RE to nasz nowy satelita z wieloatomowym ładunkiem, nazwany Robot Eagle. Myślę, że informacje, które miałeś przy sobie, kiedy przybyłeś do Holandii, Moskwy, Pekinu lub innego wysoko płatnego klienta, mogłyby pomóc w szczegółach telemetrycznych.
  
  "Więc to działa?"
  
  "Co gorsza. Jaki jest jego cel i jak jest doprowadzany do celu? Częstotliwości radiowe, które nim sterują i nakazują zrzucenie bomb atomowych. A to wcale nie jest przyjemne, bo wtedy istnieje duże prawdopodobieństwo, że własne bomby spadną ci na głowę. Spróbuj to przekuć w politykę międzynarodową".
  
  Znów zaczęła płakać. "O mój Boże. Nie wiedziałam".
  
  Przytulił ją. "Możemy pójść dalej". Starał się to wytłumaczyć jak najlepiej, ale jednocześnie ją rozgniewać. "To był niezwykle skuteczny kanał informacyjny, którym przemycano dane ze Stanów Zjednoczonych. Przynajmniej przez kilka lat. Informacje wojskowe, tajemnice przemysłowe były kradzione i pojawiały się na całym świecie, jakby właśnie zostały wysłane pocztą. Chyba natknęłaś się na ten kanał.
  
  Ponownie użyła chusteczki. Kiedy na niego spojrzała, jej piękna twarz wyrażała gniew.
  
  Mogą umrzeć. Nie wierzę, że dowiedziałeś się tego wszystkiego z "New York Timesa". Mogę ci w czymś pomóc?
  
  "Być może. Na razie myślę, że najlepiej będzie, jeśli po prostu będziesz robić to, co do tej pory. Żyjesz w tym napięciu od kilku dni, więc wszystko będzie dobrze. Znajdę sposób, żeby przekazać nasze podejrzenia rządowi USA".
  
  Powiedzą ci, czy powinieneś zachować pracę w Manson, czy wziąć urlop.
  
  Jej jasnoniebieskie oczy spotkały się z jego. Był dumny, widząc, że znów panuje nad sytuacją. "Nie mówisz mi wszystkiego" - powiedziała. "Ale ufam, że powiesz mi więcej, jeśli tylko będziesz w stanie".
  
  Pocałował ją. Nie był to długi uścisk, ale ciepły. Można liczyć na amerykańsko-holenderską dziewczynę w tarapatach. Mruknął: "Kiedy wrócisz do swojego pokoju, podłóż krzesło pod klamkę. Na wszelki wypadek. Wracaj do Amsterdamu jak najszybciej, żeby nie rozgniewać Phila. Wtedy się z tobą skontaktuję".
  
  Zostawił ją na patio i wrócił do swojego pokoju, gdzie zamienił białą marynarkę na ciemny płaszcz. Rozłożył maszynę do pisania i złożył jej części, najpierw w mechanizm spustowy pistoletu nieautomatycznego, a następnie w sam pistolet na pięć naboi - duży, ale niezawodny, celny i z potężnym strzałem z 30-centymetrowej lufy. Przypiął też Hugo do przedramienia.
  
  Następne pięć godzin było wyczerpujące, ale pouczające. Wymknął się bocznymi drzwiami i zobaczył, że przyjęcie dobiega końca. Goście zniknęli w środku, a on z ukrytą przyjemnością obserwował, jak światła w pokojach przygasają.
  
  Nick poruszał się po kwitnącym ogrodzie niczym mroczny cień. Przechadzał się po stajniach, garażu i zabudowaniach gospodarczych. Podążał za dwoma mężczyznami do wartowni z podjazdu i za mężczyznami, którzy wracali do oficjalnej rezydencji. Szedł za innym mężczyzną przez co najmniej milę polną drogą, aż przekroczył ogrodzenie. To było kolejne wejście i wyjście. Mężczyzna używał małej latarki, żeby się zorientować. Philip najwyraźniej chciał mieć ochronę w nocy.
  
  Wracając do domu, zobaczył Paula Meyera, Beppo i trzech innych w garażu biurowym. Van der Laan odwiedził ich po północy. O trzeciej nad ranem czarny cadillac wjechał na podjazd za domem i wkrótce potem wrócił. Nick usłyszał stłumiony szum radia pokładowego. Kiedy cadillac wrócił, zatrzymał się przy jednym z dużych budynków gospodarczych, a Nick zobaczył trzy ciemne postacie wchodzące do środka. Leżał twarzą w dół wśród krzaków, częściowo oślepiony światłami reflektorów dużego pojazdu.
  
  Samochód znów zaparkował, a z tylnego podjazdu wyłoniło się dwóch mężczyzn. Nick obszedł budynek dookoła, wyważył tylne drzwi, po czym wycofał się i znów ukrył, sprawdzając, czy nie wywołał alarmu. Noc jednak była cicha i wyczuł, choć nie zobaczył, jakąś mroczną postać, która skradała się obok budynku, badając go tak jak przed chwilą, ale z lepszym wyczuciem kierunku, jakby wiedział, dokąd iść. Ciemna postać znalazła drzwi i czekała. Nick wstał z rabaty, na której leżał, i stanął za postacią, unosząc ciężki rewolwer. "Cześć, Fritz".
  
  Indonezyjczyk nie był zszokowany. Odwrócił się powoli. "Tak, panie Kent".
  
  "Oglądasz De Groota?" zapytał cicho Nick.
  
  Długa cisza. Potem Fritz powiedział cicho: "Tak, nie ma go w swoim pokoju.
  
  "To miłe, że tak dobrze dbasz o swoich gości". Fritz nie odpowiedział. "Przy tylu osobach w domu, niełatwo go znaleźć. Zabiłbyś go, gdybyś musiał?"
  
  "Kim jesteś?"
  
  "Człowiek z dużo prostszym zadaniem niż twoje. Chcesz złapać De Groota i zabrać diamenty, prawda?
  
  Nick usłyszał odpowiedź Fritza: "Tak".
  
  "Mają tu trzech więźniów. Myślisz, że jednym z nich może być twój kolega?
  
  Nie sądzę. Chyba powinnam pójść i zobaczyć.
  
  "Uwierzysz mi, gdy powiem, że zależy Ci na tych diamentach?"
  
  'Może. .
  
  "Czy jesteś uzbrojony?"
  
  'Tak.'
  
  Ja też. Chodźmy teraz i zobaczymy?
  
  W budynku mieści się siłownia. Weszli przez prysznice i zobaczyli sauny oraz kort do badmintona. Następnie zbliżyli się do słabo oświetlonego pomieszczenia.
  
  "To jest ich bezpieczeństwo" - szepnął Nick.
  
  Otyły mężczyzna drzemał na korytarzu. "Jeden z ludzi van der Laana" - mruknął Fritz.
  
  Zajęli się nim cicho i sprawnie. Nick znalazł linę i wraz z Fritzem szybko go związali. Zakryli mu usta jego własną chusteczką, a Nick zajął się swoją Berettą.
  
  W dużej sali gimnastycznej znaleźli Ballegoyera, van Rijna i starego przyjaciela Nicka, detektywa, przykutych kajdankami do stalowych kółek w ścianie. Oczy detektywa były czerwone i opuchnięte.
  
  "Fritz" - powiedział Nick - "idź i sprawdź, czy ten grubas przy drzwiach ma klucze do tych kajdanek". Spojrzał na detektywa. "Jak cię złapali?"
  
  "Gaz. Na chwilę mnie oślepił.
  
  Fritz wrócił. "Nie ma kluczy". Zbadał stalowy pierścień. "Potrzebujemy narzędzi".
  
  "Lepiej najpierw to wyjaśnijmy" - powiedział Nick. "Panie van Rijn, czy nadal chce mi pan sprzedać te diamenty?"
  
  "Chciałbym o tym nigdy nie słyszeć. Ale dla mnie nie chodzi tylko o zysk.
  
  "Nie, to zawsze tylko efekt uboczny, prawda? Czy zamierzasz zatrzymać De Groota?
  
  "Myślę, że zabił mojego brata".
  
  "Współczuję ci". Nick spojrzał na Balleguiera. "Pani J., czy ona nadal jest zainteresowana tą umową?"
  
  Balleguier pierwszy odzyskał spokój. Wyglądał na zimnego. "Chcemy aresztowania De Groota i zwrotu diamentów ich prawowitym właścicielom.
  
  "Och, tak, to kwestia dyplomatyczna" - westchnął Nick. "Czy to środek mający na celu złagodzenie ich irytacji, że pomagasz Chińczykom w rozwiązaniu problemu z ultrawirówką?"
  
  "Potrzebujemy czegoś, bo jesteśmy na krawędzi w co najmniej trzech miejscach".
  
  "Jest pan bardzo dobrze poinformowanym kupcem diamentów, panie Kent" - powiedział detektyw. "Pan Balleguier i ja obecnie współpracujemy. Czy wie pan, co ten człowiek panu robi?"
  
  "Fritz? Oczywiście. Jest z drużyny przeciwnej. Jest tu, żeby monitorować działania kurierskie Van der Laana". Podał Balleguierowi Berettę, mówiąc detektywowi: "Przepraszam, ale myślę, że pistolet bardziej by mu się przydał, dopóki nie poprawi ci się wzrok. Fritz, czy chciałbyś znaleźć jakieś narzędzia?"
  
  'Z pewnością.'
  
  "W takim razie uwolnij je i przyjdź do mnie do biura Van der Laana. Diamenty, a być może i to, czego szukam, prawdopodobnie znajdują się w jego sejfie. Zatem on i De Groot raczej nie będą daleko.
  
  Nick wyszedł i pobiegł przez otwartą przestrzeń. Kiedy dotarł do płaskich płytek tarasowych, ktoś stał w ciemności, poza blaskiem padającym z ganku.
  
  'Zatrzymywać się!'
  
  "To jest Norman Kent" - powiedział Nick.
  
  Paul Meyer odpowiedział z ciemności, trzymając rękę za plecami. "Dziwna pora, żeby być na zewnątrz. Gdzie byłeś?"
  
  Co to za pytanie? Pewnie masz coś do ukrycia, nawiasem mówiąc?
  
  "Myślę, że lepiej będzie, jeśli odwiedzimy pana Van der Laana."
  
  Wyciągnął rękę zza pleców. Coś w niej było.
  
  "Nie!" ryknął Nick.
  
  Ale pan Meyer oczywiście nie posłuchał. Nick wycelował, strzelił i błyskawicznie, w ułamku sekundy, rzucił się w bok. Czyn możliwy tylko dzięki wieloletniemu szkoleniu.
  
  Przewrócił się, podniósł na nogi i pobiegł kilka metrów dalej, zamykając oczy.
  
  Po strzale syczenie mogło nie być słyszalne, mniej lub bardziej zagłuszone przez jęki Paula Meyera. Mgła rozprzestrzeniła się niczym biały duch, a gaz zaczął działać.
  
  Nick przebiegł przez zewnętrzny dziedziniec i wskoczył na wewnętrzny dziedziniec.
  
  Ktoś pstryknął głównym włącznikiem i kolorowe światła i reflektory rozbłysły w całym domu. Nick pobiegł do głównego holu i schował się za sofą, gdy z drzwi po drugiej stronie wystrzelił pistolet. Dostrzegł Beppo, być może podekscytowanego i instynktownie strzelającego do postaci, która nagle wyłoniła się z mroku z pistoletem w dłoni.
  
  Nick osunął się na podłogę. Beppo, zmieszany, krzyknął: "Kto to? Pokaż się!"
  
  Drzwi trzaskały, ludzie krzyczeli, kroki dudniły na korytarzach. Nick nie chciał, żeby dom zamienił się w strzelnicę. Wyciągnął nietypowo gruby niebieski długopis. Granat dymny. Nikt w pokoju nie mógł przypadkowo paść ofiarą. Nick wyciągnął detonator i rzucił nim w Beppo.
  
  "Wynoś się!" - krzyknął Beppo. Pomarańczowy pocisk roztrzaskał się o ścianę i wylądował za Nickiem.
  
  Ten Beppo nie stracił opanowania. Miał odwagę ją odrzucić. Błaaaam!
  
  Nick ledwo zdążył otworzyć usta, by wchłonąć ciśnienie powietrza. Na szczęście nie użył granatu odłamkowego. Podniósł się i znalazł się w gęstej, szarej chmurze dymu. Przeszedł przez pokój i wyłonił się ze sztucznej chmury, trzymając przed sobą rewolwer.
  
  Beppo leżał na ziemi, pośród potłuczonej ceramiki. Mata stała nad nim, trzymając w dłoniach dno orientalnego wazonu. Jej piękne czarne oczy zwróciły się ku Nickowi, błyszcząc ulgą.
  
  "Doskonale" - powiedział Nick, moje gratulacje. "Szybko. Ale teraz idź rozgrzać Peugeota i poczekaj na mnie.
  
  Wybiegła na ulicę. Mata, odważna dziewczyna, była pomocna, ale ci faceci nie bawili się w gierki. Musiała nie tylko uruchomić samochód, ale i bezpiecznie do niego dotrzeć.
  
  Nick wpadł do biura Van der Laana. De Groot i jego pracodawca stali przy otwartym sejfie... Van der Laan był zajęty pakowaniem papierów do dużej teczki. De Groot pierwszy zobaczył Nicka.
  
  W jego dłoniach pojawił się mały pistolet automatyczny. Oddał celny strzał w drzwi, przy których Nick stał chwilę wcześniej. Nick uchylił się, zanim mały pistolet wystrzelił serię pocisków i wpadł do łazienki Vae der Laan. Dobrze, że De Groot nie miał wystarczającej praktyki strzeleckiej, by trafić w cel instynktownie.
  
  Nick wyjrzał przez drzwi na wysokość kolan. Kula przeleciała mu tuż nad głową. Schował się. Ile strzałów oddał ten cholerny pistolet? Już naliczył sześć.
  
  Szybko rozejrzał się dookoła, złapał ręcznik, zwinął go w kulkę, a następnie wcisnął w drzwi na wysokości głowy. Bach! Ręcznik szarpnął go za ramię. Gdyby tylko miał chwilę, żeby wycelować, De Groot nie był takim złym strzelcem. Znów wyciągnął ręcznik. Cisza. Na drugim piętrze trzasnęły drzwi. Ktoś krzyknął. Znowu ktoś dudnił na korytarzach. Nie słyszał, czy De Groot wkłada nowy magazynek do pistoletu. Nick westchnął. Teraz był czas, żeby zaryzykować. Wskoczył do pokoju i odwrócił się w stronę biurka i sejfu, z pistoletem wycelowanym w niego. Okno z widokiem na dziedziniec zatrzasnęło się. Zasłony na chwilę się poruszyły.
  
  Nick wskoczył na parapet i otworzył okno ramieniem. W słabym, szarym świetle poranka widać było De Groota wybiegającego z ganku z tyłu domu. Nick pobiegł za nim i dotarł do rogu, gdzie zobaczył dziwną scenę.
  
  Van der Laan i De Groot rozdzielili się. Van der Laan, niosąc teczkę, pobiegł w prawo, a De Groot, niosąc swoją zwykłą torbę, pobiegł w kierunku garażu. Van Rijn, Ballegoyer i detektyw wyszli z siłowni. Detektyw trzymał Berettę, którą Nick dał Ballegoyerowi. Krzyknął do De Groota: "Stój!" i niemal natychmiast oddał strzał. De Groot zachwiał się, ale nie upadł. Ballegoyer położył dłoń na dłoni detektywa i powiedział: "Proszę".
  
  "Proszę." Podał broń Ballegoyerowi.
  
  Ballegoyer szybko, ale ostrożnie wycelował i nacisnął spust. De Groot przykucnął w kącie garażu. Gra była dla niego skończona. Daf z piskiem opon wyjechał z garażu. Harry Hazebroek siedział za kierownicą. Ballegoyer ponownie uniósł pistolet, dokładnie wycelował, ale ostatecznie zrezygnował ze strzału. "Dostaniemy go" - mruknął.
  
  Nick widział to wszystko, schodząc po schodach i podążając za Van der Lanem. Nie widzieli go, ani Philipa Van der Lan biegnącego obok stodoły.
  
  Gdzie mógł pójść Van der Laan? Trzech pracowników siłowni powstrzymywało go od wejścia do garażu, ale być może miał gdzieś ukryty samochód. Biegnąc, Nick pomyślał, że powinien użyć jednego z granatów. Trzymając pistolet jak pałeczkę sztafetową, Nick pobiegł za róg stodoły. Tam zobaczył Van der Laana siedzącego w jednym z dwóch balonów na ogrzane powietrze, podczas gdy Van der Laan był zajęty zrzucaniem balastu za burtę, a balon szybko nabierał wysokości. Duży różowy balon był już dwadzieścia metrów w powietrzu. Nick wycelował; Van der Laan stał do niego tyłem, ale Nick ponownie opuścił pistolet. Zabił wystarczająco dużo ludzi, ale nigdy nie miał takiego zamiaru. Wiatr szybko przesunął balon poza zasięg jego pistoletu. Słońce jeszcze nie wzeszło, a balon wyglądał jak cętkowana, blada różowa perła na tle szarego nieba o świcie.
  
  Nick podbiegł do kolejnego jaskrawo kolorowego balonu. Był przywiązany do czterech punktów kotwiczenia, ale nie znał sposobu jego wypuszczenia. Wskoczył do małego plastikowego kosza i przeciął liny sztyletem. Balon powoli unosił się w górę, podążając za van der Lanem. Ale unosił się zbyt wolno. Co go powstrzymywało? Balast?
  
  Worki z piaskiem zwisały z krawędzi kosza. Nick przeciął paski sztyletem, kosz uniósł się, a on szybko nabrał wysokości, osiągając poziom Van der Lan w ciągu kilku minut. Odległość między nimi wynosiła jednak co najmniej sto jardów. Nick odciął ostatni worek z piaskiem.
  
  Nagle zrobiło się bardzo cicho i spokojnie, słychać było jedynie delikatny szum wiatru w linach. Dźwięki dochodzące z dołu ucichły. Nick uniósł rękę i gestem nakazał van der Laanowi zejść na ziemię.
  
  Van der Laan zareagował wyrzucając teczkę za burtę - ale Nick był przekonany, że była ona pusta.
  
  Mimo to okrągły balon Nicka zbliżył się i uniósł ponad balon Van der Laana. Dlaczego? Nick domyślił się, że powodem był o stopę większa średnica balonu, co pozwalało mu unosić się na wietrze. Van der Laan wybrał nowy balon, ale był mniejszy. Nick wyrzucił za burtę buty, pistolet i koszulę. Van der Laan zareagował, zrzucając ubranie i wszystko inne. Nick praktycznie unosił się pod drugim mężczyzną. Spojrzeli na siebie z miną, jakby nie było już nic do wyrzucenia za burtę oprócz siebie.
  
  Nick zaproponował: "Zejdź na dół".
  
  "Idź do diabła" - krzyknął Van der Laan.
  
  Wściekły Nick patrzył prosto przed siebie. Co za sytuacja! Wyglądało na to, że wiatr wkrótce mnie obok niego zniesie, po czym on po prostu opadnie na ziemię i zniknie. Zanim ja też zdążę zejść, on już dawno zniknie. Nick zbadał swój kosz, który był przymocowany do ośmiu lin wznoszących się, by spotkać się w pajęczynie, która trzymała balon razem. Nick odciął cztery liny i związał je ze sobą. Miał nadzieję, że są wystarczająco mocne, ponieważ przeszły wszystkie testy, bo był ciężkim mężczyzną. Następnie wspiął się po czterech linach i zawisł jak pająk w pierwszej pajęczynie z czterech lin. Zaczął odcinać narożne liny, które wciąż trzymały kosz. Kosz upadł na ziemię, a Nick postanowił spojrzeć w dół.
  
  Jego balon uniósł się w górę. Pod nim rozległ się krzyk, gdy poczuł, jak balonik dotyka tego, w którym był Van der Laan. Podszedł tak blisko Van der Laana, że mógłby go dotknąć wędką. Van der Laan spojrzał na niego dzikim wzrokiem. "Gdzie twój koszyk?"
  
  "Na ziemi. W ten sposób czerpiesz więcej przyjemności."
  
  Nick kontynuował wznoszenie, jego balon potrząsał drugim balonem, a przeciwnik trzymał kosz obiema rękami. Zsuwając się w kierunku drugiego balonu, wbił sztylet w materiał balonu i zaczął ciąć. Balon, uwalniając gaz, zadrżał na chwilę, a następnie zaczął opadać. Nieco nad jego głową Nick znalazł zawór. Ostrożnie go nacisnął i balon zaczął opadać.
  
  W dole zobaczył, jak sieć rozdartego balonu zwija się w sieć lin, tworząc coś w rodzaju spadochronu. Przypomniał sobie, że to częste zjawisko. Uratowało życie setkom baloniarzy. Wypuścił więcej gazu. Kiedy w końcu wylądował na otwartym polu, zobaczył Peugeota z Mati za kierownicą jadącego wiejską drogą.
  
  Pobiegł w stronę samochodu, machając rękami. "Doskonały moment i miejsce. Widziałeś, gdzie wylądował ten balon?"
  
  "Tak. Chodź ze mną."
  
  Kiedy już odchodzili, powiedziała: "Wystraszyłeś dziewczynę. Nie widziałam, jak ten balon spadł.
  
  "Widziałeś, jak schodził?"
  
  "Nie do końca. Ale widziałeś coś?"
  
  Nie. Drzewa zasłoniły go, kiedy wylądował.
  
  Van der Laan leżał splątany w stercie materiału i liny.
  
  Van Rijn, Ballegoyer, Fritz i detektyw próbowali go rozplątać, ale w końcu przestali. "Jest ranny" - powiedział detektyw. "Prawdopodobnie złamał nogę, przynajmniej. Poczekajmy na karetkę". Spojrzał na Nicka. "Zdjąłeś go?"
  
  "Przepraszam" - powiedział szczerze Nick. "Powinienem był to zrobić. Mogłem go też zastrzelić. Znalazłeś diamenty u De Groota?"
  
  "Tak". Podał Nickowi tekturową teczkę, przewiązaną dwiema wstążkami, które znaleźli w smutnych szczątkach jaskrawego balonu. "Czy to tego szukałeś?"
  
  Zawierał arkusze papieru ze szczegółowymi informacjami o rycinach, kserokopie i rolkę filmu. Nick przyjrzał się nieregularnemu kropkowanemu wzorowi na jednym z powiększeń.
  
  "Właśnie tego chciałem. Zaczyna wyglądać na to, że robił kopie wszystkiego, co trafiało w jego ręce. Wiesz, co to znaczy?
  
  "Chyba wiem. Obserwowaliśmy go od miesięcy. Dostarczał informacje wielu szpiegom. Nie wiedzieliśmy, co dostawał, skąd to dostawał ani od kogo. Teraz już wiemy".
  
  "Lepiej późno niż wcale" - odpowiedział Nick. "Przynajmniej teraz możemy dowiedzieć się, co straciliśmy, i wprowadzić niezbędne zmiany. Dobrze wiedzieć, że wróg wie".
  
  Fritz do nich dołączył. Twarz Nicka była nieprzenikniona. Fritz to zauważył. Podniósł brązową torbę de Groota i powiedział: "Wszyscy dostaliśmy to, czego chcieliśmy, prawda?"
  
  "Jeśli chcesz tak na to patrzeć" - powiedział Nick. "Ale może pan Ballegoyer ma inne zdanie na ten temat..."
  
  "Nie" - powiedział Ballegoyer. "Wierzymy w międzynarodową współpracę w przypadku takiej zbrodni". Nick zastanawiał się, co mogła mieć na myśli pani J.
  
  Fritz spojrzał z politowaniem na bezbronnego Van der Laana. "Był zbyt chciwy. Powinien był bardziej kontrolować De Groota.
  
  Nick skinął głową. "Ten kanał szpiegowski jest zamknięty. Czy są jakieś inne diamenty w miejscu, gdzie je znaleziono?"
  
  "Niestety, będą inne kanały. Zawsze były i zawsze będą. Co do diamentów, przepraszam, ale to informacja tajna.
  
  Nick zachichotał. "Zawsze trzeba było podziwiać dowcipnego przeciwnika. Ale teraz nie z mikrofilmami. Przemyt w tym kierunku będzie dokładniej kontrolowany". Fritz zniżył głos do szeptu. "Jest jeszcze jedna informacja, której jeszcze nie dostarczono. Mogę ci zapłacić małą fortunę".
  
  "Czy masz na myśli plany Mark-Martin 108G?"
  
  'Tak.'
  
  "Przykro mi, Fritz. Bardzo się cieszę, że ich nie dostaniesz. Właśnie dlatego moja praca ma sens - wiem, że nie tylko zbierasz stare wieści.
  
  Fritz wzruszył ramionami i uśmiechnął się. Razem poszli do samochodów.
  
  W następny wtorek Nick pożegnał Helmiego w samolocie do Nowego Jorku. To było ciepłe pożegnanie z obietnicami na przyszłość. Wrócił do mieszkania Mati na lunch i pomyślał: "Carter, jesteś kapryśny, ale to miłe".
  
  Zapytała go, czy wie, kim byli mężczyźni, którzy próbowali ich okraść na drodze. Zapewnił ją, że to złodzieje, wiedząc, że Van Rijn nigdy więcej czegoś takiego nie zrobi.
  
  Przyjaciółka Maty, Paula, była anielską pięknością z szybkim, niewinnym uśmiechem i szeroko otwartymi oczami. Po trzech drinkach wszystkie były na tym samym poziomie.
  
  "Tak, wszyscy kochaliśmy Herbiego" - powiedziała Paula. Został członkiem Klubu Czerwonego Bażanta.
  
  Wiesz, o co chodzi - z przyjemnością, komunikacją, muzyką, tańcem i tak dalej. Nie był przyzwyczajony do picia i narkotyków, ale mimo to spróbował.
  
  Chciał być jednym z nas, wiem, co się stało. Został potępiony przez opinię publiczną, kiedy powiedział: "Idę do domu i odpocznę". Nigdy więcej go potem nie widzieliśmy. Nick zmarszczył brwi. "Skąd wiesz, co się stało?"
  
  "Och, to się często zdarza, choć policja często wykorzystuje to jako wymówkę" - powiedziała Paula ze smutkiem, kręcąc śliczną głową. "Mówią, że tak się upił narkotykami, że myślał, że potrafi latać i chciał przelecieć przez kanał La Manche. Ale nigdy nie poznasz prawdy.
  
  "Czyli ktoś mógł go wepchnąć do wody?"
  
  "No dobrze, nic nie widzieliśmy. Oczywiście, nic nie wiemy. Było już tak późno..."
  
  Nick skinął poważnie głową i sięgnął po telefon: "Powinieneś porozmawiać z moim przyjacielem. Mam przeczucie, że bardzo chętnie się z tobą spotka, kiedy będzie miał czas.
  
  Jej jasne oczy błyszczały. "Jeśli on jest choć trochę podobny do ciebie, Norman, myślę, że ja też go polubię".
  
  Nick zaśmiał się cicho i zawołał Hawka.
  
  
  
  Nick Carter
  Świątynia Strachu
  
  
  
  Nick Carter
  
  Świątynia Strachu
  
  
  
  Poświęcone ludziom tajnych służb Stanów Zjednoczonych Ameryki
  
  
  
  Rozdział 1
  
  
  
  To był pierwszy raz, kiedy Nick Carter znudził się seksem.
  
  Nie sądził, że to możliwe. Zwłaszcza w kwietniowe popołudnie, gdy soki płyną przez drzewa i ludzi, a kukułka, przynajmniej w przenośni, zagłusza agonię Ruchu Waszyngtońskiego.
  
  A jednak ta zaniedbana kobieta za mównicą sprawiała, że seks stawał się męczący. Nick wsunął swoje szczupłe ciało głębiej w niewygodny fotel do nauki, wpatrywał się w czubki swoich ręcznie robionych angielskich butów i starał się nie słuchać. Nie było to łatwe. Dr Murial Milholland miał lekki, ale przenikliwy głos. Nick nigdy, o ile pamiętał, nie kochał się z dziewczyną o imieniu Murial. Przez "a". Zerknął ukradkiem na powielacz planów na poręczy fotela. Aha. Przez "a". Jak cygaro? A kobieta, która mówiła, była seksowna jak cygaro...
  
  Rosjanie oczywiście od jakiegoś czasu prowadzą szkoły seksualne we współpracy ze swoimi agencjami szpiegowskimi. Chińczycy, o ile nam wiadomo, jeszcze ich nie naśladują, być może dlatego, że uważają Rosjan, a także nas na Zachodzie, za dekadenckich. Tak czy inaczej, Rosjanie wykorzystują seks, zarówno heteroseksualny, jak i homoseksualny, jako najważniejszą broń w swoich operacjach szpiegowskich. To po prostu broń, która okazała się bardzo skuteczna. Wynaleźli i wdrożyli nowe techniki, które sprawiają, że Mali Khan wygląda jak nastoletni amator.
  
  "Dwa najważniejsze faktyczne źródła informacji uzyskiwanych poprzez seks to, pod względem czasu, informacje uzyskane poprzez przejęzyczenia podczas podniecającej gry wstępnej oraz w uspokajających, apatycznych i bardzo nieoczekiwanych momentach bezpośrednio po orgazmie. Biorąc podstawowe dane Kinseya i łącząc je z danymi Sykesa zawartymi w jego ważnej pracy "Związek gry wstępnej z udanym stosunkiem prowadzącym do podwójnego orgazmu", stwierdzamy, że przeciętna gra wstępna trwa nieco poniżej piętnastu minut, średni czas do aktywnego stosunku wynosi około trzech minut, a średni czas trwania lub czas trwania skutków euforii seksualnej wynosi nieco ponad pięć minut. Teraz zbilansujmy rachunki i sprawdźmy, że w przeciętnym spotkaniu seksualnym między ludźmi, w którym co najmniej jeden z uczestników jest podmiotem poszukującym informacji od partnera, istnieje okres około dziewiętnastu minut i pięciu sekund, w którym uczestnik, którego nazwiemy "poszukiwaczem", jest najbardziej zaskoczony, a w tym czasie przewaga i szansa są po stronie "poszukiwacza".
  
  Oczy Nicka Cartera dawno się zamknęły. Słyszał skrobanie kredy po tablicy, stukanie wskaźnika, ale nie spojrzał. Nie odważył się. Nie sądził, że wytrzyma dłużej rozczarowanie. Zawsze uważał seks za świetną zabawę! A tak w ogóle, cholerny Hawk. Stary człowiek chyba w końcu traci kontrolę, jakkolwiek mało prawdopodobne by się to wydawało. Nick mocno zamknął oczy i zmarszczył brwi, zagłuszając szum "treningu" oraz szelest, kaszel, drapanie i chrząkanie swoich towarzyszy niedoli, uczestniczących w tym rzekomym seminarium o seksie jako broni. Było ich wielu - CIA, FBI, CIC, T-meni, personel armii, marynarki wojennej i sił powietrznych. Był też, i to było źródłem głębokiego zdumienia dla AXEmana, wysoko postawiony urzędnik pocztowy! Nick znał go trochę, dokładnie wiedział, co robi w ZP, a jego zdumienie tylko rosło. Czy wróg wymyślił podstęp, by wykorzystać pocztę do celów seksualnych? Zwykłe pożądanie? W tym drugim przypadku policjant byłby bardzo rozczarowany. Nick zdrzemnął się, pogrążony coraz bardziej we własnych myślach...
  
  David Hawk, jego szef w AXE, podsunął mu ten pomysł tego ranka w obskurnym, małym biurze na Dupont Circle. Nick, świeżo po tygodniowym urlopie na swojej farmie w Indianie, leniwie wylegiwał się na jedynym twardym fotelu w pokoju, sypał popiół na linoleum Hawka i słuchał stukotu maszyny do pisania Delii Stokes w recepcji. Nick Carter czuł się całkiem dobrze. Większość tygodnia spędził na rąbaniu, piłowaniu i kołkowaniu drewna na opał na farmie, popijając trochę i mając krótki romans z byłą dziewczyną z Indiany. Teraz miał na sobie lekki tweedowy garnitur, dyskretnie odważny krawat Sulka i czuł się jak w raju. Był gotowy do akcji.
  
  Jastrząb powiedział: "Chłopcze, wysyłam cię do szkoły seksualnej".
  
  Nick rzucił papierosa i wpatrywał się w szefa. "Do czego mnie wysyłasz?"
  
  Hawk zwinął suche, niezapalone cygaro w usta o wąskich wargach i powtórzył: "Wysyłam cię do szkoły seksu. Nazywają to seminarium o seksie, jak to się nazywa, coś w tym stylu, ale my nazwiemy to szkołą. Bądź tam o drugiej po południu. Nie znam numeru sali, ale jest gdzieś w piwnicy starego budynku Skarbu Państwa. Jestem pewien, że ci się spodoba. Jeśli nie, zapytaj ochroniarza. A, tak, wykład prowadzi dr Murial Milholland. Podobno jest bardzo dobra.
  
  Nick spojrzał na papierosa, który wciąż tlił się na linoleum. Był zbyt oszołomiony, by sięgnąć stopą i go zgnieść. W końcu, osłabły, zdołał wykrztusić tylko... "Żartuje pan, proszę pana?"
  
  Szef spojrzał na niego wzrokiem bazyliszka i zgrzytnął sztuczną szczęką o cygaro. "Żartujesz? Wcale nie, synu. Naprawdę czuję, że źle zrobiłem, nie wysyłając cię wcześniej. Wiesz równie dobrze jak ja, że celem tego biznesu jest dotrzymywanie kroku innym. W AXE musi chodzić o coś więcej. Musimy być przed nimi - albo zginiemy. Rosjanie ostatnio robią z seksem bardzo ciekawe rzeczy".
  
  "Założę się", mruknął Nick. Staruszek nie żartował. Nick znał nastrój Hawka i mówił serio. Gdzieś w nim tliła się zupa z igłą: Hawk potrafił to spokojnie udawać, kiedy chciał.
  
  Nick spróbował innej taktyki. "Został mi jeszcze tydzień urlopu".
  
  Hawk wyglądał niewinnie. "Oczywiście. Wiem o tym. No i co? Kilka godzin dziennie w żaden sposób nie zakłóci twoich wakacji. Bądź tam. I uważaj. Może się czegoś nauczysz".
  
  Nick otworzył usta. Zanim zdążył przemówić, Hawk powiedział: "To rozkaz, Nick".
  
  Nick zamknął usta, a potem powiedział: "Tak, proszę pana!"
  
  Hawk odchylił się na swoim skrzypiącym obrotowym fotelu. Wpatrywał się w sufit i gryzł cygaro. Nick spiorunował go wzrokiem. Ten przebiegły stary drań coś knuł! Ale co? Hawk nigdy nic nie mówił, dopóki nie był gotowy.
  
  Hawk podrapał się po chudej, pomarszczonej szyi niczym stary farmer, po czym spojrzał na swojego ukochanego. Tym razem w jego chropawym głosie dostrzegł nutę życzliwości, a w jego lodowatych oczach pojawił się błysk.
  
  "Wszyscy jesteśmy sobą" - powiedział sentencjonalnie. "Będziemy musieli nadążać za limonkami, mój chłopcze. Jeśli tego nie zrobimy, zostaniemy w tyle, a w naszej branży, tutaj w AXE, to zazwyczaj kończy się tragicznie. Wiesz o tym. Ja wiem o tym. Wszyscy nasi wrogowie to wiedzą. Kocham cię jak ojciec, Nick, i nie chcę, żeby coś ci się stało. Chcę, żebyś był czujny, nadążał za najnowszymi technikami, nie dopuścił do gromadzenia się pajęczyn i..."
  
  Nick wstał. Uniósł rękę. "Proszę pana. Nie chciałby pan, żebym zwymiotował na to piękne linoleum. Pójdę już. Za pozwoleniem?"
  
  Hawk skinął głową. "Z moim błogosławieństwem, synu. Tylko pamiętaj, żeby przyjść na to seminarium dziś po południu. To wciąż rozkaz".
  
  Nick zatoczył się w stronę drzwi. "Tak, proszę pana. Rozkaz, proszę pana. Idź do szkoły seksu, proszę pana. Z powrotem do przedszkola".
  
  "Nacięcie!"
  
  Zatrzymał się przy drzwiach i obejrzał. Uśmiech Hawka zmienił się subtelnie, z miłego na enigmatyczny. "Tak, stary masso?"
  
  "Ta szkoła, to seminarium jest zaplanowane na osiem godzin. Cztery dni. Dwie godziny dziennie. O tej samej porze. Dzisiaj jest poniedziałek, prawda?"
  
  "Wtedy właśnie wszedłem. Teraz nie jestem do końca pewien. Wiele się wydarzyło, odkąd przekroczyłem te drzwi".
  
  "Jest poniedziałek. Chcę, żebyś był tu w piątek rano punktualnie o dziewiątej, gotowy do wyjścia. Mamy przed sobą bardzo ciekawą sprawę. To może być twardziel, prawdziwy morderca".
  
  Nick Carter spiorunował wzrokiem swojego szefa. "Cieszę się, że to słyszę. Po całym dniu w szkole seksualnej, to powinno być miłe. Do widzenia, proszę pana".
  
  "Żegnaj, Nicholasie" - powiedział Hawk czule.
  
  Gdy Nick przechodził przez recepcję, Delia Stokes podniosła wzrok znad biurka. "Do widzenia, Nick. Miłego pobytu w szkole".
  
  Machnął do niej ręką. "Ja... ja to zrobię! I dorzucę też bon na mleko".
  
  Zamykając za sobą drzwi, usłyszał, jak wybucha stłumionym śmiechem.
  
  David Hawk, bazgrząc na jednorazowym notesie w cichym, ciemnym, małym biurze, zerknął na swój stary zegarek Western Union. Była prawie jedenasta. Limeys miał być o dwunastej trzydzieści. Hawk wrzucił przeżute cygaro do kosza na śmieci i zdjął folię z nowego. Pomyślał o scenie, którą właśnie odegrał z Nickiem. To była lekka rozrywka - lubił od czasu do czasu podroczyć się ze swoim drużbą - a także gwarantowało, że Carter będzie na miejscu, kiedy będzie potrzebny. Nick, zwłaszcza na wakacjach, miał zwyczaj rozpływać się w powietrzu, chyba że dostał wyraźne polecenie, żeby tego nie robić. Teraz miał rozkazy. Będzie tam w piątek rano, gotowy do drogi. I rzeczywiście sytuacja była ponura...
  
  * * *
  
  "Panie Carter!"
  
  Ktoś go wołał? Nick się poruszył. Gdzie on, do cholery, był?
  
  "Panie Carter! Proszę się obudzić!"
  
  Nick obudził się gwałtownie, tłumiąc chęć sięgnięcia po lugera albo szpilkę. Zobaczył brudną podłogę, swoje buty, parę smukłych kostek pod spódnicą midi. Ktoś go dotykał, potrząsał za ramię. Zasnął, do cholery!
  
  Stała bardzo blisko niego, emanując mydłem, wodą i zdrowym kobiecym ciałem. Pewnie miała na sobie gruby len i sama go prasowała. A jednak te kostki! Nawet w piwnicy nylon był okazją.
  
  Nick wstał i obdarzył ją swoim najpiękniejszym uśmiechem, tym, który oczarował tysiące chętnych kobiet na całym świecie.
  
  "Przepraszam bardzo" - powiedział. Mówił szczerze. Zachowywał się niegrzecznie, bezmyślnie i wcale nie był dżentelmenem. A teraz, jakby tego było mało, musiał stłumić ziewnięcie.
  
  Udało mu się powstrzymać, ale nie oszukał doktor Murial Milholland. Cofnęła się i spojrzała na niego przez grube okulary w rogowej oprawie.
  
  "Czy mój wykład był naprawdę aż tak nudny, panie Carter?"
  
  Rozejrzał się, a jego autentyczne zażenowanie narastało. Nick Carter niełatwo było wpędzić w zakłopotanie. Zrobił z siebie głupca, a przy okazji i z niej. Biedna, nieszkodliwa panna, która prawdopodobnie musiała zarabiać na utrzymanie, a której jedyną zbrodnią była umiejętność przedstawiania ważnego tematu jako nudnego jak rynsztok.
  
  Byli sami. Sala była pusta. Boże! Chrapał na lekcji? Tak czy inaczej, musiał to naprawić. Udowodnić jej, że nie jest skończonym prostakiem.
  
  "Bardzo mi przykro" - powiedział jej ponownie. "Naprawdę mi przykro, doktorze Milholland. Nie wiem, co się do cholery stało. Ale to nie był twój wykład. To wydało mi się niezwykle interesujące i..."
  
  "Tyle, co słyszałeś?" Spojrzała na niego badawczo przez ciężkie okulary. Stuknęła złożoną kartką papieru - listą zajęć, na której pewnie zapisała jego nazwisko - w zęby, które były zaskakująco białe i równe. Jej usta były nieco szerokie, ale kształtne i nie miała na sobie szminki.
  
  Nick znów spróbował się uśmiechnąć. Czuł się jak koński osioł, który przebija wszystkie końskie osły. Skinął głową. "Z tego, co słyszałem" - przyznał nieśmiało. "Nie rozumiem tego, doktorze Milholland. Naprawdę nie rozumiem. Miałem zarwaną noc, jest wiosna i po raz pierwszy od dawna wróciłem do szkoły, ale nic z tego nie jest prawdziwe. Przepraszam. To było z mojej strony wyjątkowo niegrzeczne i ordynarne. Mogę tylko prosić o wyrozumiałość, doktorze". Potem przestał się uśmiechać i uśmiechnął się, naprawdę miał ochotę się uśmiechnąć, i powiedział: "Nie zawsze jestem takim głupcem i chciałbym, żeby pan pozwolił mi to udowodnić".
  
  Czysta inspiracja, impuls, który przyszedł mu do głowy znikąd.
  
  Jej białe brwi były zmarszczone. Jej skóra była czysta i mlecznobiała, a kruczoczarne włosy były spięte w kok, ciasno zaczesane i zebrane w kok na karku.
  
  "Udowodnisz mi to, panie Carter? Jak?"
  
  "Wyjdź ze mną na drinka. Teraz? A potem kolacja? A potem, cóż, cokolwiek zechcesz."
  
  Nie wahała się, dopóki nie pomyślał, że może. Z lekkim uśmiechem zgodziła się, ponownie odsłaniając piękne zęby, ale dodała: "Nie jestem pewna, jak wspólne drinki i kolacja z tobą udowodnią, że moje wykłady nie są nudne".
  
  Nick się roześmiał. "Nie o to chodzi, Doktorze. Próbuję udowodnić, że nie jestem narkomanem".
  
  Po raz pierwszy się roześmiała. Wymagało to niewielkiego wysiłku, ale było śmiechem.
  
  Nick Carter wziął ją za rękę. "Proszę pana, doktorze Milholland? Znam mały lokal na świeżym powietrzu niedaleko centrum handlowego, gdzie martini są nieziemskie".
  
  Przy drugim martini nawiązali pewnego rodzaju porozumienie i oboje czuli się coraz bardziej komfortowo. Nick uważał, że to zasługa martini. Najczęściej tak było. Dziwne było to, że autentycznie interesowała go ta nieokrzesana doktor Murial Milholland. Pewnego dnia zdjęła okulary, żeby je wyczyścić, a jej oczy były szeroko rozstawione, szare, z zielonymi i bursztynowymi drobinkami. Jej nos był zwyczajny, z kilkoma piegami, ale kości policzkowe były wystarczająco wysokie, by wygładzić płaskość twarzy i nadać jej trójkątny wygląd. Uważał, że to zwykła twarz, ale zdecydowanie interesująca. Nick Carter był ekspertem od pięknych kobiet, a ta, z odrobiną troski i kilkoma modowymi wskazówkami, mogłaby być...
  
  "Nie, Nick. Nie. Zupełnie nie tak, jak myślisz."
  
  Spojrzał na nią ze zdumieniem. "O czym ja myślałem, Murial?" Po pierwszym martini pojawiły się pierwsze imiona.
  
  Szare oczy, ukryte za grubymi szkłami, przyglądały mu się znad krawędzi kieliszka martini.
  
  "Że wcale nie jestem taka pozbawiona smaku, na jaką wyglądam. Na mój wygląd. Ale jestem. Zapewniam cię, że jestem. Pod każdym względem. Jestem prawdziwą szarą panną, Nick, więc po prostu się zdecyduj."
  
  Pokręcił głową. "Wciąż w to nie wierzę. Założę się, że to wszystko kamuflaż. Pewnie robisz to, żeby inni cię nie atakowali".
  
  Bawiła się oliwkami w martini. Zastanawiał się, czy jest przyzwyczajona do picia, czy po prostu alkohol jej nie podrażnia. Wyglądała na wystarczająco trzeźwą.
  
  "Wiesz" - powiedziała - "to trochę banalne, Nick. Jak w filmach, sztukach i serialach, gdzie niezdarna panna zawsze zdejmuje okulary i zamienia się w złotą dziewczynę. Metamorfoza. Gąsienica w złocistego motyla. Nie, Nick. Bardzo mi przykro. Bardziej niż myślisz. Chyba by mi się to spodobało. Ale nie podoba. Jestem tylko niezdarną doktorantką seksuologii. Pracuję dla rządu i prowadzę nudne wykłady. Może i ważne, ale nudne. Prawda, Nick?"
  
  Wtedy zdał sobie sprawę, że dżin zaczyna ją atakować. Nie był pewien, czy mu się to podoba, bo naprawdę dobrze się bawił. Nick Carter, najlepszy zabójca w AXE, miał mnóstwo pięknych kobiet. Wczoraj była jedna; pewnie jutro będzie kolejna. Ta dziewczyna, ta kobieta, ta Murial była inna. Lekki dreszcz, lekki szok rozpoznania przeszedł mu przez myśl. Czyżby zaczynał się starzeć?
  
  "Czyż nie, Nick?"
  
  "Co ty nie robisz, Murial?"
  
  "Prowadzę nudne wykłady."
  
  Nick Carter zapalił jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem - Murial nie palił - i rozejrzał się. Mała kawiarnia na chodniku była zatłoczona. Późnokwietniowy dzień, miękki i impresjonistyczny niczym u Moneta, chylił się ku przejrzystemu zmierzchowi. Wiśniowe drzewa rosnące wzdłuż centrum handlowego jarzyły się żywymi kolorami.
  
  Nick wycelował papierosa w wiśnie. "Masz mnie, kochanie. Wiśnie i Waszyngton - jak mógłbym kłamać? Cholera, tak, twoje wykłady są nudne! Ale nie są. Ani trochę. I pamiętaj - nie mogę kłamać w tych okolicznościach".
  
  Murial zdjęła grube okulary i położyła je na małym stoliku. Położyła swoją małą dłoń na jego dużej dłoni i uśmiechnęła się. "Dla ciebie to może nie wydawać się wielkim komplementem" - powiedziała - "ale dla mnie to cholernie wielki komplement. Cholernie wielki komplement. Do diabła? Czy ja to powiedziałam?"
  
  "Zrobiłeś to."
  
  Murial zachichotał. "Od lat nie składałem przysięgi. Ani nie bawiłem się tak dobrze jak dziś po południu. Jesteś dobrym człowiekiem, panie Nicku Carterze. Bardzo dobrym człowiekiem".
  
  "A ty jesteś trochę zajęty" - powiedział Nick. "Lepiej odstaw alkohol, jeśli mamy dziś wieczorem iść do miasta. Nie chcę cię ciągnąć do i z klubów nocnych".
  
  Murial wytarła okulary serwetką. "Wiesz, naprawdę potrzebuję tych cholerstw. Nie widzę bez nich ogrodu". Założyła okulary. "Mogę dostać jeszcze jednego drinka, Nick?"
  
  Wstał i położył pieniądze na stole. "Nie. Nie teraz. Zabierzemy cię do domu i przebierzemy w tę wieczorową suknię, którą się tak chwaliłaś".
  
  "Nie chwaliłem się. Mam jeden. Tylko jeden. I nie nosiłem go od dziewięciu miesięcy. Nie potrzebowałem go. Aż do dziś wieczorem".
  
  Mieszkała w mieszkaniu tuż za granicą z Maryland. W taksówce oparła głowę na jego ramieniu i nie była zbyt rozmowna. Wydawała się pogrążona w myślach. Nick nie próbował jej pocałować, a ona najwyraźniej się tego nie spodziewała.
  
  Jej mieszkanie było małe, ale gustownie urządzone i znajdowało się w drogiej dzielnicy. Zakładał, że ma mnóstwo pieniędzy.
  
  Chwilę później zostawiła go w salonie i zniknęła. Zapalił właśnie papierosa, marszcząc brwi i zamyślony - nienawidząc siebie za to - ale czekały go jeszcze trzy sesje tego cholernie głupiego seminarium, na które kazano mu pójść, i mogło być po prostu napięte i niezręczne. W co on się, do cholery, wpakował?
  
  Spojrzał w górę. Stała w drzwiach, naga. I miał rację. Pod jej skromnym ubraniem przez cały czas kryło się to wspaniałe, białe ciało o smukłej talii i miękkich kształtach, zwieńczone wydatnym biustem.
  
  Uśmiechnęła się do niego. Zauważył, że pomalowała usta. I nie tylko usta; pomalowała też swoje małe sutki.
  
  "Zdecydowałam" - powiedziała. "Do diabła z wieczorową suknią! Dziś też jej nie będę potrzebować. Nigdy nie przepadałam za nocnymi klubami".
  
  Nick, nie odrywając od niej wzroku, zgasił papierosa i zdjął kurtkę.
  
  Podeszła do niego nerwowo, nie tyle idąc, co przesuwając się po rozebranym ubraniu. Zatrzymała się jakieś dwa metry od niego.
  
  "Aż tak bardzo mnie lubisz, Nick?"
  
  Nie mógł zrozumieć, dlaczego miał taką suchość w gardle. Nie był przecież nastolatkiem, który miał swoją pierwszą kobietę. To był Nick Carter! Najlepszy agent AXE. Profesjonalny agent, licencjonowany zabójca wrogów swojego kraju, weteran tysiąca spotkań buduarowych.
  
  Położyła dłonie na smukłych biodrach i z gracją zakołysała się przed nim. Światło pojedynczej lampy migotało na wewnętrznej stronie jej ud. Ciało było półprzezroczyste jak marmur.
  
  "Naprawdę aż tak ci się podobam, Nick?"
  
  "Tak bardzo cię kocham." Zaczął zdejmować ubrania.
  
  "Jesteś pewien? Niektórzy mężczyźni nie lubią nagich kobiet. Mogę założyć pończochy, jeśli chcesz. Czarne pończochy? Pas do pończoch? Stanik?"
  
  Kopnął ostatniego buta przez salon. Nigdy w życiu nie był bardziej przygotowany i niczego nie pragnął bardziej niż zjednoczyć się z ciałem tej mdłej, małej nauczycielki seksu, która w końcu nagle przeobraziła się w złotą dziewczynkę.
  
  Sięgnął po nią. Chętnie wtuliła się w niego, jej usta szukały jego ust, a język splatał się z jego językiem. Jej ciało było zimne i płonące, a drżało na całej jego długości.
  
  Po chwili odsunęła się na tyle, by szepnąć: "Założę się, że nie zaśnie pan podczas tego wykładu, panie Carter!"
  
  Próbował ją podnieść i zanieść do sypialni.
  
  "Nie" - powiedział dr Murial Milholland. "Nie w sypialni. Tu, na podłodze".
  
  
  Rozdział 2
  
  
  Dokładnie o jedenastej trzydzieści Delia Stokes wprowadziła dwóch Anglików do biura Hawka. Hawk spodziewał się punktualnego przybycia Cecila Aubreya. Znali się od dawna i wiedział, że ten rosły Brytyjczyk nigdy się nie spóźnia. Aubrey był barczystym mężczyzną około sześćdziesiątki, a oznaki lekkiego brzucha dopiero zaczynały się u niego pojawiać. Nadal będzie silnym mężczyzną w bitwie.
  
  Cecil Aubrey był szefem brytyjskiego MI6, słynnej organizacji kontrwywiadowczej, do której Hawke żywił ogromny szacunek wśród pracowników.
  
  Fakt, że osobiście przybył do mrocznych komnat AXE, jakby błagając o jałmużnę, przekonał Hawke'a - o ile wcześniej tego nie podejrzewał - że sprawa ta jest najwyższej wagi. Przynajmniej dla Brytyjczyków, Hawke był gotów zaangażować się w mały, sprytny układ.
  
  Jeśli Aubrey czuł jakiekolwiek zaskoczenie w ciasnych pomieszczeniach kwatery Hawka, to dobrze to ukrywał. Hawk wiedział, że nie mieszka w splendorze Whitehall ani Langley i nie obchodziło go to. Jego budżet był ograniczony i wolał inwestować każdy dolar w prawdziwą działalność, pozwalając, by fasada runęła, jeśli zajdzie taka potrzeba. Prawda była taka, że AXE borykało się obecnie z czymś więcej niż tylko problemami finansowymi. Nastąpiła fala niepowodzeń, jak to czasem bywa, i Hawk stracił trzech czołowych agentów w ciągu miesiąca. Martwych. Poderżnięte gardło w Stambule; nóż w plecy w Paryżu; jednego znalezionego w porcie w Hongkongu, tak spuchniętego i zjedzonego przez ryby, że trudno było ustalić przyczynę śmierci. W tym momencie Hawkowi zostało tylko dwóch Killmasterów. Numer Pięć, młody mężczyzna, którego nie chciał wystawiać na ryzyko w trudnej misji, i Nick Carter. Najlepsi Ludzie. W nadchodzącej misji musiał wykorzystać Nicka. To był jeden z powodów, dla których wysłał go do tej szalonej szkoły - żeby trzymać go blisko siebie.
  
  Pocieszenie nie trwało długo. Cecil Aubrey przedstawił swojego towarzysza jako Henry'ego Terence'a. Terence, jak się okazało, był agentem MI5, który ściśle współpracował z Aubreyem i MI6. Był szczupłym mężczyzną o surowej szkockiej twarzy i tiku w lewym oku. Palił pachnącą fajkę, której Hawk używał do zapalenia cygara w samoobronie.
  
  Hawk opowiedział Aubrey o swoim zbliżającym się tytule szlacheckim. Jedną z rzeczy, które zaskoczyły Nicka Cartera u jego szefa, było to, że starzec odczytał listę odznaczeń.
  
  Aubrey zaśmiał się niezręcznie i machnął ręką. "To pech, wiesz. Raczej stawia mnie w obozie Beatlesów. Ale nie sądzę, żebym mógł odmówić. W każdym razie, David, nie przeleciałem Atlantyku, żeby gadać o jakiejś cholernej rycerskości".
  
  Hawk wydmuchnął niebieski dym w sufit. Naprawdę nie lubił palić cygar.
  
  "Nie sądzę, żebyś to zrobił, Cecil. Chcesz czegoś ode mnie. Od AXE. Zawsze chcesz. To znaczy, że masz kłopoty. Powiedz mi o tym, a zobaczymy, co da się zrobić".
  
  Delia Stokes przyniosła Terence'owi drugie krzesło. Usiadł w kącie, niczym kruk na skale, i nic nie powiedział.
  
  "To Richard Philston" - powiedział Cecil Aubrey. "Mamy powody, by sądzić, że w końcu opuszcza Rosję. Chcemy go, Davidzie. Jak bardzo! I to może być nasza jedyna szansa".
  
  Nawet Hawk był w szoku. Wiedział, że kiedy Aubrey pojawił się z kapeluszem w dłoni, to było coś wielkiego - ale jakże wielkiego! Richard Filston! Jego drugą myślą było, że Anglicy byliby skłonni sporo zapłacić za pomoc w schwytaniu Filstona. Mimo to jego twarz pozostała pogodna. Żadna zmarszczka nie zdradzała jego niepokoju.
  
  "To musi być kłamstwo" - powiedział. "Może z jakiegoś powodu ten zdrajca, Filston, nigdy nie opuści Rosji. Ten człowiek nie jest idiotą, Cecil. Obaj o tym wiemy. Musimy to zrobić. Oszukiwał nas wszystkich przez trzydzieści lat".
  
  Zza rogu Terence wymamrotał z głębi gardła szkockie przekleństwo. Hawk mógł go zrozumieć. Richard Filston sprawił, że Jankesi wyszli na idiotów - przez pewien czas skutecznie pełnił funkcję szefa brytyjskiego wywiadu w Waszyngtonie, skutecznie wyłudzając informacje od FBI i CIA - ale sprawił, że jego własny naród, Brytyjczycy, wyszli na kompletnych idiotów. Raz nawet został podejrzany, osądzony, uniewinniony i natychmiast wrócił do szpiegowania dla Rosjan.
  
  Tak, Hawke rozumiał, jak bardzo Brytyjczycy pragnęli Richarda Filstona.
  
  Aubrey pokręcił głową. "Nie, David. Nie sądzę, żeby to było kłamstwo ani ustawka. Bo mamy coś innego do zrobienia - Kreml i Pekin dochodzą do jakiegoś porozumienia. Coś bardzo, bardzo dużego! Jesteśmy tego pewni. Mamy teraz na Kremlu bardzo dobrego człowieka, lepszego pod każdym względem niż Pieńkowski kiedykolwiek był. Nigdy się nie mylił, a teraz mówi nam, że Kreml i Pekin knują coś wielkiego, co mogłoby, cholera, ujawnić całą sprawę. Ale żeby to zrobić, oni, Rosjanie, będą musieli skorzystać ze swojego agenta. Kogo innego, jak nie Filstona?"
  
  David Hawk zdjął celofan ze swojego nowego cygara. Przyglądał się Aubrey'owi uważnie, a jego pomarszczona twarz była niewzruszona niczym strach na wróble.
  
  Powiedział: "Ale twój ważny człowiek na Kremlu nie wie, co planują Chińczycy i Rosjanie? To wszystko?"
  
  Aubrey wyglądał na trochę nieszczęśliwego. "Tak. To tam. Ale wiemy gdzie. Japonia".
  
  Hawk uśmiechnął się. "Masz dobre znajomości w Japonii. Wiem o tym. Czemu oni nie mogą sobie z tym poradzić?"
  
  Cecil Aubrey wstał z krzesła i zaczął przechadzać się po wąskim pokoju. W tym momencie absurdalnie przypominał Hawke'owi aktora charakterystycznego, który grał Watsona w "Holmesie" Basila Rathbone'a. Hawke nigdy nie mógł sobie przypomnieć jego imienia. A jednak nigdy nie lekceważył Cecila Aubreya. Nigdy. Ten człowiek był dobry. Być może nawet tak dobry, jak sam Hawke.
  
  Aubrey zatrzymał się i górował nad biurkiem Hawka. "Nie bez powodu" - wybuchnął - "ten Filston to Filston! Studiował
  
  "On jest w moim dziale od lat, człowieku! Zna każdy kod, a przynajmniej znał. Nieważne. Nie chodzi o kody ani o żadne bzdury. Ale zna nasze sztuczki, nasze metody organizacyjne, nasz modus operandi - cholera, wie o nas wszystko. Zna nawet wielu naszych ludzi, przynajmniej tych starych. I śmiem twierdzić, że dba o aktualność swoich akt - Kreml musi go zmuszać do zarabiania na życie - więc zna też wielu naszych nowych. Nie, David. Nie możemy tego zrobić. Potrzebuje kogoś z zewnątrz, kogoś innego. Pomożesz nam?"
  
  Hawk długo przyglądał się swojemu staremu przyjacielowi. W końcu powiedział: "Wiesz o AXE, Cecil. Oficjalnie nie powinieneś wiedzieć, ale wiesz. I przychodzisz do mnie. Do AXE. Chcesz, żeby Filston zginął?"
  
  Terence przerwał ciszę na tyle długo, by warknąć. "Tak, przyjacielu. Właśnie tego chcemy".
  
  Aubrey zignorował swojego podwładnego. Usiadł z powrotem i zapalił papierosa palcami, które - jak zauważył Hawk z pewnym zaskoczeniem - lekko drżały. Był zdumiony. Niewiele trzeba było, żeby zdenerwować Aubreya. Właśnie wtedy Hawk po raz pierwszy wyraźnie usłyszał stukot kół zębatych - dźwięk, którego słuchał od dawna.
  
  Aubrey uniósł papierosa jak tlący się kij. "Dla naszych uszu, David. W tym pokoju, i tylko dla naszych sześciu uszu, tak, chcę zabić Richarda Filstona".
  
  Coś poruszyło się głęboko w umyśle Hawke'a. Coś, co uczepiło się cieni i nie chciało wyjść na światło dzienne. Jakiś szept sprzed lat? Plotka? Artykuł w prasie? Żart o męskiej toalecie? Co do cholery? Nie mógł tego przywołać. Więc stłumił to, żeby utrzymać w podświadomości. Wyłoni się, kiedy będzie gotowe.
  
  Tymczasem ubrał w słowa to, co było aż tak oczywiste. "Chcesz jego śmierci, Cecil. Ale twój rząd, Powers, nie? Chcą go żywego. Chcą go złapać i odesłać do Anglii, żeby stanął przed sądem i został godnie powieszony. Czyż nie, Cecil?"
  
  Aubrey spojrzał Hawke'owi prosto w oczy. "Tak, Davidzie. Właśnie. Premier - sprawy zaszły już tak daleko - zgadza się, że Filston powinien zostać schwytany, jeśli to możliwe, i przewieziony do Anglii, gdzie stanie przed sądem. To było dawno temu. Zostałem mianowany na to stanowisko. Do tej pory, gdy Filston był bezpieczny w Rosji, nie było niczego, co można by kontrolować. Ale teraz, na Boga, jest na wolności, a przynajmniej tak nam się wydaje, i go pragnę. Boże, Davidzie, jakże tego pragnę!"
  
  "Martwy?"
  
  "Tak. Zabity. Premier, parlament, nawet niektórzy z moich przełożonych, nie są tak profesjonalni jak my, David. Myślą, że łatwo złapać takiego chytrego człowieka jak Filston i sprowadzić go z powrotem do Anglii. Będzie zbyt wiele komplikacji, zbyt wiele okazji, żeby się pomylił, zbyt wiele okazji, żeby znowu uciekł. Wiesz, nie jest sam. Rosjanie nie będą stali bezczynnie i pozwolą nam go aresztować i sprowadzić z powrotem do Anglii. Najpierw go zabiją! On za dużo o nich wie, spróbuje się dogadać, a oni o tym wiedzą. Nie, David. To musi być proste zabójstwo, a ty jesteś jedyną osobą, do której mogę się zwrócić."
  
  Hawk powiedział to bardziej po to, żeby oczyścić atmosferę, żeby to wyrzucić z siebie, niż dlatego, że mu zależało. Odpalił AXE. I dlaczego ta nieuchwytna myśl, ten cień czający się w jego umyśle, nie miałaby się ujawnić? Czy to naprawdę było aż tak skandaliczne, że musiał się schować?
  
  Powiedział: "Jeśli się na to zgodzę, Cecil, to musi to pozostać między nami trzema. Wystarczy jedna sugestia, że wykorzystuję AXE do wykonania czyjejś brudnej roboty, a Kongres zażąda mojej głowy na tacy, a nawet ją dostanie, jeśli będzie w stanie to udowodnić".
  
  "Zrobisz to, David?"
  
  Hawk wpatrywał się w swojego starego przyjaciela. "Naprawdę jeszcze nie wiem. Ile to będzie dla mnie? Dla AXE? Nasze stawki za takie rzeczy są bardzo wysokie, Cecil. To będzie bardzo wysoka stawka za usługę - bardzo wysoka. Rozumiesz?"
  
  Aubrey znów wyglądał na niezadowolonego. Niezadowolonego, ale zdeterminowanego. "Rozumiem. Spodziewałem się tego, David. Nie jestem amatorem, człowieku. Spodziewam się zapłaty".
  
  Hawk wyciągnął nowe cygaro z pudełka na biurku. Nie spojrzał jeszcze na Aubreya. Miał szczerą nadzieję, że ekipa debuggerów - którzy co dwa dni skrupulatnie sprawdzali siedzibę AXE - dobrze wykonała swoją pracę, bo jeśli Aubrey spełni jego warunki, Hawk postanowił przejąć kontrolę. Odwalić za nich brudną robotę MI6. To byłaby misja zabójstwa i prawdopodobnie nie tak trudna, jak Aubrey sobie wyobrażał. Nie dla Nicka Cartera. Ale Aubrey będzie musiał zapłacić cenę.
  
  "Cecil" - powiedział cicho Hawk - "myślę, że możemy się dogadać. Ale potrzebuję nazwiska tego człowieka, którego masz na Kremlu. Obiecuję, że nie będę próbował się z nim kontaktować, ale muszę znać jego nazwisko. I chcę równego, pełnego udziału we wszystkim, co wysyła. Innymi słowy, Cecil, twój człowiek na Kremlu będzie również moim człowiekiem na Kremlu! Zgadzasz się?"
  
  Terence, siedząc w swoim kącie, wydał zduszony dźwięk. Wydawało się, że połknął fajkę.
  
  W małym biurze panowała cisza. Zegar Western Union tykał jak tygrys. Hawk czekał. Wiedział, przez co przechodzi Cecil Aubrey.
  
  Wysoko postawiony agent, człowiek nieznany w najwyższych kręgach Kremla, był wart więcej niż całe złoto i klejnoty świata.
  
  Cała platyna. Cały uran. Nawiązanie takiego kontaktu, utrzymanie go owocnym i nieprzeniknionym, wymagało lat żmudnej pracy i mnóstwa szczęścia. I tak to wyglądało, na pierwszy rzut oka. Niemożliwe. Ale pewnego dnia się udało. Pieńkowski. Aż w końcu się poślizgnął i został postrzelony. Teraz Aubrey mówił - i Hawk mu wierzył - że MI6 ma na Kremlu kolejnego Pieńkowskiego. Tak się złożyło, że Hawk wiedział, że Stany Zjednoczone nie wiedzą. CIA próbowała od lat, ale nigdy się nie udało. Hawk cierpliwie czekał. To była prawdziwa okazja. Nie mógł uwierzyć, że Aubrey się zgodzi.
  
  Aubrey prawie się udławił, ale udało mu się wydusić z siebie słowa. "Dobra, David. Umowa stoi. Uczciwie negocjujesz, człowieku".
  
  Terence patrzył na Hawka z czymś w rodzaju podziwu i, niewątpliwie, szacunku. Terence był Szkotem, który znał innego Szkota, przynajmniej z pobudek, jeśli nie z krwi, gdy go widział.
  
  "Rozumiesz", powiedział Aubrey, "że muszę mieć niezbity dowód na to, że Richard Filston nie żyje".
  
  Uśmiech Hawka był suchy. "Myślę, że da się to załatwić, Cecil. Chociaż wątpię, żebym mógł go zabić na Times Square, nawet gdybyśmy mogli go tam dowieźć. A może wysłałbyś mu starannie przycięte uszy do swojego biura w Londynie?"
  
  "Poważnie, David."
  
  Hawk skinął głową. "Zrobić zdjęcia?"
  
  "Jeśli są dobre. Wolałbym odciski palców, jeśli to możliwe. W ten sposób będę miał absolutną pewność".
  
  Hawk ponownie skinął głową. To nie był pierwszy raz, kiedy Nick Carter przywiózł do domu takie pamiątki.
  
  Cecil Aubrey wskazał na cichego mężczyznę w kącie. "Dobrze, Terence. Teraz możesz przejąć dowodzenie. Wyjaśnij, co do tej pory zrobiliśmy i dlaczego naszym zdaniem Filston tam idzie".
  
  Do Hawke'a powiedział: "Terence jest z MI5, jak już mówiłem, i zajmuje się powierzchownymi aspektami tego konfliktu Pekin-Kreml. Mówię powierzchownymi, ponieważ uważamy, że to przykrywka, przykrywka dla czegoś większego. Terence..."
  
  Szkot wyciągnął fajkę spomiędzy dużych brązowych zębów. "Tak jak mówi pan Aubrey, proszę pana. Mamy na razie niewiele informacji, ale jesteśmy pewni, że Rosjanie wysyłają Filstona, aby pomógł Chińczykom w zorganizowaniu gigantycznej kampanii sabotażowej w całej Japonii. Zwłaszcza w Tokio. Tam planują spowodować potężną przerwę w dostawie prądu, tak jak niedawno w Nowym Jorku. Chińczycy planują odegrać rolę wszechmocnej siły i albo zatrzymać, albo spalić wszystko w Japonii. Głównie. W każdym razie. Jedna z historii, którą mieliśmy, mówiła, że Pekin nalega, aby Filston stanął na czele "robót albo interesów". Dlatego musi opuścić Rosję i...
  
  Cecil Aubrey interweniował. "Jest jeszcze inna historia - Moskwa upiera się, że Philston ponosi odpowiedzialność za sabotaż, aby zapobiec porażce. Nie mają zbytniego zaufania do skuteczności Chińczyków. To kolejny powód, dla którego Philston będzie musiał zaryzykować i się wycofać".
  
  Hawk spojrzał z jednego mężczyzny na drugiego. "Coś mi mówi, że w to nie uwierzysz".
  
  "Nie" - powiedział Aubrey. "Nie zrobimy tego. A przynajmniej nie wiem. To za mało dla Filstona! Sabotaż, owszem. Spalenie Tokio i tak dalej miałoby ogromny wpływ i byłoby nieoczekiwanym zyskiem dla Chińczyków. Zgadzam się. Ale to nie jest tak naprawdę praca Filstona. I nie dość, że to za mało, nie dość ważne, żeby wyciągnąć go z Rosji - wiem o Richardzie Filstonie rzeczy, o których mało kto wie. Znałem go. Pamiętaj, pracowałem z nim w MI6, kiedy był u szczytu kariery. Byłem wtedy tylko asystentem, ale niczego nie zapomniałem o tym cholernym draniu. Był zabójcą! Ekspertem".
  
  "Cholera jasna" - powiedział Hawk. "Ucz się i żyj. Nie wiedziałem tego. Zawsze uważałem Philstona za zwykłego szpiega. Cholernie skutecznego, zabójczego, ale w pasiastych spodniach".
  
  "Ani trochę" - odparł ponuro Aubrey. "Zaplanował wiele zamachów. I dobrze je przeprowadził. Dlatego jestem pewien, że jeśli w końcu opuszcza Rosję, to w celu czegoś ważniejszego niż sabotaż. Nawet duży sabotaż. Mam przeczucie, David, i powinieneś wiedzieć, co to oznacza. Siedzisz w tym biznesie dłużej niż ja".
  
  Cecil Aubrey podszedł do swojego krzesła i opadł na nie. "No dalej, Terence. Twoja piłka. Będę trzymał język za zębami".
  
  Terence nabił fajkę. Ku uldze Hawka, nie zapalił. Terence powiedział: "Rzecz w tym, że Chińczycy nie odwalili całej brudnej roboty, proszę pana. Niewiele, naprawdę. Oni planują, ale zlecają innym tę prawdziwą, brudną, cholerną robotę. Oczywiście, używają terroru".
  
  Hawk musiał wyglądać na zaskoczonego, bo Terence zatrzymał się na chwilę, zmarszczył brwi i kontynuował: "Wiesz o Eta, proszę pana? Niektórzy nazywają ich Burakumin. To najniższa klasa w Japonii, niedotykalni. Wyrzutkowie. Jest ich ponad dwa miliony i bardzo mało ludzi, nawet Japończyków, wie, że japoński rząd trzyma ich w gettach i ukrywa przed turystami. Rzecz w tym, że rząd do tej pory starał się ignorować problem. Oficjalna polityka to fure-noi - nie ruszać. Większość Eta korzysta z pomocy rządowej. To poważny problem,
  
  W gruncie rzeczy Chińczycy wykorzystują to w pełni. Niezadowolona mniejszość, taka jak ta, byłaby głupia, gdyby tego nie zrobiła.
  
  Wszystko to było znajome Hawkowi. Getta ostatnio często gościły w wiadomościach. A komuniści, w tej czy innej formie, do pewnego stopnia wykorzystywali mniejszości w Stanach Zjednoczonych.
  
  "To idealna sytuacja dla Chińczyków" - przyznał. "Sabotaż, zwłaszcza, był przeprowadzany pod przykrywką zamieszek. To klasyczny fortel - komuniści to planują i pozwalają tej grupie, ETA, wziąć winę na siebie. Ale czy to nie Japończycy? Jak reszta kraju? Chyba że istnieje problem z kolorem skóry, taki jak u nas, i..."
  
  W końcu Cecil Aubrey nie mógł już trzymać języka za zębami. Przerwał.
  
  "Są Japończykami. W stu procentach. To naprawdę kwestia tradycyjnych uprzedzeń kastowych, Davidzie, i nie mamy czasu na dygresje antropologiczne. Ale fakt, że Eto są Japończykami, wyglądają i mówią jak wszyscy inni, pomaga im. Shikama jest niesamowity. Eto mogą iść wszędzie i robić wszystko. Bez problemu. Wielu z nich "przechodzi", jak to się mówi tu w Stanach. Chodzi o to, że garstka chińskich agentów, dobrze zorganizowanych, może kontrolować ogromne ilości Eto i wykorzystywać je do własnych celów. Głównie sabotaż i zabójstwa. Teraz, z tym wielkim..."
  
  "Hawk interweniował. "Mówisz, że Chińczycy kontrolują Etę za pomocą terroru?"
  
  "Tak. Między innymi używają maszyny. Jakiegoś urządzenia, zaawansowanej wersji starej Śmierci Tysiąca Cięć. Nazywa się Krwawy Budda. Każdy Eta, który im nie posłucha lub zdradzi, zostaje umieszczony w maszynie. I..."
  
  Ale tym razem Hawk nie zwrócił na to większej uwagi. Po prostu przyszło mu to do głowy. Z mroków czasu. Richard Philston był cholernym kobieciarzem. Teraz Hawk to sobie przypomniał. W tamtym czasie było to dobrze ukryte.
  
  Philston odebrał mu młodą żonę Cecila Aubreya, a następnie ją porzucił. Kilka tygodni później popełniła samobójstwo.
  
  Jego stary przyjaciel, Cecil Aubrey, użył Hawka i AXE, aby uregulować prywatną zemstę!
  
  
  Rozdział 3
  
  
  Było kilka minut po siódmej rano. Nick Carter wyszedł z mieszkania Muriala Milhollanda godzinę wcześniej, ignorując ciekawskie spojrzenia mleczarza i gazeciarza, i wrócił do swojego pokoju w hotelu Mayflower. Czuł się trochę lepiej. On i Murial przerzucili się na brandy, a w przerwach między miłosnymi igraszkami - w końcu przenieśli się do sypialni - Nick sporo pił. Nick nigdy nie był pijany i miał talent Falstaffa; nigdy nie miał kaca. Mimo to tego ranka czuł się trochę oszołomiony.
  
  Myśląc o tym później, doszedł do wniosku, że dr Murial Milholland również go trochę wytrąciła z równowagi. Zwykła dziewczyna o zmysłowym ciele, która w łóżku była istnym demonem. Zostawił ją cicho chrapiącą, wciąż atrakcyjną w porannym świetle, a wychodząc z mieszkania, wiedział, że wróci. Nick nie mógł tego zrozumieć. Po prostu nie była w jego typie! A jednak... a jednak...
  
  Golił się powoli, z namysłem, zastanawiając się, jak to jest być mężem inteligentnej, dojrzałej kobiety, która jest ekspertką w dziedzinie seksu, nie tylko w dziale, ale i w życiu prywatnym, gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Nick miał na sobie tylko szlafrok.
  
  Zerknął na duże łóżko, przechodząc przez sypialnię, żeby otworzyć drzwi. Myślał o Lugerze, Wilhelminie i Hugo, szpilce ukrytej w zamku materaca. Podczas gdy odpoczywali. Nick nie lubił chodzić po Waszyngtonie z ciężkim bagażem. A Hawk tego nie pochwalał. Czasami Nick nosił przy sobie małą Berettę Cougar, kalibru .380, która była wystarczająco potężna z bliska. Przez ostatnie dwa dni, ponieważ naprawiano mu ortezę barkową, nawet jej nie nosił.
  
  Dzwonek do drzwi zadzwonił ponownie. Natarczywie. Nick zawahał się, zerknął na łóżko, gdzie schowany był Luger, i pomyślał: "Cholera jasna". Ósma w normalny wtorek? Potrafił o siebie zadbać, miał łańcuch zabezpieczający i wiedział, jak dostać się do drzwi. To pewnie był tylko Hawk, wysyłający materiały informacyjne specjalnym posłańcem. Staruszek robił to od czasu do czasu.
  
  Brzęczenie - brzęczenie - brzęczenie
  
  Nick podszedł do drzwi z boku, blisko ściany. Nikt strzelający przez drzwi by go nie zauważył.
  
  Brzęczenie - bzyczenie - bzyczenie - bzyczenie - bzyczenie
  
  "Dobrze" - wykrzyknął z nagłą irytacją. "Dobrze. Kto tam?"
  
  Cisza.
  
  Potem: "Harcerki z Kioto. Czy kupujecie ciasteczka z wyprzedzeniem?"
  
  "KTO?" Jego słuch był zawsze wyostrzony. Ale mógłby przysiąc...
  
  Harcerki z Japonii. Tu na Święcie Kwitnącej Wiśni. Kupcie ciasteczka. Czy kupujecie je z wyprzedzeniem?
  
  Nick Carter pokręcił głową, żeby się otrząsnąć. No dobrze. Wypił już tyle brandy! Ale musiał sam sprawdzić. Łańcuch był zamknięty. Lekko uchylił drzwi, zachowując dystans, i ostrożnie wyjrzał na korytarz. "Harcerki?"
  
  "Tak. Są naprawdę dobre ciasteczka w promocji. Kupujesz jakieś?"
  
  Ona się skłoniła.
  
  Trzy kolejne się skłoniły. Nick prawie się skłonił. Bo, cholera, były harcerkami. Japońskimi harcerkami.
  
  Było ich cztery. Tak piękne, jakby wyszły z jedwabnego obrazu. Skromne. Zgrabne japońskie laleczki w mundurkach harcerek, z odważnymi bungee na gładkich, ciemnych główkach, w minispódniczkach i podkolanówkach. Cztery pary błyszczących, skośnych oczu patrzyły na niego niecierpliwie. Cztery pary idealnych zębów błysnęły przed nim niczym w starym wschodnim aforyzmie. Kupcie nasze ciasteczka. Były urocze jak miot cętkowanych szczeniąt.
  
  Nick Carter się roześmiał. Nie mógł się powstrzymać. Zaczekaj, aż opowie o tym Hawkowi - czy może powie staruszkowi? Nick Carter, szef AXE, sam Killmaster, był bardzo ostrożny i ostrożnie podszedł do drzwi, by stawić czoła grupie harcerek sprzedających ciasteczka. Nick dzielnie próbował powstrzymać śmiech, zachować powagę, ale to było za dużo. Zaśmiał się ponownie.
  
  Dziewczyna, która się odezwała - stała najbliżej drzwi, niosąc stos pudełek z delikatesami, które trzymała pod brodą - wpatrywała się w AXmana z oszołomieniem. Pozostałe trzy dziewczyny, niosące pudełka z ciasteczkami, również patrzyły na niego z uprzejmym zdumieniem.
  
  Dziewczyna powiedziała: "Nie rozumiemy, proszę pana. Czy robimy coś śmiesznego? Jeśli tak, to jesteśmy sami. Nie przyszliśmy tu żartować - chodźmy sprzedać ciasteczka na podróż do Japonii. Kupcie z wyprzedzeniem. Bardzo nam pomóżcie. Bardzo kochamy wasze Stany Zjednoczone, byliśmy tu na Święcie Wiśni, ale teraz z wielkim żalem musimy wracać do kraju. Kupujecie ciasteczka?"
  
  Znów był niegrzeczny. Tak jak wcześniej z Murialem Milhollandem. Nick otarł oczy rękawem szlafroka i zdjął łańcuszek. "Przepraszam, dziewczyny. Przepraszam. To nie wy. To ja. To jeden z moich szalonych poranków".
  
  Szukał japońskiego słowa, stukając palcem w skroń. "Kichigai. To ja. Kichigai!"
  
  Dziewczyny spojrzały na siebie, a potem z powrotem na niego. Żadna się nie odezwała. Nick pchnął drzwi. "Wszystko w porządku, obiecuję. Jestem nieszkodliwy. Wejdź. Przynieś ciasteczka. Kupię je wszystkie. Ile kosztują?" Dał Hawkowi tuzin pudełek. Niech staruszek się zastanowi.
  
  "Pudełko za dolara."
  
  "Wystarczająco tanio". Cofnął się, gdy weszły, przynosząc ze sobą delikatny zapach kwiatów wiśni. Oszacował je na jakieś czternaście, piętnaście lat. Urocze. Wszystkie były dobrze rozwinięte jak na nastolatki, ich małe piersi i pośladki podskakiwały pod nieskazitelnymi zielonymi mundurkami. Ich spódniczki, pomyślał, patrząc, jak układają ciasteczka na stoliku kawowym, wydawały się trochę za drobne dla harcerek. Ale może w Japonii...
  
  Były urocze. Podobnie jak mały pistolet Nambu, który nagle pojawił się w dłoni mówiącej. Wycelowała nim prosto w płaski, twardy brzuch Nicka Cartera.
  
  "Proszę podnieść ręce. Stój zupełnie nieruchomo. Nie chcę cię skrzywdzić. Kato - drzwi!"
  
  Jedna z dziewczyn ominęła Nicka, trzymając się na dystans. Drzwi zamknęły się cicho, zamek zatrzasnął się, a blokada wsunęła się w szczelinę.
  
  "No cóż, naprawdę go oszukano" - pomyślał Nick. Wzięty. Jego zawodowy podziw był szczery. To była mistrzowska robota.
  
  "Mato - zasuń wszystkie zasłony. Sato - przeszukaj resztę mieszkania. Zwłaszcza sypialnię. Może ma tu jakąś kobietę".
  
  "Nie dziś rano" - powiedział Nick. "Ale i tak dziękuję za komplement".
  
  Nambu puścił do niego oko. To było złe spojrzenie. "Proszę usiąść" - powiedział chłodno przywódca. "Proszę usiąść i milczeć, dopóki nie zostanie panu kazano mówić. I proszę nie próbować żadnych sztuczek, panie Nicku Carterze. Wiem o panu wszystko. Bardzo dużo".
  
  Nick podszedł do wskazanego krzesła. "Nawet z moim nienasyconym apetytem na ciasteczka harcerskie - o ósmej rano?"
  
  "Powiedziałem cicho! Będziesz mógł mówić, ile chcesz - po tym, jak wysłuchasz, co mam do powiedzenia".
  
  Nick usiadł. Mruknął pod nosem: "Banzai!". Założył nogę na nogę, zdał sobie sprawę, że jego szata jest rozchylona i szybko ją zapiął. Dziewczyna z bronią to zauważyła i uśmiechnęła się blado. "Nie potrzebujemy fałszywej skromności, panie Carter. Tak naprawdę nie jesteśmy harcerkami".
  
  "Gdyby pozwolono mi mówić, powiedziałbym, że zaczęło mnie rozumieć".
  
  "Cichy!"
  
  Zamilkł. Zamyślony skinął głową w stronę paczki papierosów i zapalniczki na najbliższym polu namiotowym.
  
  "NIE!"
  
  Obserwował w milczeniu. To była najskuteczniejsza mała grupa. Drzwi zostały ponownie sprawdzone, zasłony zasłonięte, a pokój zalało światło. Kato wrócił i poinformował, że nie ma tylnych drzwi. A to, pomyślał Nick z goryczą, powinno zapewnić dodatkowe bezpieczeństwo. Cóż, nie da rady pokonać ich wszystkich. Ale jeśli uda mu się wyjść z tego cało, jego największym problemem będzie utrzymanie tego w tajemnicy. Nick Carter został porwany przez grupę harcerek we własnym mieszkaniu!
  
  Teraz wszystko ucichło. Dziewczyna z Nambu siedziała naprzeciwko Nicka na kanapie, a pozostała trójka siedziała sztywno obok. Wszyscy patrzyli na niego poważnie. Cztery uczennice. To był bardzo dziwny Mikado.
  
  Nick zapytał: "Ktoś chce herbaty?"
  
  Ona nie powiedziała
  
  Milczał, a ona do niego nie strzelała. Założyła nogę na nogę, odsłaniając frędzle różowych majteczek spod minispódniczki. Jej nogi, wszystkie nogi - teraz, kiedy w końcu to zauważył - były nieco bardziej rozwinięte i kształtne niż te, które zazwyczaj widuje się u harcerek. Podejrzewał też, że noszą dość skąpe staniki.
  
  "Jestem Tonaka" - powiedziała dziewczyna z pistoletem Nambu.
  
  Skinął poważnie głową. "Zadowolony".
  
  "A to" - wskazała na pozostałych - "...
  
  "Wiem. Mato, Sato i Kato. Siostry Kwitnącej Wiśni. Miło was poznać, dziewczyny."
  
  Wszyscy trzej się uśmiechnęli. Kato zachichotał.
  
  Tonaka zmarszczył brwi. "Uwielbiam żartować, panie Carter. Wolałbym, żeby pan tego nie robił. To bardzo poważna sprawa".
  
  Nick wiedział. Poznał to po sposobie, w jaki trzymała ten mały pistolet. Bardzo profesjonalnie. Ale potrzebował czasu. Czasami Badinage miał czas. Próbował rozgryźć wszystkie kąty. Kim oni byli? Czego od niego chcieli? Nie był w Japonii od ponad roku i, o ile wiedział, nic mu nie groziło. Co dalej? Kontynuował szkicowanie luk.
  
  "Wiem" - powiedział jej. "Wiem, że to poważna sprawa. Uwierz mi, wiem. Po prostu mam w sobie tyle odwagi w obliczu pewnej śmierci i..."
  
  Dziewczyna o imieniu Tonaka splunęła jak dziki kot. Jej oczy zwęziły się i wyglądała zupełnie nieatrakcyjnie. Wycelowała w niego oskarżycielskim palcem w nasburę.
  
  "Proszę, bądź cicho! Nie przyszedłem tu, żeby żartować."
  
  Nick westchnął. Znów mu się nie udało. Zastanawiał się, co się stało.
  
  Tonaka grzebała w kieszeni swojej bluzki harcerki. Zasłaniała to, co AXE mógł zobaczyć; teraz mógł zobaczyć: bardzo dobrze rozwiniętą lewą pierś.
  
  Obróciła w jego stronę przedmiot przypominający monetę: "Czy rozpoznaje pan to, panie Carter?"
  
  Zrobił to. Natychmiast. Musiał. Zrobił to w Londynie. Zrobił to z wykwalifikowanym pracownikiem sklepu z pamiątkami na East Endzie. Dał je człowiekowi, który uratował mu życie w zaułku na tym samym East Endzie. Carter był o krok od śmierci tamtej nocy w Limehouse.
  
  Uniósł w dłoni ciężki medalion. Był złoty, wielkości antycznego srebrnego dolara, z inkrustacją z jadeitu. Jadeit przekształcił się w litery, tworząc zwój pod maleńkim zielonym toporkiem. SIEKIERA.
  
  W listach widniał napis: Esto Perpetua. Niech trwa wiecznie. To była jego przyjaźń z Kunizo Matou, starym przyjacielem i wieloletnim nauczycielem judo-karate. Nick zmarszczył brwi, patrząc na medalion. To było dawno temu. Kunizo dawno wrócił do Japonii. Teraz będzie staruszkiem.
  
  Tonaka wpatrywał się w niego. Nambu zrobił to samo.
  
  Nick rzucił medalion i złapał go. "Skąd to masz?"
  
  "Mój ojciec mi to dał."
  
  "Kunizo Matu jest twoim ojcem?"
  
  "Tak, panie Carter. Często o panu mówił. Słyszałem imię wielkiego Nicka Cartera od dzieciństwa. Teraz przychodzę do pana z prośbą o pomoc. A raczej, mój ojciec posyła po pomoc. Ma do pana wielką wiarę i zaufanie. Jest przekonany, że przyjdzie nam pan z pomocą."
  
  Nagle zapragnął papierosa. Rozpaczliwie go potrzebował. Dziewczyna pozwoliła mu zapalić. Pozostała trójka, teraz poważna jak sowy, spojrzała na niego nieruchomymi, ciemnymi oczami.
  
  Nick powiedział: "Winię twojemu ojcu przysługę. Byliśmy przyjaciółmi. Oczywiście, że pomogę. Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Ale jak? Kiedy? Czy twój ojciec jest w Stanach?"
  
  "Jest w Japonii. W Tokio. Jest stary, chory i nie może teraz podróżować. Dlatego musisz natychmiast z nami pojechać".
  
  Zamknął oczy i zmrużył je, by osłonić się przed dymem, próbując pojąć znaczenie tych słów. Duchy przeszłości mogły dezorientować. Ale obowiązek to obowiązek. Zawdzięczał życie Kunizo Matou. Musiał zrobić wszystko, co w jego mocy. Ale najpierw...
  
  "Dobrze, Tonaka. Ale działajmy krok po kroku. Pierwsze, co możesz zrobić, to schować broń. Skoro jesteś córką Kunizo, nie potrzebujesz jej..."
  
  Trzymała przy nim broń. "Myślę, że może, tak, panie Carter. Zobaczymy. Odłożę to, dopóki nie obiecasz, że przyjedziesz do Japonii, żeby pomóc mojemu ojcu. I Japonii".
  
  "Ale już ci powiedziałem! Pomogę. To uroczysta obietnica. A teraz przestańmy się bawić w policjantów i złodziei. Schowaj broń i opowiedz mi wszystko, co stało się z twoim ojcem. Zrób to jak najszybciej. Ja..."
  
  Pistolet pozostał na jego brzuchu. Tonaka znów wyglądał brzydko. I bardzo niecierpliwie.
  
  "Nadal pan nie rozumie, panie Carter. Leci pan do Japonii. W tej chwili - a przynajmniej wkrótce. Problemy mojego ojca będą pilne. Nie ma czasu na rozmowy z urzędnikami ani na narady w sprawie różnych przysług czy konsultowanie kroków, które należy podjąć. Widzi pan, ja coś o tym wiem. Mój ojciec też. Od dawna służy w tajnych służbach mojego kraju i wie, że biurokracja jest wszędzie taka sama. Dlatego dał mi medalion i kazał mi pana znaleźć. Poprosić o natychmiastowy przyjazd. Zamierzam to zrobić."
  
  Mała Nambu znów puściła oko do Nicka. Zaczynał mieć dość flirtowania. Najgorsze było to, że mówiła serio. Mówiła serio, co do słowa! Teraz!
  
  Nick wpadł na pomysł. On i Hawk mieli głos
  
  Kod, którego czasami używali. Może mógłby ostrzec staruszka. Wtedy mogliby okiełznać tych japońskich zwiadowców, zmusić ich do mówienia i myślenia i zacząć działać, żeby pomóc jego przyjacielowi. Nick wziął głęboki oddech. Musiał tylko wyznać Hawkowi, że został schwytany przez bandę szalonych harcerek i poprosić swoich kolegów z AXE, żeby go z tego wyciągnęli. Może im się to nie uda. Może potrzeba CIA. Albo FBI. Może armii, marynarki i piechoty morskiej. Po prostu nie wiedział...
  
  Powiedział: "Dobrze, Tonaka. Zrób to po swojemu. Już teraz. Jak tylko się ubiorę, spakuję walizkę. I zadzwonię".
  
  "Żadnych telefonów."
  
  Po raz pierwszy pomyślał o odebraniu jej broni. To robiło się absurdalne. Killmaster powinien wiedzieć, jak odebrać broń harcerce! W tym tkwi problem - ona nie była harcerką. Żadna z nich nie była. Bo teraz wszyscy inni, Kato, Sato i Mato, sięgali pod te obcięte spódniczki i wyciągali pistolety Nambu. Wszyscy uporczywie wskazywali na Cartera.
  
  "Jak nazywa się wasza drużyna, dziewczyny? Anioły Śmierci?"
  
  Tonaka wycelował w niego pistolet. "Mój ojciec powiedział mi, że ma pan wiele asów w rękawie, panie Carter. Jest przekonany, że dotrzyma pan obietnicy i dotrzyma przyjaźni, ale ostrzegł mnie, że będzie pan upierał się przy swoim. To niemożliwe. Musi być zrobione po naszemu - w całkowitej tajemnicy".
  
  "Ale to możliwe" - powiedział Nick. "Mam do dyspozycji świetną organizację. Wielu z nich, jeśli będę ich potrzebował. Nie wiedziałem, że Kunizo służy w waszych tajnych służbach - gratuluję dobrze strzeżonej tajemnicy - ale z pewnością zna wartość organizacji i współpracy. Potrafią wykonać pracę tysiąca ludzi - a bezpieczeństwo nie stanowi problemu i..."
  
  Pistolet go zatrzymał. "Jest pan bardzo elokwentny, panie Carter... I bardzo się myli. Mój ojciec naturalnie rozumie to wszystko i właśnie tego nie chce. Albo tego potrzebuje. Co do kanałów - wie pan równie dobrze jak ja, że jest pan stale obserwowany, nawet jeśli regularnie, tak jak pańska organizacja. Nie może pan zrobić ani jednego kroku, żeby ktoś go nie zauważył i nie przekazał dalej. Nie, panie Carter. Żadnych telefonów. Żadnego oficjalnego wsparcia. To robota dla jednej osoby, zaufanego przyjaciela, który zrobi to, o co prosi mój ojciec, nie zadając zbyt wielu pytań. Jest pan idealnym człowiekiem do tego, co trzeba zrobić - i zawdzięcza pan życie mojemu ojcu. Czy mogę prosić o zwrot medalionu?"
  
  Rzucił jej medalion. "Dobrze" - przyznał. "Wydajesz się zdeterminowana i masz broń. Wszyscy macie broń. Wygląda na to, że lecę z tobą do Japonii. Właśnie teraz. Rzucam wszystko, tak po prostu, i odchodzę. Zdajesz sobie oczywiście sprawę, że gdybym po prostu zniknął, w ciągu kilku godzin ogłoszono by alarm na całym świecie?"
  
  Tonaka pozwoliła sobie na delikatny uśmiech. Zauważył, że kiedy się uśmiechała, była niemal piękna. "Pomartwimy się tym później, panie Carter".
  
  "A co z paszportami? Z urzędem celnym?"
  
  "Nie ma problemu, panie Carter. Nasze paszporty są w idealnym stanie. Jestem pewien, że ma pan mnóstwo paszportów" - zapewnił mój ojciec. "Będzie pan miał. Prawdopodobnie ma pan paszport dyplomatyczny, który wystarczy. Jakieś zastrzeżenia?"
  
  "Podróże? Są takie rzeczy jak bilety i rezerwacje."
  
  "Wszystko jest załatwione, panie Carter. Wszystko jest zorganizowane. Będziemy w Tokio za kilka godzin".
  
  Zaczynał w to wierzyć. Naprawdę wierzył. Pewnie czekali na nich na Mallu statek kosmiczny. O rany! Hawk by się z tego ucieszył. Zbliżała się wielka misja - Nick znał znaki - a Hawk trzymał go w pogotowiu, dopóki nie dojrzał do działania, a teraz to. Była też drobna sprawa z tą kobietą, Muriel Milholland. Miał się z nią dziś wieczorem umówić. Przynajmniej dżentelmen mógł zrobić, to zadzwonić i...
  
  Nick spojrzał błagalnie na Tonakę. "Tylko jeden telefon? Do tej pani? Nie chcę, żeby wstała".
  
  Mały Nambu był nieugięty. "Nie".
  
  NICK CARTER PRZECHODZI NA EMERYTURĘ - DESCENDANT JEST ZATRUDNIONY...
  
  Tonaka wstał. Kato, Mato i Sato wstali. Wszystkie małe pistolety mrugnęły do Nicka Cartera.
  
  "Teraz" - powiedział Tonaka - "pójdziemy do sypialni, panie Carter".
  
  Nick mrugnął. "Co?"
  
  "Do sypialni, proszę. Natychmiast!"
  
  Nick wstał i szczelniej otulił się szlafrokiem. "Skoro tak mówisz."
  
  "Proszę podnieść ręce."
  
  Zaczynał go już trochę nudzić Dziki Zachód. "Słuchaj, Tonaka! Współpracuję. Jestem przyjacielem twojego ojca i pomogę, nawet jeśli nie podoba mi się nasz sposób działania. Ale pozbądźmy się tego szaleństwa..."
  
  "Ręce w górę! Unieście je wysoko w górę! Idźcie do sypialni."
  
  Odszedł z rękami w górze. Tonaka podążył za nim do pokoju, zachowując profesjonalny dystans. Kato, Mato i Sato weszli za nim.
  
  Wyobraził sobie inny nagłówek: "Carter zgwałcona przez harcerki..."
  
  Tonaka skierował pistolet w stronę łóżka. "Proszę się położyć na łóżku, panie Carter. Zdejmij szlafrok. Połóż się twarzą do góry".
  
  Nick patrzył. Przypomniały mu się słowa, które wypowiedział wczoraj do Hawka, i powtórzył je. "Chyba żartujesz!"
  
  Na bladych, cytrynowobrązowych twarzach nie było uśmiechu.
  
  Wszystkie skośne oczy przyglądają się mu i jego dużemu ciału.
  
  "Bez żartów, panie Carter. Na łóżko. Natychmiast!" Pistolet poruszył się w jej drobnej dłoni. Palec wskazujący zbielał jej wokół kostki. Po raz pierwszy w całej tej zabawie Nick zdał sobie sprawę, że go zastrzeli, jeśli nie zrobi dokładnie tego, co mu kazano. Dokładnie.
  
  Zrzucił szatę. Kato syknęła. Mato uśmiechnęła się ponuro. Sato zachichotała. Tonaka spiorunowała ich wzrokiem, a oni wrócili do tematu. Ale w jej ciemnych oczach widać było aprobatę, gdy przelotnie przesuwała się w górę i w dół po jego szczupłym, dwustu funtowym ciele. Skinęła głową. "Wspaniałe ciało, panie Carter. Jak powiedział mój ojciec, tak będzie. Dobrze pamięta, ile cię nauczył i jak cię przygotował. Może innym razem, ale teraz to nie ma znaczenia. Na łóżku. Twarzą do góry".
  
  Nick Carter był zażenowany i zdezorientowany. Nie był kłamcą, zwłaszcza wobec samego siebie, i sam to przyznał. Było coś nienaturalnego, a nawet odrobinę obscenicznego w kłamstwie całkowicie wystawionym na przenikliwe spojrzenie czterech harcerek. Czterech par oczu o kształcie epikantu, którym nic nie umknęło.
  
  Jedyne, za co był wdzięczny, to to, że to wcale nie była sytuacja seksualna i że nie groziła mu reakcja fizyczna. Wzdrygnął się w duchu. Powolna wspinaczka na szczyt na oczach wszystkich. To było nie do pomyślenia. Sato by się zaśmiała.
  
  Nick wpatrywał się w Tonakę. Przystawiła mu pistolet do brzucha, teraz całkowicie odsłoniętego, a jej usta drgnęły w ułamku uśmiechu. Udało jej się stawić opór.
  
  "Żałuję tylko jednego" - powiedział Nick Carter - "że mam tylko jedną zasługę dla mojego kraju".
  
  Kato stłumił rozbawienie. Tonaka spiorunował ją wzrokiem. Cisza. Tonaka spiorunował Nicka wzrokiem. "Pan, panie Carter, jest głupcem!"
  
  "Sans doute".
  
  Poczuł twardy metal zamka materaca pod lewym pośladkiem. W środku leżał Luger, ten paskudny hot rod, ścięte 9 milimetrów morderstwa. Też na szpilce. Spragniony Hugo. Czubek igły śmierci. Nick westchnął i zapomniał o tym. Pewnie mógłby się do nich dostać, i co z tego? Co potem? Zabić cztery małe harcerki z Japonii? I dlaczego ciągle myślał o nich jak o harcerkach? Mundury były autentyczne, ale nic więcej. To były cztery maniaczki z jakiejś tokijskiej akademii jojo. A on był pośrodku. Uśmiechać się i cierpieć.
  
  Tonaka tam był. Szybkie zamówienia. "Kato - zajrzyj do kuchni. Sato, do toalety. Mato - ach, to wszystko. Te krawaty będą idealne".
  
  Mato miał kilka najlepszych i najdroższych krawatów Nicka, w tym Sulkę, którą miał na sobie tylko raz. Usiadł w geście protestu. "Hej! Jeśli musisz używać krawatów, użyj starych. Ja po prostu..."
  
  Tonaka szybko uderzyła go pistoletem w czoło. Była szybka. Wpadła i wyskoczyła, zanim zdążył chwycić broń.
  
  "Połóż się" - powiedziała ostro. "Cicho. Koniec gadania. Musimy wrócić do pracy. Za dużo się już nagadaliśmy - nasz samolot odlatuje za godzinę".
  
  Nick podniósł głowę. "Zgadzam się co do głupoty. Ja..."
  
  Kolejny cios w czoło. Leżał tam ponuro, gdy przywiązywali go do słupków łóżka. Byli bardzo dobrzy w wiązaniu węzłów. Mógł zerwać kajdany w każdej chwili, ale z drugiej strony, po co? To była część całej tej szalonej umowy - coraz bardziej wahał się, czy zrobić im krzywdę. A ponieważ był już tak głęboko w Goofyville, autentycznie ciekawiło go, co robią.
  
  To było zdjęcie, które chciał zabrać do grobu. Nick Carter, z zawiązanymi krawatami, rozciągnięty na łóżku, jego naga matka wystawiona na mroczne spojrzenia czterech małych dziewczynek ze Wschodu. W głowie przemknął mu fragment ulubionej starej piosenki: Nigdy mi nie uwierzą.
  
  Nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył. Pióra. Cztery długie, czerwone pióra wyłoniły się spod jej minispódniczek.
  
  Tonaka i Kato usiedli po jednej stronie łóżka, Mato i Sato po drugiej. "Jeśli wszyscy podejdą wystarczająco blisko" - pomyślał Nick - "mogę zerwać te więzy, roztrzaskać im głupie główki i..."
  
  Tonaka upuściła długopis i cofnęła się, a jej nambū wróciło do płaskiego brzucha. Znów zabłysnął profesjonalizm. Skinęła krótko głową w stronę Sato. "Zamknij mu usta".
  
  "No, spójrz" - powiedział Nick Carter. "Ja... upiór... mmm... fummm..." Czysta chusteczka i kolejny krawat załatwiły sprawę.
  
  "Start" - powiedział Tonaka. "Kato, zajmij się jego nogami. Mato, pachami. Sato, jego genitaliami".
  
  Tonaka cofnęła się o kilka kroków i wycelowała pistolet w Nicka. Pozwoliła sobie na uśmiech. "Bardzo mi przykro, panie Carter, że musimy to zrobić w ten sposób. Wiem, że to niegodne i śmieszne".
  
  Nick energicznie skinął głową. "Hmmmmmfff... gooooooooooooooooooooo..."
  
  "Proszę się trzymać, panie Carter. To nie potrwa długo. Zaraz pana odurzymy. Widzi pan, jedną z właściwości tego narkotyku jest to, że utrzymuje i poprawia nastrój osoby, której go podano. Chcemy, żeby był pan szczęśliwy, panie Carter. Chcemy, żeby śmiał się pan aż do Japonii!"
  
  Od początku wiedział, że w tym szaleństwie jest metoda. Ostateczna zmiana w postrzeganiu
  
  I tak by go zabili, gdyby stawiał opór. Ten Tonaka był na tyle szalony, żeby to zrobić. A teraz punkt oporu został osiągnięty. Te pióra! To była stara chińska tortura, a on nigdy nie zdawał sobie sprawy, jak skuteczna. To była najsłodsza męka na świecie.
  
  Sato bardzo delikatnie przesunął długopisem po jego klatce piersiowej. Nick zadrżał. Mato pilnie pracował nad jego pachami. Ooooooh...
  
  Kato wymierzył długi, wyćwiczony cios w podeszwy stóp. Palce Nicka zaczęły się zwijać i kurczyć. Nie mógł już tego znieść. Mimo to, grał już wystarczająco długo z tym szalonym kwartetem. W każdej chwili będzie musiał po prostu - ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhmm ooo ...
  
  Jej wyczucie czasu było idealne. Był rozproszony na tyle długo, żeby mogła zająć się prawdziwą pracą. Igłą. Długą, błyszczącą igłą. Nick ją zobaczył, ale potem zniknęła. Bo była wbita w stosunkowo miękką tkankę jego prawego pośladka.
  
  Igła wbiła się głęboko. Głębiej. Tonaka spojrzała na niego, wciskając tłok do końca. Uśmiechnęła się. Nick wygiął plecy, śmiejąc się, śmiejąc, śmiejąc.
  
  Narkotyk podziałał na niego z całą mocą, niemal natychmiast. Jego krew go wychwyciła i popłynęła do mózgu i ośrodków motorycznych.
  
  Przestali go łaskotać. Tonaka uśmiechnęła się i delikatnie pogłaskała go po twarzy. Schowała mały pistolet.
  
  "No, proszę" - powiedziała. "Jak się teraz czujesz? Czy wszyscy są zadowoleni?"
  
  Nick Carter uśmiechnął się. "Lepiej niż kiedykolwiek". Zaśmiał się... "Wiesz co - muszę się napić. Naprawdę, dużo drinków. Co wy na to, dziewczyny?
  
  Tonaka klasnęła w dłonie. "Jaka skromna i słodka" - pomyślał Nick. Jaka słodka. Chciał ją uszczęśliwić. Zrobiłby wszystko, czego zapragnie - wszystko.
  
  "Myślę, że to będzie świetna zabawa" - powiedziała Tonaka. "Nie sądzicie, dziewczyny?"
  
  Kato, Sato i Mato pomyśleli, że to będzie cudowne. Klaskali i chichotali, a każdy z nich nalegał na pocałunek Nicka. Potem odeszli, chichocząc, uśmiechając się i rozmawiając. Tonaka go nie pocałował.
  
  "Lepiej się ubierz, Nick. Pospiesz się. Wiesz, że musimy jechać do Japonii".
  
  Nick usiadł, kiedy go rozwiązywali. Zaśmiał się. "Jasne. Zapomniałem. Japonia. Ale jesteś pewna, że chcesz jechać, Tonaka? Moglibyśmy się świetnie bawić tutaj, w Waszyngtonie".
  
  Tonaka podeszła do niego. Pochyliła się i pocałowała go, przyciskając usta do jego ust przez dłuższą chwilę. Pogłaskała go po policzku. "Oczywiście, że chcę jechać do Japonii, Nick, kochanie. Pospiesz się. Pomożemy ci się ubrać i spakować. Tylko powiedz nam, gdzie wszyscy są".
  
  Czuł się jak król, siedząc nago na łóżku i obserwując, jak się kręcą. Japonia zapowiadała się wspaniale. Minęło zbyt wiele, zbyt wiele czasu, odkąd miał takie prawdziwe wakacje. Bez żadnych zobowiązań. Wolny jak ptak. Może nawet wyśle Hawkowi pocztówkę. A może nie. Do diabła z Hawkiem.
  
  Tonaka przeszukała szufladę komody. "Gdzie twój paszport dyplomatyczny, Nick, kochanie?"
  
  "W szafie, moja droga, w podszewce pudła na kapelusze Knoxa. Pospieszmy się! Japonia czeka."
  
  A potem nagle znów zapragnął tego drinka. Bardziej niż kiedykolwiek w życiu. Wziął białe bokserki od Sato, który pakował walizkę, wszedł do salonu i wziął butelkę whisky z przenośnego barku.
  
  
  Rozdział 4
  
  
  Bardzo rzadko Hawk zwracał się do Nicka o poradę w ważnych sprawach. Killmaster nie dostawał wynagrodzenia za podejmowanie ważnych decyzji. Płacono mu za ich realizację - co zazwyczaj robił z przebiegłością tygrysa i dzikością tygrysa, gdy było to konieczne. Hawk szanował umiejętności Nicka jako agenta, a gdy było to konieczne, jako zabójcy. Carter był bez wątpienia najlepszy na dzisiejszym świecie; to on dowodził w tym gorzkim, mrocznym, krwawym i często tajemniczym zakątku, gdzie decyzje były wykonywane, gdzie wytyczne ostatecznie zamieniały się w kule i noże, truciznę i linę. I śmierć.
  
  Hawk miał bardzo złą noc. Ledwo spał, co było dla niego nietypowe. O trzeciej nad ranem zaczął chodzić tam i z powrotem po swoim nieco ponurym salonie w Georgetown, zastanawiając się, czy ma prawo wciągać Nicka w tę decyzję. To nie był tak naprawdę ciężar Nicka. To był ciężar Hawka. Hawk był szefem AXE. Hawk był opłacany - niedopłacany - za podejmowanie decyzji i ponoszenie ciężaru błędów. Ciężar spoczywał na jego zgarbionych, siedemdziesięciokilkuletnich barkach i tak naprawdę nie miał prawa przerzucać części tego ciężaru na kogoś innego.
  
  Dlaczego po prostu nie zdecydować, czy zagrać w grę Cecila Aubreya, czy nie? Owszem, gra była słaba, ale Hawke grał gorzej. A efekt końcowy był niepojęty - osoba z wewnątrz Kremla. Hawke, zawodowo rzecz biorąc, był chciwy. I bezwzględny. Z czasem - choć teraz nadal rozważał z dystansu - zdał sobie sprawę, że za wszelką cenę znajdzie sposób.
  
  stopniowo odciągać uwagę człowieka z Kremla od Aubreya. Ale to była dopiero przyszłość.
  
  Czy miał prawo wciągać w to Nicka Cartera, który nigdy w życiu nikogo nie zabił, poza śmiercią w obronie ojczyzny i podczas składania przysięgi? Bo to Nick Carter miał być sprawcą tego morderstwa.
  
  To było złożone pytanie moralne. Śliskie. Miało milion aspektów i można było racjonalizować i znaleźć niemal każdą odpowiedź, jakiej się chciało.
  
  David Hawk nie był obcy złożonym kwestiom moralnym. Przez czterdzieści lat toczył śmiertelną walkę i zmiażdżył setki wrogów siebie i swojego kraju. W oczach Hawka byli jednym i tym samym. Jego wrogowie i wrogowie jego kraju byli jednym i tym samym.
  
  Na pierwszy rzut oka wydawało się to całkiem proste. On i cały zachodni świat będą bezpieczniejsi i będą spać spokojniej, mając Richarda Filstona zabitego. Filston był jawnym zdrajcą, który wyrządził nieskończone szkody. Nie było co do tego wątpliwości.
  
  Więc o trzeciej nad ranem Hawk nalał sobie bardzo słabego drinka i zaczął się o tym kłócić.
  
  Aubrey sprzeciwił się rozkazom. Przyznał się do tego w biurze Hawka, choć podał przekonujące powody, dla których nie wykonał rozkazu. Jego przełożeni zażądali aresztowania Philstona, postawienia go przed sądem i prawdopodobnie wykonania kary śmierci.
  
  Cecil Aubrey, choć dzikie konie nie chciały go wywlec, obawiał się, że Philston w jakiś sposób rozwiąże węzeł wisielca. Aubrey myślał o swojej zmarłej młodej żonie równie mocno, co o swoim obowiązku. Nie obchodziło go, że zdrajca zostanie ukarany na sali sądowej. Pragnął jedynie śmierci Richarda Philstona w najkrótszy, najszybszy i najbrutalniejszy sposób, jaki tylko był możliwy. Aby to osiągnąć i zapewnić sobie pomoc AXE w zemście, Aubrey był gotów oddać jeden z najcenniejszych atutów swojego kraju - nieoczekiwane źródło na Kremlu.
  
  Hawk popijał drinka i otulił szyję wyblakłym szlafrokiem, który z dnia na dzień robił się coraz cieńszy. Zerknął na antyczny zegar na kominku. Prawie czwarta. Obiecał sobie, że podejmie decyzję, zanim dotrze tego dnia do biura. Cecil Aubrey też.
  
  "Aubrey miał rację w jednej kwestii" - przyznał Hawk, idąc. "AXE, prawie każda jankeska jednostka, poradziła sobie z tym lepiej niż Brytyjczycy. Filston znałby każdy ruch i każdą pułapkę, którą MI6 kiedykolwiek zastosowało lub o której marzyło. AXE mogłoby mieć szansę. Oczywiście, gdyby wykorzystali Nicka Cartera. Jeśli Nick nie potrafiłby tego zrobić, to by się nie udało".
  
  Czy mógł wykorzystać Nicka w prywatnej zemście przeciwko komuś innemu? Problem zdawał się nie ustępować ani nie rozwiązywać. Nadal istniał, gdy Hawk w końcu znalazł poduszkę. Napój trochę pomógł i zapadł w niespokojny sen, gdy tylko dostrzegł ptaki w forsycji za oknem.
  
  Cecil Aubrey i Terence, pracownik MIS, mieli się ponownie stawić w biurze Hawka we wtorek o jedenastej - Hawk był tam o ósmej piętnaście. Delii Stokes jeszcze nie było. Hawk powiesił swój lekki płaszcz przeciwdeszczowy - na zewnątrz zaczynała mżyć mżawka - i od razu podszedł do telefonu, dzwoniąc do Nicka w apartamencie Mayflower.
  
  Hawk podjął decyzję w drodze z Georgetown do biura. Wiedział, że trochę przesadza i przerzuca ciężar na innych, ale teraz mógł to zrobić z czystym sumieniem. Przedstawić Nickowi wszystkie fakty w obecności Brytyjczyków i pozwolić Nickowi podjąć własną decyzję. To było najlepsze, co Hawk mógł zrobić, biorąc pod uwagę jego chciwość i pokusy. Będzie szczery. Przysiągł to sobie. Jeśli Nick porzuci misję, to będzie koniec. Niech Cecil Aubrey znajdzie swojego kata gdzie indziej.
  
  Nick nie odpowiedział. Hawk zaklął i się rozłączył. Wyjął pierwsze cygaro tego ranka i włożył je do ust. Ponownie spróbował dodzwonić się do mieszkania Nicka, pozwalając mu kontynuować rozmowę. Brak odpowiedzi.
  
  Hawk znowu odłożył słuchawkę i wpatrywał się w nią. "Znowu kurwa", pomyślał. Utknął. W sianie z śliczną lalką, a zgłosi się, kiedy będzie cholernie gotowy. Hawk zmarszczył brwi, a potem o mało się nie uśmiechnął. Nie można było winić chłopaka za zbieranie pąków róż, póki mógł. Bóg jeden wiedział, że to nie trwało długo. Nie dość długo. Minęło sporo czasu, odkąd mógł zbierać pąki róż. Ach, złote dziewczęta i złoci chłopcy muszą rozpaść się w proch...
  
  Do diabła z tym! Kiedy Nick nie odebrał za trzecim razem, Hawk poszedł zajrzeć do dziennika pokładowego na biurku Delii. Funkcjonariusz dyżurny miał go informować na bieżąco. Hawk przejechał palcem po liście starannie zapisanych wpisów. Carter, jak wszyscy dyrektorzy wyższego szczebla, był pod telefonem dwadzieścia cztery godziny na dobę i miał dzwonić i meldować się co dwanaście godzin. I zostawić adres lub numer telefonu, pod którym można się z nim skontaktować.
  
  Palec Hawka zatrzymał się na wpisie: N3 - 22:04 - 914-528-6177... To był prefiks Maryland. Hawk zapisał numer na kartce papieru i wrócił do biura. Wykręcił numer.
  
  Po długiej serii dzwonków kobieta odezwała się: "Halo?". Jej głos brzmiał jak sen i jakby miała kaca.
  
  Hawk rzucił się prosto na niego. Wyciągnijmy Romeo z worka.
  
  "Proszę pozwolić mi porozmawiać z panem Carterem."
  
  Długa pauza. Potem chłodno: "Z kim chciałeś rozmawiać?"
  
  Hawk wściekle ugryzł cygaro. "Carter. Nick Carter! To bardzo ważne. Pilne. Jest tam?"
  
  Znowu cisza. Potem usłyszał, jak ziewa. Jej głos wciąż był zimny, gdy powiedziała: "Bardzo mi przykro. Pan Carter wyjechał jakiś czas temu. Naprawdę nie wiem kiedy. Ale skąd, do cholery, wziąłeś ten numer? Ja..."
  
  "Przepraszam, proszę pani". Hawk ponownie się rozłączył. Cholera! Usiadł, położył nogi na biurku i wpatrywał się w żółciowo-czerwone ściany. Zegar Western Union tykał dla Nicka Cartera. Nie przegapił połączenia. Zostało jeszcze jakieś czterdzieści minut. Hawk zaklął pod nosem, nie mogąc zrozumieć własnego niepokoju.
  
  Kilka minut później weszła Delia Stokes. Hawk, maskując swój niepokój - którego nie potrafił przekonująco uzasadnić - kazał jej dzwonić do Mayflower co dziesięć minut. Zmienił linię i zaczął dyskretnie wypytywać. Nick Carter, jak Hawk dobrze wiedział, był swingerem, a jego krąg znajomych był długi i katolicki. Mógł być w łaźni tureckiej z senatorem, jeść śniadanie z żoną i/lub córką jakiegoś przedstawiciela dyplomatycznego - albo być na Goat Hill.
  
  Czas mijał bez rezultatu. Hawk co chwila zerkał na zegar ścienny. Obiecał Aubrey'owi, że dziś podejmie decyzję, do cholery! Teraz oficjalnie spóźnił się na telefon. Nie żeby Hawka obchodziła taka błahostka - ale chciał załatwić tę sprawę w ten czy inny sposób, a nie mógł tego zrobić bez Nicka. Był bardziej zdeterminowany niż kiedykolwiek, żeby Nick miał ostatnie słowo w sprawie zabicia Richarda Filstona.
  
  Dziesięć po jedenastej Delia Stokes weszła do jego biura z zakłopotaną miną. Hawk właśnie wyrzucił na wpół przeżute cygaro. Zobaczył jej minę i powiedział: "Co?".
  
  Delia wzruszyła ramionami. "Nie wiem, co to jest, proszę pana. Ale ja w to nie wierzę - i pan też nie uwierzy".
  
  Hawk zmarszczył brwi. "Spróbuj."
  
  Delia odchrząknęła. "W końcu udało mi się dodzwonić do kapitana na Mayflower. Miałam problem z jego znalezieniem, a potem nie chciał rozmawiać - lubi Nicka i chyba próbował go chronić - ale w końcu coś zrozumiałam. Nick wyszedł z hotelu dziś rano trochę po dziewiątej. Był pijany. Bardzo pijany. I - i to jest ta część, w którą nie uwierzycie - był z czterema harcerkami".
  
  Cygaro upadło. Hawk wpatrywał się w nie. "Z kim on był?"
  
  Mówiłam ci, że był z czterema harcerkami. Japońskimi harcerkami. Był tak pijany, że harcerki, japońskie harcerki, musiały mu pomóc przejść przez korytarz.
  
  Hawk tylko mrugnął. Trzy razy. Potem zapytał: "Kogo mamy na miejscu?"
  
  "Jest Tom Ames. I..."
  
  "Ames się nada. Wyślij go natychmiast na Mayflower. Potwierdź lub zaprzecz zeznaniom kapitana. Zamknij się, Delia, i rozpocznij standardowe poszukiwania zaginionych agentów. To wszystko. Ach, kiedy pojawią się Cecil Aubrey i Terence, wpuść ich."
  
  "Tak, proszę pana". Wyszła i zamknęła drzwi. Delia wiedziała, kiedy zostawić Davida Hawka sam na sam z jego gorzkimi myślami.
  
  Tom Ames był dobrym człowiekiem. Ostrożny, skrupulatny, niczego nie pominął. Była godzina pierwsza, kiedy zgłosił się do Hawka. Tymczasem Hawk znów zatrzymał Aubreya - i trzymał przewody w napięciu. Jak dotąd nic.
  
  Ames siedział na tym samym twardym krześle, które Nick Carter zajmował poprzedniego ranka. Ames był raczej smutnym mężczyzną, z twarzą, która przypominała Hawkowi samotnego psa gończego.
  
  "To prawda o harcerkach, proszę pana. Było ich cztery. Harcerki z Japonii. Sprzedawały ciasteczka w hotelu. Normalnie to zabronione, ale zastępca kierownika je wpuścił. Dobre stosunki sąsiedzkie i tak dalej. I sprzedawały ciasteczka. Ja..."
  
  Hawk ledwo się powstrzymał. "Odpuść sobie ciasteczka, Ames. Trzymaj się Cartera. Czy wyszedł z tymi harcerzami? Czy widziano go, jak szedł z nimi przez hol? Czy był pijany?"
  
  Ames przełknął ślinę. "No cóż, tak, proszę pana. Zdecydowanie go zauważono, proszę pana. Trzy razy upadł, idąc przez hol. Musiały mu pomóc, eee, harcerki. Pan Carter śpiewał, tańczył, proszę pana, i trochę krzyczał. Wyglądało też na to, że miał dużo ciasteczek, przepraszam pana, ale tak zrozumiałem - miał dużo ciasteczek i próbował je sprzedać w holu".
  
  Hawk zamknął oczy. Ten zawód z dnia na dzień robił się coraz bardziej szalony. "Kontynuuj".
  
  "Zgadza się, proszę pana. Tak się stało. Dobrze potwierdzone. Otrzymałem zeznania od kapitana, zastępcy kierownika, dwóch pokojówek oraz państwa Meredith Hunt, którzy właśnie przylecieli z Indianapolis. Ja..."
  
  Hawk uniósł lekko drżącą rękę. "I to też pomiń. Gdzie Carter i jego... jego świta poszli potem? Zakładam, że nie polecieli balonem na ogrzane powietrze czy coś?"
  
  Ames schował plik oświadczeń z powrotem do wewnętrznej kieszeni.
  
  "Nie, proszę pana. Wzięli taksówkę."
  
  Hawk otworzył oczy i spojrzał wyczekująco. "W porządku?"
  
  
  "Nic, proszę pana. Zwykła procedura nie zadziałała. Kierownik obserwował, jak harcerki pomagają panu Carterowi wsiąść do taksówki, ale nie zauważył niczego nietypowego u kierowcy i nie pomyślał o sporządzeniu numeru rejestracyjnego. Rozmawiałem oczywiście z innymi kierowcami. Bez powodzenia. W tym czasie stała tam tylko jedna taksówka, a kierowca drzemał. Zauważył to jednak, bo pan Carter hałasował, a widok pijanych harcerek był niecodzienny".
  
  Hawk westchnął. "Trochę, tak. I co z tego?"
  
  "To była dziwna taksówka, proszę pana. Mężczyzna powiedział, że nigdy wcześniej nie widział takiej w kolejce. Nie mógł dobrze przyjrzeć się kierowcy".
  
  "Jak dobrze" - powiedział Hawk. "To pewnie był japoński Sandman".
  
  "Pan?"
  
  Hawk machnął ręką. "Nic. Dobra, Ames. To na razie wszystko. Przygotuj się na kolejne zamówienia".
  
  Ames wyszedł. Hawk siedział i wpatrywał się w ciemnoniebieskie ściany. Na pierwszy rzut oka Nick Carter właśnie przyczyniał się do przestępczości nieletnich. Czwórka nieletnich. Harcerki!
  
  Hawk sięgnął po telefon, zamierzając wystrzelić specjalny AX APB, po czym cofnął rękę. Nie. Niech się jeszcze trochę zagotuje. * Zobacz, co się stało.
  
  Jednego był pewien. Było dokładnie odwrotnie, niż wyglądało. Te harcerki w jakiś sposób umożliwiły działania Nicka Cartera.
  
  
  Rozdział 5
  
  
  Mały człowieczek z młotem był bezlitosny. Był krasnoludem w brudnej brązowej szacie i machał młotem. Gong był dwa razy większy od małego człowieczka, ale ten miał potężne mięśnie i był poważny. Uderzał młotem w rezonujący mosiądz raz po raz - boinggg - boinggg - boinggg - boinggg...
  
  Zabawne. Gong zmieniał kształt. Zaczynał przypominać głowę Nicka Cartera.
  
  BOINGGGGGG - BOINGGGGGGG
  
  Nick otworzył oczy i zamknął je tak szybko, jak mógł. Gong zadzwonił ponownie. Otworzył oczy, a gong ucichł. Leżał na podłodze na futonie, przykryty kocem. Obok jego głowy stał biały emaliowany garnek. Czyjeś przeczucie. Nick uniósł głowę ponad garnek i poczuł się niedobrze. Bardzo niedobrze. Przez długi czas. Po tym, jak zwymiotował, położył się na poduszce na podłodze i próbował skupić się na suficie. To był zwyczajny sufit. Stopniowo przestał się kręcić i uspokoił się. Zaczął słyszeć muzykę. Szalomową, odległą, dudniącą muzykę go-go. To był, pomyślał, gdy jego umysł się oczyścił, nie tyle dźwięk, co wibracja.
  
  Drzwi się otworzyły i weszła Tonaka. Bez munduru harcerskiego. Miała na sobie brązową zamszową kurtkę narzuconą na białą jedwabną bluzkę - najwyraźniej bez stanika - i obcisłe czarne spodnie, które opinały jej zgrabne nogi. Miała lekki makijaż, szminkę i odrobinę różu, a jej lśniące, czarne włosy były upięte na czubku głowy z udawaną nonszalancją. Nick przyznał, że była prawdziwym widokiem dla zmęczonych oczu.
  
  Tonaka uśmiechnęła się do niego delikatnie. "Dobry wieczór, Nick. Jak się czujesz?"
  
  Delikatnie dotknął głowy palcami. Nie upadł.
  
  "Mógłbym tak po prostu żyć" - powiedział. "Nie, dziękuję".
  
  Zaśmiała się. "Bardzo mi przykro, Nick. Naprawdę. Ale wydawało się to jedynym sposobem na spełnienie życzeń mojego ojca. Lek, który ci podaliśmy... nie tylko sprawia, że człowiek staje się niezwykle posłuszny. Ale też wywołuje u niego ogromne pragnienie, pragnienie... alkoholu. Byłeś już całkiem pijany, zanim wsadziliśmy cię do samolotu".
  
  Wpatrywał się w nią. Wszystko było teraz jasne. Delikatnie potarł kark. "Wiem, że to głupie pytanie - ale gdzie ja jestem?"
  
  Jej uśmiech zniknął. "W Tokio, oczywiście".
  
  "Oczywiście. Gdzie indziej? Gdzie jest ta okropna trójka - Mato, Kato i Sato?"
  
  "Mają swoją pracę do wykonania. Robią to. Wątpię, żebyś ich jeszcze kiedykolwiek zobaczył."
  
  "Myślę, że sobie z tym poradzę" - mruknął.
  
  Tonaka opadła na futon obok niego. Przesunęła dłonią po jego czole i pogłaskała go po włosach. Jej dłoń była chłodna jak strumień Fudżi. Jej miękkie usta dotknęły jego, a potem się odsunęła.
  
  "Nie mamy teraz czasu, ale powiem to. Obiecuję. Jeśli pomożesz mojemu ojcu, a wiem, że to zrobisz, i jeśli oboje to przeżyjemy, zrobię wszystko, żeby ci wynagrodzić to, co zrobiłem. Wszystko! Jasne, Nick?"
  
  Poczuł się o wiele lepiej. Oparł się pokusie przyciągnięcia jej szczupłego ciała do siebie. Skinął głową. "Rozumiem, Tonaka. Dotrzymam słowa. A teraz - gdzie jest twój ojciec?"
  
  Wstała i odeszła od niego. "Mieszka w okolicy Sanya. Wiedziałeś o tym?"
  
  Skinął głową. Jedna z najgorszych dzielnic nędzy w Tokio. Ale nie rozumiał. Co stary Kunizo Matou robił w takim miejscu?
  
  Tonaka odgadła jego myśl. Zapalała papierosa. Niedbale rzuciła zapałkę na tatami.
  
  "Mówiłem ci, że mój ojciec umiera. Miał raka. Wrócił, żeby umrzeć ze swoim ludem, Etoyą. Czy wiedziałeś, że to Burakumin?"
  
  Pokręcił głową. "Nie miałem pojęcia. Czy to ma znaczenie?"
  
  Uważał ją za piękną. Piękno zniknęło, gdy zmarszczyła brwi. "Myślał, że to ma znaczenie. Już dawno porzucił swój lud i przestał wspierać Et.
  
  "Skoro jest stary i umierający, chce to naprawić". Wzruszyła ramionami z wściekłością. "Może nie jest za późno - zdecydowanie najwyższy czas. Ale on ci wszystko wyjaśni. Potem zobaczymy - teraz myślę, że lepiej weź kąpiel i doprowadź się do porządku. To pomoże ci w chorobie. Nie mamy dużo czasu. Kilka godzin do rana".
  
  Nick wstał. Brakowało mu butów, ale poza tym był w pełni ubrany. Jego garnitur z Savile Row już nigdy nie będzie taki sam. Czuł się wręcz brudny i zarośnięty. Wiedział, jak powinien wyglądać jego język i nie chciał patrzeć sobie w oczy. W ustach czuł wyraźny posmak alkoholu.
  
  "Kąpiel może uratować mi życie" - przyznał.
  
  Wskazała na jego pognieciony garnitur. "Musisz się jeszcze przebrać. Musisz się tego pozbyć. Wszystko załatwione. Mamy dla ciebie inne ubrania. Dokumenty. Zupełnie nową przykrywkę. Moja organizacja, oczywiście, już się tym zajęła".
  
  "Ojciec wydawał się być bardzo zajęty. A kim są ci "my"?
  
  Rzuciła mu japońskie zdanie, którego nie zrozumiał. Jej długie, ciemne oczy zwęziły się. "To znaczy wojowniczki z Eta. Tym właśnie jesteśmy - żonami, córkami, matkami. Nasi mężczyźni nie będą walczyć, albo jest ich niewielu, więc kobiety muszą. Ale on ci o tym opowie. Wyślę dziewczynę, żeby cię umyła".
  
  "Zaczekaj chwilę, Tonaka". Znów usłyszał muzykę. Muzyka i wibracje były bardzo słabe.
  
  "Gdzie jesteśmy? Gdzie w Tokio?"
  
  Rzuciła prochy na tatami. "Na Ginzie. Raczej pod nią. To jedna z naszych niewielu bezpiecznych przystani. Jesteśmy w piwnicy pod kabaretem Electric Palace. To muzyka, którą słyszysz. Jest prawie północ. Naprawdę muszę już iść, Nick. Cokolwiek zechcesz..."
  
  "Papierosy, butelka dobrego piwa i świadomość, skąd wziął się twój angielski. Dawno nie słyszałem słowa "prease".
  
  Nie mogła się powstrzymać od uśmiechu. To sprawiło, że znów stała się piękna. "Radcliffe. Rocznik '63. Tata nie chciał, żeby jego córka stała się taka, rozumiesz. Tylko ja nalegałem. Ale o tym też ci opowie. Wyślę ci rzeczy. I bas. Dziewczynę. Do zobaczenia wkrótce, Nick".
  
  Zamknęła za sobą drzwi. Nick, niczym nie różniący się od pozostałych, przykucnął na wschodnim poziomie i zaczął się nad tym zastanawiać. W Waszyngtonie, oczywiście, czekało go piekło. Hawk szykowałby salę tortur. Postanowił grać kartami, które spadły, przynajmniej na razie. Nie mógł od razu skontaktować się z Hawkiem, nie mówiąc staruszkowi, że jego wędrowny syn zawędrował do Tokio. Nie. Niech szef dostanie zawału. Hawk był twardym, żylastym staruszkiem i to go nie zabije.
  
  Tymczasem Nick spotka się z Kunizo Matą i dowie się, co się dzieje. Spłaci staruszkowi dług i uporządkuje cały ten piekielny bałagan. Wtedy będzie wystarczająco dużo czasu, żeby zadzwonić do Hawka i spróbować wyjaśnić sprawę.
  
  Ktoś zapukał do drzwi.
  
  "Ohari nasai". Na szczęście, będąc w Szanghaju, potrafił posługiwać się tym językiem.
  
  Była w średnim wieku, o gładkiej, pogodnej twarzy. Miała na sobie słomkowe gety i kraciastą suknię. Niosła tacę z butelką whisky i paczką papierosów. Przewieszoną przez ramię miała ogromny, puszysty ręcznik. Obdarzyła Nicka szczerym, aluminiowym uśmiechem.
  
  "Konbanwa, Carter-san. Oto coś dla ciebie. Bassu jest gotowy. Idziesz, hubba-hubba?"
  
  Nick uśmiechnął się do niej. "Bez zbędnych ceregieli. Najpierw napij się. Najpierw zapal. Wtedy może nie umrę i będę mógł delektować się bassu. O namae wa?"
  
  Aluminiowe zęby błyszczały. "Jestem Susie".
  
  Wziął butelkę whisky z tacy i skrzywił się. Stary, biały wieloryb! Czego można się spodziewać po miejscu zwanym Elektrycznym Pałacem.
  
  "Susie, co? Przyniesiesz szklankę?"
  
  "Brak trawy."
  
  Odkręcił nakrętkę. Śmierdziało. Ale potrzebował jednego łyku, tylko jednego, żeby ją wyciągnąć i rozpocząć tę - jakąkolwiek by ona nie była. Wyciągnął butelkę i skłonił się Susie. "Za twoje zdrowie, piękna. Gokenko vo shuku shimasu!". "I moje też" - mruknął pod nosem. Nagle zdał sobie sprawę, że zabawa się skończyła. Od teraz gra będzie trwała wiecznie, a zwycięzca zatrzyma wszystkie kulki.
  
  Susie zachichotała, a potem zmarszczyła brwi. "Bas jest gotowy. Gorący. Chodź szybko, albo zmarzniesz". I znacząco klepnęła w powietrze duży ręcznik.
  
  Nie było sensu tłumaczyć Susie, że sam sobie podciera plecy. Susie była szefową. Wepchnęła go do parującej wanny i zabrała się do roboty, dając mu bas po swojemu, a nie po jego myśli. Niczego nie pominęła.
  
  Tonaka czekała, kiedy wrócił do małego pokoju. Na dywaniku przy łóżku leżała sterta ubrań. Nick spojrzał na nie z obrzydzeniem. "Kim niby mam być? Włóczęgą?"
  
  "W pewnym sensie tak". Podała mu sfatygowany portfel. Zawierał gruby plik nowych jenów i mnóstwo kart, większość podartych. Nick szybko je przejrzał.
  
  "Nazywasz się Pete Fremont" - wyjaśnił Tonaka. "Wyobrażam sobie, że jesteś trochę leniwy. Jesteś niezależnym dziennikarzem i pisarzem, a do tego alkoholikiem.
  
  Mieszkasz na Wschodnim Wybrzeżu od lat. Od czasu do czasu sprzedasz artykuł albo historię w Stanach, a kiedy przyjdzie czek, pójdziesz na ciąg. Właśnie tam jest teraz prawdziwy Pete Fremont - na ciąg. Więc nie musisz się martwić. Nie będziecie się włóczyć po Japonii. A teraz lepiej się ubierz.
  
  Podała mu szorty i niebieską koszulę, tanie i nowe, wciąż w plastikowych torbach. "Poprosiłam jedną z dziewczyn, żeby je kupiła. Rzeczy Pete'a są dość brudne. Nie dba o siebie zbyt dobrze".
  
  Nick zdjął krótką szatę, którą dała mu Susie, i włożył szorty. Tonaka patrzył beznamiętnie. Pamiętał, że już to wszystko widziała. Żadnych tajemnic przed tym dzieckiem.
  
  "Więc naprawdę istnieje Pete Fremont, co? I gwarantujesz, że nie rozprzestrzeni się, kiedy pracuję? W porządku, ale jest jeszcze jeden aspekt. Każdy w Tokio powinien znać taką postać".
  
  Zapaliła papierosa. "Trzymanie go z dala od oczu nie będzie trudne. Jest pijany jak bela. Będzie tak stał przez kilka dni, dopóki ma pieniądze. I tak nigdzie nie może wyjść - to jego jedyne ubranie".
  
  Nick zamilkł, wyciągając szpilki z nowej koszuli. "Masz na myśli, że ukradłeś mu ubrania? Jego jedyne ubrania?"
  
  Tonaka wzruszył ramionami. "Czemu nie? Potrzebujemy ich. On tego nie robi. Pete to miły facet, wie o nas, o dziewczynach z Eta i od czasu do czasu nam pomaga. Ale to beznadziejny pijak. Nie potrzebuje żadnych ubrań. Ma swoją butelkę i dziewczynę, i tylko na tym mu zależy. Szybko, Nick. Chcę ci coś pokazać."
  
  "Tak, panie sahibie."
  
  Ostrożnie podniósł garnitur. Kiedyś był to dobry garnitur. Został uszyty w Hongkongu - Nick znał krawca - dawno temu. Wszedł w niego, czując charakterystyczny zapach potu i starzenia. Pasował idealnie. "Twój przyjaciel Pete to rosły mężczyzna".
  
  "Teraz reszta."
  
  Nick założył buty z popękanymi obcasami i zadrapaniami. Jego krawat był podarty i poplamiony. Płaszcz, który mu wręczyła, należał do Abercrombie & Fitch w epoce lodowcowej. Był brudny i brakowało mu paska.
  
  "Ten facet" - mruknął Nick, zakładając płaszcz - "to prawdziwy pijak. Boże, jak on wytrzymuje ten swój zapach?"
  
  Tonaka się nie uśmiechnął. "Wiem. Biedny Pete. Ale kiedy zwolniły cię UP, AP, Hong Kong Times, Singapore Times, Asahi, Yomiuri i Osaka, to chyba już ci wszystko jedno. Oto... kapelusz."
  
  Nick spojrzał na to z podziwem. To było arcydzieło. Było nowe, gdy świat był młody. Brudne, pogniecione, podarte, poplamione potem i bezkształtne, wciąż wyróżniało się niczym postrzępione szkarłatne pióro w poplamionym solą pręgu. Ostatni gest buntu, ostateczne wyzwanie rzucone losowi.
  
  "Chciałbym poznać tego Pete"a Fremonta, kiedy to wszystko się skończy" - powiedział dziewczynie. "On musi być chodzącym przykładem prawa przetrwania". Nick zdawał się mieć nad sobą niezłą kontrolę.
  
  "Może" - zgodziła się krótko. "Stań tu i pozwól, że ci się przyjrzę. Hmmm... z daleka mógłbyś wziąć za Pete"a. Z bliska nie, bo nie jesteś do niego podobny. To nie jest takie ważne. Jego papiery są dla ciebie ważną przykrywką i wątpię, żebyś spotkała kogoś, kto dobrze zna Pete"a. Ojciec mówi, że cię nie poznają. Pamiętaj, to cały jego plan. Ja tylko wykonuję swoje polecenia".
  
  Nick zmrużył oczy, patrząc na nią. "Nie przepadasz za swoim starym, prawda?"
  
  Jej twarz stwardniała jak maska kabuki. "Szanuję mojego ojca. Nie muszę go kochać. Chodź. Jest coś, co musisz zobaczyć. Zachowałem to na koniec, ponieważ... ponieważ chcę, żebyś opuściła to miejsce w odpowiednim stanie umysłu. I odtąd twoje bezpieczeństwo".
  
  "Wiem" - powiedział Nick, idąc za nią do drzwi. "Jesteś świetną małą psycholog".
  
  Poprowadziła go korytarzem do wąskich schodów. Muzyka wciąż unosiła się gdzieś nad jego głową. Imitacja Beatlesów. Clyde-san i jego Cztery Jedwabniki. Nick Carter pokręcił głową z milczącą dezaprobatą, schodząc za Tonaką po schodach. Modna muzyka nie zrobiła na nim wrażenia. Nie był wcale starym dżentelmenem, ale też nie był taki młody. Nikt nie był taki młody!
  
  Zeszli i runęli w dół. Zrobiło się zimniej i usłyszał kapanie wody. Tonaka używał teraz małej latarki.
  
  "Ile piwnic jest w tym miejscu?"
  
  "Wiele. Ta część Tokio jest bardzo stara. Jesteśmy tuż pod dawną odlewnią srebra. Jin. Używali tych podziemnych przestrzeni do przechowywania sztabek i monet."
  
  Dotarli na dół, a następnie przeszli poprzecznym korytarzem do ciemnej kabiny. Dziewczyna nacisnęła włącznik i słabe żółte światło rozświetliło sufit. Wskazała na ciało leżące na zwyczajnym stole pośrodku pomieszczenia.
  
  "Ojciec chciał, żebyś to zobaczył. Najpierw. Zanim podejmiesz nieodwołalne zobowiązanie". Podała mu latarkę. "Proszę. Przyjrzyj się uważnie. Oto, co się z nami stanie, jeśli zawiedziemy".
  
  Nick wziął latarkę. "Myślałem, że mnie zdradzono".
  
  "Niezupełnie. Ojciec mówi, że nie. Jeśli chcesz się teraz wycofać, będziemy musieli wsadzić cię do najbliższego samolotu powrotnego do Stanów."
  
  Carter zmarszczył brwi, a potem uśmiechnął się kwaśno.
  
  Stary Kunizo wiedział, co zamierza zrobić. Wiedział, że Carter może być wieloma rzeczami, ale kurczakiem nie.
  
  Poświecił latarką na ciało i dokładnie je zbadał. Znał się na tyle na zwłokach i śmierci, że od razu rozpoznał, że ten człowiek umierał w straszliwych męczarniach.
  
  Ciało należało do Japończyka w średnim wieku. Miał zamknięte oczy. Nick badał mnóstwo drobnych ran pokrywających mężczyznę od szyi po kostki. Musiało ich być tysiąc! Małe, krwawiące, rozwarte usta w ciele. Żadna nie była na tyle głęboka, by zabić. Żadna w miejscu newralgicznym. Ale gdyby je wszystkie zsumować, mężczyzna powoli wykrwawiłby się na śmierć. Zajęłoby to godziny. I nastąpiłby horror, szok...
  
  Tonaka stała daleko, w cieniu maleńkiej żółtej żarówki. Dotarł do niego zapach jej papierosa, ostry i ostry w zimnym, zabójczym zapachu pokoju.
  
  Powiedziała: "Widzisz ten tatuaż?"
  
  Spojrzał na nią. Zaciekawiło go to. Mała, niebieska figurka Buddy - z wbitymi w nią nożami. Była na jego lewym ramieniu, po wewnętrznej stronie, nad łokciem.
  
  "Rozumiem" - powiedział Nick. "Co to znaczy?"
  
  "Stowarzyszenie Krwawego Buddy. Nazywał się Sadanaga. Był Etą, Burakuminem. Jak ja - i mój ojciec. Jak miliony z nas. Ale Chińczycy, Chikom, zmusili go do wstąpienia do Stowarzyszenia i pracy dla nich. Ale Sadanaga był odważnym człowiekiem - zbuntował się i pracował również dla nas. Doniósł na Chikom".
  
  Tonaka odrzuciła żarzącego się papierosa. "Odkryli. Zobaczysz rezultaty. I właśnie to cię czeka, jeśli nam pomożesz, panie Carter. I to tylko część tego."
  
  Nick cofnął się i ponownie oświetlił ciało latarką. Na ciele widniały ciche, drobne rany. Zgasił światło i odwrócił się do dziewczyny. "Wygląda na śmierć od tysiąca cięć - ale myślałem, że to spotkało Ronina".
  
  "Chińczycy to przywrócili. W unowocześnionej, nowoczesnej formie. Zobaczysz. Mój ojciec ma model maszyny, której używają do karania każdego, kto im się sprzeciwi. Chodź, tu jest zimno".
  
  Wrócili do małego pokoju, w którym Nick się obudził. Muzyka wciąż grała, brzdąkała i wibrowała. Jakoś zgubił zegarek na nadgarstku.
  
  Była, powiedział mu Tonaka, kwadrans po pierwszej.
  
  "Nie chcę spać" - powiedział. "Mogę już wyjść i pojechać do twojego ojca. Zadzwoń i powiedz mu, że już jadę".
  
  "Nie ma telefonu. To niedorzeczne. Ale wyślę mu wiadomość w odpowiednim czasie. Możesz mieć rację - o tej porze łatwiej poruszać się po Tokio. Ale czekaj - jeśli teraz wyjeżdżasz, muszę ci to powiedzieć. Wiem, że to nie to, do czego jesteś przyzwyczajony" - wspomina mój ojciec - "ale to wszystko, co mamy. Trudno nam zdobyć broń, Eta".
  
  Podeszła do małej szafki w kącie pokoju i uklękła przed nią. Jej spodnie opinały gładką linię bioder i pośladków, krępując napięte ciało.
  
  Wróciła z ciężkim pistoletem, który lśnił tłustym, czarnym połyskiem. Podała mu go wraz z dwoma zapasowymi magazynkami. "Jest bardzo ciężki. Sama nie mogłabym go użyć. Był ukryty od czasów okupacji. Myślę, że jest w dobrym stanie. Pewnie jakiś Jankes wymienił go na papierosy i piwo albo na dziewczynę".
  
  To był stary Colt .45, model 1911. Nick nie strzelał z niego od jakiegoś czasu, ale znał go. Broń była notorycznie niedokładna na dystansie powyżej pięćdziesięciu jardów, ale w tym zakresie mogła zatrzymać byka. Właściwie została zaprojektowana, aby stłumić zamieszki na Filipinach.
  
  Wystrzelał cały magazynek i sprawdził bezpieczniki, po czym rzucił naboje na poduszkę. Leżały grube, tępe i śmiercionośne, a miedź mieniła się w świetle. Nick sprawdził sprężyny magazynków we wszystkich magazynkach. Pasowały. Zupełnie jak w starym .45 - owszem, to nie była Wilhelmina, ale nie miał innej broni. Mógł też wykończyć sztylet Hugo, który trzymał w prawej dłoni w zamszowej pochwie, ale go tam nie było. Musiał sobie poradzić. Wsunął Colta za pasek i zapiął płaszcz. Wybrzuszał się, ale nie za bardzo.
  
  Tonaka przyglądała mu się uważnie. Czuł jej aprobatę w jej ciemnych oczach. W rzeczywistości dziewczyna była bardziej optymistyczna. Rozpoznawała profesjonalistę, gdy go widziała.
  
  Podała mu mały skórzany brelok. "Za domem towarowym San-ai stoi zaparkowany Datsun. Znasz go?"
  
  "Wiem". To był rurowaty budynek w pobliżu Ginzy, przypominający ogromną rakietę na swoim stanowisku startowym.
  
  "Dobrze. Oto numer rejestracyjny". Podała mu kartkę papieru. "Samochód można śledzić. Nie sądzę, ale możliwe. Musisz po prostu zaryzykować. Wiesz, jak dojechać do Sanya?"
  
  "Chyba tak. Jedź autostradą do Shawa Dori, potem zjedź i idź pieszo do stadionu baseballowego. Skręć w prawo w Meiji Dori, a to powinno mnie zaprowadzić gdzieś w okolice mostu Namidabashi. Zgadza się?"
  
  Podeszła do niego bliżej. "Zdecydowanie masz rację.
  
  Dobrze znasz Tokio.
  
  "Nie tak dobre, jak powinno być, ale mogę to zrozumieć. To jak Nowy Jork - wszystko burzą i budują od nowa".
  
  Tonaka była teraz bliżej, niemal go dotykała. Jej uśmiech był smutny. "Nie w okolicy Sanya - to wciąż slumsy. Prawdopodobnie będziesz musiał zaparkować przy moście i wejść do środka. Niewiele jest tam ulic".
  
  "Wiem". Widział slumsy na całym świecie. Widział je i czuł ich zapach - gnój, brud, ludzkie odchody. Psy zjadające własne odchody. Niemowlęta, które nigdy nie miały szans, i starcy czekający na śmierć bez godności. Kunizo Matou, który był Etą, Burakuminem, musiał mieć bardzo silne uczucia wobec swojego ludu, skoro wrócił do miejsca takiego jak Sanya, by tam umrzeć.
  
  Była w jego ramionach. Przytuliła swoje szczupłe ciało do jego dużego, twardego ciała. Zdziwił się, widząc łzy błyszczące w jej długich, migdałowych oczach.
  
  "Więc idź" - powiedziała mu. "Niech Bóg będzie z tobą. Zrobiłam wszystko, co mogłam, byłam posłuszna mojemu szlachetnemu ojcu w każdym calu. Czy przekażesz mu moje... moje wyrazy szacunku?"
  
  Nick czule ją objął. Drżała, a z jej włosów unosił się delikatny zapach drzewa sandałowego.
  
  "Tylko twój szacunek? Nie twoja miłość?"
  
  Nie spojrzała na niego. Pokręciła głową. "Nie. Tak jak mówię. Ale nie myśl o tym - to sprawa między mną a moim ojcem. Ty i ja - jesteśmy inni". Odsunęła się od niego trochę. "Mam obietnicę, Nick. Mam nadzieję, że mnie do tego zmusisz".
  
  "Zrobię to."
  
  Pocałował ją. Jej usta były pachnące, miękkie, wilgotne i uległe, niczym pączek róży. Tak jak podejrzewał, nie miała na sobie stanika i poczuł jej piersi przywierające do niego. Przez chwilę ich ramiona się stykały, a jej drżenie nasiliło się, a oddech stał się chrapliwy. Potem go odepchnęła. "Nie! Nie możesz. Koniec - wejdź, pokażę ci, jak stąd wyjść. Nie zawracaj sobie tym głowy - już tu nie wrócisz".
  
  Kiedy wychodzili z pokoju, przyszło mu do głowy: "Co z tym ciałem?"
  
  "To jest nasz problem. To nie jest pierwsza rzecz, której się pozbędziemy - kiedy nadejdzie czas, wrzucimy ją do portu".
  
  Pięć minut później Nick Carter poczuł na twarzy lekkie muśnięcie kwietniowego deszczu. Właściwie to była ledwie mgiełka, a po ciasnej piwnicy było chłodno i przyjemnie. W powietrzu unosił się lekki chłód. Zapiął stary płaszcz wokół szyi.
  
  Tonaka poprowadził go w zaułek. Ciemne, mroczne niebo nad głową odbijało neony Ginzy, oddalonej o pół przecznicy. Było późno, ale ulica wciąż kołysała się. Idąc, Nick wyczuł dwa zapachy, które kojarzyły mu się z Tokio: gorący makaron i świeżo wylany beton. Po prawej stronie znajdował się opuszczony płaski teren, gdzie kopano nową piwnicę. Zapach betonu był silniejszy. Dźwigi w wykopie przypominały śpiące bociany w deszczu.
  
  Wyszedł na boczną uliczkę i zawrócił w stronę samej Ginzy. Wyszedł przecznicę od Teatru Nichigeki. Zatrzymał się na rogu i zapalił papierosa, zaciągnął się głęboko, pozwalając oczom błądzić i chłonąć frenetyczną scenę. Około trzeciej nad ranem Ginza trochę się ochłodziła, ale jeszcze nie ucichła. Ruch uliczny zmalał, ale wciąż był zatłoczony. Ludzie wciąż krążyli w tę i z powrotem po tej fantastycznej ulicy. Sprzedawcy makaronu wciąż trąbili. Z tysięcy barów lała się śmiała muzyka. Gdzieś cicho brzęczał samisen. Przejechał spóźniony tramwaj. Ponad tym wszystkim, jakby niebo ociekało wielobarwnymi strumieniami, zalała je jasna fala neonów. Tokio. Bezczelny, bezczelny, drań z Zachodu. Zrodzony przez gwałt na godnej dziewczynie ze Wschodu.
  
  Przejechała riksza, kulis biegł zmęczony z opuszczoną głową. Jankeski marynarz i słodka Japonka byli w ciasnym uścisku. Nick się uśmiechnął. Nigdy więcej czegoś takiego nie widziałem. Riksze. Były tak staromodne jak chodaki, kimona i obi. Młoda Japonia była modna - i było mnóstwo hipisów.
  
  Wysoko po prawej, tuż pod chmurami, mrugała lampa ostrzegawcza na Tokyo Tower w Shiba Park. Po drugiej stronie ulicy jasne neony oddziału Chase Manhattan oznajmiły mu po japońsku i angielsku, że ma przyjaciela. Uśmiech Nicka był nieco kwaśny. Wątpił, by S-M w ogóle mu pomogło w obecnej sytuacji. Zapalił kolejnego papierosa i ruszył dalej. Jego widzenie peryferyjne było doskonałe i dostrzegł dwóch schludnych, małych policjantów w niebieskich mundurach i białych rękawiczkach, zbliżających się z lewej strony. Szli powoli, wymachując pałkami i rozmawiając ze sobą, raczej swobodnie i niewinnie, ale nie było sensu ryzykować.
  
  Nick przeszedł kilka przecznic, nie spuszczając go z oczu. Nic. Nagle poczuł głód i zatrzymał się przy jasno oświetlonym barze z tempurą, zajadając się ogromnym talerzem smażonych warzyw i krewetek. Zostawił trochę jenów na kamiennej poprzeczce i wyszedł. Nikt nie zwrócił na niego najmniejszej uwagi.
  
  Wyszedł z Ginzy, wszedł w boczną uliczkę i wszedł na parking San-ai od tyłu. Lampy sodowe rzucały niebiesko-zieloną mgiełkę na kilkanaście samochodów.
  
  Tam. Czarny Datsun stał tam, gdzie wskazywał Tonaka. Sprawdził prawo jazdy, zwinął papier, żeby znaleźć kolejnego papierosa, po czym wsiadł i wyjechał z parkingu. Żadnych świateł, ani cienia samochodu za nim. Na razie wydawał się w porządku.
  
  Gdy usiadł, ciężki pistolet kalibru .45 wbił mu się w krocze. Położył go na siedzeniu obok siebie.
  
  Jechał ostrożnie, przestrzegając ograniczenia prędkości do 20 mil na godzinę, aż wjechał na nową drogę ekspresową i skierował się na północ. Następnie zwiększył prędkość do 30 mil na godzinę, co wciąż mieściło się w limicie nocnym. Przestrzegał wszystkich znaków drogowych i sygnalizacji. Deszcz się wzmagał, a on podniósł prawie całkowicie szybę kierowcy. Kiedy w małym samochodzie zrobiło się duszno, poczuł zapach potu i brudu z garnituru Pete'a Fremonta. O tej porze było niewiele szalonego ruchu ulicznego w Tokio i nie widział żadnych radiowozów. Był wdzięczny. Jeśli policja go zatrzyma, nawet do rutynowej kontroli, będzie mu trochę trudno wyglądać i pachnieć tak jak on. A wytłumaczenie się z pistoletem kalibru .45 będzie trudne. Nick znał tokijską policję z własnego doświadczenia. Byli twardzi i skuteczni - znani byli również z tego, że rzucali człowieka na piasek i łatwo o nim zapominali na kilka dni.
  
  Minął park Ueno po lewej stronie. Stadion Beisubooru jest już niedaleko. Postanowił zostawić samochód na parkingu przy stacji Minowa na linii Joban i przejść do dzielnicy Sanya przez most Namidabashi, gdzie w dawnych czasach wykonywano wyroki śmierci na przestępcach.
  
  Mała podmiejska stacja była ciemna i pusta w jęczącą, deszczową noc. Na parkingu stał jeden samochód - stary gruchot bez opon. Nick zamknął Datsuna, ponownie sprawdził pistolet kalibru .45 i wsunął go za pasek. Naciągnął na głowę sfatygowany kapelusz, podniósł kołnierz i ruszył w ciemny deszcz. Gdzieś zawył zmęczony pies - krzyk samotności i rozpaczy w tej samotnej godzinie przed świtem. Nick ruszył dalej. Tonaka dał mu latarkę, której używał od czasu do czasu. Znaki drogowe były chaotyczne, często nieobecne, ale miał ogólne pojęcie o tym, gdzie się znajduje, a jego zmysł orientacji był wyostrzony.
  
  Przechodząc przez most Namidabashi, znalazł się w samym Sanya. Delikatna bryza znad rzeki Sumida niosła przemysłowy smród okolicznych fabryk. W wilgotnym powietrzu unosił się kolejny ciężki, cierpki zapach - zapach starej, zaschniętej krwi i gnijących jelit. Rzeźnie. W Sanya było ich wiele i przypomniał sobie, ilu eta, burakuminów, pracowało przy zabijaniu i skórowaniu zwierząt. Jedno z niewielu ohydnych zajęć, jakie mogli wykonywać jako klasa.
  
  Podszedł do rogu. Musiał już tam być. Stał tu rząd noclegowni. Papierowy szyld, odporny na warunki atmosferyczne i oświetlony latarnią naftową, oferował łóżko za 20 jenów. Pięć centów.
  
  Był jedyną osobą w tym odludnym miejscu. Szary deszcz cicho syczał i rozpryskiwał się na jego starodawnym płaszczu przeciwdeszczowym. Nick uznał, że musi być jakąś przecznicę od celu. Nie miało to większego znaczenia, bo teraz musiał przyznać, że się zgubił. Chyba że Tonaka, szefowa, skontaktowała się z nim, jak obiecała.
  
  "Carter-san?"
  
  Westchnienie, szept, wyimaginowany dźwięk ponad szumem deszczu? Nick spiął się, położył dłoń na zimnej kolbie .45 i rozejrzał się. Nic. Ani jednej osoby. Nikogo.
  
  "Carter-san?"
  
  Głos stał się wyższy, bardziej piskliwy, niesiony wiatrem. Nick przemówił w noc: "Tak. Jestem Carter-san. Gdzie jesteś?"
  
  "Tu, Carter-san, między budynkami. Idź do tego z lampą."
  
  Nick wyciągnął Colta zza paska i odbezpieczył. Podszedł do miejsca, gdzie za papierowym szyldem paliła się lampa naftowa.
  
  "Tu, Carter-san. Spójrz w dół. Pod siebie."
  
  Między budynkami znajdowała się wąska przestrzeń z trzema schodami prowadzącymi w dół. U stóp schodów siedział mężczyzna pod słomianym płaszczem przeciwdeszczowym.
  
  Nick zatrzymał się na szczycie schodów. "Czy mogę zapalić światło?"
  
  "Tylko na sekundę, Carter-san. To niebezpieczne."
  
  "Skąd wiesz, że jestem Carter-san?" wyszeptał Nick.
  
  Nie widział wzruszenia starych ramion pod matą, ale domyślił się. "Ryzykuję, ale ona powiedziała, że przyjdziesz. A jeśli jesteś Carter-san, mam cię skierować do Kunizo Matu. Jeśli nie jesteś Carter-san, to jesteś jednym z nich i mnie zabijesz".
  
  "Jestem Carter-san. Gdzie jest Kunizo Matou?"
  
  Na chwilę oświetlił schody światłem latarki. Jego jasne, paciorkowate oczy odbijały światło. Kępka siwych włosów, starcza twarz spalona czasem i troskami. Przykucnął pod matą, niczym sam Czas. Nie miał dwudziestu jenów na łóżko. Ale żył, mówił, pomagał swoim ludziom.
  
  Nick zgasił światło. "Gdzie?"
  
  Zejdź po schodach, miń mnie i idź prosto korytarzem. Jak najdalej. Uważaj na psy. Śpią tu, są dzikie i głodne. Na końcu tego korytarza jest kolejny, po prawej - idź jak najdalej. To duży dom, większy niż myślisz, a za drzwiami pali się czerwone światło. Idź, Carter-san.
  
  Nick wyciągnął z brudnego portfela Pete'a Fremonta świeżą złotówkę. Włożył ją
  
  Było pod matą, kiedy przechodził. "Dziękuję, tato. Oto pieniądze. Będzie ci łatwiej leżeć w łóżku twoim starym kościom".
  
  "Arigato, Carter-san."
  
  "Itashimashi!"
  
  Nick ostrożnie szedł korytarzem, muskając palcami zniszczone budynki po obu stronach. Zapach był okropny, a on wszedł w lepkie błoto. Przypadkowo kopnął psa, ale zwierzę tylko zaskomlało i odpełzło.
  
  Skręcił i szedł dalej, jak szacował, przez pół przecznicy. Po obu stronach stały chaty, sterty blachy, papieru i starych skrzyń - wszystkiego, co dało się uratować albo ukraść i wykorzystać do budowy domu. Co jakiś czas widział słabe światło albo słyszał płacz dziecka. Deszcz opłakiwał mieszkańców, łachmany i kości życia. Chudy kot splunął na Nicka i uciekł w noc.
  
  Wtedy to zobaczył. Słabe czerwone światło za papierowymi drzwiami. Widoczne tylko wtedy, gdy się na nie patrzyło. Uśmiechnął się ironicznie i na moment przypomniała mu się jego młodość w miasteczku na Środkowym Zachodzie, gdzie dziewczyny z fabryki Real Silk wręcz trzymały czerwone żarówki w oknach.
  
  Deszcz, nagle porywany przez wiatr, uderzył tatuażem o papierowe drzwi. Nick lekko zapukał. Cofnął się o krok, krok w prawo, z Coltem gotowym do strzału w noc. Dziwne uczucie fantazji, nierealności, które prześladowało go od czasu, gdy był pod wpływem narkotyków, zniknęło. Był teraz AXEmanem. Był Killmasterem. I pracował.
  
  Papierowe drzwi rozsunęły się z cichym westchnieniem i weszła do środka ogromna, niewyraźna postać.
  
  "Nacięcie?"
  
  To był głos Kunizo Matou, ale to nie był głos. Nie ten, który Nick pamiętał przez te wszystkie lata. To był stary głos, głos chory, który bez przerwy powtarzał: "Nick?"
  
  "Tak, Kunizo. Nick Carter. Rozumiem, że chciałeś się ze mną spotkać."
  
  Biorąc wszystko pod uwagę, pomyślał Nick, było to prawdopodobnie niedopowiedzenie stulecia.
  
  
  Rozdział 6
  
  
  Dom był słabo oświetlony papierowymi lampionami. "Nie chodzi o to, że trzymam się starych zwyczajów" - powiedział Kunizo Matu, prowadząc go do pokoju w głębi. "Słabe oświetlenie to zaleta w tej okolicy. Zwłaszcza teraz, gdy wypowiedziałem własną małą wojnę chińskim komunistom. Moja córka ci o tym opowiadała?"
  
  "Trochę" - powiedział Nick. "Niewiele. Powiedziała, że wszystko wyjaśnisz. Chciałbym, żebyś to zrobił. Mam wiele niejasności."
  
  Pokój był proporcjonalny i umeblowany w stylu japońskim. Słomiane maty, niski stolik na matach tatami, kwiaty z papieru ryżowego na ścianie i miękkie poduszki wokół stołu. Na stole stały małe filiżanki i butelka sake.
  
  Matu wskazał na poduszkę. "Musisz usiąść na podłodze, stary przyjacielu. Ale najpierw, czy zabrałeś ze sobą mój medalion? Bardzo go cenię i chcę go mieć przy sobie, kiedy umrę". To było proste stwierdzenie faktu, pozbawione sentymentalizmu.
  
  Nick wyjął medalion z kieszeni i podał mu go. Gdyby nie Tonaka, zapomniałby o nim. Powiedziała mu: "Stary człowiek będzie o niego pytał".
  
  Matu wziął złoty i jadeitowy krążek i schował go do szuflady. Usiadł naprzeciwko Nicka i sięgnął po butelkę sake. "Nie będziemy się krępować, stary przyjacielu, ale jest czas na mały drink, żeby powspominać minione dni. Dobrze, że przyszedłeś".
  
  Nick się uśmiechnął. "Nie miałem wielkiego wyboru, Kunizo. Czy powiedziała ci, jak ona i jej koledzy z harcerstwa mnie tu przyprowadzili?"
  
  "Powiedziała mi. Jest bardzo posłuszną córką, ale nie chciałem, żeby posunęła się do takich skrajności. Może byłem trochę zbyt gorliwy w swoich instrukcjach. Miałem tylko nadzieję, że cię przekona". Nalał sake do kubków w kształcie skorupek jajek.
  
  Nick Carter wzruszył ramionami. "Przekonała mnie. Daj spokój, Kunizo. I tak bym przyszedł, gdybym zdał sobie sprawę z powagi sprawy. Mogę mieć tylko mały problem z wytłumaczeniem tego szefowi".
  
  "David Hawk?" Matu podał mu filiżankę sake.
  
  "Wiesz co?"
  
  Matu skinął głową i wypił sake. Nadal był zbudowany jak zapaśnik sumo, ale starość okryła go obwisłą szatą, a rysy twarzy były zbyt ostre. Oczy miał głęboko osadzone, z ogromnymi workami pod oczami, które paliła gorączka i coś jeszcze, co go trawiło.
  
  Ponownie skinął głową. "Zawsze wiedziałem o wiele więcej, niż podejrzewałeś, Nick. O tobie i AX. Znałeś mnie jako przyjaciela, jako swojego nauczyciela karate i judo. Pracowałem dla japońskiego wywiadu".
  
  "Tak powiedział mi Tonaka."
  
  "Tak. W końcu jej to powiedziałem. Nie mogła ci powiedzieć, bo nie wie - bardzo mało osób wie - że przez te wszystkie lata byłem podwójnym agentem. Pracowałem też dla Brytyjczyków.
  
  Nick popijał sake. Nie był szczególnie zaskoczony, choć dla niego to była nowość. Wpatrywał się w krótki szwedzki karabin maszynowy typu K, który przyniósł Matu - leżał na stole - i nic nie powiedział. Matu przebył z nim tysiące mil, żeby porozmawiać. Kiedy będzie gotowy, to zrobi. Nick czekał.
  
  Matu nie był jeszcze gotowy, by zacząć przeglądać teczki. Wpatrywał się w butelkę sake. Deszcz grał metaliczny ragtime na dachu. Ktoś gdzieś w domu kaszlnął. Nick
  
  nadstawił ucha i spojrzał na wielkiego mężczyznę.
  
  "Sługa. Dobry chłopak. Możemy mu zaufać."
  
  Nick dolał sobie sake i zapalił papierosa. Matu odmówił. "Mój lekarz na to nie pozwala. To kłamca i mówi, że będę długo żył". Poklepał się po ogromnym brzuchu. "Wiem lepiej. Ten rak zżera mnie żywcem. Czy moja córka o tym wspominała?"
  
  "Coś w tym stylu". Doktor był kłamcą. Killmaster rozpoznał śmierć, gdy była wypisana na twarzy człowieka.
  
  Kunizo Matu westchnął. "Daję sobie sześć miesięcy. Nie mam dużo czasu, żeby robić to, co bym chciał. Szkoda. Ale cóż, tak to chyba zawsze bywa - ktoś zwleka, odkłada to na później i odkłada, a potem nadchodzi śmierć i czas się kończy. Ja..."
  
  Nick delikatnie, bardzo delikatnie, szturchnął go. "Są rzeczy, które rozumiem, Kunizo. Są rzeczy, których nie rozumiem. O twoich ludziach i o tym, jak do nich wróciłeś, o Burakuminach, i o tym, jak źle się dzieje z tobą i twoją córką. Wiem, że próbujesz to naprawić, zanim umrzesz. Masz moje pełne współczucie, Kunizo, i wiesz, że w naszej pracy trudno o współczucie. Ale zawsze byliśmy wobec siebie szczerzy i bezpośredni - musisz zająć się sprawami Kunizo! Czego ode mnie chcesz?"
  
  Matu westchnął ciężko. Pachniał dziwnie i Nick pomyślał, że to prawdziwy zapach raka. Czytał, że niektóre z nich wręcz śmierdziały.
  
  "Masz rację" - powiedział Matu. "Jak za dawnych czasów - zazwyczaj miałeś rację. Więc słuchaj uważnie. Mówiłem ci, że byłem podwójnym agentem, pracującym zarówno dla naszego wywiadu, jak i brytyjskiego MI5. No cóż, w MI5 poznałem człowieka o nazwisku Cecil Aubrey. Był wtedy zaledwie młodszym oficerem. Teraz jest rycerzem, albo wkrótce nim zostanie... Sir Cecil Aubrey! Nawet po tych wszystkich latach wciąż mam mnóstwo kontaktów. Utrzymywałem je w dobrym stanie, można by rzec. Jak na starego człowieka, Nicka, jak na umierającego, wiem doskonale, co się dzieje na świecie. W naszym świecie. W podziemiu szpiegowskim. Kilka miesięcy temu..."
  
  Kunizo Matou przemawiał stanowczo przez pół godziny. Nick Carter słuchał uważnie, przerywając mu tylko od czasu do czasu, by zadać pytanie. Przeważnie pił sake, palił papierosy i pieścił szwedzki karabin maszynowy K-45. To była elegancka maszyna.
  
  Kunizo Matu powiedział: "Widzisz, stary przyjacielu, to skomplikowana sprawa. Nie mam już oficjalnych kontaktów, więc zorganizowałem kobiety ETA i robię, co mogę. Czasami jest to frustrujące, zwłaszcza teraz, gdy mamy do czynienia z podwójnym spiskiem. Jestem pewien, że Richard Filston nie przyjechał do Tokio tylko po to, by zorganizować kampanię sabotażową i awarię. To coś więcej. To o wiele więcej. Moim skromnym zdaniem Rosjanie planują jakoś oszukać Chińczyków, oszukać ich i wrzucić w kłopoty".
  
  Uśmiech Nicka był twardy. "Starożytny chiński przepis na zupę z kaczki - złap kaczkę pierwszy!"
  
  Na samą wzmiankę o Richardzie Filstonie zrobił się podwójnie nieufny. Schwytanie Filstona, a nawet zabicie go, byłoby zamachem stulecia. Trudno było uwierzyć, że ten człowiek opuściłby bezpieczną Rosję tylko po to, by nadzorować operację sabotażową, niezależnie od jej skali. Kunizo miał rację. To musiało być coś innego.
  
  Napełnił kubek sake. "Jesteś pewien, że Filston jest w Tokio? Teraz?"
  
  Otyłe ciało zadrżało, gdy starzec wzruszył szerokimi ramionami. "Tak pewny siebie, jak to tylko możliwe w tym fachu. Tak. Jest tutaj. Wytropiłem go, a potem zgubiłem. Zna wszystkie sztuczki. Myślę, że nawet Johnny Chow, przywódca lokalnych chińskich agentów, nie wie, gdzie Filston jest w tej chwili. I muszą ściśle ze sobą współpracować".
  
  - Więc Filston ma swoich ludzi. Swoją organizację, nie licząc Chikomsów?
  
  Kolejne wzruszenie ramion. "Chyba tak. Mała grupa. Musi być mała, żeby uniknąć uwagi. Philston będzie działał niezależnie. Nie będzie miał żadnych powiązań z rosyjską ambasadą tutaj. Jeśli go złapią na tym - cokolwiek robi - wydziedziczą go".
  
  Nick zastanowił się przez chwilę. "Czy ich mieszkanie nadal jest na Azabu Mamiana 1?"
  
  "To samo. Ale nie ma sensu zaglądać do ich ambasady. Moje dziewczyny dyżurują 24 godziny na dobę od kilku dni. Nic."
  
  Drzwi wejściowe zaczęły się otwierać. Powoli. Cal po calu. Rowki były dobrze nasmarowane, a drzwi nie wydawały żadnego dźwięku.
  
  "No więc, proszę bardzo" - powiedział Kunizo do Matu. "Mogę zająć się tym sabotażem. Mogę zebrać dowody i przekazać je policji w ostatniej chwili. Posłuchają mnie, bo chociaż już nie działam, wciąż mogę wywierać presję. Ale nic nie mogę zrobić z Richardem Filstonem, a on stanowi realne zagrożenie. Ta gra jest dla mnie zbyt ważna. Dlatego po ciebie posłałem, dlatego wysłałem medalion, dlatego teraz proszę o to, o co myślałem, że nigdy nie poproszę: żebyś spłacił dług".
  
  Nagle pochylił się nad stołem w stronę Nicka. "Nigdy nie żądałem długu, wiedz, że to ty, Nick, zawsze twierdziłeś, że jesteś mi winien życie".
  
  "To prawda. Nie lubię długów. Spłacę je, jeśli będę mógł. Chcesz, żebym znalazł Richarda Filstona i go zabił?"
  
  
  Oczy Matu rozbłysły. "Nie obchodzi mnie, co mu zrobisz. Zabij go. Oddaj go naszej policji, zabierz z powrotem do Stanów. Oddaj go Brytyjczykom. Mnie to obojętne".
  
  Drzwi wejściowe były już otwarte. Ulewny deszcz przemoczył wycieraczkę w korytarzu. Mężczyzna powoli wszedł do pokoju. Pistolet w jego dłoni błyszczał matowo.
  
  "MI5 wie, że Filston jest w Tokio" - powiedział Matu. "Zająłem się tym. Powiedziałem o tym Cecilowi Aubreyowi przed chwilą. On wie. Będzie wiedział, co zrobić".
  
  Nick nie był szczególnie zadowolony. "To oznacza, że mogę pracować dla wszystkich brytyjskich agentów. CIA też, jeśli oficjalnie poproszą nas o pomoc. Sprawy mogą się skomplikować. Lubię pracować sam, jak to możliwe".
  
  Mężczyzna był już w połowie korytarza. Ostrożnie odbezpieczył pistolet.
  
  Nick Carter wstał i przeciągnął się. Nagle poczuł się zmęczony do szpiku kości. "Dobrze, Kunizo. Zostawmy to. Spróbuję znaleźć Filstona. Kiedy stąd wyjdę, będę sam. Żeby nie był zbyt zdezorientowany, zapomnę o tym Johnnym Chowie, Chińczykach i spisku sabotażowym. Ty się tym zajmij. Ja skupię się na Filstonie. Kiedy go dorwę, jeśli go dorwę, wtedy zdecyduję, co z nim zrobić. Dobrze?"
  
  Matu też wstał. Skinął głową, a jego podbródek zadrżał. "Zgadza się, Nick. Dobrze. Myślę, że najlepiej się skoncentrować i zawęzić pytania. Ale teraz mam ci coś do pokazania. Czy Tonaka pozwolił ci zobaczyć ciało, w którym cię zabrano?"
  
  Mężczyzna w holu, stojący w ciemności, widział niewyraźne sylwetki dwóch mężczyzn w wewnętrznym pokoju. Właśnie wstali od stołu.
  
  Nick powiedział: "To ona to zrobiła. Pan nazywa się Sadanaga. Powinienem zawinąć do portu lada chwila".
  
  Matu podszedł do małej lakierowanej szafki w rogu. Schylił się z jękiem, a jego wielki brzuch zakołysał się. "Twoja pamięć jest tak dobra jak zawsze, Nick. Ale jego imię się nie liczy. Nawet jego śmierć. Nie jest pierwszy i nie będzie ostatni. Ale cieszę się, że widziałeś jego ciało. To i to wyjaśni, jak ciężko grają Johnny Chow i jego Chińczycy".
  
  Położył małego Buddę na stole. Był z brązu i miał około 30 cm wysokości. Matu dotknął go, a przednia połowa otworzyła się na maleńkich zawiasach. Światło odbiło się od licznych maleńkich ostrzy osadzonych w posągu.
  
  "Nazywają go Krwawym Buddą" - powiedział Matu. "To stary pomysł, przeniesiony do czasów współczesnych. I nie do końca wschodni, rozumiesz, bo to wersja Żelaznej Dziewicy używanej w Europie w średniowieczu. Umieszczają ofiarę wewnątrz Buddy i zamykają ją w miejscu. Jasne, naprawdę jest tysiąc noży, ale co za różnica? Krwawi bardzo powoli, ponieważ ostrza są sprytnie umieszczone i żadne z nich nie wbija się zbyt głęboko ani nie dotyka newralgicznego miejsca. Niezbyt przyjemna śmierć".
  
  Drzwi pokoju uchyliły się na pierwszy cal.
  
  Nick miał zdjęcie. "Czy Chińczycy zmuszają ludzi z Eta do wstąpienia do Towarzystwa Krwawego Buddy?"
  
  "Tak". Matu pokręcił smutno głową. "Niektórzy z Eta stawiają im opór. Niewielu. Eta, Burakumin, stanowią mniejszość i nie mają wielu sposobów na walkę. Chińczycy wykorzystują pracę, presję polityczną, pieniądze - ale głównie terror. Są bardzo sprytni. Zmuszają mężczyzn do wstąpienia do Towarzystwa terroryzmem, groźbami pod adresem ich żon i dzieci. A jeśli mężczyźni się wycofają, odzyskają męskość i spróbują walczyć - zobaczycie, co się stanie". Wskazał gestem małego, śmiercionośnego Buddę na stole. "Więc zwróciłem się do kobiet, z pewnym powodzeniem, ponieważ Chińczycy jeszcze nie wiedzą, jak sobie z nimi radzić. Stworzyłem ten model, żeby pokazać kobietom, co się z nimi stanie, jeśli zostaną złapane".
  
  Nick odczepił pistolet Colt .45 od paska, gdzie utkwił mu w brzuchu. "To ty się martwisz, Kunizo. Ale wiem, o co ci chodzi - Chikomsy zrównają Tokio z ziemią i spalą je doszczętnie, a winę zrzucą na twoich ludzi, Eta".
  
  Drzwi za nimi były teraz uchylone.
  
  "Smutna prawda, Nick, jest taka, że wielu moich ludzi faktycznie się buntuje. Plądrują i podpalają w proteście przeciwko ubóstwu i dyskryminacji. Są naturalnym narzędziem Chikomów. Próbuję z nimi rozmawiać, ale z marnym skutkiem. Mój lud jest bardzo rozgoryczony".
  
  Nick włożył swój stary płaszcz. "Tak. Ale to twój problem, Kunizo. Mój to znalezienie Richarda Filstona. Idę więc do pracy, im szybciej, tym lepiej. Pomyślałem, że jedno może mi pomóc. Co twoim zdaniem Filston naprawdę kombinuje? Jaki jest prawdziwy powód jego pobytu w Tokio? To może dać mi punkt wyjścia".
  
  Cisza. Drzwi za nimi przestały się poruszać.
  
  Matu powiedział: "To tylko przypuszczenie, Nick. Szalone. Musisz to zrozumieć. Śmiej się, jeśli chcesz, ale myślę, że Filston jest w Tokio, żeby..."
  
  W ciszy za nimi rozległ się gniewny kaszel pistoletu. Był to staromodny Luger z tłumikiem i stosunkowo niską prędkością wylotową. Brutalny pocisk kalibru 9 mm rozerwał większość twarzy Kunizo Maty. Jego głowa gwałtownie odskoczyła do tyłu. Jego ciało, obciążone tłuszczem, pozostało nieruchome.
  
  Następnie upadł do przodu, rozbijając stół na kawałki, rozlewając krew na totami i miażdżąc figurę Buddy.
  
  W tym momencie Nick Carter dotarł do bloku i potoczył się w prawo. Wstał, trzymając Colta w dłoni. Zobaczył niewyraźną postać, rozmazany cień, oddalający się od drzwi. Nick strzelił z kucania.
  
  BLA M-BLAM-BLA M-BLAM
  
  Colt ryknął w ciszy niczym armata. Cień zniknął, a Nick usłyszał kroki uderzające w hali. Podążył za dźwiękiem.
  
  Cień właśnie wychodził za drzwi. BUM-BUM. Ciężki .45 budził echa. I okolicę. Carter wiedział, że ma tylko kilka minut, może sekund, żeby się stamtąd wydostać. Nie obejrzał się na starego przyjaciela. Było już po wszystkim.
  
  Wybiegł w deszcz i pierwszy fałszywy świt. Było wystarczająco jasno, żeby zobaczyć, jak zabójca skręca w lewo, z powrotem tam, skąd on i Nick przyszli. To była prawdopodobnie jedyna droga do środka i z powrotem. Nick pobiegł za nim. Nie strzelał już więcej. To nie miało sensu, a on już miał dręczące poczucie porażki. Ten drań ucieknie.
  
  Kiedy dotarł do zakrętu, nikogo nie było widać. Nick biegł wąskim przejściem prowadzącym z powrotem do schronów, ślizgając się i osuwając w błocie pod stopami. Teraz wokół niego słychać było głosy. Dzieci płakały. Kobiety zadawały pytania. Mężczyźni poruszali się i zastanawiali.
  
  Na schodach stary żebrak wciąż chował się pod dywanem przed deszczem. Nick dotknął jego ramienia. "Papa-san! Widziałeś..."
  
  Starzec upadł jak rozbita lalka. Brzydka rana na jego gardle wpatrywała się w Nicka z milczącym, pełnym wyrzutu uśmiechem. Dywan pod nim był poplamiony czerwienią. W sękatej dłoni wciąż ściskał chrupiący banknot, który dał mu Nick.
  
  "Przepraszam, tato". Nick wskoczył po schodach. Pomimo deszczu, z każdą minutą robiło się jaśniej. Musiał się stamtąd wydostać. Szybko! Nie było sensu tu tkwić. Zabójca się wymknął, znikając w labiryncie slumsów, a Kunizo Mata nie żył, rak został oszukany. A teraz ruszamy dalej.
  
  Radiowozy wyjechały na ulicę z przeciwnych kierunków, dwa z nich ostrożnie blokowały mu drogę ucieczki. Dwa reflektory zatrzymały go jak ćmę w korku.
  
  "Tomarinasai!"
  
  Nick się zatrzymał. Śmierdziało jak pułapka, a on był w samym środku. Ktoś użył telefonu, a moment był idealny. Upuścił Colta i zrzucił go ze schodów. Gdyby tylko udało mu się zwrócić ich uwagę, istniała szansa, że go nie zauważą. Albo nie znajdą martwego żebraka. Myśl szybko, Carter! Naprawdę myślał szybko i zabrał się do rzeczy. Uniósł ręce i powoli ruszył w stronę najbliższego radiowozu. Mógł się wywinąć. Wypił akurat tyle sake, żeby poczuć jego zapach.
  
  Przeszedł między dwoma samochodami. Stały już, ich silniki cicho mruczały, a światła wieżyczki paliły się wokół nich. Nick mrugnął w świetle reflektorów. Zmarszczył brwi, zdołał się lekko zachwiać. Był teraz Pete'em Fremontem i lepiej, żeby to zapamiętał. Jeśli wrzucą go do kicha, będzie skończony. Jastrząb w klatce nie złapie królików.
  
  "Co to, do cholery, jest? Co się dzieje? Ludzie trącają po całym domu, policja mnie zatrzymuje! Co się, do cholery, dzieje?" Pete Fremont wściekał się coraz bardziej.
  
  Z każdego samochodu wysiadał policjant i wchodził w krąg światła. Obaj byli niscy i schludni. Obaj mieli duże pistolety Nambu, wycelowane w Nicka i Pete'a.
  
  Porucznik spojrzał na rosłego Amerykanina i lekko się skłonił. Poruczniku! Zapisał to. Porucznicy zazwyczaj nie pływali radiowozami.
  
  "O, namae wa?
  
  "Pete Fremont. Czy mogę już opuścić ręce, oficerze?" W głosie słychać było sarkazm.
  
  Inny policjant, potężnie zbudowany mężczyzna z ostrymi zębami, szybko przeszukał Nicka. Skinął głową w stronę porucznika. Nick chlusnął mu w twarz saki i zobaczył, jak ten się wzdrygnął.
  
  - W porządku - powiedział porucznik. "Ręce w dół. Kokuseki wa?"
  
  Nick lekko się zachwiał. "America-gin". Powiedział to dumnie, triumfalnie, jakby miał zaśpiewać "Gwiaździsty Sztandar".
  
  Czknął. "Amerykański gin, na Boga, i nie zapomnij o tym. Jeśli wy, małpy, myślicie, że mnie kopniecie..."
  
  Porucznik wyglądał na znudzonego. Pijani Jankesi nie byli dla niego niczym nowym. Wyciągnął rękę. "Papiery, proszę".
  
  Nick Carter oddał portfel Pete'owi Fremontowi i odmówił krótką modlitwę.
  
  Porucznik grzebał w portfelu, trzymając go przed światłem reflektora. Drugi policjant odsunął się od światła, celując w Nicka. Ci tokijscy gliniarze wiedzieli, co robią.
  
  Porucznik spojrzał na Nicka. "Tokyo no jusho wa?"
  
  Chryste! Jego adres w Tokio? Adres Pete'a Fremonta w Tokio. Nie miał pojęcia. Mógł tylko kłamać i mieć nadzieję. Jego mózg zaskoczył jak komputer i wymyślił coś, co mogło zadziałać.
  
  "Nie mieszkam w Tokio" - powiedział. "Jestem w Japonii w interesach. Wpadłem wczoraj wieczorem. Mieszkam w Seulu. W Korei". Gorączkowo szukał adresu w Seulu. I oto jest! Dom Sally Soo.
  
  Gdzie w Seulu?
  
  Porucznik podszedł bliżej, uważnie go oglądając od stóp do głów, oceniając po ubraniu i zapachu. Jego półuśmiech był arogancki. "Kogo próbujesz oszukać, Saki-głowo?"
  
  "19 Donjadon, Chongku". Nick uśmiechnął się złośliwie i dmuchnął sake w porucznika. "Słuchaj, Buster. Zobaczysz, że mówię prawdę". W jego głosie pojawiło się jęknięcie. "Słuchaj, o co w tym wszystkim chodzi? Nic nie zrobiłem. Przyszedłem tu tylko zobaczyć się z dziewczyną. A potem, gdy wychodziłem, zaczęła się strzelanina. A teraz wy..."
  
  Porucznik spojrzał na niego z lekkim zdumieniem. Nick odetchnął z ulgą. Policjant uwierzył w tę historyjkę. Dzięki Bogu pozbył się colta. Ale i tak mógł wpaść w kłopoty, gdyby zaczęli szperać.
  
  "Piłeś?" To było pytanie retoryczne.
  
  Nick zachwiał się i znów zaszlochał. "Tak. Wypiłem trochę. Zawsze piję, kiedy jestem z dziewczyną. Co ty na to?"
  
  "Słyszałeś strzały? Gdzie?"
  
  Nick wzruszył ramionami. "Nie wiem dokładnie gdzie. Założę się, że nie poszedłem sprawdzić! Wiem tylko, że wychodziłem z domu mojej dziewczyny, zajmowałem się swoimi sprawami, a tu nagle bum-bum!". Zatrzymał się i spojrzał podejrzliwie na porucznika. "Hej! Jak to się stało, że tak szybko tu przyjechaliście? Spodziewaliście się kłopotów, co?"
  
  Porucznik zmarszczył brwi. "Zadaję pytania, panie Fremont. Ale otrzymaliśmy zgłoszenie o zamieszkach. Jak pan sobie wyobraża, ta okolica nie jest najlepsza". Ponownie spojrzał na Nicka, zauważając jego sfatygowany garnitur, pognieciony kapelusz i płaszcz przeciwdeszczowy. Jego wyraz twarzy utwierdzał go w przekonaniu, że pan Pete Fremont powinien być w tej okolicy. Rozmowa telefoniczna była w istocie anonimowa i skąpa. Za pół godziny w dzielnicy Sanya, w pobliżu noclegowni, miały wybuchnąć zamieszki. Kłopoty z strzelaniną. Dzwoniący był praworządnym obywatelem Japonii i uznał, że policja powinna o tym wiedzieć. To wszystko - i kliknięcie cicho odłożonej słuchawki.
  
  Porucznik podrapał się po brodzie i rozejrzał. Robiło się coraz jaśniej. Chaos szałasów i lepianek ciągnął się na milę w każdym kierunku. To był labirynt i wiedział, że niczego w nim nie znajdzie. Nie miał dość ludzi, żeby porządnie przeszukać, nawet gdyby wiedział, czego szuka. A policja, kiedy w ogóle zapuszczała się w dżunglę Sanya, podróżowała w cztero- i pięcioosobowych zespołach. Spojrzał na rosłego, pijanego Amerykanina. Fremont? Pete Fremont? Nazwisko brzmiało mu mgliście znajomo, ale nie mógł go sobie przypomnieć. Czy to miało znaczenie? Jankesi ewidentnie bankrutowali na plaży, a było ich mnóstwo w Tokio i każdym dużym mieście na wschodzie. Mieszkał z jakąś dziwką o imieniu Sanya. I co z tego? To nie było nielegalne.
  
  Nick czekał cierpliwie. Czas było trzymać język za zębami. Obserwował myśli porucznika. Oficer miał zamiar go puścić.
  
  Porucznik miał właśnie oddać Nickowi portfel, gdy w jednym z samochodów zadzwoniło radio. Ktoś cicho zawołał porucznika. Odwrócił się, wciąż trzymając portfel. "Chwileczkę, proszę". Tokijscy policjanci są zawsze uprzejmi. Nick zaklął pod nosem. Robiło się cholernie jasno! Mieli właśnie dostrzec martwego żebraka, a wtedy kibice z pewnością będą pod wrażeniem.
  
  Porucznik wrócił. Nick poczuł się trochę nieswojo, rozpoznając wyraz twarzy mężczyzny. Widział go już wcześniej. Kot wie, gdzie jest słodki, gruby kanarek.
  
  Porucznik ponownie otworzył portfel. "Mówisz, że nazywasz się Pete Fremont?"
  
  Nick wyglądał na zdezorientowanego. Jednocześnie zrobił mały krok w stronę porucznika. Coś poszło nie tak. Całkowicie nie tak. Zaczął obmyślać nowy plan.
  
  Wskazał na portfel i powiedział oburzony: "Tak, Pete Fremont. Na litość boską. Słuchaj, co to jest! Stary trzeci stopień? To nie przejdzie. Znam swoje prawa. Albo mnie puść. A jeśli mnie oskarżycie, natychmiast zadzwonię do ambasadora USA i..."
  
  Porucznik uśmiechnął się i podskoczył. "Jestem pewien, że ambasador ucieszy się z pana wiadomości, proszę pana. Chyba będzie pan musiał pójść z nami na komisariat. Wygląda na to, że doszło do bardzo osobliwego zamieszania. W jego mieszkaniu znaleziono ciało mężczyzny. Mężczyzny, również o nazwisku Pete Fremont, którego zidentyfikowała jako Pete Fremont jego dziewczyna".
  
  Nick próbował eksplodować. Przysunął się jeszcze o kilka centymetrów bliżej mężczyzny.
  
  "I co z tego? Nie powiedziałem, że jestem jedynym Pete"em Fremontem na świecie. To był po prostu błąd".
  
  Mały porucznik tym razem się nie skłonił. Bardzo uprzejmie skinął głową i powiedział: "Jestem pewien, że to prawda. Ale proszę, idź z nami na komisariat, dopóki nie rozwiążemy tej sprawy". Wskazał na drugiego policjanta, który wciąż okładał Nicka nambu.
  
  Nick Carter szybko i płynnie ruszył w stronę porucznika. Policjant, choć zaskoczony, był dobrze wyszkolony i przyjął defensywną postawę judo, rozluźnił się i czekał, aż Nick rzuci się na niego. Kunizo Matu nauczył Nicka tego rok temu.
  
  Nick zatrzymał się. Wyciągnął prawą rękę, gdy
  
  Użył przynęty, a kiedy policjant próbował złapać go za nadgarstek i rzucić przez ramię, Nick cofnął rękę i trafił mężczyznę ostrym lewym sierpowym w splot słoneczny. Musiał podejść bliżej, zanim pozostali policjanci zaczną strzelać.
  
  Oszołomiony porucznik upadł do przodu, a Nick złapał go i w mgnieniu oka podążył za nim. Założył nelson i uniósł mężczyznę z ziemi. Ważył nie więcej niż 55-59 kilogramów. Rozstawiając szeroko nogi, by uniemożliwić mężczyźnie kopnięcie w krocze, Nick wycofał się w stronę schodów prowadzących do przejścia za noclegowniami. To była teraz jedyna droga ucieczki. Nisko osadzony policjant zwisał przed nim niczym skuteczna kuloodporna tarcza.
  
  Teraz trzej policjanci stanęli naprzeciwko niego. Reflektory były słabymi snopami martwego światła o świcie.
  
  Nick ostrożnie cofnął się w stronę schodów. "Trzymajcie się z daleka" - ostrzegł ich. "Jeśli rzucicie się na mnie, to złamię mu kark!"
  
  Porucznik próbował go kopnąć, a Nick lekko nacisnął. Kości w chudej szyi porucznika pękły z głośnym trzaskiem. Jęknął i przestał kopać.
  
  "Nic mu nie jest" - powiedział im Nick. "Jeszcze go nie skrzywdziłem. Zostawmy to tak".
  
  Gdzie do cholery był ten pierwszy krok?
  
  Trzech policjantów przestało go śledzić. Jeden z nich podbiegł do samochodu i zaczął szybko mówić do mikrofonu radiowego. Wołanie o pomoc. Nick nie protestował. Nie planował tam być.
  
  Jego stopa dotknęła pierwszego stopnia. Dobrze. Teraz, jeśli nie popełni żadnego błędu, miał szansę.
  
  Spojrzał na policjantów z gniewem. Trzymali dystans.
  
  "Zabieram go ze sobą" - powiedział Nick. "Tym korytarzem za mną. Spróbujcie iść za mną, a zrobi sobie krzywdę. Zostańcie tu jak grzeczni gliniarze, a nic mu nie będzie. Wasz wybór. Sayonara!"
  
  Zszedł po schodach. Na dole był poza zasięgiem wzroku policjantów. Poczuł ciało starego żebraka u swoich stóp. Nagle nacisnął, zmuszając porucznika do pochylenia głowy i zadania mu ciosu karate w szyję. Wysunął kciuk i poczuł lekki wstrząs, gdy ostrze jego zrogowaciałej dłoni wbiło się w chudą szyję. Upuścił mężczyznę.
  
  Colt leżał częściowo pod martwym żebrakiem. Nick podniósł go - kolba była lepka od krwi starca - i pobiegł korytarzem. Trzymając Colta w prawej ręce, zrobił krok naprzód. Nikt w tej okolicy nie zamierzał przeszkadzać mężczyźnie niosącemu broń.
  
  Teraz to była kwestia sekund. Nie opuszczał dżungli Sanya, tylko w nią wchodził, a policja nigdy go nie znajdzie. Chaty były w całości zbudowane z papieru, drewna lub blachy, z marnymi pułapkami ogniowymi, a on musiał tylko przebić się przez nie buldożerem.
  
  Ponownie skręcił w prawo i pobiegł w kierunku domu Matu. Wbiegł przez drzwi wejściowe, wciąż otwarte, i ruszył dalej przez wewnętrzny pokój. Kunizo leżał we własnej krwi. Nick szedł dalej.
  
  Przebił papierowe drzwi. Spod dywanu wyjrzała śniada twarz, zaskoczona. Służąca. Zbyt przestraszona, by wstać i zbadać sprawę. Nick szedł dalej.
  
  Zakrył twarz dłońmi i przebił ścianę. Papier i kruche drewno odrywały się z cichym jękiem. Nick zaczął czuć się jak czołg.
  
  Przeszedł przez mały, otwarty dziedziniec zaśmiecony rupieciami. Zobaczył kolejną ścianę z drewna i papieru. Wpadł w nią, zostawiając zarys swojego potężnego ciała w ziejącej dziurze. Pokój był pusty. Przebił się przez kolejną ścianę, do kolejnego pokoju - a może do innego domu - i mężczyzna i kobieta wpatrywali się ze zdumieniem w łóżko na podłodze. Między nimi leżało dziecko.
  
  Nick dotknął palcem kapelusza. "Przepraszam". Pobiegł.
  
  Przebiegł obok sześciu domów, odpędził trzy psy i przyłapał parę w akcie kopulacji, zanim wybiegł na wąską, krętą uliczkę, która prowadziła gdzieś. To mu odpowiadało. Gdzieś z dala od gliniarzy, którzy krążyli i przeklinali za jego plecami. Jego trop był dość wyraźny, ale funkcjonariusze byli uprzejmi i pełni godności i musieli robić wszystko po japońsku. Nigdy by go nie złapali.
  
  Godzinę później przekroczył most Namidabashi i dotarł do stacji Minowa, gdzie zaparkował swojego Datsuna. Stacja była zatłoczona wczesnymi pracownikami. Parking był pełen samochodów, a przy kasach biletowych już tworzyły się kolejki.
  
  Nick nie poszedł prosto na teren stacji. Mały bufet był już otwarty po drugiej stronie ulicy, zjadł więc trochę coca-coli, marząc o czymś mocniejszym. To była ciężka noc.
  
  Widział dach Datsuna. Nikt nie wydawał się szczególnie zainteresowany. Zatrzymał się przy swojej coli i pozwolił, by jego wzrok błądził po tłumie, przeszukując go i oceniając. Żadnych gliniarzy. Mógł przysiąc.
  
  Nie znaczyło to jednak, że jeszcze tam nie był. Dom był wolny. Przyznał, że policja będzie najmniejszym z jego zmartwień. Policja była dość przewidywalna. Dałby sobie z nią radę.
  
  Ktoś wiedział, że jest w Tokio. Ktoś śledził go do Kunizo, pomimo wszelkich środków ostrożności. Ktoś zabił Kunizo i wrobił Nicka. Mógł to być wypadek, pech. Mogli być gotowi dać policji wszystko, żeby powstrzymać pościg i przesłuchania.
  
  Mogli. Nie sądzę.
  
  A może ktoś śledził go do Sano? Czy to była pułapka od samego początku? A jeśli nie, to skąd ktokolwiek wiedział, że będzie w domu Kunizo? Nick potrafił znaleźć odpowiedź na to pytanie, ale mu się to nie podobało. Zrobiło mu się niedobrze. Pokochał Tonakę.
  
  Ruszył na parking. Nie zamierzał podejmować żadnych decyzji, zastanawiając się nad podmiejskim barem Coca-Coli. Musiał iść do pracy. Kunizo nie żył, a on nie miał w tej chwili żadnych kontaktów. Gdzieś w tokijskim stogu siana czaiła się igła o imieniu Richard Filston i Nick musiał ją znaleźć. Szybko.
  
  Podszedł do Datsuna i spojrzał w dół. Przechodnie syczeli ze współczuciem. Nick ich zignorował. Wszystkie cztery opony były pocięte na strzępy.
  
  Pociąg nadjechał. Nick skierował się do kasy biletowej, sięgając do kieszeni biodrowej. A więc nie miał samochodu! Mógł pojechać pociągiem do parku Ueno, a potem przesiąść się na pociąg do centrum Tokio. Właściwie, to nawet lepiej. Mężczyzna w samochodzie był zamknięty, stanowił dobry cel i łatwo było go śledzić.
  
  Jego ręka wysunęła się z kieszeni z pustą zawartością. Nie miał portfela. Portfela Pete'a Fremonta. Miał go ten mały policjant.
  
  
  Rozdział 7
  
  
  Ścieżka przypominająca łosia pędzącego na rolkach przez ogród.
  
  Hawk uznał, że to trafnie opisuje ślad pozostawiony przez Nicka Cartera. Był sam w swoim biurze; Aubrey i Terence właśnie wyszli, a po przejrzeniu stosu żółtych papierów, rozmawiał przez interkom z Delią Stokes.
  
  "Anuluj czerwony list gończy Nicka, Delia. Zmień go na żółty. Wszyscy są w gotowości, aby udzielić mu wszelkiej pomocy, o którą poprosi, ale nie ingerujcie. Nie wolno go identyfikować, śledzić ani zgłaszać. Absolutnie żadnej interwencji, chyba że poprosi o pomoc.
  
  "Zrozumiałem, proszę pana."
  
  "Zgadza się. Usuń to natychmiast."
  
  Hawk wyłączył interkom i odchylił się do tyłu, zdejmując cygaro, nie patrząc na nie. Bawił się w domysły. Nick Carter coś sobie uświadomił - Bóg jeden wie, ale Hawk na pewno nie - i postanowił trzymać się z daleka. Niech Nick załatwia sprawy po swojemu. Jeśli ktokolwiek na świecie potrafił o siebie zadbać, to był to Killmaster.
  
  Hawk podniósł jeden z papierów i ponownie go obejrzał. Jego wąskie usta, często przypominające Nickowi wilczą paszczę, wykrzywiły się w suchym uśmiechu. Ames dobrze wykonał swoją pracę. Wszystko było tutaj - na Międzynarodowym Lotnisku w Tokio.
  
  W towarzystwie czterech japońskich harcerek Nick wsiadł na pokład samolotu linii Northwest Airlines w Waszyngtonie. Był w dobrym humorze i nalegał na pocałunek stewardesy i uściśnięcie dłoni kapitana. Nigdy nie był naprawdę niemiły, a przynajmniej nie był taki wulgarny, i tylko gdy nalegał na taniec w przejściu, zawołano współkapitana, aby go uspokoił. Później zamówił szampana dla wszystkich w samolocie. Poprowadził pozostałych pasażerów w śpiewie, deklarując, że jest dzieckiem kwiatem i że miłość to jego specjalność.
  
  W rzeczywistości harcerkom udało się całkiem dobrze opanować sytuację, a załoga, z którą Ames przeprowadził wywiad z daleka, przyznała, że lot był spektakularny i niezwykły. Nie żeby chciały to powtórzyć.
  
  Bez żadnego oporu zostawili Nicka na Międzynarodowym Lotnisku w Tokio i patrzyli, jak harcerki zabierają go do odprawy celnej. Poza tym, nie wiedzieli.
  
  Ames, wciąż rozmawiając przez telefon, ustalił, że Nick i harcerki wsiedli do taksówki i zniknęli w szaleńczym tokijskim ruchu ulicznym. To wszystko.
  
  Ale to nie wszystko. Hawk sięgnął po kolejną cienką, żółtą kartkę papieru ze swoimi notatkami.
  
  Cecil Aubrey, nieco niechętnie, w końcu przyznał, że jego rady dotyczące Richarda Filstona udzielił Kunizo Mata, emerytowany nauczyciel karate mieszkający obecnie w Tokio. Aubrey nie wiedział, gdzie w Tokio.
  
  Matu przez wiele lat mieszkał w Londynie i pracował dla MI5.
  
  "Zawsze podejrzewaliśmy, że jest sobowtórem" - powiedział Aubrey. "Myśleliśmy też, że pracuje dla japońskiego wywiadu, ale nigdy nie udało nam się tego udowodnić. W tamtym momencie nie miało to dla nas znaczenia. Nasze, hm, interesy były zbieżne, a on wykonał dla nas dobrą robotę".
  
  Hawk wyciągnął jakieś stare akta i zaczął szukać. Jego pamięć była niemal idealna, ale lubił mieć pewność.
  
  Nick Carter znał Kunizo Matę w Londynie i faktycznie zatrudniał go do kilku prac. Pozostały tylko bezowocne raporty. Nick Carter miał sposób na zachowanie swoich spraw osobistych właśnie takimi - prywatnymi.
  
  A jednak... Hawk westchnął i odsunął stos papierów. Wpatrywał się w zegarek Western Union. To był trudny zawód i bardzo rzadko lewa ręka wiedziała, co robi prawa.
  
  Ames przeszukał mieszkanie i znalazł w materacu Lugera Nicka i szpilkę. "To było dziwne" - przyznał Hawk. "Pewnie czuł się bez nich nagi".
  
  Ale harcerki! Jak do cholery się w to wplątały? Hawk zaczął się śmiać, co zdarzało mu się rzadko. Stopniowo stracił panowanie nad sobą i bezradnie osunął się na krzesło, z łzami w oczach, śmiejąc się, aż mięśnie klatki piersiowej zaczęły mu się zaciskać z bólu.
  
  Delia Stokes z początku nie uwierzyła. Zajrzała przez drzwi. I rzeczywiście. Staruszek siedział tam i śmiał się jak szalony.
  
  
  Rozdział 8
  
  
  Na wszystko przychodzi pierwszy raz. To był pierwszy raz, kiedy Nick błagał. Trafnie wybrał swoją ofiarę - dobrze ubranego mężczyznę w średnim wieku z teczką, która wyglądała na drogą. Zrzucił pięćdziesiąt jenów z ręki mężczyzny, który zmierzył Nicka wzrokiem od stóp do głów, zmarszczył nos i sięgnął do kieszeni. Podając notatkę Carterowi, lekko się skłonił i przechylił swój czarny kapelusz Homburg.
  
  Nick skłonił się w odpowiedzi. "Arigato, kandai na-sen."
  
  "Yoroshii desu." Mężczyzna odwrócił się.
  
  Nick wysiadł na dworcu w Tokio i ruszył na zachód, w stronę pałacu. Niesamowity ruch uliczny w Tokio już zamienił się w wijącą się masę taksówek, ciężarówek, klekoczących tramwajów i samochodów osobowych. Motocyklista w kasku przemknął obok, a dziewczyna kurczowo trzymała się tylnego siedzenia. Kaminariyoku. Thunderstorm Rock.
  
  Co teraz, Carter? Żadnych dokumentów, żadnych pieniędzy. Poszukiwany na przesłuchanie. Czas było na jakiś czas zejść do podziemia - jeśli miał dokąd pójść. Wątpił, czy powrót do Elektrycznego Pałacu na wiele mu się przyda. W każdym razie, nie było za wcześnie.
  
  Poczuł, jak taksówka zatrzymuje się obok niego, a jego dłoń wślizgnęła się pod płaszcz do Colta przy pasku. "Ciii ...
  
  To była Kato, jedna z trzech dziwnych sióstr. Nick szybko się rozejrzał. To była zupełnie zwyczajna taksówka i najwyraźniej nie miała żadnych obserwujących. Wsiadł. Może uda mu się pożyczyć kilka jenów.
  
  Kato skuliła się w kącie. Uśmiechnęła się do niego swobodnie i przeczytała kierowcy instrukcje. Taksówka ruszyła, jak to tokijskie taksówki, z piskiem opon i kierowcą, który nie bał się nikogo, kto ośmieliłby się przeszkodzić.
  
  "Niespodzianka" - powiedział Nick. "Nie spodziewałem się, że cię jeszcze zobaczę, Kato. Czy ty jesteś Kato?"
  
  Skinęła głową. "To zaszczyt znów cię widzieć, Carter-san. Ale nie tego szukam. Jest mnóstwo problemów. Tonaka zaginęła".
  
  W brzuchu kręcił mu się paskudny robak. Czekał na to.
  
  "Nie odebrała telefonu. Poszliśmy z Sato do jej mieszkania, doszło do kłótni - wszystko zostało zniszczone. A ona odeszła".
  
  Nick skinął głową w stronę kierowcy.
  
  "Nic mu nie jest. Jest jednym z nas."
  
  "Co twoim zdaniem stało się z Tonaką?"
  
  Wzruszyła obojętnie ramionami. "Kto może wiedzieć? Ale obawiam się... my wszyscy. Tonaka była naszą przywódczynią. Być może Johnny Chow ją ma. Jeśli tak, będzie ją torturował i zmusił, by zaprowadziła ich do jego ojca, Kunizo Maty. Chikomsowie chcą go zabić, bo wypowiada się przeciwko nim".
  
  Nie powiedział jej, że Matu nie żyje. Zaczął jednak rozumieć, dlaczego Matu nie żyje i dlaczego omal nie wpadł w pułapkę.
  
  Nick poklepał ją po dłoni. "Zrobię, co w mojej mocy. Ale potrzebuję pieniędzy i kryjówki na kilka godzin, dopóki nie wymyślę planu. Możesz to załatwić?"
  
  "Tak. Idziemy tam teraz. Do domu gejsz w Shimbashi. Mato i Sato też tam będą. O ile cię nie znajdą."
  
  Zastanowił się nad tym. Dostrzegła jego zmieszanie i uśmiechnęła się blado. "Wszyscy cię szukaliśmy. Sato, Mato i ja. Wszyscy w różnych taksówkach. Chodziliśmy po wszystkich stacjach i szukaliśmy. Tonaka niewiele nam mówiła - tylko to, że byłeś u jej ojca. Tak jest lepiej, rozumiesz, każde z nas niewiele wie o tym, co robią inni. Ale kiedy Tonaka znika, wiemy, że musimy cię znaleźć, żeby pomóc. Więc bierzemy taksówkę i zaczynamy szukać. To wszystko, co wiemy i zadziałało. Znalazłam cię".
  
  Nick przyglądał się jej, gdy mówiła. To nie była harcerka z Waszyngtonu, tylko gejsza! Powinien był się domyślić.
  
  W tym momencie nie miała w sobie nic z gejszy, poza wymyślną fryzurą. Domyślał się, że pracowała tamtej nocy i wcześnie rano. Gejsze miały nietypowe godziny pracy, dyktowane kaprysami klientów. Teraz jej twarz wciąż lśniła od zimnego kremu, którym zmyła kredowy makijaż. Miała na sobie brązowy sweter, minispódniczkę i maleńkie czarne, koreańskie buty.
  
  Nick zastanawiał się, jak bezpieczny będzie dom gejszy. Ale to było wszystko, co miał. Zapalił ostatniego papierosa i zaczął zadawać pytania. Nie zamierzał jej powiedzieć więcej, niż musiał. Tak będzie najlepiej, jak sama powiedziała.
  
  "Jeśli chodzi o tego Pete'a Fremonta, Kato. Tonaka powiedział mi, że zabrałeś jego ubrania? Te ubrania?"
  
  "To prawda. To była drobnostka". Była wyraźnie zdziwiona.
  
  "Gdzie był Fremont, kiedy to robiłeś?"
  
  "W łóżku. Śpiąc. Tak myśleliśmy."
  
  "Tak myślałem? Spał czy nie?" Coś tu jest dość podejrzanego.
  
  Kato spojrzał na niego poważnie. Na jednym z błyszczących przednich zębów widniała plama szminki.
  
  Mówię ci, tak właśnie myśleliśmy. Zabieramy mu ubrania. Bądź dla niego ostrożny, bo jego dziewczyny tam nie było. Później dowiemy się, że Pete nie żyje. Zmarł we śnie.
  
  Jezu! Nick powoli policzył do pięciu.
  
  "Co więc zrobiłeś?"
  
  Wzruszyła ponownie ramionami. "Co możemy zrobić? Potrzebujemy dla ciebie ubrań. Zabierzemy je. Wiemy, że Pete umarł od whisky, pije, pije bez przerwy i że nikt go nie zabija. Wyjdziemy. Potem wrócimy, zabierzemy ciało i ukryjemy je, żeby policja się nie dowiedziała".
  
  Powiedział bardzo cicho: "Odkryli, Kato".
  
  Szybko opisał swoje spotkanie z policją, nie wspominając o tym, że Kunizo Matu również nie żyje.
  
  Kato nie wyglądał na zachwyconego. "Tak. Bardzo mi przykro. Ale chyba wiem, co się stało. Wyjeżdżamy zanieść trochę ubrań do Tonaki. Pojawiła się jego dziewczyna. Znalazła Pete'a martwego od alkoholu i wezwała policję. Przyjechali. Potem wszyscy wyszli. Wiedząc, że policja i dziewczyna tam byli, zabraliśmy ciało i je ukryliśmy. Dobrze?"
  
  Nick odchylił się do tyłu. "No dobrze, chyba" - powiedział słabo. Musiał to zrobić. Dziwne, ale przynajmniej wyjaśniło sprawę. I mogło mu to pomóc - tokijska policja zgubiła ciało i mogliby się trochę zawstydzić. Mogliby zbagatelizować sprawę, milczeć przez jakiś czas, przynajmniej dopóki nie znajdą ciała albo się nie ujawnią. To oznaczało, że jego profil nie pojawi się w gazetach, radiu ani telewizji. Jeszcze nie. Więc jego przykrywka Pete'a Fremonta wciąż była dobra - przez jakiś czas. Portfel byłby lepszy, ale to nie trwało wiecznie.
  
  Minęli hotel Shiba Park i skręcili w prawo w kierunku świątyni Hikawa. Była to dzielnica mieszkalna, usiana willami otoczonymi ogrodami. Była to jedna z najlepszych dzielnic gejsz, gdzie etyka była surowa, a zachowanie powściągliwe. Minęły czasy, gdy dziewczyny musiały żyć w atmosferze mizu shobai, poza wszelkim wyobrażeniem. Porównania zawsze były obraźliwe - zwłaszcza w tym przypadku - ale Nick zawsze uważał gejsze za równe najlepszym nowojorskim prostytutkom. Gejsze przewyższały je inteligencją i talentem.
  
  Taksówka skręciła na podjazd prowadzący z powrotem przez ogrody, mijając basen i miniaturowy mostek. Nick szczelniej otulił się cuchnącym płaszczem przeciwdeszczowym. Bezdomny taki jak on będzie się trochę wyróżniał w tym ekskluzywnym domu gejszy.
  
  Kato poklepał go po kolanie. "Udamy się w jakieś ustronne miejsce. Mato i Sato wkrótce tu będą i będziemy mogli porozmawiać. Ułóżcie plany. Musimy, bo jeśli teraz nie pomożecie, jeśli nie będziecie mogli pomóc, będzie bardzo źle dla wszystkich dziewczyn z Eta".
  
  Taksówka zatrzymała się przy stanowisku konsjerża. Dom był duży i masywny, w stylu western, zbudowany z kamienia i cegły. Kato zapłacił kierowcy i zaciągnął Nicka do środka, a następnie na górę, do cichego salonu urządzonego w szwedzkim stylu.
  
  Kato usiadła na krześle, ściągnęła minispódniczkę i spojrzała na Nicka, który właśnie popijał sobie skromnego drinka z małego barku w kącie.
  
  "Chcesz wziąć kąpiel, Carter-san?"
  
  Nick podniósł taśmę i spojrzał przez bursztyn. Piękny kolor. "Bass będzie numerem jeden. Mam czas?" Znalazł paczkę amerykańskich papierosów i rozerwał ją. Życie nabierało tempa.
  
  Kato zerknęła na zegarek na smukłym nadgarstku. "Chyba tak. Mnóstwo czasu. Mato i Sato powiedzieli, że jeśli cię nie znajdą, pójdą do Pałacu Elektrycznego i sprawdzą, czy jest tam jakaś wiadomość".
  
  "Od kogo wiadomość?"
  
  Chude ramiona poruszyły się pod swetrem. "Kto wie? Może ty. Może nawet Tonaka. Jeśli Johnny Chow to ma, może da nam znać, żeby nas nastraszyć".
  
  "Może i tak."
  
  Popijał whisky i spojrzał na nią. Była zdenerwowana. Bardzo zdenerwowana. Miała na sobie pojedynczy sznur małych perełek i ciągle je żuła, rozmazując po nich szminkę. Nie przestawała się wiercić na krześle, krzyżując nogi, aż w końcu dostrzegł błysk krótkich, białych spodni.
  
  "Carter-san?"
  
  "Naprawdę?"
  
  Obgryzła paznokieć małego palca. "Chciałabym cię o coś zapytać. Hej, nie gniewaj się?"
  
  Nick zaśmiał się cicho. "Prawdopodobnie nie. Nie mogę tego obiecać, Kato. O co chodzi?"
  
  Wahanie. Potem: "Podoba ci się, Carter-san? Uważasz, że jestem ładna?"
  
  Tak. Była. Bardzo ładna. Jak słodka, cytrynowa laleczka. Powiedział jej to.
  
  Kato znowu spojrzała na zegarek. "Jestem bardzo odważna, Carter-san. Ale nie obchodzi mnie to. Podobasz mi się od dawna - odkąd próbowaliśmy ci sprzedać ciasteczka. Bardzo mi się podobasz. Teraz mamy czas, mężczyźni przyjdą dopiero wieczorem, a Mato i Sato jeszcze nie ma. Chcę się z tobą wykąpać, a potem kochać. Masz ochotę?"
  
  Był szczerze wzruszony. I wiedział, że jest szanowany. W pierwszej chwili jej nie chciał, a potem, w następnej, zdał sobie sprawę, że jednak chciał. Dlaczego nie? Przecież o to właśnie chodziło. O miłość i śmierć.
  
  Źle odczytała jego wahanie. Podeszła do niego i delikatnie przesunęła palcami po jego twarzy. Jej oczy były długie i ciemnobrązowe, pełne bursztynowych iskierek.
  
  "Rozumiesz" - powiedziała cicho - "że to nie jest interes. Nie jestem już gejszą. Ja daję. Ty bierzesz. Pójdziesz?"
  
  Rozumiał, że jej potrzeby były ogromne. Była przestraszona i chwilowo samotna. Potrzebowała pocieszenia i wiedziała o tym.
  
  Pocałował ją. "Wezmę to" - powiedział. "Ale najpierw wezmę bas".
  
  Zaprowadziła go do łazienki. Chwilę później dołączyła do niego pod prysznicem, a oni mydlili się i wycierali w tych wszystkich pięknych, ustronnych miejscach. Pachniała liliami, a jej piersi były jak u młodej dziewczyny.
  
  Zaprowadziła go do sąsiedniej sypialni, w której stało porządne amerykańskie łóżko. Kazała mu się położyć na plecach. Pocałowała go i wyszeptała: "Zamknij się, Carter-san. Robię, co trzeba".
  
  "Nie do końca wszystko" - powiedział Nick Carter.
  
  Siedzieli cicho w salonie, paląc i patrząc na siebie z usatysfakcjonowaną miłością, gdy drzwi się otworzyły i weszli Mato i Sato. Uciekli. Sato płakała. Mato niosła paczkę zawiniętą w brązowy papier. Podała ją Nickowi.
  
  "To nadchodzi do Electric Palace. Dla ciebie. Z notatką. My... przeczytaliśmy notatkę. Ja... ja..." Odwróciła się i zaczęła płakać, łapiąc oddech, a makijaż spływał jej po gładkich policzkach.
  
  Nick położył paczkę na krześle i wyjął liścik z otwartej koperty.
  
  Pete Fremont - mamy Tonakę. Dowód jest w pudełku. Jeśli nie chcesz, żeby straciła drugą, przyjdź natychmiast do klubu Electric Palace. Poczekaj na zewnątrz na chodniku. Załóż płaszcz przeciwdeszczowy.
  
  Nie było podpisu, tylko okrągły szablon drewnianego kotleta, narysowany czerwonym tuszem. Nick pokazał go Kato.
  
  "Johnny Chow".
  
  Zręcznymi kciukami oderwał sznur od zawiniątka. Trzy dziewczynki zamarły, milczące, oszołomione, czekając na kolejny horror. Sato przestała płakać i zakryła usta palcami.
  
  Killmaster podejrzewał, że sprawy potoczą się bardzo źle. To było jeszcze gorsze.
  
  W pudełku, na waciku, leżał zakrwawiony, zaokrąglony kawałek skóry z nienaruszonym sutkiem i aurą. Kobieca pierś. Nóż był bardzo ostry, a on posługiwał się nim bardzo umiejętnie.
  
  
  
  Rozdział 9
  
  
  Killmaster rzadko wpadał w tak zimną, krwawą furię. Wydał dziewczynom krótkie polecenia lodowatym głosem, po czym wyszedł z domu gejsz i podszedł do Shimbashi Dori. Jego palce pieściły zimną kolbę Colta. W tej chwili chciałby z całą rozkoszą wpakować magazynek w brzuch Johnny'ego Chowa. Gdyby naprawdę dostał piersi Tonaki - trzy dziewczyny były tego pewne, bo tak właśnie grał Johnny Chow - to Nick zamierzał wycisnąć z tego drania tyle samo ciała. Żołądek ścisnął mu się na myśl o tym, co właśnie zobaczył. Ten Johnny Chow musi być sadystą, który pokonuje wszystkich sadystów - nawet Chicka.
  
  Nie było widać żadnej taksówki, więc szedł dalej, przemierzając drogę gniewnymi krokami. Nie było mowy o rezygnacji. Wciąż mogła być szansa na uratowanie Tonaki. Rany się goiły, nawet te najcięższe, a istniały takie rzeczy jak sztuczne piersi. Niezbyt atrakcyjne rozwiązanie, ale lepsze niż śmierć. Pomyślał, że dla młodej i pięknej dziewczyny wszystko, prawie wszystko, będzie lepsze niż śmierć.
  
  Nadal nie było taksówki. Skręcił w lewo i skierował się w stronę Ginza-dori. Z miejsca, w którym teraz był, do klubu Electric Palace było jakieś półtorej mili. Kato podał mu dokładny adres. Jadąc, zaczął to rozumieć. Spokojny, doświadczony, przebiegły i wyrachowany umysł profesjonalnego agenta najwyższej klasy.
  
  Nazywano go Pete Fremont, a nie Nick Carter. Oznaczało to, że Tonaka, nawet w ferworze tortur, zdołała go kryć. Musiała im coś dać, imię, więc dała im Pete'a Fremonta. Wiedziała jednak, że Fremont zmarł z powodu alkoholizmu. Wszystkie trzy dziewczyny, Kato, Mato i Sato, przysięgły na to. Tonaka wiedziała, że Fremont nie żyje, kiedy dała mu jego ubrania.
  
  Johnny Chow nie wiedział, że Fremont nie żyje! Oczywiście. To oznaczało, że nie znał Pete'a Fremonta, albo znał go tylko trochę, być może ze słyszenia. To, czy znał Fremonta osobiście, wkrótce się okaże, gdy spotkają się twarzą w twarz. Nick ponownie dotknął pistoletu Colt u pasa. Wyczekiwał tego z niecierpliwością.
  
  Taksówek jeszcze nie było. Zatrzymał się, żeby zapalić papierosa. Ruch był duży. Radiowóz przejechał obok, całkowicie go ignorując. Nic dziwnego. Tokio było drugim co do wielkości miastem na świecie i jeśli policjanci będą siedzieć przy ciele Fremonta, dopóki go nie znajdą, to trochę im zajmie, zanim się ogarną.
  
  Gdzie, do cholery, podziały się taksówki? Było tak źle, jak w deszczową noc w Nowym Jorku.
  
  Daleko w Ginzie, milę dalej, widoczna była lśniąca bryła bunkra domu towarowego San-ai. Nick ustawił Colta w wygodniejszej pozycji i szedł dalej. Nie zawracał sobie głowy sprawdzaniem odrzutu, bo już go to nie obchodziło. Johnny Chow musiał być pewien, że dotarł.
  
  Przypomniał sobie, jak Tonaka mówił, że Pete Fremont czasami pomagał dziewczynom z ETA, gdy był wystarczająco trzeźwy. Johnny Chow prawdopodobnie o tym wiedział, nawet jeśli nie znał Fremonta osobiście. Chow musiał szukać jakiegoś interesu. Pete Fremont, choć leniwy i uzależniony od alkoholu, wciąż był dziennikarzem i mógł mieć jakieś powiązania.
  
  A może Johnny Chow po prostu chce dopaść Fremonta - dać mu to samo, co dał Kunizo Matou. To może być takie proste. Fremont był wrogiem, pomagał Ecie, a Johnny Chow wykorzystał dziewczynę jako przynętę, żeby się go pozbyć.
  
  Nick wzruszył potężnymi ramionami i ruszył dalej. Jedno wiedział na pewno: Tonaka go wspierała. Jego tożsamość jako Nicka Cartera - AXEmana - wciąż była bezpieczna.
  
  Za nim podążał martwy człowiek.
  
  Nie zauważył czarnego mercedesa, dopóki nie było za późno. Wyskoczył z korka i zatrzymał się obok niego. Dwóch schludnie ubranych Japończyków wyskoczyło z auta i szło obok Nicka, po jednym z każdej strony. Mercedes jechał za nimi.
  
  Przez chwilę Nick pomyślał, że to mogą być detektywi. Szybko jednak odrzucił tę myśl. Obaj mężczyźni mieli na sobie lekkie płaszcze i prawe ręce w kieszeniach. Wyższy, w grubych okularach, szturchnął Cartera, który miał w kieszeni pistolet. Uśmiechnął się.
  
  "Anata no onamae wa?"
  
  Ładne dłonie. Wiedział, że to już nie gliniarze. Zaproponowali mu przejażdżkę w prawdziwie chicagowskim stylu. Starannie trzymał ręce z dala od talii.
  
  "Fremont. Pete Fremont. A ty?"
  
  Mężczyźni wymienili spojrzenia. Ten w okularach skinął głową i powiedział: "Dziękujemy. Chcieliśmy się upewnić, że to właściwa osoba. Proszę wsiąść do samochodu".
  
  Nick zmarszczył brwi. "A co, jeśli tego nie zrobię?"
  
  Drugi mężczyzna, niski i muskularny, nie uśmiechał się. Szturchnął Nicka ukrytym pistoletem. "To byłaby szkoda. Zabijemy cię".
  
  Ulica była zatłoczona. Ludzie tłoczyli się i kręcili wokół nich. Nikt nie zwracał na nich najmniejszej uwagi. W ten sposób popełniono wiele morderstw na zlecenie. Zastrzeliliby go i odjechali mercedesem, a nikt by nic nie zauważył.
  
  Niski mężczyzna zepchnął go na pobocze. "Do samochodu. Idź cicho, a nikt cię nie skrzywdzi.
  
  Nick wzruszył ramionami. "Więc przyjadę po cichu". Wsiadł do samochodu, gotowy złapać ich w chwili nieuwagi, ale okazja się nie nadarzyła. Niski ruszył za nim, ale nie za blisko. Wysoki okrążył go i wdrapał się z drugiej strony. Osaczyli go, a w polu widzenia pojawiły się pistolety. Numbu. Ostatnio widywał Numbu bardzo często.
  
  Mercedes odjechał od krawężnika i włączył się z powrotem do ruchu. Kierowca miał na sobie uniform szofera i ciemną czapkę. Jechał, jakby znał się na rzeczy.
  
  Nick zmusił się do rozluźnienia. Jego szansa nadejdzie. "Po co ten pośpiech? Szedłem do Electric Palace. Czemu Johnny Chow jest taki niecierpliwy?"
  
  Wysoki mężczyzna szukał Nicka. Na dźwięk imienia Chowa syknął i spiorunował wzrokiem swojego towarzysza, który wzruszył ramionami.
  
  "Shizuki ni!"
  
  Nick, zamknij się. Więc nie byli od Johnny'ego Chowa. Kim oni, do cholery, byli?
  
  Mężczyzna, który go przeszukał, znalazł Colta i wyciągnął go zza paska. Pokazał go swojemu towarzyszowi, który spojrzał na Nicka chłodno. Mężczyzna schował Colta pod płaszczem.
  
  Pod maską spokoju Nick Carter był wściekły i niespokojny. Nie wiedział, kim są, dokąd go zabierają ani dlaczego. To był nieoczekiwany obrót spraw, niemożliwy do przewidzenia. Ale kiedy nie pojawił się w Electric Palace, Johnny Chow wrócił do pracy nad Tonaką. Frustracja go przytłoczyła. W tym momencie był bezradny jak dziecko. Nie mógł nic zrobić.
  
  Jechali długo. Nie próbowali ukrywać celu, jaki by on nie był. Kierowca ani słowem się nie odezwał. Obaj mężczyźni bacznie obserwowali Nicka, pistolety ledwo skrywając pod płaszczami.
  
  Mercedes minął Tokyo Tower, na chwilę skręcił na wschód w kierunku Sakurady, a następnie ostro skręcił w prawo w Meiji Dori. Deszcz przestał padać, a słabe słońce przebijało się przez niskie, szare chmury. Dobrze się bawili, nawet w zatłoczonym i hałaśliwym ruchu. Kierowca był geniuszem.
  
  Okrążyli park Arisugawa i chwilę później Nick dostrzegł stację Shibuya po lewej stronie. Na wprost znajdowała się Wioska Olimpijska, a nieco na północny wschód Stadion Narodowy.
  
  Za Ogrodem Shinjuku skręcili ostro w lewo, mijając Świątynię Meiji. Wjeżdżali na przedmieścia, a krajobraz się otwierał. Wąskie uliczki prowadziły w różnych kierunkach, a Nick od czasu do czasu dostrzegał duże domy, odsunięte od drogi za starannie przyciętymi żywopłotami i małymi sadami śliw i wiśni.
  
  Zjechali z głównej drogi i skręcili w lewo w asfaltową drogę. Półtora kilometra dalej skręcili w inną, węższą uliczkę, która kończyła się wysoką żelazną bramą flankowaną porośniętymi porostami kamiennymi kolumnami. Tabliczka na jednej z kolumn głosiła: Msumpto. AXEmanowi to nic nie mówiło.
  
  Niski mężczyzna wyszedł zza bramy i nacisnął przycisk na jednym z filarów. Chwilę później brama się otworzyła. Pojechali krętą, żwirową drogą, graniczącą z parkiem. Nick dostrzegł ruch po lewej stronie i obserwował małe stadko maleńkich jeleni wirginijskich, przemykających się między przysadzistymi, parasolowatymi drzewami. Minęli rząd piwonii, które jeszcze nie kwitły, i ich oczom ukazał się dom. Był ogromny i cicho mówił o pieniądzach. Starych pieniądzach.
  
  Droga skręcała w półksiężyc przed szerokimi schodami prowadzącymi na taras. Po prawej i lewej stronie pluskały się fontanny, a z boku znajdował się duży basen, jeszcze nie napełniony na lato.
  
  Nick spojrzał na wysokiego mężczyznę. "Czy Mitsubishi-san na mnie czeka?"
  
  Mężczyzna szturchnął go pistoletem. "Wynoś się. Nie gadaj".
  
  Tak czy inaczej, facet uznał to za całkiem zabawne.
  
  
  Spojrzał na Nicka i uśmiechnął się szeroko. "Mitsubishi-san? Ha-ha."
  
  Centralna bryła domu była ogromna, zbudowana z ciosanego kamienia, który wciąż lśnił miką i żyłami kwarcu. Dwa dolne skrzydła były odchylone od głównego bloku, równolegle do balustrady tarasu, gdzieniegdzie usiane ogromnymi urnami w kształcie amfor.
  
  Poprowadzili Nicka przez łukowate drzwi do rozległego, wyłożonego mozaiką holu. Niski mężczyzna zapukał do drzwi, które otwierały się po prawej stronie. Z wnętrza dobiegł brytyjski głos, wysoki i sprośny, typowy dla wyższych sfer, który powiedział: "Proszę wejść".
  
  Wysoki mężczyzna wbił numbę w dolną część pleców Nicka i szturchnął. Nick poszedł. Teraz naprawdę tego chciał. Filston. Richard Filston! Musiało tak być.
  
  Zatrzymali się tuż za drzwiami. Pomieszczenie było ogromne, niczym biblioteka połączona z gabinetem, z półpanelowymi ścianami i ciemnym sufitem. Wzdłuż ścian maszerowały całe bataliony książek. W najdalszym kącie stołu paliła się pojedyncza lampa. W cieniu, w cieniu, siedział mężczyzna.
  
  Mężczyzna powiedział: "Możecie już iść. Zaczekajcie przy drzwiach. Czy chciałby pan coś do picia, panie Fremont?"
  
  Dwóch japońskich wojowników odeszło. Wielkie drzwi otworzyły się za nimi z głośnym kliknięciem. Obok stołu stał staromodny wózek z herbatą, wyładowany butelkami, syfonami i dużym termosem. Nick podszedł do niego. "Graj do końca" - powiedział sobie. Pamiętaj Pete'a Fremonta. Bądź Pete'em Fremontem.
  
  Sięgając po butelkę whisky, powiedział: "Kim ty jesteś? I co, do cholery, masz na myśli, mówiąc, że cię tak porwali z ulicy! Nie wiesz, że mogę cię pozwać?"
  
  Mężczyzna przy biurku zachichotał ochryple. "Proszę mnie pozwać, panie Fremont? Serio! Wy, Amerykanie, macie dziwne poczucie humoru. Nauczyłem się tego w Waszyngtonie lata temu. Jeden drink, panie Fremont! Jeden. Bądźmy szczerzy i jak pan widzi, wiem, że popełniłem błąd. Zamierzam zaoferować panu szansę na zarobienie dużych pieniędzy, ale żeby je zdobyć, będzie pan musiał być całkowicie trzeźwy".
  
  Pete Fremont - to Nick Carter nie żył, a Fremont przeżył - Pete Fremont wrzucił lód do wysokiej szklanki i, odchylając butelkę whisky, nalał sobie dużego, prowokacyjnego drinka. Wypił go do dna, po czym podszedł do skórzanego fotela przy stole i usiadł. Rozpiął brudny płaszcz przeciwdeszczowy - chciał, żeby Filston zobaczył jego sfatygowany garnitur - i nie zdjął starodawnego kapelusza.
  
  "Dobra" - warknął. "Więc wiesz, że jestem alkoholikiem. No i co? Kim jesteś i czego ode mnie chcesz?" Jest pijany. "I wyciągnij ten cholerny błysk z moich oczu. To stary trik".
  
  Mężczyzna przechylił lampę na bok, tworząc między nimi półcień.
  
  "Nazywam się Richard Filston" - powiedział mężczyzna. "Może słyszałeś o mnie?"
  
  Fremont skinął krótko głową. "Słyszałem o tobie".
  
  "Tak" - powiedział mężczyzna cicho. "Chyba jestem raczej, hm... niesławny".
  
  Pete ponownie skinął głową. "To twoje słowo, nie moje".
  
  "Dokładnie. Ale teraz do rzeczy, panie Fremont. Szczerze mówiąc, jak już powiedziałem. Oboje wiemy, kim jesteśmy i nie widzę powodu, żeby się nawzajem chronić czy oszczędzać swoje uczucia. Zgadza się pan?"
  
  Pete zmarszczył brwi. "Zgadzam się. Więc przestańcie się droczyć i weźcie się do roboty. Ile pieniędzy? I co muszę zrobić, żeby je zarobić?"
  
  Odsunął się od jasnego światła i zobaczył mężczyznę przy stole. Garnitur był z lekkiego, solnego tweedu, idealnie skrojonego, teraz lekko sfatygowanego. Żaden moskiewski krawiec nie byłby w stanie go podrobić.
  
  "Mówię o pięćdziesięciu tysiącach dolarów amerykańskich" - powiedział mężczyzna. "Połowa teraz - jeśli zgodzisz się na moje warunki".
  
  "Mów dalej" - powiedział Pete. "Podoba mi się, jak mówisz".
  
  Koszula była w niebieskie paski ze stójką. Krawat zawiązany na mały supeł. Royal Marines. Mężczyzna, który grał Pete'a Fremonta, przeglądał w myślach swoje akta: Filston. Kiedyś służył w Royal Marines. To było zaraz po powrocie z Cambridge.
  
  Mężczyzna przy biurku wyciągnął papierosa z ozdobnego pudełka z emalii komórkowej. Pete odmówił i zaczął grzebać w zmiętej paczce papierosów Pall Mall. Dym unosił się spiralnie w górę, w stronę kasetonowego sufitu.
  
  "Najważniejsze rzeczy" - powiedział mężczyzna. "Czy pamiętasz mężczyznę o nazwisku Paul Jacobi?"
  
  "Tak". I tak zrobił. Nick Carter też. Czasami godziny, dni pracy nad zdjęciami i dokumentami się opłacały. Paul Jacobi. Holenderski komunista. Agent niższego szczebla. Wiadomo, że przez jakiś czas pracował na Malajach i w Indonezji. Zniknął. Ostatnio odnotowano go w Japonii.
  
  Pete Fremont czekał, aż mężczyzna przejmie inicjatywę. Jak Jacobi wpasował się w to wszystko?
  
  Filston otworzył szufladę. Rozległ się... szelest papieru. "Trzy lata temu Paul Jacobi próbował cię zwerbować. Zaproponował ci pracę u nas. Odmówiłeś. Dlaczego?"
  
  Pete zmarszczył brwi i napił się. "Nie byłem wtedy gotowy".
  
  "Ale nigdy nie doniosłaś na Jacobiego, nikomu nie powiedziałaś, że jest rosyjskim agentem. Dlaczego?"
  
  "To nie moja cholerna sprawa. Może i nie chciałem grać Jacobiego, ale to nie znaczyło, że musiałem go wydać. Chciałem tylko, teraz chcę tylko, żeby mnie zostawiono w spokoju i pozwoliło się upić". Zaśmiał się szorstko. "To nie jest takie proste, jak ci się wydaje".
  
  Cisza. Teraz widział twarz Filstona.
  
  Delikatna piękność, przyćmiona przez sześćdziesiąt lat. Lekki podbródek, tępy nos, szeroko rozstawione oczy, bezbarwne w półmroku. Usta zdradzały - luźne, lekko wilgotne, szept kobiecości. Ospałe usta przesadnie tolerancyjnej biseksualistki. W głowie AXEmana zaskoczyły pliki. Filston był kobieciarzem. I na wiele sposobów, również pedantem.
  
  Filston zapytał: "Widziałeś ostatnio Paula Jacoby'ego?"
  
  "NIE."
  
  Lekki uśmiech. "To zrozumiałe. Już go z nami nie ma. W Moskwie doszło do wypadku. Szkoda".
  
  Pete Fremont pił. "Tak. Szkoda. Zapomnijmy o Jacobim. Co mam zrobić za pięćdziesiąt tysięcy?"
  
  Richard Philston narzucił sobie tempo. Zgasił papierosa i sięgnął po kolejnego. "Nie pracowałbyś dla nas tak, jak odrzuciłeś Jacobiego. Teraz będziesz pracował dla mnie, jak mówisz. Czy mogę zapytać, skąd ta zmiana zdania? Reprezentuję tych samych klientów co Jacobi, o czym powinieneś wiedzieć".
  
  Philston pochylił się do przodu, a Pete spojrzał mu w oczy. Blade, wyblakłe i szare.
  
  Pete Fremont powiedział: "Słuchaj, Philston! Nie obchodzi mnie, kto wygra. Ani trochę! A odkąd znałem Jacoby'ego, wiele się zmieniło. Od tamtej pory sporo whisky poszło w dół. Jestem starszy. Jestem maklerem. Mam teraz na koncie jakieś dwieście jenów. Czy to odpowiedź na twoje pytanie?"
  
  "Hmmm - do pewnego stopnia tak. Dobrze". Gazeta znów zaszeleściła. "Byłeś dziennikarzem w Stanach?"
  
  To była szansa, by wykazać się odrobiną odwagi, i Nick Carter pozwolił Pete'owi ją wykorzystać. Wybuchnął nieprzyjemnym śmiechem. Pozwolił, by jego dłonie lekko zadrżały i spojrzał tęsknie na butelkę whisky.
  
  "Jezu Chryste, człowieku! Chcesz referencji? W porządku. Mogę ci podać nazwiska, ale wątpię, żebyś usłyszał coś dobrego".
  
  Filston się nie uśmiechnął. "Tak. Rozumiem". Zerknął do gazety. "Pracowałeś kiedyś dla Chicago Tribune. A także dla New York Mirror i St. Louis Post-Dispatch, między innymi. Pracowałeś też dla Associated Press i Hearst International Service. Czy wywalili cię ze wszystkich tych prac za picie?"
  
  Pete się roześmiał. Próbował dodać do tego odrobinę szaleństwa. "Pominąłeś kilka. Indianapolis News i kilka gazet w całym kraju". Przypomniał sobie słowa Tonaki i kontynuował: "Jest też Hong Kong Times i Singapore Times. Tu, w Japonii, jest Asahi, Osaka i kilka innych. Wystarczy wymienić gazetę Philston, a pewnie mnie z niej wywalą".
  
  "Hmm. Dokładnie. Ale czy nadal masz jakieś znajomości, przyjaciół, wśród dziennikarzy?"
  
  Dokąd zmierzał ten drań? Nadal nie widać światła na końcu tunelu.
  
  "Nie nazwałbym ich przyjaciółmi" - powiedział Pete. "Może znajomymi. Alkoholik nie ma przyjaciół. Ale znam kilku facetów, od których wciąż mogę pożyczyć dolara, kiedy jestem wystarczająco zdesperowany".
  
  "I nadal potrafisz stworzyć historię? Wielką historię? Załóżmy, że dostałbyś historię stulecia, naprawdę szokujący news, jak to chyba nazywacie, i to wyłącznie dla ciebie. Tylko ty! Sprawić, żeby taka historia od razu zyskała rozgłos na całym świecie?"
  
  Zaczęli tam docierać.
  
  Pete Fremont odsunął zniszczony kapelusz i wpatrzył się w Philstona. "Mógłbym to zrobić, owszem. Ale musiałoby to być autentyczne. W pełni potwierdzone. Opowiadasz mi taką historię?"
  
  "Mogę" - powiedział Philston. "Po prostu mogę. A jeśli to zrobię, Fremont, to będzie to całkowicie usprawiedliwione. Nie martw się!" Wysoki, ochrypły śmiech establishmentu był jakimś prywatnym żartem. Pete czekał.
  
  Cisza. Filston poprawił się na obrotowym fotelu i wpatrzył w sufit. Przeczesał starannie wypielęgnowaną dłonią swoje srebrzystoszare włosy. O to właśnie chodziło. Ten sukinsyn właśnie miał podjąć decyzję.
  
  Czekając, AXEman rozmyślał o kaprysach, przerwach i wypadkach w swoim zawodzie. Jak czas. Dziewczyny, które porwały prawdziwe ciało Pete'a Fremonta i ukryły je w tych kilku chwilach, gdy policjanci i dziewczyna Pete'a byli poza sceną. Szansa jedna na milion. A teraz fakt śmierci Fremonta wisiał nad nim niczym miecz. W chwili, gdy Filston lub Johnny Chow poznali prawdę, fałszywy Pete Fremont przejął władzę. Johnny Chow? Zaczął myśleć inaczej. Może to była droga ucieczki Tonaki...
  
  Rozwiązanie. Richard Filston otworzył kolejną szufladę. Obszedł biurko dookoła. Trzymał gruby plik zielonych banknotów. Rzucił pieniądze na kolana Pete'a. W geście tym słychać było pogardę, której Filston nie krył. Stał nieopodal, lekko chwiejąc się na piętach. Pod tweedową marynarką miał na sobie cienki brązowy sweter, który nie ukrywał jego niewielkiego brzucha.
  
  "Postanowiłem ci zaufać, Fremont. Tak naprawdę nie mam wyboru, ale może to nie jest aż tak duże ryzyko. Z mojego doświadczenia wynika, że każdy mężczyzna dba przede wszystkim o siebie. Wszyscy jesteśmy egoistami. Pięćdziesiąt tysięcy dolarów pozwoli ci uciec daleko od Japonii. To nowy początek, przyjacielu, nowe życie. Sięgnąłeś dna - oboje to wiemy - a ja mogę ci pomóc".
  
  Nie sądzę, żebyś przegapił tę szansę, żeby wydostać się z tego dołka. Jestem rozsądnym człowiekiem, logicznym człowiekiem i myślę, że ty też. To absolutnie twoja ostatnia szansa. Myślę, że to rozumiesz. Możesz powiedzieć, że to hazard. Zakładam się, że wykonasz zadanie skutecznie i pozostaniesz trzeźwy, dopóki nie skończysz.
  
  Potężny mężczyzna na krześle trzymał oczy zamknięte. Pozwolił, by ostre nuty płynęły przez jego palce i dostrzegł chciwość. Skinął głową. "Za takie pieniądze mogę pozostać trzeźwy. Możesz w to uwierzyć, Philston. Za takie pieniądze możesz mi nawet zaufać".
  
  Filston zrobił kilka kroków. W jego chodzie było coś pełnego gracji i elegancji. AXEman zastanawiał się, czy ten facet rzeczywiście jest dziwny. W jego słowach nie było żadnych dowodów. Tylko aluzje.
  
  "To nie jest kwestia zaufania" - powiedział Philston. "Jestem pewien, że rozumiesz. Po pierwsze, jeśli nie wykonasz zadania w sposób, który mnie w pełni zadowoli, nie otrzymasz pozostałych pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Oczywiście nastąpi opóźnienie. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, otrzymasz zapłatę".
  
  Pete Fremont zmarszczył brwi. "Wygląda na to, że to mnie powinieneś zaufać".
  
  "W pewnym sensie tak. Mogę też zwrócić uwagę na coś innego - jeśli mnie zdradzisz lub spróbujesz cię w jakikolwiek sposób oszukać, z pewnością zostaniesz zabity. KGB bardzo mnie szanuje. Pewnie słyszałeś o ich dalekosiężnych działaniach?"
  
  "Wiem". Ponury ton. "Jeśli nie wykonam zadania, zabiją mnie".
  
  Filston spojrzał na niego swoimi wyblakłymi, szarymi oczami. "Tak. Prędzej czy później cię zabiją".
  
  Pete sięgnął po butelkę whisky. "Dobra, dobra! Mogę dostać jeszcze jednego drinka?"
  
  "Nie. Teraz jesteś na mojej liście płac. Nie pij, dopóki robota nie będzie skończona."
  
  Odchylił się na krześle. "No tak. Zapomniałem. Właśnie mnie kupiłeś".
  
  Filston wrócił do stołu i usiadł. "Żałujesz już tej umowy?"
  
  "Nie. Mówiłem ci, do cholery, nie obchodzi mnie, kto wygra. Nie mam już kraju. Żadnej lojalności. Właśnie mnie masz! A teraz, załóżmy, że skrócimy negocjacje, a ty mi powiesz, co mam zrobić".
  
  Mówiłem ci. Chcę, żebyś opublikował artykuł w prasie światowej. Ekskluzywny artykuł. Największą historię, jaką kiedykolwiek miałeś ty lub jakikolwiek dziennikarz.
  
  "III wojna światowa?"
  
  Philston się nie uśmiechnął. Wyciągnął nowego papierosa z paczki z emalią cloisonné. "Być może. Nie sądzę. Ja..."
  
  Pete Fremont czekał, marszcząc brwi. Ten drań ledwo się powstrzymał, żeby tego nie powiedzieć. Wciąż szarpał stopę w zimnej wodzie. Wahał się, czy zobowiązać się do czegokolwiek poza punktem bez odwrotu.
  
  "Jest wiele szczegółów do dopracowania" - powiedział. "Mnóstwo historii, którą musisz zrozumieć. Ja..."
  
  Fremont wstał i warknął z furią człowieka, który potrzebuje drinka. Wbił plik banknotów w dłoń. "Chcę tych pieniędzy, do cholery. Zapracuję na nie. Ale nawet dla tych pieniędzy nie zrobię niczego w ciemno. Co to jest?"
  
  "Zamierzają zamordować cesarza Japonii. Twoim zadaniem jest dopilnować, żeby winę zrzucono na Chińczyków".
  
  
  Rozdział 10
  
  
  Killmaster nie był szczególnie zaskoczony. Pete Fremont był tam i musiał to pokazać. Musiał pokazać zaskoczenie, zmieszanie i niedowierzanie. Zatrzymał się, uniósł papierosa do ust i pozwolił, by jego szczęka opadła.
  
  "Jezu Chryste! Chyba oszalałeś."
  
  Richard Philston, kiedy w końcu to powiedział, cieszył się z przerażenia, jakie wywołało to jego zachowanie.
  
  "Wcale nie. Wręcz przeciwnie. Nasz plan, plan, nad którym pracujemy od miesięcy, jest kwintesencją logiki i zdrowego rozsądku. Chińczycy to nasi wrogowie. Prędzej czy później, jeśli nie zostaną ostrzeżeni, rozpoczną wojnę z Rosją. Zachód to doceni. Będą siedzieć z założonymi rękami i na tym zarabiać. Tylko że to się nie stanie. Dlatego jestem w Japonii, narażając się na wielkie ryzyko osobiste".
  
  Fragmenty akt Filstona przemknęły przez umysł AXEmana niczym montaż. Specjalista od morderstw!
  
  Pete Fremont wymusił wyraz twarzy pełen podziwu zmieszanego z nutą wątpliwości. "Myślę, że mówisz poważnie, przysięgam na Boga. I zamierzasz go zabić!"
  
  "To nie twoja sprawa. Nie będziesz obecny i nie będziesz ponosił żadnej odpowiedzialności ani winy."
  
  Pete zaśmiał się kwaśno. "Daj spokój, Philston! Ja w tym siedzę. Już teraz w to wchodzę. Jak mnie złapią, to nie dostanę głowy. Odetną mi ją jak kapustę. Ale nawet taki pijak jak ja chce zachować głowę".
  
  "Zapewniam cię" - powiedział sucho Philston - "że nie będziesz w to zamieszany. A przynajmniej niekoniecznie, jeśli będziesz trzymał głowę na karku. W końcu oczekuję od ciebie odrobiny pomysłowości za pięćdziesiąt tysięcy dolarów".
  
  Nick Carter pozwolił Pete'owi Fremontowi siedzieć tam, ponurym i nieprzekonanym, podczas gdy sam pozwolił swoim myślom swobodnie błądzić. Po raz pierwszy usłyszał tykanie wysokiego zegara w kącie pokoju. Telefon na biurku Filstona był dwa razy większy niż zwykle. Nienawidził ich obu. Czas i nowoczesna komunikacja nieubłaganie działały na jego niekorzyść. Dał Filstonowi do zrozumienia, że prawdziwy Fremont nie żyje, a on, Nick Carter, jest równie martwy.
  
  Nigdy w to nie wątpiłem. Ci dwaj bandyci za drzwiami to byli zabójcy. Philston bez wątpienia miał broń w biurku. Lekki pot wystąpił mu na czoło i wyciągnął brudną chusteczkę. Sytuacja mogła łatwo wymknąć się spod kontroli. Musiał ponaglić Philstona, wywrzeć presję na jego własny plan i uciekać stąd. Ale nie za szybko. Nie ma sensu się za bardzo denerwować.
  
  "Rozumiesz" - powiedział Filston jedwabistym tonem - "że nie możesz się teraz wycofać. Za dużo wiesz. Każde twoje wahanie oznacza po prostu, że muszę cię zabić".
  
  "Nie cofnę się, do cholery. Próbuję się do tego przyzwyczaić. Jezu! Zabić cesarza. Niech Chińczycy zrzucą winę na ciebie. To nie jest do końca gra w przysiady, wiesz. A potem możesz uciekać. Ja nie mogę. Muszę zostać i się wypocić. Nie mogę kłamać, jeśli ucieknę do Dolnej Saksonii".
  
  "Saksonia? Nie sądzę..."
  
  "Nieważne. Daj mi szansę, żebym to rozgryzł. Kiedy nastąpi to morderstwo?"
  
  "Jutro wieczorem. Będą zamieszki i masowy sabotaż. Poważny sabotaż. W Tokio, tak jak w wielu innych dużych miastach, zostanie odcięte zasilanie. To przykrywka, jak rozumiesz. Cesarz przebywa obecnie w Pałacu."
  
  Pete powoli skinął głową. "Zaczynasz rozumieć. Współpracujesz z Chińczykami - do pewnego stopnia. W sprawie sabotażu. Ale oni nic nie wiedzą o zamachach. Prawda?"
  
  "Mało prawdopodobne" - powiedział Philston. "Gdyby tak było, nie byłoby to wielkim problemem. Wyjaśniłem to - Moskwa i Pekin są w stanie wojny. To akt wojny. Czysta logika. Zamierzamy sprawić, że Chińczycy poczują się tak niekomfortowo, że nie będą mogli nas nękać przez lata".
  
  Czas prawie dobiegł końca. Czas wywrzeć presję. Czas się stamtąd wydostać i dopaść Johnny'ego Chowa. Reakcja Filstona miała znaczenie. Może to była kwestia życia lub śmierci.
  
  Jeszcze nie. Jeszcze nie do końca.
  
  Pete zapalił kolejnego papierosa. "Będę musiał to załatwić" - powiedział do mężczyzny za biurkiem. "Rozumiesz? Przecież nie mogę po prostu wybiec na mróz i krzyczeć, że mam newsa. Nie posłuchaliby mnie. Jak wiesz, moja reputacja nie jest najlepsza. Chodzi o to, jak mam udowodnić tę historię? Potwierdzić ją i udokumentować? Mam nadzieję, że o tym pomyślałeś".
  
  "Mój drogi! Nie jesteśmy amatorami. Pojutrze, tak wcześnie, jak to możliwe, udasz się do oddziału Ginza Chase na Manhattanie. Dostaniesz klucz do sejfu. W środku znajdziesz całą potrzebną dokumentację: plany, zamówienia, podpisy, potwierdzenia płatności, wszystko. Potwierdzą twoją historię. To są dokumenty, które pokażesz znajomym w agencjach prasowych i gazetach. Zapewniam cię, że są absolutnie bezbłędne. Nikt nie zwątpi w twoją historię po ich przeczytaniu".
  
  Philston zaśmiał się. "Możliwe, że niektórzy Chińczycy przeciwni Mao w to uwierzą".
  
  Pete poruszył się na krześle. "To co innego - Chińczycy przyjdą po moją skórę. Odkryją, że kłamię. Będą próbowali mnie zabić".
  
  "Tak" - zgodził się Philston. "Chyba tak. Obawiam się, że będę musiał pozwolić ci się tym martwić. Ale przetrwałeś tak długo, wbrew wszelkim przeciwnościom, a teraz masz dwadzieścia pięć tysięcy dolarów w gotówce. Myślę, że sobie poradzisz".
  
  "Kiedy i w jaki sposób otrzymam pozostałe dwadzieścia pięć tysięcy, jeśli to ukończę?"
  
  "Zostaną one przelane na konto w Hongkongu, gdy tylko będziemy zadowoleni z Państwa pracy. Jestem pewien, że będzie to dla Państwa zachętą".
  
  Zadzwonił telefon na biurku Filstona. AXEman sięgnął pod płaszcz, na chwilę zapominając, że Colt zniknął. Zaklął pod nosem. Nie miał nic. Nic poza mięśniami i mózgiem.
  
  Philston przemówił do instrumentu. "Tak... tak. Mam to. Jest już tutaj. Właśnie miałem do ciebie dzwonić".
  
  Carter słuchał, patrząc na swoje zniszczone, zniszczone buty. Do kogo powinien zadzwonić? Czy to możliwe, że...
  
  Głos Filstona stał się ostry. Zmarszczył brwi. "Słuchaj, Johnny, to ja wydaję rozkazy! A teraz ich nie słuchasz, dzwoniąc do mnie. Nie rób tego więcej. Nie, nie miałem pojęcia, że to takie ważne, tak pilne dla ciebie. W każdym razie, skończyłem z nim i wysyłam go ze sobą. Tam, gdzie zwykle. Bardzo dobrze. Co? Tak, wydałem mu wszystkie instrukcje i, co ważniejsze, zapłaciłem mu".
  
  W słuchawce rozległo się wściekłe przekleństwo. Filston zmarszczył brwi.
  
  "To wszystko, Jay! Znasz swoją robotę - musi być pod stałym nadzorem, dopóki to się nie skończy. Pociągam cię do odpowiedzialności. Tak, wszystko idzie zgodnie z planem. Rozłącz się. Nie, nie odezwę się, dopóki to się nie skończy. Ty rób swoje, a ja swoje". Filston rozłączył się z hukiem.
  
  Pete Fremont zapalił papierosa i czekał. Johnny? Johnny Chow? Zaczął mieć nadzieję. Jeśli to zadziała, nie będzie musiał uciekać się do własnego, niedopracowanego planu. Nieufnie obserwował Filstona. Jeśli przykrywka Fremonta zostanie zdemaskowana, sprawy potoczą się źle.
  
  Gdyby musiał odejść, chciał zabrać ze sobą Filstona.
  
  Richard Philston spojrzał na niego. "Fremont?"
  
  AXEman westchnął ponownie. "Naprawdę?"
  
  "Czy znasz lub słyszałeś o człowieku o nazwisku Johnny Chow?"
  
  Pete skinął głową. "Słyszałem o nim. Nigdy go nie spotkałem. Mówią, że jest szefem lokalnych chińskich firm. Nie wiem, ile w tym prawdy".
  
  Filston okrążył stół, nie zbliżając się zbytnio do rosłego mężczyzny. Podrapał się po brodzie pulchnym palcem wskazującym.
  
  "Słuchaj uważnie, Fremont. Od teraz będziesz chodził po linie. To Chow przed chwilą dzwonił. On cię chce. Chce cię, bo jakiś czas temu postanowiliśmy wykorzystać cię jako dziennikarza, żeby podrzucić jakiś artykuł".
  
  Pete przyjrzał mu się uważnie. Zaczęło się układać.
  
  Skinął głową. "Jasne. Ale nie historia? Ten Johnny Chow chce, żebym dorzucił jeszcze jedną?"
  
  "Dokładnie. Chow chce, żebyś stworzył historię, która obwinia Etę za wszystko, co ma się wydarzyć. Zgodziłem się na to, oczywiście. Będziesz musiał od tego momentu wziąć Etę i rozegrać to w ten sposób".
  
  "Rozumiem. Dlatego mnie złapali z ulicy - najpierw musieli ze mną porozmawiać".
  
  "Znowu, prawda. Nie ma z tym większego problemu - mogę to ukryć, mówiąc, jak już wspomniałem, że chciałem ci osobiście przekazać instrukcje. Chow, naturalnie, nie będzie wiedział, jakie to instrukcje. Nie powinien być podejrzliwy, ani bardziej niż zwykle. Nie do końca sobie ufamy i każdy z nas ma swoją własną organizację. Oddając cię w jego ręce, trochę go uspokoję. I tak miałem taki zamiar. Mam niewielu ludzi i nie mogę ich przydzielić do pilnowania ciebie."
  
  Pete uśmiechnął się krzywo. "Czujesz, że musisz mieć na mnie oko?"
  
  Filston wrócił do biurka. "Nie bądź głupcem, Fremont. Siedzisz na jednej z największych historii tego stulecia, masz dwadzieścia pięć tysięcy dolarów z mojej kieszeni i jeszcze nie zrobiłeś, co do ciebie należało. Chyba nie spodziewałeś się, że pozwolę ci biegać za darmo?"
  
  Filston nacisnął przycisk na biurku. "Nie powinieneś mieć żadnych problemów. Wystarczy, że będziesz trzeźwy i będziesz trzymał język za zębami. A skoro Chow myśli, że zostałeś zatrudniony do napisania historii o Ecie, możesz to zrobić, jak mówisz, jak zwykle. Jedyna różnica polega na tym, że Chow nie będzie wiedział, jaką historię napiszesz, dopóki nie będzie za późno. Zaraz ktoś tu będzie - jakieś ostatnie pytania?"
  
  "Tak. Bardzo poważny. Skoro jestem pod ciągłym nadzorem, jak mogę uciec od Chowa i jego ludzi, żeby opublikować tę historię? Jak tylko dowie się, że Imperator został zabity, zabije mnie. To będzie pierwsza rzecz, jaką zrobi".
  
  Filston ponownie pogłaskał się po brodzie. "Wiem, że to trudne. Oczywiście musisz być bardzo zależny od siebie, ale pomogę ci w każdy możliwy sposób. Wysyłam z tobą człowieka. Mogę zrobić tylko jednego, a Chow będzie się tylko kontaktował. Byłem zmuszony nalegać na kontakt.
  
  Jutro zostaniesz zabrany na miejsce zamieszek na terenie Pałacu. Dmitrij pójdzie z tobą, rzekomo po to, by cię chronić. W rzeczywistości, w najodpowiedniejszym momencie, pomoże ci uciec. Musicie współpracować. Dmitrij to dobry człowiek, bardzo twardy i zdeterminowany, i uda mu się cię uwolnić na chwilę. Potem będziesz zdany na siebie.
  
  Ktoś zapukał do drzwi. "Chodź" - powiedział Filston.
  
  Mężczyzna, który wszedł, był zawodnikiem profesjonalnej drużyny koszykarskiej. AXEman oszacował jego wzrost na dobre 193 cm. Był chudy jak deska, a jego długa czaszka była łysa jak lustro. Miał rysy twarzy akromegaliczne i małe ciemne oczy, a garnitur wisiał na nim jak źle dopasowany namiot. Rękawy marynarki były za krótkie, odsłaniając brudne mankiety.
  
  "To jest Dimitri" - powiedział Filston. "Będzie miał na ciebie oko, najlepiej jak potrafi. Nie daj się zwieść jego wyglądowi, Fremont. Jest bardzo szybki i wcale nie głupi".
  
  Wysoki strach na wróble spojrzał bezmyślnie na Nicka i skinął głową. On i Philston przeszli do najdalszego kąta pokoju i krótko się naradzili. Dmitrij kiwał głową i powtarzał: "Tak... Tak..."
  
  Dmitry podszedł do drzwi i czekał. Filston wyciągnął rękę do mężczyzny, którego uznał za Pete'a Fremonta. "Powodzenia. Już się nie zobaczymy. Oczywiście, że nie, jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem. Ale będę w kontakcie i jeśli dostarczysz towar, tak jak mówicie, Jankesi, zapłacimy ci zgodnie z obietnicą. Pamiętaj o tym, Fremont. Kolejne dwadzieścia pięć tysięcy w Hongkongu. Do widzenia".
  
  To było jak uścisk dłoni z puszką Pandory. "Do widzenia" - powiedział Pete Fremont. Carter pomyślał: "Do zobaczenia później, ty sukinsynu!"
  
  Udało mu się dotknąć Dmitrija, gdy wychodzili za drzwi. Pod jego lewym ramieniem znajdował się zacisk na ramię, ciężka broń.
  
  W holu czekało dwóch japońskich bojowników. Dmitrij coś do nich warknął, a oni skinęli głowami. Wszyscy wysiedli i wsiedli do czarnego mercedesa. Słońce przebiło się przez chmury, a trawnik zajaśniał świeżą zielenią. Parne powietrze przesycone było subtelnym zapachem kwitnących wiśni.
  
  Jakaś komediowa opera, pomyślał Nick Carter, wsiadając na tylne siedzenie obok olbrzyma.
  
  Sto milionów ludzi na lądzie mniejszym niż Kalifornia. Cholernie malownicze. Papierowe parasole i motocykle. Obserwatorzy księżyca i mordercy. Słuchacze owadów i buntownicy. Gejsze i dziewczyny go-go. To wszystko była bomba, sycząca na krótkim loncie, a on na niej siedział.
  
  Wysoki Japończyk i jego kierowca jechali z przodu. Niższy mężczyzna siedział na oparciu składanego fotela, patrząc na Nicka. Dmitry obserwował Nicka ze swojego rogu. Mercedes skręcił w lewo i skierował się z powrotem w stronę centrum Tokio. Nick oparł się o poduszki i próbował ogarnąć sytuację.
  
  Znów pomyślał o Tonaku i zrobiło mu się nieprzyjemnie. Oczywiście, wciąż istniała szansa, że coś zdziała. Został wydany Johnny'emu Chowowi, nawet jeśli było trochę za późno. Tego właśnie chciał Chow - Nick wiedział teraz dlaczego - i musiało być możliwe uratowanie dziewczyny przed dalszymi torturami. Nick zmarszczył brwi, wpatrując się w podłogę samochodu. Spłaci ten dług, kiedy nadejdzie czas.
  
  Dokonał jednego wielkiego przełomu. Był beneficjentem braku zaufania między Chińczykami a Filstonem. Byli niełatwymi sojusznikami, ich relacje były niestabilne i mogły być dalej wykorzystywane.
  
  Oboje myśleli, że mają do czynienia z Pete'em Fremontem, dzięki instynktowi i rozumowi Tonaki. Nikt nie był w stanie wytrzymać tortur przez długi czas, nawet tych przeprowadzanych przez eksperta, ale Tonaka krzyczał i przekazywał im fałszywe informacje.
  
  Wtedy Killmasterowi przyszła do głowy pewna myśl i przeklął swoją głupotę. Martwił się, że Johnny Chow zna Fremonta z widzenia. Nie zrobił tego. Nie mógł - w przeciwnym razie Tonaka nigdy nie podałby mu tego imienia. Więc jego przykrywka u Chow nie została zdemaskowana. Mógł rozegrać to najlepiej, jak potrafił, jak wskazał Filston, cały czas rozglądając się za sposobem na uratowanie dziewczyny.
  
  Mówiła poważnie, krzycząc jego imię. Był jej jedyną nadzieją i wiedziała o tym. Teraz będzie miała nadzieję. Krwawiąc i szlochając w jakiejś norze, czekając, aż przyjdzie i ją wyciągnie.
  
  Lekko bolały go wnętrzności. Był bezradny. Bez broni. Pilnował każdej minuty. Tonaka kurczowo trzymał się kruchej trzciny. Killmaster nigdy nie czuł się gorszy od niego.
  
  Mercedes okrążył Centralny Rynek Hurtowy i skierował się w stronę falochronu prowadzącego do Tsukishimi i stoczni. Słabe słońce kryło się za miedzianą mgiełką unoszącą się nad portem. Powietrze wdzierające się do wnętrza samochodu wydzielało ohydny, przemysłowy smród. W zatoce zakotwiczone było kilkanaście statków towarowych. Minęli suchy dok, gdzie majaczył szkielet supertankowca. Nickowi błysnęła nazwa: Naess Maru.
  
  Mercedes minął miejsce, gdzie wywrotki zrzucały śmieci do wody. Tokio ciągle budowało nowe tereny.
  
  Skręcili na kolejną groblę prowadzącą nad brzeg. Tu, nieco odosobniona, stał stary, rozpadający się magazyn. "Koniec podróży" - pomyślał Nick. "To tutaj mają Tonakę. Dobra kwatera główna została sprytnie wybrana. W samym środku całego tego przemysłowego zgiełku, na który nikt nie zwraca uwagi. Będą mieli dobry powód, żeby tu przyjechać i wyjechać".
  
  Samochód wjechał przez sfatygowaną bramę, która była otwarta. Kierowca ruszył dalej przez podwórze zawalone zardzewiałymi beczkami po oleju. Zatrzymał Mercedesa obok rampy załadunkowej.
  
  Dmitrij otworzył boczne drzwi i wysiadł. Niski Japończyk pokazał Nickowi swojego Nambu. "Ty też wysiadasz".
  
  Nick wysiadł. Mercedes zawrócił i wyjechał przez bramę. Dmitrij trzymał rękę pod kurtką. Skinął głową w stronę małych drewnianych schodów na drugim końcu molo. "Idziemy tam. Ty pierwszy. Nie próbuj uciekać". Jego angielski był słaby, z typowym dla Słowian błędem w wymowie samogłosek.
  
  Ucieczka była teraz zupełnie poza jego zasięgiem. Teraz miał jeden cel, i tylko jeden. Dotrzeć do dziewczyny i uratować ją przed nożem. Jakimś sposobem. W każdym razie. Zdradą lub siłą.
  
  Weszli po schodach. Dmitrij odchylił się lekko do tyłu i trzymał rękę pod kurtką.
  
  Po lewej stronie drzwi prowadziły do małego, obskurnego biura, teraz opuszczonego. W środku czekał na nich mężczyzna. Wpatrywał się uważnie w Nicka.
  
  "Czy jesteś Pete'em Fremontem?"
  
  "Tak. Gdzie jest Tonaka?"
  
  Mężczyzna nie odpowiedział. Obszedł Nicka dookoła, wyciągnął zza pasa pistolet Walther i strzelił Dmitrijowi w głowę. To był dobry, profesjonalny strzał w głowę.
  
  Olbrzym powoli rozpadał się, niczym burzony wieżowiec. Wydawało się, że rozpada się na kawałki. Nagle znalazł się na popękanej podłodze biura, a krew spływała z jego roztrzaskanej głowy w szczelinę.
  
  Zabójca wycelował Walthera w Nicka. "Możesz już przestać kłamać" - powiedział. "Wiem, kim jesteś. Jesteś Nick Carter. Jesteś z AH. Ja jestem Johnny Chow".
  
  Był wysoki jak na Japończyka, miał zbyt jasną cerę i Nick domyślił się, że ma chińskie korzenie. Chow był ubrany w hipisowskim stylu - obcisłe spodnie chino, psychodeliczna koszula zwisająca na zewnątrz, a na szyi sznur koralików miłości.
  
  Johnny Chow nie żartował. Ani nie blefował. Wiedział. Nick powiedział: "Dobra.
  
  "A gdzie jest teraz Tonaka?"
  
  "Walter" ruszył. "Przejdź przez drzwi tuż za tobą. Poruszaj się bardzo powoli."
  
  Szli zaśmieconym korytarzem, oświetlonym otwartymi świetlikami. Agent AX automatycznie oznaczył ich jako możliwe wyjście.
  
  Johnny Chow użył mosiężnej klamki, żeby otworzyć proste drzwi. Pokój był zaskakująco dobrze umeblowany. Dziewczyna siedziała na sofie, skrzyżowawszy szczupłe nogi. Miała czerwoną szparkę sięgającą prawie do uda, a jej ciemne włosy były wysoko upięte na czubku głowy. Miała mocny makijaż, a jej białe zęby błyszczały spod szkarłatu, gdy uśmiechała się do Nicka.
  
  Cześć, Carter-san. Myślałam, że nigdy tu nie dotrzesz. Tęskniłam za tobą.
  
  Nick Carter spojrzał na nią beznamiętnie. Nie uśmiechnął się. W końcu powiedział: "Cześć, Tonaka".
  
  Były chwile - powtarzał sobie - gdy nie był zbyt mądry.
  
  
  Rozdział 11
  
  
  Johnny Chow zamknął drzwi i oparł się o nie, wciąż trzymając Walthera przy Nicku.
  
  Tonaka spojrzał ponad Nickiem na Chowa. "Rosyjski?"
  
  "W biurze. Zabiłem go. Bez problemu."
  
  Tonaka zmarszczył brwi. "Zostawiłeś tam ciało?"
  
  Wzruszenie ramion. "W tej chwili. Ja..."
  
  "Jesteś idiotą. Zbierz kilku ludzi i natychmiast go zdejmij. Zatrzymaj go razem z innymi, aż się ściemni. Czekaj - zakuj Cartera w kajdanki i daj mi broń."
  
  Tonaka rozłożyła nogi i wstała. Jej majtki rozszerzyły się. Tym razem były czerwone. W Waszyngtonie, pod mundurem harcerki, były różowe. Wiele się zmieniło od czasów Waszyngtona.
  
  Obeszła Nicka, zachowując dystans, i wzięła broń od Johnny'ego Chowa. "Ręce za siebie, Nick".
  
  Nick posłuchał, napinając mięśnie nadgarstków i rozszerzając żyły i tętnice najlepiej, jak potrafił. Nigdy nic nie wiadomo. Dziesiętna część cala może się przydać.
  
  Kajdanki zamarły. Chow szturchnął go. "Tam, na tym krześle w kącie".
  
  Nick podszedł do krzesła i usiadł, z rękami skutymi za plecami. Trzymał głowę nisko, z zamkniętymi oczami. Tonaka była w euforii, oszołomiona triumfem. Znał oznaki. Zamierzała mówić. Był gotowy słuchać. Nie mógł zrobić nic innego. W ustach czuł kwaśny smak octu.
  
  Johnny Chow wyszedł i zamknął drzwi. Tonaka zamknęła je na klucz. Wróciła na sofę i usiadła, ponownie krzyżując nogi. Położyła Walthera na kolanach, patrząc na niego ciemnymi oczami.
  
  Uśmiechnęła się do niego triumfalnie. "Czemu się do tego nie przyznasz, Nick? Jesteś kompletnie zaskoczony. Wstrząśnięty. Nigdy ci się to nie śniło".
  
  Sprawdził kajdanki. To była tylko mała zabawa. Nie wystarczyło, żeby mu teraz pomóc. Ale nie pasowały na jego duże, kościste nadgarstki.
  
  "Masz rację" - przyznał. "Oszukałaś mnie, Tonaka. Oszukałaś mnie naprawdę. Myśl ta przeszła mi przez myśl zaraz po śmierci twojego ojca, ale nigdy o niej nie myślałem. Za dużo myślałem o Kunizo, a za mało o tobie. Czasami jestem głupcem".
  
  "Tak. Byłeś bardzo głupi. A może nie. Jak mogłeś się domyślić? Wszystko ułożyło się idealnie - wszystko idealnie do siebie pasowało. Nawet mój ojciec mnie po ciebie wysłał. To był dla mnie cudowny zbieg okoliczności. Dla nas."
  
  "Twój ojciec był całkiem mądrym facetem. Dziwię się, że tego nie zrozumiał."
  
  Jej uśmiech zniknął. "Nie jestem zadowolona z tego, co stało się z moim ojcem. Ale tak właśnie powinno być. Był zbyt kłopotliwy. Mężczyźni z Eta byli bardzo dobrze zorganizowani - Stowarzyszenie Krwawego Buddy trzymało ich w ryzach - ale kobiety z Eta to zupełnie inna sprawa. Wymknęły się spod kontroli. Nawet ja, udając ich przywódczynię, nie potrafiłam sobie z tym poradzić. Mój ojciec zaczął mnie omijać i współpracować bezpośrednio z niektórymi innymi kobietami. Musiał zostać zabity i żałuję tego".
  
  Nick przyglądał się jej zmrużonymi oczami. "Czy mogę teraz dostać papierosa?"
  
  "Nie. Nie zamierzam się do ciebie tak zbliżać". Jej uśmiech powrócił. "To kolejna rzecz, której żałuję - że nigdy nie będę w stanie dotrzymać tej obietnicy. Myślę, że to byłby dobry pomysł".
  
  Skinął głową. "To może być to". Jak dotąd nic nie wskazywało na to, że ona lub Chow wiedzieli cokolwiek o spisku Filstona, mającym na celu zamordowanie Imperatora. Trzymał w ręku kartę asa; w tej chwili nie miał pojęcia, jak nią zagrać, ani czy w ogóle powinien.
  
  Tonaka ponownie skrzyżowała nogi. Cheongsam uniósł się, odsłaniając krągłość jej pośladków.
  
  "Zanim Johnny Chow wróci, lepiej cię ostrzegę, Nick. Nie denerwuj go. Chyba jest trochę szalony. I sadysta. Dostałeś paczkę?"
  
  Wpatrywał się w nią. "Rozumiem. Myślałem, że to twoje". Jego wzrok powędrował ku jej pełnym piersiom. "Najwyraźniej nie".
  
  Nie spojrzała na niego. Wyczuł w niej niepokój. "Nie. To było... ohydne. Ale nie mogłem tego powstrzymać. Mogę kontrolować Johnny'ego tylko do pewnego stopnia. On ma w sobie tę... tę zamiłowanie do okrucieństwa. Czasami muszę mu pozwolić robić, co chce. Potem jest potulny i spokojny przez jakiś czas. To ciało, które przysłał, pochodziło od dziewczyny Ety, tej, którą mieliśmy zabić".
  
  Skinął głową. "Więc to miejsce jest miejscem morderstwa?"
  
  "Tak. I tortury. Nie lubię ich, ale są konieczne."
  
  "Bardzo wygodnie. Blisko portu.
  
  Jej uśmiech był zmęczony od makijażu. Walther wisiał w jej dłoni. Podniosła go ponownie, trzymając oburącz. "Tak. Ale jesteśmy w stanie wojny, a na wojnie trzeba robić straszne rzeczy. Ale dość o tym. Musimy porozmawiać o tobie, Nicku Carterze. Chcę, żebyś bezpiecznie dotarł do Pekinu. Dlatego ostrzegam cię przed Johnnym".
  
  Jego ton był sarkastyczny. "Pekin, co? Byłem tam kilka razy. Oczywiście incognito. Nie lubię tego miejsca. Nudne. Bardzo nudne".
  
  "Wątpię, żebyś tym razem się nudził. Przygotowują dla ciebie niezłe przyjęcie. I dla mnie. Jeśli się nie domyśliłeś, Nick, jestem Hy-Vy."
  
  Jeszcze raz sprawdził kajdanki. Gdyby miał okazję, musiałby złamać mu rękę.
  
  Hai-Wai Tio Pu. Chiński wywiad.
  
  "Właśnie mi to przyszło do głowy" - powiedział. "Jaki masz stopień i imię, Tonaka?" - powiedziała mu.
  
  Zaskoczyła go. "Jestem pułkownikiem. Moje chińskie imię to Mei Foi. To jeden z powodów, dla których musiałam tak bardzo zdystansować się od ojca - wciąż miał mnóstwo kontaktów i prędzej czy później by się o tym dowiedział. Musiałam więc udawać, że go nienawidzę za to, że porzucił swój lud, Etę, gdy był młody. Był Etą. Jak ja. Ale odszedł, zapomniał o swoim ludzie i służył imperialistycznemu establishmentowi. Aż się zestarzał i zachorował. Wtedy próbował to naprawić!"
  
  Nick nie oparł się uśmieszkowi. "Dopóki byłeś z Etą? Lojalny wobec swojego ludu - żebyś mógł ich zinfiltrować i zdradzić. Wykorzystać. Zniszczyć".
  
  Nie odpowiedziała na drwinę. "Oczywiście, że nie zrozumiałbyś. Mój lud niczego nie osiągnie, dopóki nie powstanie i nie przejmie władzy w Japonii. Prowadzę ich w tym kierunku".
  
  Prowadząc ich na skraj masakry. Jeśli Filstonowi uda się zabić cesarza i zrzucić winę na Chińczyków, natychmiastowymi kozłami ofiarnymi staną się Burakumin. Rozwścieczeni Japończycy mogą nie być w stanie dotrzeć do Pekinu - mogą i zabiją każdego mężczyznę, kobietę i dziecko z Eta, jakiego uda im się znaleźć. Śtną ich, wypatroszą, powieszą, rozstrzelają. Jeśli to się stanie, region Sanya naprawdę zamieni się w kostnicę.
  
  Przez chwilę agent AXE zmagał się z sumieniem i osądem. Gdyby powiedział im o spisku Filstona, mogliby uwierzyć mu na tyle, by zwrócić na niego jeszcze większą uwagę. Albo mogliby mu w ogóle nie uwierzyć. Mogliby go jakoś sabotować. A Filston, gdyby podejrzewał, że jest podejrzany, po prostu odwołałby swoje plany i czekał na kolejną okazję. Nick milczał i spojrzał w dół, obserwując maleńkie czerwone buty na wysokich obcasach kołyszące się na stopie Tonaki. Światło odbijało się od jej nagiego, brązowego uda.
  
  Ktoś zapukał do drzwi. Johnny Chow rozpoznał Tonakę. "Rosjanin będzie załatwiony. Jak się miewa nasz przyjaciel? Wielki Nick Carter! Mistrz skrytobójców! Człowiek, który sprawia, że wszyscy biedni mali szpiedzy drżą na dźwięk jego imienia".
  
  Chow podszedł do krzesła i zatrzymał się, wpatrując się w Nicka Cartera. Jego ciemne, gęste i splątane włosy opadały nisko na szyję. Krzaczaste brwi tworzyły czarną kreskę nad nosem. Zęby miał duże i śnieżnobiałe, z przerwą pośrodku. Splunął na AXEmana i uderzył go mocno w twarz.
  
  "Jak się czujesz, skąpy zabójco? Jak ci się podoba bycie akceptowanym?"
  
  Nick zmrużył oczy, słysząc kolejny cios. Czuł krew z rozciętej wargi. Zobaczył, jak Tonaka ostrzegawczo kręci głową. Miała rację. Chow był maniakalnym zabójcą owładniętym nienawiścią i teraz nie był czas, by go prowokować. Nick milczał.
  
  Chow uderzył go jeszcze raz, potem jeszcze raz i jeszcze raz. "Co się stało, stary? Nie masz nic do powiedzenia?"
  
  Tonaka powiedział: "To wystarczy, Johnny".
  
  Zamachnął się na nią, warcząc. "Kto powiedział, że to wystarczy!"
  
  Mówię to. I ja tu rządzę. Pekin chce go żywego i w dobrej formie. Trup czy kaleka niewiele im pomogą.
  
  Nick obserwował z zainteresowaniem. Kłótnia rodzinna. Tonaka lekko obrócił Walthera, tak aby zakrył zarówno Johnny'ego Chowa, jak i Nicka. Zapadła chwila ciszy.
  
  Chow wydał z siebie ostatni ryk. "Mówię ci, chrzanić ciebie i Pekin też. Wiesz, ilu naszych towarzyszy na całym świecie zabił ten drań?"
  
  "Zapłaci za to. W końcu. Ale najpierw Pekin chce go przesłuchać - i myśli, że będzie zadowolony! Więc daj spokój, Johnny. Uspokój się. To musi zostać zrobione jak należy. Mamy rozkazy i musimy je wykonać".
  
  "Dobra. Dobra! Ale wiem, co bym zrobił temu śmierdzącemu draniowi, gdyby to ode mnie zależało. Odciąłbym mu jaja i kazał je zjeść..."
  
  Jego niezadowolenie opadło. Podszedł do sofy i zgarbił się ponuro, wydymając pełne, czerwone usta jak u dziecka.
  
  Nick poczuł dreszcz na plecach. Tonaka miał rację. Johnny Chow był sadystą i morderczym maniakiem. Zaciekawiło go, że chiński aparat władzy na razie go toleruje. Ludzie tacy jak Chow mogli być obciążeniem, a Chińczycy nie byli głupcami. Ale była też druga strona medalu - Chow miał być absolutnie niezawodnym i bezwzględnym zabójcą. Ten fakt prawdopodobnie zmazał jego grzechy.
  
  Johnny Chow wyprostował się na kanapie. Uśmiechnął się szeroko, pokazując zęby.
  
  "Przynajmniej możemy sprawić, żeby ten sukinsyn obserwował, jak pracujemy nad dziewczyną. Facet właśnie ją przyprowadził. To mu nie zaszkodzi, a może nawet przekona go do czegoś - na przykład, że już skończył".
  
  Odwrócił się i spojrzał na Tonakę. "I nie ma sensu mnie powstrzymywać! To ja wykonuję większość pracy w tej żałosnej operacji i zamierzam się tym cieszyć".
  
  Nick, uważnie obserwując Tonakę, zobaczył, że się poddała. Powoli skinęła głową. "Dobrze. Johnny. Jak chcesz. Ale bądź ostrożny - jest przebiegły i śliski jak węgorz".
  
  "Ha!" Chow podszedł do Nicka i znowu uderzył go w twarz. "Mam nadzieję, że naprawdę próbuje coś ugrać. To wszystko, czego potrzebuję - pretekst, żeby go zabić. Dobry pretekst - wtedy będę mógł powiedzieć Pekinowi, żeby puścił latawiec".
  
  Podniósł Nicka na nogi i popchnął go w stronę drzwi. "Chodź, panie Killmasterze. Czeka cię niezła gratka. Pokażę ci, co się dzieje z ludźmi, którzy się z nami nie zgadzają".
  
  Wyrwał Walthera Tonace. Potulnie się poddała i nie spojrzała Nickowi w oczy. Miał złe przeczucie. Dziewczyna? Właśnie dostarczona? Przypomniał sobie rozkazy, które wydał dziewczynom w domu gejszy. Mato, Sato i Kato. Boże! Jeśli coś poszło nie tak, to była jego wina. Jego wina...
  
  Johnny Chow popchnął go długim korytarzem, a potem krętymi, gnijącymi, skrzypiącymi schodami do brudnej piwnicy, gdzie szczury uciekały, gdy się zbliżały. Tonaka podążyła za nim, a Nick wyczuł opór w jej kroku. "Ona naprawdę nie lubi kłopotów" - pomyślał z goryczą. Ale robi to z oddania swojej nieświętej komunistycznej sprawie. Nigdy ich nie zrozumie. Jedyne, co mógł zrobić, to z nimi walczyć.
  
  Szli kolejnym korytarzem, wąskim i cuchnącym ludzkimi odchodami. Wzdłuż niego biegły drzwi, każde z maleńkim, zakratowanym okienkiem wysoko na górze. Czuł, raczej niż słyszał, ruch za drzwiami. To było ich więzienie, miejsce ich egzekucji. Skądś z zewnątrz, przenikając nawet te mroczne głębiny, dobiegał głęboki ryk holownika dryfującego po porcie. Tak blisko słonej wolności morza - a jednak tak daleko.
  
  Nagle zdał sobie sprawę z tego, co zobaczy.
  
  Korytarz kończył się kolejnymi drzwiami. Strzegł ich prymitywnie ubrany Japończyk w gumowych butach. Przez ramię przewieszony miał stary pistolet maszynowy Chicago Tommy. Axeman, choć zajęty, wciąż dostrzegał okrągłe oczy i gęsty zarost. Ajnowie. Włochaci mieszkańcy Hokkaido, aborygeni, wcale nie Japończycy. Chińczycy zarzucili szeroką sieć na Japonię.
  
  Mężczyzna skłonił się i odsunął na bok. Johnny Chow otworzył drzwi i pchnął Nicka w jasne światło bijące z pojedynczej 350-watowej żarówki. Jego oczy zbuntowały się przeciwko słabemu światłu i zamrugał na chwilę. Stopniowo dostrzegł twarz kobiety owiniętą w lśniący posąg Buddy ze stali nierdzewnej. Budda był bezgłowy, a z odciętej szyi, rozpostartej i bezwładnej, z zamkniętymi oczami, z krwią spływającą z nosa i ust, wyłoniła się blada twarz kobiety.
  
  Kato!
  
  
  Rozdział 12
  
  
  Johnny Chow odepchnął Nicka na bok, po czym zamknął drzwi i zaryglował je. Podszedł do świecącego Buddy. Nick dał upust swojej złości w jedyny możliwy sposób - zaciągnął kajdanki, aż poczuł, jak skóra rozrywa się na strzępy.
  
  Tonaka wyszeptała. "Przepraszam bardzo, Nick. Nic nie mogę na to poradzić. Zapomniałam o czymś ważnym i musiałam wrócić do mieszkania. Kato tam była. Nie wiem dlaczego. Johnny Chow był ze mną i ona go widziała. Musieliśmy ją wtedy zabrać - nic innego nie mogłam zrobić".
  
  Był dzikusem. "Więc musiałeś ją zabrać. Musiałeś ją torturować?"
  
  Przygryzła wargę i skinęła głową w stronę Johnny'ego Chowa. "On wie. Mówiłam ci - tak właśnie czerpie przyjemność. Naprawdę się starałam, Nick, naprawdę się starałam. Chciałam ją zabić szybko i bezboleśnie".
  
  "Jesteś aniołem miłosierdzia."
  
  Chow powiedział: "Jak ci się to podoba, wielki Killmasterze? Nie wygląda już tak dobrze, prawda? Założę się, że nie tak dobrze, jak wtedy, gdy ją pieprzyłeś dziś rano".
  
  To oczywiście było częścią perwersji tego mężczyzny. Intymne pytania zadawano pod wpływem tortur. Nick mógł sobie wyobrazić ten uśmieszek i szaleństwo...
  
  Wiedział jednak o ryzyku. Wszystkie groźby świata nie mogły go powstrzymać przed powiedzeniem tego. Niepowiedzenie tego było nietypowe. Musiał to powiedzieć.
  
  Powiedział to spokojnie i chłodno, a z jego głosu kapała skorupa lodu. "Jesteś żałosnym, podłym, zwyrodniałym sukinsynem, Chow. Zabicie cię to jedna z największych przyjemności w moim życiu".
  
  Tonaka syknął cicho. "Nie! Nie..."
  
  Jeśli Johnny Chow usłyszał te słowa, był zbyt zaabsorbowany, by zwrócić na nie uwagę. Jego przyjemność była ewidentna. Przeczesał dłonią gęste, czarne włosy Kato i odchylił jej głowę do tyłu. Jej twarz była bezkrwista, biała jak po makijażu gejszy. Z zakrwawionych ust wystawał blady język. Chow zaczął ją bić, wpadając w furię.
  
  "Ona udaje, ta mała suka. Jeszcze nie umarła".
  
  Nick z całego serca pragnął jej śmierci. To było wszystko, co mógł zrobić. Obserwował powolny, teraz powolny, strumyczek krwi w zakrzywionym kanale wokół podstawy Buddy.
  
  ;. Samochód otrzymał trafną nazwę - Krwawy Budda.
  
  To była jego wina. Wysłał Kato do mieszkania Tonaki, żeby poczekała. Chciał, żeby opuściła dom gejsz, który uważał za niebezpieczny, i żeby miała z dala od niego i telefon pod ręką, na wypadek gdyby jej potrzebował. Cholera! Wściekle skręcił kajdanki. Ból przeszył mu nadgarstki i przedramiona. Wpakował Kato prosto w pułapkę. To nie była jego wina, w realistycznym sensie, ale ciężar ciążył mu na sercu jak kamień.
  
  Johnny Chow przestał bić nieprzytomną dziewczynę. Zmarszczył brwi. "Może ona już nie żyje" - powiedział z powątpiewaniem. "Żadna z tych małych dziwek nie ma siły".
  
  W tym momencie Kato otworzyła oczy. Umierała. Umierała do ostatniej kropli krwi. A jednak spojrzała przez pokój i zobaczyła Nicka. W jakiś sposób, może z tą jasnością, która, jak powiadają, pojawia się tuż przed śmiercią, rozpoznała go. Spróbowała się uśmiechnąć, żałosnym wysiłkiem. Jej szept, ledwie słyszalny głos, rozbrzmiał echem w pokoju.
  
  "Bardzo mi przykro, Nicku. Bardzo... bardzo... przepraszam..."
  
  Nick Carter nie patrzył na Chowa. Znów był przytomny i nie chciał, żeby ten człowiek dostrzegł to, co widział w jego oczach. Ten człowiek był potworem. Tonaka miał rację. Jeśli kiedykolwiek będzie miał szansę się odegrać, musiał zachować zimną krew. Bardzo zimną krew. Na razie musiał to znieść.
  
  Johnny Gow odepchnął Kato gwałtownym ruchem, który złamał mu kark. Trzask był wyraźnie słyszalny w pokoju. Nick zobaczył, jak Tonaka się wzdrygnęła. Czyżby straciła panowanie nad sobą? Był w tym jakiś ukryty motyw.
  
  Chou wpatrywał się w martwą dziewczynkę. Jego głos był żałosny, jak głos małego chłopca, który zniszczył swoją ulubioną zabawkę. "Umarła za wcześnie. Dlaczego? Nie miała prawa". Zaśmiał się jak szczur piszący w nocy.
  
  "Jesteś też ty, wielki AXEman. Założę się, że długo wytrzymasz w Buddzie."
  
  "Nie" - powiedział Tonaka. "Zdecydowanie nie, Johnny. Chodź, wynośmy się stąd. Mamy dużo do zrobienia".
  
  Przez chwilę patrzył na nią wyzywająco, jego oczy były płaskie i groźne jak u kobry. Odgarnął długie włosy z oczu. Zrobił pętelkę z koralików i powiesił ją przed sobą. Spojrzał na Walthera w dłoni.
  
  "Mam broń" - powiedział. "To czyni mnie szefem. Szefie! Mogę robić, co chcę".
  
  Tonaka się roześmiał. To była dobra próba, ale Nick czuł, jak napięcie rozluźnia się jak sprężyna.
  
  "Johnny, Johnny! Co to ma znaczyć? Zachowujecie się jak głupcy, a wiem, że nie. Chcecie nas wszystkich zabić? Wiecie, co się stanie, jeśli nie posłuchamy rozkazów. No dalej, Johnny. Bądź grzeczny i posłuchaj mamy-san."
  
  Namawiała go jak dziecko. Nick słuchał. Jego życie było zagrożone.
  
  Tonaka podeszła bliżej do Johnny'ego Chowa. Położyła mu dłoń na ramieniu i nachyliła się do ucha. Szepnęła. AXEman domyślał się, co mówi. Urzekała go swoim ciałem. Zastanawiał się, ile razy to robiła.
  
  Johnny Chow uśmiechnął się. Wytarł zakrwawione dłonie o chinosy. "Obiecujesz? Naprawdę obiecujesz?"
  
  "Obiecuję, że tak zrobię". Delikatnie przesunęła dłonią po jego klatce piersiowej. "Jak tylko bezpiecznie go stamtąd usuniemy. Dobrze?"
  
  Uśmiechnął się, ukazując luki w białych zębach. "Dobra. Zróbmy to. Weź broń i osłaniaj mnie".
  
  Tonaka podniosła Walthera i odsunęła się na bok. Pod grubą warstwą makijażu jej twarz była niewzruszona, niezrozumiała, jak maska Nō. Wycelowała pistolet w Nicka.
  
  Nick nie mógł się powstrzymać. "Płacisz dość wysoką cenę" - powiedział. "Sypiasz z taką obrzydliwością".
  
  Johnny Chow uderzył go w twarz. Nick zachwiał się i upadł na jedno kolano. Chow kopnął go w skroń i na moment wokół agenta AXE zawisła ciemność. Zachwiał się na kolanach, tracąc równowagę z powodu kajdanek zakutych z tyłu, i potrząsnął głową, żeby się opamiętać. W jego umyśle rozbłysły światła niczym flary magnezowe.
  
  "Dość!" warknął Tonaka. "Chcesz, żebym dotrzymał obietnicy, Johnny?"
  
  "Dobrze! Nic mu nie jest". Chow złapał Nicka za kołnierz i postawił go na nogi.
  
  Zaprowadzili go z powrotem na górę, do małego, pustego pokoju obok biura. Miał metalowe drzwi z ciężkim, żelaznym ryglem na zewnątrz. Pokój był pusty, z wyjątkiem brudnej pościeli w pobliżu rury biegnącej od podłogi do sufitu. Wysoko na ścianie, przy rurze, znajdowało się zakratowane okno, pozbawione szyby i zbyt małe, by krasnolud mógł się przez nie przecisnąć.
  
  Johnny Chow popchnął Nicka w stronę łóżka. "Hotel pierwszej klasy, grubasie. Idź na drugą stronę i go osłaniaj, Tonaka, a ja zmienię kajdanki".
  
  Dziewczyna posłuchała. "Zostaniesz tutaj, Carter, do jutrzejszego wieczoru, aż do zakończenia interesów. Potem zabierzemy cię w morze i umieścimy na pokładzie chińskiego statku towarowego. Za trzy dni będziesz w Pekinie. Ucieszą się na twój widok - właśnie przygotowują przyjęcie".
  
  Chow wyciągnął klucz z kieszeni i rozpiął kajdanki. Killmaster chciał spróbować. Ale Tonaka był dziesięć stóp dalej, pod przeciwległą ścianą, a Walther leżał na jego brzuchu. Złapanie Chowa i użycie go jako tarczy było bezcelowe. Zabiłaby ich oboje. Więc odmówił.
  
  popełnił samobójstwo i obserwował, jak Chow zakładał kajdanki na pionową rurę.
  
  "To powinno odstraszyć nawet mistrza zabójców" - uśmiechnął się Chow. "Chyba że ma w kieszeni magiczny zestaw - a nie sądzę, żeby miał". Uderzył Nicka mocno w twarz. "Usiądź, draniu, i zamknij się. Masz już igłę, Tonaka?"
  
  Nick usiadł, wyciągając prawy nadgarstek i podłączając go do rurki. Tonaka podał Johnny'emu Chowowi błyszczącą igłę podskórną. Jedną ręką popchnął Nicka w dół i wbił mu igłę w szyję, tuż nad kołnierzykiem. Chciał sprawić ból i mu się to udało. Igła kłuła jak sztylet, gdy Chow wcisnął tłok.
  
  Tonaka powiedział: "Po prostu coś, co na chwilę cię uśpi. Bądź cicho. Nic ci nie zrobi".
  
  Johnny Chow wyciągnął igłę. "Chciałbym go skrzywdzić. Gdyby to ode mnie zależało..."
  
  "Nie" - powiedziała ostro dziewczyna. "To wszystko, co musimy teraz zrobić. On zostaje. Chodź, Johnny".
  
  Widząc, że Chow wciąż się waha i patrzy na Nicka, dodała łagodnym tonem: "Proszę, Johnny. Wiesz, co obiecałam - nie będzie czasu, jeśli się nie pospieszymy".
  
  Chou kopnął Nicka na pożegnanie w żebra. "Sayonara, grubasie. Będę o tobie myślał, kiedy będę ją pieprzył. To najbliżej, jak kiedykolwiek będziesz do tego stopnia blisko".
  
  Metalowe drzwi zatrzasnęły się z hukiem. Usłyszał, jak ciężka sztanga ląduje na swoim miejscu. Był sam, a narkotyk krążył mu w żyłach, grożąc, że w każdej chwili straci przytomność - nie miał pojęcia, jak długo.
  
  Nick z trudem podniósł się na nogi. Był już lekko oszołomiony i miał zawroty głowy, ale to mogło być od bicia. Zerknął na maleńkie okienko wysoko nad sobą i odsunął je. Było puste. Nigdzie nic. Absolutnie nic. Rura, kajdanki, brudny dywan.
  
  Wolną lewą ręką sięgnął do kieszeni marynarki z podartej kieszeni. Zostały mu zapałki i papierosy. I plik banknotów. Johnny Chow przeszukał go szybko, niemal od niechcenia, a on wyczuł pieniądze, dotknął ich i najwyraźniej o nich zapomniał. Nie wspomniał o tym Tonace. Nick pamiętał - to było sprytne. Chow musiał mieć własne plany dotyczące tych pieniędzy.
  
  O co chodzi? Dwadzieścia pięć tysięcy dolarów nic mu już nie dało. Nie da się kupić klucza do kajdanek.
  
  Teraz czuł, jak lek zaczyna działać. Chwiał się, jego głowa niczym balon z trudem się unosiła. Walczył z tym, próbując oddychać głęboko, a pot zalewał mu oczy.
  
  Utrzymał się na nogach dzięki samej sile woli. Stał jak najdalej od rury, wyciągając prawą rękę. Odchylił się do tyłu, wykorzystując swoje dziewięćdziesiąt kilogramów, z kciukiem złożonym na dłoni prawej dłoni, ściskając mięśnie i kości. Każdy układ ma swoje sztuczki i wiedział, że czasami da się uwolnić z kajdanek. Sztuką było zostawić niewielką szczelinę między kajdankami a kośćmi, odrobinę luzu. Ciało nie miało znaczenia. Można je było oderwać.
  
  Miał niewielki margines, ale niewystarczający. Nie zadziałało. Szarpnął się gwałtownie. Ból i krew. To wszystko. Kajdanki zsunęły się i zatrzymały u podstawy kciuka. Gdyby tylko miał czym go nasmarować...
  
  Teraz jego głowa zamieniła się w balon. Balon z namalowaną twarzą. Spłynął z jego ramion w niebo na długiej, długiej linie.
  
  
  Rozdział 13
  
  
  Obudził się w całkowitej ciemności. Bolała go głowa, a jego ciało pokrywał pojedynczy, ogromny siniak. Rozdarty prawy nadgarstek pulsował ostrym bólem. Przez maleńkie okienko nad jego głową od czasu do czasu dobiegały odgłosy portu.
  
  Leżał w ciemności przez kwadrans, próbując poskładać swoje chaotyczne myśli, połączyć elementy układanki w spójny obraz rzeczywistości. Ponownie sprawdził mankiet i rurkę. Nic się nie zmieniło. Nadal był uwięziony, bezradny, nieruchomy. Czuł się, jakby był nieprzytomny od dawna. Pragnienie wciąż go dręczyło, ściskając gardło.
  
  Uklęknął z bólu. Wyjął zapałki z kieszeni kurtki i po dwóch nieudanych próbach udało mu się utrzymać jedną z papierowych zapałek w stanie żaru. Miał gości.
  
  Obok niego na podłodze stała taca. Coś na niej leżało. Coś przykryte serwetką. Zapałka się wypaliła. Zapalił kolejną i, wciąż klęcząc, sięgnął po tacę. Tonaka mógł pomyśleć, żeby przynieść mu wodę. Chwycił serwetkę.
  
  Jej oczy były otwarte i wpatrywały się w niego. Lekkie światło zapałki odbijało się w jej martwych źrenicach. Głowa Kato leżała na boku na talerzu. Jej ciemne włosy opadały w nieładzie aż do odciętej szyi.
  
  Johnny Chow świetnie się bawi.
  
  Nick Carter był chory bezwstydnie. Zwymiotował na podłogę obok tacy, wymiotując i wymiotując, aż poczuł się pusty. Wypróżniony ze wszystkiego oprócz nienawiści. W cuchnącej ciemności jego profesjonalizm nie zaginął, a on pragnął jedynie znaleźć Johnny'ego Chowa i zabić go najboleśniej, jak to możliwe.
  
  Po chwili zapalił kolejną zapałkę. Przykrywał głowę serwetką, gdy jego dłoń dotknęła włosów.
  
  
  
  
  
  Skomplikowana fryzura gejszy była w kawałkach, porozrzucana i rozpadająca się, pokryta olejem. Olejem!
  
  Zapałka zgasła. Nick wbił dłoń głęboko w gęstą masę włosów i zaczął je prostować. Głowa przekręciła się pod jego dotykiem, omal nie przewracając się i nie potocząc poza zasięg. Przysunął tackę bliżej i wcisnął ją stopami. Kiedy jego lewa dłoń była już pokryta olejkiem do włosów, przeniósł go na prawy nadgarstek, pocierając go w górę, w dół i wokół wewnętrznej strony stalowego mankietu. Powtórzył to dziesięć razy, po czym odsunął tackę i wyprostował się.
  
  Wziął kilkanaście głębokich oddechów. Powietrze sączące się przez okno było spowite dymem stoczni. Ktoś wyszedł z korytarza, a on nasłuchiwał. Po chwili dźwięki ułożyły się w pewien wzór. Strażnik w korytarzu. Strażnik w gumowych butach szedł na swoje stanowisko. Mężczyzna przechadzał się po korytarzu.
  
  Przesunął się najdalej w lewo, jak mógł, energicznie naciągając kajdanki, które przykuwały go do rury. Pot spływał mu po plecach, gdy wkładał w to całą swoją ogromną siłę. Kajdanki zsunęły się z jego nawilżonej dłoni, zsunęły się jeszcze bardziej, a potem zaczepiły o jego potężne kostki. Killmaster znów się spiął. Teraz męka. Niedobrze. To nie zadziałało.
  
  Świetnie. Przyznał, że to oznaczałoby połamanie kości. Więc miejmy to już za sobą.
  
  Podszedł tak blisko rury, jak tylko mógł, naciągając mankiet, aż znalazł się na wysokości jego ramion. Nadgarstek, dłoń i kajdanki miał pokryte krwawym olejkiem do włosów. Musiał móc to zrobić. Potrzebował tylko pozwolenia.
  
  Killmaster wziął głęboki oddech, wstrzymał oddech i rzucił się w bok, oddalając się od rury. Cała kipiąca w nim nienawiść i wściekłość wylały się w jego pęd. Kiedyś był linebackerem All-American, a ludzie wciąż z podziwem mówili o tym, jak przełamywał linie przeciwnika. O tym, jak teraz eksplodował.
  
  Ból był krótki i straszliwy. Stal wyżłobiła okrutne bruzdy w jego ciele, a kości pękały mu na kawałki. Zachwiał się, opierając się o ścianę przy drzwiach, kurczowo trzymając się oparcia, z prawą ręką niczym krwawy kikut zwisający u boku. Był wolny.
  
  Wolny? Metalowe drzwi i ciężka poprzeczka pozostały. Teraz to będzie podstęp. Odwaga i brutalna siła zaniosły go najdalej, jak mogły.
  
  Nick oparł się o ścianę, ciężko oddychając i uważnie nasłuchując. Strażnik na korytarzu wciąż się ślizgał, jego gumowe buty syczały na szorstkich deskach.
  
  Stał w ciemności, rozważając swoją decyzję. Miał tylko jedną szansę. Jeśli go uciszy, wszystko stracone.
  
  Nick wyjrzał przez okno. Ciemność. Ale jaki dzień? Jaka noc? Czy spał dłużej niż 24 godziny? Miał przeczucie. Jeśli tak, to była to noc zarezerwowana na zamieszki i sabotaż. To oznaczało, że Tonakiego i Johnny'ego Chowa tam nie będzie. Będą gdzieś w centrum Tokio, zajęci swoimi morderczymi planami. A Filston? Filston będzie się uśmiechał swoim epickim uśmiechem arystokraty i szykował się do zamachu na cesarza Japonii.
  
  AXEman nagle zdał sobie sprawę, że musi działać z całą stanowczością. Jeśli jego ocena była słuszna, mogło być już za późno. Tak czy inaczej, nie było czasu do stracenia - musiał postawić wszystko na jedną kartę. To była gra. Gdyby Chou i Tonaka wciąż żyli, byłby martwy. Mieli mózgi i broń, a jego sztuczki by go nie oszukały.
  
  Zapalił zapałkę, zauważając, że zostały mu tylko trzy. To by wystarczyło. Przyciągnął dywanik do drzwi, stanął na nim i zaczął go drzeć na strzępy lewą ręką. Prawa była bezużyteczna.
  
  Kiedy z cienkiej podszewki wyciągnął już wystarczająco dużo bawełny, schował ją w stertę przy szczelinie pod drzwiami. Za mało. Wyciągnął więcej bawełny z poduszki. Potem, żeby zachować zapałki na wypadek, gdyby nie zapaliły się od razu, sięgnął do kieszeni po pieniądze, zamierzając zwinąć banknot i go wykorzystać. Nie było pieniędzy. Zapałka zgasła.
  
  Nick cicho zaklął. Johnny Chow wziął pieniądze, wślizgnął się do środka i położył głowę Kato na tacy.
  
  Zostały mu trzy zapałki. Oblał go świeży pot i nie mógł powstrzymać drżenia palców, gdy ostrożnie zapalał kolejną zapałkę i zbliżał ją do trzasku. Maleńki płomyk rozbłysnął, zachwiał się, prawie zgasł, po czym znów rozbłysnął i zaczął rosnąć. Dym zaczął unosić się w górę.
  
  Nick wyciągnął swój stary płaszcz przeciwdeszczowy i zaczął wydmuchiwać dym, kierując go pod drzwi. Bawełna płonęła. Jeśli to nie zadziała, mógł się udusić. To było łatwe. Wstrzymał oddech i nadal wymachiwał płaszczem, wydmuchując dym pod drzwi. To wystarczyło. Nick zaczął krzyczeć z całych sił. "Ogień! Ogień! Ratunku - pomocy - Ogień! Ratunku - nie pozwól mi się spalić. Ogień!"
  
  Teraz będzie wiedział.
  
  Stanął obok drzwi, przyciskając się do ściany. Drzwi otworzyły się na zewnątrz.
  
  Wata płonęła teraz wesoło, a pokój wypełniał się gryzącym dymem. Nie musiał udawać kaszlu. Krzyknął ponownie: "Ognia! Ratunku - tasukete!"
  
  Tasuketel Cześć - Cześć! "Strażnik pobiegł korytarzem. Nick krzyknął z przerażenia. "Tasuketel"
  
  Ciężka sztanga upadła z hukiem. Drzwi uchyliły się na kilka centymetrów. Dym uciekł. Nick wsunął bezużyteczną prawą rękę do kieszeni kurtki, żeby jej nie dotykać. Warknął coś pod nosem i uderzył potężnymi ramionami o drzwi. Był jak potężna sprężyna, która zbyt długo się napinała i w końcu puściła.
  
  Drzwi zatrzasnęły się na zewnątrz, odrzucając strażnika do tyłu i wytrącając go z równowagi. To byli Ainu, których widział wcześniej. Przed nim trzymał pistolet maszynowy Tommy, a gdy Nick się pod nim schował, mężczyzna odruchowo oddał serię. Płomienie opaliły twarz AXEmana. Włożył całą swoją energię w krótki lewy cios w brzuch mężczyzny. Przycisnął go do ściany, uderzył kolanem w krocze, a następnie uderzył go kolanem w twarz. Strażnik jęknął bulgocząc i zaczął upadać. Nick uderzył go dłonią w jabłko Adama i uderzył ponownie. Zęby roztrzaskały się, krew trysnęła z roztrzaskanych ust mężczyzny. Upuścił pistolet maszynowy Tommy. Nick złapał go, zanim upadł na podłogę.
  
  Strażnik wciąż był półprzytomny, oparty pijackim łbem o ścianę. Nick kopnął go w nogę i upadł.
  
  Karabin maszynowy był ciężki nawet dla Nicka, mimo że miał tylko jedną sprawną rękę, i zajęło mu sekundę, żeby go utrzymać w równowadze. Strażnik próbował wstać. Nick kopnął go w twarz.
  
  Stanął nad mężczyzną i ustawił lufę swojego pistoletu maszynowego Tommy'ego o cal od jego głowy. Strażnik był wciąż na tyle przytomny, by spojrzeć przez lufę na magazynek, gdzie ciężkie .45 czekały z zabójczą cierpliwością, by go rozerwać na strzępy.
  
  "Gdzie jest Johnny Chow? Gdzie jest dziewczyna? Chwila, a cię zabiję!"
  
  Strażnik nie miał co do tego wątpliwości. Zachowywał się bardzo cicho i mamrotał słowa przez krwawą pianę.
  
  "Idą do Toyo - idą do Toyo! Będą wywoływać zamieszki, pożary, przysięgam. Mówię - nie zabijajcie!"
  
  Toyo musiało oznaczać centrum Tokio. Centrum miasta. Zgadł prawidłowo. Nie było go już ponad dzień.
  
  Postawił stopę na piersi mężczyzny. "Kto jeszcze tu jest? Inni mężczyźni? Tutaj? Nie zostawili cię, żebyś mnie pilnował sam?"
  
  "Jeden człowiek. Tylko jeden człowiek. A teraz śpi w biurze, przysięgam". Przez to wszystko? Nick uderzył strażnika w czaszkę kolbą pistoletu maszynowego Tommy. Odwrócił się i pobiegł korytarzem do biura, gdzie Johnny Chow zastrzelił Rosjanina, Dmitrija.
  
  Z drzwi biura buchnął strumień ognia, a kula świsnęła obok lewego ucha Nicka z okropnym hukiem. On śpi, do cholery! Ten drań się obudził i odciął Nickowi drogę od dziedzińca. Nie było czasu na eksplorację, na szukanie innego wyjścia.
  
  Blah-blah...
  
  Kula przeleciała zbyt blisko. Przebiła ścianę obok niego. Nick odwrócił się, zgasił jedyne słabe światło w korytarzu i pobiegł z powrotem do schodów prowadzących do lochów. Przeskoczył nad nieprzytomnym ciałem strażnika i pobiegł dalej.
  
  Teraz cisza. Cisza i ciemność. Mężczyzna w biurze włączył silnik i czekał.
  
  Nick Carter zatrzymał się. Padł na brzuch i czołgał się, aż mógł spojrzeć w górę i zobaczyć, niemal na oślep, jaśniejszy prostokąt otwartego świetlika nad sobą. Powiał chłodny wietrzyk i zobaczył gwiazdę, pojedynczą, słabą gwiazdę, świecącą pośrodku kwadratu. Próbował sobie przypomnieć, jak wysoko były świetliki. Zauważył je wczoraj, kiedy go tu przynieśli. Nie mógł sobie przypomnieć i wiedział, że to nie ma znaczenia. Tak czy inaczej, musiał spróbować.
  
  Cisnął pistolet Tommy'ego przez świetlik. Odbijał się i odbijał, wydając piekielny hałas. Mężczyzna w biurze usłyszał to i ponownie otworzył ogień, rozrzucając ołów po wąskim korytarzu. Nick przytulił się do podłogi. Jedna z kul przebiła mu włosy, nie muskając skóry głowy. Wypuścił cicho powietrze. Chryste! Było blisko.
  
  Mężczyzna w biurze opróżnił magazynek. Znów zapadła cisza. Nick wstał, zaparł się nogami i skoczył, sięgając zdrową lewą ręką. Jego palce zacisnęły się na wrębie włazu dachowego i zawisł tam przez chwilę, chwiejąc się, po czym zaczął się podciągać. Ścięgna w jego ramieniu trzeszczały i jęczały. Uśmiechnął się gorzko w ciemności. Wszystkie te tysiące podciągnięć na jednej ręce teraz się opłacały.
  
  Oparł łokieć o łatę i zwiesił nogi. Stał na dachu magazynu. Stocznie wokół niego były ciche i puste, ale gdzieniegdzie w magazynach i na nabrzeżach paliły się światła. Jedno szczególnie jasne światło lśniło niczym konstelacja na szczycie dźwigu.
  
  Nie było jeszcze blackoutu. Niebo nad Tokio jarzyło się neonami. Na szczycie Wieży Tokijskiej błysnęło czerwone światło ostrzegawcze, a daleko na południu, nad międzynarodowym lotniskiem, rozbłysły reflektory. Około trzech kilometrów na zachód znajdował się Pałac Cesarski. Gdzie w tym momencie był Richard Filston?
  
  Znalazł pistolet Tommy'ego i przycisnął go do zgięcia zdrowego ramienia. Potem, biegnąc cicho, jak człowiek biegnący przez wagony towarowe, przeciął magazyn. Teraz widział już wystarczająco dobrze,
  
  przez każdy świetlik, gdy się do niego zbliżył.
  
  Za ostatnim świetlikiem budynek się rozszerzył i zdał sobie sprawę, że jest nad biurem, blisko rampy załadunkowej. Przeszedł na palcach, ledwo wydając dźwięk na płycie lotniska. Pojedyncze słabe światło padało z baneru na podwórku, gdzie zardzewiałe beczki po oleju poruszały się niczym kuliste duchy. Coś w pobliżu bramy złapało światło i odbiło je, i zobaczył, że to jeep. Pomalowany na czarno. Serce podskoczyło mu w piersi i poczuł początki prawdziwej nadziei. Wciąż może być szansa, by powstrzymać Filstona. Jeep oznaczał drogę do miasta. Ale najpierw musiał przejść przez podwórko. To nie będzie łatwe. Pojedyncza latarnia uliczna dawała akurat tyle światła, żeby ten drań w biurze go zobaczył. Nie odważył się jej gasić. Równie dobrze mógł wysłać mu wizytówkę.
  
  Nie było czasu na myślenie. Musiał po prostu ruszyć do przodu i zaryzykować. Pobiegł wzdłuż przedłużenia dachu nad rampą załadunkową, starając się oddalić jak najdalej od biura. Dotarł do końca dachu i spojrzał w dół. Bezpośrednio pod nim leżał stos beczek z ropą. Wyglądały na niepewne.
  
  Nick zarzucił pistolet maszynowy Tommy'ego na ramię i, przeklinając bezużyteczną prawą rękę, ostrożnie wspiął się na krawędź dachu. Jego palce zacisnęły się na rynnie. Zaczęła się uginać, a potem urwała. Jego palce otarły się o beczki z olejem. Nick odetchnął z ulgą, gdy rynna wyrwała mu się z dłoni, a cały jego ciężar spoczął na beczkach. Rura spustowa zakołysała się niebezpiecznie, ugięła, wygięła się na środku i zawaliła z rykiem fabrycznego kotła.
  
  Agent AXE miał szczęście, że nie zginął na miejscu. Mimo to stracił sporo sił, zanim zdołał się uwolnić i dobiec do jeepa. Nie miał już nic innego do roboty. To była jego jedyna szansa na dostanie się do miasta. Biegł niezgrabnie, kulejąc, bo na wpół pełny magazynek zranił go w kostkę. Trzymał pistolet maszynowy Tommy"ego przy boku, kolbą do brzucha, z lufą wycelowaną w rampę załadunkową przy drzwiach biura. Zastanawiał się, ile naboi zostało mu w magazynku.
  
  Mężczyzna w biurze nie był tchórzem. Wybiegł z biura, dostrzegł Nicka zygzakiem na dziedzińcu i strzelił z pistoletu. Ziemia uniosła się wokół stóp Nicka, a kula go ugodziła. Pobiegł, nie oddając strzału, teraz naprawdę martwiąc się o swój magazynek. Musiał sprawdzić.
  
  Strzelec opuścił rampę załadunkową i pobiegł w kierunku jeepa, próbując odciąć Nickowi drogę. Kontynuował ostrzał w trakcie biegu, ale jego ogień był niecelowy i daleki.
  
  Nick wciąż nie odpowiedział ogniem, dopóki nie znaleźli się niemal na wysokości oczu jeepa. Strzały padły z bliskiej odległości. Mężczyzna odwrócił się i tym razem wycelował, trzymając pistolet obiema rękami, aby go unieruchomić. Nick uklęknął na jedno kolano, położył pistolet na kolanie Tommy'ego i opróżnił magazynek.
  
  Większość kul trafiła mężczyznę w brzuch, odrzucając go do tyłu i przez maskę Jeepa. Jego pistolet z brzękiem upadł na ziemię.
  
  Nick upuścił pistolet maszynowy Tommy'ego i pobiegł do jeepa. Mężczyzna nie żył, z rozprutymi wnętrznościami. Nick ściągnął go z jeepa i zaczął grzebać w kieszeniach. Znalazł trzy zapasowe magazynki i nóż myśliwski z dziesięciocentymetrowym ostrzem. Jego uśmiech był zimny. To było bardziej adekwatne. Pistolet maszynowy Tommy'ego nie był bronią, którą można było nosić w Tokio.
  
  Podniósł pistolet zabitego. Stary Browning .380 - Chińczycy mieli dziwny asortyment broni. Składanej w Chinach i przemycanej do różnych krajów. Prawdziwym problemem byłaby amunicja, ale zdawało się, że jakoś sobie z tym poradzili.
  
  Wsunął browninga za pasek, nóż myśliwski do kieszeni kurtki i wsiadł do jeepa. Kluczyki były w stacyjce. Zakręcił silnikiem, ale rozrusznik się zaciął, a stary samochód ożył z ogłuszającym rykiem wydechu. Nie było tłumika!
  
  Bramy były otwarte.
  
  Skierował się w stronę tamy. Tokio lśniło w mglistej nocy jak ogromny, lśniący bańka. Jeszcze nie było awarii. Która, do cholery, godzina?
  
  Dotarł do końca drogi i znalazł odpowiedź. Zegar w oknie wskazywał 9:33. Za zegarem znajdowała się budka telefoniczna. Killmaster zawahał się, po czym gwałtownie zahamował, wyskoczył z jeepa i pobiegł do budki. Naprawdę nie chciał tego robić - chciał dokończyć robotę i sam posprzątać ten bałagan. Ale nie powinien. To było zbyt ryzykowne. Sprawy zaszły za daleko. Będzie musiał zadzwonić do ambasady amerykańskiej i poprosić o pomoc. Przez chwilę łamał sobie głowę, próbując sobie przypomnieć kod na ten tydzień, znalazł go i wszedł do budki.
  
  Nie było żadnej monety przypisanej jego imieniu.
  
  Nick wpatrywał się w telefon z wściekłością i frustracją. Do diabła! Zanim zdąży wytłumaczyć wszystko japońskiej operatorce i przekonać ją, żeby zabrała go do ambasady, będzie za późno. Może już było za późno.
  
  W tym momencie zgasło światło w kiosku. Wszędzie wokół, na całej ulicy, w sklepach, magazynach, domach i tawernach, zgasło światło.
  
  Nick podniósł słuchawkę i na sekundę zamarł.
  
  
  Za późno. Znów był sam. Pobiegł z powrotem do jeepa.
  
  Wielkie miasto spowijała ciemność, z wyjątkiem centralnego punktu światła w pobliżu dworca kolejowego w Tokio. Nick włączył reflektory jeepa i pojechał najszybciej, jak mógł, w stronę tego samotnego okazu blasku w ciemności. Dworzec kolejowy w Tokio musiał mieć własne źródło zasilania. Coś związanego z wjeżdżającymi i wyjeżdżającymi pociągami.
  
  Jadąc, opierając się o ostry, ryczący klakson jeepa - ludzie zaczęli już wylewać się na ulice - zobaczył, że zaciemnienie nie było tak całkowite, jak się spodziewał. Centrum Tokio zniknęło, z wyjątkiem dworca kolejowego, ale wokół miasta wciąż były plamy światła. Były to odizolowane transformatory i podstacje, a ludzie Johnny'ego Chowa nie mogli wyłączyć ich wszystkich naraz. To zajmie trochę czasu.
  
  Jeden z punktów na horyzoncie zamigotał i zgasł. Zbliżali się do niego!
  
  Znalazł się w środku ruchu i był zmuszony zwolnić. Wielu kierowców zatrzymało się i czekało, co się stanie. Unieruchomiony tramwaj elektryczny blokował skrzyżowanie. Nick ominął go i kontynuował powolną jazdę jeepem przez tłum.
  
  Świece i lampy migotały w domach niczym gigantyczne świetliki. Minął na rogu grupkę roześmianych dzieci. Dla nich to była prawdziwa zabawa.
  
  Skręcił w lewo w Ginzu Dori. Mógł skręcić w prawo w Sotobori Dori, przejść kilka przecznic, a następnie skręcić na północ w ulicę, która zaprowadziłaby go prosto na teren pałacu. Znał tam plakat prowadzący do mostu nad fosą. Oczywiście roiło się tam od policjantów i żołnierzy, ale to nie stanowiło problemu. Musiał tylko znaleźć kogoś z odpowiednim autorytetem, zmusić go, żeby go posłuchał i odprowadzić cesarza w bezpieczne miejsce.
  
  Wjechał do Sotobori. Na wprost, za miejscem, gdzie zamierzał skręcić na północ, stała ogromna amerykańska ambasada. Killmaster czuł pokusę. Potrzebował pomocy! Ta rzecz robiła się dla niego zbyt duża. Ale to była kwestia sekund, cennych sekund, a nie mógł sobie pozwolić na stratę choćby jednej. Gdy pchał jeepa, opony zgrzytnęły na zakręcie, a światła ambasady znów się zapaliły. Generator awaryjny. Wtedy przyszło mu do głowy, że Pałac też ma generatory awaryjne, które by z nich korzystały, i Filston musiał o tym wiedzieć. Nick wzruszył swoimi potężnymi ramionami i mocno wcisnął gaz, próbując wcisnąć go przez podłogę. Byle tylko tam dotrzeć. Na czas.
  
  Teraz słyszał ponury pomruk tłumu. Obrzydliwe. Słyszał już tłumy i zawsze go trochę przerażały, jak nic innego. Tłumy są nieprzewidywalne, to szalone bestie, zdolne do wszystkiego.
  
  Usłyszał strzały. Poszarpany strumień strzałów w ciemności, prosto przed siebie. Ogień, surowy i gwałtowny, barwił czerń. Zbliżył się do skrzyżowania. Pałac był teraz zaledwie trzy przecznice dalej. Płonący radiowóz leżał na boku. Wybuchł, rozrzucając płonące odłamki niczym miniaturowe rakiety. Tłum cofnął się, krzycząc i uciekając w poszukiwaniu schronienia. Dalej na ulicy trzy kolejne radiowozy blokowały drogę, a ich ruchome reflektory oświetlały zgromadzony tłum. Za nimi, obok hydrantu, jechał wóz strażacki, a Nick dostrzegł migotanie armatki wodnej.
  
  Wąski kordon policji przesuwał się ulicą. Mieli na sobie hełmy, pałki i pistolety. Za nimi kilku kolejnych funkcjonariuszy oddało strzały gazem łzawiącym ponad linią i w tłum. Nick słyszał, jak pociski z gazem łzawiącym rozbijają się i rozpraszają z charakterystycznym, mokrym hukiem. W tłumie unosił się zapach środków łzawiących. Mężczyźni i kobiety krztusili się i kaszleli, gdy gaz zaczął działać. Odwrót zaczął przeradzać się w paniczny chaos. Bezradny Nick zjechał jeepem na pobocze i czekał. Tłum napierał na jeepa niczym morze na pelerynie i okrążał go.
  
  Nick wstał z jeepa. Spoglądając przez tłum, ponad ścigającą go policją i wysokim murem, zobaczył światła w pałacu i na jego terenie. Używali generatorów. To powinno utrudnić zadanie Filstonowi. A może jednak? Axemana dręczył niepokój. Filston wiedział o generatorach i nie wziął ich pod uwagę. Jak miał zamiar dotrzeć do Imperatora?
  
  Wtedy zobaczył za sobą Johnny'ego Chowa. Mężczyzna stał na dachu samochodu i krzyczał do przechodzącego tłumu. Jeden z reflektorów radiowozu oświetlił go i przytrzymał w swoim snopie. Chow nadal machał rękami i charczał, a tłum stopniowo zaczął zwalniać. Teraz nasłuchiwali. Przestali biec.
  
  Tonaka, stojąca przy prawym błotniku samochodu, była oświetlona reflektorem. Była ubrana na czarno, w spodnie i sweter, a włosy miała związane w chustę na głowie. Wpatrywała się w krzyczącego Johnny'ego Chowa, mrużąc oczy, czując się dziwnie opanowana, nieświadoma tłumu popychającego i przepychającego się wokół samochodu.
  
  Nie dało się usłyszeć, co Johnny Chow mówił. Otworzył usta i wypowiedział słowa, nie przestając pokazywać palcem wokół siebie.
  
  Znów nasłuchiwali. Z policyjnych szeregów rozległ się przenikliwy gwizd i szeregi policjantów zaczęły się wycofywać. "Błąd" - pomyślał Nick. "Powinienem był ich powstrzymać". Ale policjantów było znacznie mniej i grali bezpiecznie.
  
  Zobaczył mężczyzn w maskach gazowych, co najmniej setkę. Okrążali samochód, w którym Chow przemawiał, i wszyscy mieli jakąś broń - pałki, szable, pistolety i noże. Nick dostrzegł błysk pistoletu Stana. To oni byli trzonem, prawdziwymi awanturnikami, i z bronią i maskami gazowymi mieli poprowadzić tłum przez kordon policji na teren Pałacu.
  
  Johnny Chow wciąż krzyczał i wskazywał na pałac. Tonaka obserwowała z dołu, z obojętną twarzą. Mężczyźni w maskach gazowych zaczęli formować zwarty front, ustawiając się w szeregach.
  
  Killmaster rozejrzał się dookoła. Jeep utknął w tłumie, a on, przedzierając się przez morze wściekłych twarzy, spojrzał w stronę, gdzie Johnny Chow wciąż był w centrum uwagi. Policja zachowywała się dyskretnie, ale miała okazję dobrze przyjrzeć się draniowi.
  
  Nick wyciągnął Browninga zza paska. Spojrzał w dół. Nikt z tysięcy nie zwrócił na niego najmniejszej uwagi. Był niewidzialnym człowiekiem. Johnny Chow był wniebowzięty. W końcu znalazł się w centrum uwagi. Killmaster uśmiechnął się przelotnie. Nigdy więcej nie będzie miał takiej okazji.
  
  Musiało być szybko. Ten tłum był zdolny do wszystkiego. Rozszarpaliby go na strzępy.
  
  Zgadł (był jakieś trzydzieści jardów stąd. Trzydzieści jardów od dziwnej broni, z której nigdy nie strzelał.
  
  Johnny Chow pozostał w centrum uwagi policji. Nosił swoją popularność niczym aureolę, nieustraszony, rozkoszując się nią, plując i wykrzykując swoją nienawiść. Szeregi uzbrojonych mężczyzn w maskach gazowych utworzyły klin i posuwały się w kierunku linii policyjnych.
  
  Nick Carter podniósł Browninga i wycelował. Wziął szybki, głęboki oddech, wypuścił połowę powietrza i trzykrotnie nacisnął spust.
  
  Ledwo słyszał strzały przez hałas tłumu. Zobaczył, jak Johnny Chow obrócił się na dachu samochodu, chwycił się za klatkę piersiową i upadł. Nick wyskoczył z jeepa, wbijając się jak najdalej w tłum. Zniżył się w wijącą się masę przepychających się ciał, uderzył zdrową ręką w powietrze i zaczął przedzierać się na skraj tłumu. Tylko jeden mężczyzna próbował go powstrzymać. Nick wbił mu nóż myśliwski na cal i ruszył dalej.
  
  Wślizgnął się pod częściowe schronienie żywopłotu na szczycie pałacowego trawnika, gdy usłyszał "nową wiadomość od tłumu". Ukrył się w żywopłocie, rozczochrany i zakrwawiony, i patrzył, jak tłum ponownie atakuje policję. W furgonetce byli uzbrojeni mężczyźni, na czele z Tonaką. Machała małą chińską flagą - jej osłona zniknęła - i pobiegła, krzycząc, na czele postrzępionej, nieuporządkowanej fali.
  
  Rozległy się strzały policji. Nikt nie upadł. Kontynuowali strzelanie nad głowami wszystkich. Tłum, znów pełen entuzjazmu i bezmyślności, ruszył naprzód, podążając za czołówką uzbrojonych mężczyzn, za twardym rdzeniem. Ryk był przerażający i krwiożerczy, a maniakalny olbrzym wrzeszczał z żądzy mordu.
  
  Cienki szereg policjantów rozstąpił się, a na ich miejsce pojawili się jeźdźcy. Konna policja, co najmniej dwustu, ruszyła w stronę tłumu. Uzbrojeni w szable, zamierzali rozgromić tłum. Cierpliwość policjantów się wyczerpała. Nick wiedział dlaczego - zrobiła to chińska flaga.
  
  Konie wpadły w tłum. Ludzie zataczali się i upadali. Rozległy się okrzyki. Miecze wznosiły się i opadały, odbijając iskry od reflektorów i rozrzucając je dookoła niczym krwawe pyłki.
  
  Nick był wystarczająco blisko, by widzieć to wyraźnie. Tonaka odwróciła się i próbowała uciec na bok, by uniknąć ataku. Potknęła się o mężczyznę, który już był na dole. Koń stanął dęba i rzucił się do ucieczki, równie przestraszony jak mężczyźni, niemal przewracając jeźdźca. Tonaka była już w połowie drogi i znów uciekała, gdy stalowe kopyto uderzyło w nią i zmiażdżyło jej czaszkę.
  
  Nick pobiegł do muru pałacu, który biegł za żywopłotem. Nie czas teraz na plakat. Wyglądał jak leniuch, skończony buntownik i nigdy by go nie wpuścili.
  
  Mur był stary, porośnięty mchem i porostami, z licznymi palcami i oparciami. Nawet jedną ręką bez trudu go pokonał. Zeskoczył na teren obozu i pobiegł w kierunku pożaru przy rowie. Asfaltowa droga dojazdowa prowadziła do jednego ze stałych mostów, a wokół niego wzniesiono barykadę. Za barykadą stały zaparkowane samochody, wokół niej tłoczyli się ludzie, a z oddali dobiegały ciche okrzyki żołnierzy i policjantów.
  
  Japoński żołnierz przystawił mu karabin do twarzy.
  
  - Tomodachi - syknął Nick. "Tomodachi jest przyjacielem! Zabierz mnie do Komendanta-san. Hubba! Hayai!"
  
  Żołnierz wskazał na grupę mężczyzn w pobliżu jednego z samochodów. Popchnął Nicka w ich stronę karabinem. Killmaster pomyślał: "To będzie najtrudniejsza część - wyglądać jak ja. On też pewnie nie mówił zbyt dobrze. Był zdenerwowany, spięty, pobity i prawie pokonany. Ale musiał im uświadomić, że prawdziwa...
  
  Kłopoty dopiero się zaczynały. Jakoś musiał to zrobić...
  
  Żołnierz powiedział: "Proszę położyć ręce na głowie". Zwrócił się do jednego z mężczyzn w grupie. Kilka ciekawskich twarzy podeszło do Nicka. Rozpoznał jedną z nich. Bill Talbot. Ataszer ambasady, dzięki Bogu!
  
  Do tej pory Nick nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo jego głos został uszkodzony przez otrzymane bicie. Krakał jak kruk.
  
  "Bill! Bill Talbot. Chodź tu. To Carter. Nick Carter!"
  
  Mężczyzna podszedł do niego powoli, w jego spojrzeniu nie było śladu rozpoznania.
  
  "Kto? Kim jesteś, kolego? Skąd znasz moje imię?"
  
  Nick walczył o zachowanie kontroli. Nie było sensu teraz wybuchać. Wziął głęboki oddech. "Posłuchaj mnie, Bill. Kto kupi moją lawendę?"
  
  Oczy mężczyzny zwęziły się. Podszedł bliżej i spojrzał na Nicka. "Lavender jest w tym roku niedostępny" - powiedział. "Chcę małży i omułków. Słodki Jezu, to naprawdę ty, Nick?"
  
  "Zgadza się. A teraz słuchaj i nie przerywaj. Nie ma czasu..."
  
  Opowiedział swoją historię. Żołnierz cofnął się o kilka kroków, ale nadal trzymał karabin wycelowany w Nicka. Grupa mężczyzn w pobliżu samochodu obserwowała ich w milczeniu.
  
  Killmaster skończył. "Weź to teraz" - powiedział. "Szybko. Filston musi być gdzieś na posesji".
  
  Bill Talbot zmarszczył brwi. "Zostałeś źle poinformowany, Nick. Cesarza tu nie ma. Nie było go tu od tygodnia. Jest w odosobnieniu. Medytuje. Satori. Jest w swojej prywatnej świątyni niedaleko Fujiyoshidy".
  
  Richard Philston oszukał ich wszystkich.
  
  Nick Carter zachwiał się, ale w końcu się otrząsnął. "Zrobiłeś to, co musiałeś".
  
  "Dobra" - wychrypiał. "Załatw mi szybki samochód. Hubba! Może jeszcze jest szansa. Fujiyoshida jest tylko trzydzieści mil stąd, a samolot jest do niczego. Ja pójdę. Ty się tu tym zajmiesz. Oni cię znają i posłuchają. Zadzwoń do Fujiyoshidy i..."
  
  "Nie mogę. Linie są zerwane. Cholera, prawie wszystko jest zerwane, Nick, wyglądasz jak trup - nie sądzisz, że czuję się lepiej..."
  
  "Myślę, że lepiej będzie, jeśli załatwisz mi ten samochód" - powiedział ponuro Nick. "W tej cholernej chwili".
  
  
  Rozdział 14
  
  
  W wielkiej ambasadzie Lincoln nudził się całą noc, jadąc na południowy zachód drogą, która nadawała się na krótkie odcinki i przeważnie była w kiepskiej kondycji. Po ukończeniu miała być autostradą; teraz była plątaniną obwodnic. Przejechał trzy, zanim znalazł się dziesięć mil od Tokio.
  
  Niemniej jednak była to prawdopodobnie najkrótsza droga do małej świątyni w Fujiyoshidzie, gdzie cesarz znajdował się w tym momencie w głębokiej medytacji, kontemplując tajemnice kosmosu i niewątpliwie dążąc do zrozumienia niepoznawalnego. To ostatnie było cechą typowo japońską.
  
  Nick Carter, pochylony nad kierownicą Lincolna, utrzymujący prędkościomierz w ruchu, nie zabijając się, uważał za wysoce prawdopodobne, że Imperatorowi uda się zgłębić tajemnice życia pozagrobowego. Richard Filston miał przewagę, mnóstwo czasu i jak dotąd udało mu się zwabić Nicka i Chińczyków do pałacu.
  
  To przeraziło Nicka. Jak głupio z jego strony, że nie sprawdził. Nawet nie pomyślał o sprawdzeniu. Filston mimochodem dał do zrozumienia, że cesarz przebywa w pałacu - a zatem! Przyjął to bez wahania. Z Johnnym Chowem i Tonaką nie było żadnych wątpliwości, ponieważ nic nie wiedzieli o spisku mającym na celu zamordowanie cesarza. Killmaster, bez dostępu do gazet, radia ani telewizji, dał się łatwo oszukać. "Stało się" - pomyślał teraz, zbliżając się do kolejnego znaku objazdu. "Dla Filstona to była zwykła sprawa. Nie miało to żadnego znaczenia dla zadania, którego podjął się Pete Fremont, a Filston zabezpieczał się na wypadek jakiejkolwiek zmiany zdania, zdrady lub nagłego zakłócenia jego planów. To było tak pięknie proste - wysłać publiczność do jednego teatru i wystawić sztukę w innym. Bez oklasków, bez ingerencji, bez świadków.
  
  Zwolnił lincolna, przejeżdżając przez wioskę, gdzie świece rzucały w ciemność tysiące szafranowych kropek. Korzystali tu z tokijskiej elektryczności, a ta wciąż była wyłączona. Za wioską objazd ciągnął się dalej, błotnisty, przemoczony po niedawnych deszczach, bardziej odpowiedni dla wozów zaprzężonych w woły niż do pracy, którą wykonywał w swojej nisko zawieszonej pozycji. Nacisnął pedał gazu i przetoczył się przez lepkie błoto. Jeśli utknie, to będzie koniec.
  
  Prawa ręka Nicka wciąż tkwiła bezwładnie w kieszeni kurtki. Browning i nóż myśliwski leżały na siedzeniu obok niego. Jego lewe ramię i dłoń, zdrętwiałe do kości od szarpania dużej kierownicy, pogrążyły się w ciągłym, nieustającym bólu.
  
  Bill Talbot krzyczał coś do Nicka, odjeżdżając Lincolnem. Coś o helikopterach. Mogło się udać. Mogło nie. Zanim ogarnęli sytuację, biorąc pod uwagę chaos w Tokio i to, że wszyscy byli nieprzytomni, i zanim dotarli na lotniska, było już za późno. I nie wiedzieli, czego szukać. Znał Filstona z widzenia. Nie udało im się.
  
  Helikopter wlatujący w spokojną świątynię odstraszyłby Filstona. Killmaster tego nie chciał. Nie teraz. Nie po tym, jak zaszedł tak daleko. Uratowanie Imperatora było priorytetem, ale dopadnięcie Richarda Filstona raz na zawsze było bardzo blisko. Ten człowiek wyrządził światu zbyt wiele zła.
  
  Dotarł do rozwidlenia dróg. Minął znak, gwałtownie zahamował i cofnął, żeby złapał go w światłach reflektorów. Wystarczyło, żeby się zgubić. Znak po lewej stronie głosił Fijiyoshida i musiał mu zaufać.
  
  Droga była już dobra dla stacji, więc rozpędził Lincolna do stu dziewięćdziesięciu. Opuścił szybę i pozwolił sobie poczuć powiew wilgotnego wiatru. Czuł się teraz lepiej, zaczął odzyskiwać przytomność i poczuł drugą falę rezerwy sił. Przejechał przez kolejną wioskę, zanim zdał sobie sprawę, że jest tam, i zdawało mu się, że słyszy za sobą przeraźliwy gwizd. Uśmiechnął się szeroko. To dopiero byłby oburzony glina.
  
  Stanął przed ostrym zakrętem w lewo. Za nim znajdował się wąski, łukowy most dla jednego samochodu. Nick w porę zauważył zakręt, gwałtownie zahamował i samochód wpadł w długi, ślizgowy poślizg w prawo, z piskiem opon. Opona wystrzeliła, próbując uwolnić się z jego zdrętwiałych palców. Wyciągnął samochód z poślizgu, wbił się w zakręt z bolesnym piskiem sprężyn i uderzeń, uszkadzając prawy tylny błotnik, uderzając w most.
  
  Za mostem droga znów zamieniła się w piekło. Skręcił ostro w literę S i pojechał równolegle do torów kolei elektrycznej Fujisanroku. Minął duży czerwony samochód, ciemny i bezradny, zaparkowany na torach i natychmiast dostrzegł niewyraźny błysk ludzi machających do niego. Wiele osób utknie dziś w drodze.
  
  Sanktuarium znajdowało się niecałe dziesięć mil stąd. Droga była w opłakanym stanie i musiał zwolnić. Zmusił się do uspokojenia, walcząc z irytacją i niecierpliwością, które go dręczyły. Nie był mieszkańcem Wschodu i każdy nerw domagał się natychmiastowego i ostatecznego działania, ale ta kiepska droga była faktem, z którym należało się zmierzyć z cierpliwością. Aby uspokoić umysł, pozwolił sobie przypomnieć zawiłą drogę, którą przebył. A raczej drogę, na którą został popchnięty.
  
  To było jak ogromny, splątany labirynt, przemierzany przez cztery mroczne postacie, z których każda dążyła do realizacji własnego celu. Czarna symfonia kontrapunktu i podwójnego podstępu.
  
  Tonaka - była ambiwalentna. Kochała ojca. A jednak była czystą komunistką i ostatecznie wrobiła Nicka w jego śmierć w tym samym czasie co jego ojca. To musiało być to, tylko zabójca wszystko zepsuł i zabił najpierw Kunizo Matę, dając Nickowi szansę. Policja mogła być zbiegiem okoliczności, ale on nadal tak nie uważał. Prawdopodobnie Johnny. Chow zorganizował morderstwo wbrew rozsądkowi Tonaki i wezwał policję jako środek pomocniczy. Kiedy to nie zadziałało, Tonaka przejęła inicjatywę i postanowiła przywrócić Nicka do sieci. Mogła czekać na rozkazy z Pekinu. A praca z takim maniakiem jak Chow nigdy nie będzie łatwa. Dlatego sfingowane porwanie i piersi zostały mu wysłane wraz z notatką. Oznaczało to, że był śledzony przez cały czas i ani razu nie zauważył ogona. Nick skrzywił się i prawie się zatrzymał, żeby zobaczyć gigantyczną dziurę. To się zdarzyło. Nie często, ale się zdarzało. Czasami miałeś szczęście i błąd cię nie zabił.
  
  Richard Filston był tak dobry, jak Nick kiedykolwiek słyszał. Jego pomysłem było wykorzystanie Pete'a Fremonta, aby przekazać tę historię światowej prasie. W tamtym czasie musieli planować użycie prawdziwego Pete'a Fremonta. Może by to zrobił. Być może Nick, grając Pete'a, mówił prawdę, mówiąc, że w tym czasie stracono wiele whisky. Ale jeśli Pete był skłonny sprzedać, Kunizo Matu o tym nie wiedział - i kiedy zdecydował się wykorzystać Pete'a jako przykrywkę dla Nicka, wpadł prosto w ich ręce.
  
  Nick pokręcił głową. To była najbardziej splątana sieć, przez którą kiedykolwiek się przedarł. Umierał bez papierosa, ale nie miał szans. Zrobił kolejny objazd i zaczął omijać bagna, które kiedyś musiało być polem ryżowym. Położyli kłody i przykryli je żwirem. Z pól ryżowych za bagnem wiatr niósł zapach gnijących ludzkich odchodów.
  
  Filston miał oko na Chińczyków, prawdopodobnie z rutynowego zabezpieczenia, a jego ludzie bez problemu złapali Nicka. Filston wziął go za Pete'a Fremonta, a Tonaka nic mu nie powiedziała. Ona i Johnny Chow musieli się nieźle ubawić, wykradając Nicka Cartera sprzed nosa Filstona. Mistrzu Zabójstw! Ktoś tak znienawidzony przez Rosjan i tak ważny dla nich, jak sam Filston dla Zachodu.
  
  Tymczasem Philston również postawił na swoim. Wykorzystał człowieka, którego uważał za Pete'a Fremonta - za wiedzą i zgodą Chińczyków - aby wrobić ich w realne interesy. Zdyskredytować Chińczyków i obciążyć ich obowiązkiem zamordowania cesarza Japonii.
  
  Postacie w labiryncie; każda z własnym planem, każda próbuje wymyślić, jak oszukać drugą. Używając terroru, pieniędzy, przesuwając małe ludziki jak pionki na dużej planszy.
  
  Droga była już wybrukowana i wszedł na nią. Był już kiedyś w Fujiyoshidzie - spacer z dziewczyną i sake dla przyjemności - i teraz był za to wdzięczny. Świątynia była tego dnia zamknięta, ale Nick pamiętał...
  
  Czytał mapę w przewodniku i teraz próbował ją zapamiętać. Kiedy się skoncentrował, mógł zapamiętać prawie wszystko, a teraz się skoncentrował.
  
  Sanktuarium było prosto przed nim. Może pół mili. Nick zgasił światła i zwolnił. Mógł jeszcze mieć szansę; nie mógł tego wiedzieć, ale nawet gdyby wiedział, nie mógł teraz tego zepsuć.
  
  Alejka prowadziła w lewo. Już tędy kiedyś przechodzili i rozpoznał ją. Ścieżka okrążała teren od wschodu. To był starożytny mur, niski i rozpadający się, który nie stanowiłby problemu nawet dla jednorękiego. Ani dla Richarda Filstona.
  
  Alejka była błotnista, niewiele ponad dwie koleiny. Nick przejechał Lincolnem kilkaset stóp i zgasił silnik. Wysiadł z trudem, sztywno i zaklął pod nosem. Wsunął nóż myśliwski do lewej kieszeni kurtki i niezgrabnie lewą ręką włożył nowy magazynek do Browninga.
  
  Teraz się rozproszyło, a sierp księżyca próbował przebić się przez chmury. Dawał akurat tyle światła, żeby mógł wyczuć drogę w dół alejki, do rowu i na drugą stronę. Powoli szedł przez mokrą trawę, teraz wysoką, do starego muru. Tam zatrzymał się i nasłuchiwał.
  
  Znalazł się w mroku gigantycznej glicynii. Gdzieś w zielonej klatce sennie zapiszczał ptak. Nieopodal kilka sikorek zaczęło śpiewać swoją rytmiczną pieśń. Silny zapach piwonii przebijał się przez delikatny wiatr. Nick położył zdrową rękę na niskim murku i przeskoczył.
  
  Oczywiście, że byliby strażnicy. Może policja, może wojsko, ale byłoby ich niewielu i nie byliby zbyt czujni. Przeciętny Japończyk nie wyobrażałby sobie, że cesarzowi stałaby się krzywda. Po prostu nie przyszłoby mu to do głowy. Chyba że Talbot dokonałby cudu w Tokio i jakimś cudem przeżył.
  
  Cisza, cicha ciemność przeczyły temu. Nick pozostał sam.
  
  Pozostał przez chwilę pod wielką wisterią, próbując wyobrazić sobie mapę okolicy taką, jaką ją kiedyś widział. Przybył ze wschodu, co oznaczało, że mała świątynia, cisai, do której wstęp miał tylko cesarz, znajdowała się gdzieś po jego lewej stronie. Duża świątynia z zakrzywionymi torii nad głównym wejściem znajdowała się dokładnie przed nim. Tak, to musi być prawda. Główna brama znajdowała się po zachodniej stronie terenu, a on wchodził od wschodu.
  
  Ruszył wzdłuż ściany po lewej stronie, poruszając się ostrożnie i lekko pochylając. Trawa była sprężysta i wilgotna, a on nie wydawał żadnego dźwięku. Filston też nie.
  
  Nick Carter po raz pierwszy uświadomił sobie, że gdyby się spóźnił, wszedł do małego sanktuarium i zastał Imperatora z nożem w plecach lub kulą w głowie, AH i Carter znaleźliby się w tym samym piekielnym miejscu. Mogło być cholernie brudno i lepiej, żeby się nie stało. Hawkeye potrzebował kaftana bezpieczeństwa. Nick wzruszył ramionami i o mało się nie uśmiechnął. Nie myślał o starcu od godzin.
  
  Księżyc znów wzeszedł i zobaczył po prawej stronie migotanie czarnej wody. Jezioro pełne karpi. Ryby pożyją dłużej niż on. Kontynuował, teraz wolniej, uważnie słuchając dźwięków i światła.
  
  Wyszedł na żwirową ścieżkę, kierując się we właściwym kierunku. Było zbyt głośno, więc po chwili porzucił ją i poszedł poboczem. Wyjął z kieszeni nóż myśliwski i włożył go między zęby. Browning miał naboje w komorze, a bezpiecznik był odpięty. Był lepiej przygotowany niż kiedykolwiek.
  
  Ścieżka wiła się przez gaj olbrzymich klonów i drzew keaki, oplecionych gęstym pnączem, tworząc naturalną altanę. Tuż za nią stała mała pagoda, której płytki odbijały słabą poświatę księżyca. Nieopodal stała pomalowana na biało żelazna ławka. Obok ławki leżało, bez wątpienia, ciało mężczyzny. Błyszczały mosiężne guziki. Niewielkie ciało w niebieskim mundurze.
  
  Policjant miał poderżnięte gardło, a trawa pod nim była pokryta czarną plamą. Ciało było jeszcze ciepłe. Niedawno. Killmaster przeszedł na palcach przez otwarty trawnik i wokół gaju kwitnących drzew, aż dostrzegł w oddali słabe światło. Niewielką kapliczkę.
  
  Światło było bardzo słabe, słabe, jak błędny ognik. Założył, że będzie nad ołtarzem i że będzie jedynym źródłem światła. Ale mało prawdopodobne, żeby to było światło. A gdzieś w ciemności mogło czaić się kolejne ciało. Nick pobiegł szybciej.
  
  Dwie wąskie, brukowane ścieżki zbiegały się przy wejściu do małej kapliczki. Nick biegł cicho po trawie do wierzchołka trójkąta utworzonego przez ścieżki. Tutaj gęste krzaki oddzielały go od drzwi ołtarza. Światło, smugowate, bursztynowe światło, sączyło się przez drzwi na chodnik. Żadnego dźwięku. Żadnego ruchu. AXEman poczuł falę mdłości. Było za późno. W tym małym budynku panowała śmierć. Miał przeczucie i wiedział, że to nie kłamstwo.
  
  Przedzierał się przez krzaki, nie zwracając już uwagi na hałas. Śmierć nadeszła i odeszła. Drzwi ołtarza były uchylone. Wszedł. Leżeli w połowie drogi między drzwiami a ołtarzem.
  
  
  Niektórzy z nich poruszyli się i jęknęli, gdy wszedł Nick.
  
  To dwaj Japończycy porwali go z ulicy. Niski nie żył. Wysoki wciąż żył. Leżał na brzuchu, a jego okulary leżały obok, rzucając podwójne odbicia w maleńkiej lampie świecącej nad ołtarzem.
  
  Uwierz mi, Filston nie zostawi żadnych świadków. A jednak coś poszło nie tak. Nick przewrócił wysokiego Japończyka i uklęknął obok niego. Mężczyzna został postrzelony dwa razy, w brzuch i głowę, i po prostu umierał. To oznaczało, że Filston użył tłumika.
  
  Nick podszedł bliżej do umierającego mężczyzny. "Gdzie jest Filston?"
  
  Japończyk był zdrajcą, zaprzedał się Rosjanom - a może był komunistą od urodzenia i ostatecznie im wierny - ale umierał w straszliwych męczarniach i nie miał pojęcia, kto go przesłuchuje. Ani dlaczego. Ale jego gasnący mózg usłyszał pytanie i odpowiedział.
  
  "Idź do... do wielkiej świątyni. Błąd - Imperatora tu nie ma. Przesunięcie - on jest - idź do wielkiej świątyni. Ja..." Umarł.
  
  Killmaster wybiegł za drzwi i skręcił w lewo w asfaltową drogę. Może jeszcze czas. Jezu Chryste - może jeszcze czas!
  
  Nie wiedział, jaki kaprys skłonił Imperatora do skorzystania z wielkiej świątyni zamiast małej tej nocy. A może to była troska. To dawało mu ostatnią szansę. Zdenerwowałoby to również Filstona, który pracował według starannie zaplanowanego harmonogramu.
  
  To nie rozgniewało zimnokrwistego drania na tyle, by pozwolić mu zmarnować szansę pozbycia się dwóch wspólników. Filston zostałby teraz sam. Sam na sam z Imperatorem, i wszystko potoczyłoby się dokładnie tak, jak zaplanował.
  
  Nick wyszedł na szeroką, kamienną ścieżkę obramowaną piwoniami. Na skraju ścieżki znajdował się kolejny staw, a za nim długi, jałowy ogród z czarnymi skałami wijącymi się niczym groteski. Księżyc świecił teraz jaśniej, tak jasno, że Nick zobaczył ciało księdza w samą porę, by je przeskoczyć. Dostrzegł błysk jego oczu w zakrwawionej brązowej szacie. Filston też taki był.
  
  Filston go nie widział. Był zajęty swoimi sprawami, krążył jak kot, jakieś pięćdziesiąt jardów od Nicka. Miał na sobie pelerynę, brązowy habit księdza, a jego ogolona głowa odbijała światło księżyca. Ten sukinsyn pomyślał o wszystkim.
  
  Killmaster podszedł bliżej ściany, pod arkadę otaczającą kapliczkę. Były tu ławki, a on przemknął między nimi, nie spuszczając Filstona z oka i zachowując między nimi równy dystans. Podjąłem decyzję. Zabić Filstona albo go zabić. To nie była walka. Zabić go. Teraz. Dotrzeć do niego i zabić go tu i teraz. Jeden strzał załatwi sprawę. A potem wracać do Lincolna i uciekać stamtąd.
  
  Filston skręcił w lewo i zniknął.
  
  Nick Carter nagle nabrał tempa. Wciąż mógł przegrać tę bitwę. Ta myśl była jak zimna stal. Po tym, jak ten człowiek zabił Imperatora, zabicie Filstona nie będzie już sprawiało mu przyjemności.
  
  Ocknął się, gdy zobaczył, gdzie odwrócił się Filston. Mężczyzna był teraz zaledwie trzydzieści jardów od niego, skradając się długim korytarzem. Poruszał się powoli i na palcach. Na końcu korytarza znajdowały się pojedyncze drzwi. Prowadziły do jednej z wielkich świątyń, a tam z pewnością był Imperator.
  
  Słabe światło biło z drzwi na końcu korytarza, na których Filston odcinał swoją sylwetkę. Dobry strzał. Nick uniósł Browninga i ostrożnie wycelował w plecy Filstona. Nie chciał ryzykować strzału w głowę w niepewnym świetle, a zawsze mógł go później dobić. Trzymał pistolet na wyciągnięcie ręki, starannie wycelował i strzelił. Browning głucho kliknął. Zły nabój. Szanse były jak milion do jednego, a stara, martwa amunicja była zerem.
  
  Filston był już przy drzwiach i nie było już czasu. Nie zdążył przeładować pistoletu jedną ręką. Nick pobiegł.
  
  Stał przy drzwiach. Pomieszczenie za nimi było przestronne. Nad ołtarzem jarzył się pojedynczy płomień. Przed nim siedział mężczyzna ze skrzyżowanymi nogami i pochyloną głową, pogrążony w myślach, nieświadomy, że Śmierć go prześladuje.
  
  Filston wciąż nie widział ani nie słyszał Nicka Cartera. Przechodził na palcach przez pokój, z pistoletem w dłoni wydłużonym i stłumionym tłumikiem przykręconym do lufy. Nick bezszelestnie odłożył Browninga i wyjął z kieszeni nóż myśliwski. Dałby wszystko za ten mały sztylet. Miał tylko nóż myśliwski. I to przez jakieś dwie sekundy.
  
  Filston był już w połowie sali. Jeśli mężczyzna przy ołtarzu cokolwiek słyszał, jeśli wiedział, co się z nim dzieje w pomieszczeniu, nie dawał tego po sobie poznać. Miał pochyloną głowę i oddychał głęboko.
  
  Filston podniósł pistolet.
  
  Nick Carter zawołał cicho: "Philston!"
  
  Filston odwrócił się z gracją. Zaskoczenie, gniew i furia mieszały się na jego przesadnie wrażliwej, kobiecej twarzy. Tym razem nie było kpiny. Jego ogolona głowa lśniła w świetle pochodni. Jego oczy niczym kobra rozszerzyły się.
  
  "Fremont!" - strzelił.
  
  Nick odsunął się na bok, odwrócił się, by wycelować w wąski cel, i rzucił nóż. Nie mógł, nie mógł już dłużej czekać.
  
  Pistolet brzęknął o kamienną posadzkę. Filston wpatrywał się w nóż wbity w jego serce. Spojrzał na Nicka, potem z powrotem na nóż i upadł. W odruchu agonii sięgnął ręką po pistolet. Nick odkopnął go.
  
  Mały mężczyzna przed ołtarzem wstał. Stał przez chwilę, spokojnie patrząc to na Nicka Cartera, to na zwłoki na podłodze. Filston nie krwawił obficie.
  
  Nick skłonił się. Mówił krótko. Mężczyzna słuchał bez przerywania.
  
  Mężczyzna miał na sobie jedynie jasnobrązową szatę, luźno opinającą jego szczupłą talię. Jego włosy były gęste i ciemne, z siwymi pasmami na skroniach. Był boso. Miał starannie przystrzyżone wąsy.
  
  Kiedy Nick skończył mówić, mały człowieczek wyciągnął z kieszeni szlafroka okulary w srebrnej oprawie i założył je. Spojrzał na Nicka przez chwilę, a potem na ciało Richarda Filstona. Po czym, sycząc cicho, odwrócił się do Nicka i skłonił się nisko.
  
  "Arigato".
  
  Nick skłonił się bardzo nisko. Bolały go plecy, ale dał radę.
  
  "Zrób itashimashi".
  
  Cesarz powiedział: "Możesz iść, jak proponujesz. Masz oczywiście rację. To musi pozostać tajemnicą. Myślę, że mogę to załatwić. Proszę, zostaw wszystko mnie".
  
  Nick ponownie się skłonił. "W takim razie idę. Mamy bardzo mało czasu".
  
  "Chwileczkę, proszę" - powiedział, zdejmując z szyi złoty promień słońca wysadzany drogocennymi kamieniami i wręczając go Nickowi na złotym łańcuszku.
  
  "Proszę, przyjmij to. Pragnę tego."
  
  Nick wziął medal. Złoto i klejnoty błyszczały w półmroku. "Dziękuję".
  
  Wtedy zobaczył aparat i przypomniał sobie, że ten człowiek to znany robak. Aparat leżał na małym stoliku w kącie pokoju i musiał go ze sobą zabrać przez roztargnienie. Nick podszedł do stolika i go podniósł. W gnieździe znajdował się pendrive.
  
  Nick ponownie się skłonił. "Czy mogę tego użyć? Nagranie, rozumiesz. To ważne".
  
  Mały człowieczek skłonił się nisko. "Oczywiście. Ale radzę się pospieszyć. Chyba słyszę samolot".
  
  To był helikopter, ale Nick tego nie powiedział. Usiadł okrakiem na Filstonie i zrobił zdjęcie martwej twarzy. Jeszcze raz, dla pewności, i znów się ukłonił.
  
  "Muszę zostawić kamerę".
  
  "Oczywiście. Itaskimashite. A teraz - sayonara!"
  
  "Sayonara!"
  
  Ukłonili się sobie nawzajem.
  
  Dotarł do Lincolna w chwili, gdy pierwszy helikopter wylądował i zawisł nad ziemią. Jego światła do lądowania, smugi niebiesko-białego światła, dymiły w wilgotnym nocnym powietrzu.
  
  Killmaster wrzucił bieg i zaczął wyjeżdżać z pasa ruchu.
  
  
  Rozdział 15
  
  
  Hawk powiedział to dokładnie o dziewiątej rano w piątek.
  
  Nick Carter spóźnił się dwie minuty. Nie czuł się z tym źle. Biorąc wszystko pod uwagę, uznał, że zasłużył na kilka minut odpoczynku. Był na miejscu. Dzięki International Dateline.
  
  Miał na sobie jeden ze swoich nowszych garniturów, lekki, wiosenny flanelowy, a jego prawe ramię było w gipsie sięgającym niemal łokcia. Smugi kleju tworzyły na jego szczupłej twarzy wzór w kółko i krzyżyk. Nadal wyraźnie utykał, gdy wszedł do recepcji. Delia Stokes siedziała przy maszynie do pisania.
  
  Spojrzała na niego od góry do dołu i uśmiechnęła się promiennie. "Cieszę się, Nick. Trochę się martwiliśmy".
  
  "Przez chwilę sam się trochę martwiłem. Czy oni tam są?"
  
  "Tak. Czekali na ciebie od półwiecza."
  
  "Hmm, wiesz czy Hawk im coś powiedział?"
  
  "On tego nie zrobił. Czeka na ciebie. Na tym etapie wiemy o tym tylko my troje".
  
  Nick poprawił krawat. "Dzięki, kochanie. Przypomnij mi, żebym potem postawił ci drinka. Mała impreza."
  
  Delia się uśmiechnęła. "Myślisz, że powinnaś spędzać czas ze starszą kobietą? Przecież nie jestem już harcerką".
  
  "Przestań, Delia. Jeszcze jeden taki cios i wysadzisz mnie w powietrze".
  
  Z interkomu dobiegł niecierpliwy świst. "Delia! Wpuść Nicka, proszę".
  
  Delia pokręciła głową. "Ma uszy jak kot".
  
  "Wbudowany sonar". Wszedł do wewnętrznego biura.
  
  Hawk trzymał w ustach cygaro. Celofan wciąż był na nim. To znaczyło, że był zdenerwowany i starał się tego nie okazywać. Rozmawiał z Hawkiem przez telefon od dłuższego czasu, a staruszek upierał się, żeby odegrać tę małą scenkę. Nick nic nie rozumiał, poza tym, że Hawk próbował stworzyć jakiś dramatyczny efekt. Ale w jakim celu?
  
  Hawk przedstawił go Cecilowi Aubreyowi i mężczyźnie o imieniu Terence, ponuremu, chudemu Szkotu, który po prostu skinął głową i zaciągnął się swoją obsceniczną fajką.
  
  Przyniesiono dodatkowe krzesła. Kiedy wszyscy usiedli, Hawk powiedział: "Dobrze, Cecil. Powiedz mu, czego chcesz".
  
  Nick słuchał z narastającym zdumieniem i oszołomieniem. Hawk unikał jego wzroku. Co ten stary diabeł knuł?
  
  Cecil Aubrey szybko się z tym pogodził. Okazało się, że chciał, żeby Nick pojechał do Japonii i zrobił to, co Nick właśnie tam zrobił.
  
  Na koniec Aubrey powiedział: "Richard Philston jest niezwykle niebezpieczny. Radzę ci zabić go na miejscu, zamiast próbować go złapać".
  
  Nick zerknął na Hawka. Staruszek niewinnie patrzył w sufit.
  
  Nick wyciągnął z wewnętrznej kieszeni błyszczące zdjęcie.
  
  i wręczył je potężnemu Anglikowi. "Czy to twój człowiek, Filston?"
  
  Cecil Aubrey wpatrywał się w martwą twarz, w ogoloną głowę. Otworzył usta, a szczęka mu opadła.
  
  "Cholera! Wygląda na to, że tak - ale bez włosów to trochę trudne - nie jestem pewien."
  
  Szkot podszedł, żeby rzucić okiem. Jedno szybkie spojrzenie. Poklepał przełożonego po ramieniu, a potem skinął głową w stronę Hawka.
  
  "To Philston. Nie ma co do tego wątpliwości. Nie wiem, jak to zrobiłeś, przyjacielu, ale gratuluję."
  
  Cicho dodał do Aubrey: "To Richard Filston, Cecil, i ty o tym wiesz".
  
  Cecil Aubrey położył zdjęcie na biurku Hawka. "Tak. To Dick Filston. Długo na to czekałem".
  
  Hawk spojrzał uważnie na Nicka. "Na razie wszystko będzie dobrze, Nick. Do zobaczenia po lunchu".
  
  Aubrey uniósł rękę. "Ale czekaj - chcę usłyszeć kilka szczegółów. To niesamowite i..."
  
  "Później" - powiedział Hawk. "Później, Cecil, jak omówimy nasze bardzo prywatne sprawy".
  
  Aubrey zmarszczył brwi. Zakaszlał. Potem: "Och, tak. Oczywiście, David. Nie masz się o co martwić. Dotrzymuję słowa". W drzwiach Nick obejrzał się. Nigdy wcześniej nie widział Hawka w takim stanie. Nagle jego szef wyglądał jak chytry, stary kot - kot z rozmazanymi wąsami.
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  14 sekund piekła
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  
  
  
  
  
  14 sekund piekła
  
  
  
  przekład Lew Szkłowski
  
  
  
  
  Rozdział 1
  
  
  
  
  
  Mężczyzna zobaczył, jak dwie dziewczyny przy barze zerkają na niego, gdy szedł korytarzem z kieliszkiem w dłoni na mały taras. Wyższa była ewidentnie Kuracianką: szczupła i o szlachetnych rysach; druga była typową Chinką, drobną i idealnie proporcjonalną. Ich nieskrywane zainteresowanie wywołało uśmiech na jego twarzy. Był wysoki i poruszał się z lekkością i opanowaną siłą sportowca w doskonałej formie. Docierając do tarasu, spojrzał na światła Kolonii Koronnej Hongkongu i Portu Wiktorii. Czuł, że dziewczyny wciąż mu się przyglądają, i uśmiechnął się ironicznie. Stawka była zbyt wysoka, a czasu było niewiele.
  
  
  Agent N3, Killmaster, główny agent AXE, czuł się nieswojo w wilgotnej, przytłaczającej atmosferze tamtego wieczoru w Hongkongu. Nie chodziło tylko o dwie dziewczyny w barze, choć czuł, że potrzebuje kobiety. To był niepokój mistrza boksu w przededniu najtrudniejszej walki w jego karierze.
  
  
  Przeczesywał port szaroniebieskimi oczami, obserwując, jak zielono-białe promy łączące Kowloon i Victorię zręcznie manewrują wśród statków towarowych, sampanów, taksówek wodnych i dżonek. Poza światłami Kowloon dostrzegł czerwone i białe błyski samolotów startujących z lotniska Kai Tak. W miarę jak komuniści rozszerzali swoją władzę dalej na południe, niewielu zachodnich podróżnych korzystało z linii kolejowej Kanton-Kowloon. Teraz było to lotnisko Kai Tak, jedyny inny sposób, w jaki zatłoczone miasto łączyło się ze światem zachodnim. W ciągu trzech dni, które tam spędził, zrozumiał, dlaczego ten zatłoczony, szalenie przepełniony dom wariatów często nazywano Manhattanem Dalekiego Wschodu. Można było tam znaleźć wszystko, czego się zapragnęło, i wiele z tego, czego się nie chciało. Było to tętniące życiem miasto przemysłowe, a jednocześnie ogromne wysypisko śmieci. Gwarno tam było i cuchnęło. Było kuszące i niebezpieczne. "Ta nazwa pasuje idealnie" - pomyślał Nick, opróżniając kieliszek i wracając do sali. Pianista grał leniwą melodię. Zamówił kolejnego drinka i podszedł do wygodnego, ciemnozielonego krzesła. Dziewczyny wciąż tam były. Usiadł i oparł głowę o oparcie. Jak dwa poprzednie wieczory, sala zaczynała się zapełniać. Sala była słabo oświetlona, a wzdłuż ścian stały ławki. Tu i ówdzie stały duże stoliki kawowe i wygodne fotele dla gości, którzy nie mieli towarzystwa.
  
  
  Nick zamknął oczy i z lekkim uśmiechem pomyślał o paczce, którą otrzymał od Hawka trzy dni temu. W chwili, gdy dotarła, wiedział, że wydarzy się coś bardzo nietypowego. Hawk w przeszłości wymyślał mnóstwo dziwnych miejsc spotkań - gdy czuł, że ktoś go obserwuje, albo gdy chciał zachować absolutną dyskrecję - ale tym razem prześcignął samego siebie. Nick o mało się nie roześmiał, gdy odkleił kartonowe opakowanie i odkrył spodnie budowlane - oczywiście w swoim rozmiarze - niebieską bawełnianą koszulę, jasnożółty kask i szary lunchbox. Dołączona karteczka głosiła po prostu: Wtorek, 12:00, 48 Park. Róg południowo-wschodni.
  
  
  Poczuł się dość nieswojo, gdy ubrany w spodnie, niebieską koszulę, żółty kask i z lunchboxem w ręku dotarł do skrzyżowania Czterdziestej Ósmej Ulicy i Park Avenue na Manhattanie, gdzie w południowo-wschodnim narożniku wzniesiono szkielet nowego wieżowca. Roiło się tam od robotników budowlanych w kolorowych kaskach, przypominających stado ptaków siedzących wokół dużego drzewa. Nagle zobaczył zbliżającą się postać, ubraną jak on, robotnika. Jego chód był nie do pomylenia, ramiona pewnie wyprostowane. Postać, potrząsając głową, zaprosiła Nicka, by usiadł obok niego na stosie drewnianych listewek.
  
  
  "Hej, szefie" - powiedział Nick kpiąco. Bardzo sprytne, muszę przyznać.
  
  
  Hawk otworzył pudełko na lunch i wyciągnął z niego grubą kanapkę z pieczenią wołową, którą z lubością przeżuł. Spojrzał na Nicka.
  
  
  "Zapomniałem przynieść chleba" - powiedział Nick. Spojrzenie Hawka pozostało neutralne, ale Nick wyczuł dezaprobatę w jego głosie.
  
  
  "Mamy być typowymi budowniczymi" - powiedział Hawk między kęsami. "Myślałem, że to całkiem jasne".
  
  
  "Tak, proszę pana" - odpowiedział Nick. "Chyba nie przemyślałem tego wystarczająco dokładnie".
  
  
  Hawk chwycił kolejny kawałek chleba z patelni i podał go Nickowi. "Masło orzechowe?" - zapytał Nick z przerażeniem. "Musi być jakaś różnica" - odparł Hawk sarkastycznie. "A tak przy okazji, mam nadzieję, że następnym razem o tym pomyślisz".
  
  
  Podczas gdy Nick jadł kanapkę, Hawk zaczął mówić, nie ukrywając, że nie mówi o najnowszym meczu baseballowym ani o rosnących cenach nowych samochodów.
  
  
  "W Pekinie" - powiedział ostrożnie Hawk - "mają plan i harmonogram. Otrzymaliśmy wiarygodne informacje na ten temat. Plan zakłada atak na Stany Zjednoczone i cały wolny świat za pomocą arsenału bomb atomowych. Harmonogram to dwa lata. Oczywiście najpierw zastosują szantaż nuklearny. Żądają absurdalnie wysokich kwot. Myślenie Pekinu jest proste. Martwimy się o konsekwencje wojny nuklearnej dla naszego narodu. Co do chińskich przywódców, oni też będą zaniepokojeni. To rozwiązałoby nawet ich problem przeludnienia. Myślą, że politycznie i technicznie mogą to zrobić w ciągu dwóch lat".
  
  
  "Dwa lata" - mruknął Nick. "To niewiele, ale w ciągu dwóch lat wiele może się wydarzyć. Rząd może upaść, może wybuchnąć nowa rewolucja, a w międzyczasie do władzy mogą dojść nowi przywódcy z nowymi pomysłami".
  
  
  "Właśnie tego obawia się doktor Hu Tsang" - odpowiedział Hawk.
  
  
  "Kim do cholery jest doktor Hu Can?"
  
  
  "Ich czołowy naukowiec w dziedzinie bomb atomowych i pocisków rakietowych. Jest tak cenny dla Chińczyków, że może pracować praktycznie bez nadzoru. To chiński Wernher von Braun. I to delikatnie mówiąc. Kontroluje wszystko, co robią, głównie w tej dziedzinie. Prawdopodobnie ma większą władzę, niż sami Chińczycy zdają sobie sprawę. Co więcej, mamy powody, by sądzić, że jest maniakiem opętanym nienawiścią do świata zachodniego. I nie będzie chciał ryzykować czekania dwóch lat".
  
  
  - Masz na myśli, jeśli dobrze rozumiem, że ten facet, Hu Can, chce odpalić fajerwerki wcześniej. Wiesz kiedy?
  
  
  "W ciągu dwóch tygodni."
  
  
  Nick zakrztusił się ostatnim kawałkiem chleba z masłem orzechowym.
  
  
  "Dobrze słyszałeś" - powiedział Hawk, starannie składając papier śniadaniowy i wkładając go do słoika. "Dwa tygodnie, czternaście dni. Nie będzie czekał na harmonogram Pekinu. Nie zaryzykuje zmiany klimatu międzynarodowego ani żadnych wewnętrznych problemów, które mogłyby zakłócić harmonogram. A szczyt jest N3, Pekin nic nie wie o jego planach. Ale ma środki. Ma cały niezbędny sprzęt i surowce.
  
  
  "Uważam, że są to wiarygodne informacje" - skomentował Nick.
  
  
  "Absolutnie wiarygodni. Mamy tam doskonałego informatora. Poza tym Rosjanie też o tym wiedzą. Być może dowiedzieli się od tego samego informatora, z którego korzystamy. Znasz etykę tego zawodu. Nawiasem mówiąc, są równie zszokowani jak my i zgodzili się wysłać agenta do współpracy z człowiekiem, którego wysyłamy. Najwyraźniej uważają, że współpraca jest w tym przypadku konieczna, nawet jeśli dla nich jest to zło konieczne. Zaproponowali nawet, że cię wyślą. Naprawdę nie chciałem ci mówić. Można się zapędzić w kozi róg."
  
  
  "No, no" - zaśmiał się Nick. "Jestem prawie wzruszony. Więc ten idiotyczny hełm i ta śniadaniówka nie mają na celu oszukania naszych moskiewskich kolegów".
  
  
  "Nie" - powiedział poważnie Hawk. "Wiesz, w naszej branży nie ma zbyt wielu dobrze strzeżonych tajemnic. Chińczycy wykryli coś niepokojącego, prawdopodobnie z powodu wzmożonej aktywności zarówno Rosjan, jak i naszych agentów. Ale mogą jedynie podejrzewać, że ta działalność jest skierowana przeciwko nim. Nie wiedzą dokładnie, co to jest". "Dlaczego po prostu nie poinformujemy Pekinu o planach Hu Cana, czy może jestem naiwny?"
  
  
  "Ja też jestem naiwny" - powiedział Hawk chłodno. "Po pierwsze, jedzą mu z ręki. Natychmiast połkną każde zaprzeczenie i każdą wymówkę. Poza tym mogą pomyśleć, że to nasz spisek, mający na celu zdyskredytowanie ich czołowych naukowców i ekspertów nuklearnych. Co więcej, ujawnimy, ile wiemy o ich długoterminowych planach i jak daleko nasze służby wywiadowcze zinfiltrowały ich system".
  
  
  "W takim razie jestem naiwny jak student" - powiedział Nick, odrzucając hełm. "Ale czego ode mnie oczekujesz? Przepraszam, ale mój rosyjski przyjaciel i ja damy radę w dwa tygodnie?"
  
  
  "Znamy następujące fakty" - kontynuował Hawk. "Gdzieś w prowincji Kwantuń, Hu Tsang ma siedem bomb atomowych i siedem wyrzutni rakietowych. Ma również duże laboratorium i prawdopodobnie ciężko pracuje nad nowymi rodzajami broni. Twoim zadaniem jest wysadzenie tych siedmiu wyrzutni i rakiet. Jutro spodziewamy się ciebie w Waszyngtonie. Oddział Specjalny zapewni ci niezbędny sprzęt. Za dwa dni masz być w Hongkongu, gdzie spotkasz się z rosyjskim agentem. Wygląda na to, że mają kogoś bardzo dobrego w tej dziedzinie. Oddział Specjalny udzieli ci również informacji o procedurach obowiązujących w Hongkongu. Nie spodziewaj się zbyt wiele, ale zrobiliśmy wszystko, co możliwe, aby zorganizować wszystko jak najlepiej w tak krótkim czasie. Rosjanie zapewniają, że w tym przypadku otrzymasz duże wsparcie od ich agenta".
  
  
  "Dzięki za uznanie, szefie" - powiedział Nick z krzywym uśmiechem. "Jeśli uda mi się wykonać to zadanie, będę potrzebował urlopu".
  
  
  "Jeśli potrafisz to zrobić", odpowiedział Hawk, "następnym razem będziesz jadł pieczeń wołową na chlebie".
  
  
  
  
  Tak właśnie poznali się tamtego dnia, a teraz był tutaj, w hotelu w Hongkongu. Czekał. Obserwował ludzi w pokoju - wielu z nich ledwo widział w ciemności - aż nagle jego mięśnie się napięły. Pianista zagrał "In the Still of the Night". Nick poczekał, aż piosenka się skończy, a potem cicho podszedł do pianisty, niskiego mężczyzny z Bliskiego Wschodu, prawdopodobnie Koreańczyka.
  
  
  "To bardzo miłe" - powiedział cicho Nick. "Jedna z moich ulubionych piosenek. Właśnie ją zagrałeś, czy to była prośba?"
  
  
  "To była prośba tej pani" - odpowiedział pianista, grając w międzyczasie kilka akordów. Cholera! Nick się skrzywił. Może to jeden z tych zbiegów okoliczności, które po prostu się zdarzają. A jednak musiał się tym zająć. Nigdy nie wiadomo, kiedy plany mogą się nagle zmienić. Spojrzał w kierunku, w którym pianista skinął głową, i zobaczył dziewczynę w cieniu jednego z krzeseł. Była blondynką i miała na sobie prostą czarną sukienkę z głębokim dekoltem. Nick podszedł do niej i zobaczył, że jej jędrne piersi ledwo mieściły się pod sukienką. Miała drobną, ale zdecydowaną twarz i patrzyła na niego dużymi, niebieskimi oczami.
  
  
  "Bardzo dobry numer" - powiedział. "Dziękuję za pytanie". Czekał i ku swojemu zaskoczeniu otrzymał poprawną odpowiedź.
  
  
  "Wiele może się wydarzyć w nocy". Mówiła z lekkim akcentem, a Nick domyślił się po delikatnym uśmiechu na jej ustach, że wiedziała, iż jest zaskoczony. Nick usiadł na szerokim podłokietniku.
  
  
  "Witaj, N3" - powiedziała słodko. "Witamy w Hongkongu. Nazywam się Alexi Love. Wygląda na to, że jesteśmy sobie przeznaczeni do współpracy".
  
  
  "Cześć" - zaśmiał się Nick. "Dobra, przyznaję. Jestem zaskoczony. Nie sądziłem, że wyślą kobietę do tej roboty".
  
  
  "Jesteś po prostu zaskoczony?" - zapytała dziewczyna z kobiecym sprytem w spojrzeniu. "Czy rozczarowany?"
  
  
  "Nie mogę jeszcze tego ocenić" - skomentował lakonicznie Killmaster.
  
  
  "Nie zawiodę cię" - powiedział krótko Aleksiej Lubow. Wstała i podciągnęła sukienkę. Nick obejrzał ją od stóp do głów. Miała szerokie ramiona i silne biodra, pełne uda i zgrabne nogi. Jej biodra były lekko wysunięte do przodu, co zawsze sprawiało Nickowi trudność. Doszedł do wniosku, że Aleksiej Lubow to dobry chwyt reklamowy dla Rosji.
  
  
  Zapytała: "Gdzie możemy porozmawiać?"
  
  
  "Na górze, w moim pokoju" - zasugerował Nick. Pokręciła głową. "To pewnie błąd. Ludzie zazwyczaj tak robią w cudzych pokojach, mając nadzieję, że złapią coś ciekawego".
  
  
  Nick nie powiedział jej, że przeszukał cały pokój od stóp do głów sprzętem elektronicznym w poszukiwaniu mikroprocesorów. Nawiasem mówiąc, nie było go w pokoju od kilku godzin. Byłem tam i do tego czasu mogliby już zainstalować nowe mikrofony.
  
  
  "I oni" - zażartował Nick. "A może masz na myśli, że robią to twoi ludzie?" To była próba wywabienia jej z namiotu. Spojrzała na niego zimnymi, niebieskimi oczami.
  
  
  "To Chińczycy" - powiedziała. "Monitorują też naszych agentów".
  
  
  "Chyba nie jesteś jedną z nich" - zauważył Nick. "Nie, nie sądzę" - odpowiedziała dziewczyna. "Mam świetną przykrywkę. Mieszkam w okolicy Vai Chan i studiuję historię sztuki albańskiej od prawie dziewięciu miesięcy. Chodź, chodźmy do mnie i porozmawiajmy. W każdym razie będzie stamtąd dobry widok na miasto".
  
  
  "Dzielnica Wai Chan" - pomyślał na głos Nick. "Czy to nie slumsy?" Znał tę niesławną kolonię, składającą się z dzielnic nędzy zbudowanych ze skrawków drewna i rozbitych beczek po ropie naftowej, umieszczonych na dachach innych domów. Mieszkało tam około siedemdziesięciu tysięcy ludzi.
  
  
  "Tak" - odpowiedziała. "Dlatego odnosimy większe sukcesy niż ty, N3. Wy, agenci, mieszkacie tu w zachodnich domach lub hotelach, przynajmniej nie wślizgujecie się do baraków. Wykonują swoją pracę, ale nigdy nie będą w stanie wniknąć w codzienne życie ludzi tak jak my. Żyjemy wśród nich, dzielimy ich problemy i życie. Nasi ludzie to nie tylko agenci, to misjonarze. To taktyka Związku Radzieckiego".
  
  
  Nick spojrzał na nią, zmrużył oczy, wsunął palec pod jej brodę i uniósł ją. Znów zauważył, że ma bardzo atrakcyjną twarz, z zadartym nosem i łobuzerskim wyrazem twarzy.
  
  
  "Słuchaj, moja droga" - powiedział. "Jeśli mamy ze sobą współpracować, lepiej natychmiast skończ z tą szowinistyczną propagandą, prawda? Siedzisz w tej chałupie, bo uważasz, że to dobra przykrywka i nie musisz się już do mnie dobierać. Naprawdę nie musisz wciskać mi tych ideologicznych bzdur. Wiem lepiej. Nie jesteś tu tak naprawdę dlatego, że lubisz tych chińskich żebraków, jesteś tu, bo musisz. Więc nie owijajmy w bawełnę, dobrze?"
  
  
  Na chwilę zmarszczyła brwi i nadąsała się. Po czym zaczęła się serdecznie śmiać.
  
  
  "Chyba cię lubię, Nicku Carterze" - powiedziała, a on zauważył, że podała mu rękę. "Słyszałam od ciebie tyle, że byłam uprzedzona i może trochę przestraszona. Ale to już koniec. Dobra, Nicku Carterze, od teraz żadnej propagandy. Umowa stoi - chyba tak to nazywasz, prawda?"
  
  
  Nick patrzył na szczęśliwą, uśmiechniętą dziewczynę idącą trzymając się za rękę ulicą Hennessy i pomyślał, że będą wyglądać jak kochająca się para na wieczornym spacerze po Elyrii w Ohio. Ale nie byli w Ohio i nie byli nowożeńcami błąkającymi się bez celu. To był Hongkong, a on był dobrze wyszkolonym, wysoko wykwalifikowanym agentem, który mógł podejmować decyzje o życiu i śmierci, gdyby zaszła taka potrzeba. I niewinnie wyglądająca dziewczyna niczym się nie różniła. Przynajmniej taką miał nadzieję. Ale czasami po prostu miewał chwile, kiedy zastanawiał się, jak będzie wyglądało życie tego beztroskiego faceta z dziewczyną w Elyrii w Ohio. Mogli snuć plany na całe życie, podczas gdy on i Alexi snuli plany na spotkanie ze śmiercią. Ale hej, bez Alexiego i niego ci panowie młodzi z Ohio nie mieliby przed sobą wielkiej przyszłości. Być może w odległej przyszłości ktoś inny wykona brudną robotę. Ale jeszcze nie teraz. Przyciągnął Alexiego do siebie i poszli dalej.
  
  
  Dzielnica Wai Chan w Hongkongu góruje nad portem Victoria Harbor niczym wysypisko śmieci nad pięknym, czystym jeziorem. Gęsto zaludniona, pełna sklepów, domów i ulicznych sprzedawców, Wai Chan to Hongkong w najgorszym i najlepszym wydaniu. Alexi zaprowadziła Nicka na górę, do pochyłego budynku, przy którym każdy budynek w Harlemie wyglądałby jak Waldorf Astoria.
  
  
  Kiedy dotarli na dach, Nick wyobraził sobie, że znalazł się w innym świecie. Przed nim tysiące chat ciągnęły się od dachu do dachu, dosłownie morze. Były pełne ludzi. Alexi podszedł do jednej, o szerokości około trzech metrów i długości czterech stóp, i otworzył drzwi. Dwie deski były przybite gwoździami i powieszone na drucie.
  
  
  "Większość moich sąsiadów nadal uważa, że to luksus" - powiedział Alexi, wchodząc. "Zwykle w takim pokoju mieszka sześć osób".
  
  
  Nick usiadł na jednym z dwóch składanych łóżek i rozejrzał się. Niemal cały pokój wypełniał mały piecyk i podniszczona toaletka. Jednak pomimo prymitywności, a może właśnie dzięki niej, chata emanowała głupotą, której wcześniej nie uważał za możliwą.
  
  
  "Teraz" - zaczął Alexi - "powiem ci, co wiemy, a potem ty powiesz mi, co twoim zdaniem powinno zostać zrobione. Dobrze?
  
  
  Lekko się poruszyła i odsłoniła kawałek uda. Jeśli widziała, że Nick na nią patrzy, to przynajmniej nie próbowała tego ukrywać.
  
  
  "Wiem, co następuje, N3. Dr Hu Tsang ma pełne pełnomocnictwo do handlu. Dlatego mógł samodzielnie zbudować te instalacje. Można powiedzieć, że jest kimś w rodzaju generała nauk. Ma własne siły bezpieczeństwa, złożone wyłącznie z ludzi, którzy odpowiadają tylko przed nim. W Kwantung, gdzieś na północ od Shilung, ma kompleks z siedmioma rakietami i bombami. Słyszałem, że planujesz tam szturm, gdy tylko znajdziemy dokładną lokalizację, podłożyć ładunki wybuchowe lub detonatory na każdej wyrzutni i zdetonować je. Szczerze mówiąc, nie jestem optymistą, Nick Carter.
  
  
  "Boisz się?" Nick się zaśmiał.
  
  
  "Nie, przynajmniej nie w zwykłym tego słowa znaczeniu. Gdyby tak było, nie miałbym tej pracy. Ale myślę, że nawet dla ciebie, Nicku Carterze, nie wszystko jest możliwe".
  
  
  "Może". Nick spojrzał na nią z uśmiechem, mocno wpijając się w jej spojrzenie. Była bardzo prowokująca, wręcz buntownicza, jej piersi były niemal odsłonięte przez głębokie rozcięcie czarnej sukienki. Zastanawiał się, czy mógłby wystawić ją na próbę, sprawdzić swoją odwagę w innej dziedzinie. "Boże, to by było dobre" - pomyślał.
  
  
  "Nie myślisz o swojej pracy, N3" - powiedziała nagle, a na jej ustach pojawił się delikatny, chytry uśmiech.
  
  
  "O czym więc myślisz? O czym ja myślę?" - zapytał Nick ze zdziwieniem w głosie.
  
  
  "Jak by to było spać ze mną?" - odpowiedział spokojnie Aleksiej Lubow. Nick się roześmiał.
  
  
  Zapytał: "Czy uczą was również, jak wykrywać takie zjawiska fizyczne?"
  
  
  "Nie, to była czysto kobieca reakcja" - odpowiedział Alexi. "Było to oczywiste w twoich oczach.
  
  
  "Byłbym rozczarowany, gdybyś zaprzeczył."
  
  
  Z chwilową, głęboko zakorzenioną determinacją Nick odpowiedział ustami. Całował ją długo, leniwie, namiętnie, wpychając język w jej usta. Nie stawiała oporu, a Nick postanowił od razu wykorzystać ten moment. Odsunął rąbek jej sukienki, wypchnąwszy jej piersi, i dotknął palcami jej sutków. Nick poczuł ich ciężar. Jedną ręką rozpiął zamek błyskawiczny sukienki, a drugą głaskał jej twarde sutki. Teraz krzyknęła z rozkoszy, ale nie była osobą, którą łatwo pokonać. Zaczęła figlarnie stawiać opór, co jeszcze bardziej podnieciło Nicka. Złapał ją za pośladki i mocno pociągnął, sprawiając, że osunęła się na łóżko. Następnie ściągnął jej sukienkę niżej, aż zobaczył jej gładki brzuch. Kiedy zaczął namiętnie całować ją między piersiami, nie mogła się oprzeć. Nick zdjął całkowicie swoją czarną sukienkę i zaczął się rozbierać z prędkością błyskawicy. Rzucił ubrania w kąt i położył się na nich. Zaczęła się dziko miotać, jej podbrzusze drgało. Nick wbił się w nią i zaczął ją pieprzyć, najpierw powoli i płytko, co jeszcze bardziej ją podnieciło. Potem zaczął poruszać się rytmicznie, coraz szybciej, dotykając dłońmi jej torsu. Gdy wszedł w nią głęboko, krzyknęła: "Chcę!" i "Tak... Tak". W tym samym momencie osiągnęła orgazm. Alexi otworzyła oczy i spojrzała na niego płomiennym wzrokiem. "Tak" - powiedziała zamyślona - "może jednak wszystko jest dla ciebie możliwe!"
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 2
  
  
  
  
  
  Teraz, gdy był już ubrany, Nick spojrzał na zmysłową istotę, z którą właśnie się kochał. Miała teraz na sobie pomarańczową bluzkę i obcisłe czarne spodnie.
  
  
  "Cieszę się z tej wymiany informacji" - uśmiechnął się. "Ale nie możemy zapominać o pracy".
  
  
  "Nie powinniśmy byli tego robić" - powiedziała Alexi, przecierając twarz dłonią. "Ale minęło tyle czasu, odkąd... A ty, Nicku Carterze, masz coś, o czym nie mogłem się powstrzymać, żeby tego nie powiedzieć".
  
  
  "Żałujesz tego?" zapytał cicho Nick.
  
  
  "Nie" - zaśmiała się Alexi, odrzucając blond włosy do tyłu. "Stało się i cieszę się, że tak się stało. Ale masz rację, musimy wymienić się też innymi informacjami. Na początek chciałabym dowiedzieć się trochę więcej o tych ładunkach wybuchowych, którymi chcesz wysadzić wyrzutnie, gdzie je ukryłeś i jak działają".
  
  
  "Dobrze" - powiedział Nick. "Ale żeby to zrobić, musimy wrócić do mojego pokoju. A tak przy okazji, najpierw musimy sprawdzić, czy nie ma tam ukrytych urządzeń podsłuchowych".
  
  
  "Zgoda, Nick" - powiedział Alexi z szerokim uśmiechem. "Zejdź na dół i daj mi pięć minut na odświeżenie się".
  
  
  Kiedy skończyła, wrócili do hotelu, gdzie dokładnie sprawdzili pokój. Nie zainstalowano żadnych nowych chipów. Nick poszedł do łazienki i wrócił z puszką kremu do golenia. Ostrożnie nacisnął coś pod spodem i przekręcił, aż część puszki się odkleiła. Powtarzał tę czynność, aż na stole leżało siedem metalowych puszek w kształcie dysków.
  
  
  "Ten?" zapytał zaskoczony Alexi.
  
  
  "Tak, kochanie" - odpowiedział Nick. "To arcydzieła mikrotechnologii, najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie. Te maleńkie metalowe pudełka to fantastyczne połączenie drukowanych obwodów elektronicznych wokół maleńkiego centrum elektrowni jądrowej. Oto siedem maleńkich bomb atomowych, które po detonacji niszczą wszystko w promieniu pięćdziesięciu metrów. Mają dwie główne zalety. Są czyste, emitują minimalną ilość promieniowania i mają maksymalną siłę wybuchu. A ta niewielka ilość promieniowania, którą emitują, jest całkowicie niszczona przez atmosferę. Można je instalować pod ziemią; nawet wtedy odbierają sygnały aktywacyjne.
  
  
  Każda z bomb jest w stanie całkowicie zniszczyć całą wyrzutnię i rakietę.
  
  
  Jak działa zapłon?
  
  
  "Sygnał głosowy" - odpowiedział Nick, mocując poszczególne elementy aerozolu. "Mój głos, a dokładniej - dodał. - Połączenie dwóch słów. A tak przy okazji, czy wiesz, że zawiera też wystarczająco dużo kremu do golenia, żebym mogła się golić przez tydzień? Jednego jeszcze nie rozumiem" - powiedziała dziewczyna. "Ten zapłon działa z mechanizmem, który zamienia dźwięk głosu na sygnały elektroniczne i przesyła je do jednostki napędowej. Gdzie jest ten mechanizm?"
  
  
  Nick się uśmiechnął. Mógł jej po prostu powiedzieć, ale wolał teatr. Zdjął spodnie i rzucił je na krzesło. To samo zrobił z bielizną. Zobaczył, że Alexi patrzy na niego z narastającym podnieceniem. Złapał ją za rękę i położył na jej udzie, na wysokości swoich bioder.
  
  
  "To mechanizm, Alexi" - powiedział. "Większość części jest plastikowa, ale są też metalowe. Nasi technicy wszczepili mi to w skórę". Dziewczyna zmarszczyła brwi. "Bardzo dobry pomysł, ale niewystarczający" - powiedziała. "Jeśli cię złapią, od razu się zorientują dzięki swoim nowoczesnym technikom śledczym".
  
  
  "Nie, nie zrobią tego" - wyjaśnił Nick. "Mechanizm został umieszczony w tym konkretnym miejscu z konkretnego powodu. Jest tam też trochę odłamków, pamiątka po jednym z moich poprzednich zadań. Więc nie będą w stanie oddzielić ziarna od plew".
  
  
  Na pięknej twarzy Alexi pojawił się uśmiech i skinęła głową z podziwem. "Bardzo imponujące" - powiedziała. "Niesamowicie troskliwe!"
  
  
  Nick zanotował sobie w pamięci, żeby przekazać komplement Hawkowi. Zawsze doceniał zachętę płynącą z rywalizacji. Ale teraz zobaczył dziewczynę znowu patrzącą w dół. Jej usta były rozchylone, a klatka piersiowa unosiła się i opadała w rytm jej zadyszki. Jej dłoń, wciąż spoczywająca na jego udzie, drżała. Czy Rosjanie mogli wysłać nimfomankę do współpracy z nim? Mógł sobie doskonale wyobrazić, że byli do tego zdolni; w rzeczywistości znał takie przypadki... Ale zawsze mieli jakiś cel. A z tym zadaniem było inaczej. Może, pomyślał, była po prostu superseksualna i reagowała spontanicznie na bodźce seksualne. Dobrze to rozumiał; sam często reagował instynktownie jak zwierzę. Kiedy dziewczyna na niego spojrzała, dostrzegł w jej spojrzeniu niemal rozpacz.
  
  
  Zapytał. "Chcesz to zrobić jeszcze raz?" Wzruszyła ramionami. Nie oznaczało to obojętności, lecz raczej bezradną kapitulację. Nick rozpiął jej pomarańczową bluzkę i ściągnął spodnie. Znów poczuł to wspaniałe ciało swoimi dłońmi. Teraz nie okazywała żadnych oznak oporu. Niechętnie go puściła. Chciała tylko, żeby jej dotknął, żeby ją wziął. Tym razem Nick przedłużył grę wstępną jeszcze bardziej, sprawiając, że palące pożądanie w oczach Alexiego stawało się coraz silniejsze. W końcu wziął ją dziko i namiętnie. Było w tej dziewczynie coś, czego nie potrafił kontrolować; uwolniła wszystkie jego zwierzęce instynkty. Kiedy wszedł w nią głęboko, niemal wcześniej, niż chciał, krzyknęła z rozkoszy. "Alexi" - powiedział cicho Nick. "Jeśli przetrwamy tę przygodę, będę błagał mój rząd o zacieśnienie współpracy amerykańsko-rosyjskiej".
  
  
  Leżała obok niego, wyczerpana i nasycona, przyciskając jedną ze swoich pięknych piersi do jego piersi. Potem zadrżała i usiadła. Uśmiechnęła się do Nicka i zaczęła się ubierać. Nick obserwował ją, jak to robi. Była na tyle piękna, że można było na nią po prostu patrzeć, a to samo można było powiedzieć o niewielu dziewczynach.
  
  
  "Spokonoi nochi, Nick" - powiedziała, ubierając się. "Będę tam rano. Musimy znaleźć sposób, żeby dostać się do Chin. I nie mamy dużo czasu".
  
  
  "Porozmawiamy o tym jutro, kochanie" - powiedział Nick, odprowadzając ją na zewnątrz. "Do widzenia".
  
  
  Obserwował ją, aż weszła do windy, po czym zamknął drzwi i położył się do łóżka. Nic tak nie rozładowuje napięcia jak kobieta. Było późno, a hałas Hongkongu ucichł do cichego szumu. Tylko sporadyczny, ciemny pohukiwanie promu rozbrzmiewało w nocy, gdy Nick spał.
  
  
  Nie wiedział, jak długo spał, gdy coś go obudziło. Jakiś mechanizm ostrzegawczy zadziałał. Nie było to coś, co mógł kontrolować, ale głęboko zakorzeniony system alarmowy, który zawsze był aktywny i teraz go obudził. Nie poruszył się, ale natychmiast zdał sobie sprawę, że nie jest sam. Luger leżał na podłodze obok jego ubrań; po prostu nie mógł go dosięgnąć. Hugo, jego szpilka, którą zdjął, zanim uprawiał seks z Alexi. Był taki nieostrożny. Natychmiast przypomniała mu się mądra rada Hawka. Otworzył oczy i zobaczył swojego gościa, niskiego mężczyznę. Ostrożnie obszedł pokój, otworzył teczkę i wyciągnął latarkę. Nick pomyślał, że równie dobrze może natychmiast interweniować; w końcu mężczyzna był skupiony na zawartości walizki. Nick wyskoczył z łóżka z ogromną siłą. Gdy intruz się odwrócił, zdążył tylko odeprzeć potężny cios Nicka. Uderzył w ścianę. Nick zamachnął się po raz drugi w twarz, którą zobaczył jako Orienta, ale mężczyzna padł na kolana w geście obrony. Nick chybił i przeklął swoją lekkomyślność. Miał ku temu dobry powód, ponieważ napastnik, widząc, że ma do czynienia z przeciwnikiem dwa razy większym od siebie, uderzył Nicka latarką w duży palec u nogi. Nick uniósł stopę z potwornym bólem, a mały człowieczek przeleciał obok niego w kierunku otwartego okna i balkonu. Nick szybko się obrócił i złapał mężczyznę, wbijając go w ramę okna. Pomimo stosunkowo lekkiego i małego wzrostu, mężczyzna walczył z furią przypartego do muru kota.
  
  
  Gdy głowa Nicka uderzyła o podłogę, jego przeciwnik odważył się podnieść rękę i chwycić lampę stojącą na małym stoliku. Uderzył nią Nicka w skroń, a Nick poczuł przypływ krwi, gdy mały człowieczek się uwolnił.
  
  
  Mężczyzna pobiegł z powrotem na balkon i zdążył już przerzucić nogę przez krawędź, gdy Nick złapał go za gardło i wciągnął z powrotem do pokoju. Wił się jak węgorz i zdołał ponownie wyrwać się z uścisku Nicka. Tym razem jednak Nick złapał go za kark, przyciągnął do siebie i uderzył mocno w szczękę. Mężczyzna poleciał do tyłu, jakby rzucony na Przylądek Kennedy'ego, uderzając podstawą kręgosłupa w balustradę i spadając z krawędzi. Nick słyszał jego krzyki przerażenia, aż nagle ucichły.
  
  
  Nick włożył spodnie, oczyścił ranę na skroni i czekał. Było jasne, do którego pokoju włamał się mężczyzna, i rzeczywiście, kilka minut później przybyli policjanci i właściciel hotelu, aby się dowiedzieć. Nick opisał wizytę małego mężczyzny i podziękował policji za szybkie przybycie. Zapytał mimochodem, czy zidentyfikowali intruza.
  
  
  "Nie miał przy sobie niczego, co mogłoby nam powiedzieć, kim jest" - powiedział jeden z policjantów. "Prawdopodobnie pospolity złodziej".
  
  
  Wyszli, a Nick zapalił jednego z niewielu długich papierosów z filtrem, które przyniósł ze sobą. Być może ten człowiek był po prostu drobnym złodziejaszkiem drugiej kategorii, ale co jeśli nim nie był? To mogło oznaczać tylko dwie rzeczy. Albo był agentem z Pekinu, albo członkiem specjalnej służby bezpieczeństwa Hu Cana. Nick miał nadzieję, że to był agent z Pekinu. To podlegałoby zwykłym środkom ostrożności . Ale jeśli to był jeden z ludzi Hu Cana, oznaczałoby to, że jest niespokojny, a jego zadanie byłoby trudniejsze, jeśli nie prawie niemożliwe. Włożył Lugera Wilhelminy pod koc obok siebie i przypiął sztylet do przedramienia.
  
  
  Minutę później znowu zasnął.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 3
  
  
  
  
  
  Nick właśnie się wykąpał i ogolił, gdy Alexi pojawiła się następnego ranka. Zobaczyła bliznę na jego skroni, a on opowiedział jej, co się stało. Słuchała uważnie, a Nick widział te same myśli przebiegające przez jej głowę: czy to był pospolity włamywacz, czy nie? Potem, gdy stanął przed nią, a jego nagie ciało - jeszcze nieubrany - odbijało światło słoneczne, zobaczył, jak zmienia się wyraz jej oczu. Teraz myślała o czymś innym. Nick czuł się dobrze tego ranka, nawet bardziej niż dobrze. Spał dobrze, a jego ciało mrowiło z nagłości. Spojrzał na Alexi, przeczytał jej myśli, chwycił ją i przytulił. Poczuł jej dłonie na swojej piersi. Były miękkie i lekko drżały.
  
  
  Zachichotał. "Często robisz to rano?" "To najlepsza pora, wiedziałeś?"
  
  
  "Nick, proszę..." - powiedziała Alex. Próbowała go odepchnąć. "Proszę... proszę, Nick, nie!"
  
  
  "Co się stało?" zapytał niewinnie. "Coś cię trapi dziś rano?" Przyciągnął ją jeszcze bliżej. Wiedział, że ciepło jego nagiego ciała dotrze do niej, podnieci ją. Zamierzał ją tylko podrażnić, pokazać, że nie panuje nad sytuacją tak, jak udawała na początku ich spotkania. Kiedy ją puścił, nie cofnęła się, lecz mocno do niego przylgnęła. Nick, widząc palące pożądanie w jej oczach, ponownie ją objął i przyciągnął jeszcze bliżej. Zaczął całować ją po szyi.
  
  
  "Nie, Nick" - wyszeptała Alexi. "No i masz". Ale jej słowa były niczym więcej - pustymi, pozbawionymi znaczenia słowami - gdy jej dłonie zaczęły dotykać jego nagiego ciała, a jej ciało przemówiło własnym językiem. Jak dziecko, zaniósł ją do sypialni i położył na łóżku. Tam zaczęli się kochać, poranne słońce ogrzewało ich ciała przez otwarte okno. Kiedy skończyli i położyli się obok siebie na łóżku, Nick dostrzegł w jej oczach ciche oskarżenie, które niemal go poruszyło.
  
  
  "Przepraszam bardzo, Alexi" - powiedział. "Naprawdę nie chciałem posunąć się aż tak daleko. Chciałem cię tylko trochę podrażnić dziś rano, ale chyba sprawy wymknęły się spod kontroli. Nie złość się. Było, jak mówisz, bardzo dobrze... bardzo dobrze, prawda?"
  
  
  "Tak" - odpowiedziała ze śmiechem. "Było bardzo dobrze, Nick, i nie jestem zła, tylko rozczarowana sobą. Kłamię, jestem wysoko wykwalifikowaną agentką, która powinna wytrzymać każdą możliwą próbę. Przy tobie tracę całą siłę woli. To bardzo niepokojące".
  
  
  "Uwielbiam takie zamieszanie, kochanie" - powiedział Nick ze śmiechem. Wstali i szybko się ubrali. "Jakie dokładnie masz plany związane z wjazdem do Chin, Nick?" - zapytał Alexi.
  
  
  "AX zorganizowało nam rejs statkiem. Linia kolejowa Canton-Kowloon będzie najszybsza, ale to również pierwsza trasa, którą będą uważnie śledzić".
  
  
  "Ale zostaliśmy poinformowani" - odpowiedział Alexi - "że linia brzegowa po obu stronach Hongkongu jest silnie strzeżona przez chińskie łodzie patrolowe przez co najmniej sto kilometrów. Nie sądzisz, że od razu zauważą łódź? Jeśli nas złapią, nie będzie ucieczki".
  
  
  "To możliwe, ale postępujemy jak Tankas".
  
  
  "Ach, tankas" - pomyślał na głos Alexi. "Przewoźnicy z Hongkongu".
  
  
  "Zgadza się. Setki tysięcy ludzi żyje wyłącznie na dżonkach. Jak wiadomo, stanowią odrębne plemię. Przez wieki nie wolno im było osiedlać się na lądzie, zawierać małżeństw z właścicielami ziemskimi ani uczestniczyć w rządach cywilnych. Chociaż niektóre ograniczenia zostały złagodzone, nadal żyją jako jednostki, szukając wzajemnego wsparcia. Patrole portowe rzadko ich nękają. Tanka (dżonka) płynąca wzdłuż brzegu nie przyciąga większej uwagi".
  
  
  "Wydaje mi się, że to wystarczy" - odpowiedziała dziewczyna. "Gdzie pójdziemy na ląd?"
  
  
  Nick podszedł do jednej ze swoich walizek, chwycił metalowy zatrzask i szybko pociągnął go sześć razy w przód i w tył, aż się poluzował. Z tubowatego otworu na dole wyciągnął szczegółową mapę prowincji Kwantung.
  
  
  "Tutaj" - powiedział, rozkładając mapę. "Pojedziemy dżonką tak daleko, jak się da, w górę Kanału Hu, mijając Gumenchai. Potem pójdziemy lądem, aż dotrzemy do linii kolejowej. Według moich informacji, kompleks Hu Cana znajduje się gdzieś na północ od Shilung. Gdy dotrzemy do linii kolejowej z Kowloon do Kantonu, znajdziemy drogę".
  
  
  "Jak to?"
  
  
  "Jeśli mamy rację i kwatera główna Hu Cana rzeczywiście znajduje się gdzieś na północ od Shilong, przysięgam, że nie pojedzie do Kantonu po jedzenie i sprzęt. Założę się, że zatrzyma pociąg gdzieś w tym rejonie i odbierze zamówione towary.
  
  
  "Może N3" - powiedział zamyślony Alexi. "To byłoby dobre. Mamy kontakt, rolnika, tuż pod Taijiao. Moglibyśmy popłynąć tam sampanem albo tratwą".
  
  
  "Wspaniale" - powiedział Nick. Odłożył kartkę, odwrócił się do Alexi i poklepał ją przyjaźnie po małej, jędrnej pupie. "Chodźmy odwiedzić naszą rodzinę Tankas" - powiedział.
  
  
  "Do zobaczenia w porcie" - odpowiedziała dziewczyna. "Jeszcze nie wysłałam raportu przełożonym. Dajcie mi dziesięć minut".
  
  
  "Dobrze, kochanie" - zgodził się Nick. "Większość z nich jest w schronie przeciwtajfunowym Yau Ma Tai. Spotkamy się tam". Nick podszedł do małego balkonu i wyjrzał na hałaśliwy ruch uliczny poniżej. Zobaczył cytrynowożółtą koszulkę Alexi, gdy wychodziła z hotelu i przechodziła przez ulicę. Ale zobaczył też zaparkowanego czarnego mercedesa, takiego, jakiego powszechnie używa się jako taksówki w Hongkongu. Zmarszczył brwi, widząc dwóch mężczyzn szybko wysiadających i zatrzymujących Alexi. Chociaż oboje byli ubrani w zachodnie stroje, byli Chińczykami. Zapytali dziewczynę o coś. Zaczęła przeszukiwać swoją torbę, a Nick zobaczył, jak wyciąga coś, co wyglądało na paszport. Nick głośno zaklął. To nie był odpowiedni moment na jej aresztowanie i ewentualne zatrzymanie na komisariacie. Być może to było rutynowe przeszukanie, ale Nick nie był przekonany. Przeskoczył przez krawędź balkonu i chwycił rynnę biegnącą wzdłuż budynku. To była najszybsza droga ucieczki.
  
  
  Jego stopy ledwo dotykały chodnika, gdy zobaczył, jak jeden z mężczyzn chwyta Alexi za łokieć i ciągnie ją w stronę mercedesa. Gniewnie pokręciła głową, po czym pozwoliła się odprowadzić. Zaczął biec przez ulicę, zwalniając na chwilę, by ominąć starszą kobietę niosącą ciężki ładunek glinianych garnków.
  
  
  Podeszli do samochodu, a jeden z mężczyzn otworzył drzwi. W tym momencie Nick zobaczył, jak ręka Alexi wysuwa się do przodu. Z idealną precyzją trafiła go dłonią w gardło. Upadł jak ścięty siekierą. Tym samym ruchem wbiła łokieć w brzuch drugiego napastnika. Gdy ten skulił się i bełkotał, uderzyła go w oczy dwoma wyciągniętymi palcami. Uciszyła jego krzyk bólem, uderzając go w ucho ciosem karate, i uciekła, zanim upadł na bruk. Na znak Nicka zatrzymała się w zaułku.
  
  
  "Nicky" - powiedziała cicho, szeroko otwierając oczy. "Chciałeś przyjść i mnie uratować. Jak słodko z twojej strony!" Przytuliła go i pocałowała.
  
  
  Nick zdał sobie sprawę, że żartuje z jego małego sekretu. "Dobra" - zaśmiał się - "świetna robota. Cieszę się, że potrafisz o siebie zadbać. Nie chciałbym, żebyś spędziła godziny na komisariacie, próbując to rozwikłać".
  
  
  "Mój pomysł" - odpowiedziała. "Ale szczerze mówiąc, Nick, trochę się martwię. Nie wierzę, że byli tymi, za kogo się podawali. Detektywi tutaj częściej sprawdzają paszporty cudzoziemców, ale to było zbyt zaskakujące. Kiedy wychodziłam, zobaczyłam, jak wysiadają z samochodu. Musieli złapać mnie, a nie kogoś innego".
  
  
  "To znaczy, że jesteśmy obserwowani" - powiedział Nick. "Mogą to być zwykli chińscy agenci albo ludzie Hu Cana. Tak czy inaczej, musimy działać szybko. Twoja przykrywka też została zdemaskowana. Początkowo planowałem wypłynąć jutro, ale myślę, że lepiej będzie, jeśli wypłyniemy dziś wieczorem".
  
  
  "Muszę jeszcze dostarczyć ten raport" - powiedział Alexi. "Do zobaczenia za dziesięć minut".
  
  
  Nick obserwował ją, jak szybko ucieka. Udowodniła swoją wartość. Jego początkowe obawy dotyczące konieczności pracy z kobietą w takiej sytuacji szybko zniknęły.
  
  
  
  
  Schron przeciwtajfunowy Yau Ma Tai to ogromna kopuła z szerokimi wrotami po obu stronach. Wały przypominają rozpostarte ramiona matki, chroniąc setki stworzeń wodnych. Nick rozejrzał się po gąszczu dżonek, taksówek wodnych, sampanów i pływających sklepów. Dżonka, której szukał, miała na rufie trzy ryby, co ułatwiało identyfikację. To była dżonka rodziny Lu Shi.
  
  
  AX załatwił już wszystkie formalności związane z płatnością. Nickowi wystarczyło podać hasło i wydać rozkaz rejsu. Właśnie zaczął sprawdzać rufy pobliskich dżonek, gdy podszedł Alexi. Było to pracochłonne zajęcie, ponieważ wiele dżonek było zaklinowanych między sampanami, a ich rufy były ledwo widoczne z nabrzeża. Alexi pierwszy zauważył dżonkę. Miała niebieski kadłub i zniszczony pomarańczowy dziób. Dokładnie pośrodku rufy namalowano trzy ryby.
  
  
  Zbliżając się, Nick spojrzał na jej pasażerów. Mężczyzna naprawiał sieć rybacką. Kobieta, około czternastoletnia, siedziała na rufie z dwoma synami. Stary, brodaty patriarcha siedział cicho na krześle, paląc fajkę. Nick zobaczył rodzinny ołtarz z czerwonego złota naprzeciwko pokrytego płótnem środka dżonki. Ołtarz jest integralną częścią każdego Tankas Jonk. Obok płonęła kadzidełka, wydzielając ostry, słodki aromat. Kobieta piekła rybę na małym glinianym palenisku, pod którym palił się węgiel drzewny. Mężczyzna odłożył sieć rybacką, gdy wchodzili po trapie do łodzi.
  
  
  Nick skłonił się i zapytał: "Czy to łódź rodziny Lu Shi?"
  
  
  Mężczyzna na rufie odpowiedział: "To łódź rodziny Lu Shi" - powiedział.
  
  
  Jak powiedział Nick, tego dnia rodzina Lu Shi otrzymała błogosławieństwo dwa razy.
  
  
  Oczy i twarz mężczyzny pozostały bez wyrazu, gdy odpowiedział cicho: "Dlaczego to powiedziałeś?"
  
  
  "Ponieważ pomagają i otrzymują pomoc" - odpowiedział Nick.
  
  
  "W takim razie są podwójnie błogosławieni" - odpowiedział mężczyzna. "Witamy na pokładzie. Czekaliśmy na ciebie".
  
  
  "Czy wszyscy są już na pokładzie?" zapytał Nick. "Wszyscy" - odpowiedział Lu Shi. "Jak tylko dowieziemy was do celu, otrzymamy polecenie natychmiastowego udania się do kryjówki. Co więcej, zatrzymanie nas wzbudziłoby podejrzenia, chyba że na pokładzie znajdowałaby się kobieta i dzieci. Czołgi zawsze zabierają ze sobą rodziny, gdziekolwiek się udają".
  
  
  "Co się z nami stanie, jeśli nas aresztują?" - zapytał Alexi. Lu Shi skinął na nich, wskazując zamkniętą część kadłuba dżonki, gdzie otworzył właz prowadzący do małej ładowni. Leżała tam sterta mat trzcinowych.
  
  
  "Transport tych mat to część naszego życia" - powiedział Lu Shi. "W razie niebezpieczeństwa można się schować pod stertą. Są ciężkie, ale luźne, więc powietrze swobodnie przez nie przepływa". Nick rozejrzał się. Dwóch chłopców siedziało przy palenisku i jadło ryby. Stary dziadek wciąż siedział na krześle. Tylko dym unoszący się z jego fajki wskazywał, że to nie chińska rzeźba.
  
  
  "Czy uda ci się dziś wypłynąć?" zapytał Nick. "To możliwe" - Lu Shi skinął głową. "Ale większość dżonek nie odbywa długich rejsów nocą. Nie jesteśmy doświadczonymi żeglarzami, ale jeśli będziemy płynąć wzdłuż linii brzegowej, damy radę".
  
  
  "Wolelibyśmy popłynąć w ciągu dnia" - powiedział Nick - "ale plany się zmieniły. Wrócimy o zachodzie słońca.
  
  
  Nick poprowadził Alexiego po trapie i odpłynęli. Spojrzał na dżonkę. Lu Shi usiadł z chłopakami, żeby coś zjeść. Starzec wciąż siedział, niczym posąg, na rufie. Dym z jego fajki powoli unosił się spiralnie w górę. Zgodnie z tradycyjnym chińskim szacunkiem dla osób starszych, niewątpliwie przynosili mu jedzenie. Nick wiedział, że Lu Shi działał w swoim własnym interesie.
  
  
  AXE niewątpliwie gwarantował jemu i jego rodzinie dobrą przyszłość. Niemniej jednak podziwiał mężczyznę, który miał wyobraźnię i odwagę, by ryzykować życie dla lepszej przyszłości. Być może Alexie myślała wtedy o tym samym, a może miała inne plany. Wrócili do hotelu w milczeniu.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 4
  
  
  
  
  
  Gdy weszli do pokoju hotelowego, Alexi krzyknął.
  
  
  "Co to jest?" - wykrzyknęła. "Co to jest?" - odpowiedział na jej pytanie Nick. "To, moja droga, ten pokój wymaga remontu".
  
  
  Dobrze się stało, bo pokój był kompletnie zdewastowany. Każdy mebel był przewrócony do góry nogami, stoły poprzewracane, a zawartość każdej walizki walała się po podłodze. Tapicerka na siedzeniach była pocięta. W sypialni materac leżał na podłodze. On również był rozerwany. Nick pobiegł do łazienki. Krem do golenia w aerozolu wciąż tam był, ale na umywalce była gęsta piana.
  
  
  "Chcieli wiedzieć, czy to naprawdę krem do golenia" - Nick zaśmiał się gorzko. "Dzięki Bogu dotarli do tego punktu. Teraz jestem pewien jednego".
  
  
  "Wiem" - powiedział Alexi. "To nie robota profesjonalistów. To okropnie niechlujne! Nawet agenci z Pekinu stali się lepsi, bo ich wyszkoliliśmy. Gdyby podejrzewali, że jesteś szpiegiem, nie szukaliby tak intensywnie w oczywistych miejscach. Powinni byli wiedzieć lepiej".
  
  
  "Zgadza się" - powiedział ponuro Nick. "To znaczy, że Hu Tsang czegoś się nauczył i wysłał tam swoich ludzi".
  
  
  "Skąd on mógł to wiedzieć?" - pomyślał głośno Alexi.
  
  
  "Może dorwał naszego informatora. Albo przypadkiem podsłuchał coś od innego informatora. W każdym razie nie może wiedzieć nic więcej: AH wysłał człowieka. Ale będzie bardzo czujny, a to nam nie ułatwi sprawy".
  
  
  "Cieszę się, że wypływamy dziś wieczorem" - powiedział Alexi. "Zostały nam trzy godziny" - powiedział Nick. "Myślę, że najlepiej będzie poczekać tutaj. Ty też możesz tu zostać, jeśli chcesz. Potem zabierzemy wszystkie rzeczy, które chcesz zabrać ze sobą w drodze na statek".
  
  
  "Nie, lepiej już pójdę i spotkamy się później. Mam kilka rzeczy, które chcę zniszczyć, zanim odejdziemy. Pomyślałem tylko, że może jeszcze zdążymy...
  
  
  Nie dokończyła zdania, ale jej oczy, od których szybko odwróciła wzrok, przemówiły własnym językiem.
  
  
  "Czas na co?" - zapytał Nick, który już znał odpowiedź. Ale Alexi się odwrócił.
  
  
  "Nie, nic" - powiedziała. "To nie był dobry pomysł".
  
  
  Złapał ją i gwałtownie obrócił.
  
  
  "Powiedz mi" - zapytał. "Co nie było dobrym pomysłem? A może mam ci podać odpowiedź?"
  
  
  Przycisnął swoje usta do jej ust szorstko i mocno. Jej ciało przywarło do niego na chwilę, po czym odsunęła się. Jej oczy szukały jego.
  
  
  "Nagle pomyślałem, że to może być ostatni raz, kiedy..."
  
  
  "...może się kochać?" - dokończył jej zdanie. Oczywiście, miała rację. Od tej pory raczej nie znajdą na to czasu i miejsca. Jego palce, podciągające jej bluzkę, w końcu jej odpowiedziały. Zaniósł ją na materac na podłodze i było jak poprzedniego dnia, kiedy jej dziki opór ustąpił miejsca cichemu, potężnemu celowi jej pożądania. Jakże bardzo się zmieniła od tej, jaką była kilka godzin wcześniej tego ranka! W końcu, kiedy skończyli, spojrzał na nią z podziwem. Zaczął się zastanawiać, czy w końcu znalazł dziewczynę, której sprawność seksualna mogła dorównać jego, a nawet ją przewyższyć.
  
  
  "Jesteś ciekawską dziewczyną, Alexi Love" - powiedział Nick, wstając. Alexi spojrzała na niego i ponownie dostrzegła chytry, tajemniczy uśmiech. Zmarszczył brwi. Znów miał niejasne wrażenie, że się z niego śmieje, że coś przed nim ukrywa. Spojrzał na zegarek. "Czas iść" - powiedział.
  
  
  Wyłowił kombinezon z rozrzuconych na podłodze ubrań i włożył go. Wyglądał zwyczajnie, ale był całkowicie wodoodporny i opleciony cienkimi jak włosy drucikami, które mogły zamienić go w coś w rodzaju koca elektrycznego. Nie sądził, że będzie mu potrzebny, bo było gorąco i wilgotno. Alexi, który również był ubrany, obserwował, jak wkłada krem do golenia w aerozolu i maszynkę do golenia do małego skórzanego woreczka, który przypiął do paska kombinezonu. Przyjrzał się Wilhelminie, swojemu Lugerowi, przytroczył Hugo i jego szpilkę do ramienia skórzanymi paskami i umieścił w skórzanym woreczku małą paczkę materiałów wybuchowych.
  
  
  "Nagle stałeś się taki inny, Nicku Carterze" - usłyszał głos dziewczyny.
  
  
  "O czym mówisz?" zapytał.
  
  
  "O tobie" - powiedział Alexi. "To tak, jakbyś nagle stał się inną osobą. Nagle emanujesz czymś dziwnym. Nagle to zauważyłem".
  
  
  Nick wziął głęboki oddech i uśmiechnął się do niej. Wiedział, co miała na myśli i że miała rację. Naturalnie. Zawsze tak było. Już nie zdawał sobie z tego sprawy. Przytrafiało mu się to na każdej misji. Zawsze nadchodził moment, kiedy Nick Carter musiał ustąpić miejsca Agentowi N3, który brał sprawy w swoje ręce. Killmaster, zdeterminowany, by osiągnąć swój cel, prostolinijny, nierozproszony, specjalizujący się w zabijaniu. Każde działanie, każda myśl, każdy ruch, bez względu na to, jak bardzo przypominały jego poprzednie zachowanie, służyły wyłącznie ostatecznemu celowi: wypełnieniu misji. Jeśli czuł czułość, musiała to być czułość, która nie kolidowała z jego misją. Kiedy czuł litość, litość ułatwiała mu pracę. Wszystkie jego normalne ludzkie emocje odrzucał, chyba że były zgodne z jego planami. Była to wewnętrzna zmiana, która wymagała wzmożonej czujności fizycznej i psychicznej.
  
  
  "Może masz rację" - powiedział kojąco. "Ale możemy przywołać starego Nicka Cartera, kiedy tylko zechcemy. Dobrze? A teraz lepiej idź już."
  
  
  "No chodź" powiedziała, prostując się i lekko go całując.
  
  
  "Czy dostarczyłaś ten raport dziś rano?" zapytał, gdy stała w drzwiach.
  
  
  "Co?" - zapytała dziewczyna. Spojrzała na Nicka, przez chwilę zdezorientowana, ale szybko się otrząsnęła. "Och, to... tak, już załatwione".
  
  
  Nick patrzył, jak odchodzi, i zmarszczył brwi. Coś poszło nie tak! Jej odpowiedź nie była do końca satysfakcjonująca, a on był ostrożniejszy niż kiedykolwiek. Jego mięśnie się napięły, a mózg pracował na najwyższych obrotach. Czy ta dziewczyna mogła go zwieść? Kiedy się spotkali, podała mu prawidłowy kod, ale to nie wykluczało innych możliwości. Nawet jeśli rzeczywiście była osobą, którą udawała, każdy dobry agent wroga byłby do tego zdolny. Może była podwójnym agentem. Jednego był pewien: odpowiedź, z którą się pomyliła, była więcej niż wystarczająca, by go zaniepokoić. Zanim przystąpi do operacji, musiał się upewnić.
  
  
  Nick zbiegł po schodach na tyle szybko, by zobaczyć, jak idzie ulicą Hennessy. Szybko zszedł wąską uliczką równoległą do Hennessy i czekał na nią tam, gdzie obie ulice się kończyły, w dzielnicy Wai Chan. Zaczekał, aż wejdzie do budynku, a potem poszedł za nią. Gdy dotarł na dach, zobaczył, jak wchodzi do małej chatki. Ostrożnie podczołgał się do chwiejnych drzwi i otworzył je na oścież. Dziewczyna odwróciła się z prędkością błyskawicy, a Nick początkowo pomyślał, że stoi przed dużym lustrem, które gdzieś kupiła. Ale kiedy odbicie zaczęło się poruszać, oddech zamarł mu w gardle.
  
  
  Nick zaklął. "Cholera, jest was dwóch!"
  
  
  Dziewczyny spojrzały na siebie i zaczęły chichotać. Jedna z nich podeszła i położyła mu ręce na ramionach.
  
  
  "Jestem Alexi, Nick" - powiedziała. "To moja siostra bliźniaczka, Anya. Jesteśmy bliźniaczkami jednojajowymi, ale sama się tego domyśliłaś, prawda?"
  
  
  Nick pokręcił głową. To wiele wyjaśniało. "Nie wiem, co powiedzieć" - powiedział Nick, a jego oczy błyszczały. Boże, naprawdę nie dało się ich odróżnić.
  
  
  "Powinniśmy byli ci powiedzieć" - powiedziała Alexi. Anya stała teraz obok niej, patrząc na Nicka. "To prawda" - zgodziła się - "ale pomyśleliśmy, że ciekawie będzie zobaczyć, czy sam sobie z tym poradzisz. Nikomu się to wcześniej nie udało. Pracowaliśmy razem na wielu misjach, ale nikt nigdy nie zgadł, że jest nas dwoje. Jeśli chcesz wiedzieć, jak nas odróżnić, to mam pieprzyk za prawym uchem".
  
  
  "Dobra, dobrze się bawiłeś" - powiedział Nick. "Kiedy skończysz ten żart, czeka cię jeszcze sporo pracy".
  
  
  Nick obserwował, jak pakują swoje rzeczy. Podobnie jak on, zabrali tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Obserwując ich, te dwa pomniki kobiecego piękna, zastanawiał się, ile ich łączy. Uświadomił sobie, że tak naprawdę ten żart podobał mu się w stu procentach. "Kochanie" - powiedział do Anyi - "znam jeszcze jeden sposób, żeby cię rozpoznać".
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 5
  
  
  
  
  
  O zmierzchu nabrzeże schronu przeciwpowodziowego Yau Ma Tai wydawało się jeszcze bardziej zagracone niż zwykle. W słabym świetle sampany i dżonki zdawały się stłoczone, a maszty i drzewca wyraźniej rysowały się niczym jałowy las wyłaniający się z wody. Gdy zmierzch szybko zapadał nad nabrzeżem, Nick zerknął na bliźniaków obok niego. Patrzył, jak wsuwają swoje małe pistolety Beretta do kabur naramiennych, łatwo ukrytych pod luźnymi bluzami. Sposób, w jaki każdy z nich przypinał do paska małą skórzaną sakiewkę, mieszczącą ostre jak brzytwa ostrze i miejsce na inne niezbędne rzeczy, dodał mu otuchy. Był przekonany, że sami sobie poradzą.
  
  
  "Jest" - powiedział Alexi, gdy w polu widzenia pojawił się niebieski kadłub dżonki rodziny Lu Shi. "Patrz, staruszek wciąż siedzi na rufie. Ciekawe, czy będzie tam jeszcze, kiedy wypłyniemy".
  
  
  Nagle Nick zatrzymał się i dotknął dłoni Alexi. Spojrzała na niego pytająco.
  
  
  "Czekaj" - powiedział cicho, mrużąc oczy. "Zapytała Anya.
  
  
  "Nie jestem pewien" - powiedział Nick - "ale coś jest nie tak".
  
  
  "Jak to możliwe?" - upierała się Anya. "Nie widzę nikogo innego na pokładzie. Tylko Lu Shi, dwóch chłopców i starca".
  
  
  "Staruszek rzeczywiście siedzi" - odpowiedział Nick. "Ale stąd nie widać wyraźnie pozostałych. Coś mi nie pasuje. Słuchaj, Alexi, idziesz naprzód. Idź po molo, aż dojdziesz do poziomu dżonki i przez chwilę udawaj, że na nas patrzysz.
  
  
  "Co powinniśmy zrobić?" zapytała Anya.
  
  
  "Chodź ze mną" - powiedział Nick, szybko wspinając się po jednym z setek pomostów prowadzących z nabrzeża do zacumowanych łodzi. Na końcu rampy cicho wślizgnął się do wody i gestem nakazał Anyi zrobić to samo. Ostrożnie płynęli obok taksówek wodnych, sampanów i dżonek. Woda była brudna, lepka, usiana śmieciami i olejem. Płynęli w milczeniu, uważając, by ich nie zauważyć, aż do momentu, gdy przed nimi pojawił się niebieski kadłub dżonki Lu Shi. Nick gestem nakazał Anyi poczekać i podpłynął do rufy, by spojrzeć na starca siedzącego na siedzeniu.
  
  
  Oczy mężczyzny patrzyły prosto przed siebie, matowym, niewidzącym błyskiem śmierci. Nick zobaczył cienką linę owiniętą wokół jego kruchej klatki piersiowej, trzymającą zwłoki w pozycji pionowej na krześle.
  
  
  Płynąc w stronę Anyi, nie musiała pytać go, czego się dowiedział. Jego oczy, błyszczące jasnoniebieskim blaskiem, odzwierciedlały śmiertelną obietnicę i już dały jej odpowiedź.
  
  
  Anya obeszła łódź dookoła i podpłynęła do relingu. Nick skinął głową w stronę okrągłego, owiniętego płótnem kawałka rupieci. Z tyłu leżała luźna tkanina. Podeszli do niej na palcach, ostrożnie sprawdzając każdą deskę, by nie wydać żadnego dźwięku. Nick ostrożnie uniósł tkaninę i zobaczył dwóch mężczyzn czekających w napięciu. Ich twarze były zwrócone w stronę dziobu, gdzie czekało również trzech innych mężczyzn przebranych za Lu Shi i dwóch chłopców. Nick zobaczył, jak Anya wyciąga cienki kawałek drutu spod bluzki, który teraz trzymała w półkolu. Zamierzał użyć Hugo, ale znalazł na pokładzie okrągły żelazny pręt i uznał, że to wystarczy.
  
  
  Zerknął na Anyę, skinął krótko głową i wpadli jednocześnie. Kątem oka Nick obserwował dziewczynę poruszającą się z błyskawiczną, pewną siebie postawą dobrze wyszkolonej maszyny bojowej, gdy z niszczycielską siłą wbijała żelazny pręt w swój cel. Usłyszał bulgotanie ofiary Anyi. Mężczyzna upadł, umierając. Zaalarmowani dźwiękiem metalowej kraty, trzej mężczyźni na przednim pokładzie odwrócili się. Nick odpowiedział na ich atak błyskawicznym atakiem, który powalił największego z nich i rozproszył pozostałą dwójkę. Poczuł dwie dłonie na karku, które równie nagle opadły. Krzyk bólu za nim powiedział mu dlaczego. "Ta dziewczyna była cholernie dobra" - zaśmiał się do siebie, turlając się, by uniknąć ciosu. Wysoki mężczyzna, zrywając się na równe nogi, niezgrabnie rzucił się na Nicka i chybił. Nick uderzył głową o pokład i uderzył go mocno w gardło. Usłyszał chrupnięcie i jego głowa bezwładnie opadła na bok. Gdy uniósł rękę, usłyszał potężny huk, jakby ktoś uderzył w drewniane deski obok niego. To był ich ostatni wróg, a on leżał jak szmata.
  
  
  Nick zobaczył Alexi stojącą obok Anyi. "Jak tylko zobaczyłam, co się stało, wskoczyłam na pokład" - powiedziała sucho. Nick wstał. Postać starca wciąż siedziała nieruchomo na pokładzie rufowym, niemy świadek brudnej roboty.
  
  
  "Skąd wiedziałeś, Nick?" zapytał Alexi. "Skąd wiedziałeś, że coś jest nie tak?"
  
  "Stary" - odpowiedział Nick. "Był tam, ale bliżej rufy niż dziś po południu, a co najważniejsze, z jego fajki nie wydobywał się dym. To jedyne, co zauważyłem u niego dziś po południu, ten kłąb dymu z fajki. To było po prostu jego typowe zachowanie.
  
  
  "Co powinniśmy teraz zrobić?" zapytała Anya.
  
  
  "Wsadzimy tę trójkę do ładowni, a staruszka zostawimy tam, gdzie jest" - powiedział Nick. "Jeśli ci faceci się nie zgłoszą, wkrótce wyślą kogoś, żeby sprawdził. Jeśli zobaczy staruszka, przynętę, wciąż tam jest, pomyśli, że wszyscy trzej są pod obserwacją i będzie ich przez jakiś czas pilnował. To da nam kolejną godzinę i będziemy mogli go wykorzystać".
  
  
  "Ale nie możemy teraz zrealizować naszego pierwotnego planu" - powiedziała Anya, pomagając Nickowi wciągnąć wysokiego mężczyznę do ładowni. "Musieli torturować Lu Shi i dokładnie wiedzieć, dokąd zmierzamy. Jeśli odkryją, że stąd wyszliśmy, z pewnością będą na nas czekać w Gumenchai".
  
  
  "Po prostu tam nie dotrzemy, kochanie. Opracowaliśmy alternatywny plan na wypadek, gdyby coś poszło nie tak. Będzie to wymagało dłuższej trasy do linii kolejowej Kanton-Kowloon, ale nic na to nie poradzimy. Popłyniemy na drugą stronę, do Taya Wan, i wysiądziemy tuż poniżej Nimshany".
  
  
  Nick wiedział, że AX założy, że realizuje alternatywny plan, jeśli Lu Shi nie pojawi się na kanale Hu. Widzieli też, że sprawy nie potoczyły się zgodnie z planem. Czuł ponurą satysfakcję, wiedząc, że to również sprawi Hawkowi kilka nieprzespanych nocy. Nick wiedział też, że Hu Can stanie się niespokojny, a to wcale nie ułatwi im zadania. Jego wzrok powędrował w stronę dżungli masztów.
  
  
  "Musimy znaleźć kolejną dżonkę, i to szybko" - powiedział, patrząc na dużą dżonkę na środku zatoki. "Taką samą jak ta" - pomyślał na głos. "Idealnie!"
  
  
  "Duża?" - zapytała Alexi z niedowierzaniem, widząc dżonkę, dużą, świeżo pomalowaną łódź z motywami smoków. "Jest dwa razy większa od pozostałych, może nawet większa!"
  
  
  "Damy radę" - powiedział Nick. "Poza tym, popłynie szybciej. Ale największą zaletą jest to, że to nie dżonka Tanka. A jeśli będą nas szukać, to przede wszystkim będą obserwować dżonki Tanka. Ta to dżonka z Fuzhou z prowincji Fu-Kien, właśnie tam zmierzamy. Zwykle przewożą beczki z drewnem i olejem. Nie zauważa się takiej łodzi, płynąc na północ wzdłuż wybrzeża". Nick podszedł do krawędzi pokładu i wślizgnął się do wody. "Chodźcie" - zachęcił dziewczyny. "To nie jest rodzinna dżonka. Mają załogę, a na pewno nie mają jej na pokładzie. W najlepszym razie zostawili wartę.
  
  
  Teraz dziewczyny również zeszły do wody i popłynęły razem do dużej łodzi. Kiedy do niej dotarły, Nick poprowadził ich szerokim kręgiem. Na pokładzie był tylko jeden mężczyzna, gruby, łysy chiński marynarz. Siedział przy maszcie obok małej sterówki, najwyraźniej śpiąc. Z jednej strony dżonki zwisała drabinka linowa - kolejny znak, że załoga niewątpliwie jest na lądzie. Nick podpłynął do niej, ale Anya dogoniła go pierwsza i podciągnęła się. Zanim Nick przerzucił jedną nogę przez reling, Anya była już na pokładzie, czołgając się, na wpół zgięta, w kierunku strażnika.
  
  
  Gdy była już dwa metry od niego, mężczyzna ożył z ogłuszającym krzykiem, a Nick zobaczył, że trzyma długą siekierę, ukrytą między jego masywnym ciałem a masztem. Anya uklękła na jedno kolano, gdy broń przeleciała łukiem obok jej głowy.
  
  
  Rzuciła się do przodu jak tygrysica, chwytając mężczyznę za ramiona, zanim zdążył uderzyć ponownie. Uderzyła go głową w brzuch, posyłając go na spód masztu. W tym samym momencie usłyszała gwizd, a po nim stłumiony odgłos, i ciało mężczyzny rozluźniło się w jej uścisku. Ściskając mocno jego ramiona, spojrzała w bok i zobaczyła rękojeść sztyletu między oczami marynarza. Nick stanął obok niej i dobył ostrza, gdy zadrżała i wycofała się.
  
  
  "To było za blisko" - poskarżyła się. "O włos, a wbiłabyś mi to coś w mózg".
  
  
  Nick odpowiedział beznamiętnie. "No cóż, jest was dwoje, prawda?" Zobaczył ogień w jej oczach i szybki ruch ramion, gdy zaczęła go uderzać. Potem zdało jej się, że dostrzega nutę ironii w tych stalowoniebieskich oczach i odeszła, nadąsana. Nick zaśmiał się zaciśniętą pięścią. Nigdy nie dowie się, czy mówił serio, czy nie. "Spieszmy się" - powiedział. "Chcę być nad Nimshaan przed zmrokiem". Szybko postawili trzy żagle i wkrótce wypłynęli z portu Victoria, opływając wyspę Tung Lung. Alexi znalazł dla każdej z nich suche ubrania i powiesił ich mokre na wietrze, żeby wyschły. Nick wyjaśnił dziewczynom, jak wyznaczać kurs na podstawie gwiazd, i każda z nich na zmianę sterowała przez dwie godziny, podczas gdy reszta spała w kabinie.
  
  
  Była czwarta rano i Nick stał za sterem, gdy pojawiła się łódź patrolowa. Nick usłyszał ją pierwszy - ryk potężnych silników rozbrzmiewający echem po wodzie. Potem zobaczył migające światła w ciemności, które stawały się coraz bardziej widoczne w miarę zbliżania się statku. Noc była ciemna, pochmurna i nie było księżyca, ale Nick wiedział, że ciemny kadłub ogromnej dżonki nie pozostanie niezauważony. Pozostał pochylony nad sterem i utrzymał kurs. Gdy łódź patrolowa się zbliżyła, zapalił się potężny reflektor, oświetlając dżonkę. Łódź okrążyła dżonkę raz, po czym reflektor zgasł, a łódź popłynęła dalej. Anya i Alexi natychmiast znaleźli się na pokładzie.
  
  
  "To była tylko rutynowa robota" - powiedział im Nick. "Ale mam tak złe przeczucie, że wrócą".
  
  
  "Ludzie Hu Cana musieli już zorientować się, że nie jesteśmy w pułapce" - powiedziała Anya.
  
  
  "Tak, a załoga tej łodzi musiała już skontaktować się z policją portową. Gdy tylko ludzie Hu Cana się o tym dowiedzą, powiadomią przez radio wszystkie łodzie patrolowe w okolicy. Może to potrwać godziny, ale równie dobrze może to być zaledwie kilka minut. Musimy się przygotować na najgorsze. Możemy wkrótce być zmuszeni do opuszczenia tego pływającego pałacu. Statek taki, jak ten, jest zazwyczaj wyposażony w tratwę lub łódź ratunkową. Zobacz, czy uda ci się coś znaleźć".
  
  
  Minutę później krzyk z dziobówki oznajmił Nickowi, że coś znaleźli. "Odwiąż go i spuść za reling" - krzyknął. "Znajdźcie wiosła. I przynieście nasze ubrania". Kiedy wrócili, Nick dopiął ster i szybko się przebrał. Spojrzał na Alexiego i Anyę i ponownie uderzyła go idealna symetria ich figur, ta sama, w jakiej zakładali spodnie i bluzki. Potem jednak skupił uwagę na morzu. Był wdzięczny za zachmurzenie, które blokowało większość światła księżyca. Utrudniało to nawigację, ale zawsze mógł skupić się na słabo widocznej linii brzegowej. Przypływ zniesie ich w kierunku brzegu. To było korzystne. Gdyby zostali zmuszeni do wejścia na tratwę, przypływ zmyłby ich na brzeg. Alexi i Anya rozmawiali cicho na pokładzie, gdy Nick nagle wyciągnął rękę. Jego uszy czekały na ten dźwięk od pół godziny i teraz go usłyszał. Na jego sygnał bliźniaki ucichły.
  
  
  "Łódź patrolowa" - powiedziała Anya.
  
  
  "Pełna moc" - dodał Nick. "Dostrzegą nas za pięć, sześć minut. Jeden z was powinien przejąć ster, a drugi skierować tratwę za burtę. Schodzę na dół. Widziałem tam dwie pięćdziesięciolitrowe beczki z ropą. Nie chcę odpłynąć, nie zostawiając niespodzianki dla naszych prześladowców".
  
  
  Podbiegł do dwóch beczek z ropą przymocowanych do prawej burty. Ze skórzanej sakiewki wysypał na jedną z nich biały proch wybuchowy.
  
  
  "Pięć minut do nas" - pomyślał Nick na głos. Została minuta, żeby do niego podejść i wejść. Będą ostrożni i nie spieszyć się. Jeszcze minuta. Pół minuty, żeby stwierdzić, że na pokładzie nikogo nie ma, i kolejne pół minuty, żeby zameldować kapitanowi patrolowca i zdecydować, co dalej. Zobaczmy, to pięć, sześć, siedem, siedem i pół, osiem minut. Wyciągnął z podłogi dżonki pasmo rattanu, zmierzył je wzrokiem przez sekundę, a potem odłamał kawałek. Zapalił jeden koniec zapalniczką, sprawdził, a następnie skierował prowizoryczny lont na proch wybuchowy na beczce z olejem. "To powinno wystarczyć" - powiedział ponuro - "myślę, że pół minuty".
  
  
  Alexi i Anya byli już na tratwie, gdy Nick wskoczył na pokład. Widzieli reflektor łodzi patrolowej, przeszukujący wodę w poszukiwaniu cienia dżonki Fuzhou w ciemności. Nick odebrał wiosło Anyi i zaczął gorączkowo wiosłować w kierunku brzegu. Wiedział, że nie mają szans dotrzeć do brzegu, zanim łódź patrolowa zauważy dżonkę, ale chciał zachować jak największy dystans od niej. Zarys łodzi patrolowej był teraz wyraźnie widoczny, a Nick obserwował, jak się obraca i słyszał dźwięk gasnących silników, gdy dostrzegli dżonkę. Reflektor rzucił jasne światło na pokład dżonki. Nick odłożył wiosło.
  
  
  "Zejdź i nie ruszaj się!" syknął. Oparł głowę na ramieniu, żeby móc obserwować poczynania łodzi patrolowej bez odwracania się. Obserwował, jak łódź zbliża się do dżonki. Głosy były wyraźne; najpierw wyważone rozkazy skierowane do załogi dżonki, potem krótkie instrukcje dla załogi łodzi patrolowej, a po chwili ciszy okrzyki podniecenia. I wtedy to się stało. Metrowy płomień i eksplozja na pokładzie dżonki, po której niemal natychmiast nastąpiła seria eksplozji, gdy amunicja na pokładzie, a chwilę później w maszynowni łodzi patrolowej, została wyrzucona w powietrze. Trójka na tratwie musiała chronić głowy przed latającymi odłamkami obu statków. Kiedy Nick ponownie spojrzał w górę, dżonka i łódź patrolowa wydawały się sklejone, jedynym dźwiękiem był syk płomieni uderzających o wodę. Ponownie chwycił wiosło i zaczął wiosłować w kierunku brzegu w pomarańczowej poświacie, która oświetlała okolicę. Zbliżyli się do ciemnego brzegu, gdy wraz z sykiem uchodzącej pary płomienie zgasły i powrócił spokój.
  
  
  Nick poczuł, jak tratwa ociera się o piasek i wpada do wody po kostki. Z półkola wzgórz uformowanych w blasku świtu wywnioskował, że są we właściwym miejscu: Taya Wan, mała zatoka tuż pod Nimshą. Nieźle, biorąc pod uwagę trudności. Wciągnęli tratwę w zarośla pięćdziesiąt jardów od brzegu, a Nick próbował przypomnieć sobie mapę i instrukcje, które otrzymał w kwaterze głównej AXE. To musiała być Taya Wan. Ten pagórkowaty teren leżał u podnóża gór Kai Lung, które ciągnęły się na północ. Oznaczało to skierowanie się na południe, gdzie biegła linia kolejowa Canton-Kowloon. Teren byłby bardzo podobny do tego w Ohio - pagórkowaty, bez wysokich gór.
  
  
  Anya i Aleksi mieli dokumenty potwierdzające, że są albańskimi studentami historii sztuki, a sądząc po fałszywym paszporcie Nicka, był on dziennikarzem brytyjskiej gazety o lewicowych sympatiach. Jednak te fałszywe dokumenty nie gwarantowały im bezpieczeństwa. Mogły przekonać lokalną policję, ale ich prawdziwi wrogowie nie dali się nabrać. Mieli nadzieję, że w ogóle nie zostaną aresztowani. Czas uciekał. Cenne godziny i dni już minęły, a oni potrzebowali jeszcze jednego dnia, żeby dotrzeć do kolei.
  
  
  "Jeśli znajdziemy dobrą osłonę" - powiedział Nick bliźniakom - "pojedziemy dalej w ciągu dnia. W przeciwnym razie będziemy musieli spać w ciągu dnia i podróżować w nocy. Jedźmy i miejmy nadzieję, że wszystko będzie dobrze".
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 6
  
  
  
  
  
  Nick szedł szybkim, płynnym krokiem, który wypracował, ucząc się techniki sprintu i truchtu. Patrząc wstecz, dostrzegł, że dziewczyny doskonale dotrzymywały mu kroku.
  
  
  Słońce gwałtownie przygrzewało, stając się coraz cięższym ciężarem. Nick poczuł, że jego tempo spada, ale szedł dalej. Krajobraz stawał się coraz bardziej pagórkowaty i nierówny. Oglądając się za siebie, zobaczył, że Aleksiej i Ania z trudem wspinają się na wzgórza, choć nie dawali tego po sobie poznać. Postanowił zrobić sobie przerwę: "Mieli jeszcze spory kawałek drogi do pokonania i sensowne było dotarcie do celu wyczerpanymi". Zatrzymał się w małej dolinie, gdzie trawa była wysoka i gęsta. Bez słowa, ale z wdzięcznością w oczach, bliźniaki zapadły się w miękką trawę. Nick rozejrzał się, zlustrował wzrokiem okolicę doliny, a następnie położył się obok nich.
  
  
  "Teraz powinieneś się zrelaksować" - powiedział. "Zobaczysz, że im dłużej to robisz, tym łatwiej ci to przychodzi. Twoje mięśnie powinny się przyzwyczaić".
  
  
  "Aha" - jęknęła Anya. Nie brzmiało to przekonująco. Nick zamknął oczy i nastawił wbudowany budzik na dwadzieścia minut. Trawa poruszała się powoli na lekkim wietrze, oświetlana promieniami słońca. Nick nie wiedział, jak długo spał, ale wiedział, że minęło mniej niż dwadzieścia minut, gdy nagle się obudził. To nie wbudowany budzik go obudził, ale szósty zmysł zagrożenia. Natychmiast usiadł i zobaczył małą postać w odległości około dwóch metrów, obserwującą ich z zainteresowaniem. Nick domyślił się, że to chłopiec w wieku od dziesięciu do trzynastu lat. Kiedy Nick wstał, chłopiec zaczął biec.
  
  
  "Do cholery!" Nick zaklął i zerwał się na równe nogi.
  
  
  "Dziecko!" zawołał do dziewczynek. "Szybko, rozejdźcie się! On nie ucieknie".
  
  
  Zaczęli go szukać, ale było za późno. Chłopiec zniknął.
  
  
  "Ten dzieciak musi gdzieś tu być i musimy go znaleźć" - syknął wściekle Nick. "Musi być po drugiej stronie tego grzbietu".
  
  
  Nick pobiegł przez grzbiet i rozejrzał się dookoła. Jego wzrok przeczesywał zarośla i drzewa w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak poruszenia liści lub innego nagłego ruchu, ale nic nie dostrzegł. Skąd wzięło się to dziecko i skąd tak nagle zniknęło? Ten mały diabełek znał okolicę, to było pewne, inaczej nie uciekłby tak szybko. Alexi dotarła do lewej strony grzbietu i była już prawie poza zasięgiem wzroku, gdy Nick usłyszał jej cichy gwizd. Zwinęła się na grzbiecie, gdy Nick podszedł do niej i wskazał na mały dom obok dużego wiązu chińskiego. Za domem znajdował się duży chlew ze stadem małych brązowych świnek.
  
  
  "Musi tak być" - warknął Nick. "Zróbmy to".
  
  
  "Czekaj" - powiedziała Anya. "Zobaczył nas, i co z tego? Pewnie był tak samo zszokowany jak my. Czemu po prostu nie pójdziemy dalej?"
  
  
  "Wcale nie" - odpowiedział Nick, mrużąc oczy. "W tym kraju każdy jest potencjalnym kapusiem. Jeśli powie lokalnym władzom, że widział trzech nieznajomych, dzieciak prawdopodobnie zarobi tyle, ile jego ojciec zarabia na tej farmie w ciągu roku".
  
  
  "Czy wy wszyscy na Zachodzie jesteście aż tak paranoiczni?" - zapytała Anya, lekko zirytowana. "Czy to nie lekka przesada nazywać dziecko w wieku 12 lat lub młodsze kapusiem? A poza tym, co zrobiłby amerykański dzieciak, gdyby zobaczył trzech Chińczyków podejrzanie kręcących się w pobliżu Pentagonu? Teraz to już przesada!"
  
  
  "Odłóżmy na razie politykę na bok" - skomentował Nick. "To dziecko może zagrozić naszej misji i naszemu życiu, a na to nie mogę pozwolić. Stawką są miliony istnień!"
  
  
  Nie czekając na dalsze komentarze, Nick pobiegł na farmę. Usłyszał, że Anya i Alexi idą za nim. Bez zbędnych ceregieli wpadł do domu i znalazł się w dużym pokoju, który służył jednocześnie jako salon, sypialnia i kuchnia. Była tam tylko jedna kobieta, patrząca na niego pustym wzrokiem, z oczami pozbawionymi wyrazu.
  
  
  "Patrzcie na nią" - warknął Nick na dwie dziewczyny, mijając kobietę i przeszukując resztę domu. Małe pokoje prowadzące do głównego pokoju były puste, ale jeden z nich miał zewnętrzne drzwi, przez które Nick dostrzegł stodołę. Minutę później wrócił do salonu, popychając przed sobą ponurego chłopca.
  
  
  "Kto jeszcze tu mieszka?" zapytał po kantońsku.
  
  
  "Nikt" - warknął chłopiec. Nick pokazał mu kciuk w górę.
  
  
  "Kłamczucha z ciebie" - powiedział. "Widziałem męskie ubrania w drugim pokoju. Odpowiedz mi, albo dostaniesz kolejny cios!"
  
  
  "Puść go."
  
  
  Kobieta zaczęła mówić. Nick puścił dziecko.
  
  
  "Mój mąż też tu mieszka" - powiedziała.
  
  
  "Gdzie on jest?" - zapytał ostro Nick.
  
  
  "Nie mów mu!" krzyknął chłopiec.
  
  
  Nick pociągnął go za włosy, a dziecko krzyknęło z bólu. Anya wątpiła. "Poszedł" - odpowiedziała nieśmiało kobieta. "Do wioski".
  
  
  "Kiedy?" zapytał Nick, ponownie puszczając dziecko.
  
  
  "Kilka minut temu" - powiedziała.
  
  
  "Chłopak powiedział ci, że nas widział, a twój mąż poszedł to zgłosić, prawda?" zapytał Nick.
  
  
  "To dobry człowiek" - powiedziała kobieta. "Dziecko chodzi do szkoły publicznej. Mówią mu, że musi zgłaszać wszystko, co zobaczy. Mój mąż nie chciał tam chodzić, ale chłopiec zagroził, że powie o tym nauczycielom".
  
  
  "Wzorowe dziecko" - skomentował Nick. Nie do końca wierzył kobiecie. To, co mówiła o dziecku, mogło być prawdą, ale nie miał wątpliwości, że tej kobiecie też nie będzie przeszkadzał drobny napiwek. "Jak daleko jest do wioski?" - zapytał.
  
  
  "Trzy kilometry dalej."
  
  
  "Uważajcie na nich" - powiedział Nick do Alexiego i Anyi.
  
  
  Dwa mile, pomyślał Nick, pędząc drogą. Wystarczająco dużo czasu, żeby dogonić mężczyznę. Nie miał pojęcia, że jest śledzony, więc nie spieszył się. Droga była zakurzona i Nick czuł, jak wypełnia mu płuca. Biegł poboczem. Było trochę wolniej, ale chciał zachować czyste płuca na to, co musiał zrobić. Zobaczył rolnika mijającego niewielkie wzniesienie, jakieś pięćset jardów przed sobą. Mężczyzna odwrócił się, słysząc za sobą kroki, a Nick zobaczył, że jest potężnie zbudowany i szeroki w ramionach. A co ważniejsze, miał dużą, ostrą jak brzytwa kosę.
  
  
  Rolnik podszedł do Nicka z uniesioną kosą. Wykorzystując swoją ograniczoną znajomość kantońskiego, Nick próbował się z nim porozumieć. Udało mu się przekazać, że chce rozmawiać i nie ma złych zamiarów. Jednak obojętna, płaska twarz rolnika pozostała niewzruszona, gdy szedł dalej. Nick szybko zrozumiał, że mężczyzna myślał tylko o nagrodzie, jaką otrzyma, jeśli wyda jednego z nieznajomych władzom, żywego lub martwego. Rolnik ruszył naprzód z zadziwiającą prędkością, pozwalając, by jego kosa świsnęła w powietrzu. Nick odskoczył, ale kosa o włos chybiła jego ramienia. Z kocią szybkością uniknął ciosu. Mężczyzna uparcie parł naprzód, zmuszając Nicka do odwrotu. Nie odważył się użyć Lugera. Bóg jeden wie, co by się stało, gdyby rozległ się strzał. Kosa ponownie świsnęła w powietrzu, tym razem ostre jak brzytwa ostrze uderzyło Nicka w twarz, milimetry od niego. Rolnik kosił teraz bez przerwy przerażającą bronią, jakby kosił trawę, i Nick był zmuszony przerwać odwrót. Długość broni uniemożliwiła mu rzucenie się do przodu. Oglądając się za siebie, Nick zdał sobie sprawę, że zostanie zepchnięty w zarośla na poboczu drogi, gdzie stanie się łatwym łupem. Musiał znaleźć sposób, by przerwać nieustanne zamachy kosy i schować się pod nią.
  
  
  Nagle uklęknął na jedno kolano i zgarnął garść luźnego pyłu z drogi. Gdy mężczyzna zrobił krok naprzód, Nick sypnął mu pyłem w oczy. Na chwilę rolnik zamknął oczy, a kosa zatrzymała się. To było wszystko, czego Nick potrzebował. Schował się pod ostrym ostrzem jak pantera, chwycił mężczyznę za kolana i szarpnął go do tyłu. Kosa upadła na ziemię, a teraz Nick rzucił się na niego. Mężczyzna był silny, z mięśniami jak liny od lat ciężkiej pracy w polu, ale bez kosy był niczym więcej niż potężnymi, silnymi mężczyznami, których Nick pokonał dziesiątki razy w swoim życiu. Mężczyzna walczył zaciekle i udało mu się wstać, ale wtedy Nick uderzył go prawym, który trzykrotnie obrócił go w miejscu. Nick pomyślał, że rolnik już odszedł i rozluźnił się, widząc, jak mężczyzna gwałtownie potrząsa głową, prostuje się na ramieniu i ponownie chwyta kosę. "Był zbyt uparty" - pomyślał Nick. Zanim mężczyzna zdążył wstać, Nick kopnął prawą nogą trzonek kosy. Metalowe ostrze unosiło się i opadało niczym złamana pułapka na myszy. Tyle że teraz nie było już myszy, tylko szyja farmera i tkwiąca w niej kosa. Przez chwilę mężczyzna wydawał z siebie stłumione bulgotanie, a potem było po wszystkim. "Tak było najlepiej" - pomyślał Nick, chowając martwe ciało w zaroślach. I tak musiał je zabić. Odwrócił się i poszedł z powrotem na farmę.
  
  
  Aleksiej i Ania związali ręce kobiety za plecami, a chłopcu ręce i nogi. Kiedy wszedł, nie zadawali żadnych pytań, tylko kobieta spojrzała na niego pytająco, gdy jego szeroka sylwetka wypełniła drzwi.
  
  
  "Nie możemy pozwolić im zrobić tego ponownie" - powiedział spokojnie.
  
  
  "Nick!" To był Alexi, ale w oczach Anyi dostrzegł te same myśli. Spojrzeli z chłopca na Nicka, a on doskonale wiedział, o czym myślą. Przynajmniej uratujcie życie chłopca. Był tylko dzieckiem. Sto milionów istnień ludzkich zależało od sukcesu ich misji, a to maleństwo niemal zniweczyło ich szanse. Ich instynkt macierzyński dał o sobie znać ... Przeklęte macierzyńskie serce, Nick przeklął się w duchu. Wiedział, że nie da się całkowicie uwolnić od niego żadnej kobiety, ale to była właściwa sytuacja. On również nie był zainteresowany tą kobietą ani dzieckiem, któremu mógłby pomóc. Wolałby utrzymać tego rolnika przy życiu. Wszystko to wina jednego idioty, który chciał zmieść zachodni świat z powierzchni ziemi. A w jego własnym kraju byli tacy idioci, Nick wiedział o tym aż za dobrze. Podli fanatycy, którzy zjednoczyli biednych, ciężko pracujących łajdaków z garstką urojonych ideologów w Pekinie i na Kremlu. To oni byli prawdziwymi winowajcami. Ci chorzy karierowicze i dogmatycy, nie tylko tutaj, ale także w Waszyngtonie i Pentagonie. Ten rolnik stał się ofiarą Hu Cana. Jego śmierć mogła uratować życie milionom ludzi. Nick musiał się nad tym zastanowić. Nienawidził brudnej strony swojej pracy, ale nie widział innego rozwiązania. Ale ta kobieta i to dziecko... Umysł Nicka szukał rozwiązania. Gdyby mógł ich znaleźć, pozwoliłby im żyć.
  
  
  Zawołał dziewczynki i poprosił, żeby zadały matce kilka pytań. Następnie złapał chłopca i wyniósł go na zewnątrz. Uniósł dziecko, żeby móc spojrzeć mu prosto w oczy i przemówił do niego tonem, który nie pozostawiał wątpliwości.
  
  
  "Twoja matka odpowiada na te same pytania, co ty" - powiedział chłopcu. "Jeśli twoje odpowiedzi będą się różnić od odpowiedzi matki, oboje umrzecie za dwie minuty. Rozumiesz mnie?"
  
  
  Chłopiec skinął głową, jego spojrzenie nie było już ponure. W jego oczach malował się jedynie strach. Podczas szkolnej lekcji polityki musiał usłyszeć te same bzdury o Amerykanach, które niektórzy amerykańscy nauczyciele opowiadają o Rosjanach i Chińczykach. Powiedzieliby dziecku, że wszyscy Amerykanie to słabe i zdegenerowane istoty. Chłopiec będzie miał coś do powiedzenia nauczycielom o tym zimnokrwistym gigancie po powrocie do szkoły.
  
  
  "Słuchaj uważnie, tylko prawda może cię uratować" - warknął Nick. "Kto cię tu odwiedzi?"
  
  
  "Sprzedawca ze wsi" - odpowiedział chłopiec.
  
  
  Kiedy to będzie?
  
  
  "Za trzy dni kupię świnie".
  
  
  Czy ktoś jeszcze może przyjść wcześniej? Twoi znajomi czy coś?
  
  
  "Nie, moi przyjaciele przyjdą dopiero w sobotę. Przysięgam."
  
  
  "A przyjaciele twoich rodziców?"
  
  
  "Przybędą w niedzielę".
  
  
  Nick postawił chłopca na ziemi i zaprowadził go do domu. Anya i Aleksiej już czekali.
  
  
  "Kobieta mówi, że przyjdzie tylko jeden klient" - powiedział Alexi. "Sprzedawca z targu ze wsi".
  
  
  'Gdy?'
  
  
  "Przez trzy dni. W sobotę i niedzielę spodziewani są przyjaciele i goście chłopca. A dom ma piwnicę".
  
  
  Odpowiedzi się zgadzały. Nick zastanowił się przez chwilę, po czym podjął decyzję. "Dobrze" - powiedział. "Musimy po prostu zaryzykować. Zwiążmy ich mocno i zakneblujemy. Zamkniemy ich w piwnicy. Za trzy dni nie będą mogli nam już zrobić krzywdy. Nawet jeśli znajdą się za tydzień, będą co najwyżej głodni".
  
  
  Nick patrzył, jak dziewczyny wykonywały jego polecenia. Czasami nienawidził swojego zawodu.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 7
  
  
  
  
  
  Nick był zły i zmartwiony. Do tej pory mieli wiele porażek. Nie tak wiele, jak by chciał, i zastanawiał się, jak długo jeszcze będą mogli tak ciągnąć. Czy to zły omen - te wszystkie niepowodzenia i bliskie przełomy? Nie był przesądny, ale widział już niejedną operację, w której sytuacja pogarszała się z złej na gorszą. Nie żeby mogło być gorzej. Jak mogłoby być gorzej, skoro sytuacja i tak była beznadziejna? Ale jedno martwiło go najbardziej. Nie dość, że byli daleko w tyle, to jeszcze co mogłoby się stać, gdyby Hu Can się zdenerwował? Do tej pory musiał już zdać sobie sprawę, że coś jest nie tak. Ale wyobraź sobie, co by było, gdyby zdecydował się zrealizować swój plan? Jego rakiety były gotowe do odpalenia. Gdyby chciał, wolny świat miałby zaledwie kilka minut do dodania do swojej historii. Nick szedł szybciej. To było wszystko, co mógł zrobić, poza nadzieją, że dotrze na czas. W wyścigu z czasem przez zalesiony teren prawie dotarł do drogi, zanim się zorientował. W ostatniej chwili schował się za krzakami. Przed nim, w pobliżu niskiego budynku, jechała kolumna chińskich ciężarówek wojskowych. Budynek był czymś w rodzaju stacji zaopatrzeniowej; żołnierze przyjeżdżali i odjeżdżali, niosąc płaskie, przypominające naleśniki przedmioty. "Pewnie placki z suszonej fasoli" - pomyślał Nick. W każdej ciężarówce było dwóch żołnierzy, kierowca i nawigator. Prawdopodobnie jechali za żołnierzami albo po prostu zostali gdzieś wysłani. Pierwsze pojazdy już zaczęły odjeżdżać.
  
  
  "Ten ostatni samochód" - wyszeptał Nick. "Zanim ruszy, pozostałe ciężarówki będą już za zakrętem za tym wzniesieniem. Trochę to ryzykowne, ale może się udać. Poza tym nie mamy za dużo czasu na ostrożność".
  
  
  Dziewczyny skinęły głowami, a ich oczy zabłysły. "Natchnęło je niebezpieczeństwo" - pomyślał Nick. Ale nie tylko z tego powodu, pomyślał zaraz potem z ironicznym uśmiechem. Na razie nic z tego nie wyjdzie. Ryk silników zagłuszył wszelkie dźwięki, gdy odjechały ostatnie ciężarówki. Ostatnia już pracowała na biegu jałowym, gdy z budynku wyłoniło się dwóch żołnierzy z rękami pełnymi suchego chleba. Nick i Alexi bezszelestnie wyskoczyli z zarośli. Mężczyźni nigdy nie będą w stanie stwierdzić, co ich zaatakowało. Anya weszła do budynku, żeby sprawdzić, czy ktoś jeszcze tam jest.
  
  
  Tak się jednak nie stało i wysiadła ponownie, obładowana suchym chlebem. Nick wtoczył ciała dwóch żołnierzy na tył ciężarówki. Anya usiadła z tyłu, żeby upewnić się, że nikt ich nie wyprzedzi, a Alexi wsiadł do kabiny kierowcy obok Nicka.
  
  
  "Jak długo będziemy stać w kolumnie?" zapytał Alexi, odgryzając kawałek płaskiego chleba, który Anya dała im przez właz.
  
  
  "Jak dotąd zmierzają w dobrym kierunku. Jeśli będą to robić wystarczająco długo, będziemy mieli szczęście.
  
  
  Przez większość dnia kolumna nadal poruszała się na południe. W południe Nick zobaczył znak: "Tintongwai". Oznaczało to, że byli zaledwie kilka mil od linii kolejowej. Nagle, na rozwidleniu dróg, kolumna skręciła w prawo i skierowała się na północ.
  
  
  "Musimy się stąd wydostać" - powiedział Nick. Spojrzał przed siebie i zobaczył, że droga stromo się wznosi, a potem znów stromo opada. W dolinie znajdowało się wąskie jezioro.
  
  
  "Tutaj!" powiedział Nick. "Zwolnię. Kiedy powiem, musicie wyskoczyć. Uwaga... Dobra, teraz!" Gdy dziewczyny wyskoczyły z samochodu, Nick skręcił kierownicą w prawo, poczekał, aż przednie koła przejadą przez nasyp, po czym wyskoczył z ciężarówki. Gdy plusk ciężarówki uderzającej o wodę rozniósł się echem po wzgórzach, konwój się zatrzymał. Ale Nick i bliźniaki pobiegli, przeskoczyli wąski rów i wkrótce zniknęli im z oczu. Odpoczywali w pobliżu niewielkiego wzniesienia.
  
  
  "Dotarcie tutaj zajęłoby nam dwa dni" - powiedział Nick. "Zyskaliśmy trochę czasu, ale nie marnujmy go na bezczynność. Podejrzewam, że linia kolejowa jest po drugiej stronie wzgórza. Pociąg towarowy kursuje dwa razy dziennie: rano i wczesnym wieczorem. Jeśli nasze obliczenia są poprawne, pociąg zatrzyma się gdzieś w pobliżu, aby uzupełnić zapasy dla ludzi Hu Zana".
  
  
  Doczołgali się do krawędzi wzgórza, a Nick nie mógł powstrzymać się od uczucia ulgi i satysfakcji na widok podwójnego rzędu lśniących szyn. Zeszli ze wzgórza do skalistego urwiska, które służyło im za doskonałą osłonę i punkt obserwacyjny.
  
  
  Ledwo się schowali, gdy usłyszeli ryk silników. Trzech motocyklistów pędziło pagórkowatą drogą i zatrzymało się w tumanach kurzu. Mieli na sobie mundury przypominające standardowe chińskie koszule wojskowe, ale w innym kolorze: niebiesko-szare spodnie i kremowe koszule. Na ich kurtkach i kaskach motocyklowych widniał pomarańczowy motyw rakiety. "Siły specjalne Hu Cana" - domyślił się Nick. Zacisnął usta, obserwując, jak zsiadają z koni, wyciągają wykrywacze metalu i zaczynają przeszukiwać drogę w poszukiwaniu materiałów wybuchowych.
  
  
  "Ehto mne nie nrahvista" - usłyszał szept Anyi Alexi.
  
  
  "Też mi się to nie podoba" - zgodził się. "To oznacza, że Hu Can jest przekonany, że przechytrzyłem jego ludzi. Nie chce ryzykować. Wyobrażam sobie, że wkrótce będą gotowi i podejmą kroki, aby zapobiec sabotażowi".
  
  
  Nick poczuł, że jego dłonie robią się mokre i wytarł je o spodnie. Nie chodziło o napięcie chwili, ale o myśl o tym, co go czekało. Jak zwykle zobaczył więcej, niż przeciętny obserwator mógł dostrzec; rozważał potencjalne niebezpieczeństwa, które czyhały na niego. Motocykliści byli znakiem, że Hu Zan jest bardzo ostrożny. Oznaczało to, że Nick stracił jeden ze swoich atutów w grze - element zaskoczenia. Rozważał również, że dalsze wydarzenia mogą zmusić go do odwrócenia się plecami do któregoś ze swoich doskonałych asystentów - nie, a może do obu. Wiedział, jaką decyzję musi podjąć, jeśli okaże się to konieczne. Mogli zginąć. On sam mógł zostać pominięty. Przetrwanie ignoranckiego świata zależało od tego nieprzyjemnego faktu.
  
  
  Zanim motocykliści zakończyli kontrolę, zapadła już ciemność. Dwóch z nich rozpaliło pochodnie wzdłuż drogi, a trzeci zaczął mówić do radia. W oddali Nick usłyszał dźwięk uruchamianych silników, a kilka minut później pojawiło się sześć ciężarówek z naczepami M9T. Zawróciły i zatrzymały się w pobliżu torów kolejowych. Gdy ich silniki zgasły, Nick usłyszał kolejny dźwięk przerywający nocną ciszę. Był to ciężki dźwięk powoli zbliżającej się lokomotywy. Podjeżdżając, w słabym świetle rac, Nick dostrzegł, że lokomotywa to chińska wersja dużej lokomotywy 2-10-2 Sante Fe.
  
  
  Ogromna maszyna zatrzymała się, wzbijając ogromne tumany kurzu, które w migoczącym świetle pochodni przybierały dziwne, mgliste kształty. Skrzynie, kartony i worki były teraz szybko przenoszone do czekających ciężarówek. Nick zauważył mąkę, ryż, fasolę i warzywa. Ciężarówka najbliżej pociągu była wypełniona wołowiną i wieprzowiną, a za nią paczkami smalcu. Elitarni żołnierze Hu Cana najwyraźniej dobrze się odżywiali. Pekin może i zmagał się z największymi problemami w znalezieniu rozwiązania dla ogromnego niedoboru żywności, ale elita Rządu Ludowego zawsze miała jej pod dostatkiem. Jeśli Nickowi uda się zrealizować swoje plany, nadal będzie mógł przyczynić się do rozwiązania problemu, nieco redukując populację. Po prostu nie mógł zostać, by otrzymać podziękowania. Ludzie Hu Cana pracowali szybko i sprawnie, a cała operacja trwała nie dłużej niż piętnaście minut. Lokomotywa podjechała, ciężarówki zaczęły zawracać i odjeżdżać, a sygnalizacja świetlna została zdjęta. Motocykliści zaczęli eskortować ciężarówki. Anya szturchnęła Nicka w bok.
  
  
  "Mamy noże" - wyszeptała. "Może nie jesteśmy tak dobrzy jak ty, Nick, ale jesteśmy całkiem sprytni. Każdy z nas mógłby zabić jednego z tych przejeżdżających motocyklistów. Wtedy moglibyśmy skorzystać z ich motorów!"
  
  
  Nick zmarszczył brwi. "Oczywiście, że powinni się zgłosić po powrocie" - powiedział. "Jak myślisz, co się stanie, jeśli się nie pojawią? Próbujesz wysłać Hu Tsangowi telegram z informacją, że ukrywamy się na jego podwórku?"
  
  
  Dostrzegł rumieniec na policzkach Anyi, pomimo ciemności. Nie chciał być tak surowy. Była cenną asystentką, ale teraz odkrył w niej również tę lukę w wyszkoleniu, tak widoczną u każdego agenta komunistycznego. Wyróżniali się w działaniu i samokontroli. Mieli odwagę i wytrwałość. Ale nawet krótkotrwała ostrożność im nie służyła. Poklepał ją po ramieniu zachęcająco.
  
  
  "Daj spokój, wszyscy czasami popełniamy błędy" - powiedział cicho. "Pójdziemy w ich ślady".
  
  
  Ślady opon ciężarówek były wyraźnie widoczne na nierównej, zakurzonej drodze. Nie napotkali też prawie żadnych skrzyżowań ani rozwidleń. Poruszali się energicznie, robiąc jak najmniej przerw. Nick oszacował, że ich średnia prędkość wynosiła około sześciu mil na godzinę, co było bardzo dobrą prędkością. O czwartej nad ranem, po przebyciu około 40 mil, Nick zaczął zwalniać. Jego nogi, choć umięśnione i wyrzeźbione, zaczynały się męczyć, a na ich twarzach ujrzał zmęczone twarze Alexiego i Anyi. Zwolnił jednak również z powodu innego, ważniejszego faktu. Ten wszechobecny, nadwrażliwy zmysł, będący częścią Agenta N3, zaczął wysyłać sygnały. Jeśli obliczenia Nicka były prawidłowe, powinni zbliżać się do domeny Hu Cana, więc teraz badał ślady z koncentracją psa gończego podążającego za zapachem. Nagle zatrzymał się i uklęknął na jedno kolano. Alexi i Anya padli na podłogę obok niego.
  
  
  "Moje nogi" - wysapał Alexi. "Nie mogę już tego znieść, nie mogę już dłużej chodzić, Nick".
  
  
  "To też nie będzie konieczne" - powiedział, wskazując na drogę. Tory nagle się zatrzymały. Najwyraźniej zostały zniszczone.
  
  
  "Co to znaczy?" zapytał Alex. "Nie mogą po prostu zniknąć".
  
  
  "Nie" - odpowiedział Nick - "ale zatrzymali się tutaj i zatarli ślady". To mogło oznaczać tylko jedno. Gdzieś tu musiał być punkt kontrolny! Nick podszedł do krawędzi drogi i padł na ziemię, gestem nakazując dziewczynom, żeby zrobiły to samo. Decymetr po decymetrze czołgał się naprzód, omiatając wzrokiem drzewa po obu stronach drogi w poszukiwaniu obiektu, którego szukał. W końcu go zobaczył. Dwa małe drzewa, dokładnie naprzeciw siebie. Jego wzrok przesunął się po pniu najbliższego, aż dostrzegł małe, okrągłe metalowe urządzenie o wysokości około metra. Na przeciwległym drzewie znajdował się podobny obiekt o tej samej wysokości. Alexi i Anya również dostrzegli teraz elektroniczne oko. Zbliżając się do drzewa, zobaczył cienką nitkę sięgającą do jego podstawy. Nie było już żadnych wątpliwości. To był zewnętrzny pas obronny regionu Hu Can.
  
  
  Elektroniczne oko było dobre, lepsze niż uzbrojeni strażnicy, których można było wykryć i ewentualnie obezwładnić. Każdy, kto wszedł na drogę i nie był w porę, uruchamiał alarm. Mogli bez przeszkód przejść przez elektryczne oko i wniknąć głębiej w teren, ale niewątpliwie dalej było więcej punktów kontrolnych i, ostatecznie, uzbrojonych strażników, a może patroli. Poza tym, słońce wkrótce wzejdzie i będą musieli znaleźć schronienie na cały dzień.
  
  
  Nie mogli kontynuować drogi i wycofali się do lasu. Las był mocno zarośnięty, co ucieszyło Nicka. Oznaczało to, że nie będą się poruszać szybko, ale z drugiej strony dawało im to dobrą osłonę. Kiedy w końcu dotarli na szczyt stromego wzgórza, w bladym świetle świtu ujrzeli przed sobą kompleks Hu Cana.
  
  
  Położone na równinie otoczonej niskimi wzgórzami, na pierwszy rzut oka przypominało gigantyczne boisko piłkarskie. Tylko że to boisko było otoczone podwójnymi rzędami drutu kolczastego. W centrum, zatopione w ziemi, wyraźnie widoczne były wyrzutnie. Z miejsca, gdzie ukryli się w zaroślach, mogli dostrzec smukłe, spiczaste głowice pocisków, siedem śmiercionośnych strzał nuklearnych, które jednym uderzeniem mogły zmienić równowagę sił na świecie. Nick, leżąc w zaroślach, badał okolicę w świetle wschodzącego słońca. Wyrzutnie były oczywiście betonowe, ale zauważył, że betonowe ściany nie miały nigdzie więcej niż dwadzieścia metrów długości. Gdyby udało mu się zakopać bomby wzdłuż krawędzi, to by wystarczyło. Jednak odległość między wyrzutniami wynosiła co najmniej sto metrów, co oznaczało, że potrzebowałby dużo czasu i szczęścia, aby umieścić ładunki wybuchowe. A Nick nie liczył na tyle czasu i szczęścia. Z różnych planów, które rozważał, udało mu się odrzucić większość. Im dłużej przyglądał się temu obszarowi, tym wyraźniej uświadamiał sobie ten nieprzyjemny fakt.
  
  
  Myślał, że mógłby wpaść do obozu w środku nocy, być może w pożyczonym mundurze, i użyć detonatorów. Ale lepiej było o tym zapomnieć. Przy każdej wyrzutni stało trzech uzbrojonych żołnierzy, nie wspominając o wartownikach przy drucie kolczastym.
  
  
  Po drugiej stronie terenu znajdowało się szerokie, drewniane wejście główne, a bezpośrednio pod nim mniejszy otwór w drucie kolczastym. Żołnierz stał na straży przy otworze, szerokim na około metr. Ale to nie on był problemem; problemem było bezpieczeństwo wewnątrz ogrodzenia. Naprzeciwko wyrzutni, po prawej stronie, stał długi, drewniany budynek, prawdopodobnie mieszczący personel ochrony. Po tej samej stronie stało kilka betonowo-kamiennych budynków z antenami, radarami, urządzeniami do pomiarów meteorologicznych i nadajnikami na dachu. To musiała być kwatera główna. Jeden z pierwszych promieni słonecznych odbił się ostro, a Nick spojrzał przez ulicę na wzgórza naprzeciwko, po drugiej stronie odgrodzonego terenu. Na szczycie wzgórza stał duży dom z dużym, kulistym oknem, które biegło przez całą długość fasady, odbijając światło słoneczne. Dolna część domu wyglądała jak nowoczesna willa, ale piętro i dach zostały zbudowane w stylu pagody, typowym dla tradycyjnej chińskiej architektury. "Prawdopodobnie z tego domu widać było cały kompleks i dlatego go tam postawili" - pomyślał Nick.
  
  
  Nick w myślach przetwarzał każdy szczegół. Niczym wrażliwy film, jego mózg rejestrował każdy szczegół kawałek po kawałku: liczbę wejść, pozycje żołnierzy, odległość od drutu kolczastego do pierwszego rzędu wyrzutni i setki innych szczegółów. Cały układ kompleksu był dla Nicka oczywisty i logiczny. Z wyjątkiem jednego szczegółu. Płaskie metalowe dyski w ziemi były widoczne na całej długości drutu kolczastego . Tworzyły pierścień wokół całego kompleksu, rozmieszczone w odstępach około dwóch metrów. Alexi i Anya również nie potrafili zidentyfikować tych dziwnych obiektów.
  
  
  "Nigdy czegoś takiego nie widziałam" - powiedziała Anya do Nicka. "Co o tym myślisz?"
  
  
  "Nie wiem" - odpowiedział Nick. "Nie wyglądają, jakby wystawały, i są metalowe".
  
  
  "To może być cokolwiek" - zauważył Alexi. "Może to być system odwadniający. Albo może jest jakaś podziemna część, której nie widzimy, a to są szczyty metalowych słupów".
  
  
  "Tak, jest wiele opcji, ale zauważyłem co najmniej jedną" - powiedział Nick. "Nikt po nich nie chodzi. Wszyscy trzymają się od nich z daleka. To nam wystarczy. Będziemy musieli zrobić to samo".
  
  
  "Może to alarm?" zasugerowała Anya. "Może włączą alarm, jeśli na nie nadepniesz".
  
  
  Nick przyznał, że to możliwe, ale coś mu mówiło, że to nie takie proste. W każdym razie powinni unikać takich rzeczy jak zarazy.
  
  
  Nie mogli nic zrobić przed zmrokiem, a wszyscy troje potrzebowali snu. Nick martwił się również o okno domu po drugiej stronie ulicy. Chociaż wiedział, że są niewidoczni w gęstych zaroślach, miał silne podejrzenie, że grzbiet jest uważnie obserwowany z domu przez lornetkę. Ostrożnie zeszli z powrotem na dół zbocza. Musieli znaleźć miejsce, gdzie mogliby spokojnie spać. W połowie drogi na szczyt wzgórza Nick znalazł małą jaskinię z małym otworem, na tyle dużym, by mogła przez niego przejść jedna osoba. Kiedy weszli do środka, schronisko okazało się dość przestronne. Było wilgotne i pachniało zwierzęcym moczem, ale było bezpieczne. Był pewien, że Alexi i Anya były zbyt zmęczone, by martwić się o dyskomfort, i na szczęście wciąż było chłodno. Gdy byli w środku, dziewczyny natychmiast się rozdzieliły. Nick wyciągnął się na plecach, zakładając ręce za głowę.
  
  
  Ku swojemu zaskoczeniu, nagle poczuł dwie głowy na piersi i dwa miękkie, ciepłe ciała przy żebrach. Alexi skrzyżował jedną nogę na jego, a Anya wtuliła się w zagłębienie jego ramienia. Anya zasnęła niemal natychmiast. Nick wyczuł, że Alexi jeszcze nie śpi.
  
  
  "Powiedz mi, Nick?" mruknęła sennie.
  
  
  "Co mam ci powiedzieć?"
  
  
  "Jak wygląda życie w Greenwich Village?" - zapytał marzycielsko. "Jak się żyje w Ameryce? Czy jest tam dużo dziewczyn? Dużo tańca?"
  
  
  Wciąż rozważał odpowiedź, gdy zobaczył, że zasnęła. Przyciągnął obie dziewczynki w ramiona. Ich piersi były jak ciepły, miękki koc. Zachichotał na myśl o tym, co mogłoby się stać, gdyby nie były tak zmęczone. Ale jutro zapowiadało się trudno. Będzie musiał podjąć wiele decyzji i żadna z nich nie będzie przyjemna.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 8
  
  
  
  
  
  Nick obudził się pierwszy. Kilka godzin wcześniej, gdy jego wrażliwe uszy wychwyciły odgłosy patrolu w oddali, on również się obudził. Leżał nieruchomo i zasnął ponownie, gdy odgłosy ucichły. Ale teraz się przeciągnął, a bliźniaki również uniosły głowy nad jego klatkę piersiową.
  
  
  "Dzień dobry" - powiedział Nick, chociaż było już grubo po południu.
  
  
  "Dzień dobry" - odpowiedziała Alexi, potrząsając krótkimi blond włosami niczym mokry pies strzepujący wodę po kąpieli.
  
  
  "Wychodzę na zewnątrz, żeby się rozejrzeć" - powiedział Nick. "Jeśli nic nie usłyszysz za pięć minut, przyjdź też".
  
  
  Nick przedarł się przez wąski otwór, z trudem przyzwyczajając wzrok do jasnego światła dziennego. Usłyszał tylko odgłosy lasu i wstał. Mogli zostać na grzbiecie do późnej nocy.
  
  
  Dopiero teraz Nick dostrzegł, jak piękny jest ten las. Spojrzał na wiciokrzew, przepiękne czerwone kwiaty hibiskusa i gąszcz złocistej forsycji przecinający bujne zarośla. "Co za kontrast" - pomyślał Nick. "To ciche, sielankowe miejsce, a po drugiej stronie wzgórza siedem śmiercionośnych broni, gotowych zniszczyć życie milionów ludzi".
  
  
  Usłyszał szum płynącej wody i znalazł mały strumień za jaskinią. Postanowił umyć się i ogolić w chłodnej wodzie. Zawsze czuł się o wiele lepiej po goleniu. Rozebrał się i wykąpał w lodowatej wodzie. Właśnie gdy kończył się golić, zauważył Anyę i Alexiego, którzy ostrożnie przechadzali się po krzakach, szukając go. Pomachał do nich, a oni rzucili się ku niemu z tłumionymi okrzykami ulgi. Natychmiast poszli w ich ślady, gdy Nick badał ich nagie ciała, kąpiąc się w wodzie. Leżał wyciągnięty na trawie, rozkoszując się ich czystym, niewinnym pięknem. Zastanawiał się, co by zrobiły, gdyby zrobił to, co teraz sprawiało mu największą przyjemność. Podejrzewał, że by to wykorzystały.
  
  
  Ale wiedział też, że nie zrobi tego bez rozważenia ważnych decyzji, które będzie musiał podjąć. Nie rozmawiali o tej chwili ani o tym, co może ona dla nich oznaczać, i nie było takiej potrzeby. Wiedzieli, że nie zawaha się ich poświęcić, jeśli będzie to konieczne. Dlatego przydzielono mu tę misję.
  
  
  Nick przestał patrzeć na dziewczyny i skupił myśli na tym, co go czekało. Przypomniał sobie krajobraz, który tak uważnie studiował zaledwie kilka godzin temu. Czuł narastającą pewność, że wszystkie plany, które miał nadzieję wykorzystać w tej sytuacji, były kompletnie bezużyteczne. Będzie musiał improwizować. Cholera, nie było nawet porządnego kamiennego muru wokół kompleksu. Gdyby był, mogliby przynajmniej podejść niezauważeni. Rozważał wysłanie Anyi i Alexiego do niewoli. Później rozważał samodzielny atak na kompleks, licząc na to, że Hu Zan będzie mniej ostrożny. Ale teraz, widząc sytuację na ziemi, strażników przy każdej wyrzutni, zdał sobie sprawę, że to mu niewiele pomoże. Problem był o wiele bardziej złożony. Najpierw musieli dotrzeć do ogrodzenia z drutu kolczastego. Potem musieli przeskoczyć przez to ogrodzenie, a potem zakopanie bomb zajęłoby im sporo czasu. Teraz, gdy każda wyrzutnia była sterowana osobno, pozostało tylko jedno wyjście: musieli odwrócić uwagę wszystkich żołnierzy naraz.
  
  
  Ania i Aleksiej osuszyli się, ubrali i usiedli z nim. Bez słowa obserwowali, jak słońce znika za wzgórzem. Czas działać. Nick zaczął ostrożnie wspinać się na wzgórze, myśląc o domu z dużym oknem panoramicznym po drugiej stronie. Na szczycie rozejrzeli się po bazie, która przeobraziła się w rozległy, tętniący życiem obszar. Wszędzie byli technicy, mechanicy i żołnierze. Badano dwa pociski.
  
  
  Nick miał nadzieję znaleźć coś, co ułatwiłoby im pracę. Ale nic, absolutnie nic. To będzie trudne, cholernie trudne. "Cholera!" zaklął na głos. Dziewczyny spojrzały w górę ze zdziwieniem. "Chciałabym wiedzieć, do czego służą te cholerne okrągłe dyski". Nieważne, jak długo się w nie wpatrywał, ich gładkie, wypolerowane powierzchnie niczego nie zdradzały. Jak zauważyła Anya, rzeczywiście mogły być częścią systemu alarmowego. Ale wciąż było coś, co go bardzo niepokoiło. Postanowił jednak, że muszą po prostu zaakceptować tę niepewność i starać się trzymać od nich z daleka.
  
  
  "Będziemy musieli odwrócić ich uwagę" - powiedział Nick. "Ktoś z was musi przedostać się na drugą stronę instalacji i zwrócić ich uwagę. To nasza jedyna szansa, żeby dostać się do środka i jedyna szansa na podłożenie bomb. Musimy odwrócić ich uwagę na tyle długo, żeby wykonać swoje zadanie".
  
  
  "Pójdę" - powiedzieli jednocześnie. Ale Anya była o krok przed nim. Nick nie musiał powtarzać tego, co wszyscy troje już wiedzieli. Ktokolwiek zwrócił na siebie uwagę, był pewien śmierci. A przynajmniej z pewnością zostanie złapany, co oznaczałoby jedynie wstrzymanie egzekucji. On i Alexi mieliby szansę uciec, jeśli wszystko pójdzie dobrze. Spojrzał na Anyę. Jej twarz była pozbawiona wyrazu, a ona odwzajemniła jego spojrzenie zimnym, obojętnym wyrazem twarzy. Zaklął pod nosem i żałował, że nie było innego sposobu. Ale nie było.
  
  
  "Mam trochę prochu wybuchowego, którego możesz użyć" - powiedział jej. "W połączeniu z twoją Berettą powinien dać pożądany efekt".
  
  
  "Mogę zrobić więcej fajerwerków" - odpowiedziała z uśmiechem. "Mam coś, co ich zaniepokoi".
  
  
  Podciągnęła bluzkę i zawiązała skórzany pasek wokół talii. Wyciągnęła pudełko małych, okrągłych kulek. Czerwonych i białych. Z każdej kulki wystawała malutka szpilka. Gdyby nie to, Nick przysiągłby, że to środki uspokajające albo tabletki na ból głowy. To były właśnie te rzeczy.
  
  
  "Każdy z tych śrutów to odpowiednik dwóch granatów ręcznych" - powiedziała Anya. "Zapłon to bolec. Działają na mniej więcej tej samej zasadzie co granat ręczny, ale są wykonane ze sprężonych pierwiastków transuranowych. Widzisz, Nick Carter, mamy też kilka innych dobrych zabawek mikrochemicznych".
  
  
  "Cieszę się z tego, uwierz mi" - uśmiechnął się Nick. "Od teraz będziemy działać indywidualnie. Kiedy to wszystko się skończy, spotkamy się tutaj. Mam nadzieję, że będziemy tam we trójkę".
  
  
  Anya wstała. "Dotarcie na drugą stronę zajmie mi około godziny" - powiedziała. "Do tego czasu będzie już ciemno".
  
  
  Bliźniaczki wymieniły spojrzenia, krótko się przytuliły, po czym Anya odwróciła się i odeszła.
  
  
  
  "Powodzenia, Anya" - zawołał cicho Nick za nią. "Dziękuję, Nick Carter" - odpowiedziała, nie oglądając się za siebie.
  
  
  Nick i Alexi obserwowali ją, aż pochłonęła ją roślinność, a potem ułożyła się w gęstwinie. Nick wskazał na małą drewnianą furtkę w ogrodzeniu. Wewnątrz znajdował się drewniany magazyn. Samotny żołnierz stał na straży przy wejściu.
  
  
  "Naszym pierwszym celem jest on" - powiedział Nick. "Pokonamy go, a potem przejdziemy przez bramę i poczekamy na fajerwerki Anyi".
  
  
  Szybko zapadła ciemność, a Nick zaczął ostrożnie schodzić ze wzgórza w kierunku bramy. Na szczęście wzgórze było całkowicie zarośnięte i kiedy dotarli na dół, strażnik był zaledwie pięć metrów od nich. Nick trzymał już sztylet w dłoni, a zimny, nieczuły metal uspokoił go, przypominając mu, że powinien być teraz jedynie ludzkim przedłużeniem ostrza.
  
  
  Na szczęście żołnierz miał karabin w futerale, więc nie spadł z brzękiem na ziemię. Nick nie chciał przedwcześnie alarmować obozu. Trzymał sztylet luźno w dłoni, starając się nie przemęczać zbytnio. Musiał trafić żołnierza za pierwszym razem. Jeśli przegapi tę okazję, cały jego plan pójdzie z dymem na miejscu. Żołnierz podszedł na prawo od drewnianej bramy, zatrzymał się tuż przed drewnianym słupkiem, odwrócił się, przeszedł na drugą stronę i zatrzymał, by ponownie skręcić. Wtedy sztylet wzbił się w powietrze. Przebił gardło żołnierza i przygwoździł go do drewnianej bramy.
  
  
  Nick i Alexi byli u jego boku w mniej niż pół sekundy. Nick wyciągnął sztylet i powalił mężczyznę na podłogę, podczas gdy dziewczyna sięgnęła po karabin.
  
  
  "Załóż płaszcz i hełm" - powiedział krótko Nick. "To pomoże ci się wtopić w tłum. Weź też karabin. I pamiętaj, trzymaj się z daleka od tych cholernych okrągłych dysków".
  
  
  Alexi była gotowa, gdy Nick ukrył ciało w krzakach. Stała już po drugiej stronie ogrodzenia, w cieniu magazynu. Nick wyciągnął tubkę kremu do golenia i zaczął ją rozkładać. Dał Alexi trzy cienkie, okrągłe krążki i zatrzymał cztery dla siebie.
  
  
  "Podłożysz trzy ładunki wybuchowe blisko siebie" - powiedział jej. "Twoje ubranie nie będzie cię wyróżniać. Pamiętaj, wystarczy, że wsadzisz je pod ziemię. Ziemia jest na tyle miękka, że można wykopać mały dół i umieścić tam ten ładunek".
  
  
  Z przyzwyczajenia Nick uchylił się, gdy pierwszy wybuch rozbrzmiał echem po boisku. Dochodził z prawej strony, po drugiej stronie boiska. Wkrótce nastąpił drugi wybuch, a potem trzeci, niemal w samym środku boiska. Anya prawdopodobnie biegała tam i z powrotem, rzucając bombami i miała rację, były wystarczająco silne. Teraz nastąpił wybuch po lewej stronie. Zrobiła wszystko jak należy; odgłos przypominał pocisk moździerzowy, a efekt był dokładnie taki, jakiego Nick się spodziewał. Uzbrojeni żołnierze wylegli z koszar, a strażnicy z wyrzutni rakiet podbiegli do ogrodzenia z drutu kolczastego i zaczęli strzelać na oślep w kierunku, z którego podejrzewali nadlatującego wroga.
  
  
  "Akcja!" syknął Nick. Zatrzymał się i patrzył, jak Alexi biegnie z opuszczoną głową na peron w kierunku najdalszego obiektu, żeby mogła wrócić do bramy. Teraz, z Wilhelminą w prawej ręce, Nick pobiegł w kierunku pierwszej z czterech wyrzutni, którymi musiał się zająć. Położył Lugera na podłodze obok siebie i zakopał pierwszy detonator. Teraz nadeszła kolej na drugą, a zaraz za nią trzecią. Wszystko poszło gładko, wręcz szalenie łatwo, gdy Anya kontynuowała bombardowanie północnej części kompleksu swoimi piekielnymi minibombami. Nick zobaczył grupę żołnierzy wylatujących z głównej bramy, by ścigać napastników. Gdy Nick dotarł do czwartej wyrzutni, dwóch żołnierzy przy głównej bramie odwróciło się i zobaczyło nieznaną postać klęczącą przy betonowej krawędzi wyrzutni. Zanim zdążyli wycelować, Wilhelmina oddała już dwa strzały i dwóch żołnierzy upadło na ziemię. Kilku żołnierzy wokół nich, którzy oczywiście nie mogli wiedzieć, że strzały nie pochodzą z lasu, upadło na ziemię. Nick umieścił ostatni detonator i pobiegł z powrotem do bramy. Próbował dostrzec Alexiego w gąszczu biegnących umundurowanych postaci, ale bezskutecznie. Nagle z głośnika dobiegł głos i Nick usłyszał Chińczyków nakazujących im założenie masek gazowych. Starał się nie wybuchnąć śmiechem. Atak naprawdę ich przestraszył. A może Hu Can był typem, który wolał dmuchać na zimne. Wtedy Nick zrozumiał znaczenie tajemniczych metalowych dysków. Uśmiech szybko zniknął z jego twarzy.
  
  
  Najpierw usłyszał cichy szum silników elektrycznych, a potem zobaczył, jak dyski unoszą się prosto w powietrze na metalowych rurach. Zatrzymały się na wysokości około trzech lub czterech metrów i Nick zobaczył, że dyski tworzą szczyt małego, okrągłego zbiornika z kilkoma dyszami wystającymi w czterech różnych kierunkach od dołu. Z każdej dyszy Nick zobaczył małą, szarą chmurę, a z ciągłym sykiem cały kompleks pokrył się śmiercionośną warstwą. Nick zobaczył, jak gaz rozprzestrzenia się za ogrodzeniem, zataczając coraz szersze kręgi.
  
  
  Nick próbował zakryć usta chusteczką w biegu, ale to nic nie dało. Gaz poruszał się zbyt szybko. Zmysł węchu podpowiedział mu, że to gaz działający na płuca, tylko chwilowo odurzający, prawdopodobnie na bazie fosgenu. Zaczęło mu się kręcić w głowie i czuł, jakby płuca miały zaraz pęknąć. "Cholera, nie używali śmiercionośnych gazów" - pomyślał. Zawsze za długo unosiły się w powietrzu, a ofiar nie można było przesłuchać. Teraz wzrok miał zamglony, a gdy próbował iść naprzód, widział przed sobą jedynie blade, niewyraźne cienie: białe mundury i dziwne ustniki. Chciał biec w ich stronę, uniósł ręce, ale jego ciało było jak z ołowiu, a w piersi poczuł palący ból. Cienie i kolory zbladły, wszystko zmyło się z niego, a on upadł.
  
  
  Alexi zobaczyła upadającego Nicka i próbowała zmienić kierunek, ale gaz nadal wnikał w powietrze, coraz głębiej. Plastikowy ustnik hełmu trochę jej pomógł i chociaż zaczęła odczuwać napięcie w płucach, jej ciało nadal funkcjonowało. Zatrzymała się, zastanawiając się, czy ratować Nicka, czy uciekać. "Gdyby udało jej się wydostać zza ogrodzenia, może mogłaby wrócić później i spróbować pomóc Nickowi uciec" - pomyślała. Wokół niego było teraz zbyt wielu żołnierzy, którzy unieśli jego ciało, nie stawiające już oporu, i zanieśli je. Alexi zatrzymała się na chwilę, starała się nie oddychać głęboko, po czym pobiegła w kierunku drewnianej bramy. Ubrana jak wszyscy inni żołnierze, nie wyróżniała się wśród ludzi biegających tam i z powrotem po polu. Dotarła do bramy, ale teraz gaz przedostawał się również przez jej hełm, a jej oddech stawał się coraz bardziej bolesny. Spadła z krawędzi bramy i osunęła się na kolana. Hełm przypominał teraz kaftan bezpieczeństwa, uniemożliwiający jej oddychanie. Zdjęła go z głowy i zrzuciła. Udało jej się wstać i spróbować wstrzymać oddech. Musiała jednak kaszleć, przez co połknęła jeszcze więcej gazu. Rozciągnęła się i położyła w szczelinie w bramie.
  
  
  Po drugiej stronie, za ogrodzeniem, Anya zobaczyła wyciek gazu. Zużyła wszystkie bomby i widząc mężczyzn w maskach gazowych wyłaniających się zza płotu, schowała się w lesie. Żołnierze ją otoczyli i zaczęła odczuwać skutki działania gazu. Gdyby udało jej się obezwładnić jednego z żołnierzy i zdjąć mu maskę gazową, miałaby szansę na ucieczkę. Anya czekała w napięciu, nasłuchując odgłosów żołnierzy metodycznie przeszukujących las. Rozstawili się w odległości pięciu metrów i zbliżali się do niej z obu stron. Czołgając się do przodu, zastanawiała się, jak Nick i Alexi wydostaliby się z samochodu. Czy mogliby uciec przed gazem? Strzykawkami? Wtedy zobaczyła zbliżającego się do niej żołnierza, ostrożnie przecinającego zarośla karabinem. Wyciągnęła nóż z pochwy przy pasie i mocno ścisnęła ciężką rękojeść. Teraz był w jej zasięgu. Jedno szybkie machnięcie nożem i maska gazowa znalazłaby się w jej rękach. Gdyby miała na sobie maskę gazową, mogłaby wrócić na skraj lasu, gdzie duszący gaz był gęstszy, a zarośla rzadsze. Potem mogłaby szybko przebiec na drugą stronę kompleksu, a potem wspiąć się na wzgórze, żeby mieć lepszą osłonę.
  
  
  Anya rzuciła się do przodu. Za późno poczuła, jak korzeń drzewa oplata jej kostkę, chwyta ją i powala na ziemię. W tym momencie zobaczyła żołnierza wymachującego ciężką lufą karabinu. Tysiące czerwonych i białych gwiazd eksplodowało przez jej sen. Zgasły niczym petardy, a ona straciła przytomność.
  
  
  
  
  Pierwszą rzeczą, jaką poczuł Nick, było mrowienie, zimne kłucie na skórze. Potem pieczenie w oczach, spowodowane palącym światłem. To jasne światło było dziwne, bo jeszcze nie otworzył oczu. Zmusił się do ich otwarcia i otarł wilgoć z powiek. Kiedy udało mu się podeprzeć na łokciu, przestronny pokój nabrał wyraźniejszych konturów. Światło było jasne i zaczęły pojawiać się postacie. Musiał ponownie otrzeć wilgoć z oczu i teraz poczuł mrowienie na skórze. Był zupełnie nagi, leżał na pryczy. Naprzeciwko siebie zobaczył dwie kolejne prycze, na których leżały nagie ciała Anyi i Alexiego. Byli przytomni i patrzyli, jak Nick przerzucił nogi przez krawędź łóżka i usiadł.
  
  
  Rozciągnął mięśnie szyi i ramion. Czuł ciężar i napięcie w klatce piersiowej, ale wiedział, że to uczucie stopniowo ustąpi. Widział już czterech strażników, ale nie zwracał na nich większej uwagi. Nick odwrócił się, gdy drzwi się otworzyły i do pokoju wszedł technik z przenośnym aparatem rentgenowskim.
  
  
  Za technikiem do pokoju wszedł wysoki, szczupły Chińczyk lekkim, pewnym krokiem. Długi, biały fartuch laboratoryjny zakrywał jego szczupłą sylwetkę.
  
  
  Zatrzymał się i uśmiechnął do Nicka. Nicka uderzyła delikatna, ascetyczna twarz. Była niemal twarzą świętego i dziwnie przypominała Nickowi wschodnie wersje starożytnych bogów, przedstawianych na greckich ikonach. Mężczyzna skrzyżował ramiona na piersi - długie, wrażliwe, miękkie dłonie - i wpatrywał się w Nicka.
  
  
  Ale kiedy Nick odwzajemnił spojrzenie, zobaczył, że jego oczy były całkowitym zaprzeczeniem reszty twarzy. Nie było w nich śladu ascetyzmu, dobroci, łagodności, tylko zimne, jadowite strzały, oczy kobry. Nick nie przypominał sobie, by kiedykolwiek widział tak diabelskie oczy. Były niespokojne; nawet gdy mężczyzna wpatrywał się w jeden konkretny punkt, wciąż się poruszały. Niczym oczy węża, wciąż migotały nieziemskim, mrocznym blaskiem. Nick natychmiast wyczuł niebezpieczeństwo w tym człowieku, tym, którego ludzkość obawiała się najbardziej. Nie był zwykłym głupcem, przebiegłym politykiem ani zboczonym marzycielem, lecz oddanym człowiekiem, całkowicie pochłoniętym jednym złudzeniem, a jednak posiadającym wszystkie intelektualne i psychiczne cechy, które prowadzą do wielkości. Miał w sobie odrobinę ascetyzmu, inteligencji i wrażliwości. Ale była to inteligencja służąca nienawiści, wrażliwość przemieniona w okrucieństwo i bezwzględność, a umysł całkowicie oddany maniakalnym urojeniom. Doktor Hu Zan spojrzał na Nicka z przyjaznym, niemal nabożnym uśmiechem.
  
  
  "Może się pan ubrać za chwilę, panie Carter" - powiedział perfekcyjną angielszczyzną. "Oczywiście, że pan jest, panie Carter. Widziałem kiedyś pana zdjęcie, dość niewyraźne, ale wystarczająco dobre. Nawet bez tego powinienem był wiedzieć, że to pan".
  
  
  "Dlaczego?" zapytał Nick.
  
  
  "Bo nie tylko wyeliminowałeś moich ludzi, ale też wykazałeś się kilkoma cechami charakteru. Powiedzmy, że od razu zdałem sobie sprawę, że nie mamy do czynienia ze zwykłym agentem. Kiedy obezwładniłeś ludzi na pokładzie dżonki rodziny Lu Shi, zostawiłeś starca na dziobie w tej samej sytuacji, żeby oszukać moich ludzi. Innym przykładem jest zniknięcie łodzi patrolowej. Jestem zaszczycony, że AX włożył tyle wysiłku w mój mały projekt".
  
  
  "Mam nadzieję na więcej" - odpowiedział Nick. "Uderzy ci do głowy".
  
  
  "Oczywiście, nie mogłam od razu wiedzieć, że jest was troje, a dwie z nich to wspaniałe przedstawicielki zachodniego gatunku kobiet".
  
  
  Hu Tsang odwrócił się i spojrzał na dwie dziewczyny rozciągnięte na łóżkach. Nick nagle dostrzegł ogień w oczach mężczyzny, gdy przyglądał się nagim ciałom dziewczyn. Nie był to tylko ogień narastającego pożądania seksualnego, ale coś więcej, coś przerażającego, coś, czego Nick wcale nie lubił.
  
  
  "To był doskonały pomysł z twojej strony, że zabrałeś ze sobą te dwie dziewczyny" - zauważył Hu Zan, zwracając się do Nicka. "Według ich dokumentów są albańskimi studentkami historii sztuki w Hongkongu. Oczywisty wybór dla twoich ludzi. Ale poza tym, jak wkrótce się przekonasz, dla mnie to był bardzo miły zbieg okoliczności. Ale najpierw, panie Carter, chciałbym, żebyś usiadł przy aparacie rentgenowskim. Kiedy byłeś nieprzytomny, zbadaliśmy cię prostą techniką, a wykrywacz metalu wykazał pozytywną reakcję. Ponieważ znam zaawansowane metody stosowane przez ludzi z AXE, czuję się zobowiązany do dalszego zbadania sprawy".
  
  
  Technik dokładnie zbadał go przenośnym aparatem rentgenowskim i po skończeniu podał Nickowi kombinezon. Nick zauważył, że jego ubranie zostało dokładnie sprawdzone. Lugera i szpilki oczywiście brakowało. Podczas gdy się ubierał, technik pokazał Hu Canowi zdjęcie rentgenowskie. "Prawdopodobnie odłamek" - powiedział. "Tu, w biodrze, gdzie już go poczuliśmy".
  
  
  "Mógłbyś zaoszczędzić sobie mnóstwa kłopotów, gdybyś mnie zapytał" - skomentował Nick.
  
  
  "To nie był problem" - odpowiedział Hu Zan, znów się uśmiechając. "Przygotuj ich" - polecił technikowi, wskazując długim, wąskim ramieniem na Anyę i Alexiego.
  
  
  Nick starał się nie marszczyć brwi, widząc, jak mężczyzna przywiązuje nadgarstki i kostki dziewczynek do krawędzi łóżka skórzanymi pasami. Następnie przeniósł kwadratowe urządzenie na środek pokoju. Z przodu pudełka zwisały gumowe rurki i węże, których Nick nie mógł od razu zidentyfikować. Mężczyzna wziął dwie zakrzywione metalowe płytki, podobne do elektrod, i przymocował je do sutków Anyi. Zrobił to samo z Alexi, a następnie podłączył punkty do urządzenia cienkimi drutami. Nick poczuł, jak marszczy brwi, gdy mężczyzna chwycił długi gumowy przedmiot i podszedł do Alexi. Z niemal kliniczną obojętnością włożył przedmiot do jej ciała i teraz Nick zobaczył, co to było. Gumowy fallus! Przymocował ją czymś w rodzaju zwykłej podwiązki, aby utrzymać ją w miejscu. To urządzenie również było podłączone sznurem do urządzenia na środku pokoju. Anya została potraktowana w ten sam sposób, a Nick poczuł narastającą wściekłość, która sprawiła, że przebił sobie brzuch.
  
  
  "Co to, do cholery, znaczy?" - zapytał. "Szkoda, prawda?" - odpowiedział Hu Can, patrząc na bliźniaki. "Są naprawdę bardzo piękne".
  
  
  "Jaka szkoda?" - zapytał Nick zirytowany. "Co planujesz?"
  
  
  "Twoi przyjaciele odmówili nam udzielenia jakichkolwiek informacji o tym, co tu robisz lub co mogłeś już zrobić. Teraz spróbuję wycisnąć z nich te informacje. Można powiedzieć, że moja metoda to nic innego jak udoskonalenie bardzo starej chińskiej metody tortur".
  
  
  Uśmiechnął się ponownie. Tym cholernym uprzejmym uśmiechem. Jakby prowadził uprzejmą rozmowę w salonie. Kontynuował rozmowę, uważnie obserwując reakcję Nicka. Tysiące lat temu chińscy praktycy tortur odkryli, że bodźce przyjemności można łatwo przekształcić w drażniące i że ten ból różni się od zwykłego bólu. Doskonałym przykładem jest starożytna chińska praktyka łaskotania. Na początku wywołuje śmiech i przyjemne uczucie. Jeśli jest kontynuowana, przyjemność szybko zmienia się w dyskomfort, potem w gniew i opór, a w końcu w potworny ból, ostatecznie doprowadzając ofiarę do szaleństwa. Widzi pan, panie Carter, przed zwykłym bólem można się obronić. Często ofiara może oprzeć się czysto fizycznym torturom własnym oporem emocjonalnym. Ale naprawdę nie muszę panu tego mówić; bez wątpienia jest pan tak samo dobrze poinformowany jak ja.
  
  
  Nie ma obrony przed torturami, które stosujemy, ponieważ zasada ta opiera się na oddziaływaniu na te nadwrażliwe, niekontrolowane części psychiki ludzkiego ciała. Przy odpowiedniej stymulacji, organy wrażliwe na stymulację seksualną są niemożliwe do kontrolowania siłą woli. A wracając do twoich dziewczyn, te urządzenia służą właśnie temu celowi. Za każdym razem, gdy naciskam ten mały przycisk, doświadczają orgazmu. Idealnie zsynchronizowany system wibracji i ruchów nieuchronnie wywoła orgazm. Pierwszy, mogę powiedzieć z całą pewnością, będzie przyjemniejszy niż jakikolwiek orgazm, jaki mogłyby osiągnąć z jakimkolwiek partnerem płci męskiej. Następnie podniecenie zmieni się w dyskomfort, a następnie w rozdzierający ból, który właśnie opisałem. W miarę jak zwiększam tempo stymulacji, ich ból osiągnie szczyt diabolicznej tortury i nie będą w stanie się jej oprzeć ani uniknąć.
  
  
  "A co, jeśli to nie zadziała?" - zapytał Nick. "A co, jeśli nie zaczną rozmawiać?"
  
  
  "Zadziała i będą rozmawiać" - Hu Zan uśmiechnął się pewnie. "Ale jeśli będą czekać zbyt długo, nigdy więcej nie będą mogli cieszyć się kontaktem seksualnym. Mogą nawet oszaleć. Ciągła seria orgazmów działa na kobiety inaczej, gdy osiągną swój limit".
  
  
  "Wygląda na to, że sporo z tym eksperymentowałeś" - skomentował Nick.
  
  
  "Musisz eksperymentować, jeśli chcesz się doskonalić" - odpowiedział Hu Zan. "Szczerze mówiąc, z przyjemnością ci to wszystko opowiem. Mam tak mało osób, z którymi mogę o tym porozmawiać, a sądząc po twojej reputacji, jesteś też ekspertem w przesłuchaniach". Skinął na strażników. "Idzie z nami" - powiedział, podchodząc do drzwi. "Idziemy do piwnicy".
  
  
  Nick był zmuszony podążać za Hu Canem, który zszedł po małych schodach prowadzących do przestronnej, jasno oświetlonej piwnicy. Wzdłuż pomalowanych na biało ścian znajdowało się kilka cel, każda o wymiarach około trzech na trzy metry. Były to małe pomieszczenia z kratami z trzech stron, w każdej znajdowała się mała umywalka i łóżeczko dziecięce. W każdej celi mieszkała dziewczyna lub kobieta w męskiej bieliźnie. Wszystkie kobiety, z wyjątkiem dwóch, były z Zachodu.
  
  
  "Każda z tych kobiet próbowała przeszkodzić mi w moich działaniach" - powiedział Hu Zan. "Są tam agenci drugiej kategorii i zwykli bezdomni. Zamknąłem ich tutaj. Przyjrzyjcie im się uważnie".
  
  
  Mijając klatki, Nick obserwował przerażające sceny. Oszacował wiek kobiety w pierwszej klatce na czterdzieści pięć lat. Jej sylwetka wydawała się dobrze zachowana, z oszałamiająco jędrnymi piersiami, zgrabnymi nogami i gładkim brzuchem. Jednak jej twarz, odrażająca i zaniedbana, z odrażającymi siwymi plamami, wskazywała na upośledzenie umysłowe. Hu Zan prawdopodobnie odgadł myśli Nicka.
  
  
  "Ma trzydzieści jeden lat" - powiedział. "Po prostu istnieje i wegetuje. Może uprawiać z nią seks nawet dwudziestu mężczyzn pod rząd. To na nią nie wpływa. Jest kompletnie apatyczna".
  
  
  Następnie pojawiła się wysoka dziewczyna o słomkowych włosach. Kiedy dotarli na miejsce, wstała, podeszła do baru i wpatrywała się w Nicka. Najwyraźniej nie zdawała sobie sprawy ze swojej nagości. "Można powiedzieć, że jest nimfomanką, ale żyje w umyśle sześcioletniej dziewczynki, która po raz pierwszy odkrywa swoje ciało" - powiedział Hu Zan. "Prawie nie mówi, bełkocze i krzyczy, skupiając się tylko na własnym ciele. Jej umysł jest zamglony od dziesięcioleci".
  
  
  W sąsiedniej celi mała Chinka kołysała się na krawędzi pryczy, wpatrując się w sufit z założonymi rękami. Nie przestawała się kołysać, gdy przechodzili, jakby ich nie zauważała.
  
  
  "Wystarczy" - powiedział radośnie Hu Zan. "Myślę, że mój przyjaciel już rozumie". Uśmiechnął się do Nicka, który udawał uprzejme zainteresowanie. Ale w środku szalała lodowata wściekłość, niemal ściskająca żołądek. To nie była zwykła tortura wydobycia informacji. Sam był wystarczająco bity i torturowany, żeby to wiedzieć.
  
  
  To był sadyzm, czysty sadyzm. Wszyscy oprawcy byli sadystami z definicji, ale wielu ludzi, których zadaniem było pozyskiwanie danych, bardziej interesował się efektem końcowym niż dreszczykiem emocji towarzyszącym torturom. Dla profesjonalnych przesłuchujących tortury były po prostu bronią w ich arsenale, a nie źródłem perwersyjnej przyjemności. A Hu Zan, jak teraz wiedział, był kimś więcej niż tylko sadystą. Miał osobisty motyw, coś, co wydarzyło się w przeszłości, coś z jego życia osobistego. Hu Zan zaprowadził Nicka z powrotem do pokoju, w którym przebywały dwie dziewczyny.
  
  
  "Powiedz mi" - zapytał Nick z wyćwiczonym spokojem. "Dlaczego nie zabijesz tych dziewczyn i mnie?"
  
  
  "To tylko kwestia czasu" - powiedział Hu Zan. "Jesteś dobrze wyszkolona w technikach oporu. Te kobiety też mogły być wyszkolone, ale to tylko kobiety, kobiety Zachodu, jeśli już o tym mowa".
  
  
  Nick dobrze pamiętał ten ostatni komentarz. Postawa Hu Cana niewątpliwie odzwierciedlała starożytny wschodni zwyczaj postrzegania kobiet jako gorszych i podporządkowanych. Ale to nie był jedyny powód. Narzędzia tortur tego mężczyzny były zaprojektowane specjalnie dla kobiet. Celował w nie, a konkretnie w kobiety z Zachodu! Nick postanowił spróbować swoich sił, żeby sprawdzić, czy trafił w cel. Musiał znaleźć sposób, by dotrzeć do tego satanistycznego ascety, znaleźć klucz, który pasowałby do jego brudnego umysłu.
  
  
  "Kto to był?" zapytał obojętnie. Hu Zan czekał tylko sekundę z odpowiedzią.
  
  
  "Co pan ma na myśli, panie Carter?" zapytał.
  
  
  "Zapytałem, kto to był?" - powtórzył Nick. "Czy to była Amerykanka? Nie, myślę, że to była Angielka".
  
  
  Oczy Hu Cana stały się zamyślone.
  
  
  "Nie jest pan wystarczająco jasny, panie Carter" - odpowiedział spokojnie. "Nie rozumiem, o czym pan mówi".
  
  
  "Chyba tak" - powiedział Nick. "Co się stało? Bawiła się z tobą, a potem cię zostawiła? A może roześmiała ci się w twarz? Tak, to musiało być to. Myślałeś, że na ciebie patrzy, a potem odwróciła się i roześmiała.
  
  
  Hu Zan odwrócił się do Nicka i spojrzał mu prosto w oczy. Nick zobaczył, jak jego usta na moment się skrzywiły. Zbyt późno dostrzegł luźny kawałek drutu, który Hu Zan podniósł i trzymał w dłoni. Poczuł ostry, kłujący ból, gdy nić przeszyła mu twarz. Poczuł, jak krew spływa mu po szczęce.
  
  
  "Zamknij się, świnio!" krzyknął Hu Can, ledwo powstrzymując gniew. Ale Nick postanowił naciskać jeszcze bardziej. Miał więcej do zyskania niż do stracenia.
  
  
  "Więc o to chodzi" - powiedział. "Twoja nienawiść do wolnego świata, osobista zemsta. Czujesz się osobiście urażony. Czy to nadal zemsta na tym dzieciaku, który cię zawiódł i naśmiewał się z ciebie, Bóg jeden wie, jak dawno temu? A może było ich więcej? Może miałeś pecha z 20 takimi kurczakami. Naprawdę używałeś dezodorantu każdego dnia?"
  
  
  Drut znów przeleciał po twarzy Nicka. Hu Zan sapnął, cofnął się o krok i z trudem panował nad sobą. Ale Nick wiedział, co chciał wiedzieć. Motywy tego człowieka były całkowicie osobiste. Jego działania nie wynikały z żadnych przekonań politycznych, nie była to antyzachodnia ideologia ukształtowana przez filozoficzne wnioski, lecz pragnienie osobistej zemsty. Mężczyzna pragnął, by obiekty jego nienawiści rozsypały się w pył. Chciał, żeby leżały u jego stóp. Ważne było, by o tym pamiętać. Być może Nickowi uda się wykorzystać tę cechę, być może wkrótce uda mu się wykorzystać tę wiedzę, by manipulować tym człowiekiem.
  
  
  Hu Zan stał teraz za maszyną pośrodku pomieszczenia. Zacisnął usta i nacisnął przycisk. Nick obserwował nonszalancko, zahipnotyzowany, jak urządzenie zaczyna działać. Alexi i Anya zareagowali wbrew swojej woli. Ich ciała zaczęły się poruszać, wić, a głowy kręciły z niezaprzeczalną rozkoszą. Ta cholerna maszyna była naprawdę skuteczna. Nick zerknął na Hu Zana. Uśmiechnął się - o ile można to było nazwać uśmiechem - z zaciśniętymi ustami i westchnął, patrząc na niego.
  
  
  Kiedy wszystko się skończyło, Hu Zan odczekał dokładnie dwie minuty, a potem ponownie nacisnął przycisk. Nick usłyszał, jak Alexi łapie oddech i krzyczy: "Nie, jeszcze nie, jeszcze nie". Ale maszyna znów zamruczała i wykonała swoje zadanie z diabelską precyzją.
  
  
  Stało się jasne, że ekstaza, której doświadczali Anya i Alexi, nie była już prawdziwą ekstazą i zaczęli wydawać żałosne dźwięki. Ich stłumione jęki i półkrzyki wskazywały, że ponownie osiągnęli orgazm, a Hu Zan natychmiast ponownie włączył urządzenie. Anya krzyknęła przeraźliwie, a Alexi zaczął płakać, najpierw stłumionym, a potem coraz głośniej.
  
  
  "Nie, nie, już nie, proszę, już nie!" - krzyknęła Anya, wijąc się na pryczy. Nieustanne skomlenie Alexi przerwały wołanie o pomoc. Nie sposób było teraz określić, kiedy osiągnęła orgazm. Ich ciała wiły się i wykrzywiały bezustannie, a ich przenikliwe krzyki i histeryczne wybuchy rozbrzmiewały echem po całym pokoju. Nick zauważył, że Anya była niemal rozbawiona, a jej krzyki nabrały radosnego tonu, który głęboko go poruszył. Alexi nadal zaciskała mięśnie brzucha, próbując uniknąć ruchów fallusa, ale było to równie daremne, jak próba ucieczki przed swoim losem. Jej nogi zaczęły drgać. Hu Zan rzeczywiście dokładnie to opisał. To był nieunikniony ból, straszliwe uczucie, od którego nie mogli uciec.
  
  
  Nick rozejrzał się. Było tam czterech strażników, Hu Zan i technik. Byli tak skupieni na bezbronnych, nagich dziewczynach, że prawdopodobnie mógłby je wszystkie zabić bez większego wysiłku. Ale ilu żołnierzy będzie na zewnątrz? A potem była misja, która musiała zostać ukończona pomyślnie. Niemniej jednak stało się jasne, że wkrótce trzeba będzie działać. Zobaczył dzikie, na wpół histeryczne spojrzenie w oczach Alexiego, które go przeraziło. Gdyby był pewien, że nie będą rozmawiać, musiałby panować nad sobą do końca, a dziewczyny prawdopodobnie zostałyby zredukowane do potrzaskanych, na wpół oszalałych wraków. Pomyślał o nieszczęsnych kobietach, które widział w klatkach. To byłaby straszna ofiara, ale musiał ją ponieść; sukces operacji był najważniejszy. To był kod, według którego żyli wszyscy trzej.
  
  
  Ale obawiał się czegoś jeszcze. Miał straszne przeczucie, że dziewczyny nie wytrzymają. Wydadzą wszystko. Powiedzą wszystko, a to może oznaczać koniec zachodniego świata. Musiał interweniować. Anya wydała z siebie niezrozumiały krzyk; tylko Nick usłyszał kilka słów. Jej krzyki się zmieniły i wiedział, co to oznacza. Dzięki Bogu, rozumiał jej znaki lepiej niż Hu Zan.
  
  
  To oznaczało, że zaraz się podda. Jeśli chciał coś zrobić, musiał to zrobić szybko. Musiał spróbować. Jeśli nie, Hu Zan wydobędzie informacje z torturowanych, zrujnowanych, pustych skorup tych pięknych ciał. I był tylko jeden sposób, by dotrzeć do tego mężczyzny: dać mu to, czego chciał, schlebić jego chorej żądzy zemsty. Gdyby Nickowi się to udało, gdyby mógł zagrać Hu Zanowi jakąś nadmuchaną historyjką, być może misja mogłaby zostać ukończona, a ich skóry uratowane. Nick wiedział, że w ostateczności zawsze może aktywować detonatory, wypowiadając tę kombinację słów, by wysłać je wszystkie w powietrze. Ale nie był jeszcze gotowy na swoje ostateczne zbawienie. Samobójstwo było zawsze możliwe, ale nigdy kuszące.
  
  
  Nick przygotował się. Musiał dobrze wypaść; jego umiejętności aktorskie były pierwszorzędne. Napiął mięśnie, a potem rzucił się szaleńczo na Hu Cana, odpychając go od konsoli.
  
  
  Krzyknął: "Stój!" "Stój, słyszysz mnie?" Ledwo stawiał opór, gdy strażnicy rzucili się na niego i odciągnęli go od Hu Cana.
  
  
  "Powiem ci wszystko, co chcesz wiedzieć" - krzyknął Nick zdławionym głosem. "Ale przestań... Nie zniosę tego dłużej! Nie z nią. Kocham ją". Wyrwał się z rąk strażników i opadł na łóżko, na którym leżała Alexi. Leżała teraz bez ruchu. Miała zamknięte oczy, tylko jej piersi wciąż gwałtownie poruszały się w górę i w dół. Wtulił głowę między jej piersi i delikatnie pogłaskał ją po włosach.
  
  
  "To już koniec, kochanie" - mruknął. "Zostawią cię w spokoju. Powiem im wszystko".
  
  
  Odwrócił się do Hu Cana i spojrzał na niego oskarżycielsko. Powiedział łamiącym się głosem: "Lubisz to, prawda? Nie spodziewałeś się, że tak się stanie. No cóż, teraz już wiesz. Jestem człowiekiem, tak... człowiekiem, jak wszyscy inni". Głos mu się załamał i zakrył głowę dłońmi. "Boże, o Jezu, co ja robię? Co się ze mną dzieje?"
  
  
  Hu Can uśmiechnął się z zadowoleniem. Jego ton był ironiczny, gdy powiedział: "Tak, doniosła chwila. Wielki Nick Carter - Killmaster, o ile dobrze pamiętam - posunął się tak daleko w miłości. Jakież to wzruszające... i jakie uderzające podobieństwo".
  
  
  Nick podniósł wzrok. "Co masz na myśli mówiąc o uderzającym podobieństwie?" - zapytał gniewnie. "Nie zrobiłbym tego, gdybym nie kochał jej tak szaleńczo".
  
  
  "Mam na myśli, że jest uderzająco podobny do waszego systemu społecznego" - odpowiedział chłodno Hu Zan. "Dlatego jesteście skazani na zagładę. Zbudowaliście cały swój sposób życia na tym, co nazywacie miłością. Dziedzictwo chrześcijańskie dało wam to, co nazywacie moralnością. Bawicie się słowami takimi jak prawda, uczciwość, przebaczenie, honor, namiętność, dobro i zło, podczas gdy na tym świecie są tylko dwie rzeczy: siła i słabość. Siła, panie Carter. Rozumie pan? Nie, nie rozumie pan. Gdyby pan rozumiał, nie potrzebowałby pan tych wszystkich zachodnich bzdur, tych pustych pretensji, tych szalonych urojeń, które pan wymyślił. Tak, pan je wymyślił, panie Carter. Pilnie studiowałem wówczas pańską historię i stało się dla mnie jasne, że pańska kultura wymyśliła wszystkie te symbole, wszystkie te uprzedzenia z pasją, honorem i sprawiedliwością, aby ukryć waszą słabość! Nowa kultura nie będzie potrzebowała tych wymówek. Nowa kultura jest realistyczna. Opiera się na realiach istnienia. Na wiedzy, że istnieje tylko podział między słabymi a silnymi".
  
  
  Nick siedział teraz nieruchomo na skraju pryczy. Jego oczy wpatrywały się w przestrzeń, nic nie widząc. "Przegrałem" - mruknął. "Poniosłem porażkę... Poniosłem porażkę".
  
  
  Silny cios w twarz sprawił, że odwrócił głowę. Hu Zan stanął przed nim i spojrzał na niego z pogardą.
  
  
  "Dość twojego marudzenia" - warknął. "Powiedz mi. Ciekaw jestem, co masz do powiedzenia". Uderzył Nicka w drugą stronę głowy. Nick wpatrywał się w podłogę i mówił płaskim, wycofanym tonem.
  
  
  "Słyszeliśmy plotki o waszych rakietach. Wysłali nas, żebyśmy sprawdzili, czy to prawda. Gdy znajdziemy sprawne rakiety, musimy przekazać lokalizację i dane do dowództwa oraz wysłać bombowce, żeby zniszczyły wyrzutnię. Mamy nadajnik ukryty gdzieś na wzgórzach. Nie mogę wam powiedzieć dokładnie gdzie. Mogę was tam zabrać.
  
  
  "Nieważne" - przerwał Hu Can. "Niech tam będzie nadajnik. Dlaczego wtargnąłeś na posesję? Czy naprawdę wiedziałeś, że to właśnie to miejsce, którego szukałeś?"
  
  
  Nick szybko się zastanowił. Nie spodziewał się takiego pytania. "Musieliśmy się upewnić" - odpowiedział. "Ze wzgórz nie mogliśmy stwierdzić, czy to prawdziwe pociski, czy tylko atrapy do celów szkoleniowych. Musieliśmy się upewnić".
  
  
  Hu Can wydawał się usatysfakcjonowany. Odwrócił się i przeszedł na drugi koniec pokoju, kładąc długą, chudą dłoń pod brodą.
  
  
  "Nie będę więcej ryzykował" - powiedział. "Wysłali pana. To mogła być ich jedyna próba, ale być może wpadną na pomysł zorganizowania kolejnych akcji. Planowałem atak za dwadzieścia cztery godziny, ale przyspieszę atak. Jutro rano dokończymy przygotowania, a wtedy będzie pan świadkiem końca swojego świata. Chcę nawet, żeby pan stanął obok mnie i patrzył, jak moje małe gołębie pocztowe odlatują. Chcę zobaczyć pana minę. Z przyjemnością będę patrzył, jak czołowy agent wolnego świata patrzy, jak jego świat idzie z dymem. To niemal symboliczne, panie Carter, nie sądzi pan, że zniszczenie pańskiego tak zwanego wolnego świata poprzedza odkrycie, że ich kluczowy agent to nic więcej niż słaby, nieskuteczny, zakochany pudding śliwkowy. Ale może pan nie ma zbytniego wyczucia symboliki".
  
  
  Hu Zan złapał Nicka za włosy i uniósł głowę. Nick starał się nie okazywać gniewu w oczach; to była jedna z najtrudniejszych rzeczy, jakie musiał zrobić. Ale musiał grać do samego końca. Spojrzał na Hu Zana tępym, oszołomionym wzrokiem.
  
  
  "Może zatrzymam cię tutaj po premierze" - zaśmiał się Hu Can. "Masz nawet wartość propagandową: przykład upadku dawnego świata zachodniego. Ale najpierw, żeby upewnić się, że rozumiesz różnicę między siłą a słabością, dam ci lekcję dla początkujących".
  
  
  Powiedział coś strażnikom. Nick nie rozumiał, ale szybko zdał sobie sprawę, co się stanie, gdy mężczyźni podejdą do niego. Pierwszy z nich powalił go na ziemię. Potem ciężki but kopnął go w żebra. Hu Zan chciał mu pokazać, że siła nie ma nic wspólnego ze słabościami, takimi jak honor i wdzięk. Ale Nick wiedział, że tak naprawdę pragnie jedynie przyjemności patrzenia, jak jego wróg wije się u jego stóp i błaga o litość. Do tej pory dobrze odegrał swoją rolę i będzie to nadal robił. Z każdym uderzeniem buta wydawał okrzyk bólu, a w końcu krzyknął i błagał o litość. "Dość" - krzyknął Hu Zan. "Kiedy przebijesz zewnętrzną warstwę, nie zostanie ci nic poza słabością. Zabierz ich do domu i wsadź do cel. Tam będę."
  
  
  Nick spojrzał na nagie ciała Anyi i Alexiego. Nadal tam leżały.
  
  Bezradni, kompletnie wyczerpani. Prawdopodobnie przeżyli poważny szok i byli psychicznie wyczerpani. Cieszył się, że nie widzieli jego występu. Mogliby zepsuć mu rolę, próbując go powstrzymać. Być może to by ich też oszukało. Udało mu się oszukać Hu Cana i zyskać cenny czas; zaledwie kilka godzin, do następnego ranka, ale to by wystarczyło. Gdy strażnicy wywlekali nagie dziewczyny z pokoju, Nick zobaczył zaniepokojone oczy Hu Cana obserwujące je i pomyślał, że odczytuje myśli w tym zjadliwym spojrzeniu. Jeszcze z nimi nie skończył, ten zboczony drań. Już wymyślał nowe sposoby, by wyrazić swoją nienawiść do kobiet na tych dwóch okazach. Nick nagle zdał sobie sprawę z żalem, że nie zostało mu wiele czasu. Musiał działać bardzo szybko i nie zdąży pokonać Hu Cana, mimo że swędziały go ręce. Strażnicy wypchnęli go na korytarz i zeszli po schodach, po czym wyprowadzono ich bocznymi drzwiami.
  
  
  Dziewczyny były już w małej ciężarówce, otoczone strażnikami. Najwyraźniej cieszyły się swoim zadaniem. Śmiały się i opowiadały sprośne dowcipy, nieustannie przesuwając dłońmi po nagich ciałach nieprzytomnych dziewcząt. Nick został zmuszony do siedzenia na drewnianej ławce naprzeciwko nich, między dwoma strażnikami, a samochód pojechał wąską, wyboistą drogą. Podróż była krótka i kiedy skręcili na asfaltową drogę, Nick dostrzegł duże okno domu, który widzieli ze wzgórz naprzeciwko. Grube, lśniące czarne kolumny podtrzymywały misternie rzeźbioną nadbudowę w kształcie pagody. Parter był zbudowany z drewna tekowego, bambusa i kamienia, emanując tradycyjną chińską architekturą. Strażnicy wypchnęli Nicka z samochodu kolbami karabinów i wprowadzili go do domu, który był prosto i nowocześnie urządzony. Szerokie schody prowadziły na piętro. Zeszli po schodach do mniejszych schodów, które najwyraźniej prowadziły do piwnicy. W końcu dotarli do małego, jasno oświetlonego pokoju. Został kopnięty w tyłek i upadł na podłogę. Drzwi były za nim zamknięte. Leżał tam i nasłuchiwał. Kilka sekund później usłyszał kolejne trzaśnięcie drzwiami. A więc Alexi i Anya byli zamknięci w tej samej celi niedaleko niego. Nick usiadł i usłyszał kroki strażnika na korytarzu. Zauważył maleńki kawałek szkła w drzwiach, prawdopodobnie soczewkę wypukłą, i wiedział, że jest obserwowany. Wpełzł w kąt i tam siedział. Nawet teraz grał rolę całkowicie pokonanego człowieka, tracącego pewność siebie. Nie mógł sobie pozwolić na kolejny błąd, ale jego oczy skanowały każdy centymetr kwadratowy pokoju. Z ponurą świadomością odkrył, że nie ma ucieczki. Nie było okien ani otworów wentylacyjnych. Jasne światło pochodziło z pojedynczej, gołej żarówki na suficie. Był zadowolony, że zachował uległą i uległą postawę, ponieważ kilka minut później Hu Can wszedł do celi niezapowiedziany. Był sam, ale Nick czuł, że strażnik uważnie go obserwuje przez małą, okrągłą szybę w drzwiach.
  
  
  "Możesz uznać nasze kwatery gościnne, powiedzmy, za nieco surowe" - zaczął Hu Zan. "Ale przynajmniej możesz się ruszać. Obawiam się, że twoje wspólniczki zostały poddane nieco surowszemu zamknięciu. Każda z nich ma jedną rękę i jedną nogę przykutą do podłogi. Tylko ja mam klucz do tych łańcuchów. Bo wiesz, że moi ludzie są starannie dobrani i wyszkoleni, ale wiem też, że kobiety są zmorą każdego mężczyzny. Nie można im ufać. Ty, na przykład, możesz być niebezpieczny, jeśli masz broń. Poza tym twoje pięści, twoja siła, twoje nogi - to swego rodzaju broń. Ale kobiety nie potrzebują broni, żeby być niebezpieczne. Są swoją własną bronią. Jesteś zamknięty, pilnie strzeżony i bezradny. Ale kobiety nigdy nie są bezradne. Dopóki mogą nadużywać swojej kobiecości, pozostają niebezpieczne. Dlatego skułem je kajdankami jako dodatkowe zabezpieczenie".
  
  
  Ponownie spróbował wyjść, ale zatrzymał się przy drzwiach i spojrzał na Nicka.
  
  
  "Och, miałeś rację, oczywiście" - powiedział. "Co do tej dziewczyny. To było wiele lat temu. Była Angielką. Poznałem ją w Londynie. Oboje studiowaliśmy. Wyobraź sobie, miałem ciężko pracować w waszej cywilizacji. Ale jutro zniszczę tę cywilizację".
  
  
  Teraz zostawił Nicka samego. Tej nocy nie było ucieczki. Musiał czekać do rana i oszczędzać siły. Anya i Alexi niewątpliwie spali głęboko i wątpliwe było, by ich stan przydał mu się jutro. Ich koszmarne doświadczenie co najmniej ich wyczerpało i osłabiło, a być może doznaliby nieodwracalnych obrażeń psychicznych. Następnego ranka dowie się, co trzeba zrobić; musi to zrobić sam. Pocieszała go jedna myśl. Hu Zan przyspieszył swoje plany i wszyscy dostępni ludzie będą pracować nad aktywacją pocisków lub staną na straży. Zmniejszało to szanse na odkrycie detonatorów, co, biorąc pod uwagę dodatkowy dzień, zawsze było możliwe.
  
  
  Nick skrzyżował nogi i przyjął pozycję jogi, wprowadzając ciało i umysł w stan całkowitego relaksu. Poczuł wewnętrzny mechanizm stopniowo napełniający jego ciało i umysł energią psychiczną i fizyczną. W każdym razie zadbał o to, by dziewczyny nie było już w pokoju. Jeśli będzie zmuszony zdetonować pociski, zanim zdąży je uwolnić, przynajmniej przeżyją. Czuł narastające poczucie wewnętrznego spokoju i bezpieczeństwa, a w jego głowie stopniowo uformował się plan. W końcu zmienił pozycję, położył się na podłodze i niemal natychmiast zasnął.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 9
  
  
  
  
  
  Ogromne okno rozciągało się na całą długość domu. Zgodnie z oczekiwaniami Nicka, oferowało widok na cały kompleks i okoliczne wzgórza. Był to zapierający dech w piersiach i urzekający widok, który Nick ujrzał, gdy strażnik wepchnął go do środka. Potulnie pozwolił się prowadzić, ale chodząc, obserwował otoczenie. Zauważył, że w korytarzu, gdzie znajdowały się jego cele, Anyi i Alexiego, stał tylko jeden strażnik. Co więcej, dom był niestrzeżony. Zobaczył tylko czterech lub pięciu strażników przy wejściach na pierwsze piętro i dwóch stojących przed szerokimi schodami.
  
  
  Żołnierz, który wniósł go na górę, pozostał w pokoju, podczas gdy Hu Zan, który patrzył na ulicę, odwrócił się. Nick zauważył, że irytujący uśmiech powrócił na jego twarz. Pokój, rozciągający się na całą długość fasady, wyglądał bardziej jak punkt obserwacyjny niż normalne pomieszczenie. Pośrodku okna znajdował się ogromny panel sterowania z licznymi przełącznikami, miernikami i kilkoma mikrofonami.
  
  
  Nick wyjrzał przez okno. Rakiety dumnie stały na wyrzutniach, a teren był już pusty. Wokół rakiet nie było już żołnierzy ani techników. Czasu było niewiele.
  
  
  "Moje pociski mają nowe urządzenie, które sam opracowałem" - powiedział Hu Can. "Głowica jądrowa nie może zostać zdetonowana, dopóki pocisk nie znajdzie się w powietrzu. Zatem głowice jądrowe tutaj, w bazie, nie mogą zdetonować z powodu błędu technicznego".
  
  
  Teraz kolej Nicka na uśmiech. "Nigdy nie zgadniesz, co to dla mnie znaczy" - powiedział.
  
  
  "Kilka godzin temu twoje nastawienie wydawało mi się inne" - powiedział Hu Zan, przyglądając się Nickowi. "Zobaczmy, ile czasu zajmie tym pociskom zniszczenie głównych ośrodków Zachodu. Jeśli tak się stanie, Pekin dostrzeże szansę, jaką mu oferuję, i Armia Czerwona podejmie natychmiastowe działania. Moi ludzie prawie zakończyli ostatnie przygotowania".
  
  
  Hu Zan znów odwrócił się, by spojrzeć na zewnątrz, a Nick szybko obliczył. Musiał działać teraz. Nadajnik w jego udzie potrzebował sekundy na wysłanie sygnału do każdego detonatora i kolejnej sekundy na odebranie sygnału przez detonator i przetworzenie go na sygnał elektroniczny. Siedem pocisków, po dwie sekundy każdy. Czternaście sekund dzieliło wolny świat od piekła. Czternaście sekund dzieliło przyszłość pełną nadziei od przyszłości pełnej cierpienia i horroru. Czternaście sekund miało zadecydować o biegu historii na tysiące lat. Musiał mieć Hu Zana przy sobie. Nie mógł ryzykować interwencji strażnika. Nick cicho ruszył w stronę mężczyzny, a potem odwrócił się z prędkością błyskawicy. Przekuł cały swój skumulowany gniew w miażdżący cios w szczękę mężczyzny, co przyniosło mu natychmiastową ulgę. Mężczyzna osunął się jak szmata. Nick roześmiał się głośno, a Hu Zan odwrócił się zaskoczony. Zmarszczył brwi i spojrzał na Nicka jak na niegrzeczne dziecko.
  
  
  Zapytał: "Co ty sobie wyobrażasz?". "Co to jest? Ostatni impuls twoich idiotycznych zasad, próba ratowania honoru? Jeśli podniosę alarm, moi ochroniarze będą tu za kilka sekund. A nawet gdyby nie przyszli, nie możesz nic zrobić, żeby powstrzymać pociski. Jest za późno".
  
  
  "Nie, ty szalony idioto" - powiedział Nick. "Masz siedem pocisków, a ja podam ci siedem powodów, dla których zawiodą".
  
  
  Hu Zan roześmiał się bez radości, głuchym, nieludzkim śmiechem. "Zwariowałeś" - powiedział do Nicka.
  
  
  "Numer jeden!" krzyknął Nick, upewniając się, że wymówił słowa, które odpalą pierwszy detonator. "Numer jeden" - powtórzył, czując lekkie mrowienie pod skórą uda, gdy nadajnik odebrał sygnał. "Prawda, łaska i miłość to nie puste pojęcia" - kontynuował. "Są tak samo realne, jak siła i słabość".
  
  
  Zdążył zaczerpnąć powietrza, gdy usłyszał wybuch pierwszego detonatora. Niemal natychmiast po eksplozji rozległ się ryk, a rakieta zdawała się wystartować sama, wzbić w powietrze, a następnie rozpaść na kawałki. Pierwsza wyrzutnia znajdowała się w pobliżu koszar, a Nick zobaczył, jak eksplozja rozrywa drewniane konstrukcje. Beton, kawałki metalu i fragmenty ciał poszybowały w powietrze i wylądowały na ziemi kilka metrów dalej. Hu Can wyjrzał przez okno z szeroko otwartymi oczami. Podbiegł do jednego z mikrofonów na panelu sterowania i włączył włącznik.
  
  
  "Co się stało?" krzyknął. "Centrala, centrala, tu doktor Hu Can. Co się dzieje? Tak, oczywiście, czekam. Dowiedz się. Słyszysz mnie natychmiast?"
  
  
  "Numer dwa!" - powiedział Nick wyraźnie. "Tyrani nigdy nie zniewolą wolnych ludzi".
  
  
  Drugi detonator eksplodował z potężnym hukiem, a twarz Hu Cana zbladła. Nadal krzyczał do mówcy, domagając się wyjaśnień.
  
  
  "Po trzecie" - powiedział Nick. "Jednostka jest ważniejsza niż państwo".
  
  
  Kiedy trzecia eksplozja wstrząsnęła domem, Nick zobaczył Hu Cana walącego pięściami w okno. Potem spojrzał na Nicka. Jego oczy były pełne czystego, panicznego strachu. Stało się coś, czego nie mógł pojąć. Zaczął chodzić tam i z powrotem, wykrzykując polecenia do różnych mikrofonów, podczas gdy chaos na dole stawał się coraz bardziej chaotyczny.
  
  
  "Nadal słuchasz, Hu Can?" - zapytał Nick z diabolicznym uśmiechem. Hu Can spojrzał na niego szeroko otwartymi oczami i ustami. "Numer cztery" - krzyknął Nick. "Miłość jest silniejsza od nienawiści, a dobro od zła".
  
  
  Czwarta rakieta wystrzeliła, a Hu Zan upadł na kolana i zaczął walić w panel sterowania. Krzyczał i śmiał się na przemian. Nick, przypominając sobie bezradną, dziką panikę, którą widział w oczach Alexiego kilka godzin wcześniej, krzyknął ostrym, wyraźnym głosem: "Numer pięć! Nie ma nic lepszego niż gorąca laska".
  
  
  Podczas piątej eksplozji Hu Can upadł na panel sterowania, wybuchając histerycznym, przerywanym krzykiem, którego nie dało się zrozumieć. Teraz cały kompleks zamienił się w jedną ogromną kolumnę dymu i płomieni. Nick chwycił Hu Cana i przycisnął jego twarz do szyby.
  
  
  "Myśl dalej, idioto" - powiedział. "Numer sześć! To, co łączy ludzi, jest silniejsze niż to, co ich dzieli!"
  
  
  Hu Tsang wyrwał się z uścisku Nicka, gdy szósta rakieta eksplodowała w spirali płomieni, metalu i betonu. Jego twarz stwardniała niczym maska, a w jego zszokowanym umyśle nagle pojawiła się iskierka zrozumienia.
  
  
  "To ty" - wyszeptał. "Jakimś cudem to robisz. To wszystko było kłamstwem. Nigdy nie kochałeś tej kobiety. To był podstęp, żeby mnie powstrzymać, żeby ją uratować!"
  
  
  "Zdecydowanie masz rację" - syknął Nick. "I pamiętaj, to kobieta pomogła ci się zneutralizować".
  
  
  Hu Can schylił się u stóp Nicka, który jednak odsunął się cicho i obserwował, jak mężczyzna uderza głową w panel sterowania.
  
  
  "Numer siedem, Hu Can" - krzyknął Nick. "Numer siedem oznacza, że twoje plany się nie powiodły, bo ludzkość jest wystarczająco daleko, by w porę zdemaskować takich szaleńców jak ty!"
  
  
  "Rakieta siedem!" krzyknął Hu Zan do mikrofonu. "Odpalić rakietę siedem!" W odpowiedzi rozległ się ostatni wybuch, który wstrząsnął oknem. Odwrócił się i rzucił na Nicka z przenikliwym krzykiem. Nick wystawił nogę, posyłając Hu Zana z hukiem w drzwi. Z niezwykłą siłą szaleńca Hu Zan szybko wstał i wybiegł, zanim Nick zdążył go powstrzymać. Nick pobiegł za nim i zobaczył, jak jego biały fartuch znika u stóp schodów. Wtedy u podnóża schodów pojawiło się czterech strażników. Ich broń automatyczna otworzyła ogień, a Nick rzucił się na ziemię. Usłyszał szybkie kroki na schodach. Gdy pierwszy z nich dotarł do najwyższego stopnia, złapał mężczyznę za kostki i zrzucił go ze schodów, zabierając ze sobą pozostałą trójkę. Nick uchylił się i oddał serię. Czterech żołnierzy leżało bez życia u stóp schodów. Z karabinem maszynowym w ręku Nick przeskoczył nad nimi i pobiegł na pierwsze piętro. Pojawiło się dwóch kolejnych strażników, a Nick natychmiast oddał w ich kierunku krótką serię. Hu Cana nigdzie nie było widać, a Nick zaczął się zastanawiać. Czy naukowiec mógł uciec z domu? Ale Nicka dręczyła myśl, że mężczyzna poszedł gdzie indziej, schodząc do piwnicy po trzy stopnie naraz. Gdy zbliżał się do celi, krzyk Alexiego potwierdził jego przerażające podejrzenia.
  
  
  Wpadł do pokoju, gdzie bliźniaczki, wciąż nagie, były przykute łańcuchami do podłogi. Hu Can stał nad nimi niczym stary kapłan shinto w długim, workowatym płaszczu. W jego dłoniach leżała ogromna, antyczna chińska szabla. Trzymał ciężką broń oburącz nad głową, gotowy ściąć głowy dwóm dziewczynkom jednym zamachem. Nickowi udało się zdjąć palec ze spustu. Gdyby strzelił, Hu Can upuściłby ciężkie ostrze, a skutki byłyby równie przerażające. Nick upuścił pistolet na ziemię i uchylił się. Złapał Hu Cana w pasie i razem przelecieli przez komnatę, lądując dwa metry od niego.
  
  
  Normalnie mężczyzna zostałby zmiażdżony potężnym uściskiem Nicka Cartera, ale Hu Can był napędzany nieludzką siłą rozwścieczonego szaleńca i wciąż mocno trzymał ciężką szablę. Zamachnął się szerokim ostrzem w dół, próbując uderzyć Nicka w głowę, ale N3 przetoczył się na bok w samą porę, by uniknąć pełnej siły ciosu. Czubek szabli trafił go jednak w ramię i natychmiast poczuł pulsujący ból, który niemal sparaliżował mu rękę. Jednak natychmiast zerwał się na równe nogi i spróbował uniknąć kolejnego ataku szaleńca. Ten jednak ponownie rzucił się na Alexy'ego i Anyę z uniesionym mieczem, najwyraźniej niezrażony determinacją, by dopełnić zemsty na gatunku żeńskim.
  
  
  Gdy mężczyzna z gwizdem cisnął szablą w dół, Nick chwycił rękojeść i szarpnął ją w bok z całej siły. Poczuł przeszywający ból w krwawiącym ramieniu, ale złapał go w ostatniej chwili. Teraz ciężkie ostrze uderzyło o ziemię jakieś cal od głowy Anyi. Nick, wciąż trzymając rękojeść szabli, obrócił Hu Cana z taką siłą, że ten roztrzaskał się o ścianę.
  
  
  Teraz, gdy Nick miał szablę, naukowiec wciąż zdawał się nie chcieć porzucić myśli o zemście. Był już prawie przy drzwiach, gdy Nick zablokował mu drogę. Hu Can odwrócił się i pobiegł z powrotem, gdy Nick opuścił ostrze. Ostra jak brzytwa broń przebiła plecy szaleńca, który upadł na ziemię ze stłumionym jękiem. Nick szybko uklęknął obok umierającego naukowca i wyciągnął z kieszeni płaszcza klucze do łańcuszków. Uwolnił dziewczyny, które drżały w jego ramionach. W ich oczach wciąż widać było strach i ból, ale z trudem zachowały opanowanie.
  
  
  "Słyszeliśmy eksplozje" - powiedział Alexi. "Czy to się stało, Nick?"
  
  
  "Stało się" - powiedział. "Nasze rozkazy zostały wykonane. Zachód znów może odetchnąć z ulgą. Możesz iść?"
  
  
  "Myślę, że tak" - odpowiedziała Anya niepewnym, wahającym się tonem.
  
  
  "Poczekajcie tu na mnie" - powiedział Nick. "Przyniosę wam jakieś ubrania". Zszedł na korytarz i po chwili wrócił z ubraniami dwóch strażników. Gdy dziewczyny zaczęły się ubierać, Nick opatrzył mu krwawiące ramię wstążkami odciętymi z koszuli, którą również zabrał strażnikowi. Dał każdej dziewczynie karabin maszynowy i poszli na górę. Było jasne, że Anya i Alexi mają ogromne trudności z chodzeniem, ale wytrwali, a Nick podziwiał ich żelazną opanowanie. Ale wytrwałość to jedno, a uraz psychiczny to drugie. Musiał dopilnować, żeby jak najszybciej trafili w ręce doświadczonych lekarzy.
  
  
  Dom wydawał się opuszczony; panowała niesamowita, złowieszcza cisza. Na zewnątrz słyszeli trzask płomieni i czuli ostry zapach palonej nafty. Niezależnie od tego, ilu strażników mogło być w domu Hu Cana, było jasne, że wszyscy uciekli. Najszybsza droga na brzeg prowadziła przez wzgórza, a żeby tam dotrzeć, musieli wyrąbać drogę.
  
  
  "Zaryzykujmy" - powiedział Nick. "Jeśli ktoś przeżyje, będzie tak zajęty ratowaniem własnej skóry, że zostawi nas w spokoju".
  
  
  Ale to była pomyłka. Dotarli na miejsce bez trudu i mieli właśnie przebić się przez tlący się gruz, gdy Nick nagle ukrył się za na wpół rozwaloną ścianą jednego z betonowych budynków. Żołnierze w szarozielonych mundurach powoli zbliżali się drogą. Ostrożnie i z ciekawością zbliżali się do miejsca zdarzenia, a w oddali słychać było odgłos licznych pojazdów wojskowych. "Regularna chińska armia" - warknął Nick. "Powinienem był się domyślić. Fajerwerki powinny być tu wyraźnie widoczne i słyszalne z co najmniej trzydziestu kilometrów. Oczywiście, wykryli je również setki kilometrów dalej za pomocą elektronicznego sprzętu pomiarowego".
  
  
  To był nieoczekiwany i niefortunny rozwój sytuacji. Mogli uciec z powrotem do lasu i się ukryć, ale gdyby pekińscy żołnierze zrobili wszystko jak należy, spędziliby tu tygodnie, zbierając gruz i grzebając ciała. A gdyby znaleźli Hu Cana, wiedzieliby, że to nie jakaś usterka techniczna, a sabotaż. Przeczesaliby cały teren centymetr po centymetrze. Nick zerknął na Anyę i Alexiego. Mogliby uciec, przynajmniej na krótki dystans, ale widział, że nie byliby w stanie wdać się w walkę. Do tego dochodzi problem z jedzeniem. Jeśli uda im się znaleźć dobre schronienie, a żołnierze spędzą tygodnie na ich poszukiwaniach, im również groziłaby śmierć głodowa. Oczywiście, dziewczyny nie pożyją długo. Wciąż miały ten dziwny wyraz oczu, mieszankę paniki i infantylnego pożądania seksualnego. "Ogólnie rzecz biorąc", pomyślał Nick, "wyszło dość nieprzyjemnie". Misja zakończyła się sukcesem, ale misjonarzom groziło pożarcie przez tubylców.
  
  
  Gdy wciąż rozważał właściwą decyzję, Anya nagle ją podjęła. Nie wiedział, co ją sprowokowało - może nagła panika, a może po prostu nerwy, wciąż zaślepione wyczerpanym umysłem. Tak czy inaczej, zaczęła strzelać z karabinu automatycznego do nadciągających żołnierzy.
  
  
  "Do diabła!" - krzyknął. Chciał ją zbesztać, ale jedno spojrzenie na nią i od razu zrozumiał, że to daremne. Spojrzała na niego histerycznie, szeroko otwartymi oczami, nic nie rozumiejąc. Teraz, na rozkaz, żołnierze wycofali się na skraj całkowicie zniszczonego kompleksu. Najwyraźniej nadal nie zorientowali się, skąd nadleciała salwa.
  
  
  "Chodź" - warknął Nick. "I kryj się. Wracaj do lasu!"
  
  
  Gdy biegli w stronę lasu, w głowie Nicka zrodził się szalony pomysł. Przy odrobinie szczęścia to może zadziałać. Przynajmniej da im szansę na ucieczkę z tego obszaru i z tego miejsca. Na skraju lasu rosły wysokie drzewa: dęby i wiązy chińskie. Nick wybrał trzy, wszystkie blisko siebie.
  
  
  "Zaczekajcie tu" - rozkazał bliźniakom. "Zaraz wracam". Odwrócił się szybko i pobiegł z powrotem na miejsce, próbując utrzymać się na resztkach murów i poskręcanym metalu. Szybko chwycił coś z pasów trzech poległych żołnierzy z małej armii Hu Cana i pobiegł z powrotem na skraj lasu. Chińscy oficerowie rozstawiali teraz swoich żołnierzy w kółko wokół terenu, otaczając każdego, kto do nich strzelał.
  
  
  "Dobry pomysł" - pomyślał Nick - "i coś, co pomoże mu zrealizować plan". Dotarłszy do trzech drzew, wysadził Alexiego i Anyę w maskach gazowych. Trzecią maskę gazową miał już przyczepioną do ust.
  
  
  "Słuchajcie uważnie, oboje" - powiedział wyraźnym, władczym tonem. "Każdy z nas wdrapie się jak najwyżej na jedno z tych trzech drzew. Jedynym nienaruszonym fragmentem platformy jest pierścień, na którym znajdują się zbiorniki z gazem bojowym, zakopane w ziemi. System elektryczny, który nimi steruje, niewątpliwie jest niesprawny, ale podejrzewam, że w zbiornikach wciąż jest gaz bojowy. Jeśli będziecie wystarczająco wysoko na drzewie, wyraźnie zobaczycie każdy metalowy dysk. Nasza trójka będzie strzelać do wszystkich tych rzeczy. I pamiętajcie, nie marnujcie kul na żołnierzy, tylko na zbiorniki z gazem, rozumiecie? Alexi, ty celuj w prawo, Anya w lewo, a ja zajmę się środkiem. Dobra, ruszajcie się!"
  
  
  Nick zatrzymał się, obserwując wspinaczkę dziewcząt. Poruszały się płynnie i szybko, z bronią przewieszoną przez ramiona, i w końcu zniknęły wśród wyższych gałęzi. On sam dotarł już na szczyt drzewa, gdy usłyszał pierwszą salwę z ich broni. On również zaczął szybko strzelać w środek każdego okrągłego dysku. Nie było ciśnienia powietrza, które mogłoby wydmuchnąć gaz, ale stało się to, na co liczył. Każdy zbiornik miał wysokie ciśnienie naturalne, a z każdego dysku uderzeniowego zaczęła wydobywać się chmura gazu, która rosła i rosła. Gdy rozpoczęła się strzelanina, chińscy żołnierze padli na ziemię i zaczęli strzelać bez ładu i składu. Jak Nick już zauważył, maski gazowe nie były częścią ich wyposażenia i zobaczył, jak gaz zaczyna działać. Usłyszał oficerów krzyczących komendy, ale oczywiście było już za późno. Kiedy Nick zobaczył, jak żołnierze zataczają się i padają, krzyknął: "Ania! Alexi! Padnij! Musimy się stąd wydostać!".
  
  
  Wstał pierwszy i czekał na nie. Ucieszył się, widząc, że dziewczyny nie zerwały masek gazowych z twarzy. Wiedział, że ich stan nie jest jeszcze całkowicie stabilny.
  
  
  "Teraz wystarczy, że pójdziecie za mną" - rozkazał. "Przechodzimy przez teren". Wiedział, że wojskowe pojazdy dostawcze są po drugiej stronie terenu i szybko przemieszczał się między gruzami wyrzutni, pocisków i budynków. Gaz unosił się w powietrzu niczym gęsta mgła, a oni ignorowali bełkoczących, drżących żołnierzy na ziemi. Nick podejrzewał, że niektórzy żołnierze mogli zostać przy furgonetkach i miał rację. Gdy zbliżyli się do najbliższego pojazdu, czterech żołnierzy rzuciło się w ich stronę, ale zostali natychmiast zabici serią strzałów z broni Alexiego. Wyszli już z chmury gazu i Nick zerwał maskę gazową. Twarz miał rozgrzaną i spoconą, gdy wskoczył do furgonetki i wciągnął dziewczyny do środka. Natychmiast uruchomił furgonetkę i zatoczył pełne koło wokół rzędu furgonetek zaparkowanych przed główną bramą. Szybko minęli rząd samochodów zaparkowanych na poboczu drogi. Teraz inni żołnierze wyskoczyli i otworzyli do nich ogień, a Nick syknął do Anyi i Alexiego: "Wsiadajcie na tyły". Przeczołgali się przez wąską szczelinę między kabiną kierowcy a platformą ładunkową i położyli się na dole. "Nie strzelajcie" - rozkazał Nick. "I połóżcie się płasko".
  
  
  Zbliżyli się do ostatniego pojazdu wojskowego, z którego wyskoczyło sześciu żołnierzy, szybko rozbiegając się po drodze i przygotowując się do otwarcia ognia. Nick upadł na podłogę pojazdu, lewą ręką ściskając kierownicę, a prawą naciskając pedał gazu. Usłyszał, jak kule roztrzaskują przednią szybę i przebijają metalową maskę z ciągłym, trzaskającym hukiem. Jednak pęd pojazdu, dudniącego jak lokomotywa, nie został zachwiany i Nick dostrzegł żołnierzy przebijających się przez ludzką ścianę. Szybko podniósł się na nogi, akurat w porę, by obrócić koła przed szybko zbliżającym się zakrętem.
  
  
  "Zrobiliśmy to" - zaśmiał się. "Przynajmniej na razie".
  
  
  "Co teraz zrobimy?" zapytała Alexi, zaglądając do kabiny kierowcy.
  
  
  "Spróbujemy ich przechytrzyć" - powiedział Nick. "Teraz zarządzą blokady dróg i grupy poszukiwawcze. Ale pomyślą, że zmierzamy prosto na wybrzeże. Do Kanału Hu, gdzie wylądowaliśmy; to byłoby najbardziej logiczne posunięcie. Ale zamiast tego wracamy tą samą drogą, do Taya Wan. Dopiero kiedy tam dotrzemy, zdadzą sobie sprawę, że popełnili błąd i że nie zmierzamy w kierunku zachodniego brzegu".
  
  
  Gdyby Nick zachował tę myśl dla siebie, przynajmniej nie byłoby tysiąca innych rzeczy, które mogłyby pójść nie tak! Nick zerknął na wskaźnik paliwa. Zbiornik był prawie pełny, wystarczająco, by dojechać do celu. Usiadł wygodnie i skupił się na jak najszybszym manewrowaniu ciężkim pojazdem po krętej, pagórkowatej drodze. Zerknął za siebie. Alexi i Anya spali na dole, ściskając karabiny maszynowe jak pluszowe misie. Nick poczuł głęboką satysfakcję, niemal ulgę. Robota wykonana, żyli i dla odmiany wszystko szło gładko. Może nadszedł czas. Mógłby nie czuć takiej ulgi, gdyby wiedział o istnieniu generała Ku.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 10
  
  
  Generał został natychmiast zaalarmowany i zanim dotarł na miejsce, Nick był już w drodze od prawie dwóch godzin. Generał Ku, dowódca Trzeciej Armii Republiki Ludowej, przechadzał się po gruzach. Zamyślony i skupiony, chłonął każdy szczegół. Nie powiedział ani słowa, ale jego niezadowolenie odbijało się w jego oczach, gdy przechadzał się między szeregami chorych żołnierzy. Generał Ku był w głębi duszy zawodowym żołnierzem. Był dumny ze swojej rodziny, która w przeszłości wydała na świat wielu wybitnych żołnierzy. Ciągłe kampanie politycznego skrzydła nowej Ludowej Armii Rewolucyjnej zawsze były solą w oku. Polityka go nie interesowała. Uważał, że żołnierz powinien być specjalistą, mistrzem, a nie przedłużeniem ruchu ideologicznego. Doktor Hu Zan i jego ludzie byli nominalnie pod jego dowództwem. Ale Hu Zan zawsze działał z pełną władzą z góry. Kierował swoją elitarną trupą po swojemu i organizował własne przedstawienie. A teraz, gdy przedstawienie nagle poszło z dymem, wezwano go, by przywrócił porządek.
  
  
  Jeden z młodszych oficerów poinformował go o tym, co się wydarzyło, gdy regularne oddziały wkroczyły na teren kompleksu. Generał Ku słuchał w milczeniu. Czy ktoś wcześniej był w domu na wzgórzu? Westchnął głęboko, gdy usłyszał, że jeszcze nic takiego się nie wydarzyło. Zanotował w pamięci co najmniej dziesięciu młodszych oficerów, którzy na pewno nie będą następni w kolejce do awansu. Sam generał, z niewielką świtą, podjechał do dużego domu i odkrył ciało Hu Cana z szablą wciąż tkwiącą w jego plecach.
  
  
  Generał Ku zszedł po schodach domu i usiadł na najniższym stopniu. Z wyćwiczonym, profesjonalnym umysłem zaczął składać wszystko w całość. Lubił mieć pełną kontrolę nad wszystkim, co działo się na podległym mu terenie, w prowincji Kwantung. Było jasne, że to, co się stało, nie było przypadkiem. Równie oczywiste było, że musiało to być dzieło wysoko wykwalifikowanego specjalisty, człowieka takiego jak on sam, ale o niezwykłych zdolnościach. Generał Ku wręcz podziwiał tego człowieka. Teraz przypomniały mu się inne wydarzenia, takie jak łódź patrolowa, która w tak niewytłumaczalny sposób zniknęła bez śladu, oraz niewytłumaczalny incydent z jednym z jego konwojów kilka dni wcześniej.
  
  
  Ktokolwiek to był, musiał tu być zaledwie kilka godzin temu, kiedy sam wysłał tu swoje wojska, by dowiedzieć się, dlaczego świat zdaje się kończyć na północ od Shilong! Strzelanie do zbiorników z gazem było przykładem fantastycznej strategii, improwizacji, jaką może stworzyć tylko superumysł. Wrogich agentów było wielu, ale tylko niewielka ich część była zdolna do takich czynów. Generał Ku nie byłby rasowym specjalistą, zajmującym najwyższe stanowisko w chińskiej armii, gdyby nie zapamiętał z pamięci wszystkich nazwisk tak wysoko postawionych agentów.
  
  
  Rosyjski agent, Korvetsky, był dobry, ale takie informacje nie były jego mocną stroną. Brytyjczycy mieli dobrych ludzi, ale jakoś to do nich nie pasowało. Brytyjczycy wciąż mieli zamiłowanie do uczciwej gry, a generał Koo uważał ich za zbyt cywilizowanych na takie podejście. Nawiasem mówiąc, według Koo, był to irytujący nawyk, który często sprawiał, że tracili okazje. Nie, tutaj wykrył diaboliczną, mroczną, potężną skuteczność, która mogła wskazywać tylko na jedną osobę: amerykańskiego agenta N3. Generał Koo zastanowił się przez chwilę, a potem znalazł nazwisko: Nick Carter! Generał Koo wstał i rozkazał kierowcy, aby zawiózł go z powrotem do kompleksu, gdzie jego żołnierze założyli stację radiową. Musiał to być Nick Carter, a on wciąż przebywał na chińskiej ziemi. Generał zdał sobie sprawę, że Hu Can musi knuć coś, czego nawet dowództwo nie podejrzewało. Amerykanin otrzymał rozkaz zniszczenia bazy Hu Cana. Teraz był w ucieczce. Generał Ku prawie żałował, że musiał go powstrzymać. Głęboko podziwiał jego umiejętności. Ale sam był mistrzem. Generał Ku nawiązał kontakt radiowy. "Dajcie mi kwaterę główną" - powiedział spokojnie. "Chcę natychmiast mieć dwa bataliony. Mają one otoczyć linię brzegową od Gumenchai wzdłuż Cieśniny Hu. Tak, dwa bataliony, to wystarczy. To tylko środek ostrożności, na wypadek gdybym się mylił. Ten człowiek prawdopodobnie wybrał inny kierunek. Nie spodziewam się, że to zrobi, to takie oczywiste".
  
  
  Następnie generał Ku poprosił o kontakt z Siłami Powietrznymi, a jego ton był teraz wyważony i ostry. "Tak, jedna z moich regularnych ciężarówek wojskowych. Powinna już być w pobliżu Kung Tu, zmierzając w stronę wschodniego wybrzeża. To absolutny priorytet. Nie, zdecydowanie nie chodzi o samoloty; są za szybkie i nie znajdą ani jednego pojazdu na wzgórzach. Dobrze, czekam na więcej informacji".
  
  
  Generał Ku wrócił do samochodu. Dobrze by było, gdyby Amerykanin wrócił żywy. Chciał spotkać się z tym człowiekiem. Wiedział jednak, że szanse są nikłe. Miał nadzieję, że od tej pory naczelne dowództwo będzie ostrożniejsze w swoich projektach specjalnych i pozostawi wszystkie pociski rakietowe i ich systemy bezpieczeństwa w rękach regularnej armii.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 11
  
  
  
  
  
  Anya i Alexi się obudzili. Ich oczy błyszczały, a Nick był z tego zadowolony. Ciężki samochód z hukiem przejechał przez ulicę, a jak dotąd poczynili spore postępy. Postanowił trochę poeksperymentować z dziewczynami, żeby zobaczyć, jak zareagują. Nadal nie był pewien, jak wielkie szkody wyrządziły im tortury Hu Cana.
  
  
  "Alexie" - odpowiedział. Jej twarz pojawiła się w luku między skrzynią ładunkową a kabiną kierowcy. "Pamiętasz, jak mnie pytałaś, jak było w Ameryce? Kiedy spaliśmy w jaskini?"
  
  
  Alexi zmarszczyła brwi. "Co?" Najwyraźniej próbowała sobie przypomnieć.
  
  
  "Pytałeś o Greenwich Village" - upierał się. "Jak się tam mieszkało".
  
  
  "O tak" - odpowiedziała powoli. "Tak, teraz sobie przypominam".
  
  
  "Chciałabyś mieszkać w Ameryce?" - zapytał Nick, obserwując jej wyraz twarzy w lusterku wstecznym. Jej twarz się rozjaśniła, a ona uśmiechnęła się marzycielsko.
  
  
  "Myślę, że tak, Nick" - powiedziała. "Myślałam o tym. Tak, właściwie, myślę, że to byłby dobry pomysł.
  
  
  "W takim razie porozmawiamy o tym później" - odpowiedział. Na razie czuł ulgę. Doszła do siebie, przynajmniej psychicznie. Pamiętała rzeczy i dostrzegała powiązania. A ponieważ były tak podobne, Nick podejrzewał, że Anya też będzie w porządku. Przynajmniej to ohydne urządzenie nie wyrządziło im poważnych szkód w mózgach. Ale nie mógł zapomnieć o biednej Polce w piwnicy. Może i potrafiła normalnie myśleć, ale była emocjonalnie okaleczona, wrakiem człowieka, którego nie da się naprawić. Wiedział, że jest tylko jeden sposób, żeby się o tym przekonać. Ale teraz był zły czas i złe miejsce. A w tych okolicznościach mógł tylko pogorszyć sprawę.
  
  
  Jego umysł był tak skupiony na bliźniakach, że nie usłyszał pulsującego dźwięku, dopóki helikopter nie przeleciał niemal bezpośrednio nad jego głową. Spojrzał w górę i zobaczył na nim gwiazdę Chińskich Sił Powietrznych. Helikopter szybko opadł, a Nick w ostatniej chwili dostrzegł lufę karabinu maszynowego. Obrócił kierownicę i zaczął jechać zygzakiem, choć na wąskiej drodze ledwo było na to miejsce. Rozległa się salwa z karabinu maszynowego. Wiedział, że Alexi i Anya leżą na podłodze, i nie słyszał żadnych dźwięków, które wskazywałyby, że którekolwiek z nich zostało trafione. Pojazd minął teraz rząd drzew, których górne gałęzie blokowały drogę niczym brama, ale gdy tylko wyszli spod nich, helikopter znów znalazł się nad nimi. Nick zerknął na kokpit. Strzelanina ucichła, a członek załogi odezwał się do radia.
  
  
  Nick jechał z ponurą miną. Będzie jechał tak długo, jak to możliwe. Powinni być już blisko brzegu. Zastanawiał się, skąd do cholery wiedzą, że planuje stąd uciec. Teraz jechał jak szalony, na maksa, obracając się na dwóch kołach. Nie próbował jechać szybciej niż helikopter. Nie było szans. Ale chciał dotrzeć jak najdalej, zanim będą musieli porzucić samochód. I Nick był pewien, że ta chwila nadejdzie wkrótce. Nadeszła szybciej, niż myślał, gdy kątem oka zobaczył na niebie pół tuzina kropek. Robiły się coraz większe i to też były helikoptery. Większe! I może z pociskami!
  
  
  "Przygotujcie się do skoku!" krzyknął i usłyszał, jak Alexi i Anya zrywają się na równe nogi.
  
  
  Nick zatrzymał samochód i wyskoczyli. Rzucili się na nasyp, który na szczęście był porośnięty drzewami, i pobiegli. Gdyby pozostali w cieniu gęstych zarośli i gęstych drzew, mogliby pozostać poza zasięgiem wzroku helikopterów. Pojazd wojskowy udowodnił swoją wartość, ale teraz stawał się coraz większą przeszkodą.
  
  
  Biegli jak zające gonione przez psy. Aleksiej i Anya nie mogli długo utrzymać tempa. Ich oddech był już nierówny i wyraźnie brakowało im tchu. Wpadli w wąskie zagłębienie w ziemi, gdzie trawa sięgała półtora metra. Dziewczyny skuliły się w ciasnym uścisku i zakryły głowy rękami. Nick zobaczył helikoptery krążące nad ciężarówką wojskową, a z trzech z nich dostrzegł białe chmury rozkładających się spadochronów. Wyprostował się nieco i rozejrzał. Spadochroniarze również skakali z innych helikopterów.
  
  
  Nick zdał sobie sprawę, że muszą zostać namierzeni w ten sposób. Jeśli poruszą się zbyt szybko, helikoptery natychmiast ich przygwożdżą. Nick spojrzał przez wysoką trawę na powoli schodzących spadochroniarzy. Zawsze czuł, że to dziwne zagłębienie ze wzgórzami po obu stronach wydaje mu się znajome i nagle z całą pewnością wiedział, gdzie są. To właśnie tam dziecko ich znalazło. Niedaleko musiało być małe gospodarstwo. Nick przez chwilę rozważał, czy nie pobiec tam, ale to tylko opóźniłoby egzekucję. To było niewątpliwie jedno z pierwszych miejsc, w których spadochroniarze udali się na poszukiwania. Poczuł dłoń na rękawie. To był Alexi.
  
  
  "Zostaniemy tutaj i zwabimy ich" - powiedziała. "Tylko ty możesz to zrobić, Nick. To już niedaleko od brzegu. Nie oczekuj od nas niczego więcej. Wykonaliśmy swoje zadanie".
  
  
  Zostawcie ich tutaj! Nick wiedział, że ma rację. Mógł to zrobić sam, zwłaszcza jeśli przyciągnęli uwagę spadochroniarzy. A gdyby nie wykonał już swojej misji, niewątpliwie by to zrobił. Poświęciłby ich, gdyby było to konieczne. Wiedział o tym i oni też. Ale teraz sytuacja była inna. Misja została wykonana i razem doprowadzili ją do szczęśliwego końca. Pomogli mu, a teraz ich nie opuści. Pochylił się w stronę Alexi i uniósł jej podbródek. "Nie, kochanie" - powiedział, odwzajemniając jej uparte spojrzenie. Nick Carter spojrzał ponuro na schodzących spadochroniarzy. Utworzyli pierścień wokół zagłębienia i za chwilę całkowicie by ich otoczyli. A brzeg wciąż był oddalony o co najmniej pięćset jardów. Chwycił karabin, gdy zobaczył, jak trawa porusza się po ich prawej stronie. To był subtelny ruch, ale niezaprzeczalny. Teraz trawa wyraźnie zaszeleściła, a sekundę później, ku jego wielkiemu zaskoczeniu, zobaczył twarz małego chłopca ze wsi.
  
  
  "Nie strzelaj" - powiedział chłopiec. "Proszę". Nick opuścił broń, gdy chłopiec czołgał się w ich kierunku.
  
  
  "Wiem, że chcesz uciec" - powiedział po prostu. "Pokażę ci drogę. Na skraju wzgórza jest początek podziemnego tunelu, przez który płynie strumień. Jest wystarczająco szeroki, żebyś się przez niego przeczołgał".
  
  
  Nick spojrzał na chłopca podejrzliwie. Jego drobna twarz nie wyrażała niczego, żadnego podniecenia, żadnej nienawiści, absolutnie niczego. Mógł ich porwać w objęcia spadochroniarzy. Nick podniósł wzrok. Czas uciekał, wszyscy spadochroniarze już wylądowali. Nie było już szans na ucieczkę.
  
  
  "Pójdziemy za wami" - powiedział Nick. Nawet gdyby dziecko chciało ich zdradzić, byłoby to lepsze niż siedzenie tu i czekanie. Mogliby spróbować wywalczyć sobie drogę ucieczki, ale Nick wiedział, że spadochroniarze to dobrze wyszkoleni żołnierze. Nie byli to amatorzy osobiście wybrani przez Hu Cana, lecz zwykli chińscy żołnierze. Chłopiec odwrócił się i pobiegł, a Nick i bliźniacy podążyli za nim. Chłopiec poprowadził ich na porośnięty krzakami skraj wzgórza. Zatrzymał się w pobliżu kępy sosen i wskazał na nich.
  
  
  "Za sosnami" - powiedział - "znajdziesz strumień i przejście w zboczu wzgórza".
  
  
  "No dalej" - powiedział Nick do dziewczyn. "Będę tam".
  
  
  Odwrócił się do chłopca i zobaczył, że jego oczy nadal nic nie wyrażają. Chciał odczytać, co się za tym kryje.
  
  
  "Dlaczego?" zapytał po prostu.
  
  
  Wyraz twarzy chłopca nie zmienił się, gdy odpowiedział: "Pozwólcie nam żyć. Spłaciłem już swój dług".
  
  
  Nick wyciągnął rękę. Chłopiec patrzył na nią przez chwilę, przyglądał się ogromnej dłoni, która mogła wymazać jego życie, po czym odwrócił się i uciekł. Chłopiec odmówił podania ręki. Może wyrośnie na wroga i znienawidzi lud Nicka; a może nie.
  
  
  Teraz kolej Nicka na pośpiech. Rzucając się w krzaki, odsłonił twarz przed ostrymi igłami sosnowymi. Rzeczywiście był tam strumień i wąski tunel. Ledwo mieścił w nim ramiona. Tunel był przeznaczony dla dzieci i być może szczupłych kobiet. Ale wytrwa, nawet jeśli będzie musiał kopać dalej gołymi rękami. Słyszał już, jak dziewczyny wpełzają do tunelu. Jego plecy zaczęły krwawić, gdy rozdzierał się na ostrych, wystających skałach, a po chwili musiał się zatrzymać, żeby otrzeć brud i krew z oczu. Powietrze stało się brudne i duszne, ale chłodna woda była błogosławieństwem. Zanurzał w niej głowę, aby się odświeżyć, gdy czuł, że opuszczają go siły. Żebra bolały go, a nogi kurczyły się od ciągłego kontaktu z lodowatą wodą. Był u kresu sił, gdy poczuł chłodny wiatr i zobaczył, jak kręty tunel rozjaśnia się i rozszerza w miarę jak posuwał się naprzód. Słońce i świeże powietrze uderzyły go w twarz, gdy wyszedł z tunelu i ku jego wielkiemu zaskoczeniu, zobaczył przed sobą brzeg. Alexi i Anya leżeli wyczerpani w trawie przy wejściu do tunelu, próbując złapać oddech.
  
  
  "Och, Nick" - powiedziała Alexi, podpierając się na łokciu. "Może i tak nic z tego. Nie mamy już sił, żeby płynąć. Gdybyśmy tylko mogli znaleźć tu jakąś kryjówkę na noc. Może jutro rano uda nam się..."
  
  
  "Nie ma mowy" - powiedział Nick cicho, ale stanowczo. "Kiedy dowiedzą się, że uciekliśmy, przeszukają każdy centymetr wybrzeża. Mam jednak nadzieję, że czeka nas jeszcze kilka miłych niespodzianek. Po pierwsze, czy nie mieliśmy tu w krzakach małej łódki, czy zapomniałeś?"
  
  
  "Tak, zapomniałem" - odpowiedział Alexi, zjeżdżając z górki. "Ale co, jeśli ta łódź zaginęła? Co, jeśli ktoś ją znajdzie i ukradnie?
  
  
  "W takim razie będziesz musiała popłynąć, kochanie, czy ci się to podoba, czy nie" - powiedział Nick. "Ale nie martw się jeszcze. Popłynę za nas troje, jeśli będzie trzeba".
  
  
  Łódź jednak wciąż tam była i wspólnym wysiłkiem zepchnęli ją do wody. Zapadał już zmrok, ale spadochroniarze zdali sobie sprawę, że udało im się uciec z okrążenia. Oznaczało to, że helikoptery wznowią poszukiwania i wkrótce mogą pojawić się nad linią brzegową. Nick nie był pewien, czy powinien liczyć na rychłe zapadnięcie zmroku, czy na to, że światło utrzyma się, co ułatwi ich odnalezienie. Ale nie helikopterami.
  
  
  Wiosłował gorączkowo, próbując oddalić się jak najdalej od brzegu. Słońce powoli zachodziło na niebie, jaskrawoczerwona kula, gdy Nick zobaczył pierwsze czarne kropki pojawiające się na horyzoncie nad brzegiem. Chociaż pokonali już spory dystans, Nick obawiał się, że to nie wystarczy. Jeśli te czarne suki tylko na chwilę polecą we właściwym kierunku, nie będą mogły długo pozostać niezauważone. Obserwował, jak dwa helikoptery zaczęły sunąć nisko nad linią brzegową, tak nisko, jak tylko się odważyły, że łopaty ich wirników zdawały się niemal nieruchome. Potem jeden z nich uniósł się i zaczął krążyć nad wodą. Wykonał półobrót i poleciał w ich kierunku. Zauważyli coś na wodzie.
  
  
  "Na pewno nas zobaczy" - powiedział ponuro Nick. "Wydaje się być wystarczająco nisko, żeby mieć pewność. Kiedy będzie nad nami, damy mu pełną moc, całą amunicją, jaka nam została. Może jednak uda nam się go odeprzeć".
  
  
  Zgodnie z przewidywaniami Nicka, helikopter zaczął zniżać lot, zbliżając się do nich, a w końcu zanurkował. Gdy przelatywał tuż nad ich łodzią, otworzyli ogień. Zasięg był na tyle mały, że widzieli serię śmiercionośnych dziur rozrywających kadłub samolotu. Samolot przeleciał jeszcze sto metrów, zaczął skręcać i eksplodował z ogłuszającym hukiem.
  
  
  Helikopter rozbił się w wodzie w kłębach dymu i płomieni, a wrak zatrząsł się od fal, które spowodowały uderzenie. Ale teraz pojawiły się kolejne fale. Nadeszły z przeciwnego kierunku, niebezpiecznie przechylając łódź.
  
  
  Nick zobaczył to pierwszy: czarny kolos wyłaniający się z głębin niczym złowrogi czarny wąż. Ale ten wąż nosił białe insygnia Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, a marynarze wyskakiwali z otwartego włazu i rzucali im liny. Nick chwycił jedną z lin i pociągnął ją w kierunku okrętu podwodnego. Dowódca był na pokładzie, gdy Nick wszedł na pokład za bliźniakami.
  
  
  "Bałem się, że nie dasz się znaleźć" - powiedział Nick. "Ale cholernie się cieszę, że cię widzę!"
  
  
  "Witamy na pokładzie" - powiedział oficer. "Dowódca Johnson, USS Barracuda". Spojrzał na zbliżającą się flotę helikopterów. "Lepiej zejdźmy pod pokład" - powiedział. "Chcemy się stąd wydostać jak najszybciej i bez dalszych incydentów". Gdy znaleźli się pod pokładem, Nick usłyszał dźwięk zamykanej wieży dowodzenia i narastający ryk silników, gdy okręt podwodny szybko zatonął na głębokiej wodzie.
  
  
  "Dzięki naszemu sprzętowi pomiarowemu mogliśmy szczegółowo zarejestrować eksplozje" - wyjaśnił komandor Johnson. "To musiało być niezłe widowisko".
  
  
  "Wolałbym zachować większy dystans" - powiedział Nick.
  
  
  "Kiedy rodzina Lu Shi się nie pojawiła, wiedzieliśmy, że coś jest nie tak, ale mogliśmy tylko czekać i obserwować. Po uporaniu się z eksplozjami wysłaliśmy okręty podwodne w dwa miejsca, gdzie mogliśmy się was spodziewać: kanał Hu i tutaj, w Taya Wan. Obserwowaliśmy wybrzeże dniem i nocą. Kiedy zobaczyliśmy zbliżającą się łódź, wahaliśmy się z natychmiastowym działaniem, ponieważ nie byliśmy jeszcze pewni, że to wy. Chińczycy potrafią być bardzo przebiegli. To byłoby jak wysłanie przynęty, żeby nas zmusić do pokazania się. Ale kiedy zobaczyliśmy, że zestrzeliliście helikopter, byliśmy już pewni."
  
  
  Nick rozluźnił się i wziął głęboki oddech. Spojrzał na Alexiego i Anyę. Byli zmęczeni, a na ich twarzach malowało się ogromne napięcie, ale w ich oczach malowała się ulga. Zorganizował transport do kabin, po czym kontynuował rozmowę z dowódcą.
  
  
  "Lecimy na Tajwan" - powiedział oficer. "Stamtąd możecie polecieć do Stanów Zjednoczonych. A co z waszymi rosyjskimi kolegami? Gwarantujemy, że zostaną dowiezieni do wybranego miejsca".
  
  
  "Porozmawiamy o tym jutro, Komandorze" - odpowiedział Nick. "Teraz będę się rozkoszował zjawiskiem, które nazywają łóżkiem, chociaż w tym przypadku to kabina okrętu podwodnego. Dobry wieczór, Komandorze".
  
  
  "Dobrze się spisałeś, N3" - powiedział dowódca. Nick skinął głową, zasalutował i odwrócił się. Był zmęczony, śmiertelnie zmęczony. Byłby rad, gdyby mógł spać bez strachu na pokładzie amerykańskiego statku.
  
  
  Gdzieś w polowym stanowisku dowodzenia generał Ku, dowódca 3. Armii Chińskiej Republiki Ludowej, powoli wypuszczał dym z cygara. Na biurku przed nim leżały raporty od jego ludzi, Dowództwa Sił Powietrznych i Specjalnej Jednostki Powietrznodesantowej. Generał Ku westchnął głęboko i zastanawiał się, czy przywódcy w Pekinie kiedykolwiek się o tym dowiedzą. Być może byli tak pochłonięci machiną propagandową, że w ogóle nie potrafili jasno myśleć. Uśmiechnął się w zaciszu swojego pokoju. Chociaż tak naprawdę nie było powodu do uśmiechu, nie mógł się powstrzymać. Zawsze podziwiał mistrzów. Miło było przegrać z tym N3.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 12
  
  
  
  
  
  Na lotnisku Formosa panował ruch. Alexi i Anya miały na sobie nowe sukienki kupione na Tajwanie i teraz spotkały Nicka w małej recepcji, odświeżonego i atrakcyjnego. Rozmawiali ponad godzinę, a Nick znów zapytał. Nie chciał żadnych nieporozumień. Zapytał: "Czyli dobrze się rozumiemy?". "Chciałbym, żeby Alexi poleciała ze mną do Ameryki i ona się zgadza. Czy to jasne?".
  
  
  "To oczywiste" - odpowiedziała Anya. "I chcę wrócić do Rosji. Aleksiej zawsze chciał zobaczyć Amerykę. Ja nigdy nie miałam takiego pragnienia".
  
  
  "Ludzie w Moskwie nigdy nie będą mogli domagać się jej powrotu, ponieważ, o ile ktokolwiek w Waszyngtonie wie, wysłali tylko jednego agenta, a ja odsyłam jednego: ciebie".
  
  
  "Tak" - powiedziała Anya. "Jestem zmęczona. I mam już dość tej roboty, Nicku Carterze. I wyjaśnię im, co myśli Alexi".
  
  
  "Proszę cię, Anyo" - powiedziała Alexie. "Musisz im powiedzieć, że nie jestem zdrajcą. Że nie będę dla nich szpiegować. Chcę po prostu pojechać do Ameryki i spróbować żyć swoim życiem. Chcę pojechać do Greenwich Village i zobaczyć Buffalo i Indian".
  
  
  Nagle ich rozmowę przerwał komunikat z głośnika.
  
  
  "To twój samolot, Anya" - powiedział Nick.
  
  
  Uścisnął jej dłoń i spróbował odczytać jej spojrzenie. Wciąż nie były w stu procentach idealne. Wciąż nie były takie same jak wtedy, gdy je zobaczył; było w nich coś melancholijnego. To było subtelne, ale nie umknęło jego uwadze. Wiedział, że będą się jej przyglądać, kiedy przyjedzie do Moskwy, i postanowił, że zrobi to samo z Alexim, kiedy dotrą do Nowego Jorku.
  
  
  Anya odeszła w towarzystwie dwóch marines. Zatrzymała się przy wejściu do samolotu i odwróciła. Pomachała krótko, po czym zniknęła w środku. Nick wziął Alexi za rękę, ale natychmiast wyczuł jej napięcie i cofnęła dłoń. Natychmiast ją puścił.
  
  
  "Chodź, Alexi" - powiedział. "Na nas też czeka samolot".
  
  
  Lot do Nowego Jorku przebiegł bez zakłóceń. Alexie wydawała się bardzo zdenerwowana i dużo mówiła, ale wyczuwał to - w jakiś sposób nie była sobą. Wiedział aż za dobrze, co się dzieje, i czuł się jednocześnie ponury i wściekły. Wysłał telegram z wyprzedzeniem, a Hawk odebrał ich z lotniska. Po przylocie na lotnisko Kennedy'ego Alexie była podekscytowana jak dziecko, choć wydawała się być pod wrażeniem wysokich budynków Nowego Jorku. W budynku AXE zaprowadzono ją do pokoju, gdzie czekał na nią zespół specjalistów, którzy mieli ją zbadać. Nick odprowadził Hawka do swojego pokoju, gdzie na biurku czekała na niego złożona kartka papieru.
  
  
  Nick otworzył ją i z uśmiechem wyciągnął kanapkę z pieczenią wołową. Hawk spojrzał na nią lakonicznie, zapalając fajkę.
  
  
  "Dzięki" - powiedział Nick, odgryzając kęs. "Po prostu zapomniałeś o keczupie".
  
  
  Przez ułamek sekundy zobaczył błysk w oczach Hawka. "Przepraszam bardzo" - powiedział spokojnie starszy mężczyzna. "Pomyślę o tym następnym razem. Co się stanie z dziewczyną?"
  
  
  "Spotkam ją z kilkoma osobami" - powiedział Nick. "Znam kilku Rosjan w Nowym Jorku. Szybko się zaaklimatyzuje. Jest całkiem inteligentna. I ma wiele innych zdolności".
  
  
  "Rozmawiałem przez telefon z Rosjanami" - powiedział Hawk, stukając słuchawką o popielniczkę i krzywiąc się. "Czasami nie mogę powstrzymać się od zdziwienia. Na początku wszyscy byli tacy mili i pomocni. A teraz, kiedy to się skończyło, wrócili do swoich starych nawyków - zimni, rzeczowi i powściągliwi. Dałem im mnóstwo okazji, żeby powiedzieli, co chcieli, ale nigdy nie powiedzieli więcej, niż było to absolutnie konieczne. Nigdy nie wspomnieli o dziewczynie".
  
  
  "Odwilż była tymczasowa, szefie" - powiedział Nick. "Potrzeba będzie znacznie więcej, żeby stała się trwała".
  
  
  Drzwi się otworzyły i wszedł jeden z lekarzy. Powiedział coś do Hawka.
  
  
  "Dziękuję" - powiedział Hawk. "To wszystko. I proszę przekazać pani Ljubow, że pan Carter odbierze ją z recepcji.
  
  
  Zwrócił się do Nicka. "Zarezerwowałem dla ciebie apartament w Plaza, na jednym z najwyższych pięter z widokiem na park. Oto klucze. Trochę się zabawiłeś naszym kosztem.
  
  
  Nick skinął głową, wziął kluczyki i wyszedł z pokoju. Nie powiedział Hawkowi ani nikomu innemu o szczegółach dotyczących zabawki Hu Cana. Chciał, żeby był tak samo pewny jak Hawk, że przez następny tydzień będzie mógł odpocząć w Plaza z Alexim.
  
  
  Odebrał Alexi z recepcji i wyszli z budynku ramię w ramię, ale Nick nie odważył się wziąć jej za rękę. Wydawała mu się szczęśliwa i podekscytowana, więc postanowił, że najlepiej będzie najpierw zjeść z nią lunch. Poszli do Forum. Po lunchu wzięli taksówkę, która zawiozła ich przez Central Park do hotelu Plaza.
  
  
  Pokój zarezerwowany przez Hawka był niezwykle przestronny, co bardzo zrobiło na Alexim wrażenie.
  
  
  "Jest twój na tydzień" - powiedział Nick. "Można powiedzieć, że to coś w rodzaju prezentu. Ale nie myśl teraz, że możesz spędzić resztę życia w Ameryce w ten sposób".
  
  
  Alexi podeszła do niego z błyszczącymi oczami. "Też to wiem" - powiedziała. "Och, Nick, jestem taka szczęśliwa. Gdyby nie ty, nie żyłabym teraz. Jak mogę ci podziękować?"
  
  
  Był nieco zaskoczony bezpośredniością jej pytania, ale postanowił zaryzykować. "Chcę się z tobą kochać" - powiedział. "Chcę, żebyś pozwoliła mi się wziąć".
  
  
  Odwróciła się od niego, a Nick zobaczył pod jej bluzką, jak jej ponętne piersi gwałtownie unoszą się i opadają. Zauważył, że niespokojnie porusza rękami.
  
  
  "Boję się, Nick" - powiedziała, szeroko otwierając oczy. "Boję się".
  
  
  Podszedł do niej, pragnąc jej dotknąć. Zadrżała i odsunęła się od niego. Wiedział, co zrobić. To był jedyny sposób. Nadal był podnieconą, zmysłową istotą, przynajmniej to nie zmieniło jego stosunku do Hu Zan. Pamiętał ich pierwszą noc w Hongkongu, kiedy zauważył, jak najmniejsze podniecenie seksualne sprawia, że ona staje się coraz bardziej podniecona. Nie będzie jej teraz zmuszał. Będzie musiał być cierpliwy i czekać, aż jej własne pragnienie przejmie kontrolę. W razie potrzeby Nick potrafił być bardzo delikatnym partnerem. W razie potrzeby potrafił dostosować się do wymagań i trudności chwili i w pełni odpowiedzieć na potrzeby swojej partnerki. W swoim życiu miał wiele kobiet. Niektóre pragnęły go od pierwszego dotyku, inne stawiały opór, a niektóre odkrywały z nim nowe gry, o których nawet nie śniły. Ale tej nocy pojawił się wyjątkowy problem i był zdeterminowany, aby go rozwiązać. Nie dla własnego dobra, ale przede wszystkim dla dobra Alexiego.
  
  
  Nick przeszedł przez pokój, gasząc wszystkie światła oprócz małej lampki stołowej, która rzucała delikatną poświatę. Duże okno wpuszczało księżycowe światło i nieuniknione światła miasta. Nick wiedział, że jest wystarczająco jasno, by Alexi mógł go zobaczyć, ale jednocześnie przyćmione oświetlenie tworzyło niepokojącą, a zarazem uspokajającą atmosferę.
  
  
  Alexi usiadła na sofie i wyjrzała przez okno. Nick stanął przed nią i zaczął powoli, z bólem, zdejmować ubranie. Kiedy zdjął koszulę, a jego potężna, szeroka klatka piersiowa lśniła w blasku księżyca, podszedł do niej. Stanął przed nią i zobaczył, jak nieśmiało zerka na jego nagi tors. Położył dłoń na jej szyi i odwrócił jej głowę w swoją stronę. Oddychała ciężko, jej piersi ciasno przylegały do cienkiego materiału bluzki. Ale nie drgnęła, a jej spojrzenie było teraz bezpośrednie i otwarte.
  
  
  Powoli zdjął spodnie i położył jej dłoń na swojej piersi. Potem przycisnął jej głowę do swojego brzucha. Poczuł, jak jej dłoń na jego piersi powoli przesuwa się w kierunku pleców, pozwalając mu przyciągnąć się bliżej. Potem zaczął powoli i delikatnie ją rozbierać, przyciskając jej głowę do swojego brzucha. Położyła się i rozłożyła nogi, aby mógł łatwo zdjąć jej spódnicę. Potem zdjął jej stanik i mocno i uspokajająco ścisnął jedną z jej pięknych piersi. Przez chwilę Nick poczuł dreszcz przebiegający przez jej ciało, ale wsunął dłoń pod miękką pierś i przesunął opuszkami palców po jej sutku. Jej oczy były na wpół przymknięte, ale Nick zobaczył, że patrzy na niego z na wpół otwartymi ustami. Potem wstał i zdjął majtki, tak że stał przed nią nagi. Uśmiechnął się, gdy zobaczył, jak wyciąga do niego dłoń. Jej dłoń drżała, ale namiętność przezwyciężyła opór. Nagle pozwoliła sobie na atak, mocno go obejmując i ocierając piersi o jego ciało, gdy upadła na kolana.
  
  
  "Och, Nick, Nick" - krzyknęła. "Chyba tak, tak... ale najpierw pozwól mi cię trochę dotknąć". Nick trzymał ją mocno, gdy badała jego ciało dłońmi, ustami i językiem. Jakby odnalazła coś, co dawno temu zgubiła i teraz stopniowo sobie to przypominała.
  
  
  Nick pochylił się, wsunął dłonie między jej uda i zaniósł ją na kanapę. Nie stawiała już oporu, a w jej oczach nie było śladu strachu. W miarę jak nabierał sił, oddała się miłosnym igraszkom, wydając z siebie okrzyki podniecenia. Nick nadal traktował ją czule, a on poczuł dobroć i szczęście, jakich rzadko doświadczał.
  
  
  Kiedy Alexi podeszła i przytuliła go swoim miękkim, ciepłym ciałem, delikatnie pogłaskał jej blond włosy, czując ulgę i satysfakcję.
  
  
  "Nic mi nie jest, Nick" - powiedziała mu cicho do ucha, śmiejąc się i szlochając jednocześnie. "Wciąż jestem w doskonałej formie".
  
  
  "Jesteś więcej niż w porządku, kochanie" - zaśmiał się. "Jesteś cudowna". Pomyślał o Anyi. Oboje myśleli o Anyi i wiedział, że jest tak samo w porządku jak zawsze. Wcześniej czy później się o tym przekona.
  
  
  "Och, Nicky" - powiedziała Alexi, wtulając się w jego pierś. "Kocham cię, Nicku Carterze. Kocham cię".
  
  
  Nick się roześmiał. "Więc i tak będzie to dobry tydzień w Plaza".
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  
  
  
  O książce:
  
  
  
  
  
  Hu Can jest czołowym chińskim naukowcem zajmującym się energią jądrową. Osiągnął w Chinach tak wysoką pozycję, że praktycznie nikt nie jest w stanie go powstrzymać. Mógłbym tak wymieniać bez końca.
  
  
  Nie jest tak źle, Nick. Najgorsze jest to, że Hu Zan nie jest zwykłym naukowcem, ale przede wszystkim człowiekiem, który żywi niewyobrażalną nienawiść do wszystkiego, co zachodnie. Nie tylko do Stanów Zjednoczonych, ale i do Rosji.
  
  Teraz wiemy na pewno, że wkrótce sam zacznie działać, Nick. Jedziesz do Chin, tam pomaga dwóch rosyjskich agentów i musisz go załatwić. Myślę, że to będzie twoje najtrudniejsze zadanie, Nick...
  
  
  
  
  
  
  Lew Szkłowski
  Dezerter
  
  
  
  Nick Carter
  
  Dezerter
  
  Rozdział pierwszy.
  
  W Acapulco zawsze świeci słońce. W małym pokoju hotelowym z widokiem na białą, piaszczystą plażę, Nick Carter, zabójca numer jeden w AXE, obserwował, jak czerwona kula zachodzącego słońca rozbłyska nad morzem. Uwielbiał ten spektakl i rzadko go opuszczał, ale był już w Acapulco od miesiąca i czuł narastający niepokój.
  
  Hawk tym razem nalegał na urlop, a Nick początkowo był za. Ale miesiąc to za długo na bezczynność. Potrzebował misji.
  
  Killmaster odwrócił się od okna, już ciemniejącego w mroku, i spojrzał na brzydki, czarny telefon na stoliku nocnym. Prawie marzył, żeby zadzwonił.
  
  Za nim rozległ się szelest prześcieradeł. Nick odwrócił się twarzą do łóżka. Laura Best wyciągnęła do niego swoje długie, opalone ramiona.
  
  "Jeszcze raz, kochanie" - powiedziała ochrypłym od snu głosem.
  
  Nick wtulił się w nią, jego potężny tors zmiażdżył jej idealnie ukształtowane, nagie piersi. Musnął ustami jej wargi, czując w jej oddechu cierpki posmak snu. Laura niecierpliwie poruszała ustami. Palcami stóp naciągnęła prześcieradło między siebie. Ten ruch podniecał ich oboje. Laura Best wiedziała, jak kochać. Jej nogi, podobnie jak piersi - a wręcz całe jej istnienie - były idealnie ukształtowane. Jej twarz emanowała dziecięcą urodą, łączącą niewinność i mądrość, a czasem otwarte pożądanie. Nick Carter nigdy nie znał doskonalszej kobiety. Była wszystkim dla wszystkich mężczyzn. Była piękna. Była bogata dzięki fortunie naftowej, którą zostawił jej ojciec. Była inteligentna. Była jedną z najpiękniejszych osób na świecie, albo, jak wolał Nick, w resztkach Jetsetu. Kochanie się było jej sportem, hobby, powołaniem. Przez ostatnie trzy tygodnie opowiadała swoim międzynarodowym przyjaciołom, jak szaleńczo kocha Arthura Porgesa, kupca i sprzedawcę nadwyżek rządowych. Arthur Porges okazał się prawdziwą przykrywką Nicka Cartera.
  
  Nick Carter również nie miał sobie równych w świecie igraszek miłosnych. Niewiele rzeczy dawało mu taką satysfakcję, jak seks z piękną kobietą. Seks z Laurą Best dawał mu pełną satysfakcję. A jednak...
  
  "Auć!" krzyknęła Laura. "No już, kochanie! No już!" Wygięła się w jego stronę, przesuwając paznokciami po jego muskularnych plecach.
  
  A gdy skończyli się kochać, ona zwiotczała i, ciężko oddychając, odsunęła się od niego.
  
  Otworzyła swoje duże brązowe oczy i spojrzała na niego. "Boże, to było dobre! To było jeszcze lepsze". Jej wzrok przesunął się po jego piersi. "Nigdy się nie męczysz, prawda?"
  
  Nick uśmiechnął się. "Jestem zmęczony". Położył się obok niej, wyciągnął z nocnej szafki jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem, zapalił go i podał jej.
  
  Laura podparła się na łokciu, żeby lepiej widzieć jego twarz. Pokręciła głową, patrząc na papierosa. "Kobieta, która cię męczy, musi być bardziej kobieca niż ja".
  
  "Nie" - powiedział Nick. Powiedział to po części dlatego, że w to wierzył, a po części dlatego, że myślał, że właśnie tego chciała usłyszeć.
  
  Odwzajemniła jego uśmiech. Miał rację.
  
  "Sprytnie z twojej strony" - powiedziała, przesuwając palcem wskazującym po jego nosie. "Zawsze mówisz właściwą rzecz we właściwym momencie, prawda?"
  
  Nick zaciągnął się głęboko papierosem. "Jesteś kobietą, która zna się na mężczyznach, to ci przyznaję". A on był mężczyzną, który znał się na kobietach.
  
  Laura Best przyglądała mu się, jej duże oczy błyszczały odległym blaskiem. Jej kasztanowe włosy opadały na lewe ramię, niemal zakrywając piersi. Jej palec wskazujący lekko przesunął się po jego ustach, po jego szyi; położyła dłoń na jego potężnej piersi. W końcu powiedziała: "Wiesz, że cię kocham, prawda?"
  
  Nick nie chciał, żeby rozmowa potoczyła się w ten sposób. Kiedy poznał Laurę, poradziła mu, żeby nie oczekiwał zbyt wiele. Ich związek miał opierać się wyłącznie na śmiechu. Naprawdę się lubili, a kiedy ta więź osłabła, rozstali się jako dobrzy przyjaciele. Bez emocjonalnych kompleksów, bez tandetnej teatralności. Ona podążała za nim, a on za nią. Kochali się i dobrze bawili. Kropka. Taka była filozofia pięknych ludzi. I Nick w pełni się z nią zgadzał. Robił sobie przerwę między zleceniami. Laura była jedną z najpiękniejszych kobiet, jakie kiedykolwiek poznał. Liczyła się zabawa.
  
  Ale ostatnio stała się kapryśna. W wieku dwudziestu dwóch lat była już trzy razy zamężna i rozwiedziona. Mówiła o swoich byłych mężach jak myśliwy o swoich trofeach. Aby Laura mogła kochać, Laura musiała posiadać. A dla Nicka to była jedyna skaza na jej doskonałości.
  
  "Czyż nie?" powtórzyła Laura, patrząc mu w oczy.
  
  Nick zgniótł papierosa w popielniczce na stoliku nocnym. "Masz ochotę unosić się w blasku księżyca?" - zapytał.
  
  Laura opadła na łóżko obok niego. "Cholera! Nie widzisz, kiedy próbuję się oświadczyć?"
  
  "Co powinienem zasugerować?"
  
  "Małżeństwo, oczywiście. Chcę, żebyś się ze mną ożenił i uwolnił mnie od tego wszystkiego".
  
  Nick zaśmiał się cicho. "Chodźmy popływać w blasku księżyca".
  
  Laura nie odwzajemniła uśmiechu. "Dopóki nie dostanę odpowiedzi".
  
  Zadzwonił telefon.
  
  Nick ruszył ku niemu z ulgą. Laura chwyciła go za rękę i przytrzymała.
  
  "Nie odbierzesz telefonu, dopóki nie dostanę odpowiedzi".
  
  Nick z łatwością rozluźnił wolną ręką
  
  
  
  
  
  Mocno ściskała jego ramię. Sięgnął po telefon, mając nadzieję usłyszeć głos Hawka.
  
  "Art, moja droga" - powiedział kobiecy głos z lekkim niemieckim akcentem. "Czy mogę rozmawiać z Laurą?"
  
  Nick rozpoznał głos Sonny'ego, kolejnego ocalałego z Jet-Set. Podał telefon Laurze. "Tu Sonny".
  
  Laura wściekła wyskoczyła z łóżka, pokazała Nickowi język i przyłożyła telefon do ucha. "Do diabła, Sonny. Wybrałeś fatalny moment na telefon.
  
  Nick stanął przy oknie i wyjrzał, ale nie mógł dostrzec białych grzywaczy ledwo widocznych nad ciemnym morzem. Wiedział, że to ostatnia noc, jaką spędzi z Laurą. Niezależnie od tego, czy Hawk dzwonił, czy nie, ich związek się skończył. Nick był trochę zły na siebie, że pozwolił, by zaszło to tak daleko.
  
  Laura się rozłączyła. "Rano płyniemy łodzią do Puerta Vallarta". Powiedziała to swobodnie, naturalnie. Planowała. "Chyba powinnam zacząć się pakować". Podciągnęła majtki i uniosła stanik. Na jej twarzy malował się wyraz skupienia, jakby intensywnie myślała.
  
  Nick sięgnął po papierosy i zapalił kolejnego. Tym razem nie zaproponował jej żadnego.
  
  "Okej?" zapytała Laura, zapinając stanik.
  
  "Dobre co?"
  
  Kiedy bierzemy ślub?
  
  Nick niemal zakrztusił się dymem papierosowym.
  
  "Puerta Vallarta byłaby dobrym miejscem" - kontynuowała. Wciąż snuła plany.
  
  Telefon zadzwonił ponownie.
  
  Nick podniósł słuchawkę. "Tak?"
  
  Natychmiast rozpoznał głos Hawka. "Panie Porges?
  
  "Tak."
  
  "Tu Thompson. Rozumiem, że ma pan na sprzedaż czterdzieści ton surówki żelaza.
  
  "To jest właściwe."
  
  "Jeśli cena będzie dobra, może byłbym zainteresowany kupnem dziesięciu ton tego produktu. Czy wiesz, gdzie jest moje biuro?"
  
  "Tak" - odpowiedział Nick z szerokim uśmiechem. Hawk chciał go widzieć o dziesiątej. Ale dziesiąta dzisiaj czy jutro rano? "Czy jutro rano wystarczy?" - zapytał.
  
  "Dobrze" - zawahał się Hawk. "Jutro mam kilka spotkań".
  
  Nick nie musiał już nic mówić. Cokolwiek wódz dla niego przygotował, było to pilne. Killmaster zerknął na Laurę. Jej piękna twarz była napięta. Obserwowała go z troską.
  
  "Wylecę stąd najbliższym samolotem" - powiedział.
  
  "To będzie wspaniałe."
  
  Rozłączyli się.
  
  Nick zwrócił się do Laury. Gdyby była Georgette, Sui Ching albo którąkolwiek z innych dziewczyn Nicka, nadąsałaby się i zrobiłaby małą awanturę. Ale rozstali się jak przyjaciele, obiecując sobie, że następnym razem to potrwa dłużej. Ale z Laurą tak się nie stało. Nigdy nie znał nikogo takiego jak ona. Z nią musiało być wszystko albo nic. Była bogata, rozpieszczona i przyzwyczajona do stawiania na swoim.
  
  Laura wyglądała pięknie stojąc w staniku i majtkach, z rękami na biodrach.
  
  "I co z tego?" zapytała, unosząc brwi. Jej twarz przybrała wyraz małego dziecka patrzącego na to, co chciała mu odebrać.
  
  Nick chciał, żeby to było jak najprostsze i bezbolesne. "Jeśli wybierasz się do Puerta Vallarta, lepiej zacznij się pakować. Żegnaj, Lauro.
  
  Jej ręce opadły wzdłuż ciała. Dolna warga zaczęła lekko drżeć. "Więc to już koniec?"
  
  "Tak."
  
  "W pełni?"
  
  "Dokładnie" - Nick wiedział, że nigdy nie będzie mogła być kolejną jego dziewczyną. Rozstanie z nią musiało być ostateczne. Zgasił papierosa, którego właśnie wypalił, i czekał. Jeśli miała wybuchnąć, był gotowy.
  
  Laura wzruszyła ramionami, uśmiechnęła się słabo i zaczęła odpinać stanik. "Więc niech ten ostatni raz będzie najlepszy" - powiedziała.
  
  Kochali się, najpierw czule, potem z furią, każde z nich biorąc od drugiego wszystko, co mogło dać. To był ich ostatni wspólny czas; oboje o tym wiedzieli. Laura płakała przez cały czas, łzy spływały jej po skroniach, mocząc poduszkę. Ale miała rację. To było najlepsze.
  
  Dziesięć po dziesiątej Nick Carter wszedł do małego biura w budynku Amalgamated Press and Wire Services przy Dupont Circle. W Waszyngtonie padał śnieg, a jego płaszcz był wilgotny na ramionach. W biurze unosił się zapach stęchłego dymu cygarowego, ale krótki, czarny niedopałek papierosa, który utknął między zębami Hawka, nie chciał się zapalić.
  
  Hawk siedział przy słabo oświetlonym stole, jego lodowate oczy uważnie przyglądały się Nickowi. Obserwował, jak Nick wiesza płaszcz i siada naprzeciwko niego.
  
  Nick zdążył już zapisać Laurę Best wraz z jego przykrywką Arthura Porgesa w banku pamięci swojego umysłu. Mógł przywołać to wspomnienie, kiedy tylko chciał, ale bardziej prawdopodobne było, że po prostu tam pozostał. Teraz był Nickiem Carterem, N3, Killmasterem AX. Pierre, jego maleńka bomba gazowa, wisiała w swoim ulubionym miejscu między jego nogami niczym trzecie jądro. Smukły sztylet Hugo był mocno przytwierdzony do jego ramienia, gotowy wsunąć się w jego uścisk, gdyby tylko tego potrzebował. A Wilhelmina, jego Luger kalibru 9 mm, przytuliła się pod lewą pachą. Jego umysł był nastawiony na Hawka, a jego muskularne ciało spragnione akcji. Był uzbrojony i gotowy do akcji.
  
  Hawk zamknął teczkę i odchylił się na krześle. Wyciągnął z ust brzydki, czarny niedopałek, obejrzał go z obrzydzeniem i wrzucił do kosza na śmieci obok biurka. Niemal natychmiast zacisnął zęby na kolejnym cygarze, a jego ogorzała twarz zasnuła się dymem.
  
  "Nick, mam dla ciebie trudne zadanie" - powiedział nagle.
  
  
  
  
  
  
  
  Nick nawet nie próbował ukryć uśmiechu. Obaj wiedzieli, że N3 zawsze ma najtrudniejsze zadania.
  
  Hawk kontynuował: "Czy słowo "czerniak" coś ci mówi?"
  
  Nick pamiętał, że kiedyś przeczytał to słowo. "Coś związanego z pigmentem skóry, prawda?"
  
  Na pogodnej twarzy Hawka pojawił się zadowolony uśmiech. "Wystarczająco blisko" - powiedział. Otworzył teczkę przed sobą. "Nie daj się zwieść tym dziesięciodolarowym słowom". Zaczął czytać. "W 1966 roku, używając mikroskopu elektronowego, profesor John Lu odkrył metodę izolowania i charakteryzowania chorób skóry, takich jak czerniak, znamię niebieskie komórkowe, albinizm i inne. Chociaż to odkrycie samo w sobie było ważne, jego prawdziwa wartość polegała na tym, że dzięki zrozumieniu i izolowaniu tych chorób łatwiej było diagnozować poważniejsze schorzenia". Hawk spojrzał na Nicka znad teczki. "To było w 1966 roku".
  
  Nick pochylił się do przodu, czekając. Wiedział, że szef coś knuje. Wiedział też, że wszystko, co powiedział Hawk, było ważne. Dym z cygara wisiał w małym biurze niczym niebieska mgła.
  
  "Do wczoraj" - powiedział Hawk - "profesor Lu pracował jako dermatolog w programie NASA dotyczącym Wenus. Pracując z ultrafioletem i innymi formami promieniowania, udoskonalał związek chemiczny skuteczniejszy od benzofenonów w ochronie skóry przed szkodliwym promieniowaniem. Jeśli mu się uda, będzie miał związek chemiczny chroniący skórę przed szkodliwym działaniem słońca, pęcherzami, wysoką temperaturą i promieniowaniem". Hawk zamknął teczkę. "Nie muszę panu mówić, jak cenny jest taki związek".
  
  Mózg Nicka wchłonął tę informację. Nie, nie musiał mówić. Jego wartość dla NASA była oczywista. W maleńkich kabinach statków kosmicznych astronauci byli czasami narażeni na szkodliwe promieniowanie. Dzięki nowemu związkowi promienie te mogły zostać zneutralizowane. Z medycznego punktu widzenia, jego zastosowanie mogło objąć również pęcherze i oparzenia. Możliwości wydawały się nieograniczone.
  
  Ale Hawk powiedział, że do wczoraj. "Co się wczoraj stało?" zapytał Killmaster.
  
  Hawk wstał i podszedł do mrocznego okna. W lekkim śniegu i ciemności nie było widać nic poza odbiciem jego własnego, żylastego ciała, odzianego w luźny, pognieciony garnitur. Zaciągnął się głęboko cygarem i wydmuchnął dym w stronę odbicia. "Wczoraj profesor John Lu poleciał do Hongkongu". Szef zwrócił się do Nicka. "Wczoraj profesor John Lu ogłosił, że przechodzi do Chi Corns!"
  
  Nick zapalił jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem. Zdawał sobie sprawę z powagi takiej dezercji. Gdyby ten związek chemiczny został udoskonalony w Chinach, jego najbardziej oczywistą zaletą byłaby ochrona skóry przed promieniowaniem jądrowym. Chiny już miały bombę wodorową. Taka ochrona mogłaby dać im zielone światło do użycia bomb. "Czy ktoś wie, dlaczego profesor zdecydował się odejść?" - zapytał Nick.
  
  Hawk wzruszył ramionami. "Nikt - ani NASA, ani FBI, ani CIA - nikt nie potrafi podać powodu. Przedwczoraj poszedł do pracy i dzień minął normalnie. Wczoraj ogłosił w Hongkongu, że zamierza zdezerterować. Wiemy, gdzie jest, ale nie chce nikogo widzieć".
  
  "A co z jego przeszłością?" zapytał Nick. "Coś komunistycznego?"
  
  Cygaro zgasło. Hawk żuł je, mówiąc. "Nic. Jest Amerykaninem chińskiego pochodzenia, urodził się w Chinatown w San Francisco. Zrobił doktorat w Berkeley, poślubił dziewczynę, którą tam poznał, i w 1967 roku zaczął pracować w NASA. Ma dwunastoletniego syna. Jak większość naukowców, nie interesuje się polityką. Poświęca się dwóm rzeczom: pracy i rodzinie. Jego syn gra w Little League. Na wakacje zabiera rodzinę na połowy głębinowe w Zatoce Meksykańskiej w swojej ośmiometrowej łodzi z silnikiem zaburtowym". Szef odchylił się na krześle. "Nie, nic w jego przeszłości".
  
  Killmaster zgasił papierosa. W maleńkim biurze unosił się gęsty dym. Kaloryfer wytwarzał wilgotne ciepło, a Nick poczuł, że lekko się poci. "To pewnie kwestia pracy albo rodziny" - powiedział.
  
  Hawk skinął głową. "Rozumiem. Mamy jednak mały problem. CIA poinformowała nas, że nie zamierza pozwolić mu pracować w tym ośrodku w Chinach. Jeśli Chi Kornowie go dorwą, CIA wyśle agenta, żeby go zabił".
  
  Nick wpadł na podobny pomysł. Nie było to niczym niezwykłym. AXE nawet czasami to robiło. Gdy wszystkie inne metody zawiodły i dezerter był wystarczająco ważny, ostatecznym krokiem było jego zabicie. Jeśli agent nie wrócił, trudno. Agenci byli opcjonalni.
  
  "Rzecz w tym", powiedział Hawk, "że NASA chce go odzyskać. To genialny naukowiec i na tyle młody, że to, nad czym teraz pracuje, to dopiero początek". Uśmiechnął się bez humoru do Nicka. "To twoje zadanie, N3. Użyj czegoś innego niż porwanie, ale go odzyskaj!"
  
  "Tak, proszę pana."
  
  Hawk wyciągnął niedopałek cygara z ust. Dołączył do drugiego w koszu na śmieci. "Profesor Lu miał kolegę dermatologa w NASA. Byli dobrymi kolegami z pracy, ale ze względów bezpieczeństwa nigdy się nie spotykali. Nazywa się Chris Wilson. To będzie twoja przykrywka. Może otworzyć ci drzwi do Hongkongu".
  
  
  
  
  
  
  
  "A co z rodziną profesora?" zapytał Nick.
  
  "O ile nam wiadomo, jego żona nadal przebywa w Orlando. Podamy panu jej adres. Została jednak już przesłuchana i nie mogła nam udzielić niczego przydatnego.
  
  "Nie zaszkodzi spróbować."
  
  Lodowate spojrzenie Hawka wyrażało aprobatę. N3 niewiele przyjmował w zamian za słowa. Nic nie było kompletne, dopóki sam tego nie spróbował. To był jedyny powód, dla którego Nick Carter był agentem numer jeden w AXE. "Nasze działy są do twojej dyspozycji" - powiedział Hawk. "Załatw wszystko, czego potrzebujesz. Powodzenia, Nick".
  
  Nick już wstał. "Zrobię, co w mojej mocy, proszę pana". Wiedział, że szef nigdy nie oczekiwał więcej ani mniej, niż mógł.
  
  W dziale efektów specjalnych i montażu w AXE Nick dostał dwa przebrania, które jego zdaniem będą mu potrzebne. Jedno należało do Chrisa Wilsona i składało się z ubrań, poduszek i kilku drobnych poprawek w jego manierach. Drugie, które miało zostać użyte później, było nieco bardziej skomplikowane. Wszystko, czego potrzebował - ubrania i makijaż - trzymał w sekretnej skrytce w bagażu.
  
  W "Dokumentach" zapamiętał dwugodzinny nagrany na taśmie wykład o pracy Chrisa Wilsona w NASA, a także wszystko, co jego osobisty AX wiedział o tym człowieku. Zdobył niezbędny paszport i dokumenty.
  
  Około południa na pokład samolotu Boeing 707, lotu 27, wsiadł nieco pulchny i kolorowy Chris Wilson, lecący do Orlando na Florydzie.
  
  ROZDZIAŁ DRUGI
  
  Gdy samolot krążył nad Waszyngtonem, zanim skręcił na południe, Nick zauważył, że śnieg lekko zbladł. Zza chmur wyłaniały się skrawki błękitnego nieba, a gdy samolot wznosił się, słońce rozświetlało jego okno. Usiadł wygodnie w fotelu, a kiedy zgasła sygnalizacja świetlna zakazu palenia, zapalił jednego z papierosów.
  
  Kilka rzeczy wydawało się dziwnych w ucieczce profesora Lu. Po pierwsze, dlaczego nie zabrał ze sobą rodziny? Skoro Chi Kornowie oferowali mu lepsze życie, logiczne wydawało się, że chciałby, aby żona i syn dzielili je z nim. Chyba że, oczywiście, to żona była powodem jego ucieczki.
  
  Kolejną zagadką było to, skąd Chi Kornowie wiedzieli, że profesor pracuje nad tym związkiem chemicznym. NASA miała ścisły system bezpieczeństwa. Każdy, kto dla nich pracował, był dokładnie sprawdzany. Niemniej jednak Chi Kornowie wiedzieli o tym związku i przekonali profesora Lu, aby udoskonalił go dla nich. Jak? Co mogli mu zaoferować, czego nie mogli dorównać Amerykanie?
  
  Nick zamierzał znaleźć odpowiedzi. Zamierzał też sprowadzić profesora z powrotem. Gdyby CIA wysłała agenta, żeby zabił tego człowieka, oznaczałoby to, że Nick poniósł porażkę - a Nick nie miał zamiaru ponieść porażki.
  
  Nick miał już do czynienia z dezerterami. Odkrył, że dezerterowali z chciwości, uciekając przed czymś lub ku czemuś. W przypadku profesora Lu powodów mogło być kilka. Pierwszym, oczywiście, były pieniądze. Być może Chi Kornowie obiecali mu jednorazową umowę na kompleks. Oczywiście NASA nie była najlepiej płatną organizacją. A każdemu zawsze przyda się dodatkowa złotówka.
  
  Potem były problemy rodzinne. Nick przypuszczał, że każdy żonaty mężczyzna ma problemy małżeńskie w pewnym momencie. Może jego żona sypia z kochankiem. Może Chi Corns ma dla niego kogoś lepszego. Może po prostu nie lubi swojego małżeństwa i to wydaje się najłatwiejszym rozwiązaniem. Dwie rzeczy były dla niego ważne: rodzina i praca. Jeśli czuł, że jego rodzina się rozpada, mogło to wystarczyć, żeby go odesłać. Jeśli nie, to jego praca również. Jako naukowiec prawdopodobnie domagał się pewnej swobody w pracy. Może Chi Corns oferowało nieograniczoną wolność, nieograniczone możliwości. To byłby czynnik motywujący dla każdego naukowca.
  
  Im dłużej Killmaster o tym myślał, tym więcej możliwości się otwierało. Relacja mężczyzny z synem; zaległe rachunki i groźby zajęcia majątku; niechęć do amerykańskiej polityki. Wszystko było możliwe, możliwe i prawdopodobne.
  
  Oczywiście, Chi Corns mogliby zmusić profesora do ucieczki, grożąc mu. "Do diabła z tym wszystkim" - pomyślał Nick. Jak zawsze, grał na słuch, wykorzystując swoje talenty, broń i spryt.
  
  Nick Carter wpatrywał się w powoli poruszający się krajobraz daleko pod oknem. Nie spał od czterdziestu ośmiu godzin. Stosując jogę, Nick skupił się na całkowitym rozluźnieniu ciała. Jego umysł pozostawał skupiony na otoczeniu, ale zmusił się do relaksu. Każdy mięsień, każde włókno, każda komórka całkowicie się rozluźniły. Dla wszystkich obserwatorów wyglądał jak człowiek pogrążony w głębokim śnie, ale miał otwarte oczy, a jego mózg był świadomy.
  
  Ale jego relaks nie był mu pisany. Stewardesa mu przerwała.
  
  "Czy wszystko w porządku, panie Wilson?" zapytała.
  
  "Tak, okej" - powiedział Nick, a jego mięśnie znów się napięły.
  
  "Myślałem, że zemdlałeś. Mam ci coś przynieść?"
  
  "Nie, dziękuję."
  
  Była piękną istotą z migdałowymi oczami, wysokimi kośćmi policzkowymi i pełnymi, ponętnymi ustami. Liberalna polityka linii lotniczych dotycząca uniformów pozwalała jej bluzce ciasno przylegać do jej dużych, wydatnych piersi. Nosiła pasek, ponieważ wszystkie linie lotnicze go wymagały. Ale Nick wątpił, że...
  
  
  
  
  
  
  Nosiła coś takiego, chyba że pracowała. Oczywiście, nie potrzebowała go.
  
  Stewardesa zarumieniła się pod jego spojrzeniem. Ego Nicka było na tyle silne, że wiedział, że nawet z grubymi okularami i grubym brzuchem, wciąż ma wpływ na kobiety.
  
  "Wkrótce będziemy w Orlando" - powiedziała, a jej policzki pokryły się rumieńcem.
  
  Gdy szła przed nim przejściem, jej krótka spódniczka odsłaniała długie, pięknie zwężane nogi, a Nick błogosławił krótkie spódniczki. Przez chwilę rozważał zaproszenie jej na kolację. Ale wiedział, że nie będzie miał na to czasu. Po zakończeniu wywiadu z panią Lu musiał wsiąść do samolotu do Hongkongu.
  
  Na małym lotnisku w Orlando Nick schował bagaż w skrytce i podał taksówkarzowi adres domowy profesora. Czuł się nieco nieswojo, siadając na tylnym siedzeniu taksówki. Było duszno i gorąco, a mimo że Nick zdjął płaszcz, nadal miał na sobie gruby garnitur. A całe to wyściełanie wokół talii też niewiele pomagało.
  
  Dom był wciśnięty między inne domy, tak jak ten po obu stronach kwartału. Z powodu upału, prawie wszystkie były wyposażone w zraszacze. Trawniki wyglądały na zadbane i soczyście zielone. Woda z rynien spływała po obu stronach ulicy, a zazwyczaj białe betonowe chodniki pociemniały od wilgoci ze zraszaczy. Krótki chodnik ciągnął się od ganku do krawężnika. Gdy tylko Nick zapłacił taksówkarzowi, poczuł, że ktoś go obserwuje. Zaczęło się od tego, że stanęły mu włoski na karku. Przeszedł go lekki, kłujący dreszcz, a potem szybko zniknął. Nick odwrócił się w stronę domu akurat w porę, by zobaczyć, jak zasłona z powrotem zasuwa się na swoje miejsce. Killmaster wiedział, że na niego czekają.
  
  Nick nie był szczególnie zainteresowany wywiadem, zwłaszcza z gospodyniami domowymi. Jak zauważył Hawk, była już przesłuchiwana i nie miała nic wartościowego do zaoferowania.
  
  Gdy Nick zbliżył się do drzwi, wpatrywał się w jej twarz, ukazując najszerszy, chłopięcy uśmiech. Zadzwonił raz do drzwi. Drzwi natychmiast się otworzyły i stanął twarzą w twarz z panią John Lou.
  
  "Pani Lou?" - zapytał Killmaster. Kiedy otrzymał krótkie skinienie głową, powiedział: "Nazywam się Chris Wilson. Pracowałem z pani mężem. Zastanawiałem się, czy mógłbym z panią chwilę porozmawiać".
  
  "Co?" Zmarszczyła brwi.
  
  Uśmiech Nicka zamarł na twarzy. "Tak. John i ja byliśmy dobrymi przyjaciółmi. Nie rozumiem, dlaczego to zrobił".
  
  "Rozmawiałam już z kimś z NASA". Nie zrobiła nic, żeby otworzyć drzwi szerzej i zaprosić go do środka.
  
  "Tak" - powiedział Nick. "Jestem pewien, że tak". Rozumiał jej wrogość. Odejście męża było dla niej wystarczająco trudne, bez CIA, FBI, NASA, a teraz i jego nagabywania. Killmaster czuł się jak palant, którego udawał. "Gdybym tylko mógł z tobą porozmawiać...". Urwał.
  
  Pani Lu wzięła głęboki oddech. "Świetnie. Proszę wejść". Otworzyła drzwi, cofając się nieco.
  
  Wchodząc do środka, Nick niezręcznie zatrzymał się w korytarzu. W domu było trochę chłodniej. Po raz pierwszy spojrzał na panią Lou.
  
  Była niska, miała niecałe pięć stóp wzrostu. Nick oceniał jej wiek na jakieś trzydzieści, trzydzieści lat. Kruczoczarne włosy opadały gęstymi lokami na czubek głowy, próbując stworzyć iluzję wzrostu, ale bezskutecznie. Linie jej ciała płynnie przechodziły w krągłość, która nie była szczególnie gruba, ale cięższa niż zwykle. Ważyła około dwudziestu pięciu funtów więcej. Jej orientalne oczy były jej najbardziej uderzającą cechą i zdawała sobie z tego sprawę. Były starannie wykonane, z idealną ilością eyelinera i cienia do powiek. Pani Lou nie nosiła szminki ani innego makijażu. Miała przekłute uszy, ale nie nosiła w nich kolczyków.
  
  "Proszę wejść do salonu" - powiedziała.
  
  Salon był umeblowany nowoczesnymi meblami i, podobnie jak przedpokój, pokryty grubym dywanem. Na dywanie wił się orientalny wzór, ale Nick zauważył, że to jedyny orientalny wzór w pokoju.
  
  Pani Lou wskazała Killmasterowi kruchą sofę i usiadła na krześle naprzeciwko niego. "Chyba powiedziałam im już wszystko, co wiem".
  
  "Jestem pewien, że tak" - powiedział Nick, po raz pierwszy przestając się uśmiechać. "Ale to dla mojego sumienia. John i ja ściśle ze sobą współpracowaliśmy. Nie chciałbym myśleć, że zrobił to z powodu czegoś, co powiedziałem lub zrobiłem".
  
  "Nie sądzę" - powiedziała pani Lou.
  
  Jak większość gospodyń domowych, pani Lou nosiła spodnie. Na wierzch założyła męską koszulę, która była na nią o wiele za duża. Nick lubił luźne koszule damskie, zwłaszcza te zapinane z przodu. Nie przepadał za damskimi spodniami. Pasowały do sukienek lub spódnic.
  
  Teraz już zupełnie poważnie, znikając z jego twarzy uśmieszek, powiedział: "Czy potrafisz wymyślić jakiś powód, dla którego John mógłby chcieć odejść?"
  
  "Nie" - powiedziała. "Ale jeśli to cię pocieszy, wątpię, żeby to miało z tobą cokolwiek wspólnego".
  
  "W takim razie to musi być coś u nas w domu".
  
  "Naprawdę nie potrafię powiedzieć". Pani Lu zdenerwowała się. Siedziała z podwiniętymi nogami i nadal okręcała obrączkę wokół palca.
  
  Okulary Nicka ciążyły mu na nosie. Ale przypominały mu o tym, za kogo się podawał.
  
  
  
  
  
  
  W takiej sytuacji aż nazbyt łatwo byłoby zacząć zadawać pytania jak Nick Carter. Założył nogę na nogę i potarł brodę. "Nie mogę pozbyć się wrażenia, że w jakiś sposób to ja do tego doprowadziłem. John kochał swoją pracę. Był oddany pani i chłopcu. Jakie mogły być jego powody, pani Lou?" - zapytała niecierpliwie. "Jakiekolwiek były jego powody, jestem pewna, że były osobiste".
  
  "Oczywiście" - Nick wiedział, że próbuje zakończyć tę rozmowę. Ale nie był jeszcze gotowy. "Czy coś się wydarzyło w domu w ciągu ostatnich kilku dni?"
  
  "Co masz na myśli?" Jej oczy zwęziły się i przyjrzała mu się uważnie. Była ostrożna.
  
  "Problemy małżeńskie" - powiedział Nick bez ogródek.
  
  Zacisnęła usta. "Panie Wilson, nie sądzę, żeby to była pana sprawa. Jakikolwiek powód ma mój mąż, żeby odejść, można go znaleźć w NASA, a nie tutaj".
  
  Była zła. Nick miał się dobrze. Wściekli ludzie czasami mówią rzeczy, których normalnie by nie powiedzieli. "Wiesz, nad czym pracował w NASA?"
  
  "Oczywiście, że nie. Nigdy nie mówił o swojej pracy."
  
  Skoro nic nie wiedziała o jego pracy, dlaczego winiła NASA za jego chęć odejścia? Czy dlatego, że uważała ich małżeństwo za tak udane, że to powinna być jego praca? Nick postanowił pójść inną drogą. "Jeśli John ucieknie, czy ty i chłopak do niego dołączycie?"
  
  Pani Lu wyprostowała nogi i siedziała nieruchomo na krześle. Jej dłonie były spocone. Na przemian pocierała dłonie i obracała pierścionek. Opanowała gniew, ale wciąż była zdenerwowana. "Nie" - odpowiedziała spokojnie. "Jestem Amerykanką. Moje miejsce jest tutaj".
  
  "Co wtedy zrobisz?"
  
  "Rozwiedź się z nim. Spróbuj znaleźć inne życie dla mnie i chłopaka".
  
  "Rozumiem". Hawk miał rację. Nick niczego się tu nie nauczył. Z jakiegoś powodu pani Lou była ostrożna.
  
  "No cóż, nie będę już marnował twojego czasu". Wstał, wdzięczny za szansę. "Czy mogę skorzystać z twojego telefonu, żeby zamówić taksówkę?"
  
  "Oczywiście". Pani Lou zdawała się nieco rozluźnić. Nick niemal widział, jak napięcie znika z jej twarzy.
  
  Gdy Killmaster miał już odebrać telefon, usłyszał trzask drzwi gdzieś z tyłu domu. Kilka sekund później do salonu wpadł chłopak.
  
  "Mamo, ja..." Chłopiec zobaczył Nicka i zamarł. Szybko spojrzał na matkę.
  
  "Mike" - powiedziała pani Lu, znów zdenerwowana. "To pan Wilson. Pracował z twoim ojcem. Jest tu, żeby pytać o twojego ojca. Rozumiesz, Mike? Jest tu, żeby pytać o twojego ojca". Podkreśliła te ostatnie słowa.
  
  "Rozumiem" - powiedział Mike. Spojrzał na Nicka, jego oczy były równie czujne jak oczy jego matki.
  
  Nick uśmiechnął się życzliwie do chłopca. "Cześć, Mike".
  
  "Cześć". Na jego czole pojawiły się drobne kropelki potu. Rękawica baseballowa zwisała z paska. Podobieństwo do matki było oczywiste.
  
  "Chcesz trochę poćwiczyć?" zapytał Nick, wskazując na rękawicę.
  
  "Tak, proszę pana."
  
  Nick zaryzykował. Zrobił dwa kroki i stanął między chłopcem a jego matką. "Powiedz mi, Mike" - powiedział. "Czy wiesz, dlaczego twój ojciec odszedł?"
  
  Chłopiec zamknął oczy. "Mój ojciec odszedł z powodu pracy". Brzmiało to jak dobrze wyćwiczone.
  
  "Czy dogadywałeś się ze swoim ojcem?"
  
  "Tak, proszę pana."
  
  Pani Lou wstała. "Myślę, że lepiej będzie, jeśli wyjdziesz" - powiedziała do Nicka.
  
  Killmaster skinął głową. Podniósł słuchawkę i zamówił taksówkę. Kiedy się rozłączył, odwrócił się do pary. Coś było nie tak. Oboje wiedzieli więcej, niż dawali po sobie poznać. Nick założył, że to jedna z dwóch możliwości. Albo oboje planowali dołączyć do profesora, albo to oni byli powodem jego ucieczki. Jedno było pewne: niczego się od nich nie dowie. Nie wierzyli mu ani mu nie ufali. Powiedzieli mu tylko swoje wyćwiczone przemówienia.
  
  Nick postanowił zostawić ich w stanie lekkiego szoku. "Pani Lu, lecę do Hongkongu, żeby porozmawiać z Johnem. Jakieś wiadomości?"
  
  Zamrugała i na chwilę jej wyraz twarzy się zmienił. Ale po chwili powróciła czujna mina. "Żadnych wiadomości" - powiedziała.
  
  Taksówka zatrzymała się na ulicy i zatrąbiła. Nick skierował się do drzwi. "Nie musisz mi wskazywać drogi". Czuł, że go obserwują, dopóki nie zamknął za sobą drzwi. Na zewnątrz, znów w upale, poczuł raczej, niż zobaczył, jak zasłona odsuwa się od okna. Obserwowali go, gdy taksówka odjeżdżała od krawężnika.
  
  W dusznym upale Nick ponownie potoczył się w stronę lotniska i zdjął okulary w grubej, rogowej oprawie. Nie był do nich przyzwyczajony. Galaretowata wyściółka wokół talii, ukształtowana jak część jego skóry, przypominała plastikową torbę. Do jego skóry nie docierało powietrze i poczuł, że obficie się poci. Upał na Florydzie nie dorównywał upałom w Meksyku.
  
  Myśli Nicka były pełne pytań bez odpowiedzi. Ta dwójka stanowiła dziwną parę. Ani razu podczas wizyty pani Lou nie wspomniała, że chce odzyskać męża. I nie miała dla niego żadnej wiadomości. To oznaczało, że prawdopodobnie dołączy do niego później. Ale to też brzmiało źle. Ich postawa sugerowała, że myśleli, że już odszedł, i to na zawsze.
  
  
  
  
  
  Nie, było tu coś jeszcze, coś, czego nie mógł zrozumieć.
  
  W ROZDZIALE TRZECIM
  
  Killmaster musiał dwukrotnie przesiadać się na samolot - raz w Miami, a potem w Los Angeles - zanim wsiadł do bezpośredniego lotu do Hongkongu. Po przekroczeniu Pacyfiku próbował się zrelaksować i zasnąć. Ale znowu mu się nie udało; poczuł, jak jeżą mu się włoski na karku. Znów przeszedł go dreszcz. Ktoś go obserwował.
  
  Nick wstał i powoli ruszył przejściem w stronę toalet, uważnie studiując twarze po obu stronach. Samolot był w ponad połowie wypełniony ludźmi z Orientu. Niektórzy spali, inni wyglądali przez ciemne okna, a jeszcze inni leniwie zerkali na niego, gdy przechodził. Nikt nie odwrócił się, by spojrzeć na niego po tym, jak przeszedł, i nikt nie miał wyglądu obserwatora. Gdy był w toalecie, Nick ochlapał twarz zimną wodą. W lustrze spojrzał na odbicie swojej przystojnej twarzy, mocno opalonej meksykańskim słońcem. Czy to była jego wyobraźnia? Wiedział lepiej. Ktoś w samolocie go obserwował. Czy obserwator był z nim w Orlando? Miami? Los Angeles? Skąd Nick go zabrał? Nie znajdzie odpowiedzi, patrząc na swoją twarz w lustrze.
  
  Nick wrócił na swoje miejsce, patrząc na tyły głów. Wyglądało na to, że nikt go nie zauważył.
  
  Stewardesa podeszła do niego w chwili, gdy zapalał jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem.
  
  "Czy wszystko w porządku, panie Wilson?" zapytała.
  
  "Lepiej być nie mogło" - odpowiedział Nick, szeroko się uśmiechając.
  
  Była Angielką, miała małe piersi i długie nogi. Jej jasna skóra pachniała zdrowiem. Miała błyszczące oczy i rumiane policzki, a wszystko, co czuła, myślała i czego pragnęła, odbijało się na jej twarzy. I nie było wątpliwości, co w tej chwili było na niej wypisane.
  
  "Czy mogę ci coś zaoferować?" zapytała.
  
  To było pytanie podchwytliwe, oznaczające cokolwiek, po prostu zapytaj: kawa, herbata albo ja. Nick intensywnie się zastanawiał. Zatłoczony samolot, ponad czterdzieści osiem godzin bez snu, zbyt wiele przemawiało przeciwko niemu. Potrzebował odpoczynku, nie romansu. Mimo to nie chciał całkowicie zamknąć drzwi.
  
  "Może później" - powiedział w końcu.
  
  "Oczywiście". W jej oczach pojawiło się rozczarowanie, ale uśmiechnęła się do niego ciepło i poszła dalej.
  
  Nick odchylił się na krześle. Ku jego zaskoczeniu, przyzwyczaił się już do żelatynowego paska wokół talii. Okulary jednak nadal mu przeszkadzały i zdjął je, żeby wyczyścić szkła.
  
  Poczuł lekkie ukłucie żalu do stewardesy. Nie znał nawet jej imienia. Jeśli "później" się zdarzy, jak ją znajdzie? Dowie się, jak się nazywa i gdzie będzie przebywać przez następny miesiąc, zanim jeszcze wysiądzie z samolotu.
  
  Znów poczuł chłód. "Cholera" - pomyślał - "musi być jakiś sposób, żeby dowiedzieć się, kto go obserwuje". Wiedział, że jeśli naprawdę chce, to znajdzie sposób, żeby się dowiedzieć. Wątpił, żeby mężczyzna próbował czegokolwiek w samolocie. Może spodziewali się, że zaprowadzi ich prosto do profesora. Cóż, kiedy dotrą do Hongkongu, będzie miał dla wszystkich kilka niespodzianek. Teraz potrzebował odpoczynku.
  
  Killmaster chciał wyjaśnić swoje dziwne uczucia wobec pani Lu i chłopca. Gdyby powiedzieli mu prawdę, profesor Lu miałby kłopoty. To oznaczałoby, że tak naprawdę porzucił szkołę wyłącznie z powodu swojej pracy. I jakoś nie wydawało mu się to właściwe, zwłaszcza biorąc pod uwagę wcześniejsze doświadczenia profesora w dermatologii. Jego odkrycia, jego eksperymenty, nie wskazywały na to, że jest niezadowolony ze swojej pracy. A niezbyt ciepłe przyjęcie, jakie spotkało Nicka ze strony pani Lu, sprawiło, że rozważał małżeństwo jako jeden z powodów. Profesor z pewnością powiedział żonie o Chrisie Wilsonie. A jeśli Nick zdradził się podczas rozmowy z nią, nie było powodu, by żywiła do niego wrogość. Z jakiegoś powodu pani Lu kłamała. Miał przeczucie, że "coś jest nie tak" w domu.
  
  Ale teraz Nick potrzebował odpoczynku i zamierzał go zdobyć. Jeśli Pan Cośtam chciał go pilnować podczas snu, niech tak będzie. Kiedy zgłosił się temu, kto kazał mu pilnować Nicka, okazało się, że jest ekspertem w obserwowaniu ludzi podczas snu.
  
  Killmaster całkowicie się odprężył. Jego umysł opustoszał, z wyjątkiem jednego przedziału, który zawsze był świadomy otoczenia. Ta część jego mózgu była jego ubezpieczeniem na życie. Nigdy nie odpoczywał, nigdy się nie wyłączał. Wielokrotnie ratowała mu życie. Zamknął oczy i natychmiast zasnął.
  
  Nick Carter obudził się natychmiast, sekundę przed tym, jak dłoń dotknęła jego ramienia. Pozwolił jej dotknąć się, zanim otworzył oczy. Następnie położył swoją dużą dłoń na smukłej dłoni kobiety. Spojrzał w błyszczące oczy angielskiej stewardesy.
  
  "Proszę zapiąć pasy, panie Wilson. Zaraz lądujemy". Słabo próbowała cofnąć rękę, ale Nick przycisnął ją do jego ramienia.
  
  "Nie, panie Wilson" - powiedział. "Chris".
  
  Przestała próbować cofnąć rękę. "Chris" - powtórzyła.
  
  "A ty..." Nie dokończył zdania.
  
  "Sharon. Sharon Russell."
  
  "Jak długo zostaniesz w Hongkongu, Sharon?"
  
  W jej oczach znów pojawił się cień rozczarowania. "Tylko godzina"
  
  
  
  
  
  
  "Boję się. Muszę zdążyć na następny lot".
  
  Nick przesunął palcami po jej dłoni. "Godzina to za mało, prawda?"
  
  "To zależy."
  
  Nick chciał spędzić z nią więcej niż godzinę, o wiele więcej. "To, co mam na myśli, zajmie co najmniej tydzień" - powiedział.
  
  "Tydzień!" Teraz była ciekawa, widać to było w jej oczach. Było w tym coś jeszcze. Rozkosz.
  
  "Gdzie będziesz w przyszłym tygodniu, Sharon?"
  
  Jej twarz się rozjaśniła. "Zaczynam wakacje w przyszłym tygodniu".
  
  "A gdzie to będzie?"
  
  "Hiszpania. Barcelona, potem Madryt."
  
  Nick uśmiechnął się. "Poczekasz na mnie w Barcelonie? Możemy zagrać razem w Madrycie".
  
  "To byłoby cudowne". Wcisnęła mu w dłoń kartkę papieru. "Tutaj będę mieszkać w Barcelonie".
  
  Nick musiał stłumić chichot. Spodziewała się tego. "W takim razie do zobaczenia w przyszłym tygodniu" - powiedział.
  
  "Do zobaczenia w przyszłym tygodniu". Uścisnęła jego dłoń i podeszła do pozostałych pasażerów.
  
  A kiedy wylądowali i Nick wysiadał z samolotu, ona ponownie ścisnęła jego dłoń i powiedziała cicho: "Ole".
  
  Z lotniska Killmaster wziął taksówkę prosto do portu. W taksówce, z walizką na podłodze między nogami, Nick sprawdził zmianę strefy czasowej i nastawił zegarek. Była 22:35, wtorek.
  
  Na zewnątrz ulice Victorii nie zmieniły się od ostatniej wizyty Killmastera. Jego kierowca bezlitośnie manewrował mercedesem w korkach, polegając głównie na klaksonie. W powietrzu wisiał lodowaty chłód. Ulice i samochody lśniły po niedawnej ulewie. Od krawężników po budynki, ludzie kręcili się bez celu, wypełniając każdy centymetr kwadratowy chodnika. Garbili się, z nisko pochylonymi głowami, dłońmi złożonymi na brzuchach i powoli posuwali się naprzód. Niektórzy siedzieli na krawężnikach, przebierając pałeczkami jedzenie z drewnianych misek do ust. Podczas jedzenia ich oczy podejrzliwie błądziły na boki, jakby wstydzili się jeść, podczas gdy tak wielu innych tego nie robi.
  
  Nick odchylił się w fotelu i uśmiechnął. To była Victoria. Po drugiej stronie portu leżał Kowloon, równie zatłoczony i egzotyczny. To był Hongkong, tajemniczy, piękny, a czasem śmiercionośny. Kwitły niezliczone czarne rynki. Jeśli miałeś odpowiednie kontakty i odpowiednią ilość pieniędzy, nic nie było bezcenne. Złoto, srebro, jadeit, papierosy, dziewczyny; wszystko było dostępne, wszystko było na sprzedaż, jeśli tylko cena była odpowiednia.
  
  Nicka fascynowały ulice każdego miasta; ulice Hongkongu fascynowały go. Obserwując zatłoczone chodniki z taksówki, zauważył marynarzy szybko poruszających się w tłumie. Czasami poruszali się w grupach, czasami parami, ale nigdy samotnie. I Nick wiedział, ku czemu pędzą: ku dziewczynie, butelce, kawałkowi ogona. Marynarze byli marynarzami wszędzie. Tej nocy ulice Hongkongu będą tętnić życiem. Amerykańska flota przybyła. Nick myślał, że obserwator wciąż mu towarzyszy.
  
  Gdy taksówka zbliżała się do portu, Nick zobaczył sampany stłoczone niczym sardynki na nabrzeżu. Setki z nich były ze sobą związane, tworząc miniaturową pływającą kolonię. Zimno sprawiało, że z prymitywnych kominów wyciętych w kabinach buchał brzydki, błękitny dym. Ludzie spędzili całe życie na tych maleńkich łódkach; jedli, spali i umierali na nich, a wydawało się, że od czasu, gdy Nick widział je po raz ostatni, było ich setki. Większe dżonki walały się tu i ówdzie. A dalej, na kotwicy, stały ogromne, wręcz monstrualne okręty amerykańskiej floty. "Co za kontrast" - pomyślał Nick. Sampany były małe, ciasne i wiecznie zatłoczone. Latarnie nadawały im upiorny, kołyszący się wygląd, a gigantyczne amerykańskie okręty, jasno oświetlone generatorami, sprawiały, że wyglądały niemal na opuszczone. Stały nieruchomo, niczym głazy, w porcie.
  
  Przed hotelem Nick zapłacił taksówkarzowi i nie oglądając się za siebie, szybko wszedł do budynku. Po wejściu do środka poprosił recepcjonistę o pokój z pięknym widokiem.
  
  Złapał widok na port. Bezpośrednio pod nim fale głów zygzakowały niczym mrówki, pędząc donikąd. Nick stanął nieco z boku okna, obserwując migotanie księżyca na wodzie. Po daniu napiwku i zwolnieniu boya hotelowego, zgasił wszystkie światła w pokoju i wrócił do okna. Słone powietrze dotarło do jego nozdrzy, zmieszane z zapachem pieczonej ryby. Słyszał setki głosów dochodzących z chodnika. Uważnie przyglądał się twarzom i, nie widząc tego, czego chciał, szybko przekroczył okno, by stać się jak najbardziej odrażającym celem. Widok z drugiej strony okazał się bardziej wymowny.
  
  Jeden mężczyzna nie ruszył się z tłumem. I nie przeciął go. Stał pod latarnią z gazetą w dłoniach.
  
  "Boże!" - pomyślał Nick. "Ale gazeta! W nocy, w tłumie, pod kiepską latarnią - czytasz gazetę?"
  
  Zbyt wiele pytań pozostało bez odpowiedzi. Killmaster wiedział, że może stracić tego ewidentnego amatora, kiedy tylko zechce. Ale chciał odpowiedzi. A pan Watsit, który go śledził, był pierwszym krokiem, jaki poczynił od rozpoczęcia tej misji. Gdy Nick patrzył, podszedł do niego drugi mężczyzna, potężnie zbudowany mężczyzna ubrany jak kulis.
  
  
  
  
  
  
  Lewą ręką ściskał pakunek w brązowym opakowaniu. Wymienili między sobą słowa. Pierwszy mężczyzna wskazał na pakunek, kręcąc głową. Padły kolejne słowa, coraz bardziej napięte. Drugi mężczyzna wcisnął pakunek pierwszemu. Ten zaczął odmawiać, ale niechętnie go przyjął. Odwrócił się do drugiego mężczyzny plecami i zniknął w tłumie. Drugi mężczyzna obserwował teraz hotel.
  
  Nick myślał, że pan Watsit zaraz przebierze się w strój kulisa. Pewnie to właśnie było w zestawie. W głowie Killmastera rodził się plan. Dobre pomysły były trawione, formowane, przetwarzane, wciskane na miejsce, by stać się częścią planu. Ale wciąż był surowy. Każdy plan wyjęty z umysłu był surowy. Nick o tym wiedział. Polerowanie będzie następować etapami, w miarę jak plan będzie wdrażany. Przynajmniej teraz zacznie otrzymywać odpowiedzi.
  
  Nick odsunął się od okna. Rozpakował walizkę, a gdy była pusta, wyciągnął ukrytą szufladę. Z tej szuflady wyjął mały pakunek, podobny do tego, który niósł drugi mężczyzna. Rozłożył pakunek i przewinął go wzdłuż. Wciąż w ciemności, rozebrał się całkowicie, zdjął broń i położył ją na łóżku. Gdy był już nagi, ostrożnie odkleił żelatynę - miękką, cielistą podszewkę - od pasa. Uparcie kurczowo trzymał się włosów na brzuchu, zdejmując je. Pracował nad nimi przez pół godziny i poczuł, że obficie się poci z bólu wyrywania włosów. W końcu je wyjął. Pozwolił im opaść na podłogę u swoich stóp i oddał się luksusowi pocierania i drapania brzucha. Kiedy był już zadowolony, zaniósł Hugo, jego szpilkę i wypełnienie do łazienki. Przeciął błonę trzymającą żelatynę i pozwolił, by lepka masa wypłynęła do toalety. Potrzeba było czterech prań, żeby to wszystko usunąć. Potem zabrał się za samą membranę. Potem Nick wrócił do okna.
  
  Pan Wotsit wrócił do drugiego mężczyzny. Teraz i on wyglądał jak kulis. Patrząc na nich, Nick czuł się brudny od wysychającego potu. Ale się uśmiechnął. To był początek. Kiedy wszedł w światło odpowiedzi na swoje pytania, wiedział, że będzie miał dwa cienie.
  
  ROZDZIAŁ CZWARTY
  
  Nick Carter zasunął zasłony i zapalił światło w pokoju. Poszedł do łazienki, wziął leniwy prysznic, a następnie dokładnie się ogolił. Wiedział, że najtrudniejszym testem dla dwóch mężczyzn czekających na zewnątrz będzie czas. Trudno było czekać, aż cokolwiek zrobi. Wiedział o tym, bo był tam raz czy dwa. Im dłużej kazał im czekać, tym bardziej stawali się nieostrożni.
  
  Po skończeniu w łazience Nick podszedł boso do łóżka. Wziął złożoną szmatkę i zawiązał ją wokół talii. Kiedy był już zadowolony, powiesił swoją małą bombę gazową między nogami, podciągnął szorty i przeciągnął pasek przez podkładkę. Spojrzał na swój profil w lustrze w łazience. Złożona szmatka nie wyglądała tak realistycznie jak żelatyna, ale to było najlepsze, co mógł zrobić. Wracając do łóżka, Nick dokończył ubieranie się, przypinając Hugo do ramienia, a Wilhelminę, Lugera, do paska spodni. Czas było coś zjeść.
  
  Killmaster zostawił wszystkie światła zapalone w swoim pokoju. Pomyślał, że któryś z tych dwóch mężczyzn prawdopodobnie będzie chciał go przeszukać.
  
  Nie było sensu utrudniać im życia. Powinni być gotowi, zanim skończy jeść.
  
  Nick zjadł przekąskę w hotelowej jadalni. Spodziewał się kłopotów, a kiedy już się pojawiły, nie chciał się przejeść. Kiedy ostatnie danie zostało zabrane, leniwie zapalił papierosa. Minęło czterdzieści pięć minut od wyjścia z pokoju. Po skończeniu papierosa zapłacił rachunek i znów wyszedł na zimne nocne powietrze.
  
  Jego dwóch towarzyszy zniknęło pod latarnią. Potrzebował kilku minut, żeby przyzwyczaić się do zimna, po czym szybko ruszył w stronę portu. Późna pora przerzedziła tłumy na chodnikach. Nick przecisnął się przez nie, nie oglądając się za siebie. Ale zanim dotarł do promu, zaczął się martwić. Ci dwaj mężczyźni byli ewidentnie amatorami. Czy to możliwe, że już ich zgubił?
  
  Na miejscu czekała niewielka grupa. Sześć samochodów stało w kolejce niemal nad samym brzegiem wody. Zbliżając się do grupy, Nick zobaczył światła promu zmierzającego w stronę molo. Dołączył do pozostałych, wcisnął ręce w kieszenie i skulił się z zimna.
  
  Światła zbliżały się, nadając kształt ogromnemu statkowi. Niski pomruk silnika zmienił ton. Woda wokół nabrzeża zagotowała się na biało, gdy śmigła zaczęły się obracać. Ludzie wokół Nicka powoli zbliżali się do zbliżającego się potwora. Nick ruszył wraz z nimi. Wszedł na pokład i szybko zszedł po trapie na drugi pokład. Przy relingu jego bystre oczy przeskanowały dok. Na pokładzie były już dwa pojazdy. Ale nie mógł dostrzec swoich dwóch cieni. Killmaster zapalił papierosa, wpatrując się w pokład poniżej.
  
  Kiedy jest ostatni?
  
  
  
  
  
  Samochód był załadowany, Nick postanowił opuścić prom i poszukać swoich dwóch towarzyszy. Być może się zgubili. Odsuwając się od barierki w stronę schodów, dostrzegł dwóch kulisów biegnących po molo w stronę peronu. Mniejszy mężczyzna wskoczył na pokład z łatwością, ale cięższy i wolniejszy nie. Prawdopodobnie od jakiegoś czasu nic nie robił. Zbliżając się do burty, potknął się i omal nie upadł. Mniejszy mężczyzna z trudem mu pomógł.
  
  Nick uśmiechnął się. "Witamy na pokładzie, panowie" - pomyślał. Gdyby tylko ta stara wanna mogła go przewieźć przez zatokę bez zatonięcia, poprowadziłby ich w wesołym pościgu, aż zdecydują się ruszyć do ataku.
  
  Ogromny prom odpłynął od nabrzeża, kołysząc się lekko, gdy wypłynął na otwarte wody. Nick pozostał na drugim pokładzie, przy relingu. Nie widział już dwóch kulisów, ale czuł na sobie ich wzrok. Przenikliwy wiatr był wilgotny. Zbliżała się kolejna ulewa. Nick obserwował, jak pozostali pasażerowie tulą się do siebie, chroniąc się przed zimnem. Stał tyłem do wiatru. Prom skrzypiał i kołysał się, ale nie zatonął.
  
  Killmaster czekał na swoim miejscu na drugim pokładzie, aż ostatni wagonik z Kowloon dotoczył się do portu. Wysiadając z promu, uważnie przyglądał się twarzom otaczających go ludzi. Jego dwóch cieni nie było wśród nich.
  
  Na lądzie Nick zatrzymał rikszę i podał chłopcu adres "Pięknego Baru", małego lokalu, który często odwiedzał. Nie miał zamiaru jechać bezpośrednio do profesora. Być może jego dwaj towarzysze nie wiedzieli, gdzie jest profesor i liczyli, że ich tam zaprowadzi. To nie miało sensu, ale musiał rozważyć wszystkie możliwości. Prawdopodobnie jechali za nim, żeby sprawdzić, czy wie, gdzie jest profesor. Fakt, że trafił prosto do Kowloon, mógł im powiedzieć wszystko, co chcieli wiedzieć. Jeśli tak, Nick musiał zostać szybko i po cichu wyeliminowany. Nadciągały kłopoty. Nick to czuł. Musiał być przygotowany.
  
  Chłopiec ciągnący rikszę bez wysiłku mknął ulicami Kowloon, a jego szczupłe, muskularne nogi świadczyły o sile niezbędnej do tej pracy. Dla każdego obserwatora wyglądał jak typowy amerykański turysta. Rozparł się w fotelu i zapalił papierosa ze złotą końcówką, a jego grube okulary patrzyły to w jedną, to w drugą stronę.
  
  Ulice były nieco cieplejsze niż w porcie. Stare budynki i kruche domy blokowały większość wiatru. Ale wilgoć wciąż wisiała nisko w gęstych chmurach, czekając na uwolnienie. Ponieważ ruch był niewielki, riksza szybko zatrzymała się przed ciemnymi drzwiami, nad którymi migał duży neon. Nick zapłacił chłopakowi pięć dolarów hongkońskich i gestem nakazał mu poczekać. Wszedł do baru.
  
  Dziewięć stopni prowadziło od drzwi do baru. Lokal był niewielki. Oprócz baru stały tam cztery stoliki, wszystkie zajęte. Stoliki otaczały maleńką otwartą przestrzeń, gdzie słodka dziewczyna śpiewała niskim, seksownym głosem. Kolorowe koło wozu powoli obracało się przed reflektorem, delikatnie oświetlając dziewczynę błękitem, potem czerwienią, potem żółcią, a na końcu zielenią. Wydawało się, że kolor zmienia się w zależności od rodzaju śpiewanej piosenki. Najlepiej wyglądała w czerwieni.
  
  Reszta sali była ciemna, z wyjątkiem sporadycznie przepalającej się brudnej lampy. W barze panował tłok i na pierwszy rzut oka Nick zdał sobie sprawę, że jest jedyną osobą spoza Orientu. Zajął pozycję na końcu baru, skąd mógł obserwować każdego wchodzącego lub wychodzącego. Przy barze stały trzy dziewczyny, z których dwie otrzymały już swoje oceny, a trzecia właśnie wciągała się w zabawę, siadając najpierw na jednych kolanach, potem na drugich, pozwalając się pieścić. Nick miał właśnie zwrócić uwagę barmana, gdy dostrzegł swoją potężnie zbudowaną towarzyszkę.
  
  Z małego, prywatnego stolika wyłonił się mężczyzna zza koralikowej zasłony. Miał na sobie garnitur, a nie garnitur kuliego. Ale przebrał się w pośpiechu. Krawat miał przekrzywiony, a część koszuli zwisała mu ze spodni. Pocił się. Co chwila wycierał czoło i usta białą chusteczką. Rozejrzał się swobodnie po sali, a potem jego wzrok padł na Nicka. Na jego obwisłych policzkach pojawił się uprzejmy uśmiech, a on sam skierował się prosto w stronę Killmastera.
  
  Hugo wpadł w ramiona Nicka. Szybko rozejrzał się po barze, szukając mniejszego mężczyzny. Dziewczyna skończyła piosenkę i skłoniła się przy skąpych brawach. Zaczęła mówić do publiczności po chińsku. Niebieskie światło skąpało ją, gdy barman podszedł na prawo od Nicka. Przed nim, cztery kroki od niego, stał rosły mężczyzna. Barman zapytał po chińsku, co pije. Nick zwlekał z odpowiedzią, wpatrując się w mężczyznę zbliżającego się do niego. Zespół zaczął grać, a dziewczyna zaśpiewała inną piosenkę. Ta była żywsza. Koło obracało się szybciej, kolory migały nad nią, łącząc się w jasną plamę. Nick był gotowy na wszystko. Barman wzruszył ramionami i odwrócił się. Mniejszy mężczyzna zniknął. Inny mężczyzna zrobił ostatni krok, stawiając go twarzą w twarz z Nickiem. Uprzejmy uśmiech.
  
  
  
  
  
  
  pozostał na jego twarzy. Wyciągnął pulchną prawą rękę w przyjaznym geście.
  
  "Panie Wilson, mam rację" - powiedział. "Proszę pozwolić, że się przedstawię. Jestem Chin Ossa. Czy mogę z panem rozmawiać?"
  
  "Tak, możesz" - odpowiedział cicho Nick, szybko odkładając Hugo na miejsce i ujmując wyciągniętą dłoń.
  
  Chin Ossa wskazał na koralikową zasłonę. "Jest bardziej prywatna".
  
  "Po tobie" - powiedział Nick, kłaniając się lekko.
  
  Ossa przeszedł przez zasłonę do stołu i dwóch krzeseł. Chudy, żylasty mężczyzna opierał się o przeciwległą ścianę.
  
  Nie był tym małym człowieczkiem, który śledził Nicka. Kiedy zobaczył Killmastera, odsunął się od ściany.
  
  Ossa powiedział: "Proszę, panie Wilson, pozwól mojemu przyjacielowi cię przeszukać".
  
  Mężczyzna podszedł do Nicka i zawahał się, jakby nie mógł się zdecydować. Wyciągnął rękę do jego piersi. Nick ostrożnie odsunął jego dłoń.
  
  "Proszę, panie Wilson" - jęknął Ossa. "Musimy pana przeszukać".
  
  "Nie dzisiaj" - odpowiedział Nick, lekko się uśmiechając.
  
  Mężczyzna ponownie spróbował dosięgnąć klatki piersiowej Nicka.
  
  Nick, wciąż się uśmiechając, powiedział: "Powiedz swojemu przyjacielowi, że jeśli mnie dotknie, będę zmuszony złamać mu nadgarstki".
  
  "O nie!" - wykrzyknął Ossa. "Nie chcemy przemocy". Otarł pot z twarzy chusteczką. Po kantońsku kazał mężczyźnie odejść.
  
  Błyski kolorowego światła wypełniły pokój. Świeca płonęła w fioletowym wazonie wypełnionym woskiem, stojącym pośrodku stołu. Mężczyzna cicho opuścił pokój, gdy dziewczyna zaczęła śpiewać.
  
  Chin Ossa usiadł ciężko na jednym ze skrzypiących drewnianych krzeseł. Ponownie otarł twarz chusteczką i gestem wskazał Nickowi inne krzesło.
  
  Killmasterowi nie spodobał się ten układ. Zaoferowane krzesło było odwrócone tyłem do koralikowej zasłony. Jego własne plecy byłyby dobrym celem. Zamiast tego odsunął krzesło od stołu i pod boczną ścianę, skąd widział zarówno zasłonę, jak i Chin Ossę; po czym usiadł.
  
  Ossa uśmiechnął się nerwowo i uprzejmie. "Wy, Amerykanie, zawsze jesteście pełni ostrożności i przemocy".
  
  Nick zdjął okulary i zaczął je czyścić. "Mówiłeś, że chcesz ze mną porozmawiać".
  
  Ossa oparł się o stół. Jego głos brzmiał jak spisek. "Panie Wilson, nie ma potrzeby, żebyśmy biegali po krzakach, prawda?"
  
  "No dobrze" - odpowiedział Nick. Założył okulary i zapalił jednego z papierosów. Nie zaproponował Ossie żadnego. Trudno to było nazwać przyjacielską rozmową.
  
  "Oboje wiemy" - kontynuował Ossa - "że przybyłeś do Hongkongu, aby odwiedzić swojego przyjaciela, profesora Lu".
  
  "Może."
  
  Pot spływał Ossie po nosie na stół. Ponownie otarł twarz. "To niemożliwe. Obserwowaliśmy cię, wiemy, kim jesteś".
  
  Nick uniósł brwi. "Ty?"
  
  "Oczywiście". Ossa odchylił się na krześle, wyglądając na zadowolonego z siebie. "Pracujesz dla kapitalistów nad tym samym projektem, co profesor Lu".
  
  "Oczywiście" - powiedział Nick.
  
  Ossa przełknął ślinę. "Moim najsmutniejszym obowiązkiem jest poinformować, że profesor Lu nie przebywa już w Hongkongu".
  
  "Naprawdę?" Nick udał lekkie zdziwienie. Nie wierzył w nic, co powiedział ten człowiek.
  
  "Tak. Profesor Lu był wczoraj w nocy w drodze do Chin". Ossa czekał, aż to stwierdzenie dotrze do słuchacza. Potem powiedział: "Szkoda, że zmarnowałeś tu swoją podróż, ale nie musisz już dłużej zostawać w Hongkongu. Z pewnością zwrócimy ci wszystkie wydatki poniesione podczas wizyty".
  
  "Byłoby wspaniale" - powiedział Nick. Rzucił papierosa na podłogę i zgniótł go.
  
  Ossa zmarszczył brwi. Jego oczy zwęziły się i spojrzał podejrzliwie na Nicka. "To nie jest temat do żartów. Mam myśleć, że mi nie wierzysz?"
  
  Nick wstał. "Oczywiście, że ci wierzę. Patrząc na ciebie, widzę, jaką jesteś dobrą, uczciwą osobą. Ale jeśli ty też tak uważasz, to chyba zostanę w Hongkongu i poszukam trochę na własną rękę.
  
  Twarz Ossy poczerwieniała. Zacisnął usta. Uderzył pięścią w stół. "Bez żartów!"
  
  Nick odwrócił się, by opuścić pokój.
  
  "Czekaj!" krzyknął Ossa.
  
  Przy kurtynie Killmaster zatrzymał się i odwrócił.
  
  Krępy mężczyzna uśmiechnął się blado i z furią potarł chusteczką twarz i szyję. "Proszę wybaczyć mój wybuch, źle się czuję. Proszę, usiądź, usiądź". Jego pulchna dłoń wskazała krzesło pod ścianą.
  
  "Wychodzę" - powiedział Nick.
  
  "Proszę" - jęknął Ossa. "Mam dla ciebie propozycję".
  
  "Jaka jest oferta?" Nick nie ruszył się w stronę krzesła. Zamiast tego odsunął się na bok i oparł plecami o ścianę.
  
  Ossa odmówił odsunięcia Nicka na krzesło. "Pomagałeś profesorowi Lu w pracy na terenie, prawda?"
  
  Nick nagle zainteresował się rozmową. "Co sugerujesz?" zapytał.
  
  Ossa znowu zmrużył oczy. "Nie masz rodziny?"
  
  "Nie" - Nick dowiedział się o tym z akt w kwaterze głównej.
  
  "A więc pieniądze?" zapytał Ossa.
  
  "Po co?" Killmaster chciał, żeby to powiedział.
  
  "Znowu będę pracować z profesorem Lu".
  
  "Innymi słowy, dołącz do niego."
  
  "Dokładnie."
  
  "Innymi słowy, sprzedać Ojczyznę."
  
  Ossa uśmiechnął się. Nie pocił się już tak bardzo. "Szczerze mówiąc, tak".
  
  Nick usiadł
  
  
  
  
  
  do stołu, kładąc na nim obie dłonie. "Nie rozumiesz przesłania, prawda? Jestem tu po to, żeby przekonać Johna, żeby wrócił do domu, a nie żeby do niego dołączyć". Stanie przy stole tyłem do zasłony było błędem. Nick zdał sobie z tego sprawę, gdy tylko usłyszał szelest koralików.
  
  Żylasty mężczyzna podszedł do niego od tyłu. Nick odwrócił się i dźgnął go palcami prawej ręki w gardło. Mężczyzna upuścił sztylet i zatoczył się do tyłu, podchodząc do ściany, trzymając się za gardło. Kilkakrotnie otworzył usta, zsuwając się po ścianie na podłogę.
  
  "Wynoś się!" krzyknął Ossa, a jego opuchnięta twarz poczerwieniała ze złości.
  
  "To my, Amerykanie" - powiedział cicho Nick. "Po prostu pełni ostrożności i przemocy".
  
  Ossa zmrużył oczy, zaciskając pulchne dłonie w pięści. Powiedział po kantońsku: "Pokażę ci przemoc. Pokażę ci przemoc, jakiej nigdy nie znałeś".
  
  Nick poczuł się zmęczony. Odwrócił się i wyszedł zza stołu, zrywając dwa sznury koralików, przechodząc przez zasłonę. Dziewczyna przy barze była cała w czerwieni, gdy właśnie kończyła śpiewać. Nick podszedł do schodów, pokonując po dwa stopnie naraz, niemal spodziewając się usłyszeć strzał albo rzucony w niego nóż. Dotarł na najwyższy stopień w chwili, gdy dziewczyna kończyła śpiewać. Publiczność klaskała, gdy wychodził.
  
  Gdy wyszedł na zewnątrz, lodowaty wiatr owiał mu twarz. Wiatr przesłonił mgłę, a chodniki i ulice lśniły wilgocią. Nick czekał przy drzwiach, pozwalając, by napięcie powoli odpłynęło. Szyld nad nim rozbłysnął jasnym blaskiem. Wilgotny wiatr orzeźwił jego twarz po zadymionym upale baru.
  
  Przy krawężniku zaparkowana była samotna riksza, przed którą kucał chłopiec. Ale kiedy Nick przyglądał się kucającej postaci, zdał sobie sprawę, że to wcale nie był chłopiec. To był partner Ossy, niższy z dwóch mężczyzn podążających za nim.
  
  Killmaster wziął głęboki oddech. Teraz będzie przemoc.
  
  ROZDZIAŁ PIĄTY
  
  Killmaster odsunął się od drzwi. Przez chwilę rozważał pójście chodnikiem zamiast podchodzenia do rikszy. Ale tylko odwlekał tę decyzję. Wcześniej czy później będzie musiał stawić czoła trudnościom.
  
  Mężczyzna zobaczył go zbliżającego się i zerwał się na równe nogi, wciąż ubrany w swój mundur.
  
  "Rikszę, proszę pana?" zapytał.
  
  Nick powiedział: "Gdzie jest chłopak, na którego kazałem ci czekać?"
  
  "Już go nie ma. Jestem dobrym rikszarzem. Widzisz."
  
  Nick wsiadł na fotel. "Wiesz, gdzie jest Klub Smoka?"
  
  "Wiem, że tak. Dobre miejsce. Biorę je". Ruszył ulicą.
  
  Killmaster się tym nie przejął. Jego zwolennicy nie byli już razem. Teraz miał jednego z przodu i jednego z tyłu, co stawiało go w samym środku. Najwyraźniej istniało inne wejście i wyjście z baru niż przez drzwi wejściowe. Więc Ossa przebrał się, zanim pojawił się Nick. Ossa powinien był już wyjść z baru i poczekać, aż jego przyjaciel przyprowadzi Nicka. Teraz nie mieli wyboru. Nie mogli zmusić Chrisa Wilsona do ucieczki; nie mogli go wykurzyć z Hongkongu. Wiedzieli też, że przybył, by przekonać profesora Lu do powrotu do domu. Nie było innego wyjścia. Musieli go zabić.
  
  Mgła gęstniała i zaczęła przesiąkać płaszcz Nicka. Jego okulary pokryły się plamami wilgoci. Nick zdjął je i schował do wewnętrznej kieszeni garnituru. Jego wzrok omiótł obie strony ulicy. Każdy mięsień w jego ciele się rozluźnił. Szybko ocenił odległość między siedzeniem, na którym siedział, a ulicą, próbując znaleźć najlepszy sposób na wylądowanie.
  
  Jak mieliby to zrobić? Wiedział, że Ossa czeka gdzieś przed nim. Pistolet byłby zbyt głośny. W końcu Hongkong ma własną policję. Noże będą lepsze. Prawdopodobnie by go zabili, zabrali mu wszystko, co miał, i gdzieś go porzucili. Szybko, schludnie i sprawnie. Dla policji byłby to po prostu kolejny turysta obrabowany i zamordowany. W Hongkongu to się często zdarzało. Oczywiście, Nick nie zamierzał im na to pozwolić. Ale zakładał, że w walkach ulicznych będą równie dobrzy, co amatorzy.
  
  Mały człowieczek pobiegł w nieoświetloną i opustoszałą dzielnicę Kowloon. O ile Nick mógł stwierdzić, mężczyzna wciąż zmierzał w stronę Klubu Smoka. Ale Nick wiedział, że nigdy do niego nie dotrą.
  
  Riksza wjechała w wąską alejkę, otoczoną z obu stron czteropiętrowymi, nieoświetlonymi budynkami. Poza jednostajnym stukotem stóp mężczyzny po mokrym asfalcie, jedynym dźwiękiem był spazmatyczny odgłos deszczu spadającego z dachów.
  
  Chociaż Killmaster się tego spodziewał, ruch nastąpił niespodziewanie, lekko wytrącając go z równowagi. Mężczyzna uniósł wysoko przód rikszy. Nick obrócił się i przeskoczył przez kierownicę. Jego lewa stopa uderzyła najpierw o jezdnię, jeszcze bardziej go wytrącając z równowagi. Upadł i potoczył się. Leżąc na plecach, zobaczył mniejszego mężczyznę pędzącego w jego kierunku z ohydnym sztyletem uniesionym wysoko w górę. Mężczyzna skoczył z krzykiem. Nick przyciągnął kolana do piersi, a podeszwy jego stóp uderzyły w brzuch mężczyzny. Chwytając sztylet za nadgarstek, Killmaster przyciągnął mężczyznę do siebie i zamarł.
  
  
  
  
  
  Uniósł nogi i przerzucił mężczyznę nad głowę. Wylądował z głośnym warknięciem.
  
  Gdy Nick podniósł się na nogi, Ossa kopnął go, a siła uderzenia odrzuciła go do tyłu. W tym samym momencie Ossa zamachnął się sztyletem. Killmaster poczuł, jak ostre ostrze wbija mu się w czoło. Potoczył się i potoczył, aż uderzył plecami o koło przewróconej rikszy. Było zbyt ciemno, by cokolwiek widzieć. Krew zaczęła cieknąć mu z czoła do oczu. Nick uniósł kolana i zaczął się podnosić. Ciężka stopa Ossy przesunęła się po jego policzku, rozrywając skórę. Siła uderzenia była na tyle duża, by rzucić go na bok. Został rzucony na plecy; wtedy kolano Ossy, całym swoim ciężarem, wbiło się w brzuch Nicka. Ossa wycelował w jego krocze, ale Nick uniósł kolana, blokując cios. Mimo to, siła uderzenia była na tyle duża, że Nickowi zaparło dech w piersiach.
  
  Wtedy zobaczył sztylet zbliżający się do jego gardła. Nick złapał go lewą ręką za gruby nadgarstek. Prawą pięścią uderzył Ossę w krocze. Ossa stęknął. Nick uderzył ponownie, nieco niżej. Tym razem Ossa krzyknął z bólu. Upadł. Nickowi zaparło dech w piersiach i użył rikszy jako dźwigni, by wstać. Otarł krew z oczu. Wtedy po jego lewej stronie pojawił się mniejszy mężczyzna. Nick dostrzegł go, zanim poczuł, jak ostrze wbija się w mięsień jego lewego ramienia. Uderzył mężczyznę w twarz, posyłając go do rikszy.
  
  Hugo był teraz po prawej stronie mistrza skrytobójców. Wycofał się do jednego z budynków, obserwując dwa zbliżające się cienie. "No cóż, panowie" - pomyślał - "a teraz chodźcie i mnie złapcie". Byli dobrzy, lepsi niż myślał. Walczyli z zaciętością i nie pozostawiali wątpliwości, że ich celem jest zabicie go. Odwrócony plecami do budynku, Nick czekał na nich. Rana na czole nie wydawała się poważna. Krwawienie osłabło. Lewe ramię bolało, ale odniósł już poważniejsze rany. Obaj mężczyźni rozstawili się szeroko, tak że każdy z nich zaatakował go z przeciwnych stron. Przykucnęli z determinacją na twarzach, wycelowując sztylety w górę, w pierś Nicka. Wiedział, że spróbują wbić mu ostrza pod żebra, wystarczająco wysoko, by ich ostrza przebiły mu serce. W zaułku nie było chłodu. Wszyscy trzej byli spoceni i lekko zdyszani. Ciszę przerywał jedynie odgłos kropel deszczu spadających z dachów. To była najciemniejsza noc, jaką Nick kiedykolwiek widział. Obaj mężczyźni byli zaledwie cieniami, od czasu do czasu błyskały tylko ich sztylety.
  
  Mniejszy mężczyzna rzucił się pierwszy. Zbliżył się nisko do prawej strony Nicka, poruszając się szybko ze względu na swoją posturę. Rozległ się metaliczny brzęk, gdy Hugo odbił sztylet. Zanim mniejszy mężczyzna zdążył się wycofać, Ossa ruszył z lewej, tylko trochę wolniej. Hugo ponownie odbił ostrze. Obaj mężczyźni wycofali się. Gdy tylko Nick zaczął się nieco rozluźniać, mniejszy mężczyzna ponownie rzucił się niżej. Nick cofnął się, odrzucając ostrze na bok. Ossa uderzył jednak wysoko, celując w jego gardło. Nick odwrócił głowę, czując, jak ostrze przecina mu płatek ucha. Obaj mężczyźni ponownie się wycofali, oddychając ciężko.
  
  Killmaster wiedział, że w takiej walce wyjdzie z niej trzeci. Mogli wymieniać ciosy, aż go wykończą. Kiedy się zmęczył, popełnił błąd i wtedy go dopadli. Musiał odwrócić sytuację, a najlepszym sposobem było stać się atakującym. Niższy mężczyzna był łatwiejszy do pokonania. To stawiało go na pierwszym miejscu.
  
  Nick zasymulował atak na Ossę, zmuszając go do lekkiego cofnięcia się. Niższy mężczyzna wykorzystał okazję i ruszył naprzód. Nick cofnął się, gdy ostrze musnęło jego brzuch. Lewą ręką chwycił mężczyznę za nadgarstek i rzucił nim w Ossę z całej siły. Miał nadzieję, że zrzuci mężczyznę na ostrze Ossy. Ale Ossa go zobaczył i odwrócił się bokiem. Obaj mężczyźni zderzyli się, zatoczyli i upadli. Nick okrążył ich. Niższy mężczyzna zamachnął się sztyletem za siebie, zanim wstał, prawdopodobnie myśląc, że Nick tam jest. Ale Nick był tuż obok niego. Ręka zatrzymała się przed nim.
  
  Ruchem niemal szybszym niż wzrok sięga, Nick rozciął nadgarstek Hugo. Krzyknął, upuścił sztylet i chwycił się za nadgarstek. Ossa klęczał. Zamachnął się sztyletem długim łukiem. Nick musiał odskoczyć, by nie rozerwać mu brzucha ostrzem. Ale na jedną chwilę, jedną ulotną sekundę, cały przód Ossy był odsłonięty. Lewa ręka spoczywała na ziemi, podtrzymując go, prawa niemal za nim, kończąc zamach. Nie było czasu, by celować w jedną część ciała; wkrótce miała podążyć za nią kolejna. Niczym jaskrawoczerwony grzechotnik, Nick podszedł i uderzył Hugo, wbijając ostrze niemal po rękojeść w pierś mężczyzny, po czym szybko się cofnął. Ossa krzyknął krótko. Bezskutecznie próbował odrzucić sztylet, ale trafił go tylko w bok. Lewa ręka, na której go podtrzymywano, osunęła się, a on upadł na łokieć. Nick spojrzał w górę.
  
  
  
  
  
  podniósł wzrok i zobaczył małego mężczyznę wybiegającego z alejki, wciąż trzymającego się za nadgarstek.
  
  Nick ostrożnie wyrwał sztylet z ręki Ossy i rzucił go na odległość kilku stóp. Łokieć Ossy, który go podtrzymywał, ustąpił. Głowa mężczyzny opadła w zgięcie ramienia. Nick wyczuł nadgarstek mężczyzny. Puls był powolny, nierówny. Umierał. Jego oddech stał się urywany, iskrzący. Krew plamiła mu usta i swobodnie płynęła z rany. Hugo przeciął tętnicę, a jej koniec przebił płuco.
  
  "Ossa" - zawołał cicho Nick. "Powiesz mi, kto cię wynajął?" Wiedział, że ci dwaj mężczyźni nie zaatakowali go z własnej woli. Działali na rozkaz. "Ossa" - powtórzył.
  
  Ale Chin Ossa nikomu nie powiedział. Jego przyspieszony oddech ustał. Był martwy.
  
  Nick wytarł szkarłatne ostrze Hugo o nogawkę spodni Ossy. Żałował, że musi zabić ociężałego mężczyznę. Ale nie było czasu na celowanie. Wstał i zbadał swoje rany. Rana na czole przestała krwawić. Trzymając chusteczkę na deszczu, aż przesiąkła, otarł krew z oczu. Lewe ramię bolało, ale rana na policzku i na brzuchu nie były poważne. Wyszedł z tego lepszy niż Ossa, może nawet lepszy niż następny. Deszcz padał coraz mocniej. Jego kurtka była już przemoczona.
  
  Opierając się o jeden z budynków, Nick zastąpił Hugo. Wyciągnął Wilhelminę, sprawdził magazynek i Lugera. Nie oglądając się za siebie na scenę bitwy ani na zwłoki, które kiedyś były Chin Ossą, Killmaster wyszedł z zaułka. Nie było powodu, dla którego nie mógłby teraz zobaczyć profesora.
  
  Nick przeszedł cztery przecznice od alejki, zanim znalazł taksówkę. Podał kierowcy adres, który zapamiętał w Waszyngtonie. Ponieważ ucieczka profesora nie była tajemnicą, nie było żadnej wskazówki, gdzie się zatrzymał. Nick odchylił się w fotelu, wyciągnął z kieszeni płaszcza grube okulary, przetarł je i założył.
  
  Taksówka zatrzymała się w części Kowloon, która była równie zaniedbana jak zaułek. Nick zapłacił kierowcy i wysiadł ponownie na chłodne nocne powietrze. Dopiero gdy taksówka odjechała, zdał sobie sprawę, jak ciemna była ulica. Domy były stare i zniszczone; zdawały się zapadać w deszczu. Ale Nick znał filozofię budownictwa Wschodu. Te domy miały kruchą wytrzymałość, nie jak głaz na brzegu morza, wytrzymujący nieustanne uderzenia fal, ale raczej jak pajęczyna podczas huraganu. W oknach nie świeciła ani jedna lampa, a ulicą nikt nie chodził. Okolica wydawała się opustoszała.
  
  Nick nie miał wątpliwości, że profesor będzie dobrze strzeżony, choćby dla jego własnego bezpieczeństwa. Chi Corns spodziewali się, że ktoś prawdopodobnie spróbuje się z nim skontaktować. Nie byli pewni, czy przekonać Mm, żeby nie zdezerterował, czy go zabić. Killmaster nie sądził, że będą chcieli się tego dowiedzieć.
  
  Okno drzwi znajdowało się dokładnie nad ich środkiem. Było zasłonięte czarną zasłoną, ale nie na tyle, by całkowicie blokować światło. Patrząc na nie z ulicy, dom wydawał się równie opuszczony i ciemny, jak wszystkie inne. Ale kiedy Nick stanął pod kątem do drzwi, ledwo dostrzegł żółty strumień światła. Zapukał do drzwi i czekał. W środku nie było żadnego ruchu. Nick zapukał. Usłyszał skrzypnięcie krzesła, a potem ciężkie kroki stały się głośniejsze. Drzwi się otworzyły i Nick stanął twarzą w twarz z ogromnym mężczyzną. Jego potężne ramiona dotykały obu stron drzwi. Koszulka, którą miał na sobie, odsłaniała ogromne, owłosione ramiona, grube jak pnie drzew, zwisające niczym małpy, prawie do kolan. Jego szeroka, płaska twarz była brzydka, a nos zdeformowany od powtarzających się złamań. Jego oczy były ostrymi jak brzytwa odłamkami w dwóch warstwach piankowego mięsa. Krótkie czarne włosy na środku czoła były zaczesane i przycięte. Nie miał szyi; Jego broda zdawała się być podparta na klatce piersiowej. "Neandertalczyk" - pomyślał Nick. Ten facet pominął kilka etapów ewolucji.
  
  Mężczyzna mruknął coś, co brzmiało jak: "Czego chcesz?"
  
  "Chris Wilson, chcę zobaczyć się z profesorem Lu" - powiedział Nick sucho.
  
  "Nie ma go tu. Idź" - mruknął potwór i zatrzasnął drzwi przed Nickiem.
  
  Killmaster powstrzymał się przed otwarciem drzwi, a przynajmniej wybiciem szyby. Stał tam przez kilka sekund, pozwalając, by gniew go opuścił. Powinien był się czegoś takiego spodziewać. Zaproszenie do środka byłoby zbyt łatwe. Ciężki oddech neandertalczyka dobiegał zza drzwi. Prawdopodobnie ucieszyłby się, gdyby Nick spróbował czegoś miłego. Killmaster przypomniał sobie słowa z "Jaśka i magicznej fasoli": "Zmielę twoje kości na chleb". "Nie dzisiaj, przyjacielu" - pomyślał Nick. Musiał spotkać się z profesorem i tak się stało. Ale skoro nie było innego wyjścia, wolałby nie przechodzić przez tę górę.
  
  Krople deszczu spadały na chodnik niczym kule wody, gdy Nick okrążał ścianę budynku. Między budynkami znajdowała się długa, wąska przestrzeń, szeroka na jakieś cztery stopy, usiana puszkami i butelkami. Nick z łatwością wdrapał się na zamkniętą drewnianą bramę.
  
  
  
  
  
  i skierował się na tył budynku. W połowie drogi znalazł kolejne drzwi. Ostrożnie przekręcił klamkę z napisem "Zamknięte". Szedł dalej, starając się iść jak najciszej. Na końcu korytarza znajdowała się kolejna niezamknięta furtka. Nick otworzył ją i znalazł się na wyłożonym kafelkami patio.
  
  Na budynku świeciła pojedyncza żółta żarówka, której odbicie odbijało się od mokrych płytek. Pośrodku znajdował się mały dziedziniec, z którego tryskająca fontanna. Na obrzeżach rosły rozrzucone drzewa mango. Jedno rosło tuż obok budynku, wysoko, tuż pod jedynym oknem po tej stronie.
  
  Pod żółtą żarówką znajdowały się kolejne drzwi. Byłoby łatwo, ale drzwi były zamknięte. Cofnął się, opierając ręce na biodrach, patrząc na nikłe drzewo. Jego ubranie było przemoczone, miał rozcięcie na czole, bolało go lewe ramię. Teraz miał zamiar wspiąć się na drzewo, które prawdopodobnie by go nie utrzymało, i dotrzeć do okna, które prawdopodobnie było zamknięte. A w nocy wciąż padał deszcz. W takich chwilach nachodziły go przelotne myśli o zarabianiu na życie naprawą butów.
  
  Pozostało tylko jedno. Drzewo było młode. Ponieważ drzewa mango czasami osiągały dziewięćdziesiąt stóp, jego gałęzie powinny być bardziej giętkie niż kruche. Nie wyglądało na wystarczająco silne, by go utrzymać. Nick zaczął się wspinać. Niższe gałęzie były mocne i bez problemu utrzymywały jego ciężar. Szybko pokonał mniej więcej połowę drogi. Następnie gałęzie przerzedziły się i niebezpiecznie wygięły, gdy na nie stanął. Trzymając nogi blisko tułowia, zminimalizował wygięcie. Ale zanim dotarł do okna, nawet pień przerzedził się. A znajdowało się ono dobre sześć stóp od budynku. Nawet gdy Nick był przy oknie, gałęzie zasłaniały całe światło żółtej żarówki. Był pogrążony w ciemności. Jedynym sposobem, w jaki mógł zobaczyć okno, był ciemny kwadrat na boku budynku. Nie mógł do niego dotrzeć z drzewa.
  
  Zaczął kołysać się w przód i w tył. Mango jęknęła w proteście, ale niechętnie się poruszyła. Nick znów rzucił się do przodu. Jeśli okno było zamknięte, to je rozbije. Jeśli hałas sprowadził neandertalczyka, to i z nim się rozprawi. Drzewo naprawdę zaczęło się chwiać. To miała być jednorazowa sprawa. Jeśli nie będzie tam niczego, czego mógłby się złapać, ześlizgnie się głową w dół po ścianie budynku. Będzie trochę bałaganu. Drzewo przechyliło się w stronę ciemnego kwadratu. Nick kopnął mocno, rękami szukając powietrza. Właśnie gdy drzewo odleciało od budynku, zostawiając go wiszącego na niczym, jego palce dotknęły czegoś solidnego. Przesuwając palcami obu dłoni, dobrze chwycił cokolwiek to było, gdy drzewo całkowicie go opuściło. Kolana Nicka uderzyły w ścianę budynku. Wisiał na krawędzi jakiegoś pudełka. Przerzucił nogę i podciągnął się. Jego kolana zapadły się w ziemię. Skrzynka na kwiaty! Była połączona z parapetem.
  
  Drzewo odchyliło się do tyłu, gałęzie musnęły jego twarz. Killmaster sięgnął do okna i natychmiast podziękował za wszystkie dobre rzeczy na ziemi. Okno nie tylko było otwarte, ale wręcz uchylone! Otworzył je na oścież i przeczołgał się przez nie. Jego dłonie dotknęły dywanu. Wyciągnął nogi i pozostał skulony pod oknem. Naprzeciwko Nicka, po swojej prawej stronie, usłyszał odgłos głębokiego oddechu. Dom był wąski, wysoki i kwadratowy. Nick zdecydował, że główny pokój i kuchnia będą na dole. To pozostawiało łazienkę i sypialnię na górze. Zdjął grube, poplamione deszczem okulary. Tak, to będzie sypialnia. W domu panowała cisza. Poza oddechem dochodzącym z łóżka, jedynym dźwiękiem był plusk deszczu za otwartym oknem.
  
  Oczy Nicka przyzwyczaiły się już do ciemności pokoju. Mógł dostrzec kształt łóżka i wybrzuszenie na nim. Z Hugo w dłoni ruszył w jego stronę. Krople z jego mokrych ubrań nie wydawały dźwięku na dywanie, ale jego buty uciskały przy każdym kroku. Obszedł nogi łóżka po prawej stronie. Mężczyzna leżał na boku, tyłem do Nicka. Na stoliku nocnym obok łóżka stała lampa. Nick dotknął ostrym ostrzem Hugo gardła mężczyzny i jednocześnie pstryknął lampą. Pokój eksplodował światłem. Killmaster trzymał się plecami do lampy, dopóki jego oczy nie przyzwyczaiły się do jasnego światła. Mężczyzna odwrócił głowę, jego oczy zamrugały i wypełniły się łzami. Uniósł dłoń, aby osłonić oczy. Gdy tylko Nick zobaczył twarz mężczyzny, odsunął Hugo trochę dalej od jego gardła.
  
  "Co do cholery..." mężczyzna skupił wzrok na szpilce znajdującej się kilka cali od jego brody.
  
  Nick powiedział: "Profesor Lou, jak sądzę".
  
  ROZDZIAŁ SZÓSTY
  
  Profesor John Lu obejrzał ostre ostrze na swojej szyi, po czym spojrzał na Nicka.
  
  "Jeśli mi to zabierzesz, wstanę z łóżka" - powiedział cicho.
  
  Nick odciągnął Hugo, ale trzymał go w dłoni. "Czy pan jest profesorem Lou?" - zapytał.
  
  "John. Nikt nie nazywa mnie Profesorem, poza naszymi zabawnymi przyjaciółmi na dole". Przewiesił nogi przez burtę.
  
  
  
  
  
  
  i sięgnął po szlafrok. "Może napijesz się kawy?"
  
  Nick zmarszczył brwi, nieco zdezorientowany postawą mężczyzny. Cofnął się, gdy mężczyzna minął go i przeszedł przez pokój do zlewu i ekspresu do kawy.
  
  Profesor John Lu był niskim, dobrze zbudowanym mężczyzną z czarnymi włosami zaczesanymi na bok. Gdy parzył kawę, jego dłonie wydawały się niemal delikatne. Jego ruchy były płynne i precyzyjne. Był ewidentnie w doskonałej kondycji fizycznej. Jego ciemne oczy, z bardzo delikatnym orientalnym skrzywieniem, zdawały się przeszywająco przenikać wszystko, na co patrzył. Miał szeroką twarz, z wydatnymi kośćmi policzkowymi i pięknym nosem. Była to niezwykle inteligentna twarz. Nick oceniał go na około trzydziestkę. Wyglądał na człowieka, który zna zarówno swoje mocne, jak i słabe strony. Teraz, gdy odpalał kuchenkę, jego ciemne oczy nerwowo zerkały na drzwi sypialni.
  
  "Dalej" - pomyślał Nick. "Profesorze Lou, chciałbym..." Zatrzymał go profesor, który uniósł rękę i przechylił głowę na bok, nasłuchując. Nick usłyszał ciężkie kroki na schodach. Obaj mężczyźni zamarli, gdy kroki dotarły do drzwi sypialni. Nick przełożył Hugo na lewą rękę. Jego prawa ręka wślizgnęła się pod jej płaszcz i opadła na pupę Wilhelminy.
  
  Klucz kliknął w zamku. Drzwi otworzyły się i do pokoju wbiegł neandertalczyk, a za nim mniejszy mężczyzna w cienkim ubraniu. Ogromny potwór wskazał na Nicka i zachichotał. Ten ruszył naprzód. Mniejszy mężczyzna położył dłoń na większej, zatrzymując go. Potem uśmiechnął się uprzejmie do profesora.
  
  "Kim jest twój przyjaciel, profesorze?"
  
  Nick powiedział szybko. "Chris Wilson. Jestem przyjacielem Johna". Nick zaczął wyciągać Wilhelminę spod pasa. Wiedział, że jeśli profesor to wyjawi, będzie mu trudno wyjść z sali.
  
  John Lou spojrzał na Nicka podejrzliwie. Potem odwzajemnił uśmiech małego człowieczka. "Zgadza się" - powiedział. "Porozmawiam z tym człowiekiem. Sam na sam!"
  
  "Oczywiście, oczywiście" - powiedział mały człowieczek, lekko się kłaniając. "Jak sobie życzysz". Gestem odprawił potwora, a potem, tuż przed zamknięciem za sobą drzwi, dodał: "Będzie pan bardzo ostrożny, co pan mówi, prawda, profesorze?"
  
  "Wynoś się!" krzyknął profesor Lu.
  
  Mężczyzna powoli zamknął drzwi i je zaryglował.
  
  John Lou zwrócił się do Nicka, marszcząc brwi z zaniepokojeniem. "Te dranie wiedzą, że mnie oszukały.
  
  Mogą sobie pozwolić na hojność". Przyglądał się Nickowi, jakby widział go po raz pierwszy. "Co ci się, do cholery, stało?"
  
  Nick rozluźnił uścisk na Wilhelminie. Przeniósł Hugo z powrotem do prawej ręki. Sytuacja stawała się coraz bardziej zagmatwana. Profesor Lu zdecydowanie nie wyglądał na kogoś, kto ucieka. Wiedział, że Nick to nie Chris Wilson, ale on go chronił. A ta przyjazna serdeczność sugerowała, że w połowie się tego spodziewał. Ale jedynym sposobem na uzyskanie odpowiedzi było zadawanie pytań.
  
  "Porozmawiajmy" - powiedział Killmaster.
  
  "Jeszcze nie". Profesor postawił dwie filiżanki. "Co pijesz do kawy?"
  
  "Nic. Czarne."
  
  John Lu nalał kawy. "To jeden z moich licznych luksusów - zlew i kuchenka. Zapowiedzi pobliskich atrakcji. To właśnie dostaję za pracę dla Chińczyków".
  
  "Dlaczego więc to robisz?" zapytał Nick.
  
  Profesor Lu spojrzał na niego niemal wrogo. "Rzeczywiście" - powiedział beznamiętnie. Potem spojrzał na zamknięte drzwi sypialni i z powrotem na Nicka. "A tak przy okazji, jak do cholery się tu dostałeś?"
  
  Nick skinął głową w stronę otwartego okna. "Wspiąłem się na drzewo" - powiedział.
  
  Profesor roześmiał się głośno. "Piękne. Po prostu piękne. Założę się, że jutro zetną to drzewo". Wskazał na Hugo. "Zamierzasz mnie tym uderzyć, czy je usunąć?"
  
  "Jeszcze nie zdecydowałem."
  
  "No to pij kawę, póki się zastanawiasz". Podał Nickowi kubek, po czym podszedł do szafki nocnej, na której, oprócz lampki, stało małe radio tranzystorowe i okulary. Włączył radio, wybrał numer brytyjskiej stacji nadającej całą noc i podkręcił głośność. Kiedy założył okulary, wyglądał dość naukowo. Wskazał palcem wskazującym na kuchenkę.
  
  Nick poszedł za nim, dochodząc do wniosku, że prawdopodobnie poradzi sobie z tym mężczyzną bez Hugo, jeśli będzie musiał. Schował sztylet.
  
  Profesor powiedział przy piecu: "Jesteś ostrożny, prawda?"
  
  "W pokoju jest podsłuch, prawda?" zapytał Nick.
  
  Profesor uniósł brwi. "I mądry też. Mam tylko nadzieję, że jesteś tak mądry, na jakiego wyglądasz. Ale masz rację. Mikrofon jest w lampie. Znalezienie go zajęło mi dwie godziny".
  
  "Ale dlaczego, skoro jesteś tu sam?"
  
  Wzruszył ramionami. "Może gadam przez sen".
  
  Nick upił łyk kawy i sięgnął pod przemoczony płaszcz po jednego z papierosów. Były wilgotne, ale i tak zapalił. Profesor odrzucił ofertę.
  
  "Profesorze" - powiedział Nick. "To wszystko jest dla mnie trochę zagmatwane".
  
  "Proszę! Mów mi John."
  
  "Dobrze, John. Wiem, że chcesz wyjść. Jednak z tego, co widziałem i słyszałem w tym pokoju, odnoszę wrażenie, że jesteś do tego zmuszany".
  
  John wrzucił resztę kawy do zlewu, po czym oparł się o niego i skłonił głowę.
  
  
  
  
  
  "Muszę być ostrożny" - powiedział. "Spokojna ostrożność. Wiem, że nie jesteś Chrisem. To znaczy, że możesz być z naszego rządu. Mam rację?"
  
  Nick wziął łyk kawy. "Może".
  
  "Dużo myślałem w tym pokoju. I postanowiłem, że jeśli agent spróbuje się ze mną skontaktować, powiem mu prawdziwy powód mojej ucieczki i spróbuję nakłonić go do pomocy. Nie dam rady sam". Wyprostował się i spojrzał prosto na Nicka. W jego oczach pojawiły się łzy. "Bóg jeden wie, że nie chcę jechać". Jego głos zadrżał.
  
  "To dlaczego ty?" zapytał Nick.
  
  John wziął głęboki oddech. "Bo mają moją żonę i syna w Chinach".
  
  Nick nastawił kawę. Zaciągnął się papierosem po raz ostatni i wrzucił go do zlewu. Ale choć jego ruchy były powolne i rozważne, jego umysł pracował, trawił, wyrzucał, przechowywał, a pytania rzucały się w oczy niczym jaskrawe neony. To nie mogło być prawdą. Ale gdyby było, wiele by wyjaśniało. Czy John Louie został zmuszony do ucieczki? A może robił Nickowi piękną robotę od śniegu? W jego głowie zaczęły formować się incydenty. Miały kształt i niczym gigantyczna układanka, zaczęły się łączyć, tworząc określony wzór.
  
  John Lou przyglądał się twarzy Nicka, jego ciemne oczy wyrażały niepokój, zadając niewypowiedziane pytania. Nerwowo załamał ręce. Potem powiedział: "Jeśli nie jesteś tym, za kogo cię uważam, to właśnie zabiłem swoją rodzinę".
  
  "Jak to?" zapytał Nick. Spojrzał mężczyźnie w oczy. Oczy zawsze mogły powiedzieć mu więcej niż wypowiedziane słowa.
  
  John zaczął chodzić tam i z powrotem przed Nickiem. "Powiedziano mi, że jeśli komukolwiek powiem, moja żona i syn zginą. Jeśli jesteś tym, za kogo cię uważam, może uda mi się cię przekonać, żebyś mi pomógł. Jeśli nie, to po prostu ich zabiłem.
  
  Nick wziął kawę i popijał ją, a na jego twarzy malowało się jedynie lekkie zainteresowanie. "Właśnie rozmawiałem z twoją żoną i synem" - powiedział nagle.
  
  John Lou zatrzymał się i zwrócił do Nicka. "Gdzie z nimi rozmawiałeś?"
  
  "Orlando".
  
  Profesor sięgnął do kieszeni szlafroka i wyciągnął zdjęcie. "Z kim rozmawiałeś?"
  
  Nick spojrzał na zdjęcie. Przedstawiało jego żonę i syna, których poznał na Florydzie. "Tak" - powiedział. Zaczął je oddawać, ale się powstrzymał. Było w tym zdjęciu coś szczególnego.
  
  "Przyjrzyj się uważnie" - powiedział John.
  
  Nick przyjrzał się zdjęciu bliżej. Oczywiście! Było fantastyczne! Widać było różnicę. Kobieta na zdjęciu wyglądała na nieco szczuplejszą. Miała bardzo mało, o ile w ogóle, makijażu oczu. Jej nos i usta miały inny kształt, co czyniło ją ładniejszą. A oczy chłopca były bliżej siebie, z tą samą przenikliwością co oczy Johna. Miał kobiece usta. Tak, rzeczywiście była różnica. Kobieta i chłopak na zdjęciu różnili się od dwójki, z którą rozmawiał w Orlando. Im dłużej studiował zdjęcie, tym więcej różnic dostrzegał. Po pierwsze, uśmiech, a nawet kształt uszu.
  
  "Okej?" zapytał John z niepokojem.
  
  "Chwileczkę". Nick podszedł do otwartego okna. Na dole, na dziedzińcu, przechadzał się neandertalczyk. Deszcz ustał. Prawdopodobnie do rana przestanie. Nick zamknął okno i zdjął mokry płaszcz. Profesor zobaczył Wilhelminę zatkniętą za pasek, ale to nie miało teraz znaczenia. Wszystko w tym zadaniu się zmieniło. Odpowiedzi na jego pytania napływały do niego jedna po drugiej.
  
  Musiał najpierw powiadomić Hawka. Ponieważ kobieta i chłopak z Orlando byli oszustami, pracowali dla Chi Corn. Hawk wiedział, jak sobie z nimi poradzić. Układanka ułożyła się w jego głowie, rozjaśniając obraz. Fakt, że John Lu został zmuszony do ucieczki, wyjaśniał prawie wszystko. Wyjaśniał, dlaczego w ogóle go śledzą. I wrogość fałszywej pani Lu. Chi Cornowie chcieli mieć pewność, że nigdy nie dotrze do profesora. Podobnie jak Chris Wilson, mógłby nawet przekonać swojego przyjaciela Johna do poświęcenia rodziny. Nick wątpił, ale dla Redsów brzmiałoby to rozsądnie. To nie było dla nich.
  
  Nick słyszał o incydentach, które wydawały się nieistotne, gdy już się zdarzyły. Jak wtedy, gdy Ossa próbował go kupić. Zapytano go, czy Nick ma rodzinę. Killmaster nie powiązał go wtedy z niczym. Ale teraz - czy porwaliby jego rodzinę, gdyby ją miał? Oczywiście, że tak. Nie cofnęliby się przed niczym, żeby złapać profesora Lu. Ten związek, nad którym pracował John, musiał wiele dla nich znaczyć. Przydarzył mu się kolejny incydent - wczoraj, kiedy po raz pierwszy spotkał, jak mu się zdawało, panią Lu. Poprosił o rozmowę. A ona wątpiła w to słowo. Gadanie, przestarzałe, nadużywane, prawie nigdy nieużywane, ale słowo znane wszystkim Amerykanom. Nie wiedziała, co ono znaczy. Oczywiście, że nie wiedziała, bo była czerwonoskórą Chinką, a nie Amerykanką. To było piękne, profesjonalne i, jak to ujął John Lu, po prostu piękne.
  
  Profesor stał przed zlewem, z rękami splecionymi przed sobą. Jego ciemne oczy wpatrywały się w głowę Nicka, pełne oczekiwania, wręcz przerażenia.
  
  Nick powiedział: "Dobrze, John. Jestem tym, kim myślisz, że jestem. Nie mogę
  
  
  
  
  
  Powiem ci wszystko od razu, z tą różnicą, że jestem agentem jednej z gałęzi wywiadu naszego rządu.
  
  Mężczyzna zdawał się opadać. Jego ramiona opadły wzdłuż ciała, a broda spoczęła na piersi. Wziął długi, głęboki, drżący oddech. "Dzięki Bogu" - powiedział. Jego głos był ledwie głośniejszy niż szept.
  
  Nick podszedł do niego i oddał mu zdjęcie. "Teraz musisz mi całkowicie zaufać. Pomogę ci, ale musisz mi wszystko powiedzieć.
  
  Profesor skinął głową.
  
  "Zacznijmy od tego, jak porwali twoją żonę i syna."
  
  John zdawał się trochę ożywić. "Nie masz pojęcia, jak bardzo się cieszę, że mogę z kimś o tym porozmawiać. Nosiłem to w sobie przez tak długi czas". Potarł dłonie. "Jeszcze kawy?"
  
  "Nie, dziękuję" - powiedział Nick.
  
  John Lu zamyślony podrapał się po brodzie. "Wszystko zaczęło się jakieś sześć miesięcy temu. Kiedy wróciłem z pracy, przed moim domem stał zaparkowany van. Wszystkie moje meble były w posiadaniu dwóch mężczyzn. Katie i Mike'a nigdzie nie było. Kiedy zapytałem tych dwóch mężczyzn, co do cholery sobie wyobrażają, jeden z nich dał mi instrukcje. Powiedział, że moja żona i syn jadą do Chin. Jeśli chcę ich jeszcze raz zobaczyć żywych, lepiej zrobię, jak każą.
  
  Na początku myślałem, że to jakiś żart. Podali mi adres w Orlando i kazali tam jechać. Podążałem za nimi, aż dotarłem do domu w Orlando. Była tam. I chłopak też. Nigdy nie powiedziała mi swojego prawdziwego imienia, nazwałem ją po prostu Kathy, a chłopaka Mike. Po tym, jak meble zostały przesunięte, a chłopaki zniknęli, położyła chłopaka spać i rozebrała się na moich oczach. Powiedziała, że zostanie moją żoną na jakiś czas i że równie dobrze możemy to zrobić przekonująco. Kiedy odmówiłem pójścia z nią do łóżka, powiedziała, żebym lepiej współpracował, bo Kathy i Mike zginą w straszliwych męczarniach.
  
  Nick powiedział: "Mieszkaliście razem jako mąż i żona przez sześć miesięcy?"
  
  John wzruszył ramionami. "Co innego mogłem zrobić?"
  
  "Czy nie dała ci żadnych instrukcji ani nie powiedziała, co się stanie dalej?"
  
  "Tak, następnego ranka. Powiedziała mi, że razem poznamy nowych przyjaciół. Wykorzystałem pracę jako pretekst, żeby unikać starych znajomych. Kiedy opracowywałem preparat, zawiozłem go do Chin, przekazałem Czerwonym, a potem znowu zobaczyłem żonę i syna. Szczerze mówiąc, śmiertelnie bałem się Kathy i Mike'a. Widziałem, że melduje się Czerwonym, więc musiałem robić wszystko, co mi kazała. I nie mogłem pojąć, jak bardzo przypominała Kathy.
  
  "Więc teraz uzupełniłeś formułę" - powiedział Nick. "Mają ją?"
  
  "To tyle. Nie skończyłem. Nadal nie skończyłem, nie mogłem się skupić na pracy. A po sześciu miesiącach było trochę trudniej. Moi przyjaciele nalegali, a ja miałem coraz mniej wymówek. Musiała dostać wiadomość z góry, bo nagle powiedziała mi, że będę pracował na jakimś terytorium w Chinach. Kazała mi ogłosić dezercję. Zostanie tydzień lub dwa, a potem zniknie. Wszyscy pomyślą, że do mnie dołączyła".
  
  "A co z Chrisem Wilsonem? Nie wiedział, że ta kobieta jest fałszywa?
  
  John uśmiechnął się. "Och, Chris. Wiesz, on jest kawalerem. Poza pracą nigdy się nie spotykaliśmy ze względu na ochronę NASA, ale głównie dlatego, że Chris i ja nie obracaliśmy się w tych samych kręgach towarzyskich. Chris to uwodziciel. Och, jestem pewien, że lubi swoją pracę, ale zazwyczaj skupia się na dziewczynach.
  
  "Rozumiem". Nick nalał sobie kolejną filiżankę kawy. "Ten związek, nad którym pracujesz, musi być ważny dla Chi Corn. Możesz mi powiedzieć, co to jest, bez wdawania się w szczegóły?"
  
  "Oczywiście. Ale formuła nie jest jeszcze skończona. Kiedy i jeśli ją skończę, będzie miała postać rzadkiej maści, czegoś w rodzaju kremu do rąk. Rozprowadza się ją na skórze i, jeśli się nie mylę, powinna uczynić skórę odporną na światło słoneczne, ciepło i promieniowanie. Będzie miała chłodzący efekt na skórę, chroniąc astronautów przed szkodliwym promieniowaniem. Kto wie? Jeśli będę nad nią pracował wystarczająco długo, może uda mi się ją udoskonalić do tego stopnia, że nie będą potrzebować skafandrów kosmicznych. Czerwoni chcą jej ze względu na ochronę przed oparzeniami nuklearnymi i promieniowaniem. Gdyby ją mieli, niewiele by ich powstrzymało przed wypowiedzeniem światu wojny nuklearnej".
  
  Nick wziął łyk kawy. "Czy to ma coś wspólnego z odkryciem, którego dokonałeś w 1966 roku?"
  
  Profesor przeczesał włosy dłonią. "Nie, to było coś zupełnie innego. Bawiąc się mikroskopem elektronowym, miałem szczęście znaleźć sposób na wyizolowanie pewnych rodzajów chorób skóry, które same w sobie nie były poważne, ale po ich scharakteryzowaniu stanowiły niewielką pomoc w diagnozowaniu poważniejszych schorzeń, takich jak wrzody, guzy, a być może i nowotwory".
  
  Nick zaśmiał się pod nosem. "Jesteś zbyt skromny. Jeśli o mnie chodzi, to było coś więcej niż tylko odrobina pomocy. To był przełom".
  
  John wzruszył ramionami. "Tak mówią. Może trochę przesadzają".
  
  Nick nie miał wątpliwości, że rozmawia z genialnym człowiekiem. John Lou był cenny nie tylko dla NASA, ale i dla swojego kraju. Killmaster wiedział, że musi powstrzymać Czerwonych przed dopadnięciem go. Dopił kawę.
  
  
  
  
  
  i zapytał: "Czy masz pojęcie, w jaki sposób Czerwoni dowiedzieli się o tym kompleksie?"
  
  John pokręcił głową. "Nie."
  
  "Jak długo nad tym pracujesz?"
  
  "Tak naprawdę wpadłem na ten pomysł na studiach. Miałem go w głowie przez jakiś czas, nawet zapisywałem notatki. Ale dopiero około rok temu zacząłem wcielać go w życie".
  
  Czy mówiłeś o tym komuś?
  
  "Och, na studiach może wspomniałem o tym kilku znajomym. Ale kiedy byłem w NASA, nikomu nie powiedziałem, nawet Kathy".
  
  Nick ponownie podszedł do okna. Małe radio tranzystorowe odtwarzało brytyjską pieśń marszową. Na zewnątrz, na dziedzińcu, wciąż czaił się potężny mężczyzna. Killmaster zapalił wilgotnego papierosa ze złotą końcówką. Jego skóra była zimna od mokrych ubrań, które miał na sobie. "Wszystko sprowadza się do tego" - powiedział bardziej do siebie niż do Johna - "złamania potęgi chińskich czerwonych".
  
  John pozostał pełen szacunku w milczeniu.
  
  Nick powiedział: "Muszę wywieźć twoją żonę i syna z Chin". Powiedział, że to łatwe, ale Nick wiedział, że egzekucja będzie czymś zupełnie innym. Zwrócił się do profesora: "Czy ma pan pojęcie, gdzie oni mogą być w Chinach?"
  
  John wzruszył ramionami. "Nie".
  
  "Czy ktokolwiek z nich powiedział coś, co mogłoby dać ci jakąś wskazówkę?"
  
  Profesor zastanowił się przez chwilę, pocierając brodę. Potem pokręcił głową, uśmiechając się lekko. "Obawiam się, że nie będę mógł wiele pomóc, prawda?"
  
  "W porządku". Nick sięgnął po mokry płaszcz leżący na łóżku i naciągnął go na szerokie ramiona. "Masz pojęcie, kiedy cię zabiorą do Chin?" - zapytał.
  
  Twarz Johna zdawała się nieco rozjaśniać. "Myślę, że mogę ci pomóc. Słyszałem dwóch sportowców na dole, którzy rozmawiali o czymś, co chyba było umową na północ w przyszły wtorek".
  
  Nick spojrzał na zegarek. Była środa, godzina 15:00 nad ranem. Miał mniej niż tydzień, żeby znaleźć, dotrzeć i wywieźć żonę i syna z Chin. Nie wyglądało to dobrze. Ale najpierw najważniejsze. Musiał zrobić trzy rzeczy. Po pierwsze, musiał sfingować zeznania Johnowi przez mikrofon, żeby ta dwójka na dole się nie wściekła. Po drugie, musiał wydostać się z tego domu bez szwanku. I po trzecie, musiał wsiąść do szyfratora i powiedzieć Hawkowi o fałszywej żonie i synu w Orlando. Potem musiał grać na zwłokę.
  
  Nick skinął na Johna, żeby podszedł do lampy. "Czy możesz sprawić, żeby to radio piszczało, jakby miało szum?" - wyszeptał.
  
  John wyglądał na zmieszanego. "Oczywiście. Ale dlaczego?" W jego oczach pojawiło się zrozumienie. Bez słowa zaczął bawić się radiem. Zapiszczało, a potem zamilkło.
  
  Nick powiedział: "John, jesteś pewien, że nie uda mi się cię przekonać, żebyś wrócił ze mną?"
  
  "Nie, Chris. Chcę, żeby tak było."
  
  Nick uważał to za trochę banalne, ale miał nadzieję, że dwójka ludzi na dole to zaakceptuje.
  
  "Dobrze" - powiedział Nick. "Nie spodoba im się to, ale im powiem. Jak się stąd wydostać?"
  
  John nacisnął mały przycisk wbudowany w szafkę nocną.
  
  Dwaj mężczyźni w milczeniu uścisnęli sobie dłonie. Nick podszedł do okna. Neandertalczyka nie było już na dziedzińcu. Na schodach słychać było kroki.
  
  "Zanim odejdziesz" - wyszeptał John - "chciałbym poznać prawdziwe imię człowieka, który mi pomaga".
  
  "Nick Carter. Jestem agentem AX."
  
  Klucz kliknął w zamku. Niższy mężczyzna powoli otworzył drzwi. Potwora nie było z nim.
  
  "Mój przyjaciel wyjeżdża" - powiedział John.
  
  Elegancko ubrany mężczyzna uśmiechnął się uprzejmie. "Oczywiście, profesorze". Wniósł do pokoju zapach taniej wody kolońskiej.
  
  "Żegnaj, Johnie" - powiedział Nick.
  
  "Żegnaj, Chris."
  
  Kiedy Nick wyszedł z pokoju, mężczyzna zamknął drzwi na klucz. Wyciągnął zza paska wojskowy karabin automatyczny kalibru .45 i wycelował go w brzuch Nicka.
  
  "Co to jest?" zapytał Nick.
  
  Sprytny mężczyzna wciąż miał uprzejmy uśmiech. "Zapewniam, że zostawisz Nastikho".
  
  Nick skinął głową i zaczął schodzić po schodach, a mężczyzna za nim. Gdyby spróbował, mógłby narazić profesora na niebezpieczeństwo. Drugiego mężczyzny wciąż nie było widać.
  
  Przy drzwiach wejściowych jakiś cwaniak powiedział: "Nie wiem, kim pan naprawdę jest. Ale nie jesteśmy na tyle głupi, żeby sądzić, że pan i profesor słuchaliście brytyjskiej muzyki, kiedy pan tam był. Cokolwiek pan wyprawia, niech pan tego nie robi. Znamy już pana twarz. I będzie pan pod ścisłą obserwacją. Już pan naraził tych ludzi na wielkie niebezpieczeństwo". Otworzył drzwi. "Do widzenia, panie Wilson, jeśli to pana prawdziwe nazwisko".
  
  Nick wiedział, że mężczyzna miał na myśli swoją żonę i syna, mówiąc "osoby interesujące". Czy wiedzieli, że jest agentem? Wyszedł na nocne powietrze. Deszcz znów zamienił się w mgłę. Drzwi były za nim zamknięte i zaryglowane.
  
  Nick wziął głęboki oddech rześkim nocnym powietrzem. Ruszył w drogę. O tej porze miał niewielkie szanse na złapanie taksówki w tej okolicy. Czas był teraz jego największym wrogiem. Za dwie, trzy godziny będzie jasno. A nawet nie wiedział, gdzie szukać żony i syna. Musiał skontaktować się z Hawkiem.
  
  Killmaster miał właśnie przejść przez ulicę, gdy z drzwi wyszedł ogromny małpolud, blokując mu drogę. Włosy na karku Nicka stanęły dęba. Musiał więc uporać się z...
  
  
  
  
  Wciąż z tym stworzeniem. Bez słowa potwór podszedł do Nicka i sięgnął do jego gardła. Nick uchylił się i uniknął ciosu potwora. Mężczyzna był oszałamiający, ale to sprawiło, że poruszał się powoli. Nick uderzył go otwartą dłonią w ucho. Nie zrobiło mu to różnicy. Człowiek-małpa złapał Nicka za ramię i rzucił nim jak szmacianą lalką o budynek. Głowa Killmastera uderzyła o solidną konstrukcję. Poczuł zawroty głowy.
  
  Zanim się wycofał, potwór chwycił Nicka za gardło w swoje ogromne, włochate łapy. Uniósł go z nóg. Nick poczuł, jak krew uderza mu do głowy. Przeciął uszy mężczyzny, ale jego ruchy wydawały się przeraźliwie powolne. Kopnął go w krocze, wiedząc, że jego ciosy trafiają w cel. Ale mężczyzna zdawał się tego nawet nie czuć. Jego dłonie zacisnęły się na gardle Nicka. Każdy cios, jaki Nick zadał, zabiłby normalnego człowieka. Ale ten neandertalczyk nawet nie mrugnął. Po prostu stał tam, z rozstawionymi nogami, trzymając Nicka za gardło z całą siłą tych ogromnych dłoni. Nick zaczął dostrzegać błyski kolorów. Jego siły zniknęły; nie czuł siły w swoich ciosach. Panika na myśl o zbliżającej się śmierci ścisnęła mu serce. Tracił przytomność. Musiał coś szybko zrobić! Hugo będzie działał zbyt wolno. Prawdopodobnie mógłby uderzyć mężczyznę dwadzieścia razy, zanim go zabije. Wtedy będzie dla niego za późno.
  
  Wilhelmina! Zdawał się poruszać powoli. Jego ręka bezustannie sięgała po Lugera. Czy starczy mu sił, by nacisnąć spust? Wilhelmina była poza jego pasem. Wbił lufę w gardło mężczyzny i nacisnął spust z całej siły. Odrzut niemal wytrącił mu Lugera z ręki. Broda i nos mężczyzny natychmiast oderwały się od głowy. Wybuch rozniósł się echem po opustoszałych ulicach. Oczy mężczyzny mrugały niekontrolowanie. Kolana zaczęły drżeć. A jednak siła w jego ramionach pozostała. Nick wbił lufę w mięsiste lewe oko potwora i ponownie nacisnął spust. Strzał oderwał czoło mężczyzny. Nogi zaczęły się uginać. Palce Nicka dotknęły ulicy. Poczuł, jak dłonie luzują uścisk na jego gardle. Ale życie z niego uciekało. Mógł wstrzymać oddech na cztery minuty, ale to już było koniec. Mężczyzna nie puszczał wystarczająco szybko. Nick wystrzelił jeszcze dwa razy, całkowicie odcinając głowę małpoluda. Ręce opadły mu z gardła. Potwór zatoczył się do tyłu, pozbawiony głowy. Jego ręce uniosły się tam, gdzie powinna być twarz. Upadł na kolana, a potem przetoczył się jak świeżo ścięte drzewo.
  
  Nick zakaszlał i upadł na kolana. Wziął głęboki oddech, wciągając ostry zapach dymu z broni palnej. W oknach w całym sąsiedztwie zapaliły się światła. Okolica ożywała. Policja miała nadjechać, a Nick nie miał na nią czasu. Zmusił się do ruchu. Wciąż zdyszany, dobiegł na koniec kwartału i szybko wyszedł z osiedla. W oddali usłyszał nietypowy dźwięk brytyjskiej syreny policyjnej. Wtedy zdał sobie sprawę, że wciąż trzyma Wilhelminę. Szybko schował Lugera za pas. Wielokrotnie otarł się o śmierć w swojej karierze jako mistrz zabójstw w AXE. Ale nigdy tak blisko.
  
  Gdy tylko Czerwoni odkryją bałagan, który właśnie zostawił, natychmiast powiążą go ze śmiercią Ossy. Gdyby ten mniejszy mężczyzna, który był z Ossą, jeszcze żył, już by się z nimi skontaktował. Powiązali te dwie śmierci z jego wizytą u profesora Lu i wiedzieli, że jest agentem. Mógł niemal założyć, że jego przykrywka została zdemaskowana. Musiał skontaktować się z Hawkiem. Profesor i jego rodzina byli w poważnym niebezpieczeństwie. Nick pokręcił głową. Ta misja szła fatalnie.
  
  ROZDZIAŁ SIÓDMY
  
  Niepowtarzalny głos Hawka dotarł do Nicka przez szyfrator. "Cóż, Carter. Z tego, co mi powiedziałeś, wygląda na to, że twoja misja uległa zmianie".
  
  "Tak, proszę pana" - powiedział Nick. Właśnie powiadomił Hawka. Był w swoim pokoju hotelowym po stronie Victoria w Hongkongu. Za oknem noc zaczynała się powoli ściemniać.
  
  Hawk powiedział: "Znasz tam sytuację lepiej niż ja. Zajmę się tą sprawą z tą kobietą i chłopakiem. Wiesz, co trzeba zrobić".
  
  "Tak" - powiedział Nick. "Muszę znaleźć sposób, żeby odnaleźć żonę i syna profesora i wywieźć ich z Chin".
  
  "Zajmij się tym w każdy możliwy sposób. Przyjadę do Hongkongu we wtorek po południu".
  
  "Tak jest". Jak zawsze, pomyślał Nick, Hawk interesował się rezultatami, a nie metodami. Killmaster mógł stosować dowolną metodę, byle tylko przynosiła rezultaty.
  
  "Powodzenia" - powiedział Hawk, kończąc rozmowę.
  
  Killmaster przebrał się w suchy garnitur. Ponieważ podszewka wokół talii nie była mokra, zostawił go tam. Czuł się trochę niezręcznie, wciąż go nosząc, zwłaszcza że był niemal pewien, że jego przykrywka została zdemaskowana. Planował jednak się przebrać, gdy tylko dowie się, dokąd zmierza w Chinach. A w pasie czuł się komfortowo. Znał się na ubraniach.
  
  
  
  
  
  Kiedy miał je założyć, był lekko poobijany od ran zadanych sztyletem w brzuch. Gdyby nie miał ochraniaczy, jego brzuch byłby rozcięty jak świeżo złowiona ryba.
  
  Nick wątpił, by Hawk czegokolwiek się dowiedział od kobiety z Orlando. Gdyby była tak dobrze wyszkolona, jak myślał, zabiłaby siebie i chłopca, zanim cokolwiek by powiedziała.
  
  Killmaster potarł siniaka na gardle. Już zaczynał goić. Gdzie miałby zacząć szukać żony i syna profesora? Mógł wrócić do domu i zmusić dobrze ubranego mężczyznę do rozmowy. Ale i tak naraził Johna Lou na wystarczająco dużo niebezpieczeństw. Jeśli nie dom, to gdzie? Potrzebował jakiegoś punktu wyjścia. Nick stał przy oknie, patrząc na ulicę. Na chodniku było już niewiele osób.
  
  Nagle poczuł głód. Nie jadł nic od momentu zameldowania się w hotelu. Melodia nie dawała mu spokoju, niczym niektóre piosenki. To był jeden z numerów, które śpiewała dziewczyna. Nick przestał masować gardło. To była słomka, prawdopodobnie bez znaczenia. Ale przynajmniej to był początek. Zje coś, a potem wróci do "Beautiful Bar".
  
  Ossa się tam przebrał, co mogło oznaczać, że kogoś znał. Mimo to nie było gwarancji, że ktoś mu pomoże. Ale z drugiej strony, to był punkt wyjścia.
  
  W hotelowej jadalni Nick wypił szklankę soku pomarańczowego, a następnie talerz jajecznicy z chrupiącym bekonem, tostem i trzema filiżankami czarnej kawy. Popijał ostatnią kawę, dając jedzeniu czas na uspokojenie się, po czym odchylił się na krześle i zapalił papierosa ze świeżej paczki. Wtedy zauważył, że mężczyzna mu się przygląda.
  
  Stał na zewnątrz, obok jednego z hotelowych okien. Co jakiś czas zerkał, żeby upewnić się, że Nick wciąż tam jest. Killmaster rozpoznał w nim tego żylastego mężczyznę, który był z Ossą w Wonderful Bar. Z pewnością nie stracili czasu.
  
  Nick zapłacił rachunek i wyszedł na zewnątrz. Noc zbladła i zmieniła się w mroczną szarość. Budynki nie były już ogromnymi, ciemnymi kształtami. Miały kształty, widoczne przez drzwi i okna. Większość samochodów na ulicach to taksówki, które wciąż potrzebowały włączonych świateł. Mokre krawężniki i ulice były teraz łatwiejsze do zauważenia. Ciężkie chmury nadal wisiały nisko, ale deszcz ustał.
  
  Killmaster skierował się w stronę przystani promowej. Teraz, gdy wiedział, że znów jest śledzony, nie miał powodu, żeby iść do Fine Bar. Przynajmniej na razie. Żylasty mężczyzna miał mu wiele do powiedzenia, o ile uda mu się go namówić do rozmowy. Najpierw musieli zmienić pozycję. Musiał na chwilę zgubić mężczyznę, żeby móc za nim podążyć. To było ryzykowne. Nick czuł, że ten żylasty mężczyzna nie był amatorskim wielbicielem, jak pozostali dwaj.
  
  Zanim dotarł do promu, Nick skręcił w alejkę. Pobiegł do końca i czekał. Za rogiem skręcił szczupły mężczyzna. Nick szedł szybko, słysząc, jak mężczyzna zbliża się do nich. Na drugim rogu Nick zrobił to samo: skręcił, pobiegł szybko do końca kwartału, a następnie zwolnił do szybkiego kroku. Mężczyzna został z nim.
  
  Wkrótce Nick dotarł do dzielnicy Victorii, którą lubił nazywać Sailors' Row. Był to ciąg wąskich uliczek z jasno oświetlonymi barami po obu stronach. Okolica zazwyczaj tętniła życiem, z szaf grających i prostytutek na każdym rogu. Ale noc dobiegała końca. Światła wciąż świeciły jasno, ale szafy grające grały cicho. Ulicznice albo już dostały swoje ofiary, albo się poddały. Nick szukał baru, nie takiego, którego znał, ale takiego, który odpowiadałby jego potrzebom. Takie dzielnice wyglądały tak samo w każdym większym mieście na świecie. Budynki były zawsze dwupiętrowe. Na parterze mieścił się bar, szafa grająca i parkiet. Dziewczyny unosiły się tu, dając się poznać. Gdy któryś z marynarzy okazywał zainteresowanie, prosił go do tańca, stawiał kilka drinków i zaczynał się targować o cenę. Gdy cena została ustalona i zapłacona, dziewczyna prowadziła marynarza na górę. Drugie piętro wyglądało jak hotelowy hol, z pokojami równomiernie rozmieszczonymi po bokach. Dziewczyna zazwyczaj miała swój własny pokój, w którym mieszkała i pracowała. Było w nim niewiele - łóżko, oczywiście, szafa i komoda na jej drobiazgi i rzeczy osobiste. Układ każdego budynku był taki sam. Nick znał je dobrze.
  
  Aby jego plan się powiódł, musiał poszerzyć dystans między sobą a swoim podopiecznym. Sekcja zajmowała około czterech kwadratowych bloków, co nie dawało mu zbyt wiele miejsca do pracy. Czas było zaczynać.
  
  Nick skręcił za róg i pobiegł z pełną prędkością. W połowie ulicy dotarł do krótkiej alejki, odgrodzonej drewnianym płotem po drugiej stronie. Po obu stronach alejki stały rzędy śmietników. Killmaster wiedział, że nie ma już osłony ciemności. Musiał wykorzystać swoją prędkość. Pobiegł szybko w kierunku płotu, oceniając go na jakieś trzy metry wysokości. Wyciągnął jeden z śmietników za róg, wdrapał się na niego i przeskoczył przez płot. Po drugiej stronie pobiegł na koniec ulicy, skręcił za róg i...
  
  
  
  
  Znalazł budynek, którego szukał. Siedział na końcu trójkątnego bloku. Z drugiej strony ulicy wyraźnie widział ludzi wchodzących i wychodzących. Do ściany przylegała przybudówka, której dach znajdował się bezpośrednio pod jednym z okien na piętrze. Nick zanotował sobie w pamięci, gdzie będzie znajdował się ten lokal, biegnąc w stronę baru.
  
  Neon nad drzwiami wejściowymi głosił "Club Delight". Był jasny, ale nie migotał. Drzwi były otwarte. Nick wszedł do środka. W pomieszczeniu panowała ciemność. Po jego lewej stronie, przez połowę pomieszczenia, ciągnął się bar z wygiętymi pod różnymi kątami stołkami. Marynarz siedział na jednym ze stołków, opierając głowę o bar. Po prawej stronie Nicka stała cicha szafa grająca, skąpana w jasnoniebieskim świetle. Przestrzeń między barem a szafą grającą była przeznaczona do tańca. Poza tym, kabiny były puste, z wyjątkiem ostatniej.
  
  Nad papierami pochylała się gruba kobieta. Cienkie, bezramkowe okulary spoczywały na czubku jej bulwiastego nosa. Paliła długiego papierosa w cygarniczce. Kiedy Nick wszedł, zerknęła na niego, nie odwracając głowy, tylko przewróciła oczami na czubek okularów i spojrzała na niego znad nich. Wszystko to było widoczne w czasie, jaki Nick potrzebował, by dotrzeć do schodów po lewej stronie, na końcu baru, od drzwi wejściowych. Nick się nie wahał. Kobieta otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale zanim wymówiła te słowa, Nick był już na czwartym stopniu. Kontynuował wspinaczkę, pokonując po dwa stopnie naraz. Kiedy dotarł na górę, znalazł się w korytarzu. Był wąski, z jedną latarnią w połowie, wyłożony grubymi dywanami i pachniał snem, seksem i tanimi perfumami. Pokoje nie były właściwie pokojami, ale były podzielone ściankami działowymi z każdej strony. Ściany miały około ośmiu stóp wysokości, a sufit budynku sięgał ponad trzech metrów. Nick zdecydował, że okno, którego szukał, będzie trzecim pokojem po jego prawej stronie. Gdy zaczął to robić, zauważył, że drzwi oddzielające pokoje od holu były wykonane z taniej sklejki, pomalowanej na jaskrawe kolory, z przyklejonymi gwiazdkami z cekinów. Gwiazdki miały imiona żeńskie, każda inna. Minął drzwi Margo i Lili. Chciał Vicky. Killmaster zamierzał być tak uprzejmy, jak tylko miał czas, ale nie mógł zwlekać z wyjaśnieniami. Kiedy próbował otworzyć drzwi Vicky i okazało się, że są zamknięte, cofnął się i jednym potężnym uderzeniem wyważył zamek. Drzwi otworzyły się, uderzyły o ścianę z głośnym hukiem i upadły pod kątem, a ich górny zawias został zerwany.
  
  Vicky była zajęta. Leżała na małym łóżku, szeroko rozstawiając pulchne, gładkie nogi, dopasowując się do pchnięć rosłego, rudowłosego mężczyzny, który na niej leżał. Jej ramiona ciasno obejmowały jego szyję. Mięśnie jego nagich pośladków napięły się, a plecy lśniły od potu. Jego duże dłonie całkowicie zakrywały jej obfite piersi. Spódnica i majtki Vicky leżały zmięte obok łóżka. Jej mundur marynarski wisiał schludnie na komodzie.
  
  Nick już podszedł do okna, próbując je otworzyć, zanim marynarz go zauważył.
  
  Spojrzał w górę. "Halo!" krzyknął. "Kim ty, do cholery, jesteś?"
  
  Był umięśniony, duży i przystojny. Teraz stał na łokciach. Włosy na jego piersi były gęste i jaskrawoczerwone.
  
  Okno wydawało się zablokowane. Nick nie mógł go otworzyć.
  
  Niebieskie oczy marynarza błysnęły gniewem. "Zadałem ci pytanie, Sport" - powiedział. Uniósł kolana. Miał zamiar zostawić Vicky.
  
  Vicky krzyknęła: "Mac! Mac!"
  
  "Mac pewnie jest bramkarzem" - pomyślał Nick. W końcu oczyścił okno. Odwrócił się do pary, obdarzając ich swoim największym, chłopięcym uśmiechem. "Tylko przejeżdżam, chłopaki" - powiedział.
  
  Złość zniknęła z oczu marynarza. Zaczął się uśmiechać, potem parsknął śmiechem, a w końcu roześmiał się głośno. Był to serdeczny, głośny śmiech. "To całkiem zabawne, jak się nad tym zastanowić" - powiedział.
  
  Nick wsunął prawą stopę przez otwarte okno. Zatrzymał się, sięgnął do kieszeni i wyciągnął dziesięć dolarów hongkońskich. Zgniótł je i ostrożnie rzucił marynarzowi. "Baw się dobrze" - powiedział. Potem: "Dobrze?"
  
  Marynarz spojrzał na Vicky z uśmiechem, a potem na Nicka. "Miałem gorsze przypadki".
  
  Nick pomachał, po czym zeskoczył z wysokości czterech stóp na dach stodoły. Na koniec padł na kolana i stoczył się po krawędzi. Ulica znajdowała się osiem stóp niżej. Skręcił za róg budynku i zniknął za oknem, po czym przebiegł przez ulicę i z powrotem. Pozostał w cieniu, trzymając się blisko baru, aż wrócił do okna. Teraz był dokładnie po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko baru, skąd mógł widzieć trzy boki budynku. Nie spuszczając wzroku z okna, wszedł w cień, oparł się plecami o płot naprzeciwko i zatrzymał się.
  
  Było wystarczająco jasno, żeby wyraźnie widzieć okno. Nick zobaczył głowę i ramiona żylastego mężczyzny wystającego przez nie. W prawej ręce trzymał wojskowy pistolet kalibru .45. "Ta grupa zdecydowanie miała słabość do wojskowych pistoletów kalibru .45" - pomyślał Nick. Mężczyzna nie spieszył się, rozglądając po ulicy.
  
  Wtedy Nick usłyszał głos marynarza: "Już wszystko w porządku.
  
  
  
  
  
  To już za dużo. Zabawa to zabawa - jeden facet jest w porządku, ale dwóch to cholernie dużo. Nick zobaczył, jak ramię marynarza obejmuje mężczyznę w klatce piersiowej i wciąga go z powrotem do pokoju. "Cholera, klaunie. Patrz na mnie, kiedy do ciebie mówię.
  
  "Mac! Mac!" krzyknęła Vicki.
  
  Wtedy marynarz powiedział: "Nie celuj do mnie tą bronią, kolego. Wsadzę ci to do gardła i każę ci to zjeść.
  
  Rozległ się trzask, trzask łamanego drewna, trzask zaciśniętej pięści w twarz. Szkło roztrzaskało się, ciężkie przedmioty posypały się na podłogę. A Vicky krzyknęła: "Mac! Mac!"
  
  Nick uśmiechnął się i oparł o płot. Pokręcił głową, sięgnął do kieszeni płaszcza i zapalił jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem. Hałas z okna nie ustawał. Nick spokojnie palił papierosa. Z okna dobiegł trzeci głos, niski i natarczywy. Wojskowy pistolet kalibru .45 przebił górną część okna i wylądował na dachu stodoły. "Prawdopodobnie Mac" - pomyślał Nick. Wydmuchnął w powietrze kółka dymu. Gdy tylko żylasty mężczyzna opuścił budynek, poszedł za nim. Ale wyglądało na to, że potrwa to trochę czasu.
  
  ROZDZIAŁ ÓSMY
  
  Świt wstał bez słońca; pozostawał ukryty za ciemnymi chmurami. Powietrze było wciąż chłodne. Wczesnym rankiem ludzie zaczęli pojawiać się na ulicach Hongkongu.
  
  Nick Carter oparł się o płot i nasłuchiwał. Hongkong otworzył oczy i przeciągnął się, przygotowując się na nowy dzień. Każde miasto tętniło życiem, ale nocny hałas jakoś różnił się od porannego. Dym unosił się z dachów, mieszając się z nisko wiszącymi chmurami. W powietrzu unosił się zapach gotowania.
  
  Nick nadepnął na niedopałek siódmego papierosa. Z okna nie dobiegał żaden dźwięk od ponad godziny. Nick miał nadzieję, że marynarz i Mac zostawili za sobą mężczyznę na tyle żylastego, żeby za nim podążyć. Ten mężczyzna był słomą, której Nick się chwycił. Jeśli nie zapłaci, straci mnóstwo czasu. A czasu Nick nie miał.
  
  Dokąd pójdzie ten człowiek? Nick miał nadzieję, że gdy tylko zda sobie sprawę, że zgubił tego, za którym miał podążać, doniesie o tym przełożonym. To dałoby Nickowi dwie słomki, na których mógłby się oprzeć.
  
  Nagle pojawił się mężczyzna. Wyglądał, jakby wybiegł z domu i wcale nie wyglądał dobrze. Zatrzymał się i zatoczył. Płaszcz miał rozdarty na ramieniu. Twarz miał bladą od siniaków, a oczy zaczynały puchnąć. Przez chwilę błąkał się bez celu, niepewny, dokąd iść. Potem powoli ruszył w stronę portu.
  
  Nick zaczekał, aż mężczyzna prawie zniknął mu z oczu, a potem poszedł za nim. Mężczyzna poruszał się powoli, z trudem. Wydawało się, że każdy krok wymagał ogromnego wysiłku. Killmaster chciał go zatrzymać, a nie pobić na miazgę. Rozumiał jednak uczucia marynarza. Nikt nie lubi, gdy mu się przerywa. Zwłaszcza dwa razy. Wyobrażał sobie, że ten żylasty mężczyzna był kompletnie pozbawiony poczucia humoru. Prawdopodobnie stał się agresywny, wymachując tą 45-tką. Mimo to Nick współczuł mężczyźnie, ale rozumiał, dlaczego marynarz zrobił to, co zrobił.
  
  Wychodząc z placu zabaw dla żeglarzy, mężczyzna zdawał się nieco ożywić. Jego kroki stały się najpierw wolniejsze, a potem szybsze. Wyglądało na to, że właśnie zdecydował, dokąd zmierza. Nick był dwie przecznice za nim. Jak dotąd mężczyzna ani razu się nie obejrzał.
  
  Dopiero gdy dotarli do doków wzdłuż portu, Nick zdał sobie sprawę, dokąd zmierzał mężczyzna. Prom. Wracał do Kowloon. A może stamtąd? Mężczyzna podszedł do porannego tłumu na nabrzeżu i zatrzymał się na krawędzi. Nick trzymał się blisko budynków, starając się pozostać niewidocznym. Mężczyzna wydawał się niepewny, co chce zrobić. Dwukrotnie wycofał się z nabrzeża, a potem zawrócił. Wyglądało na to, że bicie wpłynęło na jego umysł. Spojrzał na ludzi wokół siebie, a potem na port, dokąd zmierzał prom. Wrócił wzdłuż nabrzeża, zatrzymał się i celowo odszedł od molo. Nick zmarszczył brwi ze zmieszaniem, poczekał, aż mężczyzna prawie zniknął mu z oczu, po czym podążył za nim.
  
  Krzepki mężczyzna zaprowadził Nicka prosto do hotelu. Na zewnątrz, pod tą samą latarnią, gdzie spotkali się Ossa i mężczyzna, zatrzymał się i spojrzał w okno Nicka.
  
  Ten facet po prostu się nie poddawał. Wtedy Nick zdał sobie sprawę z zachowania mężczyzny na promie. Miał tak działać. Gdyby doniósł przełożonym o tym, co się naprawdę stało, prawdopodobnie by go zabili. Czy naprawdę zamierzał przepłynąć do Kowloon? A może zmierzał gdzieś do nabrzeża? Spojrzał na port i ruszył wzdłuż nabrzeża. Może wiedział, że Nick go dogonił i pomyślał, że spróbuje ich trochę zmylić.
  
  Nick był pewien jednego: mężczyzna się zatrzymał. A nie można podążać za kimś, kto nigdzie cię nie prowadzi. Czas było porozmawiać.
  
  Krzepki mężczyzna nie ruszył się z latarni. Spojrzał w stronę pokoju Nicka, jakby modlił się, żeby Killmaster tam był.
  
  Na chodnikach zrobiło się tłoczno. Ludzie poruszali się szybko, omijając się nawzajem. Nick wiedział, że musi być ostrożny. Nie chciał, żeby tłum wokół niego gromadził się, gdy będzie stawał do walki z wrogiem.
  
  
  
  
  
  W drzwiach budynku naprzeciwko hotelu Nick przełożył Wilhelminę z paska do prawej kieszeni płaszcza. Trzymał rękę w kieszeni, z palcem na spuście, jak w starych filmach gangsterskich. Potem przeszedł przez ulicę.
  
  Żylasty mężczyzna był tak zamyślony, wpatrując się w okno hotelu, że nawet nie zauważył zbliżającej się Niki. Nika podszedł do niego od tyłu, położył lewą rękę na ramieniu mężczyzny i wbił lufę Wilhelminy w jego dolną część pleców.
  
  "Zamiast patrzeć na pokój, wróćmy do niego" - powiedział.
  
  Mężczyzna spiął się. Jego wzrok powędrował ku noskom butów. Nick zobaczył, jak mięśnie jego szyi drgają.
  
  "Ruszaj się" - powiedział cicho Nick, mocniej dociskając Lugera do pleców.
  
  Mężczyzna posłuchał w milczeniu. Weszli do hotelu i wspięli się po schodach jak starzy przyjaciele, a Killmaster uśmiechał się przyjaźnie do każdego, kogo mijali. Kiedy dotarli do drzwi, Nick trzymał już klucz w lewej ręce.
  
  "Połóż ręce za plecami i oprzyj się o ścianę" - rozkazał Nick.
  
  Mężczyzna posłuchał, bacznie śledząc ruchy Killmastera.
  
  Nick otworzył drzwi i cofnął się. "Dobra. Do środka.
  
  Mężczyzna odsunął się od ściany i wszedł do pokoju. Nick poszedł za nim, zamykając i blokując drzwi za sobą. Wyciągnął Wilhelminę z kieszeni i wycelował pistolet w brzuch mężczyzny.
  
  "Załóż ręce za szyję i odwróć się" - rozkazał.
  
  I człowiek znów posłuchał w milczeniu.
  
  Nick poklepał mężczyznę po piersi, kieszeniach spodni i wewnętrznej stronie obu nogawek. Wiedział, że mężczyzna nie ma już .45, ale może miał coś jeszcze. Nic nie znalazł. "Rozumiesz angielski" - zapytał, kończąc. "Mówisz po angielsku?"
  
  Mężczyzna milczał.
  
  "Dobrze" - powiedział Nick. "Opuść ręce i odwróć się". Marynarz i Mac nieźle się z nim rozprawili. Wyglądał na smutnego.
  
  Spojrzenie mężczyzny sprawiło, że Nick nieco się rozluźnił. Gdy mężczyzna odwrócił się do niego twarzą, jego prawa stopa wbiła się między nogi Nicka. Ból przeszył go niczym krzak. Zgiął się wpół, zataczając się do tyłu. Mężczyzna zrobił krok naprzód i lewą stopą wytrącił Wilhelminę z ręki Nicka. Rozległ się dźwięk metalu, gdy jego stopa uderzyła w Lugera. Ból narastał w jego kroczu, gdy Nick potknął się o ścianę. W myślach przeklął siebie za to, że nie zauważył stalowych nosków butów mężczyzny. Mężczyzna podążał za Wilhelminą. Nick wziął dwa głębokie oddechy, a następnie odsunął się od ściany, zaciskając zęby ze złości. Gniew był skierowany na niego samego, próbował go rozluźnić, chociaż nie powinien. Najwyraźniej mężczyzna nie był w tak złym stanie, na jaki wyglądał.
  
  Mężczyzna pochylił się, jego palce musnęły Lugera. Nick kopnął go i upadł. Przetoczył się na bok i rzucił się na te okropne buty z metalowymi noskami. Cios trafił Nicka w brzuch, posyłając go z powrotem na łóżko. Mężczyzna ponownie sięgnął po Lugera. Nick szybko odsunął się od łóżka, popychając Wilhelminę w kąt, poza zasięg. Krzepki mężczyzna klęczał. Nick uderzył go w szyję obiema stronami otwartej dłoni, a następnie szybko uderzył mężczyznę otwartą dłonią w nos, odcinając mu nozdrza. Mężczyzna krzyknął z bólu, po czym osunął się w kłębek, zakrywając twarz obiema dłońmi. Nick przeszedł przez pokój i podniósł Wilhelminę.
  
  Wycedził przez zęby: "Teraz powiesz mi, dlaczego mnie śledziłeś i dla kogo pracujesz".
  
  Ruch był zbyt szybki, by Nick mógł go zauważyć. Ręka mężczyzny powędrowała do kieszeni koszuli, wyciągnęła małą, okrągłą pigułkę i włożyła ją do ust.
  
  "Cyjanek" - pomyślał Nick. Wepchnął Wilhelminę do kieszeni płaszcza i szybko podszedł do mężczyzny. Palcami obu rąk próbował rozchylić mu szczęki, żeby zęby nie zmiażdżyły pigułki. Ale było za późno. Śmiercionośna ciecz już przeniknęła przez ciało mężczyzny. W ciągu sześciu sekund nie żył.
  
  Nick stał, patrząc na ciało. Cofnął się i opadł na łóżko. Czuł ból między nogami, który nigdy nie ustąpi. Jego dłonie były pokryte krwią z twarzy mężczyzny. Położył się z powrotem na łóżku i zakrył oczy prawą ręką. To była jego słoma, jego jedyna szansa, i przegrał ją. Gdziekolwiek poszedł, wszędzie widział pustą ścianę. Od początku tej misji nie zaznał ani jednej porządnej przerwy. Nick zamknął oczy. Czuł się zmęczony i wyczerpany.
  
  Nick nie wiedział, jak długo tam leżał. Nie mogło minąć więcej niż kilka minut. Nagle gwałtownie usiadł. Co z tobą nie tak, Carter? - pomyślał. Nie ma czasu na użalanie się nad sobą. No cóż, miałeś kilka pechowych momentów. To część pracy. Możliwości wciąż były otwarte. Miałeś trudniejsze zadania. Dogadywanie się z nią.
  
  Zaczął od prysznica i golenia, podczas gdy w myślach rozważał pozostałe opcje. Jeśli nic innego mu nie przychodziło do głowy, to był jeszcze Wonderful Bar.
  
  Kiedy wyszedł z łazienki
  
  
  
  
  
  Poczuł się znacznie lepiej. Zacisnął mocniej wkładkę wokół talii. Zamiast umieścić Pierre'a, maleńką bombę gazową, między nogami, przykleił ją taśmą do małego wgłębienia tuż za lewą kostką. Kiedy wciągnął skarpetkę, uwidocznił się mały guzek, ale wyglądał jak spuchnięta kostka. Dokończył ubieranie się w ten sam garnitur. Zdjął magazyn z Wilhelminy i włożył cztery brakujące naboje. Przypiął Wilhelminę za pasek, tam gdzie wcześniej była. Potem Nick Carter wrócił do pracy.
  
  Zaczął od zamordowanego. Ostrożnie przeszukał kieszenie mężczyzny. Portfel wyglądał, jakby został niedawno kupiony. Najprawdopodobniej należał do marynarza. Nick znalazł dwa zdjęcia Chinek, paragon z pralni, dziewięćdziesiąt dolarów hongkońskich w gotówce i wizytówkę z Wonderful Bar. To miejsce pojawiało się gdziekolwiek się obrócił. Spojrzał na tył wizytówki. Ołówkiem nabazgrano słowa: Victoria-Kwangchow.
  
  Nick opuścił ciało i powoli podszedł do okna. Wyjrzał, ale nic nie zobaczył. Kanton to Kanton w Chinach, stolica prowincji Guangdong. Kanton znajdował się nieco ponad sto mil od Hongkongu, w Chinach Południowych. Czy jego żona i syn byli tam? To było duże miasto. Leżało na północnym brzegu Rzeki Perłowej, która płynęła na południe do portu w Hongkongu. Być może jego żona i syn byli tam.
  
  Ale Nick wątpił, czy to właśnie głosiła kartka. To była wizytówka baru. Czuł, że wszystko, co Victoria-Guangzhou miała na myśli, było właśnie tutaj, w Hongkongu. Ale co? Miejsce? Rzecz? Osoba? I po co ten mężczyzna miał taką kartkę? Nick przypomniał sobie wszystkie wydarzenia, które miały miejsce odkąd zobaczył mężczyznę wyglądającego przez okno jadalni. Jedno utkwiło mu w pamięci: dziwne zachowanie mężczyzny na przystani promowej. Albo miał właśnie wsiąść na prom, ale bał się powiedzieć przełożonym o swojej porażce, albo wiedział, że Nick tam jest i nie chciał ujawnić, dokąd zmierza. I tak ruszył wzdłuż przystani.
  
  Killmaster widział port z okna, ale nie przystań promową. Wyobraził sobie tę scenę oczami wyobraźni. Przystań promowa była otoczona z obu stron pływającą społecznością sampanów i dżonek. Ustawiały się w szeregu niemal do samej przystani. Aby Katie Lou i Mike dotarli do Kantonu, musieli przetransportować ich ze Stanów do Hongkongu, a potem...
  
  Ależ oczywiście! To było takie oczywiste! Z Hongkongu przetransportowali je łodzią w dół Rzeki Perłowej do Kantonu! Właśnie tam zmierzał ten człowiek, opuszczając dok - do łodzi gdzieś w tej wspólnocie łodzi. Ale w okolicy było ich tak wiele. Musiała być wystarczająco duża, żeby przepłynąć jakieś sto mil do Kantonu. Sampan pewnie by sobie z nią poradził, ale to mało prawdopodobne. Nie, musiała być większa od sampana. To samo w sobie zawężało wybór, ponieważ dziewięćdziesiąt procent łodzi w porcie to były sampany. To było kolejne ryzyko, słomka, hazard, cokolwiek. Ale zawsze coś.
  
  Nick zaciągnął zasłonę na okno. Spakował dodatkowe ubrania do walizki, zgasił światło i wyszedł z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Musiał znaleźć inne miejsce na nocleg. Jeśli się wymelduje, ktoś natychmiast posprząta pokój. Zakładał, że ciało zostanie odkryte później tego wieczoru. To mogło wystarczyć. Na korytarzu Nick wrzucił walizkę do zsypu na pranie. Wdrapał się przez okno na końcu korytarza i zszedł po schodach przeciwpożarowych. Na dole spadł z drabiny z wysokości dwóch metrów i znalazł się w zaułku. Otrzepał się i szybko wyszedł na ulicę, teraz pełną ludzi i dużego ruchu. Przy pierwszej mijanej skrzynce pocztowej Nick wrzucił klucz do hotelu. Hawk miał załatwić sprawy z policją i hotelem po przyjeździe do Hongkongu. Nick wtopił się w tłum na chodniku.
  
  Powietrze wciąż było rześkie. Ale ciężkie chmury się rozproszyły, a słońce jasno świeciło przez szczeliny. Ulice i chodniki zaczynały wysychać. Ludzie kręcili się wokół i mijali Nicka, gdy szedł. Co jakiś czas z nabrzeża wyłaniali się skacowani marynarze w pogniecionych mundurach. Nick pomyślał o rudowłosym marynarzu i zastanawiał się, co on robi o tej porze; prawdopodobnie wciąż kłóci się z Vicky. Uśmiechnął się, przypominając sobie scenę, gdy wpadł do pokoju.
  
  Nick dotarł do doków i skierował się prosto do przystani promowej, jego doświadczone oczy omiatały wzrokiem mnóstwo sampanów i dżonek powiązanych ze sobą niczym ogniwa łańcucha w porcie. Łódź nie miała być w tej zatoce, ale po drugiej stronie doku. O ile w ogóle istniała. Nie był nawet pewien, jak ją wybrać.
  
  Ogromny prom odpłynął z pomrukiem od nabrzeża, gdy Nick się zbliżył. Przeszedł przez nabrzeże na drugą stronę. Nick wiedział, że musi uważać. Jeśli Redsi przyłapią go na majstrowaniu przy ich łodzi, najpierw go zabiją, a potem dowiedzą się, kim jest.
  
  Killmaster pozostał blisko
  
  
  
  
  
  Budynek, jego oczy uważnie badały każdą łódź, która wyglądała na większą niż sampan. Spędził bezowocnie cały ranek i część popołudnia. Szedł wzdłuż nabrzeża prawie do samych łodzi. Ale kiedy dotarł do miejsca, gdzie duże statki z całego świata ładowały lub rozładowywały ładunek, zawrócił. Przebył prawie milę. Frustrujące było to, że łodzi było zbyt wiele. Nawet po usunięciu sampanów, pozostało ich sporo. Być może już je minął; nie miał niczego, co by je identyfikowało. I znowu, wizytówka wcale nie musiała oznaczać łodzi.
  
  Nick ponownie przyglądał się każdej łodzi większej od sampana, wracając do nabrzeża promowego. Chmury się rozwiały; wisiały wysoko na niebie, niczym rozsypany popcorn na granatowym obrusie. Popołudniowe słońce ogrzewało doki, odparowując wilgoć z asfaltu. Niektóre łodzie były przywiązane do sampanów; inne zakotwiczone nieco dalej. Nick zauważył, że taksówki wodne regularnie kursowały tam i z powrotem między potężnymi okrętami amerykańskiej marynarki wojennej. Popołudniowy przypływ obrócił duże okręty na łańcuchach kotwicznych, więc stały burtą po drugiej stronie portu. Sampany gromadziły się wokół okrętów niczym pijawki, a ich pasażerowie nurkowali w poszukiwaniu pięciocentówek upuszczonych przez marynarzy.
  
  Nick dostrzegł barkę tuż przed dotarciem do miejsca lądowania. Przegapił ją wcześniej, ponieważ jej dziób był skierowany w stronę nabrzeża. Była zakotwiczona w pobliżu rzędu sampanów, a popołudniowy przypływ sprawił, że stanęła bokiem. Z miejsca, w którym stał Nick, widział lewą burtę i rufę. Na rufie widniał wyraźny żółty napis: Kwangchow!
  
  Nick schował się w cieniu magazynu. Mężczyzna stał na pokładzie barki, obserwując nabrzeże przez lornetkę. Jego prawy nadgarstek był owinięty białym bandażem.
  
  W cieniu magazynu Nick uśmiechnął się szeroko. Pozwolił sobie na głębokie, satysfakcjonujące westchnienie. Mężczyzna na barce był oczywiście serdecznym przyjacielem Ossy. Nick oparł się o magazyn i usiadł. Wciąż uśmiechając się, wyciągnął jednego z papierosów i zapalił go. Potem zachichotał. Przechylił swoją przystojną głowę na bok i wybuchnął śmiechem. Właśnie dostał swoją pierwszą szansę.
  
  Killmaster pozwolił sobie na ten dziwny luksus dokładnie na minutę. Nie obchodził go mężczyzna z lornetką; słońce świeciło mu w twarz. Dopóki Nick pozostawał w cieniu, prawie nie dało się go stamtąd dostrzec. Nie, Nick miał więcej zmartwień. Policja niewątpliwie znalazła ciało w jego pokoju i prawdopodobnie teraz go szukała. Będą szukać Chrisa Wilsona, amerykańskiego turysty. Nadszedł czas, by Nick stał się kimś innym.
  
  Wstał, zgasił papierosa i ruszył w stronę platformy, trzymając się cienia. Nie miał szans zbliżyć się do szczątków w świetle dziennym, a przynajmniej nie wtedy, gdy lornetka była na pokładzie. Teraz potrzebował miejsca, żeby się przebrać.
  
  Kiedy Nick dotarł na prom, był zatłoczony. Ostrożnie szedł obok ludzi, nie spuszczając wzroku z policjantów.
  
  Przechodząc przez nią, stanął na pierwszym palcu nabrzeża, wskazując w stronę portu. Przeszedł powoli obok rzędów sampanów, uważnie je obserwując. Rozciągały się w rzędach jak kukurydza, a Nick szedł dalej, aż znalazł ten, którego szukał.
  
  Stał obok pomostu, w drugim rzędzie od portu. Nick, bez namysłu, wszedł na pokład i schował się pod dachem małej chatki. Natychmiast dostrzegł oznaki opuszczenia: brak jakichkolwiek ubrań, dach, gdzie lał deszcz, przemoczył koję i mały piecyk, oraz puszki ze śladami rdzy na szyjkach. Kto wie, dlaczego i kiedy mieszkańcy odeszli? Może znaleźli miejsce na lądzie, żeby przeczekać burzę. Może nie żyli. Sampan pachniał stęchlizną. Był opuszczony od jakiegoś czasu. Nick przeszukał wszystkie szczeliny i zakamarki i znalazł garść ryżu i nieotwartą puszkę zielonej fasolki.
  
  Nie widział barki z sampanu. Zostały mu około dwie godziny światła dziennego. To była szansa, ale musiał się upewnić, że to właściwa barka. Zdjął ubranie i wyściółkę z pasa. Wyobrażał sobie, że przepłynie pod pierwszym rzędem sampanów i dotrze do portu w cztery minuty, zanim będzie musiał zaczerpnąć powietrza. Jeśli jego lornetka nadal była na pokładzie, musiałby podejść do wraku od dziobu lub prawej burty.
  
  Nagi, z wyjątkiem Hugo, Nick zsunął się z burty sampana do lodowatej wody. Odczekał kilka sekund, aż początkowy chłód opadnie, po czym zanurzył się i zaczął płynąć. Przepłynął pod pierwszym rzędem sampanów i skręcił w prawo, w stronę nabrzeża promu. Następnie wynurzył się na zaledwie dwa głębokie oddechy świeżego powietrza. Dostrzegł barkę, zanurzając się ponownie. Dziób był skierowany w jego stronę. Popłynął w jej kierunku, trzymając się około dwóch metrów pod wodą.
  
  
  
  
  
  r. Musiał wziąć kolejny oddech, zanim jego dłoń dotknęła grubego dna barki.
  
  Poruszając się wzdłuż stępki, pozwolił sobie powoli unieść się wzdłuż prawej burty, prawie za rufą. Znajdował się w cieniu barki, ale nie było żadnego oparcia, niczego, czego mógłby się przytrzymać. Łańcuch kotwiczny leżał na dziobie. Nick położył stopy na stępce, mając nadzieję, że pomoże mu to utrzymać się na powierzchni. Jednak odległość od stępki do powierzchni była zbyt duża. Nie mógł utrzymać głowy w wodzie. Przesunął się w kierunku rufy, wzdłuż prawej burty plecionego steru. Trzymając ster, mógł utrzymać się w jednej pozycji. Nadal znajdował się w cieniu barki.
  
  Potem zobaczył łódź opuszczaną na lewą burtę.
  
  Mężczyzna z zabandażowanym nadgarstkiem wszedł do środka i niezgrabnie powlókł się w stronę pomostu. Nadwyrężył nadgarstek i nie mógł równo pociągnąć wioseł.
  
  Nick czekał, drżąc, przez około dwadzieścia minut. Łódź powróciła. Tym razem z mężczyzną była kobieta. Jej twarz była surowo piękna, jak u profesjonalnej dziwki. Jej usta były pełne i jaskrawoczerwone. Jej policzki były zarumienione tam, gdzie skóra ściśle przylegała do kości. Jej kruczoczarne włosy były ciasno związane w kok na karku. Jej oczy były szmaragdowe i równie intensywne. Miała na sobie dopasowaną lawendową sukienkę w kwiatowy wzór, rozciętą po obu stronach, sięgającą do ud. Siedziała w łodzi, ze złączonymi kolanami i splecionymi dłońmi. Z perspektywy Nicka widział, że nie miała na sobie majtek. Właściwie wątpił, żeby miała na sobie cokolwiek pod tym jasnym jedwabiem.
  
  Gdy dotarli do krawędzi dżonki, mężczyzna wskoczył na pokład i wyciągnął rękę, żeby jej pomóc.
  
  Kobieta zapytała po kantońsku: "Czy odezwał się już do ciebie Yong?"
  
  "Nie" - odpowiedział mężczyzna w tym samym dialekcie. "Może jutro zakończy swoją misję".
  
  "Może nic" - warknęła kobieta. "Może poszedł w ślady Ossy".
  
  "Ossa..." zaczął mężczyzna.
  
  "Ossa był głupcem. Ty, Ling, jesteś głupcem. Powinienem był wiedzieć lepiej, zanim poprowadziłem operację otoczoną przez głupców."
  
  "Ale jesteśmy zaangażowani!" wykrzyknął Ling.
  
  Kobieta powiedziała: "Głośniej, w Victorii cię nie słyszą. Jesteś idiotą. Noworodek poświęca się jedzeniu, ale nic nie potrafi. Jesteś noworodkiem, i to kulawym.
  
  "Jeśli kiedykolwiek to zobaczę..."
  
  "Albo uciekasz, albo giniesz. To tylko jeden człowiek. Jeden człowiek! A wy wszyscy jesteście jak przestraszone króliki. W tej chwili może być w drodze do kobiety i chłopca. Nie może już dłużej czekać".
  
  "On tak zrobi..."
  
  "Prawdopodobnie zabił Yonga. Myślałem, że z was wszystkich, przynajmniej Yongowi się uda".
  
  "Sheila, ja..."
  
  "Więc chcesz mnie złapać? Czekamy na Yonggu do jutra. Jeśli nie wróci do jutra wieczorem, spakujemy się i odejdziemy. Chciałbym poznać tego człowieka, który was wszystkich nastraszył. Ling! Obmacujesz mnie jak szczeniaka. Dobrze. Wejdź do chaty, a zrobię z ciebie przynajmniej pół człowieka.
  
  Nick słyszał już wiele razy, co się zaraz wydarzy. Nie musiał zamarzać w lodowatej wodzie, żeby usłyszeć to ponownie. Zanurkował i sunął wzdłuż dna barki, aż dotarł do dziobu. Następnie nabrał powietrza do płuc i wrócił do sampana.
  
  Słońce prawie zaszło, gdy wynurzył się, by zaczerpnąć powietrza. Cztery minuty później przepłynął ponownie pod pierwszym rzędem sampanów i wrócił do swojego pożyczonego. Wszedł na pokład i osuszył się garniturem, energicznie pocierając skórę. Nawet po wyschnięciu, minęło trochę czasu, zanim przestał drżeć. Wyciągnął łódź niemal na całą jej długość i zamknął oczy. Potrzebował snu. Z Yongiem martwym w pokoju Nicka, było mało prawdopodobne, że pojawi się jutro. To dawało Nickowi przynajmniej czas do jutrzejszego wieczora. Musiał wymyślić, jak wejść na tę barkę. Ale teraz był zmęczony. Ta zimna woda wyssała z niego siły. Wycofał się z siebie, pozwalając kołyszącemu się sampanowi go nieść. Jutro ruszy. Będzie dobrze wypoczęty i gotowy na wszystko. Jutro. Jutro był czwartek. Miał czas do wtorku. Czas przeleciał.
  
  Nick obudził się gwałtownie. Przez chwilę nie wiedział, gdzie jest. Usłyszał delikatne plusk wody o burtę sampana. Barka! Barka wciąż była w porcie? Może ta kobieta, Sheila, zmieniła zdanie. Teraz policja wiedziała o Yunie. Może się dowiedzieli.
  
  Usiadł sztywno na twardym łóżku i spojrzał na nabrzeże promowe. Duże okręty marynarki wojennej ponownie zmieniły pozycje w porcie. Stały obok, dziobami zwrócone w stronę Victorii. Słońce stało wysoko, migocząc w wodzie. Nick dostrzegł barkę zwróconą rufą w stronę portu. Na pokładzie nie było śladu życia.
  
  Nick ugotował garść ryżu. Zjadł go palcami i puszkę zielonej fasolki. Kiedy skończył, wrzucił do pustej puszki dziewięćdziesiąt dolarów hongkońskich, które zabrał z garnituru, a następnie odstawił puszkę tam, gdzie ją znalazł. Najprawdopodobniej pasażerowie
  
  
  
  
  
  Jeśli sampan nie wróci, a jeśli wróci, to przynajmniej zapłaci za swój pokój i wyżywienie.
  
  Nick odchylił się w sampanie i zapalił jednego z papierosów. Dzień dobiegał końca. Pozostawało mu tylko czekać na zmrok.
  
  ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY
  
  Nick czekał w sampanie, aż zapadnie zmrok. Światła migotały wzdłuż portu, a za nim widać było światła Kowloon. Dżonka zniknęła mu z oczu. Przez cały dzień nie widział na niej żadnego ruchu. Ale oczywiście czekał do późnej nocy.
  
  Owinął Wilhelminę i Hugo w ubrania kulisów, które zawiązał sobie w pasie. Nie miał plastikowej torby, więc musiał trzymać ubrania nad wodą. Pierre, maleńka bomba gazowa, był przyklejony taśmą klejącą tuż za lewą pachą.
  
  Sampany wokół niego były ciemne i ciche. Nick zanurzył się z powrotem w lodowatej wodzie. Poruszał się powoli, bokiem, trzymając tobołek nad głową. Przepłynął między dwoma sampanami w pierwszym rzędzie, a następnie skierował się na otwarte wody. Poruszał się powoli i upewnił się, że nie ma bryzgów. Wychodząc z promu, skręcił w prawo. Teraz widział ciemną sylwetkę barki. Nie było świateł. Mijając nabrzeże promu, skierował się prosto na dziób barki. Tam chwycił się łańcucha kotwicznego i odpoczął. Teraz musiał być bardzo ostrożny.
  
  Nick wspiął się po łańcuchu, aż jego stopy wypłynęły z wody. Następnie, używając zawiniątka jako ręcznika, osuszył stopy i nogi. Nie mógł zostawić mokrych śladów na pokładzie. Przeszedł przez przedni reling i cicho zeskoczył na pokład. Pochylił głowę, nasłuchując. Nie słysząc nic, ubrał się cicho, wsunął Wilhelminę za pasek spodni i trzymał Hugo w dłoni. Skulony, ruszył pomostem po lewej stronie kabiny. Zauważył, że łódź zniknęła. Kiedy dotarł na rufowy pokład, zobaczył troje śpiących. "Jeśli Sheila i Ling były na pokładzie" - pomyślał Nick - "najprawdopodobniej byłyby w kabinie". Ta trójka musiała być załogą. Nick z łatwością wszedł między nich. Nie było drzwi zamykających przód kabiny, tylko mała, łukowata przestrzeń. Nick wystawił głowę, nasłuchując i patrząc. Nie słyszał żadnego oddechu poza trójką za sobą; nic nie widział. Wszedł do środka.
  
  Po jego lewej stronie znajdowały się trzy prycze, jedna na drugiej. Po prawej stronie zlew i piec. Za nimi stał długi stół z ławkami po obu stronach. Maszt biegł przez środek stołu. Dwa iluminatory biegły wzdłuż ścian kabiny. Za stołem znajdowały się drzwi, prawdopodobnie do toalety. Nie było gdzie się schować w kabinie. Schowki były za małe. Wszystkie otwarte przestrzenie wzdłuż grodzi były wyraźnie widoczne z kabiny. Nick spojrzał w dół. Pod pokładem głównym będzie wolne miejsce. Prawdopodobnie wykorzystają je do przechowywania. Nick domyślił się, że właz będzie gdzieś w pobliżu wezgłowia łóżka. Ostrożnie przeszedł wzdłuż stołu i otworzył drzwi do toalety.
  
  Toaleta była wpuszczona w pokład, w stylu wschodnim, i za mała na właz poniżej. Nick wycofał się do głównej kabiny, lustrując pokład wzrokiem.
  
  Było akurat tyle księżycowego światła, że mógł dostrzec sylwetki. Pochylił się, cofając się, jego palce lekko przesuwały się po pokładzie. Znalazł szczelinę między kojami a umywalką. Przesunął dłońmi po tym obszarze, znalazł podnośnik i powoli się uniósł. Klapa była zamknięta na zawiasach i dobrze używana. Kiedy ją otworzył, wydała tylko ciche skrzypnięcie. Otwór miał około metra kwadratowego. Na dole czekała czysta ciemność. Nick wiedział, że dno dżonki nie mogło być głębiej niż cztery stopy. Przerzucił nogi przez krawędź i opuścił się. Opadł tylko do poziomu piersi, zanim jego stopy dotknęły dna. Nick przykucnął, zamykając klapę nad sobą. Wszystko, co teraz słyszał, to delikatne pluskanie wody o boki dżonki. Wiedział, że kiedy będą gotowi do odpłynięcia, załadują zapasy na pokład. I prawdopodobnie przechowują je w tym miejscu.
  
  Kierując się rękami, Nick ruszył w stronę rufy. Panowała absolutna ciemność; musiał nawigować wyłącznie na dotyk. Znalazł tylko zwinięty zapasowy żagiel. Zawrócił. Gdyby nic nie było przed włazem, mógłby wdrapać się na żagiel. Ale prawdopodobnie będą chcieli go przenieść do magazynu. Musiał znaleźć coś lepszego.
  
  Przed włazem znalazł pięć przywiązanych skrzyń. Pracując tak cicho, jak to możliwe, Nick odwiązał skrzynie i ułożył je tak, aby było za nimi wystarczająco dużo miejsca i wystarczająco dużo miejsca od góry do sufitu, aby mógł się przez nie przeczołgać. Następnie ponownie je mocno związał. Skrzynie nie były bardzo ciężkie i z powodu ciemności nie mógł odczytać, co zawierają. Prawdopodobnie jedzenie. Nick wpełzł po nich do swojej małej przestrzeni. Musiał usiąść z kolanami przyciśniętymi do piersi. Umieścił Hugo w jednej ze skrzyń w zasięgu ręki, a Wilhelminę umieścił między swoimi nogami. Odchylił się do tyłu, uszu próbowały
  
  
  
  
  
  Usłyszał każdy dźwięk. Słyszał tylko wodę uderzającą o burtę dżonki. Potem usłyszał coś jeszcze. To był lekki szmer. Przeszedł go dreszcz.
  
  Szczury!
  
  Chore, brudne, większe, znane były z atakowania ludzi. Nick nie miał pojęcia, ile ich było. Drapanie zdawało się go otaczać. Był uwięziony w ciemności. Gdyby tylko mógł widzieć! Wtedy zdał sobie sprawę, co robią. Drapały skrzynki wokół niego, próbując dosięgnąć szczytu. Prawdopodobnie umierały z głodu, goniąc go. Nick trzymał Hugo w dłoni. Wiedział, że ryzykuje, ale czuł się uwięziony. Wyciągnął zapalniczkę i zapalił płomień. Na chwilę oślepiło go światło, a potem zobaczył dwóch z nich na górze skrzynki.
  
  Były duże, jak bezdomne koty. Wąsy na ich długich, spiczastych nosach drgały tam i z powrotem. Patrzyły na niego z góry skośnymi, czarnymi oczami, które błyszczały w płomieniu zapalniczki. Zapalniczka była zbyt gorąca. Upadła na pokład i zgasła. Nick poczuł, jak coś futrzanego spadło mu na kolana. Zamachnął się na to Hugo, słysząc trzask zębów na ostrzu. Potem znalazło się między jego nogami. Nie przestawał dźgać Hugo, podczas gdy wolną ręką szukał zapalniczki. Coś szarpnęło go za nogawkę spodni. Nick znalazł zapalniczkę i szybko ją zapalił. Ostre zęby szczura wbiły się w nogawkę. Potrząsnął głową w przód i w tył, kłapiąc szczękami. Nick dźgnął go w bok sztyletem. Uderzył go ponownie. I jeszcze raz. Zęby się uwolniły, a szczur złamał ostrze. Nick wbił sztylet w jego brzuch, a następnie wepchnął go w pysk innego szczura, który miał zamiar skoczyć. Oba szczury przeszły przez skrzynkę i zeszły na drugą stronę. Drapanie ustało. Nick usłyszał, jak pozostałe pędzą w stronę martwego szczura, a potem kłócą się o niego. Skrzywił się. Jeden lub dwa kolejne mogły zginąć w walce, ale nie na tyle, by długo się utrzymać. Wrócą.
  
  Zamknął zapalniczkę i otarł o spodnie krew z ostrza Hugo. Przez szparę w klapie widział poranne światło.
  
  Minęły dwie godziny, zanim Nick usłyszał ruch na pokładzie. Nogi mu zdrętwiały; nie czuł ich już. Nad nim słychać było kroki, a zapach gotowanego jedzenia rozwiał się. Próbował zmienić pozycję, ale zdawał się nie móc się ruszyć.
  
  Większość poranka spędził drzemiąc. Ból kręgosłupa złagodniał dzięki jego niesamowitej zdolności koncentracji. Nie mógł zasnąć, bo szczury, choć milczały, wciąż mu towarzyszyły. Co jakiś czas słyszał, jak któryś z nich kręci się przed jedną ze skrzynek. Nienawidził myśli o spędzeniu z nimi kolejnej nocy sam na sam.
  
  Nick myślał, że jest około południa, gdy usłyszał uderzenie łodzi o burtę dżonki. Dwie kolejne pary stóp przemknęły po pokładzie nad nim. Rozległy się stłumione głosy, ale nie mógł zrozumieć, co mówią. Potem usłyszał wolno pracujący silnik diesla, sunący wzdłuż dżonki. Śruby zostały przewrócone, a on usłyszał głuchy odgłos o pokład. Kolejna łódź podpłynęła do burty. Stopy zaszurały po pokładzie nad nim. Rozległ się głośny huk, jakby spadająca deska. Potem, co jakiś czas, słychać było odgłosy uderzeń. Nick wiedział, co to było. Ładowali zapasy. Dżonka szykowała się do odpłynięcia. On i szczury wkrótce będą mieli towarzystwo.
  
  Załadowanie wszystkiego na pokład zajęło około godziny. Potem silnik diesla znów ruszył, nabrał prędkości, a dźwięk powoli ucichł. Nagle właz się otworzył i schron Nicka zalało jasne światło. Słyszał szczury spieszące się w poszukiwaniu schronienia. Powietrze było chłodne i orzeźwiające. Usłyszał kobietę mówiącą po chińsku.
  
  "Pospiesz się" - powiedziała. "Chcę, żebyśmy ruszyli w drogę, zanim się ściemni".
  
  "Mógłby być z policji". To zabrzmiało jak Ling.
  
  "Uspokój się, głupcze. Policja go nie ma. Idzie do kobiety i chłopca. Musimy tam dotrzeć, zanim on to zrobi".
  
  Jeden z członków załogi znajdował się kilka stóp od Nicka. Inny stał na zewnątrz włazu, zbierając skrzynie od trzeciego i podając je. I jakie skrzynie! Mniejsze stały wokół włazu, gdzie łatwo było po nie sięgnąć. Zawierały żywność i tym podobne rzeczy. Ale było ich tylko kilka. Większość skrzyń była opisana po chińsku, a Nick znał chiński na tyle dobrze, żeby się domyślić, co zawierają. Niektóre były załadowane granatami, ale większość zawierała amunicję. Musieli mieć armię strzegącą Katie Lou i chłopca, pomyślał Nick. Sheila i Ling musiały wyjść z chaty; ich głosy znów stały się stłumione.
  
  Zanim załoga zrzuciła wszystkie pudła, światło prawie zgasło. Wszystko piętrzyło się za włazem. Nawet nie zbliżyli się do schronu Nicka. W końcu wszystko było gotowe. Ostatni członek załogi wysiadł i zatrzasnął właz. Nick znów znalazł się w całkowitej ciemności.
  
  W ciemnym powietrzu unosił się silny zapach nowych skrzyń. Nick usłyszał odgłos stóp uderzających o pokład. Zaskrzypiał bloczek.
  
  
  
  
  "Chyba podnieśli żagiel" - pomyślał. Potem usłyszał brzęk łańcucha kotwicznego. Drewniane grodzie zaskrzypiały. Barka zdawała się unosić na wodzie. Poruszali się.
  
  Najprawdopodobniej udaliby się do Kantonu. Żona i syn profesora byli tam, albo gdzieś nad brzegiem rzeki Kanton. Nick próbował wyobrazić sobie okolicę wzdłuż rzeki Kanton. Była płaska, porośnięta lasem tropikalnym. Nic mu to nie mówiło. Jak sobie przypominał, Kanton leżał w północno-wschodniej delcie rzeki Si Chiang. W tym rejonie labirynt strumieni i kanałów płynął między małymi polami ryżowymi. Każde z nich było usiane wioskami.
  
  Barka bardzo cicho płynęła przez zatokę. Nick rozpoznał ją, gdy zmierzali w górę rzeki Canton. Ruch do przodu zdawał się zwalniać, ale woda wydawała się płynąć obok burt barki. Kołysanie stało się nieco silniejsze.
  
  Nick wiedział, że nie wytrzyma tam dłużej. Siedział w kałuży własnego potu. Był spragniony, a w brzuchu burczało mu z głodu. Szczury też były głodne i nie zapomniały o nim.
  
  Słyszał ich drapanie od ponad godziny. Najpierw musiał obejrzeć i przegryźć nowe pudełka. Ale dotarcie do jedzenia w środku było zbyt trudne. Był tam, zawsze tam, rozgrzany zapachem krwi na spodniach. Więc przyszli po niego.
  
  Nick słuchał, jak ich drapanie po pudełkach stawało się coraz głośniejsze. Widział dokładnie, jak wysoko lecą. I nie chciał marnować płynu do zapalniczek. Wiedział, że będzie mu potrzebny. Potem poczuł ich na pudełkach, najpierw jedno, potem drugie. Trzymając Hugo w dłoni, skierował płomień w stronę zapalniczki. Uniósł zapalniczkę i zobaczył ich ostre, wąsate nosy przed czarnymi, błyszczącymi oczami. Policzył pięć, potem siedem, a kolejne pudełka sięgały szczytu. Serce zaczęło mu bić szybciej. Ktoś będzie odważniejszy od pozostałych, zrobi pierwszy krok. Będzie miał na to oko. Czekał krótko.
  
  Jeden ruszył naprzód, opierając stopy o krawędź skrzynki. Nick przyłożył płomień zapalniczki do wąsatego nosa i dźgnął Hugo czubkiem. Sztylet wyrwał szczurowi prawe oko i ten upadł. Pozostali rzucili się na niego, zanim zdążył dosięgnąć drugiej strony skrzynki. Słyszał, jak się o nią szamoczą. Płomień w zapalniczce Nicka zgasł. Płynu już nie było.
  
  Killmaster został zmuszony do opuszczenia swojej pozycji. Teraz, gdy skończył mu się płyn do zapalniczek, był uwięziony bez żadnej ochrony. Stracił czucie w nogach; nie mógł się podnieść. Kiedy szczury wykończą swojego przyjaciela, on będzie następny. Miał jedną szansę. Wsunął Wilhelminę z powrotem za pasek i zacisnął zęby wokół Hugo. Chciał mieć sztylet w zasięgu ręki. Zaczepiając palce o górne pudełko, pociągnął z całej siły. Uniósł łokcie z góry, a potem klatkę piersiową. Próbował kopać nogami, aby poprawić krążenie, ale nie chciały się ruszyć. Używając rąk i łokci, przeczołgał się przez górne pudełka i zszedł na drugą stronę. Słyszał, jak szczury żują i drapią wokół niego. Teraz, wzdłuż dna wybiegu, Nick czołgał się w kierunku jednej ze skrzynek z jedzeniem.
  
  Używając Hugo jak łomu, rozbił jedną ze skrzyń i wszedł do środka. Owoce. Brzoskwinie i banany. Nick wyciągnął kiść bananów i trzy brzoskwinie. Zaczął przerzucać pozostałe owoce przez właz między skrzyniami z granatami i amunicją. Słyszał biegające za nim szczury. Jadł łapczywie, ale powoli; nie było sensu wymiotować. Kiedy skończył, zaczął masować nogi. Najpierw mrowiły, potem bolały. Czucie powoli wracało. Naciągnął je i naprężył, a wkrótce były na tyle silne, że mogły utrzymać jego ciężar.
  
  Wtedy usłyszał potężny silnik innej łodzi; brzmiał jak stary kuter patrolowy. Dźwięk zbliżał się, aż dotarł tuż obok. Nick podszedł do włazu. Przyłożył ucho, próbując usłyszeć. Głosy były jednak stłumione, a pracujący na biegu jałowym silnik je zagłuszał. Zastanawiał się, czy nie unieść lekko włazu, ale ktoś z załogi mógł być w kokpicie. "To pewnie łódź patrolowa" - pomyślał.
  
  Musiał o tym pamiętać, bo planował wrócić tą drogą. Łódź patrolowa stała przy burcie od ponad godziny. Nick zastanawiał się, czy będą przeszukiwać barkę. Oczywiście, że tak. Ciężkie kroki rozległy się na pokładzie nad nim. Nick odzyskał pełną sprawność w nogach. Przerażała go myśl o powrocie do ciasnej przestrzeni, ale wyglądało na to, że będzie musiał. Ciężkie kroki rozległy się na rufie. Nick załatwił się do jednej ze skrzynek z amunicją, a następnie wspiął się po nich do swojego małego schronienia. Wsunął Hugo do skrzynki przed sobą. Wilhelmina znów znalazła się między jego nogami. Potrzebował golenia, a jego ciało śmierdziało, ale czuł się znacznie lepiej.
  
  Podczas przeszukania dużo mówiono, ale Nick nie słyszał słów. Usłyszał coś, co brzmiało jak śmiech. Może ta kobieta, Sheila, próbowała go oszukać.
  
  
  
  
  
  Celnicy, żeby nie widzieli granatów i amunicji. Barka została zakotwiczona, a silniki łodzi patrolowej zostały wyłączone.
  
  Nagle kryjówka Nicka została zalana porannym światłem, gdy właz się otworzył, a wokół niego oświetlił się snop światła latarki.
  
  "Co tu jest?" zapytał męski głos po chińsku.
  
  "Tylko zapasy" - odpowiedziała Sheila.
  
  Przez właz wypadła para nóg. Byli ubrani w mundury chińskiej armii regularnej. Potem wszedł karabin, a za nim reszta żołnierzy. Poświecił latarką na Nicka i odwrócił się do niego plecami. Promień światła padł na otwartą skrzynkę z jedzeniem. Trzy szczury wyleciały z klatki, gdy padł na nie światło.
  
  "Macie szczury" - powiedział żołnierz. Potem wiązka trafiła w granaty i łuski amunicji. "Aha! Co my tu mamy?" - zapytał.
  
  Spod otwartego włazu Sheila powiedziała: "To dla żołnierzy z wioski. Mówiłam ci o nich..."
  
  Żołnierz przysiadł na piętach. "Ale dlaczego aż tylu?" - zapytał. "Nie ma tam aż tylu żołnierzy".
  
  "Spodziewamy się kłopotów" - odpowiedziała Sheila.
  
  "Muszę to zgłosić". Przeczołgał się z powrotem przez otwarty właz. "Szczury otworzyły jedno z twoich pudełek z jedzeniem" - powiedział na chwilę przed ponownym zamknięciem włazu.
  
  Nick nie słyszał już głosów. Jego stopy znów zaczynały odpływać. Minęło jeszcze kilka minut stłumionej rozmowy, po czym bloczek zatrzeszczał, a łańcuch kotwiczny znów zaczął brzęczeć. Wrak zdawał się napierać na maszt. Uruchomiono potężne silniki i łódź patrolowa wyrwała się na wolność. Woda przelewała się przez burty i dno wraku. Znów ruszyli w drogę.
  
  Czekali więc na niego w jakiejś wiosce. Czuł się, jakby ktoś zrzucał mu na barkę drobne strzępki informacji. Dowiedział się już wiele, odkąd wsiadł na barkę. Ale najważniejsze "gdzie" wciąż mu umykało. Nick przycisnął się do skrzynek, żeby utrzymać nogi prosto. Ćwiczył je, aż odzyskał czucie. Potem usiadł z powrotem. Gdyby mógł to robić od czasu do czasu, mogłoby to uchronić go przed drętwieniem nóg. Na razie szczury wydawały się zadowolone z otwartej skrzynki z jedzeniem.
  
  Usłyszał kroki zbliżające się do włazu. Drzwi się otworzyły i wdarło się światło dzienne. Nick trzymał Hugo. Jeden z członków załogi wszedł do środka. Trzymał maczetę w jednej ręce i latarkę w drugiej. Skulony, czołgał się w kierunku otwartej skrzynki z jedzeniem. Jego światło padło na dwa szczury. Kiedy próbowały uciec, mężczyzna przeciął je na pół dwoma szybkimi ciosami. Rozejrzał się za szczurami. Nie widząc żadnych, zaczął wpychać owoce z powrotem do skrzynki. Kiedy oczyścił teren wokół siebie, sięgnął po odłamaną deskę, którą Nick oderwał od skrzynki. Zaczął ją odkładać, ale nagle przestał.
  
  Przesunął snop światła wzdłuż krawędzi deski. Głęboki grymas przeciął mu twarz. Przesunął kciukiem wzdłuż krawędzi, a następnie spojrzał na dwa martwe szczury. Wiedział, że szczury nie otworzyły skrzyni. Snop światła błysnął wszędzie. Zatrzymał się na skrzyniach z amunicją, co uspokoiło Nicka. Mężczyzna zaczął sprawdzać skrzynie. Najpierw zajrzał do skrzyń z granatami i amunicją. Nie znalazłszy niczego, odwiązał skrzynie z jedzeniem, przysunął je bliżej siebie i ponownie związał. Następnie zwrócił się do skrzyń Nicka. Pracując szybko, jego palce rozwiązały węzły trzymające pudełka. Nick miał przygotowanego Hugo. Mężczyzna ściągnął liny ze skrzyń, a następnie pociągnął górne pudełko w dół. Kiedy zobaczył Nicka, jego brwi uniosły się ze zdziwienia.
  
  "Tak!" krzyknął i znów zamachnął się maczetą.
  
  Nick rzucił się naprzód, wbijając czubek sztyletu w gardło mężczyzny. Mężczyzna zacharczał, upuścił latarkę i maczetę i zatoczył się do tyłu, a z otwartej rany trysnęła krew.
  
  Nick zaczął od pudeł. Śmieci potoczyły się na bok, przewracając je, a on sam został rzucony na gródź. Spojrzał w górę i zobaczył kobiecą rękę z karabinem maszynowym małego kalibru, wycelowaną w niego przez właz.
  
  W idealnym amerykańskim stylu Sheila powiedziała: "Witaj na pokładzie, kochanie. Czekaliśmy na ciebie.
  
  ROZDZIAŁ DZIESIĄTY
  
  Nickowi zajęło chwilę odzyskanie pełnej kontroli nad nogami. Krążył po rufie, oddychając głęboko, podczas gdy Sheila śledziła każdy jego ruch przez swój maleńki karabin maszynowy. Ling stał obok kobiety. Nawet on miał przy sobie stary karabin wojskowy kalibru .45. Nick oszacował, że jest około południa. Patrzył, jak dwóch innych członków załogi wyciąga towarzysza przez właz i wyrzuca ciało za burtę. Uśmiechnął się. Szczury dobrze się najadły.
  
  Nick zwrócił się do kobiety. "Chciałbym się odświeżyć i ogolić" - powiedział.
  
  Spojrzała na niego z błyskiem w zimnych, szmaragdowych oczach. "Oczywiście" - odpowiedziała na jego uśmiech. "Chcesz coś zjeść?"
  
  Nick skinął głową.
  
  Ling powiedział: "Zabijamy" niezbyt perfekcyjną angielszczyzną. W jego oczach malowała się nienawiść.
  
  Nick pomyślał, że Ling go nie lubi. Wszedł do kabiny i nalał wody do zlewu. Para stanęła za nim.
  
  
  
  
  
  Oba pistolety były wycelowane w jego plecy. Hugo i Wilhelmina leżeli na stole. Barka podskakiwała na rzece.
  
  Kiedy Nick zaczął się golić, Sheila powiedziała: "Chyba powinniśmy dokończyć formalności. Jestem Sheila Kwan. Moja głupia przyjaciółka ma na imię Ling. Ty, oczywiście, jesteś tym niesławnym panem Wilsonem. Jak masz na imię?"
  
  "Chris" - powiedział Nick, odwracając się do nich plecami i goląc.
  
  "Och, tak. Przyjaciel profesora Loo. Ale oboje wiemy, że to nie jest twoje prawdziwe imię, prawda?"
  
  "A ty?"
  
  "Nieważne. I tak będziemy musieli cię zabić. Widzisz, Chris, byłeś niegrzecznym chłopcem. Najpierw Ossa, potem Big, a potem Yong. A biedny Ling nigdy już nie odzyska pełnej sprawności ręki. Jesteś niebezpiecznym człowiekiem, wiesz?"
  
  "Zabijamy" - powiedział Ling z uczuciem.
  
  "Później, kochanie. Później."
  
  Nick zapytał: "Gdzie nauczyłeś się tak mówić po amerykańsku?"
  
  "Zauważyłaś" - powiedziała Sheila. "Jak słodko. Tak, kształciłam się w Stanach. Ale tak długo mnie nie było, że myślałam, że zapomniałam kilku zwrotów. Czy nadal używają takich słów jak "fantastyczny", "cool" i "dig"?
  
  Nick skończył zlew. Odwrócił się do pary i skinął głową. "Zachodnie Wybrzeże, prawda?" zapytał. "Kalifornia?"
  
  Uśmiechnęła się radośnie w swoje zielone oczy. "Bardzo dobrze!" powiedziała.
  
  Nick naciskał. "Czy to nie Berkeley?" - zapytał.
  
  Jej uśmiech zmienił się w uśmieszek. "Doskonale!" powiedziała. "Z pewnością rozumiem, dlaczego cię przysłali. Jesteś bystry". Jej wzrok powędrował po nim z aprobatą. "I bardzo miło na ciebie patrzeć. Dawno nie miałam dużego Amerykanina".
  
  Ling powiedział: "Zabijamy, zabijamy!"
  
  Nick skinął głową w stronę mężczyzny. "Czy on nic nie wie?"
  
  Po chińsku Sheila kazała Lingowi opuścić chatę. Krótko się z nią kłócił, ale kiedy powiedziała mu, że to rozkaz, niechętnie wyszedł. Jeden z marynarzy postawił na stole miskę gorącego ryżu. Sheila zebrała Hugo i Wilhelminę i podała ich Lingowi przed chatą. Następnie gestem wskazała Nickowi, żeby usiadł i zjadł.
  
  Kiedy Nick jadł, wiedział, że wkrótce otrzyma odpowiedź na kolejne pytanie. Sheila usiadła na ławce naprzeciwko niego.
  
  "Co się wydarzyło między tobą a Johnem?" zapytał Nick.
  
  Wzruszyła ramionami, wciąż z pistoletem wycelowanym w niego. "Chyba można powiedzieć, że nie byłam w jego typie. Uwielbiałam studia, absolutnie uwielbiałam amerykańskich mężczyzn. Spałam z zbyt wieloma z nich jak na niego. Chciał kogoś na stałe. Chyba dostał to, czego chciał".
  
  "Masz na myśli Katie?"
  
  Skinęła głową. "Jest bardziej w jego typie - cicha, powściągliwa. Założę się, że była dziewicą, kiedy się pobrali. Muszę ją zapytać".
  
  Nick zapytał: "Jak długo z nim byłaś?"
  
  "Nie wiem, prawdopodobnie miesiąc lub dwa."
  
  "Wystarczająco długo, by stwierdzić, że rozważał pomysł kompleksu".
  
  Uśmiechnęła się ponownie. "Cóż, wysłano mnie tam na studia".
  
  Nick dokończył ryż i odsunął miskę. Zapalił jednego ze swoich papierosów ze złotym ustnikiem. Sheila wzięła tego, którego jej podał, i gdy miał już zapalać, wytrącił jej z ręki mały karabin maszynowy. Zsunął się ze stołu i odbił od podłogi. Nick sięgnął, żeby go podnieść, ale zatrzymał się, zanim dotknął go ręką. Ling stał w drzwiach kabiny z .45 w dłoni.
  
  "Zabijam" - powiedział, naciskając spust.
  
  "Nie!" krzyknęła Sheila. "Jeszcze nie!". Szybko stanęła między Nickiem a Lingiem. Do Nicka powiedziała: "To nie było zbyt mądre, kochanie. Nie każesz nam cię związać, prawda?". Rzuciła Lingowi swój mały karabin maszynowy i po chińsku kazała mu czekać tuż przed chatą. Obiecała mu, że wkrótce będzie mógł zabić Nicka.
  
  Ling zaśmiał się cicho i zniknął z pola widzenia.
  
  Sheila stanęła przed Nickiem, poprawiając obcisłą lawendową sukienkę. Nogi miała lekko rozstawione, a jedwab przylegał do ciała jak mokry. Nick wiedział już, że nie ma pod spodem nic. Powiedziała ochryple: "Nie chcę, żeby cię wziął, dopóki z tobą nie skończę". Złożyła dłonie tuż pod piersiami. "Muszę być całkiem niezła".
  
  "Założę się, że tak" - powiedział Nick. "A co z twoim chłopakiem? On już wystarczająco chce mnie zobaczyć martwego.
  
  Nick stał przy jednym z łóżek. Sheila podeszła bliżej, przyciskając swoje ciało do jego. Poczuł, jak płonie w nim ogień.
  
  "Dam sobie z nim radę" - powiedziała ochrypłym szeptem. Przesunęła dłonie pod jego koszulą na jego klatkę piersiową. "Dawno mnie nie całował Amerykanin".
  
  Nick przycisnął usta do jej ust. Przycisnął usta do jej ust. Jego dłoń spoczęła na jej plecach, a potem powoli zsunęła się w dół. Podeszła bliżej.
  
  "Ilu jeszcze agentów z tobą współpracuje?" wyszeptała mu do ucha.
  
  Nick pocałował ją w szyję, w gardło. Jego dłonie powędrowały do jej piersi. "Nie dosłyszałem pytania" - odpowiedział równie cichym szeptem.
  
  Spięła się i słabo próbowała się odepchnąć. Jej oddech był ciężki. "Muszę... wiedzieć" - powiedziała.
  
  Nick przyciągnął ją do siebie. Jego dłoń wsunęła się pod jej koszulkę, dotykając nagiego ciała. Powoli zaczął unosić jej koszulę.
  
  "Później" - powiedziała ochryple. "Ty, ja"
  
  
  
  
  
  Powiem ci później, kiedy będziesz wiedział, jak dobry jestem.
  
  "Zobaczymy". Nick ostrożnie położył ją na łóżku i dokończył zdejmowanie jej koszuli.
  
  Była dobra, dobra. Jej ciało było nieskazitelne i delikatne. Przytuliła się do niego i jęknęła mu do ucha. Wiła się razem z nim i przyciskała swoje jędrne, piękne piersi do jego piersi. A kiedy osiągnęła szczyt satysfakcji, podrapała go po plecach długimi paznokciami, prawie podnosząc się z pryczy, gryząc zębami płatek ucha. Potem bezwładnie opadła pod nim, z zamkniętymi oczami i rękami opuszczonymi wzdłuż ciała. Gdy Nick miał właśnie zejść z pryczy, Ling wszedł do kabiny z twarzą czerwoną z wściekłości.
  
  Nie powiedział ani słowa, ale natychmiast zabrał się do pracy. 45-tka była wycelowana w brzuch Nicka. Przeklął Nicka po chińsku.
  
  Sheila również zamówiła go w salonie po chińsku. Ożyła i ściągnęła koszulkę przez głowę.
  
  "Za kogo mnie uważasz?" odparł Ling po kantońsku.
  
  "Jesteś tym, kim mówię, że jesteś. Nie posiadasz mnie ani mnie nie kontrolujesz. Wynoś się."
  
  "Ale z tym... szpiegiem, tym zagranicznym agentem."
  
  "Wynoś się!" - rozkazała. "Wynoś się! Powiem ci, kiedy będziesz mógł go zabić.
  
  Ling zacisnął zęby i wyszedł z chaty.
  
  Sheila spojrzała na Nicka, uśmiechając się lekko. Jej policzki były zarumienione. W szmaragdowych oczach wciąż błyszczała satysfakcja. Wygładziła jedwabną koszulę i wyprostowała włosy.
  
  Nick usiadł przy stole i zapalił papierosa. Sheila podeszła i usiadła naprzeciwko niego.
  
  "Podobało mi się" - powiedziała. "Szkoda, że musimy cię zabić. Mogłabym się do ciebie łatwo przyzwyczaić. Ale nie mogę już z tobą grać. Z drugiej strony, ilu agentów z tobą pracuje?"
  
  "Nie" - odpowiedział Nick. "Jestem sam".
  
  Sheila uśmiechnęła się, kręcąc głową. "Trudno uwierzyć, że jedna osoba zrobiła wszystko, co zrobiłeś. Ale załóżmy, że mówisz prawdę. Co chciałeś osiągnąć, wkradając się na pokład?"
  
  Barka przestała się kołysać. Płynęła po spokojnej wodzie. Nick nie widział, co się dzieje poza chatą, ale domyślał się, że za chwilę wpłyną do małego portu w Whampoa lub Huangpu. Duże statki będą tędy przepływać. To był najdalej w górę rzeki, jak mogły dopłynąć duże statki. Oszacował, że byli jakieś dwanaście mil od Kantonu.
  
  "Czekam" - powiedziała Sheila.
  
  Nick powiedział: "Wiesz, dlaczego wkradłem się na pokład. Mówiłem ci, że działam sam. Jeśli mi nie wierzysz, to nie wierz mi.
  
  "Oczywiście, nie możesz oczekiwać, że uwierzę, że twój rząd wyśle jednego człowieka, żeby uratował żonę i syna Johna".
  
  "Możesz wierzyć, w co chcesz". Nick chciał wyjść na pokład. Chciał zobaczyć, dokąd zmierzają z Whampoa. "Myślisz, że twój chłopak mnie zastrzeli, jeśli spróbuję rozprostować nogi?"
  
  Sheila postukała paznokciem o przednie zęby. Przyjrzała mu się uważnie. "Chyba tak" - powiedziała. "Ale idę z tobą". Kiedy zaczął wstawać, dodała: "Wiesz, kochanie, byłoby o wiele przyjemniej, gdybyś odpowiedział na moje pytania. Kiedy dotrzemy tam, dokąd zmierzamy, nie będzie już tak przyjemnie".
  
  Późnopopołudniowe słońce przebijało się przez ciemne deszczowe chmury, gdy Nick wszedł na pokład. Dwóch członków załogi szło naprzód, sprawdzając głębokość rzeki. Brzydkie oko pistoletu kalibru .45 Linga bacznie obserwowało Nicka. Stał za sterem.
  
  Nick podszedł na lewą stronę, wrzucił papierosa do rzeki i spojrzał na mijany brzeg.
  
  Oddalali się od Whampoa i większych statków. Mijali małe sampany wiozące całe rodziny, mężczyzn pocących się, gdy płynęli pod prąd. Nick uznał, że w tym tempie dotarcie do Kwangzhou zajmie im jeszcze jeden dzień, jeśli tam właśnie zmierzali. To będzie jutro. A co to było jutro? Niedziela! Miał nieco ponad czterdzieści osiem godzin, żeby znaleźć Katie Lou i Mike'a i wrócić z nimi do Hongkongu. To oznaczało, że będzie musiał skrócić podróż o połowę.
  
  Poczuł, że Sheila stoi obok niego i delikatnie gładzi go palcami po ramieniu. Miała wobec niego inne plany. Zerknął na Ling. Ling też miała wobec niego inne plany. Sytuacja nie wyglądała dobrze.
  
  Sheila owinęła się wokół jego ramienia, przyciskając do niego pierś. "Nudzę się" - powiedziała cicho. "Rozbaw mnie".
  
  Pistolet kalibru .45 Linga podążał za Nickiem, gdy szedł z Sheilą do chaty. Gdy już byli w środku, Nick zapytał: "Lubisz torturować tego faceta?"
  
  "Linga?" Zaczęła rozpinać mu koszulę. "On zna swoje miejsce". Przeczesała palcami włosy na jego piersi.
  
  Nick powiedział: "Nie zajmie mu dużo czasu, zanim zacznie strzelać".
  
  Spojrzała na niego, uśmiechnęła się i przesunęła wilgotnym językiem po ustach. "Więc lepiej zrób, co mówię".
  
  Nick pomyślał, że w razie potrzeby mógłby zabrać Ling. Dwóch członków załogi nie stanowiłoby problemu. Ale nadal nie wiedział, dokąd zmierzają. Łatwiej będzie, jeśli pojedzie z kobietą, dopóki nie dotrą do celu.
  
  "Co mam zrobić?" zapytał.
  
  Sheila odsunęła się od niego, aż zdjęła koszulę. Rozwiązała kok z tyłu głowy, a jej włosy opadły na ramiona. Prawie sięgały jej do ramion.
  
  
  
  
  
  jej talii. Następnie rozpięła mu spodnie i pozwoliła im opaść do kostek.
  
  "Ling!" zawołała.
  
  Ling natychmiast pojawił się przy wejściu do chaty.
  
  Po chińsku Sheila powiedziała: "Pilnuj go. Może się czegoś nauczysz. Ale jeśli nie zrobi, jak mówię, zastrzel go".
  
  Nickowi zdawało się, że dostrzegł cień uśmiechu w kącikach ust Ling.
  
  Sheila podeszła do łóżka i usiadła na jego krawędzi, rozstawiając nogi. "Na kolana, Amerykaninie" - rozkazała.
  
  Włosy na karku Nicka stanęły dęba. Zacisnął zęby i upadł na kolana.
  
  "A teraz chodź do mnie, kochanie" - powiedziała Sheila.
  
  Gdyby skręcił w lewo, mógłby wytrącić Ling pistolet z ręki. Ale co potem? Wątpił, żeby ktokolwiek z nich powiedział mu, dokąd idą, nawet gdyby próbował ich do tego zmusić. Musiał się zgodzić z tą kobietą.
  
  "Ling!" powiedziała groźnie Sheila.
  
  Ling zrobił krok naprzód i przystawił pistolet do głowy Nicka.
  
  Nick zaczął czołgać się w kierunku kobiety. Zbliżył się do niej i kiedy wykonał jej polecenie, usłyszał cichy chichot Lin.
  
  Oddech Sheili stał się nierówny. Powiedziała po chińsku: "Widzisz, Ling, kochanie? Widzisz, co on robi? Przygotowuje mnie dla ciebie". Po czym położyła się na koi. "Szybko, Ling" - wyszeptała. "Przywiąż go do masztu".
  
  Ling, trzymając pistolet, wskazał gestem stół. Nick z wdzięcznością posłuchał. Usiadł na samym stole, opierając stopy na ławce. Objął ramionami maszt. Ling odłożył pistolet kalibru .45 i szybko, solidnie związał ręce Nicka.
  
  "Szybko, kochanie" - zawołała Sheila. "Już blisko".
  
  Ling schował pistolet pod pryczą i szybko się rozebrał. Potem dołączył do Sheili na pryczy.
  
  Nick patrzył na nich z gorzkim posmakiem w ustach. Ling zabrał się do tego z ponurą determinacją drwala ścinającego drzewo. Jeśli mu się to podobało, nie dawał tego po sobie poznać. Sheila trzymała go mocno, szepcząc mu do ucha. Chata pociemniała w zachodzącym słońcu. Nick czuł zapach wilgoci w powietrzu. Było zimno. Żałował, że nie ma na sobie spodni.
  
  Kiedy skończyli, zasnęli. Nick nie spał, dopóki nie usłyszał chrapania jednego z członków załogi na rufie. Drugi był przy sterze, sterując. Nick ledwo go widział przez drzwi kabiny. Nawet on kiwał głową przez sen.
  
  Nick drzemał przez około godzinę. Potem usłyszał, jak Sheila budzi Ling do kolejnej próby. Ling jęknął w proteście, ale spełnił prośbę kobiety. Zajęło mu to dłużej niż za pierwszym razem, a kiedy skończył, dosłownie zemdlał. Chata pogrążyła się w ciemności. Nick słyszał tylko ich. Barka kołysała się w górę rzeki.
  
  Kiedy Nick się obudził, świt był mglisty. Poczuł coś niewyraźnego, muskającego jego policzek. Nie czuł czucia w dłoniach. Lina ciasno owinięta wokół nadgarstków odcięła mu krążenie, ale czucie w innych częściach ciała było odczuwalne. Poczuł też dłoń Sheili na sobie. Jej długie, kruczoczarne włosy przesuwały się po jego twarzy.
  
  "Bałam się, że będę musiała obudzić kogoś z zespołu" - wyszeptała, gdy otworzył oczy.
  
  Nick milczał. Przypominała małą dziewczynkę, z długimi włosami opadającymi na jej delikatną twarz. Jej nagie ciało było jędrne i dobrze zbudowane. Ale jej surowe, zielone oczy zawsze ją zdradzały. Była surową kobietą.
  
  Stanęła na ławce-stole i delikatnie musnęła jego twarz piersiami. "Potrzebujesz się ogolić" - powiedziała. "Chciałabym cię rozwiązać, ale nie sądzę, żeby Ling miała siłę, żeby wycelować w ciebie pistoletem".
  
  Kiedy położyła mu dłoń na policzku i lekko musnęła go piersią, Nick nie potrafił opanować ognia, który w nim płonął.
  
  "Tak lepiej" - powiedziała z uśmiechem. "Może być trochę niezręcznie ze związanymi rękami, ale damy radę, prawda, kochanie?"
  
  I pomimo własnej niechęci do niej, podobało mu się to. Kobieta była nienasycona, ale znała mężczyzn. Wiedziała, co lubią, i dawała im to.
  
  Kiedy skończyła z nim, cofnęła się i pozwoliła oczom objąć go całego. Jej malutki brzuch poruszał się w przód i w tył w rytm ciężkiego oddechu. Odgarnęła włosy z oczu i powiedziała: "Chyba się rozpłaczę, kiedy będziemy musieli cię zabić". Potem sięgnęła po 45-tkę i obudziła Linga. Zwlókł się z koi i powlókł za nią z kabiny na rufowy pokład.
  
  Spędzili tam cały ranek, zostawiając Nicka przywiązanego do masztu. Z tego, co Nick widział przez drzwi kabiny, wpłynęli do delty na południe od Kantonu. Obszar był usiany polami ryżowymi i kanałami odchodzącymi od rzeki. Sheila i Ling miały mapę. Na zmianę studiowały ją i prawy brzeg. Minęły wiele dżonek i jeszcze więcej sampanów. Słońce było zamglone i niewiele pomagało w ogrzaniu chłodnego powietrza.
  
  Funk przekroczył deltę i uruchomił jeden z kanałów. Sheila wydawała się zadowolona z kursu i zwinęła mapę.
  
  Nickowi rozwiązano krawat i pozwolono zapiąć koszulę i założyć spodnie. Dostał miskę ryżu i dwa banany. Ling przez cały czas miał przy sobie pistolet kalibru .45. Kiedy skończył, wyszedł.
  
  
  
  
  
  rufowym pokładzie. Ling pozostał pół metra za nim. Nick spędził dzień na prawej burcie, paląc papierosy i obserwując, co się dzieje. Co jakiś czas jakiś chiński żołnierz wpadał mu w oko. Wiedział, że są coraz bliżej. Po obiedzie Sheila spała w chacie. Najwyraźniej w jeden dzień zaliczyła tyle seksu, ile potrzebowała.
  
  Barka minęła dwie wioski pełne lichych bambusowych chat. Mieszkańcy wioski przejeżdżali obok, nie zwracając na nich uwagi. Zapadał zmierzch, gdy Nick zaczął dostrzegać coraz więcej żołnierzy na brzegu. Spojrzeli na barkę z zainteresowaniem, jakby się jej spodziewali.
  
  Gdy zapadł zmrok, Nick zauważył przed sobą zapalające się światło. Sheila dołączyła do nich na pokładzie. Zbliżając się, Nick dostrzegł światła oświetlające dok. Żołnierze byli wszędzie. To była kolejna wioska, inna niż te, które widzieli, tym, że ta miała oświetlenie elektryczne. Zbliżając się do doku, Nick, jak okiem sięgnąć, bambusowe chaty były oświetlone latarniami. Po obu stronach doku stały dwie żarówki, a ścieżkę między chatami oświetlały linie świateł.
  
  Chciwe ręce chwyciły porzuconą linę, gdy barka zbliżała się do nabrzeża. Żagiel opadł, kotwica opadła. Sheila trzymała Nicka na muszce z małego karabinu maszynowego, jednocześnie rozkazując Lingowi związać mu ręce za plecami. Zainstalowano deskę łączącą barkę z nabrzeżem. Żołnierze tłoczyli się w chatach, niektórzy stali wokół nabrzeża, obserwując. Wszyscy byli ciężko uzbrojeni. Gdy Nick zszedł z barki, dwóch żołnierzy podążyło za nim. Sheila rozmawiała z jednym z żołnierzy. Ling prowadził, a żołnierze za Nickiem delikatnie go szturchnęli, namawiając do ruchu. Poszedł za Lingiem.
  
  Przechodząc przez rząd świateł, dostrzegł pięć chat: trzy po lewej i dwie po prawej. Sznur świateł biegnący przez środek zdawał się być podłączony do jakiegoś generatora na końcu chat. Słyszał jego buczenie. Trzy chaty po jego lewej stronie były pełne żołnierzy. Dwie po prawej były ciemne i wydawały się puste. Trzech żołnierzy stało na straży przy drzwiach drugiej. Czy to tam byli Katie Lou i chłopiec? Nick to pamiętał. Oczywiście, to też mógł być wabik. Czekali na niego. Został zaprowadzony obok wszystkich chat. Nick zauważył to dopiero, gdy faktycznie dotarli do konstrukcji. Znajdowała się za chatami i była niskim, prostokątnym betonowym budynkiem. Trudno byłoby ją dostrzec w ciemności. Ling poprowadził go po siedmiu betonowych schodach do czegoś, co wyglądało na stalowe drzwi. Nick usłyszał generator niemal tuż za sobą. Ling wyciągnął z kieszeni pęk kluczy i otworzył drzwi. Skrzypnęły i grupa weszła do budynku. Nick poczuł stęchły, wilgotny zapach gnijącego mięsa. Poprowadzono go wąskim, nieoświetlonym korytarzem. Po obu stronach stały stalowe drzwi. Ling zatrzymał się przed jednymi z nich. Użył drugiego klucza na kółku, żeby je otworzyć. Rozwiązano ręce Nicka i wepchnięto go do celi. Drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem, pozostawiając go w całkowitej ciemności.
  
  ROZDZIAŁ JEDENASTY
  
  Nick chodził wokół swojego stoiska i dotykał ścian.
  
  Żadnych pęknięć, żadnych szczelin, tylko solidny beton. A podłoga była taka sama jak ściany. Zawiasy stalowych drzwi były na zewnątrz, uszczelnione betonem. Nie było ucieczki z celi. Cisza była tak całkowita, że słyszał własny oddech. Usiadł w kącie i zapalił jednego z papierosów. Ponieważ w zapalniczce skończyło się paliwo, pożyczył pudełko zapałek z barki. Zostały tylko dwa papierosy.
  
  Zapalił, obserwując, jak żar papierosa migocze przy każdym zaciągnięciu. "Niedzielny wieczór" - pomyślał - "i tylko do północy we wtorek". Wciąż nie odnalazł Katie Lou i chłopaka, Mike"a.
  
  Wtedy usłyszał cichy głos Sheili Kwan, który brzmiał, jakby dochodził zza ścian.
  
  "Nick Carter" - powiedziała. "Nie pracujesz sam. Ilu innych pracuje z tobą? Kiedy tu będą?"
  
  Cisza. Nick zgasił resztkę papierosa. Nagle cela została zalana światłem. Nick zamrugał, a jego oczy zaszły łzami. Na środku sufitu świeciła się żarówka , osłonięta małą drucianą siatką. Gdy oczy Nicka przyzwyczaiły się do jasnego światła, światło zgasło. Oszacował, że trwało to około dwudziestu sekund. Teraz znowu był w ciemności. Przetarł oczy. Dźwięk ponownie dochodził ze ścian. Brzmiał jak gwizd pociągu. Stopniowo narastał, jakby pociąg zbliżał się do celi. Dźwięk narastał i narastał, aż zmienił się w pisk. Właśnie gdy Nick myślał, że minie, dźwięk ucichł. Oszacował, że trwało to około trzydziestu sekund. Wtedy Sheila znów do niego przemówiła.
  
  "Profesor Lu chce do nas dołączyć" - powiedziała. "Nic nie możesz zrobić, żeby temu zapobiec". Rozległo się kliknięcie. Potem: "Nick Carter. Nie pracujesz sam. Ilu innych pracuje z tobą? Kiedy tu będą?"
  
  To było nagranie. Nick czekał na zapalenie świateł. Ale zamiast tego usłyszał gwizd pociągu.
  
  
  
  
  
  I wzmocnienie. Tym razem było jeszcze głośniej. A pisk zaczął boleć go w uszach. Kiedy położył na nich ręce, dźwięk ucichł. Pocił się. Wiedział, co próbują zrobić. To była stara chińska sztuczka tortur. Stosowali jej wariacje na żołnierzach w Korei. To był proces załamania psychicznego. Zrób z mózgu papkę, a potem uformuj go, jak chcesz. Mógł im powiedzieć, że jest sam, przed zbiorami ryżu, ale mu nie uwierzyli. Ironia polegała na tym, że przed tego rodzaju torturami praktycznie nie było obrony. Zdolność znoszenia bólu była bezużyteczna. Ominęli ciało i strzelili prosto w mózg.
  
  Światło znów się zapaliło. Oczy Nicka zaszły łzami od blasku. Tym razem światło paliło się tylko dziesięć sekund. Zgasło. Koszulka Nicka była przesiąknięta potem. Musiał wymyślić jakąś ochronę. Czekał, czekał, czekał. Czy to światło?
  
  Gwizd? A może głos Sheili? Nie sposób było przewidzieć, co nastąpi ani jak długo to potrwa. Ale wiedział, że musi coś zrobić.
  
  Gwizdek był już niedaleko. Nagle stał się wysoki i głośny. Nick wziął się do pracy. Jego mózg jeszcze nie zamienił się w papkę. Oderwał długi pasek od koszuli. Zapaliło się światło i zacisnął powieki. Kiedy znowu zgasło, wziął podarty fragment koszuli i podarł go ponownie na pięć mniejszych pasków. Dwa z nich przedarł na pół i zgniótł w ciasne kulki. Włożył sobie cztery kulki do uszu, po dwie do każdego.
  
  Kiedy zabrzmiał gwizdek, ledwo go usłyszał. Z trzech pozostałych pasków, dwa z nich złożył w luźne opaski i położył je sobie na oczach. Trzeci pasek zawiązał wokół głowy, żeby opaski się nie zsunęły. Był ślepy i głuchy. Oparł się o betonowy kąt, uśmiechając się. Zapalił kolejnego papierosa na dotyk. Wiedział, że mogą go obedrzeć ze wszystkich ubrań, ale teraz grał na zwłokę.
  
  Podgłośnili gwizdek, ale dźwięk był tak stłumiony, że mu nie przeszkadzał. Jeśli głos Sheili był obecny, to go nie słyszał. Prawie kończył papierosa, kiedy po niego przyszli.
  
  Nie usłyszał, jak drzwi się otwierają, ale czuł zapach świeżego powietrza. I czuł obecność innych w celi. Opaska na oczy została zerwana z jego głowy. Zamrugał, pocierając oczy. Światło było zapalone. Dwóch żołnierzy stało nad nim, a kolejny przy drzwiach. Oba karabiny były wycelowane w Nicka. Żołnierz stojący nad Nickiem wskazał na jego ucho, a potem na ucho Nicka. Killmaster wiedział, czego chce. Zdjął zatyczki do uszu. Żołnierz uniósł go i jego karabin. Nick wstał i, naciskając lufą karabinu, wyszedł z celi.
  
  Usłyszał pracujący generator, gdy tylko wyszedł z budynku. Za nim stali dwaj żołnierze, z karabinami przyciśniętymi do jego pleców. Przeszli pod gołymi żarówkami między chatami i prosto na koniec chaty, najbliższy betonowemu budynkowi. Gdy weszli, Nick zauważył, że jest ona podzielona na trzy części. Pierwsza była czymś w rodzaju holu. Na prawo od niego znajdowały się drzwi prowadzące do kolejnego pomieszczenia. Chociaż Nick go nie widział, słyszał przenikliwy pisk i pisk krótkofalówki. Na wprost, zamknięte drzwi prowadziły do kolejnego pomieszczenia. Nie miał pojęcia, co się tam znajduje. Nad nim, na bambusowych belkach, wisiały dwie dymiące latarnie. Pomieszczenie radiowe rozbłysło nowymi latarniami. Wtedy Nick zdał sobie sprawę, że większość mocy generatora była zużywana na zasilanie radia, oświetlenia między chatami i całego sprzętu w betonowym budynku. Same chaty były oświetlone latarniami. Podczas gdy dwaj żołnierze czekali z nim w holu, oparł się o ścianę chaty. Zaskrzypiała pod jego ciężarem. Przesunął palcami po szorstkiej powierzchni. Drzazgi bambusa odpadały, gdy pocierał. Nick uśmiechnął się blado. Chaty były jak beczki prochu, czekające na rozpalenie.
  
  Dwóch żołnierzy stało po obu stronach Nicka. Obok drzwi prowadzących do trzeciego pokoju, dwóch kolejnych żołnierzy siedziało na ławce z karabinami między nogami i kiwając głowami, próbując odegnać sen. Na końcu ławki stały cztery skrzynie ułożone jedna na drugiej. Nick pamiętał je z ładowni. Chińskie symbole na nich wskazywały, że to granaty. Górna skrzynia była otwarta. Brakowało połowy granatów.
  
  Z radia dobiegł głos. Mówił po chińsku, dialekcie, którego Nick nie rozumiał. Operator odpowiedział w tym samym dialekcie. Usłyszał jedno słowo, które zrozumiał. Było to imię Lou. "Głos w radiu musiał dochodzić z domu, w którym przetrzymywano profesora Lou" - pomyślał Nick. Jego umysł został pochłonięty, strawiony, odrzucony. I niczym komputer wypluwający kartę, wpadł mu do głowy plan. Był prymitywny, ale jak wszystkie jego plany, elastyczny.
  
  Wtedy otworzyły się drzwi do trzeciego pokoju i pojawił się Ling ze swoim wiernym pistoletem .45. Skinął głową dwóm żołnierzom, a następnie gestem zaprosił Nicka do środka. Sheila czekała na niego. Jak Ling
  
  
  
  
  
  Poszła za Nickiem, zamykając za sobą drzwi. Sheila podbiegła do Nicka, obejmując go ramionami za szyję. Pocałowała go namiętnie w usta.
  
  "Och, kochanie" - wyszeptała ochryple. "Po prostu potrzebowałam cię mieć ten ostatni raz". Wciąż miała na sobie tę samą jedwabną koszulę nocną, którą nosiła na barce.
  
  Pokój był mniejszy niż dwa pozostałe. Ten miał okno. Stało w nim łóżeczko dziecięce, stół i wiklinowy fotel. Były tam trzy lampiony: dwa wiszące na krokwiach i jeden na stole. Hugo i Wilhelmina leżeli na podłodze obok krzesła. Mieli przy sobie dwa pistolety maszynowe Tommy. Stół stał obok łóżeczka dziecięcego, krzesło pod ścianą na prawo od drzwi. Nick był gotowy w każdej chwili.
  
  "Zabijam" - powiedział Ling. Usiadł na krześle, wycelowując brzydką 45-tkę w Nicka.
  
  "Tak, kochanie" - zagruchała Sheila. "Za chwilę". Rozpięła koszulę Nicka. "Jesteś zaskoczony, że poznaliśmy twoją prawdziwą tożsamość?" - zapytała.
  
  "Niezupełnie" - odpowiedział Nick. "Dowiedziałeś się tego od Johna, prawda?"
  
  Uśmiechnęła się. "Trochę to trwało, ale mamy sposoby".
  
  "Zabiłeś go?"
  
  "Oczywiście, że nie. Potrzebujemy go."
  
  "Zabijam" - powtórzył Ling.
  
  Sheila ściągnęła koszulkę przez głowę. Wzięła dłoń Nicka i położyła ją na swojej nagiej piersi. "Musimy się pospieszyć" - powiedziała. "Ling się martwi". Zsunęła Nickowi spodnie. Potem cofnęła się w stronę pryczy, ciągnąc go za sobą.
  
  W Nicku płonął już znajomy ogień. Zapłonął, gdy jego dłoń dotknęła ciepłego ciała jej piersi. Puścił kok z tyłu jej głowy, pozwalając jej długim, czarnym włosom opaść na ramiona. Potem delikatnie popchnął ją na łóżko.
  
  "Och, kochanie" - krzyknęła, gdy jego twarz zbliżyła się do jej. "Naprawdę nie chciałabym, żebyś umarł".
  
  Ciało Nicka przyciskało się do jej. Jej nogi owinęły się wokół niego. Czuł, jak jej namiętność narasta, gdy ją uprawiał. Nie sprawiało mu to przyjemności. Trochę go smuciło wykorzystywanie tego aktu, który tak kochała, przeciwko niej. Jego prawa ręka była owinięta wokół jej szyi. Wsunął dłoń pod jej ramię i pociągnął za taśmę trzymającą Pierre'a. Wiedział, że gdy tylko uwolniony zostanie śmiercionośny gaz, będzie musiał wstrzymać oddech, zanim będzie mógł opuścić pokój. Dało mu to nieco ponad cztery minuty. Trzymał Pierre'a w dłoni. Oczy Sheili były zamknięte. Ale szarpnięcia, które wykonał, uwalniając śmiercionośny gaz, otworzyły jej oczy. Zmarszczyła brwi i zobaczyła małą kulkę. Lewą ręką Nick wtoczył bombę gazową pod łóżko polowe w kierunku Ling.
  
  "Coś ty zrobiła?" krzyknęła Sheila. Potem jej oczy się rozszerzyły. "Ling!" krzyknęła. "Zabij go, Ling!"
  
  Ling podskoczył na równe nogi.
  
  Nick przewrócił się na bok, ciągnąc za sobą Sheilę, używając jej ciała jako tarczy. Gdyby Ling strzelił Sheili w plecy, trafiłby Nicka. Ale on przerzucał pistolet z boku na bok, próbując wycelować. I to opóźnienie go zabiło. Nick wstrzymał oddech. Wiedział, że minie zaledwie kilka sekund, zanim bezwonny gaz wypełni pomieszczenie. Dłoń Linga dotknęła jego gardła. Pistolet z brzękiem upadł na podłogę. Kolana Linga ugięły się pod nim i upadł. Potem upadł twarzą w dół.
  
  Sheila szarpała się z Nickiem, ale on trzymał ją mocno. Jej oczy rozszerzyły się ze strachu. Napłynęły jej do oczu łzy i pokręciła głową, jakby nie mogła uwierzyć, że to się dzieje. Nick przycisnął usta do jej ust. Zaparło jej dech w piersiach, a potem nagle znieruchomiała. Zwiotczała w jego ramionach.
  
  Nick musiał działać szybko. Głowa już płonęła mu z braku tlenu. Zsunął się z pryczy, szybko zebrał Hugo, Wilhelminę, jeden z karabinów maszynowych Tommy'ego i spodnie, a następnie wyskoczył przez otwarte okno. Zatoczył się na dziesięć kroków od chaty, płuca go bolały, a głowa była czarną plamą. Potem uklęknął i wciągnął upragnione powietrze. Pozostał tam przez chwilę, oddychając głęboko. Kiedy mu się przejaśniło, wsunął nogi w spodnie, wsunął Wilhelminę i Hugo za pasek, chwycił pistolet Tommy'ego i kucając, ruszył z powrotem do chaty.
  
  Napełnił płuca powietrzem tuż przed dotarciem do otwartego okna. Żołnierze jeszcze nie weszli do pokoju. Stojąc tuż za oknem, Nick wyciągnął Wilhelminę zza paska, ostrożnie wycelował w jedną z latarni wiszących u krokwi i strzelił. Latarnia rozprysła się, rozlewając płonącą naftę na ścianę. Nick strzelił do kolejnej, a potem do tej na stole. Płomienie lizały podłogę i przesunęły się na dwie ściany. Drzwi się otworzyły. Nick schylił się i przykucnął, chodząc wokół chaty. Przed chatami było za dużo światła. Odłożył pistolet maszynowy Tommy i zdjął koszulę. Zapiął trzy guziki, a następnie zawiązał rękawy wokół talii. Kształtując ją i bawiąc się nią, stworzył ładną małą sakiewkę u boku.
  
  Chwycił pistolet maszynowy Tommy'ego i skierował się do drzwi wejściowych. Tylna część chaty płonęła. Nick wiedział, że ma tylko kilka sekund, zanim pozostali żołnierze pobiegną w stronę ognia. Podszedł do drzwi i zatrzymał się. Przez rząd gołych żarówek zobaczył grupki żołnierzy maszerujących w kierunku płonącej chaty.
  
  
  
  
  
  Najpierw powoli, potem coraz szybciej, unosili karabiny. Mijały sekundy. Nick kopnął drzwi prawą nogą; oddał serię z pistoletu maszynowego Tommy, najpierw w prawo, potem w lewo. Dwóch żołnierzy stało przy ławce, z oczami ciężkimi od snu. Gdy strumień kul spadł na nich, obnażyli zęby, uderzając głowami dwa razy o ścianę za nimi. Ich ciała zdawały się poruszać, potem głowy zderzyły się ze sobą, karabiny brzęknęły o podłogę i niczym dwa klocki ściśnięte w dłoniach, upadli na swoje karabiny.
  
  Drzwi do trzeciego pokoju były otwarte. Płomienie już obejmowały ściany, krokwie były już czarne. Pokój trzaskał, płonąc. Dwóch kolejnych żołnierzy było z Sheilą i Ling, zabitych przez gaz trujący. Nick zobaczył, jak skóra Sheili skręca się od gorąca. Jej włosy były już spalone. A sekundy zamieniły się w minuty i ciągnęły się dalej. Nick podszedł do pudeł z granatami. Zaczął napełniać prowizoryczną torbę granatami. Wtedy coś sobie przypomniał - prawie za późno. Odwrócił się, gdy kula zgniotła mu kołnierzyk. Operator radiowy miał właśnie oddać kolejny strzał, gdy Nick przeciął go od krocza do głowy serią z pistoletu maszynowego Tommy. Ramiona mężczyzny wyciągnęły się prosto, uderzając po obu stronach drzwi. Stały prosto, gdy zatoczył się i upadł.
  
  Nick zaklął pod nosem. Powinien był najpierw zająć się radiem. Skoro mężczyzna wciąż rozmawiał przez radio, prawdopodobnie skontaktował się już z łodzią patrolową i domem, w którym przebywał profesor. Minęły dwie minuty. Nick miał dziesięć granatów. To by wystarczyło. Lada chwila pierwsza fala żołnierzy wparowałaby przez drzwi. Szanse na to, że gaz trujący teraz zadziała, były nikłe, ale nie zamierzał brać głębokiego oddechu. Drzwi wejściowe były za nimi. Może pomieszczenie z radiem. Wbiegł przez drzwi.
  
  Szczęście mu sprzyjało. W pomieszczeniu radiowym było okno. Ciężkie kroki zadudniły na zewnątrz chaty, narastając w miarę jak żołnierze zbliżali się do drzwi wejściowych. Nick wyskoczył przez okno. Tuż pod nim przykucnął i wyciągnął jeden z granatów z sakiewki. Żołnierze kręcili się po holu, nikt nie wydawał rozkazów. Nick wyciągnął zawleczkę i zaczął powoli liczyć. Kiedy doszedł do ośmiu, wrzucił granat przez otwarte okno i skulił się, uciekając od chaty. Nie zrobił więcej niż dziesięć kroków, gdy siła eksplozji powaliła go na kolana. Odwrócił się i zobaczył, jak dach chaty lekko się unosi, a potem wybrzusza się pozornie niespalona strona.
  
  Gdy odgłos eksplozji dotarł do niego, ściany chaty pękły na pół. Pomarańczowe światło i płomienie sączyły się przez otwarte okna i szpary. Dach zapadł się, lekko przechylając. Nick wstał i biegł dalej. Teraz słyszał strzały. Kule wgryzały się w wciąż mokre błoto wokół niego. Pobiegł z pełną prędkością w kierunku betonowego budynku i okrążył go z powrotem. Wtedy się zatrzymał. Miał rację. Generator ożył wewnątrz małej, pudełkowatej bambusowej chaty. Żołnierz stojący przy drzwiach sięgał już po karabin. Nick strzelił do niego z pistoletu maszynowego Tommy. Potem wyciągnął z torby drugi granat. Bez namysłu wyciągnął zawleczkę i zaczął liczyć. Wrzucił granat w otwarte drzwi prowadzące do generatora. Eksplozja natychmiast wszystko zaciemniła. Na wszelki wypadek wyciągnął kolejny granat i wrzucił go do środka.
  
  Nie czekając na wybuch, wleciał w zarośla rosnące tuż za chatami. Minął pierwszą płonącą chatę i podszedł do drugiej. Dyszał ciężko, kucając na skraju krzaka. W pobliżu otwartego okna z tyłu drugiej chaty była mała pusta przestrzeń. Wciąż słyszał strzały. Czy zabijali się nawzajem? Słychać było krzyki; ktoś próbował wydawać rozkazy. Nick wiedział, że gdy ktoś przejmie dowodzenie, nieporządek przestanie być jego atutem. Nie poruszał się wystarczająco szybko! Czwarty granat był w jego dłoni, z wyciągniętą zawleczką. Pobiegł, kucnął i mijając otwarte okno, rzucił granat. Biegł dalej w kierunku trzeciej chaty, obok kanału. Jedyne światło pochodziło teraz z migoczących latarni wpadających przez okna i drzwi pozostałych trzech chat.
  
  Miał już piąty granat w ręku. Żołnierz majaczył przed nim. Nick, nie zatrzymując się, miotał kulami ze swojego pistoletu maszynowego Tommy w kółko. Żołnierz szarpał się w przód i w tył, aż do ziemi. Nick przeszedł między wybuchającą drugą chatą a trzecią. Wydawało się, że wszędzie jest ogień. Męskie głosy krzyczały, przeklinając na siebie, niektórzy próbowali wydawać rozkazy. Strzały odbijały się echem w nocy, mieszając się z trzaskiem płonącego bambusa. Zawleczka została wyciągnięta. Mijając otwarte boczne okno trzeciej chaty, Nick wrzucił granat do środka. Trafił jednego z żołnierzy w głowę. Żołnierz schylił się, żeby go podnieść. To był ostatni ruch w jego życiu. Nick był już pod girlandą przyciemnionej żarówki.
  
  
  
  
  
  Przechodząc do pozostałych dwóch chat, chata stanęła w płomieniach. Dach zsunął się z przodu.
  
  Teraz Nick natknął się na żołnierzy. Wydawało się, że są wszędzie, biegając bez celu, niepewni, co robić, strzelając w cienie. Dwie chaty po drugiej stronie nie mogły być traktowane jak poprzednie trzy. Być może Katie Lou i Mike byli w jednej z nich. W tych chatach nie było latarni. Nick dotarł do pierwszej i zerknął na drugą, zanim wszedł. Trzech żołnierzy wciąż stało przy drzwiach. Nie byli zdezorientowani. Zabłąkana kula wzbiła się w ziemię u jego stóp. Nick wszedł do chaty. Płomienie z pozostałych trzech chat dawały akurat tyle światła, że mógł zobaczyć ich zawartość. Ta była używana do przechowywania broni i amunicji. Kilka skrzynek było już otwartych. Nick przeszukał je, aż znalazł nowy magazynek do swojego pistoletu maszynowego Tommy.
  
  W prowizorycznej torbie zostało mu pięć granatów. Potrzebował tylko jednego do tej chaty. Jedno było pewne: musiał być daleko, kiedy ten wystrzeli. Postanowił zachować go na później. Wrócił na ulicę. Żołnierze zaczęli się zbierać. Ktoś przejął kontrolę. Przy kanale ustawiono pompę, a węże tryskały wodą na dwie ostatnie chaty, które trafił. Pierwsza spłonęła niemal doszczętnie. Nick wiedział, że musi przedrzeć się przez tych trzech żołnierzy. I nie było na to lepszego momentu niż teraz.
  
  Trzymał się nisko ziemi, poruszając się szybko. Przełożył pistolet maszynowy Tommy do lewej ręki i wyciągnął Wilhelminę zza pasa. Na rogu trzeciej chaty zatrzymał się. Trzech żołnierzy stało z karabinami w gotowości, z lekko rozstawionymi stopami. Luger podskoczył w dłoni Nicka, gdy ten strzelał. Pierwszy żołnierz obrócił się, upuścił karabin, złapał się za brzuch i upadł. Strzały nadal rozbrzmiewały z drugiego końca chat. Ale zamieszanie opuszczało żołnierzy. Zaczęli nasłuchiwać. I Nick zdawał się być jedynym, który używał pistoletu maszynowego Tommy. To było to, na co czekali. Pozostali dwaj żołnierze odwrócili się w jego stronę. Nick strzelił szybko dwa razy. Żołnierze szarpnęli się, zderzyli i upadli. Nick usłyszał syk wody gaszącej płomienie. Czas uciekał. Skręcił za róg do przodu chaty i otworzył drzwi, trzymając pistolet maszynowy Tommy w gotowości. Gdy był w środku, zacisnął zęby i zaklął. To była pułapka - chata była pusta.
  
  Nie słyszał już strzałów karabinowych. Żołnierze zaczęli się zbierać. Myśli Nicka pędziły. Gdzie oni mogli być? Czy gdzieś ich zabrali? Czy to wszystko na nic? Wtedy wiedział. To była szansa, ale dobra. Wyszedł z chaty i skierował się prosto do pierwszego, którego trafił. Płomienie zgasły, a tu i ówdzie zaczęły pojawiać się migoczące światła. Z chaty pozostał tylko zwęglony szkielet. Ponieważ ogień był tak intensywny, żołnierze nawet nie próbowali go ugasić. Nick poszedł prosto tam, gdzie, jak sądził, upadł Ling. Było tam pięć zwęglonych ciał, niczym mumie w grobowcu. Dym wciąż unosił się z podłogi, pomagając ukryć Nicka przed żołnierzami.
  
  Jego poszukiwania nie trwały długo. Wszystkie ubrania, oczywiście, zostały spalone na ciele Linga. Strzelba kalibru .45 leżała obok zwłok Linga. Nick szturchnął ciało palcem u nogi. Rozsypało się u jego stóp. Ale kiedy je przesunął, znalazł to, czego szukał - popielaty brelok. Kiedy go podniósł, był wciąż gorący w dotyku. Niektóre klucze się stopiły. Na nabrzeżu zebrało się więcej żołnierzy. Jeden z nich wykrzykiwał rozkazy, wzywając innych do dołączenia do grupy. Nick powoli odszedł od chaty. Biegł wzdłuż szeregu wypalonych latarni, aż zgasły. Potem skręcił w prawo i zwolnił, gdy dotarł do niskiego betonowego budynku.
  
  Zszedł po cementowych schodach. Czwarty klucz otworzył stalowe drzwi. Zaskrzypiały, otwierając się. Tuż przed wejściem Nick zerknął na dok. Żołnierze rozproszyli się. Zaczęli go szukać. Nick wszedł do ciemnego korytarza. Przy pierwszych drzwiach, mocował się z kluczami, aż znalazł ten, który otwierał drzwi. Pchnął je, trzymając w pogotowiu pistolet maszynowy Tommy. Poczuł smród martwego ciała. W kącie leżało ciało, skóra ciasno przylegała do szkieletu. Musiało to być dawno temu. Kolejne trzy cele były puste. Minął tę, w której był, i zauważył, że jedne z drzwi w korytarzu są otwarte. Podszedł do nich i zatrzymał się. Sprawdził swój pistolet maszynowy Tommy, aby upewnić się, że jest gotowy, po czym wszedł do środka. Żołnierz leżał tuż za drzwiami z poderżniętym gardłem. Oczy Nicka przeskanowały resztę celi. Na początku prawie ich przegapił; potem dostrzegł wyraźnie dwa kształty.
  
  Skuli się w kącie. Nick zrobił dwa kroki w ich stronę i zatrzymał się. Kobieta przystawiła sztylet do gardła chłopca, a czubek przebił mu skórę. W oczach chłopca odbijał się strach, przerażenie kobiety. Miała na sobie koszulę niewiele różniącą się od tej, którą nosiła Sheila. Ale była podarta z przodu i na piersi. Nick spojrzał na martwego żołnierza. Musiał próbować...
  
  
  
  
  aby ją zgwałcić, a teraz myślała, że Nick jest tam, aby zrobić to samo. Wtedy Nick zdał sobie sprawę, że w ciemnościach celi wyglądał jak Chińczyk, jak żołnierz. Był nagi, z ramienia lekko krwawił, w ręku trzymał pistolet maszynowy Tommy, za paskiem spodni miał Lugera i szpilkę, a u boku worek z granatami ręcznymi. Nie, nie wyglądał, jakby armia Stanów Zjednoczonych przyszła ją uratować. Musiał być bardzo ostrożny. Gdyby zrobił zły ruch, powiedział coś niewłaściwego, wiedział, że poderżnęłaby gardło chłopca, a potem wbiła je sobie w serce. Stał jakieś cztery stopy od niej. Ostrożnie uklęknął i położył pistolet maszynowy Tommy na podłodze. Kobieta pokręciła głową i mocniej przycisnęła czubek sztyletu do gardła chłopca.
  
  "Katie" - powiedział cicho Nick. "Katie, pozwól, że ci pomogę".
  
  Nie poruszyła się. Jej oczy patrzyły na niego, wciąż pełne strachu.
  
  Nick starannie dobierał słowa. "Katie" - powtórzył, jeszcze ciszej. "John czeka. Zamierzasz wyjść?"
  
  "Kim... kim jesteś?" - zapytała. Ślad strachu zniknął z jej oczu. Nacisnęła sztylet lżej.
  
  "Jestem tu, żeby ci pomóc" - powiedział Nick. "John wysłał mnie, żebym zabrał ciebie i Mike"a do niego. On na ciebie czeka".
  
  "Gdzie?"
  
  "W Hongkongu. Słuchajcie uważnie. Nadchodzą żołnierze. Jeśli nas znajdą, zabiją nas wszystkich troje. Musimy działać szybko. Pozwolisz mi sobie pomóc?"
  
  Jeszcze większy strach zniknął z jej oczu. Wyciągnęła sztylet z gardła chłopca. "Ja... ja nie wiem" - powiedziała.
  
  Nick powiedział: "Nie chcę cię tak naciskać, ale jeśli zajmie ci to więcej czasu, decyzja nie będzie twoja".
  
  "Skąd mam wiedzieć, że mogę ci zaufać?"
  
  "Masz tylko moje słowo. Teraz, proszę." Wyciągnął do niej rękę.
  
  Katie zawahała się jeszcze przez kilka cennych sekund. Potem zdawała się podjąć decyzję. Wyciągnęła do niego sztylet.
  
  "Dobrze" - powiedział Nick. Zwrócił się do chłopca. "Mike, umiesz pływać?"
  
  "Tak, proszę pana" - odpowiedział chłopiec.
  
  "Świetnie. Oto, co chcę, żebyście zrobili. Wyjdźcie za mną z budynku. Kiedy wyjdziemy na zewnątrz, oboje pójdziecie prosto na tyły. Kiedy tam dotrzecie, wejdźcie w zarośla. Czy wiecie, gdzie stąd jest kanał?"
  
  Katie skinęła głową.
  
  "To zostań w krzakach. Nie pokazuj się. Podejdź pod kątem do kanału, żebyś mógł do niego dotrzeć w dół rzeki. Schowaj się i poczekaj, aż zobaczysz śmieci płynące kanałem. Potem płyń za nimi. Na brzegu będzie linka, której możesz się złapać. Pamiętasz to, Mike?
  
  "Tak, proszę pana."
  
  - Teraz opiekuj się swoją mamą. Dopilnuj, żeby tak robiła.
  
  "Tak, proszę pana, poproszę" - odpowiedział Mike, a w kącikach jego ust pojawił się lekki uśmiech.
  
  "Dobry chłopak" - powiedział Nick. "Dobra, chodźmy".
  
  Wyprowadził ich z celi ciemnym korytarzem. Kiedy dotarł do drzwi prowadzących do wyjścia, wyciągnął rękę, żeby się zatrzymali. Sam wyszedł na zewnątrz. Żołnierze ustawili się w szeregu między barakami. Szli w kierunku betonowego budynku, który teraz znajdował się niecałe dwadzieścia metrów od nich. Nick skinął na Katie i Mike'a.
  
  "Musicie się spieszyć" - szepnął do nich. "Pamiętajcie, zostańcie głęboko w lesie, aż dotrzecie do kanału. Usłyszycie kilka eksplozji, ale nie zatrzymujcie się przed niczym".
  
  Katie skinęła głową i poszła za Mikiem wzdłuż ściany, na zaplecze.
  
  Nick dał im trzydzieści sekund. Usłyszał zbliżających się żołnierzy. Ogień w dwóch ostatnich chatach dogasał, a chmury zasłaniały księżyc. Ciemność była po jego stronie. Wyciągnął z plecaka kolejny granat i przebiegł krótki dystans przez polanę. W połowie drogi wyciągnął zawleczkę i rzucił granat nad głową w stronę żołnierzy.
  
  Wyciągnął już kolejny granat, gdy pierwszy wybuchł. Błysk powiedział Nickowi, że żołnierze są bliżej, niż myślał. Eksplozja zabiła trzech z nich, pozostawiając lukę w środku linii. Nick dotarł do szkieletu pierwszej chaty. Wyciągnął zawleczkę drugiego granatu i rzucił go tam, gdzie upuścił pierwszy. Żołnierze krzyknęli i ponownie strzelili w cienie. Drugi granat wybuchł pod koniec linii, niszcząc kolejnych dwóch. Pozostali żołnierze pobiegli szukać schronienia.
  
  Nick obszedł spaloną chatę z przeciwnej strony, a następnie przeszedł przez polanę do baraku z amunicją. Trzymał w ręku kolejny granat. Ten będzie duży. Przy drzwiach chaty Nick wyciągnął zawleczkę i wrzucił granat do środka. Wtedy poczuł ruch po swojej lewej stronie. Żołnierz wyszedł zza rogu chaty i strzelił bez celowania. Kula rozcięła płatek prawego ucha Nicka. Żołnierz zaklął i obrócił kolbę karabinu w stronę głowy Nicka. Nick odskoczył na bok i kopnął żołnierza w brzuch lewą nogą. Dokończył cios, przyciskając półzaciśniętą pięść do obojczyka żołnierza. Uderzenie spowodowało pęknięcie.
  
  Mijały sekundy. Nick zaczął czuć się niepewnie. Pobiegł z powrotem przez polanę. Żołnierz zablokował mu drogę,
  
  
  
  
  
  Karabin był wycelowany prosto w niego. Nick uderzył o ziemię i przetoczył się. Kiedy poczuł, że jego ciało uderza w kostki żołnierza, zamachnął się w jego krocze. Trzy rzeczy wydarzyły się niemal jednocześnie. Żołnierz stęknął i upadł na Nicka, karabin wystrzelił w powietrze, a granat w bunkrze eksplodował. Pierwszy strzał wywołał kaskadę większych eksplozji. Boki chaty eksplodowały. Płomienie toczyły się niczym ogromna, pomarańczowa, odbijająca się piłka plażowa, oświetlając cały teren. Kawałki metalu i drewna latały niczym po setkach strzałów. A eksplozje trwały, jedna po drugiej. Żołnierze krzyczeli z bólu, gdy uderzały w nich odłamki. Niebo było jaskrawo pomarańczowe, iskry spadały wszędzie, wzniecając pożary.
  
  Żołnierz upadł ciężko na Nicka. Zaabsorbował większość wybuchu, a kawałki bambusa i metalu przebiły mu szyję i plecy. Eksplozje były teraz rzadsze, a Nick słyszał jęki rannych żołnierzy. Zepchnął żołnierza i podniósł pistolet maszynowy Tommy. Wydawało się, że nikt nie może go powstrzymać, gdy ruszył w stronę doku. Gdy dotarł do barki, zauważył skrzynię z granatami obok deski. Podniósł ją i zaniósł na pokład. Następnie upuścił deskę i odwiązał wszystkie liny.
  
  Gdy już był na pokładzie, podniósł żagiel. Dżonka zaskrzypiała i powoli odpłynęła od nabrzeża. Za nim, otoczona małymi ogniskami, widniała maleńka wioska. Co jakiś czas wybuchała płonąca amunicja. Wyspy chat niemal drżały w pomarańczowym świetle płomieni, nadając wiosce upiorny wygląd. Nick współczuł żołnierzom; mieli swoje obowiązki, ale on też miał swoje.
  
  Nick trzymał teraz dżonkę za ster na środku kanału. Obliczył, że jest nieco ponad sto mil od Hongkongu. Płynięcie w dół rzeki byłoby szybsze niż wcześniej, ale wiedział, że jego problemy jeszcze się nie skończyły. Zacisnął ster i wyrzucił linę za burtę. Barka zniknęła z pola widzenia wioski; słyszał tylko sporadyczne trzaski eksplozji amunicji. Ląd po prawej burcie dżonki był niski i płaski, głównie pola ryżowe.
  
  Nick przeszukał wzrokiem ciemność wzdłuż lewego brzegu, szukając Katie i Mike'a. Wtedy ich dostrzegł, trochę przed sobą, płynących za dżonką. Mike dotarł do liny pierwszy, a gdy był już wystarczająco wysoko, Nick pomógł mu wejść na pokład. Katie była tuż za nim. Kiedy wspinała się na reling, potknęła się i chwyciła Nicka dla wsparcia. Jego ręka chwyciła ją w talii i upadła na niego. Przytuliła się do niego, chowając twarz w jego piersi. Jej ciało było śliskie od wilgoci. Emanował z niej kobiecy zapach, niezmącony makijażem ani perfumami. Przytuliła się do niego, jakby w rozpaczy. Nick pogłaskał ją po plecach. W porównaniu z jego, jej ciało było chude i kruche. Uświadomił sobie, że musiała przejść przez piekło.
  
  Nie szlochała ani nie płakała, po prostu go trzymała. Mike stał niezręcznie obok nich. Po około dwóch minutach powoli oderwała ręce od jego ciała. Spojrzała mu w twarz i Nick zobaczył, że naprawdę jest piękną kobietą.
  
  "Dziękuję" - powiedziała. Jej głos był cichy i niemal zbyt niski jak na kobietę.
  
  "Nie dziękuj mi jeszcze" - powiedział Nick. "Przed nami jeszcze długa droga. W domku mogą być ubrania i ryż.
  
  Katie skinęła głową i obejmując Mike'a, weszła do kabiny.
  
  Wracając do steru, Nick zastanawiał się nad tym, co go czekało. Najpierw delta. Sheila Kwan potrzebowała mapy, żeby przepłynąć ją w ciągu dnia. Nie miał żadnego harmonogramu i musiał to zrobić w nocy. Potem łódź patrolowa, a na końcu sama granica. Z broni miał pistolet maszynowy Tommy, Lugera, sztylet i pudełko granatów. Jego armia składała się z pięknej kobiety i dwunastoletniego chłopca. A teraz zostało mu mniej niż 24 godziny.
  
  Kanał zaczął się rozszerzać. Nick wiedział, że wkrótce znajdą się w delcie. Przed sobą i po prawej stronie widział maleńkie punkciki światła. Tego dnia uważnie podążał za wskazówkami Sheili; jego umysł rejestrował każdy zwrot, każdą zmianę kursu. Ale dziś wieczorem jego ruchy będą ogólne, a nie precyzyjne. Miał tylko jedno na myśli: nurt rzeki. Gdyby znalazł go gdzieś w delcie, gdzie zbiegały się wszystkie kanały, poprowadziłby go we właściwym kierunku. Potem lewy i prawy brzeg opadły, a on został otoczony przez wodę. Wpłynął do delty. Nick zacisnął rumpel i przeszedł przez kabinę w kierunku dziobu. Przyglądał się ciemnej wodzie w dole. Sampany i dżonki stały na kotwicy w całej delcie. Niektóre miały światła, ale większość była ciemna. Barka skrzypiała, płynąc przez deltę.
  
  Nick zeskoczył na główny pokład i odczepił ster. Katie wyszła z kabiny z miską parującego ryżu. Miała na sobie jaskrawoczerwoną sukienkę, która opinała jej sylwetkę. Miała świeżo uczesane włosy.
  
  "Czujesz się lepiej?" zapytał Nick. Zaczął jeść ryż.
  
  "Dużo. Mike zasnął od razu. Nie zdążył nawet dokończyć ryżu.
  
  Nick nie mógł zapomnieć jej urody. Zdjęcie, które pokazał mu John Lou, nie oddawało jej sprawiedliwości.
  
  Katie spojrzała na
  
  
  
  
  
  goły maszt. "Czy coś się stało?"
  
  "Czekam na prąd". Podał jej pustą miskę. "Co ty o tym wszystkim wiesz?"
  
  Zamarła i przez chwilę strach, który czuła w celi, pojawił się w jej oczach. "Nic" - powiedziała cicho. "Przyszli do mojego domu. Potem złapali Mike'a. Przytrzymali mnie, a jeden z nich dawał mi zastrzyk. Nagle się obudziłam w tej celi. Wtedy zaczął się prawdziwy horror. Żołnierze..." Zwiesiła głowę, niezdolna do wymówienia słowa.
  
  "Nie mów o tym" - powiedział Nick.
  
  Spojrzała w górę. "Mówiono mi, że John wkrótce do mnie dołączy. Czy wszystko z nim w porządku?"
  
  "O ile wiem". Potem Nick opowiedział jej wszystko, pomijając jedynie spotkania z nimi. Opowiedział jej o kompleksie, o rozmowie z Johnem i w końcu powiedział: "Mamy więc tylko czas do północy, żeby odwieźć ciebie i Mike'a do Hongkongu. A za kilka godzin zrobi się jasno..."
  
  Katie milczała przez długi czas. Potem powiedziała: "Obawiam się, że narobiłam ci sporo kłopotów. I nawet nie znam twojego imienia.
  
  "Warto było cię znaleźć całą i zdrową. Nazywam się Nick Carter. Jestem agentem rządowym".
  
  Barka płynęła szybciej. Prąd ją porwał i pchnął do przodu, wspomagany lekkim wiatrem. Nick oparł się o ster. Katie oparła się o prawą burtę, pogrążona w myślach. "Jak dotąd dobrze się trzyma" - pomyślał Nick. "Ale najtrudniejsze dopiero miało nadejść".
  
  Delta była daleko w tyle. Przed sobą Nick widział światła Whampoa. Duże statki stały na kotwicy po obu stronach rzeki, pozostawiając między nimi wąski przesmyk. Większość miasta tonęła w ciemnościach, oczekując na świt, który był już blisko. Katie udała się do chaty na krótki sen. Nick pozostał przy sterze, obserwując wszystko wzrokiem.
  
  Barka płynęła dalej, pozwalając prądowi i wiatrowi nieść się w kierunku Hongkongu. Nick drzemał przy sterze, dręczony dręczącym go zmartwieniem. Wszystko szło zbyt gładko, zbyt łatwo. Oczywiście nie wszyscy żołnierze w wiosce zginęli. Niektórzy z nich musieli uciec z pożarów na tyle długo, by ogłosić alarm. A radiooperator musiał się z kimś skontaktować, zanim zastrzelił Nicka. Gdzie była ta łódź patrolowa?
  
  Nick obudził się gwałtownie i zobaczył Katie stojącą przed nim z kubkiem gorącej kawy w dłoni. Ciemność nocy zbladła do tego stopnia, że widział gęsty las tropikalny po obu brzegach rzeki. Słońce wkrótce wzejdzie.
  
  "Weź to" - powiedziała Katie. "Wygląda na to, że tego potrzebujesz".
  
  Nick wziął kawę. Jego ciało było napięte. Tępy ból wypełniał szyję i uszy. Był nieogolony i brudny, a do przejechania miał jakieś sześćdziesiąt mil.
  
  "Gdzie jest Mike?" Upił łyk kawy, czując ciepło aż do samego końca.
  
  "On jest tuż obok i obserwuje."
  
  Nagle usłyszał krzyk Mike'a.
  
  "Nick! Nick! Łódź nadpływa!"
  
  "Weź ster" - powiedział Nick do Katie. Mike klęczał na jednym kolanie, wskazując na prawą burtę dziobu.
  
  "Tam" - powiedział - "spójrz, idę w górę rzeki".
  
  Łódź patrolowa poruszała się szybko, wcinając się głęboko w wodę. Nick ledwo dostrzegał dwóch żołnierzy stojących przy karabinie na przednim pokładzie. Czasu było mało. Sądząc po kursie zbliżającej się łodzi, wiedzieli, że ma ze sobą Katie i Mike'a. Radiooperator ich zawołał.
  
  "Dobry chłopak" - powiedział Nick. "A teraz coś zaplanujmy". Razem wyskoczyli z kokpitu na pokład główny. Nick otworzył skrzynię z granatami.
  
  "Co to jest?" zapytała Katie.
  
  Nick otworzył klapę teczki. "Łódź patrolowa. Jestem pewien, że wiedzą o tobie i Mike'u. Nasza przejażdżka łodzią dobiegła końca; musimy teraz zejść na suchy ląd". Jego torba na koszulę znów była pełna granatów. "Chcę, żebyście z Mikiem natychmiast dopłynęli do brzegu".
  
  "Ale..."
  
  Teraz! Nie ma czasu na kłótnie.
  
  Mike dotknął ramienia Nicka i skoczył za burtę. Katie czekała, patrząc Nickowi w oczy.
  
  "Zostaniesz zabity" - powiedziała.
  
  "Nie, jeśli wszystko pójdzie po mojej myśli. A teraz ruszaj się! Spotkamy się gdzieś nad rzeką.
  
  Katie pocałowała go w policzek i odsunęła się na bok.
  
  Nick usłyszał teraz potężne silniki łodzi patrolowej. Wszedł do kabiny i zrzucił żagiel. Następnie wskoczył na ster i gwałtownie szarpnął nim w lewo. Dżonka przechyliła się i zaczęła przechylać się burtą nad rzeką. Łódź patrolowa była teraz bliżej. Nick zobaczył pomarańczowy płomień buchający z lufy. Pocisk ze świstem przeciął powietrze i eksplodował tuż przed dziobem dżonki. Barka zdawała się drżeć z szoku. Lewa burta była zwrócona w stronę łodzi patrolowej. Nick ustawił się za prawą burtą kabiny, opierając swój pistolet maszynowy Tommy o burtę. Łódź patrolowa była wciąż zbyt daleko, by otworzyć ogień.
  
  Armata wystrzeliła ponownie. I znów pocisk świsnął w powietrzu, tylko tym razem eksplozja rozerwała wnękę na linii wodnej tuż za dziobem. Barka szarpnęła gwałtownie, niemal zwalając Nicka z nóg, i natychmiast zaczęła tonąć. Nick wciąż czekał. Łódź patrolowa była już całkiem blisko. Trzech kolejnych żołnierzy otworzyło ogień z karabinów maszynowych. Kabina wokół Nicka była podziurawiona kulami. Wciąż czekał.
  
  
  
  
  
  Dziura w prawej burcie. Nie utrzyma się długo na powierzchni. Łódź patrolowa była wystarczająco blisko, by mógł widzieć miny żołnierzy. Czekał na pewien dźwięk. Żołnierze przestali strzelać. Łódź zaczęła zwalniać. Wtedy Nick usłyszał dźwięk. Łódź patrolowa zbliżała się. Silniki były wyłączone, Nick uniósł głowę wystarczająco wysoko, by widzieć. Wtedy otworzył ogień. Jego pierwsza seria zabiła dwóch żołnierzy strzelających z działa dziobowego. Strzelał na krzyż, nigdy nie przestając. Pozostała trójka żołnierzy biegała tam i z powrotem, wpadając na siebie. Pracownicy pokładowi i żołnierze biegali po pokładzie, szukając schronienia.
  
  Nick odłożył pistolet maszynowy Tommy i wyciągnął pierwszy granat. Wyciągnął zawleczkę i rzucił ją, potem wyciągnął kolejną, wyciągnął zawleczkę i rzucił ją, potem wyciągnął trzecią, wyciągnął zawleczkę i rzucił ją. Podniósł pistolet maszynowy Tommy i zanurkował z powrotem do rzeki. Pierwszy granat wybuchł, gdy uderzył w wodę , która była lodowata. Kopnął swoimi potężnymi nogami pod ciężarem pistoletu maszynowego Tommy i pozostałych granatów. Wynurzył się prosto w górę i wynurzył obok łodzi. Jego drugi granat rozerwał kabinę łodzi patrolowej. Nick trzymał się burty barki, wyciągając kolejny granat z worka. Wyciągnął zawleczkę zębami i rzucił ją przez reling barki w kierunku otwartej skrzyni z granatami. Potem puścił i pozwolił, by ciężar jego broni poniósł go prosto na dno rzeki.
  
  Jego stopy niemal natychmiast uderzyły w grząski błoto; dno znajdowało się zaledwie osiem lub dziewięć stóp pod nim. Gdy zaczął zbliżać się do brzegu, usłyszał ledwo słyszalną serię cichych eksplozji, a po nich potężny huk, który zwalił go z nóg i sprawił, że potoczył się w kółko. Czuł, jakby jego uszy miały zaraz eksplodować. Ale wstrząs mózgu posłał go w stronę brzegu. Jeszcze trochę i będzie mógł unieść głowę nad wodę. Mózg miał roztrzaskany, płuca bolały, czuł ból w karku; mimo to jego zmęczone nogi nadal się poruszały.
  
  Najpierw poczuł chłód na czubku głowy, potem uniósł nos i brodę z wody i wciągnął słodkie powietrze. Trzy kolejne kroki uniosły jego głowę. Odwrócił się, by spojrzeć na scenę, którą właśnie opuścił. Barka już zatonęła, a patrolowiec również tonął. Ogień pochłonął większość tego, co było widoczne, a teraz linia wodna biegła wzdłuż głównego pokładu. Gdy patrzył, rufa zaczęła tonąć. Gdy woda dotarła do ognia, usłyszał głośny syczący dźwięk. Łódź powoli osiadła, woda wirowała w niej, wypełniając każdą komorę i wnękę, sycząc z ogniem, który malał w miarę tonięcia łodzi. Nick odwrócił się do niej plecami i zamrugał w porannym słońcu. Skinął głową z ponurym zrozumieniem. Był świt siódmego dnia.
  
  ROZDZIAŁ DWUNASTY
  
  Katie i Mike czekali między drzewami, aż Nick wyjdzie na brzeg. Gdy tylko znalazł się na suchym lądzie, Nick wziął kilka głębokich oddechów, próbując pozbyć się dzwonienia w głowie.
  
  "Czy mogę ci pomóc coś zanieść?" zapytał Mike.
  
  Katie wzięła go za rękę. "Cieszę się, że nic ci nie jest".
  
  Ich oczy spotkały się na chwilę i Nick o mało nie powiedział czegoś, czego, jak wiedział, pożałuje. Jej uroda była wręcz nie do zniesienia. Żeby oderwać od niej myśli, sprawdził swój skromny arsenał. Stracił w rzece wszystkie granaty oprócz czterech; pistolet Tommy'ego miał jeszcze około ćwierć magazynka, a Wilhelmina pięć naboi. Niezbyt dobrze, ale wystarczy.
  
  "Co się dzieje?" zapytała Katie.
  
  Nick potarł zarost na brodzie. "Gdzieś w pobliżu są tory kolejowe. Za długo byśmy czekali na nową łódź. Poza tym rzeka byłaby zbyt wolna. Chyba spróbujemy znaleźć te tory. Płyńmy w tamtym kierunku".
  
  Poprowadził ich przez las i zarośla. Posuwali się powoli z powodu gęstego podszytu i musieli wielokrotnie zatrzymywać się, żeby Katie i Mike mogli odpocząć. Słońce mocno grzało, a owady dawały im się we znaki. Szli cały ranek, oddalając się coraz bardziej od rzeki, małymi dolinami i niskimi szczytami, aż w końcu, krótko po południu, dotarli do torów kolejowych. Wyglądało na to, że same tory wycięły szeroką ścieżkę w podszycie. Teren był pusty na co najmniej trzy metry z każdej strony. Lśniły w południowym słońcu, więc Nick wiedział, że są dobrze wykorzystane.
  
  Katie i Mike opadli na skraj zarośli. Przeciągnęli się, ciężko dysząc. Nick przeszedł krótki odcinek wzdłuż torów, rozglądając się po okolicy. Był zlany potem. Nie sposób było przewidzieć, kiedy nadjedzie następny pociąg. Mogła to być każda minuta, a mogły to być godziny. A zostało mu niewiele godzin. Odwrócił się, by dołączyć do Katie i Mike'a.
  
  Katie siedziała z nogami podwiniętymi pod siebie. Spojrzała na Nicka, osłaniając dłonią oczy przed słońcem. "W porządku?" zapytała.
  
  Nick uklęknął i podniósł kilka kamyków rozrzuconych po obu stronach torów. "Wygląda dobrze" - powiedział. "Jeśli uda nam się zatrzymać pociąg".
  
  "Dlaczego tak miałoby być?"
  
  
  
  
  Szczyt?"
  
  Nick spojrzał na tory. "Tutaj jest całkiem gładko. Kiedy pociąg przejedzie, będzie jechał bardzo szybko".
  
  Katie wstała, zrzucając z siebie obcisłą koszulkę i położyła ręce na biodrach. "Dobra, jak to powstrzymać?"
  
  Nick musiał się uśmiechnąć. "Jesteś pewien, że jesteś gotowy?"
  
  Katie postawiła jedną stopę nieco przed drugą, przybierając bardzo atrakcyjną pozę. "Nie jestem małym kwiatkiem, który można trzymać w imbryku. Mike też nie. Oboje pochodzimy z dobrych rodzin. Pokazałeś mi, że jesteś zaradnym i okrutnym człowiekiem. Cóż, ja też nie jestem złym człowiekiem. Z mojego punktu widzenia mamy ten sam cel - dotrzeć do Hongkongu przed północą. Myślę, że niosłeś nas wystarczająco długo. Nie wiem, jak to możliwe, że wciąż stoisz, patrząc na to, jak wyglądasz. Czas, żebyśmy zaczęli dźwigać swoją część ciężaru. Zgadzasz się, Mike?"
  
  Mike zerwał się na równe nogi. "Powiedz mu, mamo".
  
  Katie puściła oko do Mike'a, po czym spojrzała na Nicka, ponownie zasłaniając oczy. "Mam więc do pana tylko jedno pytanie, panie Nicku Carterze. Jak zatrzymamy ten pociąg?"
  
  Nick zaśmiał się pod nosem. "Twardy jak skała, co? Brzmi jak bunt".
  
  Catby podeszła do niego z rękami ułożonymi wzdłuż ciała. Na jej pięknej twarzy pojawił się poważny, błagalny wyraz. Powiedziała cicho: "To nie bunt, panie. To oferta pomocy z szacunku, podziwu i lojalności wobec naszego przywódcy. Niszczysz wioski i wysadzasz łodzie w powietrze. Teraz pokaż nam, jak zatrzymać pociągi".
  
  Nick poczuł ból w piersi, którego nie potrafił do końca zrozumieć. A w jego wnętrzu narastało uczucie, głębokie uczucie do niej.
  
  Ale to było niemożliwe, wiedział. Była mężatką z rodziną. Nie, chciał po prostu spać, jeść i pić. Jej uroda przytłoczyła go w chwili, gdy nie mógł.
  
  "Dobrze" - powiedział, spotykając jej wzrok. Wyciągnął Hugo zza paska. "Kiedy będę ścinał gałęzie i krzaki, chcę, żebyś ułożył je na torach kolejowych. Będziemy potrzebować dużego stosu, żeby mogli nas widzieć z daleka". Wrócił do zarośli, a Katie i Mike poszli za nimi. "Nie mogą przestać" - powiedział, zaczynając ścinać. "Ale może będą na tyle wolne, żebyśmy mogli skoczyć".
  
  Minęły prawie dwie godziny, zanim Nick był zadowolony z wysokości. Wyglądało jak zielony, bujny pagórek o średnicy około czterech stóp i wysokości prawie sześciu stóp. Z daleka wyglądało, jakby całkowicie zablokował każdy pociąg.
  
  Katie wstała, odkładając ostatnią gałąź na stos i otarła czoło grzbietem dłoni. "Co teraz?" - zapytała.
  
  Nick wzruszył ramionami. "Teraz czekamy".
  
  Mike zaczął zbierać kamyki i rzucać nimi w drzewa.
  
  Nick podszedł do chłopca od tyłu. "Masz dobrą rękę, Mike. Grasz w Little League?"
  
  Mike przestał pompować i zaczął potrząsać kamieniami w dłoni. "W zeszłym roku miałem cztery czyste konta".
  
  "Cztery? To dobrze. Jak dostałeś się do ligi?"
  
  Mike z obrzydzeniem rzucił kamyki. "Przegraliśmy w play-offach. Skończyliśmy na drugim miejscu".
  
  Nick się uśmiechnął. Widział w tym chłopcu ojca, sposób, w jaki jego proste czarne włosy układały się po jednej stronie czoła, przenikliwe czarne oczy. "Dobrze" - powiedział. "Zawsze jest następny rok". Zaczął odchodzić. Mike wziął go za rękę i spojrzał mu w oczy.
  
  "Nick, martwię się o mamę."
  
  Nick zerknął na Katie. Siedziała z nogami podwiniętymi pod siebie i wyrywała chwasty spomiędzy kamyków, jakby była na swoim podwórku. "Czemu się martwisz?" - zapytał.
  
  "Powiedz mi wprost" - powiedział Mike. "Nie zrobimy tego, prawda?"
  
  "Oczywiście, że to zrobimy. Mamy kilka godzin światła dziennego plus pół nocy. Jeśli nie będziemy w Hongkongu, czas na martwienie się to dziesięć minut przed północą. Zostało nam tylko sześćdziesiąt mil do przebycia. Jeśli tam nie dotrzemy, będę się o ciebie martwić. Ale do tego czasu powtarzaj, że damy radę".
  
  "A co z matką? Ona nie jest taka jak ty i ja - mam na myśli to, że jest kobietą i tak dalej.
  
  "Jesteśmy z tobą, Mike" - powiedział Nick z naciskiem. "Zaopiekujemy się nią".
  
  Chłopiec się uśmiechnął. Nick podszedł do Katie.
  
  Spojrzała na niego i pokręciła głową. "Chcę, żebyś spróbował się przespać".
  
  "Nie chcę spóźnić się na pociąg" - powiedział Nick.
  
  Wtedy Mike krzyknął: "Słuchaj, Nick!"
  
  Nick się odwrócił. Rzeczywiście, tory huczały. Złapał Katie za rękę i szarpnął ją, stawiając na nogi. "Chodź".
  
  Katie już biegła obok niego. Mike dołączył do nich i cała trójka pobiegła wzdłuż torów. Biegli, aż sterta, którą usypali, zniknęła za nimi. Wtedy Nick wciągnął Katie i Mike'a jakieś półtora metra w głąb lasu. Wtedy się zatrzymali.
  
  Przez chwilę łapali oddech, aż w końcu mogli oddychać normalnie. "Powinno być wystarczająco daleko" - powiedział Nick. "Nie rób tego, dopóki ci nie powiem".
  
  Usłyszeli cichy, coraz głośniejszy dźwięk klikania. Potem dobiegł ich turkot szybko jadącego pociągu. Nick obejmował Katie prawą ręką, a lewą Mike'a. Policzek Katie przylegał do jego piersi. Mike trzymał w lewej ręce pistolet maszynowy Tommy. Hałas narastał; potem zobaczyli przejeżdżającą przed nimi ogromną, czarną lokomotywę parową.
  
  
  
  
  m. Sekundę później ich minął, a wagony towarowe rozmyły się w powietrzu. "Zwolnił" - pomyślał Nick. "Łatwo".
  
  Rozległ się głośny pisk, który narastał w miarę jak samochody stawały się coraz bardziej widoczne. Nick zauważył, że co czwarty samochód miał otwarte drzwi. Pisk nie ustawał, spowalniając ogromną, wijącą się masę samochodów. Rozległ się głośny huk, który Nick uznał za spowodowany uderzeniem silników w stertę krzaków. Potem pisk ucichł. Samochody poruszały się teraz powoli. Potem zaczęły nabierać prędkości.
  
  "Nie przestaną" - powiedział Nick. "Dalej. Teraz albo nigdy".
  
  Minął Katie i Mike'a. Wagony gwałtownie nabierały prędkości. Włożył całą siłę w zmęczone nogi i pobiegł w stronę otwartych drzwi wagonu. Oparłszy się ręką o podłogę wagonu, podskoczył i obrócił się, lądując na siedząco w drzwiach. Katie była tuż za nim. Wyciągnął do niej rękę, ale zaczęła się wycofywać. Zatrzymała oddech i zwolniła. Nick uklęknął. Trzymając się framugi drzwi dla wsparcia, wychylił się, objął lewą ręką jej smukłą talię i zepchnął ją z nóg do samochodu za sobą. Potem wyciągnął rękę do Mike'a. Ale Mike szybko wstał. Złapał Nicka za rękę i wskoczył do samochodu. Pistolet maszynowy Tommy zabrzęczał obok niego. Odchylili się do tyłu, ciężko oddychając, czując, jak samochód kołysze się na boki, wsłuchując się w stukot kół na gąsienicach. W samochodzie unosił się zapach stęchłej słomy i starego krowiego nawozu, ale Nick nie mógł powstrzymać uśmiechu. Jechali z prędkością około sześćdziesięciu mil na godzinę.
  
  Podróż pociągiem trwała nieco ponad pół godziny. Katie i Mike spali. Nawet Nick zdrzemnął się. Wysuszył wszystkie naboje w Wilhelminie i pistolecie maszynowym Tommy, po czym pobujał się lokomotywą, kiwając głową. Pierwszą rzeczą, jaką zauważył, była dłuższa przerwa między stukotem kół. Kiedy otworzył oczy, zobaczył, że krajobraz porusza się znacznie wolniej. Szybko wstał i ruszył w stronę otwartych drzwi. Pociąg wjeżdżał do wioski. Ponad piętnastu żołnierzy blokowało tory przed lokomotywą. Zmierzchało; słońce prawie zaszło. Nick naliczył dziesięć wagonów między swoim a lokomotywą. Lokomotywa zasyczała i zapiszczała, gdy się zatrzymała.
  
  "Mike" - zawołał Nick.
  
  Mike natychmiast się obudził. Usiadł i potarł oczy. "Co to jest?"
  
  "Żołnierze. Zatrzymali pociąg. Budźcie mamę. Musimy iść."
  
  Mike potrząsnął Katie za ramię. Jej koszula była podarta prawie do pasa od biegu w stronę pociągu. Usiadła bez słowa, po czym ona i Mike wstali.
  
  Nick powiedział: "Myślę, że w pobliżu jest autostrada prowadząca do przygranicznego miasta Shench One. Będziemy musieli ukraść samochód".
  
  "Jak daleko jest do tego miasta?" zapytała Katie.
  
  "Prawdopodobnie dwadzieścia lub trzydzieści mil. Nadal możemy przeżyć, jeśli znajdziemy samochód".
  
  "Patrzcie" - powiedział Mike. "Żołnierze wokół lokomotywy".
  
  Nick powiedział: "Teraz zaczną przeszukiwać wagony towarowe. Po tej stronie są cienie. Myślę, że dotrzemy do tej chaty. Pójdę pierwszy. Będę obserwował żołnierzy, a potem pokażę ci, żebyś ich śledził, jednego po drugim".
  
  Nick wziął pistolet Tommy'ego. Wyskoczył z wagonu, po czym czekał, kucając i patrząc w stronę przodu pociągu. Żołnierze rozmawiali z maszynistą. Skulony przebiegł jakieś piętnaście stóp do starej szopy na stacji kolejowej. Skręcił za róg i zatrzymał się. Uważnie obserwując żołnierzy, skinął w stronę Mike'a i Katie. Katie upadła pierwsza, a gdy biegła przez polanę, Mike wysiadł z wagonu. Katie podeszła do Nicka, a Mike podążył za nią.
  
  Przemieszczali się za budynki, w kierunku przodu pociągu. Gdy byli już wystarczająco daleko przed żołnierzami, przeszli przez tory.
  
  Było już ciemno, kiedy Nick dotarł do autostrady. Stanął na jej skraju, a Katie i Mike szli za nim.
  
  Po jego lewej stronie znajdowała się wioska, z której właśnie przybyli, po prawej zaś droga do Shench'Uan.
  
  "Czy jedziemy autostopem?" zapytała Katie.
  
  Nick potarł swój gęsty, brodaty podbródek. "Tą drogą porusza się zbyt wielu żołnierzy. Na pewno nie chcemy zatrzymywać całej ich grupy. Strażnicy graniczni pewnie spędzają wieczory w tej wiosce, a potem odchodzą. Oczywiście, żaden żołnierz by się dla mnie nie zatrzymał".
  
  "Będą dla mnie" - powiedziała Katie. "Żołnierze wszędzie są tacy sami. Lubią dziewczyny. A powiedzmy sobie szczerze, ja też taka jestem".
  
  Nick powiedział: "Nie musisz mnie przekonywać". Odwrócił się, żeby spojrzeć na wąwóz biegnący wzdłuż autostrady, a potem z powrotem na nią. "Jesteś pewna, że dasz radę?"
  
  Uśmiechnęła się i znów przybrała tę atrakcyjną pozę. "Co o tym myślisz?"
  
  Nick odwzajemnił uśmiech. "Świetnie. Tak to rozwiążemy. Mike, zjedź na autostradę". Wskazał na Katie. "Twoja historia - twój samochód wpadł do wąwozu. Twój synek jest ranny. Potrzebujesz pomocy. To głupia historia, ale to najlepsze, co mogę zrobić w tak krótkim czasie".
  
  Katie wciąż się uśmiechała. "Jeśli to żołnierze, nie sądzę, żeby byli szczególnie zainteresowani historią, którą im opowiadam".
  
  Nick wskazał na nią ostrzegawczo palcem. "Tylko uważaj".
  
  
  
  
  
  
  "Tak, proszę pana."
  
  "Wczołgajmy się w wąwóz, aż zobaczymy możliwą perspektywę".
  
  Gdy wskoczyli do wąwozu, z wioski dostrzegł parę reflektorów.
  
  Nick powiedział: "Za wysoko jak na samochód. Wygląda jak ciężarówka. Zostań tam, gdzie jesteś".
  
  To była ciężarówka wojskowa. Żołnierze śpiewali, gdy przejeżdżała. Kontynuowała jazdę autostradą. Wtedy pojawiła się druga para reflektorów.
  
  "To samochód" - powiedział Nick. "Wysiadaj, Mike".
  
  Mike wyskoczył z wąwozu i przeciągnął się. Katie była tuż za nim. Wygładziła koszulkę i wygładziła włosy. Potem wróciła do poprzedniej pozycji. Gdy samochód się zbliżył, zaczęła machać rękami, próbując utrzymać pozycję. Opony zapiszczały na asfalcie, a samochód gwałtownie się zatrzymał. Jednak przeleciał zaledwie jakieś dwa metry nad Katie, zanim się zatrzymał.
  
  Było w nim trzech żołnierzy. Byli pijani. Dwóch natychmiast wysiadło i skierowało się z powrotem w stronę Katie. Kierowca wysiadł, podszedł do tyłu i zatrzymał się, obserwując pozostałą dwójkę. Śmiali się. Katie zaczęła opowiadać swoją historię, ale miała rację. Wszystko, czego chcieli, to ona. Jeden wziął ją za rękę i wspomniał coś o jej wyglądzie. Drugi zaczął głaskać ją po piersi, posyłając jej aprobujące, aprobujące spojrzenie. Nick szybko ruszył wzdłuż wąwozu w kierunku przodu samochodu. Przed nim wyszedł z wąwozu i skierował się w stronę kierowcy. Hugo był w jego prawej ręce. Przeszedł wzdłuż samochodu i podszedł do żołnierza od tyłu. Lewą ręką zakrył usta i jednym szybkim ruchem podciął mężczyźnie gardło. Gdy żołnierz upadł na ziemię, poczuł ciepłą krew na dłoni.
  
  Katie błagała pozostałą dwójkę. Byli na wysokości bioder, a podczas gdy jeden ją obmacywał i masował, drugi ciągnął ją w stronę samochodu. Nick ruszył za tym, który ją ciągnął. Podszedł do niego od tyłu, złapał go za włosy, szarpnął żołnierza za głowę i przeciął Hugo przez gardło. Ostatni żołnierz go zobaczył. Odepchnął Katie i wyciągnął złowrogi sztylet. Nick nie miał czasu na dłuższą walkę na noże. Paciorkowce w oczach żołnierza były przyćmione przez napój. Nick cofnął się o cztery kroki, przerzucił Hugo na lewe ramię, wyciągnął Wilhelminę zza paska i strzelił mężczyźnie w twarz. Katie krzyknęła. Zgięła się wpół, trzymając się za brzuch i zatoczyła się w stronę samochodu. Mike zerwał się na równe nogi. Stał nieruchomo, wpatrując się w scenę. Nick nie chciał, żeby którykolwiek z nich widział coś takiego, ale wiedział, że to musi się stać. Byli w jego świecie, nie w ich, i chociaż Nick nie przepadał za tą częścią swojej pracy, zaakceptował ją. Miał nadzieję, że im się spodoba. Bez chwili wahania Nick wtoczył trzy ciała do wąwozu.
  
  "Wsiadaj do samochodu, Mike" - rozkazał.
  
  Mike się nie poruszył. Wpatrywał się w ziemię szeroko otwartymi oczami.
  
  Nick podszedł do niego, uderzył go dwa razy w twarz i popchnął w stronę samochodu. Mike początkowo zrobił to niechętnie, ale potem najwyraźniej się wyrwał i wdrapał na tylne siedzenie. Katie wciąż pochylała się, trzymając się samochodu. Nick objął ją ramieniem i pomógł jej wsiąść na przednie siedzenie. Obszedł samochód dookoła i usiadł za kierownicą. Uruchomił silnik i odjechał autostradą.
  
  To był sfatygowany, zmęczony Austin z 1950 roku. Wskaźnik paliwa wskazywał połowę baku. Cisza w samochodzie była niemal ogłuszająca. Czuł, jak Katie wbija mu się w twarz. W samochodzie unosił się zapach zwietrzałego wina. Nick żałował, że nie zapalił jednego ze swoich papierosów. W końcu Katie się odezwała. "To dla ciebie tylko robota, prawda? Nie obchodzi cię ani ja, ani Mike. Po prostu dowieź nas do Hongkongu do północy, bez względu na wszystko. I zabij każdego, kto stanie ci na drodze".
  
  "Mamo" - powiedział Mike. "Robi to też dla taty". Położył dłoń na ramieniu Nicka. "Teraz rozumiem".
  
  Katie spojrzała na swoje złożone na kolanach palce. "Przepraszam, Nick" - powiedziała.
  
  Nick nie spuszczał wzroku z drogi. "To było dla nas wszystkich ciężkie. Na razie oboje jesteście cali i zdrowi. Nie zostawiajcie mnie teraz. Wciąż mamy tę granicę do przekroczenia".
  
  Dotknęła kierownicy jego dłonią. "Twoja załoga się nie zbuntuje" - powiedziała.
  
  Nagle Nick usłyszał ryk silnika samolotu. Początkowo wydawał się cichy, a potem stopniowo narastał. Dochodził zza nich. Nagle autostrada wokół Austina stanęła w płomieniach. Nick skręcił kierownicą najpierw w prawo, potem w lewo, zataczając zygzakiem. Gdy samolot przelatywał nad nimi, rozległ się świst, a potem skręcił w lewo, nabierając wysokości przed kolejnym przelotem. Nick leciał z prędkością osiemdziesięciu kilometrów na godzinę. Przed sobą ledwo dostrzegał tylne światła wojskowej ciężarówki.
  
  "Jak oni się o tym tak szybko dowiedzieli?" zapytała Katie.
  
  Nick powiedział: "Inna ciężarówka musiała znaleźć ciała i powiadomić je przez radio. Ponieważ brzmi to jak stary samolot śmigłowy, prawdopodobnie zabrali wszystko, co nadawało się do lotu. Spróbuję coś zrobić. Podejrzewam, że pilot leci wyłącznie na światłach.
  
  Samolot jeszcze nie przeleciał. Nick zgasił światła w Austinie, a potem wyłączył silnik.
  
  
  
  
  
  i zatrzymał się. Słyszał ciężki oddech Mike'a z tylnego siedzenia. Nie było żadnych drzew ani niczego, pod czym mógłby zaparkować. Jeśli się mylił, byliby łatwym celem. Wtedy usłyszał słaby warkot silnika samolotu. Hałas silnika stawał się coraz głośniejszy. Nick poczuł, że zaczyna się pocić. Samolot leciał nisko. Zbliżał się do nich i nadal spadał. Wtedy Nick zobaczył płomienie strzelające z jego skrzydeł. Z tej odległości nie mógł dostrzec ciężarówki. Ale zobaczył pomarańczową kulę ognia przetaczającą się przez powietrze i usłyszał głęboki grzmot eksplozji. Samolot wzniósł się do kolejnego przelotu.
  
  "Lepiej usiądźmy na chwilę" - powiedział Nick.
  
  Katie zakryła twarz dłońmi. Wszyscy widzieli płonącą ciężarówkę tuż za horyzontem.
  
  Samolot był wyżej, wykonując ostatni przelot. Minął Austina, potem płonącą ciężarówkę i leciał dalej. Nick powoli ruszył Austinem do przodu. Pozostał na poboczu autostrady, przejeżdżając niecałe trzydzieści kilometrów. Pozostawił włączone światła. Poruszali się z męczarnią, aż dotarli do płonącej ciężarówki. Ciała leżały porozrzucane po autostradzie i poboczach. Niektóre płonęły już na czarno, inne wciąż płonęły. Katie zakryła twarz dłońmi, by zasłonić widok. Mike oparł się o przednie siedzenie, patrząc przez przednią szybę z Nickiem. Nick przejeżdżał Austinem tam i z powrotem autostradą, próbując poruszać się po terenie bez rozjeżdżania ciał. Minął ich, a następnie przyspieszył, nie wyłączając reflektorów. Przed sobą zobaczył migające światła Shench'One.
  
  Zbliżając się do miasta, Nick próbował sobie wyobrazić, jak będzie wyglądała granica. Nie ma sensu próbować ich oszukać. Prawdopodobnie każdy żołnierz w Chinach ich szukał. Musieliby się przez nią przebić. Jeśli dobrze pamiętał, ta granica to po prostu duża brama w płocie. Jasne, będzie tam bariera, ale po drugiej stronie bramy nie będzie nic, przynajmniej dopóki nie dotrą do Fan Ling po stronie Hongkongu. To będzie sześć lub siedem mil od bramy.
  
  Zbliżali się do Shench'Uan. Miała jedną główną ulicę, a na jej końcu Nick zobaczył ogrodzenie. Zatrzymał się i zatrzymał. Około dziesięciu żołnierzy z karabinami przewieszonymi przez ramiona krążyło wokół bramy. Przed wartownią ustawiono karabin maszynowy. Z powodu późnej pory ulica prowadząca przez miasto była ciemna i pusta, ale teren wokół bramy był dobrze oświetlony.
  
  Nick przetarł zmęczone oczy. "To wszystko" - powiedział. "Nie mamy aż tak dużo broni".
  
  "Nick". To był Mike. "Na tylnym siedzeniu są trzy karabiny".
  
  Nick odwrócił się na krześle. "Dobry chłopak, Mike. Pomogą". Spojrzał na Katie. Wciąż patrzyła na poręcz. "Wszystko w porządku?" zapytał.
  
  Odwróciła się do niego twarzą, z dolną wargą przyklejoną między zębami i oczami pełnymi łez. Kręcąc głową na boki, powiedziała: "Nick, ja... chyba sobie z tym nie poradzę".
  
  Killmaster wziął ją za rękę. "Słuchaj, Katie, to już koniec. Kiedy przejdziemy przez te bramy, będzie po wszystkim. Znów będziesz z Johnem. Możesz wrócić do domu".
  
  Zamknęła oczy i skinęła głową.
  
  "Umiesz prowadzić?" zapytał.
  
  Ponownie skinęła głową.
  
  Nick wsiadł na tylne siedzenie. Sprawdził trzy pistolety. Były rosyjskiej produkcji, ale wyglądały na w dobrym stanie. Odwrócił się do Mike'a. "Otwórz szyby po lewej stronie". Mike zrobił to. Tymczasem Katie usiadła za kierownicą. Nick powiedział: "Chcę, żebyś usiadł na podłodze, Mike, plecami do drzwi". Mike zrobił, jak mu kazano. "Trzymaj głowę pod tamtym oknem". Killmaster rozwiązał mu koszulę w pasie. Ułożył cztery granaty obok siebie między nogami Mike'a. "Zrób tak, Mike" - powiedział. "Kiedy dam ci sygnał, wyciągnij zawleczkę pierwszego granatu, policz do pięciu, a następnie wyrzuć go przez ramię i przez okno, policz do dziesięciu, weź drugi granat i powtarzaj to, aż znikną. Zrozumiano?"
  
  "Tak, proszę pana."
  
  Killmaster zwrócił się do Katie. Delikatnie położył jej dłoń na ramieniu. "Widzisz" - powiedział - "stąd do bramy jest prosta linia. Chcę, żebyś wystartowała z niskiego biegu, a potem wrzuciła drugi. Kiedy samochód będzie jechał prosto do bramy, powiem ci. Potem chcę, żebyś mocno trzymała kierownicę, wcisnęła pedał gazu do podłogi i oparła głowę o siedzenie. Pamiętajcie, żebyście się nie spieszyli!"
  
  Katie skinęła głową.
  
  Nick zatrzymał się przy oknie naprzeciwko Mike'a z pistoletem maszynowym Tommy. Upewnił się, że wszystkie trzy pistolety są w zasięgu ręki. "Wszyscy gotowi?" zapytał.
  
  Obydwoje skinęli głowami.
  
  "Dobra, to jedziemy!"
  
  Katie lekko szarpnęła, ruszając. Wjechała na środek ulicy i skierowała się w stronę bramy. Potem wrzuciła drugi bieg.
  
  "Wyglądasz dobrze" - powiedział Nick. "A teraz uderzaj!"
  
  Austin zdawał się kołysać, gdy Katie nacisnęła pedał gazu, a potem szybko nabrał prędkości. Głowa Katie zniknęła z pola widzenia.
  
  
  
  
  
  Strażnicy przy bramie z zaciekawieniem obserwowali zbliżający się samochód. Nick nie chciał jeszcze otwierać ognia. Kiedy strażnicy zobaczyli, że Austin nabiera prędkości, zdali sobie sprawę, co się dzieje. Karabiny spadły im z ramion. Dwóch z nich szybko rzuciło się do karabinu maszynowego. Jeden oddał strzał, a kula wyryła gwiazdę na przedniej szybie. Nick wychylił się przez okno i krótką serią z pistoletu maszynowego Tommy'ego poranił jednego ze strażników przy karabinie maszynowym. Rozległy się kolejne strzały, roztrzaskując przednią szybę. Nick oddał jeszcze dwie krótkie serie, a kule trafiły w cel. Wtedy w pistolecie Tommy'ego skończyła się amunicja. "Teraz, Mike!" krzyknął.
  
  Mike bawił się granatami przez kilka sekund, a potem zabrał się do roboty. Byli kilka metrów od poprzeczki. Pierwszy granat eksplodował, zabijając jednego strażnika. Karabin maszynowy brzęknął, a kule spadły na samochód. Przednia boczna szyba została przecięta na pół i wypadła. Nick wyciągnął Wilhelminę. Strzelił, chybił i strzelił ponownie, powalając jednego strażnika. Drugi granat eksplodował obok karabinu maszynowego, ale nie na tyle, by zranić obsługujących go. Zatrzeszczał, żując samochód. Przednia szyba roztrzaskała się, a potem otworzyła, gdy ostatnia szyba odleciała. Nick strzelał dalej, raz trafiając, raz chybiając, aż w końcu usłyszał tylko kliknięcie, gdy nacisnął spust. Trzeci granat eksplodował w pobliżu budki strażnika, wyrównując ją. Jeden z karabinierów maszynowych został trafiony i upadł. Opona eksplodowała, gdy terkot karabinu maszynowego ją przegryzł. Austin zaczął skręcać w lewo. "Skręć kierownicę w prawo!" - krzyknął Nick do Katie. Pociągnęła, samochód wyprostował się, przebił się przez ogrodzenie, zadrżał i pojechał dalej. Czwarty granat zniszczył większość ogrodzenia. Nick strzelał z jednego z rosyjskich karabinów. Jego celność pozostawiała wiele do życzenia. Strażnicy podeszli do samochodu. Karabiny mieli uniesione do ramion; strzelali w tył samochodu. Tylna szyba była pokryta gwiazdami od ich kul. Strzelali dalej, nawet gdy kule przestały trafiać w samochód.
  
  "Skończyliśmy?" zapytała Katie.
  
  Killmaster wyrzucił rosyjski karabin przez okno. "Możesz usiąść, ale trzymaj pedał gazu wciśnięty do podłogi".
  
  Katie usiadła. Austin zaczął przerywać, potem kaszleć. W końcu silnik po prostu zgasł i samochód się zatrzymał.
  
  Twarz Mike'a pociemniała od zielonkawego rumieńca. "Wypuśćcie mnie!" - krzyknął. "Chyba zwymiotuję!". Wysiadł z samochodu i zniknął w krzakach przy drodze.
  
  Wszędzie było szkło. Nick wpełzł na przednie siedzenie. Katie wpatrywała się w okno, którego tam nie było. Jej ramiona drżały; potem zaczęła płakać. Nie próbowała ukrywać łez; pozwoliła im płynąć gdzieś z głębi siebie. Spływały po jej policzkach i spadały z brody. Całe jej ciało drżało. Nick objął ją i przyciągnął do siebie.
  
  Jej twarz przycisnęła się do jego piersi. Stłumionym głosem szlochała: "Czy... czy mogę już odejść?"
  
  Nick pogłaskał ją po włosach. "Niech przyjdą, Katie" - powiedział cicho. Wiedział, że to nie głód, pragnienie ani brak snu. Jego uczucie do niej przeniknęło go głęboko, głębiej, niż zamierzał. Jej płacz zmienił się w szloch. Jej głowa lekko odsunęła się od jego piersi i spoczęła w zgięciu jego ramienia. Szlochała, patrząc na niego z wilgotnymi rzęsami i lekko rozchylonymi ustami. Nick delikatnie odgarnął kosmyk włosów z jej czoła. Delikatnie dotknął jej ust. Odwzajemniła pocałunek, a potem odsunęła głowę od jego.
  
  "Nie powinieneś był tego robić" - wyszeptała.
  
  "Wiem" - powiedział Nick. "Przepraszam".
  
  Uśmiechnęła się do niego słabo. "Nie jestem".
  
  Nick pomógł jej wysiąść z samochodu. Mike dołączył do nich.
  
  "Poczuj się lepiej" - zapytał go Nick.
  
  Skinął głową, po czym machnął ręką w stronę samochodu. "Co teraz zrobimy?"
  
  Nick ruszył. "Jedziemy do Fan Ling".
  
  Nie zaszli daleko, gdy Nick usłyszał trzepot śmigieł helikoptera. Spojrzał w górę i zobaczył zbliżający się helikopter. "W krzaki!" krzyknął.
  
  Przycupnęli w krzakach. Nad nimi krążył helikopter. Lekko zanurkował, jakby dla bezpieczeństwa, po czym odleciał w kierunku, z którego przyleciał.
  
  "Czy oni nas widzieli?" zapytała Katie.
  
  "Prawdopodobnie." Nick zacisnął mocno zęby.
  
  Katie westchnęła. "Myślałam, że teraz będziemy bezpieczni".
  
  "Jesteś bezpieczny" - powiedział Nick przez zaciśnięte zęby. "Wyciągnąłem cię stamtąd i należysz do mnie". Zaraz potem pożałował, że to powiedział. Jego umysł był jak owsianka. Był zmęczony planowaniem, myśleniem; nie pamiętał nawet, kiedy ostatni raz spał. Zauważył, że Katie dziwnie na niego patrzy. To było sekretne, kobiece spojrzenie, które widział tylko dwa razy w życiu. Wyrażało ono mnóstwo niewypowiedzianych słów, zawsze sprowadzających się do jednego: "gdyby". Gdyby nie był tym, kim był, gdyby nie była tym, kim była, gdyby nie pochodzili z tak odmiennych światów, gdyby nie był oddany pracy, a ona rodzinie - gdyby, gdyby. Takie rzeczy zawsze były niemożliwe.
  
  
  
  
  
  Być może oboje o tym wiedzieli.
  
  Na autostradzie pojawiły się dwie pary reflektorów. Wilhelmina była pusta; Nick miał tylko Hugo. Odpiął zapinkę od pasa. Samochody podjechały do nich, a on wstał. To były sedany Jaguar, a kierowcą pierwszego był Hawk. Samochody się zatrzymały. Tylne drzwi drugiego samochodu otworzyły się i wyskoczył z nich John Lou z prawą ręką w temblaku.
  
  "Tato!" krzyknął Mike i pobiegł w jego stronę.
  
  "John" - wyszeptała Katie. "John!" Podbiegła do niego.
  
  Przytulili się, wszyscy trzej płakali. Nick wyprowadził Hugo. Hawk wysiadł z pierwszego samochodu, z czarnym niedopałkiem cygara w zębach. Nick podszedł do niego. Widział jego luźny garnitur i pomarszczoną, ogorzałą twarz.
  
  "Wyglądasz okropnie, Carter" - powiedział Hawk.
  
  Nick skinął głową. "Przyniosłeś przypadkiem paczkę papierosów?"
  
  Hawk sięgnął do kieszeni płaszcza i rzucił Nickowi paczkę. "Masz pozwolenie od policji" - powiedział.
  
  Nick zapalił papierosa. John Lou podszedł do nich, otoczony przez Katie i Mike'a. Wyciągnął lewą rękę. "Dziękuję, Nick" - powiedział. Jego oczy napełniły się łzami.
  
  Nick wziął ją za rękę. "Zaopiekuj się nimi".
  
  Mike odsunął się od ojca i objął Nicka w talii. On też płakał.
  
  Killmaster przeczesał dłonią włosy chłopca. "Już prawie czas na wiosenne treningi, prawda?"
  
  Mike skinął głową i dołączył do ojca. Katie przytuliła profesora; zignorowała Nicka. Wrócili do drugiego wagonu. Drzwi były dla nich otwarte. Mike wsiadł, potem John. Katie zaczęła wsiadać, ale zatrzymała się, z nogą prawie w środku. Powiedziała coś do Johna i wróciła do Nicka. Miała na ramionach biały sweterek. Teraz, z jakiegoś powodu, wyglądała bardziej jak gospodyni domowa. Stanęła przed Nickiem, patrząc na niego. "Nie sądzę, żebyśmy się jeszcze kiedykolwiek spotkali".
  
  "To strasznie długi czas" - powiedział.
  
  Stanęła na palcach i pocałowała go w policzek. "Chciałabym..."
  
  "Twoja rodzina czeka".
  
  Przygryzła dolną wargę i pobiegła do samochodu. Drzwi się zamknęły, silnik odpalił, a rodzina Loo zniknęła z pola widzenia.
  
  Nick został sam z Hawkiem. "Co się stało z ręką profesora?" zapytał.
  
  Hawk powiedział: "W ten sposób wyciągnęli z niego twoje nazwisko. Wyrwali mu kilka gwoździ, złamali kilka kości. Nie było łatwo".
  
  Nick nadal patrzył na tylne światła samochodu Loo.
  
  Hawk otworzył drzwi. "Masz kilka tygodni. Myślę, że planujesz powrót do Acapulco.
  
  Killmaster zwrócił się do Hawka. "Teraz potrzebuję tylko kilku godzin nieprzerwanego snu". Pomyślał o Laurze Best i o tym, jak potoczyły się wydarzenia w Acapulco, a potem o Sharon Russell, ślicznej stewardesie. "Chyba tym razem spróbuję w Barcelonie" - powiedział.
  
  "Później" - powiedział mu Hawk. "Idź spać. Potem kupię ci pyszny stek na kolację, a skoro już się upijemy, opowiesz mi, co się stało. Barcelona przyjedzie później".
  
  Nick uniósł brwi ze zdziwienia, ale nie był pewien. Wydawało mu się jednak, że Hawk poklepał go po plecach, gdy wsiadał do samochodu.
  
  Koniec
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  Karnawał morderstw
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  
  
  przekład Lew Szkłowski
  
  
  
  Karnawał morderstw
  
  
  
  
  
  Rozdział 1
  
  
  
  
  
  
  Pewnej lutowej nocy 1976 roku trzy zupełnie różne osoby, w trzech zupełnie różnych miejscach, powiedziały to samo, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Pierwsza mówiła o śmierci, druga o pomocy, a trzecia o namiętności. Żadna z nich nie mogła wiedzieć, że ich słowa, niczym fantastyczna, niewidzialna pułapka, połączą wszystkie trzy. W brazylijskich górach, około 250 kilometrów od Rio de Janeiro, na samym skraju Cerro do Mar, mężczyzna, który wspomniał o śmierci, powoli obracał w palcach przeżute cygaro. Spojrzał na kłęby dymu i, jak mu się zdawało, omal nie zamknął oczu. Odchylił się na krześle z prostym oparciem i spojrzał przez stół na czekającego mężczyznę. Zacisnął usta i powoli skinął głową.
  
  
  "Teraz" - powiedział zimnym tonem - "to musi być zrobione natychmiast".
  
  
  Drugi mężczyzna odwrócił się i zniknął w nocy.
  
  
  
  
  
  
  Młody blondyn wjechał do miasta płatną drogą tak szybko, jak tylko mógł. Myślał o wszystkich listach, o niepokojących wątpliwościach i nieprzespanych nocach, a także o liście, który otrzymał dzisiaj. Może czekał zbyt długo. Nie chciał panikować, ale teraz tego żałował. Prawdę mówiąc, pomyślał, nigdy nie wiedział dokładnie, co robić, ale po ostatnim liście był pewien, że coś trzeba zrobić; bez względu na to, co pomyślą inni. "Teraz" - powiedział na głos. "To musi być zrobione teraz". Nie zwalniając, wjechał tunelem do miasta.
  
  
  
  
  
  
  W ciemności pokoju, wysoki, barczysty mężczyzna stał przed dziewczyną, która patrzyła na niego z krzesła. Nick Carter znał ją od jakiegoś czasu. Pili razem martini na imprezach, takich jak tego wieczoru. Była śliczną brunetką z zadartym nosem i pełnymi ustami na pięknej twarzy. Nigdy jednak nie wyszli poza powierzchowną rozmowę, bo ona zawsze znajdowała wymówkę, żeby nie iść dalej. Ale wcześniej tego wieczoru, na imprezie u Holdena, udało mu się ją namówić, żeby poszła z nim. Pocałował ją powoli i rozmyślnie, rozbudzając pożądanie językiem. I znów dostrzegł sprzeczność w jej emocjach. Drżąc z pożądania, wciąż walczyła ze swoją namiętnością. Trzymając jedną rękę na jej szyi, drugą rozwiązał jej bluzkę i pozwolił jej zsunąć się z jej delikatnych ramion. Zdjął jej stanik i z wdzięcznością spojrzał na jej pulchne, młode piersi. Potem ściągnął jej spódnicę i majtki, zielone z fioletowymi brzegami.
  
  
  Paula Rawlins spojrzała na niego z półotwartymi oczami i pozwoliła, by doświadczone dłonie Nicka wykonały swoją pracę. Nick zauważył, że nie próbowała mu pomóc. Tylko drżące dłonie na jego ramionach zdradzały jej wewnętrzne zagubienie. Delikatnie przycisnął ją do sofy, a potem zdjął koszulę, by poczuć jej nagie ciało na swojej piersi.
  
  
  "Teraz" - powiedział - "to musi być zrobione teraz".
  
  
  "Tak" - jęknęła cicho dziewczyna. "Och, nie. No i masz." Nick całował ją po całym ciele, podczas gdy Paula wysunęła biodra do przodu i nagle zaczęła go lizać. Teraz pragnęła tylko kochać się z Nickiem. Kiedy się do niej przycisnął, błagała go, żeby robił to szybciej, ale Nick się nie spieszył. Paula przycisnęła usta do jego ust, przesuwając dłonie wzdłuż jego ciała aż do pośladków, przyciskając go do siebie najmocniej, jak potrafiła. Dziewczyna, która nie wiedziała, czego chce, zmieniła się w spragnione zwierzę.
  
  
  "Nick, Nick" - wyszeptała Paula, szybko osiągając orgazm. Miała wrażenie, że zaraz eksploduje, jakby na chwilę zawisła między dwoma światami. Odrzuciła głowę do tyłu, przyciskając do niego klatkę piersiową i brzuch. Oczy wywróciły się jej w głowie.
  
  
  Trzęsąc się i szlochając, upadła na sofę, mocno obejmując Nicka, żeby nie mógł uciec. W końcu puściła go, a on położył się obok niej, a jej różowe sutki ocierały się o jego klatkę piersiową.
  
  
  "Czy było warto?" - zapytał cicho Nick. "O Boże, tak" - odpowiedziała Paula Rawlins. "Zdecydowanie warto".
  
  
  "Dlaczego więc to trwało tak długo?"
  
  
  "Co masz na myśli?" zapytała niewinnie. "Dobrze wiesz, o co mi chodzi, kochanie" - powiedział Nick. "Mieliśmy mnóstwo okazji, ale ty zawsze znajdowałaś jakąś oczywistą wymówkę. Teraz wiem, czego chciałaś. Więc o co to całe zamieszanie?"
  
  
  Zapytała: "Obiecaj mi, że się nie będziesz śmiał?". "Bałam się cię rozczarować. Znam cię, Nicku Carterze. Nie jesteś przeciętnym panem młodym. Jesteś ekspertem od kobiet".
  
  
  "Przesadzasz" - zaprotestował Nick. "Zachowujesz się, jakbyś musiał zdawać egzamin wstępny". Nick się roześmiał.
  
  
  z własnego porównania.
  
  
  "To wcale nie jest zły opis" - zauważyła Paula. "Nikt nie lubi przegrywać".
  
  
  "No cóż, nie przegrałaś, kochanie. Jesteś najlepsza w klasie, czy może raczej w łóżku?
  
  
  "Naprawdę jutro wybierasz się na takie nudne wakacje?" - zapytała, opierając głowę na jego piersi. "Zdecydowanie" - odparł Nick, prostując swoje długie nogi. Jej pytanie przywołało myśl o długim, spokojnym okresie. Potrzebował relaksu, naładowania baterii i w końcu Hawk się zgodził.
  
  
  "Puść mnie" - powiedziała Paula Rawlins. "Mogę wziąć dzień wolny od pracy".
  
  
  Nick spojrzał na jej miękkie, pulchne, białe ciało. Kobieta była jednym ze sposobów na odzyskanie formy, wiedział o tym doskonale, ale zdarzały się chwile, kiedy nawet to nie wystarczało. Bywały chwile, kiedy mężczyzna potrzebował uciec i pobyć sam. Nic nie robić. To był właśnie taki moment. Albo, poprawił się, będzie to od jutra. Ale dziś był ten wieczór, a ta niesamowita dziewczyna wciąż była w jego ramionach; skromna przyjemność, pełna wewnętrznych sprzeczności.
  
  
  Nick objął dłonią pełną, miękką pierś i bawił się różowym sutkiem kciukiem. Paula natychmiast zaczęła ciężko oddychać i przyciągnęła Nicka do siebie. Gdy owinęła nogę wokół jego nogi, Nick usłyszał dzwonek telefonu. Nie był to mały niebieski telefon w szufladzie biurka, ale zwykły telefon na biurku. Ucieszył się z tego. Na szczęście to nie Hawk przyszedł, żeby poinformować go o najnowszej katastrofie. Ktokolwiek to był, ujdzie mu to na sucho. Na razie nie było żadnych telefonów.
  
  
  Rzeczywiście, nie podniósłby słuchawki, gdyby nie sygnał wysłany przez szósty zmysł: ten niewytłumaczalny podświadomy system alarmowy, który wiele razy uratował mu życie.
  
  
  Paula mocno go objęła. "Nie odbieraj" - wyszeptała. "Zapomnij". Chciał, ale nie mógł. Nie odbierał telefonu zbyt często. Ale wiedział, że teraz będzie. Ta cholerna podświadomość. Była jeszcze gorsza niż Hawk, domagała się więcej i trwała dłużej.
  
  
  "Przepraszam bardzo, kochanie" - powiedział, zrywając się na równe nogi. "Jeśli się mylę, wrócę, zanim zdążysz się odwrócić".
  
  
  Nick przeszedł przez pokój, świadomy, że wzrok Pauli śledzi jego muskularne, gibkie ciało, niczym wskrzeszonego rzymskiego gladiatora. Głos w telefonie był mu obcy.
  
  
  "Panie Carter?" - zapytał głos. "Rozmawia pan z Billem Dennisonem. Przepraszam, że przeszkadzam tak późno, ale muszę z panem porozmawiać.
  
  
  Nick zmarszczył brwi i nagle się uśmiechnął. "Bill Dennison" - powiedział. Syn Todda Dennisona:
  
  
  
  
  "Tak, proszę pana."
  
  
  "O mój Boże, ostatnim razem, kiedy cię widziałem, byłeś w pieluszce. Gdzie jesteś?"
  
  
  Jestem przy budce telefonicznej naprzeciwko twojego domu. Portier powiedział mi, żebym w ogóle ci nie przeszkadzał, ale musiałem spróbować. Przyjechałem z Rochester, żeby się z tobą zobaczyć. Chodzi o mojego ojca.
  
  
  "Todd?" zapytał Nick. "Co się stało? Jakieś problemy?"
  
  
  "Nie wiem" - powiedział młody mężczyzna. "Właśnie dlatego do ciebie przyszedłem".
  
  
  - To wejdź. Powiem portierowi, żeby cię wpuścił.
  
  
  Nick się rozłączył, powiadomił portiera i podszedł do Pauli, która się ubierała.
  
  
  "Już to słyszałam" - powiedziała, podciągając spódnicę. "Rozumiem. Przynajmniej przypuszczam, że nie pozwoliłbyś mi odejść, gdyby to nie było takie ważne".
  
  
  "Masz rację. Dziękuję" - zaśmiał się Nick.
  
  Jesteś fajną dziewczyną z więcej niż jednego powodu. Możesz być pewien, że zadzwonię, jak wrócę.
  
  
  "Zdecydowanie na to liczę" - powiedziała Paula. Dzwonek zadzwonił, gdy Nick wypuścił Paulę tylnymi drzwiami. Bill Dennison był tak wysoki jak jego ojciec, ale szczuplejszy, bez krępej budowy Todda. Poza tym jego blond włosy, jasnoniebieskie oczy i nieśmiały uśmiech były identyczne jak u Todda. Nie tracąc czasu, od razu przeszedł do rzeczy.
  
  
  "Cieszę się, że chce się pan ze mną spotkać, panie Carter" - powiedział. "Ojciec opowiadał mi o panu historie. Martwię się o ojca. Prawdopodobnie wie pan, że zakłada nową plantację w Brazylii, jakieś 250 kilometrów od Rio de Janeiro. Ojciec ma zwyczaj ciągłego pisania do mnie skomplikowanych, szczegółowych listów. Napisał do mnie o kilku dziwnych incydentach w pracy. Nie sądzę, żeby to mogły być wypadki . Podejrzewałem, że to coś więcej. Potem otrzymał niejasne groźby, których nie potraktował poważnie. Napisałem do niego, że zamierzam go odwiedzić. Ale to mój ostatni rok studiów. Studiuję w TH, a on tego nie chciał. Zadzwonił do mnie z Rio, surowo mnie zrugał i powiedział, że jeśli teraz przyjadę, wsadzi mnie z powrotem na statek w kaftanie bezpieczeństwa".
  
  
  "To z pewnością nietypowe jak na twojego ojca" - powiedział Nick. Pomyślał o przeszłości. Po raz pierwszy spotkał Todda Dennisona wiele lat temu, gdy ten był jeszcze nowicjuszem w branży szpiegowskiej. Todd pracował wtedy jako inżynier w Teheranie i kilkakrotnie uratował Nickowi życie. Zostali dobrymi przyjaciółmi. Todd poszedł własną drogą i był teraz zamożnym człowiekiem, jednym z największych przemysłowców w kraju, zawsze osobiście nadzorującym budowę każdej ze swoich plantacji.
  
  
  "Więc martwisz się o swojego ojca" - zamyślił się Nick. "Myślisz, że może być w niebezpieczeństwie. Jaką plantację tam buduje?"
  
  
  Niewiele o tym wiem, po prostu leży w górzystym terenie, a plan mojego ojca zakłada pomoc tamtejszym mieszkańcom. Vader wierzy, że ten plan najlepiej ochroni kraj przed agitatorami i dyktatorami. Wszystkie jego nowe plantacje opierają się na tej filozofii i dlatego powstają w regionach, gdzie panuje bezrobocie i zapotrzebowanie na żywność.
  
  
  "Całkowicie się z tym zgadzam" - powiedział Nick. "Czy jest tam sam, czy jest z nim ktoś oprócz personelu?"
  
  
  "No cóż, jak wiesz, mama zmarła w zeszłym roku, a tata wkrótce potem ożenił się ponownie. Vivian jest z nim. Tak naprawdę jej nie znam. Byłam w szkole, kiedy się poznali, i wróciłam dopiero na ślub."
  
  
  "Byłem w Europie, kiedy się pobrali" - wspominał Nick. "Znalazłem zaproszenie po powrocie. Więc, Bill, chcesz, żebym tam pojechał i zobaczył, co się dzieje?"
  
  
  Bill Dennison zarumienił się i zrobił się nieśmiały.
  
  
  "Nie mogę pana o to prosić, panie Carter."
  
  
  "Proszę mówić mi Nick."
  
  
  "Naprawdę nie wiem, czego od ciebie oczekuję" - powiedział młody mężczyzna. "Po prostu potrzebowałem kogoś, z kim mógłbym o tym porozmawiać i pomyślałem, że może masz jakiś pomysł". Nick zastanowił się nad słowami chłopaka. Bill Dennison wyraźnie martwił się, czy to słuszne, czy nie. W jego umyśle pojawił się błysk wspomnień o dawnych długach i dawnych przyjaźniach. Planował wakacyjną wyprawę wędkarską do kanadyjskich lasów. Cóż, ryby nie chciały odpłynąć, a czas było odpocząć. Rio było pięknym miastem i akurat zbliżał się słynny karnawał. Nawiasem mówiąc, wyjazd do Todda był już wakacjami.
  
  
  "Bill, wybrałeś dobry moment" - powiedział Nick. "Jutro wyjeżdżam na wakacje. Lecę do Rio. Ty wracasz do szkoły, a jak tylko zobaczę, co się dzieje, zadzwonię do ciebie. To jedyny sposób, żeby dowiedzieć się, co się dzieje".
  
  
  "Nie potrafię wyrazić, jak bardzo jestem wdzięczny" - zaczął Bill Dennison, ale Nick poprosił go, żeby przestał.
  
  
  "Zapomnij o tym. Nie masz się o co martwić. Ale dobrze zrobiłeś, ostrzegając mnie. Twój ojciec jest zbyt uparty, żeby zrobić to, czego potrzebuje".
  
  
  Nick odprowadził chłopca do windy i wrócił do mieszkania. Zgasił światło i położył się spać. Udało mu się jeszcze pospać kilka godzin, zanim musiał skontaktować się z Hawkiem. Szef był w mieście i odwiedzał biuro AXE. Chciał móc skontaktować się z Nickiem o każdej porze dnia i nocy przez kilka godzin.
  
  
  "To mówi we mnie matka-kwoka" - powiedział pewnego dnia. "Masz na myśli matkę-smoka" - poprawił go Nick.
  
  
  Kiedy Nick dotarł do niepozornego nowojorskiego biura AXE, Hawk już tam był: jego szczupła sylwetka zdawała się należeć do kogoś innego niż osoby siedzące przy biurku; można go było sobie wyobrazić na przykład na wsi albo podczas badań archeologicznych. Jego lodowato niebieskie, przenikliwe oczy były dziś zazwyczaj przyjazne, ale Nick wiedział, że to tylko maska skrywająca wszystko inne niż przyjazne zainteresowanie.
  
  
  "Todd Dennison Industries" - powiedział Nick. "Słyszałem, że mają biuro w Rio".
  
  
  "Cieszę się, że zmieniłeś plany" - powiedział Hawk życzliwie. "Właściwie to miałem ci zaproponować wyjazd do Rio, ale nie chciałem, żebyś myślał, że ingeruję w twoje plany". Uśmiech Hawka był tak przyjazny i miły, że Nick zaczął wątpić w jego podejrzenia.
  
  
  "Dlaczego zaprosiłeś mnie do Rio?" zapytał Nick.
  
  
  "No cóż, bo Rio podoba ci się bardziej, N3" - odpowiedział radośnie Hawk. "Podoba ci się o wiele bardziej niż jakieś zapomniane przez Boga miejsce do wędkowania. Rio ma wspaniały klimat, piękne plaże, piękne kobiety i jest praktycznie karnawałem. Prawdę mówiąc, poczujesz się tam o wiele lepiej".
  
  
  "Nie musisz mi niczego sprzedawać" - powiedział Nick. "Co się za tym kryje?"
  
  
  "Nic, tylko dobre wakacje" - powiedział Hawk.
  
  
  Zatrzymał się, zmarszczył brwi, a potem podał Nickowi kartkę papieru. "Oto raport, który właśnie dostaliśmy od jednego z naszych ludzi. Jeśli tam pojedziesz, może zerkniesz, z czystej ciekawości, to oczywiste, prawda?"
  
  
  Nick szybko przeczytał odszyfrowaną wiadomość, napisaną w stylu telegramu.
  
  
  Czekają nas wielkie kłopoty. Wiele niewiadomych. Prawdopodobnie wpływy z zagranicy. Nie do końca weryfikowalne. Każda pomoc mile widziana.
  
  
  Nick oddał kartkę Hawkowi, który kontynuował działanie.
  
  
  "Słuchaj" - powiedział Killmaster - "to moje wakacje. Idę odwiedzić starego przyjaciela, który może potrzebować pomocy. Ale to wakacje, rozumiesz? URLOP. Rozpaczliwie potrzebuję wakacji i ty o tym wiesz.
  
  
  Oczywiście, mój chłopcze. Masz rację.
  
  
  "A nie dałbyś mi pracy na wakacjach, prawda?"
  
  
  "Nie zastanawiałbym się nad tym."
  
  
  "Nie, oczywiście, że nie" - powiedział ponuro Nick. "I z pewnością niewiele mogę z tym zrobić? A może jednak tak jest?"
  
  
  Hawk uśmiechnął się serdecznie. "Zawsze to powtarzam: nie ma nic lepszego niż połączenie odrobiny biznesu z przyjemnością, ale tym właśnie różnię się od większości ludzi. Mnóstwo zabawy".
  
  
  "Coś mi mówi, że nie muszę ci nawet dziękować" - powiedział Nick, wstając.
  
  
  "Zawsze bądź uprzejmy, N3" - zażartował Hawk.
  
  
  Nick pokręcił głową i wyszedł na świeże powietrze.
  
  
  Poczuł się uwięziony. Wysłał Toddowi telegram: "Niespodzianka, stary pierdzielu. Zgłosić się do lotu 47, 10 lutego, o godzinie 10:00". Tereograf nakazał mu usunąć słowo "pierd", ale reszta pozostała bez zmian. Todd wiedział, że to słowo powinno tam być.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 2
  
  
  
  
  
  
  Gdy znaleźli się pod warstwą chmur, spod prawego skrzydła samolotu dostrzegli Rio de Janeiro. Wkrótce Nick dostrzegł gigantyczny granitowy klif zwany Głową Cukru, zwrócony w stronę jeszcze wyższego Corcovado, garbu zwieńczonego figurą Chrystusa Odkupiciela. Podczas gdy samolot krążył nad miastem, Nick od czasu do czasu dostrzegał otaczające je kręte plaże. Miejsca słynące ze słońca, piasku i pięknych kobiet: Copacabana, Ipanema, Botafogo i Flamengo. Mogło to być bardzo przyjemne miejsce na wakacje. Być może kłopoty Todda były jedynie niewinną irytacją. Ale co, jeśli nie?
  
  
  Potem był jeszcze Hawk, który był niesamowicie przebiegły. Nie, nie dał mu nowej pracy, ale Nick wiedział, że oczekuje się od niego pośpiechu. A jeśli trzeba było działać, musiał działać. Lata doświadczenia w pracy z Hawkiem nauczyły go, że przypadkowe wspomnienie o nieistotnym problemie było równoznaczne z zadaniem. Z jakiegoś powodu czuł, że słowo "wakacje" staje się coraz bardziej niejasne. Mimo to starał się, żeby to były wakacje.
  
  
  Z przyzwyczajenia Nick przyjrzał się Hugo, z jego smukłą szpilką w skórzanej pochwie na prawym rękawie, świadomy uspokajającej obecności Wilhelminy, swojego Lugera kalibru 9 mm. Były niemal częścią jego ciała.
  
  
  Odchylił się do tyłu, zapiął pas i spojrzał na zbliżające się lotnisko Santos Dumont. Było zbudowane w samym sercu dzielnicy mieszkalnej, niemal w samym centrum. Nick wysiadł z samolotu w ciepłe słońce i odebrał bagaż. Miał ze sobą tylko jedną walizkę. Podróżowanie z jedną walizką było znacznie szybsze.
  
  
  Właśnie odebrał walizkę, gdy system nagłaśniający przerwał muzykę w wiadomościach. Przechodnie zobaczyli, jak barczysty mężczyzna nagle zamarł z walizką w ręku. Jego oczy stały się zimne.
  
  
  "Uwaga" - ogłosił rzecznik. "Właśnie ogłoszono, że znany amerykański przemysłowiec, Señor Dennison, został znaleziony martwy dziś rano w swoim samochodzie na górskiej drodze Serra do Mar. Jorge Pilatto, szeryf miasteczka Los Reyes, skomentował, że przemysłowiec padł ofiarą napadu. Uważa się, że Señor Dennison zatrzymał się, aby podwieźć zabójcę lub mu pomóc".
  
  
  
  
  
  
  Kilka minut później Nick, zaciskając zęby, jechał przez miasto wynajętym kremowym Chevroletem. Dobrze zapamiętał wskazówki i wybrał najszybszą trasę przez Avenido Rio Branco i Rua Almirante Alexandrino. Stamtąd jechał ulicami aż do autostrady, która wiła się przez ciemnozielone góry i oferowała widoki na miasto. Autostrada Redentor stopniowo prowadziła go w górę porośniętych krzewami gór wokół Morro Queimado i do pasma górskiego Cerro do Mar. Jechał z bardzo dużą prędkością i nie zwalniał.
  
  
  Jasne światło słońca wciąż świeciło, ale Nick czuł tylko ciemność i gulę w gardle. Wiadomości mogły być prawdziwe. Todd mógł zostać zabity przez jednego z tych bandytów w górach. Mogło tak być. Ale zimna wściekłość Nicka podpowiadała mu, że tak nie było. Zmusił się, żeby o tym nie myśleć. Wiedział tylko o wiadomościach i o tym, że syn Todda martwił się o ojca. Te dwa fakty niekoniecznie były ze sobą powiązane.
  
  
  Ale jeśli to prawda, pomyślał ponuro, wywróciłby miasto do góry nogami, żeby poznać prawdę. Był tak zamyślony, że widział tylko niebezpieczne zakręty Estrady, a autostrada robiła się coraz bardziej stroma.
  
  
  Ale nagle jego uwagę przykuła chmura kurzu w lusterku wstecznym, która znajdowała się zbyt daleko od jego opon. Inny samochód pędził Estradą z tą samą niebezpieczną prędkością co Nick. Jeszcze szybciej! Samochód był coraz bliżej. Nick jechał tak szybko, jak mógł. Gdyby jechał szybciej, wypadłby z drogi. Zawsze udawało mu się utrzymać samochód w równowadze. Estrada osiągnęła najwyższy punkt i nagle skręciła w stromą, krętą drogę. Gdy Nick zwolnił, aby uniknąć wyskoczenia z zakrętu, zobaczył nadjeżdżający samochód w lusterku wstecznym. Natychmiast zrozumiał, dlaczego samochód go wyprzedzał. To był duży Cadillac z '57, a ten samochód ważył dwa razy więcej niż on. Z taką masą mógł pokonywać zakręty bez zwalniania, a teraz na długim, dość prostym i stromym zjeździe Nick szybko stracił dystans. Zobaczył, że w samochodzie jest tylko jedna osoba. Jechał jak najdalej na prawo od drogi. Prawie otarł się o ostry kamień. Byłoby to trudne, ale doświadczony kierowca miałby wystarczająco dużo miejsca, aby jechać wzdłuż zbocza kanionu.
  
  
  Ponieważ kierowca cadillaca był ewidentnie doświadczony, Nick czekał, aż mężczyzna gwałtownie skręci. Zamiast tego zobaczył cadillaca pędzącego w jego kierunku z niewiarygodną prędkością, niczym taran. Samochód z hukiem uderzył w tylny zderzak Nicka, grożąc, że zrzuci go z kierownicy. Tylko jego wyśmienity koci refleks powstrzymał samochód przed wpadnięciem do wąwozu. Tuż przed ostrym zakrętem samochód ponownie w niego uderzył. Nick poczuł, jak samochód zsuwa się do przodu i znów musiał się wysilić, żeby nie wpaść do wąwozu. Na zakręcie nie odważył się zahamować, bo cięższy cadillac z pewnością znów by go uderzył. Gonił go jakiś szaleniec.
  
  
  Nick pierwszy wszedł w nowy zakręt i skręcił szeroko, gdy drugi samochód ponownie na niego ruszył. Odmówił krótką modlitwę, dobrze wycelował i Nick szarpnął kierownicą w prawo. To spowodowało, że Chevrolet obrócił się tak gwałtownie, że zepchnął Cadillaca. Nick obserwował, jak mężczyzna desperacko próbuje zahamować. Samochód wpadł jednak w poślizg i wpadł do wąwozu. Rozległ się głośny huk i trzask tłuczonego szkła, ale zbiornik paliwa nie eksplodował. Kierowca był czujny i wystarczająco szybki, by wyłączyć zapłon. Nick pobiegł na pobocze i zobaczył rozbitego Cadillaca leżącego na boku. Zdążył akurat zobaczyć, jak mężczyzna wysiada z samochodu i potyka się, przedzierając się przez gęste zarośla.
  
  
  Nick zsunął się po poszarpanym zboczu góry. Dotarłszy do zarośli, skoczył. Jego ofiara nie mogła być daleko. Teraz wszystko się zmieniło, a on był prześladowcą. Nasłuchiwał odgłosów napastnika, ale panowała głucha cisza. Nick zdał sobie sprawę, że jak na szaleńca, był bardzo sprytnym i przebiegłym facetem. Szedł dalej i zobaczył mokrą czerwoną plamę na liściach. Ślad krwi biegł w prawo i szybko podążył za nim. Nagle usłyszał cichy jęk. Poruszał się ostrożnie, ale o mało nie potknął się o ciało leżące twarzą do dołu. Kiedy Nick upadł na kolana, a mężczyzna się odwrócił, twarz nagle ożyła. Łokieć dotknął jego gardła. Upadł, łapiąc powietrze. Zobaczył, jak mężczyzna wstaje, jego twarz była podrapana i pokryta krwią.
  
  
  Mężczyzna próbował rzucić się na Nicka, ale udało mu się kopnąć go w brzuch. Nick podniósł się i ponownie uderzył go w szczękę.
  
  
  Mężczyzna upadł do przodu i nie poruszył się. Aby upewnić się, że napastnik nie żyje, Nick przewrócił go stopą. Ostateczny cios okazał się śmiertelny.
  
  
  Nick spojrzał na mężczyznę. Był ciemnowłosy i miał jasną cerę. Przypominał Słowianina. Jego ciało było kwadratowe i krępe. "On nie jest Brazylijczykiem" - pomyślał Nick, choć nie był pewien. Podobnie jak Ameryka, Brazylia również była tyglem narodowościowym. Nick uklęknął i zaczął przeszukiwać kieszenie mężczyzny. Nic w nich nie było: portfela, karty, dokumentów osobistych, niczego, co mogłoby go zidentyfikować. Nick znalazł tylko małą karteczkę z napisem "Lot 47", godzina 10:00, 10 lutego. Mężczyzna przed nim nie był szaleńcem.
  
  
  Chciał zabić Nicka celowo i z premedytacją. Najwyraźniej otrzymał numer lotu i godzinę przylotu, a on śledził to z lotniska. Nick był pewien, że ten mężczyzna nie jest lokalnym płatnym zabójcą. Był na to za dobry, zbyt profesjonalny. Jego ruchy sprawiały, że Nick sprawiał wrażenie dobrze wyszkolonego. Świadczył o tym brak identyfikacji. Mężczyzna wiedział, że Nick jest niebezpiecznym przeciwnikiem i podjął środki ostrożności. Nie było po nim śladu; wszystko wyglądało bardzo profesjonalnie. Wyłaniając się z zarośli, Nick rozmyślał nad odszyfrowaną wiadomością w biurze AXE. Ktoś wyszedł, żeby go uciszyć; i to tak szybko, jak to możliwe, zanim zdąży przywrócić porządek.
  
  
  Czy to mogło mieć związek ze śmiercią Todda? Wydawało się to mało prawdopodobne, a jednak Todd był jedyną osobą, która znała jego lot i godzinę przylotu. Wysłał jednak normalny telegram; każdy mógł go przeczytać. Być może w biurze podróży był zdrajca. A może dokładnie sprawdzali wszystkie loty z Ameryki, zakładając, że AXE kogoś wyśle. Mimo to zastanawiał się, czy istnieje jakiś związek między tymi dwoma wydarzeniami. Jedynym sposobem, aby się tego dowiedzieć, było zbadanie śmierci Todda.
  
  
  Nick wrócił do samochodu i pojechał do Los Reyes. Estrada wypłaszczyła się, gdy wjechała na mesetę, płaskowyż. Zobaczył małe farmy i szarych ludzi stojących wzdłuż drogi. Przed nim majaczyła grupa fioletowo-białych domów z tynku, a obok niego dostrzegł zniszczony, drewniany szyld z napisem "Los Reyes". Zatrzymał się obok kobiety z dzieckiem, niosącej dużą stertę prania.
  
  
  "Bom dia" - powiedział. - Onde fica a delegacia de policia?
  
  
  Kobieta wskazała na placyk na końcu ulicy, gdzie stał świeżo pomalowany kamienny dom z napisem "Policia" nad wejściem. Podziękował jej, podziękował, że jego portugalski jest nadal zrozumiały, i pojechał na komisariat. W środku panowała cisza, a nieliczne cele, które widział z poczekalni, były puste. Z małego bocznego pokoju wyszedł mężczyzna. Miał na sobie niebieskie spodnie i jasnoniebieską koszulę z napisem "Policia" na kieszeni na piersi. Mężczyzna, niższy od Nicka, miał gęste czarne włosy, czarne oczy i oliwkową brodę. Jego zdecydowana i dumna twarz patrzyła na Nicka niewzruszenie.
  
  
  "Przyszedłem po pana Dennisona" - powiedział Nick. "Czy jest pan tu szeryfem?"
  
  
  "Jestem komendantem policji" - poprawiła Nika. "Znowu jesteś jednym z tych dziennikarzy? Już opowiedziałam swoją historię".
  
  
  "Nie, jestem przyjacielem pana Dennisona" - odpowiedział Nick. "Przyszedłem go dziś odwiedzić. Nazywam się Carter, Nick Carter". Podał mężczyźnie swoje dokumenty. Mężczyzna przejrzał je i spojrzał pytająco na Nicka.
  
  
  Zapytał: "Czy jesteś tym Nickiem Carterem, o którym słyszałem?"
  
  
  "To zależy, co słyszałeś" - powiedział Nick z uśmiechem.
  
  
  "Myślę, że tak" - powiedział komendant policji, ponownie badając potężne ciało. "Jestem Jorge Pilatto. Czy to oficjalna wizyta?"
  
  
  "Nie" - powiedział Nick. "Przynajmniej nie przyjechałem do Brazylii w oficjalnym charakterze. Przyjechałem odwiedzić starego przyjaciela, ale wyszło inaczej. Chciałbym zobaczyć ciało Todda".
  
  
  "Dlaczego, Señor Carter?" zapytał Jorge Pilatto. "Oto mój oficjalny raport. Może go pan przeczytać".
  
  
  "Chcę zobaczyć ciało" - powtórzył Nick.
  
  
  Powiedział: "Myślisz, że nie rozumiem swojej pracy?". Nick zauważył, że mężczyzna jest zdenerwowany. Jorge Pilatto szybko się zdenerwował, za szybko. "Nie mówię tego. Powiedziałem, że chcę zobaczyć ciało. Jeśli nalegasz, najpierw poproszę o pozwolenie wdowę po señorze Dennisonie".
  
  
  Oczy Jorge'a Pilatto zabłysły. Potem jego twarz się rozluźniła i z rezygnacją pokręcił głową. "Tędy" - powiedział.
  
  
  "Kiedy skończysz, z przyjemnością przyjmę przeprosiny od zasłużonego Amerykanina, który zaszczycił nas swoją wizytą".
  
  
  Ignorując bezczelny sarkazm, Nick poszedł za Jorge Pilatto do małego pokoju na tyłach więzienia. Nick przygotował się. Taka konfrontacja zawsze była przerażająca. Nieważne, ile razy się jej doświadczyło, a zwłaszcza gdy dotyczyła dobrego przyjaciela. Jorge uniósł szare prześcieradło, a Nick podszedł do martwej postaci. Zmusił się, by spojrzeć na zwłoki po prostu jak na ciało, organizm do zbadania. Przyjrzał się raportowi przyczepionemu do krawędzi biurka. "Kula za lewym uchem, znowu w prawą skroń". To były proste słowa. Obrócił głowę na boki, dotykając ciała dłońmi.
  
  
  Nick spojrzał jeszcze raz na raport, zacisnął usta i zwrócił się do Jorge Pilatto, o którym wiedział, że uważnie mu się przygląda.
  
  
  "Mówisz, że zginął jakieś cztery godziny temu?" - zapytał Nick. "Jak udało ci się tu tak szybko dotrzeć?"
  
  
  Mój asystent i ja znaleźliśmy go w samochodzie w drodze z plantacji do miasta. Pół godziny temu patrolowałem tam, wróciłem do miasta i odebrałem mojego asystenta na ostateczną kontrolę. Miała się ona odbyć w ciągu pół godziny.
  
  
  "Gdyby to się wtedy nie wydarzyło".
  
  
  Nick zobaczył, jak oczy Jorge'a Pilatto się rozszerzają. "Nazywasz mnie kłamcą?" syknął.
  
  
  "Nie" - powiedział Nick. "Mówię tylko, że to wydarzyło się w innym czasie".
  
  
  Nick odwrócił się i odszedł. Ujawnił coś jeszcze. Jorge Pilatto miał coś w zanadrzu. Czuł się niepewnie i czuł, że nie wie, co powinien wiedzieć. Dlatego tak łatwo wpadał w irytację i złość. Nick wiedział, że musi przełamać tę postawę. Musiał pokazać temu człowiekowi jego wady, jeśli chciał z nim współpracować. I tak zrobił. Komendant policji miał w tych sprawach wpływy. Znał ludzi, warunki, osobistych wrogów i wiele innych przydatnych informacji. Nick wyszedł z budynku na światło słoneczne. Wiedział, że Jorge Pilatto stoi za nim.
  
  
  Zatrzymał się przy drzwiach samochodu i odwrócił. "Dziękuję za twoje wysiłki" - powiedział Nick.
  
  
  "Zaczekaj" - powiedział mężczyzna. "Dlaczego jesteś taki pewny swoich słów, panie?"
  
  
  Nick czekał na to pytanie. Oznaczało to, że irytacja mężczyzny opadła, przynajmniej częściowo. To był w każdym razie początek. Nick nie odpowiedział, tylko wrócił do pokoju.
  
  
  "Proszę ruszyć głową" - powiedział.
  
  
  Kiedy Jorge to zrobił, Nick powiedział: "Trudno, co? To stężenie pośmiertne. Jest we wszystkich kończynach i nie byłoby go tam, gdyby Todd zginął zaledwie cztery godziny temu. Został zabity wcześniej, gdzie indziej, a potem znalazł się tam, gdzie go znalazłeś. Myślałeś, że to napad, bo brakowało mu portfela. Zabójca zrobił to tylko po to, żeby zrobić takie wrażenie".
  
  
  Nick miał nadzieję, że Jorge Pilatto trochę pomyśli i będzie mądry. Nie chciał go upokorzyć. Chciał po prostu, żeby zrozumiał, że popełnił błąd. Chciał, żeby wiedział, że muszą współpracować, aby ustalić właściwe fakty.
  
  
  "Myślę, że to ja powinienem przeprosić" - powiedział Jorge, a Nick odetchnął z ulgą.
  
  
  "Niekoniecznie" - odpowiedział. "Jest tylko jeden sposób nauki: poprzez doświadczenie. Ale myślę, że powinniśmy być wobec siebie szczerzy".
  
  
  Jorge Pilatto na chwilę zacisnął usta, po czym uśmiechnął się. "Ma pan rację, señor Carter" - przyznał. "Jestem tu komendantem policji dopiero od sześciu miesięcy. Zostałem tu wybrany przez górali po naszych pierwszych wolnych wyborach. Po raz pierwszy mieli wybór, zamiast być zmuszanymi do niewolnictwa".
  
  
  "Co zrobiłeś w tym celu?"
  
  
  "Studiowałem przez jakiś czas, a potem pracowałem na plantacjach kakao. Zawsze interesowałem się drogą i byłem jednym z tych, którzy zachęcali wyborców do organizowania się w grupy. Ludzie tutaj są biedni. To nic więcej niż ludzkie bydło pracujące na plantacjach kawy i kakao. Tani niewolnicy. Grupa naszych ludzi, przy wsparciu wpływowej osoby, zorganizowała ludzi tak, aby mogli sami wpływać na rząd. Chcieliśmy pokazać im, jak mogą poprawić swoje warunki, głosując sami. Nieliczni urzędnicy w tym regionie są kontrolowani przez bogatych właścicieli plantacji i bogatych chłopów.
  
  
  Ignorują potrzeby ludzi i w ten sposób się bogacą. Kiedy szeryf zmarł, zaproponowałem przeprowadzenie wyborów, aby ludzie mogli po raz pierwszy wybrać swojego szefa policji. Chcę być dobrym sługą publicznym. Chcę postępować właściwie wobec ludzi, którzy mnie wybrali.
  
  
  "W takim razie" - powiedział Nick - "musimy dowiedzieć się, kto zabił Dennisona. Myślę, że jego samochód stoi na zewnątrz. Chodźmy to sprawdzić.
  
  
  Samochód Dennisona stał zaparkowany na małym dziedzińcu obok budynku. Nick znalazł krew na przednim siedzeniu, teraz suchą i stwardniałą. Nick wyskrobał odrobinę na chusteczkę scyzorykiem Jorge'a.
  
  
  "Wyślę to do naszego laboratorium" - powiedział. "Chciałbym pomóc, Señor Carter" - odparł Jorge. "Zrobię wszystko, co w mojej mocy".
  
  
  "Pierwsze, co możesz zrobić, to mówić mi Nick" - powiedział N3. "Drugie, co możesz zrobić, to powiedzieć mi, kto chciał śmierci Todda Dennisona".
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 3
  
  
  
  
  
  Jorge Pilatto zaparzył gorącą, mocną brazylijską kawę na małym piecyku. Nick popijał ją, słuchając, jak komendant policji opowiada o ludziach, ziemi i życiu w górach. Zamierzał powiedzieć Jorge o napastniku na scenie, ale słuchając, zrezygnował z tego pomysłu. Brazylijczyk był tak przejęty, że Nick wątpił, czy jego emocje pozwolą mu obiektywnie ocenić sytuację. Kiedy Nick opowiedział mu o wypadkach podczas budowy plantacji, Jorge zareagował dość naiwnie.
  
  
  "Niezadowoleni robotnicy?" powtórzył. "Zdecydowanie nie. Tylko jedna grupa ludzi skorzysta na śmierci senora Todda. Bogaci plantatorzy i bogaci właściciele ziemscy. Jest ich około dziesięciu u władzy. Od kilku lat mają to, co nazywacie Przymierzem. Przymierze kontroluje wszystko, co może.
  
  
  Ich zarobki są niskie, a większość alpinistów zaciągnęła pożyczki u Przymierza, aby przeżyć. W rezultacie stale popadają w długi. Przymierze ma znaczenie, czy ktoś pracuje, czy nie i ile zarabia w trakcie pracy. Senor Dennison ma to wszystko zmienić. W rezultacie członkowie Przymierza będą musieli ciężej pracować, aby zdobyć siłę roboczą, co podniesie płace i poprawi traktowanie ludzi. Ta plantacja była pierwszym zagrożeniem dla ich kontroli nad ludźmi i ziemią. Dlatego skorzystaliby, gdyby plantacja nie została ukończona. Musieli uznać, że nadszedł czas, aby działać. Po pierwszej próbie uniemożliwienia Senorowi Dennisonowi przejęcia ziemi, wynajęli płatnego zabójcę.
  
  
  Nick odchylił się do tyłu i powtórzył wszystko, co powiedział Jorge. Wiedział, że Brazylijczyk czekał na jego aprobatę. Niezależnie od tego, jak szybki i niecierpliwy był Jorge, czuł, że będzie musiał czekać godzinami.
  
  
  "Czy możesz to sobie teraz wyobrazić, panie Nicku?" zapytał.
  
  
  "To jasne jak słońce, prawda?"
  
  
  "Oczywiście, że tak" - powiedział Nick. "Zbyt oczywiste. Zawsze uczyłem się podejrzliwości wobec oczywistości. Możesz mieć rację, ale lepiej się nad tym zastanowić. Kim był ten człowiek, który poparł cię przed wyborami na komendanta policji?"
  
  
  Twarz Jorge'a przybrała wyraz czci, jakby mówił o świętym.
  
  
  "To jest Rojadas" - powiedział.
  
  
  "Rojadas" - powiedział sobie Nick, sprawdzając archiwum nazwisk i osób zapisane w specjalnej sekcji swojego mózgu. To nazwisko nic mu nie mówiło.
  
  
  "Tak, Rojadas" - kontynuował Jorge. "Pochodził z Portugalii, gdzie pracował jako wydawca dla kilku małych gazet. Tam nauczył się zarządzać pieniędzmi i być dobrym przywódcą wśród ludzi. Założył nową partię polityczną, której Przymierze nienawidzi i się boi. To partia robotników, biednych, a on zgromadził wokół siebie grupę organizatorów. Wyjaśniają rolnikom, dlaczego powinni głosować i dbają o to, żeby to się faktycznie stało. Rojadas zapewnił to wszystko: przywództwo, wiedzę i pieniądze. Są ludzie, którzy mówią, że Rojadas jest ekstremistą, wichrzycielem, ale to właśnie im wyprano mózgi przez Przymierze".
  
  
  "Rojadas i jego grupa odpowiadają za ludzi, którzy was wybrali".
  
  
  "Tak" - przyznał komendant policji. "Ale nie jestem jednym z ludzi Rojadasa, amigo. Jestem swoim własnym szefem. Nie przyjmuję rozkazów od nikogo i tego oczekuję".
  
  
  Nick uśmiechnął się. Mężczyzna szybko wstał. Z pewnością upierał się przy swojej niezależności, ale łatwo można było wykorzystać jego dumę, by na niego wpłynąć. Nick sam już to zrobił. A jednak Nick nadal wierzył, że można mu zaufać.
  
  
  "Jak nazywa się ten nowy zespół, Jorge?" - zapytał Nick. "A może nie mają nazwy?"
  
  
  "Tak. Rojadas nazywa to Novo Dia, grupą Nowego Dnia. Rojadas, pan Nick, to oddany człowiek.
  
  
  Nick uważał, że Hitler, Stalin i Czyngis-chan to ludzie oddani. To zależy tylko od tego, czemu się poświęcasz.
  
  
  "Chciałbym kiedyś spotkać Rojadasa" - powiedział.
  
  
  "Z przyjemnością to załatwię" - odpowiedział komendant policji. "Mieszka niedaleko stąd, w opuszczonej misji niedaleko Barra do Piraí. On i jego ludzie założyli tam swoją kwaterę główną".
  
  
  "Muito obrigado" - powiedział Nick, wstając. "Wracam do Rio, żeby zobaczyć się z panią Dennison. Ale jest jeszcze jedna ważna rzecz, którą możesz dla mnie zrobić. Oboje wiemy, że śmierć Todda Dennisona nie była zwykłym rabunkiem. Chcę, żebyś dał znać o tym, tak jak poprzednio. Chcę też, żebyś mi powiedział, że jako osobisty przyjaciel Todda prowadzę własne śledztwo".
  
  
  Jorge spojrzał dziwnie w górę. "Przepraszam, panie Nicku" - powiedział. "Ale czyż nie w ten sposób ostrzega się ich, że się ich ściga?"
  
  
  "Chyba tak" - zaśmiał się Nick. "Ale to najszybszy sposób, żeby się z nimi skontaktować. Możesz się ze mną skontaktować w biurze Todda albo u pani Dennison".
  
  
  Powrót do Rio był szybki i łatwy. Zatrzymał się na chwilę w miejscu, gdzie cadillac wpadł do wąwozu. Samochód był ukryty w gęstych zaroślach u podnóża klifów. Mogły minąć dni, tygodnie, a nawet miesiące, zanim został odnaleziony. Wtedy zostałby zarejestrowany jako kolejny wypadek. Ktokolwiek go wysłał, wiedział już, co się stało.
  
  
  Myślał o właścicielach ziemskich Przymierza i o tym, co powiedział Jorge.
  
  
  Po przybyciu do Rio, zastał mieszkanie Dennisona w dzielnicy Copacabana, przy Rua Constante Ramos, z widokiem na Praia de Copacabana, piękny odcinek plaży, który graniczy z niemal całym miastem. Przed wizytą zatrzymał się na poczcie i wysłał dwa telegramy. Jeden został wysłany do Billa Dennisona z poleceniem pozostania w szkole do odwołania. Drugi telegram został wysłany do Hawka, a Nick użył do tego prostego kodu. Nie przejmował się, czy ktoś go rozszyfruje. Następnie udał się do mieszkania Dennisona pod adresem Rua Constante Ramos 445.
  
  
  Gdy zadzwonił dzwonkiem, drzwi się otworzyły, a Nick spojrzał w parę jasnoszarych oczu, płonących spod pasma krótkich, płowych włosów. Obserwował, jak oczy szybko przesuwają się po jego potężnym torsie. Zapytał: "Pani Dennison?". "Jestem Nick Carter".
  
  
  Twarz dziewczyny rozjaśniła się. "O mój Boże, tak się cieszę, że tu jesteś" - powiedziała. "Czekałam na ciebie od rana. Pewnie słyszałeś...?"
  
  
  W jej oczach malował się bezsilny gniew. Nick widział, jak zaciska pięści.
  
  
  "Tak, słyszałem" - powiedział. "Byłem już w Los Reyes i widziałem się z komendantem policji. Dlatego przyjechałem późno".
  
  
  Vivian miała na sobie pomarańczową piżamę z głębokim dekoltem z przodu, który podkreślał jej małe, spiczaste piersi. "Nieźle" - pomyślał, próbując natychmiast o tym zapomnieć. Wyglądała inaczej, niż się spodziewał. Teraz nie miał pojęcia, jak będzie wyglądać, ale przynajmniej nie wiedział, że Todd ma taki zmysłowy gust.
  
  
  "Nie masz pojęcia, jak bardzo się cieszę, że tu jesteś" - powiedziała, biorąc go za rękę i prowadząc do mieszkania. "Nie mogę już tego znieść".
  
  
  Jej ciało było miękkie i ciepłe w jego ramieniu, jej twarz spokojna, a ton rozsądny. Zaprowadziła go do ogromnego salonu, urządzonego w nowoczesnym szwedzkim stylu, z oknem sięgającym od podłogi do sufitu, z widokiem na ocean. Gdy weszli, z kanapy w kształcie litery L wstała kolejna dziewczyna. Była wyższa od Vivian Dennison i zupełnie inna. Miała na sobie prostą białą sukienkę, która pasowała na nią jak ulał. Duże czarne oczy patrzyły na Nicka. Jej usta były szerokie i wrażliwe, a długie, czarne, lśniące włosy opadały na ramiona. Miała okrągłe, pełne piersi i wysoką, szczupłą sylwetkę Brazylijek, zupełnie inną od bladych angielskich uczennic. To było dziwne połączenie, te dwie, i Nick przyłapał się na tym, że gapi się na nią o wiele za długo.
  
  
  "To Maria Hawes" - powiedziała Vivian Dennison. "Mary... a może raczej była... sekretarką Todda".
  
  
  Nick zobaczył wściekłe spojrzenie Marii Hawes na Vivian Dennison. Zauważył również, że Maria Hawes miała czerwone obwódki wokół pięknych, czarnych oczu. Kiedy zaczęła mówić, był pewien, że płakała. Jej głos, miękki i aksamitny, wydawał się niepewny i nieokiełznany.
  
  
  "To... dla mnie przyjemność, proszę pana" - powiedziała cicho. "Właśnie miałam wychodzić".
  
  
  Odwróciła się do Vivian Dennison. "Będę w biurze, jeśli będziesz mnie potrzebować". Kobiety spojrzały na siebie i nic nie powiedziały, ale ich oczy mówiły wiele. Nick spojrzał na nie na chwilę. Były tak skrajnie różne. Choć nie mógł tego stwierdzić na podstawie niczego, wiedział, że się nienawidzą. Zerknął na Marię Hawes wychodzącą za drzwi, na jej smukłe biodra i jędrne pośladki.
  
  
  "Jest bardzo atrakcyjna, prawda?" powiedziała Vivian. "Miała brazylijską matkę i angielskiego ojca".
  
  
  Nick spojrzał na Vivian, która spakowała walizkę i postawiła ją w bocznym pokoju. "Zostań tutaj, Nick" - powiedziała. "Todd chciał, żeby tak było. To duże mieszkanie z dźwiękoszczelną sypialnią dla gości. Będziesz miał tyle swobody, ile potrzebujesz".
  
  
  Otworzyła okiennice, wpuszczając światło słoneczne. Szła z pełną kontrolą. Co dziwne, Maria Hawes wydawała się o wiele bardziej zdenerwowana. Zdał sobie jednak sprawę, że niektórzy ludzie lepiej tłumią emocje niż inni. Vivian wyszła na chwilę i wróciła, ubrana w granatową sukienkę, pończochy i wysokie obcasy. Usiadła na długiej ławie i dopiero teraz wyglądała jak smutna wdowa. Nick postanowił powiedzieć jej, co myśli o wypadku. Kiedy skończył, Vivian pokręciła głową.
  
  
  "Nie mogę w to uwierzyć" - powiedziała. "To zbyt straszne, żeby o tym myśleć. To musiał być napad. To po prostu konieczne. Nie mogę sobie tego wyobrazić. O Boże. Jest tyle rzeczy, o których nie wiesz, że chcę z tobą porozmawiać. O Boże, potrzebuję kogoś, z kim mogłabym porozmawiać.
  
  
  Telefon przerwał ich rozmowę. To była pierwsza reakcja na śmierć Todda. Dzwonili koledzy z pracy, współpracownicy i przyjaciele z Rio. Nick widział, jak Vivian radzi sobie ze wszystkimi z zimną krwią i skutecznością. Znów to poczuł, że jest zupełnie inna niż kobieta, którą spodziewał się tu znaleźć. W jakiś sposób, pomyślał, spodziewał się po niej łagodniejszej, bardziej domowej natury. Ta dziewczyna panowała nad sytuacją i była idealnie zrównoważona, aż za bardzo. Mówiła każdemu właściwe rzeczy w odpowiedni sposób, ale coś nie do końca działało tak, jak powinno. Może to było spojrzenie w tych bladych, szarych oczach, które spotkał, gdy rozmawiała przez telefon. Nick zastanawiał się, czy stał się zbyt krytyczny lub podejrzliwy. Może była osobą, która tłumi wszystko, co czuje, i daje upust temu tylko wtedy, gdy jest sama.
  
  
  Na koniec podniosła słuchawkę i położyła ją obok telefonu.
  
  
  "Nie rozmawiam już przez telefon" - powiedziała Vivian, patrząc na zegarek. "Muszę iść do banku. Dzwonili już trzy razy. Muszę podpisać papiery. Ale nadal chcę z tobą porozmawiać, Nick. Zróbmy to dziś wieczorem, kiedy wszystko się uspokoi i będziemy mogli być sami".
  
  
  "Dobrze" - powiedział. "Mam jeszcze parę rzeczy do zrobienia. Wrócę po lunchu".
  
  
  Złapała go za rękę i stanęła tuż przed nim, przyciskając pierś do jego kurtki.
  
  
  "Cieszę się, że tu jesteś, Nick" - powiedziała. "Nie wyobrażasz sobie, jak miło jest mieć teraz przy sobie mojego dobrego przyjaciela Todda. Tyle mi o tobie opowiadał".
  
  
  "Cieszę się, że mogłem ci pomóc" - powiedział Nick, zastanawiając się, dlaczego jej oczy zawsze mówiły coś innego niż usta.
  
  
  Razem zeszli na dół, a gdy wyszła, Nick dostrzegł kolejnego znajomego wyłaniającego się zza zielonej rośliny.
  
  
  "Jorge!" - wykrzyknął Nick. "Co ty tu robisz?"
  
  
  "Ta wiadomość, którą wysłałem" - powiedział komendant policji - "chybiła celu. Wysłano ją o pierwszej w nocy, kiedy zadzwonił do mnie Przymierze. Chcą się z tobą spotkać. Czekają na ciebie w koktajlbarze hotelu Delmonido, po drugiej stronie ulicy". Komendant policji założył czapkę na głowę. "Nie sądziłem, że twój plan zadziała tak szybko, panie Nicku" - powiedział.
  
  
  "Po prostu idź i zapytaj o Senora Digrano. To Prezydent Przymierza".
  
  
  "Dobrze" - odpowiedział Nick. "Zobaczymy, co powiedzą".
  
  
  "Poczekam tu" - powiedział Jorge. "Nie wrócisz z dowodem, ale przekonasz się, że mam rację".
  
  
  Hotelowy bar był dobrze oświetlony, jak na koktajl bar. Nicka zaprowadzono do niskiego, okrągłego stolika w rogu sali. Przy tym stoliku siedziało pięć osób. Pan Digrano wstał. Był wysokim, surowym mężczyzną, który mówił płynnie po angielsku i wyraźnie przemawiał w imieniu pozostałych. Wszyscy byli zadbani, powściągliwi i formalni. Spojrzeli na Nicka wyniosłym, niewzruszonym wzrokiem.
  
  
  "Kokietka, panie Carter?" zapytał Digrano.
  
  
  "Aguardente, por favor" - odpowiedział Nick, siadając na pustym krześle, wyraźnie przeznaczonym dla niego. Koniak, który otrzymał, był portugalskim koniakiem bardzo dobrej jakości.
  
  
  "Po pierwsze, Senor Carter" - zaczął DiGrano - "składamy kondolencje z powodu śmierci pańskiego przyjaciela Senora Dennisona. Może pan się zastanawiać, dlaczego chcieliśmy się z panem tak szybko spotkać".
  
  
  "Daj mi zgadnąć" - powiedział Nick. "Chcesz mój autograf".
  
  
  Digrano uśmiechnął się uprzejmie. "Nie będziemy obrażać naszej inteligencji grami,
  
  
  "Senorze Carterze" - kontynuował. "Nie jesteśmy dziećmi ani dyplomatami. Jesteśmy ludźmi, którzy wiedzą, czego chcą. Tragiczna śmierć pańskiego przyjaciela, senora Dennisona, niewątpliwie pozostawi jego plantację niedokończoną. Z czasem wszystko to, plantacja i jego morderstwo, zostanie zapomniane, jeśli nie zostanie z tego wyciągnięty jakiś problem. Kiedy to się stanie, zostanie wszczęte śledztwo, a inni przyjdą, żeby dokończyć plantację. Wierzymy, że im mniej uwagi się temu poświęci, tym lepiej dla wszystkich. Rozumie pan?"
  
  
  "Więc" - Nick uśmiechnął się delikatnie - "uważasz, że powinienem zająć się swoimi sprawami".
  
  
  Digrano skinął głową i uśmiechnął się do Nicka.
  
  
  "Dokładnie tak jest" - powiedział.
  
  
  "No cóż, amigos" - powiedział Nick. "W takim razie mogę wam powiedzieć jedno: nie wyjdę stąd, dopóki nie dowiem się, kto zabił Todda Dennisona i dlaczego".
  
  
  Senor Digrano zamienił kilka słów z pozostałymi, wymusił uśmiech i ponownie spojrzał na Nicka.
  
  
  "Proponujemy, żebyś cieszył się Rio i karnawałem, a potem po prostu wrócił do domu, Señor Carter" - powiedział. "Mądrze byłoby tak zrobić. Szczerze mówiąc, zazwyczaj jesteśmy przyzwyczajeni do stawiania na swoim".
  
  
  "Ja też, panowie" - powiedział Nick, wstając. "Sugeruję, żebyśmy zakończyli tę bezsensowną rozmowę. Jeszcze raz dziękuję za brandy".
  
  
  Poczuł, jak ich wzrok przeszywa mu plecy, gdy wychodził z hotelu. Nie marnowali czasu na bzdury. Otwarcie mu grozili i bez wątpienia mówili szczerze. Chcieli, żeby plantacja pozostała niedokończona. Nie było co do tego wątpliwości. Jak daleko posunęliby się, żeby go przekonać, żeby przestał? Prawdopodobnie dość daleko. Ale czy naprawdę byli odpowiedzialni za morderstwo Todda Dennisona, czy po prostu zaryzykowali i zostawili plantację niedokończoną? To byli ewidentnie bezwzględni, bezwzględni twardziele, którzy nie stronili od przemocy. Myśleli, że osiągną swój cel za pomocą jawnych gróźb. A jednak prostota tego wszystkiego wciąż go irytowała. Być może odpowiedź Hawka na jego telegram rzuci nieco światła na sprawę. Z jakiegoś powodu czuł, że stawka jest tu o wiele większa niż tylko ta mała grupka ludzi. Miał nadzieję, że się myli, bo gdyby to było takie proste, przynajmniej miałby wakacje. Przez chwilę w jego umyśle pojawił się obraz Marii Hawes.
  
  
  Jorge czekał na niego na zakręcie. Każdy byłby oburzony postawą Jorge'a, który mówił: "Mówiłem". Ale Nick rozumiał tego dumnego, porywczego i niepewnego siebie człowieka; wręcz mu współczuł.
  
  
  Nick początkowo rozważał opowiedzenie mu o incydencie z Cadillakiem i telegramie do Hawka, ale ostatecznie zrezygnował. Jeśli lata doświadczeń czegoś go nauczyły, to ostrożności. Tego rodzaju ostrożności, która nakazywała mu nie ufać nikomu, dopóki nie będzie całkowicie pewny siebie. Dziwne zachowanie Jorge'a zawsze mogło mieć jakieś drugie dno. Nie sądził, ale nie był pewien, więc po prostu opowiedział mu o groźbach pod jego adresem. Kiedy powiedział, że nie doszedł do żadnych wniosków, Jorge wyglądał na zaskoczonego.
  
  
  Wściekł się. "To byli jedyni, którzy skorzystali na śmierci senora Todda. Grożą ci, a ty nadal nie jesteś pewien?" "To niewiarygodne. To jasne jak słońce".
  
  
  "Jeśli się nie mylę" - powiedział powoli Nick - "myśliłeś, że Todd padł ofiarą napadu. To było jasne jak słońce".
  
  
  Patrzył, jak Jorge zaciska szczękę, a jego twarz robi się biała ze złości. Wiedział, że bardzo mu zaszkodził, ale to był jedyny sposób, by pozbyć się tego wpływu z jego strony.
  
  
  "Wracam do Los Reyes" - powiedział Jorge radośnie. "W razie potrzeby możesz mnie znaleźć w biurze".
  
  
  Nick patrzył, jak Jorge wściekle odjeżdża, po czym ruszył w stronę Praia Beach. Plaża była prawie pusta z powodu zapadającego zmroku. Jednak bulwar był pełen dziewczyn o pięknych, długich nogach, wąskich biodrach i pełnych, okrągłych piersiach. Za każdym razem, gdy na nie patrzył, myślał o Marii House i jej intrygującej urodzie. Jej czarne włosy i ciemne oczy nie dawały mu spokoju. Zastanawiał się, jak to będzie poznać ją bliżej. Był tego pewien - więcej niż interesujący. Wszędzie widać było oznaki zbliżającego się karnawału. To był czas, kiedy całe miasto zamieniało się w gigantyczny tłum imprezowiczów. Całe miasto było udekorowane girlandami i kolorowymi światłami. Nick zatrzymał się na chwilę, gdy grupa ćwiczyła samby skomponowane specjalnie na karnawał. Mieli wziąć udział w niezliczonych konkursach tanecznych, które miały się odbyć podczas karnawału. Nick szedł dalej i zanim dotarł do końca Praia de Copacabana, było już ciemno, więc postanowił zawrócić. Schludne, zadbane budynki kończyły się siecią wąskich uliczek, wzdłuż których ciągnęły się sklepy. Gdy się odwrócił, drogę zagrodziło mu trzech grubych mężczyzn z dziewięcioma parasolami plażowymi. Trzymali parasole pod pachami, ale te na górze wciąż wypadały. Gdy Nick ich ominął, jeden z mężczyzn wyciągnął z kieszeni kawałek liny i próbował związać parasole.
  
  
  "Pomocy, proszę pana" - krzyknął do Nicka. "Czy mógłby mi pan pomóc?"
  
  
  Nick uśmiechnął się i podszedł do nich. "Proszę bardzo" - powiedział mężczyzna, wskazując miejsce, w którym chciał zawiązać węzeł. Nick położył tam rękę i zobaczył parasol, niczym wielki taran, zbliżający się do niego i uderzający go w skroń. Nick odwrócił się i zobaczył gwiazdy. Upadł na kolana, a potem na ziemię, walcząc o przytomność. Mężczyźni chwycili go brutalnie i rzucili z powrotem na ziemię. Leżał nieruchomo, wykorzystując swoją ogromną siłę woli, by zachować przytomność.
  
  
  "Możemy go tu zabić" - usłyszał jednego z mężczyzn. "Zróbmy to i odejdźmy".
  
  
  "Nie" - usłyszał inny głos. "Byłoby zbyt podejrzane, gdyby pierwszy przyjaciel Amerykanina również został znaleziony martwy i okradziony. Wiesz, że nie możemy wzbudzać dalszych podejrzeń. Naszym zadaniem jest wrzucić go do morza. Ty załaduj go na samochód".
  
  
  Nick leżał nieruchomo, ale odzyskał jasność umysłu. Myślał. Cholera! Najstarsza sztuczka świata, a on dał się nabrać jak nowicjusz. Zobaczył przed sobą trzy pary nóg. Leżał na boku, z lewą ręką podwiniętą pod siebie. Opierając dłoń o dachówkę, zebrał całą siłę potężnych mięśni ud i kopnął napastników w kostki. Padli na niego, ale podniósł się szybko jak kot. Umieścili ciężkie parasole pod ścianą domu. Nick szybko chwycił jeden i dźgnął jednego z mężczyzn w brzuch. Mężczyzna upadł na ziemię, plując krwią.
  
  
  Jeden z pozostałych dwóch rzucił się na niego z wyciągniętymi rękami. Nick z łatwością go uniknął, złapał go za ramię i uderzył nim o ścianę. Usłyszał dźwięk łamanych kości i mężczyzna upadł na ziemię. Trzeci nagle wyciągnął nóż. Szpilka Nicka, Hugo, była nadal bezpiecznie zapięta pod jego prawym rękawem i postanowił ją tam zostawić. Był pewien, że ci mężczyźni to amatorzy. Byli niezdarni. Nick uchylił się, gdy trzeci mężczyzna próbował go dźgnąć. Pozwolił mężczyźnie podejść bliżej, a następnie udał, że skacze. Mężczyzna natychmiast odpowiedział, dźgając go własnym nożem. Gdy mężczyzna to zrobił, Nick złapał go za ramię i wykręcił je. Mężczyzna krzyknął z bólu. Aby mieć absolutną pewność, zadał kolejny cios karate w szyję i mężczyzna upadł.
  
  
  Wszystko poszło szybko i łatwo. Jedyną pamiątką po bitwie był siniak na skroni. "W porównaniu z tym z cadillaca" - pomyślał Nick. Szybko przeszukał ich kieszenie. Jeden miał portfel z dokumentami. Był urzędnikiem państwowym. Drugi, wraz z kilkoma mało ważnymi dokumentami, miał dokumenty. Znał ich nazwiska, można ich było namierzyć, ale żeby to zrobić, musiałby wezwać policję, a Nick tego nie chciał. Przynajmniej na razie. To tylko skomplikowałoby sprawę. Ale wszyscy trzej mieli jedno: małą, schludną białą kartę. Były zupełnie puste, z wyjątkiem małej czerwonej kropki pośrodku. Prawdopodobnie jakiś znak. Schował trzy karty do kieszeni i ruszył dalej.
  
  
  Zbliżając się powoli do mieszkania Vivian Dennison, myślał tylko o jednym: ktoś ewidentnie chciał się go pozbyć. Gdyby ta trójka łotrów została wysłana przez Przymierze, nie traciliby czasu. Podejrzewał jednak, że Przymierze chce go tylko nastraszyć, a nie zabić, a ta trójka zamierzała go zabić. Może Vivian Dennison mogłaby rzucić nieco światła na tę dziwną zawiłość.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 4
  
  
  
  
  
  Vivian czekała na Nicka w domu. Od razu zauważyła siniaka, gdy wszedł do łazienki, żeby się odświeżyć. Przez drzwi patrzyła, jak Nick zdejmuje marynarkę i rozpina koszulę. W lustrze zobaczył, jak wpatruje się w jego potężne, muskularne ciało. Zapytała go, co się stało, a kiedy jej odpowiedział, na jej twarzy pojawił się strach. Odwróciła się i poszła do salonu. Nick wypił kilka drinków, kiedy wyszedł z łazienki.
  
  
  "Pomyślałam, że ci się to przyda" - powiedziała. "Oczywiście, że tak". Miała teraz na sobie długą czarną suknię, zapiętą aż do samej podłogi. Rząd małych guzików wchodził w małe pętelki zamiast dziurek. Nick upił łyk i usiadł na długiej ławce. Vivian usiadła obok niego, kładąc szklankę na kolanach.
  
  
  "Co oznacza biała kartka z czerwoną kropką pośrodku?" - zapytał.
  
  
  Vivian zastanowiła się przez chwilę. "Nigdy nie widziałam takiej mapy" - powiedziała. "Ale to symbol partii Novo Dia, grupy ekstremistów z gór. Używają go na wszystkich swoich banerach i plakatach. Jak to możliwe?"
  
  
  "Gdzieś to ostatnio widziałem" - odpowiedział zwięźle Nick. A więc Rojadas. Człowiek ludu, wielki dobroczyńca, wielki przywódca, Jorge. Dlaczego trzech jego zwolenników próbowało go zabić? Wszyscy rzucili się do akcji.
  
  
  Vivian odstawiła kieliszek i siedząc tam, zdawała się walczyć, żeby nie rozpłakać. Tylko te okrągłe, pełne, zimne oczy wpatrujące się w niego nie pasowały. Jakkolwiek by nie szukał, nie mógł znaleźć najmniejszego śladu smutku.
  
  
  "To był okropny dzień, wiesz?" powiedziała. "Czuję się, jakby świat miał się zaraz skończyć, a nie ma nikogo, kto mógłby to powstrzymać. Chciałabym powiedzieć tak wiele, ale nie mogę. Nie mam tu żadnych przyjaciół, żadnych prawdziwych przyjaciół. Nie jesteśmy tu wystarczająco długo, żeby znaleźć prawdziwych przyjaciół, a ja nie nawiązuję tak łatwo kontaktu z ludźmi. Dlatego nie masz pojęcia, jak bardzo się cieszę, że tu jesteś, Nick". Na chwilę wzięła go za rękę. "Ale muszę o czymś porozmawiać. O czymś bardzo ważnym dla mnie, Nick. Jedna rzecz stała się dla mnie jasna przez cały dzień. Wiem o morderstwie Todda i doceniam twoją próbę wyjaśnienia sprawy. Ale chcę, żebyś coś dla mnie zrobił, nawet jeśli uważasz, że to daremne. Chcę, żebyś o wszystkim zapomniał, Nick. Tak, myślę, że ostatecznie tak będzie najlepiej. Odpuść sobie. Stało się, co się stało. Todd nie żyje i tego nie da się zmienić. Nie obchodzi mnie, kto to zrobił, dlaczego ani jak. Odszedł i tylko to się dla mnie liczy."
  
  
  Naprawdę? Nick prawie zapytał, ale się nie ruszył. Po prostu o tym zapomnij. To było pytanie numer jeden na lokalnej liście. Wyglądało na to, że wszyscy tego chcieli. Ten facet z Cadillaca, Covenant, trzej łobuziaki z Rojadas, a teraz Vivian Dennison. Wszyscy chcieli, żeby przestał.
  
  
  "Jesteś w szoku, prawda?" zapytała Vivian. "Rozumiesz, co powiedziałam.
  
  
  "Trudno mnie zaskoczyć" - powiedział Nick.
  
  
  "Nie wiem, czy potrafię to wyjaśnić, Nick" - powiedziała Vivian. "Chodzi o wiele rzeczy. Jak już wszystko załatwię, chcę odejść. Zdecydowanie nie chcę tu zostać dłużej niż to konieczne. Jest zbyt wiele bolesnych wspomnień. Nie chcę czekać na śledztwo w sprawie śmierci Todda. A Nick, jeśli Todd zginął z jakiegoś powodu, to nie chcę go znać. Może miał długi hazardowe. Mógł być w podejrzanym związku. Może to była inna... kobieta.
  
  
  Nick przyznał, że to wszystko były całkiem logiczne możliwości, z tym wyjątkiem, że Todd Dennison nawet by tego nie rozważył. I był niemal pewien, że ona też o tym wiedziała, choć z drugiej strony, nie zdawała sobie sprawy, że on też o tym wie. Pozwolił jej kontynuować. Robiło się coraz ciekawiej.
  
  
  "Rozumiesz, Nick?" - powiedziała drżącym głosem, a jej małe, spiczaste piersi zadrżały. "Chcę po prostu pamiętać Todda takim, jakim był. Mnóstwo łez go nie przywróci. Znalezienie zabójcy go nie przywróci. To tylko sprawi mnóstwo kłopotów. Może to źle, że tak myślę, ale nie obchodzi mnie to. Chcę tylko uciec od tego wszystkiego ze wspomnieniami. Och, Nick, ja... jestem taka zdenerwowana.
  
  
  Siedziała szlochając na jego ramieniu, z głową mocno przyciśniętą do jego, a jej ciało drżało. Położyła dłoń na jego koszuli, na jego potężnych mięśniach piersiowych. Nagle uniosła głowę i cmoknęła z namiętnością. Mogła być całkowicie szczera i po prostu zdezorientowana. To było możliwe, ale on w to nie wierzył. Wiedział, że musi się dowiedzieć. Jeśli będzie z nim grać, wkrótce zauważy, że ma przewagę. Jeśli miał rację, wiedział, że rozgryzie jej grę. Jeśli się mylił , wyczerpie się, przepraszając starego przyjaciela. Ale musiał się dowiedzieć.
  
  
  Nick pochylił się i musnął językiem jej usta. Jęknęła, gdy przycisnął usta do jej i badał językiem jej usta. Chwyciła go za szyję dłońmi jak imadło. Rozpiął jej sukienkę i poczuł ciepło jej napiętych piersi. Nie miała pod spodem nic, więc objął jedną z piersi dłonią. Była miękka i podniecająca, a sutek już twardy. Ssał ją, a kiedy Vivian zaczęła się tak mocno opierać, sukienka zsunęła się z niej, odsłaniając miękki brzuch, smukłe biodra i czarny trójkąt. Vivian wpadła we wściekłość i ściągnęła mu spodnie.
  
  
  "O Boże, o Boże" - wyszeptała, zaciskając powieki i masując jego ciało obiema dłońmi. Objęła go ramionami za szyję i nogi, a jej sutki łaskotały go w klatkę piersiową. Pieprzył ją najszybciej, jak potrafił, a ona jęknęła z rozkoszy. Kiedy doszła, krzyknęła, puściła go i upadła na plecy. Nick spojrzał na nią. Wiedział teraz o wiele więcej. Jej szare oczy wpatrywały się w niego intensywnie. Odwróciła się i zakryła twarz dłońmi.
  
  
  "O mój Boże" - szlochała. "Co ja zrobiłam? Co ty sobie o mnie myślisz?"
  
  
  Do diabła! Przeklął się w duchu. Zobaczyła jego spojrzenie i zrozumiała, że uważał jej rolę pogrążonej w żałobie wdowy za nieprawdopodobną. Założyła sukienkę z powrotem, ale zostawiła ją rozpiętą, i oparła się o jego pierś.
  
  
  "Tak mi wstyd" - szlochała. "Tak mi wstyd. Naprawdę nie chcę o tym mówić, ale muszę".
  
  
  Nick zauważył, że szybko się wycofała.
  
  
  "Todd był taki zajęty na tej plantacji" - szlochała. "Nie dotykał mnie od miesięcy, nie żebym go winiła. Miał za dużo problemów, był nienaturalnie wyczerpany i zdezorientowany. Ale byłam głodna, Nick, i dziś wieczorem, z tobą u boku, po prostu nie mogłam się powstrzymać . Rozumiesz to, prawda, Nick? To dla mnie ważne, żebyś to zrozumiał".
  
  
  "Oczywiście, że rozumiem, kochanie" - powiedział Nick kojąco. "Takie rzeczy po prostu się czasem zdarzają". Powtarzał sobie, że nie jest bardziej smutną wdową niż on królową karnawału, ale musi nadal uważać się za mądrzejszą od niego. Nick znów przyciągnął ją do piersi.
  
  
  "Ci zwolennicy Rojadasa" - zapytał ostrożnie Nick, bawiąc się jej sutkiem - "Czy Todd znał go osobiście?"
  
  
  "Nie wiem, Nick" - westchnęła z zadowoleniem. "Todd zawsze trzymał mnie z dala od swoich spraw. Nie chcę już o tym rozmawiać, Nick. Porozmawiamy o tym jutro. Kiedy wrócę do Stanów, chcę, żebyśmy zostali razem. Wtedy wszystko się zmieni i wiem, że będziemy się sobą o wiele bardziej cieszyć".
  
  
  Wyraźnie unikała dalszych pytań. Nie był do końca pewien, co ma wspólnego z tą sprawą, ale nazwisko Vivian Dennison musiało znaleźć się na liście, a lista ta stale się wydłużała.
  
  
  "Jest późno" - powiedział Nick, przygotowując ją. "Już dawno po porze snu".
  
  
  "Dobra, ja też jestem zmęczona" - przyznała. "Oczywiście, że nie pójdę z tobą do łóżka, Nick. Mam nadzieję, że to rozumiesz. To, co się przed chwilą stało, no cóż... stało się, ale nie byłoby miło, gdybyśmy teraz poszli razem do łóżka".
  
  
  Znów zagrała w swoją grę. Jej oczy to potwierdzały. Cóż, on radził sobie ze swoją rolą równie dobrze jak ona. Nie obchodziło go to.
  
  
  "Oczywiście, kochanie" - powiedział. "Masz absolutną rację".
  
  
  Wstał i przyciągnął ją do siebie, przyciskając do siebie. Powoli wsunął muskularne kolano między jej nogi. Jej oddech przyspieszył, a mięśnie napięły się z tęsknoty. Uniósł jej brodę, by spojrzeć jej w oczy. Z trudem starała się dalej odgrywać swoją rolę.
  
  
  "Idź spać, kochanie" - powiedział. Z trudem panowała nad swoim ciałem. Jej usta życzyły mu dobrej nocy, ale oczy wyzywały go od dupków. Odwróciła się i weszła do sypialni. W drzwiach odwróciła się ponownie.
  
  
  "Zrobisz to, o co cię prosiłam, Nick?" - zapytała błagalnie, jak mała dziewczynka. "Zrezygnujesz z tego nieprzyjemnego zadania, prawda?"
  
  
  Nie była tak mądra, jak jej się wydawało, ale musiał przyznać, że dobrze rozegrała swoją grę.
  
  
  "Oczywiście, kochanie" - odpowiedział Nick, obserwując, jak jej wzrok wpatruje się w jego, upewniając się, że mówi prawdę. "Nie mogę cię okłamać, Vivian" - dodał. Wydawało się, że to ją usatysfakcjonowało i odeszła. Nie kłamał. Przestanie. Już raz wiedział. Kiedy kładł się spać, uświadomił sobie, że nigdy wcześniej nie spał z kobietą i nie sprawiało mu to szczególnej przyjemności.
  
  
  Następnego ranka pokojówka podała śniadanie. Vivian miała na sobie ponurą czarną sukienkę z białym kołnierzykiem. Telegramy i listy napływały z całego świata, a podczas śniadania nieustannie rozmawiała przez telefon. Nick otrzymał dwa telegramy, oba od Hawka, dostarczone przez specjalnego kuriera z biura Todda, dokąd zostały wysłane. Ucieszył się, że Hawk również użył prostego kodu. Mógł go przetłumaczyć w trakcie czytania. Był bardzo zadowolony z pierwszego telegramu, ponieważ potwierdził jego własne podejrzenia.
  
  
  Sprawdziłem wszystkie źródła w Portugalii. Żaden Rodjada nie jest znany gazetom ani biurom. Nie ma też tutaj żadnego pliku o takiej nazwie. Brytyjski i francuski wywiad również pytał. Nic nie wiadomo. Udane wakacje?
  
  
  "Bardzo dobrze" - warknął Nick.
  
  
  "Co powiedziałeś?" zapytała Vivian, przerywając rozmowę telefoniczną.
  
  
  "Nic" - powiedział Nick. "Tylko telegram od jakiegoś trzeciorzędnego żartownisia".
  
  
  Fakt, że trop portugalskiego dziennikarza utknął w martwym punkcie, nic nie znaczył, ale AXE nie miało akt tego mężczyzny, co było wymowne. Jorge twierdził, że nie pochodzi z tego kraju, co czyniło go obcokrajowcem. Nick wątpił, że Jorge opowiada mu bajki. Jorge i pozostali, oczywiście, przyjęli tę historię z dobrą wiarą. Nick otworzył drugi telegram.
  
  
  "Przechwycono dwa i pół miliona złotych monet, nielegalnie przewożonych na pokładzie statku płynącego do Rio. Czy to pomaga? Ładna pogoda na wakacje?
  
  
  Nick zgniótł telegramy i podpalił je. Nie, to mu nie pomogło, ale musiał być jakiś związek, to było pewne. Rojadas i pieniądze, istniało między nimi bezpośrednie połączenie. Nie trzeba było dużo pieniędzy, żeby przekupić szefa policji w górskim miasteczku, ale Rojadas wydał pieniądze i otrzymał je od kogoś. Dwa i pół miliona w złocie - można by za nie kupić wielu ludzi albo wiele rzeczy. Na przykład broń. Jeśli Rojadas był finansowany z zewnątrz, pytanie brzmiało: przez kogo i dlaczego? I co śmierć Todda miała z tym wspólnego?
  
  
  Pożegnał się z Vivian i opuścił mieszkanie. Miał spotkać się z Rojadas, ale najpierw miał pójść do Marii House. Sekretarka często wiedziała więcej niż jego żona. Pamiętał zaczerwienienie wokół tych dużych, czarnych oczu.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 5
  
  
  
  
  
  Czerwone obwódki wokół tych pięknych oczu zniknęły, ale nadal miały smutny wyraz. Maria Hawes miała na sobie czerwoną sukienkę. Jej pełne, okrągłe piersi wbijały się w tkaninę.
  
  
  Biuro Todda okazało się małym lokalem w centrum miasta. Maria była sama. Chciał móc z nią spokojnie porozmawiać i przerażał go hałaśliwy, zagracony gabinet. Przywitała go zmęczonym uśmiechem, ale mimo to była przyjazna. Nick już wiedział, co chce zrobić. Miało być brutalnie i bezlitośnie, ale teraz nadszedł czas na rezultaty. Miały nadejść, i to wkrótce.
  
  
  "Senor Carter" - powiedziała Maria Hawes. "Jak się pan czuje? Czy odkrył pan coś jeszcze?"
  
  
  "Bardzo niewiele" - odpowiedział Nick. "Ale nie po to tu przyszedłem. Przyszedłem po ciebie".
  
  
  "Jestem zaszczycona, panie" - powiedziała dziewczyna.
  
  
  "Mów mi Nick" - powiedział. "Nie chciałbym, żeby to było formalne".
  
  
  "Dobrze, panie... Nick" - poprawiła się. "Czego pan chce?"
  
  
  "Trochę albo dużo" - powiedział. "To zależy, jak na to spojrzeć". Obszedł stół i stanął obok jej krzesła.
  
  
  "Jestem tu na wakacjach, Mario" - powiedział. "Chcę się dobrze bawić, zwiedzać, mieć własnego przewodnika i dobrze się bawić z kimś na festynie".
  
  
  Na jej czole pojawiła się drobna zmarszczka. Nie była pewna, a Nick trochę ją zawstydził. W końcu zaczęła rozumieć.
  
  
  "Chodzi mi o to, że zostaniesz ze mną na jakiś czas" - powiedział. "Nie pożałujesz, kochanie. Słyszałem, że Brazylijki bardzo różnią się od innych kobiet. Chcę tego doświadczyć na własnej skórze".
  
  
  Jej oczy pociemniały, a usta zacisnęły się. Widział, że minie tylko chwila, zanim wybuchnie gniewem.
  
  
  Szybko pochylił się i pocałował jej miękkie, pełne usta. Nie mogła się odwrócić, bo trzymał ją tak mocno. Maria wyrwała się i podskoczyła. Jej życzliwe oczy były teraz czarne jak smoła, strzelając ogniem do Nicka. Jej piersi unosiły się i opadały w rytm przyspieszonego oddechu.
  
  
  "Jak śmiesz?" krzyknęła na niego. "Myślałam, że jesteś najlepszym przyjacielem pana Todda i tylko o tym teraz myślisz. Nie masz dla niego szacunku, honoru, opanowania? Ja... jestem w szoku. Proszę natychmiast opuścić to biuro".
  
  
  "Uspokój się" - kontynuował Nick. "Jesteś tylko trochę zdezorientowany. Mogę sprawić, że o wszystkim zapomnisz".
  
  
  "Ty... ty..." - mruknęła, nie mogąc znaleźć odpowiednich słów, by wyrazić swój gniew. "Nie wiem, co ci powiedzieć. Pan Todd opowiadał mi o tobie niesamowite rzeczy, kiedy usłyszał, że przyjeżdżasz. Dobrze, że nie wiedział, kim naprawdę jesteś. Mówił, że jesteś najlepszym tajnym agentem, że jesteś lojalny, uczciwy i prawdziwym przyjacielem. A teraz przychodzisz tu i prosisz mnie, żebym się z tobą zabawiła, skoro pan Todd zmarł zaledwie wczoraj. Ty draniu, słyszysz mnie? Odwal się!"
  
  
  Nick zaśmiał się do siebie. Jego pierwsze pytanie zostało rozwiązane. To nie był żaden trik ani gra. Po prostu szczery, nieskrępowany gniew. A jednak nie był w pełni usatysfakcjonowany.
  
  
  "Dobrze" - powiedział nonszalancko. "I tak planowałem przerwać śledztwo".
  
  
  Jej oczy rozszerzyły się ze złości. Zaskoczyła ją klaskając w dłonie. "Ja... chyba cię nie słyszałam" - powiedziała. "Jak możesz mówić coś takiego? To niesprawiedliwe. Nie chcesz wiedzieć, kto zabił pana Todda? Nie zależy ci na niczym innym poza dobrą zabawą?"
  
  
  Milczała, próbując się opanować, krzyżując ramiona przed tymi pięknymi, pełnymi piersiami. Jej słowa były zimne i szorstkie. "Słuchaj" - zaczęła - "z tego, co słyszałam od pana Todda, tylko ty możesz dojść do sedna sprawy. Dobrze, chcesz spędzić ze mną karnawał? Chcesz poznać jakieś Brazylijki? Zrobię to, zrobię wszystko, jeśli obiecasz znaleźć zabójcę pana Todda. Dogadamy się, dobrze?"
  
  
  Nick uśmiechnął się szeroko. Uczucia dziewczyny były głębokie. Była gotowa zapłacić wysoką cenę za to, co uważała za słuszne. Nie była pierwszą, która prosiła go, żeby przestał. To dodało mu odwagi. Postanowił, że nadszedł czas, żeby ją o tym poinformować.
  
  
  "Dobrze, Mario Hawes" - powiedział. "Spokojnie, nie musisz się ze mną użerać. Po prostu musiałem się dowiedzieć, a to był najszybszy sposób".
  
  
  "Czy chciałeś się czegoś dowiedzieć?" zapytała, patrząc na niego zdezorientowanym wzrokiem. "Coś o mnie?"
  
  
  "Tak, o tobie" - odpowiedział. "Musiałem coś wiedzieć. Najpierw sprawdziłem twoją lojalność wobec Todda.
  
  
  "Wystawiałeś mnie na próbę" - powiedziała nieco oburzona.
  
  
  "Wystawiłem cię na próbę" - powiedział Nick. "I udało ci się. Nie przestanę badać, Mario, dopóki nie dowiem się prawdy. Ale potrzebuję pomocy i wiarygodnych informacji. Wierzysz mi, Mary?"
  
  
  "Chcę panu wierzyć, panie Carter?" - powiedziała. Jej oczy znów stały się przyjazne i spojrzała na niego szczerze.
  
  
  "Tak" - powiedział. "Kochałaś Todda, Mario?" Dziewczyna odwróciła się i wyjrzała przez małe okienko w biurze. Kiedy odpowiedziała, mówiła powoli. Starannie dobierała słowa, patrząc przez okno.
  
  
  "Miłość?" - powiedziała ze smutkiem. "Chciałabym wiedzieć, co to naprawdę znaczy. Nie wiem, czy kochałam pana Todda. Wiem, że był najmilszym, najsympatyczniejszym mężczyzną, jakiego kiedykolwiek poznałam. Czułam dla niego wielki szacunek i głęboki podziw. Może w jakiś sposób go kochałam. A tak przy okazji, jeśli go kochałam, to mój sekret. Nigdy nie mieliśmy żadnych przygód. Miał głębokie poczucie sprawiedliwości. Dlatego zbudował tę plantację. Żadne z nas nigdy nie zrobiłoby niczego, co pozbawiłoby nas godności wobec siebie. Nie jestem pruderyjna, ale moje uczucia do pana Todda były zbyt silne, żeby go wykorzystać".
  
  
  Odwróciła głowę w stronę Nicka. Jej oczy były smutne i dumne, co nadawało jej nieodparcie piękny wygląd. Piękno duszy i ciała.
  
  
  "Może nie do końca powiedziałam to, co chciałam powiedzieć, panie Carter" - powiedziała. "Ale to coś bardzo osobistego. Jesteś jedyną osobą, z którą o tym rozmawiałam".
  
  
  "I wyraziłaś się jasno, Mario" - powiedział Nick. "Całkowicie rozumiem. Wiesz też, że nie wszyscy mieli takie same odczucia co do Todda. Są tacy, którzy uważają, że powinnam po prostu o tym wszystkim zapomnieć, jak Vivian Dennison. Ona mówi, że to, co się stało, stało się i znalezienie zabójcy tego nie zmieni".
  
  
  "Powiedziała ci to?" - zapytała Maria z wściekłością. "Może dlatego, że jej to nie obchodzi. Myślałaś kiedyś o tym?"
  
  
  "Myślałem o tym" - powiedział Nick, starając się nie śmiać. "Dlaczego o tym myślisz?"
  
  
  "Bo nigdy nie interesowała się panem Toddem, jego pracą ani problemami" - odpowiedziała Maria Howes ze złością. "Nie interesowały jej rzeczy, które były dla niego ważne. Jedyne, co robiła, to kłóciła się z nim o tę plantację. Chciała, żeby przestał ją budować".
  
  
  "Jesteś pewna, Mario?"
  
  
  "Słyszałam, jak sama to mówiła. Słyszałam, jak się kłócili" - powiedziała. "Wiedziała, że plantacja będzie kosztować pieniądze, dużo pieniędzy. Pieniądze, które wolałaby wydać na siebie. Chciała, żeby pan Todd wydawał swoje pieniądze na wielkie wille i jachty w Europie".
  
  
  Kiedy Mary przemówiła, w jej oczach zabłysła mieszanka gniewu i obrzydzenia. To była niezwykła kobieca zazdrość u tej uczciwej, szczerej dziewczyny. Naprawdę gardziła Vivian, a Nick się z tym zgadzał.
  
  
  "Chcę, żebyś mi powiedział wszystko, co wiesz" - powiedział Nick. "Ten Rodhadas" - czy on i Todd się znali?
  
  
  Oczy Marii pociemniały. "Rojadas skontaktował się z senorem Toddem kilka dni temu, ale to była ściśle tajna sprawa. Skąd wiedziałeś?"
  
  
  "Czytałem z fusów" - powiedział Nick. "No dalej".
  
  
  Rojadas zaoferował Señorowi Toddowi dużą sumę pieniędzy za plantację, która była w połowie ukończona. Señor Todd odmówił.
  
  
  "Rojadas powiedział, po co mu ta niedokończona plantacja?"
  
  
  "Rojadas powiedział, że chce, żeby jego grupa mogła dokończyć plantację. Powiedział, że to uczciwi ludzie, którzy chcą pomagać ludziom i że to przysporzy im wielu nowych zwolenników. Ale Señor Todd uważał, że coś w tym jest podejrzanego. Powiedział mi, że nie ufa Rojadasowi, że nie ma wiedzy, rzemieślników ani sprzętu, aby dokończyć plantację i ją utrzymać. Rojadas chciał, żeby Señor Todd odszedł".
  
  
  "Tak" - zamyślił się Nick. "Byłoby bardziej sensowne, gdyby poprosił Todda, żeby został i dokończył plantację. Więc tego nie zrobił. Co powiedział Rojadas, kiedy Todd odmówił?"
  
  
  Wyglądał na wściekłego, a pan Todd był zaniepokojony. Powiedział, że może otwarcie przeciwstawić się wrogości wielkich właścicieli ziemskich. Ale Rojadas był okropny.
  
  
  "Mówiłeś, że Rojadas przedstawił wiele argumentów. Ile?"
  
  
  "Ponad dwa miliony dolarów".
  
  
  Nick gwizdnął cicho przez zęby. Teraz i on zrozumiał telegram Hawka. Te dwa i pół miliona złotych monet, które przechwycili, były przeznaczone dla Rojadasa na zakup plantacji Todda. Ostatecznie zbieg okoliczności nie miał aż tak dużego znaczenia. Ale prawdziwe odpowiedzi, takie jak to, kto dał tyle pieniędzy i dlaczego, wciąż pozostawały bez odpowiedzi.
  
  
  "Biednemu rolnikowi to zajmuje dużo czasu" - powiedział Nick do Marii. "Jak Rojadas miał dać Toddowi tyle pieniędzy? Czy wspominał o koncie bankowym?"
  
  
  "Nie, pan Todd miał się spotkać z maklerem, który miał przekazać pieniądze".
  
  
  Nick poczuł przypływ krwi, co zawsze się zdarzało, gdy był na dobrej drodze. Pośrednik oznaczał tylko jedno. Ktokolwiek dostarczał pieniądze, nie chciał ryzykować, że Rojadas z nimi ucieknie. Wszystko było doskonale zorganizowane przez kogoś zza kulis. Plantacja Todda i jego śmierć mogły być małą częścią czegoś o wiele większego. Odwrócił się z powrotem do dziewczyny.
  
  
  "Imię, Maria" - powiedział. "Potrzebuję imienia. Czy Todd wspomniał imię tego pośrednika?"
  
  
  "Tak, zapisałam. Znalazłam" - powiedziała, grzebiąc w pudełku z papierami. "Oto on, Albert Sollimage. Jest importerem, a jego firma mieści się w okolicy Pierre Mau.
  
  
  Nick wstał i znajomym gestem sprawdził Lugera w kaburze na ramię. Uniósł palcem brodę Marii.
  
  
  "Koniec z testami, Mario. Koniec z układami" - powiedział. "Może kiedy to się skończy, będziemy mogli współpracować w inny sposób. Jesteś prześliczną dziewczyną".
  
  
  Jasne, czarne oczy Marii były przyjazne, a ona się uśmiechnęła. "Z przyjemnością, Nick" - powiedziała obiecująco. Nick pocałował ją w policzek, zanim wyszedł.
  
  
  
  
  Dzielnica Pierre Mauá znajdowała się w północnej części Rio. Był to niewielki sklepik z prostym szyldem: "Towary importowane - Albert Sollimage". Witryna była pomalowana na czarno, żeby nie była widoczna z zewnątrz. Ulica była dość zatłoczona, pełna magazynów i zrujnowanych budynków. Nick zaparkował samochód na rogu i ruszył dalej. To był trop, którego nie chciał stracić. Broker wart 2 miliony dolarów był kimś więcej niż tylko importerem. Miał mnóstwo przydatnych informacji, a Nick zamierzał je zdobyć w ten czy inny sposób. Szybko przeradzało się to w wielki interes. Nadal zamierzał znaleźć zabójcę Todda, ale był coraz bardziej przekonany, że widział tylko wierzchołek góry lodowej. Jeśli złapie zabójcę Todda, dowie się o wiele więcej. Zaczynał domyślać się, kto za tym stoi. Rosjanie? Chińczycy? W dzisiejszych czasach działali wszędzie. Kiedy wszedł do sklepu, wciąż był pogrążony w myślach. Był to mały pokój z wąskim blatem na jednym końcu, na którym stało kilka wazonów i drewnianych posągów. Zakurzone bele leżały na podłodze i w pudełkach. Dwa małe okna po bokach były zasłonięte stalowymi okiennicami. Małe drzwi prowadziły na tył sklepu. Nick nacisnął dzwonek obok lady. Zadzwonił przyjaźnie, więc czekał. Nikt się nie pojawił, więc nacisnął go ponownie. Zawołał i nasłuchiwał hałasu z tyłu sklepu. Nic nie usłyszał. Nagle ogarnął go dreszcz - szóste poczucie niepokoju, którego nigdy nie ignorował. Obszedł ladę i wystawił głowę przez wąską framugę drzwi. Tylny pokój był zastawiony aż po sufit rzędami drewnianych skrzyń. Pomiędzy nimi znajdowały się wąskie korytarze.
  
  
  "Panie Sollimage?" - zawołał ponownie Nick. Wszedł do pokoju i zajrzał przez pierwsze wąskie przejście. Jego mięśnie mimowolnie się napięły, gdy zobaczył ciało leżące na podłodze. Strumień czerwonej cieczy trysnął na szuflady, wyłaniając się z otworu w skroni mężczyzny. Oczy miał otwarte. Nick uklęknął obok zwłok i wyciągnął portfel z wewnętrznej kieszeni.
  
  
  Nagle poczuł, jak jeżą mu się włosy na karku - pierwotny instynkt, część jego mózgu. Ten instynkt podpowiadał mu, że śmierć jest bliska. Doświadczenie podpowiadało mu, że nie ma czasu na odwrót. Klęcząc obok martwego mężczyzny, mógł wykonać tylko jeden ruch i zrobił to. Zanurkował nad ciałem. Kiedy skoczył, poczuł ostry, przeszywający ból, gdy coś musnęło jego skroń. Śmiertelny cios chybił, ale na skroni pojawiła się strużka krwi. Kiedy wstał, zobaczył napastnika przechodzącego nad ciałem i podchodzącego do niego. Mężczyzna był wysoki, ubrany w czarny garnitur i miał ten sam owal twarzy co mężczyzna z cadillaca. W prawej ręce trzymał laskę; Nick zobaczył pięciocentymetrowy gwóźdź w rękojeści. Cichy, brudny i bardzo skuteczny. Teraz Nick zrozumiał, co stało się z Sollimage. Mężczyzna wciąż się zbliżał, a Nick się wycofał. Wkrótce uderzył w ścianę i został uwięziony. Nick pozwolił Hugo wsunąć miecz z pochwy do rękawa i poczuł uspokajającą ostrość zimnego stalowego sztyletu w swojej dłoni.
  
  
  Nagle rzucił Hugo. Napastnik jednak zauważył to w ostatniej chwili i odepchnął się od pudeł. Sztylet przebił mu pierś. Nick skoczył w ślad za nożem i został uderzony laską. Mężczyzna ponownie podszedł do Nicka. Zamachnął się laską w powietrzu jak kosą. Nick prawie nie miał miejsca. Nie chciał hałasować, ale hałas i tak był lepszy niż śmierć. Wyciągnął Lugera z kabury na ramię. Napastnik był jednak czujny i szybki, a widząc Nicka wyciągającego Lugera, wbił mu gwóźdź w dłoń. Luger upadł na ziemię. Kiedy mężczyzna wbił gwóźdź w dłoń Nicka, odrzucił broń. "To nie był jeden ze łotrów Rojadasa, ale dobrze wyszkolony, profesjonalny zabójca" - pomyślał Nick. Ale po wbiciu gwoździa w dłoń Nicka, mężczyzna był w zasięgu ręki.
  
  
  Zaciskając zęby, uderzył mężczyznę w szczękę z lewej strony. To wystarczyło, by zyskać trochę czasu dla Nicka. Mężczyzna obrócił się na nogach, gdy Nick uwolnił rękę i rzucił się w wąski korytarz. Mężczyzna kopnął Lugera gdzieś między pudła. Nick wiedział, że bez broni musi zrobić coś innego, i to szybko. Wysoki mężczyzna był zbyt niebezpieczny ze swoją śmiercionośną laską. Nick poszedł kolejnym korytarzem. Usłyszał za sobą cichy stukot gumowych podeszew. Za późno; korytarz był ślepą uliczką. Odwrócił się i zobaczył przeciwnika blokującego jedyne wyjście. Mężczyzna nie powiedział jeszcze ani słowa: znak zawodowego zabójcy.
  
  
  Stożkowe boki skrzyń i pudeł były idealną pułapką, dającą mężczyźnie i jego broni maksymalną przewagę. Zabójca zbliżał się powoli. Drań się nie spieszył; wiedział, że jego ofiara nie ucieknie. Nick wciąż szedł tyłem, dając sobie czas i przestrzeń. Nagle podskoczył i pociągnął za górę wysokiego stosu skrzyń. Skrzynia przez chwilę balansowała na krawędzi, a potem spadła na ziemię. Nick oderwał wieko skrzyni i użył go jako tarczy. Trzymając wieko przed sobą, pobiegł naprzód tak szybko, jak mógł. Zobaczył mężczyznę desperacko dźgającego patykiem krawędź wieka, ale Nick skosił je jak buldożer. Opuścił ciężkie wieko na mężczyznę. Nick uniósł je ponownie i zobaczył zakrwawioną twarz. Wysoki mężczyzna przewrócił się na bok i znowu wstał. Był twardy jak skała. Rzucił się ponownie.
  
  
  Nick złapał go za kolano i uderzył w szczękę. Mężczyzna upadł na ziemię z charkotem, a Nick zobaczył, jak wkłada rękę do kieszeni płaszcza.
  
  
  Wyciągnął mały pistolet, nie większy od derringera. Stopa Nicka, idealnie wycelowana, trafiła w broń w chwili, gdy mężczyzna oddał strzał. Rezultatem był głośny huk, niewiele głośniejszy od wystrzału z pistoletu, i rozległa rana nad prawym okiem mężczyzny. Do diabła, zaklął Nick. Nie to miał na myśli. Ten człowiek mógł mu przekazać informacje.
  
  
  Nick przeszukał kieszenie mężczyzny. Podobnie jak kierowca cadillaca, nie miał przy sobie dokumentów. Jednak coś było teraz jasne. To nie była lokalna operacja. Zamówienia składali profesjonaliści. Kilka milionów dolarów przeznaczono Rojadasowi na zakup plantacji Todda. Pieniądze zostały przechwycone, co zmusiło ich do szybkiego działania. Kluczem było milczenie pośrednika, Sollimage. Nick to wyczuł. Siedział na beczce prochu i nie wiedział, gdzie ani kiedy wybuchnie. Ich decyzja, by je zabić, zamiast ryzykować, była wyraźnym znakiem, że eksplozja nadchodzi. Nie wiedział, co zrobić z kobietami. To też nie miało teraz znaczenia. Potrzebował jeszcze jednego tropu, aby dowiedzieć się czegoś więcej o Sollimage. Może Jorge mógłby mu pomóc. Nick postanowił mu wszystko opowiedzieć.
  
  
  Podniósł laskę i dokładnie przyjrzał się broni. Odkrył, że przekręcając głowicę laski, można sprawić, by gwóźdź zniknął. Z podziwem patrzył na ręcznie wykonany i pomysłowo zaprojektowany przedmiot. "To musiało być coś dla efektów specjalnych, wymyślić coś takiego" - pomyślał. Z pewnością nie coś, co wymyśliliby chłopscy rewolucjoniści. Nick upuścił laskę obok ciała Alberta Sollimage'a. Bez narzędzia zbrodni ten mały okrągły otwór w jego skroni byłby prawdziwą zagadką.
  
  
  Nick schował Hugo do pochwy, wziął Lugera i wyszedł ze sklepu. Na ulicy było kilka osób, więc powoli podszedł do samochodu. Odjechał, skręcił w Avenida Presidente Vargas i skierował się w stronę Los Reyes. Gdy znalazł się na scenie, dodał gazu i pomknął przez góry.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 6
  
  
  
  
  
  Kiedy Nick dotarł do Los Reyes, Jorge'a już nie było. Umundurowany funkcjonariusz, najwyraźniej asystent, powiedział mu, że szef wróci za około godzinę. Nick postanowił poczekać na zewnątrz w ciepłym słońcu. Obserwując powolne tempo miasta, on również zapragnął żyć w tym tempie. A jednak był to świat pełen pośpiechu: ludzie chcieli się jak najszybciej pozabijać, poganiani przez ambitnych typków. To miasto już przez to cierpiało. Działały podziemne siły, skrywana nienawiść i tłumiona zemsta, która mogła wybuchnąć przy byle okazji. Ci niewinni, pokojowo nastawieni ludzie byli sprytnie wykorzystywani przez przebiegłych, bezwzględnych osobników. Cisza miasta tylko wzmagała niecierpliwość Nicka i ucieszył się, gdy Jorge w końcu się pojawił.
  
  
  W biurze Nick opowiedział o trzech mężczyznach, którzy próbowali go zabić. Kiedy skończył, położył na stole trzy białe kartki z czerwoną kropką. Jorge zacisnął zęby. Nie powiedział ani słowa, gdy Nick kontynuował. Kiedy Nick skończył, Jorge odchylił się na obrotowym krześle i długo, zamyślony, przyglądał się Nickowi.
  
  
  "Dużo pan powiedział, panie Nicku" - powiedział Jorge. "Dużo się pan nauczył w bardzo krótkim czasie. Nie mogę panu udzielić odpowiedzi na żadne pytanie poza jednym, a mianowicie na trzy, które pana zaatakowały. Jestem pewien, że zostały wysłane przez Przymierze. Fakt, że miały wszystkie trzy karty Novo Dia, nic nie znaczy".
  
  
  "Myślę, że to ma dla mnie cholernie duże znaczenie" - odparł Nick.
  
  
  "Nie, amigo" - powiedział Brazylijczyk. "Mogliby równie dobrze być członkami partii Novo Dia, a mimo to zatrudnionymi przez Stowarzyszenie. Mój przyjaciel Rojadas zgromadził wokół siebie mnóstwo ludzi. Nie wszyscy są aniołami. Większość z nich nie ma prawie żadnego wykształcenia, bo prawie wszyscy są biedni. Zrobili w życiu prawie wszystko. Gdyby obiecał wysoką nagrodę, a jestem pewien, że tak zrobił, bez trudu znalazłby trzech chętnych". "A co z pieniędzmi, które Rojadas zaoferował senorowi Toddowi?" - zapytał Nick. "Skąd je wziął?"
  
  
  "Może Rojadas pożyczył pieniądze" - odparł uparcie Jorge. "Czy to źle? On potrzebuje pieniędzy. Myślę, że masz kompleks. Wszystko, co się wydarzyło, ma związek z Rojadasem. Chcesz go oczernić, a to budzi moje podejrzenia".
  
  
  "Jeśli ktokolwiek tutaj ma kompleksy, towarzyszu, to powiedziałbym, że to ty. Nie chcesz spojrzeć prawdzie w oczy. Tak wielu rzeczy nie da się rozwiązać".
  
  
  Zobaczył, jak Jorge kręci się na krześle, wściekły. "Widzę fakty" - powiedział ze złością. "Najważniejsze, że Rojadas jest człowiekiem ludu. Chce pomagać ludziom. Dlaczego taki człowiek miałby chcieć powstrzymać señora Todda przed dokończeniem plantacji? A teraz odpowiedz!"
  
  
  "Taki człowiek nie powstrzymałby plantacji" - przyznał Nick.
  
  
  "Wreszcie" - krzyknął triumfalnie Jorge. "Jaśniej już być nie może, prawda?"
  
  
  "No to zacznij od nowa, z tą swoją jasnością" - odpowiedział Nick. "Mówiłem, że taki człowiek by tego nie zrobił. Co z tego, że Rojadas nie jest takim człowiekiem?"
  
  
  Jorge cofnął się, jakby dostał w twarz. Zmarszczył brwi. "Co próbujesz powiedzieć?" warknął.
  
  
  "A co, jeśli Rhoadas jest ekstremistą, który chce sprawować władzę za pośrednictwem kogoś z zewnątrz?" - zapytał Nick, zdając sobie sprawę, że Jorge może wybuchnąć gniewem. "Czego taki człowiek najbardziej potrzebuje? Potrzebuje grupy niezadowolonych ludzi. Ludzi bez nadziei i dobrych perspektyw. Potrzebuje ludzi, którzy będą mu posłuszni. W ten sposób będzie mógł ich wykorzystać. Plantacja senora Todda to zmieni. Jak sam powiedziałeś, przyniosłaby ludziom dobre zarobki, pracę i nowe możliwości. Poprawiłaby ich życie, bezpośrednio lub pośrednio. Człowiek taki nie może sobie na to pozwolić. Dla jego własnego dobra ludzie muszą pozostać zacofani, niespokojni i bez grosza. Tymi, którzy otrzymali nadzieję i awans materialny, nie można manipulować i wykorzystywać tak łatwo, jak tymi, którzy stracili nadzieję. Plantacja, nawet gdyby była prawie ukończona, sprawiłaby, że straciłby kontrolę nad ludźmi".
  
  
  "Nie chcę już słuchać tych bzdur" - krzyknął Jorge, wstając. "Jakie masz prawo opowiadać tu takie bzdury? Dlaczego próbujesz szantażować tego człowieka, jedynego, który próbował pomóc tym biednym ludziom? Zostałeś zaatakowany przez trzech mężczyzn i przeinaczasz fakty, żeby zrzucić winę na Rojadasa. Dlaczego?"
  
  
  "Przymierze nie próbowało kupić plantacji Senora Todda" - powiedział Nick. "Przyznali, że cieszyli się, że budowa została wstrzymana, a Todd zmarł.
  
  I muszę ci jeszcze coś powiedzieć. Pytałem o Rojadasa. Nikt w Portugalii go nie zna.
  
  
  "Nie wierzę ci" - krzyknął Jorge. "Jesteś tylko wysłannikiem bogaczy. Nie jesteś tu po to, żeby rozwiązać tę sprawę morderstwa, jesteś tu po to, żeby zniszczyć Rojadasa. Właśnie to próbujesz zrobić. Wszyscy jesteście grubymi, bogatymi ludźmi w Ameryce. Nie zniesiecie oskarżenia o zamordowanie kogoś z waszego gatunku".
  
  
  Brazylijczyk nerwowo poruszał dłońmi. Z trudem panował nad sobą. Stał prosto, z głową uniesioną wysoko i z buntowniczą miną.
  
  
  "Chcę, żebyś natychmiast wyjechał" - powiedział Jorge. "Mogę cię stąd usunąć, mówiąc, że mam informacje, że jesteś wichrzycielem. Chcę, żebyś opuścił Brazylię".
  
  
  Nick zdał sobie sprawę, że nie ma sensu kontynuować. Tylko on mógł zmienić stanowisko Jorge Pilatto. Nick musiał polegać na zdrowym rozsądku i dumie Jorge. Postanowił dać tej dumie ostatnią szansę. "Dobrze" - powiedział Nick, stojąc przy drzwiach. "Teraz wiem. To jedyna wioska na świecie z niewidomym komendantem policji".
  
  
  Odszedł, a kiedy Jorge wybuchnął, był zadowolony, że nie zna zbyt dobrze portugalskiego.
  
  
  Był już wieczór, kiedy dotarł do Rio. Udał się do mieszkania Vivian Dennison. Nick martwił się raną na dłoni. Bez wątpienia była zakażona. Musiał ją przemyć jodyną. Zawsze miał w walizce małą apteczkę.
  
  
  Nick wciąż myślał, że zbliża się czas, kiedy coś się wydarzy. Wiedział to nie z faktów, ale z instynktu. Vivian Dennison grała w swoją grę, a on zamierzał się nią zaopiekować tej nocy. Jeśli dowie się czegoś ważnego, dowie się o tym, zanim wieczór się skończy.
  
  
  W piżamie otworzyła drzwi, wciągnęła go do pokoju i przycisnęła usta do jego ust. Cofnęła się o krok, spuszczając wzrok.
  
  
  "Przepraszam, Nick" - powiedziała. "Ale ponieważ nie miałam od ciebie wieści przez cały dzień, martwiłam się. Po prostu musiałam to zrobić".
  
  
  "Musiałaś mi po prostu pozwolić spróbować, kochanie" - powiedział Nick. Przeprosił i poszedł do swojego pokoju, żeby opatrzyć dłoń. Kiedy skończył, wrócił do niej. Czekała na niego na kanapie.
  
  
  Zapytała: "Zrobisz mi drinka?" "Bar jest tam, Nick. Naprawdę dodajesz za dużo wody do swojego drinka?"
  
  
  Nick podszedł do baru i uniósł pokrywkę. Tylna część pokrywki była aluminiowa, niczym lustro. Zobaczył Vivian wyglądającą przez nią. W pomieszczeniu unosił się dziwny zapach, zauważył Nick. Zapach, którego nie było tam ani wczoraj, ani zeszłej nocy. Rozpoznał ten zapach, ale nie potrafił go od razu umiejscowić.
  
  
  "Co powiesz na Manhattan?" zapytał, sięgając po butelkę wermutu.
  
  
  "Doskonale" - odpowiedziała Vivian. "Jestem pewna, że robisz naprawdę dobre koktajle".
  
  
  "Całkiem mocny" - powiedział Nick, wciąż próbując umiejscowić zapach. Pochylił się nad małym koszem na śmieci ze złotymi pedałami i wrzucił do niego kapsel. Kiedy to zrobił, zobaczył na dnie na wpół wypalone cygaro. Oczywiście, teraz już wiedział. To był zapach dobrej Hawany.
  
  
  "Co dzisiaj robiliście?" - zapytał uprzejmie, mieszając ich drinki. "Mialiście gości?"
  
  
  "Nikt poza pokojówką" - odpowiedziała Vivian. "Większość poranka spędziłam na telefonie, a dziś po południu zaczęłam się pakować. Nie chciałam wychodzić. Chciałam być sama".
  
  
  Nick postawił drinki na stoliku kawowym i wiedział, co zamierza zrobić. Jej oszustwo trwało już wystarczająco długo. Co dokładnie z nim robiła, jeszcze nie wiedział, ale wciąż była pierwszorzędną dziwką. Jednym haustem dopił Manhattana i zobaczył zaskoczoną minę Vivian. Nick usiadł obok niej na kanapie i uśmiechnął się.
  
  
  "Dobra, Vivian" - powiedział radośnie. "Koniec gry. Przyznaj się".
  
  
  Wyglądała na zdezorientowaną i zmarszczyła brwi. Zapytała: "Co?". "Nie rozumiem cię, Nick".
  
  
  "Rozumiesz lepiej niż ktokolwiek inny" - uśmiechnął się. To był jego zabójczy uśmiech, a ona niestety nie zdawała sobie z tego sprawy. "Zacznij mówić. Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, powiedz mi najpierw, kto był twoim gościem dziś po południu".
  
  
  "Nick" - zaśmiała się cicho. "Naprawdę cię nie rozumiem. Co się dzieje?"
  
  
  Uderzył ją mocno w twarz płaską dłonią. Jej Manhattan poleciał przez pokój, a siła uderzenia powaliła ją na ziemię. Podniósł ją i uderzył ponownie, tylko tym razem słabiej. Upadła na kanapę. Teraz w jej oczach pojawił się prawdziwy strach.
  
  
  "Nie lubię tego robić" - powiedział jej Nick. "To nie mój styl, ale moja mama zawsze powtarzała, że powinienem robić więcej rzeczy, których nie lubię. Więc, kochanie, radzę ci zacząć mówić teraz, bo inaczej zrobię to ostro. Wiem, że ktoś tu był dziś po południu. W koszu na śmieci jest cygaro i w całym domu śmierdzi dymem cygarowym. Gdybyś przyszła z zewnątrz, tak jak ja, od razu byś to zauważyła. Nie spodziewałaś się tego, prawda? No więc, kto to był?"
  
  
  Spojrzała na niego gniewnie i odwróciła głowę na bok. Złapał ją za krótkie blond włosy i pociągnął za sobą. Upadając na ziemię, krzyknęła z bólu. Wciąż trzymając ją za włosy, uniósł jej głowę i groźnie uniósł rękę. "Jeszcze raz! O nie, proszę!" błagała z przerażeniem w oczach.
  
  
  "Z chęcią dałbym ci jeszcze kilka razy po prostu dla Todda" - powiedział Nick. "Ale nie jestem tu po to, żeby wyrażać swoje osobiste uczucia. Jestem tu po to, żeby usłyszeć prawdę. No więc, musisz mówić, czy dostaniesz w twarz?"
  
  
  "Powiem ci" - szlochała. "Proszę, puść mnie... Robisz mi krzywdę!"
  
  
  Nick złapał ją za włosy, a ona znowu krzyknęła. Rzucił ją na kanapę. Usiadła i spojrzała na niego z mieszaniną szacunku i nienawiści.
  
  
  "Najpierw daj mi jeszcze jednego drinka" - powiedziała. "Proszę, ja... muszę się trochę ogarnąć".
  
  
  "Dobrze" - powiedział. "Nie jestem lekkomyślny". Podszedł do baru i zaczął miksować kolejnego Manhattana. Dobry drink mógłby trochę rozluźnić jej język. Wstrząsając drinkami, zajrzał przez aluminiowe drzwi baru. Vivian Dennison nie było już na kanapie i nagle zobaczył, jak jej głowa znów się pojawia. Wstała i powoli podeszła do niego. W jednej ręce trzymała bardzo ostry nóż do listów z mosiężną rączką w kształcie smoka.
  
  
  Nick się nie poruszył, tylko nalał Manhattanu z miksera do szklanki. Vivian była już prawie u jego stóp i zobaczył, jak unosi rękę, by go uderzyć. Błyskawicznym ruchem rzucił szklankę Manhattanu przez ramię prosto w jej twarz. Zamrugała mimowolnie. Chwycił nóż do listów i wykręcił jej rękę. Vivian krzyknęła, ale Nick trzymał jej rękę za plecami.
  
  
  "Teraz będziesz gadać, ty mały kłamczuszku" - powiedział. "Zabiłeś Todda?"
  
  
  Na początku o tym nie pomyślał, ale teraz, gdy ona chciała go zabić, pomyślał, że jest do tego zdolna.
  
  
  "Nie" - wyszeptała. "Nie, przysięgam!"
  
  
  "Co to ma wspólnego z tobą?" zapytał, wykręcając jej ramię jeszcze mocniej.
  
  
  "Proszę" - krzyknęła. "Proszę, przestań, zabijasz mnie... przestań!"
  
  
  "Jeszcze nie" - powiedział Nick. "Ale na pewno to zrobię, jeśli nic nie powiesz. Jaki masz związek z morderstwem Todda?"
  
  
  Powiedziałem im... Powiedziałem im, kiedy wróci z plantacji, kiedy będzie sam.
  
  
  "Zdradziłaś Todda" - powiedział Nick. "Zdradziłaś własnego męża". Rzucił ją na skraj kanapy i złapał za włosy. Musiał się powstrzymać, żeby jej nie uderzyć.
  
  
  "Nie wiedziałam, że go zabiją" - wyszeptała. "Musisz mi uwierzyć, nie wiedziałam. Ja... Myślałam, że po prostu chcieli go nastraszyć.
  
  
  "Nawet bym ci nie uwierzył, gdybyś powiedziała, że jestem Nickiem Carterem" - krzyknął na nią. "Kim oni są?"
  
  
  "Nie mogę ci tego powiedzieć" - powiedziała. "Zabiją mnie".
  
  
  Uderzył ją ponownie i usłyszał szczękanie zębów. "Kto był tu dziś po południu?"
  
  
  "Nowy człowiek. Nie mogę tego powiedzieć" - szlochała. "Zabiją mnie. Sami mi to powiedzieli".
  
  
  "Masz kłopoty" - warknął na nią Nick. "Bo cię zabiję, jeśli mi nie powiesz".
  
  
  "Nie zrobisz tego" - powiedziała z wyrazem twarzy, który nie mógł już ukryć strachu. "Nie zrobisz tego" - powtórzyła - "ale oni tak".
  
  
  Nick zaklął pod nosem. Wiedziała, że ma rację. Nie zabiłby jej, nie w normalnych okolicznościach. Złapał ją za piżamę i potrząsnął nią jak szmacianą lalką.
  
  
  "Może cię nie zabiję, ale zmuszę cię, żebyś mnie o to prosiła" - warknął na nią. "Po co tu przyszli dziś po południu? Po co tu byli?"
  
  
  "Chcieli pieniędzy" - powiedziała bez tchu.
  
  
  "Jakie pieniądze?" zapytał, zaciskając materiał wokół jej szyi.
  
  
  "Pieniądze, które Todd odłożył na utrzymanie plantacji przez pierwszy rok" - krzyknęła. "Ty... ty mnie dusisz".
  
  
  "Gdzie oni są?"
  
  
  "Nie wiem" - powiedziała. "To był fundusz na pokrycie kosztów operacyjnych. Todd myślał, że plantacja będzie rentowna pod koniec pierwszego roku".
  
  
  "Kim oni są?" zapytał ponownie, ale ona się nie zgodziła. Stała się uparta.
  
  
  "Nie powiem ci" - powiedziała.
  
  
  Nick spróbował ponownie. "Co im powiedziałeś dziś po południu?" "Prawdopodobnie nie wyszli z niczym".
  
  
  Zauważył lekką zmianę w jej oczach i od razu wiedział, że znów skłamie. Podniósł ją, tak że wstała. "Jeszcze jedno kłamstwo i cię nie zabiję, ale będziesz mnie błagać, żebym cię zabił" - powiedział dziko. "Co im powiedziałaś dziś po południu?"
  
  
  Powiedziałem im, że tylko Maria wie, gdzie są te pieniądze.
  
  
  Nick poczuł, jak jego palce zaciskają się na gardle Vivian i znów zobaczył strach w jej oczach.
  
  
  "Naprawdę powinienem cię zabić" - powiedział. "Ale mam dla ciebie lepsze plany. Idziesz ze mną. Najpierw zabierzemy Marię, a potem pójdziemy do pewnego komendanta policji, któremu cię wydam.
  
  
  Wypchnął ją na korytarz, trzymając za rękę. "Daj mi się przebrać" - zaprotestowała.
  
  
  "Nie ma czasu" - odpowiedział. Nick wypchnął ją na korytarz. "Gdziekolwiek pójdziesz, dostaniesz nową sukienkę i nową miotłę".
  
  
  Myślał o Marii Hawes. Ta fałszywa, samolubna wiedźma też ją zdradziła. Ale nie zabiją Marii, przynajmniej jeszcze nie. Przynajmniej nie dopóki będzie trzymać język za zębami. Mimo to chciał do niej pójść i zabrać ją w bezpieczne miejsce. Przechwycony przelew pieniężny był kluczowy. To oznaczało, że był przeznaczony na inne cele. Rozważał zostawienie Vivian tutaj, w jej mieszkaniu i zmuszenie jej do rozmowy. Nie uważał tego za dobry pomysł, ale mógł to zrobić, gdyby musiał. Nie, zdecydował, najpierw Maria Hawes. Vivian powiedziała mu, gdzie mieszka Maria. To było dziesięć minut jazdy. Kiedy dotarli do obrotowych drzwi w holu, Nick usiadł z nią. Nie pozwolił jej uciec. Właśnie przeszli przez obrotowe drzwi, gdy rozległy się strzały. Szybko upadł na ziemię, pociągając Vivian za sobą. Ale jej śmierć nastąpiła błyskawicznie. Usłyszał odgłos strzałów przeszywających jej ciało.
  
  
  Dziewczyna upadła do przodu. Przewrócił ją z Lugerem w dłoni. Była martwa, trzy kule w piersi. Chociaż wiedział, że nic nie zobaczy, i tak obserwował. Zabójcy odeszli. Czekali na nią i zabili ją przy pierwszej okazji. Teraz inni uciekali. "Zostań z nią" - powiedział Nick do pierwszej osoby, która się pojawiła. "Idę do lekarza".
  
  
  Skręcił za róg i wskoczył do samochodu. Teraz nie potrzebował policji z Rio. Czuł się głupio, że nie zmusił Vivian do rozmowy. Wszystko, co wiedziała, poszło z nią do grobu.
  
  
  Jechał przez miasto z niebezpieczną prędkością. Dom, w którym mieszkała Maria Howes, okazał się małym, niepozornym budynkiem. Mieszkała w budynku 2A.
  
  
  Zadzwonił dzwonkiem i wbiegł po schodach. Drzwi mieszkania były uchylone. Nagle zrodziło się w nim głębokie podejrzenie, które potwierdziło się, gdy pchnął drzwi. Nie musiał krzyczeć, ponieważ jej już tam nie było. Mieszkanie było w nieładzie: szuflady poprzewracane, krzesła i stół przewrócone, szafki przewrócone. Już ją mieli w swoich rękach. Ale bałagan, który zobaczył przed sobą, powiedział mu jedno: Maria jeszcze się nie odezwała. Gdyby to zrobili, nie musieliby przeszukiwać jej pokoju cal po calu. Cóż, zmuszą ją do mówienia, był tego pewien. Ale dopóki trzymała język za zębami, była bezpieczna. Może będzie jeszcze czas, żeby ją uwolnić, gdyby tylko wiedział, gdzie ona jest.
  
  
  Jego oczy, wyćwiczone w dostrzeganiu drobnych szczegółów, które inni mogliby przeoczyć, błądziły. Coś leżało przy drzwiach, na dywanie w korytarzu. Gęste, czerwonawe błoto. Podniósł trochę i obtoczył je w palcach. Było drobne, ciężkie błoto i widział je już wcześniej w górach. But, w którym musiało być noszone, pochodził prosto z gór. Ale skąd? Może z jednej z wielkich farm Przymierza? Albo z górskiej siedziby Rojadasa. Nick postanowił zabrać Rojadasa.
  
  
  Zbiegł po schodach i pojechał tak szybko, jak mógł, na scenę. Jorge powiedział mu, że stara misja miała miejsce w górach, niedaleko Barra do Piraí.
  
  
  Chciał zabrać Vivian do Jorge, żeby go przekonać, ale teraz miał tak mało dowodów, jak wcześniej. Jadąc drogą do Urde, Nick składał fakty w całość. Jeśli dobrze wywnioskował, Rojadas pracował dla kilku szych. Zatrudniał zbuntowanych anarchistów, ale miał też kilku profesjonalistów, niewątpliwie tych samych ludzi, którzy również chcieli jego pieniędzy. Był pewien, że szychy chciały o wiele więcej niż tylko powstrzymania budowy plantacji Todda. A Przymierze było niczym więcej niż irytującym efektem ubocznym. Chyba że połączyliby siły dla wspólnego celu. Zdarzało się to już wcześniej, wszędzie i bardzo często. Było to możliwe, ale Nick uważał to za mało prawdopodobne. Gdyby Rojadas i Przymierze zdecydowali się na współpracę, udział Przymierza prawie na pewno stanowiłby pieniądze. Członkowie mogli otrzymać pieniądze na wniosek Todda, indywidualnie lub zbiorowo. Ale tego nie zrobili. Pieniądze pochodziły z zagranicy i Nick znów zastanawiał się, skąd się wzięły. Miał przeczucie, że wkrótce dowie się wszystkiego.
  
  
  Zjazd do Los Reyes był już za nim. Dlaczego Jorge musiał go tak nienawidzić? Zbliżał się do zjazdu ze znakiem. Jedna strzałka wskazywała w lewo, druga w prawo. Znak głosił: "Barra do Mança - w lewo" i "Barra do Piraí - w prawo".
  
  
  Nick skręcił w prawo i po chwili zobaczył tamę na północy. Po drodze dotarł do grupy domów. Wszystkie były ciemne, z wyjątkiem jednego. Zobaczył brudny, drewniany szyld z napisem "Bar". Zatrzymał się i wszedł do środka. Tynkowane ściany i kilka okrągłych stolików - oto on. Mężczyzna stojący za kranem powitał go. Bar był z kamienia i wyglądał prymitywnie.
  
  
  "Powiedz mi" - poprosił Nick. "Onde fica a misja velho?"
  
  
  Mężczyzna uśmiechnął się. "Stara misja" - powiedział. "Kwatera główna Rojady? Skręć w pierwszą starą górską drogę po lewej. Idź prosto w górę. Kiedy dotrzesz na szczyt, zobaczysz po drugiej stronie stary posterunek misji".
  
  
  "Muito obrigado" - powiedział Nick, wybiegając. Wiedział, że łatwa część dobiegła końca. Znalazł starą górską drogę i pojechał samochodem stromymi, wąskimi ścieżkami. Dalej była polana i postanowił tam zaparkować samochód. Poszedł dalej pieszo.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 7
  
  
  
  
  
  Rosły mężczyzna w białej koszuli i białych spodniach otarł strużkę potu z czoła i wydmuchnął chmurę dymu do cichego pokoju. Nerwowo postukał lewą ręką w stół. Zapach hawańskiego cygara wypełnił skromny pokój, który był jednocześnie biurem i przestrzenią mieszkalną. Mężczyzna napiął potężne mięśnie ramion i wziął kilka głębokich oddechów. Wiedział, że naprawdę powinien położyć się spać i przygotować się na... jutro. Zawsze starał się tylko dobrze wyspać. Wiedział, że nadal nie może zasnąć. Jutro będzie wielki dzień. Od jutra nazwisko Rojadas zapisze się na kartach historii obok Lenina, Mao i Castro. Nadal nie mógł spać z powodu nerwów. Zamiast pewności siebie i ekscytacji, przez ostatnie kilka dni czuł niepokój, a nawet lekki strach. Duża część jego osobowości zniknęła, ale trwało to dłużej, niż myślał. Trudności i problemy były wciąż zbyt świeże w jego pamięci. Niektóre problemy nie zostały jeszcze w pełni rozwiązane.
  
  
  Być może gniew ostatnich kilku tygodni wciąż w nim tkwił. Był człowiekiem ostrożnym, człowiekiem, który pracował starannie i upewniał się, że podjęto wszelkie niezbędne środki ostrożności. Po prostu musiał to zrobić. Był najgorszym człowiekiem, jeśli musiał nagle i koniecznie zmienić swoje plany. Dlatego przez ostatnie kilka dni był w tak złym humorze i zdenerwowany. Przemierzał pokój długimi, ciężkimi krokami. Co jakiś czas zatrzymywał się, żeby zaciągnąć się cygarem. Myślał o tym, co się stało i znów poczuł, jak w nim wrze gniew. Dlaczego życie musi być tak cholernie nieprzewidywalne? Wszystko zaczęło się od pierwszego Americano, tego Dennisona z jego zgniłą plantacją. Zanim ten Americano przedstawił swoje "wielkie" plany, zawsze kontrolował ludzi w górach. Mógł ich przekonać albo złamać. A potem nagle, z dnia na dzień, cała atmosfera się zmieniła. Nawet Jorge Pilatto, naiwny szaleniec, stanął po stronie Dennisona i jego planów. Nie żeby to miało znaczenie. Ludzie byli największym problemem.
  
  
  Początkowo próbował opóźnić budowę plantacji do tego stopnia, że Americano porzucił swoje plany. Jednak nie poddał się i zaczął przybywać na plantację coraz liczniej. Jednocześnie ludzie zaczęli dostrzegać coraz większą nadzieję na lepszą przyszłość i lepsze perspektywy. Widział ich modlących się nocą przed niedokończonym głównym budynkiem plantacji. Nie podobał mu się ten pomysł, ale wiedział, że musi działać. Ludność miała niewłaściwe nastawienie i znów był zmuszony manipulować. Na szczęście dla niego, druga część planu była znacznie lepiej rozplanowana. Jego armia, złożona z dobrze wyszkolonych żołnierzy, była gotowa. Na pierwszą część planu miał mnóstwo broni, a nawet armię rezerwową. Gdy plantacja była prawie ukończona, Rojadas musiał tylko zdecydować o szybszej realizacji swoich planów.
  
  
  Pierwszym krokiem było znalezienie innego sposobu na schwytanie Americano. Zorganizował pokojówkę do pracy dla Dennisonów w Rio. Łatwo było sprawić, by prawdziwa pokojówka zniknęła i ją zastąpiła. Informacje, których udzieliła dziewczyna, okazały się bezcenne dla Rojadasa i przyniosły mu szczęście. Pani Dennison była równie zainteresowana powstrzymaniem plantacji, jak on. Miała swoje powody. Spotkali się i opracowali plan. Była jedną z tych pewnych siebie, chciwych, krótkowzrocznych i wręcz głupich kobiet. Lubił ją wykorzystywać. Rojadas się roześmiał. Wszystko wydawało się takie proste.
  
  
  Kiedy Todd zginął, pomyślał, że to koniec i ponownie uruchomił swój własny plan. Wkrótce pojawiło się drugie americano. Wiadomość, którą otrzymał bezpośrednio z kwatery głównej, była zarówno alarmująca, jak i zaskakująca. Musiał zachować wyjątkową ostrożność i uderzyć natychmiast. Obecność tego człowieka, niejakiego Nicka Cartera, wywołała spore poruszenie. Początkowo myślał, że w kwaterze głównej mocno przesadzają. Mówili, że jest specjalistą od szpiegostwa. Nawet najlepszym na świecie. Nie mogli z nim ryzykować. Rojadas zacisnął usta. Kwatera główna nie była zbytnio zaniepokojona. Otarł strużkę potu z czoła. Gdyby nie wysłali agentów specjalnych, mogliby przysporzyć Nickowi Carterowi jeszcze większych kłopotów. Cieszył się, że dotarli na czas do Sollimage.
  
  
  Wiedział, że jest za późno, by powstrzymać plan, ale cholerny przypadek, wszystkie te drobne rzeczy, które poszły nie tak. Gdyby odłożył ostateczne rozliczenie z tym Dennisonem, wszystko mogłoby pójść o wiele łatwiej. Ale skąd, do cholery, miał wiedzieć, że N3 leci do Rio i że przyjaźni się z Dennisonem? Ach, to zawsze był taki głupi zbieg okoliczności! A do tego ten złoty statek, który został przechwycony w Ameryce. Nick Carter też o tym wiedział. Był jak pocisk kierowany, taki nieugięty i bezwzględny. Dobrze by było, gdyby udało mu się go pozbyć.
  
  
  A potem ta dziewczyna. Trzymał ją w ramionach, ale była uparta. Nie chodziło o to, że nie potrafił tego wszystkiego rozwikłać, ale była wyjątkowa. Nie chciał jej rzucić psom na pożarcie. Była zbyt piękna. Mógłby ją wziąć za żonę, a on już oblizuje swoje ciężkie, pulchne usta. W końcu nie będzie już tajemniczym przywódcą małej grupy ekstremistów, ale mężczyzną światowej klasy. Kobieta taka jak ona będzie mu pasować. Rojadas rzucił cygaro i wziął długi łyk wody ze szklanki na stoliku nocnym. Większość kobiet zawsze dość szybko dostrzega, co dla nich najlepsze. Może gdyby podszedł do niej sam i nawiązał przyjacielską, spokojną rozmowę, mógłby coś osiągnąć.
  
  
  Siedziała w jednej z najmniejszych cel na dole od ponad czterech godzin. Dało jej to czas do namysłu. Zerknął na zegarek. Straciłby przez to nocny sen, ale zawsze mógł spróbować. Gdyby udało mu się ją namówić, żeby powiedziała mu, gdzie są pieniądze, wszystko byłoby o wiele lepsze. To również oznaczało, że chce z nim robić interesy. Poczuł narastający dreszcz. Mimo to musiał uważać. Trudno byłoby mu też trzymać ręce przy sobie. Chciał ją pieścić i głaskać, ale teraz nie miał na to czasu.
  
  
  Rojadas odgarnął gęste, przetłuszczone włosy i otworzył drzwi. Zszedł po kamiennych schodach szybko, szybciej, niż można by się spodziewać po tak ciężkim mężczyźnie. Drzwi do małego pokoju, który kiedyś był kryptą starego mnicha, były zamknięte na klucz. Przez wąską szparę w drzwiach zobaczył Marię siedzącą w kącie. Otworzyła oczy, gdy zatrzasnął zasuwę i wstała. Ledwo dostrzegł jej krocze. Obok niej, na talerzu, leżała nietknięta empada, pasztet z mięsem. Wszedł do środka, zamknął za sobą drzwi i uśmiechnął się do dziewczyny.
  
  
  "Maria, kochanie" - powiedział cicho. Miał miły, przyjazny głos, który, mimo spokoju, brzmiał przekonująco. "To głupota nie jeść. Tak się nie robi".
  
  
  Westchnął i smutno pokręcił głową. "Musimy porozmawiać, ty i ja" - powiedział jej. "Jesteś za mądra, żeby być głupia. Mogłabyś mi bardzo pomóc w pracy, Mario. Cały świat mógłbyś mieć u stóp, kochanie. Pomyśl tylko, mogłabyś mieć przyszłość, której pozazdrościłaby ci każda dziewczyna. Nie masz powodu, żeby ze mną nie pracować. Nic nie jesteś winna tym Amerykanom. Nie chcę cię skrzywdzić, Mario. Jesteś na to za ładna. Przyprowadziłem cię tutaj, żeby cię przekonać, pokazać ci, co jest słuszne".
  
  
  Rohadas przełknął ślinę i spojrzał na okrągłe, pełne piersi dziewczyny.
  
  
  "Musisz być lojalna wobec swojego ludu" - powiedział. Jego wzrok padł na jej czerwone, satynowe usta. "Musisz być z nami, a nie przeciwko nam, moja droga".
  
  
  Spojrzał na jej długie, smukłe nogi. "Pomyśl o swojej przyszłości. Zapomnij o przeszłości. Interesuje mnie twoje dobro, Mario.
  
  
  Nerwowo poruszał dłońmi. Naprawdę chciał objąć jej piersi i poczuć jej ciało przy swoim, ale to by wszystko zepsuło. Musiał to zrobić bardzo sprytnie. Była tego warta. Powstrzymał się i przemówił spokojnie, czule, ojcowsko. "Powiedz coś, kochanie" - powiedział. "Nie musisz się bać".
  
  
  "Leć na księżyc" - odpowiedziała Maria. Rojadas przygryzł wargę i próbował się powstrzymać, ale nie dał rady.
  
  
  Wybuchnął. "Co się z tobą dzieje?" "Nie bądź głupia! Za kogo ty się uważasz, Joanno d'Arc? Nie jesteś wystarczająco duża, nie jesteś wystarczająco ważna, żeby grać męczennicę".
  
  
  Zobaczył, że patrzy na niego gniewnie, i przerwał swoją donośną przemowę. Uśmiechnął się ponownie.
  
  
  "Oboje jesteśmy śmiertelnie zmęczeni, moja droga" - powiedział. "Chcę dla ciebie jak najlepiej. Ale tak, porozmawiamy o tym jutro. Pomyśl o jeszcze jednej nocy. Przekonasz się, że Rojadas jest wyrozumiały i wybaczający, Mario.
  
  
  Wyszedł z celi, zamknął drzwi na zasuwę i poszedł do swojego pokoju. Była jak tygrysica, a on tylko zmarnował czas. Ale jeśli sprawy nie szły dobrze, trudno. Niektóre kobiety są warte zachodu tylko wtedy, gdy się boją. Dla niej miało to nastąpić następnego dnia. Na szczęście pozbył się tego amerykańskiego agenta. To był przynajmniej jeden ból głowy mniej. Rozebrał się i od razu zasnął. Dobry sen zawsze przychodzi szybko tym, którzy mają czyste sumienie... i tym, którzy go nie mają wcale.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 8
  
  
  
  
  
  Cień podpełzł na półkę skalną i omiotł wzrokiem stan niższego płaskowyżu, wyraźnie widocznego w świetle księżyca. Placówka misyjna została zbudowana na polanie i otoczona ogrodem. Składała się z budynku głównego i dwóch budynków gospodarczych, tworzących konstrukcję w kształcie krzyża. Budynki były połączone otwartymi korytarzami. Lampy naftowe jarzyły się na zewnętrznych ścianach i korytarzach, tworząc średniowieczną atmosferę. Nick spodziewał się zobaczyć imponującą budowlę. Nawet w ciemności widział, że budynek główny jest w dobrym stanie. Na skrzyżowaniu budynku głównego i budynków gospodarczych stała dość wysoka wieża z dużym zegarem. Budynków gospodarczych było niewiele, oba w złym stanie. Budynek po lewej wyglądał jak pusta skorupa, a w oknach brakowało szyb. Dach był częściowo zawalony, a podłoga zaśmiecona gruzem.
  
  
  Nick jeszcze raz wszystko sprawdził. Poza delikatnym światłem nafty, misja wydawała się opustoszała. Nie było strażników, patroli: dom wydawał się całkowicie opuszczony. Rojadas czuł się tu całkowicie bezpiecznie, zastanawiał się Nick, a może Maria House jest gdzie indziej. Zawsze istniała szansa, że Jorge miał jednak rację i że to wszystko był wypadek. Czy Rojadas już uciekł? Jeśli nie, to dlaczego nie miał wartowników? Oczywiście było jasne, że przyjdzie po dziewczynę. Był tylko jeden sposób, by uzyskać odpowiedzi, więc ruszył w stronę misji przez zarośla i wysokie drzewa. Przestrzeń przed nim była zbyt pusta, więc skręcił w prawo.
  
  
  Odległość do tyłu głównego budynku wynosiła nie więcej niż 15-20 metrów. Gdy tam dotarł, zobaczył trzy dość dziwnie wyglądające autobusy szkolne. Spojrzał na zegarek. Było jeszcze wcześnie, ale wiedział, że jeśli chce wejść, musi to zrobić teraz, w osłonie ciemności. Zatrzymał się na skraju lasu, rozejrzał się ponownie i pobiegł na tył głównego budynku. Po kolejnym spojrzeniu wślizgnął się do środka. W budynku było ciemno, ale w świetle lamp naftowych zobaczył, że znajduje się w dawnej kaplicy. Do tego pomieszczenia prowadziły cztery korytarze.
  
  
  Nick usłyszał śmiech, śmiech mężczyzny i kobiety. Postanowił spróbować innego korytarza i po prostu wślizgnął się do środka, gdy usłyszał dzwonek telefonu. Kierował się w górę, na piętro, do którego prowadziły kamienne schody na końcu korytarza. Ktoś odebrał telefon i usłyszał stłumiony głos. Nagle się zatrzymał i na chwilę zapadła cisza. Potem rozległ się piekielny hałas. Najpierw zawyła syrena, a potem krótkie krzyki, przekleństwa i odgłos kroków. Gdy przenikliwy dźwięk syreny nie ustawał, Nick postanowił schronić się w kaplicy.
  
  
  Wysoko w murze znajdowało się małe okno, pod którym stała sofa. Nick stanął na nim i wyjrzał. Na dziedzińcu było już około trzydziestu osób, z których większość miała na sobie jedynie szorty. Najwyraźniej syrena przerwała im sen, bo zobaczył też około tuzina kobiet, niektóre z nagimi torsami lub w cienkich koszulkach bez rękawów. Nick zobaczył mężczyznę wyłaniającego się zza nich i przejmującego dowodzenie. Był to duży, mocno zbudowany mężczyzna z czarnymi włosami, grubymi wargami na dużej głowie i spokojnym, czystym głosem.
  
  
  "Uwaga!" - rozkazał. "Szybko! Zróbcie kółko w lesie i złapcie go. Jeśli się tu wślizgnął, złapiemy go".
  
  
  Podczas gdy inni szukali, rosły mężczyzna odwrócił się i kazał kobiecie wejść z nim. Większość z nich miała karabiny lub pistolety przewieszone przez ramiona i pasy z amunicją. Nick wrócił na podłogę. Było jasne, że go szukali.
  
  
  Wślizgnął się niepostrzeżenie i najwyraźniej niespodziewanie, a po telefonie rozpętało się piekło. Ten telefon był iskrą zapalną, ale kto dzwonił i kto na niego tu czekał? Nick cicho wyszeptał imię... Jorge. To musiał być Jorge. Komendant policji, oczywiście, dowiedziawszy się, że Nick nie wyjechał z kraju, natychmiast pomyślał o Rojadas i szybko wszczął alarm. Poczuł falę rozczarowania. Czy Jorge miał coś wspólnego z Rojadas, czy to kolejny głupi ruch z jego strony? Ale teraz nie miał czasu, żeby o tym myśleć. Musiał się ukryć, i to szybko. Ludzie na zewnątrz już się zbliżali i słyszał, jak nawołują się nawzajem. Po jego prawej stronie znajdowały się kolejne kamienne schody prowadzące na balkon w kształcie litery L. "Dawniej" - pomyślał - "musiał tu być chór". Ostrożnie przeszedł przez balkon i wszedł na korytarz. Na końcu korytarza zobaczył uchylone drzwi.
  
  
  ROJADAS PRIVATÓ - tak brzmiał napis na tabliczce na drzwiach. Był to duży pokój. Pod jedną ścianą stało łóżko, a obok mały pokój z toaletą i umywalką. Pod przeciwległą ścianą stał duży dębowy stół, zawalony czasopismami i mapą Rio de Janeiro. Jego uwagę przykuły jednak głównie plakaty Fidela Castro i Che Guevary wiszące nad stołem. Myśli Nicka przerwał odgłos kroków u podnóża schodów. Wrócili do budynku.
  
  
  "Przeszukajcie każdy pokój" - usłyszał cichy głos. "Szybko!"
  
  
  Nick pobiegł do drzwi i zajrzał do holu. Po drugiej stronie holu znajdowały się kamienne spiralne schody. Pobiegł w ich kierunku tak cicho, jak tylko potrafił. Im wyżej się wspinał, tym węższe stawały się schody. Teraz prawie na pewno wiedział, dokąd idzie... do wieży zegarowej! Mógł się tam ukryć, aż wszystko ucichnie, a potem pójść szukać Marii. Jedno było pewne: dobrzy księża nie dzwoniliby w dzwony. Nagle znów znalazł się na zewnątrz, widząc zarysy ciężkich dzwonów. Schody prowadziły na małą drewnianą platformę dzwonnicy. Nick pomyślał, że jeśli pozostanie nisko, będzie miał z niej widok na cały dziedziniec. Przyszedł mu do głowy pewien pomysł. Gdyby udało mu się zebrać kilka karabinów, mógłby z tej pozycji ostrzelać wszystko na dziedzińcu. Byłby w stanie utrzymać na dystans sporą grupę ludzi. To nie był zły pomysł.
  
  
  Pochylił się, żeby lepiej się przyjrzeć, i wtedy to się stało. Najpierw usłyszał ostry trzask zbutwiałego drewna. Poczuł, jak spada głową w dół w czarny trzon dzwonnicy. Automatyczny instynkt ratunkowy kazał mu rozpaczliwie szukać czegoś, czego mógłby się przytrzymać. Poczuł, jak jego dłonie zaciskają się na linach dzwonu. Stare, szorstkie liny obcierały mu dłonie, ale trzymał się. Natychmiast rozległ się głośny dźwięk dzwonu. Do diabła, przeklął się w duchu, nie czas teraz na publiczne ujawnianie swojej obecności, dosłownie ani w przenośni.
  
  
  Usłyszał głosy i zbliżające się kroki, a chwilę później wiele rąk ściągnęło go z lin. Wąskość drabiny zmusiła ich do poruszania się jeden po drugim, ale Nick był bacznie obserwowany. "Idźcie cicho za nami" - rozkazał pierwszy mężczyzna, celując karabinem w brzuch Nicka. Nick zerknął przez ramię i ocenił, że jest ich około sześciu. Zobaczył, jak karabin pierwszego mężczyzny lekko odchylił się w lewo, gdy ten na chwilę się cofnął. Nick szybko przycisnął karabin do ściany. Jednocześnie z całej siły uderzył mężczyznę w brzuch. Upadł do tyłu i wylądował na pozostałych dwóch. Nogi Nicka zostały schwytane przez parę rąk, odepchnięte, ale chwyciły ponownie. Szybko chwycił Wilhelminę i uderzył mężczyznę w głowę kolbą Lugera. Nick kontynuował atak, ale nie poczynił dalszych postępów. Element zaskoczenia zniknął.
  
  
  Nagle został ponownie złapany za nogi od tyłu i upadł do przodu. Kilku mężczyzn rzuciło się na niego i odebrało mu Lugera. Ponieważ korytarz był tak wąski, nie mógł się odwrócić. Znieśli go po schodach, podnieśli i przystawili mu karabin tuż przed twarzą.
  
  
  "Jeden ruch i jesteś martwy, Americano" - powiedział mężczyzna. Nick zachował spokój i zaczęli szukać kolejnej broni.
  
  
  "Nic więcej" - usłyszał, jak jeden mężczyzna mówi, a drugi dał Nickowi znak kliknięciem karabinu, dając mu znać, żeby ruszył dalej. Nick roześmiał się do siebie. Hugo wygodnie ułożył się w rękawie.
  
  
  W biurze czekał brzuchopodobny mężczyzna z bandolierem przewieszonym przez ramię. To był ten człowiek, którego Nick widział jako dowódcę. Na jego pulchnej twarzy pojawił się ironiczny uśmiech.
  
  
  "No więc, senorze Carter" - powiedział - "w końcu się spotykamy. Nie spodziewałem się, że zrobisz tak dramatyczne wejście.
  
  
  "Lubię przychodzić z wielkim rozmachem" - powiedział niewinnie Nick. "To po prostu mój nawyk. Poza tym, to nonsens, że się mnie spodziewałeś. Nie wiedziałeś, że przyjdę, dopóki nie zadzwoniłem".
  
  
  "To prawda" - Rojadas znów się zaśmiał. "Powiedziano mi, że zginąłeś razem z wdową Dennison. No cóż, widzisz, mam tylko wielu amatorów.
  
  
  "To prawda" - pomyślał Nick, czując Hugo na ramieniu. Dlatego nie było do końca bezpiecznie. Bandyci przed mieszkaniem Vivian Dennison zobaczyli, jak oboje upadają, i uciekli.
  
  
  "Jesteś Rojadasem" - powiedział Nick.
  
  
  "Sim, jestem Rojadas" - powiedział. "I przybyłeś, żeby uratować dziewczynę, prawda?"
  
  
  "Tak, zaplanowałem to" - powiedział Nick.
  
  
  "Do zobaczenia rano" - powiedział Rojadas. "Będziesz bezpieczny przez resztę nocy. Jestem bardzo śpiący. Można powiedzieć, że to jedna z moich dziwactw. Poza tym i tak nie będę miał dużo czasu na sen przez kilka następnych dni".
  
  
  "Nie powinieneś też odbierać telefonu w środku nocy. To przerywa sen" - powiedział Nick.
  
  
  "Nie ma sensu pytać o drogę w małych kawiarniach" - sprzeciwiał się Rojadas. "Tutejsi rolnicy mówią mi wszystko".
  
  
  To było to. Mężczyzna z małej kawiarni, w której się zatrzymał. To jednak nie był Jorge. Z jakiegoś powodu był z tego zadowolony.
  
  
  "Zabierzcie go i zamknijcie w celi. Zmieniajcie strażników co dwie godziny."
  
  
  Rohadas odwrócił się, a Nick został umieszczony w jednej z cel wcześniej zarezerwowanych dla mnichów. Mężczyzna stał na straży przy drzwiach. Nick położył się na podłodze. Kilkakrotnie się przeciągnął, napinając i rozluźniając mięśnie. Była to indyjska technika fakira, która pozwala na całkowite odprężenie psychiczne i fizyczne. W ciągu kilku minut zapadł w głęboki sen.
  
  
  
  
  Gdy tylko obudziły go promienie słońca wpadające przez małe, wysokie okno, drzwi się otworzyły. Dwóch strażników kazało mu wstać i zaprowadziło do biura Rojadasa. Odkładał właśnie maszynkę do golenia i wycierał mydło z twarzy.
  
  
  "Zastanawiałem się nad jedną rzeczą" - powiedział Rojadas do Nicka, patrząc na niego zamyślony. "Czy mógłbyś pomóc tej dziewczynie porozmawiać? Złożyłem jej wczoraj wieczorem kilka ofert i była w stanie je rozważyć. Ale zaraz się dowiemy. Jeśli nie, może uda nam się dojść do porozumienia".
  
  
  "Co ja na tym mogę zyskać?" - zapytał Nick. "Oczywiście, że twoje życie" - odpowiedział radośnie Rojadas.
  
  
  - Co się wtedy stanie z dziewczyną?
  
  
  "Oczywiście, że przeżyje, jeśli powie nam to, co chcemy wiedzieć" - odpowiedział Rojadas. "Właśnie dlatego ją tu sprowadziłem. Nazywam swoich ludzi amatorami, bo właśnie tacy są. Nie chciałem, żeby popełniali więcej błędów. Nie mogłem jej zabić, dopóki nie dowiem się wszystkiego. Ale teraz, kiedy ją zobaczyłem, nie chcę, żeby więcej jej zabijano".
  
  
  Nick miał jeszcze kilka pytań, choć prawdopodobnie znał odpowiedzi. Mimo to chciał usłyszeć je od samego Rojadasa. Postanowił trochę go podrażnić.
  
  
  "Wygląda na to, że twoi przyjaciele myślą o tobie tak samo... jak o dyletancie i głupcu" - powiedział. "A przynajmniej nie do końca ci ufają".
  
  
  Zobaczył, że twarz mężczyzny pociemniała. "Dlaczego to powiedziałeś?" zapytał gniewnie Rojadas.
  
  
  "Mieli swoich ludzi do ważnych zadań" - odparł nonszalancko Nick. "A miliony były transferowane przez pośrednika". "To wystarczy" - pomyślałem.
  
  
  "Dwóch rosyjskich agentów służyło Castro.
  
  
  "Rojadas krzyknął. "Zostały mi wypożyczone na tę operację. Pieniądze przeszły przez pośrednika, aby uniknąć bezpośredniego kontaktu ze mną. Prezydent Castro przekazał je specjalnie na ten plan".
  
  
  Więc tak to wyglądało. Fidel za tym stał. Znów miał kłopoty. W końcu Nickowi wszystko stało się jasne. Zatrudniono dwóch specjalistów. Amatorzy, oczywiście, należeli do Rojadasa. Teraz stało się jasne nawet dla niego, co stało się ze złotem. Gdyby stali za tym Rosjanie lub Chińczycy, również martwiliby się o pieniądze. Nikt nie lubi tracić tak dużych pieniędzy. Po prostu nie zareagowaliby tak fanatycznie. Nie byliby tak zdesperowani, żeby zdobyć więcej pieniędzy.
  
  
  Czuł, że szanse Marii na przeżycie są nikłe, jeśli nie przemówi. Teraz Rojadas był zdesperowany. Oczywiście, Nick nie myślał o negocjacjach z nim. Złamałby obietnicę, gdy tylko zdobędzie informacje. Ale przynajmniej zyskałby trochę czasu.
  
  
  "Mówiłeś o negocjacjach" - powiedział Nick do mężczyzny. "Czy negocjowałeś też z Toddem Dennisonem? Czy tak zakończyły się wasze ustalenia?"
  
  
  "Nie, był tylko upartą przeszkodą" - odpowiedział Rojadas. "Nie był kimś, z kim można sobie poradzić".
  
  
  "Bo jego plantacja okazała się całkowitym przeciwieństwem waszej propagandy rozpaczy i nędzy" - podsumował Nick.
  
  
  "Dokładnie" - przyznał Rojadas, wydmuchując dym z cygara. "Teraz ludzie reagują tak, jak chcemy".
  
  
  "Jakie jest twoje zadanie?" zapytał Nick. To był klucz do rozwiązania. Wszystko miało być idealnie jasne.
  
  
  "Masakry" - powiedział Rojadas. "Karnawał zaczyna się dziś. Rio będzie pełne imprezowiczów. Wszyscy najważniejsi urzędnicy państwowi również będą obecni, aby otworzyć imprezę. Poinformowano nas, że prezydent, gubernatorzy stanów, członkowie gabinetu i burmistrzowie największych miast Brazylii będą obecni na otwarciu. Wśród imprezowiczów będzie mój lud i ja. Około południa, kiedy wszyscy urzędnicy państwowi zgromadzą się, aby otworzyć imprezę, zbuntujemy się. Idealna okazja z idealną przykrywką, prawda?"
  
  
  Nick nie odpowiedział. Nie było takiej potrzeby, bo obaj znali odpowiedź aż za dobrze. Wesołe miasteczko rzeczywiście byłoby idealną przykrywką. Dałoby Rojadzie okazję do ataku i ucieczki. Przez chwilę rozważał dźgnięcie Hugo w tę grubą pierś. Bez masakry nie doszłoby do zamachu stanu, na który najwyraźniej liczyli. Ale zabicie Rojady prawdopodobnie by go nie powstrzymało. Być może rozważał taką możliwość i wyznaczył zastępcę. Nie, granie teraz prawdopodobnie kosztowałoby go życie i nie zakłóciłoby planu. Musiał grać tak długo, jak to możliwe, przynajmniej po to, by móc wybrać najodpowiedniejszy moment na cokolwiek by to było. "Przypuszczam, że zmusisz ludzi do reakcji" - zaczął.
  
  
  "Oczywiście" - powiedział Rojadas z uśmiechem. "Będzie nie tylko chaos i zamieszanie, ale i miejsce dla przywódcy. Podburzamy ludzi, jak tylko możemy, zasiewając ziarno rewolucji, że tak powiem. Mamy wystarczająco dużo broni na pierwszy etap. Każdy z moich ludzi poprowadzi powstanie w mieście po zamachu. Przekupiliśmy też kilku wojskowych, żeby przejęli władzę. Będą standardowe ogłoszenia i zapowiedzi - wtedy obejmiemy władzę. To tylko kwestia czasu".
  
  
  "A na czele tego nowego rządu stoi człowiek o nazwisku Rojadas" - powiedział Nick.
  
  
  "Prawidłowe przypuszczenie."
  
  
  "Przechwycone pieniądze były potrzebne, żeby kupić więcej broni i amunicji, a także żeby wiązać z nimi wielkie nadzieje".
  
  
  "Zaczynasz rozumieć, amigo. Międzynarodowi handlarze bronią to kapitaliści w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu. To wolni przedsiębiorcy, sprzedający każdemu i żądający ponad połowy z góry. Dlatego pieniądze senora Dennisona są tak ważne. Słyszeliśmy, że te pieniądze składają się ze zwykłych dolarów amerykańskich. Właśnie tego szukają handlarze."
  
  
  Rojadas zwrócił się do jednego ze strażników. "Przyprowadź tu dziewczynę" - rozkazał. "Jeśli młoda dama odmówi współpracy, będę musiał uciec się do bardziej zdecydowanych metod, jeśli cię nie posłucha, amigo".
  
  
  Nick oparł się o ścianę i szybko pomyślał. Dwunasta to była chwila śmierci. W ciągu czterech godzin każdy racjonalny, nowoczesny rząd zostałby zniszczony. W ciągu czterech godzin ważny członek Organizacji Narodów Zjednoczonych, rzekomo dla dobra ludzi, zostałby przekształcony w krainę ucisku i niewolnictwa. W ciągu czterech godzin największy i najpopularniejszy karnawał świata stałby się jedynie maską morderstwa, karnawałem morderstwa zamiast śmiechu. Śmierć rządziłaby dniem zamiast szczęścia. Fidel Castro spiorunował go wzrokiem ze ściany. "Jeszcze nie, kolego" - mruknął pod nosem Nick. "Znajdę coś do powiedzenia na ten temat. Jeszcze nie wiem jak, ale to zadziała, musi zadziałać".
  
  
  Zerknął na framugę drzwi, gdy Maria weszła. Miała na sobie białą jedwabną bluzkę i prostą, ciężką spódnicę. Jej oczy patrzyły na Nicka z litością, ale on puścił do niej oko. Była przestraszona, widział to, ale na jej twarzy malował się zdecydowany wyraz.
  
  
  "Myślałaś o tym, co powiedziałem wczoraj wieczorem, moja droga?" - zapytał słodko Rojadas. Maria spojrzała na niego z pogardą i odwróciła się. Rojadas wzruszył ramionami i podszedł do niej. "W takim razie damy ci nauczkę" - powiedział ze smutkiem. "Miałem nadzieję, że to nie będzie konieczne, ale ty mi to uniemożliwiasz. Dowiem się, gdzie są te pieniądze i wezmę cię za żonę. Jestem pewien, że zechcesz współpracować po moim małym przedstawieniu".
  
  
  Z rozmysłem, powoli rozpiął bluzkę Marii i odsunął ją na bok. Zdarł jej stanik dużą dłonią, odsłaniając pełne, miękkie piersi. Maria zdawała się patrzeć prosto przed siebie.
  
  
  "Są takie piękne, prawda?" powiedział. "Byłoby szkoda, gdyby coś mu się stało, prawda, kochanie?"
  
  
  Odsunął się i spojrzał na nią, gdy zapinała bluzkę. Czerwone kręgi wokół oczu były jedynym znakiem, że cokolwiek czuje. Nadal patrzyła prosto przed siebie, z zaciśniętymi ustami.
  
  
  Zwrócił się do Nicka. "Wciąż chciałbym ją oszczędzić, rozumiesz?" powiedział. "Więc poświęcę jedną z dziewczyn. Wszystkie to dziwki, które tu przyprowadziłem, żeby moi ludzie mogli trochę odpocząć po ćwiczeniach".
  
  
  Zwrócił się do strażnika. "Zabierz tę małą, chudą, z dużym biustem i rudymi włosami. Wiesz, co robić. Potem zaprowadź te dwie do starego budynku, do kamiennych schodów za nim. Zaraz tam będę".
  
  
  Gdy Nick szedł obok Marii, poczuł, jak chwyta go za rękę. Jej ciało drżało.
  
  
  "Możesz się uratować, Mario" - powiedział cicho. Zapytała: "Dlaczego?". "Oczywiście, żeby pozwolić tej świni zadzierać ze mną. Wolałabym umrzeć. Pan Todd zginął, bo chciał coś zrobić dla narodu brazylijskiego. Skoro on może umrzeć, to ja też. Rojadas nie pomoże ludziom. Będzie ich uciskał i wykorzystywał jak niewolników. Nic mu nie powiem".
  
  
  Zbliżyli się do najstarszego budynku i zostali poprowadzeni tylnym wejściem. Z tyłu znajdowało się osiem kamiennych stopni. Musiał tu być ołtarz. Strażnik kazał im stanąć na szczycie schodów, a mężczyźni stanęli za nimi. Nick zobaczył dwóch strażników ciągnących nagą, szarpiącą się i przeklinającą dziewczynę przez boczne wejście. Pobili ją i rzucili na ziemię. Następnie wbili drewniane kołki w ziemię i związali ją, rozkładając jej ręce i nogi.
  
  
  Dziewczyna nadal krzyczała, a Nick usłyszał, jak błaga o litość. Była szczupła, miała długie, obwisłe piersi i mały, płaski brzuch. Nagle Nick zauważył Rojadasa stojącego obok Marii. Dał znak i obaj mężczyźni pospiesznie wyszli z budynku. Dziewczyna została, płacząc i przeklinając. "Słuchaj i patrz, moja droga" - powiedział Rojadas do Marii. "Rozsmarowali miód między jej piersiami i nogami. Zrobimy to samo z tobą, moja droga, jeśli nie będziesz współpracować. Teraz musimy spokojnie czekać".
  
  
  Nick obserwował, jak dziewczyna walczy, by się uwolnić, jej klatka piersiowa unosiła się i opadała. Ale była mocno związana. Nagle jego uwagę przykuł ruch przy przeciwległej ścianie. Maria również to zauważyła i ze strachu ścisnęła jego dłoń. Ruch zmienił się w cień, cień dużego szczura, który ostrożnie wsunął się głębiej do pokoju. Potem Nick zobaczył kolejnego, i kolejnego, i coraz więcej. Podłoga była usiana ogromnymi szczurami, które wciąż wyłaniały się zewsząd: ze starych kryjówek, z kolumn i z dołów w kątach sali. Wszystkie niepewnie podeszły do dziewczyny, zatrzymały się na chwilę, by powąchać zapach miodu, a potem poszły dalej. Dziewczyna uniosła głowę i teraz zobaczyła zbliżające się szczury. Odwróciła głowę najdalej, jak mogła, by zobaczyć Rojadasa i zaczęła rozpaczliwie krzyczeć.
  
  
  "Puść mnie, Rojadas" - błagała. "Co ja zrobiłam? O Boże, nie... Błagam cię, Rojadas! Nie zrobiłam tego, cokolwiek to było, nie zrobiłam tego!"
  
  
  "To dla dobrej sprawy" - odpowiedziała Rojadas. "Do diabła z twoją dobrą sprawą!" - krzyknęła. "Och, na litość boską, puść mnie. No i masz!" Szczury czekały niedaleko, a kolejne wciąż nadchodziły. Maria ścisnęła dłoń Nicka jeszcze mocniej. Pierwszy szczur, duży, szary, brudny stwór, podszedł do niej i potknął się o brzuch dziewczynki. Zaczęła przeraźliwie krzyczeć, gdy kolejny szczur na nią wskoczył. Nick zobaczył, jak pozostałe dwa wdrapują się na jej nogi. Pierwszy szczur znalazł miód na jej lewej piersi i niecierpliwie wbił zęby w ciało. Dziewczynka krzyczała przeraźliwiej, niż Nick kiedykolwiek słyszał. Maria próbowała odwrócić głowę, ale Rojadas trzymał ją za włosy.
  
  
  "Nie, nie, kochanie" - powiedział. "Nie chcę, żebyś cokolwiek przegapiła".
  
  
  Dziewczyna krzyczała teraz bez przerwy. Dźwięk odbijał się echem od ścian, sprawiając, że wszystko było jeszcze bardziej przerażające.
  
  
  Nick zobaczył rój szczurów u jej stóp, a z jej piersi lała się krew. Jej krzyki zmieniły się w jęki. W końcu Rojadas wydał rozkaz dwóm strażnikom, którzy oddali kilka strzałów w powietrze. Szczury rozpierzchły się we wszystkich kierunkach, wracając do bezpiecznych kryjówek.
  
  
  Nick przycisnął głowę Marii do swojego ramienia i nagle padła. Nie zemdlała, tylko kurczowo trzymała się jego nóg i drżała jak słomka. Dziewczyna poniżej leżała nieruchomo, jęcząc tylko cichutko. Biedactwo, jeszcze nie umarła.
  
  
  "Wyprowadź ich na zewnątrz" - rozkazał Rojadas, wychodząc. Nick podtrzymał Marię i mocno ją przytulił. Przygnębieni wyszli na zewnątrz.
  
  
  "No i co, moja droga?" - zapytała Rojadas, unosząc brodę grubym palcem. "Zamierzasz teraz rozmawiać? Nie chciałabym dawać ci drugiej kolacji tym ohydnym stworzeniom". Maria uderzyła Rojadas prosto w twarz, a dźwięk poniósł się echem po całym dziedzińcu.
  
  
  "Wolę mieć szczury między nogami niż ciebie" - powiedziała wściekle. Rojadasa zaniepokoiło gniewne spojrzenie Marii.
  
  
  "Przyprowadźcie ją i przygotujcie" - rozkazał strażnikom. "Posmarujcie ją obficie miodem. Posmarujcie też jej gorzkie usta".
  
  
  Nick poczuł, jak jego mięśnie napinają się, gdy przygotowywał się do upuszczenia Hugo na swoją dłoń. Musiał działać teraz i miał nadzieję, że jeśli Rojadas ma zastępcę, to i ją dorwie. Nie mógł patrzeć, jak Maria się poświęca. Gdy miał już włożyć Hugo do swojej dłoni, usłyszał strzały. Pierwszy strzał trafił strażnika po prawej. Drugi trafił kolejnego zamrożonego strażnika. Rojadas schował się za lufą przed kulami, ponieważ dziedziniec był pod silnym ostrzałem. Nick chwycił Marię za rękę. Strzelec leżał na krawędzi półki, kontynuując ostrzał z prędkością błyskawicy.
  
  
  "Chodźmy!" krzyknął Nick. "Mamy osłonę!" Nick pociągnął dziewczynę za sobą i pobiegł tak szybko, jak mógł, w kierunku przeciwległych krzaków. Strzelec kontynuował ostrzał okien i drzwi, zmuszając wszystkich do szukania schronienia. Kilku ludzi Rojadasa odpowiedziało ogniem, ale ich strzały były nieskuteczne. Nick i Maria zdążyli dotrzeć do krzaków i teraz wspinali się na klif. Ciernie i kolce pocięły ich wszystkich, a Nick zobaczył, jak bluzka Marii rozrywa się, odsłaniając większość jej apetycznych piersi. Strzelanina ucichła, a Nick czekał. Jedyne dźwięki, jakie słyszał, to ciche szepty i krzyki. Drzewa zasłaniały mu widok. Maria oparła głowę o jego ramię i mocno się do niego przycisnęła.
  
  
  "Dziękuję, Nick, dziękuję" - szlochała.
  
  
  "Nie musisz mi dziękować, kochanie" - powiedział. "Podziękuj temu człowiekowi z karabinami". Wiedział, że nieznajomy musiał mieć więcej niż jeden karabin. Strzelał zbyt szybko i regularnie, żeby mógł przeładować. Chyba że był sam.
  
  
  "Ale przyszedłeś tu, szukając mnie" - powiedziała, mocno go przytulając. "Ryzykowałeś życie, żeby mnie uratować. Dobra robota, Nick. Nikt, kogo znam, nigdy tego nie zrobił. Bardzo ci później podziękuję, Nick. Na pewno". Zastanawiał się, czy jej nie powiedzieć, że nie ma na to czasu, bo ma tyle pracy. Postanowił tego nie robić. Była teraz szczęśliwa. Więc po co miałby jej psuć zabawę? Odrobina wdzięczności dobrze robi dziewczynie, zwłaszcza ładnej.
  
  
  "Chodź" - powiedział. "Musimy wrócić do Rio. Może jednak uda mi się powstrzymać katastrofę".
  
  
  Właśnie pomagał Mary wstać, gdy usłyszał głos wołający ją.
  
  
  "Senor Nick, jestem tutaj!"
  
  
  "Jorge!" krzyknął Nick, widząc wychodzącego mężczyznę. Trzymał dwa pistolety w jednej ręce i jeden w drugiej. "Myślałem... miałem nadzieję".
  
  
  Mężczyzna serdecznie przytulił Nicka. "Amigo" - powiedział Brazylijczyk. "Muszę cię jeszcze raz przeprosić. Chyba jestem strasznie głupi, prawda?"
  
  
  "Nie" - odpowiedział Nick. "Nie głupi, tylko trochę uparty. Jesteś tu teraz? To dowód".
  
  
  "Nie mogłem wyrzucić z głowy tego, co powiedziałeś" - powiedział Jorge z lekkim smutkiem. "Zacząłem myśleć i wiele rzeczy, które wcześniej spychałem w zakamarki umysłu, wyszło na jaw. Wszystko stało się dla mnie jasne. Może to twoja wzmianka o niewidomym komendancie policji w Los Reyes mnie zaniepokoiła. Tak czy inaczej, nie mogłem już tego unikać. Odłożyłem emocje na bok i spojrzałem na sprawy z perspektywy komendanta policji. Kiedy usłyszałem w radiu, że Vivian Dennison zginęła, wiedziałem, że coś jest nie tak. Wiedziałem, że nie opuścisz kraju na mój rozkaz. To nie twoja droga, Señor Nick. Więc zadałem sobie pytanie, dokąd wtedy pójdziesz? Odpowiedź była dość prosta. Przyjechałem tutaj, poczekałem i dobrze się rozejrzałem. Widziałem już wystarczająco dużo".
  
  
  Nagle Nick usłyszał ryk ciężkich silników. "Autobusy szkolne" - powiedział. "Widziałem trzy autobusy zaparkowane za misją. Jadą. Pewnie będą nas szukać".
  
  
  "Tędy" - powiedział Jorge. "Jest tam stara jaskinia, która przecina górę. Bawiłem się tam, kiedy byłem dzieckiem. Nigdy nas tam nie znajdą".
  
  
  Z Jorge na czele i Marią w środku, ruszyli przez skalisty teren. Przeszli zaledwie jakieś sto metrów, gdy Nick zawołał: "Chwileczkę" - powiedział. "Słuchaj. Dokąd oni idą?"
  
  
  "Silniki gasną" - powiedział Jorge, marszcząc brwi. "Ruszają dalej. Nie będą nas szukać!"
  
  
  "Oczywiście, że nie!" - krzyknął gniewnie Nick. "Ale ze mnie idiota. Jadą do Rio. Rojadas tylko tyle może teraz zrobić. Nie ma czasu, żeby nas ścigać. Sprowadzi tam swoich ludzi, a oni wtopią się w tłum, gotowi do ataku".
  
  
  Zatrzymał się i zobaczył zdezorientowane miny Jorge i Marii. Zupełnie zapomniał, że nie wiedzą. Kiedy Nick skończył mówić, wyglądali na nieco bladych. Szukał wszelkich możliwych sposobów, by pokrzyżować plany. Nie było czasu na kontakt z prezydentem ani innymi urzędnikami państwowymi. Niewątpliwie byli w drodze lub uczestniczyli w uroczystościach. Nawet gdyby udało mu się z nimi skontaktować, prawdopodobnie i tak by mu nie uwierzyli. "Karnawał w Rio jest pełen ludzi kochających zabawę, a zanim sprawdzili połączenie - zakładając, że tak - było już za późno".
  
  
  "Słuchaj, mój radiowóz jest niedaleko" - powiedział Jorge. "Wracajmy do miasta i zobaczmy, czy da się coś zrobić".
  
  
  Nick i Maria podążyli za nimi i po kilku minutach, przy włączonych syrenach, jechali przez góry w kierunku Los Reyes.
  
  
  "Nawet nie wiemy, jak będą wyglądać na karnawale" - powiedział gniewnie Nick, waląc pięściami w drzwi. Nigdy nie czuł się tak bezsilny. "Możesz być pewien, że się przebierają. Jak setki tysięcy innych ludzi". Nick zwrócił się do Marii. "Słyszałaś, żeby o czymś rozmawiali?" - zapytał dziewczynę. "Słyszałaś, żeby rozmawiali o karnawale, o czymkolwiek, co mogłoby nam pomóc?"
  
  
  "Poza kadrem słyszałam, jak kobiety dokuczają mężczyznom" - wspominała. "Cały czas nazywały ich Chuck i powtarzały: "Muito prazer, Chuck... miło cię poznać, Chuck". Naprawdę się bawili".
  
  
  "Chuck?" powtórzył Nick. "Co to znowu znaczy?"
  
  
  Jorge ponownie zmarszczył brwi i skierował samochód na autostradę. "To imię coś znaczy" - powiedział. "Ma coś wspólnego z historią albo legendą. Niech się chwilę zastanowię. Historia... legenda... czekaj, już rozumiem! Chuck był bogiem Majów. Bogiem deszczu i piorunów. Jego wyznawcy znani byli pod tym samym imieniem... Chuck, nazywano ich Czerwonymi.
  
  
  "Dosyć tego" - krzyknął Nick. "Przebiorą się za bogów Majów, żeby móc się rozpoznać i współpracować. Prawdopodobnie będą działać według jakiegoś ustalonego planu".
  
  
  Radiowóz zatrzymał się przed komisariatem, a Jorge spojrzał na Nicka. "Znam kilku ludzi w górach, którzy robią to, co każę. Ufają mi. Uwierzą mi. Złapię ich i zawiozę do Rio. Ilu ludzi ma ze sobą Rojadas, panie Nick?"
  
  
  "Około dwudziestu pięciu."
  
  
  "Nie mogę zabrać więcej niż dziesięciu. Ale może to wystarczy, jeśli dotrzemy tam, zanim zaatakuje Rojadas".
  
  
  "Jak długo potrwa, zanim zbierzesz swoich ludzi?"
  
  
  Jorge uśmiechnął się szeroko. "To najgorsze. Większość z nich nie ma telefonów. Będziemy musieli ich odbierać pojedynczo. To zajmie dużo czasu".
  
  
  "A czas jest tym, czego rozpaczliwie potrzebujemy" - powiedział Nick. "Rojadas już jest w drodze i teraz rozstawi swoich ludzi w tłumie, gotowi do ataku na sygnał. Kupię sobie trochę czasu, Jorge. Idę sam.
  
  
  Komendant policji był zdumiony. "Tylko pan, panie Nicku. Tylko przeciwko Rojadasowi i jego ludziom? Obawiam się, że nawet pan nie da rady".
  
  
  "Nie, jeśli agenci rządowi już tam są. Ale mogę być w Rio do południa. Zajmę ludzi Rojadasa, żeby nie mogli zacząć zabijać. Przynajmniej mam nadzieję, że to zadziała. A jeśli ci się uda, będziesz miał akurat tyle czasu, żeby znaleźć swoich ludzi. Wystarczy, że będą musieli złapać każdego, kto przebierze się za boga Majów".
  
  
  "Powodzenia, amigo" - powiedział Brazylijczyk. "Weź mój samochód. Mam tu jeszcze kilka."
  
  
  "Naprawdę myślisz, że dasz im wystarczająco dużo zajęć?" - zapytała Maria, wsiadając do samochodu obok niego. "Radź sobie sam, Nick".
  
  
  Włączył syrenę i odjechał.
  
  
  "Kochanie, na pewno spróbuję" - powiedział ponuro. "To nie tylko Rojadas i jego ruch, ani katastrofa, będą miały wpływ na Brazylię. Chodzi o coś więcej. Wielcy ludzie za kulisami chcą teraz sprawdzić, czy taki głupi dyktator jak Fidel da radę. Jeśli mu się uda, oznacza to nową falę podobnych wstrząsów na całym świecie w przyszłości. Nie możemy na to pozwolić. Brazylia nie może na to pozwolić. Ja nie mogę na to pozwolić. Gdybyś znał mojego szefa, wiedziałbyś, o co mi chodzi".
  
  
  Nick obdarzył ją uśmiechem pełnym śmiałości, pewności siebie, odwagi i stalowych nerwów. "Będzie sam" - powiedziała sobie Maria ponownie, patrząc na przystojnego, silnego mężczyznę siedzącego obok niej. Nigdy nie znała nikogo takiego jak on. Wiedziała, że jeśli ktokolwiek mógł to zrobić, to właśnie on. W duchu modliła się o jego bezpieczeństwo.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 9
  
  
  
  
  
  "Czy mogę do was dołączyć?" - zapytała Maria od progu swojego mieszkania. Podróż pokonali w rekordowym tempie. "Może mogę wam w czymś pomóc".
  
  
  "Nie" - powiedział Nick. "Już martwię się o własne bezpieczeństwo".
  
  
  Chciał uciec, ale ona przytuliła go i szybko pocałowała swoimi miękkimi, wilgotnymi i kuszącymi ustami. Puściła go i pobiegła do budynku. "Będę się za ciebie modlić" - powiedziała, niemal szlochając.
  
  
  Nick udał się na plac Floriano. Jorge powiedział, że prawdopodobnie tam odbędzie się otwarcie. Ulice były już pełne parad karnawałowych, uniemożliwiających jazdę. Jedynymi elementami poruszającymi się w tłumie były udekorowane samochody, każdy z własnym motywem przewodnim i zazwyczaj wypełnione skąpo ubranymi dziewczynami. Niezależnie od tego, jak ważny i śmiertelny był jego cel, nie mógł zignorować piękna otaczających go dziewcząt. Niektóre były białe, inne jasnobrązowe, inne prawie czarne, ale wszystkie były w dobrych humorach i dobrze się bawiły. Nick próbował ominąć trzy z nich, ale było za późno. Złapały go i zmusiły do tańca. Bikini. Były ubrane tak, jakby ich bikini pożyczono od pięcioletnich przedszkolaków. "Zostań z nami, kochanie" - powiedziała jedna z nich, śmiejąc się i przyciskając do niego piersi. "Będziesz się dobrze bawić, obiecuję".
  
  
  "Wierzę ci, kochanie" - odpowiedział Nick ze śmiechem. "Ale mam randkę z Bogiem".
  
  
  Wyślizgnął się z ich rąk, poklepał ją po plecach i ruszył dalej. Plac był kolorowym wydarzeniem. Scena była pusta, z wyjątkiem kilku, prawdopodobnie młodszych oficerów. Odetchnął z ulgą. Sama scena była kwadratowa i składała się z ruchomej stalowej konstrukcji. Uniknął kilku kolejnych imprezowiczów i zaczął przeszukiwać tłum w poszukiwaniu kostiumu boga Majów. Było to trudne. Był tam tłum ludzi, a kostiumy były różnorodne. Rozejrzał się ponownie i nagle zobaczył platformę około dwudziestu metrów od sceny. Platforma była małą świątynią Majów i była zrobiona z papier-mâché. Na niej stało około dziesięciu osób ubranych w krótkie płaszcze, długie spodnie, sandały, maski i hełmy z piórami. Nick uśmiechnął się ponuro. Już widział Rojadasa. Był jedynym z pomarańczowym piórem na hełmie i stał z przodu platformy.
  
  
  Nick szybko rozejrzał się dookoła, rozpoznając pozostałych mężczyzn w tłumie. Potem jego uwagę przykuły małe kwadratowe przedmioty, które mężczyźni nosili na nadgarstkach, przypięte do pasków. Mieli radia. Przeklinał wszystko. Przynajmniej Rojadas przemyślał tę część planu. Wiedział, że radia utrudnią mu zadanie. Podobnie jak peron. Rojadas widział stamtąd wszystko. Rzuci się do wydawania rozkazów, gdy tylko zobaczy, że Nick atakuje któregoś ze swoich ludzi.
  
  
  Nick szedł dalej wzdłuż rzędu domów na skraju placu, bo było tam mniej ludzi. Jedyne, co mógł zrobić, to wpaść w tłum imprezowiczów. Po prostu obserwował wszystko, gdy poczuł zimny, twardy przedmiot ukłuty w żebra. Odwrócił się i zobaczył mężczyznę stojącego obok siebie. Mężczyzna miał na sobie garnitur, wysokie kości policzkowe i krótko przycięte włosy.
  
  
  "Zacznij się cofać" - powiedział. "Powoli. Jeden zły ruch i po wszystkim.
  
  
  Nick wrócił do budynku. Już miał coś powiedzieć mężczyźnie, gdy otrzymał silne uderzenie w ucho. Zobaczył czerwone i żółte gwiazdy, poczuł, że ciągną go korytarzem i stracił przytomność...
  
  
  Głowa mu pulsowała, a w półotwartych oczach zobaczył słabe światło. Otworzył je całkowicie i próbował powstrzymać wirowanie przed oczami. Słabo dostrzegł ścianę i dwie postacie w garniturach po obu stronach okna. Nick próbował usiąść, ale miał związane ręce i nogi. Pierwszy mężczyzna podszedł do niego i zaciągnął go na krzesło przy oknie. To był ewidentnie tani pokój hotelowy. Przez okno widział wszystko, co działo się na placu. Obaj mężczyźni milczeli, a Nick zobaczył, że jeden z nich trzyma pistolet i celuje nim w okno.
  
  
  "Stąd widać, jak to się dzieje" - powiedział Nickowi z wyraźnym rosyjskim akcentem. To nie byli ludzie Rojadasa, a Nick przygryzł wargę. To była jego wina. Poświęcał Rojadasowi i jego ludziom zbyt wiele uwagi. Nawiasem mówiąc, sam przywódca rebeliantów powiedział mu, że współpracuje tylko z dwoma profesjonalistami.
  
  
  "Rojadas powiedział ci, że będę go gonił?" zapytał Nick.
  
  
  "Rojadas?" - powiedział mężczyzna z pistoletem, uśmiechając się pogardliwie. "On nawet nie wie, że tu jesteśmy. Zostaliśmy tu natychmiast wysłani, żeby dowiedzieć się, dlaczego nasi ludzie nic nam nie powiedzieli. Kiedy przyjechaliśmy wczoraj i usłyszeliśmy, że tu jesteś, od razu zrozumieliśmy, co się dzieje. Powiadomiliśmy naszych ludzi i musieliśmy cię jak najszybciej zatrzymać".
  
  
  "Więc pomagasz Rohadasowi w jego rebelii" - podsumował Nick.
  
  
  "Prawda" - przyznał Rosjanin. "Ale dla nas to tylko cel drugorzędny. Oczywiście, nasi ludzie chcą odnieść sukces, ale nie chcą się bezpośrednio wtrącać. Nie spodziewaliśmy się, że będziemy w stanie was powstrzymać. To było zaskakująco łatwe".
  
  
  "Nieoczekiwane" - pomyślał Nick. "Po prostu powiedz. Jeden z tych nieoczekiwanych zwrotów akcji, które zmieniają bieg historii". Zajęli pozycje na placu, zobaczyli go zbliżającego się i interweniowali. Kiedy wyjrzał przez okno, poczuł się daleko z jednej strony i blisko celu z drugiej.
  
  
  "Moglibyśmy cię zastrzelić i wrócić do domu" - powtórzył jeden z Rosjan. "Ale jesteśmy profesjonalistami, tak jak ty. Podejmujemy jak najmniej ryzyka. Jest tam dużo hałasu i strzał prawdopodobnie pozostałby niezauważony. Ale nie ryzykujemy. Poczekamy, aż Rojadas i jego ludzie zaczną strzelać. To byłby koniec kariery słynnego N3. Trochę szkoda, że musiało to się tak skończyć, w małym, zagraconym pokoju hotelowym, prawda?"
  
  
  "Całkowicie się zgadzam" - powiedział Nick.
  
  
  "Dlaczego mnie nie uwolnisz i nie zapomnisz o wszystkim?"
  
  
  Na twarzy Rosjanina pojawił się zimny uśmiech. Zerknął na zegarek. "To niedługo" - powiedział. "Wtedy uwolnimy cię na zawsze".
  
  
  Drugi mężczyzna podszedł do okna i zaczął obserwować scenę w dole. Nick zobaczył go siedzącego na krześle z pistoletem i nogami opartymi o ramę. Mężczyzna nadal celował do Nicka. Pozostali w milczeniu, z wyjątkiem komentarzy na temat bikini lub kostiumu. Nick próbował rozwiązać liny na nadgarstkach, ale bezskutecznie. Nadgarstki go bolały i poczuł przypływ krwi. Zaczął rozpaczliwie szukać wyjścia. Nie mógł bezradnie patrzeć na rzeź. To bolałoby o wiele bardziej niż zostać postrzelonym jak pies. Czas prawie dobiegł końca. Ale osaczony kot wykonywał dziwne skoki. Nick miał śmiały, desperacki plan.
  
  
  Przesadnie poruszał nogami, testując liny. Rosjanin to zauważył. Uśmiechnął się zimno i ponownie wyjrzał przez okno. Był pewien, że Nick jest bezradny, i właśnie na to liczył. Killmaster błądził wzrokiem tam i z powrotem, oceniając odległość. Miał tylko jedną szansę i jeśli miał odnieść sukces, wszystko musiało pójść we właściwej kolejności.
  
  
  Mężczyzna z bronią wciąż machał nogami na parapecie, opierając je na tylnych nogach krzesła. Pistolet w jego dłoni był wycelowany dokładnie pod kątem prostym. Nick ostrożnie przeniósł ciężar ciała na krzesło, napinając mięśnie jak sprężyny, które zaraz się rozluźnią. Przyjrzał się wszystkiemu jeszcze raz, wziął głęboki oddech i kopnął z całej siły.
  
  
  Jego stopy dotknęły tylnych nóg krzesła, na którym siedział Rosjanin. Krzesło wyślizgnęło się spod mężczyzny. Rosjanin odruchowo nacisnął spust i strzelił drugiemu mężczyźnie prosto w twarz. Mężczyzna z bronią upadł na ziemię. Nick skoczył na mężczyznę i wylądował z kolanami na jego szyi. Poczuł, jak całe powietrze uchodzi z jego ciała i usłyszał trzask. Upadł ciężko na ziemię, a Rosjanin rozpaczliwie chwycił się za gardło. Na jego twarzy pojawił się okropny grymas. Z trudem oddychał, jego ręce poruszały się konwulsyjnie. Jego twarz poczerwieniała. Jego ciało gwałtownie się trzęsło, napinało spazmatycznie i nagle zamarło. Nick szybko zerknął na drugiego mężczyznę, który wisiał w połowie wysokości okna.
  
  
  Udało się, ale stracił mnóstwo cennego czasu i nadal był związany. Cal po calu zbliżał się do staromodnego metalowego łóżka. Niektóre jego części były nierówne i lekko ostre. Pocierał o nie liny wokół nadgarstków. W końcu poczuł, jak luzują się w linach i jednym ruchem dłoni udało mu się je uwolnić. Uwolnił kostki, chwycił pistolet Rosjanina i wybiegł na zewnątrz.
  
  
  Liczył na Hugo i jego silne ramiona, że poradzą sobie z ludźmi Rojadasa. Było zbyt wielu ludzi, zbyt wiele dzieci i zbyt wielu niewinnych, by ryzykować strzelaninę. Mimo to, być może było to konieczne. Schował pistolet do kieszeni i pobiegł w tłum. Ominął grupę imprezowiczów i przecisnął się przez tłum. Ludzi Rojadasa łatwo było rozpoznać po ich garniturach. Nadal stali w tych samych miejscach. Kiedy Nick mocno uderzył łokciem, zauważył ruch w tłumie. Utworzyli grupę imprezowiczów, którzy będą tańczyć cały dzień, zapraszając i wyprowadzając ludzi. Przywódca bloku stał obok dwóch zamaskowanych zabójców. Nick dołączył do grupy na końcu i zaczęli tańczyć poloneza wśród ludzi. Nick został bezceremonialnie pociągnięty. Gdy mijali dwóch bogów Majów, Nick szybko wyskoczył z szeregu i uderzył sztyletem w milczącego, niewidzialnego posłańca śmierci. To nie było dokładnie w stylu Nicka - zabijanie ludzi bez ostrzeżenia i bez skrupułów. Mimo to nie oszczędził tych dwóch. Były to żmije, gotowe zaatakować niewinnych, żmije przebrane za hulanki.
  
  
  Kiedy jeden z mężczyzn nagle zobaczył, jak jego towarzysz upada, odwrócił się i zobaczył Nicka. Próbował wyciągnąć pistolet, ale sztylet ponownie uderzył. Nick złapał mężczyznę i położył go na podłodze, jakby był pijany.
  
  
  Ale Rojadas to widział i doskonale wiedział, co się dzieje. Nick spojrzał na peron i zobaczył przywódcę rebeliantów rozmawiającego przez radio. Niewielka przewaga, którą miał, element zaskoczenia, zniknęła, uświadomił sobie, gdy zobaczył zbliżających się trzech bogów Majów. Schował się za trzema dziewczynami z dużymi koszami owoców z papier-mâché na głowach i skierował się w stronę rzędu budynków. Nagle wpadł mu do głowy pewien pomysł. Przed drzwiami stał mężczyzna w stroju pirata. Nick ostrożnie podszedł do mężczyzny i nagle go złapał. Celowo nacisnął pewne punkty nerwowe, przez co mężczyzna stracił przytomność. Nick włożył kostium i założył opaskę na oko.
  
  
  "Przepraszam, kolego" - powiedział do leżącego na brzuchu uczestnika imprezy.
  
  
  Idąc dalej, zobaczył dwóch zabójców kilka metrów dalej, patrzących na tłum ze zdziwieniem. Podszedł do nich, stanął między nimi i wziął Hugo w lewą rękę. Obiema dłońmi dotknął mężczyzn. Poczuł, jak się duszą, i zobaczył, jak upadają.
  
  
  "Zabić dwie pieczenie na jednym ogniu" - powiedział Nick. Widząc zaskoczenie przechodniów, uśmiechnął się przyjaźnie.
  
  
  "Uspokój się, amigo" - zawołał radośnie. "Mówiłem ci, żebyś nie pił za dużo". Przechodnie odwrócili się, a Nick poderwał mężczyznę na nogi. Mężczyzna się potknął, a Nick wrzucił go do budynku. Odwrócił się akurat w momencie, gdy trzeci bóg Majów pędził w jego stronę z dużym nożem myśliwskim.
  
  
  Nick wskoczył z powrotem do domu. Nóż rozdarł skafander pirata. Szybkość mężczyzny rzuciła go na Nicka, posyłając ich obu na ziemię. Głowa Nicka uderzyła w twardą krawędź hełmu. Ból go rozwścieczył. Złapał głowę napastnika i z całej siły uderzył nią o ziemię. Mężczyzna był w ostatnich konwulsjach. Nick chwycił radio i wybiegł na zewnątrz, przykładając je do ucha. Usłyszał przez radio gniewny krzyk Rojadasa.
  
  
  "Tam jest!" - krzyknął wódz. "Wypuścili go, idioci. Jest ten pirat w czerwonej szacie i z opaską na oko... obok wielkiego budynku. Łapać go! Szybko!"
  
  
  Nick upuścił radio i pobiegł wąską ścieżką na skraju tłumu. Zobaczył dwóch kolejnych pierzastych zabójców, którzy oderwali się od tłumu i ruszyli za nim. W tym momencie uczestnik imprezy ubrany w czerwoną koszulę, pelerynę i diabelską maskę minął Nicka i pobiegł wąską alejką. Nick podążył za diabłem, a kiedy dotarli do środka alejki, złapał go. Zrobił to tak delikatnie, jak to możliwe. Nick oparł mężczyznę o ścianę i założył diabelski kostium.
  
  
  "Zaczynałem jako pirat, a teraz awansowałem na diabła" - mruknął. "Takie jest życie, człowieku".
  
  
  Właśnie wychodził z alejki, gdy napastnicy się rozproszyli i zaczęli go szukać na skraju tłumu.
  
  
  "Niespodzianka!" krzyknął do pierwszego mężczyzny, uderzając go mocno w brzuch. Kiedy mężczyzna zgiął się wpół, Nick poklepał go jeszcze raz szybko po szyi i pozwolił mu upaść do przodu. Pobiegł za pozostałymi.
  
  
  "Orzeł czy reszka!" Nick uśmiechnął się radośnie, chwytając drugiego mężczyznę za ramię i uderzając nim o latarnię. Odebrał mu broń i wrócił do drugiego mężczyzny, żeby zrobić to samo. Ci dwaj mogliby nadal mieć problemy z bronią. Zatrzymał się, by spojrzeć na tłum na peronie. Rojadas wszystko widział i gniewnie wskazywał na Nicka. Nickowi jak dotąd szło dobrze, ale zaczął przeszukiwać ulicę w poszukiwaniu Jorge i jego ludzi. Niczego nie było widać, a kiedy spojrzał z powrotem na peron, zobaczył, że Rojadas, wyraźnie zaniepokojony, wysłał za sobą wszystkich swoich ludzi. Uformowali dwa szeregi i przepchnęli się przez tłum, zbliżając się do niego jak kleszcze. Nagle Nick zobaczył, jak tłum rozdziela się na dwie części. Stanął przed grupą i zobaczył, jak mija go kolejny peron.
  
  
  Rydwan był pokryty kwiatami, a na kwiatowym tronie wisiał wieniec. Na tronie siedziała dziewczyna o kręconych blond włosach, otoczona innymi dziewczynami w wysokich bobach i długich sukienkach. Gdy tłum pędził w stronę platformy, Nick spojrzał ponownie. Wszystkie dziewczyny były mocno umalowane, a ich ruchy były przesadnie wyolbrzymione, gdy rzucały kwiaty w tłum. "Cholera jasna" - warknął Nick. "Chyba byłbym idiotą, gdyby nie były transwestytami".
  
  
  Niektórzy pobiegli za peron, z gracją chwytając kwiaty, które "dziewczyny" wyrzuciły. Pierwszy rząd pierzastych kostiumów dotarł na drugą stronę tłumu. Diabeł upewnił się, że peron oddziela go od przeciwników. Wiedział, że się przed nimi ukrywa i przyspieszył, gdy wóz dotarł do krawędzi tłumu. Niezdarny wóz utknął na końcu ulicy, na lekkim zakręcie. Nick i kilku innych wciąż biegło obok. Gdy samochód skręcił, poprosił "blondynkę" o różę. Postać pochyliła się, by podać mu kwiat. Nick chwycił go za nadgarstek i pociągnął. Mężczyzna w czerwonej sukience, długich czarnych rękawiczkach i blond peruce wpadł mu w ramiona. Przerzucił chłopca przez ramię i pobiegł alejką. Tłum zaczął się dziko śmiać.
  
  
  Nick zaśmiał się, bo wiedział, dlaczego się śmieją. Myśleli o rozczarowaniu, które go czekało. Położył mężczyznę na ulicy i zdjął kostium diabła. "Załóż ten kostium, kochanie" - powiedział.
  
  
  Postanowił zostawić stanik. Może nie był szczególnie atrakcyjny, ale dziewczyna musiała zadowolić się tym, co miała. Kiedy wrócił, zobaczył dwa rzędy zabójców w garniturach ustawionych w półkolu. Dźwięk zbliżających się syren go zaskoczył.
  
  
  To byli ludzie Jorge'a! Szybko zerknął na platformę Rojadasa. Wydawał rozkazy przez radio, a Nick zobaczył, jak ludzie Rojadasa ponownie wmieszali się w tłum. Nagle zobaczył mężczyznę w niebieskiej koszuli i czapce wyłaniających się z zaułka. Kilku mężczyzn w ubraniach roboczych, uzbrojonych w kilofy i łopaty, pobiegło za nim. Jorge zauważył ludzi Rojadasa i wydał rozkazy. Nick zrobił kilka kroków naprzód, aż w końcu upierzony zabójca wpadł na niego.
  
  
  - Desculpe, senhorita - powiedział mężczyzna. "Przepraszam."
  
  
  "Huplak!" krzyknął Nick, obracając mężczyznę w lewo. Głowa mężczyzny uderzyła o bruk. Nick odebrał mu pistolet, opróżnił magazynek i odrzucił broń. Drugi bóg ledwo dostrzegł kogoś w czerwonej sukience pochylającego się nad jego przyjacielem.
  
  
  "Hej" - krzyknął Nick piskliwym głosem. "Chyba twój przyjaciel jest chory".
  
  
  Mężczyzna szybko pobiegł. Nick poczekał, aż się zbliży, po czym kopnął go szpilką. Zabójca automatycznie pochylił się do przodu i krzyknął z bólu. Nick szybko uderzył go kolanem, a mężczyzna upadł do przodu. Rozejrzał się i zobaczył ludzi Jorge'a rozprawiających się z innymi zabójcami. Jednak to się nie uda. Tak czy inaczej poniosą porażkę. Rojadas wciąż był na peronie, nadal wydając rozkazy przez radio. Jorge i jego ludzie złapali już całkiem sporo zabójców, ale Nick widział, że to nie wystarczy. Rojadas miał w tłumie około sześciu ludzi. Nick szybko zdjął sukienkę, perukę i wysokie obcasy. Wiedział, że Rojadas nadal namawia swoich ludzi, by trzymali się planu. Nadal nalegał, że to wciąż może zadziałać.
  
  
  Najgorsze było to, że miał rację.
  
  
  Wysocy mężczyźni wdrapali się na podium. Statek Rojadasa był zbyt daleko, by dotrzeć do niego na czas. Nick przebił się. Nie mógł już skontaktować się z Rojadasem, ale może nadal mógł. Początkowo próbował się przecisnąć, ale kiedy mu się to nie udało, zaczął się czołgać. Wcześniej patrzył na scenę. Była całkowicie nie do odróżnienia.
  
  
  W końcu przed nim pojawiły się długie stalowe podpory, zabezpieczone długimi żelaznymi śrubami. Zbadał konstrukcję i znalazł trzy miejsca, w których mógł się oprzeć. Pochylił się i oparł o jeden ze szczebli. Stopy zapadły mu się w żwir. Przeniósł ciężar ciała i spróbował ponownie. Szczebel wbił mu się w ramię, a on usłyszał, jak rozrywa mu się koszula, gdy naciągnął mięśnie pleców. Śruba lekko ustąpiła, ale to wystarczyło. Wyciągnął podporę, upadł na kolana i zaczął nerwowo oddychać.
  
  
  Nasłuchiwał, spodziewając się pierwszych salw. Wiedział, że to sekundy. Z drugą tyczką było o wiele łatwiej. Spojrzał w górę i zobaczył, że tonie. Z trzecią tyczką było najtrudniej. Najpierw musiał ją wyciągnąć, a potem wyskoczyć spod podium, inaczej zostałby zmiażdżony. Trzecia tyczka była najbliżej krawędzi sceny i najniżej przy ziemi. Podparł plecy pod drążkiem i uniósł go. Wbijał mu się w skórę, a mięśnie pleców bolały. Pociągnął za uchwyt z całej siły, ale to nic nie dało. Ponownie wygiął plecy i szarpnął za uchwyt. Tym razem zadziałało i wyskoczył spod niego.
  
  
  Scena się zawaliła i rozległy się głośne krzyki. Jutro wielu urzędników będzie miało siniaki i zadrapania. Ale przynajmniej Brazylia wciąż miała rząd, a Organizacja Narodów Zjednoczonych zachowała jednego członka. Natychmiast po tym, jak scena się zawaliła, usłyszał strzały i zaśmiał się ponuro. Było za późno. Wstał, wszedł na krokwie i rozejrzał się. Tłum wyeliminował pozostałych zabójców. Jorge i jego ludzie odgrodzili plac. Ale platforma była pusta, a Rojadas uciekł. Nick widział jedynie błysk pomarańczowego światła zmierzający w stronę odległego rogu placu.
  
  
  Ten drań wciąż był na wolności. Nick zerwał się z miejsca i pobiegł przez chaos na scenie. Przechodząc przez alejki przylegające do placu, słyszał wycie syren. Wiedział, że wszystkie duże place i aleje były pełne ludzi, i Rojadas też o tym wiedział. Zdecydowanie poszedłby w boczne uliczki. Nick przeklął się za to, że nie znał Rio na tyle dobrze, by przeciąć drogę temu draniowi. W samą porę zobaczył pomarańczowy kapelusz wylatujący zza rogu. Skrzyżowanie musiało prowadzić do następnej alei i Nick, tak jak Rojadas, wszedł w pierwszą alejkę. Mężczyzna odwrócił się, a Nick zobaczył, jak wyciąga broń. Strzelił raz, a Nick był zmuszony zatrzymać się i znaleźć schronienie. Przez chwilę rozważał wyciągnięcie broni, ale potem zmienił zdanie. Byłoby lepiej, gdyby złapał Rojadasa żywego.
  
  
  Nick poczuł ból mięśni pleców. Każdy normalny człowiek by się zatrzymał, ale Nick zacisnął zęby i przyspieszył. Patrzył, jak przywódca rebeliantów zrzuca hełm. Nick zaśmiał się pod nosem. Wiedział, że Rojadas jest teraz spocony i zdyszany. Dotarł na szczyt wzgórza i zobaczył Rojadasa przechodzącego przez mały placyk.
  
  
  Właśnie podjechał otwarty trolejbus. Ludzie wisieli wszędzie. Tyle że teraz nosili garnitury, co było powszechnym widokiem. Rojadas wskoczył do środka, a Nick pobiegł za nim. Inni, którzy mieli wsiąść, zatrzymali się, gdy zobaczyli mężczyznę w garniturze grożącego kierowcy bronią. Rojadas za jednym zamachem dostał darmowy przejazd i tramwaj pełen zakładników.
  
  
  To nie był tylko fart. Ten człowiek przyjechał tu celowo. Wszystko dobrze przygotował.
  
  
  "Bonds, proszę pana" - zawołał Nick do jednego z mężczyzn. "Dokąd jedzie ten autobus?"
  
  
  "Zejdź ze wzgórza, a potem idź na północ" - odpowiedział chłopiec.
  
  
  "Gdzie się zatrzyma?" - zapytał ponownie Nick. "Na ostatnim przystanku?"
  
  
  "W rejonie mola Maua."
  
  
  Nick zacisnął usta. Okolice mola Mauá! Pośrednik, Alberto Sollimage, był tam. Dlatego Rojadas tam pojechał. Nick odwrócił się do mężczyzny obok.
  
  
  "Muszę iść na molo Mau'a" - powiedział. "Jak tam dojadę, może taksówką? To bardzo ważne".
  
  
  "Poza kilkoma taksówkami nic innego nie działa" - powiedział jeden z chłopców. "Ten człowiek był bandytą, prawda?"
  
  
  "Bardzo źle" - powiedział Nick. "Właśnie próbował zabić waszego prezydenta".
  
  
  Grupa ludzi wyglądała na zaskoczoną.
  
  
  "Jeśli dotrę na czas do Mau'a Pier, będę mógł je zdobyć" - kontynuował Nick. "Jaka jest najszybsza droga? Może znasz jakiś skrót".
  
  
  Jeden z chłopców wskazał na zaparkowaną ciężarówkę: "Czy pan umie jeździć, proszę pana?"
  
  
  "Umiem prowadzić" - powiedział Nick. "Masz kluczyki do stacyjki?"
  
  
  "Będziemy pchać" - powiedział chłopiec. "Drzwi są otwarte. Idziesz. I tak to głównie zjazd, przynajmniej na początku."
  
  
  Imprezowicze z entuzjazmem przygotowywali się do pchania ciężarówki. Nick uśmiechnął się i wskoczył za kierownicę. Może nie był to najlepszy środek transportu, ale był najlepszy. I szybszy niż bieg. Jeszcze o tym nie pomyślał. Chciał złapać Rožadasa i nie patrzeć na jego wyczerpaną twarz. Jego pomocnicy wskoczyli na tył i zobaczył chłopców stojących przy bocznych szybach.
  
  
  "Proszę iść śladami trolejbusu, proszę pana!" - krzyknął jeden z nich.
  
  
  Nie pobili rekordu świata, ale odskoczyli na prowadzeniu. Za każdym razem, gdy droga znów się wznosiła lub stawała się równa, jego nowi pomocnicy pchali ciężarówkę dalej. Prawie wszyscy byli chłopakami i bardzo im się to podobało. Nick był niemal pewien, że Rojadas dotarł już do magazynu i uwierzy, że zostawił Nicka na placu. W końcu dotarli do granicy dzielnicy Pier Mau'a i Nick zatrzymał samochód.
  
  
  "Muito abrigado, amigos" - krzyknął Nick.
  
  
  "Idziemy z panem!" - krzyknął chłopiec.
  
  
  "Nie" - odpowiedział szybko Nick. "Dziękuję, ale ten człowiek jest uzbrojony i bardzo niebezpieczny. Wolałbym iść sam".
  
  
  Mówił poważnie. Nawiasem mówiąc, taka gromada chłopców byłaby zbyt głośna. Nick chciał, żeby Rojadas nadal myślał, że nie jest w trudnej sytuacji.
  
  
  Pomachał na pożegnanie i pobiegł ulicą. Po minięciu krętej alejki i wąskiej alejki, w końcu dotarł do czarnych okien sklepu. Drzwi wejściowe były otwarte, zamek zepsuty. Nick ostrożnie wślizgnął się do środka. Wspomnienia poprzedniej wizyty były wciąż świeże w jego umyśle. W środku panowała grobowa cisza. Z tyłu pudełka paliło się światło. Wyciągnął pistolet i wszedł do sklepu. Na podłodze leżało otwarte pudełko. Po kawałkach drewna leżących na podłodze mógł stwierdzić, że zostało pospiesznie włamane. Uklęknął obok niego. Było to dość płaskie pudełko z małą czerwoną kropką. Wnętrze było wypełnione słomą, a Nick ostrożnie sięgnął do środka rękami. Wszystko, co znalazł, to mały kawałek papieru.
  
  
  Takie były instrukcje fabryczne: pompować ostrożnie i powoli.
  
  
  Nick pogrążył się w myślach. "Napompuj powoli" - powtórzył kilka razy, wstając. Ponownie spojrzał na puste pudełko. To była... ponton! Rejon mola Mauá graniczy z zatoką Guanabara. Rojadas chciał uciec łodzią. Oczywiście, było ustalone miejsce, prawdopodobnie jedna z małych wysp na morzu. Nick pobiegł tak szybko, jak mógł, w stronę zatoki. Rojadas straciłby mnóstwo czasu na napompowanie łodzi. Nick wystawił stopy spod swojej dziury i wkrótce zobaczył przed sobą błękitne wody zatoki. Rojadas nie mógł jeszcze wypłynąć. Wzdłuż plaży ciągnął się długi szereg pomostów. Wszystko było całkowicie puste, bo wszyscy poszli na imprezę do centrum. Wtedy zobaczył postać klęczącą na skraju pomostu. Łódź leżała na drewnianych deskach pomostu.
  
  
  Po tym, jak Rojadas sprawdził swoją łódź, zepchnął ją do wody. Nick ponownie uniósł pistolet i starannie wycelował. Nadal chciał go zabić. Przestrzelił łódź, robiąc dziurę. Zobaczył, jak Rojadas wpatruje się w nią ze zdziwieniem. Mężczyzna powoli wstał i zobaczył Nicka zbliżającego się do niego z wycelowaną w niego bronią. Posłusznie uniósł ręce.
  
  
  "Wyjmij broń z kabury i wyrzuć ją. Ale powoli" - rozkazał Nick.
  
  
  Rojadas posłuchał, a Nick wyrzucił broń. Wpadł do wody.
  
  
  "Ty też nigdy się nie poddajesz, prawda, panie?" westchnął Rojadas. "Wygląda na to, że wygrałeś".
  
  
  "Naprawdę" - powiedział Nick lakonicznie. "Weź tę łódź. Będą chcieli wiedzieć, skąd pochodzi. Będą chcieli poznać każdy szczegół twojego planu".
  
  
  Rojadas westchnął i chwycił łódź z boku. Bez powietrza była niczym więcej niż wydłużonym, bezkształtnym kawałkiem gumy. Ciągnął ją za sobą, idąc. Mężczyzna wydawał się kompletnie pokonany, najwyraźniej pozbawiony całej swojej męskości. Nick więc trochę się rozluźnił i wtedy to się stało!
  
  
  Gdy Rojadas go mijał, nagle rzucił w powietrze kawałek gumy i uderzył nim Nicka w twarz. Wtedy Rojadas z prędkością błyskawicy skoczył Nickowi do stóp. Nick upadł i upuścił pistolet. Odwracając się, próbował ominąć klatkę schodową, ale został trafiony w skroń. Rozpaczliwie próbował się czegoś złapać, ale bezskutecznie. Wpadł do wody.
  
  
  Gdy tylko się wynurzył, zobaczył Rojadasa chwytającego pistolet i celującego. Szybko się schylił, ale kula chybiła jego głowy. Szybko przepłynął pod molo i wynurzył się między śliskimi filarami. Usłyszał, jak Rojadas powoli chodzi tam i z powrotem. Nagle się zatrzymał. Nick starał się robić jak najmniej hałasu. Mężczyzna stał po prawej burcie mola. Nick odwrócił się i spojrzał. Spodziewał się zobaczyć grubą głowę mężczyzny zwisającą z krawędzi. Nick natychmiast zniknął, gdy Rojadas strzelił ponownie. Dwa strzały od Rojadasa i jeden od samego Nicka: w sumie trzy. Nick obliczył, że w pistolecie zostały tylko trzy kule. Wypłynął spod mola i wynurzył się z głośnym hałasem. Rojadas szybko się odwrócił i strzelił. Jeszcze dwa, powiedział sobie Nick. Ponownie zanurkował, przepłynął pod molo i wynurzył się po drugiej stronie. Bezszelestnie podciągnął się do krawędzi mola i zobaczył Rohadasa stojącego tyłem do niego.
  
  
  "Rojadas" - krzyknął. "Rozejrzyjcie się!"
  
  
  Mężczyzna odwrócił się i strzelił ponownie. Nick szybko wpadł do wody. Naliczył dwa strzały. Tym razem wynurzył się przed pomostem, gdzie stała drabina. Wspiął się na nią, wyglądając jak morski potwór. Rojadas go zobaczył, nacisnął spust, ale usłyszał tylko szczęk iglicy uderzającej w pusty magazynek.
  
  
  "Powinieneś nauczyć się liczyć" - powiedział Nick. Ruszył naprzód. Mężczyzna chciał go zaatakować, wyciągając ręce przed siebie jak dwa tarany.
  
  ucho. Nick zatrzymał go lewym sierpowym. Ponownie trafił go w oko, trysnęła krew. Nagle pomyślał o krwi biednej dziewczyny na misji. Nick bił go teraz bez przerwy. Rojadas zachwiał się na boki od ciosów. Upadł na drewniany pomost. Nick podniósł go i omal nie strącił mu głowy z ramion. Mężczyzna wstał ponownie, a w jego oczach malowało się dzikie, przerażone spojrzenie. Kiedy Nick podszedł do niego ponownie, ten się cofnął. Rojadas odwrócił się i podbiegł do krawędzi pomostu. Nie czekając, zanurkował.
  
  
  "Stój!" krzyknął Nick. "Za płytko". Chwilę później Nick usłyszał głośny huk. Podbiegł do krawędzi mola i zobaczył wystające z wody ostre skały. Rojadas zawisł tam jak wielki motyl, a woda zabarwiła się na czerwono. Nick patrzył, jak fale wyciągają ciało ze skał i tonie. Wziął głęboki oddech i odszedł.
  
  
  
  
  
  
  
  Rozdział 10
  
  
  
  
  
  Nick nacisnął dzwonek i czekał. Spędził cały ranek z Jorge i teraz czuł się trochę smutny, bo musiał wyjść.
  
  
  "Dziękuję, amigo" - powiedział komendant policji. "Ale przede wszystkim dzięki mnie. Otworzyłeś mi oczy na tak wiele rzeczy. Mam nadzieję, że znów mnie odwiedzisz".
  
  
  "Jeśli jesteś komisarzem Rio" - odpowiedział Nick ze śmiechem.
  
  
  "Mam nadzieję, że tak, panie Nicku" - powiedział Jorge, przytulając go.
  
  
  "Do zobaczenia później" - powiedział Nick.
  
  
  Pożegnawszy się z Jorge, wysłał telegram do Billa Dennisona, informując go, że czeka na niego plantacja.
  
  
  Maria otworzyła mu drzwi, przytuliła go i przycisnęła swoje delikatne usta do jego ust.
  
  
  "Nick, Nick" - mruknęła. "Tak długo czekałaś. Chciałabym móc iść z tobą".
  
  
  Miała na sobie czerwony strój do judo. Kiedy Nick położył dłoń na jej plecach, zauważył, że nie ma na sobie stanika.
  
  
  "Zrobiłam nam pyszny posiłek" - powiedziała. "Pato z abacaxi i arroz".
  
  
  "Kaczka z ananasem i ryżem" - powtórzył Nick. "Brzmi pysznie".
  
  
  "Chcesz najpierw zjeść... czy później, Nick?" - zapytała, a jej oczy zabłysły.
  
  
  "Po czym?" zapytał swobodnie. Na jej ustach pojawił się ponętny uśmiech. Stanęła na palcach i pocałowała go, bawiąc się językiem w jego ustach. Jedną ręką odpięła pasek i kostium zsunął się z jej ramion. Nick poczuł te piękne, miękkie, pełne piersi.
  
  
  Mary jęknęła cicho. "Och, Nick, Nick" - powiedziała. "Zjemy dziś późny lunch, dobrze?"
  
  
  "Im później, tym lepiej" - powiedział.
  
  
  Maria kochała się jak bolero. Zaczęła powoli, z męczarnią. Jej skóra była kremowa, a dłonie pieściły jego ciało.
  
  
  Kiedy ją wziął, po prostu zamieniła się w dzikie zwierzę. Na wpół szlochając, na wpół śmiejąc się, krzyczała z pożądania i podniecenia. Szybko osiągając szczyt, jej krótkie, zdyszane krzyki przerodziły się w jeden długi jęk, niemal stękanie. Potem nagle zamarła. Oprzytomniawszy, przytuliła się do niego.
  
  
  "Jak kobieta może być zadowolona z innego mężczyzny?" zapytała Maria, patrząc na niego poważnie.
  
  
  "Mogę to zrobić" - powiedział jej z uśmiechem. "Lubisz kogoś takiego, jakim jest".
  
  
  "Czy kiedyś wrócisz?" zapytała z powątpiewaniem.
  
  
  "Pewnego dnia wrócę" - powiedział Nick. "Jeśli jest jeden powód, żeby do czegokolwiek wracać, to jesteś nim ty". Leżeli w łóżku aż do zachodu słońca. Zrobili to jeszcze dwa razy przed kolacją, jak dwoje ludzi, którzy muszą żyć wspomnieniami. Słońce właśnie wschodziło, gdy ze smutkiem i niechęcią odchodził. Znał wiele dziewczyn, ale żadna z nich nie emanowała takim ciepłem i szczerością jak Maria. Cichy głosik w jego wnętrzu podpowiadał mu, że dobrze, że musi odejść. Można kochać tę dziewczynę i kochać w sposób, na jaki nikt w tym biznesie nie mógłby sobie pozwolić. Czułość, namiętność, wdzięk, honor... ale nie miłość.
  
  
  Udał się prosto na lotnisko, do czekającego samolotu. Przez chwilę wpatrywał się w niewyraźny zarys góry Sugar Loaf, po czym zasnął. "Sen to cudowna rzecz" - westchnął.
  
  
  
  
  Drzwi do biura Hawka w siedzibie AXE były otwarte i Nick wszedł do środka. Jego niebieskie oczy zza okularów patrzyły na niego radośnie i serdecznie.
  
  
  "Miło cię znowu widzieć, N3" - powiedział Hawk z uśmiechem. "Wyglądasz na wypoczętego".
  
  
  "Sprawiedliwe?" zapytał Nick.
  
  
  "No cóż, czemu nie, chłopcze. Właśnie wróciłeś z wakacji w tym pięknym Rio de Janeiro. Jak minął karnawał?"
  
  
  "Po prostu zabójca."
  
  
  Przez chwilę wydawało mu się, że dostrzegł dziwne spojrzenie w oczach Hawka, ale nie był pewien.
  
  
  "Dobrze się bawiłeś?"
  
  
  "Za nic w świecie nie chciałbym tego przegapić."
  
  
  "Pamiętasz te trudności, o których ci mówiłem?" - zapytał Hawk nonszalancko. "Wygląda na to, że sami je rozwiązali".
  
  
  'Cieszę się, że to słyszę.'
  
  
  "No cóż, w takim razie chyba wiesz, na co czekam" - rzekł Hawk radośnie.
  
  
  "Co potem?"
  
  
  "Oczywiście, że znajdę dobrą pracę dla siebie."
  
  
  "Wiesz, na co czekam z niecierpliwością?" zapytał Nick.
  
  
  "Co to będzie?"
  
  
  "Następne wakacje."
  
  
  
  
  
  
  * * *
  
  
  
  
  
  
  O książce:
  
  
  
  
  
  Nie mogąc zignorować prośby o pomoc syna swojego starego przyjaciela, Todda Dennisona, Carter rezygnuje z zaplanowanych wakacji w Kanadzie i, kierując się instynktem i Wilhelminą, leci do Rio de Janeiro.
  
  
  Po dotarciu na miejsce dowiaduje się, że Dennison został zabity niecałe cztery godziny wcześniej, omal nie zjechał z drogi i spotyka dziewczynę o szarych, dymnych oczach. Następnie "Killmaster" rozpoczyna polowanie na zabójców z zabójczą precyzją.
  
  Bójka, która zamienia doroczny karnawał w Rio w przerażające widowisko; kule zastępują konfetti, a strzały zastępują porywającą muzykę; dla Nicka karnawał przemienia się w karnawał morderstw.
  
  
  
  
  
  
  Nick Carter
  
  Rodezja
  
  
  przekład Lew Szkłowski
  
  
  Poświęcone ludziom tajnych służb Stanów Zjednoczonych Ameryki
  
  Rozdział pierwszy
  
  Z antresoli nowojorskiego lotniska East Side Nick spojrzał w dół, podążając za niejasnymi wskazówkami Hawka. "Na lewo od drugiej kolumny. Tej z dyliżansem. Przystojny facet w szarym tweedzie z czterema dziewczynami".
  "Widzę ich."
  "To Gus Boyd. Obserwujcie ich przez chwilę. Może zobaczymy coś ciekawego". Rozsiedli się wygodnie w zielonym, dwuosobowym salonie, twarzą do barierki.
  Bardzo atrakcyjna blondynka w pięknie skrojonym żółtym, dzianinowym garniturze odezwała się do Boyda. Nick przejrzał zdjęcia i nazwiska, które studiował. To była Bootie DeLong, mieszkająca od trzech miesięcy poza Teksasem i, według zadufanego w sobie CIF (Consolidated Intelligence File), skłonna do popierania radykalnych idei. Nick nie ufał takim informacjom. Siatka szpiegowska była tak rozległa i bezkrytyczna, że akta połowy studentów w kraju zawierały dezinformację - surową, wprowadzającą w błąd i bezużyteczną. Ojcem Bootie był H.F. DeLong, który przeszedł drogę od kierowcy wywrotki do milionowego biznesu budowlanego, naftowego i finansowego. Pewnego dnia ludzie tacy jak H.F. usłyszą o tych sprawach, a eksplozja będzie niezapomniana.
  
  Jastrząb powiedział: "Twoje spojrzenie jest przykute, Nicholas. Które?"
  
  "Wszyscy wyglądają jak porządni młodzi Amerykanie".
  Jestem pewien, że osiem pozostałych osób, które dołączą do ciebie we Frankfurcie, jest równie uroczych. Masz szczęście. Trzydzieści dni, żeby się poznać - żeby dobrze się poznać.
  "Miałem inne plany" - odpowiedział Nick. "Nie mogę udawać, że to wakacje". Z jego głosu wydobyła się nuta narzekania. Zawsze tak było, gdy był w akcji. Jego zmysły się wyostrzyły, refleks był czujny, niczym szermierz w gardzie, czuł się zobowiązany i zdradzony.
  Wczoraj David Hawk rozegrał swoje karty mądrze - pytał, a nie rozkazywał. "Jeśli narzekasz na przemęczenie lub złe samopoczucie, N3, to zaakceptuję. Nie jesteś jedynym mężczyzną, jakiego mam. Jesteś najlepszy".
  Niezłomne protesty, które Nick formułował w głowie w drodze do Bard Art Galleries - przykrywki AXE - rozpłynęły się. Słuchał, a Hawk kontynuował, a mądre, życzliwe oczy pod jego siwymi brwiami były ponuro stanowcze. "To Rodezja. Jedno z niewielu miejsc, w których nigdy nie byłeś. Znasz się na sankcjach. One nie działają. Rodezyjczycy wysyłają miedź, chromit, azbest i inne materiały statkami z Beiry w Portugalii, z dziwnymi fakturami. Cztery dostawy miedzi dotarły do Japonii w zeszłym miesiącu. Protestowaliśmy. Japończycy powiedzieli: "W listach przewozowych jest napisane, że to Republika Południowej Afryki. To Republika Południowej Afryki". Część tej miedzi jest teraz w Chinach kontynentalnych.
  Rodezyjczycy są sprytni. Są dzielni. Byłem tam. Czarni przewyższają ich liczebnie w stosunku dwudziestu do jednego, ale twierdzą, że zrobili dla tubylców więcej, niż mogliby kiedykolwiek zrobić dla siebie. To doprowadziło do zerwania z Wielką Brytanią i sankcji. Ocenę moralnej słuszności lub niesłuszności pozostawię ekonomistom i socjologom. Ale teraz przechodzimy do złota - i wielkich Chin.
  Miał Nicka i wiedział o tym. Kontynuował: "Ten kraj wydobywa złoto niemal od czasu, gdy Cecil Rhodes je odkrył. Teraz słyszymy o ogromnych nowych złożach rozciągających się pod niektórymi ze słynnych raf złota. Kopalnie, być może z dawnej eksploatacji w Zimbabwe, czy z nowych odkryć, nie wiem. Przekonasz się".
  Zafascynowany i oczarowany, Nick zauważył: "Kopalnie Króla Salomona? Pamiętam - to był Rider Haggard? Zaginione miasta i kopalnie..."
  "Skarbiec Królowej Saby? Możliwe". Następnie Hawke ujawnił prawdziwą głębię swojej wiedzy. "Co mówi Biblia? 1 Królów 9:26, 28. "Król Salomon zbudował flotę okrętów... i przybyli do Ofiru, i zabrali stamtąd złoto, i przywieźli je królowi Salomonowi"". Afrykańskie słowa Sabi i Aufur mogą odnosić się do starożytnej Szeby i Ofiru. Zostawmy to archeologom. Wiemy, że złoto niedawno wydobyło się z tego regionu, a nagle słyszymy, że jest go o wiele więcej. Co to oznacza w obecnej sytuacji globalnej? Zwłaszcza jeśli wielkie Chiny zdołają zgromadzić pokaźną ilość złota".
  Nick zmarszczył brwi. "Ale wolny świat kupi to tak szybko, jak zostanie wydobyte. Mamy giełdę. Gospodarka oparta na produkcji ma dźwignię finansową".
  "Zazwyczaj tak". Hawk podał Nickowi gruby plik dokumentów i uświadomił sobie, co przykuło jego uwagę. "Ale nie powinniśmy przede wszystkim ignorować bogactwa produkcyjnego ośmiuset milionów Chińczyków. Ani możliwości, że po zgromadzeniu zapasów cena wzrośnie z trzydziestu pięciu dolarów za uncję. Ani sposobu, w jaki chińskie wpływy otaczają Rodezję niczym macki gigantycznego baniana. Albo... Judasza".
  "Judaszu! - Czy on tam jest?"
  "Być może. Mówiono o dziwnej organizacji zabójców dowodzonej przez człowieka z pazurami zamiast rąk. Przeczytaj akta, kiedy będziesz miał czas, Nicholas. I niewiele będziesz miał. Jak mówiłem, Rodezjanie są sprytni. Wyłapali większość brytyjskich agentów. Czytali Jamesa Bonda i tak dalej. Czterech naszych wyłapano bez zbędnych ceregieli, a dwóch nie.
  
  
  
  Nasza duża firma jest tam ewidentnie obserwowana. Jeśli więc Judasz stoi za tym problemem, to mamy kłopoty. Zwłaszcza że jego sojusznikiem wydaje się być Xi Jiang Kalgan.
  "Si Kalgan!" - wykrzyknął Nick. "Myślałem, że nie żyje, kiedy brałem udział w tych porwaniach w Indonezji". 1
  "Uważamy, że Xi jest z Judaszem, a prawdopodobnie także z Heinrichem Müllerem, jeśli żyje po strzelaninie na Morzu Jawajskim. Chiny rzekomo ponownie wsparły Judasza, a on snuje swoją sieć w Rodezji. Jego firmy przykrywkowe i osoby postronne są, jak zwykle, dobrze zorganizowane. Musi zapewniać Odessie finansowanie. Ktoś - wielu z dawnych nazistów, których obserwujemy - znów odniosło sukces finansowy. Nawiasem mówiąc, kilku dobrych kotlarzy z ich klubu zniknęło z radarów w Chile. Mogli dołączyć do Judasza. Ich historie i zdjęcia są w archiwum, ale ich znalezienie nie jest twoim zadaniem. Po prostu patrz i słuchaj. Zdobądź dowody, jeśli możesz, że Judasz zaciska kontrolę nad eksportem Rodezji, ale jeśli nie możesz ich zdobyć, twoje słowo wystarczy. Oczywiście, Nick, jeśli masz okazję - rozkaz w sprawie Judasza jest nadal taki sam. Kieruj się własnym osądem..."
  
  Głos Hawka ucichł. Nick wiedział, że myśli o pokiereszowanym i poobijanym Judaszu, który przeżył dziesięć żyć w jednym i uniknął śmierci. Krążyły pogłoski, że kiedyś nazywał się Martin Bormann i było to możliwe. Jeśli tak, to Holokaust, w którym walczył w latach 1944-1945, przemienił jego twarde żelazo w stal, wyostrzył jego przebiegłość i sprawił, że zapomniał o bólu i śmierci w ogromnych ilościach. Nick nie odmówiłby mu odwagi. Doświadczenie nauczyło go, że najodważniejsi są zazwyczaj najłaskawsi. Okrutni i bezwzględni to szumowiny. Błyskotliwe przywództwo wojskowe Judasza, błyskawiczny zmysł taktyczny i błyskawiczny kunszt bojowy nie podlegały wątpliwości.
  Nick powiedział: "Przeczytam akta. Jaką mam przykrywkę?"
  Mocne, wąskie usta Hawka na chwilę złagodniały. Zmarszczki w kącikach jego bystrych oczu złagodniały, stając się mniej głębokie niż głębokie szparki. "Dziękuję, Nicholas. Nie zapomnę tego. Zorganizujemy ci wakacje po powrocie. Będziesz podróżować jako Andrew Grant, asystent przewodnika wycieczek Edman Educational Tour. Będziesz pomagać w eskortowaniu dwunastu młodych dam po kraju. Czy to nie najciekawsza przykrywka, jaką kiedykolwiek widziałeś? Głównym przewodnikiem eskorty jest doświadczony mężczyzna o imieniu Gus Boyd. On i dziewczyny myślą, że jesteś urzędnikiem Edman, sprawdzającym nową wycieczkę. Manning Edman im o tobie powiedział."
  "Co on wie?"
  "On myśli, że jesteś z CIA, ale tak naprawdę nic mu nie powiedziałeś. Już im pomógł."
  "Czy Boyd może zdobyć popularność?"
  "To nie zrobi wielkiej różnicy. Obcy ludzie często podróżują jako eskorty. Zorganizowane wycieczki są częścią branży turystycznej. Darmowe podróże za niską cenę".
  "Muszę dowiedzieć się czegoś o tym kraju..."
  Whitney będzie na ciebie czekać w American Express dziś wieczorem o siódmej. Pokaże ci kilka godzin kolorowego filmu i udzieli kilku informacji.
  Filmy o Rodezji były imponujące. Tak piękne, że Nick nawet nie zadał sobie trudu, żeby je obejrzeć. Żaden inny kraj nie potrafił połączyć bujnej flory Florydy z elementami Kalifornii i Wielkiego Kanionu Kolorado rozsianymi po krajobrazie Pustyni Malowanej, a wszystko to w retuszowanych kolorach. Whitney dała mu stos kolorowych zdjęć i udzieliła szczegółowych porad ustnych.
  Teraz, pochylony i z oczami spuszczonymi poniżej poręczy, przyglądał się blondynce w żółtym kostiumie. Może to wypali. Była czujna, najpiękniejsza dziewczyna w pokoju. Boyd próbował skupić na nich wszystkich uwagę. O czym, u licha, mogliby tu rozmawiać? Było tu mniej ciekawie niż na dworcu. Brunetka w marynarskim berecie była uderzająca. To pewnie Teddy Northway z Filadelfii. Drugą czarnowłosą dziewczyną była zapewne Ruth Crossman, bardzo ładna na swój sposób; ale może to wina okularów w czarnej oprawce. Druga blondynka była wyjątkowa: wysoka, z długimi włosami, nie tak atrakcyjna jak Booty, a jednak... To będzie Janet Olson.
  Dłoń Hawka lekko opadła na jego ramię, przerywając jego przyjemne oględziny. "Tam. Wchodzi przez przeciwległą bramę, średniej wielkości, schludnie ubrany, czarnoskóry mężczyzna".
  "Widzę go."
  "To jest John J. Johnson. Potrafi grać folkowego bluesa na instrumencie dętym tak cicho, że aż się płakać chce. To artysta o takim samym talencie jak Armstrong. Ale bardziej interesuje go polityka. Nie jest Bratem X, raczej bezstronnym fanem Malcolma X i socjalistą. Nie jest zwolennikiem ruchu Black Power. Przyjaźni się z nimi wszystkimi, co może czynić go bardziej niebezpiecznym niż ci, którzy kłócą się między sobą".
  "Jak bardzo to jest niebezpieczne?" zapytał Nick, obserwując chudego, czarnoskórego mężczyznę przeciskającego się przez tłum.
  "Jest sprytny" - mruknął Hawk beznamiętnie. "Nasze społeczeństwo, od góry do dołu, boi się go najbardziej. Człowieka z mózgiem, który wszystko przejrzy".
  
  Nick skinął głową beznamiętnie.
  
  
  
  To było typowe stwierdzenie Hawka. Zastanawiałeś się nad tym człowiekiem i filozofią, która za tym stoi, a potem zdałeś sobie sprawę, że tak naprawdę niczego nie ujawnił. W ten sposób malował trafny obraz osoby w odniesieniu do świata w danym momencie. Obserwował, jak Johnson zatrzymał się na widok Boyda i czterech dziewczynek. Wiedział dokładnie, gdzie ich szukać. Użył tyczki jako bariery między sobą a Boydem.
  Bootie DeLonge zobaczyła go i odsunęła się od grupy, udając, że czyta tablicę przylotów i odlotów. Minęła Johnsona i odwróciła się. Przez chwilę jej biała i czarna skóra kontrastowały niczym centralny punkt obrazu Bruegla. Johnson podał jej coś i natychmiast się odwrócił, kierując się w stronę wejścia od strony 38. Ulicy. Bootie wcisnęła coś do dużej skórzanej torby przewieszonej przez ramię i wróciła do małej grupy.
  "Co to było?" zapytał Nick.
  "Nie wiem" - odpowiedział Hawk. "Mamy faceta w grupie walczącej o prawa obywatelskie, do której oboje należą. To na uczelni. Widziałeś jego nazwisko w aktach. Wiedziała, że Johnson tu przyjedzie, ale nie wiedziała, po co". Zrobił pauzę, po czym dodał ironicznie: "Johnson jest naprawdę sprytny. Nie ufa naszemu facetowi".
  "Propaganda dla braci i sióstr w Rodezji?"
  "Być może. Myślę, że powinieneś spróbować się dowiedzieć, Nicholas."
  Nick zerknął na zegarek. Za dwie minuty miał dołączyć do grupy. "Czy coś jeszcze się wydarzy?"
  "To wszystko, Nick. Przepraszam, nic więcej. Jeśli zdobędziemy coś ważnego, o czym musisz wiedzieć, wyślę kuriera. Hasło "biltong" powtórzone trzy razy."
  Wstali, natychmiast odwracając się plecami do pokoju. Hawk chwycił dłoń Nicka, ściskając jego silne ramię tuż pod bicepsem. Potem starszy mężczyzna zniknął za rogiem, w korytarzu biurowym. Nick zjechał schodami ruchomymi.
  Nick przedstawił się Boydowi i dziewczynom. Uścisnął lekko dłoń i uśmiechnął się nieśmiało. Z bliska Gus Boyd wyglądał na bardzo sprawnego. Jego opalenizna nie była tak głęboka jak Nicka, ale nie był też przesadnie gruby i robił wrażenie. "Witamy na pokładzie" - powiedział, gdy Nick uwolnił szczupłą Janet Olson z jego żylastych ramion. "Bagaż?"
  "Przetestowano w Kennedy."
  "Dobrze. Dziewczyny, wybaczcie nam, że chodzimy dwa razy, po prostu przejdźcie dwa razy przez okienko Lufthansy. Limuzyny czekają na zewnątrz."
  Kiedy urzędnik przeglądał ich bilety, Boyd zapytał: "Czy współpracował pan już kiedyś z wycieczkami?"
  "Z American Express. Dawno, dawno temu. Wiele lat temu".
  "Nic się nie zmieniło. Nie powinno być żadnych problemów z tymi lalkami. Mamy osiem kolejnych we Frankfurcie. Działały też w Europie. Czy mówią ci o nich?"
  "Tak."
  "Czy znasz Manny'ego od dawna?"
  "Nie. Dopiero dołączyłem do zespołu."
  "Dobrze, po prostu postępuj zgodnie z moimi instrukcjami."
  Kasjer oddał plik biletów. "W porządku. Nie musiałeś się tu meldować..."
  "Wiem" - powiedział Boyd. "Tylko uważaj".
  Bootie Delong i Teddy Northway odsunęli się o kilka kroków od pozostałych dwóch dziewczyn, czekając na nie. Teddy mruknął: "Wow. Co do cholery, Grant! Widziałeś te ramiona? Skąd wytrzasnęli tego przystojnego swingera?"
  Booty obserwował szerokie plecy "Andrew Granta" i Boyda zmierzających w stronę lady. "Może kopali głęboko". Jej zielone oczy były lekko przymknięte, zamyślone i refleksyjne. Delikatny kształt jej czerwonych ust na chwilę stał się bardzo stanowczy, niemal twardy. "Ci dwaj wydają mi się wartościowymi facetami. Mam nadzieję, że nie. Ten Andy Grant jest zbyt dobry, żeby być zwykłym pracownikiem. Boyd wygląda raczej na agenta CIA. Lekkoducha, który lubi łatwe życie. Ale Grant jest agentem rządowym, o ile wiem."
  Teddy zachichotał. "Wszyscy wyglądają tak samo, prawda? Jak agenci FBI ustawieni w kolejce na Paradzie Pokoju - pamiętasz? Ale... no nie wiem, Bootie. Grant jakoś inaczej wygląda".
  "Dobrze, dowiemy się" - obiecał Buti.
  * * *
  Pierwsza klasa w samolocie Lufthansa 707 była wypełniona tylko w połowie. Sezon turystyczny dobiegł końca. Nick przypomniał sobie, że podczas gdy w Stanach Zjednoczonych i Europie zbliżała się zima, w Rodezji właśnie się kończyła. Rozmawiał z Buti, gdy grupa się rozeszła, i naturalnym było, że poszedł za nią i zajął miejsce przy przejściu obok niej. Wydawało się, że powitała go z otwartymi ramionami. Boyd uprzejmie sprawdził komfort wszystkich, niczym stewardesa, a następnie dołączył do Janet Olson. Teddy Northway i Ruth Crossman usiedli razem.
  Pierwsza klasa. Czterysta siedemdziesiąt osiem dolarów za sam ten etap podróży. Ich ojcowie muszą być bogaci. Kątem oka podziwiał krągłe policzki Bootie i zadarty, prosty nosek. Nie miała dziecięcego tłuszczyku na szczęce. Tak miło było być tak pięknym.
  Przy piwie zapytała: "Andy, byłeś kiedyś w Rodezji?"
  "Nie, Gus jest ekspertem". "Co za dziwna dziewczyna" - pomyślał. Wskazała wprost na kwestię podstępu. Po co wysyłać asystenta, który nie zna kraju? Kontynuował: "Mam nosić bagaże i wspierać Gusa. I uczyć się. Planujemy więcej wycieczek po okolicy i prawdopodobnie poprowadzę niektóre z nich. W pewnym sensie to bonus dla twojej grupy. Jeśli pamiętasz, na wycieczkę potrzebny był tylko jeden przewodnik".
  Ręka Bootie, trzymająca szklankę, zatrzymała się na jego nodze, gdy pochyliła się ku niemu. "Nie ma problemu, dwóch przystojnych mężczyzn znaczy więcej niż jeden.
  
  Jak długo jesteś z Edmanem?
  Do diabła z tą dziewczyną! "Nie. Przyszedłem z American Express". Musiał trzymać się prawdy. Zastanawiał się, czy Janet podrywa Boyda, żeby dziewczyny mogły później porównać notatki.
  "Uwielbiam podróżować. Chociaż mam dziwne poczucie winy..."
  "Dlaczego?"
  "Spójrz na nas. Tu, w łonie luksusu. Musi być teraz z pięćdziesiąt osób, które czuwają nad naszym komfortem i bezpieczeństwem. Na dole..." Westchnęła, wzięła łyk, ponownie opierając dłoń na jego nodze. "Wiesz - bomby, morderstwa, głód, bieda. Nigdy się tak nie czułeś? Wy, eskorty, żyjecie dobrym życiem. Świetne jedzenie. Piękne kobiety.
  Uśmiechnął się szeroko do jej zielonych oczu. Ładnie pachniała, ładnie wyglądała, dobrze się czuła. Z takim słodkim maleństwem można było zapuścić się daleko poza utarte szlaki i cieszyć się podróżą, aż rachunki przyjdą - "Zaszaleć teraz" - "Zapłać później" - "Płacz do woli". Była naiwna jak prokurator okręgowy Chicago na luźnej imprezie ze swoim bratem radnym.
  "To trudna robota" - powiedział uprzejmie. Zabawnie byłoby wyjąć igłę z jej ślicznej rączki i wbić ją w jej śliczny tyłek.
  "Dla trudnych mężczyzn? Założę się, że ty i Boyd łamiecie serca miesiąc po miesiącu. Widzę cię w blasku księżyca na Riwierze ze starszymi, samotnymi kobietami. Wdowy z Los Angeles z milionem dolarów w kieszeniach popełniły samobójstwo, żeby cię zdobyć. Te w pierwszym rzędzie na spotkaniach Birch, machające broszurami".
  "Wszyscy byli pochłonięci grą przy stołach."
  "Nie z tobą i Gusem. Jestem kobietą. Wiem.
  "Nie jestem pewien, co mi przypominasz, Bootie. Ale jest kilka rzeczy, których nie wiesz o eskorcie. To niedopłacany, przepracowany, gorączkowy włóczęga. Ma skłonność do częstej dyzenterii od dziwnego jedzenia, bo nie da się uniknąć wszystkich infekcji. Boi się pić wodę, jeść świeże warzywa, a nawet lody, nawet w Stanach Zjednoczonych. Unikanie ich stało się odruchem warunkowym. Jego bagaż jest zazwyczaj pełen brudnych koszul i eleganckich garniturów. Jego zegarek jest w warsztacie naprawczym w San Francisco, nowy garnitur od krawca z Hongkongu, a on próbuje przeżyć na dwóch parach butów z dziurami w podeszwach, dopóki nie dotrze do Rzymu, gdzie ma dwie nowe pary uszyte sześć miesięcy temu".
  Przez chwilę milczeli. Potem Buti powiedział z powątpiewaniem: "Oszukujesz mnie".
  Posłuchaj: Jego skóra swędzi odkąd odkrył coś tajemniczego w Kalkucie. Lekarze przepisali mu siedem różnych leków przeciwhistaminowych i zalecili roczną serię testów alergicznych, co oznacza, że są zdezorientowani. Kupuje kilka akcji, żyjąc jak biedak w Stanach, bo nie potrafi oprzeć się niezawodnym radom bogatych podróżników. Ale tak często wyjeżdża za granicę, że nie nadąża za rynkiem i wszystkimi swoimi zakupami. Stracił kontakt ze wszystkimi przyjaciółmi, których lubi. Chciałby mieć psa, ale sami widzicie, jakie to niemożliwe. Jeśli chodzi o hobby i zainteresowania, może o nich zapomnieć, chyba że chodzi o zbieranie pudełek zapałek z hoteli, których ma nadzieję już nigdy nie zobaczyć, albo restauracji, które go rozchorowały.
  "Ugh" - warknął Bootie, a Nick się zatrzymał. "Wiem, że się ze mnie droczysz, ale wiele z tego brzmi, jakby to mogła być prawda. Jeśli ty i Gus okażecie jakiekolwiek oznaki takiego stylu życia podczas tegorocznej podróży, zakładam stowarzyszenie, które zapobiegnie temu okrucieństwu".
  "Tylko spójrz..."
  Lufthansa podała jak zwykle wspaniałą kolację. Przy brandy i kawie jej zielone oczy ponownie spoczęły na Nicku. Poczuł przyjemny zapach włosów na karku. "To perfumy" - powiedział sobie - "ale on zawsze był podatny na nieufne blondynki". Powiedziała: "Popełniłeś błąd".
  "Jak?"
  "Opowiedziałaś mi wszystko o życiu eskorty z trzeciej osoby. Nigdy nie powiedziałaś "ja" ani "my". Wiele zgadłaś, a część zmyśliłaś."
  Nick westchnął, zachowując kamienną twarz niczym prokurator okręgowy z Chicago. "Sam zobaczysz".
  Stewardesa sprzątnęła kubki, a loki złotych włosów połaskotały go w policzek. Bootie powiedział: "Jeśli to prawda, biedactwo, to będzie mi cię bardzo żal. Muszę cię pocieszyć i spróbować uszczęśliwić. Możesz mnie pytać o wszystko. Uważam, że to straszne, że w dzisiejszych czasach tak wspaniali młodzi ludzie jak ty i Gus są zmuszani do życia jak niewolnicy na galerze".
  Zobaczył migotanie szmaragdowych kul, poczuł dłoń - już nie szklaną - na nodze. Niektóre światła w kabinie zgasły, a korytarz na chwilę opustoszał... Odwrócił głowę i przycisnął usta do miękkich, czerwonych ust. Był pewien, że przygotowuje się na to, na wpół kpiąc, na wpół tworząc kobiecą broń, ale jej głowa lekko drgnęła, gdy ich usta się spotkały - lecz nie cofnęła się. To była piękna, idealnie dopasowana, pachnąca i giętka forma ciała. Zamierzał, że to będzie trwało pięć sekund. To było jak stąpnięcie po słodkim, miękkim grzęzawisku z zawoalowaną groźbą - albo zjedzenie orzeszka. Pierwszy ruch był pułapką. Zamknął na chwilę oczy, by delektować się miękkim, mrowiącym doznaniem, które przetoczyło się przez jego usta, zęby i język...
  
  
  
  
  
  Otworzył jedno oko, zobaczył, że jej powieki są opuszczone, i zamknął świat na kilka sekund.
  Ktoś poklepał go po ramieniu, a on, zaniepokojony, odsunął się. "Janet źle się czuje" - powiedział cicho Gus Boyd. "Nic poważnego. Tylko lekka choroba lokomocyjna. Mówi, że ma na nią skłonności. Dałem jej kilka tabletek. Ale chciałaby się z tobą na chwilę zobaczyć, proszę".
  Bootie wstała z miejsca, a Gus dołączył do Nicka. Młody mężczyzna wydawał się bardziej zrelaksowany, jego zachowanie było bardziej przyjazne, jakby to, co właśnie zobaczył, zagwarantowało Nickowi status zawodowy. "To Curie" - powiedział. "Janet to laleczka, ale nie mogę oderwać oczu od Teddy. Ma figlarne spojrzenie. Cieszę się, że się poznaliście. Ta Prey wygląda na dziewczynę z klasą".
  "Do tego mózg. Zaczęła trzeci stopień. Opowiedziałem jej smutną historię o ciężkim życiu eskorty i potrzebie życzliwości".
  Gus się roześmiał. "To nowe podejście. I może zadziałać. Większość chłopaków zapracowuje się na śmierć, a, cholera, każdy, kto ma choć odrobinę zdrowego rozsądku, wie, że to tylko konduktorzy z Gray Line bez megafonów. Janet też mnie nieźle nakręciła. O cudach, które można zobaczyć w Rodezji".
  "To nie jest tania wycieczka. Czy wszystkie ich rodziny mają zapewnione utrzymanie?"
  "Chyba tak, z wyjątkiem Ruth. Ma jakieś stypendium albo darowiznę ufundowaną przez uczelnię. Washburn z księgowości informuje mnie na bieżąco, więc będę wiedział, z kim współpracować, żeby dostać napiwki. Dla tej grupy to nie ma większego znaczenia. Młode, rozwiązłe dziewczyny. Egoistyczne suki."
  Brwi Nicka uniosły się w słabym świetle. "Kiedyś wolałem starsze dziewczyny" - odpowiedział. "Niektóre z nich były bardzo wdzięczne".
  "Jasne. Chuck Aforzio świetnie sobie radził w zeszłym roku. Ożenił się ze starszą panią z Arizony. Ma domy w pięciu czy sześciu innych miejscach. Podobno jest wart czterdzieści albo pięćdziesiąt milionów. To świetny facet. Znałeś go?"
  "NIE."
  "Jak długo pracujesz w American Express, Andy?"
  "Od czasu do czasu przez cztery lub pięć lat. Odbyłem wiele specjalnych wycieczek FIT. Ale nigdy nie miałem okazji dotknąć Rodezji, chociaż byłem w większości pozostałych krajów Afryki. Pamiętaj więc, Gus, jesteś starszym eskortą i nie będę ci przeszkadzał. Możesz mi rozkazywać, gdziekolwiek potrzebujesz załatać dziurę w linii. Wiem, że Manning pewnie ci powiedział, że mam wolną rękę i jestem gotów wyjechać i zostawić cię na kilka dni. Ale jeśli to zrobię, postaram się powiedzieć ci o tym wcześniej. A tymczasem - ty jesteś szefem".
  Boyd skinął głową. "Dzięki. Wiedziałem, że jesteś hetero, od razu jak cię zobaczyłem. Jeśli dostaniesz Edmana, myślę, że będziesz dobrym facetem do pracy. Bałem się, że trafię na kolejnego geja. Nie mam nic przeciwko kochankom, ale potrafią być prawdziwym utrapieniem, kiedy jest prawdziwa robota do zrobienia albo sytuacja się komplikuje. Wiesz o problemach w Rodezji? Grupa czarnoskórych wygoniła grupę Triggsa i jego syna prosto z targu. Kilku turystów zostało pokiereszowanych. Nie sądzę, żeby to się powtórzyło. Rodezyjczycy są metodyczni i twardzi. Prawdopodobnie przyślemy glinę. W każdym razie, znam pewnego przedsiębiorcę. Da nam jednego lub dwóch ochroniarzy i samochody, jeśli będzie to potrzebne".
  Nick podziękował Boydowi za briefing, a potem zapytał mimochodem: "A może trochę dodatkowych pieniędzy? Przy tych wszystkich sankcjach i tym wszystkim, czy są jakieś naprawdę dobre pomysły? Wydobywają dużo złota.
  Chociaż nikt nie był wystarczająco blisko, by ich usłyszeć i rozmawiali bardzo cicho, Gus zniżył głos jeszcze bardziej. "Znalazłeś się kiedyś w takiej sytuacji, Andy?"
  "Tak. W pewnym sensie. Wszystko, o co bym prosił w życiu, to możliwość kupna po cenie w USA lub Europie i posiadania niezawodnego połączenia z Indiami. Słyszałem, że istnieją dobre kanały z Rodezji do Indii, więc byłem zainteresowany..."
  "Mam rację. Muszę cię lepiej poznać."
  "Właśnie powiedziałeś, że od razu, gdy mnie zobaczyłeś, wiedziałeś, że jestem stałym klientem. Co się teraz stało?"
  Gus prychnął niecierpliwie. "Jeśli jesteś stałym klientem, wiesz, o co mi chodzi. Nie obchodzi mnie ta robota u Edmana. Ale operacja złota to zupełnie inna historia. Wielu chłopaków się wzbogaciło. Mam na myśli eskorty, pilotów, stewardów, przedstawicieli linii lotniczych. Ale wielu z nich skończyło w pokojach z barami. A w niektórych krajach, w których zostali aresztowani, obsługa, jaką otrzymali, była naprawdę fatalna". Gus zrobił pauzę i lekko się skrzywił. "To niedobrze - pięć lat z wszami. Ciężko pracowałem nad tym żartem, ale on mówi ci, o co mi chodzi. Jeśli pracuje z tobą facet, powiedzmy: "Celnik chce kawałek", wrócisz do domu, jeśli to gorący agent. Ale jeśli się pospieszysz, ryzykujesz dużo. Większość tych Azjatów można kupić za kawałek ciasta, ale oni ciągle potrzebują ofiar, żeby pokazać, że wykonują swoją pracę i ukryć interesy, w które są zaangażowani. Więc jeśli cię zmuszą, możesz się narazić".
  "Mam przyjaciela w Kalkucie" - powiedział Nick. "Ma wystarczająco dużo ciężaru, żeby nam pomóc, ale obręcz musi być wcześniej ustawiona".
  "Może będziemy mieli szansę" - odpowiedział Gus. "Utrzymuj z nim kontakt, jeśli możesz. To ryzykowne, jeśli nie masz hamulców. Chłopcy, którzy ruszają rzeczy
  Automatycznie oblicza dziesięć procent strat, żeby urzędnicy państwowi wydawali się wykonywać swoją pracę, i kolejne dziesięć procent na tłuszcz. To niestosowne. Czasami wchodzisz, zwłaszcza z kartą Amex, Edman Tours czy czymś takim, i przechodzisz obok. Nawet nie zajrzą pod twoją koszulę. Innym razem przechodzisz pełną kontrolę i to jest nagła śmierć.
  "Raz grałem z ćwierćbarami. Mieliśmy dużo szczęścia."
  Gus był zaintrygowany. "Nie ma sprawy, co? Ile zarobiłeś w barze?"
  Nick uśmiechnął się przelotnie. Jego nowy partner wykorzystał to wyznanie, by sprawdzić jego wiedzę, a tym samym wiarygodność. "Wyobraź sobie. Mieliśmy pięć batoników. Po 100 uncji każdy. Zysk wynosił trzydzieści jeden dolarów za uncję, a koszty smarowania piętnaście procent. Było nas dwóch. Podzieliliśmy się około 11 000 dolarów na trzy dni pracy i dwie godziny zmartwień".
  "Makau?"
  "No dobra, Gus, wspominałem już o Kalkucie, a ty niewiele mi powiedziałeś. Skoro już o tym mówisz, poznajmy się i zobaczmy, co o sobie myślimy. Powiedziałbym, że sedno sprawy jest takie: jeśli pomożesz mi znaleźć źródło w Rodezji, będę miał furtkę do Indii. Jeden z nas albo oboje moglibyśmy pokonać tę trasę w ramach fikcyjnej wycieczki, albo w drodze na imprezę w Delhi czy coś w tym stylu. Nasze fajne odznaki i moje koneksje pomogą nam się tam dostać".
  "Pomyślmy o tym dokładnie."
  Nick powiedział mu, że się nad tym zastanowi. Będzie o tym myślał co sekundę, bo rurociąg prowadzący do nielegalnego złota z rodezyjskich kopalń musi gdzieś na swoich węzłach i połączeniach prowadzić do świata Judasza i Si Kalgana.
  Bootie wrócił na miejsce obok niego, a Gus dołączył do Janet. Stewardesa podała im poduszki i koce, gdy rozłożyli fotele niemal do poziomu poziomego. Nick wziął jeden z koców i zgasił lampkę do czytania.
  Wkroczyli w dziwną ciszę suchej kapsuły. Monotonny ryk ciała, które ich kryło, ich własne lekkie, żelazne płuca. Booty nie protestowała, gdy wziął tylko jeden koc, więc odprawiła krótką ceremonię, nakrywając nim oba. Gdybyś mógł zignorować projekcje, mógłbyś wyobrazić sobie siebie w przytulnym, podwójnym łóżku.
  Nick zerknął w sufit i przypomniał sobie Trixie Skidmore, stewardesę Pan Am, z którą spędził kiedyś kilka kulturalnych dni w Londynie. Trixie powiedziała: "Dorastałam w Ocala na Florydzie i jeździłam tam i z powrotem do Jax Greyhoundem i uwierz mi, myślałam, że widziałam już wszystko w świecie seksu na tych tylnych siedzeniach. Wiesz, tych długich, które ciągną się przez całą długość autobusu. No cóż, kochanie, po prostu nie miałam żadnej edukacji, dopóki nie poleciałam samolotem. Widziałam seks oralny, masturbację, seks oralny, zamianę boków, rzutki na łyżeczkę, Y i baty".
  Nick zaśmiał się serdecznie. "Co robisz, kiedy je złapiesz?"
  "Życzę im szczęścia, kochanie. Jeśli będą potrzebować kolejnego koca albo poduszki, albo jeśli wybierzesz jeszcze jedną lampę albo dwie, pomogę". Przypomniał sobie, jak Trixie przycisnęła swoje pełne, pełne usta do jego nagiej piersi i mruknęła: "Kocham kochanków, kochanie, bo kocham miłość i potrzebuję jej mnóstwa".
  Poczuł na szczęce delikatny oddech Booty'ego. "Andy, jesteś bardzo śpiący?"
  "Nie, nie do końca. Po prostu śpiący, Bootie. Najedzony - i to był pracowity dzień. Jestem szczęśliwy."
  "Zadowolony? Jak to?"
  Spotykam się z tobą. Wiem, że będziesz dobrym towarzystwem. Nie masz pojęcia, jak niebezpieczne może być podróżowanie z nieciekawymi i zadufanymi w sobie ludźmi. Jesteś mądrą dziewczyną. Masz pomysły i myśli, które ukrywasz.
  Nick cieszył się, że nie widziała jego wyrazu twarzy w słabym świetle. Mówił poważnie, ale wiele pominął. Miała skrywane pomysły i myśli, które mogły być interesujące i wartościowe - albo zniekształcone i zabójcze. Chciał wiedzieć dokładnie, co łączyło ją z Johnem J. Johnsonem i co dał jej ten czarnoskóry mężczyzna.
  "Jesteś dziwnym człowiekiem, Andy. Czy kiedykolwiek zajmowałeś się jakąś inną branżą poza podróżami? Wyobrażam sobie, że prowadzisz jakieś stanowisko kierownicze. Nie w branży ubezpieczeniowej ani finansowej, ale w jakimś biznesie, który wymaga działania".
  "Robiłam też inne rzeczy. Jak wszyscy. Ale lubię branżę turystyczną. Razem z partnerką możemy kupić kilka prac Edmana". Nie potrafił stwierdzić, czy go podpuszcza, czy po prostu ciekawi go jego przeszłość. "Jakie masz nadzieje, skoro studia się skończyły?"
  "Pracuj nad czymś. Twórz. Żyj". Westchnęła, przeciągnęła się, skręciła i przycisnęła do niego, prostując swoje miękkie krągłości, które rozprzestrzeniły się po jego ciele, stykając się w wielu miejscach. Pocałowała go w brodę.
  Wsunął dłoń między jej ramię a ciało. Nie napotkał żadnego oporu; unosząc ją w górę i w tył, poczuł, jak jej miękka pierś napiera na niego. Głaskał ją delikatnie, powoli odczytując brajlowski napis na gładkiej skórze. Kiedy jego dotykowe opuszki palców wyczuły twardnienie jej sutków, skoncentrował się, czytając ekscytującą frazę raz po raz. Wydała z siebie ciche mruczenie, a on poczuł lekkie, smukłe palce badające spinkę do krawata, rozpinające koszulę i podciągające podkoszulek.
  
  
  
  
  Wydawało mu się, że opuszki jej dłoni są chłodne, ale były niczym ciepłe pióra nad jego pępkiem. Włożył żółty sweter, a jej skóra była jak ciepły jedwab.
  Przycisnęła usta do jego ust i poczuła się lepiej niż wcześniej, ich ciała zlały się niczym miękki, maślany toffi w jedną słodką masę. Rozwiązał krótką zagadkę jej stanika, a brajl stał się żywy i realny, jego zmysły radowały się odwiecznym kontaktem, podświadomymi wspomnieniami dobrego samopoczucia i odżywienia, poruszonymi ciepłym uciskiem jej jędrnych piersi.
  Jej manipulacje przywołały wspomnienia i oczekiwanie, które spłynęły mu po plecach. Była zręczna, kreatywna i cierpliwa. Gdy tylko znalazł zamek błyskawiczny z boku jej spódnicy, wyszeptała: "Powiedz mi, co to jest...".
  "To najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła od bardzo, bardzo dawna" - odpowiedział cicho.
  "To dobrze. Ale chodzi mi o coś innego."
  Jej dłoń była magnesem, bezprzewodowym wibratorem, natarczywym namawianiem mleczarki, pieszczotą łagodnego olbrzyma, otulającą całe jego ciało, uściskiem motyla na pulsującym liściu. Co chciała, żeby powiedział? Wiedziała, co robi. "To pyszne" - powiedział. "Kąpiel w wacie cukrowej. Możliwość latania w blasku księżyca. Jazda kolejką górską w dobrym śnie. Jak byś to opisała, kiedy..."
  "Chodzi mi o to, co masz pod lewą pachą" - mruknęła wyraźnie. "Ukrywasz to przede mną, odkąd usiedliśmy. Dlaczego nosisz broń?"
  
  Rozdział drugi.
  
  Wyrwał się z przyjemnej różowej chmury. Och, Wilhelmino, dlaczego musisz być taka gruba i ciężka, żeby być tak celna i niezawodna? Stewart, główny inżynier uzbrojenia w AXE, zmodyfikował Lugery, skracając lufy i cienkie plastikowe rękojeści, ale nadal były to duże pistolety, które można było ukryć nawet w idealnie dopasowanych kaburach pod pachą. Podczas chodzenia czy siedzenia były starannie ukryte, bez ani jednego wybrzuszenia, ale kiedy mocowałeś się z kociakiem takim jak Bootie, prędzej czy później wpadała na metal.
  "Jedziemy do Afryki" - przypomniał jej Nick - "gdzie nasi klienci są narażeni na wiele niebezpieczeństw. Poza tym jestem twoim ochroniarzem. Nigdy nie mieliśmy tam żadnych problemów; to naprawdę cywilizowane miejsce, ale..."
  "A wy będziecie nas chronić przed lwami, tygrysami i tubylcami włóczniami?"
  "To niegrzeczna myśl". Poczuł się głupio. Booty miał najbardziej irytujący sposób na ratowanie zwykłych rzeczy, które rozśmieszały. Zachwycające palce wykonały ostatnie muśnięcie, sprawiając, że mimowolnie się wzdrygnął, a potem się wycofały. Poczuł się jednocześnie rozczarowany i głupi.
  "Myślę, że bredzisz" - wyszeptał Bootie. "Jesteś z FBI?"
  "Oczywiście, że nie."
  "Gdybyś był ich agentem, to pewnie byś skłamał."
  "Nienawidzę kłamstw". To była prawda. Miał nadzieję, że nie wróci do pracy prokuratora okręgowego i nie będzie go wypytywać o inne agencje rządowe. Większość ludzi nie wiedziała o AXE, ale Booty nie należał do większości.
  "Jesteś prywatnym detektywem? Czy któryś z naszych ojców zatrudnił cię, żebyś pilnował nas wszystkich, czy jednego z nas? Jeśli tak, to ja..."
  "Masz bujną wyobraźnię jak na tak młodą dziewczynę". To ją zatrzymało. "Żyjesz w swoim wygodnym, bezpiecznym świecie tak długo, że myślisz, że to już koniec. Byłaś kiedyś w meksykańskiej chacie? Widziałaś slumsy El Paso? Pamiętasz indiańskie chaty na bocznych drogach w Kraju Nawaho?"
  "Tak" - odpowiedziała niepewnie.
  Jego głos pozostał niski, ale stanowczy i zdecydowany. To mogło zadziałać - w razie wątpliwości i presji, zaatakować. "Gdziekolwiek pójdziemy, ci ludzie będą kwalifikować się jako zamożni mieszkańcy przedmieść. W samej Rodezji biali stanowią dwudziestoosobową mniejszość. Zaciskają górne wargi i się uśmiechają, bo inaczej będą szczękać zębami. Wystarczy policzyć rewolucjonistów patrzących przez granice, a w niektórych miejscach szanse wynoszą siedemdziesiąt pięć do jednego. Kiedy opozycja zdobędzie broń - a zdobędzie - będzie gorzej niż Izrael przeciwko arabskim legionom".
  "Ale turyści zazwyczaj tym się nie przejmują, prawda?"
  "Było wiele incydentów, jak to się mówi. Mogło być niebezpieczeństwo, a moim zadaniem jest je eliminować. Jeśli zamierzasz mnie drażnić, zmienię miejsce i zajmiemy się resztą. Jedźmy w podróż służbową. Będziesz się dobrze bawił. Ja po prostu będę pracował."
  "Nie gniewaj się, Andy. Co sądzisz o sytuacji w Afryce, dokąd zmierzamy? Przecież Europejczycy odebrali tubylcom najlepsze części kraju, prawda? I surowce..."
  "Polityka mnie nie interesuje" - skłamał Nick. "Chyba tubylcy mają jakieś przywileje. Znasz dziewczyny, które dołączają do nas we Frankfurcie?"
  Nie odpowiedziała. Zasnęła, tuląc się do niego.
  Osiem nowych osób w grupie przyciągało uwagę, każda na swój sposób. Nick zastanawiał się, czy bogactwo przyczyniało się do dobrego wyglądu, czy też do dobrego jedzenia, dodatkowych witamin, zasobów edukacyjnych i drogich ubrań. Zmienili linie lotnicze w Johannesburgu i po raz pierwszy zobaczyli afrykańskie góry, dżungle i bezkresne równiny bundu, veldu i buszu.
  Salisbury przypomniało Nickowi Tucson w Arizonie, z domieszką Atlanty w Georgii, przedmieść i zieleni. Zostali oni oprowadzeni po mieście na podstawie umowy z genialnym Austinem Torą.
  
  
  
  Nick zauważył, że wykonawca usług lokalnych, takich jak transport samochodowy, przewodnictwo i wycieczki, przywiózł ze sobą czterech krzepkich mężczyzn, a także siedmiu kierowców i pojazdy. Bezpieczeństwo?
  Zobaczyli nowoczesne miasto z szerokimi ulicami, wzdłuż których ciągnęły się kolorowe, kwitnące drzewa, licznymi parkami i nowoczesną brytyjską architekturą. Nick jechał z Ianem Mastersem, przedsiębiorcą budowlanym, Bootym i Ruth Crossman, a Masters wskazywał im miejsca, które chcieliby odwiedzić w wolnym czasie. Masters był potężnym mężczyzną o donośnym głosie, który pasował do jego zakrzywionych, czarnych wąsów lansjera. Wszyscy spodziewali się, że w każdej chwili krzyknie: "Troooop. Galop. Atak!".
  "Dobrze, zorganizujcie specjalne wizyty dla ludzi" - powiedział. "Rozdam listy kontrolne przy dzisiejszej kolacji. Nie powinniście przegapić muzeum i Narodowej Galerii Rodezji. Galerie Archiwów Narodowych są bardzo przydatne, a Park Narodowy Roberta McIlwaine'a z rezerwatem przyrody zachęci was do odwiedzenia Wankie. Koniecznie zobaczcie aloesy i sagowce w Parku Ewanrigg, Mazou i na Równoważnych Skałach".
  Bootie i Ruth zadawali mu pytania. Nick założył, że poprosili pozostałych, żeby słuchali jego barytonu i patrzyli, jak jego wąsy kołyszą się w górę i w dół.
  Kolacja w prywatnej jadalni ich hotelu, Meikles, okazała się wielkim sukcesem. Masters przyprowadził trzech rosłych młodych mężczyzn, olśniewających smokingami, a opowieści, picie i tańce trwały do północy. Gus Boyd, odpowiednio dzieląc swoją uwagę między dziewczęta, tańczył najczęściej z Janet Olson. Nick odgrywał rolę prawdziwego eskorty, rozmawiając głównie z ośmioma dziewczynami, które dołączyły do nich w Niemczech, i był wyjątkowo niezadowolony z tego, jak układały się relacje Mastersa i Booty'ego. Zatańczył z Ruth Crossman, kiedy pożegnali się i wyszli.
  Nie mógł się powstrzymać od refleksji - wszystkie dziewczyny miały osobne pokoje. Siedział ponuro z Ruth na kanapie, popijając drinki whisky z sodą. Tylko brunetka, Teddy Northway, wciąż była z nimi, tańcząc przytulnie z jednym z zawodników Masters, Bruce"em Toddem, opalonym młodzieńcem i lokalną gwiazdą futbolu.
  "Ona sama o siebie zadba. Lubi cię".
  Nick mrugnął i spojrzał na Ruth. Ciemnowłosa dziewczyna odzywała się tak rzadko, że zapominało się o jej obecności. Spojrzał na nią. Bez okularów w ciemnych oprawkach jej oczy miały zamgloną, nieostry wyraz czułości osoby krótkowzrocznej - a nawet rysy twarzy były całkiem piękne. Uważałeś ją za cichą i słodką - nigdy nikomu nie przeszkadzającą?
  "Co?" zapytał Nick.
  "Oczywiście, że ofiara. Nie udawaj. To siedzi ci w głowie."
  "Myślę o dziewczynie."
  "Okej, Andy."
  Zaprowadził ją do jej pokoju w skrzydle wschodnim i zatrzymał się w drzwiach. "Mam nadzieję, że miło spędziłaś wieczór, Ruth. Tańczysz świetnie".
  "Wejdź i zamknij drzwi."
  Ponownie mrugnął i posłusznie wykonał polecenie. Zgasiła jedną z dwóch lamp, które zostawiła włączona pokojówka, odsunęła zasłony, odsłaniając światła miasta, nalała do dwóch kieliszków Cutty Sark i dopełniła wodą sodową, nie pytając go, czy chce. Stał, podziwiając dwa podwójne łóżka, z których jedno miało starannie złożoną kołdrę.
  Podała mu szklankę. "Usiądź, Andy. Zdejmij kurtkę, jeśli ci ciepło".
  Powoli zdjął perłowoszary smoking, ona nonszalancko powiesiła go w szafie i podeszła, by stanąć przed nim. "Zamierzasz tak stać całą noc?"
  Powoli ją przytulił, patrząc w jej zamglone, brązowe oczy. "Chyba powinienem był ci powiedzieć wcześniej" - powiedział. "Jesteś piękna, kiedy szeroko otwierasz oczy".
  "Dziękuję. Wiele osób zapomina to sprawdzić."
  Pocałował ją i odkrył, że jej pozornie jędrne usta były zaskakująco miękkie i giętkie, a język śmiały i szokujący w obliczu delikatnych podmuchów kobiecego, alkoholowego oddechu. Przycisnęła do niego swoje szczupłe ciało i w jednej chwili jedna kość udowa i miękko wyściełane kolano pasowały do niego jak element układanki wpasowujący się w idealne miejsce.
  Później, zdejmując jej stanik i podziwiając jej wspaniałe ciało rozciągnięte na gładkim, białym prześcieradle, powiedział: "Jestem cholernym głupcem, Ruth. I proszę, wybacz mi".
  Pocałowała go w ucho i wzięła mały łyk, po czym zapytała ochryple: "Czy nie powinien był tego zrobić?"
  "Nie zapomnij obejrzeć."
  Parsknęła cicho, niczym chichot. "Wybaczam ci". Przesunęła czubkiem języka po linii jego szczęki, wokół ucha, połaskotała go w policzek, a on znów poczuł ciepłą, wilgotną, drżącą sondę. Zupełnie zapomniał o Booty.
  * * *
  Kiedy następnego ranka Nick wyszedł z windy do przestronnego holu, czekał na niego Gus Boyd. Starszy pracownik powiedział: "Andy, dzień dobry. Chwila, zanim pójdziemy na śniadanie. Pięć dziewczyn już tam jest. Są silne, prawda? Jak się czujesz od otwarcia?"
  "Świetnie, Gus. Przydałoby ci się jeszcze kilka godzin snu."
  Minęli stół. "Ja też. Janet to całkiem wymagająca laleczka. Zrobiłeś to z Bootym, czy Masters skończył swoją partyturę?"
  "W końcu trafiłam do Ruth. Bardzo miło."
  
  
  
  
  Nick żałował, że nie przegapił tej pogawędki między chłopakami. Musiał być szczery; potrzebował całkowitego zaufania Boyda. Potem poczuł się winny - chłopak po prostu próbował być miły. Eskorta niewątpliwie zbyła tę ufną relację jako coś oczywistego. On sam, zawsze działający samotnie za niewidzialnymi barierami, tracił kontakt z innymi. Musiał to zobaczyć.
  "Postanowiłem, że dziś będziemy mieli wolne" - oznajmił radośnie Gus. "Masters i jego kompani zabierają dziewczyny do Evanrigg Park. Zjedzą z nimi lunch i pokażą im jeszcze kilka atrakcji. Nie będziemy musieli ich odebrać przed koktajlem. Chcesz wejść w biznes złota?"
  "Myślałem o tym od czasu naszej rozmowy".
  Zmienili kurs, wysiedli i poszli chodnikiem pod portykami, które przywodziły Nickowi na myśl Flagler Street w Miami. Dwóch nieufnych młodych mężczyzn wciągnęło poranne powietrze. "Chciałbym cię lepiej poznać, Andy, ale zakładam, że jesteś hetero. Przedstawię cię mojemu kontaktowi. Masz przy sobie gotówkę? Mam na myśli prawdziwe pieniądze".
  Szesnaście tysięcy dolarów amerykańskich
  "To prawie dwa razy tyle, ile mam, ale myślę, że moja reputacja jest dobra. A jeśli przekonamy tego gościa, to rzeczywiście będziemy mogli przedstawić sprawę.
  Nick zapytał nonszalancko: "Czy możesz mu zaufać? Co wiesz o jego przeszłości? Czy jest jakaś szansa na pułapkę?"
  Gus zachichotał. "Jesteś ostrożny, Andy. Chyba mi się to podoba. Ten facet nazywa się Alan Wilson. Jego ojciec był geologiem, który odkrył złoża złota - w Afryce nazywają je "pegami". Alan to twardziel. Służył jako najemnik w Kongo i słyszałem, że był bardzo szybki i swobodny w handlu ołowiem i stalą. Nie wspominając już o tym, że mówiłem ci, że ojciec Wilsona przeszedł na emeryturę, pewnie ma mnóstwo złota, o ile dobrze pamiętam. Alan zajmuje się eksportem. Złoto, azbest, chrom. Naprawdę duże dostawy. To prawdziwy profesjonalista. Sprawdziłem go w Nowym Jorku".
  Nick się skrzywił. Gdyby Gus dokładnie opisał Wilsona, chłopak nadstawiłby karku obok człowieka, który umiał posługiwać się siekierą. Nic dziwnego, że amatorzy przemytu i defraudacji, którzy tak często ginęli zaraz po śmiertelnych wypadkach, pytali: "Jak go sprawdziłeś?".
  Mój znajomy bankier wysłał zapytanie do First Rhodesian Commercial Bank. Wartość Alana szacuje się na około siedmiocyfrową kwotę.
  "Wydaje się zbyt wielki i otwarty, żeby interesować się naszymi małymi interesami".
  "To nie jest kwadratowe. Zobaczysz. Myślisz, że twoja jednostka indyjska poradziłaby sobie z naprawdę dużą operacją?"
  "Jestem tego pewien."
  "To nasze wejście!" Gus radośnie zamknął drzwi i natychmiast zniżył głos. "Kiedy ostatni raz go widziałem, powiedział mi, że chce otworzyć naprawdę dużą firmę. Spróbujmy z małą partią. Jeśli uda nam się uruchomić dużą linię produkcyjną, a jestem pewien, że nam się uda, gdy tylko będziemy mieli materiał do produkcji, zarobimy fortunę".
  "Większość światowego wydobycia złota jest sprzedawana legalnie, Gus. Skąd bierzesz przekonanie, że Wilson może dostarczać je w dużych ilościach? Czy otworzył jakieś nowe kopalnie?"
  "Sądząc po tym, jak mówił, jestem tego pewien."
  * * *
  W prawie nowym Zodiaku Executive, starannie dostarczonym przez Iana Mastersa, Gus zwiózł Nicka z Goromonzi Road. Krajobraz ponownie przywodził Nickowi na myśl Arizonę z czasów jej świetności, choć zauważył, że roślinność wydawała się sucha, z wyjątkiem miejsc, gdzie była sztucznie podlewana. Przypomniał sobie raporty z odpraw: w Rodezji zbliżała się susza. Biała ludność wyglądała na zdrową i czujną; wielu mężczyzn, w tym policjanci, nosiło wykrochmalone szorty. Czarni tubylcy zajmowali się swoimi sprawami z niezwykłą uwagą.
  Coś w tym wydawało się dziwne. Zamyślony obserwował ludzi przetaczających się bulwarem i doszedł do wniosku, że to napięcie. Pod ostrym, napiętym zachowaniem białych wyczuwało się niepokój i zwątpienie. Można było się domyślić, że za przyjazną pracowitością czarnych kryła się czujna niecierpliwość, maskowana uraza.
  Na znaku widniał napis "WILSON". Stał przed kompleksem budynków przypominających magazyny, przed którymi stał długi, trzypiętrowy budynek biurowy, który mógł należeć do jednej z najbardziej kontrolowanych korporacji w Stanach Zjednoczonych.
  Instalacja była schludna i starannie pomalowana, bujna roślinność tworzyła kolorowe wzory na brązowozielonym trawniku. Gdy okrążali podjazd prowadzący na duży parking, Nick zobaczył ciężarówki zaparkowane na rampach załadunkowych za nimi - wszystkie ogromne, a najbliższa, gigantyczna, nowa ciężarówka International, przyćmiewała ośmiokołowego Leylanda Octopusa manewrującego za nią.
  Alan Wilson był rosłym mężczyzną w dużym biurze. Nick oceniał go na 190 cm wzrostu i ważył 112 kg - trudno go było nazwać otyłym. Był opalony, poruszał się swobodnie, a sposób, w jaki trzasnął drzwiami i wrócił do biurka po tym, jak Boyd krótko przedstawił Nicka, jasno dawał do zrozumienia, że nie jest zadowolony z ich widoku. Wrogość malowała się na każdej stronie jego twarzy.
  Gus zrozumiał przesłanie, a jego słowa stały się niezrozumiałe. "Alan... Panie Wilson... Przyszliśmy... kontynuować... rozmowę o złocie..."
  "Kto ci, do cholery, powiedział?"
  "Ostatnim razem, gdy mówiłeś... zgodziliśmy się... Miałem zamiar..."
  
  
  "Powiedziałem, że sprzedam ci złoto, jeśli chcesz. Jeśli chcesz, pokaż dokumenty panu Trizzle'owi w recepcji i złóż zamówienie. Coś jeszcze?"
  
  
  
  
  Nickowi było żal Boyda. Gus miał kręgosłup, ale potrzeba było jeszcze kilku lat, żeby go wzmocnić w takich sytuacjach. Kiedy spędzałeś czas, wydając rozkazy niespokojnym podróżnym, którzy ignorowali cię, bo chcieli wierzyć, że wiesz, co robisz, nie byłeś przygotowany na to, że ten wielki facet, którego uważałeś za przyjaznego, odwróci się i uderzy cię w twarz mokrą rybą. Mocno. I tak właśnie zrobił Wilson.
  "Pan Grant ma dobre znajomości w Indiach" - powiedział Gus zbyt głośno.
  "Ja też."
  "Pan Grant... i... Andy jest doświadczony. Transportował złoto..."
  Zamknij swoją głupią gębę. Nie chcę o tym słyszeć. I na pewno nie kazałem ci przyprowadzać tu kogoś takiego.
  "Ale powiedziałeś..."
  "Kto - powiedziałeś. Sam to mówisz, Boyd. Za dużo tego dla za wielu ludzi. Jesteś jak większość Jankesów, których spotkałem. Masz jakąś chorobę. Ciągła biegunka z ust."
  Nick skrzywił się ze współczucia dla Boyda. Bum. Dostanie w twarz rybą za rybą może być przerażające, jeśli nie zna się lekarstwa. Powinieneś złapać pierwszą i albo ją ugotować, albo uderzyć drugą, zadając jej dwa razy więcej ciosów. Gus zarumienił się jaskrawo. Ciężka twarz Wilsona wyglądała jak coś wyrzeźbionego z dojrzałej, brązowej wołowiny, głęboko zamrożonej. Gus otworzył usta pod gniewnym spojrzeniem Wilsona, ale nic nie powiedział. Zerknął na Nicka.
  "A teraz wynoś się stąd" - warknął Wilson. "I nie wracaj. Jeśli usłyszę, że mówisz o mnie coś, co mi się nie spodoba, znajdę cię i rozwalę ci łeb".
  Gus znów spojrzał na Nicka i zapytał: "Co do cholery poszło nie tak?". Co ja zrobiłem? Ten facet jest szalony.
  Nick odchrząknął uprzejmie. Ciężkie spojrzenie Wilsona padło na niego. Nick powiedział spokojnie: "Nie sądzę, żeby Gus miał złe intencje. Nie aż tak bardzo, jak udajesz. Robił ci przysługę. Mam rynki zbytu na złoto do dziesięciu milionów funtów miesięcznie. Po najwyższych cenach. W dowolnej walucie. A jeśli mógłbyś zagwarantować więcej, czego oczywiście nie możesz, mam możliwość zwrócenia się do MFW o dodatkowe fundusze".
  "Ach!" Wilson wyprostował swoje wołowe ramiona i uformował namiot ze swoich dużych dłoni. Nick pomyślał, że przypominają ożywione rękawice hokejowe. "Gaduła przyprowadziła mi kłamcę. A skąd wiesz, ile złota mogę dostarczyć?"
  "Cały twój kraj produkuje tyle rocznie. Powiedzmy, jakieś trzydzieści milionów dolarów? Więc wyjdź z tych chmur, Wilson, i gadaj o interesach z chłopami".
  "Błogosław mojej duszy i ciału! Ekspert w mieniącym się złocie! Skąd wziąłeś swoje figurki, Jankesie?"
  Nick z zadowoleniem zauważył zainteresowanie Wilsona. Ten człowiek nie był głupcem; wierzył w słuchanie i naukę, nawet jeśli udawał porywczość.
  "Kiedy prowadzę biznes, lubię wiedzieć o nim wszystko" - powiedział Nick. "Jeśli chodzi o złoto, jesteś jak bułka z masłem, Wilson. Sama Republika Południowej Afryki wydobywa pięćdziesiąt pięć razy więcej niż Rodezja. Przy cenie trzydziestu pięciu dolarów za uncję czystego złota, świat wydobywa rocznie około dwóch miliardów dolarów. Powiedziałbym".
  "Bardzo przesadzasz" - nie zgodził się Wilson.
  "Nie, oficjalne dane są zaniżone. Nie obejmują Stanów Zjednoczonych, Wielkich Chin, Korei Północnej, Europy Wschodniej ani kwot skradzionych lub niezgłoszonych".
  Wilson w milczeniu przyglądał się Nickowi. Gus nie mógł utrzymać języka za zębami. Zepsuł to, mówiąc: "Widzisz, Alan? Andy naprawdę zna się na rzeczy. On operował..."
  Jedna dłoń jak rękawiczka uciszyła go gestem wahania. "Jak długo znasz Granta?"
  "Hę? No cóż, nie na długo. Ale w naszym zawodzie uczymy się..."
  "Nauczysz się, jak okradać babcine portfele. Zamknij się. Grant, opowiedz mi o swoich kanałach do Indii. Jak wiarygodne są? Jakie są umowy..."
  Nick mu przerwał. "Nic ci nie mówię, Wilson. Po prostu uznałem, że nie zgadzasz się z moją polityką".
  "Jaka polityka?"
  "Nie robię interesów z pyskaczami, samochwałami, tyranami ani najemnikami. Zawsze wolę czarnego dżentelmena od białego dupka. Chodź, Gus, wychodzimy."
  Wilson powoli uniósł się do pełnego wzrostu. Wyglądał jak olbrzym, jakby twórca wersji demonstracyjnej wziął cienki lniany garnitur i wypchał go mięśniami - rozmiar 52. Nickowi się to nie podobało. Kiedy poruszali się szybko po wbiciu igły lub gdy ich twarze się rumieniły, widział, że ich umysły wymykają się spod kontroli. Wilson poruszał się powoli, a jego gniew emanował przede wszystkim z płonących oczu i surowego zaciśnięcia ust. "Jesteś wielki, Grant" - powiedział cicho.
  "Nie jestem tak wysoki jak ty."
  "Poczucie humoru. Szkoda, że nie jesteś większy - i masz mały brzuch. Lubię trochę ruchu".
  Nick uśmiechnął się i zdawał się wygodnie przeciągać na krześle, ale w rzeczywistości opierał się na nodze. "Niech cię to nie powstrzyma. Nazywasz się Windy Wilson?"
  Rosły mężczyzna musiał nacisnąć przycisk stopą - jego dłonie były widoczne przez cały czas. Do dużego biura wsunął głowę krzepki mężczyzna - wysoki, ale niezbyt szeroki. "Tak, panie Wilson?"
  "Wejdź i zamknij drzwi, Maurice. Jak już wyrzucę tę wielką małpę, dopilnuj, żeby Boyd wyszedł, tak czy inaczej".
  Maurice oparł się o ścianę. Kątem oka Nick zauważył, że skrzyżował ramiona, jakby nie spodziewał się, że wkrótce zostanie wezwany.
  
  
  
  Jak kibic sportowy, Wilson okrążył duży stół i szybko chwycił Nicka za przedramię. Ramię oderwało się - razem z Nickiem, który zeskoczył bokiem ze skórzanego fotela i wykręcił się pod obmacującymi dłońmi Wilsona. Nick przemknął obok Maurice'a do przeciwległej ściany. Powiedział: "Gus, chodź tutaj".
  Boyd udowodnił, że potrafi się poruszać. Przebiegł przez pokój tak szybko, że Wilson zatrzymał się zaskoczony.
  Nick wepchnął młodego mężczyznę do wnęki między dwoma sięgającymi sufitu regałami z książkami i wcisnął Wilhelminę w jego dłoń, odbezpieczając broń. "Jest gotowa do strzału. Uważaj".
  Obserwował, jak Maurice, niepewnie, ale ostrożnie, wyciąga swój mały karabin maszynowy, celując nim w podłogę. Wilson stał pośrodku biura, kolos w lnianym ubraniu. "Nie strzelać, Jankesie. Powiesz się, jeśli zastrzelisz kogokolwiek w tym kraju".
  Nick odsunął się o cztery kroki od Gusa. "To twoja decyzja, Bucko. Co trzyma Maurice - pistolet natryskowy?"
  "Nie strzelajcie, chłopcy" - powtórzył Wilson i skoczył na Nicka.
  Miejsca było mnóstwo. Nick zwolnił pedał i zrobił unik, obserwując, jak Wilson sprawnie i z gracją podąża za nim, a następnie uderza wielkiego mężczyznę w nos lewą błyskawicą, czysto eksperymentalnie.
  Lewy cios, który otrzymał w odpowiedzi, był szybki, celny i gdyby się nie poślizgnął, poluzowałby mu zęby. Rozdarł skórę na jego lewym uchu, a drugim trafił w żebra rosłego mężczyzny i odskoczył. Poczuł się, jakby uderzył smagłego, skaczącego konia, ale zdawało mu się, że Wilson się wzdrygnął. Widział ruch rosłego mężczyzny - a potem cios spadł, gdy drugi mężczyzna postanowił utrzymać równowagę i kontynuować atak. Wilson był blisko. Nick odwrócił się i powiedział: "Queensberry Rules?"
  "Oczywiście, Jankesie. Chyba że oszukujesz. Lepiej nie. Znam wszystkie gry."
  Wilson udowodnił to, przechodząc do boksu, wyprowadzając proste i lewe ciosy: niektóre odbijały się od ramion i pięści Nicka, inne szarpały, gdy Nick parował lub blokował. Krążyli jak koguty. Lewe ciosy, które trafiały, wywoływały grymasy na zdumionej twarzy Gusa Boyda. Brązowe rysy twarzy Maurice'a były pozbawione wyrazu, ale jego lewa ręka - ta, w której nie trzymał pistoletu - zaciskała się ze współczuciem przy każdym ciosie.
  Nick myślał, że ma szansę, gdy lewy prosty odbił się nisko od jego pachy. Złapał równowagę, wycelował prosto w szczękę olbrzyma, spuszczając parę z prawej pięty i unosząc ją w górę, aż Wilson uderzył go od środka, w prawą stronę głowy. Lewy i prawy cios uderzały Nicka w żebra niczym policzki. Nie odważył się cofnąć i nie mógł wsunąć rąk do środka, by osłonić się przed brutalnymi ciosami. Chwytał, szamotał się, wykręcał i obracał, napierając na przeciwnika, aż związał mu jego mordercze dłonie. Zyskał przewagę, pchnął i szybko się wyrwał.
  Wiedział, że popełnił błąd, jeszcze zanim lewy wylądował. Jego lepszy wzrok wychwycił prawy cios, który przecinał nadlatujący cios i uderzył go w twarz niczym taran. Szarpnął się w lewo i próbował uciec, ale pięść była znacznie szybsza niż odwrót twarzy. Zatoczył się do tyłu, zahaczył piętą o dywan, potknął się o kolejną nogę i z hukiem uderzył w regał z książkami, który zatrząsł pokojem. Wylądował w stercie połamanych półek i spadających książek. Nawet gdy przewrócił się i podskoczył, odzyskując siły niczym zapaśnik, tomy wciąż spadały z brzękiem na podłogę.
  "Natychmiast!" - rozkazał Nick swoim obolałym ramionom. Zrobił krok naprzód, wyprowadził długi lewy cios w okolice oczu, krótki prawy w żebra i poczuł dreszcz triumfu, gdy jego własny półsierpowy cios prawą ręką zaskoczył Wilsona, prześlizgując się po ramieniu i trafiając go mocno w policzek. Wilson nie zdążył wyciągnąć prawej stopy, żeby się złapać. Zachwiał się na bok jak przewrócony posąg, zrobił jeden chwiejny krok i upadł na stół między dwoma oknami. Nogi stołu pękły, a duży, przysadzisty wazon z pięknymi kwiatami poleciał trzy metry i roztrzaskał się na głównym stole. Czasopisma, popielniczki, taca i karafka z wodą zagrzechotały pod wijącym się ciałem rosłego mężczyzny.
  Przewrócił się, podwinął ręce i skoczył.
  Potem zaczęła się walka.
  Rozdział trzeci
  Jeśli nigdy nie widziałeś dwóch dobrych, rosłych mężczyzn walczących "uczciwie", masz wiele błędnych wyobrażeń o bójkach na pięści. Inscenizowane parodie w telewizji są mylące. Te nieostrożne ciosy mogą złamać komuś szczękę, ale w rzeczywistości rzadko trafiają. Walki telewizyjne to balet kiepskich ciosów.
  Starzy chłopcy z gołymi pięściami stoczyli pięćdziesiąt rund, walcząc przez cztery godziny, bo najpierw uczysz się dbać o siebie. To staje się automatyczne. A jeśli przetrwasz kilka minut, twój przeciwnik będzie oszołomiony, a obaj będziecie dziko wymachiwać rękami. To będzie jak dwa tarany spadające na siebie. Nieoficjalny rekord należy do dwóch nieznanych zawodników, Anglika i amerykańskiego żeglarza, którzy walczyli w chińskiej kawiarni w St. John's na Nowej Fundlandii przez siedem godzin. Bez przerwy. Remis.
  Przez następne dwadzieścia minut Nick rozmyślał o tym krótko, walcząc z Wilsonem z jednego końca biura na drugi.
  
  
  
  Uderzali się nawzajem pięściami. Rozdzielali się i wymieniali ciosy z dystansu. Mocowali się, szarpali i szarpali. Każdy z nich zmarnował kilkanaście okazji, by użyć mebla jako broni. Raz Wilson uderzył Nicka poniżej pasa, trafiając go w kość udową, i natychmiast, choć szeptem, powiedział: "Przepraszam, poślizgnąłem się".
  Zniszczyli stół przy oknie, cztery fotele, bezcenną kredens, dwa stoliki boczne, magnetofon, komputer stacjonarny i mały barek. Biurko Wilsona zostało zmiecione do czysta i przybite do stołu warsztatowego za nim. Marynarki obu mężczyzn były podarte. Wilson krwawił z rozcięcia nad lewym okiem, a krople krwi spływały mu po policzku, rozpryskując się na odłamkach.
  Nick pracował nad tym okiem, otwierając ranę ostrymi i drapiącymi ciosami, które same w sobie wyrządziły jeszcze większe szkody. Jego prawa ręka była krwistoczerwona. Serce go bolało, a w uszach nieprzyjemnie dzwoniło od uderzeń w czaszkę. Widział, jak głowa Wilsona kołysze się na boki, ale te potężne pięści wciąż nadchodziły - powoli, jak się zdawało, ale nadchodziły. Odparował jeden cios i uderzył go pięścią. Znów, w oczy. Celny.
  Obaj wpadli w krew Wilsona i przywarli do siebie, oko w oko, dysząc tak głośno, że o mało nie przeprowadzili sztucznego oddychania usta-usta. Wilson mrugał, próbując odtłumić krew z oczu. Nick desperacko zbierał siły w obolałych, ołowianych ramionach. Chwycili się za bicepsy, ponownie patrząc na siebie. Nick czuł, jak Wilson zbiera resztki sił z tą samą znużoną nadzieją, która napinała jego własne zdrętwiałe mięśnie.
  Ich oczy zdawały się mówić: "Co my tu, do cholery, robimy?"
  Nick powiedział między oddechami: "To... paskudne... cięcie".
  Wilson skinął głową, jakby po raz pierwszy się nad tym zastanawiał. Jego oddech zagwizdał i ucichł. Wydechnął: "Tak... chyba... lepiej... naprawić... to".
  "Jeśli... nie... masz... złej... blizny."
  "Tak... obrzydliwe... nazywanie... rysowaniem?"
  "Albo... Runda... Pierwsza."
  Mocny uścisk Nicka zelżał. Rozluźnił się, zatoczył do tyłu i pierwszy wstał. Myślał, że nigdy nie dosięgnie stołu, więc zrobił sobie jeden i usiadł na nim z pochyloną głową. Wilson osunął się plecami do ściany.
  Gus i Maurice spojrzeli na siebie jak dwaj nieśmiali uczniowie. W gabinecie panowała cisza przez ponad minutę, przerywana jedynie bolesnymi wdechami i wydechami poobijanych mężczyzn.
  Nick przesunął językiem po zębach. Były wszystkie. Wnętrze jego ust było mocno rozcięte, wargi wydęte. Prawdopodobnie obaj mieli podbite oczy.
  Wilson wstał i stanął chwiejnie, patrząc na panujący chaos. "Maurice, pokaż panu Grantowi kąpiel".
  Nicka wyprowadzono z pokoju i zrobili kilka kroków korytarzem. Napełnił miskę zimną wodą i zanurzył w niej pulsującą twarz. Rozległo się pukanie do drzwi i wszedł Gus, niosąc Wilhelminę i Hugo - cienki nóż, który Nick wytrząsnął z pochwy na ramieniu. "Wszystko w porządku?"
  "Z pewnością."
  "G. Andy, nie wiedziałem. On się zmienił."
  "Nie sądzę. Sytuacja się zmieniła. Ma główny sposób na wydobycie całego złota - jeśli ma go dużo, jak nam się wydaje - więc już nas nie potrzebuje".
  Nick napełnił szklankę wodą, ponownie zanurzył głowę i wytarł się grubymi, białymi ręcznikami. Gus wyciągnął broń. "Nie znałem cię - przyniosłem to".
  Nick wsunął Wilhelminę pod koszulę i włożył Hugo. "Wygląda na to, że mogę ich potrzebować. To trudny kraj".
  "Ale... zwyczaje..."
  "Jak dotąd wszystko w porządku. Jak się czuje Wilson?"
  "Maurice zabrał go do innej łazienki".
  "Wynośmy się stąd."
  "Dobrze". Ale Gus nie mógł się powstrzymać. "Andy, muszę ci powiedzieć. Wilson ma dużo złota. Kupowałem od niego już wcześniej".
  "Więc masz jakieś wyjście?"
  "To była tylko ćwierć baryłka. Sprzedałem ją w Bejrucie".
  "Ale tam nie płacą dużo".
  "Sprzedał mi go za trzydzieści dolarów za uncję".
  "Och". Nickowi zakręciło się w głowie. Wilson rzeczywiście miał wtedy tyle złota, że był gotów je sprzedać po dobrej cenie, ale teraz albo stracił źródło, albo znalazł satysfakcjonujący sposób na wprowadzenie go na rynek.
  Wyszli i poszli korytarzem w kierunku holu i wejścia. Mijając otwarte drzwi z napisem "Panie", Wilson zawołał: "Ho, Grant!".
  Nick zatrzymał się i ostrożnie zajrzał do środka. "Tak? Jak oko?"
  "Dobrze". Krew wciąż sączyła się spod bandaża. "Czujesz się dobrze?"
  "Nie. Czuję się, jakby uderzył we mnie buldożer."
  Wilson podszedł do drzwi i uśmiechnął się przez opuchnięte usta. "Stary, przydałbyś mi się w Kongo. Skąd wziął się ten Luger?"
  "Mówią mi, że Afryka jest niebezpieczna".
  "To możliwe."
  Nick uważnie obserwował mężczyznę. Było w tym mnóstwo ego i braku pewności siebie, a także ta dodatkowa odrobina samotności, którą silni ludzie tworzą wokół siebie, gdy nie potrafią zniżyć głowy i słuchać słabszych. Budują własne wyspy poza główną i są zaskoczeni swoją izolacją.
  Nick starannie dobierał słowa. "Bez urazy. Chciałem tylko zarobić. Nie powinienem był przychodzić. Nie znasz mnie i nie winię cię za ostrożność. Gus powiedział, że to wszystko prawda..."
  
  
  
  
  Nie chciał wytykać Boydowi błędów, ale teraz liczyło się każde wrażenie.
  "Naprawdę masz jakąś kwestię?"
  "Kalkuta."
  "Sahib Sanya?"
  "Jego przyjaciółmi są Goahan i Fried". Nick wymienił nazwiska dwóch czołowych handlarzy złotem na indyjskim czarnym rynku.
  "Rozumiem. Zrozum aluzję. Zapomnij o tym na chwilę. Wszystko się zmienia."
  "Tak. Ceny stale rosną. Może uda mi się skontaktować z Taylor-Hill-Boreman Mining. Słyszałem, że mają dużo pracy. Czy możesz się ze mną skontaktować lub mnie przedstawić?"
  Zdrowe oko Wilsona rozszerzyło się. "Grant, posłuchaj mnie. Nie jesteś szpiegiem Interpolu. Nie mają Lugerów i nie potrafią walczyć, chyba mam twój numer. Zapomnij o złocie. Przynajmniej nie w Rodezji. I trzymaj się z daleka od THB".
  "Dlaczego? Chcesz mieć wszystkie ich produkty dla siebie?"
  Wilson roześmiał się, krzywiąc się, gdy jego poszarpane policzki otarły się o zęby. Nick wiedział, że ta odpowiedź potwierdza jego ocenę "Andy'ego Granta". Wilson całe życie spędził w świecie odrębnym od czarnego i białego, z nami lub przeciwko nam. Był samolubny, uważał to za normalne i szlachetne i nikogo za to nie osądzał.
  Śmiech wielkiego mężczyzny wypełnił drzwi. "Przypuszczam, że słyszałeś o Złotych Kłach i po prostu je czujesz. A może po prostu ich nie widzisz? Przechodzą przez Bundę. Tak wielkie, że potrzeba sześciu czarnych mężczyzn, żeby każdy unieść? Na Boga, wystarczy się nad tym chwilę zastanowić, a prawie czujesz ich smak, prawda?"
  "Nigdy nie słyszałem o Złotych Kłach" - odpowiedział Nick - "ale namalowałeś piękny obraz. Gdzie mogę je znaleźć?"
  "Nie możesz. To bajka. Złoto się poci - a jak jest, to tak mówią. Przynajmniej teraz" - Wilson nadąsał się, a usta mu spuchły. Mimo to zdołał się uśmiechnąć, a Nick uświadomił sobie, że po raz pierwszy widział go uśmiechniętego.
  "Czy jestem do ciebie podobny?" zapytał Nick.
  - Chyba tak. Będą wiedzieć, że coś kombinujesz. Szkoda, że robisz te majtki, Grant. Jeśli wrócisz tu czegoś szukać, przyjdź do mnie.
  "Na drugą rundę? Nie sądzę, żebym zdążył wcześniej".
  Wilson docenił ten ukryty komplement. "Nie - tam, gdzie używamy narzędzi. Narzędzi, które robią bu-du-du-du-du brrr-r...
  "Gotówka? Nie jestem romantykiem."
  "Oczywiście - choć w moim przypadku..." - zrobił pauzę, przyglądając się Nickowi. "Cóż, jesteś białym człowiekiem. Zrozumiesz, jak zobaczysz trochę więcej tego kraju".
  "Zastanawiam się, czy tak zrobię?" - odpowiedział Nick. "Dzięki za wszystko".
  
  * * *
  
  Jadąc w stronę Salisbury przez jasno oświetlony krajobraz, Gus przeprosił. "Bałem się, Andy. Powinienem był pojechać sam albo sprawdzić przez telefon. Ostatnim razem był chętny do współpracy i obiecywał przyszłość. Stary, to była jakaś bzdura. Byłeś profesjonalistą?"
  Nick wiedział, że komplement był nieco sprośny, ale facet miał dobre intencje. "Nic się nie stało, Gus. Jeśli jego obecne kanały komunikacji się zablokują, szybko do nas wróci, ale to mało prawdopodobne. Jest bardzo szczęśliwy w obecnej sytuacji. Nie, nie byłem profesjonalistą na studiach".
  "Jeszcze trochę! I by mnie zabił."
  "Nie zadzieraj z nim. Wilson to wielki dzieciak z zasadami. Walczy uczciwie. Zabija ludzi tylko wtedy, gdy zasady są słuszne, tak jak uważa."
  "Ja... ja nie rozumiem..."
  "Był najemnikiem, prawda? Wiesz, jak ci chłopcy się zachowują, kiedy dorwą tubylców".
  Gus zacisnął dłonie na kierownicy i powiedział zamyślony: "Słyszałem. Nie sądzisz, że facet taki jak Alan ich rozniesie?"
  "Wiesz lepiej. To stary, stary schemat. Odwiedzasz mamę w sobotę, w niedzielę do kościoła, a w poniedziałek wybuchasz. Kiedy próbujesz to rozwiązać sam ze sobą, masz ciasne węzły. W głowie. Połączenia i przekaźniki zaczynają dymić i się wypalać. A co z tymi Złotymi Kłami? Słyszałeś o nich kiedyś?"
  Gus wzruszył ramionami. "Ostatnim razem, gdy tu byłem, krążyła historia o transporcie złotych kłów, które wysłano koleją przez Bejrut, aby obejść sankcje. W "The Rhodesia Herald" ukazał się artykuł spekulujący, czy zostały odlane w ten sposób i pomalowane na biało, czy też znalezione w starych ruinach w Zimbabwe i zaginęły. To stary mit o Salomonie i królowej Sabie".
  "Czy uważasz, że ta historia jest prawdziwa?"
  "Nie. Kiedy byłem w Indiach, rozmawiałem o tym z kilkoma ludźmi, którzy powinni byli wiedzieć. Mówili, że z Rodezji pochodzi dużo złota, ale wszystko w dobrych sztabach o wadze 400 uncji".
  Kiedy dotarli do hotelu Meikles, Nick wślizgnął się bocznym wejściem i poszedł na górę do swojego pokoju. Wziął gorące i zimne kąpiele, lekko natarł się alkoholem i zdrzemnął się. Żebra bolały go, ale nie czuł ostrego bólu wskazującego na złamanie. O szóstej ubrał się starannie i, gdy Gus go zawołał, nałożył sobie eyeliner, który kupił. Trochę to pomogło, ale lustro w całej okazałości podpowiadało mu, że wygląda jak bardzo dobrze ubrany pirat po ciężkiej bitwie. Wzruszył ramionami, zgasił światło i poszedł za Gusem do baru koktajlowego.
  Po odejściu gości, Alan Wilson udał się do gabinetu Maurice"a, podczas gdy pół tuzina jego personelu zajęło się jego leczeniem.
  
  
  
  
  Obejrzał trzy zdjęcia Nicka zrobione ukrytą kamerą.
  "Nieźle. Pokazują jego twarz z różnych kątów. Na Boga, jest potężny. Kiedyś będziemy mogli go wykorzystać". Włożył odbitki do koperty. "Niech Herman dostarczy je Mike'owi Bohrowi".
  Maurice wziął kopertę, przeszedł przez kompleks biur i magazynów do sterowni na tyłach rafinerii i przekazał polecenie Wilsona. Gdy powoli wracał do biur, na jego szczupłej, ciemnej twarzy malował się wyraz zadowolenia. Wilson miał wykonać polecenie: natychmiast sfotografować każdego zainteresowanego zakupem złota i przekazać je Boremanowi. Mike Boreman był prezesem Taylor-Hill-Boreman i przez chwilę czuł się nieswojo, co zmusiło go do pójścia za Alanem Wilsonem. Maurice był częścią hierarchii. Otrzymywał tysiąc dolarów miesięcznie za monitorowanie Wilsona i zamierzał to kontynuować.
  * * *
  Mniej więcej w tym samym czasie, gdy Nick zamaskował swoje ciemne oko makijażem, Herman Doosen rozpoczął bardzo ostrożne podejście do lotniska Taylor-Hill-Boreman Mining Company. Olbrzymia instalacja została sklasyfikowana jako wojskowa strefa zakazu lotów badawczych, z czterdziestoma milami kwadratowymi chronionej przestrzeni powietrznej nad nią. Przed odlotem z Salisbury, lecąc VFR w palącym słońcu, Herman skontaktował się z Centrum Kontroli Sił Powietrznych Rodezji i Policją Lotniczą Rodezji. Zbliżając się do strefy zastrzeżonej, podał przez radio swoją pozycję i kierunek, a następnie otrzymał dalsze pozwolenie od kontrolera stacji.
  Herman wykonywał swoje obowiązki z absolutną precyzją. Zarabiał więcej niż większość pilotów linii lotniczych i żywił mgliste uczucie sympatii do Rodezji i THB. Jakby cały świat był przeciwko nim, tak jak kiedyś świat był przeciwko Niemcom. Dziwne, że kiedy ciężko pracowałeś i wykonywałeś swoje obowiązki, wydawało się, że ludzie cię nie lubią bez wyraźnego powodu. Było oczywiste, że THB odkryło gigantyczne złoże złota. Dobrze! Dobrze dla nich, dobrze dla Rodezji, dobrze dla Hermana.
  Rozpoczął pierwsze lądowanie, przelatując nad obskurnymi, tubylczymi chatami, upchniętymi niczym brązowy marmur w pudłach w obrębie ich ochronnych murów. Długie, wężowate słupy z drutu kolczastego ciągnęły się wzdłuż drogi z jednej z kopalni na terytorium tubylców, strzeżone przez jeźdźców na koniach i w jeepach.
  Herman wykonał swój pierwszy zakręt o dziewięćdziesiąt stopni, celując z prędkością lotu, obrotami na minutę, prędkością zniżania, z dokładnością co do stopnia na kursie. Może Kramkin, starszy pilot, obserwował, a może nie. Nie o to chodzi; wykonywałeś swoją pracę perfekcyjnie z samozaparcia i - po co? Herman często zastanawiał się nad faktem, że to był kiedyś jego ojciec, surowy i sprawiedliwy. Potem Siły Powietrzne - wciąż był w rezerwie Republikanów - a potem Bemex Oil Exploration Company; był naprawdę załamany, gdy młoda firma zbankrutowała. Obwiniał Brytyjczyków i Amerykanów za utratę pieniędzy i koneksji.
  Wykonał ostatni zakręt, zadowolony, że wyląduje dokładnie na trzecim żółtym słupku pasa startowego i wyląduje jak piórko. Miał nadzieję na chińskiego pilota. Si Kalgan wyglądał znakomicie. Miło byłoby poznać go bliżej, taki przystojny diabeł z prawdziwym mózgiem. Gdyby nie wyglądał na Chińczyka, wziąłbyś go za Niemca - taki cichy, czujny i metodyczny. Oczywiście, jego rasa nie miała znaczenia - jeśli Hermann był z czegoś naprawdę dumny, to ze swojej bezstronności. To właśnie w tym miejscu Hitler, pomimo całej swojej subtelności, popełnił błąd. Hermann sam to zrozumiał i był dumny ze swojej przenikliwości.
  Członek załogi machnął na niego żółtą pałką, kierując go w stronę kabla. Herman zatrzymał się i z zadowoleniem zobaczył Si Kalgana i kalekiego starca czekających pod markizą biura terenowego. Myślał o nim jak o kalekim starcu, ponieważ zazwyczaj podróżował w wózku elektrycznym, w którym obecnie siedział, ale z jego ciałem nie było większych problemów, a na pewno nie miał żadnych problemów z umysłem czy mową. Miał protezę ręki i nosił dużą opaskę na oko, ale nawet gdy chodził - utykając - poruszał się równie zdecydowanie, jak mówił. Nazywał się Mike Bohr, ale Herman był pewien, że kiedyś nosił inne nazwisko, być może w Niemczech, ale lepiej było o tym nie myśleć.
  Herman zatrzymał się przed dwoma mężczyznami i podał kopertę do wózka. "Dobry wieczór, panie Kalgan - panie Bor. Pan Wilson przysłał to panu".
  Si uśmiechnął się do Hermana. "Ładne lądowanie, miło popatrzeć. Zgłoś się do pana Kramkina. Chyba chce, żebyś wrócił rano z kilkoma osobami z personelu".
  Herman postanowił nie salutować, ale zwrócił na to uwagę, skłonił się i wszedł do biura. Bor zamyślony postukał w zdjęcia na aluminiowym podłokietniku. "Andrew Grant" - powiedział cicho. "Człowiek o wielu nazwiskach".
  "Czy to ten sam, którego ty i Heinrich poznaliście wcześniej?"
  "Tak". Bor podał mu zdjęcia. "Nigdy nie zapomnij tej twarzy - dopóki go nie wyeliminujemy. Zadzwoń do Wilsona i go ostrzeż. Wyraźnie nakaż mu, żeby nie podejmował żadnych działań. Rozwiążemy to. Nie może być żadnych błędów. Chodź - musimy porozmawiać z Heinrichem".
  
  
  
  
  
  Siedząc w luksusowo umeblowanym pokoju z cofniętą ścianą, która łączyła się z przestronnym dziedzińcem, Bor i Heinrich rozmawiali cicho, podczas gdy Kalgan dzwonił. "Nie ma wątpliwości. Zgadzasz się?" - zapytał Bor.
  Heinrich, siwowłosy mężczyzna po pięćdziesiątce, który zdawał się siedzieć na baczność nawet w głębokim, piankowym fotelu, skinął głową. "To AXman. Chyba w końcu trafił w sedno. Mamy informacje z wyprzedzeniem, więc planujemy, a potem atakujemy". Zacisnął dłonie i lekko klepnął. "Zaskocz nas".
  "Nie popełnimy żadnych błędów" - powiedział Bor tonem szefa sztabu, który nakreśla strategię. "Zakładamy, że będzie towarzyszył grupie turystycznej do Vanki. Musi to zrobić, żeby utrzymać to, co uważa za swoją przykrywkę. To nasze idealne miejsce do ataku, jak mawiają Włosi. Głęboko w buszu. Będziemy mieli opancerzony wóz. Helikopter jest w rezerwie. Użyj Hermanna, jest oddany, i Krola jako obserwatora, to doskonały strzelec wyborowy - jak na Polaka. Blokady drogowe. Przygotuj pełny plan taktyczny i mapę, Heinrich. Niektórzy powiedzą, że używamy młotka do trafienia robala, ale oni nie znają robala tak dobrze, jak my, co?"
  "To chrząszcz z żądłem osy i skórą jak kameleon. Nie lekceważ go". Twarz Müllera wyrażała okropny gniew gorzkich wspomnień.
  "Chcemy więcej informacji, jeśli uda nam się je zdobyć, ale naszym głównym celem jest raz na zawsze wyeliminować Andrew Granta. Nazwijmy to Operacją Zabić Robaka. Tak, dobra nazwa, pomoże nam utrzymać nasz główny cel.
  "Zabij Żuka" - powtórzył Müller, delektując się słowami. "Podoba mi się".
  "Więc" - kontynuował mężczyzna o imieniu Bor, zaznaczając kropki na metalowych wypustkach swojej sztucznej ręki - "dlaczego jest w Rodezji? Polityczna ocena? Znów nas szuka? Czy interesuje ich rosnący napływ złota, który tak chętnie dostarczamy? Może słyszeli o sukcesie naszych dobrze zorganizowanych rusznikarzy? A może nic z tego? Sugeruję, żebyś poinformował Fostera i wysłał go rano z Hermanem do Salisbury. Niech porozmawia z Wilsonem. Wydaj mu jasne rozkazy - dowiedz się. Ma tylko zbierać informacje, a nie przeszkadzać naszej zwierzynie".
  "Wykonuje rozkazy" - powiedział z uznaniem Heinrich Müller. "Twój plan taktyczny jest, jak zawsze, doskonały".
  "Dziękuję". W oczach Müllera błysnęło bystre oko, ale nawet w geście wdzięczności za komplement, jego spojrzenie było zimne i bezlitosne, jak u kobry patrzącej na cel, a do tego zimne i zwężone, jak u samolubnego gada.
  * * *
  Nick odkrył coś, czego wcześniej nie wiedział - jak sprytni agenci turystyczni, organizatorzy wycieczek i kontrahenci turystyczni uszczęśliwiają swoich ważnych klientów. Po koktajlach w hotelu, Ian Masters i czterech jego przystojnych, radosnych mężczyzn zabrali dziewczyny na imprezę do South African Club, pięknego budynku w stylu tropikalnym, położonego pośród bujnej zieleni, oświetlonego kolorowymi światłami i orzeźwiającego dzięki mieniącym się fontannom.
  W klubie dziewczyny, olśniewające w jaskrawych sukniach, zostały przedstawione dwunastu mężczyznom. Wszyscy byli młodzi, a większość przystojna; dwóch miało na sobie mundury, a dla dodatkowej prezencji towarzyszyło im dwóch starszych mieszkańców miasta, z których jeden miał na sobie smoking ozdobiony licznymi klejnotami.
  Długi stół w rogu głównej jadalni, tuż przy parkiecie, z własnym barem i obsługą, został zarezerwowany na imprezę. Po przedstawieniu się i miłej rozmowie, odkryli wizytówki, na których każda z dziewczyn została sprytnie usadzony między dwoma mężczyznami. Nick i Gus znaleźli się obok siebie na samym końcu stołu.
  Starszy eskort mruknął: "Ian to dobry operator. To popularne wśród kobiet. Napatrzyły się już na nas".
  "Spójrz, gdzie położył Łup. Obok starego Sir Humphreya Condona. Ian wie, że to VIP. Nie powiedziałem mu."
  "Może Manny przesłała jej ojcu ocenę kredytową w ramach poufnej porady".
  "Z takim ciałem poradzi sobie bez problemu. Wygląda świetnie, może on to rozgryzł" - zaśmiał się Gus. "Nie martw się, będziesz miał z nią mnóstwo czasu".
  "Ostatnio nie spędzałam z nim dużo czasu. Ale Ruth jest dobrym towarzyszem. W każdym razie martwię się o Booty'ego..."
  "Co! Nie tak szybko. Minęły dopiero trzy dni - nie mogłeś..."
  "Nie tak, jak myślisz. Jest fajna. Coś jest nie tak. Jeśli mamy się wkręcić w ten interes ze złotem, radzę mieć na nią oko".
  "Ofiara! Czy ona jest niebezpieczna... szpieguje..."
  "Wiesz, jak te dzieciaki kochają przygody. CIA wpakowała się w niezłe tarapaty, wykorzystując szpiegów z przedszkola. Zwykle robią to dla pieniędzy, ale dziewczyna taka jak Bootie mogłaby postawić na blichtr. Mała Miss Jane Bond."
  Gus wziął długi łyk wina. "Wow, skoro o tym wspomniałeś, to pasuje do tego, co się stało, kiedy się ubierałem. Zadzwoniła i powiedziała, że jutro rano nie jedzie z grupą. I tak po południu jest czas wolny na zakupy. Wynajęła samochód i jedzie sama. Próbowałem ją naciskać, a ona zachowywała się podstępnie. Powiedziała, że chce odwiedzić kogoś w okolicy Motoroshang. Próbowałem ją od tego odwieść, ale cholera - jeśli mają środki, mogą robić, co chcą. Ma samochód z Selfridges Self-Drive Cars".
  
  
  "Mogła z łatwością dostać to od Mastersa, prawda?"
  "Tak." Gus urwał syknięciem, jego oczy zwęziły się i zamyśliły. "Może masz rację co do niej. Myślałem, że po prostu chciała być niezależna, jak niektóre z nich. Pokazać ci, że potrafią działać samodzielnie..."
  "Czy mógłby Pan skontaktować się z Selfridge's, aby dowiedzieć się więcej o samochodzie i czasie dostawy?"
  "Mają pokój nocny. Daj mi chwilę". Wrócił pięć minut później z lekko ponurą miną. "Samochód Singera. W hotelu o ósmej. Wygląda na to, że masz rację. Załatwiła pożyczkę i autoryzację telegraficznie. Dlaczego nigdy nam o tym nie powiedziała?"
  "Część intrygi, staruszku. Jak będziesz miał okazję, poproś Mastersa, żeby załatwił mi dojazd do hotelu o siódmej. Upewnij się, że będzie tak szybko, jak z tym Singerem".
  Później tego wieczoru, między pieczeniem pieczeni i słodkościami, Gus powiedział do Nicka: "Dobrze. BMW 1800 dla ciebie o siódmej. Ian obiecuje, że będzie w idealnym stanie".
  Tuż po jedenastej Nick pożegnał się i opuścił klub. Nikt nie będzie za nim tęsknił. Wszyscy wydawali się dobrze bawić. Jedzenie było wyśmienite, wina pod dostatkiem, a muzyka przyjemna. Ruth Crossman była z przystojnym facetem, który zdawał się emanować radością, serdecznością i odwagą.
  Nick wrócił do Meikles, ponownie zanurzył swoje poobijane ciało w ciepłej i zimnej kąpieli i sprawdził swój ekwipunek. Zawsze czuł się lepiej, gdy wszystko było na swoim miejscu, naoliwione, wyczyszczone, namydlone lub wypolerowane, w razie potrzeby. Umysł zdawał się funkcjonować szybciej, gdy nie dręczyły go drobne wątpliwości i zmartwienia.
  Wyjął pliki banknotów ze swojego khaki pasa na pieniądze i zastąpił je czterema blokami wybuchowego plastiku, ukształtowanymi i zawiniętymi jak tabliczki czekolady Cadbury. Zainstalował osiem bezpieczników, takich jak te, które zazwyczaj znajdował w swoich drucikach kreatywnych, a które można było rozpoznać jedynie po maleńkich kropelkach lutu na jednym końcu przewodu. Włączył cichy sygnał dźwiękowy nadajnika, który w normalnych warunkach dawał sygnał z odległości ośmiu lub dziesięciu mil, i zanotował kierunkową reakcję swojego tranzystorowego radia wielkości portfela. Krawędź w kierunku nadajnika - silny sygnał. Płasko w kierunku sygnału dźwiękowego - najsłabszy sygnał.
  Odwrócił się i był wdzięczny, że nikt go nie zaniepokoił, dopóki nie odebrał telefonu o szóstej. Jego budzik zadzwonił z hukiem, gdy się rozłączył.
  W wieku siedmiu lat poznał Johna Pattona, jednego z muskularnych młodych mężczyzn, którzy byli na imprezie poprzedniego wieczoru. Patton wręczył mu pęk kluczyków i wskazał na niebieskie BMW, lśniące w rześkim porannym powietrzu. "Zamarł i sprawdził, panie Grant. Pan Masters powiedział, że szczególnie zależało panu na tym, żeby było w idealnym stanie".
  "Dziękuję, John. Wczoraj wieczorem była udana impreza. Dobrze odpocząłeś?"
  "Wspaniale. Jaką wspaniałą grupę przyprowadziłeś. Udanej podróży."
  Patton pospiesznie odszedł. Nick zaśmiał się cicho. Patton nawet nie mrugnął okiem, dając do zrozumienia, co miał na myśli mówiąc "wspaniale", ale przytulił się do Janet Olson, a Nick widział, jak wypija sporą porcję stouta.
  Nick ponownie zaparkował BMW, sprawdził sterowanie, bagażnik i silnik. Sprawdził ramę pomocniczą najlepiej, jak potrafił, a następnie użył radia, aby sprawdzić, czy nie ma żadnych oznak emisji. Obszedł cały samochód dookoła, skanując każdą częstotliwość, jaką mógł odebrać jego specjalny odbiornik, zanim uznał, że samochód jest czysty. Poszedł na górę do pokoju Gusa i zastał starszego sanitariusza, który pospiesznie się golił, z zamglonymi i przekrwionymi oczami w świetle lamp w łazience. "Wspaniały wieczór" - powiedział Gus. "Mądrze postąpiłeś, że odmówiłeś. Uff! Wyszedłem o piątej".
  "Powinieneś żyć zdrowo. Wyszedłem wcześnie."
  Gus przyglądał się twarzy Nicka. "To oko robi się czarne nawet pod makijażem. Wyglądasz prawie tak źle jak ja".
  "Kwaśne winogrona. Poczujesz się lepiej po śniadaniu. Będę potrzebowała małej pomocy. Odprowadź Bootie do samochodu, kiedy przyjedzie, a potem odwieź ją do hotelu pod jakimś pretekstem. Może włożą tam pudełko z lunchem i zabiorą ją z powrotem, żeby go odebrała? Nie mów jej, co to jest - znajdzie jakąś wymówkę, żeby go nie wziąć, albo pewnie już zamówiła."
  Większość dziewczyn spóźniła się na śniadanie. Nick zajrzał do holu, wyjrzał na ulicę i dokładnie o ósmej zobaczył kremowego vana Singera w jednym z narożnych miejsc. Do hotelu wszedł młody mężczyzna w białej kurtce, a system nagłośnienia zadzwonił do pani DeLong. Nick obserwował przez okno, jak Bootie i Gus spotkali się z dostawcą przy recepcji i odeszli do vana Singera. Rozmawiali. Mężczyzna w białej kurtce zostawił Bootie, a Gus wrócił do hotelu. Nick wymknął się drzwiami w pobliżu galerii.
  Szybko podszedł za zaparkowane samochody i udawał, że coś zostawia za Roverem zaparkowanym obok Singera. Zniknął z pola widzenia. Kiedy się wyłonił, nadajnik sygnału dźwiękowego był zamocowany pod tylną ramą Singera.
  Z rogu obserwował, jak Bootie i Gus wychodzą z hotelu z małym pudełkiem i dużą torebką Bootiego. Zatrzymali się pod portykiem.
  
  
  
  
  Nick obserwował, aż Bootie wsiadł do Singera i odpalił silnik, po czym pospiesznie wrócił do BMW. Kiedy dojechał do zjazdu, Singer był już w połowie ulicy. Gus go zauważył i machnął ręką, wskazując mu drogę. "Powodzenia" - powiedział, niczym sygnał.
  Bootie skierował się na północ. Dzień był wspaniały, jasne słońce oświetlało krajobraz przypominający południową Kalifornię w suchym klimacie - nie pustynię, a raczej góry, z gęstą roślinnością i osobliwymi formacjami skalnymi. Nick ruszył za nim, trzymając się daleko z tyłu i potwierdzając kontakt sygnałem radia opartego o oparcie fotela obok.
  Im więcej widział ten kraj, tym bardziej mu się podobał - klimat, krajobraz i ludzie. Czarni wydawali się spokojni i często zamożni, jeżdżąc najróżniejszymi samochodami i ciężarówkami. Przypomniał sobie, że widzi rozwiniętą, komercyjną część kraju i powinien wstrzymać się z osądem.
  Zobaczył słonia pasącego się w pobliżu pompy irygacyjnej i po zdumionych spojrzeniach przechodniów wywnioskował, że byli równie zaskoczeni jak on. Zwierzę prawdopodobnie przybyło do cywilizacji z powodu suszy.
  Znak Anglii był wszędzie i idealnie do niego pasował, jakby rozświetlony słońcem krajobraz i wytrzymała tropikalna roślinność stanowiły równie dobre tło, co lekko wilgotny krajobraz chmur Wysp Brytyjskich. Baobaby przykuły jego uwagę. Wyciągały w przestrzeń dziwne ramiona, niczym baniany czy figowce na Florydzie. Minął jeden, który miał jakieś trzydzieści stóp szerokości i dotarł do skrzyżowania. Znaki obejmowały Ayrshire, Eldorado, Picaninyamba, Sinoy. Nick zatrzymał się, podniósł radio i włączył je. Najsilniejszy sygnał był prosto przed nim. Szedł prosto przed siebie i ponownie sprawdził ba-hip. Prosto przed siebie, głośno i wyraźnie.
  Skręcił za zakręt i zobaczył Booty's Singer zaparkowany przy bramie; gwałtownie zahamował BMW i sprytnie ukrył je na parkingu, najwyraźniej używanym przez ciężarówki. Wyskoczył i zerknął ponad starannie przystrzyżonymi krzakami, które zasłaniały skupisko śmietników. Na drodze nie było żadnych samochodów. Booty zatrąbił cztery razy. Po długim oczekiwaniu, czarnoskóry mężczyzna w szortach khaki, koszuli i czapce z daszkiem zbiegł boczną drogą i otworzył bramę. Samochód wjechał, a mężczyzna zamknął bramę, wsiadł, zjechał ze zbocza i zniknął z pola widzenia. Nick odczekał chwilę, a następnie skierował BMW w stronę bramy.
  To była interesująca bariera: dyskretna i nie do przebicia, choć wyglądała na kruchą. Stalowy pręt o długości trzech cali kołysał się na obrotowej przeciwwadze. Pomalowany na czerwono i biało, można go było pomylić z drewnem. Jego wolny koniec był zabezpieczony solidnym łańcuchem i angielskim zamkiem wielkości pięści.
  Nick wiedział, że może go złamać albo rozwalić, ale to była kwestia strategii. Na środku słupa wisiał długi, podłużny szyld z eleganckimi żółtymi literami: "SPARTACUS FARM", "PETER VAN PRES", DROGA PRYWATNA.
  Po obu stronach bramy nie było ogrodzenia, ale rów od głównej drogi był nieprzejezdny nawet dla jeepa. Nick uznał, że koparka sprytnie go wykopała.
  Wrócił do BMW, wjechał nim głębiej w busz i zamknął auto. Niosąc małe radio, szedł wzdłuż nabrzeża, równolegle do polnej drogi. Przeszedł przez kilka wyschniętych strumieni, które przypominały mu Nowy Meksyk w porze suchej. Większość roślinności zdawała się mieć cechy pustyni, zdolnej do zatrzymywania wilgoci w okresach suszy. Usłyszał dziwny warkot dochodzący z kępy krzaków i obszedł ją dookoła, zastanawiając się, czy Wilhelmina mogłaby zatrzymać nosorożca lub cokolwiek innego, co można tu spotkać.
  Nie spuszczając z oczu drogi, dostrzegł dach małego domu i zbliżył się do niego, aż mógł rozejrzeć się po okolicy. Dom był z cementu lub tynku, z dużym zagrodą dla bydła i zadbanymi polami ciągnącymi się w górę doliny na zachód, niewidocznymi z widoku. Droga biegła obok domu, w krzaki, na północ. Wyjął małą mosiężną lunetę i przyjrzał się szczegółom. Dwa małe konie pasły się pod zacienionym dachem, niczym meksykańska ramada; mały, pozbawiony okien budynek przypominał garaż. Dwa duże psy siedziały i patrzyły w jego kierunku, ich pyski wyrażały poważne zamyślenie, gdy przechodziły przez jego obiektyw.
  Nick czołgał się z powrotem i szedł dalej równolegle do drogi, aż pokonał milę od domu. Krzaki stawały się coraz gęstsze i bardziej szorstkie. Dotarł do drogi i ruszył nią, otwierając i zamykając bramę dla bydła. Jego fajka wskazywała, że Singer jest przed nim. Ruszył naprzód, ostrożnie, ale nie spuszczając z ziemi.
  Sucha droga była żwirowa i wyglądała na dobrze odwodnioną, ale w tę pogodę nie miało to znaczenia. Zobaczył dziesiątki krów pod drzewami, niektóre bardzo daleko. Mały wąż ześlizgnął się ze żwiru, gdy biegł obok, a raz zobaczył jaszczurkopodobne stworzenie na kłodzie, które zdobyłoby każdą nagrodę za brzydotę - miało piętnaście centymetrów długości, było w różnych kolorach, łuskach, rogach i błyszczących, groźnie wyglądających zębach.
  
  
  Zatrzymał się i otarł głowę, a ona spojrzała na niego poważnie, nie ruszając się.
  Nick spojrzał na zegarek - 1:06. Szedł już dwie godziny; szacowany dystans wynosił siedem mil. Zrobił sobie piracki kapelusz z szalika, żeby chronić się przed palącym słońcem. Zbliżył się do stacji pomp, gdzie silnik Diesla mruczał płynnie, a rury znikały w nasypie. Przy stacji pomp był kran, a on, powąchawszy i zbadawszy wodę, napił się. Musiała pochodzić z głębi ziemi i prawdopodobnie była dobra; naprawdę jej potrzebował. Wszedł na wzniesienie i ostrożnie spojrzał przed siebie. Wyjął teleskop i rozłożył go.
  Mocny, mały obiektyw ukazywał duży kalifornijski dom w stylu rancza, otoczony drzewami i zadbaną roślinnością. Wokół niego znajdowało się kilka budynków gospodarczych i kraalów. Singer krążył obok Land Rovera, sportowego MG i klasycznego samochodu, którego nie rozpoznawał - roadstera z długą maską, który musiał mieć trzydzieści lat, ale wyglądał na trzy.
  Na przestronnym dziedzińcu z baldachimem z jednej strony domu zobaczył kilka osób siedzących na jaskrawo kolorowych krzesłach. Skupił się - Booty, starszy mężczyzna o zniszczonej skórze, który nawet z tej odległości sprawiał wrażenie pana i przywódcy; trzech innych białych mężczyzn w krótkich spodenkach; dwóch czarnoskórych mężczyzn...
  Przyglądał się. Jednym z nich był John J. Johnson, ostatnio widziany na nowojorskim lotnisku East Side, opisany przez Hawka jako rzadki mężczyzna z gorącą fajką. Potem dał Booty'emu kopertę. Nick założył, że przyszedł ją odebrać. Bardzo sprytnie. Grupa wycieczkowa, z jej dokumentami, bez problemu przeszła odprawę celną, ledwo otwierając bagaż.
  Nick zszedł ze wzgórza, obrócił się o 180 stopni i zbadał swoje ślady. Poczuł się nieswojo. Właściwie nic nie widział za sobą, ale zdawało mu się, że usłyszał krótki odgłos, który nie pasował do odgłosów zwierząt. "Intuicja" - pomyślał. Albo po prostu nadmierna ostrożność w tym obcym kraju. Przyjrzał się drodze i nasypowi - nic.
  Zajęło mu godzinę, żeby okrążyć dom, osłonić się przed wzrokiem z dziedzińca i podejść do niego. Odczołgał się dwadzieścia metrów od grupy za parawanami i schował za grubym, sękatym drzewem; pozostałe zadbane krzewy i kolorowe nasadzenia były zbyt małe, by ukryć karła. Wycelował teleskop przez szczelinę w gałęziach. Pod tym kątem nie było widać odblasku słońca od soczewki.
  Słyszał tylko strzępki rozmowy. Wyglądało na to, że miło spędzają czas. Na stołach stały szklanki, kubki i butelki. Najwyraźniej Booty przyszedł tu na dobry obiad. Bardzo mu na niego zależało. Patriarcha, wyglądający jak właściciel, dużo mówił, podobnie jak John Johnson i inny niski, żylasty czarnoskóry mężczyzna w ciemnobrązowej koszuli, spodniach i ciężkich butach. Po co najmniej półgodzinnej obserwacji zobaczył, jak Johnson odbiera ze stołu paczkę, którą rozpoznał jako tę, którą Booty otrzymał w Nowym Jorku, albo jej bliźniaczkę. Nick nigdy nie wyciągał pochopnych wniosków. Usłyszał, jak Johnson mówi: "...trochę... dwanaście tysięcy... niezbędne dla nas... lubimy płacić... nic za nic...".
  Starszy mężczyzna powiedział: "...datki były lepsze przed... sankcjami... dobrą wolą...". Mówił spokojnie i spokojnie, ale Nickowi wydawało się, że usłyszał słowa "złote kły".
  Johnson rozłożył kartkę papieru z paczki, na której Nick usłyszał: "Nici i igły... śmieszny kod, ale zrozumiały..."
  Jego głęboki baryton brzmiał lepiej niż pozostałych. Kontynuował: "...to dobra broń, a amunicja jest niezawodna. Materiały wybuchowe zawsze działają, przynajmniej na razie. Lepsze niż A16...". Nick urwał, chichocząc.
  Silnik zawarczał na drodze za Nickiem. Pojawił się zakurzony Volkswagen, zaparkowany na podjeździe. Do domu weszła kobieta po czterdziestce, powitana przez starszego mężczyznę, który przedstawił ją Booty'emu jako Marthę Ryerson. Kobieta poruszała się tak, jakby większość czasu spędzała na świeżym powietrzu; jej chód był szybki, a koordynacja doskonała. Nick uznał, że jest niemal piękna - z wyrazistymi, otwartymi rysami twarzy i schludnymi, krótkimi brązowymi włosami, które nie znikały, gdy zdejmowała kapelusz z szerokim rondem. Kto by...
  Ciężki głos za Nickiem powiedział: "Nie ruszaj się zbyt szybko".
  Bardzo szybko - Nick się nie poruszył. Widać, kiedy mówią poważnie, i prawdopodobnie masz coś na poparcie. Głęboki głos z melodyjnym brytyjskim akcentem powiedział do kogoś, kogo Nick nie widział: "Zanga, powiedz panu prezesowi". A potem głośniej: "Możesz się już odwrócić".
  Nick się odwrócił. Stał tam średniej wielkości czarnoskóry mężczyzna w białych szortach i jasnoniebieskiej koszuli sportowej z dwulufową strzelbą wetkniętą pod pachę, wycelowaną tuż na lewo od kolan Nicka. Broń była droga, z wyraźnymi, głębokimi grawerunkami na metalu i kalibru 10 - broń krótkiego zasięgu, przenośna.
  Te myśli przelatywały mu przez głowę, gdy spokojnie obserwował swojego porywacza. Początkowo nie zamierzał się ruszyć ani odezwać - co niektórych ludzi denerwowało.
  
  
  
  
  Ruch z boku przykuł jego uwagę. Dwa psy, które widział w małym domku na początku drogi, podeszły do czarnoskórego mężczyzny i spojrzały na Nicka, jakby pytając: "Nasz obiad?".
  Były to rhodesian ridgebacki, czasem nazywane psami lwimi, ważące około 45 kilogramów każdy. Potrafiły złamać nogę jelenia jednym trzaskiem i skręcić, upolować grubą zwierzynę baranem, a trzy z nich mogły powstrzymać lwa. Murzyn powiedział: "Stój, Gimba. Stój, Jane".
  Usiedli obok niego i otworzyli usta do Nicka. Drugi mężczyzna spojrzał na nich. Nick odwrócił się i odskoczył, próbując utrzymać drzewo między sobą a strzelbą.
  Liczył na kilka rzeczy. Psom właśnie kazano "zostań". To mogło je na chwilę opóźnić. Czarny mężczyzna prawdopodobnie nie był tu przywódcą - nie w "białej" Rodezji - i mógł usłyszeć, żeby nie strzelać.
  Huk! Brzmiało to, jakby wystrzeliły obie lufy. Nick usłyszał wycie i pisk światła przecinającego powietrze w miejscu, w którym przed chwilą był. Uderzyło w garaż, do którego się zbliżał, tworząc poszarpany krąg po jego prawej stronie. Zobaczył to, gdy podskoczył, zahaczył ręką o dach i jednym susem przeskoczył nad nim.
  Gdy zniknął mu z oczu, usłyszał skrobanie psich łap i głośniejsze odgłosy biegnącego mężczyzny. Każdy pies wydał z siebie głośne, ochrypłe szczeknięcie, które rozniosło się echem wzdłuż linii, jakby mówiąc: "Jest!".
  Nick wyobraził sobie, jak wbijają przednie łapy w ścianę garażu - te ogromne paszcze z zębami o długości kilku centymetrów, przypominającymi krokodyle, z nadzieją, że ugryzą. Dwie czarne dłonie chwyciły krawędź dachu. Pojawiła się wściekła, czarna twarz. Nick chwycił Wilhelminę i przykucnął, umieszczając pistolet o cal od nosa mężczyzny. Oboje na chwilę zamarli, wpatrując się sobie w oczy. Nick pokręcił głową i powiedział: "Nie".
  Czarna twarz nie zmieniła wyrazu. Jego silne ramiona rozwarły się i zniknął z pola widzenia. Na 125. Ulicy, pomyślał Nick, nazwaliby go prawdziwym super gościem.
  Zbadał dach. Był pokryty jasną masą, przypominającą gładki, twardy tynk, i nie miał żadnych przeszkód. Gdyby nie lekkie nachylenie, można by rozstawić siatkę i wykorzystać go jako kort do ping-ponga. Kiepskie miejsce na obronę. Spojrzał w górę. Mogliby wspiąć się na każde z tuzina drzew i strzelać do niego, gdyby zaszła taka potrzeba.
  Wyciągnął Hugo i odkopał listwę. Może udałoby mu się wyciąć dziurę w plastiku i ukraść samochód - gdyby był w boksach. Hugo, waląc stalą z całej siły, rozrzucał wióry mniejsze od paznokcia. Potrzebowałby godziny, żeby zrobić miskę na ładunki wybuchowe. Schował Hugo do pochwy.
  Usłyszał głosy. Mężczyzna krzyknął: "Tembo, kto tam jest?"
  Tembo go opisał. Booty wykrzyknął: "Andy Grant!"
  Głos pierwszego mężczyzny, brytyjski z nutą szkockiego podbródka, zapytał, kim jest Andy Grant. Booty wyjaśnił, dodając, że ma broń.
  Głęboki głos Tembo to potwierdził. "Ma go przy sobie. Lugera".
  Nick westchnął. Tembo był w pobliżu. Domyślił się, że szkocki akcent należał do starszego mężczyzny, którego widział na dziedzińcu. Nosił w sobie autorytet. Teraz mówił: "Odłóżcie broń, chłopcy. Nie powinniście byli strzelać, Tembo".
  "Nie próbowałem go zastrzelić" - odpowiedział głos Tembo.
  Nick uznał, że w to wierzy, ale strzał był cholernie bliski.
  Głos z zadziorem stał się głośniejszy. "Halo, Andy Grant?"
  "Tak" - odpowiedział Nick. I tak o tym wiedzieli.
  "Masz piękne góralskie nazwisko. Czy jesteś Szkotem?"
  "Już dawno nie wiedziałam, w który koniec kiltu się wcisnąć."
  "Powinieneś się uczyć, kolego. Są wygodniejsze niż szorty" - zaśmiał się drugi mężczyzna. "Chcesz zejść?"
  "NIE."
  "No, spójrz na nas. Nie zrobimy ci krzywdy."
  Nick postanowił zaryzykować. Wątpił, żeby zabili go przypadkiem, na oczach Booty'ego. I nie miał zamiaru niczego wygrać na tym dachu - to była jedna z najgorszych sytuacji, w jakich kiedykolwiek się znalazł. Najprostsza rzecz mogła okazać się najniebezpieczniejsza. Cieszył się, że żaden z jego zaciekłych przeciwników nigdy nie zwabił go w taką pułapkę. Judasz rzuciłby kilka granatów, a potem dla pewności zasypałby go gradem pocisków z drzew. Przechylił głowę i uśmiechnął się szeroko: "Cześć wszystkim".
  O dziwo, w tym momencie system nagłośnieniowy wypełnił przestrzeń rytmem werbla. Wszyscy zamarli. Potem wspaniała orkiestra - brzmiało to jak Szkocka Orkiestra Gwardii albo Grenadierów - grzmiała i grzmiała, rozpoczynając takty "The Garb of Auld Gaul". W samym środku grupy, pod nim, starszy mężczyzna o ogorzałej cerze, ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, chudy i prosty jak pion, ryknął: "Harry! Proszę, podejdź i trochę ścisz!".
  Biały mężczyzna, którego Kick widział w grupie na patio, odwrócił się i pobiegł w stronę domu. Starszy mężczyzna spojrzał na Nicka. "Przepraszam, nie spodziewaliśmy się rozmowy przy muzyce. To piękna melodia. Rozpoznajesz ją?"
  Nick skinął głową i nadał jej imię.
  
  
  
  Starzec spojrzał na niego. Miał życzliwą, zamyśloną twarz i stał cicho. Nick poczuł się nieswojo. Zanim ich poznał, byli najgroźniejszymi typami na świecie. Byli lojalni i prostolinijni - albo po prostu trucizną. To oni prowadzili oddziały z batem. Maszerowali w tę i z powrotem po okopach, śpiewając "Highland Laddie", dopóki nie zostali zestrzeleni i zastąpieni. Siedzieli w siodle jak Szesnasty Pułk Ułanów, gdy natknęli się na czterdzieści tysięcy Sikhów z sześćdziesięcioma siedmioma działami artyleryjskimi pod Aliwal. Ci przeklęci głupcy, oczywiście, zaatakowali.
  Nick spojrzał w dół. Historia była bardzo przydatna; dawała szansę w starciu z ludźmi i ograniczała liczbę błędów. Dobie stał jakieś sześć metrów za wysokim staruszkiem. Towarzyszyło jej dwóch innych białych mężczyzn, których zauważył na ganku, oraz kobieta przedstawiona jako Martha Ryerson. Miała na głowie kapelusz z szerokim rondem i wyglądała jak słodka matrona przy herbacie w angielskim ogrodzie.
  Starszy mężczyzna powiedział: "Panie Grant, jestem Peter van Preez. Zna pan pannę DeLong. Przedstawiam panią Marthę Ryerson. Po jej lewej stronie siedzi pan Tommy Howe, a po prawej pan Fred Maxwell".
  Nick skinął głową wszystkim i powiedział, że jest bardzo zadowolony. Słońce, niczym rozpalone żelazo, kładło się na jego szyi, gdzie nie sięgała jego piracka czapka. Zdał sobie sprawę, jak powinien wyglądać, wziął ją w lewą rękę, otarł czoło i schował.
  Van Prez powiedział: "Jest tam gorąco. Czy mógłbyś odłożyć broń i pójść z nami na coś chłodniejszego?"
  "Chciałbym czegoś fajnego, ale wolę zatrzymać broń. Jestem pewien, że możemy o tym porozmawiać".
  "Proszę pana, możemy. Pani Delong mówi, że uważa pana za amerykańskiego agenta FBI. Jeśli tak, to znaczy, że się z nami nie kłócisz".
  "Oczywiście, martwię się nie tylko o bezpieczeństwo panny Delong. Dlatego za nią poszedłem".
  Buti nie mogła milczeć. Powiedziała: "Skąd wiedziałeś, że tu przyszłam? Cały czas patrzyłam w lustro. Nie stałeś za mną".
  "Tak, byłem" - powiedział Nick. "Po prostu nie przyjrzałeś się wystarczająco uważnie. Powinieneś był wejść na podjazd. A potem zawrócić. Wtedy byś mnie złapał".
  Booty spiorunowała go wzrokiem. Gdyby tylko spojrzenie mogło wywołać u niej wysypkę! Teraz cichsze "Szaty Starej Galii" dobiegło końca. Grupa przeszła do "Drogi na Wyspy". Biały mężczyzna powoli wracał z domu. Nick zerknął pod podtrzymujące go ramię. Coś poruszyło się w kącie dachu, za nim.
  "Czy mogę zejść na dół..."
  "Rzuć broń, kolego." Ton głosu nie był już tak łagodny.
  Nick pokręcił głową, udając, że się zastanawia. Coś zaskrzeczało ponad muzyką bitewną, a on został pochłonięty przez sieć i zrzucony z dachu. Szukał Wilhelminy, gdy z ogłuszającym hukiem wylądował u stóp Petera van Preza.
  Starszy mężczyzna skoczył, chwytając obiema rękami dłoń Nicka z pistoletem, gdy Wilhelmina zaplątała się w liny siatki. Chwilę później Tommy i Fred zostali złapani w stertę. Luger szarpnął się z jego ręki. Kolejny fałd palika okrył go, gdy biali odskoczyli, a dwaj czarni z wprawną precyzją przerzucili końce siatki.
  
  Rozdział czwarty
  
  Nick częściowo upadł na głowę. Myślał, że jego odruchy są normalne, ale na kilka sekund zwolniły, mimo że rozumiał wszystko, co się dzieje. Czuł się jak widz telewizyjny, który siedział tam tak długo, że zdrętwiał, a jego mięśnie odmawiały posłuszeństwa, mimo że jego umysł nadal chłonął treść ekranu.
  To było cholernie upokarzające. Dwóch czarnoskórych mężczyzn chwyciło końce siatek i wycofało się. Przypominali Tembo. Wyobraził sobie, że jeden z nich może być Zangą, który przyszedł ostrzec Petera. Zobaczył Johna J. Johnsona wyłaniającego się zza rogu garażu. Był tam, żeby pomóc im z siatką.
  Zespół zagrał "Dumbarton's Drums", a Nick zmarszczył brwi. Porywająca muzyka została celowo zagrana, aby zagłuszyć hałas ludzi i sieci. Peter van Prees zorganizował ruch w kilka sekund, stosując zręczną taktykę doświadczonego stratega. Wydawał się sympatycznym, ekscentrycznym staruszkiem, który gra na dudach dla przyjaciół i ubolewa nad utratą koni przez kawalerię, ponieważ koliduje to z polowaniem na lisy, gdy jest na służbie. Dość już tła historycznego - staruszek prawdopodobnie znał się na losowej analizie komputerowej.
  Nick wziął kilka głębokich oddechów. Jego umysł się oczyścił, ale czuł się nie mniej głupio skrępowany niż świeżo upolowane zwierzę. Mógł dosięgnąć Hugo i natychmiast się uwolnić, ale Tommy Howe posługiwał się Lugerem z taką wprawą, że można było się założyć, że tu i ówdzie kryła się jeszcze większa siła ognia.
  Bootie zachichotał. "Gdyby J. Edgar mógł cię teraz zobaczyć..."
  Nick poczuł, jak robi mu się gorąco na karku. Czemu nie nalegał na te wakacje albo nie przeszedł na emeryturę? Powiedział do Petera: "Napiję się teraz czegoś zimnego, jeśli mnie z tego wyciągniesz".
  "Nie sądzę, żebyście mieli inną broń" - powiedział Peter, po czym zademonstrował swój dyplomatyczny kunszt, nie pozwalając Nickowi na przeszukanie - po tym, jak dał mu do zrozumienia, że rozważał taką możliwość. "Rozpakujcie to, chłopaki. Proszę wybaczyć brutalne traktowanie, panie Grant. Ale przekroczyliście swoje uprawnienia, wiecie. To ciężkie czasy. Nigdy nic nie wiadomo. Nie sądzę, żeby to była prawda".
  
  
  
  
  Że możemy mieć jakiekolwiek spory, jeśli Stany Zjednoczone nie będą gotowe wywrzeć na nas silnej presji, a to nie ma sensu. A może jednak?
  Tembo rozwinął siatkę. Nick wstał i potarł łokieć. "Szczerze mówiąc, nie sądzę, żebyśmy mieli jakiekolwiek nieporozumienia. Pani Delong to moja sprawa".
  Peter nie dawał się nabrać, ale nie odmówił. "Chodźmy gdzieś w fajne miejsce. Kieliszek to dobry dzień".
  Wszyscy oprócz Tembo i Zangiego spokojnie wyszli na dziedziniec. Peter osobiście przygotował whisky i podał ją Nickowi. Kolejny subtelny gest łagodzący. "Każdy, kto nazywa się Grant, bierze whisky z wodą. Czy wiedziałeś, że gonią cię z autostrady?"
  "Myślałem o tym raz czy dwa, ale nic nie widziałem. Skąd wiedziałeś, że przyjdę?"
  "Psy w małym domu. Widziałeś je?"
  "Tak."
  Tembo był w środku. Zawołał mnie, a potem poszedł za tobą. Psy obserwują w milczeniu. Mogłeś słyszeć, jak kazał im się zatrzymać i nie ostrzegać cię. Brzmi jak warczenie zwierzęcia, ale twoje uszy mogą w to nie uwierzyć.
  Nick skinął głową na znak zgody i upił łyk whisky. Ach. Zauważył, że Van Pree czasami tracił zgryźliwość i mówił jak wykształcony Anglik. Wskazał na pięknie umeblowany dziedziniec. "Bardzo ładny dom, panie Van Pree".
  "Dziękuję. To pokazuje, co potrafi ciężka praca, oszczędność i solidny spadek. Zastanawiasz się pewnie, dlaczego nazywam się afrikaans, a moje zachowanie i akcent są szkockie. Moja matka, Duncan, wyszła za mąż za van Preeza. To on wynalazł pierwsze wyprawy z RPA i wiele z tego". Wskazał ręką na rozległe połacie ziemi. "Bydło, tytoń, minerały. Miał bystre oko".
  Pozostali rozsiedli się na piankowych fotelach i leżakach. Patio mogłoby służyć jako mały, rodzinny ośrodek wypoczynkowy. Bootie siedział obok Johna Johnsona, Howe'a, Maxwella i Zangi. Pani Ryerson przyniosła Nickowi tacę z przystawkami - mięso i ser na trójkątach chleba, orzechy i precle. Nick wziął garść. Usiadła z nimi. "Miał pan długi, gorący spacer, panie Grant. Mogłabym pana podwieźć. Czy to pana BMW zaparkowane przy autostradzie?"
  "Tak" - powiedział Nick. "Silna brama mnie zatrzymała. Nie wiedziałem, że to aż tak daleko".
  Pani Ryerson szturchnęła tacę w stronę jego łokcia. "Spróbuj biltonga. Proszę..." Wskazała na coś, co wyglądało jak suszona wołowina zawinięta w chleb z odrobiną sosu. "Biltong to po prostu solone mięso, ale jest pyszne, gdy jest odpowiednio ugotowane. To trochę sosu pieprzowego na biltongu".
  Nick uśmiechnął się do niej i spróbował jednej z kanapek, a jego umysł zaskoczył. Biltong, biltong, biltong. Przez chwilę przypomniał sobie ostatnie, bystre, życzliwe spojrzenie i ostrożność Hawka. Bolał go łokieć, więc go potarł. Tak, dobry Papa Hawk, wypycha Juniora z samolotu, żeby skoczył ze spadochronem. To musi się stać, synu. Będę przy tobie, kiedy wylądujesz. Nie martw się, lot masz gwarantowany.
  "Co pan sądzi o Rodezji, panie Grant?" zapytał van Preez.
  "Fascynujące. Urzekające."
  Martha Ryerson zachichotała. Van Prez spojrzał na nią ostro, a ona radośnie odwzajemniła jego spojrzenie. "Spotkałeś wielu naszych obywateli?"
  "Masters, wykonawca wycieczek. Alan Wilson, biznesmen".
  "Ach tak, Wilson. Jeden z naszych najgorętszych zwolenników niepodległości. I zdrowych warunków dla biznesu".
  "Wspominał coś o tym."
  "On też jest odważnym człowiekiem. Na swój sposób. Rzymscy legioniści są odważni na swój sposób. To rodzaj patriotyzmu, który działa na zasadzie pół-interesu".
  "Myślałem, że byłby z niego świetny kawalerzysta Konfederacji" - powiedział Nick, idąc za jego przykładem. "Filozofię uzyskuje się, gdy w miksie Waringa łączy się odwagę, ideały i chciwość".
  "Uważasz blender?" zapytał van Preeza.
  "To maszyna, która łączy je wszystkie razem" - wyjaśniła pani Ryerson. "Miesza wszystko i zamienia w zupę".
  Van Prez skinął głową, wyobrażając sobie ten proces. "Pasują. I nigdy nie będzie można ich rozdzielić. Mamy ich mnóstwo".
  "Ale nie ty" - powiedział ostrożnie Nick. "Myślę, że twój punkt widzenia jest bardziej rozsądny". Spojrzał na Johna Johnsona.
  "Rozsądne? Niektórzy nazywają to zdradą. Dla porządku dodam, że nie mogę się zdecydować".
  Nick wątpił, by umysł stojący za tymi przenikliwymi oczami kiedykolwiek został trwale uszkodzony. "Rozumiem, że to bardzo trudna sytuacja".
  Van Prez nalał im whisky. "Zgadza się. Czyja niepodległość jest najważniejsza? Mieliście podobny problem z Indianami. Czy powinniśmy rozwiązać go po waszemu?"
  Nick odmówił zaangażowania. Kiedy zamilkł, pani Ryerson wtrąciła: "Czy pan tylko oprowadza, panie Grant? Czy ma pan inne zainteresowania?"
  Często myślałem o wejściu w biznes związany ze złotem. Wilson odmówił, kiedy próbowałem je kupić. Słyszałem, że Taylor-Hill-Boreman Mining Company otworzyła nowe kopalnie.
  "Gdybym był tobą, trzymałbym się od nich z daleka" - szybko rzekł van Preez.
  "Dlaczego?"
  Mają rynki zbytu na wszystko, co produkują. To twardzi ludzie z silnymi powiązaniami politycznymi... Krążą plotki, że za złotą fasadą dzieją się inne rzeczy - dziwne plotki o wynajętych zabójcach.
  
  Jeśli cię złapią tak jak my, nie będzie cię łatwo złapać. Nie przeżyjesz". "A co ci to daje jako rodezyjskiemu patrioty?" Van Prez wzruszył ramionami. "W bilansie". "Czy wiesz, że ludzie mówią też, że finansują nowych nazistów? Dopłacają do Funduszu Odeskiego, wspierają pół tuzina dyktatorów bronią i złotem". "Słyszałem. Niekoniecznie w to wierzę". "Czy to niewiarygodne?" "Dlaczego mieliby się sprzedawać komunistom i finansować faszystów?" "Który żart jest lepszy? Najpierw pozbywasz się socjalistów, finansując strajki ich własnymi pieniędzmi, a potem wykańczasz demokracje w wolnym czasie. Kiedy będzie po wszystkim, postawią pomniki Hitlera w każdej stolicy świata. Wysokie na sto metrów. On by to zrobił. Tylko trochę za późno, i tyle. Van Prez i pani Ryerson spojrzeli na siebie pytająco. Nick przypuszczał, że ten pomysł już tu był. Jedynymi dźwiękami były trele i śpiewy ptaków. W końcu van Prez powiedział: "Muszę pomyśleć o tej herbacie". Wstał. "A potem Bootie i ja możemy wyjść?". "Idźcie się umyć. Pani Ryerson pokaże wam drogę. A co do waszego wyjścia, będziemy musieli zorganizować indabę na parkingu". Machnął ręką, obejmując wszystkich. Nick wzruszył ramionami i poszedł za panią Ryerson przez przesuwane szklane drzwi do domu. Poprowadziła go długim korytarzem i wskazała na drzwi. "Tam". Nick wyszeptał: "Biltong jest w porządku. Robert Morris powinien był wysłać więcej do Valley Forge". Nazwisko amerykańskiego patrioty i zimowa kwatera Waszyngtona były słowami rozpoznawczymi AXE. Pani Ryerson udzieliła prawidłowej odpowiedzi. "Israel Putnam, generał z Connecticut. Przybyłeś w złym momencie, Grant." Johnson został przemycony przez Tanzanię. Tembo i Zanga właśnie wrócili z Zambii. Mają grupę partyzancką w dżungli wzdłuż rzeki. Walczą teraz z armią rodezyjską. I robią tak dobrą robotę, że Rodezyjczycy musieli sprowadzić wojska południowoafrykańskie. "Czy Dobie przywiozła pieniądze?" "Tak. To tylko kurierka. Ale van Preez może pomyśleć, że widziałeś za dużo, żeby ją puścić. Jeśli rodezyjska policja pokaże ci zdjęcia Tembo i Zangi, może będziesz w stanie ich zidentyfikować". "Co radzisz?" "Nie wiem. Mieszkam tu od sześciu lat. Jestem w lokacji AX P21. Prawdopodobnie w końcu uda mi się cię wypuścić, jeśli cię zatrzymają". "Nie zrobią tego" - obiecał Nick. "Nie zdemaskuj się, to zbyt cenne". "Dziękuję. "A ty..." "N3". Martha Ryerson przełknęła ślinę i uspokoiła się. Nick uznał, że to piękna dziewczyna. Nadal była bardzo atrakcyjna. I najwyraźniej wiedziała, że N3 oznacza Killmaster. Szepnęła: "Powodzenia" i wyszła. Łazienka była nowocześnie urządzona i dobrze wyposażona. Nick szybko się umył, spróbował męskiego balsamu i wody kolońskiej, a następnie uczesał ciemnobrązowe włosy. Kiedy wrócił przez długi hol, van Pree i jego goście zebrali się w dużej jadalni. Bufet - a właściwie szwedzki stół - stał na bocznym stoliku o długości co najmniej siedmiu metrów, przykryty śnieżnobiałym płótnem i ozdobiony lśniącymi sztućcami. Peter łaskawie podał pierwsze duże talerze pani Ryerson i Booty'emu i zaprosił ich do jedzenia. Nick naładował swój talerz mięsem i sałatką. Howe zajmował Booty'ego, co Nickowi nie przeszkadzało, dopóki nie zjadł kilku kęsów. Czarnoskóry mężczyzna i kobieta w białym uniformie nalewali herbaty. Nick zauważył obrotowe drzwi i uznał, że kuchnia znajduje się za spiżarnią. Kiedy poczuł się nieco mniej pusty, Nick powiedział uprzejmie do van Preza: "To wyśmienity obiad. Przypomina mi Anglię". "Dziękuję". "Czy przypieczętowałeś mój los?" "Nie bądź taki melodramatyczny. Tak, musimy cię prosić, żebyś został przynajmniej do jutra. Zadzwonimy do twoich znajomych i powiemy, że masz problem z silnikiem". Nick zmarszczył brwi. Po raz pierwszy poczuł nutę wrogości wobec gospodarza. Staruszek zapuścił korzenie w kraju, który nagle rozkwitł problemami niczym plaga szarańczy. Mógł mu współczuć. Ale to było zbyt arbitralne. "Czy mogę zapytać, dlaczego jesteśmy zatrzymani?" zapytał Nick. "Właściwie to tylko ty jesteś zatrzymany. Booty chętnie przyjmuje moją gościnność. Nie sądzę, żebyś poszedł do władz. To nie twoja sprawa i wyglądasz na rozsądnego człowieka, ale nie możemy ryzykować. Nawet kiedy odejdziesz, poproszę cię jak dżentelmena, żebyś zapomniał o wszystkim, co tu widziałeś". "Zakładam, że masz na myśli... kogokolwiek" - poprawił go Nick. "Tak". Nick zauważył zimne, pełne nienawiści spojrzenie Johna Johnsona w jego stronę. Musiał być jakiś powód, dla którego potrzebowali jednodniowej przysługi. Prawdopodobnie mieli kolumnę lub grupę operacyjną między ranczem Van Pree a doliną w dżungli. Powiedział. "A może obiecam - jak dżentelmen - że nic nie powiem, jeśli teraz nas puścisz". Poważne spojrzenie Van Pree przeniosło się na Johnsona, Howe"a i Tembo. Nick dostrzegł na ich twarzach zaprzeczenie. "Bardzo mi przykro" - odpowiedział van Preez. "Ja też" - mruknął Nick. Dokończył posiłek i wyciągnął papierosa, grzebiąc w kieszeni spodni w poszukiwaniu zapalniczki. Przecież o nią nie prosili. Poczuł ukłucie satysfakcji z ataku, a potem zganił się w duchu.
  
  
  Killmaster musi panować nad swoimi emocjami, a zwłaszcza nad ego. Nie może stracić panowania nad sobą z powodu niespodziewanego uderzenia z dachu garażu ani bycia uwiązanym jak schwytane zwierzę.
  Schowawszy zapalniczkę, wyciągnął z kieszeni szortów dwa owalne, jajowate pojemniki. Uważał, żeby nie pomylić ich z kulkami po lewej, które zawierały materiały wybuchowe.
  Rozejrzał się po pomieszczeniu. Było klimatyzowane; drzwi na patio i do holu były zamknięte. Służba właśnie przeszła przez drzwi wahadłowe do kuchni. Pomieszczenie było duże, ale Stuartowi udało się znacznie rozszerzyć wydzielający się gaz, sprężony pod bardzo wysokim ciśnieniem. Sięgnął po małe przełączniki i włączył wyłącznik bezpieczeństwa. Powiedział głośno: "Cóż, skoro musimy zostać, to chyba wykorzystamy to najlepiej, jak możemy..."
  Jego głos nie wzniósł się ponad głośne podwójne pyknięcie i syczenie, gdy dwie bomby gazowe wystrzeliły swój ładunek.
  "Co to było?" ryknął van Prez, zatrzymując się w połowie drogi do stołu.
  Nick wstrzymał oddech i zaczął liczyć.
  "Nie wiem" - odpowiedział Maxwell przez stół i odsunął krzesło. "Wygląda na małą eksplozję. Gdzieś na podłodze?"
  Van Prez pochylił się, złapał oddech i powoli osunął się na ziemię niczym dąb przebity piłą łańcuchową.
  "Piotruś! Co się stało?" Maxwell okrążył stół, zatoczył się i upadł. Pani Ryerson odrzuciła głowę do tyłu, jakby drzemała.
  Głowa Booty'ego opadła na resztki sałatki. Howe zakrztusił się, zaklął, wsunął rękę pod marynarkę, a potem opadł na krzesło, wyglądając jak nieprzytomny Napoleon. Tembo, trzy miejsca dalej, zdołał dosięgnąć Petera. To była najgorsza droga, jaką mógł obrać. Zasnął jak zmęczone dziecko.
  John Johnson stanowił problem. Nie wiedział, co się stało, ale wstał i odszedł od stołu, podejrzliwie węsząc. Dwa psy pozostawione na zewnątrz instynktownie wyczuły, że coś jest nie tak z ich właścicielem. Uderzyły w szklaną ściankę z podwójnym hukiem, szczekając, a ich olbrzymie paszcze przypominały małe, czerwone jaskinie obramowane białymi zębami. Szkło było mocne - wytrzymało.
  Johnson przycisnął dłoń do biodra. Nick uniósł talerz i ostrożnie wbił go mężczyźnie w gardło.
  Johnson cofnął się, jego twarz była spokojna i pozbawiona nienawiści, niczym spokój w czerni. Ręka, którą trzymał na biodrze, nagle zwisała do przodu, niczym koniec bezwładnego, ołowianego ramienia. Westchnął ciężko, próbując się pozbierać, a determinacja malowała się w jego bezradnych oczach. Nick podniósł talerz Van Preza i zważył go jak dysk. Mężczyzna nie poddał się łatwo. Johnson zamknął oczy i osunął się na ziemię.
  Nick ostrożnie odłożył talerz Van Preza. Wciąż liczył - sto dwadzieścia jeden, sto dwadzieścia dwa. Nie czuł potrzeby oddychania. Wstrzymywanie oddechu było jedną z jego najlepszych umiejętności; niemal pobił nieoficjalny rekord.
  Wyciągnął z kieszeni Johnsona mały, niebieski hiszpański rewolwer, zabrał kilka pistoletów nieprzytomnym van Prezowi, Howe'owi, Maxwellowi i Tembo. Wyciągnął Wilhelminę zza paska Maxwella i, żeby upewnić się, że wszystko jest w porządku, przeszukał torby Booty'ego i pani Ryerson. Nikt nie miał broni.
  Pobiegł do podwójnych drzwi spiżarni i otworzył je na oścież. Przestronne pomieszczenie, z imponującą liczbą szafek wiszących i trzema wbudowanymi zlewami, było puste. Przebiegł przez pokój krawatów do kuchni. Na drugim końcu pomieszczenia zatrzasnęły się drzwi z moskitierą. Mężczyzna i kobieta, którzy im usługiwali, uciekli przez dziedziniec gospodarczy. Nick zamknął i zaryglował drzwi, żeby psy nie weszły.
  Świeże powietrze o dziwnym zapachu delikatnie wpadało przez ekran. Nick wypuścił powietrze, opróżnił je i napełnił płuca. Zastanawiał się, czy mają ogródek przypraw w pobliżu kuchni. Biegnący czarni mężczyźni zniknęli z pola widzenia.
  W wielkim domu nagle zapadła cisza. Jedynymi dźwiękami były odległe ptaki i cichy szmer wody w czajniku na kuchence.
  W spiżarni obok kuchni Nick znalazł pięćdziesięciostopowy zwój nylonowej linki do bielizny. Wrócił do jadalni. Mężczyźni i kobiety leżeli tam, gdzie upadli, wyglądając na bezradnych i smutnych. Tylko Johnson i Tembo wydawali oznaki odzyskiwania przytomności. Johnson mamrotał niezrozumiałe słowa. Tembo bardzo powoli kręcił głową na boki.
  Nick najpierw ich związał, zarzucając gwoździe na nadgarstki i kostki, zabezpieczając je węzłami. Zrobił to, nie wyglądając przy tym na starego bosmana.
  
  Rozdział piąty
  
  Pozostałych wystarczyło kilka minut, żeby ich zneutralizować. Związał kostki Howe'a i Maxwella - to byli twardziele, a on nie przeżyłby kopniaka ze związanymi rękami - ale związał tylko ręce van Preza, pozostawiając Booty'ego i panią Ryerson wolnymi. Zebrał pistolety na stole bufetowym i opróżnił je wszystkie, wrzucając naboje do tłustej miski z resztkami zielonej sałatki.
  Zamyślony zanurzył naboje w szlamie, po czym wlał do nich trochę sałaty z innego pojemnika.
  
  
  
  
  
  Następnie wziął czysty talerz, wybrał dwa grube plastry pieczeni wołowej i łyżkę doprawionej fasoli, po czym usiadł na miejscu, które zajmował do kolacji.
  Johnson i Tembo obudzili się pierwsi. Psy siedziały za szklaną ścianką działową, czujnie obserwując, z nastroszonymi futrami. Johnson wychrypiał: "Cholera... ty... Grant. Będziesz... żałował... że... nigdy... nie przyjechałeś na... naszą ziemię".
  "Twoja ziemia?" Nick zatrzymał się z widelcem pełnym wołowiny.
  "Ziemia mojego ludu. Odzyskamy ją i powiesimy takich drani jak ty. Po co się wtrącasz? Myślisz, że możesz rządzić światem! Pokażemy ci! Robimy to teraz i robimy to dobrze. Więcej..."
  Jego ton stawał się coraz wyższy. Nick powiedział ostro: "Zamknij się i wracaj na swoje krzesło, jeśli możesz. Jem".
  Johnson odwrócił się, z trudem podniósł na nogi i wskoczył z powrotem na krzesło. Tembo, widząc demonstrację, nic nie powiedział, ale zrobił to samo. Nick przypomniał sobie, żeby nie pozwolić Tembo podejść do niego z bronią.
  Zanim Nick umył talerz i nalał sobie kolejną filiżankę herbaty z imbryka na stole bufetowym, wygodnie ogrzany w przytulnym wełnianym swetrze, pozostali poszli w ślady Johnsona i Tembo. Nic nie powiedzieli, tylko na niego patrzyli. Chciał poczuć się zwycięzcą i zemścić się - zamiast tego czuł się jak szkielet na uczcie.
  Spojrzenie Van Preza było mieszaniną gniewu i rozczarowania, sprawiając, że niemal żałował, że wygrał - jakby popełnił błąd. Sam był zmuszony przerwać milczenie. "Panna Delong i ja wrócimy teraz do Salisbury. Chyba że zechciałby pan opowiedzieć mi więcej o pańskim... eee... programie. I byłbym wdzięczny za wszelkie informacje na temat Taylor-Hill-Boreman".
  "Nigdzie z tobą nie pójdę, bestio!" krzyknął Booty.
  "No, Booty" - powiedział van Prez zaskakująco łagodnym głosem. "Pan Grant ma wszystko pod kontrolą. Byłoby gorzej, gdyby wrócił bez ciebie. Planujesz nas wydać, Grant?"
  "Wydać cię? Komu? Po co? Trochę się zabawiliśmy. Dowiedziałem się kilku rzeczy, ale nikomu nie powiem. Właściwie, zapomniałem wszystkich waszych imion. Brzmi głupio. Zazwyczaj mam doskonałą pamięć. Nie, wpadłem na twoje ranczo, znalazłem tylko pannę Delong i wróciliśmy do miasta. Jak to brzmi?"
  "Mówisz jak człowiek gór" - powiedział van Preez zamyślony. "O Taylor Hill. Zbudowali kopalnię. Prawdopodobnie najlepszą kopalnię złota w kraju. Szybko się sprzedaje, ale wiesz o tym. Wszyscy. I moja rada nadal jest aktualna. Trzymaj się od nich z daleka. Mają polityczne powiązania i władzę. Zabiją cię, jeśli im się sprzeciwisz".
  "A może byśmy razem im się przeciwstawili?"
  "Nie mamy powodu, żeby to robić".
  Czy uważasz, że twoje problemy ich nie dotyczą?
  "Jeszcze nie. Kiedy nadejdzie ten dzień..." Van Prez rozejrzał się po swoich przyjaciołach. "Musiałem zapytać, czy się ze mną zgadzacie".
  Wszyscy skinęli głowami ze zrozumieniem. Johnson powiedział: "Nie ufajcie mu. Honky to urzędnik państwowy. On..."
  "Nie ufasz mi?" - zapytał cicho van Prez. "Jestem zdrajcą".
  Johnson spojrzał w dół. "Przepraszam".
  "Rozumiemy. Był czas, kiedy moi ludzie zabijali Anglików na miejscu. Teraz niektórzy z nas nazywają siebie Anglikami, nie zastanawiając się nad tym zbytnio. W końcu, John, wszyscy jesteśmy... ludźmi. Częściami całości."
  Nick wstał, wyciągnął Hugo z pochwy i uwolnił van Preza. "Pani Ryerson, proszę przynieść nóż stołowy i uwolnić wszystkich pozostałych. Panno Delong, idziemy?"
  Cichym, ekspresyjnym ruchem lotki Bootie wzięła torebkę i otworzyła drzwi na patio. Do pokoju wpadły dwa psy, z paciorkowatymi oczami wpatrzonymi w Nicka, ale wzrokiem utkwionym w van Preza. Staruszek powiedział: "Zostań... Jane... Gimba... zostań".
  Psy zatrzymały się, zamerdały ogonami i chwyciły kawałki mięsa, które van Prez rzucił im w locie. Nick wyszedł za Bootym na zewnątrz.
  Siedząc w Singerze, Nick spojrzał na van Preza. "Przepraszam, jeśli zepsułem wszystkim herbatę".
  Wydawało mu się, że dostrzegł błysk radości w jego przenikliwych oczach. "Nic się nie stało". To zdawało się rozjaśnić atmosferę. Może teraz wszyscy lepiej wiemy, na czym stoimy. Nie sądzę, żeby chłopcy naprawdę ci uwierzyli, dopóki nie dowiedzą się, że chciałeś milczeć". Nagle van Preez wyprostował się, uniósł rękę i krzyknął: "Nie! Vallo. Wszystko w porządku!".
  Nick przykucnął, macając Wilhelminę palcami. U stóp niskiego, zielonkawo-brązowego drzewa, dwieście metrów dalej, dostrzegł wyraźną sylwetkę mężczyzny w pozycji strzeleckiej. Zmrużył swoje niezwykle spostrzegawcze oczy i uznał, że Vallo to ciemnoskóry pracownik kuchni, który im usługiwał i uciekł, gdy Nick wszedł do kuchni.
  Nick zmrużył oczy, jego wzrok 20/15 był ostry. Karabin miał lunetę. Powiedział: "Cóż, Peter, sytuacja znów się zmieniła. Twoi ludzie są zdeterminowani.
  "Wszyscy czasami wyciągamy pochopne wnioski" - odpowiedział van Preez. "Zwłaszcza gdy mamy ku temu warunki. Żaden z moich ludzi nigdy nie uciekł daleko. Jeden z nich oddał za mnie życie lata temu w dżungli. Chyba czuję, że jestem im za to coś winien. Trudno jest rozdzielić nasze osobiste motywacje i działania społeczne".
  
  
  
  
  
  "Jaki jest twój wniosek na mój temat?" - zapytał Nick z ciekawością, ale też dlatego, że byłaby to cenna notatka do wykorzystania w przyszłości.
  "Zastanawiasz się, czy mogę cię zastrzelić na autostradzie?"
  "Oczywiście, że nie. Mogłeś pozwolić Vallo złapać mnie chwilę temu. Jestem pewien, że polował na zwierzynę wystarczająco dużą, żeby mnie trafić."
  Van Prez skinął głową. "Masz rację. Wierzę, że twoje słowo jest równie ważne jak moje. Masz prawdziwą odwagę, a to zazwyczaj oznacza uczciwość. To tchórz, który boi się strachu nie z własnej winy, czasem dwa razy - dźgając w plecy lub strzelając na oślep do wrogów. Albo... bombardując kobiety i dzieci".
  Nick pokręcił głową bez uśmiechu. "Znowu wciągasz mnie w politykę. To nie moja bajka. Chcę tylko, żeby ta grupa wycieczkowa bezpiecznie odjechała..."
  Dzwonek zadzwonił ostro, donośnie. "Czekaj" - powiedział van Preez. "To brama, którą minąłeś. Nie chcesz natknąć się na bydlęcy wagon na tej drodze". Wbiegł po szerokich schodach - jego chód był lekki i sprężysty, jak u młodego mężczyzny - i wyciągnął telefon z szarej metalowej skrzynki. "Piotr tu...". Nasłuchiwał. "Dobra" - warknął, a jego postawa uległa zmianie. "Trzymaj się z dala".
  Rozłączył się i krzyknął w stronę domu: "Maxwell!"
  W odpowiedzi rozległ się okrzyk: "Tak?"
  "Nadchodzi patrol wojskowy. Podaj mi słuchawkę M5. Krótko. Kod cztery."
  "Kod cztery". Głowa Maxwella na chwilę pojawiła się w oknie werandy, po czym zniknęła. Van Prez pobiegł do samochodu.
  "Wojsko i policja. Pewnie tylko sprawdzają".
  "Jak oni przechodzą przez wasze bramy?" zapytał Nick. "Rozwalają je?"
  "Nie. Żądają od nas wszystkich dorobienia kluczy". Van Prez wyglądał na zmartwionego, napięcie malowało dodatkowe zmarszczki na jego zniszczonej twarzy po raz pierwszy odkąd Nick go poznał.
  "Myślę, że teraz liczy się każda minuta" - powiedział cicho Nick. "Twój kod czwarty musi być między tym miejscem a doliną w dżungli, a kimkolwiek oni są, nie mogą się szybko poruszać. Daję ci jeszcze kilka minut. Dobie - chodźmy."
  Bootie spojrzał na van Preza. "Zrób, co każe" - warknął starzec. Wsadził rękę przez okno. "Dziękuję, Grant. Pewnie jesteś Szlachcicem".
  Bootie wjechał samochodem na podjazd. Dotarli na szczyt pierwszego szczytu, a ranczo zniknęło za nimi. "Naciskaj!" - powiedział Nick.
  "Co zamierzasz zrobić?"
  "Daj Piotrowi i pozostałym trochę czasu."
  "Dlaczego to zrobiłeś?" Dobie przyspieszyła, wprawiając samochód w dziury w żwirze.
  "Zawdzięczam im wspaniały dzień". W zasięgu wzroku pojawiła się stacja pomp. Wszystko wyglądało tak, jak zapamiętał Nick - rury biegnące pod drogą i wychodzące z obu stron; było miejsce tylko na jeden samochód. "Zatrzymaj się dokładnie między tymi rurami - przy stacji pomp".
  Bootie przeleciał kilkaset metrów, zatrzymując się w tumanach kurzu i suchej ziemi. Nick wyskoczył, odkręcił wentyl w prawym tylnym kole i powietrze wyleciało z niego jak z procy. Założył wentyl na miejsce.
  Podszedł do koła zapasowego, wyjął wentyl i obracał go palcami, aż rdzeń się wygiął. Oparł się o szybę Booty'ego. "Oto nasza historia, kiedy nadeszło wojsko. Straciliśmy powietrze w oponie. Koło zapasowe było puste. Myślę, że to był zatkany wentyl. Teraz potrzebujemy tylko pompki".
  "Już idą."
  Na bezchmurnym niebie wzbijał się kurz - tak czysty i błękitny, że wydawał się świetlisty, wyretuszowany jaskrawym tuszem. Pył tworzył brudną taflę, unoszącą się i rozprzestrzeniającą. Jej podstawą była droga, wyrwa w nasypie. Przez wyrwę mknął jeep, z małym czerwono-żółtym proporcem powiewającym na antenie, jakby starożytny włócznik stracił włócznię i flagę w erze maszyn. Za jeepem jechały trzy transportery opancerzone, gigantyczne pancerniki z ciężkimi karabinami maszynowymi zamiast głowy. Za nimi jechały dwie ciężarówki o wymiarach sześć na sześć cali, ta druga holowała małą cysternę, która tańczyła po nierównej drodze, jakby mówiła: "Może i jestem najmniejszy i ostatni, ale nie najmniej ważny - jestem wodą, której będziesz potrzebować, gdy będziesz spragniony...".
  Gunga Din z oponami gumowymi.
  Dżip zatrzymał się dziesięć stóp od Singera. Oficer siedzący po prawej stronie swobodnie wysiadł i podszedł do Nicka. Miał na sobie brytyjski tropikalny mundur i szorty, a zamiast słonecznego topi zachował czapkę garnizonową. Nie mógł mieć więcej niż trzydzieści lat i miał napięty wyraz twarzy człowieka, który traktuje swoją pracę poważnie i jest niezadowolony, bo nie jest pewien, czy wykonuje ją właściwie. Przekleństwo współczesnej służby wojskowej go zżerało; mówią ci, że to twój obowiązek, ale popełniają błąd, ucząc cię rozumowania, żebyś mógł obsługiwać nowoczesny sprzęt. Dostajesz historię procesów norymberskich i konferencji genewskich i zdajesz sobie sprawę, że wszyscy są zdezorientowani, co oznacza, że ktoś musi cię okłamywać. Sięgasz po książkę Marksa, żeby zobaczyć, o co się spierają, i nagle czujesz się, jakbyś siedział na chwiejnym płocie, słuchając złych rad, które ktoś ci wciska.
  "Jakieś problemy?" zapytał oficer, uważnie przyglądając się okolicznym krzakom.
  Nick zauważył, że celownik karabinu maszynowego w pierwszym transporterze opancerzonym pozostał na nim, a oficer nie znalazł się na linii ognia.
  
  
  
  Stalowe lufy kolejnych dwóch pojazdów pancernych wystrzeliły w górę, jeden po lewej, drugi po prawej. Żołnierz zszedł z pierwszej ciężarówki i szybko obejrzał małą stację pomp.
  "Przebita opona" - powiedział Nick. Wyciągnął wentyl. "Zepsuty wentyl. Wymieniłem go, ale nie mamy pompki".
  "Może i mamy" - odpowiedział policjant, nie patrząc na Nicka. Nadal spokojnie obserwował drogę przed sobą, nasyp i pobliskie drzewa z chciwym zainteresowaniem typowego turysty, pragnąc zobaczyć wszystko, ale nie martwiąc się o to, co przeoczył. Nick wiedział, że niczego nie przeoczył. W końcu spojrzał na Nicka i samochód. "Stałeś w dziwnym miejscu".
  "Dlaczego?"
  "Całkowicie blokuje drogę."
  "Mówimy o miejscu, w którym powietrze uleciało z opony. Myślę, że zatrzymaliśmy się tutaj, ponieważ stacja pomp jest jedyną widoczną częścią cywilizacji".
  "Hmm. O, tak. Jesteś Amerykaninem?"
  "Tak."
  "Czy mogę zobaczyć twoje dokumenty? Zwykle tego nie robimy, ale to nietypowe czasy. Będzie łatwiej, jeśli nie będę musiał cię przesłuchiwać".
  "A co, jeśli nie mam żadnych dokumentów? Nikt nam nie powiedział, że ten kraj to jak Europa albo jakieś miejsce za Żelazną Kurtyną, gdzie trzeba nosić odznakę na szyi".
  "W takim razie proszę mi powiedzieć, kim pan jest i gdzie pan był". Policjant od niechcenia sprawdził wszystkie opony, a nawet jedną kopnął nogą.
  Nick podał mu paszport. Został nagrodzony spojrzeniem, które mówiło: "Mógłbyś to zrobić od razu".
  Policjant czytał uważnie, robiąc notatki w notesie. Jakby mówił do siebie: "Mógł pan zamontować koło zapasowe".
  "To nie było możliwe" - skłamał Nick. "Użyłem trzpienia zaworu z tego. Znasz te samochody z wypożyczalni".
  "Wiem". Podał Nickowi Edmanowi Toorowi paszport i dowód tożsamości. "Jestem porucznik Sandeman, panie Grant. Czy spotkał pan kogoś w Salisbury?"
  "Ian Masters jest naszym wykonawcą wycieczek."
  Nigdy nie słyszałem o wycieczkach edukacyjnych Edmana. Czy to coś w rodzaju American Express?
  "Tak. Istnieją dziesiątki małych biur podróży, które się w tym specjalizują. Można powiedzieć, że nie każdy potrzebuje Chevroleta. Nasza grupa składa się z młodych kobiet z zamożnych rodzin. To droga wycieczka".
  "Świetna robota!" Sandeman odwrócił się i zawołał jeepa. "Kapralu, proszę przynieść pompkę do opon".
  Sandeman rozmawiał z Booty i zerkał na jej papiery, podczas gdy niski, szorstki żołnierz pompował przebitą oponę. Potem oficer odwrócił się z powrotem do Nicka. "Co tu robiłeś?"
  "Odwiedzaliśmy pana van Preza" - wtrącił płynnie Bootie. "To mój przyjaciel korespondencyjny".
  "Jak miło z jego strony" - odpowiedział Sandeman uprzejmie. "Przyszliście razem?"
  "Wiesz, że nie" - powiedział Nick. "Widziałeś moje BMW zaparkowane przy autostradzie. Pani Delong wyszła wcześniej, a ja pojechałem za nią później. Zapomniała, że nie mam klucza do bramy, a nie chciałem jej uszkodzić. Więc wszedłem. Nie zdawałem sobie sprawy, jak daleko to jest. Ta część twojego kraju to jak nasz Zachód".
  Napięta, młodzieńcza twarz Sandemana pozostała bez wyrazu. "Masz niedopompowaną oponę. Proszę się zatrzymać i pozwolić nam przejechać".
  Zasalutował im i wsiadł do przejeżdżającego jeepa. Kolumna zniknęła we własnym kurzu.
  Bootie pojechała samochodem w stronę głównej drogi. Kiedy Nick otworzył szlaban kluczykiem, który mu dała, i zamknął go za nimi, powiedziała : "Zanim wsiądziesz do samochodu, chcę ci powiedzieć, Andy, że to było miłe z twojej strony. Nie wiem, dlaczego to zrobiłeś, ale wiem, że każda minuta twojego opóźnienia pomogła van Prezowi".
  "I kilku innych. Lubię go. A reszta tych ludzi, jak sądzę, to dobrzy ludzie, kiedy są w domu i żyją tam spokojnie".
  Zatrzymała samochód obok BMW i zastanowiła się przez chwilę. "Nie rozumiem. Czy Johnson i Tembo też ci się podobali?"
  "Oczywiście. I Vallo. Nawet jeśli rzadko go widywałem, lubię mężczyzn, którzy dobrze wykonują swoją pracę".
  Bootie westchnęła i pokręciła głową. Nick uważał, że w tym półmroku jest naprawdę piękna. Jej jasne blond włosy były rozczochrane, rysy twarzy zmęczone, ale zadarty podbródek uniesiony, a zgrabna linia szczęki jędrna. Czuł do niej silny pociąg - dlaczego tak piękna dziewczyna, która prawdopodobnie może mieć wszystko na świecie, angażuje się w politykę międzynarodową? To było coś więcej niż tylko sposób na zabicie nudy czy poczucie ważności. Kiedy ta dziewczyna mu się oddała, było to poważne zobowiązanie.
  "Wyglądasz na zmęczoną, Booty" - powiedział cicho. "Może powinniśmy się gdzieś zatrzymać, żeby się posilić, jak to tu mówią?"
  Odrzuciła głowę do tyłu, wysunęła stopy do przodu i westchnęła. "Tak. Chyba wszystkie te niespodzianki mnie męczą. Tak, zatrzymajmy się gdzieś."
  "Zrobimy to lepiej". Wysiadł i obszedł samochód dookoła. "Ruszaj się".
  "A co z twoim samochodem?" zapytała, spełniając jego prośbę.
  "Odbiorę później. Myślę, że mogę to wykorzystać na swoim koncie jako osobistą usługę dla wyjątkowego klienta".
  Powoli skierował samochód w stronę Salisbury. Booty zerknęła na niego, po czym oparła głowę na siedzeniu i przyjrzała się temu mężczyźnie, który stawał się dla niej coraz bardziej tajemniczy i atrakcyjny. Uznała, że jest przystojny i o krok przed nią.
  
  
  
  
  Jej pierwsze wrażenie było takie, że był przystojny i pusty, jak wielu innych, których spotkała. Jego rysy twarzy miały aktorską giętkość. Widziała je surowe jak granit, ale uznała, że w jego oczach zawsze tliła się dobroć, która nigdy się nie zmieniała.
  Nie było wątpliwości co do jego siły i determinacji, ale zostały one złagodzone przez... miłosierdzie? To nie do końca prawda, ale musiało tak być. Prawdopodobnie był jakimś agentem rządowym, choć równie dobrze mógł być prywatnym detektywem, wynajętym przez... Edmana Toursa - jej ojca? Pamiętała, jak van Prez nie zdołał wymusić na nim precyzyjnego sojuszu. Westchnęła, oparła głowę na jego ramieniu i położyła dłoń na jego nodze, nie dotykając go zmysłowo, po prostu dlatego, że to była naturalna pozycja, w jakiej się znalazła. Poklepał ją po dłoni, a ona poczuła ciepło w piersi i brzuchu. Ten delikatny gest wywołał w niej coś więcej niż erotyczną pieszczotę. Wielu mężczyzn. Prawdopodobnie lubił to w łóżku, choć niekoniecznie to miało nastąpić. Była niemal pewna, że spał z Ruth, a następnego ranka Ruth wyglądała na zadowoloną i rozmarzoną, więc może...
  Ona spała.
  Nick uznał jej wagę za przyjemną; ładnie pachniała i była przyjemna w dotyku. Przytulił ją. Mruczała i rozluźniła się jeszcze bardziej w jego objęciach. Jechał automatycznie i snuł fantazje, w których Buti znajdowała się w różnych interesujących sytuacjach. Podjeżdżając pod hotel Meikles, mruknął: "Bum..."
  "Hmph...?" Z przyjemnością obserwował, jak się budzi. "Dziękuję, że pozwoliłaś mi spać". Stała się w pełni przytomna, nie półprzytomna jak wiele kobiet, jakby nienawidziły ponownego stawienia czoła światu.
  Zatrzymał się w drzwiach jej pokoju, dopóki nie powiedziała: "Och, napijmy się. Nie wiem, gdzie teraz są inni, a ty?"
  "NIE" '
  "Chcesz się ubrać i pójść na lunch?"
  "NIE."
  "Nienawidzę jeść w samotności..."
  "Ja też". Zwykle tego nie robił, ale ze zdziwieniem zdał sobie sprawę, że tym razem to prawda. Nie chciał jej zostawiać i mierzyć się z samotnością w swoim pokoju ani przy jedynym stole w jadalni. "Niewłaściwe zamówienie z obsługi pokoju".
  "Najpierw proszę przynieść trochę lodu i kilka butelek napoju gazowanego."
  Zamówił ustawienia i menu, a następnie zadzwonił do Selfridge'a, żeby odebrać Singera, i do Mastersa, żeby przyprowadził BMW. Dziewczyna w Masters powiedziała: "To trochę nietypowe, panie Grant. Będzie dodatkowa opłata".
  "Skonsultuj się z Ianem Mastersem" - powiedział. "Prowadzę wycieczkę".
  "Och, w takim razie może nie będzie żadnych dodatkowych opłat."
  "Dziękuję". Rozłączył się. Szybko poznali tajniki branży turystycznej. Zastanawiał się, czy Gus Boyd otrzymał od Mastersa jakąś wypłatę gotówki. To nie była jego sprawa i nie obchodziło go to; chciał tylko wiedzieć, gdzie dokładnie wszyscy stoją i jaki jest ich wzrost.
  Wypili dwa drinki, zjedli wyśmienitą kolację z butelką dobrego różowego wina i rozłożyli sofę, by podziwiać światła miasta przy kawie i brandy. Booty zgasiła światło, z wyjątkiem lampy, nad którą powiesiła ręcznik. "To działa uspokajająco" - wyjaśniła.
  "Intymnie" - odpowiedział Nick.
  "Niebezpieczny".
  "Zmysłowy."
  Zaśmiała się. "Kilka lat temu cnotliwa dziewczyna nie wpakowałaby się w taką sytuację. Sama w sypialni. Drzwi są zamknięte".
  "Zamknąłem ją" - powiedział Nick radośnie. "Wtedy cnota była nagrodą samą w sobie - nudą. A może przypominasz mi, że jesteś cnotliwy?"
  "Ja... ja nie wiem". Wyciągnęła się w salonie, dając mu inspirujący widok na swoje długie, odziane w nylonowe rajstopy nogi w mroku. Były piękne w świetle dziennym; w łagodnej tajemniczości niemal mroku, tworzyły dwa wzory urzekających krągłości. Wiedziała, że wpatruje się w nie rozmarzony znad kieliszka brandy. Jasne - wiedziała, że są dobre. Właściwie wiedziała, że są doskonałe - często porównywała je do rzekomo idealnych modelek z niedzielnych reklam magazynu "The York Times". Eleganckie modelki stały się w Teksasie standardem perfekcji, choć większość zorientowanych kobiet ukrywała "Timesa" i udawała, że lojalnie czyta tylko lokalne gazety.
  Spojrzała na niego kątem oka. Wywoływał u niej okropne uczucie ciepła. Komfortowy, uznała. Był bardzo komfortowy. Przypomniała sobie ich kontakty w samolocie tamtej pierwszej nocy. Fuj! Sami mężczyźni. Była tak pewna, że jest do niczego, że go oszukała - dlatego odszedł z Ruth po tej pierwszej kolacji. Odrzuciła go, teraz wrócił i był tego wart. Widziała w nim kilku mężczyzn w jednym - przyjaciela, doradcę, powiernika. Przesunęła się w stronę ojca, kochanka. Wiedziałaś, że możesz na nim polegać. Peter van Preez dał jej to jasno do zrozumienia. Poczuła przypływ dumy z wrażenia, jakie wywarł. Rumieniec rozlał się po jej szyi i zszedł do podstawy kręgosłupa.
  Poczuła jego dłoń na piersi i nagle pociągnął ją w odpowiednim miejscu, a ona musiała złapać oddech, żeby nie podskoczyć. Był taki delikatny. Czy to znaczy, że miał w tym ogromne doświadczenie? Nie, miał naturalny dar subtelnego dotyku, czasem poruszał się jak wyszkolony tancerz. Westchnęła i dotknęła jego ust. Hmm.
  
  
  
  
  Szybowała w kosmosie, ale mogła latać, kiedy tylko chciała, po prostu wyciągając rękę jak skrzydło. Mocno zamknęła oczy i wykonała powolną pętlę, która poruszyła ciepło w jej brzuchu, niczym maszyna do nawijania pętli w parku rozrywki Santone. Jego usta były tak giętkie - czy można powiedzieć, że ten mężczyzna miał niesamowicie piękne usta?
  Jej bluzka była zdjęta, a spódnica rozpięta. Uniosła biodra, żeby mu ułatwić zadanie i dokończyła rozpinać mu koszulę. Uniosła jego podkoszulek, a jej palce odnalazły miękki meszek na jego klatce piersiowej, wygładzając go w tę i z powrotem, jakby pieściła psią męskość. Pachniał kusząco mężczyzną. Jego sutki reagowały na jej język, a ona zachichotała w duchu, zadowolona, że nie tylko ona podniecona odpowiednim dotykiem. Kiedy jego kręgosłup się wygiął, wydał z siebie radosne nucenie. Powoli ssała stwardniałe stożki ciała, natychmiast chwytając je ponownie, gdy uciekały z jej ust, rozkoszując się tym, jak prostują się jego ramiona, z odruchową przyjemnością przy każdej utracie i powrocie. Zniknęła z jej stanika. Pozwoliła mu odkryć, że jest lepiej zbudowana niż Ruth.
  Poczuła pieczenie - rozkoszy, nie bólu. Nie, nie pieczenia, ale wibracji. Ciepłej wibracji, jakby jeden z tych masażerów pulsacyjnych nagle ogarnął całe jej ciało.
  Poczuła, jak jego usta zstępują na jej piersi, całując je zwężającymi się kręgami wilgotnego ciepła. Och! Bardzo dobry człowiek. Poczuła, jak rozluźnia jej pas do pończoch i rozpina dziurki od guzików w jednej z pończoch. Potem stanęły - zniknęły. Wyciągnęła długie nogi, czując, jak napięcie opuszcza jej mięśnie i ustępuje miejsca rozkosznemu, relaksującemu ciepłu. "O tak" - pomyślała - "grosz za funta" - czy tak mówią w Rodezji?
  Grzbietem dłoni musnęła klamrę jego paska i niemal bez zastanowienia obróciła dłoń i go odpięła. Rozległ się cichy odgłos - przypuszczała, że to jego spodnie i szorty - gdy spadły na podłogę. Otworzyła oczy w półmroku. Naprawdę. Ach... Przełknęła ślinę i poczuła się rozkosznie otulona, gdy ją całował i masował jej plecy i pośladki.
  Przytuliła się do niego i próbowała wydłużyć oddech, który był tak krótki i urywany, że aż niezręczny. Wiedziałby, że naprawdę ciężko oddycha za niego. Jego palce musnęły jej biodra, a ona sapnęła, a jej samokrytycyzm zniknął. Jej kręgosłup był kolumną ciepłego, słodkiego oleju, a umysł kotłem zgody. W końcu, kiedy dwoje ludzi naprawdę się kocha i troszczy o siebie...
  Pocałowała jego ciało, odpowiadając na pchnięcie do przodu i napór jej libido, który rozerwał ostatnie liny jej warunkowego ograniczenia. Jest dobrze, potrzebuję tego, jest tak... dobrze. Idealny kontakt sprawił, że zesztywniała. Zamarła na chwilę, a potem rozluźniła się jak rozkwitający kwiat w zwolnionym tempie filmu przyrodniczego. Och. Kolumna ciepłego oleju niemal zagotowała się w jej brzuchu, wirując i pulsując rozkosznie wokół jej serca, przepływając przez jej napięte płuca, aż poczuła gorąco. Przełknęła ponownie. Drżące pręty, niczym świecące kule neonu, zstąpiły z jej krzyża do czaszki. Wyobraziła sobie, jak jej złote włosy sterczą i sterczą, skąpane w elektryczności statycznej. Oczywiście, tak nie było, po prostu tak się czuła.
  Zostawił ją na chwilę i odwrócił. Pozostała całkowicie uległa, jedynie szybkie unoszenie się i opadanie jej obfitych piersi i przyspieszony oddech świadczyły o tym, że żyje. "On mnie weźmie" - pomyślała - "porządnie". Dziewczyna w końcu polubiła być brana. Och-och. Westchnienie i westchnienie. Głęboki oddech i szept: "O tak".
  Poczuła, że jest rozkosznie przyjmowana, nie tylko raz, ale wielokrotnie. Warstwa po warstwie ciepła i głębi rozprzestrzeniła się i powitała, a potem cofnęła, robiąc miejsce dla następnego natarcia. Czuła się, jakby była zbudowana jak karczoch, każdy delikatny liść w środku, każdy opętany i wzięty. Wiła się i pracowała z nim, by przyspieszyć żniwa. Jej policzek był wilgotny i myślała, że roni łzy szoku i zachwytu, ale to nie miało znaczenia. Nie zdawała sobie sprawy, że jej paznokcie wbijają się w jego ciało niczym napinające się pazury zachwyconego kota. Wypychał dolne partie pleców do przodu, aż kości miednicy przycisnęły się do siebie jak zaciśnięta pięść, czując, jak jej ciało chciwie napina się do jego stałego pchnięcia.
  "Kochanie" - mruknął - "jesteś tak cholernie piękna, że aż mnie przerażasz. Chciałem ci wcześniej powiedzieć..."
  "Powiedz... mi... teraz" - wyszeptała.
  
  * * *
  Judasz, zanim jeszcze przybrał imię Mike Bohr, odnalazł Stasha Fostera w Bombaju, gdzie Foster był handlarzem licznych nieszczęść ludzkości, które pojawiają się, gdy niezliczone, niechciane i ogromne masy ludzi się pojawiają. Judasz został zwerbowany przez Bohra, aby zwerbować trzech drobnych hurtowników. Na pokładzie portugalskiego motorowego żaglowca Judasza Foster znalazł się w samym środku jednego z drobnych problemów Judasza. Judasz chciał, żeby mieli wysokiej jakości kokainę i nie chciał za nią płacić, zwłaszcza że chciał pozbyć się tych dwóch mężczyzn i kobiety, ponieważ ich działalność idealnie wpisywała się w jego rozwijającą się organizację.
  
  
  
  
  Zacumowali, gdy tylko statek zniknął im z oczu, przedzierając się przez rozpalone Morze Arabskie i kierując się na południe, do Kolombo. W swojej luksusowo umeblowanej kabinie Judasz rozmyślał nad Heinrichem Müllerem, podczas gdy Foster słuchał: "Najlepsze miejsce dla nich to za burtą".
  "Tak" - zgodził się Müller.
  Foster uznał, że jest testowany. Zdał test, bo Bombaj był kiepskim miejscem dla Polaka, żeby zarobić na życie, nawet jeśli zawsze wyprzedzał lokalnych gangsterów o sześć skoków. Problemy językowe były zbyt duże, a ty byłeś cholernie widoczny. Ten Judasz budował wielki biznes i miał prawdziwe pieniądze.
  Zapytał: "Chcesz, żebym je wyrzucił?"
  "Proszę" - mruknął Judasz.
  Foster wyciągnął ich na pokład, związawszy ręce, jednego po drugim, kobietę najpierw. Poderżnął im gardła, odciął głowy i zmasakrował ciała, po czym wrzucił je do brudnego morza. Z ubrań zrobił ciężki tobołek i rzucił go. Kiedy skończył, na pokładzie pozostała kałuża krwi, szeroka na zaledwie jard, tworząc czerwoną, cieknącą kałużę.
  Foster szybko rzucił głowy, jedną po drugiej.
  Judasz, który stał z Müllerem za sterem, skinął głową z aprobatą. "Polej to wodą" - rozkazał Müllerowi. "Foster, porozmawiajmy".
  To właśnie temu człowiekowi Judasz kazał pilnować Nicka i popełnił błąd, choć mógł się on okazać korzystny. Foster miał chciwość świni, temperament łasicy i roztropność pawiana. Dorosły pawian jest mądrzejszy niż większość psów, z wyjątkiem samicy rhodesian ridgeback, ale pawiany myślą w dziwnych kręgach, a on został prześcignięty przez ludzi, którzy mieli czas na zrobienie broni z posiadanych kijów i kamieni.
  Judasz powiedział do Fostera: "Słuchaj, Andrew Grant jest niebezpieczny, trzymaj się z dala od niego. Zajmiemy się nim".
  Mózg pawiana Fostera natychmiast doszedł do wniosku, że zdobędzie uznanie, "opiekując się" Grantem. Jeśli mu się uda, prawdopodobnie zdobędzie uznanie; Judasz uważał się za oportunistę. Był bardzo blisko.
  To był mężczyzna, który widział Nicka wychodzącego z Meikles tego ranka. Niski, schludnie ubrany mężczyzna o potężnych, pawianopodobnych ramionach. Był tak dyskretny wśród ludzi na chodniku, że Nick go nie zauważył.
  
  Rozdział szósty
  
  Nick obudził się przed świtem i zamówił kawę, gdy tylko obsługa pokoju zaczęła działać. Pocałował Bootie, budząc się, zadowolony, że jej nastrój dorównuje jego; miłosne igraszki były wspaniałe, teraz nadszedł czas na nowy dzień. Niech twoje pożegnanie będzie idealne, a oczekiwanie na kolejny pocałunek złagodzi wiele trudnych chwil. Dopiła kawę po długim pożegnalnym uścisku i wymknęła się, gdy rozejrzał się po korytarzu, stwierdzając, że jest pusty.
  Gdy Nick czyścił swoją sportową kurtkę, pojawił się Gus Boyd, radosny i pogodny. Powąchał powietrze w pokoju. Nick zmarszczył brwi; klimatyzacja nie usunęła wszystkich perfum Booty'ego. Gus powiedział: "Ach, przyjaźń. Cudowna Varia et mutabilis semper femina".
  Nick musiał się uśmiechnąć. Facet był spostrzegawczy i dobrze władał łaciną. Jak to przetłumaczyć? Kobieta zawsze jest kapryśna?
  "Wolę zadowolonych klientów" - powiedział Nick. "Jak się miewa Janet?"
  Gus nalał sobie kawy. "Ona jest słodka. Na jednym z tych kubków jest szminka. Wszędzie zostawiasz ślady".
  "Nie, nie" - Nick nie spojrzał na kredens. "Nie założyła niczego przed wyjściem. Czy wszystkie inne dziewczyny... eee, są zadowolone z wysiłków Edmana?"
  "Absolutnie uwielbiają to miejsce. Ani jednej cholernej skargi, co, wiesz, jest niezwykłe. Ostatnio mieli wolny wieczór, więc mogli sobie pospacerować po restauracjach, jeśli chcieli. Każdy z nich umówił się z jednym z tych kolonialnych typów i przyjęli to z zadowoleniem".
  "Czy Jan Masters namówił swoich chłopaków do tego?"
  Gus wzruszył ramionami. "Może. Zachęcam do tego. A jeśli Masters wpłaci kilka czeków na konto przy kolacji, nie mam nic przeciwko, byleby trasa przebiegła pomyślnie".
  Czy nadal opuszczamy Salisbury dziś po południu?
  "Tak. Lecimy do Bulawayo i rano jedziemy pociągiem do rezerwatu."
  "Dasz sobie radę beze mnie?" Nick zgasił światło i otworzył drzwi balkonowe. Jasne słońce i świeże powietrze wypełniły pokój. Podał Gusowi papierosa i sam zapalił. "Dołączę do ciebie w Wankie. Chcę bliżej przyjrzeć się sytuacji ze złotem. Jeszcze pokonamy tych drani. Mają źródło, ale nie chcą nam pozwolić go wykorzystać".
  "Jasne". Gus wzruszył ramionami. "To wszystko rutyna. Masters ma biuro w Bulawayo, które obsługuje tam przelewy". Prawdę mówiąc, choć lubił Nicka, cieszył się, że go traci, przynajmniej na chwilę. Wolał dawać napiwki bez nadzoru - można było dostać niezły procent na długiej podróży, nie tracąc kelnerów i tragarzy, a w Bulawayo był wspaniały sklep, w którym kobiety traciły wszelką oszczędność i wydawały dolary jak grosze. Kupowali tam szmaragdy Sandawana, miedziane sztućce, skóry antylop i zebr w takich ilościach, że zawsze musiał organizować osobną wysyłkę bagażu.
  
  
  
  
  Miał prowizję w sklepie. Ostatnim razem jego prowizja wyniosła 240 dolarów. Nieźle jak na godzinną przesiadkę. "Uważaj, Nick. Tym razem Wilson mówił zupełnie inaczej niż wtedy, gdy robiłem z nim interesy. Stary, co za bzdury wypisywałeś!" Pokręcił głową na samo wspomnienie. "Stał się... niebezpieczny, zdaje się".
  "Więc czujesz to samo?" Nick skrzywił się, masując bolące żebra. Upadek z dachu Van Preza nikomu nie pomógł. "Ten facet może być Czarnym Zabójcą. Chcesz powiedzieć, że nie zauważyłeś tego wcześniej? Kiedy kupowałeś złoto po trzydzieści dolarów za uncję?"
  Gus się zarumienił. "Pomyślałem: "O cholera, sam nie wiem, co sobie wyobrażałem". Ta rzecz zaczęła się chwiać. Chyba bym ją od razu wyrzucił. Jeśli myślisz, że będziemy mieli duże kłopoty, jeśli coś pójdzie nie tak, to jestem gotów zaryzykować, ale wolę liczyć na prawdopodobieństwo".
  "Wilson brzmiał, jakby mówił poważnie, kiedy kazał nam zapomnieć o interesie ze złotem. Ale wiemy, że musiał znaleźć cholernie dobry rynek, odkąd byliście tu ostatnio... Więc nie może go mieć za żadne pieniądze. Znalazł rurociąg, albo jego wspólnicy. Dowiedzmy się, co to jest, jeśli nam się uda".
  "Andy, nadal wierzysz, że istnieją Złote Kły?"
  "Nie". To było dość proste pytanie, a Nick odpowiedział na nie wprost. Gus chciał wiedzieć, czy współpracuje z realistą. Mogliby kupić trochę i pomalować je na złoto. Puste złote kły, żeby obejść sankcje i pomóc przemycić towar do Indii albo gdzieś indziej. Nawet do Londynu. Ale teraz myślę, że twój przyjaciel z Indii ma rację. Z Rodezji wychodzi mnóstwo dobrych sztabek po czterystu uncjach. Zauważ, że nie powiedział kilogramów, gramów, bandaży dżokeja ani żadnego ze slangowych określeń przemytników. Ładne, duże, standardowe sztabki. Pyszne. Tak dobrze leżą na dnie walizki - po odprawie celnej.
  Gus uśmiechnął się szeroko, a jego wyobraźnia szalała. "Tak - a pół tuzina takich w bagażu podróżnym byłoby jeszcze lepsze!"
  Nick poklepał go po ramieniu i zeszli na dół, do holu. Zostawił Gusa w jadalni i wyszedł na rozświetloną słońcem ulicę. Foster poszedł w jego ślady.
  Stash Foster miał doskonały opis Nicka i zdjęcia, ale pewnego dnia zorganizował kontrmarsz u Shepherdów, żeby zobaczyć Nicka osobiście. Był pewny swojego człowieka. Nie zdawał sobie sprawy, że Nick ma niesamowite oko do fotografii i pamięć, zwłaszcza gdy się koncentruje. Podczas kontrolowanego testu na Uniwersytecie Duke'a, Nick przywołał kiedyś sześćdziesiąt siedem zdjęć nieznajomych i powiązał je z ich imionami.
  Stash nie miał pojęcia, że mijając Nicka wśród grupki kupujących, Nick złapał jego wzrok i skatalogował go - pawiana. Pozostali ludzie to zwierzęta, przedmioty, emocje, wszelkie powiązane szczegóły, które wspomagały jego pamięć. Stash otrzymał dokładny opis.
  Nick uwielbiał swoje szybkie spacery - Salisbury Street, Garden Avenue, Baker Avenue - spacerował, gdy był tłum, a gdy było mało ludzi, spacerował dwa razy. Jego dziwne spacery irytowały Stasha Fostera, który pomyślał: "Co za psychol! Nie ma ucieczki, nic nie da się zrobić: głupi kulturysta. Miło byłoby wykrwawić to wielkie, zdrowe ciało; zobaczyć, jak ten prosty kręgosłup i te szerokie ramiona opadają, wykrzywiają się, miażdżą". Zmarszczył brwi, jego szerokie usta musnęły skórę wysoko położonych kości policzkowych, aż wyglądał jeszcze bardziej jak małpa.
  Mylił się, mówiąc, że Nick nigdzie nie pójdzie, nic nie zrobi. Umysł AXmana był nieustannie zajęty rozmyślaniem, pisaniem, studiowaniem. Po zakończeniu długiego spaceru nie wiedział prawie nic o głównej dzielnicy Salisbury, a socjolog z pewnością byłby zachwycony, gdyby usłyszał jego wrażenia.
  Nick był zasmucony swoimi odkryciami. Znał ten schemat. Kiedy odwiedza się większość krajów na świecie, zdolność oceny grup rozszerza się jak obiektyw szerokokątny. Węższa perspektywa ukazuje pracowitych, szczerych białych, którzy wydarli naturze cywilizację dzięki odwadze i ciężkiej pracy. Czarni byli leniwi. Co oni z tym zrobili? Czyż nie jest im teraz - dzięki europejskiej pomysłowości i hojności - lepiej niż kiedykolwiek?
  Ten obraz można by z łatwością sprzedać. Był wielokrotnie kupowany i oprawiany przez pokonaną Unię Południa w Stanach Zjednoczonych, zwolenników Hitlera, ponurych Amerykanów od Bostonu po Los Angeles, a zwłaszcza przez wielu pracowników policji i biur szeryfa. Ludzie tacy jak Ku Klux Klan i Birchersi zrobili karierę, przekształcając go i nadając mu nowe nazwy.
  Skóra nie musiała być czarna. Historie splatały się wokół czerwieni, żółci, brązu i bieli. Nick wiedział, że łatwo stworzyć taką sytuację, ponieważ każdy mężczyzna nosi w sobie dwa podstawowe czynniki wybuchowe: strach i poczucie winy. Strach najłatwiej dostrzec. Masz niepewną pracę fizyczną lub umysłową, rachunki, zmartwienia, podatki, przepracowanie, nudę lub pogardę dla przyszłości.
  
  
  
  
  To konkurenci, pożeracze podatków, tłoczący się w urzędach pracy, szkołach, włóczący się po ulicach, gotowi do przemocy i okradający cię w zaułku. Prawdopodobnie nie znają Boga, tak jak ty.
  Poczucie winy jest bardziej podstępne. Każdy mężczyzna, w pewnym momencie, tysiąc razy przeżuwał w myślach zboczenia, masturbację, gwałt, morderstwo, kradzież, kazirodztwo, korupcję, okrucieństwo, oszustwo, rozwiązłość, a także wypicie trzeciego martini, drobne oszustwo w zeznaniu podatkowym czy powiedzenie policjantowi, że ma zaledwie pięćdziesiąt pięć lat, gdy miał ponad siedemdziesiąt.
  Wiesz, że nie możesz tego zrobić. Nic ci nie jest. Ale oni! O mój Boże! (Oni też Go tak naprawdę nie kochają.) Kochają ich cały czas i - no, przynajmniej niektórych z nich - przy każdej okazji.
  Nick zatrzymał się na rogu, obserwując ludzi. Kilka dziewczyn w miękkich bawełnianych sukienkach i kapeluszach przeciwsłonecznych uśmiechnęło się do niego. Odwzajemnił uśmiech i zostawił włączony telewizor, żeby widać było nijaką dziewczynę idącą za nimi. Promieniowała i zarumieniła się. Wziął taksówkę do biura Kolei Rodezyjskich.
  Stash Foster ruszył za nim, prowadząc kierowcę i obserwując taksówkę Nicka. "Widzę miasto. Proszę skręcić w prawo... w tę stronę".
  Co dziwne, trzecia taksówka jechała w tym dziwnym korowodzie, a jej pasażer nie próbował zaskoczyć kierowcy. Powiedział mu: "Podążaj za numerem 268 i nie zgub go". Nie spuszczał Nicka z oka.
  Ponieważ przejazd był krótki, a taksówka Stasha poruszała się nierówno, a nie stale deptała Nickowi po piętach, mężczyzna w trzeciej taksówce tego nie zauważył. W budynku kolejowym Stash odprawił taksówkę. Trzeci mężczyzna wysiadł, zapłacił kierowcy i podążył za Nickiem prosto do budynku. Dogonił Nicka, gdy AXman szedł długim, chłodnym, zadaszonym korytarzem. "Panie Grant?"
  Nick odwrócił się i rozpoznał stróża prawa. Czasami myślał, że zawodowi przestępcy mają rację, mówiąc, że "wyczuwają zapach mężczyzny w cywilu". Wokół niego unosiła się aura, subtelna emanacja. Ten był wysoki, szczupły, wysportowany. Poważny facet, około czterdziestki.
  "Zgadza się" - odpowiedział Nick.
  Pokazano mu skórzane etui z dowodem osobistym i odznaką. "George Barnes. Rodezyjskie Siły Bezpieczeństwa".
  Nick zaśmiał się pod nosem. "Cokolwiek to było, nie zrobiłem tego".
  Żart nie wypalił, bo piwo z imprezy poprzedniego wieczoru przez pomyłkę zostało otwarte. Barnes powiedział: "Porucznik Sandeman poprosił mnie o rozmowę z panem. Podał mi pański rysopis i zobaczyłem pana na Garden Avenue".
  Nick zastanawiał się, jak długo Barnes go śledził. "To było miłe ze strony Sandemana. Myślał, że się zgubię?"
  Barnes wciąż się nie uśmiechał, jego czysta twarz pozostała poważna. Mówił z północnoangielskim akcentem, ale jego głos był czysty i zrozumiały. "Czy pamiętasz porucznika Sandemana i jego grupę?"
  "Tak, rzeczywiście. Pomógł mi, kiedy złapałem gumę."
  "Och?" Sandeman najwyraźniej nie miał czasu, żeby uzupełnić wszystkie szczegóły. "No cóż... najwyraźniej po tym, jak ci pomógł, wpadł w kłopoty. Jego patrol był w buszu jakieś dziesięć mil od farmy van Preza, kiedy zostali ostrzelani. Czterech jego ludzi zginęło".
  Nick przestał się uśmiechać. "Bardzo mi przykro. Takie wieści nigdy nie wróżą dobrze".
  "Czy mógłbyś mi powiedzieć, kogo dokładnie widziałeś u Van Preza?"
  Nick potarł szeroki podbródek. "Zobaczmy - był tam sam Peter van Pree. Zadbany staruszek, jak jeden z naszych farmerów z Dzikiego Zachodu. Prawdziwy, który nad tym pracował. Około sześćdziesiątki, jak sądzę. Miał na sobie..."
  "Znamy van Preza" - podpowiedział Barnes. "Kogo jeszcze?"
  "No cóż, było tam kilku białych mężczyzn i biała kobieta, i chyba czterech albo pięciu czarnych mężczyzn. Chociaż widziałem tych samych czarnych mężczyzn wchodzących i wychodzących, bo wyglądali trochę podobnie - wiesz".
  Nick, zamyślony, spojrzał na punkt nad głową Barnesa i dostrzegł, że na twarzy mężczyzny pojawiło się podejrzenie, które zniknęło, zastąpione rezygnacją.
  "Nie pamiętasz żadnych imion?"
  "Nie. To nie była aż tak formalna kolacja."
  Nick czekał, aż poruszy temat Booty. Nie zrobił tego. Być może Sandeman zapomniał jej imienia, zignorował ją jako nieistotną, albo Barnes powstrzymywał się z własnych powodów lub przesłuchiwał ją osobno.
  Barnes zmienił podejście. "Jak ci się podoba Rodezja?"
  "Urocze. Jestem po prostu zaskoczony zasadzką na patrolu. Bandyci?"
  "Nie, polityka, jak sądzę, dobrze wiesz. Ale dziękuję za oszczędzenie mi uczuć. Skąd wiedziałeś, że to zasadzka?"
  "Nie wiedziałem. To dość oczywiste, a może pomyliłem to z twoją wzmianką w krzakach".
  Podeszli do rzędu telefonów. Nick powiedział: "Przepraszam? Chcę zadzwonić".
  "Oczywiście. Kogo chcesz zobaczyć w tych budynkach?"
  "Roger Tillborn".
  "Roggie? Znam go dobrze. Zadzwoń, a pokażę ci jego biuro."
  Nick zadzwonił do Meikles i wezwano Dobiego. Gdyby policja z Rodezji przechwyciła połączenie tak szybko, uprzedziliby AXE, w co wątpił. Kiedy odebrała, krótko zrelacjonował pytania George'a Barnesa i wyjaśnił, że jedynie przyznał się do spotkania z van Preesem. Booty podziękował mu, dodając: "Do zobaczenia przy Wodospadzie Wiktorii, kochanie".
  "Mam taką nadzieję, kochanie. Baw się dobrze i baw się cicho."
  Jeśli Barnes podejrzewał telefon, nie dał tego po sobie poznać.
  
  
  
  Znaleźli Rogera Tillborna, dyrektora operacyjnego Kolei Rhodesian, w biurze z wysokim sufitem, które wyglądało jak plan zdjęciowy filmu Jaya Goulda. Było tam mnóstwo pięknie olejowanego drewna, unosił się zapach wosku, ciężkie meble i trzy wspaniałe modele lokomotyw, każda na osobnym, długim na metr biurku.
  Barnes przedstawił Nicka Tillbornowi, niskiemu, szczupłemu, szybkiemu mężczyźnie w czarnym garniturze, który wyglądał, jakby miał wspaniały dzień w pracy.
  "Dowiedziałem się o twoim nazwisku z Biblioteki Railroad Century w Nowym Jorku" - powiedział Nick. "Napiszę artykuł, który uzupełni zdjęcia twoich kolei. Zwłaszcza twoich parowozów Beyer-Garratt".
  Nick nie przegapił spojrzenia, jakie wymienili Barnes i Tillborn. Wydawało się, że mówi ono: "Może, może nie" - każdy niepożądany złoczyńca zdaje się myśleć, że może wszystko ukryć, podszywając się pod dziennikarza.
  "Jestem zaszczycony" - powiedział Tillborn, ale nie zapytał: "Co mogę dla ciebie zrobić?"
  "Och, nie chcę, żebyś cokolwiek robił, powiedz mi tylko, gdzie mogę znaleźć zdjęcie jednej z niemieckich parowozów Union klasy 2-2-2 plus 2-6-2 z odchylanym do przodu zbiornikiem na wodę. Nie mamy niczego podobnego w Stanach i nie sądzę, żebyś długo z nich korzystał".
  Na poważnych rysach Tillborna pojawił się zadowolony, lekko szklisty wyraz. "Tak. Bardzo interesujący silnik". Otworzył szufladę swojego gigantycznego biurka i wyciągnął zdjęcie. "Oto zdjęcie, które zrobiliśmy. Praktycznie fotografia samochodu. Zero życia, ale piękne detale".
  Nick przyjrzał mu się i skinął głową z podziwem. "Piękna bestia. To piękne zdjęcie..."
  "Możesz go mieć. Zrobiliśmy kilka odbitek. Jeśli go użyjesz, zaufaj Kolejom Rodezyjskim. Zauważyłeś model na tym pierwszym stole?"
  "Tak". Nick odwrócił się i spojrzał na lśniącą małą lokomotywę, a jego wzrok był pełen miłości. "Kolejny Garratt. Czterocylindrowy silnik klasy GM . Najpotężniejszy silnik na świecie, poruszający się po rampie o nośności sześćdziesięciu funtów".
  "Zgadza się! Co byś powiedział, gdybym ci powiedział, że to nadal działa?"
  "NIE!"
  "Tak!"
  Tillborn promieniał. Nick wyglądał na zaskoczonego i zachwyconego. Rozpaczliwie próbował sobie przypomnieć, ile unikalnych lokomotyw było tam wymienionych. Nie mógł.
  George Barnes westchnął i podał Nickowi wizytówkę. "Widzę, że się dogadacie. Panie Grant, jeśli przypomni pan sobie coś z podróży do Van Prez, co mogłoby pomóc mnie lub porucznikowi Sandemanowi, proszę dać mi znać?"
  "Na pewno zadzwonię". "Wiesz, niczego nie będę pamiętał" - pomyślał Nick. "Masz nadzieję, że na coś wpadnę i będę musiał do ciebie zadzwonić, a ty zajmiesz się tym od tamtej pory". "Miło mi cię poznać".
  Tillborn nawet nie zauważył jego odjazdu. Powiedział: "Na pewno będziesz miał lepsze okazje do zdjęć w okolicach Bulawayo. Widziałeś zdjęcia Davida Morgana w "Trains"?
  "Tak. Doskonale."
  "Jak się mają wasze pociągi w Stanach Zjednoczonych? Zastanawiałem się..."
  Nick z prawdziwą przyjemnością wysłuchał półgodzinnej rozmowy o kolejnictwie, wdzięczny za szczegółowe badania dotyczące kolei rodezyjskich i za jego niezwykłą pamięć. Tillborn, prawdziwy entuzjasta i pasjonat swojej pracy, pokazał mu zdjęcia związane z historią transportu w tym kraju, co byłoby nieocenione dla prawdziwego dziennikarza, i poprosił o herbatę.
  Kiedy rozmowa zeszła na temat zawodów lotniczych i ciężarówek, Nick przedstawił swoją propozycję. "Pojedyncze pociągi i nowe typy dużych, specjalistycznych wagonów towarowych ratują nas w Stanach Zjednoczonych" - powiedział. "Chociaż tysiące małych bocznic towarowych zostało zlikwidowanych. Przypuszczam, że macie ten sam problem co Anglia".
  "O, tak". Tillborn podszedł do gigantycznej mapy na ścianie. "Widzisz te niebieskie znaki? Nieużywane drogi dojazdowe".
  Nick dołączył do niego, kręcąc głową. "Przypomina mi to nasze zachodnie drogi. Na szczęście kilka nowych dróg dojazdowych jest przeznaczonych dla nowych firm. Gigantyczna fabryka albo nowa kopalnia produkująca duże ilości. Przypuszczam, że z powodu sankcji nie da się teraz budować dużych zakładów. Budowa na placu budowy została opóźniona".
  Tillborn westchnął. "Masz rację. Ale ten dzień nadejdzie..."
  Nick skinął głową z konfidencjonalnym uśmiechem. "Oczywiście, świat wie o waszym ruchu międzyliniowym. Od tras portugalskich i południowoafrykańskich po Zambię i dalej. Ale jeśli Chińczycy zbudują tę drogę, zagrożą..."
  Mogą. Mają zespoły pracujące nad ankietami.
  Nick wskazał na czerwony znacznik na linii kolejowej w pobliżu granicy w drodze do Lorenco Marqueza. "Założę się, że to nowy punkt transportu ropy naftowej do celów terenowych i tym podobnych. Czy macie na to wystarczającą przepustowość?"
  Tillborn wyglądał na zadowolonego. "Masz rację. Wykorzystujemy całą moc, jaką mamy, więc silniki Beyer-Garratt wciąż działają. Po prostu nie mamy jeszcze wystarczającej liczby silników Diesla".
  "Mam nadzieję, że nigdy nie będziesz miał dość. Chociaż wyobrażam sobie, że jako urzędujący sędzia doceniasz ich skuteczność..."
  "Nie jestem do końca pewien" - westchnął Tillborn. "Ale postępu nie da się zatrzymać. Lokomotywy spalinowe są lżejsze na torach, ale parowozy są ekonomiczne. Mamy zamówienie na lokomotywy spalinowe".
  "Nie będę cię pytać, z jakiego kraju pochodzisz."
  "Proszę, nie. Nie powinnam ci mówić."
  Nick wskazał na kolejny czerwony znak. "Oto kolejny nowy, niedaleko Shamvy. Przyzwoity tonaż".
  
  
  "
  "Zgadza się. Kilka samochodów tygodniowo, ale to się zwiększy."
  Nick podążył śladami na mapie, najwyraźniej z przelotną ciekawością. "Oto kolejny. Wygląda solidnie".
  "O tak. Stocznia Taylor Hill Boreman. Zamawiają nam kilka wagonów dziennie. Słyszałem, że wykonali fantastyczną robotę, wiążąc to. Mam nadzieję, że się uda".
  "To wspaniale. Kilka powozów dziennie?"
  "O tak. Syndykat go uderzył. Zagraniczne powiązania i tak dalej, to teraz dość tajemnicze, ale jak możemy być tajemniczy, skoro kiedyś będziemy stamtąd odbierać samochody? Chciałem im dać mały transporter, ale nie mamy żadnego na zbyciu, więc zamówili własny."
  "Domyślam się, że z tego samego kraju, z którego zamówiłeś diesle". Nick roześmiał się i uniósł rękę. "Nie mów mi skąd!"
  Jego właściciel dołączył do chichotu. "Nie zrobię tego".
  "Myślisz, że powinienem zrobić kilka zdjęć ich nowych podwórek? Czy to byłoby... eee, niedyplomatyczne. Nie warto się tym przejmować".
  "Nie zrobiłbym tego. Jest tyle innych dobrych scen. To niezwykle skryte osoby. To znaczy, działają w izolacji i tak dalej. Strażnicy drogowi. Denerwują się nawet, gdy przyjeżdżają nasze załogi pociągów, ale nic nie mogą zrobić, dopóki nie dostaną swoich. Mówiono, że nadużywają pomocy Murzynów. Podobno żaden rozsądny operator nie traktuje swoich pracowników źle. Nie da się tak prowadzić produkcji, a rada pracy będzie miała coś do powiedzenia w tej sprawie".
  Nick odszedł z ciepłym uściskiem dłoni i dobrym samopoczuciem. Postanowił wysłać Rogerowi Tillbornowi egzemplarz książki "Żelazne konie Aleksandra: Amerykańskie lokomotywy". Oficjalnie na to zasłużył. Kilka wagonów dziennie od Taylor Hill Boreman!
  W rotundzie rozległego kompleksu budynków Nick zatrzymał się, by spojrzeć na zdjęcie Cecila Rhodesa obok starego pociągu rodezyjskiego. Jego czujne oczy dostrzegły mężczyznę przechodzącego korytarzem, z którego właśnie wyszedł, i zwolnił, widząc Nicka... albo z jakiegoś innego powodu. Był dwadzieścia metrów od niego. Wyglądał dziwnie znajomo. Nick to zanotował. Postanowił nie wychodzić prosto na zewnątrz, lecz przespacerować się długą galerią, czystą, chłodną i półmroczną, z promieniami słońca przebijającymi się przez owalne łuki niczym rzędy wąskich żółtych włóczni.
  Pomimo entuzjazmu Tillborna, było jasne, że Koleje Rodezyjskie znajdowały się w tej samej sytuacji co reszta świata. Mniej pasażerów, większe i dłuższe ładunki, mniej personelu i mniej udogodnień. Połowa biur w galerii była zamknięta; na niektórych ciemnych drzwiach wciąż widniały nostalgiczne tabliczki: "Dyrektor ds. bagażu w Salisbury". Zaopatrzenie wagonów sypialnych. Asystent biletera.
  Za Nickiem Stash Foster dotarł do rotundy i zerknął zza kolumny na oddalające się plecy AXmana. Gdy Nick skręcił w prawo, w kolejny korytarz prowadzący na tory i stację rozrządową, Stash szybko włożył gumofilce i zatrzymał się tuż za rogiem, by obserwować, jak Nick wychodzi na brukowany plac. Stash był trzydzieści stóp od tych szerokich pleców. Wybrał precyzyjne miejsce, tuż pod barkiem i na lewo od kręgosłupa, gdzie jego nóż wbije się - mocno, głęboko, poziomo, by móc przeciąć między żebrami.
  Nick poczuł dziwny niepokój. Było mało prawdopodobne, by jego wyostrzony słuch wychwycił podejrzane ślizganie się niemal bezszelestnych stóp Stasha, ani by ludzki zapach unoszący się w rotundzie, gdy wchodził do budynku za Nickiem, obudził jakiś prymitywny gruczoł ostrzegawczy w jego nozdrzach i ostrzegł go, by ostrzegł jego mózg. Stash jednak nie znosił tego, a Nick nie wiedział, że żaden koń ani pies nie zbliży się do Stasha Fostera ani nie stanie obok niego bez buntu, dźwięku i chęci ataku lub ucieczki.
  Dziedziniec niegdyś tętnił życiem, gdzie lokomotywy i maszyny zatrzymywały się, by odebrać rozkazy, a ich załogi naradzić się z urzędnikami lub zebrać zapasy. Teraz był czysty i pusty. Przejechała lokomotywa spalinowa, ciągnąca długi wóz. Nick uniósł rękę do woźnicy i patrzył, jak znikają z pola widzenia. Maszyny dudniły i brzęczały.
  Stash zacisnął palce na nożu, który nosił w pochwie przypiętej do paska. Mógł go dosięgnąć, wciągając powietrze, tak jak teraz. Wisiał nisko, a skórzany wieszak uginał się, gdy siedział. Uwielbiał rozmawiać z ludźmi, myśląc z samozadowoleniem: "Gdybyś tylko wiedział! Mam nóż na kolanach. Za chwilę mógłby wylądować w twoim żołądku".
  Ostrze Stasha było obosieczne i miało masywną rękojeść - krótszą wersję Hugo Nicka. Jego pięciocalowe ostrze nie było tak ostre jak Hugo, ale Stash zachował ostrość z obu stron. Lubił je ostrzyć małą osełką, którą trzymał w kieszonce zegarka. Włóż ją z prawej strony, poruszaj nią na boki i wyciągnij! Możesz włożyć ją ponownie, zanim twoja ofiara otrząśnie się z szoku.
  Słońce migotało na stali, gdy Stash trzymał ją nisko i pewnie, niczym zabójca, gotowy do ataku i cięcia, i skoczył do przodu. Wpatrywał się intensywnie w miejsce na plecach Nicka, gdzie miał wbić się czubek.
  Minibusy pędziły drogą
  
  
  
  
  "Nick nic nie słyszał. Opowiadają jednak historię francuskiego pilota myśliwskiego Castelluxa, który rzekomo wyczuł napastników na swoim ogonie. Pewnego dnia rzuciły się na niego trzy Fokkery - raz, dwa, trzy. Castellux uniknął ich - raz, dwa, trzy".
  Być może to był rozbłysk słoneczny z kosmosu, który uderzył w szybę pobliskiego okna, albo kawałek metalu, który na chwilę odbił światło, przykuwając wzrok Nicka i pobudzając jego zmysły. Nigdy się nie dowiedział - ale nagle odwrócił głowę, by sprawdzić ślad powrotny i zobaczył pysk pawiana mknącego w jego stronę z odległości niecałych dwóch metrów, zobaczył ostrze...
  Nick upadł w prawo, odpychając się lewą nogą i skręcając ciało. Stash zapłacił za swoje skupienie i brak elastyczności. Próbował podążyć za tym punktem na plecach Nicka, ale jego własny pęd poniósł go za daleko, za szybko. Zatrzymał się z poślizgiem, odwrócił, zwolnił i upuścił czubek noża.
  Podręcznik walki wręcz AXE sugeruje: Kiedy staniesz twarzą w twarz z mężczyzną, który prawidłowo trzyma nóż, najpierw rozważ szybkie uderzenie w jądra lub ucieczkę.
  Jest w tym o wiele więcej, o szukaniu broni i tak dalej, ale w tej chwili Nick zdał sobie sprawę, że te dwie pierwsze metody obrony nie działają. Leżał na ziemi i był zbyt wygięty, żeby kopać, a co do biegania...
  Ostrze uderzyło go prosto w pierś, mocno i celnie. Skrzywił się, a jego plecy zadrżały z bólu, gdy czubek wbił się pod prawy sutek, wydając głuchy, brzęczący dźwięk. Stash naparł na niego, pchnięty do przodu własną, potężną sprężyną. Nick chwycił lewą ręką za śmiercionośny prawy nadgarstek, a jego refleks był natychmiastowy i precyzyjny, niczym u mistrza fechtunku odpierającego atak ucznia. Stash ugiął kolana i próbował się wyrwać, nagle zaniepokojony miażdżącą siłą uścisku, która zdawała się dźwigać ciężar dwóch ton, i siłą wystarczającą, by złamać kości w jego dłoni.
  Nie był nowicjuszem. Obrócił dłoń z nożem w stronę kciuka Nicka - nieodparty manewr ucieczki, taktyka, którą każda aktywna kobieta mogłaby zastosować, by uwolnić się od najpotężniejszego mężczyzny. Nick poczuł, jak jego uścisk słabnie, gdy jego dłoń się przekręca; ostrze uniemożliwiło mu dosięgnięcie Wilhelminy. Zebrał się w sobie i pchnął z całej siły, odrzucając Stash o cztery lub pięć stóp do tyłu tuż przed tym, jak jego uścisk na dłoni z nożem się złamał.
  Stash odzyskał równowagę, gotowy do kolejnego ciosu, ale zatrzymał się na chwilę, widząc coś zdumiewającego: Nick rozerwał lewy rękaw kurtki i koszuli, by swobodnie wyciągnąć Hugo. Stash zobaczył, jak drugie migoczące ostrze błyska raz po raz, jego czubek znajdował się metr od jego własnego.
  Rzucił się do przodu. Przeciwne ostrze uchyliło się, parując cios lekkim skrętem w lewo i pchnięciem en quarte w górę. Poczuł, jak górne mięśnie unoszą jego nóż i ramię, i poczuł się straszliwie nagi i bezradny, próbując odzyskać kontrolę, cofnąć ostrze i ramię i ponownie ciąć. Ponownie przycisnął dłoń do piersi, gdy ten przeraźliwie szybki odłamek stali, na który natrafił, uniósł się, skrzyżował ostrze i uderzył go w gardło. Złapał oddech, rzucił się na mężczyznę, który podnosił się z ziemi i poczuł przerażenie, gdy jego lewe ramię, niczym granitowy blok, uniosło się w górę, uderzając w prawy nadgarstek. Spróbował się obrócić, uderzyć w bok.
  To przerażające ostrze pomknęło w prawo, gdy Nick wykonał unik, a Stash bezmyślnie wykonał ruch ręką, by sparować. Nick poczuł nacisk na blokujący nadgarstek i lekko, ale bezpośrednio wcisnął się w ramiona Stasha.
  Stash wiedział, że to nadchodzi. Wiedział to od pierwszego błysku, który strzelił mu do gardła, ale przez chwilę myślał, że się uratował i wygra. Czuł strach i przerażenie. Ofiara, ze związanymi rękami, nie czekała...
  Jego mózg wciąż nerwowo wykrzykiwał rozkazy do przytłoczonego ciała, gdy ogarnęła go panika - jednocześnie z ostrzem Nicka, które wbiło się w okolice jabłka Adama i przeszło przez gardło i rdzeń kręgowy, a jego czubek wystawał niczym wąż z metalowym językiem pod linią włosów. Dzień stał się czerwono-czarny z błyskami złota. Ostatnimi jaskrawymi kolorami, jakie Stash kiedykolwiek widział.
  Kiedy upadł, Nick odciągnął Hugo i odszedł. Nie zawsze umierali od razu.
  Stash leżał w szerokiej kałuży krwi. Czerwone wzory wiły się wokół niego półkolami. Uderzył się w głowę podczas upadku. Poderżnięte gardło zamieniło to, co mogło być krzykiem, w nieziemski jęk i skrzypienie.
  Nick odepchnął nóż Stasha i przeszukał leżącego mężczyznę, unikając krwi i grzebania w kieszeniach jak mewa dziobiąca zwłoki. Zabrał portfel i etui na karty. Wytarł Hugo o kurtkę mężczyzny, wysoko na ramieniu, gdzie można by go było pomylić z ludzką krwią, unikając dłoni, która szukała go w agonii.
  Nick wrócił do wejścia do budynku i czekał, obserwując. Konwulsje Stasha osłabły, niczym nakręcana zabawka kręcąca się w dół. Przejechał ostatni samochód dostawczy i Nick był wdzięczny, że na jego końcu nie było peronu ani kabiny. Na dziedzińcu panowała cisza. Przeszedł przez galerię, znalazł rzadko używane drzwi od strony ulicy i odszedł.
  
  Rozdział siódmy
  
  Nick wrócił do Meikles. Nie było sensu wzywać taksówki ani czekać na policję. Barnes i tak zdecydował, że powinien zostać przesłuchany w sprawie śmierci na dworcu kolejowym, a długi spacer był elastyczną jednostką czasu.
  
  
  
  Przechodząc przez hol, kupił gazetę. W swoim pokoju rozebrał się, oblał zimną wodą pięciocentymetrowe rozcięcie na piersi i zbadał portfel i etui na karty, które zabrał mężczyźnie. Nie dowiedział się z nich nic poza imieniem Stash i adresem w Bulawayo. Czy Alan Wilson by go zrugał? Chronienie milionów ludzi czyniło z ciebie niegrzecznego, ale nie mógł uwierzyć, że wbijanie komuś noża w plecy było w stylu Wilsona.
  Został Judasz - albo "Mike Bohr", albo ktoś inny w THB. Nie pomijając Gusa Boyda, Iana Mastersa, a nawet Petera van Preza, Johnsona, Howe"a, Maxwella... Nick westchnął. Wyjął plik banknotów z portfela razem z własnymi pieniędzmi, nie licząc ich, pociął portfel, spalił, co mógł, w popielniczce, a resztę spuścił w toalecie.
  Dokładnie zbadał materiał płaszcza, koszuli i podkoszulka. Jedyną krwią była krew z zadrapania nożem. Wypłukał podkoszulek i koszulę w zimnej wodzie i podarł je na strzępy, odrywając metki od kołnierzyków. Rozkładając czystą koszulę, spojrzał z czułością i żalem na Hugo, przywiązanego do jego nagiego przedramienia. Następnie zadzwonił do biura Mastersa i zamówił samochód.
  Nie było sensu oddawać kurtki; Barnes miał pełne prawo o nią pytać. Znalazł zakład krawiecki daleko od hotelu i oddał ją do naprawy. Pojechał kilka mil do Selous, podziwiając okolicę, a potem zawrócił w stronę miasta. Rozległe gaje drzew owocowych wyglądały zupełnie jak w Kalifornii, z długimi liniami nawadniającymi i gigantycznymi opryskiwaczami ciągniętymi przez traktory. Pewnego dnia zobaczył wóz konny z opryskiwaczami i zatrzymał się, by popatrzeć, jak Murzyni go obsługują. Założył, że ich fach jest skazany na zagładę, jak zbieracze bawełny w Dixie. Dziwne drzewo przykuło jego uwagę i użył przewodnika, aby je zidentyfikować - kandelabr albo gigantyczny wilczomlecz.
  Barnes czekał w holu hotelu. Przesłuchanie było dokładne, ale nie przyniosło rezultatów. Czy znał Stasha Fostera? Jak dostał się z biura Tillborna do hotelu? O której godzinie przyjechał? Czy znał kogoś należącego do partii politycznych Zimbabwe?
  Nick był zaskoczony, bo jedyną całkowicie szczerą odpowiedzią, jakiej udzielił, była ta na ostatnie pytanie. "Nie, nie sądzę. A teraz powiedz mi - po co te pytania?"
  "Dziś na dworcu kolejowym mężczyzna został śmiertelnie zadźgany. Mniej więcej w tym samym czasie, kiedy tam byłeś."
  Nick spojrzał na nią ze zdumieniem. "Nie... Roger? O nie..."
  "Nie, nie. Ten człowiek, którego pytałem, czy znasz. Foster."
  "Czy chciałbyś go opisać?"
  Barnes tak zrobił. Nick wzruszył ramionami. Barnes wyszedł. Ale Nick nie pozwolił sobie na zachwyt. Był mądrym człowiekiem.
  Zwrócił samochód do Masters i poleciał DC-3 przez Karibę do głównego obozu w Parku Narodowym Wankie. Był zachwycony, widząc w pełni nowoczesny ośrodek w obozie głównym. Kierownik przyjął go jako jednego z przewodników na wycieczkę Edmana, która miała przybyć tego ranka, i zakwaterował w wygodnym, dwupokojowym domku - "Pierwsza noc gratis".
  Nick zaczął doceniać branżę towarzyską.
  Chociaż Nick czytał o Parku Narodowym Wankie, był zdumiony. Wiedział, że na jego pięciu tysiącach mil kwadratowych żyje siedem tysięcy słoni, ogromne stada bawołów, a także nosorożce, zebry, żyrafy, lamparty, antylopy w niezliczonych odmianach i dziesiątki innych gatunków, których nawet nie pamiętał. Niemniej jednak, Main Camp był tak wygodny, jak tylko cywilizacja pozwalała - z pasem startowym, na którym samoloty CAA DC-3 spotykały się z najnowszymi samochodami i niezliczonymi minibusami, w czarno-białe pasy niczym mechaniczne zebry.
  Wracając do głównej loży, zobaczył Bruce'a Todda, człowieka Iana Mastersa - "gwiazdę futbolu" - stojącego przy wejściu.
  Przywitał Nicka: "Cześć, słyszałem, że przyjechałeś. Podoba ci się?"
  "Świetnie. Oboje jesteśmy wcześniej..."
  "Jestem trochę zwiadowcą. Sprawdzam pokoje, samochody i takie tam. Masz ochotę na zachód słońca?"
  "Dobry pomysł". Weszli do baru koktajlowego. Dwóch opaleni młodzi mężczyźni przyciągali wzrok kobiet.
  Przy whisky z sodą ciało Nicka się rozluźniło, ale umysł pozostał aktywny. Logiczne było wysłanie przez Mastersa "oficera". Możliwe, a nawet prawdopodobne, że sportowiec z Salisbury, Todd, miał powiązania z George"em Barnesem i rodezyjskimi siłami bezpieczeństwa. Oczywiście Barnes uznałby za wskazane, by przez jakiś czas mieć oko na "Andrewa Granta"; to on był głównym podejrzanym w sprawie dziwnej śmierci Fostera.
  Myślał o wagonach, które codziennie odjeżdżały z kompleksu kopalni THB. Listy przewozowe byłyby bezcelowe. Może w każdym wagonie, który wybiorą, ukryją chrom, rudę niklu i złoto? To byłoby sprytne i praktyczne. Ale wagony? Musiały ociekać tą substancją! Próbował sobie przypomnieć, ile azbestu w transporcie ważył. Wątpił, żeby o nim czytał, bo nie mógł go sobie przypomnieć.
  Sankcje - ha! Nie miał jasnego zdania na temat tego, co jest dobre, a co złe, ani na temat kwestii politycznych, ale obowiązywała stara, gorzka prawda: tam, gdzie jest wystarczająco dużo stron kierujących się własnym interesem, reszta zasad nie ma zastosowania.
  
  
  
  
  Wilson, Masters, Todd i inni prawdopodobnie dokładnie wiedzieli, co robi THB i to aprobowali. Mogli nawet dostać zapłatę. Jedno było pewne: w tej sytuacji mógł polegać tylko na sobie. Wszyscy inni byli podejrzani.
  A zabójcy, których Judasz miał wysłać, skuteczna siła zabójców, których mógł wysłać przez Afrykę? To mu odpowiadało. Oznaczało więcej pieniędzy w kieszeni i pomogło mu pozbyć się wielu niechcianych wrogów. Pewnego dnia jego najemnicy będą jeszcze bardziej przydatni. Pewnego dnia... Tak, z nowymi nazistami.
  Potem pomyślał o Booty'm, Johnsonie i van Prezie. Nie pasowali do schematu. Nie sposób było sobie wyobrazić, że motywują ich wyłącznie pieniądze. Nazizm? To naprawdę nie to. A pani Ryerson? Kobieta taka jak ona mogła cieszyć się dobrym życiem w Charlottesville - jeździć samochodami, uczestniczyć w imprezach towarzyskich, być podziwianą, zapraszaną wszędzie. Jednak, jak kilku innych agentów AXE, których poznał, odizolowała się tutaj. Co ją w istocie motywowało? AXE oferowało jej dwadzieścia tysięcy dolarów rocznie za nadzorowanie operacji bezpieczeństwa, ale on podróżował po świecie za mniej. Jedyne, co można było sobie wmówić, to że chciał się znaleźć po właściwej stronie wagi. No dobrze, ale kto wie, która strona jest właściwa? Mężczyzna mógł...
  "...dwa wodopoje w pobliżu - Nyamandhlovu i Guvulala Pans" - powiedział Todd. Nick słuchał uważnie. "Możesz usiąść wysoko i obserwować zwierzęta przychodzące wieczorem do wodopojów. Pójdziemy tam jutro. Dziewczynki będą zachwycone stenbokami. Wyglądają jak Bambi Disneya".
  "Pokaż je Teddy'emu Northwayowi" - powiedział Nick, rozbawiony różowym odcieniem opalonej szyi Todda. "Czy jest jakiś zapasowy samochód, który mógłbym wykorzystać?"
  "Właściwie nie. Mamy dwa własne sedany i korzystamy z minibusów z przewodnikiem dla gości. Wiecie, nie można tu jeździć po zmroku. I nie wypuszczajcie gości z samochodów. Może być trochę niebezpiecznie z niektórymi zwierzętami gospodarskimi. Lwy czasami pojawiają się w stadach liczących około piętnastu osobników."
  Nick ukrył rozczarowanie. Byli niecałe sto mil od posiadłości THB. Droga po tej stronie nie dobiegała do niej, ale pomyślał, że może są jakieś nieoznakowane szlaki, na których mógłby zaparkować lub, w razie potrzeby, pójść pieszo. Miał mały kompas, moskitierę i plastikową pelerynę tak małą, że mieściła się w kieszeni. Jego mała mapka miała pięć lat, ale wystarczyła.
  Poszli do jadalni i zjedli steki z kanny, które Nick uznał za przepyszne. Później zatańczyli z kilkoma bardzo miłymi dziewczynami, a Nick przeprosił go krótko przed jedenastą. Niezależnie od tego, czy od tego momentu udało mu się zbadać THB, czy nie, odpalił wystarczająco dużo lontów, by wkrótce uwolnić jedną z nieznanych sił wybuchowych. To był dobry moment, by zachować czujność.
  * * *
  Dołączył do Bruce'a Todda na wczesne śniadanie i przejechali czternaście mil do stacji Dett. Długi, lśniący pociąg był zatłoczony ludźmi, w tym pięcioma lub sześcioma grupami turystycznymi, oprócz własnej. Dwie grupy musiały czekać na samochód. Masters mądrze powierzył dowództwo swojemu człowiekowi. Mieli dwa sedany, minibusa i kombi Volvo.
  Dziewczyny były radosne i promienne, rozmawiając o swoich przygodach. Nick pomógł Gusowi z bagażem. "Bezproblemowa podróż?" - zapytał starszego opiekuna.
  "Są szczęśliwi. To specjalny pociąg" - zaśmiał się Gus, niosąc ciężką torbę. "Nie żeby te zwykłe nie były dużo lepsze od Penn Central!"
  Po obfitej "wczesnej herbacie" wyruszyli tymi samymi pojazdami przez wzburzony Bund. Wankie, przewodnik, prowadził mały, pasiasty autobus, a na prośbę kierownika, który nie miał personelu, Gus i Bruce prowadzili sedany, a Nick zasiadł za kierownicą furgonetki Volvo. Zatrzymali się w Kaushe Pan, tamie Mtoa, i kilkakrotnie zatrzymali się na wąskiej drodze, aby obserwować stada zwierzyny.
  Nick przyznał, że to było niesamowite. Po opuszczeniu Main Camp wkraczało się w inny świat, surowy, prymitywny, groźny i piękny. Wybrał Booty'ego, Ruth Crossman i Janet Olson do swojego samochodu i cieszył się ich towarzystwem. Dziewczyny wykorzystały setki metrów filmu na zdjęciach strusi, pawianów i danieli. Jęczały ze współczuciem, widząc lwy rozszarpujące martwą zebrę.
  W pobliżu tamy Chompany, helikopter przeleciał nad głowami, wyglądając nie na miejscu. Musiał to być pterodaktyl. Wkrótce potem mała karawana zebrała się, dzieląc się zimnym piwem, które Bruce uwarzył w przenośnej chłodziarce, a następnie, jak to zwykle bywa z grupami turystycznymi, rozeszli się. Minibus zatrzymał się, by obejrzeć duże stado bawołów, pasażerowie sedana fotografowali gnu, a na nalegania dziewcząt Nick poprowadził wóz długą, krętą pętlą, która równie dobrze mogłaby przebiegać przez wzgórza Arizony podczas suchego sprintu.
  Przed nim, u podnóża wzgórza, zobaczył ciężarówkę zatrzymaną na skrzyżowaniu, gdzie - o ile pamiętał mapę - drogi rozchodziły się do Wankie, Matetsi i z powrotem do Obozu Głównego inną trasą. Ciężarówka była oznaczona dużymi literami: Projekt Badawczy Wankie.
  
  
  
  Odjeżdżając, zobaczył furgonetkę, która zatrzymała się jakieś sześćdziesiąt metrów wzdłuż północno-wschodniej drogi. Używali tego samego kamuflażu. Dziwne - nie zauważył, jak administracja parku naklejała na wszystko swoje nazwisko. Lubili stwarzać wrażenie naturalności. Dziwne.
  Zwolnił. Z ciężarówki wysiadł krępy mężczyzna i pomachał czerwoną flagą. Nick przypomniał sobie budowy, które widział w Salisbury - były tam flagi ostrzegawcze, ale w tej chwili nie mógł sobie przypomnieć żadnej czerwonej. Znów dziwne.
  Prychnął, jego nozdrza rozszerzyły się jak u zwierząt wokół nich, wyczuwając coś niezwykłego, coś, co mogło zwiastować niebezpieczeństwo. Zwolnił, zmrużył oczy i spojrzał na flagowego, który kogoś mu przypominał. Co? Wychować pawiana! Twarz nie przypominała go dokładnie, poza wydatnymi kośćmi policzkowymi, ale chód miał małpi, arogancki, a jednak z pewną bezpośredniością niósł flagę ze sobą. Robotnicy obchodzą się z nimi swobodnie, nie jak z proporcami na szwajcarskich flagach.
  Nick zdjął nogę z hamulca i nacisnął pedał gazu.
  Booty, który siedział obok niego, zawołał: "Hej, Andy, widzisz flagę?"
  Droga nie była wystarczająco szeroka, by pomieścić mężczyznę; z boku opadał niski klif, a ciężarówka blokowała wąskie przejście. Nick wycelował i zatrąbił. Mężczyzna machnął dziko flagą, po czym odskoczył na bok, gdy furgonetka przeleciała obok niego. Dziewczyny na tylnym siedzeniu zamarły. Bootie krzyknęła piskliwym głosem: "Cześć, Andy!"
  Nick zerknął na kabinę ciężarówki, mijając ją. Kierowca był krępym, ponurym mężczyzną. Gdyby wskazać typowego rodezyjczyka, to by nim nie był. Blada, biała skóra, wrogość na twarzy. Nick dostrzegł mężczyznę siedzącego obok niego i zdziwił się, że Volvo przyspieszyło zamiast się zatrzymać. Chińczyk! I chociaż jedyne nieostre zdjęcie w archiwum AX było kiepskie, równie dobrze mógł to być Si Kalgan.
  Gdy mijali dostarczaną limuzynę, tylne drzwi się otworzyły i mężczyzna zaczął wysiadać, ciągnąc za sobą coś, co mogło być bronią. Volvo przejechało, zanim zdążył zidentyfikować przedmiot, ale ręka, która wyłoniła się z przodu, trzymała duży karabin automatyczny. Niewątpliwie.
  Nickowi zrobiło się zimno w żołądku. Przed nim było ćwierć mili krętej drogi do pierwszego zakrętu i bezpiecznego miejsca. Dziewczyny! Czy one strzelały?
  "Połóżcie się, dziewczyny. Na podłodze. Już!"
  Strzały! Strzelali.
  Strzały! Pochwalił gaźnik Volvo; bez wahania zasysał paliwo i dawał moc. Myślał, że jeden z tych strzałów trafił w samochód, ale mogła to być tylko jego wyobraźnia albo jakaś przeszkoda na drodze. Założył, że mężczyzna w małej ciężarówce strzelił dwa razy, a potem wysiadł, żeby wycelować. Nick gorąco miał nadzieję, że to był zły strzał.
  Padły strzały!
  Nawierzchnia drogi była nieco szersza i Nick wykorzystał ją, żeby uratować samochód. Teraz naprawdę się ścigali.
  Strzały! Słabszy, ale nie uciekniesz przed kulami. Strzały!
  Ten drań mógł już wykorzystać ostatnią kulę. Strzał!
  Volvo przeleciało nad przepaścią niczym chłopiec rzucający się do jeziora, by wykonać swój pierwszy skok.
  Pospiesz się, pospiesz się. Nick aż sapnął. Mężczyzna na tylnym siedzeniu porzuconego sedana miał pistolet maszynowy. Musiał to wyczuć ze zdziwieniem. Byli już na końcu wzgórza.
  Przed nimi był długi, kręty zjazd ze znakiem ostrzegawczym na dole. Przyspieszył w połowie zjazdu, a potem gwałtownie zahamował. Musieli jechać z prędkością siedemdziesięciu pięciu mil na godzinę, ale nie oderwał wzroku od licznika. Jak szybko pojedzie ta ciężarówka? Gdyby była dobra albo ulepszona, w Volvo byliby łatwym celem, gdyby ich dogonił. Ta wielka ciężarówka nie stanowiła jeszcze zagrożenia.
  Oczywiście, wielka ciężarówka nie stanowiła żadnego zagrożenia, ale Nick nie mógł tego wiedzieć. Była to konstrukcja Judasza, z pancerzem sięgającym pasa, silnikiem o mocy 460 koni mechanicznych i ciężkimi karabinami maszynowymi na dziobie i rufie, z pełnym 180-stopniowym polem ostrzału przez otwory, zazwyczaj zasłonięte panelami.
  Na jego stelażach znajdowały się karabiny maszynowe, granaty i karabiny z lunetami snajperskimi. Ale, podobnie jak czołgi, które Hitler po raz pierwszy wysłał do Rosji, nadawał się do tego zadania. Był trudny w manewrowaniu, a na wąskich drogach prędkość nie mogła przekraczać 80 km/h, ponieważ zakręty go spowalniały. Volvo znikało z pola widzenia, zanim ten "czołg" w ogóle ruszył.
  Prędkość sedana to zupełnie inna sprawa. Był chłodny, a kierowca, warczący z wściekłością na Krola obok niego, gdy się toczyli, był prawdziwym elfem z koniem mechanicznym. Przednia szyba, jak wskazano w lokalnych katalogach części, była sprytnie podzielona i odchylana, dzięki czemu prawą połowę można było złożyć, aby zapewnić sobie dobrą widoczność do przodu, lub wykorzystać jako okno strzeleckie. Krol przykucnął i otworzył ją, trzymając tymczasowo pistolet maszynowy kalibru .44 przewieszony przez ramię, a następnie uniósł go do otworu. Oddał kilka strzałów z cięższej Skody, ale w ciasnej przestrzeni przerzucił się na kaliber 7,92. Mimo to był dumny ze swoich umiejętności posługiwania się bronią automatyczną.
  Przemknęli przez garb na drogę i stoczyli się po zboczu na resorach. Volvo widzieli tylko chmurę kurzu i znikającą sylwetkę. "Jedźcie" - warknął Krol. "Wstrzymam ogień, dopóki ich nie osłonimy".
  Kierowcą był twardy Chorwat z miasta, który przyjął imię Bloch, po tym jak w wieku szesnastu lat przyłączył się do Niemców.
  
  
  
  
  Niezależnie od wieku, miał tak brutalną reputację prześladowcy własnego narodu, że wycofał się wraz z towarzyszami z Wehrmachtu aż do Berlina. Sprytny, przeżył. Był dobrym kierowcą i zręcznie prowadził podrasowany pojazd. Zjechali ze zbocza, płynnie pokonali zakręt i wyprzedzili Volvo na długiej, prostej, która prowadziła do szeregu ostrych wzniesień.
  "Złapiemy ich" - powiedział Bloch z przekonaniem. "Mamy prędkość".
  Nick miał tę samą myśl - dogonią nas. Przez dłuższą chwilę obserwował w lusterku wstecznym, jak sedan wyślizgnął się z zakrętu, lekko skręcił, wyprostował i nabrał prędkości niczym pocisk. Doświadczony kierowca i bardzo dobry silnik kontra Volvo z doświadczonym kierowcą i dobrym standardowym silnikiem. Wynik był przewidywalny. Wykorzystał wszystkie swoje umiejętności i odwagę, by utrzymać dystans dzielący oba samochody, który teraz wynosił mniej niż ćwierć mili.
  Droga wiła się przez brązowo-piaszczysty, mieszanozielony krajobraz, okrążając klify, wyschnięte strumienie, przecinając lub wijąc się przez wzgórza. Nie była to już nowoczesna droga, choć była dobrze utrzymana i zdatna do jazdy. Przez chwilę Nick miał wrażenie, że już tu kiedyś był, a potem zrozumiał dlaczego. Teren i otoczenie przypominały sceny pościgów samochodowych, które uwielbiał w serialach telewizyjnych z dzieciństwa. Zazwyczaj akcja rozgrywała się w Kalifornii, tak jak ta, na wsi.
  Teraz miał idealne wyczucie Volvo. Przejechał nim przez kamienny most i wykonał delikatny, ślizgowy skręt w prawo, wykorzystując każdy fragment drogi, aby nie stracić więcej prędkości niż to konieczne. Za kolejnym zakrętem minął jeden z minibusów. Miał nadzieję, że sedan spotka go na moście i zatrzyma.
  Nick zauważył i docenił, że Bootie uciszył dziewczyny, ale teraz, gdy zniknęły z pola widzenia prześladowców, Janet Olson otworzyła się: "Panie Grant! Co się stało? Czy oni naprawdę do nas strzelali?"
  Przez chwilę Nick rozważał, czy nie powiedzieć im, że to wszystko część zabawy w parku, jak te fałszywe napady na dyliżanse i pociągi w "miastach granicznych", ale potem się rozmyślił. Musieli wiedzieć, że to poważna sprawa, żeby móc się schylić albo uciec.
  "Bandyci" - powiedział, co było wystarczająco trafne.
  "No cóż, niech mnie diabli wezmą" - powiedziała Ruth Crossman spokojnym i niewzruszonym głosem. Tylko przekleństwo, którego normalnie by nie użyła, zdradzało jej zdenerwowanie. "Twarda dziewczyna" - pomyślał Nick.
  "Czy to może być część rewolucji?" zapytał Buti.
  "Oczywiście" - powiedział Nick. "Prędzej czy później będzie wszędzie, ale współczuję nam, jeśli stanie się to wcześniej".
  "To było takie... zaplanowane" - powiedział Buti.
  "Dobrze zaplanowane, tylko kilka dziur. Na szczęście znaleźliśmy kilka."
  "Skąd wiedziałeś, że to podróbki?"
  "Te ciężarówki były przesadnie udekorowane. Wielkie napisy. Flaga. Wszystko takie metodyczne i logiczne. A zauważyłeś, jak ten facet obchodził się z flagą? Wyglądało, jakby prowadził paradę, a nie pracował w upalny dzień".
  Janet powiedziała z tyłu: "Są poza zasięgiem wzroku".
  "Ten autobus mógł ich spowolnić na moście" - odpowiedział Nick. "Zobaczysz ich następnym razem. Mamy przed sobą jakieś pięćdziesiąt mil tej drogi i nie szukam pomocy. Gus i Bruce byli za daleko, żeby wiedzieć, co się stało".
  Przemknął obok jeepa, spokojnie tocząc się w ich kierunku, wioząc starszą parę. Przebili się przez wąski wąwóz i znaleźli się na szerokiej, jałowej równinie otoczonej wzgórzami. Dno małej doliny było usiane opuszczonymi kopalniami węgla, przypominającymi ponure tereny górnicze Kolorado, zanim odrosła roślinność.
  "Co... co zrobimy?" - zapytała nieśmiało Janet. "Cicho bądź, pozwól mu prowadzić i myśleć" - rozkazał Bootie.
  Nick był za to wdzięczny. Miał Wilhelminę i czternaście naboi. Plastik i bezpiecznik miał już pod ręką, ale to wymagało czasu i odpowiedniego miejsca, a na nic nie mógł liczyć.
  Kilka starych bocznych dróg dawało możliwość obejścia i zaatakowania, ale z pistoletem przeciwko karabinom maszynowym i dziewczynami w samochodzie, nie było to możliwe. Ciężarówka jeszcze nie dotarła do doliny; musieli się zatrzymać przy moście. Rozpiął pasek i zapiął rozporek.
  Booty zauważyła sarkastycznie, a w jej głosie słychać było lekkie drżenie: "Porozmawiajmy o czasie i miejscu!"
  Nick zachichotał. Założył płaski pasek w kolorze khaki, rozpiął go i wyciągnął. "Weź to, Dobie. Zajrzyj do kieszeni przy klamrze. Znajdź płaski, czarny, plastikowy przedmiot".
  "Mam jeden. Co to jest?"
  "To materiał wybuchowy. Możemy nie mieć okazji go użyć, ale bądźmy przygotowani. Teraz idź do kieszeni, w której nie ma czarnego bloku. Znajdziesz tam wyciory. Daj mi je."
  Posłuchała. Palcami dotknął "rurki" bez pokrętła na końcu, odróżniającego elektryczne detonatory termiczne od lontów.
  
  
  
  
  Wybrał lont. "Odłóż resztę". Zrobiła to. "Weź ten i przesuń palcami po krawędzi bloku, żeby znaleźć małą kroplę wosku. Jeśli się dobrze przyjrzysz, zakrywa otwór".
  "Zrozumiany"
  "Włóż koniec tego drutu do otworu. Wbij go w wosk. Uważaj, żeby nie zgiąć drutu, bo możesz go zniszczyć."
  Nie mógł patrzeć; droga wiła się przez stare odpady kopalniane. Powiedziała: "Rozumiem. Ma prawie cal".
  "Zgadza się. Jest pokrywka. Wosk miał zapobiegać iskrzeniu. Zakaz palenia, dziewczyny."
  Wszyscy zapewnili go, że nikotyna jest ostatnią rzeczą, o jakiej myślą w tej chwili.
  Nick przeklinał fakt, że lecieli za szybko, by się zatrzymać, przelatując obok zrujnowanych budynków, które idealnie nadawały się do jego celów. Różniły się rozmiarem i kształtem, miały okna i można było do nich dojechać kilkoma żwirowymi drogami. Następnie opadli do małego zagłębienia z zagłębieniem i szeregiem źródeł, minęli złowieszczy zbiornik żółtozielonej wody i wznieśli się w kolejny fragment starego żużlu kopalnianego.
  Przed nami było więcej budynków. Nick powiedział: "Musimy zaryzykować. Zbliżam się do budynku. Kiedy powiem ci, żebyś szedł, idź! Zrozumiano?"
  Założył, że te napięte, zduszone dźwięki oznaczają "tak". Niebezpieczna prędkość i świadomość dotarły do ich wyobraźni. Za pięćdziesiąt mil rozegra się horror. Zobaczył ciężarówkę wjeżdżającą w dolinę, a chrząszcz rozbija się o jałowy, suchy krajobraz. Było to jakieś pół mili stąd. Zahamował, dźgnął-dźgnął-skok...
  Szeroka boczna droga, prawdopodobnie zjazd dla ciężarówek, prowadziła do kolejnej grupy budynków. Wjechał w nią i pojechał dwieście metrów w kierunku budynków. Ciężarówka bez problemu podążyłaby za ich chmurą pyłu.
  Pierwsze budynki były magazynami, biurami i sklepami.
  Założył, że ta wioska musiała być kiedyś samowystarczalna - było ich około dwudziestu. Zatrzymał się ponownie na ulicy, która wyglądała jak opuszczona, w opuszczonym mieście, pełnym budynków, i zatrzymał się przy czymś, co mogło być sklepem. Krzyknął: "Chodź!".
  Pobiegł w stronę budynku, znalazł okno, uderzył mocno w szybę, starając się jak najlepiej oczyścić ramę z odłamków.
  "Do środka!" Przeciągnął Ruth Crossman przez otwór, a potem pozostałą dwójkę. "Trzymajcie się z dala od nich. Schowajcie się, jeśli znajdziecie jakieś miejsce".
  Pobiegł z powrotem do volvo i przejechał przez wioskę, zwalniając, mijając rzędy monotonnych domków, niewątpliwie niegdyś kwatery białych robotników. Tubylcy mieli zapewne kawałek ziemi w gąszczu krytych strzechą chat. Kiedy droga zaczęła skręcać, zatrzymał się i obejrzał. Ciężarówka skręciła z głównej drogi i jechała w jego kierunku, nabierając prędkości.
  Czekał, żałując, że nie ma czym podeprzeć tylnego siedzenia - i nadszedł czas. Nawet kilka bel bawełny lub siana ukoiłoby swędzenie w plecach. Upewniwszy się, że go zauważyli, ruszył drogą w górę krętego zbocza w kierunku miejsca, gdzie zapewne znajdowały się zakłady; wyglądało to jak sztuczne wzgórze z małym stawem i wałem u szczytu.
  Przerwany pas zardzewiałych torów wąskotorowych biegł równolegle do drogi, przecinając ją kilkakrotnie. Dotarł na szczyt sztucznego wzniesienia i stęknął. Jedyną drogą w dół była ta sama droga, którą przyszedł. To dobrze; to by ich dodawało pewności siebie. Pomyśleliby, że go mają, ale on upadłby z tarczą, a może na nią. Uśmiechnął się, a może myślał, że jego grymas to uśmiech. Takie myśli powstrzymywały człowieka przed drżeniem, wyobrażaniem sobie, co mogło się stać, albo przed dreszczem w żołądku.
  Obszedł z rykiem budynki półkolem i znalazł to, czego szukał - solidny, mały, podłużny budynek nad wodą. Wyglądał na samotny, zrujnowany, ale solidny i wytrzymały - podłużna, pozbawiona okien konstrukcja o długości około dziewięciu metrów. Miał nadzieję, że jej dach będzie równie mocny jak ściany. Była z ocynkowanej blachy.
  Volvo zatrzymało się, gdy zawracał za szarą ścianę; zniknęło im z oczu i stanęło. Wyskoczył, wdrapał się na dach samochodu i budynku, poruszając się nisko jak wąż. A teraz - gdyby tylko ci dwaj byli wierni swojemu szkoleniu! I gdyby tylko było ich więcej niż dwóch... Może za nim krył się jeszcze jeden mężczyzna, ale wątpił.
  Leżał płasko. W takim miejscu nigdy nie widać horyzontu i nie można go przekroczyć. Słyszał, jak ciężarówka powoli wjeżdża na płaskowyż. Spojrzeli na chmurę kurzu, która zniknęła przy ostatnim ostrym zakręcie Volvo. Słyszał, jak ciężarówka zbliża się i zwalnia. Wyjął paczkę zapałek, trzymając plastikową w pogotowiu, z lontem ułożonym poziomo. Poczuł się lepiej, ściskając Wilhelminę w dłoni.
  Zatrzymali się. Oszacował, że są jakieś dwieście stóp od chaty. Usłyszał otwieranie drzwi. "Na dół" - powiedział stłumiony głos.
  Tak, pomyślał Nick, idź twoim przykładem.
  Otworzyły się kolejne drzwi, ale żadne się nie zamknęły. Ci chłopcy byli skrupulatni. Usłyszał stukot stóp na żwirze, warkot podobny do "Flanken".
  Lonty były dwunastosekundowe. Zapal lub odjmij dwa, w zależności od tego, jak ostrożnie zapaliłeś koniec.
  
  
  
  
  Zapałka trzeszczała przeraźliwie głośno. Nick zapalił lont - teraz będzie się palił nawet w burzy i pod wodą - i uklęknął.
  Serce mu zamarło. Uszy go zdradziły; ciężarówka była co najmniej sto stóp od niego. Dwóch mężczyzn wysiadało, żeby okrążyć budynek z obu stron. Skupiali się na rogach przed sobą, ale nie na tyle, żeby nie patrzeć na horyzont. Zobaczył, jak pistolet maszynowy trzymany przez mężczyznę po jego lewej stronie unosi się w górę. Nick zmienił zdanie, wrzucił plastik do bagażnika, a ten z warkotem upadł z gorzkim hukiem, niczym rozrywany materiał. Usłyszał krzyk. Dziewięć-dziesięć-jeden-dwanaście-bum!
  Nie miał złudzeń. Mała bomba była potężna, ale przy odrobinie szczęścia zadziała. Przechodząc przez dach do miejsca oddalonego od miejsca, z którego właśnie wyszedł, wyjrzał za krawędź.
  Mężczyzna z MP-44 upadł, wijąc się i jęcząc, a potężna broń znajdowała się półtora metra przed nim. Najwyraźniej próbował uciec w prawo, a bomba wybuchła za nim. Nie wydawał się poważnie ranny. Nick miał nadzieję, że był wystarczająco wstrząśnięty, by pozostać oszołomiony przez kilka minut; teraz martwił się o drugiego mężczyznę. Nigdzie go nie było.
  Nick czołgał się naprzód, niczego nie widząc. Drugi musiał przejść na drugą stronę budynku. Możesz poczekać - albo możesz się ruszyć. Nick poruszał się tak szybko i cicho, jak tylko potrafił. Opadł na kolejną krawędź, po stronie, w którą zmierzał strzelec. Jak się spodziewał - nic. Pobiegł do tylnej krawędzi dachu, przyciągając Wilhelminę jednocześnie z głową. Czarna, pokryta bliznami ziemia była pusta.
  Niebezpieczeństwo! Mężczyzna już pełzł wzdłuż ściany, być może skręcając w przeciwległy róg. Podszedł do przedniego rogu i wyjrzał. Mylił się.
  Kiedy Bloch zobaczył kształt głowy na dachu i wybuch granatu pędzącego w jego stronę i Króla, rzucił się naprzód. Prawidłowa taktyka: uciec, zanurkować i wylądować - chyba że uda ci się zrzucić hełm na bombę. Eksplozja była zaskakująco potężna, nawet z odległości dwudziestu metrów. Wstrząsnęła nim aż po korzenie zębów.
  Zamiast iść wzdłuż muru, przykucnął na jego środku, patrząc w lewo i prawo w górę. W lewo, w prawo i w górę. Spojrzał w górę, gdy Nick na niego spojrzał - przez chwilę każdy mężczyzna spojrzał w twarz, której nigdy nie zapomni.
  Bloch balansował Mauserem w prawej ręce, sprawnie nim władając, ale wciąż był lekko oszołomiony, a nawet gdyby nie był, wynik nie mógł być niepewny. Nick strzelał z błyskawicznym refleksem sportowca i umiejętnościami dziesiątek tysięcy strzałów, strzelając powoli, szybko i z każdej pozycji, w tym zza dachów. Wybrał punkt na zadartym nosie Blocha, gdzie miała trafić kula, a kula kalibru 9 mm chybiła o ćwierć cala. Odsłoniło to tył jego głowy.
  Mimo ciosu Bloch upadł do przodu, jak to często bywa, a Nick zobaczył ziejącą ranę. To był okropny widok. Zeskoczył z dachu i pobiegł za róg budynku - ostrożnie - i zobaczył Krola w szoku, sięgającego po broń. Nick podbiegł i ją podniósł. Krol wpatrywał się w niego, poruszając ustami, z kącika ust i jednego oka sączyła się krew.
  "Kim jesteś?" zapytał Nick. Czasami rozmawiają w szoku. Krol tego nie zrobił.
  Nick szybko go przeszukał, nie znajdując żadnej innej broni. W portfelu ze skóry aligatora znajdowały się tylko pieniądze. Szybko wrócił do zwłok. Miał przy sobie jedynie prawo jazdy wydane Johnowi Blake'owi. Nick powiedział do zwłok: "Nie wyglądasz jak John Blake".
  Niosąc Mausera, podszedł do ciężarówki. Wyglądała na nieuszkodzoną przez eksplozję. Otworzył maskę, odpiął kopułę rozdzielacza i schował ją do kieszeni. Z tyłu znalazł kolejny pistolet maszynowy i metalową skrzynkę zawierającą osiem magazynków i co najmniej dwieście dodatkowych sztuk amunicji. Wziął dwa magazynki, zastanawiając się, dlaczego nie ma więcej broni. Judasz był znany z zamiłowania do większej siły ognia.
  Położył pistolety na tylnej klapie Volvo i zjechał ze wzgórza. Musiał zapukać dwa razy, zanim dziewczyny pojawiły się w oknie. "Słyszeliśmy strzały" - powiedziała Booty piskliwym głosem. Przełknęła ślinę i ściszyła głos. "Wszystko w porządku?"
  "Jasne". Pomógł im. "Nasi przyjaciele w małej ciężarówce nie będą nas już więcej niepokoić. Wynośmy się stąd, zanim pojawi się ten duży".
  Janet Olson miała małe skaleczenie dłoni odłamkiem szkła. "Utrzymujcie ją w czystości, dopóki nie zdobędziemy środków medycznych" - rozkazał Nick. "Możemy się tu zarazić wszystkim".
  Bzyczący dźwięk na niebie przykuł jego uwagę. Z południowego wschodu, skąd przylecieli, pojawił się helikopter, unosząc się nad drogą niczym pszczoła zwiadowcza. Nick pomyślał: "O nie! Niezupełnie - i pięćdziesiąt mil od wszystkiego z tymi dziewczynami!".
  Trąba powietrzna ich dostrzegła, przeleciała nad nimi i zawisła w powietrzu w pobliżu ciężarówki, która stała cicho na płaskowyżu. "Chodźmy!" - powiedział Nick.
  Gdy dotarli do głównej drogi, z wąwozu na końcu doliny wyłoniła się duża ciężarówka.
  
  
  
  Nick wyobraził sobie dwustronną rozmowę radiową, podczas której helikopter opisywał scenę, zatrzymując się, by przyjrzeć się ciału "Johna Blake'a". Gdy już podjęli decyzję...
  Nick pędził na północny wschód Volvo. Podjęli już decyzję. Z daleka strzelała do nich ciężarówka. Wyglądała na kaliber .50, ale prawdopodobnie była to europejska waga ciężka.
  Z westchnieniem ulgi Nick prowadził Volvo po zakrętach prowadzących na wzniesienie. Wielki tor nie demonstrował szybkości, a jedynie siłę ognia.
  Z drugiej strony, tani samochód dawał im całą potrzebną prędkość!
  
  Rozdział ósmy
  
  Volvo pędziło w stronę szczytu pierwszej góry niczym mysz w labiryncie, a jedzenie czekało na końcu. Po drodze minęli czteroosobową karawanę turystyczną. Nick miał nadzieję, że ich widok na chwilę uspokoi nerwy helikoptera, zwłaszcza że przewozili broń bojową. Był to mały, dwuosobowy samolot francuskiej produkcji, ale dobra, nowoczesna broń nie jest aż tak powszechna.
  Na szczycie zbocza droga wije się wzdłuż krawędzi klifu z platformą widokową i parkingiem. Była pusta. Nick podjechał pod samą krawędź. Ciężarówka jechała dalej w kierunku wzgórz, mijając po drodze samochód. Ku zaskoczeniu Nicka, helikopter zniknął na wschodzie.
  Rozważył możliwości. Potrzebowali paliwa; mieli zdobyć kopułę rozdzielacza, żeby odholować ciężarówkę i jej nadwozie; krążyli i ustawiali przed nim blokadę, oddzielając go od większej ciężarówki. A może wszystkie te powody? Jedno było pewne: teraz był przeciwko Judaszowi. Przejął kontrolę nad całą organizacją.
  Dziewczyny odzyskały spokój, co oznaczało pytania. Odpowiadał na nie najlepiej, jak uważał, i szybko ruszył w stronę zachodniego wyjścia z gigantycznego rezerwatu leśnego. Proszę - żadnych klocków na drodze!
  "Myślisz, że cały kraj ma kłopoty?" - zapytała Janet. "Mam na myśli Wietnam i wszystkie te kraje afrykańskie? Prawdziwą rewolucję?"
  "Kraj ma kłopoty" - odpowiedział Nick - "ale myślę, że jesteśmy zdezorientowani co do naszej wyjątkowej grupy. Może bandyci. Może rewolucjoniści. Może wiedzą, że twoi rodzice mają pieniądze i chcą cię porwać".
  "Ha!" Booty prychnęła i spojrzała na niego sceptycznie, ale nie interweniowała.
  "Podziel się swoimi pomysłami" - powiedział Nick życzliwie.
  "Nie jestem pewien. Ale kiedy przewodnik ma przy sobie broń, a tam prawdopodobnie była bomba, to słyszeliśmy - dobrze!"
  "Prawie tak samo źle, jak gdyby któraś z twoich dziewczyn nosiła pieniądze albo wiadomości dla rebeliantów, co?"
  Buti, zamknij się.
  Ruth Crossman spokojnie stwierdziła: "Myślę, że to cudownie ekscytujące".
  Nick jechał ponad godzinę. Minęli Zimpa Pan, górę Suntichi i tamę Chonba. Od czasu do czasu mijały ich samochody i minibusy, ale Nick wiedział, że jeśli nie natknie się na patrol wojskowy lub policyjny, musi trzymać cywilów z dala od tego bałaganu. A jeśli natknie się na niewłaściwy patrol, a ten będzie politycznie lub finansowo powiązany z mafią THB, może to się skończyć tragicznie. Był jeszcze jeden problem: Judasz miał tendencję do wyposażania małych oddziałów w mundury lokalnych władz. Kiedyś zorganizował cały brazylijski posterunek policji na wypadek napadu, który przebiegł bezproblemowo. Nick nie wyobrażał sobie, że wpadnie w ręce jakiegokolwiek uzbrojonego oddziału bez dokładnego sprawdzenia dokumentów.
  Droga pięła się w górę, zostawiając za sobą dziwną, na wpół jałową, na wpół porośniętą dżunglą dolinę rezerwatu, i dotarli do grzbietu, wzdłuż którego biegła linia kolejowa i autostrada między Bulawayo a Wodospadami Wiktorii. Nick zatrzymał się na stacji benzynowej w małej wiosce i wjechał volvo pod dach przypominający ramę ramady nad dystrybutorem.
  Kilku białych mężczyzn zmarszczyło brwi, patrząc na drogę. Wyglądali na zdenerwowanych.
  Dziewczyny weszły do budynku, a wysoki, opalony strażnik mruknął do Nicka: "Wracasz do głównego obozu?"
  "Tak" - odpowiedział Nick, zaskoczony poufnym sposobem bycia zazwyczaj otwartych i serdecznych Rodezyjczyków.
  "Nie powinniśmy alarmować pań, ale spodziewamy się drobnych kłopotów. Kilku partyzantów działa na południe od Sebungwe. Myślę, że mają nadzieję przeciąć linię kolejową. Zabili czterech żołnierzy kilka mil od Lubimbi. Dobrze byłoby teraz wrócić do głównego obozu".
  "Dzięki" - odpowiedział Nick. "Nie wiedziałem, że rebelianci zaszli tak daleko. Ostatnio słyszałem, że twoi chłopcy i pomagający im Południowoafrykańczycy opanowali sytuację. Z tego, co wiem, zabili setkę rebeliantów".
  Mężczyzna dokończył tankowanie i pokręcił głową. "Mamy problemy, o których nie mówimy. W ciągu sześciu miesięcy mieliśmy cztery tysiące ludzi na południe od Zambezi. Znajdują podziemne obozy i tak dalej. Nie mamy wystarczająco dużo paliwa na ciągłe patrole lotnicze". Poklepał Volvo. "Wciąż je tankujemy dla turystów, ale nie wiem, jak długo to wytrzymają. Jankesi, co?"
  "Tak."
  "Wiesz. Prowadzisz działalność w Missisipi i - powiedzmy - Georgii, prawda?" Puścił oko z melancholijną poufałością. "Robisz wiele dobrego, ale dokąd to doprowadzi?"
  Nick mu zapłacił. "Dokąd właściwie? Jaka jest najkrótsza droga do Obozu Głównego?"
  Sześć mil autostradą. Skręć w prawo.
  
  
  Około czterdziestu mil według znaków. Potem jeszcze dwie osoby przy znakach. Nie mogą nas przepuścić.
  Dziewczyny wróciły, a Nick posłuchał instrukcji mężczyzny.
  Tankowanie zajęło im około ośmiu minut. Nie widział śladu dużej ciężarówki od godziny. Jeśli nadal za nimi podążała, to daleko w tyle. Zastanawiał się, dlaczego helikopter nie wrócił, żeby ich zwiadować. Pokonali sześć mil i dotarli do szerokiej, asfaltowej drogi. Przejechali około dwóch mil, kiedy zaczęli mijać konwój wojskowy zmierzający na zachód. Nick oszacował, że to batalion z ciężkim sprzętem, który zostawił za sobą. Był wyszkolony do walki w dżungli. Pomyślał. Powodzenia, będzie ci potrzebne.
  Buti powiedział: "Dlaczego nie zatrzymasz policjanta i nie powiesz mu, co się z nami stało?"
  Nick wyjaśnił swoje powody, nie dodając, że ma nadzieję, iż Judasz usunął szczątki "Johna Blake'a". Długie wyjaśnienie tego, co się stało, byłoby niezręczne.
  "Miło widzieć przechodzących żołnierzy" - powiedziała Janet. "Trudno sobie przypomnieć, że niektórzy z nich mogą być przeciwko nam".
  "Niekoniecznie przeciwko nam" - poprawił Nick. "Po prostu nie z nami".
  "Ona naprawdę patrzy na tych przystojnych mężczyzn" - powiedziała Ruth. "Niektórzy z nich są mili. Spójrz - jest tylko zdjęcie Charltona Hestona".
  Nick nie patrzył. Był zajęty obserwowaniem plamki na niebie, podążającej za małą kolumną. I rzeczywiście, gdy tylko minął go ostatni transporter opancerzony, plamka urosła. Kilka minut później była już na tyle blisko, że dało się ją rozpoznać. Ich stary przyjaciel, helikopter wiozący dwie osoby, który zostawił ich w dolinie.
  "Znowu są" - powiedziała Ruth niemal radośnie. "Czyż to nie interesujące?"
  "O, to wspaniale, stary" - zgodziła się Bootie, ale wiedziałeś, że nie mówiła tego poważnie.
  Nick powiedział: "Są tam za słodkie. Może powinniśmy nimi potrząsnąć?"
  "Proszę bardzo" - powiedziała Ruth.
  "Zróbcie im piekło!" warknęła Janet.
  "Jak nimi potrząsasz?" zapytał Booty.
  "Zobaczysz" - obiecał Nick. "Jeśli o to poproszą".
  Prosili o to. Gdy Volvo mijało otwarty, pusty odcinek błotnistego, suchego bungalowu, w bok samochodu uderzyła trąba powietrzna. Chcieli się bliżej przyjrzeć, z bliska. Nick pozwolił helikopterowi się uspokoić, po czym gwałtownie zahamował i krzyknął: "Wysiadaj i ląduj po prawej stronie!".
  Dziewczyny zaczynały się do tego przyzwyczajać. Szarpały się i kucały nisko, niczym drużyna bojowa. Nick gwałtownie otworzył tylne drzwi, chwycił pistolet maszynowy, przekręcił bezpiecznik i wycelował strumień ołowiu w helikopter, który pędził z pełną mocą. Zasięg był spory, ale można było mieć szczęście.
  "Jeszcze raz" - powiedział. "Dalej, drużyno!"
  "Naucz mnie, jak używać jednej z tych rzeczy" - powiedziała Ruth.
  "Jeśli będziemy mieli okazję", zgodził się Nick.
  Helikopter leciał przed nimi, nad rozgrzaną drogą, niczym czekający sęp. Nick przejechał jakieś dwadzieścia mil, gotowy zatrzymać się i strzelić do samolotu, gdyby się zbliżył. Nie zbliżył się. Minęli kilka bocznych dróg, ale nie odważył się skręcić w żadną z nich. Ślepa uliczka z ciężarówką zatrzymującą się za nimi byłaby fatalna. Daleko przed sobą zobaczył czarną plamę na poboczu i jego nastrój opadł. Kiedy mógł ją zobaczyć wyraźniej, po cichu przysiągł sobie. Zaparkowany samochód, duży. Zatrzymał się, zaczął cofać i zatrzymał. Mężczyzna wskoczył do zaparkowanego samochodu, a ten ruszył w ich kierunku. Strzelał do Volvo. Dwie mile dalej, gdy dziwny samochód pędził za nimi, dotarł do oznaczonej bocznej drogi i wjechał na nią. Samochód podążył za nim.
  Buti powiedział: "Oni wygrywają".
  "Spójrz na nich" - rozkazał Nick.
  Pościg trwał sześć lub siedem mil. Duży sedan nie spieszył się, żeby się zbliżyć. To go martwiło. Wjeżdżali w ślepe zaułki albo w krzaki. Teren stawał się coraz bardziej pagórkowaty, z wąskimi mostami nad wyschniętymi ciekami wodnymi. Starannie wybrał jeden i zatrzymał się na jednopasmowym moście, gdy prześladowcy zniknęli z pola widzenia.
  "W górę i w dół koryta strumienia" - powiedział. Teraz radzili sobie z tym znakomicie. Czekał w wąwozie, wykorzystując go jako rów. Kierowca sedana zobaczył zatrzymane Volvo i zatrzymał się poza zasięgiem, po czym bardzo powoli ruszył do przodu. Nick czekał, wpatrując się w kępę trawy.
  Nadeszła ta chwila! Strzelił krótkimi seriami i zobaczył, jak puszczają mu opony. Z samochodu wypadło trzech mężczyzn, dwóch uzbrojonych w broń długą. Upadli na ziemię. Celne kule trafiły w Volvo. To wystarczyło Nickowi. Uniósł lufę i oddał krótkie serie z dystansu.
  Znaleźli jego pozycję. Kula dużego kalibru przebiła się przez żwir półtora metra na prawo od niego. Dobre strzały, potężna broń. Zniknął mu z oczu i zmienił magazynki. Ołów dudnił i grzechotał na grzbiecie nad nim. Dziewczyny siedziały dokładnie pod nim. Przesunął się sześć metrów w lewo i ponownie spojrzał za krawędź. Dobrze, że byli narażeni pod tym kątem. Helikopter grzmiał sześcioma seriami, rozrzucając piasek na samochodach i ludziach. To nie był jego dzień. Szyba pękała, ale cała trójka pobiegła z powrotem drogą, znikając mu z oczu.
  "Chodź" - powiedział. "Chodź za mną".
  Szybko poprowadził dziewczęta wzdłuż wyschniętego strumienia.
  
  
  
  
  Biegli, jak trzeba, rozbiegli się, czołgali się wzdłuż boków Volvo. Stracą pół godziny.
  Kiedy jego mały patrol był już daleko od mostu, Nick wyprowadził ich z wąwozu w krzaki rosnące równolegle do drogi.
  Był wdzięczny, że wszystkie dziewczyny miały na sobie wygodne buty. Przydałyby im się. Miał Wilhelminę z trzynastoma nabojami. Bez powodzenia? Jeden pistolet maszynowy, dodatkowy magazynek, kompas, trochę drobiazgów i nadzieja.
  Nadzieja zgasła wraz z zachodem słońca, ale nie dał dziewczynom poznać, że są głodne i spragnione; wiedział o tym. Oszczędzał im siły częstymi odpoczynkami i radosnymi komentarzami, ale powietrze było gorące i surowe. Dotarli do głębokiej szczeliny, a on musiał iść nią z powrotem na drogę. Była pusta. Powiedział: "Jedziemy. Jeśli ktoś usłyszy samochód albo samolot, niech da znać".
  "Dokąd idziemy?" - zapytała Janet. Wyglądała na przestraszoną i zmęczoną.
  "Według mojej mapy, o ile dobrze pamiętam, ta droga prowadzi do Bingi. Miasteczka całkiem sporego rozmiaru". Nie dodał, że Bingi leży jakieś osiemdziesiąt mil stąd, w dolinie porośniętej dżunglą.
  Minęli płytki, mętny staw. Ruth powiedziała: "Gdyby tylko to nadawało się do picia".
  "Nie możemy ryzykować" - powiedział Nick. "Założę się o pieniądze, że jeśli się napijesz, to nie żyjesz".
  Tuż przed zmrokiem sprowadził ich z drogi, oczyścił nierówny teren i powiedział: "Rozgośćcie się. Prześpijcie się, jeśli możecie. Nie możemy podróżować w nocy".
  Mówili zmęczonym głosem, ale nie było żadnych skarg. Był z nich dumny.
  "Nastawmy zegar" - powiedział Booty. "Potrzebujesz snu, Andy".
  Nieopodal zwierzę wydało dziwny, dudniący ryk. Nick powiedział: "Weź się w garść. Spełni się twoje życzenie, Ruth".
  W gasnącym świetle pokazał im, jak zwolnić bezpiecznik w pistolecie maszynowym. "Strzelaj jak z pistoletu, ale nie trzymaj spustu".
  "Nie rozumiem" - powiedziała Janet. "Nie naciskać spustu?"
  "Nie. Trzeba ciągle korygować cel. Nie mogę tego zademonstrować, więc sobie wyobraź. Proszę..." Otworzył magazynek i opróżnił komorę nabojową. Zademonstrował to, dotykając spustu i wydając dźwięki przypominające krótkie serie. "Brrr-rup. Brrr-rup."
  Każdy z nich próbował. Powiedział: "Świetnie, wszyscy awansowaliście na sierżantów".
  Ku swojemu zaskoczeniu, udało mu się zasnąć na trzy lub cztery godziny między Ruth i Janet, podczas gdy Booty był na dyżurze. To dowodziło, że jej ufał. W pierwszym słabym, szarym świetle poprowadził ich drogą.
  Poruszając się z prędkością dziesięciu minut na milę, pokonali spory dystans, zanim zegarek Nicka wskazywał dziesiątą. Ale byli zmęczeni. Mógłby tak ciągnąć cały dzień, ale dziewczyny prawie skończyły bez dłuższego odpoczynku. Pozwolił im na zmianę nosić pistolet maszynowy. Potraktowały zadanie poważnie. Powiedział im, choć sam w to nie wierzył, że wystarczy, by trzymały się z dala od "bandytów", dopóki firma Edmana, reprezentowana przez Gusa Boyda, nie podniesie alarmu. Legalne wojsko i policja będą ich szukać, a rozgłos sprawi, że atak na nich będzie dla "bandytów" zbyt ryzykowny. Usłuchał.
  Teren opadał w dół, a gdy minęli zakręt w trudnym terenie, natknęli się na tubylca drzemiącego pod strzechą przy drodze. Udawał, że nie mówi po angielsku. Nick ponaglił go. Był ostrożny. Pół mili dalej krętą ścieżką natknęli się na niewielki kompleks krytych strzechą chat, wypełnionych typowymi polami mąki i tytoniu, kraalami i zagrodami do moczenia bydła. Wieś była dogodnie położona. Położenie na zboczu wzgórza stanowiło wyzwanie; pola były nierówne, a ogrodzenia kraalów trudniejsze w utrzymaniu, ale cała woda deszczowa spływała do stawów siecią rowów, które biegły w górę zbocza niczym żyły.
  Gdy się zbliżyli, kilku mężczyzn pracujących pod przykryciem próbowało ukryć samochód pod plandeką. Nick zapytał swojego jeńca: "Gdzie jest szef? Mukhle Itikos?"
  Mężczyzna uparcie pokręcił głową. Jeden ze zgromadzonych, dumny ze swojego angielskiego, powiedział: "Szef jest tam". Mówił bezbłędnie, wskazując na pobliską chatę z szeroką ramadą.
  Z chaty wyszedł niski, muskularny mężczyzna i spojrzał na nich pytająco. Widząc lugera Nicka, który trzymał przed sobą, zmarszczył brwi.
  "Wyprowadź ten samochód ze stodoły. Chcę go obejrzeć."
  Kilku zgromadzonych czarnoskórych mężczyzn zaczęło mamrotać. Nick odebrał Janet pistolet maszynowy i podejrzliwie go wyciągnął. Muskularny mężczyzna powiedział: "Nazywam się Ross. Czy mógłbyś się przedstawić?"
  Jego dykcja była jeszcze lepsza niż u dziewczynki. Nick wymienił je poprawnie i podsumował: "...do tego samochodu".
  Kiedy plandeka została zdjęta, Nick mrugnął. Wewnątrz ukryty był prawie nowy jeep. Przyjrzał mu się, obserwując mężczyzn z wioski, teraz dziewięciu. Zastanawiał się, czy to wszystko. Z tyłu otwartej szopy znalazł cztery dodatkowe kanistry z benzyną.
  Powiedział do Rossa: "Proszę, przynieś nam trochę wody i coś do jedzenia. Potem odejdź. Nikogo nie skrzywdź. Dobrze ci zapłacę i dostaniesz swojego jeepa".
  Jeden z mężczyzn powiedział coś Rossowi w jego ojczystym języku.
  
  
  
  Ross odpowiedział krótko. Nick poczuł się nieswojo. Ci ludzie byli zbyt surowi. Zrobili, co im kazano, ale sprawiali wrażenie ciekawskich, a nie onieśmielających. Ross zapytał: "Czy byłbyś zaangażowany w działania Mapolisy lub sił rodezyjskich?"
  "Nikt."
  Czarnoskóry mężczyzna, który przemówił, rzekł: "Mkivas...". Nick zrozumiał pierwsze słowo, "biali ludzie", ale reszta zabrzmiała groźnie.
  "Gdzie jest twój pistolet?" zapytał Rossa.
  "Rząd zabrał wszystko".
  Nick w to nie wierzył. Rząd mógł coś zyskać, ale ta grupa była zbyt pewna siebie. Czuł się coraz bardziej nieswojo. Gdyby się na niego zwrócili, a przeczuwał, że tak się stanie, nie zdołałby ich pokonać, bez względu na to, jak bardzo by się starał. Killmaster nie miał na myśli masowego mordercy.
  Nagle Booty podszedł do Rossa i cicho przemówił. Nick stracił nieco panowania nad sobą, gdy ruszył w ich stronę, ale usłyszał: "...Peter van Pree i pan Garfield Todd. John Johnson też. Zimbabwe siedemdziesiąt trzy".
  Nick rozpoznał nazwisko Todd, byłego premiera Rodezji, który próbował złagodzić napięcia między białymi a czarnymi. Grupa białych zesłała go na jego ranczo za liberalne poglądy.
  Ross spojrzał na Nicka, a AXman zdał sobie sprawę, jak bardzo miał rację. To nie było spojrzenie człowieka, którego zepchnięto na margines. Przeczuwał, że Ross dołączy do rebelii, jeśli okoliczności tego będą wymagać. Ross powiedział: "Panna Delong zna moich przyjaciół. Dostaniesz jedzenie i wodę, a ja zabiorę cię do Binji. Mógłbyś zostać szpiegiem policji. Nie wiem. Nie sądzę. Ale nie chcę tu żadnej strzelaniny".
  "Ludzie nas obserwują" - powiedział Nick. "Myślę, że to twardziele z gangu THB. A za chwilę nad nami będzie przelatywał helikopter tego samego gangu. Wtedy zrozumiecie, że nie jestem policyjnym szpiegiem. Ale lepiej oszczędzajcie broń, jeśli ją macie".
  Spokojna twarz Rossa promieniała wdzięcznością. "Zniszczyliśmy jeden z mostów, przez które przeszedłeś. Dotarcie tutaj zajmie im wiele godzin. Dlatego nasz strażnik był taki nieostrożny..." Spojrzał na mężczyznę. Strażnik spuścił głowę.
  "Zrobiliśmy mu niespodziankę" - zasugerował Nick.
  "To miłe z twojej strony" - odpowiedział Ross. "Mam nadzieję, że to pierwsze kłamstwo, jakie mi kiedykolwiek powiedziałeś".
  Dwadzieścia minut później jechali jeepem na północny wschód. Nick za kierownicą, Ross obok niego, trzy dziewczyny z tyłu i Ruth z karabinem maszynowym. Zamieniała się w prawdziwą partyzantkę. Jakieś dwie godziny później, na drodze o nazwie Wyoming 1905, dotarli do nieco lepszej drogi, gdzie znak wskazujący w lewo widniał wyblakłym napisem "Bingee". Nick zerknął na kompas i skręcił w prawo.
  "Jaki jest pomysł?" zapytał Ross.
  "Binji nam nie służy" - wyjaśnił Nick. "Musimy przejechać przez kraj. Potem do Zambii, gdzie powiązania Butiego są podobno silne. I wyobrażam sobie, że twoje też. Jeśli uda ci się mnie zawieźć do kopalni THB, tym lepiej. Musisz ich nienawidzić. Słyszałem, że traktują twoich ludzi jak niewolników".
  "Nie rozumiesz, co proponujesz. Gdy drogi wymrą, będziesz musiał przemierzyć sto mil dżungli. A jeśli nie wiesz, toczy się mała wojna między partyzantami a Armią Bezpieczeństwa".
  "Jeśli wybuchnie wojna, drogi będą złe, prawda?"
  "Och, kilka ścieżek tu i tam. Ale nie przeżyjesz."
  "Tak, zrobimy to" - odpowiedział Nick z większą pewnością siebie, niż czuł - "z twoją pomocą".
  Z tylnego siedzenia Booty powiedział: "Och, Andy, musisz. Posłuchaj go".
  "Tak" - odpowiedział Nick. "Wie, że to, co robię, pomoże też jego sprzętowi. To, co powiemy o THB, zszokuje świat, a rząd tutaj zostanie zawstydzony. Ross będzie bohaterem".
  "Jesteś zły" - powiedział Ross z obrzydzeniem. "Szanse, że to zadziała, są pięćdziesiąt do jednego, jak sam mówisz. Powinienem był cię pokonać w wiosce".
  "Miałeś broń, prawda?"
  "Cały czas, kiedy tam byłeś, wycelowano w ciebie z karabinu. Jestem zbyt miękki. To jest problem z idealistami".
  Nick zaproponował mu papierosa. "Gdyby to sprawiło, że poczułbyś się lepiej, ja też bym nie strzelał".
  Ross zapalił papierosa i spojrzeli na siebie przelotnie. Nick zdał sobie sprawę, że pomijając cień, wyraz twarzy Rossa był bardzo podobny do tego, który często widywał w lustrze. Pewność siebie i dociekliwość.
  Jechali jeepem jeszcze przez sześćdziesiąt mil, zanim nad ich głowami przeleciał helikopter. Teraz jednak znaleźli się w dżungli, a piloci helikopterów mieli problem ze znalezieniem ich po tysiącach kilometrów drogi. Zaparkowali pod roślinnością gęstą jak słoma i pozwolili helikopterowi przelecieć. Nick wyjaśnił dziewczynom, dlaczego nie powinny patrzeć w górę, mówiąc: "Teraz wiecie, dlaczego partyzantka działa w Wietnamie. Łatwo się ukrywacie".
  Pewnego dnia, gdy kompas Nicka wskazywał, że powinni jechać, słaby ślad po prawej stronie podpowiedział Rossowi: "Nie, trzymajcie się głównej drogi. Zakręca tuż za kolejnym pasmem wzgórz. Ta droga kończy się ślepo w pozornym zboczu. To około mili stąd".
  Za wzgórzami Nick dowiedział się, że Ross mówił prawdę. Tego dnia dotarli do małej wioski, gdzie Ross otrzymał wodę, ciasto mączne i biltong, aby zaoszczędzić swoje skromne zapasy.
  
  
  
  Nick nie miał innego wyjścia, jak pozwolić mężczyźnie przemówić do tubylców w języku, którego nie rozumiał.
  Gdy wychodzili, Nick zobaczył przygotowywany wóz konny. "Dokąd oni jadą?"
  "Wrócą tą samą drogą, którą przyszliśmy, ciągnąc za sobą gałęzie. To zatrze nasze ślady. Nie żeby łatwo nas było wyśledzić w tę suchą pogodę, ale dobry tropiciel da radę".
  Nie było już mostów, tylko brody przez strumienie, po których płynęła strużka wody. Większość z nich była sucha. Gdy słońce chyliło się ku zachodowi, minęli stado słoni. Duże zwierzęta były aktywne, niezgrabnie trzymając się nawzajem, odwracając się, by spojrzeć na jeepa.
  "Dawaj" - powiedział cicho Ross. "Dano im do picia sfermentowany sok owocowy. Czasami chorują".
  "Kac po słoniu?" zapytał Nick. "Nigdy o czymś takim nie słyszałem".
  "To prawda. Nie chcesz się z kimś spotykać, kiedy jest na haju i źle się czuje, albo kiedy ma prawdziwego kaca".
  "Oni naprawdę robią alkohol? Jak?"
  "W ich żołądkach".
  Przeszli przez szerszy strumień, a Janet zapytała: "Czy nie moglibyśmy zamoczyć stóp i się umyć?"
  "Później" - radził Ross - "pojawią się krokodyle i paskudne robaki".
  Gdy zapadł zmrok, dotarli do pustej działki - czterech schludnych chat z dziedzińcem otoczonym murem i bramą oraz zagrodą. Nick spojrzał na chaty z aprobatą. Miały czyste skóry i proste meble. "Czy to tu mówiłeś, że będziemy spać?"
  "Tak. To był ostatni posterunek patrolowy, kiedy przyjechali konno. Nadal jest w użyciu. Pilnuje go wioska pięć mil stąd. To jedyny problem z moimi ludźmi. Tak cholernie przestrzegają prawa i są lojalni wobec rządu".
  "To muszą być cnoty" - powiedział Nick, wyjmując pudełko z jedzeniem.
  "Nie dla rewolucji" - powiedział Ross z goryczą. "Musicie pozostać prymitywni i nikczemni, dopóki wasi władcy się nie ucywilizują. Kiedy dorośniecie, a oni pozostaną barbarzyńcami - z tymi wszystkimi kafelkowymi wannami i mechanicznymi zabawkami - będziecie w kropce. Mój lud roi się od szpiegów, bo uważają, że tak trzeba. Uciekajcie, powiedzcie policjantowi. Nie zdają sobie sprawy, że są okradani. Mają piwo kaffir i getta".
  "Gdybyś był taki dojrzały" - powiedział Nick - "nie trafiłbyś do getta".
  Ross zatrzymał się i spojrzał na mnie zdziwiony. "Dlaczego?"
  "Nie rozmnażalibyście się jak pluskwy. Czterysta tysięcy do czterech milionów, prawda? Moglibyście wygrać dzięki mózgom i antykoncepcji".
  "To nieprawda..." Ross zrobił pauzę. Wiedział, że w tym pomyśle tkwi jakiś błąd, ale nie został on zauważony w jego rewolucyjnej interpretacji.
  Był cicho, gdy zapadał zmrok. Schowali jeepa, zjedli i podzielili się dostępną przestrzenią. Z wdzięcznością wykąpali się w pralni. Ross powiedział, że woda była czysta.
  Następnego ranka przejechali trzydzieści mil, a droga zakończyła się w opuszczonej wiosce, w przeciwieństwie do osady. Rozpadała się. "Przeprowadzili się" - powiedział Ross z goryczą. "Byli podejrzliwi, bo chcieli zachować niezależność".
  Nick spojrzał na dżunglę. "Znasz ścieżki? Stąd - idziemy".
  Ross skinął głową. "Mogę to zrobić sam".
  "Zróbmy to razem. Nogi powstały przed jeepami."
  Być może z powodu suchej pogody, zwabionej do pozostałych wodopojów, szlak był suchy, a nie jak mokry koszmar. Nick zrobił dla nich wszystkich moskitiery ze swojego plecaka, choć Ross upierał się, że da sobie radę bez nich. Pierwszą noc spędzili na wzgórzu, które nosiło ślady niedawnego osadnictwa. Były tam kryte strzechą schronienia i paleniska. "Partyzanci?" - zapytał Nick.
  "Zwykle myśliwi."
  Odgłosy nocy to ryki zwierząt i krzyki ptaków; szum lasu rozbrzmiewający w pobliżu. Ross zapewnił ich, że większość zwierząt nauczyła się unikać obozowania, ale to nieprawda. Tuż po północy Nicka obudził cichy głos dochodzący z drzwi jego chaty. "Andy?"
  "Tak" - wyszeptał.
  "Nie mogę spać". Głos Ruth Crossman.
  "Przestraszony?"
  "Nie... myślę."
  "Tutaj..." Znalazł jej ciepłą dłoń i pociągnął w stronę napiętego, skórzanego łóżka. "Jesteś samotna". Pocałował ją pocieszająco. "Po tym całym stresie potrzebujesz trochę przytulenia".
  "Mówię sobie, że mi się to podoba". Przytuliła się do niego.
  Trzeciego dnia dotarli do wąskiej drogi. Znów byli w buszu bundu, a ścieżka była dość prosta. Ross powiedział: "To granica terytorium TNV. Patrolują cztery razy dziennie - albo częściej".
  Nick powiedział: "Czy możesz zabrać mnie w miejsce, z którego będę mógł dokładnie przyjrzeć się tej pozycji?"
  "Mogę, ale łatwiej byłoby obejść to miejsce i stąd uciec. Jedziemy do Zambii albo w kierunku Salisbury. Sam nic nie zdziałasz przeciwko THB".
  "Chcę zobaczyć, jak działają. Chcę wiedzieć, co się dzieje, zamiast dostawać wszystkie informacje z drugiej ręki. Wtedy może uda mi się wywrzeć na nich prawdziwą presję".
  "Bootie mi tego nie powiedziała, Grant. Powiedziała, że pomogłeś Peterowi van Prez. Kim jesteś? Dlaczego jesteś wrogiem THB? Znasz Mike'a Bohra?"
  "Myślę, że znam Mike'a Bohra. Jeśli tak, i jeśli jest tym człowiekiem, za którego go uważam, to jest morderczym tyranem".
  "Mógłbym ci to powiedzieć. Ma wielu moich ludzi w obozach koncentracyjnych,
  wzywa do osiedli. Jesteś z policji międzynarodowej? Z ONZ?
  "Nie. I Ross - nie wiem, gdzie jesteś."
  "Jestem patriotą"
  "Jak się mają Peter i Johnson?"
  Ross powiedział ze smutkiem: "Widzimy rzeczy inaczej. W każdej rewolucji jest wiele punktów widzenia".
  "Zaufaj mi, pokonam THB, kiedy tylko będę mógł?"
  "Chodźmy."
  Kilka godzin później dotarli na szczyt miniaturowej skarpy, a Nick wstrzymał oddech. Spoglądał na imperium górnicze. Jak okiem sięgnąć, rozciągały się wyrobiska, obozy, parkingi i magazyny. Od południowego wschodu prowadziła linia kolejowa i droga. Wiele zakładów było otoczonych solidnymi ogrodzeniami. Chaty, zdawały się ciągnąć w nieskończoność w jasnym słońcu, miały wysokie ogrodzenia, wieże strażnicze i strzeżone portiernie.
  Nick powiedział: "Dlaczego nie oddasz broni swoim ludziom z oddziałów i nie przejmiesz jej?"
  "To jeden z obszarów, w którym moja grupa różni się od grupy Petera" - powiedział Ross ze smutkiem. "To i tak może nie zadziałać. Trudno ci będzie w to uwierzyć, ale kolonialne rządy sprawiły, że moi ludzie przez lata stali się bardzo praworządni. Pochylają głowy, całują swoje baty i polerują łańcuchy".
  "Tylko władcy mogą łamać prawo" - mruknął Nick.
  "To jest właściwe."
  "Gdzie mieszka Bor i jaka jest jego siedziba?"
  "Za wzgórzem, za ostatnią kopalnią. To piękne miejsce. Jest ogrodzone i strzeżone. Nie da się wejść."
  "Nie muszę. Chcę to tylko zobaczyć, żebyś wiedział, że widziałem jego prywatne królestwo na własne oczy. Kto z nim mieszka? Służący musieli rozmawiać".
  "Kilku Niemców. Myślę, że Heinrich Müller pana zainteresuje. Xi Kalgan, Chińczyk. I kilku ludzi różnych narodowości, ale wszyscy to przestępcy, jak sądzę. Wysyła naszą rudę i azbest na cały świat".
  Nick spojrzał na surowe, czarne rysy twarzy i nie uśmiechnął się. Ross wiedział o wiele więcej, niż dał po sobie poznać na początku. Uścisnął mu silną dłoń. "Zabierzesz dziewczyny do Salisbury? Czy wyślesz je do jakiejś cywilizacji?"
  "A ty?"
  "Dam sobie radę. Zdobędę pełny obraz i pójdę. Mam kompas".
  "Po co ryzykować życie?"
  "Dostaję za to pieniądze. Muszę wykonywać swoją pracę dobrze".
  "Wyprowadzę dziewczyny dziś wieczorem" - westchnął Ross. "Myślę, że podejmujesz za duże ryzyko. Powodzenia, Grant, jeśli tak masz na imię".
  Ross zszedł z powrotem ze wzgórza do ukrytej doliny, gdzie zostawili dziewczyny. Zniknęły. Ślady mówiły wszystko. Zostali wyprzedzeni przez mężczyzn w butach. Białych mężczyzn. Oczywiście pracowników THB. Ciężarówka i samochód osobowy zawiozły ich drogą patrolową. Ross zszedł ze swojego szlaku w dżungli i zaklął. Cena nadmiernej pewności siebie. Nic dziwnego, że ścigający w ciężarówce i sedanie wydawali się powolni. Wezwali tropicieli i cały czas ich śledzili, prawdopodobnie kontaktując się z THB przez radio.
  Ze smutkiem spojrzał na odległe wzgórza, gdzie "Andrew Grant" prawdopodobnie wpłynął na teren królestwa górnictwa; pułapka z piękną przynętą.
  
  Rozdział dziewiąty
  
  Ross byłby zaskoczony, widząc Nicka w tym momencie. Mysz wpełzła do pułapki tak cicho, że nikt o tym nie wiedział - na razie. Nick dołączył do grupy białych mężczyzn w szatni za stołówką. Kiedy wyszli, złapał niebieską kurtkę i żółty kask. Przechadzał się po zgiełku doków, jakby pracował tam całe życie.
  Spędził dzień w gigantycznych piecach hutniczych, lawirując między wąskotorowymi pociągami z rudą, celowo wchodząc i wychodząc z magazynów i biurowców. Tubylcy nie śmiali na niego patrzeć ani go wypytywać - biali nie byli do tego przyzwyczajeni. THB działało jak precyzyjna maszyna - w środku nie było obcych.
  Ruch Judasza zadziałał. Kiedy dziewczyny zostały przyprowadzone do willi, warknął: "Gdzie są ci dwaj mężczyźni?"
  Zespół patrolowy, wysłany do dziewcząt przez radio, powiedział, że ich zdaniem są z drużyną dżunglową. Herman Dusen, przywódca ochotniczych tropicieli dżungli, zbladł. Był wyczerpany; zabrał ze sobą swoją grupę, żeby zjeść i odpocząć. Myślał, że patrol odzyskał cały łup!
  Judasz zaklął, a następnie wysłał całą swoją ochronę z obozu w dżunglę, w kierunku dróg patrolowych. Wewnątrz Nick zajął się wszystkim. Widział ciężarówki i wagony kolejowe załadowane chromem i azbestem, widział drewniane skrzynie przenoszone z hut złota i ukrywane pod innymi ładunkami, podczas gdy inspektorzy przeprowadzali dokładną inwentaryzację.
  Rozmawiał z jednym z nich, dobrze radząc sobie z niemieckim, bo mężczyzna był Austriakiem. Zapytał: "Czy to ten ze statku Dalekiego Wschodu?"
  Mężczyzna posłusznie sprawdził swój tablet i faktury. "Nain. Genua. Escort Lebeau". Odwrócił się, rzeczowy i zajęty.
  Nick znalazł centrum łączności - pomieszczenie pełne trzęsących się teletypów i chropowatych radioodbiorników. Otrzymał formularz od operatora i napisał telegram do Rogera Tillborna z Kolei Rodezyjskich. Formularz był ponumerowany w stylu niemieckiej armii. Nikt by się nie odważył...
  Operator odczytał wiadomość: "Potrzebne dziewięćdziesiąt wagonów z rudą na następne trzydzieści dni". Kierować się tylko do elektrowni Beyer-Garratt pod nadzorem inżyniera Barnesa. Podpisano: Gransh.
  
  
  
  
  Operator również był zajęty. Zapytał: "Drut kolejowy. Wolny?"
  "Tak."
  Nick był w pobliżu parkingu dla ciężarówek, gdy syreny zawyły niczym ostrzeżenie przed bombą. Wskoczył na tył gigantycznej wywrotki. Zerkając przez dach, obserwował poszukiwania przez cały dzień, aż w końcu doszedł do wniosku, że szukają jego, mimo że nie miał pojęcia o porwaniu dziewcząt.
  Dowiedział się o tym po zmroku, podpierając patykami naelektryzowane ogrodzenie wokół willi Judasza i czołgając się w kierunku oświetlonego dziedzińca. W ogrodzonej zagrodzie najbliżej domu siedzieli Mike Bohr, Müller i Si Kalgan. W dalszej zagrodzie, z basenem pośrodku, siedzieli Booty, Ruth i Janet. Byli nadzy i przywiązani do drucianego ogrodzenia. Duży samiec pawiana ignorował ich, żując zieloną łodygę.
  Nick skrzywił się, chwycił Wilhelminę i, widząc Bora, zatrzymał się. Światło było dziwne. Wtedy zdał sobie sprawę, że trzej mężczyźni byli w szklanej obudowie - kuloodpornym pudełku z klimatyzacją! Nick szybko się wycofał. Co za pułapka! Kilka minut później zobaczył dwóch mężczyzn cicho poruszających się przez krzaki w kierunku, w którym stał. Herman Dusen patrolował, zdeterminowany, by naprawić swój błąd.
  Okrążyli dom. Nick poszedł za nimi, odpinając jeden z kawałków plastikowego sznurka z pasa, o którym nikt nie wiedział, że go nosi. Był giętki, o wytrzymałości na rozciąganie ponad tonę.
  Herman - choć Nick nie znał jego imienia - poszedł pierwszy. Zatrzymał się, by sprawdzić zewnętrzne ogrodzenie elektryczne. Zmarł bezgłośnie, od krótkiego drgnięcia w ramionach i nogach, które ustało w ciągu sześćdziesięciu sekund. Jego towarzysz wrócił ciemną ścieżką. Jego koniec nastąpił równie szybko. Nick pochylił się i przez kilka sekund czuł lekkie mdłości - reakcję, o której nigdy nawet nie wspomniał Hawkowi.
  Nick wrócił na swoją grządkę z widokiem na szklaną skrzynię i spojrzał na nią z bezradnością. Trzej mężczyźni się śmiali. Mike Bor wskazał na basen w wybiegu zoo, gdzie nagie dziewczyny wisiały jak żałosne figurki. Pawian wycofał się na drzewo. Coś wypełzło z wody. Nick skrzywił się. Krokodyl. Pewnie głodny. Janet Olson krzyknęła.
  Nick podbiegł do ogrodzenia. Bor, Müller i Kalgan wstali, Kalgan trzymał długi karabin. Cóż, w tej chwili nie mógł ich trafić, a oni nie mogli trafić jego. Zależało im na dwóch mężczyznach, których właśnie wyeliminował. Umieścił kule Wilhelminy precyzyjnie w oczach każdego krokodyla z odległości dwunastu metrów.
  Z głośnika dobiegał silny akcent Mike'a Bory. "Rzuć broń, AXmanie. Jesteś otoczony".
  Nick pobiegł z powrotem do ogrodników i przykucnął. Nigdy nie czuł się tak bezradny. Bohr miał rację. Müller rozmawiał przez telefon. Za kilka minut będą tu mieli mnóstwo posiłków. Trzej mężczyźni roześmiali się z niego. Daleko u podnóża wzgórza ryknął silnik. Usta Midlera drwiąco się poruszyły. Nick uciekł, po raz pierwszy w swojej karierze. Odszedł od drogi i domu, pozwalając im widzieć, jak biegnie, mając nadzieję, że na chwilę zapomną o dziewczynach, bo ofiara nie zauważyła przynęty.
  W przyjemnie chłodnym pomieszczeniu Bor zachichotał. "Patrzcie, jak on biega! To Amerykanin. Są tchórzami, kiedy wiedzą, że macie władzę. Müller - wyślij swoich ludzi na północ".
  Müller warknął do telefonu. Potem powiedział: "Marzon jest tam teraz z oddziałem. Niech ich diabli wezmą. A trzydziestu ludzi zbliża się od zewnętrznej drogi. Herman i wewnętrzne patrole wkrótce będą za nim".
  Nie do końca. Herman i jego dowódca oddziału ochładzali się pod baobabem. Nick przemknął obok trzyosobowego patrolu i zatrzymał się, widząc drogę. Stało przy niej ośmiu lub dziewięciu mężczyzn. Jeden trzymał psa na smyczy. Mężczyzna stojący przy pojeździe bojowym używał radia. Nick westchnął i włożył bezpiecznik do plastikowej osłony. Trzech z nich i dziewięć kul - i zacznie rzucać kamieniami w armię. Przenośny reflektor skanował teren.
  Niewielka kolumna ciężarówek wspinała się po zboczu od północy. Mężczyzna z radiem odwrócił się i trzymał je, jakby zdezorientowany. Nick zmrużył oczy. Mężczyzna trzymający się boku pierwszej ciężarówki to Ross! Upadł na ziemię, gdy Nick patrzył. Ciężarówka zatrzymała się obok pojazdu dowodzenia, a z jej tyłu wysiedli ludzie. Byli czarni! Reflektory pojazdu dowodzenia zgasły.
  Biały mężczyzna za radiooperatorem uniósł karabin maszynowy. Nick oddał strzał w jego środek. Akcja wybuchła wraz z odgłosem strzału.
  To było jak mini-wojna. Pomarańczowe smugi przecinały noc. Nick obserwował, jak czarni atakują, flankują, czołgają się, strzelają. Poruszali się jak żołnierze z konkretnym celem. Trudno ich było zatrzymać. Biali się załamywali, wycofywali, niektórzy zostali postrzeleni w plecy. Nick krzyknął do Rossa i podbiegł do niego krzepki czarnoskóry mężczyzna. Ross niósł automatyczną strzelbę. Powiedział: "Myślałem, że nie żyjesz".
  "Blisko."
  Weszli w blask reflektorów ciężarówek, a Peter van Preez dołączył do nich. Staruszek wyglądał jak zwycięski generał.
  
  
  
  
  Spojrzał na Nicka bez emocji. "Sprowokowałeś coś. Oddział Rodezji, który nas ścigał, okrążył go i dołączył do innego, który nadszedł z zewnątrz. Dlaczego?"
  "Wysłałem wiadomość do George"a Barnesa. Zespół Tiny do walki z handlem ludźmi to grupa międzynarodowych przestępców. Chyba nie mogą przekupić wszystkich twoich polityków".
  Van Prez włączył radio. "Lokalni robotnicy opuszczają swoje osiedla. Oskarżenia przeciwko TL namieszają w sytuacji. Ale musimy się stąd wydostać, zanim przybędą strażnicy".
  "Daj mi ciężarówkę" - powiedział Nick. "Mają dziewczyny na wzgórzu".
  "Ciężarówki kosztują pieniądze" - powiedział zamyślony van Preez. Spojrzał na Rossa. "Czy się odważymy?"
  "Kupię ci nowy albo wyślę ci cenę przez Johnsona" - wykrzyknął Nick.
  "Daj mu to" - powiedział Ross. Podał Nickowi strzelbę. "Prześlij nam cenę jednego z nich".
  "To obietnica".
  Nick przemknął obok rozbitych samochodów i ciał, zjechał na boczną drogę prowadzącą do willi i wspiął się tak szybko, jak pozwalał mu na to ryk silnika. W dolinie płonęły skupiska pożarów, ale były one oddalone o zaledwie kilka kroków od płomieni buchających wszędzie. W oddali, w pobliżu głównej bramy, trzaskały i migotały pociski smugowe, a odgłosy strzałów były głośne. Wyglądało na to, że Mike Bohr i jego ekipa stracili polityczne powiązania - albo nie zdołali ich zdobyć wystarczająco szybko. Jego ochrona musiała próbować zatrzymać kolumnę wojskową i to wszystko.
  Wyjechał na płaskowyż i okrążył dom. Zobaczył trzech mężczyzn na dziedzińcu. Już się nie śmiali. Pojechał prosto w ich kierunku.
  Ciężka Międzynarodówka toczyła się z dobrym pędem, gdy uderzyła w siatkę o szerokich oczkach. Bariera została porwana przez ciężarówkę w rozrywającym się bałaganie strzępiącego się drutu, spadających słupków i trzaskającego metalu. Leżaki i leżaki pofrunęły jak zabawki pod uderzeniem ogrodzenia i ciężarówki. Tuż przed tym, jak Nick uderzył w kuloodporną szklaną skrzynkę, chroniącą Bora, Müllera i Kalgana, V-kształtna część ogrodzenia, pchnięta do przodu niczym metaliczna fala dźwiękowa przez nos ciężarówki, rozerwała się z głośnym brzękiem.
  Bor rzucił się w stronę domu, a Nick obserwował, jak Müller się opanowuje. Staruszek albo miał odwagę, albo był sparaliżowany strachem. Orientalne rysy Kalgana były maską gniewnej nienawiści, gdy szarpnął Müllera, a potem ciężarówka uderzyła w okno i wszystko zniknęło w zderzeniu metalu ze szkłem. Nick oparł się o kierownicę i grodzię. Müller i Kalgan zniknęli, nagle zasłonięci ekranem rozbitego, połamanego szkła. Materiał wygiął się, ustąpił i stał się nieprzezroczysty, niczym sieć pęknięć.
  Z popękanej chłodnicy ciężarówki buchnął obłok pary. Nick zmagał się z zablokowanymi drzwiami, wiedząc, że Müller i Kalgan weszli przez szklane drzwi wyjściowe ze schronu i poszli za Borem do głównego budynku. W końcu wyrzucił strzelbę przez okno i wyskoczył za nim.
  Drzwi domu otworzyły się gwałtownie, gdy obiegł schron i podszedł do niego - ciężarówka i ogrodzenie po prawej stronie tworzyły barierę. Wystrzelił z dubeltówki w środek i otworzyły się. Nikt się go nie spodziewał.
  Przerażony krzyk dziewczyny rozległ się przez syczenie dymiącej chłodnicy ciężarówki. Odwrócił się, zaskoczony, widząc, że światła wciąż się palą - strącił kilka latarni ulicznych - i mając nadzieję, że zgasną. Byłby dobrym celem, gdyby Müller i reszta podeszli do górnych okien.
  Pobiegł do ogrodzenia oddzielającego dziedziniec od podwórza, znalazł furtkę i przeszedł przez nią. Pawian skulił się w kącie, ciało krokodyla drżało. Zerwał więzy łączące Booty'ego z Hugo. "Co tu jest nie tak?" - warknął.
  "Nie wiem" - szlochała. "Janet krzyczała".
  Puścił ją, powiedział: "Puść Ruth" i podszedł do Janet. "Czy wszystko w porządku?"
  "Tak" - zadrżała - "straszny, wielki chrząszcz wpełzł mi na nogę".
  Nick rozwiązał jej ręce. "Masz odwagę".
  "Cholernie fascynująca wycieczka."
  Uniósł strzelbę. "Rozwiąż sobie nogi". Pobiegł na dziedziniec i do drzwi domu. Przeszukiwał właśnie ostatni z wielu pokoi, gdy znalazł go George Barnes. Policjant z Rodezji powiedział: "Halo. Czy to trochę niepokojące? Dostałem twoją wiadomość od Tilborna. Sprytne".
  "Dziękuję. Bor i jego zespół zniknęli."
  "Złapiemy ich. Naprawdę chcę usłyszeć twoją historię".
  "Jeszcze wszystkiego nie rozgryzłem. Wynośmy się stąd. To miejsce może eksplodować w każdej chwili". Rozdawał dziewczynom koce.
  Nick się mylił. Willa była jasno oświetlona, gdy schodzili ze wzgórza. Barnes zapytał: "Dobrze, Grant. Co się stało?"
  "Mike Bohr, albo THB, musiał mnie wziąć za rywala biznesowego czy coś w tym stylu. Spotkało mnie wiele niespodzianek. Ludzie mnie atakowali, próbowali mnie porwać. Denerwowali moich klientów. Śledzili nas po całym kraju. Byli bardzo okrutni, więc przejechałem obok nich ciężarówką".
  Barnes zaśmiał się serdecznie. "Porozmawiajmy o osiągnięciach tej dekady. Z tego, co zrozumiałem, sprowokowałeś powstanie tubylców. Zatrzymałeś walki między naszą armią a partyzantami. I ujawniłeś wystarczająco dużo przemytu i zdrady ze strony THB, żeby część naszego rządu miała się na baczności.
  
  
  Radio w centrali wyło tak głośno, że je zostawiłem.
  "No cóż", powiedział niewinnie Nick, "czyż nie? Po prostu przypadkowy ciąg zdarzeń. Ale miałeś szczęście, prawda? THB wykorzystywało twoich pracowników, oszukiwało w urzędzie celnym i pomagało twoim wrogom - sprzedawali wszystkim, wiesz. Dostaniesz za to niezłą srogą reputację".
  "Jeśli kiedykolwiek to naprawimy".
  Oczywiście, że to naprawisz. Nick zauważył, jak łatwo jest, gdy ma się do czynienia z dużymi ilościami złota, które ma ogromną moc i nie ma w nim patriotyzmu. Wolny świat czuł się lepiej, gdy żółty metal trafiał w ręce, które go ceniły. Podążyli za Judaszem do Lourenço Marquesa, a jego ślad zniknął. Nick mógł zgadnąć dokąd - w górę Kanału Mozambickiego do Oceanu Indyjskiego, w jednej z dużych łodzi oceanicznych, które lubił. Nic nie powiedział, ponieważ technicznie rzecz biorąc, jego cel został osiągnięty, a on wciąż był Andrew Grantem, opiekunem grupy wycieczkowej.
  Rzeczywiście, zastępca komendanta policji Rodezji wręczył mu dyplom uznania podczas kameralnej kolacji. Publikacja pomogła mu w podjęciu decyzji o nieprzyjmowaniu oferty Hawka, przesłanej za pomocą zaszyfrowanej depeszy, by pod jakimkolwiek pretekstem przerwać podróż i wrócić do Waszyngtonu. Postanowił przerwać podróż dla zachowania pozorów.
  W końcu Gus był dobrym towarzyszem, podobnie jak Bootie, Ruth, Janet, Teddy i...
  
  
  
  
  
 Ваша оценка:
Связаться с программистом сайта.

Новые книги авторов СИ, вышедшие из печати:
О.Болдырева "Крадуш. Чужие души" М.Николаев "Вторжение на Землю"

Как попасть в этoт список

Кожевенное мастерство | Сайт "Художники" | Доска об'явлений "Книги"